Hierdie hunkering na die verlede ‘n ingebore ding by ‘n mens. Nie noodwendig na die omstandighede van die verlede nie, maar hoe jy gevoel het toe jy eens op ‘n tyd op ‘n sekere plek gebly het. Veral in uiters onsekere en turbulente tye soos ons dit tans ervaar. Die kerk soos ons dit ken, het in hierdie tyd heel verander. Ten minste tydelik.
Ek verlang na die kerk. Ek verlang na die eredienste, die diakens wat voor by die deur almal welkom heet (in Plooysburg het die manlike diakens al die vrouens gesoengroet, soos wat ons gebruik maar was), ek verlang na die gewyde stilte, die orrelvoorspel, die Kerkraad wat instap as die diens begin, die gemeente wat mekaar groet, die saamwees, die koinonia, die gemeente wat uit hulle harte saamsing. Stigtelik, gewyd.Die saam tee drink na die tyd. Die belydenisklas waar diep gesprekke gevoer is, en baie vrae oor God gevra is.
Ek smag na die atmosfeer van nagmaal, die beker en die brood wat omgestuur word, die gewydheid. Ek verlang na die slotgebed, die uitspreek van die sëen. Ek smag na wykbyeenkomstes, huisbesoeke, Bybelstudies, die mannebiduur Maandagoggende om 06:30 in Trichardt. Die basaars, gemeente-etes, die jeugbyeenkomstes. Die heerlike byeenkomstes en toere van die senior burgers.