Slag om Antwerpen en Scheldtmonding, 4 September-8 November 1944 - Geskiedenis Podcasts - 2021
In die stryd om Antwerpen en die Schelde-riviermonding (4 September-8 November 1944) het die Geallieerdes op 4 September die groot hawe van Antwerpen ongeskonde verower, maar hulle kon nie die opruiming van die benaderings hoog genoeg prioriteit gee nie, wat hulle uiteindelik dwing om drie moeilike gevegte te begin vroeg in Oktober. Eers nadat die Breskens -sak, Suid -Beveland en Walcheran -eiland skoongemaak is, kan daar uiteindelik begin word met die opruiming van die naderings na Antwerpen, en die hawe is uiteindelik oopgemaak net voor die begin van Hitler se laaste waagstuk, die Slag om die Bulge.
Na die uitbreek uit Normandië, vorder die Geallieerdes met groot spoed oor Noord -Frankryk en na België. Die Duitse vyftiende leër is gedwing tot 'n chaotiese toevlugsoord en kon die Geallieerdes nie keer om Brussel op 3 September of Antwerpen op 4 September te bevry nie. Die geallieerde opmars was so vinnig dat die Duitsers nie in staat was om die lewensbelangrike hawe van Antwerpen, wat deur die 11de pantserdivisie ingeneem is, te saboteer met onskatbare hulp van die Belgiese verset nie. Die Geallieerdes het dringend toegang tot die hawe nodig om hul aanbodprobleme op te los, wat byna al die benodigdhede nodig gehad het om die offensief aan die gang te hou vanuit Normandië. Antwerpen was 'n groot hawe wat skepe van tot 19 000 ton en tot 1000 skepe van verskillende groottes kon neem, met 10 vierkante myl dokke, 20 myl waterfront, 600 hyskrane en al die verwante infrastruktuur. Ter vergelyking het Le Havre, die belangrikste vraghawe aan die kus van die Kanaal, uiteindelik 14 000 ton voorraad per dag afgelaai.
Op hierdie stadium het Montgomery sy grootste fout van die oorlog gemaak. As hy 'n sterk aanval in die weste gelas het, langs die oewer van die Schelde -riviermonding, wat Antwerpen met die see verbind het, sou die Duitsers nie veel geveg kon voer nie. Montgomery wou in die noordooste aanval, in 'n poging om 'oor die Ryn' te spring, in die oortuiging dat die Duitse weerstand effektief in duie gestort het, en 'n sterk aanslag in die industriële noorde van Duits kon die oorlog in 1944 beëindig. Hy kon nie om Eisenhower te oortuig om die grootskaalse aanval wat hy regtig wou hê, te onderneem, maar het wel toestemming gekry om teen Arnhem aan te val. Soos bekend, het die gevolglike Operasie Market Garden geëindig as 'n smal mislukking. Aan die einde van die geveg het die Geallieerdes wel vastrapplek gehad op die Ryn by Arnhem, maar op die verkeerde oewer.
Die Geallieerdes het ook die Duitse vermoë om te herstel van die rampspoedige einde van die veldtog in Normandië onderskat, sowel in Duitsland as in België. Terwyl die Geallieerdes op Arnhem gefokus het, herwin die Duitse Vyftiende Leër sy krag en vorm die massa van die agterstanders van Augustus tot 'n formidabele verdedigingsmag. Die Duitsers het genoeg tyd gekry om sterk verdediging in die Scheldt -riviermonding te bou en die rivier met myne te vul. 'N Sleutelelement in die Duitse sukses was dat die geallieerde troepe wat Brussel en Antwerpen bevry het, eintlik 'n hele ent voor die res van die geallieerde leërs was - die amptelike Britse posisioneringskaart van 5 September toon aan dat die frontlyn baie uiteenlopend was hierdie punt - die troepe in Antwerpen was slegs verbind met die res van die Geallieerde weermag deur 'n smal gang, met 'n knippie by Tournai. Links van hulle het die Duitsers nog steeds die kus gehou tot by Boulogne (insluitend Calais, Duinkerke en Oostende), en regs het hulle die gebied amper terug na Tournai gehou. Hoeveel verder die voorste troepe kon gegaan het sonder om op te loop, of selfs 'n verleentheid neer te lê, is glad nie duidelik nie.
