Imitasie - in sielkunde, die teorie van Tard - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
nagemaakte - dit is 'n proses waarin een individu presies in al die ander persone, groepe en modelle probeer volg, terwyl hy onafhanklik aksies kopieer wat hy van ander beskou. Sielkundige nabootsing is van groot belang in die assimilasie deur die mens van sosiale ervaring, wat in baie verskillende fases van individuele ontwikkeling waargeneem word. In die voorskoolse en vroeë eeue word nagemaakte, gedrags norme, selfdiensvaardighede en vakaksies aangeneem. In ouer ouderdom neem dit 'n ander betekenis.
Hierdie verskynsel is 'n heeltemal logiese sosiologiese verskynsel. Byvoorbeeld, wanneer 'n persoon met behulp van sosiale norme onder druk geplaas word, tree die meeste deelnemers aan 'n sosiale groep op 'n sekere manier op en doen spesifieke aksies, en dit sal vir individue moeilik wees om dit te weerstaan. In hierdie geval is nabootsing 'n soort groep denke. Mense wil voel en verstaan ​​dat hulle reg is. Hierdie mense tree op hierdie manier om ander te pas. Hulle kyk na hoe ander optree en 'n voorbeeld neem, kopieer die patrone van hul gedrag, aangesien dit korrek is, omdat die meeste so optree.
In die verskynsel van nabootsing is die vrees vir isolasie van belang. Almal wil duidelik en genotvol wees om in die samelewing aanvaar te word, omdat baie nie wit kraaie wil wees nie, wat van die groep verwerp word. Dit is die behoefte aan erkenning wat hulle help om die waardes en norme van die meerderheid te aanvaar.
Die effek van nabootsing is redelik onstabiele manifestasie, want mense kan maklik voorkeure aanvaar en hulle net so vinnig laat vaar. In die sielkundige en sosiologiese aspek is hierdie verskynsel die bewuste gevolg van die gedrag van ander, die herontwerp van waargenome gedrag.
Die meganisme van nabootsing in die sielkunde kan bewustelik en bewusteloos wees, absoluut of gedeeltelik, kreatief en letterlik, vrywillig en verpligtend.
Imitasie as 'n meganisme van die psigologie van die massa het so 'n kenmerk dat dit manifesteer wanneer die individuele bewussyn afneem. Die behoefte is in die massas, nie net help om die vlak van rasionaliteit te verminder nie, dit verhoog die emosionaliteit. Hierdie emosionele toestand dra by tot die begeerte van 'n persoon om dit met ander te deel.
As daar gunstige situasies ontstaan, word die vermoë van nabootsing geaktualiseer. Gunstige faktore kan die teenwoordigheid wees van 'n sekere aantal mense wat naby lande voel, gereed om dit te verdeel. Dit blyk dat dit die hoofmeganisme van gedrag word, want uit 'n potensiële vermoë word dit 'n konkrete vermoë. 'N Persoon begin gedragspatrone wat deur hom beskou word, van mense wat in 'n soortgelyke emosionele toestand is, aan die hand van die voorgestelde patrone van emosionele staatsregulering. Dit skep 'n massa mense wat mekaar naboots. Met so 'n interaksie, die toetstoestande versterk, bereik 'n piek, dan geleidelik afneem.
Die vermoë om nie-oneindig na te boots, dit is uitgeput, die emosionele toestand ontlaai, en die behoefte om hierdie toestand te reguleer is versadig, en dan word beheer oor gedrag herstel.
Imitasie in sielkunde
Ten spyte van die ooreenkoms wat in eksterne tekens waargeneem word, het die meganisme van nabootsing in die sielkunde verskillende sielkundige tekens in verskillende ouderdomsgroepe. In die kinderjare word die verskynsel gekenmerk deur die feit dat die kind die stem en bewegings van 'n volwassene waarneem, poog om die eerste kontak met hom te identifiseer.
