Die handelaarshuis - Geskiedenis Podcasts - 2021
The Merchant's House is 'n herstel van 'n 17de -eeuse syhandelaarshuis - nou 'n graad II -struktuur in die middel van die historiese High Street van Marlborough.
Geskiedenis van The Merchant's House
Een van die vroegste burgeroorloggevegte het in 1642 in Marlborough plaasgevind. Elf jaar later is The Merchant's House deur Thomas Bayly gebou na die Groot Brand van Marlborough in 1653 wat die meerderheid van die middeleeuse en tudorstad verwoes het.
Thomas Bayly was 'n welvarende syhandelaar en prominente burger van Marlborough (twee keer sy burgemeester) en woon saam met sy vrou, 9 kinders en bediendes in die huis, en bestuur sy onderneming van daar af. Bayly het in die huis gewoon gedurende 'n tyd van groot verandering plaaslik sowel as nasionaal in 'n eeu toe 'n moderne kapitalistiese Brittanje met 'n volwasse politieke lewe ontstaan ​​het.
Die huis is verbeter en uitgebrei tot 1700, later onderverdeel en onderverhuur, met ongeveer twee derdes van die eiendom 'n drukker- en skryfbehoefteonderneming. Dit is uiteindelik in 1926 deur WH Smith gekoop.
Die Handelshuis vandag
Die huis word gerestoureer deur 'n liefdadigheidsorganisasie en bied 'n seldsame geleentheid om na 'n 17de-eeuse huis te kyk, wat insig gee in die leefstyl en belange van 'n middelklasgesin van die tyd. Baie prag word onthul namate die bewaring vorder, insluitend stof en oorspronklike 300 jaar oue muurskilderye wat tans elders in die VK onbekend is.
Agter The Merchant's House is 'n tuin wat gebaseer is op die formele ontwerpe van die laat 17de eeu. Alle plante is noukeurig ondersoek en is voor 1700 in die Verenigde Koninkryk verbou, insluitend 'n klein boord- en kruietuin.
Toere deur die huis en tuine is beskikbaar deur 'n spesialis -vrywillige gids, en dit duur ongeveer 'n uur.
Kom by The Merchant's House
The Merchant's House is geleë op die huidige 132/3 High Street in Marlborough, 75 myl van Londen en 30 myl van Bath af. As u met die motor hierheen ry, neem vanaf Londen die M4, vertrek by aansluiting 14 en neem die A4 na Marlborough - as u uit die weste kom, neem die M4, vertrek by aansluiting 15 en neem dan die A346 na Marlborough. The Merchant's House is aan die noordekant van die High Street, ongeveer 100 meter van die stadsaal af.
Toegang tot die huis is deur die Merchant's House Shop. Die huis het toegang vir gestremdes via 'n traplift van die grondvloer na die eerste verdieping, wat toegang tot die belangrikste kamers bied.
Die Merchant's House Museum, voorheen bekend as die Ou handelaarshuis en as die Seabury Tredwell House, is die enigste negentiende-eeuse gesinshuis in New York wat binne en buite behoue ​​gebly het. Gebou "op spekulasie" in 1832 deur Joseph Brewster, 'n hoeder van handel, is dit geleë in East East Fourth Street 29, tussen Lafayette Street en die Bowery in Manhattan. Dit het in 1936 'n museum geword, gestig deur George Chapman, 'n neef van die gesin wat eens daar gewoon het.
Die huis was een van die eerste 20 geboue wat in 1965 aangewys is ingevolge die nuwe wet op die stad. Dit is die enigste historiese huismuseum in die woonbuurte Greenwich Village/Soho/NoHo.
13de tot 15de eeu Redigeer
Die Middeleeuse Merchant's House is in ongeveer 1290 in French Street, Southampton,  gebou, toe 'n belangrike hawe en 'n groot provinsiale stad met 'n bevolking van ongeveer 5000, wat ryk geword het uit die handel met Engeland se kontinentale besittings in Europa.  Die gebied van Southampton rondom French Street is vroeër in die eeu herbeplan, wat die aantal plaasdiere wat in en om die huise aangehou is, verminder het, armer handelaars en vakmanne na die minder wenslike noordelike helfte van die stad gedryf het en 'n kwart groot, indrukwekkende huise, dikwels in klip gebou met teëldakke.  Die oorspronklike huis is ontwerp vir gebruik deur John Fortin, 'n welvarende wynhandelaar, met 'n gewelfde kelder vir voorraad, 'n winkel aan die voorkant van die eiendom en huisvesting vir die gesin, baie daarvan is in klip gebou, maar dit is 'n houtfront, 'n modieuse ontwerp vir die tydperk.  Minstens 60 ander huise soortgelyk aan die Medieval Merchant's House is ongeveer dieselfde tyd in Southampton gebou. 