Toe die vyftiende leër terugtrek, is garnisoene in 'n reeks hawens agtergelaat - die situasiekaart van 11 September toon aan dat hulle steeds Boulogne, Calais en Duinkerken hou, maar die grootste deel van die res van die kusgebied is ontruim. Hul hooflyne begin by Brugge en loop ooswaarts na Antwerpen, net noord van die hawe. Generaal von Zangen, onlangs aangestelde bevelvoerder van die weermag, het 'n meesterlike toevlugsoord uitgevoer. Die terugtrekkende troepe is beveel om na Breskens en Terneuzen, die Duitse hawens, aan die suidelike oewer van die West -Schelde -riviermonding (wes van Antwerpen) te trek. Van daar is hulle noord na Walcheren en Suid -Beveland, dan ooswaarts na die vasteland noord van Antwerpen. Teen 23 September, toe die terugtog geëindig het, kon Zangen 86 000 mans, 616 gewere en duisende vragmotors en perde red.
Toe dit duidelik geword het dat Market Garden misluk het, het dit duidelik geword dat die mees dringende taak wat Montgomery se 21ste weermaggroep in die gesig staar, was om die Scheldt -riviermonding skoon te maak, Antwerpen oop te maak en 'n nuwe voorraadbasis te bekom. Eisenhower het dit op 22 September absolute prioriteit gegee en dit die beste toegang tot voorraad verskaf. Die pos is toe aan die Kanadese Eerste Weermag gegee. Die res van sy 21ste weermaggroep moes alle offensiewe operasies onderbreek totdat die Scheldt skoongemaak is. Sedert dit gevorm is, was die Kanadese weermag onder bevel van generaal Crerer, maar einde September is hy deur swak gesondheid na Engeland gedwing en is vervang deur generaal Simonds, tot dan bevelvoerder van die Kanadese 2de Korps. Simonds was reeds sterk betrokke by die beplanning vir die komende veldtog, en pas dus goed by die rol.
Die skoonmaak van die Scheldt, 2 Oktober-8 November 1944
Die nuwe offensief het op 2 Oktober begin en sal meer as 'n maand duur. Dit het geëindig met 'n duur amfibiese aanval op Walcheran-eiland (1-8 November 1944), wat voorafgegaan is deur 'n hewige bombardement wat ontwerp is om die digte te breek wat die eiland droog gehou het, die laagliggende binnekant oorstroom en die Duitse reaksie beperk.
Die Duitsers het twee hoofverdedigingsposisies langs die westelike Schelde -monding gehad. In die suide was die Breskens -sak, 'n gebied rondom die stad Breskens, wat in die noorde aan die rivier grens. In die noorde was 'n gebied wat reeds berug was in die Britse militêre geskiedenis - Walcheran -eiland en die skiereiland van Suid -Beveland, waar een van die grootste Britse leërs van die Napoleontiese oorloë gestrand geraak het voordat dit byna deur 'Walcheran Fever' vernietig is. Hulle grens in die noorde aan die Oos -Schelde, wat eens die hoofmond van die rivier was, maar wat mettertyd deur die Westelike Schelde vervang is en in die negentiende eeu heeltemal van die rivier afgesny is.
Die Scheldt -riviermonding was reeds voor die gebeure van 1944 'n beskermde gebied. Die monding van die rivier is verdedig deur ongeveer 67 groot vlootgewere, met baie ingeboude in die vloedverdediging wat die laagliggende kus beskerm het. Baie van die gebied kan maklik deur hul verdedigers oorstroom word, wat vordering baie moeiliker maak.
Die aanval op hierdie posisies het in drie afsonderlike gevegte verval, met die eerste twee wat oorvleuel. Die aanval op die Breskens-sak (Operation Switchback) duur van 6 Oktober tot 3 November 1944. Die skoonmaak van Suid-Beveland duur van 16 Oktober tot 1 November 1944. Uiteindelik duur die aanval op Walcheran, Operation Infatuate, van 1-8 November 1944.
