Wat het oud-Gladiators gedoen nadat hulle bevry is? - Inligting
Wat het oud-Gladiators gedoen nadat hulle bevry is?
Wat het oud-Gladiators gedoen nadat hulle bevry is? Het hulle gebly by wat hulle geweet het, of het hulle heeltemal onverwante beroepe gekies en floreer hulle?
Benewens die antwoord van harper89, was 'n paar gladiators ook besig om skuld terug te betaal. Sodra hulle terugbetaal is, sou hulle terugkeer na die lewe wat hulle voorheen agtergelaat het. Met 'n bietjie geluk sou hulle baie meer verdien het as die skuld, en sodoende van die verdienste kon leef of dit belê.
Die suksesvolste gladiators is ook behandel soos hedendaagse 'Pop Idols' met aanhangers van aanbidding, roem en glorie. Dit is dus nie verbasend dat sommige vrye manne as gladiators ingeskryf het nie. Hierdie gratis gladiators was oud-soldate en sommige was welgestelde Romeine wat die aanbidding en die heerlikheid wat aan gladiators gegee is, begeer het. Ander vrymanne het eenvoudig geld nodig gehad om hul skuld af te betaal. Hulle lewensomstandighede was baie beter as die dienspligtiges en hulle het baie meer vryheid gekry en is toegelaat om die gladiatorskole of kaserne te verlaat.
Sodra hy bevry is, sou 'n Gladiator 'n Rudiarius word en 'n rudis kry wat 'n houtswaard was wat sy vryheid simboliseer.
Sommige gladiators het naby gebly en kon met hul rudis opleiding van ander gladiators volg.
Ander is selfs muntstuk aangebied om na die arena terug te keer.
Die Romeinse keiser Tiberius (r. 14-37 nC) het eenmaal 1 000 goue muntstukke aangebied aan afgetrede gladiators (Rudiarius) wat sou instem om na die arena terug te keer.
Hieronder is 'n lys van die mees algemene dinge wat 'n afgetrede gladiator sou doen
Om geheel en al uit die gladiatorspeletjies te tree en te lewe van die opbrengs wat hy as gladiator verdien het
Om as lyfwag en statussimbool van 'n welgestelde Romein te werk
Om in een van die gladiatorskole te werk wat nuwe gladiators oplei
Om in die arena te werk en 'n arbiter of skeidsregter aan te neem
Om voort te gaan werk as 'n elite, gesogte en goed betaalde Rudiarius -gladiator en die aanbidding van die ondersteuners en toeskouers te ontvang, terwyl hulle kies vir roem en glorie of dood
(Aanhalings en opsommingstekens ook vanaf hierdie bladsy)
Gladiators: Helde van die Romeinse amfiteater
Daar word dikwels gesien dat die antieke Romeine die beskawing na die westerse wêreld bring, maar hulle beskou die doodmaak van gladiators as 'n normale vorm van vermaak. Kathleen Coleman beskryf wat aangegaan het, en ondersoek die samelewing wat sulke barbaarsheid sonder twyfel aanvaar het.
Tydens die heropbou het vrygemaakte slawe die suide begin verlaat. Een so 'n groep, oorspronklik uit Kentucky, het die gemeenskap van Nicodemus in 1877 in Graham County op die hoë, dorre vlaktes van noordwestelike Kansas gestig. Weens verskeie mislukkings in die oes en die wrok van die wit setlaars van die graafskap, het almal, behalwe 'n paar opstalters, hul eise laat vaar. 'N Toenemende bevolking van 500 in 1880 het teen 1910 tot minder as 200 gedaal.
'N Bladsy met foto's en 'n township -kaart uit 'n atlas van die graafskap van 1906 vir graafskap gee bewys dat sommige van hierdie swart migrante steeds grond in en om hierdie klein dorpie besit het. Hul indrukwekkende vasbeslotenheid in 'n gebied met min goeie natuurlike besighede het gelei tot die enigste oorlewende swart gemeenskap in Kansas.