Teen die 1330's het die welvaart van Southampton stadig afgeneem. In 1338 was daar 'n suksesvolle Franse aanval op die stad, waartydens verskeie geboue verbrand en kasteel beskadig is.  Die huis was moontlik een van die wat tydens die aanval beskadig is, aangesien die suidwestelike hoek van die gebou omstreeks daardie tyd ineengestort het en vinnig ander herbouings, insluitend die toevoeging van 'n kaggel, herbou moes word. op dieselfde tyd.  Die ekonomie van Southampton het in duie gestort in die nadraai van die aanvalle en nooit heeltemal herstel nie.  Die karakter van French Street het begin verander, aangesien baie huise onderverdeel of herontwikkel is om in meer geboue te pas.  The Medieval Merchant's House het die groot handelaars nie meer gebruik nie en teen 1392 blyk dit dat Thomas Fryke en John Barflet, laasgenoemde 'n afstammeling van John Fortin, vir wie die huis oorspronklik gebou is, aan huurders verhuur is. 
Gedurende die 15de eeu het die ekonomie van Southampton verbeter as gevolg van die Italiaanse wolhandel en die teenwoordigheid van baie buitelandse handelaars.  The Medieval Merchant's House is verkry deur 'n reeks gevestigde Southampton -handelaars, maar dit het ongeskonde gebly as 'n losstaande woning, in teenstelling met baie ander eiendomme in die buurt wat saamgevoeg is tot die groter huise wat in die laat 15de eeu meer modieus geword het. .  In die middel van die 16de eeu het die ekonomie van Southampton egter weer in duie gestort namate die handel met Italië gedaal het, wat die welvaart van French Street meegebring het.  'n Nuwe salon is in die huis geïnstalleer, en 'n vloer is halfpad oor die oop gang aangebring om ekstra slaapplek te produseer. 
16de tot 20ste eeu Redigeer
Die huis is gedurende die 17de eeu in drie kothuise omskep, wat 'n nuwe deur en ekstra kaggels bygevoeg het.  Die ekonomie en status van Southampton het eers in die 18de eeu begin verbeter toe dit 'n bekende kulturele sentrum geword het.  In 1780 is die drie kothuise weer omskep in 'n enkele gebou, in besit van mevrou Collins, as 'n losieshuis vir akteurs.  Gedurende die Victoriaanse era het Southampton 'n groot uitbreiding van sy maritieme hawe en die bou van 'n nuwe spoorlyn beleef.  Die Middeleeuse koopmanshuis is weer omskep en het teen 1883 'n bierwinkel geword, en 'n gewilde openbare huis met die naam Bull's Head. 
Laat 20ste en 21ste eeu Redigeer
Toe die Tweede Wêreldoorlog in 1939 uitbreek, word die huis as 'n bordeel gebruik.  In 1940 was Southampton swaar geteiken tydens die Blitz. Duitse bomme het die huis ernstig beskadig en die middeleeuse binnekant daarvan onthul,  en gevolglik het die stadsraad van Southampton die eiendom gekoop. In 1972 is dit aan die minister van buitelandse sake oorgedra voordat dit in 1984 onder die aandag van die Engelse erfenis gegaan het. 
Die besluit is geneem om die Middeleeuse Koopmanshuis as toeriste-aantreklikheid te herstel, en die nodige werk is tussen 1983 en 1985 uitgevoer.  Akademiese Raphael Samuel het opgemerk dat die herstel sterk beïnvloed is deur die laat-20ste-eeuse tradisie van lewende geskiedenis, waarin 'herinterpretasie' plek maak vir 'herinrigting'.  Die proses is ook beperk deur die skade wat die post-Middeleeuse dele van die gebou gedurende die laat 19de en vroeë 20ste eeu aangerig het. Na argeologiese ondersoeke is die huis so na as moontlik in die middeleeuse toestand herstel, en later materiaal verwyder. Waar die oorspronklike middeleeuse dele van die huis verlore gegaan het, was die werk gebaseer op argeologiese herinterpretasie.  Die voltooide huis was toegerus met replika van die laat-13de en 14de-eeuse meubels, en die uniform vir die Engelse erfenispersoneel wat die huis bestuur, was oorspronklik van middeleeuse ontwerp. 
Die Middeleeuse handelaarshuis in French Street 58 bly steeds 'n toeriste -aantreklikheid en is 'n gebou in graad I en 'n geskeduleerde monument. 
