Waarom Boere en Ranchers Dink Die EPA Skoon Waterreël gaan te ver
Geskryf deur Reagan Waskom, en David J. Cooper, Colorado State University
Prairie slaggate in Suid-Dakota is belangrike teel- en voedingsareas vir baie soorte voëls. Onder die skoon waterreël kan boere hulle nie sonder toestemming vul of besoedeling in hulle ontslaan nie. Laura Hubers, USFWS / Flickr, CC BY
Die Skoon Waterreël is 'n belangrike regulasie gepubliseer deur die Environmental Protection Agency en die Army Corps of Engineers in 2015. Die reël se doel is om te verduidelik watter waterliggame en vleilande onder die Skoonwaterwet federaal beskerm word.
EPA Administrateur Scott Pruitt het 'n multi-state regsgeding teen die reël as die Oklahoma prokureur-generaal gelei, en het genoem dit is die grootste slag vir privaat eiendomsreg wat die moderne era gesien het. "
By die Colorado Water Instituut by die Colorado State University, werk ons ​​in vennootskap met die plaas en ranch gemeenskap om oplossings vir moeilike westerse waterprobleme te vind. Boere en boere spreek dikwels frustrasie uit met een-grootte-pas-alle werkersbeskerming, voedselveiligheid, dierewelsyn, immigrasie, bedreigde spesies en omgewingsregulasies. Ons verstaan ​​dus hul besorgdheid dat hierdie reël verdere landbouaktiwiteite op hul grond kan beperk.
In die besonder, hulle vrees dat die skoon water reël kan uitbrei federale regulasies wat invloed op hul private eiendomsregte. Regulerende agentskappe en die gereguleerde gemeenskap moet egter die grense van die Skoonwaterwet se bereik ken, sodat hulle toepaslike maatreëls kan tref om waterhulpbronne te beskerm. As die reël geskrap word, moet ons nog weet watter waterliggame onder die wet beskerming geniet.
Die Clean Water Act van 1972 beskerm die "waters van die Verenigde State" van onopgeloste ontladings wat die watergehalte vir mense en die waterlewe kan benadeel. Dit laat dit egter aan EPA en die Army Corps of Engineers om te definieer watter waters die wet dek.
Agentskappe en die howe stem saam dat hierdie term "navigasie-water", soos riviere en mere, insluit. Dit dek ook waterweë wat aan hulle verbind is, soos moerasse en vleilande. Die sentrale vraag is hoe nou verbind 'n water liggaam moet wees om te navigeerbare waters te val onder federale jurisdiksie.
Verbindings tussen stroomop en stroomaf. USEPA
In 2001 en 2006 het die Hooggeregshof beslissings afgekondig wat die definisie van beskermde waters vernou, maar het verwarrende taal gebruik. Hierdie menings het wetgewende onsekerheid vir boere, boere en ontwikkelaars geskep.
Die Hooggeregshof het in die 2006-saak geskryf, Rapanos v. Verenigde State, as 'n waterliggaam 'n "beduidende nexus" gehad het op 'n federale beskermde waterweg, byvoorbeeld, as 'n vleiland 'n afstand van 'n vloeiende stroom was, maar 'n relatiewe permanente vloei na die stroom gelewer het, was dit verbind en val onder federale jurisdiksie . Maar dit kon nie die betekenisvolle nexus toets vir ander situasies duidelik definieer nie.
Die skoon waterreël streef daarna om te verduidelik watter soort water daar is 1) beskerm kategories, 2) beskerm op 'n geval-tot-geval-basis of 3) nie gedek nie. Hier is 'n paar van die sleutel kategorieë:
Sytakke is voorheen van geval tot geval geëvalueer. Nou word hulle outomaties bedek as hulle vloeiende water bevat - 'n bed, 'n bank en 'n hoë watermerk. Ander tipes, soos oop waters sonder beddens en banke, sal van geval tot geval geëvalueer word.
"Aangrensende waters", soos vleilande en damme wat naby water is, word beskerm as hulle binne fisiese en meetbare grense lê wat in die reël uiteengesit word.
"Geïsoleerde water" is nie verbind met water wat sigbaar is nie, maar kan steeds ekologies belangrik wees. Die reël identifiseer spesifieke tipes wat beskerm word, soos prairie slaggate en Kalifornië vernal poele.
orm in die winter en lente en ondersteun baie soorte diere en plante. Jeb Bjerke, CDFW
EPA beraamde dat die finale Clean Water Rule die tipe water onderhewig aan die Clean Water Act jurisdiksie uitgebrei het met ongeveer 3 persent, of 1,500 akker landwyd. Teenstanders vind dit duidelik dat dit baie wyer kan wees. En totdat hulle die reël wat op die landskap geïmplementeer word, kan hulle vrese feitlik 'n grondslag hê.
Beskerming van dreineringskerms?
Nywerheids-en landbougroepe glo die nuwe reël definieer sytakke breër. Hulle sien hierdie verandering as onnodig oorreed dat maak dit moeilik om te weet wat op hul lande gereguleer word.
