Kosmogonie: wat dit is, eienskappe, mites en verhale Netwerk Meteorologie
Vandag gaan ons oor die term praat kosmogonie. Dit verwys na die verskillende mites wat die oorsprong van lewe in die wêreld verklaar. Die woord kosmogonie kan volgens die woordeboek verwys na die wetenskapsteorie wat fokus op die geboorte en evolusie van die heelal. Die algemeenste gebruik wat gegee word, is egter om 'n reeks mitiese verhale daaroor op te stel.
In hierdie artikel gaan ons u alles vertel wat u moet weet oor die kosmogonie en wat gesê word oor die ontstaan ​​van die heelal.
3 Kosmogonie in die Griekse en Chinese kultuur
Ons weet dat die oorsprong van die heelal taamlik ingewikkeld is en dat ons nie met sekerheid 1000% kan weet nie. Daar is baie teorieë, waarvan die oerknal die meeste geraak word. Die mees algemene gebruik vir kosmogonie is vir mediese verslae oor die evolusie en geboorte van die heelal. Daarin vorm mites en legendes verhale waarin die gode in verskillende gevegte verweef en sukkel om die heelal te baar. Hierdie soort vertelling kom voor in die Sumeriese en Egiptiese mitologieaan. Dit beteken dat dit baie belangrik geword het in die geskiedenis en deur baie kulture gegaan het.
Daar is verskillende soorte kosmogonie wat deur die loop van die geskiedenis deur baie soorte kulture ontwikkel is. Oor die algemeen het elkeen 'n gemeenskaplike oorsprong van die heelal, en dit is chaos. Binne die chaos is daar elemente wat saamgegroepeer is en bestel danksy die ingryping van bonatuurlike kragte of goddelikhede. Hou in gedagte dat baie van die kosmogonie glad nie op wetenskap fokus nie. Daarom moet hulle nie met sterrekunde verwar word nie.
Dit is 'n reeks verhale en mitiese verhale wat verwys na die teorie van cinephilia-werking in die heelal deur gevegte en mites waarin die gode mekaar in die gesig staar, wat die skepping van die heelal en die wêreld tot gevolg het.
Die eerste is om te weet wat die kosmogonie bestudeer. Daar kan gesê word dat die doel is om die oorsprong en evolusie van sterrestelsels en sterretrosse te bestudeer om die ouderdom van die heelal te bepaal. Hiervoor berus dit egter op 'n stel mitiese, filosofiese, godsdienstige en wetenskaplike teorieë oor die ontstaan ​​van die heelal. Hy probeer 'n deel van sy teorieë op die wetenskap baseer, maar as hy ook op mitiese verhale vertrou, glo hy 'n bietjie.
Die term kosmogonie lê klem op die teoretiese begrip van die begin van die wêreld wat volgens huidige kennis en aanvaarde teorieë nou verband hou met die teorie van die oerknal. En dit is dat kosmologie ook die huidige struktuur van die kosmos bestudeer.
Kom ons kyk wat is die hoofkenmerke van die kosmogonie:
Dit bevat 'n groot aantal mites wat mekaar weerspreek. Hierdie mites word deur die loop van die beskawings verander en vandag is dit nie meer dieselfde as voorheen nie.
Hulle het baie bygelowe en assimilasie mitiese en goddelike karakters met die oorsprong van die heelal.
Dit het 'n baie goeie aanvaarding in Egipte gehad, en hulle is wyd gebruik om die groot hoeveelheid kreatiewe krag wat die godhede gehad het, te verstaan ​​en uit te druk.
Deur kosmogonie ons kan nie teruggaan na 'n oomblik van vooraf bestaan ​​nie of van oorspronklike chaos waarin die wêreld nog nie gevorm is nie.
Probeer 'n manier vind om 'n werklikheid te vestig deur die persepsie van die heelal, die ruimte en die oorsprong van gode. Hou in gedagte dat dit alles probeer verklaar deur afskeid te noem gemeng met die mensdom en die natuurlike elemente waaruit dit bestaan.
Alle godsdienste het 'n kosmogonie wat geïdentifiseer kan word met 'n proses van skepping of uitstraling.
Die woord self fokus op die studie van die geboorte van die wêreld.
Die eerste menslike beskawings wat bestaan ​​het 'n kosmogonie wat probeer het om aardse en ruimtelike verskynsels deur mites te verklaar. Uit hierdie tak van die "wetenskap" kom 'n groot aantal mites oor die oorsprong en oorsake van verskillende natuurverskynsels.
Kosmogonie in die Griekse en Chinese kultuur
Ons weet dat elke godsdiens 'n soort kosmogonie het. In die geval van die Griekse kultuur was dit saamgestel uit 'n groep verhale wat 'n groot aantal oortuigings en mites van die Helleense beskawing gehad het rakende die oorsprong van die heelal en die mens. Die voorkoms van die Theogony van Hesiodos was die vernaamste bron van inspirasie vir hierdie mitologie saam met die gedigte van die Ilias en Odyssee. Vir die Grieke was die begin van die wêreld 'n groot chaos binne 'n ruimte waarin die aarde, die onderwêreld en die begin ontstaan ​​het. Die aarde was die kamer vir die tande, die onderwêreld was onder die aarde en die beginsel is wat die interaksie tussen die verskillende komponente van materie bevorder het.
Uit alle chaos ontstaan ​​nag en duisternis. Toe hy saamstap, word lig en dag geskep. Dit is hoe hulle die skepping van die wêreld deur middel van mites probeer vertel.
Aan die ander kant het ons die kosmogonie van die Chinese kultuur. Die opvatting wat in China was, het 'n teorie van Kai t'ien uiteengesit, wat 'n verhandeling was wat in die vierde eeu vC geskryf is. Hierdie teorie het verseker dat die aarde heeltemal plat was en dat beide deur 'n afstand van 80.000 XNUMX li (een li is gelykstaande aan 'n halwe kilometer). Verder het hierdie teorie verseker dat die son het 'n deursnee van 1.250 XNUMX li en het sirkelvormig in die lug beweeg.
Ons het ook 'n Christelike kosmogonie waarin ons die oorsprong van die wêreld in Genesis het, as die eerste Bybelboek. Hier is hoe die God Yahve het in die begin die wêreld begin skep. Skepping is 'n proses wat plaasvind deur die skeiding van die aarde van die hemel, die aarde van die waters en die lig van die duisternis. Dit beteken dat die wêreld geskep word deur die skeiding van die komponente wat begin met 'n totaal oerwind.