Sunni Islam - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Sunni Moslems is die grootste van die twee belangrikste takke van Islam. Soennitiese Islam word ook verwys as Sunnism of as Ahl as-Sunnah wa'l-Jamā'h (Arabies: أهل السنة والجماعة) (mense van die voorbeeld (van Mohammed) en die gemeenskap). Die woord Sunni kom van die woord Sunnah (Arabies: سنة ), wat 'voorbeeld' beteken en veral verwys na die woorde en handelinge of 'model'1 of voorbeeld van die profeet Mohammed. Hulle verteenwoordig die tak van Islam wat die land aanvaar het kalifaat van Abu Bakr, omdat hy deur Shurah gekies is, of konsultasie. Abu Bakr, as leier van die gemeenskap, word as eerstes onder gelykes beskou en nie as buitengewone geestelike gesag of 'n unieke vermoë om te bepaal wat die regte Moslem-siening was nie. Inteendeel, Soenniërs gebruik konsensus of Ijma 'om te bepaal wat Islamities aanvaarbaar is.
Die belangrikste verskil tussen die Soennitiese en Sjiïese Islam lê in die plek waar gesag geleë is. Vir Sunniërs word gesag deur almal binne die gemeenskap gedeel (selfs al het sekere persone in die praktyk spesiale gesag geëis), terwyl gesag in die Sjiïete in die nasate van Mohammed en in hul verteenwoordigers woon. Sunni-Moslems volg moontlik een van verskeie regskole en identifiseer hulle ook met verskillende bewegings of skole, insluitend Sufi-Islam wat hul eie kenmerkende tradisies het. Die idee van 'n enkele Soennitiese politieke entiteit wat lyk soos die vroeë kalifaat, waarin Islam alle aspekte van die lewe reguleer, bly 'n ideaal vir baie Moslems, hoewel die Sunni-wêreld histories onderverdeel is in verskillende politieke eenhede, en in die moderne wêreld is daar baie verskillende soorte regering in Soennië-meerderheidsstate, waaronder 'n sekulêre stelsel in Turkye, 'n min of meer absolute monargie in Saoedi-Arabië en demokrasieë in byvoorbeeld Indonesië en Maleisië. Sommige Sunni-Moslems benadruk dat Islam se universele aansprake die beste pad vir die hele mensdom is (V3: 85-6). Ander benadruk dat hoewel Islam se boodskap van gehoorsaamheid aan God vir alle mense bedoel is, God ook ander paaie na verskillende maniere geopenbaar het, sodat wedersydse uitruil en dialoog almal se begrip van God se wil vir die mensdom verryk (sien V5: 48-49).
Deel van 'n reeks oor
Skole vir Regte
Tawhid • Anbiya 'en Rusul
Regte geleide kaliefe
Sahih Bukhari • Sahih Moslem
Verspreiding van die Sunni- en Shia-bevolkings.
Demograwe wat probeer om die persentasie van die wêreld se Moslembevolking te bereken wat aan al die belangrikste tradisies voldoen, staan ​​voor verskeie uitdagings. Daar is byvoorbeeld geen Sunni-Sji-verdeling beskikbaar in baie lande nie, en die CIA Wêreld Factbook gee 'n Sunni-Sji-verdeling slegs vir lande waar Sji 'n beduidende minderheid is.2 As daar geen uiteensetting gegee word nie, is al die Moslems in die land voorlopig in die Sunni-kolom ingeskryf. Dus is die presiese persentasie van die wêreld se Moslem-bevolking wat by die verskillende Sji-sektes vasklou, in teenstelling met die meerderheid Sunni-groepe, onbepaald.
Met behulp van verskillende bronne, is 'n skatting van enige plek vanaf 'n laagtepunt van 7,5 persent3 tot 'n hoogtepunt van 15 persent Sji'iete gemaak kan word. Sunni's word gewoonlik aangehaal as 90 persent van alle Moslems.
