Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 12 Oktober 2003 (oggenddiens)
Psalm 146:1, 3
Skriflesing: Lukas 23:44-56
Teks: Kategismus Sondag 16. Lukas 23:44-56
Golgota is die plek van vernedering.
Dit is 'n plek waar soveel wreedhede plaasgevind het dat mens byna nie kan oorvertel wat daar alles gebeur het nie, omdat baie mense daar tereggestel is.
Maar aan die ander kant is Golgota ook die plek van absolute verbasing.
Dit was teen hierdie heuwel waar 'n klomp skreeuende mense en 'n klompie Romeinse soldate die Seun van God uitgedryf het om Hom te kruisig.
Op hierdie heuwel het dinge gebeur wat niemand verwag het nie, want toe hulle die spykers deur hierdie moeë man se hande en voete gehamer het, het daar onverwags 'n gebed opgeklink:
Wie van ons sou dit verwag?
Wie sou kon glo dat daar teen die gespot van die owerstes en van die soldate, én ook nog die gespot van een van die rowers aan die kruis, die stem van die ander sterwende man sou bid dat Christus aan hom moet dink wanneer Hy in sy koninkryk kom?
Dit is so verbasend dat hierdie een rower wat toe self al uitgeput was van pyn, bloedverlies, spanning en die brandende hitte van die son, nog die ander moordenaar kon vermaan:
Vrees jy ook God nie, terwyl jy in dieselfde oordeel is nie?
Wie sou daardie dag kon glo dat die sterwende man aan die kruis die Seun van God was wat besig was om die wêreld te verlos?
So doen Christus in sy oomblikke van die grootste vernedering sy Middelaarswerk tot ons grootste verbasing. Lukas verhaal aan ons dat Jesus se eerste en laaste kruiswoorde 'n gebed aan sy Vader is.
Die Here openbaar dit nie sonder rede nie! Daarmee tipeer Lukas Christus as die Middelaar.
Selfs in sy sterwensoomblikke is die Middelaar die tussenganger tussen God en die mense.
Die Middelaar is eerder bereid om die mense te vergewe wat hulle aan Hom doen, as dat Hy hulle haat!
Dan bid Hy ook nog dat God die Vader hulle dit ook moet vergewe.
Hy wil liewer hê dat die mense deur die vergifnis van hulle sondes die lewe by God moet hê, eerder as om hulle te haat en die mense wat sy vyande is aan die geweld van die toorn van die ewige God uit te lewer!
As ons so luister na alles wat daardie dag gebeur het, nl. die duisternis, die skeurende voorhangsel en die mense wat hulle bors geslaan het, dan vra ons onwillekeurig:
Waarom moes daar 'n Golgotadag wees?
Waarom die bloed van Jesus Christus die Here wat in die grond weggesypel het?
En dit terwyl Hy so onskuldig was dat selfs die sterwende moordenaar in staat was om dit te bely?
Op hierdie punt stuit ons voor die misterie van God se raad. Ons kan nie antwoord nie. Hebreërs 2:14 sê dat dit is sodat Christus deur die dood die duiwel kon vernietig wat mag het oor die dood, sodat Hy ons daarvan kon bevry.
Maar hoekom God juis beplan het dat dit op hierdie wyse moet gebeur, kan ons nie antwoord nie. Dit is 'n misterie. God het dit gewil dat die verlossing van die mens op hierdie manier sal plaasvind. Ons moet in ons geloof daarmee volstaan.
Ons Kategismus antwoord ook sonder enige verduideliking:
Christus moes Homself tot in die dood verneder, omdat die geregtigheid en waarheid van God eis dat nie anders vir ons ongeregtigheid betaal kon word nie, as deur die dood van die Seun van God nie.
Christus se pad was heeltemal anders as dié van die mense.
Vir die mense het God elke keer genade bewys. Maar nie aan Christus nie.