Operation Switchback - die Breskens -sak
Die Breskens -sak het van Zeebrugge in die weste na Terneuzen in die ooste geloop. Die Duitsers het die lyn van die Leopold-kanaal, wat suidoos van Zeebrugge langs die Canal de la Derivation de la Lys geloop het, daarna van die kanaal om Maldegem en Eede geskei en oos/ noord-oos na Terneuzen geloop. Die Kanadese het 'n tweeledige aanval beplan, met een mag wat oor die Leopold-kanaal net oos van die punt waar die kanale geskeur het, aangeval het, en die tweede met amfibiese voertuie om wes langs die kus aan te val, om die agterkant van die Duitse verdediging. Die aanval oor die kanaal het op 6 Oktober begin en is ondersteun deur Churchill Crocodiles wat gebruik is om die Duitse verdediging op die omgekeerde helling van die kanaaldyk te blaas. Twee van die drie infanterie -aanvalle het die kanaal suksesvol oorgesteek en brugkoppe gevestig, maar daarna was die vordering baie stadig. Die twee brugkoppe is eers op 9 Oktober verbind, en 'n bailey -brug was eers op 11 Oktober in plek.
Die amfibiese aanval is tot vroeg op 9 Oktober vertraag nadat dit moeiliker was as wat beplan is om die Buffels en Terrapins na hul beginpunt te skuif. Dit het die Duitsers egter verras, en die tweede brughoof het vinniger uitgebrei as die eerste. Die Kanadese het besluit om hul reserwe -brigade in hierdie brughoof in te skuif, en dan suidwaarts te stoot om terselfdertyd met die kanaalbrughoof en wes in die rigting van Breskens in te skakel. Die twee hoofbrugkoppe het op 19 Oktober bymekaargekom, en die Duitsers het teruggetrek na 'n nuwe verdedigingslyn wat suid van Breskens na Schoondjike geloop het, dan wes na Sluis. Hierdie lyn het egter slegs 'n paar dae gehou, voordat Breskens op 21-22 Oktober bevry is. Behalwe dat die Duitse lyn gebreek is, het dit ook hul laaste toevoerroete verminder. Die Kanadese kon toe weswaarts stoot en te vinnig gevorder sodat die Duitsers kon reageer. Generaal Eberding, die bevelvoerder in die sak, is op 1 November in 'n pilkas op 'n gholfbaan vasgevang. Die laaste paar Duitse soldate het op 3 November om Zeebrugge oorgegee, en die suidelike oewer van die Scheldt was duidelik.
Operation Vitality - Suid -Beveland
Die Suid -Beveland -skiereiland is nou die oostelike deel van 'n deurlopende skiereiland wat tussen die Wes -Scheldt (die belangrikste benadering tot Antwerpen) en die Oos -Scheldt ('n voormalige riviermonding wat nou van die hoofstroom van die rivier afgesny is) geleë is. Toegang tot grond was via 'n smal wegpad oorstroomde gebiede in die ooste. In 1944 eindig Suid -Beveland by 'n kanaal wat dit van die Walcheran -eiland in die weste geskei het, terwyl die oostelike benadering langs die Isthmus baie natter en smaller was as nou. Die skiereiland is in twee verdeel deur die Beveland -kanaal, 'n groot skeepskanaal. Weereens is twee aanvalle beplan - een langs die Isthmus uit die ooste, en 'n amfibiese aanval wat verder weswaarts sou beland, op die grootste deel van Suid -Beveland. Die amfibiese aanval sou plaasvind op dieselfde tyd as wat die landmagte oor die kanaal aangeval het.
Die opmars na die westelike rigting van die Asiel begin op 24 Oktober. Die vordering was stadig maar bestendig en teen 26 Oktober het die Kanadese Krabbendijke bereik, slegs ses kilometer oos van die kanaal. Die 6de Infanterie Brigade het toe oorgeneem, gereed om oor die kanaal aan te val. Die stadige vordering en baie moeilike terrein het die Kanadese egter oortuig om die amfibiese aanval na vore te bring, en in die nag van 26-27 Oktober het troepe van die 52ste Laeveld-afdeling van Terneuzen na die suidelike oewer van die hoofdeel van Suid-Beveland oorgesteek, goed wes van die kanaal. Hierdie strandkop is vinnig uitgebrei. Op 27-28 Oktober kon die Kanadese oor die kanaal kom, en die twee magte het gou ontmoet. Op 30 Oktober bereik die Kanadese die oostelike einde van die weg wat na Walcheran lei, en op 31 Oktober die Duitsers van die oostelike kant verwyder.
