March | 2018 | die lewe na 40
Die groot "A"
March 6, 2018 March 6, 2018 / Andorize	/ 8 Comments
Die rede hoekom hierdie onderwerp juis nou op my hart lê is omdat my en Riaan se ouers binnekort gaan wegtrek vir hulle aftrede; sy ouers Pretoria toe en myne Gouritsmond toe. Dis ver na albei kante toe. Aan die een kant is dit hartseer want dis lekker om ons ouers naby te hê, maar aan die anderkant is ons ook bly vir hulle want dis vir hulle 'n nuwe hoofstuk in hulle lewens – en in ons s'n.
Kan kinders bekommerd wees oor hulle ouers? Natuurlik ja. Ek was bekommerd oor my ma-hulle, want anders as Riaan se ouers, trek hulle na 'n stuk grond toe waar die huis nog gebou moet word…. En hulle trek oor twee weke, 22 Maart om presies te wees. Riaan en my stiefpa het klaar die donkies gevat (Braampie en Junior).
Die res van die gediertes trek oor twee weke saam (die budgies en hoenders; die kwakkers, kolgans, en kopereende; die potbelly vark, die hanskalf en hanslam; plus die vier honde!). So, die diere is half en half uitgesorteer, maar my ma-hulle gaan vir tyd en wyl in 'n karavaan op die grond self moet bly terwyl die huis gebou gaan word.
Ek het aanvanklik my bedenkinge gehad. My ma word 70 die jaar en wie wil op daardie ouderdom nou gaan sit en sukkel met 'n huisbouery en kampeer-leefstyl? Nie my ma nie. Alhoewel hulle in 'n groot en luukse karavaan gaan bly, is sy nie 'n kampeerder nie; en sy hou nie van sukkel nie. Vir haar gaan dit 'n groot aanpassing wees; en soos met enige huisbouery is daar mos altyd vlieë in die salf en daar gebeur altyd dinge wat 'n mens se planne laat dwars foeter.
Nietemin, ek het op die punt gekom waar ek vrede gemaak het met die idee en ek het net besluit dat, as my ma gelukkig is, en as sy vooruitsigte het, en as sy in haar elemente is oor hierdie skuif, wie is ek om te protesteer? Ek gun hierdie stukkie hemel vir haar, want sy het al swaar genoeg gekry in haar lewe. As daar iemand is vir wie ek dit gun, dan is dit sy. So Ma, ek is saam met Ma opgewonde en bly oor die nuwe begin op Plattebos. As dit die plek is waar Ma se siel gaan rus vind, dan berus ek my daarby.
Riaan se ouers is tans besig om vir hulle 'n plekkie te soek in die stad. Hulle wil graag terugkeer na hul "roots", waar die familie en naasbestaandes is; en waar Christa se graf is (Riaan se sussie wat twee jaar gelede aan Lupis oorlede is). As alles goed afloop behoort hulle ook binnekort te verhuis.
Maar op 'n meer ernstige noot (en ek besef baie goed ek skryf hier as 'n leek in die gebied), maar as werk die medium of platform is waar ons 'n verskil kan maak, hoe moet ons na die konsep van aftrede kyk? Ons leef in 'n kultuur wat die idee bevorder dat aftrede 'n manier is om te onttrek van jou daaglikse arbeid sodat jy die lewe ten volle kan gaan geniet – sonder enige verantwoordelikheid of verpligting. Dus die mentaliteit van, 'Ek kan doen wat ek wil en wanneer ek wil, dis my beloning na jare se harde werk'.
Ek weet egter nie van enige een in die Bybel wat formeel 'afgetree' het behalwe die Levitiese priesters nie. In Numeri 8:23-25 sê God vir Moses dat die Leviete van die ouderdom van 25 af in die tabernakel moet werk; en na 50 moet hulle ophou. Dan mag hulle nie langer in die tabernakel werk nie. Maar dit stop nie daar nie. Hierdie afgetrede priesters het nie net opgepak en op die strande van Tel Aviv gaan leeglê nie. Al mag hulle nie langer in die tabernakel gewerk het nie, moes hulle raadgewers en adviseurs vir die jonger Leviete gewees het. Verder in die Bybel lees ons net van mense wat hulle lewens lank gewerk het tot die dag van hul dood.
