Geskryf deur Pablo de Orellana en Nicholas Michelsen
Gekleed in die beste pastelkleurige Sondag, lyk Charles nie soos u tipiese regse ekstremis nie. Tog is hy lid van Génération Identitaire, 'n militante Franse jeuggroep wat gretig is om die sukkelende reputasie van heel regs te oorkom. Génération Identitaire is 'n belangrike voorbeeld van kontemporêre nasionalistiese bewegings en het veral berug geword ná die aanval wat deur een van die sy lede in Christchurch, Nieu-Seeland.
Die byeenkomste van Génération Identitaire in die voorstede van Franse stede bevat toesprake wat die vervanging van Europeërs deur Moslems betreur, 'métissage imposé"(Geforseerde teling), sing"La France est à nous"(" Frankryk is ons s'n "), en uitlokkende optogte deur gebiede wat deur minderhede bewoon word, wat dikwels neerkom op slae. Hierdie jong nasionaliste het vir ons gesê dat hulle optree om Europa te herwin van buitelandse inval deur migrante wat die Franse kultuur vernietig, hul ambisies versmoor, hul werk, hul stede en selfs hul vrouens steel.
Hulle poog ook om die vriendelikheid van hul idees te demonstreer deur haweloses by te staan ​​met kos, klere en warm drankies - maar slegs as die mense wat hulle help, Franse is, en meer spesifiek:français de souche", Wat gewoonlik verwys na wit Franse voorouers.
Terwyl ons deur die Paryse strate marsjeer, verduidelik Charles dit Organisasie Identiteit word aangevuur deur liefde vir die 'regte' Franse. Vir hom is dit natuurlik dat patriotisme liefde moet oplewer vir "sy" mense, soos ons met die bedelaars gesien het, sowel as haat en geweld teenoor buitelanders en feministe. Charles, volg die voorbeeld van Identitêre leiers, is van mening dat die natuur alreeds 'n perfek funksionele Westerse kultuur opgelewer het gebaseer op wit ras, Christendom en 'n 'regte' sosiale bestel.
Hulle argumenteer dat enige verandering in die "aard", soos die insluiting van buitelanders of veranderinge aan die sosiale rol van vroue, die Westerse kulture vernietig. Dit is nie rassisties, vreemdelingehaat of selfs teistering nie, maak Charles gerus, terwyl die optog stilstaan ​​by 'n jong jong vrou wat wil huil om te "huis toe gaan".
In gemeen met die Amerikaner alt-reg en baie anti-migrasie nasionaliste dwarsdeur die Weste, is Charles van mening dat dit net natuurlik is dat 'n identiteit na eie familie omsien ten koste van ander. Dit is nie haat nie, dring Charles aan, maar net selfbehoud.
Die Nuwe Reg
Nasionaliste soos Charles verwys gereeld na hulself as die Nuwe Regte, of lees denkers wat dit doen. Hulle is nie almal so radikaal soos hy nie, maar 'n uiteenlopende groepie politici deel die stroom van New Right-idees. Dit sluit in Donald Trump, Brexiteers soos Jacob Rees-Mogg, Europese nasionaliste soos Marine Le Pen, Matteo Salvini en Viktor Orbán, en nuwelinge soos Santiago Abascal en sy Vox-partytjie in Spanje.
Al hierdie politici hou informele dog betreklik lojale alliansies met meer ekstreme groepe soos Organisasie Identiteit, die VSA alt-reg, of Brothers of Italy. Sulke groepe bring jong aktiviste bymekaar en veg uiterste nasionalistiese oorsake en veldtog. Hulle is nie tevrede met 'n demokratiese betrokkenheid nie, maar tree kragtig aanlyn op straat op teen diegene wat hulle beskou as bedreigings vir hul voortbestaan: immigrante, feministe en liberale.