Die Nicodemus Town Company is in 1877 deur ses swart en twee wit Kansans opgeneem. Dit was die oudste van ongeveer twintig dorpe wat hoofsaaklik vir swartes in die Weste gevestig is. Na die Burgeroorlog was daar 'n algemene uittog van swartes uit die Suide. Hierdie migrante het bekend gestaan ​​as 'Exodusters' en die migrasie het bekend gestaan ​​as die 'Exoduster' beweging. Sommige het aansoek gedoen om deel te wees van koloniseringsprojekte na Liberië en plekke buite die Verenigde State, ander was bereid om noord en wes te trek. Benjamin Singleton het 'n uittog van Afro -Amerikaners van verskillende punte in die suide na Kansas gelei.
Afro -Amerikaanse bevolkingsverspreidings- en migrasiepatrone kan opgespoor word met behulp van kaarte wat gepubliseer is in die statistiese atlasse wat deur die Amerikaanse Sensusburo opgestel is vir elke tienjarige sensus van 1870 tot 1920. Die atlas vir die sensus van 1890 bevat hierdie kaart wat die persentasie "gekleurde" na die totale bevolking vir elke land. Alhoewel die swaarste konsentrasies oorweldigend in Maryland, Virginia en die suidoostelike state voorkom, blyk dit dat daar konsentrasies in die noordelike stedelike gebiede (New York, Philadelphia, Pittsburgh, Cleveland, Toledo en Chicago), in die suide van Ohio, in die middel van Missouri, opkom. oostelike Kansas en verspreide gebiede in die Weste (Oklahoma, New Mexico, Arizona, Nevada en Kalifornië), wat die migrasiepatrone weerspieël wat tydens heropbou begin het.
Waarheen het Christus gegaan nadat hy gesterf het en voordat Hy uit die dood opgestaan ​​het?
Sommige gebruik Efesiërs 4: 7-10 om te leer dat Jesus hel toe of na Hades gegaan het om die gevangenes wat daar aangehou is, vry te laat en na die hemel of in die teenwoordigheid van God te neem. Die idee is dat alle Ou -Testamentiese gelowiges voor Sy dood in die boesem van Abraham in die paradys van Hades was. Hades of Sheol is gesien as die plek van die dooies met drie gebiede of kompartemente: (1) die afgrond of tartarus, die plek van opsluiting vir die demone wat gesondig het in die dae van Noag (2) pynigings, die plek van lyding vir almal ongelowiges tot die tyd van die opstanding van die onregverdiges en die Groot Wit Troon Oordeel wanneer hulle vir ewig in die poel van vuur gewerp sal word, en (3) 'n derde plek geskei deur 'n groot kloof (sien Lukas 16), genaamd Abraham 's Boesem, die plek van seën vir gelowiges. Omdat Christus nog nie gesterf het om die straf vir hulle sonde te betaal nie, kon hulle nog nie direk in die teenwoordigheid van God ingaan nie. Na sy dood is die versperring egter verwyder en Hy het hulle uit die tronk geneem en in die teenwoordigheid van God.
Die Efesiërs -gedeelte verwys egter slegs na Sy afdraande na die aarde en miskien na die graf: ), naamlik die aarde tydens sy menswording, of miskien selfs in die graf in sy begrafnis na sy kruisdood. Die gevangenes wat Hy geneem het, is nie die OT -gelowiges wat in die Paradys beperk is nie, maar diegene wat Jesus deur sy dood en opstanding verslaan het. In ooreenstemming met die analogie van die Romeinse triomf wat Paulus in gedagte gehad het, verwys dit na Satan en sy demoongasheer (sien Kol. 2: 14-15).
1 Petrus 3: 18-20 is 'n ander gedeelte wat gereeld in hierdie verband gebruik word, omdat dit blykbaar verwys na die gees van Christus wat sy oorwinning oor die dood verkondig aan die demone wat in die afgrond gebind was. Hierdie gedeelte kan moontlik verwys na 'n heerlike verkondiging wat Hy deur sy menslike gees gemaak het terwyl sy liggaam in die graf lê, maar Bybelstudente en geleerdes is verdeeld oor hierdie kwessie.
