Toe ons onlangs van die lughawe af die stad Algiers binnery, herinner ek my ’n staaltjie. ’n Mens kan glo veel wys word van ’n plek deur sy diere. Twintig minute op die pad na die lughawe in Tehran, kry hy ‘n oproep van Arash. Waar is Assie, wou hy weet, hy het sy geskenk gebring. Arme man van my kon nie omdraai nie, en het Arash bedank vir die gedagte, maar hy was reeds op sy pad. Laas week was al my drinkwyn op, weens ‘n gebrek aan geld en alherhande dinge wat my tyd opvreet sodat ek nie kans kry om by die wynwinkels uit te kom nie. Vrydagaand het ek in my rak vir bêrewyne gaan soek, ek dink toe ek hou nie eintlik van Merlot nie, en ek weet daar is ‘n paar bottels Merlot wat ek ‘n paar jaar gelede gekoop het, almal maar teen redelik bekostigbare pryse, om die rak te probeer volmaak. Let wel probeer, want dis ook iets wat nooit gebeur nie.