Grafgoed in antieke Egipte - Inligting - 2022
Grafgoed in antieke Egipte
Die konsep van die hiernamaals het verander in verskillende tydperke van Egipte se baie lang geskiedenis, maar dit is meestal beskou as 'n paradys waar 'n mens ewig kan lewe. Vir die Egiptenare was hulle land die perfekste plek wat die gode vir menslike geluk geskep het. Die hiernamaals was dus 'n spieëlbeeld van die lewe wat jy op aarde geleef het - tot in die kleinste besonderhede - met die enigste verskil dat daar nie al die aspekte van die bestaan ​​was wat 'n mens onaangenaam of treurig gevind het nie. Een inskripsie oor die hiernamaals praat oor die siel wat ewig langs sy gunsteling stroom kan loop en onder sy gunsteling sycamoreboom kan sit, ander wys mans en vrouens wat weer in die paradys ontmoet en alles doen wat hulle op aarde gedoen het, soos om die veld te ploeg, graan oes, eet en drink.
Om hierdie paradys te geniet, het u egter dieselfde items nodig as wat u gedurende u lewe gehad het. Grafte en selfs eenvoudige grafte bevat persoonlike besittings, sowel as kos en drank vir die siel in die hiernamaals. Hierdie voorwerpe staan ​​bekend as 'grafgoed' en het 'n belangrike bron geword vir hedendaagse argeoloë in die identifisering van die eienaars van grafte, datering daarvan en die verstaan ​​van die Egiptiese geskiedenis. Alhoewel sommige mense teen hierdie gebruik as 'grafroof' beswaar maak, verseker die argeoloë wat grafies professioneel opgrawe die oorledene van hul hoofdoel: om vir ewig te lewe en hul naam vir ewig te onthou. Volgens die antieke Egiptenare se eie oortuigings sou die grafgoed wat in die graf geplaas is, hul funksies baie eeue gelede verrig het.
Kos, drank en Shabti -poppe
In byna elke Egiptiese graf of graf wat nie in die oudheid geplunder is nie, is daar meer as 'n groter of mindere graf gevind. Die artikels wat 'n mens in die graf van 'n welgestelde persoon sou vind, sal dieselfde wees as dié wat vandag as waardevol beskou word: versierde voorwerpe van goud en silwer, bordspeletjies van fyn hout en edelgesteentes, sorgvuldig bewerkte beddens, kiste, stoele, beeldhouwerke en klere. Die beste voorbeeld van 'n farao se graf is natuurlik die van koning Tutankhamun uit die 14de eeu v.G.J. wat deur Howard Carter in 1922 ontdek is, maar daar is baie grafte in die ou Egipte opgegrawe wat die sosiale status van die persoon wat daar begrawe is, duidelik maak. Selfs dié van beskeie middele het 'n paar grafgoed by die oorledene ingesluit.
Die hoofdoel van grafgoed was nie om die status van die oorledene te wys nie, maar om die dooies te voorsien van wat hulle in die hiernamaals nodig sou hê.
Die hoofdoel van grafgoed was egter nie die status van die oorledene nie, maar om die dooies te voorsien van wat hulle in die hiernamaals nodig sou hê. 'N Ryk se graf sou dus meer ernstige goedere hê - van alles wat die persoon in die lewe verkies - as 'n armer persoon. Gunstelinggeregte is in die graf gelaat, soos brood en koek, maar die oorlewendes moes daagliks eet en drink. In die grafte van die hoër-klas adellikes en koninklikes is 'n offer-kapel ingesluit wat op die aanbod-tafel verskyn. Die gesin bring kos en drank na die kapel en laat dit op die tafel. Die siel van die oorledene sou die voedingstowwe bonatuurlik uit die offers absorbeer en dan terugkeer na die hiernamaals. Dit verseker 'n mens se voortdurende herinnering deur die lewendes en so ook die onsterflikheid van die lewe in die volgende lewe.
As 'n gesin te besig was om die daaglikse aanbiedinge te versorg en dit kon bekostig, sou 'n priester (bekend as die ka-priester of watergieter) sou gehuur word om die rituele uit te voer. Die aanbod is egter daagliks versorg. Die bekende verhaal van Khonsemhab en die spook (gedateer aan die Nuwe Koninkryk van Egipte omstreeks 1570-1069 v.G.J.) handel oor hierdie presiese situasie. In die verhaal keer die spook van Nebusemekh terug om by Khonsemhab, hoëpriester van Amun, te kla dat sy graf in verval geraak het en hy vergeet is sodat daar nie meer offers gebring word nie. Khonsemhab vind en herstel die graf en belowe ook dat hy sal sorg dat daar van nou af offerandes aangebied word. Die einde van die manuskrip is verlore, maar daar word vermoed dat die verhaal gelukkig eindig vir die spook van Nebusemekh. As 'n gesin hul pligte teenoor die siel van die oorledene sou vergeet, sou hulle, net soos Khonsemhab, kon verwag om agtervolg te word totdat hierdie fout reggestel is en gereelde kos- en drankoffers herstel word.