Oorsprong van die Sunni-Sji-skeiding
Die oorspronklike meningsverskil tussen diegene wat bekend gestaan ​​het as Sunni, en die Sji's (of party) was oor hoe die gemeenskap na die dood van Muhammad bestuur moes word. Die Sunni meen dat hoewel Muhamamd nie 'n opvolger aangestel het nie, daar 'n meganisme bestaan ​​om te bepaal hoe die gemeenskap bestuur moes word, naamlik die meganisme van shura, of konsultasie (sien Vraag 42: 38 en 3: 159). Deur die proses van ijma ', of konsensus, vas te stel dat die openbaring van God nou voltooi was en dat die menslike taak een van interpretasie was, het die meerderheid besluit om die kalifaat te vestig om die gemeenskap te lei. Die kalief, waarvan die eerste Abu Bakr was, was eersteling onder gelyke, hoewel hy simbolies die eenheid van geloof en praktyk en van die gemeenskap self voorgestel het. Hy het egter - ten minste in teorie - nie meer die reg gehad as enige ander Moslem om te beoordeel wat was en wat nie 'n bonafide Islamitiese praktyk of geloof was nie. Die meerderheid, wat besluit het om korporatief die beskermers en tolke van die Koran en sunnah (tradisie van Mohammed) te wees, het vasgestel wat 'n egalitêre, nie-hiërargiese stelsel was. 'N Minderheid het nie die legitimiteit van die kalifaat aanvaar nie en het volgehou dat Muhammad Ali, sy neef en skoonseun as sy opvolger aangestel het. Later word Ali die vierde Soennitiese kalief, maar verloor effektief die mag aan die eerste Umayyad-kalief, Muawiyah. Sy seun Husayn is tragies vermoor tydens die Slag van Karbala in 680 C.E. tydens die tweede regering van die Umayyad-kalief, Yazid I, 'n veragte figuur onder Sji's. Sjiïs verkies om na hul leier, 'n manlike afstammeling van Ali, as 'Imam' te verwys en glo dat die Imam steeds geïnspireer word, beskerm teen sonde en teen ontvanklikheid.
Sunni regskole (Madhhab)
Benaderde verspreiding van die vier belangrikste Sunni-regskole
Islamitiese wet staan ​​bekend as die Shari'ah. Die Shari'ah is gebaseer op die Koran en die Sunnah, en diegene wat verskillende interpretasies van die wet toeskryf, bid in dieselfde moskees sonder vyandigheid tussen hulle.
Die vier belangrikste Sunni-regskole, en die skoliere vir wie hulle vernoem word, bekend as die vier Imams, is soos volg (Die vier Imams word dikwels beskryf as 'stigters' van die skole. Die skole is egter effektief gestig deur hulle dissipels en volgelinge en het nie eers na hul dood bestaan ​​nie.):
Hanafi-skool (vernoem na Abu Hanifa)
Hanafites Abu Hanifa (d. 767), was die stigter van die Hanafi-skool. Hy is in Irak gebore. Sy skool word beskou as meer rede en logika as die ander skole. Moslems van Bangladesh, Pakistan, Indië en Turkye volg hierdie skool.
Maliki-skool (vernoem na Malik ibn Anas)
Malikites Malik ibn Abbas(d. 795) het sy idees in Medina ontwikkel, waar hy blykbaar een van die laaste oorlewende metgeselle van die profeet geken het. Sy leer is opgeteken in die Muwatta wat deur die meeste Moslems van Afrika aangeneem is, behalwe in Neder-Egipte, Zanzibar en Suid-Afrika. Die Maliki-regskool is die tak van Sunni wat in byna die hele Afrika oorheers, behalwe Egipte, die 'Horing' en die Ooskuslande.