Wes-plase word vasgemaak met kanale wat kritiese besproeiingswater verskaf gedurende die groeiseisoen. Hierdie kanale en slote lei water af van strome en gee die oorskot terug deur 'n stroomafwaartse teruglooplus, wat deur swaartekrag gevoer word. Omdat hulle oop en ongeskik is, dien hulle ook as waterbronne vir wild, ekosisteme en ondergrondse waterdraers. En omdat hulle aan ander waterliggame gekoppel is, vrees die boere dat hulle onderhewig kan wees aan federale regulasies.
Die enigste manier om oppervlak-besproeiing in westerse valleie sonder om plaaslike waterstelsels te beïnvloed, sal wees om duisende kilometers van drukpype te lê, soos dié wat water in stede dra. Hierdie benadering sou onprakties wees in baie situasies en ongelooflik duur.
Meer oor die algemeen wil boere en boere besluite neem oor die bestuur van hul grond- en waterhulpbronne sonder dubbelsinnigheid of tydrowende en duur rompslomp. Ten spyte van die EPA-versekering, is hulle bekommerd dat die Clean Water Rule landboubokke, kanale en dreinering in die definisie van "sytakke" kan insluit.
Hulle vrees dat EPA vae taal in die reël sal gebruik brei sy krag uit om te reguleer Hierdie eienskappe en verander die manier waarop hulle tans bedryf word. Hulle vrees ook om teikens vir burger-geïnisieerde regsgedinge, wat onder die Skoonwaterwet toegelaat word. Bowendien is hulle skepties dat die uitkomste die omgewing aansienlik sal bevoordeel.
Voormalige EPA-administrateur, Gina McCarthy, het aangevoer dat die reël nie boere onnodig sal belas nie. "Ons sal skoon water beskerm sonder om in die pad van boerdery en plase te gaan," het McCarthy gesê vertel die Nasionale Boere-unie in 2015. "Normale landboupraktyke soos ploeg, plant en oes van 'n veld is nog altyd vrygestel van Clean Water Act regulation; hierdie reël sal dit glad nie verander nie. "
Alle waters verbind uiteindelik
Boere en boere is onafhanklik van aard en glo dat hulle weet wat die beste is vir die rentmeesterskap van hul eie land. Hulle is geneig om regulasie-vies te wees en glo dat vrywillige benaderings tot waterkwaliteit die nodige buigsaamheid bied om rekening te hou met terreinspesifieke variasies oor die landskap. Die wetenskap toon egter dat relatief geringe effekte aan die rand van een veld oor 'n waterskeiding in kumulatiewe impakte kan saamval wat betekenisvol en soms ernstig is.
Uit 'n ekologiese perspektief het wetenskaplikes lank reeds verstaan ​​dat oppervlakwaterlope en sytakke grondwater binne 'n waterskeiding met verloop van tyd verbind is. Selfs as dit jare neem, sal water oor en deur die landskap beweeg. Om te bepaal watter sytakke 'n "betekenisvolle nexus" het vir tradisionele navigasiewater hang af van hoe jy "betekenisvol" definieer.
Selfs klein vleilande en intermitterende damme voorsien ekosisteemdienste wat die groter waterskeiding bevoordeel. Vleilande en kleinwaterliggame wat geografies van die vloedvlakte geïsoleer word, kan nog steeds opgevolgbare waters beïnvloed as grondwaterstrome of oppervlakafloop tydens swaar of langdurige neerslae.
In die sin loop al die water uiteindelik af na die stroom. As 'n dosyn prominente vleiland wetenskaplikes geskryf verlede maand in 'n amicus-brief aan die sesde US Circuit Court of Appeals, wat is hersiening die skoon waterreël, "die beste beskikbare wetenskap toon oorweldigend dat die water wat [beskerm] kategories in die skoon waterreël beduidende chemiese, fisiese en biologiese verbindings tot primêre waters het."
Wetenskaplikes en ekoloë stem saam om die graad en frekwensie van hierdie soort verbindings te interpreteer, vereis site-by-site analise. Ons verstaan ​​nou meer duidelik hoe geïsoleerde waterliggame op die landskap funksioneer as deel van 'n groter kompleks, en ons kennis kan help om te verduidelik hoe waterliggame direk verbind word. Maar om te besluit waar om die blink lyn van regulatoriese sekerheid te trek, kan buite die wêreld van die wetenskap lê.
As die Trump-administrasie die Skoonwaterreël onttrek of verswak, is dit waarskynlik dat reguleerders gereeld interpreteer of sytakke en aangrensende waters gedek word, soos hulle sedert 2006 gedoen het, en grond- en water-eienaars raai oor wat hulle kan doen met hul hulpbronne. Op die ou end sal die herroeping van die reël nie die onderliggende vraag beantwoord nie: hoe ver stroomop federale beskerming strek.
Reagan Waskom, Direkteur, Colorado Water Instituut, Colorado State University en David J. Cooper, Senior Navorsingswetenskaplike en Wetenskap Professor, Colorado State University