independencia | coetzeeblog
Die Goeie Boer
05 Vrydag Apr 2019
Posted by coetzee2014 in independencia, landbou, paraguay, stroper
Vanoggend, lê jy daar, kaalgestroop. Ek. wil sê, van jou waardigheid, maar dit, is seker effe kras. Eerder, soos ‘n hawelose. Een of ander weldoener, wou jou netjies maak. Die skeermes was stomp. ‘n paar happe, hier en daar. Daar waar die water gedam het, die onkruid oorgeneem het en die stroper dit gemis het, doelbewus, natuurlik. Nou jaag almal verby, soos by die hawelose, wat niemand wil raaksien of ken, daar op die bankie in die park, nie. Kyk nie eers, of daar dalk ‘n goeie oes oppad is nie.
Daar, moet darem seker, bietjie dankbaarheid wees, vir jou opbrengs. Die seisoen, was nie maklik nie. Eers die droogte, ja dit was maar ongeveer ‘n maand, met baie warm en droeë toestande, ongekend, wat die vroeë aanplantings, benadeel het. Toe, die later aanplantings, waarvan jy, deel was. Baie belowend. Reg om gestroop te word. Toe, twee weke, aanmekaar, nat winters weer, eintlik, nog somer. Droeë, ryp soja, hou nie daarvan nie. Muf, kan intree, as die weer te lank so bly en dan is dit amper waardeloos. Gelukkig, Maandag, sien ons die son en Dinsdag, na die dou, padgegee het, hoor ons die eentonige gedreun van die stropers. Nog nie veel stof nie, maar elke dag meer en ons weet die peule word droog. Die betrokkenes sê, nee, die skade, is nie erg nie. Dankbaar, al is ons nie direk betrokke nie, hou mens daarvan, as jou huurders, ‘n goeie oes, maak.
‘n Wyse, het eendag gevra: Wat is die verskil, tussen ‘n goeie en ‘n swak boer? Sy eie antwoord, drie weke. Die swak boer, doen altyd, of die meeste van die tyd, alles, net drie weke te laat. Nie so eenvoudig nie en nie altyd waar nie, die natuur, kan daardie rol, baie maklik omkeer. Vanjaar, hier in ons wêreld, is die sogenoemde “swak” boere, beter daaraan toe. Die vroeë, op die regte tyd, goeie boere, aanplantings van die soja, wat die hoofgewas is, is baie nadelig geraak, deur ‘n ongekende warm en droeë periode, wat die opbrengs baie verlaag het. Sommige, sal beweer, dat dit deel van die wêrelwye klimaatverandering is. Ons kan verskil, of dit mensgemaak en of dit ‘n natuurlike verskynsel is.
Die jongste oesskatting, reken die oes gaan 20% laer wees. Dalk nie, so ‘n groot afname nie, maar dat dit van die “goeie boere’ gaan affekteer, is gewis. Of, dalk, is dit van die goeie wyse boere, wat nie jaag en probeer om hul aanplantings, so gou as moontlik in die grond te kry nie, want dan weet hulle, dat hulle risiko verspreid is.
Hierdie, hoort dalk eerder, op daardie ou landbou.com se blogs, wat ‘n stille dood gesterf het. Die probleem, dalk is dit ‘n lekker probleem, maar wat nie altyd, die winsgewendste is nie, is die feit dat daar te veel oeste, in die kortste tyd gejaag word.
Dus, die natuur, geluk, speel ‘n baie groot rol, om van jou ‘n goeie boer te maak, of skielik ‘n swakke. ‘n Oorvloed reën, ‘n gelukkige donderbui, ‘n haelbui, ‘n vroeë of laat ryp, ‘n skielike droogte, is enkele van die groot gelykmakers. My pa, het altyd gesê, dit is faktore, wat die boerdery, meesal, nie lekker maak nie, maar wel interessant.
Wat gaan die volgende seisoen inhou, is die groot vraag?
Ons Ander Wêreld
Posted by coetzee2014 in independencia, paraguay, Sete Quedas, Uncategorized
Twee lande, twee kulture, twee tale. Nie baie verskillend nie, maar tog groot genoeg, om die duidelike verskil op te merk. Nou dat ek daaraan dink, is ons lewens, eintlik verweef, tussen drie kulture. Hoe meer, ek hieroor dink, moet dit seker 5 kulture wees. Ons eie, die Paraguaanse, Brasiliaanse, die ou Duitse kultuur, van die, wat bekendstaan, as die Koloniste, en die nuwe Duitse kultuur, want daar is ‘n instroming, vanaf Europa. Is ons bevoorreg? Ek dink so.
Ons woon in ‘n Duitse kolonie, in ‘n Spaanse land, dan het ons ‘n woonstel in Brasilië. Die vrou van die huis, se seun woon daar. As iemand praat van Brasilië, dan gaan die gedagtes, onmiddelik, na wit strande en bikinis, nie hier nie. Een honderd meter, van, wat hulle hier, ‘n droë grens, met Paraguay, noem, 770 km, van die naaste kusdorp af. Ten spyte, van verlede week se onthulling, van een of ander wêreldwye opname, dat Brasilië, kwansuis, meer gevaarlik, as SA is. Miskien, in enkele van die groot stede, se oorbevolkte favelas. Gedurende, al ons reise en verblyf hier in Brasilië, so elke twee/ drie maande, twee/ drie weke hier, het ons nog geen oomblik onveilig gevoel of enige vyandigheid ondervind nie. Die Brasiliaanse platteland, is volgens, wat ons beleef, baie veilig, want die polisie handhaaf ‘n goeie teenwoordigheid, en doen hul plig. Steeds verstommend, kindertjies, tot laataand, buite aan die speel. Vrouens wat stap, soms alleen, op fietse en motorfietse. Die rustigheid vanself.
Ons woonstel,is op die dorp, Sete Quedas, so vernoem, na die waterval, of eintlik sewe watervalle, wat onder die water verdwyn het, met die bou van die Itaipu Hidroëelektriese skema. Wie onthou nog die film. The Mission, dit is by daardie watervalle, geskiet?
Twintig jaar gelede, was die omgewing, by uitstek, beeswêreld. Gewasproduksie, is besig om die hele prentjie te verander. Die verbouing, van veral soja, vind nou plaas. 5 oeste in 2 jaar is die norm. Geen bewerking word toegepas. Planters, volg letterlik, in die spore van die stropers. Soja, word afgewissel met mielies, koring, hawer en gras. Vir ‘n voormalige veeboer, ‘n byna hartseersaak, om hektare, van die mooiste gras te sien, onbenut, deur ‘n dier se bek. Ek sien, in my geestesoog, koeie en kalwers, ooie met lammers, moeders met rondvol uiers en kalwers en lammers, skuimbek gesuip, van die oorvloed melk, rondvet. Al daardie organiese materiaal, net so gelos, op die diep, rooi grond, om die bolaag te verryk en te beskerm. Ek dink, die beste landbou omgewing, ter wêreld. Oor die reënval, verkies ek, om niks, te sê nie.
Onlangs, het ek die werkers, aan ‘n nuwe kommunikasietoring, aan die ander kant van die straat van ons woonstel, gevra, om ‘n paar foto’s, 130 meter van bo af te neem. ‘n Dorp, soos enige ander.
Ons, is bly, dat ons hier is. Met die tyd, kom ons agter, dat behalwe die taal, daar nie ‘n onoorkomlike kultuurverskil, is nie. Ons stresvlak, is laag en wat ons stres is seker nietighede, maar met ‘n bekommernis, oor ons vriende en familie. Groot dankbaarheid, vir wat ons bevoorreg is, om te beleef.