Dit is baie algemene vir liberale en linkses om nuwe nasionaliste soos Trump of Le Pen te beskuldig dat hulle na 1930 se Nazisme teruggekeer het. Sulke beskuldigings van fascisme is meestal esteties: beledigings wat deur nasionaliste verwerp word al hoe meer woedend Liberaal eggo kamers. Vir nasionaliste het alle teenstanders kommunistiese feministe geword; vir liberale is nasionaliste almal wannabe Hitlers.
ons nuwe navorsing toon aan dat die nasionalistiese regse regs voortspruit uit 'n dieper geskiedenis. Nuwe regse idees is duidelik nie 'n herlewing van 1930 se fascisme nie. Ondanks enkele ooreenkomste, word nasionaliste van vandag meer direk geïnspireer deur 'n Franse 19-eeuse denklyn.
Ons het die afgelope twee jaar honderde dokumente ontleed wat deur New Right-denkers en hul voorouers geskryf is om te verduidelik hoe en waarom hierdie idees wortel skiet. Hierdie ideologiese geskiedenis is belangrik as die nasionaliste van vandag verstaan ​​moet word, en as daar hoop is om die rassisme en seksisme inherent aan hul idees te oorkom.
Wat ons navorsing toon, is dat ons die laaste stryd in 'n 300-jaar lange ideologiese oorlog oor die betekenis van die mensdom self beleef. Aan die een kant is die geloof in 'n universele idee van die mensdom, wat idees van gelyke regte, humanisme en liberalisme voortgebring het. Daarteenoor is die geloof wat alle vorme van nasionalisme kenmerk: dat die mensdom nie 'n enkele entiteit is nie, maar eerder een wat deur die natuur verdeel word in nasionale identiteite.
Nasionalisme is die donker neef van die liberalisme. Albei probeer om vryhede en regte vas te stel. As die Franse Revolusie aanleiding gegee het tot die "regte van die mens", Het die daaropvolgende staatsgreep van Napoleon en sy idee van die 'nasie' aangevoer dat slegs die Franse, nie alle mans nie, die regte moet geniet. 'N Halfeeu later word nasionalisme gereeld deur politici gebruik Otto von Bismarck om die uitbreiding van aansprake op politieke regte te konfronteer met die argument dat die nasionale noodsaaklikheid van 'n vaag gedefinieerde identiteit gedreig is om sekere regte aan burgers toe te ken.
Napoleon se terugkeer van Elba, Charles de Steuben, 1818. Wikimedia Commons
Hierdie idees het swaar op die etno-nasionalistiese geopolitiek gehandel, wat elke nasie as 'n spesifieke spesie beskou wat sukkel om te oorleef. Internasionale betrekkinge is gesien as 'n nul-som-spel waar die voortbestaan ​​van 'n volk soms die vernietiging van ander noodsaak.
Toe kom Maurice Barrès op 1897. Hy was die denker agter 'n baie spesifieke stel nasionalistiese idees wat meer beperkende definisies van nasionale identiteit ontwikkel het as dié van die vorige nasionalistiese pioniers. Sy idee van nasionalisme was gefokus op geboorte en kultuur, eerder as op burgerlike behoort (soos vir Napoleon) of lojaliteit (soos vir Bismarck). Ons navorsing het bevind dat sleutelidees in die hedendaagse Nuwe Reg hul wortels in Barrès vind en veral sy idees oor kultuur en rasgeboorte behou.
Die Franse nasionalis Maurice Barrès. Wikimedia Commons
Barrès het teoretiseer dat die kultuur en integriteit van 'n volk 'ewig' was, en dat enige verandering daaraan, hetsy deur buitelandse invloed of 'n progressiewe politiek teweeg gebring word, die ondergang daarvan sou bewerkstellig. Daar is gesien dat enige kulturele verandering, of dit nou die kunste, die rol van die vrou of die rasse-aannames is, die gees van die nasie en sy lewenswyse erodeer. Idees oor die staat, die behoort en die politiek, wat na vore gekom het deur Barrès en eendersdenkendes Charles Maurras was geneig om rasse- en kulturele uitsluiting te bepleit soos nodig vir nasionale oorlewing.
