Vroeg in 1940, toe die Tweede Wêreldoorlog 'n paar maande aan die gang was, is Vorster tot generaal in die Ossewa-Brandwag bevorder. Hoewel met die Nasionale Party van dr. D.F Malan ooreengekom is dat die Ossewa-Brandwag slegs as 'n kulturele organisasie sou bestaan, het die OB onder leiding van dr. Hans van Rensburg in die vroeë veertigerjare die politieke terrein betree.
Een van die leiers van die beweging was Nelson Mandela. Die dade van terreur wat deur die organisasie gepleeg is, het gelei tot die sogenaamde sabotasiewet, die 1962-wysiging van die destydse Wet op die Onderdrukking van Kommunisme, No. 44 van 1950, ingevolge waarvan sabotasie gelykgestel is met hoogverraad. In die wet is afgesien van die demokratiese gebruik dat 'n beskuldigde onskuldig is totdat hy skuldig bewys is, en die onus is op die beskuldigde geplaas om sy onskuld te bewys.
Op 13 September 1966, 3 dae na die begrafnis van Verwoerd, is Vorster deur die NP-koukus eenparig as die nuwe Premier van Suid-Afrika aangewys. Hy het uit die staanspoor 'n meer pragmatiese benadering ten opsigte van beleidvoering ingeneem en by meer as een geleentheid verklaar dat die vinnig veranderende omstandighede in Afrika en Suid-Afrika 'n beleidsaanpassing vereis.
Vorster se siening was dat Suid-Afrika se toekoms tot groot hoogte van die orde en stabiliteit in die buurlande afhang. Een van die aspekte wat mettertyd 'n oorheersende kenmerk van sy premierskap geword het, was die verbetering van Suid-Afrika se betrekkinge met Afrika en die Weste. In 'n toespraak op 17 Februarie 1967 in Parow het Vorster beklemtoon dat Suid-Afrika deel van die internasionale gemeenskap moet wees. In 'n radiotoespraak op die sesde verjaardag van republiekwording (31 Mei 1967) het hy vir die eerste keer die woord uitwaarts gebruik.
Vorster se strategie ten opsigte van Namibië (destyds Suidwes-Afrika) was tweeledig: hy wou dit by die inwoners van die gebied tuisbring dat hulle self die inisiatief moet neem in die oplossing van die vraagstuk, en hy wou tyd wen om die proses te voltooi. Op 7 Maart 1972 het die Sekretarisgeneraal van die VVO, dr. Kurt Waldheim, in Kaapstad samesprekings met Vorster gevoer. In Oktober dieselfde jaar het Waldheim se spesiale gesant vir Namibië, dr. Alfred Escher, in Suid-Afrika 'n ooreenkoms met die regering bereik ingevolge waarvan 'n adviesraad vir Namibië ingestel sou word. Op 1 September 1975 het die sogenaamde Turnhalle-beraad van die binnelandse partye van Namibië begin, waaruit die Demokratiese Turnhalle-Alliansie (DTA) ontstaan het, met Dirk Mudge aan die spits. Die politieke chaos wat op die onafhanklikwording van Angola in 1975 gevolg het, het daartoe gelei dat die Marxistiese MPLA die hulp van Kubaanse troepe teen die FNLA ingeroep het. Ten einde stabiliteit in Namibië te verseker, het Suid-Afrikaanse troepe in Angola ingegryp. Die inval was 'n groot terugslag vir Vorster se detente-beleid en met sy uittrede in 1978 was die vraagstuk oor Namibië nog nie opgelos nie.
'n Dramatiese hoogtepunt van Vorster se Afrika-beleid was die beraad wat op 25 Augustus 1975 op die brug oor die Zambezirivier by die Victoria-waterval plaasgevind het. Ian Smith en lede van die Zimbabwiese ANC het by die geleentheid met mekaar oor 'n skikkingsplan vir Zimbabwe onderhandel nadat die ontmoeting deur Vorster en Kaunda moontlik gemaak is. Die beraad het misluk, maar nogtans die fondament gelê vir verdere onderhandelings en die uiteindelike oplossing in 1980, toe die ou Rhodesië 'n internasionaal erkende staat (Zimbabwe) met 'n Swart meerderheidsregering geword het.