Shafi'i-skool (vernoem na Muhammad ibn Idris as-Shafi'i)
Shafi'ites Al-Shafi'i (d. 820) is in die meeste gebiede as 'n matige beskou. Hy het in Irak onderrig gegee en daarna in Egipte. Teenwoordige Moslems in Indonesië, Neder-Egipte, Maleisië en Jemen volg hierdie skool. Hy het groot klem gelê op die Sunna van die profeet, soos vergestalt in die Hadith, as bron van die sharia. Wetenskaplikes het aangevoer dat dit Shafi'i was wat die besondere betekenis aan die Sunna van die profeet toegeskryf het in teenstelling met dié van die vroeë Moslemheersers en ander prominente Moslems.4
Hanbali-skool (vernoem na Ahmad bin Hanbal)
Hanbalites Ahmad ibn Hanbal (d. 855) is in Bagdad gebore. Hy het baie geleer van al-Shafi'i. Ondanks vervolging gedurende die tydperk van die oorheersing van Mutazalite, het hy vasgehou dat die Koran ongeskape was (wat die Mutazaliete verwerp het). Hierdie regskool word uitsluitlik in Saoedi-Arabië gevolg.
Hierdie vier skole verskil ietwat van mekaar, maar Sunni-Moslems beskou hulle in die algemeen almal ewe geldig. Daar is ander Soenniese regskole, hoewel baie mense slegs deur klein getalle mense gevolg word en relatief onbekend is vanweë die gewildheid van die vier groot skole; ook baie is dood of is nie voldoende aangeteken deur hul volgelinge om te oorleef nie. Die vrees dat voortdurende toevoeging tot die wet tot verdraaiing of wangebruik of die indringing van menslike inhoud kan lei, het daartoe gelei dat die werk van die vier Imams as omvattend en definitief erken is, en die sogenaamde "poort van ijtihad. "Vervolgens was die taak van juriste om die bestaande wetskorpus te interpreteer, wat beskou is as 'n goddelike geopenbaarde kode wat geen aanvulling nodig het nie. Die idee dat wetgewing 'n suiwer goddelike taak is, laat beide regeerders en juriste die taak om te interpreteer, nie van wetgewing Innovasie (Bida) in sake van die reg of godsdiens word kettery beskou, terwyl taqlid (nabootsing) is 'n deug. Sommige Soenniërs geïnspireer deur onder andere Muhammad Iqbal beskou almal Fiqh as interpretasie, en argumenteer dat selfs die menings van die vier imams en van die grootste geleerdes uit die verlede nie bindend moet wees vir opvolgende generasies nie, want selfs beter interpretasies kan moontlik wees. In hierdie siening is die bronne van die wet goddelik en onfeilbaar, maar alles wat daaroor geskryf word, is die produk van mense wat ontvanklik is.
Die interpretasie van die Shari'ah om spesifieke beslissings af te lei (soos hoe om te bid) staan ​​bekend as Fiqh, wat letterlik begrip beteken. A madhhab is 'n bepaalde tradisie van interpretasie Fiqh. Hierdie skole fokus op spesifieke bewyse (Shafi'i en Hanbali) of algemene beginsels (Hanafi en Maliki), afgelei van spesifieke bewyse. Die skole is in die eerste vier eeue van Islam deur vooraanstaande Moslemgeleerdes ingewy. Aangesien hierdie skole metodes vir die interpretasie van die Shari'ah, daar was weinig verandering in die metodologie op sigself. Namate die sosiale en ekonomiese omgewing verander, is dit egter nuut Fiqh beslissings word gemaak. Byvoorbeeld, toe tabak verskyn het, is dit verklaar as 'nie' gehou nie 'vanweë die reuk daarvan. Toe mediese inligting toon dat rook gevaarlik was, is die beslissing verander na 'verbode'. huidige Fiqh Kwessies sluit dinge in soos die aflaai van pirated sagteware en kloning. Die konsensus is dat die Shari'ah verander nie, maar Fiqh beslissings verander heeltyd. Verskille in wat kan en kan nie verbruik word nie halal (byvoorbeeld alle seekos vir Malikis, maar slegs vis vir Hanafis), sowel as 'n mate van uiteenlopende menings in ander gebiede. Die gebedsritueel verskil effens oor die skole. Daar word egter oor die algemeen beskou dat die vier skole oor al die belangrikste kwessies saamstem en dat waar hulle van mekaar verskil, hulle waarskynlik interpretasies van God se wil bied. verskil (Ikhtilaf) word widley positief beskou, gebaseer op die dikwels genoemde hadith, "meningsverskil in die gemeenskap is 'n teken van goddelike genade."5