Die sleutelidee wat Barrès bekendgestel het, was die skakel tussen ras en kultuur. Dit het beteken dat kultuur onveranderd moes bly om te oorleef, net soos die ras wat dit opgelewer het. Nog belangriker, dit het die idee gebring dat enige progressiewe, moderne of kultuurveranderende idee die nasie se voortbestaan ​​in gevaar stel. Hierdie idee het vandag sy weg na die hart van die Nuwe Regse nasionalisme gevind, en daarom val hulle liberale, sosialiste, feministe, progressiewe mense en hul instellings aan soos buitelanders.
Die Nuwe Regte van vandag deel baie meer met hierdie 19-eeuse nasionaliste as die fasciste van die 1920's en 1930's, soos Benito Mussolini, Adolf Hitler, Francisco Franco en Turkye se Mustafa Kemal. Tog is dit belangrik om te verstaan ​​waarom.
Fasciste het ook geglo dat geopolitiek gekenmerk word deur mededinging tussen state wat om oorlewing sukkel. Maar eerder as om hul geloof in die status quo te bely, het hulle 'n rewolusie in alle aspekte van die samelewing gevoer om voor te berei op hierdie eksistensiële stryd. Hulle het radikale sosiale en ewe veel voorgestaan biologiese verander. Kulturele verandering is nie vermy nie - soos wat dit vandag deur nasionaliste en in die 19de eeu was - maar is ontwerp vir dit.
Nazi-propagandafoto: 'n ma, haar dogters en haar seun in Hitler Youth-uniform. Duitse Federale Argief, CC BY-SA
Mussolini het byvoorbeeld probeer om die Italiaanse gesinswaardes en verhoudings af te breek om sodoende nuwe betrekkinge tussen individue en die staat te bevorder. Werkende Italianers was georganiseer om saam te eet, te oefen en selfs te sosialiseer, eerder as met hul gesinne. Dit het 'n groot verandering in die alledaagse lewe voorgestel, wat die struktuur van die samelewing hervorm om lojaliteit aan die staat en sy leier te wek.
Net so het fasciste rasse-suiwering en uitbreiding deur moderne wetenskap gesoek. In afwagting van die bevolking van groot ryke ná die vernietiging van hul oorspronklike bevolkingsgroepe, Nazi-wetenskaplik ambisies probeer om die Duitse bevolking te verdubbel deur in vroueliggame in te gryp om te verseker dat elke swangerskap opgedoen word tweeling.
Fascistiese nasionalisme het totale beheer aan 'n redder-leier gegee. Dit vereis totale dissipline oor die hele land en al sy sosiale, kulturele, biologiese, ekonomiese en selfs artistieke funksies.
Nostalgie en suiwering
Die fascistiese rewolusie is duidelik nie die intellektuele presedent van die nasionalismes van vandag nie. Die fascistiese generasie nasionaliste het gehoop om hul samelewings radikaal te verander. Die nasionaliste van vandag wil slegs sosiale veranderinge stop en keer.
As ons die redes vir die Nuwe Regte ondersoek om dit te doen, vind ons die idee, wat deur Barrès gepionier is, dat kulturele verandering dekadensie en korrupsie beteken. Dit is die rede waarom nasionaliste in ons tyd geen planne het om hul nasie te oorheers en te bemagtig nie. Hulle het nie een nodig nie. Hulle glo in die volmaaktheid van die nasionale kultuur en wil dit bevry van enige vermoede van gelykheid met ander identiteite. As hulle op hierdie manier vrygelaat is, argumenteer hulle, sal die kultuur floreer en die aangebore potensiaal daarvan verwesenlik.
Dit is waarom die nasionaliste van vandag so is nostalgiese. Dit is ook die rede waarom hulle konsekwent praat van kultuur, nie ras nie. Hulle beweer inderdaad dikwels dat ras nie hul kommer is nie. Dit kan hulle doen omdat die idee van geboortekultuur wat van Barrès geërf is, reeds op ras gebaseer is.