Op die ouderdom van 'n voorskoolse kind is sielkundige nabootsing reeds 'n insig in die semantiese struktuur van 'n individu se aktiwiteit. Dit ontwikkel, gaan deur sekere stadiums, die leidende ouderdomverwante aktiwiteit verander ook - die plotspel. Die kind begin eers die oop eienskappe van die aktiwiteite van volwassenes na te boots, geleidelik begin gedrag wat die betekenis van die situasie weerspieël, te kopieer.
In adolessensie word nabootsing meer gefokus op eksterne identifikasie met 'n beduidende individu of met 'n stereotipe persoonlike gedragskenmerke. By volwassenes is dit 'n element van leer in die aktiwiteite van verskillende tipes (professionele, sport, persoonlike en ander).
Geestelike infeksie en nabootsing is deur die sielkundige Freud verstaan, as gevolg van die voorgestelde proses.
Daar is 'n verskil tussen die begrippe geestelike infeksie en nabootsing. Geestelike infeksie is 'n reeks name van verskynsels van die sosio-psigologiese volgorde van mense se gedrag, waar die voorvereistes die meganismes van nabootsing en voorstelle (voorstel) is.
In geestelike infeksie is die oorheersing van die emosionele komponent van sy uitdrukking en implementering deurslaggewend. Sielkundige nabootsing impliseer 'n verband met mode, met kollektiewe fobies van verskillende soorte. Infeksie is lank reeds bestudeer as 'n manier om die massas aktief te beïnvloed, in verband met sulke verskynsels soos masspsigoses, kultus sektes en dies meer. Die verskynsel van infeksie was selfs bekend in die vroegste stadiums van die geskiedenis. Dit manifesteer homself redelik divers: sport passie, kollektiewe state manifesteer tydens seremoniële dans, paniek situasies, meditasie.
Infeksie word gedefinieer as die onbewustelike onbewustelike vatbaarheid van 'n persoon vir verskillende geestestoestande. Dit manifesteer nie as 'n bewuste aanvaarding van enige inligting of gedragspatrone nie, maar as 'n oordrag van 'n sekere staat, sielkundige bui. Hierdie massa emosionele toestand dien as 'n meganisme vir die onderlinge toename in die emosionele invloede van mense wat met mekaar kommunikeer. Hier leen die individu hom glad nie om georganiseerde druk te bewerkstellig nie, maar kry hy net onbewustelik 'n patroon van iemand anders se gedrag, wat slegs aan hom voorlê.
Navorsers bring die feit van 'n "infeksiereaksie" wat dikwels voorkom in oop en ruim ouditoriums, waar die emosionele toestand aansienlik toeneem, deur herhaalde vertoon van 'n kettingreaksie. Die verskynsel van infeksie word dikwels waargeneem in 'n swak georganiseerde groep, die skare, wat die "versneller" is, wat die emosionele toestand versnel. Die presiese sielkundige interpretasie sê dat die infeksie 'n onbewustelike vatbaarheid van die individu vir verskillende geestestoestande is. Terselfdertyd is dit nie die ingeligte aanvaarding en oordrag van inligtingmateriaal of gedragspatroon wat gepleeg is nie, maar die oordrag van affektiewe emosionele toestand (bui).
Ten einde 'n emosionele infeksie te voorkom, is dit nodig om 'n gemeenskaplike assessering te vestig. Dus, 'n infeksie kom voor wanneer iemand begin skreeu in 'n skare, en almal begin hom ondersteun, dit wil sê 'n groot infeksie vind plaas. Infeksie is 'n belangrike element in sosio-sielkundige verskynsels. Die belangrikheid van die verskynsel van infeksie is vervat in die vorming van "geestelike epidemies" wat onder die bevolking voorkom. Dit sluit in passie vir mode, tendense in medisyne, letterkunde, kuns, die oortollige fanatikusse. Die inhoud van hierdie emosies stel die inhoud van die sielkundige infeksie vas. Dit is van groot belang in die sosiale kollektiewe lewe. Behoorlike gebruik van sielkundige infeksie is belangrik in die beroep van 'n onderwyser, opvoeder en leier.