Daar kan geleerdes wees wat al vier verteenwoordig madhhabs wat in groter Moslem-gemeenskappe woon, en dit is diegene wat hulle raadpleeg om te besluit watter skool hulle verkies. Elk van die vier skole gee voorkeur aan verskillende instrumente, of usul, om die wet te interpreteer. Hanbalis is byvoorbeeld nie huiwerig om te vertrou op enigiets anders as 'n eksplisiete verwysing in die Koran of hadith (sunnah) wat in die praktyk baie ruimte vir plaaslike praktyk oorlaat nie, terwyl Hanafis waarskynlik die openlikste is vir die gebruik van maslahadit is wat in die openbare belang blyk te wees op grond van die uitoefening van die rede. Plaaslike gebruik word deur Mohammed erken. Dit stel regeerders en regerings in staat om sake te reguleer soos watter kant van die pad mense ry, byvoorbeeld wat vir 'n lisensie kwalifiseer. Hanafi het self die gebruik van enige taal tydens gebed (wat die voordrag van die openingshoofstuk van die Koran insluit) toegelaat, hoewel dit later beperk was tot diegene wat geen Arabies ken nie. Sy oorspronklike uitspraak was gebaseer op die mening dat wat die saak beteken, die "betekenis" van die Koran was, wat in 'vertaling' sowel as in Arabies gekommunikeer kan word.
Baie Soenniërs bepleit dat 'n Moslem 'n enkele een moet kies madhhab en volg dit in alle sake. Uitsprake van 'n ander madhhab word aanvaarbaar as bedelings beskou (Rukhsa) in buitengewone omstandighede. Sommige Sunnies volg egter nie madhhab, Sommige Salafis verwerp inderdaad streng nakoming van enige spesifieke denkskool en verkies om die Koran en die Soenna alleen as die primêre bronne van die Islamitiese reg. (Die term Salafi verwys na Moslems vir wie die beoefening van Islam korrup geword het en hulle bepleit 'n terugkeer na wat hulle glo die suiwer, oorspronklike Islam van die vroegste geslagte Moslems is. Sufis is dikwels die teiken vir hul kritiek.)
Daarbenewens word twee kleiner skole deur baie Soenniërs erken, naamlik die Zahiri-skool wat met Dawud ibn Khalaf (d 884) geassosieer word en die Ibadi (oorheersend in Oman. Die Zahiri verwerp die gebruik van analogie (Qiyas)en verkies die letterlike betekenis van 'n Skrifdeel.
Die Shi'a-juridiese skool van Jafari word soms aangehaal as 'n vyfde Madhhab om verskille tot die minimum te beperk en om die idee van 'n enkele Islamitiese gemeenskap waarin diversiteit in eenheid bestaan, te verklaar. Sunni's wys op die naasbestaan ​​van verskillende regskole om te beklemtoon dat die Islamitiese wet 'n meningsverskil moontlik maak en nie heeltemal onbuigsaam is nie.
Sommige Islamitiese geleerdes het vrae gehad wat hulle meen dat hulle nie spesifiek in die land beantwoord is nie Koran, veral vrae met betrekking tot filosofiese conundra soos die aard van God, die moontlikheid van menslike vrye wil, of die ewige bestaan ​​van die Koran. Verskeie teologiese en filosofiese skole het ontwikkel om hierdie vrae te beantwoord, en elkeen beweer dat hulle getrou is aan die Koran en die Moslem-tradisie (Sunnah). Daar was die volgende dominante tradisies:
Ash'ari, gestig deur Abu al-Hasan al-Ash'ari (873-935). Hierdie teologie is aangeneem deur Moslemgeleerdes soos al-Ghazali.