Die uitvoering van die beleid van détente is ten nouste geraak deur politieke roeringe binne die Afrikanergeledere wat uiteindelik tot die stigting van die Herstigte Nasionale Party in 1969 gelei het. Die regse verset teen die uitwaartse beleid was 'n voortsetting van geskille wat reeds aan die einde van Verwoerd se bewind voorgekom het. Met Vorster se bewindsaanvaarding het 2 duidelik onderskeibare gedagterigtings in die NP reeds na vore getree.
Voor die vervroegde algemene verkiesing van April 1970 het Vorster soveel aandag aan die HNP en die konsolidasie van die gesag van die NP gewy dat die NP vir die eerste keer sedert 1943 ten opsigte van die VP veld verloor het.
Van die 78 kandidate wat die HNP in die veld gestoot het, het slegs 3 nie hulle deposito's verloor nie, en die party kon ook geen setel verower nie. Die regsgesinde element onder die Afrikaners het egter vir die duur van Vorster se bewind 'n belangrike faktor gebly.
Hy het gehoop om sodoende die ekonomiese lewensvatbaarheid van die nasionale state te stimuleer. In Maart 1970 het hy verklaar dat dit enige nasionale staat vry staan om volkome onafhanklikheid te vra. Wetgewing in 1971 het voorsiening gemaak vir die ontwikkeling tot gedeeltelike selfregering in 2 fases: die instelling van 'n wetgewende vergadering, en 'n kabinet met 'n hoofminister as voorsitter.
In Soweto het ontevredenheid oor Afrikaans as onderrigmedium op skool (dit is as die taal van die onderdrukker bestempel) 'n vrugbare teelaarde gevorm vir politieke agitators wat die Swart bevolking se gevoelens van politieke magteloosheid, ekonomiese agterstand en maatskaplike onsekerheid gebruik het om hulle teen die Blanke regering op te sweep. Grootskaalse onluste het op 16 Junie 1976 in Soweto uitgebreek en binne 'n paar dae 'n hoë dodetal gehad.
'n Gekose komitee onder leiding van S.L. Muller is aangestel om wetgewing in die verband te ondersoek, en die komitee se aanbevelings is in Mei 1968 in 'n aantal wette vervat. Die Verteenwoordigende Kleurlingraad wat in 1964 ingestel is, is vergroot en met groter wetgewende en uitvoerende magte beklee. Die Bruin bevolking was egter nie tevrede met die beperkte magte van die Raad nie, aangesien daar in samehang met die groter bevoegdhede wat aan die Raad toegeken is, 'n einde gemaak is aan die Bruinmense se Blanke verteenwoordiging in die Parlement.
'n Kommissie onder leiding van prof. Erika Theron is in 1973 aangestel om die sosio-ekonomiese ontwikkeling van die Kleurlinge en alternatiewe vorme van Kleurlingverteenwoordiging te ondersoek. Net 'n paar aanbevelings van die verslag, wat in 1976 gepubliseer is, is egter deur die regering aanvaar. In opvolging van 'n aanbeveling dat die Westminsterstelsel van regering gewysig moet word, het die regering in Augustus 1976 'n Kabinetskomitee onder leiding van P.W. Botha aangestel om die moontlikheid van 'n nuwe regeringstelsel te ondersoek.
Die Kabinetskomitee het aanbeveel dat die grondwet aangepas word sodat dit voorsiening maak vir groepsdifferensiasie en die kulturele pluralisme van Suid-Afrika. Daar is voorgestel dat die Blankes, Bruin mense en Asiërs elk 'n eie parlement moet hê in 'n verhouding van 4:2:1. Sake van gemeenskaplike belang moes deur 'n Kabinetsraad gehanteer word, bestaande uit die Staatspresident (voorsitter), 7 Blankes, 4 Bruin mense en 3 Asiërs.
Die Senaat moes vervang word deur 'n veelrassige kieskollege wat bestaan uit 88 lede wat deur die Staatspresident aangewys sou word, terwyl 'n veelrassige Presidentsadviesraad van 55 lede die Kabinetsraad van raad sou dien. Die planne vir 'n nuwe grondwetlike bedeling is in Augustus 1977 deur die NP-koukus goedgekeur, en kort daarna ook deur die 4 provinsiale NP-kongresse. In die algemene verkiesing van 1977 is die plan aan die kiesers voorgelê, en die grootste NP-oorwinning in die geskiedenis is geïnterpreteer as oorweldigende steun daarvoor.