Die eerste soort is epies van aard: dit vertel 'n (dikwels tragiese) verhaal en wel op 'n snel, springende trant wat min ruimte laat vir besonderhede en breë motiverings. Hier word 'n direkte, helder taal gebruik, soms ook die direkte rede, vraag en antwoord. Verder word hierdie ballade gekenmerk deur die gebruik van refrein-reëls e.a. herhalingselemente soos kleure en getalle wat aan die liedagtige vertelling iets van 'n dramatiese en liriese karakter gee.
Teen die agtergrond van hierdie wesenlik epiese ballades kan die Franse ballade in reliëf geplaas word. Hier het ons 'n liriese digsoort met 'n streng uiterlike patroon. (In Engels word hierdie digvorm 'n "ballade" genoem in teenstelling met die benaming "ballad" vir die volks- of romantiese ballade.)
Normaalweg bestaan die Franse ballade uit drie 8-reëlige strofes, almal met dieselfde rymskema, gevolg deur 'n 4-reëlige boodskap: die envoi, ook Prince genoem, omdat die vors of die regter (in Middeleeuse literêre kompetisies) of God hierin direk aangespreek word. Sowel die strofes as die boodskap eindig op dieselfde reël, die stokreël, 'n reël wat deur die herhaling 'n sekere fataliteit aan die gedig gee, soos blyk uit die aangehaalde reël van De Pisan, of in die Krige-vertaling: "Maar waar's die sneeu van voorverlede jaar?" Die herhalingsmomente is hier dus veel sterker formeel bepaald as in die volks- of romantiese ballade.
Die skema sien dus so daaruit: ababbcbC/ ababbcbC/ ababbcbC/bcbC, waar die hoofletter die posisie van die stokreël aandui. Soms het die ballade 10- of 12-reëlige strofes en 'n boodskap van vyf of ses reëls i.p.v. vier, dog die aantal ryme bly beperk, gaan vier nie te bowe nie, en die rympatroon bly in al drie die strofes presies dieselfde – almal faktore wat die digter se vindingrykheid tot die uiterste toets.
Met die koms van die Renaissance is die ballade deur ander vorme verdring. In die 17e eeu is daar selfs met minagting na die ballade verwys. Buite Frankryk is hierdie digvorm ook maar sporadies beoefen. In Engeland word darem die naam van John Gower (1330-1408) genoem, wat 'n reeks ballades (in Frans) geskryf het; ook Chaucer (13407-1400) met 'n ballade soos "Complainte to his purse". Maar werklik ingeslaan het die vorm nie.