Ash'ariyyah teologie beklemtoon goddelike openbaring oor menslike rede. Etiek, volgens hulle, kan nie van die menslike rede afgelei word nie: God se opdragte, soos geopenbaar in die Koran en die beoefening van Mohammed en sy metgeselle (die Soenna, soos aangeteken in die tradisies, of hadith) is die bron van alle moraliteit.
Wat die aard van God en die goddelike eienskappe betref, verwerp die Ash'ari die Mu'tazilitiese posisie dat alle Koraniese verwysings na God as fisieke eienskappe (dit wil sê 'n liggaam) metafories was. Ash'aris het daarop aangedring dat hierdie eienskappe 'waar' is, aangesien die Koran kon nie verkeerd verkeer nie, maar dat dit nie verstaan ​​moet word as 'n ruwe antropomorfisme nie.
Ash'aris is geneig om goddelike almag oor vrye wil van mense te beklemtoon. Hulle glo dat die Koran is ewig en ongeskape. Teenstanders stel dit voor dat dit die eenheid van God in die gedrang bring, omdat dit bestaan ​​uit twee afsonderlike, ewige balanseenhede, God en God se boek. Dit hou verband met die vraag of God se eienskappe of eienskappe daaraan verbonde was (Sifa) (soos God se genade, krag, kennis) het 'n soort kenmerkende bestaan ​​in God gehad, omdat God se genade en God se kennis anders was. Vir sommige het dit ook God se eenheid in die gedrang gebring. Vir ander het dit pluraliteit binne 'n enkele goddelike wese voorgestel.
Maturidiyyah, gestig deur Abu Mansur al-Maturidi (d. 944). Maturidiyyah was 'n minderheidstradisie totdat dit deur die Turkse stamme van Sentraal-Asië aanvaar is (voorheen was hulle Ashari en volgelinge van die Shafi-skool; eers later met die migrasie na Anatolië het hulle Hanafi geword en volgelinge van die Maturidi-geloof). Een van die stamme, die Seljuk-Turke, het na Turkye gemigreer, waarna later die Ottomaanse Ryk gevestig is. Hul voorkeurskool het 'n nuwe prominensie in hul hele ryk bereik, hoewel dit byna uitsluitlik deur volgelinge van die Hanafi-skool gevolg is, terwyl volgelinge van die Shafi-, Maliki- en Hanbali-skole binne die ryk die Ashari-skool gevolg het. Dus, waar Hanafi-volgelinge ook gevind kan word, kan die Maturidi-geloof gevind word.
Maturidiyyah argumenteer dat kennis van God se bestaan ​​deur die rede afgelei kan word.
Athariyyah (wat Textualist beteken) of Hanbali. Geen spesifieke stigter nie, maar Imam Ahmad ibn Hanbal het 'n belangrike historiese rol gespeel om hierdie skool lewendig te hou.
Hierdie skool verskil met die Ash'ariyyah in die verstaan ​​van die name en eienskappe van God, maar bevestig eerder al die name en eienskappe van God soos dit voorkom in die Koran en Sunnah (profetiese tradisies), met die vrywaring dat die 'hoe' van die kenmerk nie bekend is nie. Hulle sê dat God is soos Hy Homself beskryf het "op 'n manier wat pas by sy majesteit." Dus, met betrekking tot verse waar God beskryf word as 'n Yad (hand) of wajh (gesig), sê die teksmense dat God presies is soos Hy homself beskryf het op 'n manier wat pas by sy majesteit, sonder om te ondersoek na die 'hoe' van hierdie eienskappe.
Die Athariyyah glo steeds dat God op geen enkele manier na sy skepping lyk nie, aangesien dit ook in die tekste voorkom. In die Athari-geloof is dit steeds verbode om 'n beeld van God op enige manier voor te stel. Die Athariyyah sê dat die Yad " (hand) van God is "anders as enige ander wêreld" (omdat God op geen manier op sy skepping lyk nie) en verbied om hom voor te stel hoe God sou lyk, alhoewel hierdie eienskap van 'n Yad word steeds bevestig.
