May | 2012 | MaanKind
Geen tags netnou kom iemand hierop af!
‘n Gesprek op ‘n Facebook Groep oor die fliek, The Great Gatsby, het MaanKind laat terugdink aan een van die grootste skandestories van haar lewe.
Iewers in 1974 het die S G Lourens Nursing College (by die destydse HF Verwoerdhospitaal) sy 75e bestaansjaar gevier. As debutantes (die woord klink skielik so vreemd, wonder of dit ooit reg gebruik was?) moes ons voorbrand maak en publisiteit reël vir die Groot Dag wat ons vlotte deur die strate sou ry en ons geld sou insamel.
Nou ja – 1974. Rekenaars was nog nie eers ‘n woord wat ons geken het nie, en die internet was nog nie eers ‘n konsep nie. Nie een van ons het kontakte met die Hoofstad of die Oggendblad gehad nie, en hulle het hoogstens ‘n sinnetjie in die dagboekdeel belowe. Nou hoe maak ‘n klomp studentverpleegsters publisiteit? Op die enigste manier wat hulle ken. Trollies drips, kateters, hospitaalpajamas, verbande, stainless steel nierbakkies met instrumente. En waar sou die mense met die geld wees? In Sterland. By die première van The Great Gatsby. In hulle aandklere getooi, daardie jare het mens lang rokke en aandpakke gedra na so besigheid.
Vroegmiddag het ons al ons voorrade uit ons onderskeie sale geleen, en een van die portiere het gehelp met ‘n trollie. Een girl is in groen steeppajamas op die trollie lêgemaak, die dripstand daarop vas, en die drip is direk gekoppel aan ‘n katetersakkie, wat met pleisters vasgeplak is. Verbande en breë pleisters is vir effek deeglik aangewend.
My taak sou wees om ook in streeppajamas geklee, deur Sterland se teater te storm sodra pouse aanbreek (ja, flieks het pouse gehad om rolle om te ruil), met nog ‘n girl geklee as die nurse wat die pasiënt jaag, wat my dan sou agternasit. Ons sou dan die verstomde gehoor lei tot by die arme sieke op die trollie in die portaal, en dan sou daar plakkate verskyn wat ons viering sou adverteer.
Merk die woordjie sou? Dit alles sou net so gebeur het, as ons nie ‘n bietjie wou moedskep uit ‘n bottel Lieberstein nie. Sommer sulke slukke uit die bottel wat omgestuur is, in Beatrix Straat in die vriendin se Volla, waar ons gereed gesit het, geklee in die streeppajamas. Ek het moontlik te veel ‘moed’ geskep, want twee vriendinne het inderhaas my pajamas van my lyf af gepluk en vir iemand anders aangetrek, wat my rol moes oorneem, en ek wou net ‘n oomblik my oë toemaak. In hulle haas om betyds vir pouse te wees, het hulle nie haar klere weer vir my aangetrek nie, en ek raak toe (vol moed) aan die slaap. In Beatrix straat.
Dit was laaste wat ek onthou, en het die volgende dag toe die Ortopeed aan diens (ek het by Ortopedies ongevalle gewerk) vertel van die petalje van die klomp verpleegsters wat hulle so skandelik gedra het in die openbaar, net my kop geskud, en gemaak of ek van geen drip of skêr weet nie.
So het dit dan gekom dat julle tannie MaanKind een maanligaand nakend en vol moed in ‘n kar in Beatrix straat gelê en slaap het…
(Ter versagting – Daardie jare was dit veilig en het ons gereeld gaan ysskaats, en dan laataand terug gestap koshuis toe)
Reis saam na San Francisco
Reis, San Francisco, Vakansie in Amerika
Genade, dit voel of ek ‘n vakansie nodig het na ons vakansie in San Francisco. Na ‘n vlug van 32 uur (met 7 oorstaan-uur in Dubai) het ons die volgende oggend douvoordag vertrek op ‘n roadtrip van meer as 4000 km. San Francisco > Fresno > Yosemite National Park > Las Vegas > Grand Canyon > San Diego > Los Angeles > Kuslangs terug na San Francisco. En alles tussenin. Ons het stokflou na ‘n week weer tuisgekom in San Francisco by my dogter se huis, en na ‘n dag of twee se rondloop/ry in San Francisco, het ons weer die pad gevat na my dogter se plaas in Brown’s Valley. Nog ‘n 1000 of wat km, met al die ompaaie… As my boude nie so goed gepad was nie, sou ek soek vir eelte, na die lang vlug terug.
Dis sinneloos om te probeer vertel van die vakansie, dis eenvoudig net te veel. So ek gaan net enkele (baie subjektiewe) indrukke van (‘n klein stukkie van) Amerika en die Amerikaners gee (Ons was in California, Nevada en Arizona, heen en weer oor tydzones.
