Amptelike EU-beleid moet die Europese steun vir #Iran-weerstand weerspieël - EU-verslaggewer: EU-verslaggewer
Ek het lank gepleit vir 'n vaste beleid in die hantering van die Islamitiese Republiek van Iran, en ek was geensins alleen onder die lede van die Europese Parlement nie, waar ek voorheen vir 10 jaar gedien het. Om die waarheid te sê, ondersteuners van iets soos die Amerikaanse strategie van 'maksimum druk' is nie eers beperk tot die een kant van die politieke spektrum nie, skryf Jim Higgins (foto hierbo).
Hulle bestaan ​​uit politieke verbintenisse en geografiese liggings, en as hulle een funksie gemeen het, is dit waarskynlik 'n al te rare erkenning van die feit dat die internasionale gemeenskap beleidsopsies het wat nie 'n oorlog of 'n oorlog voer nie. die bestaande Iranse regime.
Alles wat ek van mede-advokate vir maksimum druk weet, is verlede maand weer bevestig toe ek 'n saamtrek en internasionale konferensie in Albanië bygewoon het, by die onlangs voltooide koshuis vir 3,000-lede van Iran se voorste demokratiese versetgroep, die People's Mojahedin Organisasie van Iran (PMOI / MEK).
Daar het die opposisieleier Maryam Rajavi (afgebeeld, hierbo) het weer eens daarop gewys dat “die mullahs ons vaderland verwoes het”, maar ook dat die Iranse volk gereed is om “hierdie mooiste land te herbou”.
Die geleentheid was 'n geleentheid om die rol van die Ashraf-3-verbinding te vier as 'n nuwe basis van bedrywighede vir aktivisme ter ondersteuning van die missie. En terselfdertyd toon dit die MEK se visie vir die toekoms van Iran - 'n visie wat alreeds goed bekend was by die meeste 350 politieke hoogwaardigheidsbekleërs wat uit verskillende lande uit 47 besoek het.
Sonder twyfel het al hierdie besoekers saamgestem met Rajavi se beskrywing van die huidige Iranse regering as 'n “moorddadige godsdienstige tirannie, die sentrale bankier van terrorisme en die wêreld se rekordhouer van teregstellings.” En binne hul eie lande se beleidskringe het hulle sukkel soos ek met die vraag waarom die demokratiese magte van die wêreld 'n versoenende benadering tot die hantering van so 'n regime sou handhaaf.
Tog is dit presies wat hulle gedoen het. Selfs die Verenigde State, onder sy voorafgaande presidensiële administrasie, het 'n leidende poging aangewend om die beste bron van hefboom oor die regime weg te gee, in ruil vir baie beperkte beperkings op sy kernprogram en niks anders nie.
Boonop werk baie Westerse beleidmakers met die veronderstelling dat daar geen georganiseerde mag vir regime-verandering in die Islamitiese Republiek is nie, of dat, indien 'n regime-verandering sou plaasvind, dit slegs tot binnelandse chaos sou lei.
Niks kan verder van die waarheid wees nie. En die byeenkoms by Ashraf-3 het gedien om te verklaar dat daar 'n gevestigde regeringstruktuur is wat gereed is om die plek van die teokratiese diktatorskap in te neem. Die MEK en sy moederkoalisie, die National Council of Resistance of Iran (NCRI), het Maryam Rajavi aangewys om die land te lei deur 'n oorgangsperiode na die ineenstorting van die bestaande regime, hangende die organisasie van Iran se eerste vrye en regverdige verkiesing.
Die verkose president van die NCRI, mev Rajavi, het 'n 10-puntplan aangebied wat 'n padkaart bied om dit net te bereik en te beveilig ander fundamentele regte vir die mense van Iran.
Die groeiende spanning in die Persiese Golf behoort op hul eie rede genoeg te wees om 'n groter deel van die Europese Parlement aan te moedig om 'n strategie vir maksimum druk te plaas, toegepas deur ekonomiese sanksies op alle individue en instellings wat deur die regering gereguleer word, tesame met diplomatieke isolasie van die Islamitiese Republiek as geheel.
Ideaal gesproke sou Iranse ambassades in Europa gesluit word as deel van die strategie, en hierdie uitkoms behoort nie moeilik te wees nie in die lig van die uitgebreide geskiedenis van die instellings wat gebruik word om die Iranse regime se programme vir terrorisme en finansiering van terreur te vergemaklik.
Selfs so onlangs as verlede jaar is ten minste 'n half dosyn Iraanse terreur-erwe in Westerse lande ontbloot, waaronder een wat gemik was op tienduisende Iraanse uitgewekenes en honderde politieke ondersteuners net buite Parys. 'N Hooggeplaaste Iraanse diplomaat, toe in Oostenryk gestasioneer, is in hegtenis geneem in verband met die komplot.
Ten spyte hiervan het die Europese hoofstede baie min reaksie ontvang dat die Islamitiese Republiek dieselfde ongeoorloofde legitimiteit geniet. soos dit nog altyd op Westerse grond geniet het.
Baie lede het die legitimiteit al lankal verwerp. En so ook die Iranse volk. Aan die begin van 2018 is die Islamitiese Republiek deur massiewe protesoptogte geskok, met inwoners van elke groot stad en stad wat slagspreuke soos 'dood aan die diktator' sing en geen geheim van hul begeerte na verandering van die regime maak nie. Daar word tans nog gepaardgaande betogings voortgesit, en selfs die hoogste Iranse amptenare het erken dat die MEK 'n leidende rol in die beweging speel.
Onder hierdie omstandighede behoort dit vir alle Westerse beleidmakers duidelik te wees dat regeringsverandering binne die land binnelands haalbaar is en dat daar nie 'n groter bedreiging van onstabiliteit is na die oorgang as voorheen nie. Geen ander volk hoef direk in te gryp om die uitslag te bewerkstellig nie. Westerse moondhede hoef slegs ekonomiese druk uit te oefen, die regime te verswak en dit duidelik te maak dat die internasionale gemeenskap, ondanks die foute van die verlede, nou aan die kant van die Iraanse volk staan ​​en hul wettige, demokratiese weerstand.
Jim Higgins is 'n Ierse voormalige Fine Gael-politikus, EVP-lid van die Europese Parlement van 2004 tot 2014, wat Ierland verteenwoordig, 'n voormalige vise-president van die Europese Parlement en voormalige hoofsweep van die regering.
Tags: eu, Gewilde, full-beeld, Higgins, Iran, Jim, Jim Higgins
kategorie: 'N Voorblad, EU, Iran, Mening
« #BrexitParty - Farage bespot Harry en Meghan met grappe by Britse koninklikes: Guardian
Die geheime agter die kleurvolle kalender van #EuropeanParliament »