Die Medieval Merchant's House kyk vandag uit op French Street en kombineer mure van Bembridge en Purbeck -klip met 'n houtvoorkant.  Die uitleg van die huis volg 'n middeleeuse reghoekige, smal planontwerp, deurdat die gang van die straat af strek om die voorkant te bewaar, en dat daar geen interne binnehof in die ontwerp ingebou is nie.  Argitektonies is die huis belangrik, want soos die historikus Glyn Coppack beklemtoon, is dit "die enigste gebou in sy soort wat aansienlik oorleef het toe dit eers gebou is". 
Aan die voorkant van die huis, op die grondvloer, is 'n gerekonstrueerde middeleeuse winkelfront, vanwaar die eienaar sy handelsonderneming sou bedryf het.  Hieragter is die sentrale gang, oorspronklik ontwerp met 'n oop vuurherd in die middel, maar nou toegerus met 'n Vlaamse skoorsteen uit die 14de eeu, gepleister om te lyk soos metselwerk.  'n Gang langs die een kant van die gange was 'n tradisionele kenmerk van die tydperk, hoewel die mode uiteindelik laat vaar is omdat dit moeilik was om dit effektief te verlig.  Aan die agterkant van die eiendom is 'n privaat binnekamer met 'n dekoratiewe plafon.  Onder die huis is 'n onderdak, of kelder, wat ontwerp is om vate wyn teen 'n konstante temperatuur te stoor, maar die baksteenvloer het 'n 18de-eeuse oorsprong.  Dit is 'n argitektoniese kenmerk wat in verskeie ander Engelse kus- en rivier -middeleeuse dorpe voorkom, waaronder Winchester en Londen. 
Op die eerste verdieping is die huis verdeel in oostelike en westelike bedkamers, verbind deur die sentrale gang deur 'n galery.  Die oostelike bedkamer is aan die voorkant van die huis en strek uit in die straat - dit was 'n kenmerk wat gebruik word om ruimte aan huise te gee, en word ook gesien in eiendomme in Shrewsbury, Tewkesbury en York.  Sommige van die merkers van die oorspronklike bouers kan nog op die hout in die kamer gesien word.  Die westelike slaapkamer lyk meer soos die voorkoms van die 19de eeu, eerder as die Middeleeue, aangesien die plafon van die Victoriaanse era gelaat is.  Die dak van die huis is 'n identiese plaasvervanger vir die Middeleeuse oorspronklike, geteël met Cornish -leisteen. 
ERFENISHoogtepunte: die bes bewaarde 16de-eeuse woning in Plymouth
Hierdie aantreklike houtraamhuis is waarskynlik weggesteek van die gewoel van die moderne Plymouth in 'n stil systraat, waarskynlik vroeg in die 16de eeu gebou en 'n eeu later opgeknap. Ons weet nie presies wanneer die huis gebou is nie, maar ons weet baie van die eerste eienaar, 'n privaat eienaar met die naam William Parker.
Parker was die Elizabethaanse verskynsel, 'n agbare handelaar en seerower, wat 'n loopbaan as handelaar suksesvol met privaat en burgerlike regering kombineer. Parker was 'n goeie vriend van Plymouth se bekendste privaatman, sir Francis Drake, en het van 1601-1602 as burgemeester van Plymouth gedien.
Hy dien in 1588 onder Drake in die stryd teen die Spaanse Armada en het waarskynlik bevel gegee oor 'n seevaartskip met die naam Mary Rose (nie die beroemde vaartuig wat deur Henry VII gebou is nie, maar 'n ander met dieselfde naam).
Hy het in die Karibiese Eilande strooptogte op die Spanjaarde geloods, maar sy groot deurbraak kom in 1601 toe hy 'n paar skatskepe gevul met 10 000 goue dukate gevang het. By sy terugkeer na Plymouth, is hy verkies tot burgemeester, en het hy die winste uit sy ondernemings gebruik om 'n ouer huis op hierdie perseel te herbou tot 'n modieuse houtraam wat geskik is vir 'n gerespekteerde heer van die stad.
Hy het gehelp om die Plymouth Company te bevorder om Noord -Amerika te koloniseer en het aktief belang gestel in die Virginia Colony. Hy sterf in 1618 op 'n reis na Oos -Indië.
Parkers se erfgename het van 1617-1632 hier gewoon, en dit het oorgegaan na Abraham Rowe, 'n ander suksesvolle handelaar. In 1651 is die huis by 2 geleenthede deur Justinian Beard, ordmeester van Plymouth, gekoop.
Dit is tot 1707 deur die Beele -gesin bewoon, daarna deur die Martyn -gesin tot 1807. In 1807 is die gebou aan die agterkant uitgebrei (in die rigting van Finewellstraat) en die voorste gedeelte as 'n winkel. In die 1960's is dit gebruik as 'n tekskantoor wat daarna deur die stadsraad gerestoureer is en 'n museum vir plaaslike erfenis geword het, wat mettertyd op die lewe in Plymouth fokus.