As hul intellektuele pionier, was die Franse filosoof Alain de Benoist, aangevoer in 1999:
Die mensdom as sodanig bestaan ​​nie, omdat hul lidmaatskap in die mensdom altyd bemiddel word deur 'n bepaalde kulturele hoort ... Biologiese verskille is slegs beduidend met verwysing na sosiale en kulturele gegewens.
Hier is ras slegs relevant in soverre dit bepaal aan watter kultuur 'n individu mag behoort. Kulturele behoort word gebore deur die geboorte, wat die rede is waarom spraak en verdediging van kultuur, soos die Nuwe Regte doen, kragtige rasse-implikasies het. Maar gerieflik is die klem op kultuur beperkende beperkings op - en openbare afkeur vir - openlike rassisme.
Die aanname dat kulture vasgevang is in 'n permanente stryd om oorlewing, is geneig om tot die uiterstes te lei. Baie aan die regterkant van Amerika en in bewegings soos Génération Identitaire in Europa het al hierdie oortuigings tot hul onvermydelike gevolgtrekking geneem: dat 'n wêreldwye rasseoorlog geveg moet word om die wit ras te laat voortbestaan.
Die gewapende man wat het 'n moskee in Christchurch aangeval, Nieu-Seeland, soos Anders Breivik in Noorweë in 2011 en die Charlottesville-betogers in 2017 in die VSA, was hy nie net 'n lid van Génération Identitaire nie, maar hy was seker dat sy optrede die eerste skote was in 'n stryd om die "Europeërs" se voortbestaan.
Soos Barrès voor hulle beweer die Nuwe Regte dat kultuur biologies bemiddel word eerder as sosiaal bepaal. As een van die verkeerde biologie is, is dit moeilik, indien nie onmoontlik nie, om deel te neem aan 'n ander kultuur. Die herstel van die land vereis logies die suiwering van die kultuur en - by implikasie - ras.
Op dieselfde manier is enige aanname van gelykheid tussen identiteite 'n soort verraad van die nasie, wat die kanse op oorlewing ondermyn. Dit verklaar allerhande baie ernstige griewe vir kiesers, van armoede tot sosiale frustrasies. Al hierdie dinge word toegeskryf aan die verbetering van die natuurlike orde wat gelyke regte verleen aan diegene wat geen 'natuurlike' belang in 'n kultuur het nie.
Dieselfde intellektuele meganisme is verantwoordelik vir die fiksie van die Nuwe Regter met geslag. Net soos die biologie bepaal in watter kultuur 'n mens mag of nie mag hoort nie, kan biologiese verskille tussen geslagte die sosiale en politieke rol van vroue bepaal.
Die bevryding van vroue word gesien as 'n uitstekende voorbeeld van hoe liberale humanistiese aannames oor gelykheid onnatuurlik is en kultuur vernietig. Die beheer van vroue oor hul voortplantingsfunksies word beskou as 'n ondermyning van die land se voortbestaan ​​en toegee aan die selfsugtige geselligheid van vroue wat weier om hul natuurgegewe, eiesoortige rol te speel.
Die Brexit-referendumveldtog en Salvini se 2017-verkiesingsveldtog in Italië is uitstekende voorbeelde van hoe hierdie idees in die praktyk kan ontvou. Verlaters soos Farage, byvoorbeeld, het nooit aangevoer dat migrasie weens rasverskille beperk moes word nie, maar het die reg geëis om 'weer beheer oor ons grense te neem' in die naam van die behoud en welvaart van die nasie en sy kultuur. Salvini vermy ook ras en fokus op die reg van Italianers om voorkom migrasie en die oorlewing van Italië te verseker. en, soos Vox in Spanje, pleit hy vir 'n terugkeer van die Italiaanse vroueregte, wat met voorbehoeding begin, om die 'natuurlike orde' te herstel.
Nuwe regse idees konsentreer op die aanspraak dat die natuur die struktuur van die samelewing en die politiek moet bepaal, en daarom probeer hul voorstanders om dit wat hulle sien as die natuurlike staat te herstel - een wat bepaal word deur ongelykheid tussen identiteite. Dit word gekontrasteer teen liberale idees wat die natuurlike orde van verskillende geslagte, identiteite en die stryd onder nasies ondermyn.
