Gert Rautenbach: Cyrano de Bergerac
My vrou het hierdie naweek vir my hierdie pragtige persent gegee – 'n goedkoop ou tweedehandse paperpack van "Cyrano de Bergerac" - en ek het dit nou net weer gelees. Wat 'n wonderlike drama, een wat – soos Don Quixote – 'n oneindige hoeveelheid betekenis gee.
Ek dink so daaroor: As "Beauty and the Beast" die storie is van 'n monster wat werk vir die soen wat hom weer in 'n prins sal laat verander, is "Cyrano de Bergerac" die storie van 'n monster wat die meisie se soen vrees bo alle dinge - omdat hy daarna nogsteeds die monster sal wees.
Cyrano is die man met die lang neus en die dapper siel - die moed, die "wit" en die grand persoonlikheid wat die woord "panache" die wereld in gelaat het.
Hy koester 'n geheime liefde vir die meisie Roxanne, wat op haar beurt verlief is op Christiaan, die mooiste man in die dorp.
Cyrano help Christiaan om haar te wen met sy woorde en briewe. Daar is 'n beroemde center-piece toneel waar Cyrano in die donkerte onder Roxanne se venster by Christiaan oorneem, sy hart uitstort en hoor hoedat sy toegee. Aan die einde daarvan se hy, in triomf
I know everything else now . . .
Dis hoofsaaklik komedie en burlesque, en baie effektiewe komedie, maar verander na Christiaan se dood en die stil jarelange vriendskap daarna tussen Cyrano en Roxanne (wat nou tussen die nonne woon). Beide eerbieding die nagedagte van Christiaan, Roxanne weet steeds niks, tot die dag dat 'n sluipmoodaanval op Cyrano hom noodlottig wond.
Met sy laaste krag keer hy terug vir sy weeklikse besoek aan Roxanne en vra of hy Christiaan se laaste brief mag lees.
Sy vriende vertel hom dat Moliere sy idees gesteel het - hy maak dit af.
Met die lees van Christiaan se brief (wat hy self geskryf het), besef Roxanne vir die eerste keer alles, maar te laat.