Merchant's House is die beste voorbeeld van 'n Elizabethaanse huis in Plymouth. Daar is sewe kamers, en elke kamer het 'n tema om 'n duidelike tydperk in die geskiedenis van Plymouth te verteenwoordig. Temas dek onderwerpe soos vervoer, handel en Tweede Wêreldoorlog, met 'n ruimte om die Blitz -ervaring te herskep. Een van die kamers is verander in 'n replika Victoriaanse skoolkamer.
Hoogtepunte van die historiese voorwerpe wat uitgestal word, sluit in 'n 17de-eeuse gesnyde kaggelrak, 'n Victoriaanse poppekas en 'n versameling 19de-eeuse winkelborde met egte goudverf. Sien voorwerpe wat verband hou met die regstelsel, soos manakels wat gebruik word om gevangenes en 'n eendstoel te hou. Die voorkamer, waar die gesin belangrike gaste sou vermaak, het nog steeds sy groot oorspronklike kaggel.
Merchant's House is 'n plesier, 'n wonderlike geleentheid om terug te kyk na die geskiedenis van Plymouth in 'n huis vol karakter. Daar is 'n baie billike toegangsgeld en afslag vir kinders, bejaardes en studente.
Die museum is [tydelik, hoop ons] deur die stadsraad van Plymouth gesluit sodat dit uitgebreide herstel- en herstelwerk kan ondergaan. Moet asseblief NIE planne maak om te besoek nie! U kan natuurlik steeds te alle tye geniet om die buitekant van die pragtige gebou met houtraamwerk te sien!
Oor Merchants House
Adres: 33 Andrew Street, Plymouth, Devon, Engeland, PL1 2AX
Type attractie: Museum
Die geskiedenis van die Merchant 's House & -winkel
Ons Georgiese terras -meenthuis is geleë met 'n uitsig oor die markplein, in die hartjie van die beste beplande 19de -eeuse stad van Ierland.
Die huis is gebou en gehuur in 1811 van John Ormsby Vandeleur deur 'n freeshandelaar, Bartholomew Glynn. Dit was sy tuiste en besigheid tot met sy dood in 1856. Die huis was getuie van sy gesin se vreugde oor gesinsgeboortes en selfs 'n troue tydens hul ampstermyn. By sy afsterwe is dit verhuur tot 1890. Dit was op hierdie stadium dat die huis wat vandag nog bestaan, in wese Victoriaans is met 'n kroeg en kruidenierswinkel op die grondvloer.
Na die 'opknapping' in 1890 verhuur die Glynns die eiendom aan die Clancy -gesin wat die nuut geïnstalleerde kroeg en kruidenierswinkel bestuur het. Hulle neef, 'n Kilrush -gebore generaal Sir Thomas Kelly Kenny, was blykbaar 'n goeie vriend van Edward VII en George V. Ons is onseker of sir Thomas sy vriende na Kilrush of The Merchant's House gebring het!
Na die ampstermyn van Clancys ' het die Ryan -gesin in November 1901 gaan woon. Twee geslagte Ryans het tot 1939 hier gewoon. Met veranderinge het hulle hul ampstermyn as onderdane van Edward VII begin en as burgers van die Ierse Vrystaat vertrek nadat hulle 'n Wêreldoorlog en die begin van 'n tweede wêreldoorlog beleef het, het ons 'n paar wonderlike foto's en 'n ongelooflike sosiale geskiedenis agtergelaat. Een inwoner van Ryan, Katherine Ryan (later Kelly), (dogter van Thomas en Kathleen) was 'n operasanger wat die wêreld deur gereis het. By haar terugkeer huis toe sou sy soms die groot vensterruite van die eerste verdieping oopmaak en arias sing vir die skare wat op die onderstaande markplein vergader het. Kilrush het 'n gevestigde musikale tradisie, van opera tot koor tot tradisionele musiek.
In 1939, vir die eerste keer in sy 138 jaar, is die gebou verkoop, wat van die Glynn -gesin na die McDermott -gesin oorgedra is. Die musikale erfenis van Kilrush, saam met die kroeg en kruideniersware van die gebou, is voortgesit deur die McDermotts. Hul seun, Joseph McDermott, 'n afgetrede internasionale gholfspeler in die VSA, het saam met sy suster Mary gedurende die veertiger- en vyftigerjare in die huis grootgeword. Dit was tydens hul ampstermyn dat die Dubliners 'n sessie in die agterste kroeg gespeel het in Augustus 1963. Na 79 jaar wat die publiek bedien het, is die kroeg en kruidenierswinkel in 1968 gesluit.