Waarheid, rooi pille en sameswerings
Die oorlog teen die regte van buitelanders en vroue neem ons na die hart van kontemporêre nasionalistiese idees. Om die 'natuurlike orde' te verraai, is 'n verraad van u eie identiteit en die voortbestaan ​​daarvan. Hulle oorlog is teen die liberale begrip van gelykheid.
Dit het gevolge vir hoe die Nuwe Reg oor die waarheid dink. Hulle het vasgestel dat hoofstroomnuus nie geglo kan word nie, met behulp van 'n idee wat soms na verwys word as "die katedraal". Dit stel dat moderne universiteite, media en kulturele instellings funksioneer om geloof in liberalisme te vestig en af ​​te dwing, gesien as 'n soort nuwe godsdiens. Die Nuwe Reg voer aan dat enige rasionele bevraagtekening van liberale oortuigings rondom geslag, ras of kultuur kettery word. Dit dui daarop dat die Nuwe Regte hulself as die ware erfgename beskou die Verligting projek om die mensdom van onkunde en bygeloof te bevry.
Nuwe regse politici bewys hul geloofwaardigheid deur die bereidwilligheid om in die openbaar af te wyk van die irrasionele geloof in liberale idees, om sodoende die wettige belange van die identiteit wat "agtergelaat" word, te verteenwoordig. Dit is die rede waarom Michael Gove, die UK se sekretaris van buitelandse sake vir die omgewing, terloops kon doen gooi wetenskaplike kundigheid by die venster uit tydens die Brexit-referendum en waarom Trump die skouspel oorleef om 'alternatiewe feite"Van die Withuis.
Om hierdie rede is die kenmerkende gewaad van die Nuwe Regter vir politieke korrektheid nie net 'n kwessie van humor en grappies nie. Dit dui aan ondersteuners dat hul leiers bereid is om liberale mag te oortree. Trump se "gryp hulle aan die poes" sowel as gereelde chauvinistiese opmerkings van politici van New Right soos Nigel Farage en Salvini speel so goed met ondersteuners, want dit word gelees as 'n belofte om die openbare diskoers na 'n natuurlike staat van vryheid terug te keer.
Nuwe regse idees oor oorlewing en identiteit versmelt in die geloof dat hulle gesien het deur 'n 'onnatuurlike' verhaal wat deur liberale geweef is. Beskou die konsep van die 'rooi pil', wat algemeen voorkom in aanlyn-besprekingsdrade van New Right, wat verwys na 'n toneel uit die Matrix waarin Neo gevra word of hy 'n harde werklikheid of 'n aangename illusie wil sien. Om 'n rooipeil te word, is om 'die waarheid' te sien: 'n wêreld wat vernietig word deur liberale aannames van gelykheid, tussen geslagte en nasionale identiteite, maar ook tussen swak en sterk, ryk en arm, wat die natuurlike toestand verberg wat sterkte beloon en swakheid straf.
Samesweringsteorieë blom vandag. In werklikheid is hulle nou hoofstroom. Tot dusver hou die prys van aanlyn-krukke, gefrustreerde tieners en professionele samesweringsteoretici graag Alex Jones, in die vroeë 2010s het idees van New Right begin opstyg danksy spesifieke griewe wat hulle beweer het om te verduidelik.
Die aanlyn inkubasie van New Right-idees in die aanloop tot die verkiesing van Trump is onderskryf deur die argument dat die winste uit 'n duisendjarige blanke manlike leierskap ondermyn word deur 'libtards' ('liberale retards') en 'SJW's' ('social warriors warriors') ") Ingelig deur" valse nuus "en toegedraai met" wit skuld "wat die prestasies van die Europeërs aan ander prysgee en selfs hul eie oorlewing ondermyn deur beheer oor hul vroue te verloor.