Toe Isak byvoorbeeld geoffer moes word, het God dit so beskik dat daar 'n ram was wat in sy plek geoffer kon word.
Dink maar daaraan hoeveel siekes en kreupeles daar na Christus toe gekom het.
En vir hulle almal was daar genade. Hulle gaan gesond van Christus af weg. Volkome genees.
Maar toe Christus moes sterf, word Hy nie verskoon nie. Die eis wat aan Hom gestel is, is dat Hy gehoorsaam moet wees aan die kruisdood.
Christus bid selfs die aand in Getsemané dat as dit moontlik is, hierdie beker by Hom moet verbygaan. Maar Hy berus hom in die wil van sy Vader.
Daarom gaan sterf Hy die volgende dag.
Jesus se vyande het na sy dood gesmag. Toe Hy dood is, was hulle tevrede.
Die Jode het geglo dat 'n gekruisigde nie op die Sabbat aan die kruis mag hang nie.
Daarom het die wagte die mense wat teen die laatmiddag nog nie dood was nie, se bene gebreek sodat hulle vinniger kon sterwe.
Toe die wagte daar aankom, om op versoek van die Jode die gekruisigdes se bene te breek (Joh. 19:33), het hulle gesien dat Jesus reeds dood was.
Omdat Jesus reeds dood was, het hulle toe nie sy bene gebreek nie. Hulle het sy liggaam afgehaal, en Hy is begrawe.
Hierdie begrafnis van Jesus is ook nie sonder rede vir ons neergeskryf nie.
Die Bybel wil die feit onderstreep dat Jesus werklik dood was.
Net dooie mense word begrawe. Jesus is begrawe as bewys van die feit dat hy nie meer gelewe het nie.
Omdat die mense tevrede was met die dood van die Seun van God, het die natuur die stilswye verbreek.
Met die laaste intog in Jerusalem het Jesus mos gesê dat die klippe dit sal uitroep dat Hy die Seun van God is, as die mense dit nie wil doen nie!
Dit is presies wat gebeur het met die kruisiging!
Die rotse het geskeur en die grafte het oopgegaan.
So het hierdie gebeurtenisse gepreek dat Jesus die Seun van God is wat op daardie oomblik God se straf vir ons sondes gedra het.
Hulle het toe al die bewys gelewer dat Jesus weer uit die dood sal opstaan: Baie liggame van die ontslape heiliges het opgestaan.
Hierdie opgestane heiliges het in die grafte gebly totdat Christus ook opgestaan het. Daarna het hulle uit die graftes uitgegaan en aan baie mense in Jerusalem gaan verskyn (Matt. 27:52, 53).
Die voorhangsel het middeldeur geskeur en dit was die teken dat ons deur hierdie dood voortaan toegang tot die ewige koninkryk van God sou hê.
Die twee moordenaars het langer geleef as Christus. Hulle bene moes gebreek word om hulle dood aan te help. Waarom?
Omdat hulle nie in staat was om hulle lewens af te lê nie.
Hulle kon nie soos Christus besluit dat die oomblik van sy dood daar is, en dan sy Gees in die Vader se hande oorgee nie.
Net Christus kon die dood so beheers.
So lief het God ons gehad.
So lief dat sy Seun Jesus Christus vrywillig sy lewe afgelê het vir ons sondaarmense.
Christus het hierdie versoening as die Gesalfde van God gedoen: Die Een wat gesalf is tot hoogste Profeet, Priester en Koning.
Hy bevestig met sy dood sy leer aan die mense.
Hy was die Profeet wat geleer het dat die tempel van sy liggaam afgebreek sou word, en dat Hy dit in drie dae sal herbou.
Hy het ook vir hulle gesê dat die aardse bouers van God se koninkryk Hom gaan verwerp selfs om as 'n gewone bousteen gebruik te word.
Die beeld wat Christus wou tuisbring, was dat hulle met hulle waardes nie kon dink dat Christus goed genoeg is om in die muur van God se koninkryk ingebou te word nie.