Met die verkoop van sy dranklisensie kort nadat die kroeg nooit weer oopgemaak is nie. Die huis is 'n aantal kere verkoop voordat ons, die Gleeson -gesin, dit in 1989 bekom het. Teen die 20ste eeu was dit onaangeraak asof ons terugstap in die tyd.
Dit bly onbewoon tot 2010 toe die wedergeboorte en die herstel van hierdie unieke en historiese huis begin het. Die gevolg was 'n omskakeling in twee erfenis -vakansiehuise wat die verlede bewaar, terwyl die 21ste -eeuse gerief diskreet geïnstalleer is.
ERFENISHoogtepunte: paneelkamer uit die 17de eeu
In 1653 vloei 'n verwoestende brand deur die markstad Marlborough. Na die brand het 'n welgestelde syhandelaar genaamd Thomas Bayly 'n indrukwekkende hout- en baksteenhuis aan die einde van Marlborough se lang High Street begin bou.
In die volgende vyf dekades het Bayly en sy nageslag 'n ryk versierde huis geskep met kleurvolle muurskilderye, paneelkamers en 'n indrukwekkende eikehouttrap.
Bayly se huis is herstel deur 'n plaaslike liefdadigheidstrust en bied besoekers 'n wonderlike aanskoulike blik op die wêreld van 'n welvarende handelsgesin.
Agt groot kamers word vir besoekers vertoon, met die hoogtepunt moontlik die paneelkamer. Hierdie kamer is gebou tydens Cromwell's Commonwealth, tussen 1653-1656, en die kamer met eikehout is byna heeltemal onaangeraak sedert dit gebou is. Die groot oriëlvenster het 'n ongewone loodglaspaneel uit die 17de eeu in die vorm van 'n sonwyser.
Die eetkamer het 'n opvallende dekoratiewe skema van vertikale strepe wat van vloer tot plafon loop. Die ontwerp dateer uit 1665, maar was eeue lank versteek onder latere muurbedekkings en is eers in 1991 onthul. Die ontwerp is waarskynlik gebaseer op symure wat Thomas Bayly uit Nederland ingevoer het.
Die middelpunt van die huis is die eikehouttrap, 'n pragtige voorbeeld van houtwerk uit die herstelperiode. Die trapmure het 'n geverfde patroon wat lyk soos balustrade. Dit is een van die min voorbeelde van geverfde balustrading in Engeland.
Die kombuis is een van die onlangs gerestoureerde kamers in die huis. 'N Handgeskrewe gesinsresepteboek word vertoon wat lekkernye soos fricassee en patat bevat. Daar is twee gesinsbedkamers, een bo die kombuis, wat dit die warmste slaapkamer in die huis maak. Daar is ook 'n kleiner bed se bedkamer onder die dakrand.
Die binneruim is ingerig met antieke meubels, keramiek, huishoudelike werktuie, musiekinstrumente en kuns. Die huis is versier om te wys hoe 'n tipiese gesin destyds sou geleef, gewerk, aanbid en vermaak het.
Daar is ook 'n groot versameling historiese artefakte wat verband hou met Marlborough, van die Middeleeue tot die huidige tyd, asook ou foto's van Marlborough en die omliggende gebied. Een hoogtepunt is 'n afskrif van Foxe's Book of Martyrs, die eerste keer gepubliseer in 1563.
Agter die huis is 'n tuin wat ontwerp is in die styl van 'n tradisionele 17de-eeuse meenthuistuin. Ons weet uit dokumentêre bewyse dat die Bayly's 'n tuin onderhou het, hoewel die ligging daarvan nie seker is nie. Die ontwerp is histories akkuraat en weerspieël wat 'n welgestelde Puriteinse gesin in hul tuin sou gehad het. Dit is op drie verdiepings, met 'n geplaveide terras aan die onderkant, wat styg tot 'n formele parterre, en bo -aan is 'n kruietuin en 'n boord wat ou vrugtesoorte groei.
'N 17de-eeuse tuin was funksioneel sowel as aantreklik, en hierdie voorbeeld bevat plante wat gekweek word vir medisinale gebruik, soos hisop en laventel. Daar is ook 'n tradisionele skep om bye aan te hou, maar om besoekers veilig te hou, word geen bye gehou nie!
Die Merchant & rsquos House Trust beskik ook oor 'n biblioteek met boeke en ander dokumente wat verband hou met die 17de-eeuse stadslewe, die syhandel, handwerk, muurskilderye en historiese eikehoutmeubels. Die biblioteek is op afspraak vir die publiek oop.
