‘Wáár is jy?” vra sy oor die selfoon. My verwagte aankomstyd op die plaas was heelwat vroeër, maar ek het reeds padlangs vrede gemaak met die simpel GPS-tannie wie se kortste roete toe die langste duur.
Verby die alles van die plat landskap van Noordwes – soms mis ek die woord Wes-Transvaal – en die êrens wat my ontwyk, was my gedagtes die rit lank al die heelal oor en deur. Soms was dit oukei, soms kon ek nét lag of nét huil. Dis mos wat gebeur as ’n mens agterpaaie ry: Al die dink en drome en spyt skud langsaam los en kom sit effe ongenooid in die passasiersitplek. En moenie dink hulle bôdder eens met ’n veiligheidsgordel nie.
Daar is mense, veral Suider-Afrikaners, in wie se oë ’n veraf iets skyn as daar sprake is van ’n padreis. Dis asof daar gewedywer word oor wie die mees afgeleë en onbegaanbaarste paaie gery het.
Miskien is ons suidelikste bewoners van hierdie wye vasteland so gewillig om die pad te vat omdat dit tog veiliger is om aan te hou beweeg pleks van om soos ’n haas in ’n motor se ligte uitgevang te word en in vrees te versteen. Daarby is dit seker onrustige gene: Ons is hier immers almal inkommers vanweë die eeue-oue geskiedenis se eb en vloed.
Laatskemer was ek uiteindelik op die plaas. Dit was soos ’n tuiskoms, en ons het tot diepnag gekuier op die ongetraliede stoep; ja, teen ons beterwete, in die oopte en wydte. Sy sal môre die kortpad beduie, het my niggie gesê. Maar die langpad was onbedoeld goed, was my antwoord.