Bier was die drank wat gereeld met grafgoed voorsien word. In Egipte was bier die gewildste drank - beskou as die drank van die gode en een van hul grootste geskenke - en was dit 'n belangrike deel van die Egiptiese dieet. 'N Ryk persoon (soos Tutankhamun) is begrawe met kanne vars gebroude bier, terwyl 'n armer persoon nie so 'n luukse sou kon bekostig nie. Mense word gereeld in bier betaal, om 'n kruik daarvan saam met 'n geliefde te begrawe, kan vergelyk word met iemand wat vandag hul salaris begrawe het. Bier is soms spesiaal vir 'n begrafnis gebrou, aangesien dit van begin tot einde gereed sou wees teen die tyd dat die lyk deur die mummifikasieproses gegaan het. Na die begrafnis, nadat die graf gesluit was, sou die rouklaers 'n banket hou ter ere van die afsterwe van tyd tot ewigheid, en dieselfde gaarmaak wat vir die oorledene gemaak is, sou deur die gaste geniet word; om sodoende 'n gemeenskap te bied tussen lewendes en dooies.
Onder die belangrikste grafgoed was die shabti -pop. Shabti is gemaak van hout, klip of fajance en is dikwels gevorm in die gestalte van die oorledene. In die lewe is mense dikwels versoek om take vir die koning uit te voer, soos toesig of werk aan groot monumente, en kon hierdie plig slegs vermy as hulle iemand vind wat bereid was om hul plek in te neem. Tog sou 'n mens nie kon verwag om jaar na jaar sy pligte te laat vaar nie, en daarom sou 'n persoon sowel as 'n plaasvervanger 'n goeie verskoning nodig hê.
Aangesien die hiernamaals bloot 'n voortsetting van die huidige was, het mense verwag dat hulle in die hiernamaals vir Osiris moes werk, net soos hulle vir die koning gewerk het. Die sjabti -pop kan geanimeer word sodra 'n mens die veld van riete binnegedring het om sy verantwoordelikhede te aanvaar. Die siel van die oorledene kon voortgaan om 'n goeie boek te geniet of vis te vang terwyl die sjabti sorg vir alles wat gedoen moet word. Net soos 'n mens egter nie jou verpligtinge op aarde kon vermy nie, kon die shabti nie vir ewig gebruik word nie. 'N Shabti -pop was slegs een keer per jaar goed. Mense sal soveel sjabti in diens neem as wat hulle kan bekostig om vir hulle meer ontspanning in die hiernamaals te bied.
Shabti -poppe word gedurende die hele geskiedenis van Egipte in grafte opgeneem. In die eerste intermediêre tydperk (2181-2040 vC) is dit in massaproduksie, soos baie items, en meer word sedertdien in grafte en grafte van elke sosiale klas opgeneem. Die armste mense kon natuurlik nie eens 'n generiese shabti -pop bekostig nie, maar almal wat sou kon betaal om soveel as moontlik te hê. 'N Versameling shabtis, een vir elke dag van die jaar, word in die graf geplaas in 'n spesiale doos wat gewoonlik geverf en soms versier is.
Godsdienstige tekste en oordeel deur Osiris
Instruksies oor hoe 'n mens 'n shabti in die volgende lewe kan animeer, asook hoe om te navigeer in die koninkryk wat na die dood gewag het, word verskaf deur die tekste wat op grafmure ingeskryf is en later op papirusrolle geskryf is. Dit is die werke wat vandag bekend staan ​​as die Piramide tekste (ongeveer 2400-2300 v.C.), die Kistekste (ongeveer 2134-2040 vC), en Die Egiptiese boek van die dooies (ongeveer 1550-1070 vC). Die Piramide tekste Dit is die oudste godsdienstige tekste en is op die mure van die graf geskryf om die oorledene die versekering en leiding te gee.