The Merchants House is ook 'n plek vir musikale optredes, gewoonlik in die historiese paneelkamer. As u 'n optrede bywoon, volg u moontlik die voetspore van die 17de-eeuse dagboekskrywer Samuel Pepys, wat Marlborough op 15 Junie 1668 besoek het en 'n musikale voordrag by 'n naamlose plek gehoor het. Aangesien die Bayly's 'n toonaangewende familie was en bekend was dat hulle belangstel in vermaak en musiek, is dit heeltemal aanneemlik dat Pepys die voordrag in dieselfde kamer van Bayly se huis gehoor het.
The Merchants House is seisoenaal oop vir gereelde begeleide toere, of op afspraak op ander tye indien 'n gids beskikbaar is.
Ons het 'n sonnige dag in Augustus besoek, net betyds vir een van die vier toere daardie dag. Ons gids was uitstekend, vol inligting oor die huis en die voorwerpe wat ons in die historiese kamers kon sien.
Die toer begin in die paneelkamer. Dit is 'n pragtige voorbeeld van 'n kamer met 'n paneel in Jacoba, met antieke meubels, insluitend 'n oorspronklike Glastonbury -stoel. Hierdie tipe opvoubare stoel is gemaak vir reis. Daar is blykbaar slegs 10 of so oorspronklike Glastonbury -stoele in Engeland, so die Merchants House -voorbeeld is 'n ware skat. Naby die stoel is 'n dressoir versier met uiters gedetailleerde gravures.
Die toer het verskeie bedkamers ingerig met meubels uit die 17de en 18de eeu. Die gids het bespiegel dat een van die bedkamers moontlik geweef is, aangesien dit deur vensters aan twee kante verlig is.
Die hoogtepunt van die kamers wat vir die toer besigtig kan word, is die eetkamer. Die geverfde mure met hul lewendige strepe is pragtig. Soek Elizabethaanse onderhouers met geverfde rympies, soos 'n 16de-eeuse weergawe van 'n Kersfees-kraker.
Ons het ons toer deur die huis baie geniet en beveel 'n besoek aan. Dit is 'n uitsonderlike voorbeeld van 'n 17de-eeuse meenthuis.
Oor The Merchant's House Marlborough
Adres: 132 High Street, Marlborough, Wiltshire, Engeland, SN8 1HN
Webwerf: The Merchant's House Marlborough
17de eeu (tydsperiode) - Cromwell (persoon) - Versier (argitektuur) - Middeleeue (tydperk) - Herstel (historiese verwysing) - muurskilderye (historiese verwysing) -
Die hergeboorte van 'n koopmanshuis
In 1991, na 'n inisiatief van die nuutgestigte Merchant's House Trust, het die stadsraad van Marlborough die eienaarskap van nr. 132 en verhuur dit aan die Trust teen 'n peperkorrelhuur, 'n deurlopende bydrae van die stadsraad wat met dank erken word. Sedert 1991 is die Trust aktief betrokke by die bewaring, herstel en inrigting van hierdie merkwaardige gebou.
Baie oorspronklike kenmerke oorleef. Dit sluit in 'n grootliks onveranderde kamerstelsel, panele, 'n groot eike trap en klipskoorstene. Wat die gebou besonders maak, was die ontdekking in die negentigerjare van die veelchrome muurskilderye wat fiktiewe balustrades op die mure van die groot trap en 'n ryk gekleurde gestreepte muurontwerp wat in hierdie land uniek is, beskou word. Dit is des te meer merkwaardig in 'n huis wat deur die "middelmatige soort" bewoon word, 'n sosiale laag waarmee baie mense kan identifiseer, en veral ongewoon in 'n hoë straathuis van 'n welvarende mark met die eindelose kommersiële druk om bygewerk te word of selfs heeltemal herontwikkel as gevolg van die waardevolle ligging daarvan. Die kwaliteit van die gebou is erken deur die opname daarvan in Simon Jenkins Engeland se 1000 beste huise (2003).
The Merchant's House - Manhattan se eerste baken - veg al nege jaar lank vir sy oorlewing en#8230!
Asof 2020 nie moeilik genoeg was vir ons liewe handelaarshuis nie, die ontwikkelaar het vroeg in Desember 'n aansoek ingedien vir 'n nuwe gebou langsaan in Oos 4de Straat 27, een wat groter en meer massief is as die oorspronklike voorgestelde hotel!
Onomkeerbare skade as gevolg van die konstruksie word gewaarborg en die risiko van ineenstorting van ons brose 189-jarige landmerkgebou is selfs groter.
Ons hartlike dank aan almal wat die LPC -verhoor op 12 Januarie bygewoon en getuig het. Tydens die verhoor, wat drie uur geduur het, is getuienis van meer as 40 individue, waaronder president Gale Brewer van Manhattan Borough, staatsenator Brad Hoylman (ook namens Deborah Glick, lid van die NYS) ), Lid van die stadsraad, Carlina Rivera, en verteenwoordigers van Community Board 2, die NYC Parks Department, die Historic House Trust en vele ander.
