Spice Islands Wicker Dining Chair .USA Living Furniture.
Home › New Dining Arm Chair › Spice Islands Wicker Dining Chair
What should I look for in Spice Islands Wicker Dining Chair?
Spice Islands Wicker Dining Chair's Reviews
You can check the reviews. When you buy this dining arm chair online means you can read some of reviews, ensuring the dining arm chair of your dreams wings its way to you speedily. My vriendin het al 'n lang tyd 'n ogie oor hierdie produk gehou en haar verjaarsdag het net aangekom, so ek het besluit om dit as 'n geskenk te koop. Sy is lief vir dit! Dit is die perfekte een! Dit pas alles en pas by enige plek. Groot produk vir kwaliteit.
Red Barrel Studio Larrabee Upholstere..$369.99 Horoscope Astrology for Lovers, Scorpio - Astrodienst Guest user u1353432170
27-Feb-2017, 07:26 UT/GMT "Survivor" Shaleen Surtie-Richards ná haar beroerte
JY LEES NOU "Survivor" Shaleen Surtie-Richards ná haar beroerte
"Die een vriendin se oë staan soos tennisbolle en sy sê vir die mense: Bel ’n ambulans. Nóú!" Só vertel aktrise Shaleen Surtie-Richards oor die dag wat sy 'n beroerte gekry het.
Haar ooglede is swaar van silwer en swart oogskadu, dik gemaskara. Die naels is lank en rond gevyl, die lippe skarlakenrooi. Ordentlik gepoeier en gepaint. “Ja jinne, ek het maar ’n bietjie ‘polyfilla’ opgesit, anders lyk ek soos die hond se gat.” Op die tafel staan ’n bord vol koekies en ystervarkies om saam met ons koffie te geniet. By ons voete lê Pokkels en Tatiana, haar twee maltees-pikanees-kruisings – net twee bolle wol en twee paar oë.
Met twee lang nael-vingers soos ’n vredesteken in die lug, steek sy ’n Dunhill op, sit terug in haar tuinstoel by haar huis in Randburg, Johannesburg, en vertel van daardie dag, Sondag 29 April, toe haar lyf vir haar gesê het: Klaargepraat.
Ek kan dan nou nie praat nie.’ Ek giggel toe nog daaroor. En ek praat weer, en ek praat weer so. Die een vriendin se oë staan soos tennisbolle en sy sê vir die mense: ‘Bel ’n ambulans. Nóú!’?”
Sy gee ’n gelate sug. “Toe vat ek my siegrêts en ek gaan uit en gaan rook en wag vir die ambulans.”
Buiten die gesukkel om te praat, het sy glad nie gevoel asof daar iets fout is nie. “Ek het glad nie deurmekaargevoel nie, ek was oukei.”
“Teen die vierde dag toe kom die bloeddruk mooi af, toe sê ek: ‘Waar’s ’n plek waar ek kan rook?’?” Sy gee ’n hees hoes-lag. “Vloek en rook is die twee goed – hulle wil nie ?vir my los nie. Dis soos obsessiewe boyfriends. Ek het hulle al afgesê, maar hulle wil my nie los nie.”
“Ek lê net en dink ek moet werk, ek het nie ’n inkomste nie, hoe gaan ek my huis betaal, gaan ek my huis verloor? Ek is ’n broodwinner, ek sien om na my 81-jarige ma [tannie Sakkie], wat vir my ?’n absolute plesier is, maar hier kan ek skielik nie werk nie. Dit was die ergste. Maar daar is goeie mense in my lewe, ?dit het ek besef.”
Haar lewe lank was sy nooit vir haarself belangrik genoeg nie, sê sy. “Ek is nou. My geluk, my vrede. Ek het my jare afgesloof, járe.” Sy trek haar oë skrefies, haar stem raak hees. “Nie meer nie, nie meer nie.” Dan loop die trane oor haar wange. “Want ek kan nie meer nie.”
Toe sy weer praat, raak haar stem plek-plek weg. “Ek’s ?nog ’n bietjie emosioneel. Ek gee nie meer om wat mense?sê nie, ek gee om wat met my en my mense gebeur.”
“Ek is baie dankbaar vir die dokters wat hulle tyd aan ?my afgestaan het en dit beteken nie ek stoot hulle by die agterdeur uit nie, maar ek kan waaragtig nie nou gat-omkeer bolmakiesie slaat nie. My liggaam is gewoond aan sekere goed – ek dra ?hom al 57 jaar.”
Ja, die dokters preek vir haar, sê sy en skud soos sy lag terwyl sy die laaste stuk van ’n koekie in haar koffie doop. “Net ?ná die stroke het die dokter op sy hurke langs my bed kom sit, vir my gesê ek ?moet ophou rook. Toe sê ek vir hom: ‘Jy moenie met daai klas twak rondom my kom staan nie’.”
Sy dink ’n bietjie na, kyk na die bord koekies asof dit ’n vyand is. “Gee daar ?vir my ’n ystervark aan, die siekte se ?voet.” Tussendeur die happe: “Ek sál probeer minder rook.”
“Man,” voeg sy dan ná ’n rukkie by en tuur peinsend na ’n horison wat ons nie kan sien nie. “Ek is ’n survivor. Ek vat die dinge soos dit kom.” Dan maak die vuurvrou haar oë toe en draai haar gesig na die son.