Die Asgariete het die formule gebruik, "billa kayfa" (sonder om te vra hoe) en argumenteer dat as die Koran sê dat God hoor en sien en op 'n troon sit, dit aanvaar moet word sonder om 'verder te gaan as sy beskrywing, en ook nie enige van sy eienskappe van Hom te verwyder nie'. 6
Politiek in die Soennitiese Islam
In die vroeë Sunni-praktyk is die kalief aangestel of gekies vanweë sy deug wat toe deur die hele gemeenskap aangeprys is. Na 661 het die kalifaat min of meer oorerflik geword. Nie alle Soennitiese Moslems het die oorerflike of dinastiese beginsel aanvaar nie omdat dit nie gewaarborg het dat die kalief 'n goeie man was nie. Dit het die vraag laat ontstaan ​​of opstand teen 'n immorele of onregverdige kalief geregverdig was. Mense wat Murji'a bekend gestaan ​​het, het aangevoer dat daar selfs na 'n oënskynlike slegte heerser gehoorsaam moet word om die eenheid van die gemeenskap te bewaar. Slegs God weet wat werklik in 'n persoon se hart is, het hulle aangevoer. Ander, insluitend die Kharijiete, meen dat slegs 'n goeie, vroom Moslem moet regeer en dat opposisie teen en opstand teen 'n immorele, onregverdige of onheilige heerser geheel en al geregverdig was, inderdaad 'n godsdienstige plig. Hierdie party het die gesag van die Sunnah verwerp en beweer dat hy slegs deur die Koran gebid het. Hulle het diegene wat hulle glo, opgehou om waarlik Moslem te wees, insluitend Ali.
Begin in die negentiende eeu het baie Moslems aangevoer dat die beginsels van shura en ijma inherent demokraties is, en dat 'n vergadering verkies moet word om Islam gesamentlik te interpreteer in plaas daarvan om gesag in een individu te belê. 'N Minderheid argumenteer dat die aanvanklike kombinasie van godsdiens en staat in die persoon van die profeet, wat in die kalifaat voortgesit is, suiwer omstandighede was en dat politiek en godsdiens van mekaar geskei kan word en dat Islamitiese samelewings as sekulêre state kan funksioneer, maar wette sou Moslemwaardes weerspieël 'n saak van demokratiese beginsel in enige Moslem-meerderheidsstaat.
Sunni siening van hadith
Die Koran is gekodifiseer as 'n 'teks' deur Sahabah (metgeselle van die profeet in ongeveer 650 nC), en word deur alle Moslems aanvaar dat dit al die openbarings bevat wat Mohammed ontvang het. Daar was egter baie geloofs- en daaglikse lewens wat nie direk was nie voorgeskryf in die Koran, maar was bloot die praktyk van die gemeenskap. Later geslagte het mondelinge tradisies oor die vroeë geskiedenis van Islam en die beoefening van Muhammad en sy eerste volgelinge opgesoek en dit neergeskryf, sodat hulle bewaar kon word. Hierdie opgeneemde mondelinge tradisies word genoem hadith. Moslemgeleerdes gesif deur die hadith en die vertellingsketting van elke tradisie geëvalueer, die betroubaarheid van die vertellers nagegaan en die sterkte van elkeen beoordeel hadith dienooreenkomstig. Die meeste Sunni aanvaar die hadith versamelings van Bukhari en Moslem as die mees outentieke (Sahih, of korrek), en gee 'n mindere status aan die versamelings van ander blokfluiters. Hierdie twee boeke (Bukhari en Moslem) is streng in hul akkuraatheid en word daarom deur alle Soennitiese Moslems erken. Daar is egter ses versamelings van hadith wat veral eerbied deur Sunni-Moslems word:
Daar is ook ander versamelings van hadith wat, alhoewel minder bekend, steeds baie outentieke bevat hadith en word gereeld deur spesialiste gebruik. Voorbeelde van hierdie versamelings sluit in:
Musnad van Ahmad ibn Hanbal
Mustadrak van Al Haakim
Musannaf van Abd al-Razzaq
