Oor die uitwerking van dié proses word in "nekra" gereflekteer. Die gedigtitel funksioneer by uitnemendheid samevattend en aanvullend by die lees van die gedig. Die woord "nekra" suggereer ook nekrofilia (seks met die dode). Die koppeling en teenoormekaarstel van die poësie en die seksuele figureer in baie van die gedigte in hierdie bundel. Die rigor mortis van die skulp van woorde, die "ek" wat beskryf word as die dood se ek, voorspel dat die omgang 'n omgang met die dode is. Die omgang is "met my ander": 'n omgaan met die dood se ek en 'n nekrofilia.
Die slotversreël "... wees om die niet tog sáám met my seer" kan saamgelees word met versreël: "om die niet te sekwestreer". Die leser en die skrywer het nie een die eksklusiewe regte om te "sekwestreer" nie - om deur die taal beslag te lê op die niet, die self, of die gedig nie. Ten laaste moet die skrywer en die leser saam hierdie "seer" of onmag ervaar.
Die digter is 'n ykmeester soos reeds blyk uit die digbundeltitel ('YK'). Die aanhalingstekens kan onder andere aandui dat die ykproses veroorsaak word deur die skrywer se woorde of andersom. Die ykproses bestaan as 'n paradoksale deel van die skryfproses. In "nekra" word die digkuns paradoksaal voorgestel: dit is "'n vorm van isolasie" en 'n inperking, maar omdat dit terselfdertyd 'n voortdurende proses is (waaraan die skrywer en die leser deelneem), is dit 'n spel wat die werklikheid ontperk - 'n ontperking wat plaasvind volgens 'n meevoudigheid van inperkinge. Derrida en Barthes vestig die aandag op die paradoksale aard van taal. Volgens Derrida (1987: 327) impliseer taal die moontlikheid van oneindige betekening sowel as 'n reëlgebonde kommunikasiesisteem; hy stel die raam van die afbakening van betekenis teenoor die oneindige betekenismoontlikhede (vergelyk Derrida 1978: 1-37). So gelees, vind die différance -spel binne 'n afgrensende raam plaas wat betekenis tydelik inperk of kontekstualiseer: 'n gedig kan as 'n afgrensende raam beskou word en 'n interpretasie of lesing funksioneer op dieselfde manier afgrensend en ramend. Dekonstruksie lei nie volgens Derrida (1988: 148) tot "relativism or to any sort of indeterminism" nie. Die afleiding kan gemaak word dat taal deur Derrida beskou word as 'n inperking en 'n ontperking, taal is tegelykertyd 'n stolling en vloeibaar: