Australië se Harvester-uitspraak van 1907 het 'n lewende loon gedefinieer as 'billike en redelike' betaling wat voldoende is vir 'n ongeskoolde werker om 'n gesin in redelike troos te ondersteun. www.shutterstock.com
Die idee van die lewende loon is terug op die politieke agenda. In die Verenigde State stel die Demokrate voor om verdubbel die federale minimumloon.
In Australië het die federale Labour Party belowe om 'n lewende loon te lewer.
"'N Lewende loon moet verseker dat mense genoeg verdien om die eindes te ontmoet, en word ingelig oor wat dit kos om vandag in Australië te woon - om te betaal vir behuising, vir kos, vir nutsdienste, om 'n basiese telefoon- en dataplan te betaal. Opposisie leier Bill verkort het vandeesweek.
Die beginsel van die lewende loon is die onderwerp van my boek gepubliseer in Januarie. Om die boek te skryf, het ek vyf jaar lank die werksomstandighede in lande soos Australië, Bulgarye, Kambodja, Indië en Thailand bestudeer.
Wat my navorsing onderstreep, is dat daar grense is om te dink aan 'n lewende loon vir Australiese werkers sonder om ook die beginsel wêreldwyd te maak.
'N' Redelike 'standaard
Australië het die lewende loon meer as 'n eeu gelede omhels in wat waarskynlik die land se beroemdste arbeidsregtelike saak is. Die Harvester Oordeel van 1907 het 'n lewende loon gedefinieer as 'billike en redelike' betaling wat voldoende is vir 'n ongeskoolde werker om 'n gesin in redelike troos te ondersteun.
In die besluite van presies hoeveel inkomste nodig was om dit te verseker, het Australië se Versoening en Arbitrasiehof 11-huishoudings ondersoek om die koste van tipiese lewensuitgawes. Dit sluit in beligting, klere, stewels, meubels, versekering, unie lidmaatskap, siekte, boeke, koerante, alkohol en tabak.
Twaalf jaar later is die beginsel vasgelê in die internasionale arbeidswetgewing, toe die Internasionale Arbeidsorganisasie in 1919 gestig is. Dit het 'n lewende loon gedefinieer as 'n "voldoende om 'n redelike lewenstandaard te handhaaf, soos dit in hulle tyd en land verstaan ​​word."
'N Eeu aan, Australië se industriële verhoudingsstelsel het lankal die sentrale premisse van die lewende loon laat vaar. Oor die hele wêreld word genoeg betaal om onbewus te bly. Ons is almal intiem verbind met baie van hierdie werkers. Hulle het die fone wat ons hanteer, vergader. Hulle het ons klere gesuig.
Vroue in Bangladesj wat klere maak vir handelsmerke soos Big W, Kmart, Target and Cotton On verdien so min as 51 sent per uur, volgens 'n Oxfam verslag gepubliseer verlede maand.
Die verslag is gebaseer op onderhoud met 470 kleedwerkers in Bangladesh en Viëtnam. Driekwart van die Viëtnam-werkers en al die Bangladesj-werkers het minder verdien as 'n lewende loon (soos bereken deur die Global Living Wage Coalition).
Vrees vir kapitaalvlug
Dit is baie moeilik vir werkers om vir hoër lone in baie lande regoor die wêreld te mobiliseer. In Januarie 5,000-kleedwerkers in Bangladesj is ontslaan na staking vir hoër lone. Tydens protes, Die polisie het een werker doodgeskiet. Meer as 50 ander is beseer. Opvallende kleedwerkers in Kambodja was ook doodgeskiet deur die polisie tydens protes.
Veral in die prysgevoelige nywerhede, druk globalisering sterk druk op regerings om minimum lone laag te hou, sodat enige toename nie tot kapitaalvlug lei nie. Hierdie kompetisie pits lande in 'n wedren aan die onderkant.
As arbeidskoste byvoorbeeld in Bangladesj optree, vrees die regering se kleedhandelsmerke om produksie te verplaas, byvoorbeeld, Ethiopië. Dit is 'n wettige vrees; In my 15 jaar van navorsing het ek gesien hoe hele kleed fabrieke afgebreek en oor die grense vervoer word na lande waar die arbeid goedkoper is.
Samewerking is die antwoord
Die voor die hand liggende oplossing sal wees dat lande saamwerk en die minimum lone kollektief en inkrementeel verhoog (teen ooreengekome persentasie elke jaar). Hierdie benadering sal help om die "eerste moverrisiko" te oorkom. Besigheid sal minder aansporing hê om elders na goedkoper arbeid te soek.
Om dit te doen sou natuurlik groot hoeveelhede internasionale politieke goeie wil benodig. Nasie state moet die neiging om te dink in terme van onmiddellike selfbelang opsy sit en saamwerk vir wedersydse voordeel.
Hier het ons 'n probleem met die argitektuur van die internasionale reg in die algemeen, en veral arbeidsreg.
Alhoewel die beginsel van 'n lewende loon vasgelê is in die verdrag wat die Internasionale Arbeidsorganisasie gevorm het, is dit nie gekodifiseer in enige van die agt fundamentele internasionale arbeidskonvensies. Dit dek gedwonge arbeid, kinderarbeid, diskriminasie op die werkplek en die reg om te verenig.
Maar selfs as dit was, sou dit nie noodwendig veel verskil maak nie. Internasionale wetgewing is nie dieselfde as die nasionale wetgewing nie. Die meeste internasionale verdrae, konvensies en ooreenkomste is nie afdwingbaar nie. Daar is geen werklike straf vir enige land wat weier om te teken nie, en ook nie vir enige ondertekenaar wat sy verpligtinge nakom nie. Die IAO kan nie doelwitte afdwing soos benodig om so 'n probleem aan te spreek nie.
Daar is egter een gebied van internasionale reg wat naby aan wat ons gewoonlik as wet beskou: internasionale handel en beleggingsreg.
In die hantering van doelwitte soos die vermindering van tariewe, het lande gekonfronteer met soortgelyke koördineringsprobleme Begin met die Algemene Ooreenkoms oor Tariewe en Handel, wat in 1948 in werking getree het, is 'n halwe dosyn groot multilaterale handelsooreenkomste voor die ooreenkoms in 1994 onderhandel om die Wêreldhandelsorganisasie te stig.
Die WHO het sedertdien honderde geskille beoordeel waarin een nasie 'n ander daarvan beskuldig het dat hy nie sy WTO-verpligtinge nagekom het nie. Beleggers kan ook state aanneem tribunale om vergoeding vir onregverdige gedrag te soek. State neem hierdie tribunale baie ernstig.
Hoekom nie hierdie argitektuur van internasionale handelsreg vir lewende lone navolg nie?
Betaaldoelwitte vir die verhoging van lone kan deur multilaterale ooreenkomste bepaal word. Lande sal loon inkrementeel verhoog, met 'n sekere persent per jaar, op 'n gekoördineerde wyse totdat hulle 'n lewende loonvlak bereik het.
'N Internasionale tribunaal sal eise teen state wat daarvan beskuldig word dat die minimum lone nie ooreengekom word, in ag neem nie. Nasionale tribunale sal sake met betrekking tot korporasies beoordeel.
Kambodjaanse kledingstukke kan byvoorbeeld hul regering aan die internasionale tribunaal neem omdat hulle nie lone kan opdoen of minimum loonwette afdwing nie. 'N Staat wat aanspreeklik gehou word om vergoeding vir loonbreuk te betaal, kan fabriekseienaars of hul internasionale kopers deur nasionale tribunale najaag. Dit sou 'n aansporing vir state wees om hul eie arbeidswette te polisieer.
In plaas daarvan om aparte nasionale gesprekke oor lewende lone te hê, is dit nou 'n goeie tyd om die gesprek op wêreldwye skaal te begin.
Shelley Marshall, Visekanselier se Senior Navorsingsgenoot, kundige in korporatiewe aanspreeklikheid, RMIT Universiteit