Wat die paradys of die boesem van Abraham betref, is die golf wat die twee kompartemente in die hemel skei, waarskynlik die hemele self. Onthou dat Elia in die hemel opgeneem is. Vanweë die noodsaaklikheid van Christus se dood om die versperring te verwyder, is heilige Ou Testament moontlik nie toegelaat tot die direkte teenwoordigheid van God nie, maar Sheol of Hades vir hulle (die plek van die dooies) was 'n paradys en in die derde hemel iewers. Onthou dat Sheol of Hades verwys na die plek van die dooies en die presiese toestand en ligging (hemel of hel) hang daarvan af of 'n teks na gelowiges of ongelowiges verwys. Soms verwys dit, afhangende van die konteks, bloot na die graf.
1992: 'n Omstrede boek verskyn oor prinses Diana getiteld "Diana: Her True Story". Die skrywer Andrew Morton hou vol dat hy betroubare bronne vir die boek het, insluitend bewerings oor haar poging tot selfmoord by verskeie geleenthede die afgelope dekade. Maar Buckingham-paleis het gesê prinses Diana het op geen manier saamgewerk met die biografie nie.
1999: 'n Toenemende aantal vlugtelinge wat uit die gebied vlug, veroorsaak 'n toenemende aantal artillerie -beskietings en mortiervuur ​​tussen Indië en Pakistan in die Kashmir -gebied.
Die Emansipasie Proklamasie
President Abraham Lincoln het die Emancipation Proclamation op 1 Januarie 1863 uitgereik toe die nasie sy derde jaar van bloedige burgeroorlog nader. Die proklamasie verklaar dat "alle persone wat as slawe aangehou word" binne die opstandige state "is, en sal voortaan vry wees."
Ten spyte van hierdie uitgestrekte bewoording was die Emansipasieverklaring op baie maniere beperk. Dit was slegs van toepassing op state wat hulle van die Verenigde State afgeskei het, wat slawerny onaangeraak gelaat het in die lojale grensstate. Dit het ook uitdruklik dele van die Konfederasie (die suidelike afskeidingsstate) wat reeds onder Noordelike beheer was, vrygestel. Die belangrikste is dat die vryheid wat dit beloof het, afhang van die militêre oorwinning van die Unie (Verenigde State).
Alhoewel die Emancipation Proclamation nie die slawerny in die land beëindig het nie, het dit miljoene Amerikaners se harte en verbeelding aangegryp en die karakter van die oorlog fundamenteel verander. Na 1 Januarie 1863 het elke opmars van federale troepe die gebied van vryheid uitgebrei. Boonop het die afkondiging die aanvaarding van swart mans in die Unie -leër en vloot aangekondig, wat die bevrydes in staat stel om bevryders te word. Teen die einde van die oorlog het byna 200 000 swart soldate en matrose vir die Unie en vryheid geveg.
Vanaf die eerste dae van die burgeroorlog het slawe opgetree om hul eie vryheid te beveilig. Die Emancipation Proclamation bevestig hul aandrang dat die oorlog vir die Unie 'n oorlog vir vryheid moet word. Dit het morele krag aan die Unie toegevoeg en die Unie militêr en polities versterk. As 'n mylpaal op die pad na die uiteindelike vernietiging van slawerny, het die Emancipation Proclamation 'n plek ingeneem onder die groot dokumente van menslike vryheid.
Die oorspronklike van die Emancipation Proclamation van 1 Januarie 1863 is in die National Archives in Washington, DC. Met die teks oor vyf bladsye, was die dokument oorspronklik vasgemaak met smal rooi en blou lintjies, wat aan die handtekeningbladsy geheg is deur 'n gegolfde indruk van die seël van die Verenigde State. Die meeste lintreste is dele van die seël wat nog steeds ontsyferbaar is, maar ander dele het verslind.
Die dokument was gebind met ander proklamasies in 'n groot volume wat jare lank deur die Staatsdepartement bewaar is. Toe dit gereed was vir binding, is dit versterk met stroke langs die middelvoue en dan op 'n nog groter vel swaar papier gemonteer. In rooi ink in die regter boonste hoek van hierdie groot vel is die nommer van die Proklamasie, 95, gegee wat deur die Departement van Buitelandse Sake gegee is lank nadat dit onderteken is. Met ander rekords is die bundel met die Emancipation Proclamation in 1936 oorgedra van die Departement van Buitelandse Sake na die National Archives of the United States.