Tree 'n kind van God ooit af, of uit, sy of haar diensbaarheid vir God? Stellig nie. Terwyl mense van een seisoen na die volgende beweeg tydens aftrede, roep God hul steeds om te bly groei en om hul gawes en talente tot Sy beskikking te stel. Vir Christene moet aftrede 'n tyd van nuwe en toenemende geleenthede wees om aan God diensbaar – en beskikbaar en gewillig vir diens – te bly.
Elkeen van ons moet besluit hoe ons die tyd uitkoop wat God vir ons gee. "Wees dus baie versigtig hoe julle lewe. Moenie soos dwase mense leef nie, leef wys!" vermaan Paulus. Gebruik elke geleentheid om die Here te dien. Vir baie mense bied aftrede nuwe geleenthede vir werk; hetsy dit betaald of onbetaald is…. Om iewers as 'n vrywillige helper in te skakel; om in 'n gebedsbediening te dien; om aan te hou as orreliste of om Sondagskool te onderrig; om aan te hou skryf aan jou blog of jou boek; om kinders op te pas of bejaardes te versorg; om 'n besigheid te bedryf….. Over geset synde, daar lê 'n inherente waardigheid in werk; en God roep ons om in Sy wingerde te arbei tot die dag wanneer Hy ons na ons hemelse huis toe roep.
So, aan my ouers en Riaan se ouers wil ek graag die volgende sê: Mag julle hierdie nuwe fase ingaan en die beste geniet wat die lewe vir julle bied. Mag julle altyd onthou dat julle nie uit julleself nie, maar alleen deur die Here se genade tot hier gekom het. Bly produktief. Bly getrou aan die roeping wat God vir julle gegee het. Hou aan om die goeie te doen. Moet nooit ophou om vir die Here te leef nie sodat julle ook soos Paulus aan die einde van jul lewenspad sal kan sê: "Ek het die goeie stryd gestry; ek het die wedloop voltooi; ek het die geloof behou".
March 1, 2018 March 1, 2018 / Andorize	/ 8 Comments
Sjoe, wat 'n besige tyd! Busy busy busy! In Kathu vir 'n kursus, die naweek plaastoe, Saterdag Kimberley toe saam met Ma, en werk tussenin. Mens se liggaam raak moeg, en ek is darem ook nou nie meer gister se kind nie. Liggaamlik en verstandelik raak 'n mens soms moeg en tam, maar die vrede wat alle verstand te bowe gaan, is blywend…. En ek het dit een aand in Kathu tasbaar ervaar toe ek na 'n tawwe dag op die bankie buitekant die hotel gaan sit het. Toe ek opkyk, toe sien ek die mooiste sterrehemel raak. Wég die gedagte van moegheid en tamheid. Ek het vir baie lank net stilgesit en gestaar…. En die eerste gedagte wat by my opgekom het:
O Heer my God, as ek in eerbied wonder en al U werke elke dag aanskou. Die son en maan, die aarde, sterre, wolke, hoe U dit elke dag so onderhou. Dan moet ek juig….
God se handewerk gee 'n mens 'n ondeurgrondelike blydskap. Daar is nie woorde om dit te beskryf nie. Ek het iewers gelees dat die aandster altyd met miswolke bedek is, en dat dit die lig is wat op die mis skyn, wat dit so mooi laat lyk.
Is dit nie ook waar van ons nie? Soms sak die miswolke ook op ons toe en omvou ons van alle kante, maar wanneer die son van God se liefde oor ons skyn, maak dit nie saak nie want dan verander ons miswolke in sterreprag.
My dogters, julle is ook my sterreprag blydskap en ek bid dat julle soos aand en oggendsterre in hierdie donker wêreld sal skyn.
Is dit nie ' n wonderlike gedagte nie, dat my dogters ook dieselfde maan en dieselfde sterrehemel as ek raaksien? Selfs die mense in die Bybel se tyd en die Here Jesus self het na dieselfde sterre gekyk waarna ek en jy ook kyk!
En nog 'n wonderlike gedagte is dat sterre heeldag skyn. Soos wat hulle snags bo ons koppe verby beweeg, so ook bedags. Ons sien hulle egter eers as dit donker raak….