Kaptein Haak Die Wonder Kat | Troeteldiere Huishouding
In die vroeë 80's is ons bekendgestel aan een van die 'klaskatte' van ons praktyk. Die weer was by -20 ° F vir sewe dae reguit en daar was geen breek vir 'n week nie. Terwyl dit 'n normale winter in Noord-Wisconsin is, het dit ons oefening stil gehou. Ons kliënte verkies om by hul troeteldiere tuis te bly, eerder as om in die plaaslike Arktiese lug te waag.
Ons het gesit om die nuutste tydskrifte te lees toe die ontvangsdame geskree het dat ons 'n noodgeval gehad het. My kollega en ek het vinnig na die eerste eksamensaal gegaan waar ons 'n kartondoos met 'n ou kombers gehad het. Staan voor die boks was 'n tienjarige meisie met rooi oë en trane op haar wange gevries. Onder die kombers was 'n onbewuste kat wat uiters koud was en eintlik moeilik om te vat. Die meisie het die dier aan die kant van die pad gevind en alhoewel sy nie die eienaar was nie, het sy hom oor 'n myl gedra om na die kliniek toe te gaan! Die kat was lewendig, maar net skaars. Hy is deur 'n motor getref en in die ongeluk is albei sy linker voete sowat 2 sentimeter bo elke poot gesny. Die kat se asemhaling was baie vlak en sy tandvleis is baie bleek. Hy het waarskynlik 'n groot hoeveelheid bloed verloor en was nou in skok.
Die beleid in ons klinieke was nog altyd nie om normale, gesonde diere te ontgin nie. As iemand ons 'n hond of kat gebring het wat hulle nie meer vir enige rede wou hê nie, sou ons dit hou totdat ons dit 'n tuiste kon vind. Ons enigste uitsonderings op hierdie reël was die diere wat werklik aggressief was en nie vertrou kon word nie. As gevolg hiervan was ons kliniek nog altyd die bewaarplek vir bevindings of ongewenste troeteldiere.
In 'n situasie soos hierdie, sou dit baie moeilik wees as dit onmoontlik is om hierdie jong meisie te vertel wat om verskeie redes, insluitend koste, omvang van besering, en 'n onbekende eienaar, die dier moet "geslaap word".
Ons het die kat behandel met IV vloeistowwe, antibiotika en medikasie om die skok om te keer en hom 'n bloedoortapping gegee. Toe hy die volgende 24 tot 36 uur gestabiliseer het, het ons gedoen wat ons kon om die beenbeserings te versorg. Ons het die punte van die bene herstel en hierdie areas met vel bedek. Die kat het goed genoeg herstel dat hy op die vierde dag op sy eie was en van daardie punt af het hy mooi herstel. Die kat het geen voete aan sy linkerkant gehad nie en sy beseerde bene het ongeveer drie duim van die vloer af geëindig. Hy kon nie staan ​​nie.
Ons het koerantadvertensies en plaaslike radiostasies gehad om die eienaar van 'n 'Black and White Cat Found on Highway 47' te vind. ' Geen melding is gemaak van die beserings nie. Ná vier weke het niemand vorentoe gekom nie. Die meisie wat die kat gevind het, kon hom nie as gevolg van allergieë hou nie.
Teen hierdie tyd het die dier eintlik baie goed gevaar. Al die beserings het gesond geword en so wonderlik soos wat dit dalk klinkt. Hy het geleer om homself te balanseer en op sy twee regterbene te loop! Aanvanklik het hy gekruip, toe het hy gespring en af ​​en toe geval, maar teen die einde van ses weke het hy so goed rondgehardloop dat min die gebrek aan voete opgemerk het.
Almal in die kliniek het gegroei om die diertjie lief te hê en sommige het gehoop dat sy eienaar nooit sou wys nie. En dis presies wat gebeur het. Oor die volgende agt jaar was kaptein Hook (soos hy bekend was) die amptelike 'kliniek kat'. Hy het 'n groot persoonlikheid gehad en was heeltemal sonder vrees. Hy kan gratis in die gebou rondloop en op 'n bank in ons wagkamer slaap. Hy het hard gesweer en dit het altyd 'n glimlag vir kliënte gelewer. Honde sal dikwels op hom aanklag, maar hy sal net daar lê en staar. Baie keer het ons groot honde weggekom van hom af.
Kaptein Hook het 'n ware deel van ons kliniek geword en het meer kerskaarte en geskenke as die res van die personeel gekombineer. Tot een nag toe hy nie van een van sy geluisterde slaapplek wakker geword het nie, was hy die beste in die hele gebou.