WOORDE WAT WEEG: Huldeblyk: Hennie Aucamp (1934 – 2014)
Hennie Aucamp (Foto: Edrea du Toit)
- Petra Müller, in 'n brief aan E. Kotze aangehaal in Slag van die breekbrander
1. Hy is waarskynlik die skrywer met die meeste fasette: kortverhaalskrywer, aforis, bloemleser, digter, dagboekhouer, kabarettis, liriekskrywer, resensent, Boesmankenner, kunskenner, genderteoretikus…
2. Hy het skrywers, veral gay-skrywers, geleer om sonder skroom oor hul ervarings te skryf;
3. In sy kortverhaalhandboek, Die blote storie (1986), leer hy jou veel van die tegnieke van skryf;
4. Die belangrikste raad wat ek ooit van hom ontvang het: jy moet eers 'n ervaring emosioneel verwerk alvorens dit "werk" as verhaal of gedig;
5. Sy verlies binne ons letterkunde is enorm en Johann de Lange se Vreemder as fiksie (1996) belig hierdie kompleksiteit met die wete dat Prinsloo, Danie Botha et al. nie sou kon doen sonder Aucamp as baken nie;
6. Sy jongste digbundel Skulp het sopas verskyn by Protea.
Amos Oz, Late Love
Ek het op my blog oor verskeie aspekte van Aucamp geskryf (Hennie Aucamp 80)
Dan lui die voetnoot: "Die eerste weergawe van David Leavitt se boek, While England Sleeps (1993), is onttrek omdat die skrywer en digter, Stephen Spender, hom te ná gekom gevoel het. Beide Spender en Leavitt gebruik foto's van die beroemde Herbert List as omslae: Spender vir The Temple (1988); Leavitt (saam met Mark Mitchell) vir die bloemlesing The Penguin Book of Gay Short Stories (1994)."
Dit is dan eintlik 'n ironiese gedig hierdie, want die 'in'-leser herken hier ook 'n persoonlike dilemma: naamlik hoé Aucamp destyds moes gevoel het toe Prinsloo sy privaatheid geskend het in 'n verhaal "Portrait of the artist" (in 1993) en een wat De Lange behendig uitbrei in sy weergawe "A portrait of the artist as a young dog" in die genoemde Vreemder as fiksie (1996). (Dalk het hy nie die ironie besef dat hy ook in verhale oor "bekendes" geskryf het nie?)
Gedigte het 'n voetnoot of endnoot. Een wat miskien nie altyd bekend is aan buite-lesers nie. Maar die ingeligtes, die twee (liefdes)- of (haat)partye ken dit. Die brose skoonheid van sonnette wat by Petrarca uitval in die oktaaf en sekstet. Verbeelding en werklikheid. Drif en ontnugtering. Alles glo te make dat toe hy Laura op 6 April in 1327 in 'n kerkie in Avignon gesien het, is hy oorweldig deur die liefde.
1. Aucamp het die volgende pryse ontvang.
2. Op Versindaba se poësieblad kan die leser 'n groot gerf verse van Hennie Aucamp te lese kry (Versindaba » hennie aucamp. Besoek 23 Maart 2013).