As 'n persoon se liggaam hulle uiteindelik faal, sou die siel eers vasgevang en verward voel. Die rituele wat by mummifikasie betrokke was, het die siel voorberei op die oorgang van lewe na dood, maar die siel kon nie vertrek voordat 'n behoorlike begrafnisplegtigheid gehou is nie. As die siel in die graf wakker word en uit sy liggaam opstaan, sou sy geen idee hê waar dit was of wat gebeur het nie. Om die oorledene gerus te stel en te lei, het die Piramide tekste en later, Kistekste is aan die binnekant van grafte ingeskryf en geverf, sodat wanneer die siel in die dooie liggaam wakker word, dit sou weet waar dit is en waarheen dit nou moet gaan.
Hierdie tekste het uiteindelik verander in Die Egiptiese boek van die dooies (wie se eintlike titel is The Book of Coming Forth by Day), wat 'n reeks towerspreuke is wat die dooie persoon nodig sou hê om deur die hiernamaals te navigeer. Spel 6 uit die Boek van die dooies is 'n herskrywing van Spel 472 van die Kistekste, die siel te leer hoe om die shabti te animeer. Sodra die persoon gesterf het en die siel in die graf wakker geword het, is die siel gelei - gewoonlik deur die god Anubis, maar soms deur ander - na die Hall of Truth (ook bekend as The Hall of Two Truths) waar dit beoordeel is deur die grote god Osiris. Die siel sou dan die negatiewe belydenis spreek ('n lys van 'sondes' wat hulle eerlik kon sê dat hulle nie gepleeg het nie, soos 'ek het nie gelieg nie, ek het nie gesteel nie, ek het nie doelbewus 'n ander geroep nie'), en dan die hart van die siel sou geweeg word op 'n weegskaal teen die wit veer van maats, die beginsel van harmonie en balans.
As daar gevind word dat die hart ligter is as die veer, word die siel as geregverdig beskou; as die hart swaarder as die veer was, het dit op die vloer geval waar dit deur die monster Amut opgevreet is, en die siel sou dan ophou bestaan. Daar was geen 'hel' vir die ewige straf van die siel in die ou Egipte nie; hulle grootste vrees was nie-bestaan, en dit was die lot van iemand wat kwaad gedoen het of doelbewus versuim het om goed te doen.
As die siel deur Osiris geregverdig was, het dit sy gang gegaan. In sommige tydperke van Egipte is geglo dat die siel toe verskillende strikke en probleme ondervind wat hulle nodig sou hê deur Boek van die dooies om deur te kom. In die meeste tydperke het die siel egter die Hall of Truth verlaat en na die oewers van Lily Lake gereis (ook bekend as The Lake of Flowers), waar hulle die voortdurend onaangename veerboot, bekend as Hraf-hef, sou ontmoet ("Hy wat agter hom kyk) ") wat die siel oor die meer sou roei na die paradys van die Rietveld. Hraf-hef was die 'laaste toets' omdat die siel 'n manier moes vind om beleefd, vergewensgesind en aangenaam te wees vir hierdie baie onaangename persoon om oor te steek.
As hulle eers oor die meer was, sou die siel haar bevind in 'n paradys wat die spieëlbeeld van die lewe op aarde was, behalwe dat daar geen teleurstelling, siekte, verlies of - natuurlik - die dood was nie. In The Field of Reeds sou die siel die geeste vind van diegene wat hulle liefgehad het en voor hulle gesterf het, hul gunsteling troeteldier, hul gunsteling huis, boom, stroom waarmee hulle langs geloop het - alles wat 'n mens gedink het dat 'n mens verloor het, is teruggegee, en, verder het 'n mens ewig in die direkte teenwoordigheid van die gode geleef.
Troeteldiere en die hiernamaals
Die hereniging met geliefdes en die ewige lewe met die gode was die hoop op die hiernamaals, maar ook u gunsteling troeteldiere in die paradys. Troeteldiere is soms in hul eie grafte begrawe, maar gewoonlik saam met hul meester of meesteres. As 'n mens genoeg geld het, kan 'n mens jou troeteldierkat, hond, gazelle, voël, vis of bobbejaan saam met sy lyk laat momfiseer en begrawe. Die twee beste voorbeelde hiervan is die hoëpriesteres Maatkare Mutemhat (omstreeks 1077-943 v.C.) wat saam met haar gemummifiseerde aap begrawe is en die koningin Isiemkheb (ongeveer 1069-943 v.C.) wat saam met haar gazelle begrawe is.