Hy word deur die mense totaal verwerp as boumateriaal.
Hierdie verwerping waarvan Jesus geprofeteer het, is aan die kruis bewaarheid.
Jesus was ook die profeet wat gesê het dat God hierdie steen wat die aardse bouers uitgegooi het, gaan gebruik as 'n hoeksteen in die gebou van die hemelse koninkryk.
Jesus sterf ook as die gesalfde Priester. Sy offer is die volmaakte een. Ons lees die volgende in Hebreërs 9:13,14:
Want as die bloed van stiere en bokke en as die van 'n vers wat die verontreinigdes besprinkel, heilig maak tot reiniging van die vlees, hoeveel te meer sal die bloed van Christus, wat Homself deur die ewige Gees aan God sonder smet geoffer het, julle gewete reinig van dooie werke om die lewende God te dien.
Christus het Hom ook aan die kruis betoon as die waardige gesalfde Koning van God.
Die profeet het geprofeteer dat Christus uit die dood sou terugkeer, en Christus die Koning het bewys dat Hy as Koning inderdaad die mag het om oor die dood te regeer.
Hy het Homself vrywillig in die dood gegee, en Hy het die mag van die dood gebreek.
Die magte van die hel kon hierdie Koning nie bind nie.
Die opstanding uit die dood was dus die magtigste openbaring van Christus ons God se koninklike krag.
Dit is waaraan ons vashou vir ons saligheid!
Christus leer ons daarmee dat ons oue mens saam met Hom gekruisig is. Die oue mens is die mens in ons wat die sonde aanhang.
Verder leer Hy ons dat Hy vir ons ook die dood en die sonde oorwin het sodat ons as vry mense in God kan leef.
Al weet ons al hierdie dinge, lees ons so maklik daaroor, sonder dat ons verstaan wat daar werklik aangaan. Daarom vra die Heidelbergse Kategismus ons verder uit na ons geloofsbelydenis: Waarom bely julle dat Hy neergedaal het na die hel?
Dit is om die feit van Christus se verskriklike lyde te onderstreep. Ons mag dit nie miskyk nie.
Hy moes onskuldig die doodsvonnis verduur.
Hy was vervloek onder die wet.
Hy sterf omdat die mense se sondes deur God aan sy Persoon gestraf word.
Heeltemal alleen moes Hy die felste vyandskap van die duiwel verduur. Só alleen dat Hy dit selfs in hierdie oomblikke moes uitroep dat God Hom verlaat het.
Dit is waarvan Psalm 116 vertel met die woorde:
Bande van die dood het my omring, en die angste van die doderyk het my getref; ek het benoudheid en kommer gevind.
Geliefdes, ons moet as verlostes leef, soos mense wat van alle doodsbenoudheid verlos is.
Gaan deur die lewe soos 'n mens van wie almal kan sien en sê dat hulle sterkte in Christus die gekruisigde is.
As jy bekommerd is, of sielsbenoud, maak dit 'n saak van die gebed. God sal dit vir jou opklaar, want daarvoor het Christus gesterf.
Hierdie kruisdood verseker aan ons dat niemand of niks ons wat glo, van God af kan wegneem nie, want die kruisdood en die opstanding het God bewys as die magtigste en genadigste God tot in ewigheid.
Teen Hom het die Satan geen krag of mag nie.
Ons lewe is gewaarborg tot in ewigheid toe.
Kom ons lees Kategismus Sondag 16 saam:
(a) Jes 53:5. (b) Ps 18:5, 6; 116:3; Matt 26:38; 27:46; Heb 5:7
Here U genade is vir ons genoeg. U sorg vir al wat lewe, en dra ons met U krag deur die dae. As benoudheid ons omring, breek U sterkte die geweld van die duiwel. Here seën ons in hierdie nag, en bewaar ons om Christus ontwil.