Meer as 520 opposisiebriewe is ingedien, en ons versoekskrif het meer as 12 000 handtekeninge (nou byna 15 000!). Soos die geval was by tientalle verhore die afgelope nege jaar, het nie een persoon ten gunste van die voorgestelde ontwikkeling gepraat nie.
Op 'n vergadering op 2 Februarie wou die Landmarks Preservation Commission nie stem nie, In plaas daarvan om die ontwikkelaars en hul konsultante saam met die Merchant 's House, die parke -afdeling en die Historic House Trust te versoek om 'n meer omvattende beskermingsplan vir ons gebou buite en binne te bou, sou die bouwerk moontlik voortgaan.
Alhoewel ons nog 'n lang stryd voor ons het, Ons is bly dat die kommissarisse die werklike bedreiging van onherstelbare skade aan die Merchant's House ernstig opneem, nie net struktureel nie, dit wil sê moontlike ineenstorting, maar ook ons ​​oorspronklike dekoratiewe gips uit 1832, wat deur baie kenners as die beste beskou word .
Ons vriende op Village Preservation 's se webwerf het meer inligting oor die aansoek: klik hier!
Hoe u kan help!
Teken ons petisie - Klik hier. Die petisie het byna 15 000 handtekeninge!
(Asseblief MOENIE skenk via change.org - skenkings gemaak vanaf die versoekskrifwebwerf Moenie gaan na die Merchant's House! Klik hier om te skenk of blaai tot onder aan hierdie bladsy!)
Versprei die woord! Vra jou vriende en kollegas om te help. Plaas op Instagram, Facebook, Twitter.
Hier is waarom die LPC die aansoeker vir ontwikkelaars moet ontken.
(blaai af vir meer besonderhede)
1. Die Landmarks Preservation Commission het 'n verpligting teenoor die mense van New York om historiese eiendomme en distrikte in die stad te bewaar.
Die LPC se missie is om die spesiale plekke en geboue wat die merkwaardige geskiedenis en erfenis van die stad lewendig maak, te beskerm en dit vir toekomstige geslagte te bewaar. " Die eerste handelsmerk van die Merchant's House en Manhattan is een van die belangrikste. Sy voortbestaan ​​is op die spel.
2. Onomkeerbaar Skade aan die Onvervangbaar Handelaar se huis uit konstruksie Is Gewaarborg - en kan wees Katastrofies
3. Konstruksie sou die handelsmuseum van die handelaar dwing om 18-24 maande lank vir die publiek te sluit, om die versameling te beskerm en die gebou te beveilig-teen 'n koste van $ 5 miljoen
4. Die ontwikkelaar het Twee Maak aansoeke vir konstruksie oop op die Dieselfde Lot
5. Die voorgestelde gebou is onvanpas vir die historiese distrik Noho
Die Landmarks Preservation Commission het 'n verpligting teenoor die mense van New York om historiese eiendomme en distrikte in die stad te bewaar.
Die LPC se missie is om die spesiale plekke en geboue wat die merkwaardige geskiedenis en erfenis van die stad lewendig maak, te beskerm en dit vir toekomstige geslagte te bewaar. "
The Merchant's House is 'n federale, staats- en stadsmerk. Dit was die eerste gebou wat tydens die eerste vergadering van die Landmarks Preservation Commission in 1965 aangewys is en is een van slegs 120 geboue met 'n kenmerk van binne en buite. Die kulturele en argitektoniese betekenis daarvan is onbetwis in die geskiedenis van die stad New York.
By die tientalle openbare verhore wat sedert 2012 gehou is, het nie een persoon ten gunste van die projek gepraat nie. Dit is die plig van die Landmarks Preservation Commission om NEE op hierdie voorstel te stem. Die voortbestaan ​​van die Merchant 's House is op die spel.
Onomkeerbaar Skade aan die Onvervangbaar Handelaar se huis uit konstruksie Is Gewaarborg - en kan wees Katastrofies.
Volgens verskeie studies wat deur verskeie van die belangrikste ingenieursfirmas in die stad gedoen is, kan die bou langsaan onomkeerbare skade aanrig - moontlik katastrofies, wat 'n volledige ineenstorting veroorsaak - aan ons landmerkgebou in 1832. En ons weet uit ervaring: die museum het 'n dekades lange geskiedenis van skade aan konstruksie by aangrensende en nabygeleë eiendomme, wat die gebou soveel kwesbaarder maak.
