IN-"ZOOM" IN DIE "LOCKDOWN" -TYD - Corona Krisissentrum
Tuis / COVID-19 / IN-"ZOOM" IN DIE "LOCKDOWN" -TYD
IN-"ZOOM" IN DIE "LOCKDOWN" -TYD
Deur Mariëtha Malan
Gedurende die "lockdown"-tyd leer ek van baie dinge. Een daarvan is Zoom, 'n konferensie-tipe video-oproep wat mens kan maak om met 'n groep mense almal gelyktydig te praat. Dit het kopkrap gekos vir 'n mens wat tegnologies gestremd is, maar ek kry dié Zoom-ding wraggies afgelaai en agtuur die eerste Vrydag van die "lockdown" sit ek en my kinders almal op ons rusbanke, reg om te gesels. Maar ietsie is fout… Ek het nie klank nie. Die ou spulletjie lag, beduie, wys op hulle skerms. Eindelik ontdek ek wat ek moet druk, en siedaar, ek "zoom" in. Thinus wys sy bok en almal maak daaroor grappies. Herman beduie hoeveel hy al geslaap het. Albertjie haal kapperjolle uit. Boetie en Marieke smul aan hulle aandete terwyl hulle saam gesels.
Van almal se "lockdown"-stories, laat Sussie se honde my die meeste lag. Sy vertel hoe haar honde elke dag, ligdag met groot afwagting na die draad voor die huis draf soos hulle gewoond is om te doen. Dis hulle blaftyd, want dan kom heelwat fietsryers, voetgangers en karre verby in die besige straat. Verstom kyk hulle elke dag opnuut op en af in die tjoepstil straat. Geen kar. Geen fiets. Geen mens. Geen rede om te blaf nie. Tot hulle later teleurgesteld op die stoep gaan lê. Die wêreld het skielik onverklaarbaar verander en niemand het vir hulle daarvan gesê nie.
Nog nooit in my amper-sestig-jaar het die ganse wêreld so dramaties in so 'n kort tyd in so 'n groot nood geraak nie. Die mees vanselfsprekende dinge, soos om iemand se hand te skud, brood en melk te koop, te gaan werk of 'n kleinkind op jou skoot te neem is skielik totaal en al buite die kwessie. Ek is normaalweg 'n taamlike werkslaaf en hou daarvan om in die vakansie hard te werk aan my voorbereiding vir die volgende kwartaal, maar hierdie keer sukkel ek om aan die gang te kom. Dis of alles in stadige aksie is. Die normale tydraamwerk waarbinne mens werk is heeltemal stukkend. Kort-kort vind ek myself oopmond voor die TV of kyk ek op die nuus-app om te sien of daar enige nuwe verwikkelinge is. Skrikwekkende beelde van rye doodskiste, mense in wit oorpakke en maskers, lewende lyke aan respirators en verlate stede lyk soos iets uit 'n rillerfliek. Alles is onseker. Wanneer gaan hierdie ophou? Is hierdie keelseer wat ek het nie dalk die dodelike virus nie? Gaan ek my eie kinders daarmee doodmaak? Wanneer gaan die skool begin? Hoe gaan die geldramp wat noodwendig gaan volg almal rondom my affekteer? Gaan my huurders my weer kan betaal?
Wat glashelder is, is dat ons gewaande menslike sekerhede, selfs ons regte, alles op een slag soos die spreekwoordelike mat onder ons uitgeruk is. Maar een ding bly dieselfde, een ding kan nooit verander nie: Ons Vader, wat nooit onkant gevang word, wat Almagtig is, wat in beheer bly.
Psalm 37:5: "Laat jou weg aan die Here oor en vertrou op Hom, en Hy sal dit uitvoer." In hierdie tyd, meer as ooit tevore, is dit nodig om Hom te vertrou en aan Hom vas te hou. Ons weet eenvoudig nie hoe lank hierdie ding gaan duur, hoe ons wêreld anderkant die virus gaan lyk, of ons geliefdes veilig gaan wees nie, maar ons kan ten volle daarop vertrou dat Hy ons nooit alleen sal laat nie, dat Hy ons vashou en bewaar. Selfs in die dal van doodskaduwee.
Op Hom moet ons in-"zoom" in die "lockdown"-tyd. Mag die "lockdown" ons dít leer, meer as enigiets anders.