Hierdie manier van dink word gebruik om allerhande griewe te verduidelik, wat wissel van verskuiwings in die wêreld van werk, verlies aan beheer oor die lot, hopeloosheid en verval in die gemeenskap. As 'n mens van hul aannames gebruik maak, maak hulle idees sin vir hul eie voorwaardes en blyk dit onmiddellik oplossings vir hierdie probleme te bied.
Verskillende bewegings het rondom hierdie griewe verenig. Nuwe politici vorm dus vreemde maar kragtige verkiesingsalliansies. Die basiese sjabloon poog gewoonlik om 'n breër stem te bewerkstellig deur 'n party te mainstream of oor te neem (soos met Trump se oorname van die Republikeinse Party), terwyl die ekstremistiese stem deur volmagte behou word wat nie openlik as bondgenote erken word nie en ook nie van die hand gewys word nie (die regterkant en selfs die KKK in Trump se geval).
Hierdie stelsel van verkiesingsalliansies met die Nuwe Regte het duidelik in die Brexit-referendum ontstaan: ondanks oppervlakkige meningsverskille het Stemverlof, Verlof.EU en UKIP mekaar nooit ten volle weerspreek nie. Dieselfde geld Trump se Republikeine en al-regs "baie fyn mense"; Le Pen's Front (nou Rassemblement) National and Génération Identitaire; en Salvini se Lega en Fratelli d'Italia, Forza Nuova en Casa Pound. Hierdie alliansies is meestal leierloos, onstabiel en skaars ongedissiplineerd.
Dit is wat hierdie nuwe generasie nasionalisme werklik virale maak. Sonder 'n permanente struktuur kan hierdie vormgewende alliansies aanvalle ontwyk deur nuwe koalisies van soortgelyke lede uit te vind, soos met Farage se Brexit-party voorgekom het.
Hierdie koalisies is afhanklik van die voortdurende teenwoordigheid van griewe wat die lewens van mense direk beïnvloed, veral groeiende armoede selfs as u werk, die ineenstorting van stabiel en veilig sosiale identiteite gekoppel aan werk, die toenemende onstabiliteit van werksekerheid, en die vinnige verandering van plaaslike gemeenskappe as gevolg van emigrasie, migrasie, ineenstorting bekostigbaarheid van behuising, en herontwikkelingsinisiatiewe wat gemeenskappe verplaas. Dit bied presiese en dringende verkiesingsversamelingspunte.
Dit is veral effektief, aangesien so baie hoofstroompolitici hierdie basiese griewe ignoreer. Die afgelope paar jaar was die samestelling van politici wat teen die Nuwe Regte teëstaan ​​- Hillary Clinton, die Remain-veldtog, Emmanuel Macron en Matteo Renzi - nie bereid om hierdie strukturele probleme te erken nie. Dit het aan die Nuwe Reg die geleentheid gegee om geloofwaardig te wees, bloot deur dit te erken. Dit wil voorkom asof hulle elegante oplossings bied vir hierdie samelewingsvraagstukke - wat almal gebaseer is op die terugkeer na die 'natuurlike' orde.
Die Nuwe Regte spruit uit die 19de-eeuse idees wat opgedateer is vir ons tyd. Dit bevorder uiteindelik 'n taamlik hartseer mensbeskouing, waar alles deur die natuur bepaal word, nie deur individuele keuse nie. 'N Wêreld waar kultuur biologies bemiddel, onbeweeglik en beperk is, nie die vrug van leer en kreatiwiteit nie.
As hul sukses gekonfronteer moet word, moet die basiese griewe wat hulle beweer oplos, aangespreek word en oplossings aangebied word. Maar as die teenstrydige informele, maar tog kragtige alliansies tussen nasionaliste vandag uitgedaag moet word, moet die werkende meganika van New Right-idees verstaan ​​word.
Pablo de Orellana, Dosent in internasionale betrekkinge, King's College London en Nicholas Michelsen, Senior Lektor in Internasionale Betrekkingeorie, King's College London
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Hoe 'n Fransman gebore 150 jaar gelede geïnspireer het om die ekstreme nasionalisme agter Brexit en Donald Trump