Mummifikasie was egter duur, en veral die soort wat op hierdie twee diere beoefen word. Hulle het uitstekende behandeling ontvang tydens hul mummifikasie, en dit verteenwoordig natuurlik die rykdom van hul eienaars. Daar was drie vlakke van mummifikasie beskikbaar: top-of-the-line waar een as 'n koning behandel is (en begrawe is in ooreenstemming met die heerlikheid van die god Osiris); middelgraad waar een goed behandel is, maar nie so goed nie; en die goedkoopste waar 'n mens minimale diens in mummifikasie en begrafnis ontvang het. Tog het almal - ryk of arm - hul dooies voorsien van 'n soort voorbereiding van die lyk en grafgoed vir die hiernamaals.
Troeteldiere is in die ou Egipte baie goed behandel en word voorgestel in grafskilderye en grafgoed soos hondehalsbande. Die graf van Tutankhamun bevat hondehalsbande van goud en skilderye van sy jaghonde. Hoewel hedendaagse skrywers dikwels beweer dat Tutankhamun se gunsteling hond Abuwtiyuw genoem is, wat saam met hom begrawe is, is dit nie korrek nie. Abuwtiyuw is die naam van 'n hond uit die Ou Koninkryk van Egipte wat die koning so behaag het dat hy privaat begrawe is en al die rites as gevolg van 'n edele geboorte. Die identiteit van die koning wat van die hond gehou het, is onbekend, maar die hond van koning Khufu (2589-2566 v.C.), Akbaru, is baie bewonder deur sy meester en saam met hom begrawe.
Die halsbande van honde, wat gereeld hul naam gegee het, is dikwels as grafgoed ingesluit. Die graf van die edele Maiherpre, 'n kryger wat onder die bewind van Thutmose III geleef het (1458-1425 vC), bevat twee versierde hondehalsbande van leer. Dit is pienk gekleur en met beelde versier. Een van hulle het perde en lotusblomme deur koperstutte, terwyl die ander jagtonele uitbeeld en die hond se naam, Tantanuit, daarop gegraveer is. Dit is twee van die beste voorbeelde van die soort versierde werk wat in antieke Egipte in hondehalsbande gegaan het. Teen die tyd van die Nuwe Koninkryk was die hondehalsband eintlik sy eie tipe kunswerk en waardig om in die hiernamaals gedra te word in die teenwoordigheid van die gode.
Lewe en die hiernamaals in Egipte
Gedurende die tydperk van die Middelryk van Egipte (2040-1782 v.G.J.) was daar 'n beduidende filosofiese verskuiwing waar mense die realiteit van hierdie paradys bevraagteken en beklemtoon dat hulle die meeste uit die lewe kan put omdat daar niks na die dood bestaan ​​nie. Sommige geleerdes het bespiegel dat hierdie oortuiging ontstaan ​​het as gevolg van die onstuimigheid van die Eerste Tussenperiode wat voor die Middelryk gekom het, maar daar is geen oortuigende bewyse hiervan nie. Sulke teorieë is altyd gebaseer op die bewering dat die eerste tussenperiode van Egipte 'n donker tyd van chaos en verwarring was, wat dit beslis nie was nie. Die Egiptenare beklemtoon altyd die volmaakte lewe - hul hele kultuur is gebaseer op dankbaarheid vir die lewe, die lewe geniet, elke oomblik van die lewe liefhê - so die klem hierop was niks nuuts nie. Wat die geloof in die Middelryk egter so interessant maak, is die ontkenning van onsterflikheid in 'n poging om jou huidige lewe nog kosbaarder te maak.
Die literatuur van die Midde -Koninkryk spreek 'n gebrek aan geloof in die tradisionele siening van die paradys uit, omdat mense in die Middelryk meer 'kosmopolities' was as vroeër en waarskynlik probeer het om afstand te neem van wat hulle as 'bygeloof' beskou het. Die Eerste Tussenperiode het die verskillende distrikte van Egipte verhef, hul individuele artistieke uitdrukkings net so waardevol gemaak soos die staatsopdragte van kuns en letterkunde van die ou koninkryk van Egipte, en mense voel vryer om hul persoonlike opinies uit te spreek eerder as om net te herhaal wat hulle gehad het vertel is. Hierdie skeptisisme verdwyn gedurende die tyd van die Nuwe Koninkryk, en - meestal - was die geloof in die paradys van die Rietveld konstant gedurende die geskiedenis van Egipte. 'N Bestanddeel van hierdie oortuiging was die belangrikheid van grafgoed wat die oorledene in die hiernamaals net so goed sou dien as op die aardse vlak.
Kyk die video: Is the curse of Tutankhamun real? Dr. Zahi Hawass. Tutankhamun London (Januarie 2022).