Amerika is ‘n skoon land waar alles werk. Paaie is silwerskoon, mense gehoorsaam reëls en niemand smyt goed rond nie. Mense ry almal dieselfde spoed, ons het geen verkeersknope ervaar nie, hoewel ons in spitsverkeertye gery het. Padwoede? Niks. Mense is beleefd en vriendelik. Oor 5000 km, het ons een enkele teken van ‘n ongeluk gesien,. ‘n man het hom misgis met ‘n muurjie en daarin vasgery. Ons het net een sirene gehoor, en dit was ‘n ambulans in Marysville (‘n pragtige aftreedorp!)
Alles is Good.
Want some more? No, I’m Good!
Ek het net twee keer iemand hoor uitroep, Oh my gaaawd! En o ja, oral waar ons was, het ons seker die hardste gepraat. Is dit ‘n mite dat Amerikaners loud is?
Alles het suiker in. Baie daarvan. Brood ook. Pasteikors, noem maar op, dis soet. Die alleraakligste beef jerky (dit herinner glad nie aan biltong nie!) is sulke soet platgedrugte dun skyfies vleis wat proe soos mensvleis. Die gevolg? Ek het nog nooit in my lewe so baie oorgewig mense gesien nie. Hele gesinne. Kinders met koeëlronde gesiggies. Dis regtig vreeslik om te aanskou. Porsiegroottes is skokkend. Glase is 500 ml groot. ‘n Small van enige iets is te veel vir my. Ek het meestal van die voorgeregte in restaurante geëet, en dan was dit steeds soms te veel. ‘n Kids portion roomys (kleiner as small) is maklik 500 ml, selfs MaanMan het gesukkel om die kids portion op te eet.
Van restaurante gepraat, diens is eenvoudig uitstekend. Vriendelik ook. By elke plek waar ons geëet het, en ons het elke dag ten minste een restaurantmaal gehad, het ons uitstekende diens ervaar.
Kos en klere en karre en petrol is goedkoop. Salarisse is hoog. Minimum wages is 8-10 X wat dit hier is. Trèsemme sjampoo kos $3.99 (~R32) vir ‘n liter en Revlon Colourstay waarvoor ek onlangs R199 betaal het, kos $14.99 (~R120). Vir dubbel die grootte. Sickening. Kassiere en klerke kan huise en karre bekostig, en lekker eet.
Ja, ek kom elke keer moerig terug as ek sien hoe lewe mense in ander lande… Maar dan is die regering mi ook gedeeltelik verantwoordelik dat mense so lyk, by gebrek aan regulasies oor suiker in kos
13 Sun May 2012
As jy hier kan lees is jy gelukkig, want ek sit in ‘n vreemde land op ‘n vreemde laptop, werk met ‘n vreemde bedryfstelsel in ‘n vreemde browser, met ‘n vreemde plat plaat hier langs my wat ek die “muis” met so pennetjie bedryf. Die kinders Droids en Xoom en i en Mac en Bamboo en iemand iewers weet wat nog. Ek probeer kophou tussen die vreemde konneksies en converters en laaiers vir my eie batterye vir kamera, twee fone en die Kindle.
Vandag is Moedersdag (Onthou dis vandag eers Sondag hier!), en ek is baie bevoorreg.
Ek kon (weliswaar tweedehands) met my eie ma kommunikeer.
Ek kon (gelukkig eerstehands) Moedersdagwense kry van my oudste dogter en skoonseun wat ek ‘n paar jaar laas gesien het.
Ek kon eerstehands (weliswaar tegnologies) van my jongste dogter wie ek darem ‘n paar maal per jaar sien liefdeswense kry.
Ek het die mooiste kleindogter, so ek kon ook Moedersdagwense aan haar ma gee.
Moedersdag oor vier geslagte heen, waaroor ek elke dag dankbaar is, nie net op Moedersdag nie. Dis net dat dit vandag vir my meer spesiaal voel as ander dae.
Ek kom kom lees al julle blogs weer wanneer ons terug is in ons eie tydsone en by my eie huis met my eie goedjies. In ‘n tyd wat weer vir my sin maak…
Ek het wonderlike foto’s van wonderlike plekke, en ek gaan julle nog wys tot julle my stop!
Bene wax √
Pakke chutney cips √
Ekstra geheuestokkies en kaarte √
My senuwees begin nou bietjie knaag, ek hoop ek is so ongeveer op datum met alles wat ek wou klaarmaak. Daar is soveel goed wat ek bêre vir die laaste nippertjie, om op vakansie die minste te sukkel, soos bene wax en toonnaels verf. Kindle charge, en als wat aan ‘n tou hang moet gekoppel word aan iets waar krag deurkom. MaanMan se broer en sy vrou is in beheer van Casa Maan vir die volgende drie weke, en moet ook nou aan als en almal voorgestel word, vriende pop in om te groet en as ek dag dis 2 uur is dit 5 uur.
Beide van ons is ongelooflik opgewonde. Nietemin is dit amper soos om te voel jy kraam nou more…
Twee slapies…. Ek sukkel bietjie om uit te werk presies hoe lank gaan ons vlieg oor al die tydsones in van CT > Dubai > San Francisco. Ons vlieg die toekoms in, maar agtertoe in tyd! So gaan ons ry:
Wees gegroet, gedra julle, en ek kom skryf weer in by al julle blogs as ons terug!