Imitasie is die proses van menslike voortplanting van eienskappe en stereotipes van die gedemonstreerde gedrag. Dit kan ook toegeskryf word aan die meganisme van onderlinge invloed, met die insluiting van toestande van massa-gedrag, ook in ag geneem by die manifestasie daarvan in groepe.
Imitasie as 'n meganisme van die sielkunde van die massa word vergesel deur die volgende wette: interne patrone kan nabootsing veroorsaak eerder as eksterne patrone; die onderste patrone navolg die hoër.
Die meganismes van nabootsing is nie eensydig nie, want daar is altyd 'n omgekeerde kursus - van die individu tot die effekte, en die intensiteit van die impak is afhanklik van die kritisiteit van individue wat aan die elementêre groep behoort.
Imitasie is van drie tipes:
- wanneer nuwe reaksies waargeneem word;
- waarneming van die straf of beloning van die model verswak of versterk die vasgestelde gedrag;
- waarneming van die model dra by tot die aktivering van gedragstereotipes, wat die waarnemer voorheen geken het.
Imitasie verskil van voorstel deurdat die bereiking van 'n doelwit verseker word deur die ooglopende uitdrukking van die bron van die vloei van inligting, en daar is ook 'n toenemende aantreklikheid van inligting wat uit die bron vloei. Ons kan aanvaar dat die effek van die beeld die basis is vir die persepsie van inligting.
In 'n situasie van voorstelle word die doelwit bereik deur 'n direkte emosionele impak, waar die woord die bepalende komponent is.
Imitasie word verstaan ​​as een van die patrone van die "herhalingswet" wat in die natuur voorkom. Diere in hul wêreld doen dit deur oorerwing, mense, in die mens, deur kopiëring. Imitasie is 'n stap vorentoe. Die samelewing ontstaan ​​gereeld uitvindings wat die massas navolg. Sulke ontdekkings pas dan in die samelewing se struktuur en word weer deur die kopieerproses geassimileer.
Imitasie deur sommige navorsers word beskou as die "reël van voorbeeld", wat beteken dat verskeie innovasies in die sosiale lewe geassimileer word, waarna hulle baie keer herhaal word, wat bydra tot die verryking van hul verskillende aktiwiteite en lewens, en die natuur vir hulleself ondergeskik stel. In interaksie begin mens om 'n ander na te boots, en sodoende die aanvanklike komponent van die samelewing te bepaal. Daarom is hierdie verskynsel 'n dryfende, aktiewe krag in sosiale vooruitgang, dit is 'n onweerstaanbare aspirasie van mense tot wedersydse sosiale imitasie.
Teorie van nabootsing Tarda
In sosiale sielkunde word die teorie van nabootsing aangebied as 'n verskynsel waar dit geanaliseer word in sulke vorms om die gedrag van 'n bepaalde individu te naboots of om die norme wat in 'n groep waargeneem word, te kopieer. Onderskei ook sy vorme soos kongruensie (die implementering van gekoördineerde aksies van die groep), kopiëring (die presiese optrede van ander in gedrag wys), verwysing (kopiëring of kongruensie aan mense wat nie in kontak is nie). Die meganisme van nabootsing in sielkunde is bestudeer deur die sosioloog J. Tarde.
Die teorie van nabootsing van Tard is kortliks gebaseer op drie basiese tipes prosesse in die samelewing: die opposisie, herhaling, dit is nabootsing en aanpassing (aanpassing). Gevolglik het die basiese sosiale wette die wette van nabootsing, aanpassing, opposisie uitgesonder. Maar die belangrikste onder hulle het hy die herhalingswet uitgestippel en hom die meeste aandag gegee. Hy het ook gesê dat nabootsing 'n soort hipnotiese verskynsel is. Sy teorie word uitgebrei tot die veld van groep- en interpersoonlike interaksies. In sosiale terme word nabootsing beskou as 'n kenmerkende tipe, waar die onderste strata die hoër nageboots het.