Tradisies word egter volgens hul betroubaarheid geklassifiseer, en slegs diegene wat as die klank beskou word, kan as die basis van die wet gebruik word. 'N Aantal kriteria is gebruik om tradisies te evalueer, aangesien daar openlik toegegee is dat daar bedrieglike materiaal bestaan ​​het, wat uitgevind is om legitimiteit vir verskillende menings te beweer. Baie moeite is belê om 'n vertellingsketting te bepaal, of isnad, wat die gesegde na 'n metgesel van Muhammad teruggevoer het, en die morele karakter van elke skakel ook ondersoek is, aangesien slegs die vertellers met 'n reputasie vir eerlikheid en vroomheid vertrou kon word. Hierdie belangstelling het die wetenskap van biografie in die Islamitiese samelewing aangespoor. Boonop is inhoud vermoedelik in stryd met die gees, etiek of leerstellings van Islam, of wat eienskappe aan Muhammad toegeskryf het (soos om toekomstige gebeure te voorspel) wat hy nie beweer het nie. Baie Moslems beskou die inhoud van die Hadith-versamelings egter as onderhewig aan deurlopende ondersoek, terwyl daar in vergelyking geen onsekerheid bestaan ​​oor die status van die inhoud van die Koran nie. Daar is ook 40 hadith, bekend as Qudsi hadith wat as 'openbaring' beskou word, terwyl die res van die woorde van Mohammed as geïnspireerd beskou word, maar nie as geopenbaar nie. (Alhoewel die term 'ongeoorloofde openbaring' van die hadith gebruik word, is die klassieke siening dat daar 'n duidelike onderskeid was tussen die twee soorte materiaal, dit wil sê gedeeltes wat aan Muhamamd as Skrif geopenbaar is, en sy eie uitsprake.) van studiebeurs van die hadith deur Moslems sowel as deur nie-Moslems het bewyse van partydige en persoonlike vooroordeel, insluitend geslagsverwante vooroordeel, in die versamelings geïdentifiseer.
Kontemporêre bewegings in die Soennitiese Islam
Benewens die bestaan ​​van die verskillende wettige skole, kan Soennitiese Moslems identiteit hê met 'n formele beweging, insluitend Sufi-bevele. Daar bestaan ​​baie formeel georganiseerde bewegings, dikwels met die doel om die kwaliteit van die Moslemlewe te verbeter, die Moslemvroomheid te vernuwe of politieke hervormings teweeg te bring. Tydens koloniale bewind is baie Islamitiese stelsels óf met sye gevoer óf uitmekaar gehaal en vervang met Westerse stelsels in gebiede soos die wet, onderwys en die regering. Baie Soennitiese Moslems bepleit 'n herstel van die Islamitiese wet en van outentieke Islamitiese regering, en daar is 'n wye verskeidenheid opinies oor hoe dit verstaan ​​moet word. In die algemeen wil diegene wat bekend staan ​​as salafi of salafiste, terugkeer na die praktyk van die verlede, ten minste omdat hulle dit verstaan. Vir sommige sluit dit die herstel van die universele kalifaat in en die afskaffing van afsonderlike Islamitiese nasiestate. Ander, wat na verwys word as liberaal of progressief, bepleit die instelling van demokratiese stelsels wat ooreenstem met Islamitiese waardes. Een van die invloedrykste bewegings, die al-Muwahhadun (Unitariërs, gewoonlik bekend as die Wahhabis), is gestig deur Muhammad ibn Abd-al-Wahhab wie se volgelinge aan bewind gekom het in Saoedi-Arabië. Al-Wahhab het die Hanbali-skool omhels tot die uitsluiting van die ander drie. Hierdie beweging is gekant teen die Sofi-Islam as 'n korrupte, sinkretistiese praktyk en is openlik antagonisties teenoor Sji, wat nie amptelik in Saoedi-Arabië erken word nie. Twee ander belangrike bewegings is die Moslem-broederskap, gestig deur Hasan al-Banna en Jamaati-i-Islam, gestig deur Sayyid Abul A'la Maududi. Dit is 'n grondwetlike manier om hul agenda na te streef, kandidate te borg en 'n mate van verkiesingsukses te behaal. Lede van Jamaati het kabinetsposte in sowel Pakistan as Bangladesh beklee. Terwyl die Broederskap in verskillende lande amptelik verbied word, is lede verkies as onafhanklikes en verteenwoordig hulle in Egipte die grootste opposisieparty. Albei beoog om hul weergawe van die bonafide Islamitiese staat te vestig en piëtisme met die politiek te kombineer. Moskees, skole, opvoedkundige instellings en ander godsdienstige en politieke grondslae kan hieraan verbonde wees. In teenstelling daarmee verbied die Tablighi Jamaat, gestig deur Maulana Muhammad Ilyas Kandhalawi, lede om die politiek te bespreek en konsentreer op innerlike vernuwing.