Die museum se oorspronklike gipswerk uit 1832 is veral in gevaar - die sierelemente (wat deur kenners as die "beste oorleef" uit die tydperk beskou word), asook die gipsmure en -plafonne. Ingenieursstudies toon dat die trillings van aangrensende sloping, uitgrawing en konstruksie die brose 189-jarige gips waarskynlik sal laat verkrummel. Vibrasie kan ook veroorsaak dat die spykers wat die plafonlatte aan die raam vasmaak, "terugtrek", wat 'n katastrofiese mislukking van die plafonsteunstelsel veroorsaak.
Die nuwe voorgestelde gebou is langer en meer massief as die voorheen ingediende plan van die ontwikkelaar om 'n meerverdieping-hotel te bou. Dit sou styg tot 'n hoogte van 94 ′ 5 ″ met 'n hysbak wat nog ongeveer 20 voet byvoeg, dit strek ook dieper in die erf. As gevolg van die verhoogde hoogte en grootmaat van die beplande nuwe gebou, vorm dit 'n nog groter risikovan ineenstorting na Merchant's House.
Selfs die mees gevorderde, nuutste moniteringstelsels kan slegs die skade opspoor- daarna die skade is aangerig.
Konstruksie sou die handelsmuseum van die handelaar dwing om 18-24 maande lank vir die publiek te sluit, om die versameling te beskerm en die gebou te beveilig-teen 'n koste van $ 5 miljoen.
Die Merchant 's House Museum is gebonde aan sy missie en die openbare vertroue om sy historiese gebou en oorspronklike versameling te bewaar en te beskerm. Selfs as die Merchant's House die opgrawing en konstruksie langsaan kon oorleef (wat nog lank nie seker is nie), sou die museum minstens 18-24 maande lank vir die publiek moes sluit.
Gegewe die ernstige bedreiging vir die stabiliteit van die boustruktuur, moet die museum stappe doen om die versameling van 3000 voorwerpe teen skade te beskerm. Om die versameling te beveilig, moet die hele versameling van die perseel verwyder word totdat die stabiliteit van die struktuur verseker is.
Met die versameling buite die terrein, kan maatreëls getref word om die gebou te beveilig en te beskerm, insluitend kritieke bouherstelwerk en die oprig van gestolde stellasies om die binneste gipsmure, plafonne en dekoratiewe elemente te beveilig en te demp. Personeel van Merchant's House sal kantoorruimte moet beveilig om museumbedrywighede te doen.
Forget Christmas and New Year's – the best holiday to celebrate in New York is Halloween. The city's famous Village Halloween Parade is highly anticipated by locals and tourists alike. This year will mark the epic event's 42 nd anniversary. But what's so great about the Big Apple is that you never have to wait until October 31 st to see some ghosts. By die Old Merchant's House, anyone can encounter spirits year-round.
Gertrude's story is a very sad one. She became estranged from her father because he refused to let her marry a young doctor she had fallen in love with. She died a spinster, at the age of ninety-three, "in the same room in the same bed in which she had been born." 3 Her spirit is said to still watch over the building 4 . In one instance, back in 1933, Gertrude's ghost "came rushing out the front door" 5 to shoo away a group of children playing on the lawn. She and her dead siblings have since become well-recognized by locals. One woman claims to have had a full conversation with Samuel Tredwell, before realizing he was a ghost. No wonder the Old Merchant's House was once dubbed "Manhattan's most haunted house" 6 by Die New York Times.
One of the most frequently seen apparitions at the Old Merchant's House is that of a woman wearing a brown dress, who is probably one of the Tredwells' six daughters. A lady in a long, black gown has also been spotted at the house. But even if visitors don't kyk the Tredwell girls, they certainly can sense them. Weird feelings, the awareness of being watched, a sudden chill – these are commonly experienced at the Old Merchant's House.
1. Beyer, Gregory. "The Funeral Looms, and Nary a Coffin in Sight." Die New York Times. 7 October 2007. Web. 25 October 2015. Para. 1.
This book may not have been as good as The Death Season, but I will continue to read the series! . meer
The characters are strong and I love Rachel's feminist grumbles. It adds an extra layer to her and makes her one of my favourite characters. Why should she get the tea just because she's female? . meer
I can't believe I didn't find this series sooner. It's excellent! . meer
We were pleased to know that there are many more books in this series. . meer
This is really well-down with a lot of parallels between the contemporary murder and the historical one. Richly written, the story is compelling and interesting. . meer
Although I've always liked the characters in the Peterson series, I must say I find Wesley a most unusual copper. He is a university graduate, for starters, good-looking, polite, well-groomed and somewhat squeamish! It is hard to imagine him dealing with hardened villains, yet he comes from London and the Met. The others - Heffernan, DCs Rachel Tracey and the sleazy Steve Carstairs - are much more realistic, at least for me. But these are minor quibbles - I really loved The Merchant's House and will have to double-check to see if I've missed any other Peterson titles. . meer