Hoeveel skepe wag?
Charlotte Cook, hoofhandelsontleder van VesselsValue, het gesê daar wag meer as 300 skepe in en om die Suez -kanaal. 'Dit beteken dat ons, ondanks 'n suksesvolle operasie om die gegronde vaartuig te verskuif, steeds na 'n moontlike vyf tot sewe dae wag kan wag totdat die opbou opklaar,' het sy gesê.
Op hierdie dag vereer Memorial Day veterane uit alle oorloë, maar die oorsprong daarvan is in die dodelikste konflik in Amerika, die burgeroorlog. Ongeveer 620 000 soldate sterf, ongeveer twee derdes aan siektes.
Die werk om die dooies te eer, het onmiddellik regoor die land begin, en verskeie Amerikaanse dorpe beweer dat dit die geboorteplek van Memorial Day is. Navorsers het die vroegste jaarlikse herdenking opgespoor na vroue wat in April 1866 blomme op soldate en#8217 grafte gelê het in die hospitaalstad Columbus, Miss. wat 'n jaar tevore soldate ' grafte versier het, om seker te maak dat hul verhaal ook vertel word.
Volgens Blight 's 2001 boek Race and Reunion: The Civil War in American Memory, 'n Herdenking wat deur vrygemaakte slawe en 'n paar wit sendelinge georganiseer is, het op 1 Mei 1865 in Charleston, SC, plaasgevind by 'n voormalige planters- en#8217 -renbaan waar die Konfederate gevange Unie -soldate gehou het gedurende die laaste jaar van die oorlog. Minstens 257 gevangenes sterf, baie aan siektes, en is begrawe in ongemerkte grafte, sodat swart inwoners van Charleston besluit het om hulle behoorlik te begrawe.
In die ongeveer 10 dae voor die geleentheid het ongeveer twee dosyn Afro-Amerikaanse Charlestonians die grafte in rye herorganiseer en 'n wit heining van 10 voet lank om hulle gebou. 'N Oorhoofse boonste gedeelte met swart letters beskryf "Martyrs of the Race Course ".
Ongeveer 10 000 mense, meestal swart inwoners, het aan die huldeblyk van 1 Mei deelgeneem, volgens berig destyds in Charleston Daaglikse koerier en die New York Tribune. Om 09:00 het ongeveer 3 000 swart skoolkinders op die renbaan paradeer terwyl hulle rose vasgehou het en die Union song " John Brown 's Body, " gesing het, en gevolg deur volwassenes wat hulporganisasies vir vrygestelde swart mans en vroue verteenwoordig. Swart dominees het preke gelewer en besoekers gelei in gebed en sang van spirituals, en daar was pieknieks. James Redpath, die blanke direkteur van vryman -onderwys in die streek, het ongeveer 30 toesprake deur vakbondlede, sendelinge en swart predikante gereël. Deelnemers sing patriotiese liedjies soos "America " en "We 'll Rally around the Flag " en "The Star-Spangled Banner. 'n boor.
Die New York Tribune beskryf die huldeblyk as 'n optog van vriende en rouklaers soos Suid -Carolina en die Verenigde State nog nooit tevore gesien het nie. #8221 en " trane van vreugde en#8221 is gestort.
Hierdie huldeblyk en die geboorte van 'n Amerikaanse tradisie, het Blight geskryf Ras en herontmoeting: "Die oorlog was verby, en Memorial Day is deur Afro -Amerikaners gestig in 'n ritueel van herinnering en toewyding. "
In 1996 het Blight op 'n New York afgekom Herald Tribune 'n artikel met 'n uiteensetting van die huldeblyk in 'n Harvard -universiteit se argief en mdash, maar die oorspronklike verhaal wat dit vertel het, was nie die Gedenkdag -geskiedenis wat baie wit mense wou vertel nie, voer hy aan.
