Geskiedenis van die Apollo 1 Tragedie
Amerika se eerste ruimte tragedie
Ruimteverkenning kan maklik lyk as daardie vuurpyle van die lanseerder donder, maar al daardie krag kom met 'n prys. Lank voor die bekendstellings is die oefensessies en ruimtevaardersopleiding. Terwyl bekendstelling altyd 'n sekere hoeveelheid risiko inhou, kom die grond opleiding ook met 'n sekere hoeveelheid risiko in. Ongelukke het gebeur, en in die geval van NASA het die VSA vroegtydig 'n tragedie in die wedloop vir die maan gekonfronteer.
Terwyl ruimtevaarders en vlieëniers hul lewens tydens vliegopleiding lank gevaar het, het die eerste ruimtevaarderverlies in 'n opleidingsongeluk die nasie tot sy kern geskud. Die verlies van Apollo 1 en sy driepersoon-bemanning op 27 Januarie 1967 was 'n skerp herinnering aan die gevare wat ruimtevaarders in die gesig staar as hulle leer hoe om in die ruimte te werk.
Die Apollo 1-tragedie het plaasgevind namate die bemanning van Apollo / Saturnus 204 (wat die aanwysing tydens grondtoetsing was) was vir die eerste Apollo- vlug wat hulle na die ruimte sou vervoer. Apollo 1 is as 'n Aarde-omringende missie gesleep en sy opheffingstyd is geskeduleer vir 21 Februarie 1967. Die ruimtevaarders het 'n prosedure ondergaan wat 'n proppe genoem het. Hul bevelmodule is op die Saturn 1B-vuurpyl op die lanseerplatform gemonteer, net soos dit tydens die werklike bekendstelling sou gewees het. Daar was egter nie nodig om die vuurpyl te brand nie. Die toets was 'n simulasie wat die bemanning deur 'n hele aftelling volg vanaf die oomblik dat hulle die kapsule binnegekom het tot die tyd dat die bekendstelling sou plaasvind.
Dit was baie eenvoudig, geen gevaar vir die ruimtevaarders nie. Hulle was geskik en gereed om te gaan.
Oefen in die kapsule was die werklike bemanning wat in Februarie van stapel gestuur word. Binne was Virgil I. "Gus" Grissom (die tweede Amerikaanse ruimtevaarder om in die ruimte te vlieg), Edward H. White II (die eerste Amerikaanse ruimtevaarder om in die ruimte te "loop") en Roger B.
Chaffee, ('n "ruimtevaarder" ruimtevaarder op sy eerste ruimte sending). Hulle was hoogs opgeleide mans wat gretig was om die volgende fase van hul opleiding vir die projek te voltooi.
Tydlyn van Tragedie
Net na die middagete het die bemanning die kapsule ingeskryf om die toets te begin. Van die begin af was daar klein probleme, en uiteindelik het 'n kommunikasieversaking 'n houvas op die telling gemaak om 05:40
Om 18:31 het 'n stem (moontlik Roger Chaffee's) uitgeroep: "Vuur, ek ruik vuur." Twee sekondes later het Ed White se stem oor die baan gekom, "Vuur in die kajuit." Die finale stem oordrag was baie gemors. "Hulle is besig om 'n slegte vuur te maak. Kom ons gaan uit. Maak oop 'of' Ons het 'n slegte vuur. Kom ons gaan uit. Ons brand op 'of' Ek rapporteer 'n slegte vuur. Ek gaan uit. "Die oordrag het geëindig met 'n pynkreet. In die ruimte van 'n paar sekondes was die ruimtevaarders gedoem.
Die vlamme het vinnig deur die kajuit versprei. Dié laaste oordrag het 17 sekondes na die aanvang van die vuur geëindig. Alle telemetrie inligting is kort daarna verloor. Noodreageerders is vinnig gestuur om te help.
'N Kaskad van probleme
Pogings om by die ruimtevaarders te kry, is deur talle probleme gestrem. Eerstens is die kapsule-luik gesluit met klampe wat grootskaalse ratcheting vereis het om vry te laat.
Onder die beste omstandighede kan dit ten minste 90 sekondes neem om dit oop te maak. Aangesien die luik ingebou het, moes die druk uitlaat voordat dit oopgemaak kon word. Dit was amper vyf minute na die aanvang van die brand voordat redders in die kajuit kon kom. Teen hierdie tyd het die suurstofryke atmosfeer, wat in die kajuit se materiaal gesaai het, die vuur vinnig laat versprei.
Die bemanning het waarskynlik binne die eerste 30 sekondes van rook inaseming of brandwonde vergaan. Resussitasie pogings was nutteloos.
'N Houvas is op die hele Apollo- program geplaas terwyl ondersoekbeamptes die oorsake van die ongeluk ondersoek het. Alhoewel 'n spesifieke punt van ontsteking vir die brand nie bepaal kon word nie, het die finale verslag van die ondersoekraad die brand aan die brand gesteek onder elektriese boë onder die drade wat in die kajuit hang.
Dit is verder vererger deur baie vlambare materiale in die kapsule en die suurstofverrykte atmosfeer. Met ander woorde, dit was 'n resep vir 'n vinnige vuur waaruit die ruimtevaarders nie kon ontsnap nie.
Vir toekomstige missies is die meeste kajuitmateriaal vervang met selfblussende materiale. Suiwer suurstof is by die bekendstelling vervang deur 'n stikstof-suurstofmengsel. Ten slotte is die luik herontwerp om buite oop te maak en kan vinnig verwyder word.
Die opvolg Apollo / Saturn 204-sending was amptelik die naam "Apollo 1" ter ere van Grissom, White en Chaffee. Die eerste Saturn V-lansering (ongeskik) in November 1967 was aangewys as Apollo 4 (geen missies was ooit aangewys as Apollo 2 of 3).