Gedig: Teen die hellingArgieffoto Foto: AdinaVoicu, Pixabay WEG Louw (1913 – 1980) Ons het laggend in die gras gelê teen die helling oor die somersee; ons was gelukkig, want ons wis wat die lewe ons nog sou gee. Alles was in ons verenig in één suiwer vlam van verlange – die sterk aarde onder ons hande, die teer-koele wind op ons wange, die steil swenking van seevoëls sneeuïg soos bloeisels teen die blou… God en mens vir één oomblik trillend bestendig in my en jou