Ongeveer 50 jaar nadat die burgeroorlog geëindig het, het iemand by die United Daughters of the Confederacy die Ladies Memorial Association of Charleston gevra om te bevestig dat die huldeblyk van 1 Mei 1865 plaasgevind het, en 'n antwoord ontvang van ene SC Beckwith: "Ik betreur dit As antwoord hierop kon ek geen amptelike inligting versamel nie. Of Blindwith eintlik van die huldeblyk geweet het of nie, beweer Blight, die beurs illustreer hoe wit Charlestonians hierdie stigting uit die geheue onderdruk het. verkeerdelik gesê dat James Redpath die huldeblyk en mdash op eie houtjie georganiseer het toe dit in werklikheid 'n groepspoging was en dat dit plaasgevind het op 30 Mei, toe dit eintlik op 1 Mei plaasgevind het. Die boek het ook die rol van die betrokke Afro -Amerikaners verminder deur te verwys vir hulle as swart hande wat net geweet het dat die dooies wat hulle eer hulle uit 'n toestand van diensbaarheid laat opstaan ​​het. "
Die oorsprongverhaal wat het gedoen stok behels 'n oproep van 1868 van generaal John A. Logan, president van 'n veteraangroep van die Unie -weermag, wat Amerikaners versoek om die grafte van die gevalle met blomme op 30 Mei van daardie jaar te versier. Die seremonie wat daardie dag in die Arlington National Cemetery plaasgevind het, word beskou as die eerste amptelike gedenkdagviering. Gedenkdag word twee dekades later, in 1889, 'n nasionale vakansiedag, en dit neem 'n eeu voordat dit in 1968 na die laaste Maandag van Mei verskuif is, waar dit vandag nog bly. Volgens Blight het Hampton Park, vernoem na die Konfederale generaal Wade Hampton, die graf by die Martyrs of the Race Course vervang, en die grafte is in die 1880's op 'n nasionale begraafplaas in Beaufort, S.C.
Die feit dat die vrygelate slawe en huldeblyke van die#8217 -gedenkdag nie so goed onthou word nie, is 'n teken van die stryd wat sou volg, aangesien Afro -Amerikaners steeds veg om erkenning te kry vir hul bydraes tot die Amerikaanse samelewing tot vandag toe.
Die Berlynse konferensie
Britse ontdekkingsreisiger David Livingstone © Dit was 'n tydperk in die geskiedenis waarin min Europeërs twyfel aan hul aangebore superioriteit bo die 'mindere' rasse ter wêreld.
Die teorie dat alle mense in Europa tot een blanke ras behoort wat uit die Kaukasus ontstaan ​​het (vandaar die term 'Kaukasiër'), is eers aan die begin van die 19de eeu gepostuleer deur 'n Duitse professor in etnologie genaamd Johann Blumenbach.
Blumenbach se kleurgekodeerde klassifikasie van rasse-wit, bruin, geel, swart en rooi-is later verfyn deur 'n Franse etnoloog, Joseph-Arthur Gobineau, om 'n volledige rassehiërargie met witvelige mense van Europese oorsprong aan die bokant op te neem.
Britte soos Livingstone het gevoel dat hulle 'n plig het om Afrika te 'beskaaf'.
Sulke pseudo-wetenskaplike teorieë is destyds algemeen aanvaar en het Britte soos Livingstone gemotiveer om te voel dat hulle 'n plig het om Afrika te 'beskaaf'.
Die Berlynse konferensie van 1884-1885, wat deur Otto von Bismarck belê is om die toekoms van Afrika te bespreek, het die uitdunning van slawerny hoog op die agenda gehad. Die Berlynse wet van 1885, onderteken deur die 13 Europese moondhede wat die konferensie bygewoon het, bevat 'n resolusie om 'te help met die onderdrukking van slawerny'.
In werklikheid was die strategiese en ekonomiese doelwitte van die koloniale moondhede, soos die beskerming van ou markte en die uitbuiting van nuwe, baie belangriker.
Die Berlynse konferensie het die proses begin om Afrika op te sny, sonder om aandag te skenk aan die plaaslike kultuur of etniese groepe, en mense uit dieselfde stam aan afsonderlike kante van die deur Europa opgelegde grense te laat.
Die Sowjetunie lanseer Spoetnik I, die eerste kunsmatige satelliet wat om die aarde wentel. en so begin die ruimtewedloop en die mens se verkenning van ons sonnestelsel