Radikale Moslems, 'n klein minderheid wat deur organisasies soos Islamitiese Jihad en Al-Qaida verteenwoordig word, gebruik buite-konstitusionele middele, insluitend terroriste-aktiwiteite, om hul agenda, wat ook anti-Westers is, na te streef. (Die Weste word verstaan ​​as besig met 'n ekonomiese en militêre kruistog teen die Moslem-wêreld en word die skuld gegee dat hy on-Islamitiese regimes opgeskerp het om sy eie belange te bevorder.)
Die meeste Sjiïete blameer die Sunnis vir die moord op Ali en Husayn. Sjiïete het dikwels as lede van 'n klein minderheid in die Soennitiese meerderheidstate gewoon. Die beginsel van taqiya (verberging) stel 'n Sjiïs in staat om hul godsdienstige identiteit te verberg om vervolging te vermy. Histories was daar baie pogings om Shi'a en Sunni Islam te versoen. Een voorbeeld hiervan was die vestiging van die Abbasid-kalifaat. Kalif al-Mamum het die titel 'Imam' gebruik om Shi'a-steun te lok. Aan die ander kant het die Sji-Fatimiede in Egipte, wat hulself Kalif-Imams genoem het, dit gedoen om die legitimiteit van die Abbasiede uit te daag. 'N Verdere poging tot versoening het in die dertiende eeu plaasgevind toe Sunni- en Sji-dinastieë 'n algemene bedreiging in die vorm van die Mongole in die gesig gestaar het. Voorvalle van burgerlike onrus veroorsaak deur botsings tussen Sjiïese en Soennitiese Moslems het histories plaasgevind. Sommige meen egter dat gemeenskaplike verskille doelbewus oordryf is deur die koloniale magte, wat afsonderlik met elke gemeenskap omgegaan het om belange op 'n kloof- en regeringsbasis te vestig. Hierdie belange kan dan in opposisie met mekaar gebring word, met die koloniale mag wat as arbiter opgetree het om te beweer dat koloniale bewind nodig was om die vrede te handhaaf. Daar is plekke in die wêreld waar lede van albei tradisies langs mekaar bid. Daar is ook plekke in die wêreld waar vyandigheid bestaan. Sommige Sufi-bevele lok lede uit albei tradisies en dien as 'n brug tussen hulle.
↑ Dictionary.com, Sunna. 11 Desember 2007 herwin.
↑ CIA World Factbook, The CIA World Factbook. 5 Desember 2007 herwin.
↑ Islamitiese web, hoeveel sjia is daar in die wêreld? 4 Desember 2007 herwin.
↑ Rippin, 82.
Esposito, John L. Islam: Die reguit pad. New York: Oxford University Press, 1998. ISBN 0195112342.
Peters, F. E. 'N Leser oor Klassieke Islam. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1994. ISBN 9780691033945.
Rippin, Andrew. Moslems: hulle godsdienstige oortuigings en praktyke. London: Routledge, 1991. ISBN 0415045193.