Operation Infatuate-Walcheran Island (1-8 November 1944)
Dit het net operasie Infatuate, die aanval op Walcheran -eiland, verlaat. In 1944 was dit nog 'n aparte eiland, en die meeste daarvan was baie laag. Die grootste deel van die binneland was onder seevlak en is beskerm deur 'n ring digte. Die oostelike punt was effens hoër. Die Duitsers het baie sterk geweerbatterye in die dijk ingebou, sommige het in die Kanaal afgevuur en sommige in die Scheldt. Generaal Simonds kon Montgomery en Eisenhower oortuig om 'n reeks swaar bomaanvalle te magtig om die digte te breek en die binnekant te oorstroom. Die doel was om te verhoed dat die Duitsers troepe oor die binneland beweeg, hul geweerbatterye isoleer en indien moontlik soveel as moontlik vernietig. Dit sou gevolg word deur drie aanvalle - twee amfibiese aanvalle en 'n aanval op die weg van Suid -Beveland.
Die bomaanvalle het op 7 Oktober begin, en in die komende tien dae is 'n reeks broekies geskep en die binnekant het soos beplan oorstroom. Die drie aanvalle begin toe op 1 November 1944. Operasie Infatuate I was die amfibiese aanval op Flushing, aan die suidkus van die eiland. Operasie Infatuate II was die amfibiese aanval op Westkappelle, aan die weskus. Alhoewel die gevegte dikwels moeilik was, het die aanval amper volgens plan verloop. Die grootste deel van Flushing is op 1 November gevang, en die res is op 2 November skoongemaak. 41 (RM) Kommando en 48 (RM) Kommando beland weerskante van die gaping in die dam by Westkappelle en vorder na die noorde en suide. Die aanval langs die weg het minder goed gegaan, maar op 3 November is 'n alternatiewe roete oor die kanaal ongeveer anderhalf kilometer verder suid gevind. Die grootste deel van die geveg was 'n reeks aanvalle op individuele Duitse sterkpunte toe die Geallieerdes om die rand van die eiland gevorder het. Die laaste groot sterkpunt, W19 aan die noordelike punt van die eiland, het op 8 November geval. Op 9 November het die laaste Duitsers oorgegee.
Tydens die geveg het die Geallieerdes 41 000 gevangenes geneem. Die Kanadese 1ste weermag het 703 offisiere verloor en 12 170 mans vermoor, gewond en vermis tydens die veldtog, waarvan die helfte Kanadese.
Op 4 November, nadat die Duitse vlootgewere stilgemaak is, het 'n vloot van meer as 100 Royal Navy -mynveërs in tien flottille die Scheldt binnegekom om die gevaarlike taak om die Duitse mynvelde skoon te maak, te begin. In die komende 22 dae is 'n totaal van 267 myne skoongemaak en die rivier is veilig verklaar om te vervoer. Op 26 November bereik die eerste ligte onderhouers die hawe en op 28 November 1944 die Kanadese gebou Libertyship Fort Cataraqui het die eerste geallieerde swaarvragskip geword wat die hawe van Antwerpen binnegegaan het. Einde Desember word gemiddeld 22 300 ton voorraad per dag geland (in vergelyking kan die oorlewende Mulberry -hawe 6 750 ton per dag hanteer).
Die besluit om nie te fokus op die opening van Antwerpen so vinnig as moontlik nie, was een van die geringste bondgenote van die Geallieerdes tydens die veldtog in Noordwes-Europa, en selfs Montgomery het later toegegee dat hy dit verkeerd verstaan ​​het ('n baie seldsame gebeurtenis!) 'Ek moet 'n slegte fout van my kant erken - ek het die probleme onderskat om die benaderings na Antwerpen oop te maak, sodat ons die hawe gratis kan gebruik. Ek het gereken dat die Kanadese weermag dit kan doen terwyl ons na die Ruhr gaan. Ek was verkeerd.'
Hierdie vertraging het Hitler die tyd gegee wat hy nodig gehad het om hom voor te berei op sy laaste groot offensief in die weste, die Ardenne -offensief of Slag om die bult, wat op 16 Desember begin het, net meer as twee weke nadat Antwerpen vir die Geallieerdes geopen is.