Hiperaktiewe kinders - Publiek - 2022
Hiperaktiwiteit is 'n gedragsversteuring by kinders, wat die eerste keer in 1902 deur Still beskryf is. Dit is kinders wat 'n intense motoriese aktiwiteit ontwikkel, wat voortdurend beweeg, sonder dat al hierdie aktiwiteite 'n doel het. Hulle gaan van een plek na 'n ander en kan een of ander taak begin, maar hulle laat vaar vinnig om 'n ander te begin, wat op hul beurt onvoltooid is.
Hierdie hiperaktiwiteit neem toe as hulle in die teenwoordigheid van ander mense is, veral met diegene wat nie gereeld verhoudings het nie. Inteendeel, hulle verminder die aktiwiteit as hulle alleen is.
Volgens Still is hierdie kinders veral lastig, besit hulle 'n vernietigende gees, is hulle ongevoelig vir straf, onrustig en senuweeagtig. Ook hulle is moeilike kinders om op te voedAangesien hulle selde lank aandag aan iets kan hou, het hulle dikwels probleme met skoolprestasies, alhoewel hulle 'n normale IK het.
Hulle is baie impulsief en ongehoorsaamHulle doen gewoonlik nie wat hul ouers of onderwysers hulle vertel nie, of doen selfs die teenoorgestelde van wat hulle vertel word. Hulle is baie koppig en hardkoppig, en het ook 'n baie lae drempelwaarde vir frustrasies, en daarom dring hulle baie aan totdat hulle bereik wat hulle wil. Dit, tesame met hul skielike en intense bui en hul impulsiewe en maklik opgewonde temperament, veroorsaak dat hulle gereeld spanning tuis of op skool skep.
Oor die algemeen is dit kinders wat nie in staat is om stil te bly op die tye wanneer dit nodig is om hulle te wees nie. 'N Kind wat baie beweeg tydens rustyd en speeltyd, is normaal. Wat met hierdie kinders gebeur, is dat hulle nog nie in die klas of in ander spesifieke take is nie.
Kinders se hiperaktiwiteit is redelik algemeen. Daar word beraam dat dit ongeveer 3 persent van kinders onder die ouderdom van sewe jaar beïnvloed en dat dit meer algemeen by seuns as meisies voorkom (dit kom voor by 4 seuns vir elke meisie). In 1914 het dr. Tredgold aangevoer dat die oorsake te wyte is aan 'n minimale breindisfunksie, 'n lustelose enkefalitis waarin die gedragsgebied beïnvloed word, gevolglik die gevolglike kompenserende hiperkinese; plofbaarheid in vrywillige aktiwiteite, organiese impulsiwiteit en onvermoë om stil te sit.
Later, in 1937, ontdek C. Bradley die terapeutiese effekte van amfetamiene by hiperaktiewe kinders. Op grond van die vorige teorie het hy breinstimulerende medisyne (soos benzedrine) toegedien, terwyl hy 'n duidelike verbetering in simptome waargeneem het.
- 0 tot 2 jaar. Kloniese ontlading tydens slaap, slaapritmeprobleme en tydens eet, kort slaaptydperke en ontwaakte ontwaking, weerstand teen roetineversorging, hoë reaktiwiteit op gehoorstimuli en geïrriteerdheid.
- Van 2 tot 3 jaar. Onvolwassenheid in ekspressiewe taal, oormatige motoriese aktiwiteit, lae gevaarbewustheid en die geneigdheid om talle ongelukke te ly.
- Van 4 tot 5 jaar. Probleme van sosiale aanpassing, ongehoorsaamheid en probleme om die reëls na te kom.
- Vanaf 6 jaar. Impulsiwiteit, aandagtekort, skoolversaking, antisosiale gedrag en sosiale aanpassingsprobleme.
Behandeling hang af van elke geval. Die farmakologiese behandeling wat die meeste gebruik word, is stimulante, wat gebruik word om die kind te help om beter te konsentreer, en kalmeermiddels indien die kind psigotiese eienskappe vertoon. Psigoterapeutiese behandeling is bedoel om die gesins- en skoolomgewing te verbeter, en terselfdertyd 'n beter integrasie van die kind te bevorder deur gebruik te maak van gedragstegnieke.
Kognitiewe behandeling is gebaseer op die benadering van die uitvoering van take, waar die kind leer om sy optrede te beplan en sy interne taal te verbeter. Vanaf die ouderdom van 7 neem interne taal 'n rol in van selfregulering, wat hierdie kinders nog nie so ontwikkel het nie. Om enige taak uit te voer, word hulle geleer om eers al die moontlikhede daarvan te beoordeel, te konsentreer en die gedeeltelike en globale resultate na voltooiing na te gaan.
Simptome kan geklassifiseer word volgens aandagafleibaarheid, hiperaktiwiteit en impulsiwiteit:
1. Probleem om afleiding te weerstaan.
2. Moeilikheid om aandag te hou in 'n lang taak en moeilik om selektief by te woon.
3. Probleme om komplekse stimuli ordelik te ondersoek.
4. Oormatige motoriese aktiwiteit of onvanpas.
5. Moeilikheid om take wat reeds begin is, te voltooi.
6. Moeilikheid om te bly sit en / of steeds in 'n stoel.
7. Aanwesigheid van ontwrigtende gedrag (van 'n vernietigende aard).
8. Onvermoë om gedrag te inhibeer: hulle sê altyd wat hulle dink, hulle hou nie terug nie.
9. Onvermoë om lonende dinge uit te stel: Hulle kan in die eerste plek nie ophou om dinge te doen wat hulle wil nie, en pligte en verpligtinge uit te stel solank hulle kan. Hulle eindig altyd eers om te doen wat hulle wil.
10. Kognitiewe impulsiwiteit: neerslag, selfs op die vlak van denke. In speletjies is dit maklik om hulle te klop om hierdie rede, omdat hulle nie twee keer dink voordat hulle opgetree het nie, hulle nie voorsien nie, en hulle selfs vrae beantwoord voordat hulle gevra word.
U kan meer artikels lees soortgelyk aan Hiperaktiewe kinders, in die kategorie van hiperaktiwiteit en aandagafleibaarheid op die terrein.