Die proses van nabootsing Tarde het verstaan ​​as die basiese verklarende beginsel van die lewe, beide persoonlik en kollektief. Hy beskou dit as 'n wêreldwye permanente sosiale verskynsel wat bydra tot die groei van die staat, sy ekonomiese ontwikkeling, godsdiens, taal en ander verskynsels.
Sosiale kognisie is die kognisie van die proses van nabootsing. Die voorkoms daarvan word gefasiliteer deur interne en eksterne oorsake, anders word dit logies, nie-logies genoem. In eksterne oorsake het hy spesiale aandag aan sosiale oorsake gegee, wat ekonomiese, godsdienstige, politieke, taalkundige en estetiese invloede insluit.
Die teorie van Tarde berus op die feit dat die fundamentele dade van persoonlike en sosiale lewe as gevolg van nabootsing manifesteer. Dit beteken dat sosiale interaksies in hul basis so 'n houding as "onderwyser-student" het.
Die teorie van nabootsing van Tarda het sy volgelinge beïnvloed, wat beweer het dat daar in die samelewing drie hoofsoorte is: wedersydse nabootsing, tradisies (gebruike) en ideaal. Sy teorie ontleed hierdie verskynsel in verband met die onderlinge optrede van mense.
Die teorie van Tarda is buite die omvang van die persoon en streef daarna om interpersoonlike interaksie te oorweeg. Tarde beskou die samelewing as die produk van die interaksie van persoonlike bewussyns deur die oordrag van inligting deur mense, hul assimilasie van oortuigings, oortuigings, bedoelings, begeertes.
Mode - 'n vorm van nabootsing
Imitasie as die meganisme van die sielkunde van die massa neem so 'n vorm as mode aan. Vir die mode om 'n massimitasie meganisme te word, is dit nodig dat sekere voorwaardes nagekom word. Die belangrikste voorwaarde is die prestige van die nuwe tendens. Dikwels is die beslissende faktor, wat ook as reguleerder van mense se gedrag optree, die begeerte om by die gesogte gemeenskap aan te sluit.
Prestige is 'n taamlik moeilike meganisme, en nie die enigste nie. Prestige gee mense wat deel uitmaak van die verwysingsgroep, wat ander insluit. Dit beteken dat massamode gebaseer is op die begrip deur individue dat hulle diegene wat in hul eie verwysingsgroep ingedeel word, naboots. Die reël van nabootsing van die laagste na die hoogste bly ook hier, wat beteken dat as die elite sekere dinge aanraak en ten minste maak nie saak hoe oorspronklik hulle is nie, kan iemand van die stroomaf dit ook bekostig om dit te dra.
Die tweede faktor of toestand is die nut van wat 'n voorwerp van nabootsing is, wat is 'n voorwerp van massamode. So, dinge mag nie gesogte wees nie, maar prakties en gerieflik, waardeur hulle wêreldwye gewildheid kan kry. Byvoorbeeld, jeans. Ons kan nie sê oor die estetiese basis nie, wat in baie gemeenskappe belangrik is. En selfs dit gaan nie oor die mode van die elite nie, maar oor wat regtig prakties en pragtig is vir die alledaagse lewe.
Miskien is die belangrikste faktor adverteer. Maatskappye gebruik geteikende aksies wat bydra tot massinfeksie en nabootsing. Hier is die faktor van prestige of bruikbaarheid nie so belangrik nie.
Die sielkunde van die massas definieer die mode as 'n besondere verskynsel wat gevorm word op grond van die kategorie van "mode" en "nie mode" op die werking van die meganismes van infeksie en nabootsing. Hierdie verskynsel kan hom manifesteer as 'n meganisme van gestandaardiseerde massa-gedrag, of in heeltemal verskillende en nuwe vorme, nie net natuurlike nie.
Mode, as 'n vorm van nabootsing, voer die volgende funksies uit: kommunikatiewe (verskaf kommunikasie van individue), kompeterende (as 'n sielkundige verdediging meganisme) en interaktief (interaksie en koördinasie).