Phillip Henn: “Dwelms steel 9 jaar van my lewe” | SARIE
FOTO: Phyllis Green	18 November 2008
Phillip Henn: “Dwelms steel 9 jaar van my lewe”	deur Martie Swanepoel
“Dis nie ’n mooi storie nie,” waarsku hy. Maar hy het uiteindelik ’n gelukkige einde gekies nadat hy laat een middag in 1999 in ’n plas bloed in sy Zenagtige badkamer op Oesterbaai naby Jeffreysbaai bygekom het. “Ek het bewus geword van my skaaphond, Max, se geblaf en my oogbank wat bloei.” Die badwater met die drywende laventelblommetjies was al yskoud. Dit was ná ’n Boeddhistiese vas van vyf dae. ’n Leë maag, ’n warm bad en ’n daggazol het nie goed saamgewerk nie, erken hy nou.
’n Paar dae later het sy visvangmaat, Ivan van der Walt, kom kuier, die steke gesien, en niks gesê nie. Phillip het vir hom ’n Bybel gevra. Ivan sê hy was verstom en dankbaar. Hy en sy vrou, Naomi, was lankal bekommerd oor Phillip. Hy ken hom vandat hy “’n laaitie van so 13” was, maar hy het hom beter leer ken toe Phillip op Oesterbaai “vir die lewe kom wegkruip het”. Dit was nadat sy loopbaan by Egoli tot ’n einde gekom het. (Phillip erken hy was toe reeds met dwelms deurmekaar.) “Hy was kwaad vir die lewe én die bedryf,” vertel Ivan. “Dit was nie lekker om hom so te sien nie. Sy oë het soms stokstyf in sy kop gestaan.” Phillip het in daardie stadium baie grootsheidsillusies gekoester van wat hy nog gaan bereik, en Ivan het so deur die dwelms en drome deur probeer preek. “Ek het eendag in sy bedwelmde toestand vir hom gesê: Ek weet nie of jy nou hoor wat ek vir jou sê en of jy dit gaan onthou nie, maar as jy nie jou lewe regruk en Jesus Christus in jou lewe kry nie, gaan jy nooit vervuld voel nie.”
Phillip het in daardie stadium sy heil by al die -ismes probeer vind – van veganisme tot Boeddhisme. En by dagga, heroïen, kokaïen en “ander mans se vroue”. Soekend, maar hy het nie geweet waarna nie. Hy het die wildste goed aangevang, erken hy. Daar was genoeg drank om enige vrou mooi te drínk, sê hy sinies. Hy beskryf daardie fase as dié van ’n waansinnige. Soms het hy deftig aangetrek, met sy laaste geld ’n duur sigaar gekoop, en op die stoep van die Mount Nelson in Kaapstad gaan sit en gemaak of hy ’n Hollandse rolprentvervaardiger is.
Was daardie ommeswaai maklik? Ek het een oggend daarna, terwyl ek in my Land Rover ’n zol sit en rol het, besef ek moet finaal kies. Ek het God en die hele skepping as my getuie geroep dat ek die lewe kies. Ek het dikwels my “bidkoppie” by Oesterbaai uitgeklim, waar ek en Ivan altyd gaan kyk hoe die seestrome vir vis loop. My maat, toe moet jy sien hoe die duiwels my probeer terugwen! Ek moes verbete terugveg. Meisies wat ek voorheen met dagga na my huis moes lók, het skielik begin opduik om te kom party. Dit was moeilik om nee te sê.
Wanneer het jy uit jou kluisenaarskap gekom? Eers sewe jaar nadat my genesingsproses begin het. My finansies het drie jaar gelede begin verbeter. Ek en Deon Coetzee het onlangs gesit en dink ons twee kan ’n teaterstuk skryf oor How to be really poor . . . and famous. Ons ken dit.
KOS: Gebraaide geelbek op die kole op Oesterbaai DRANKIE: Espresso ONTSPAN: Visvang, middagslapie en gesels om ’n vuur FLIEK: Apocalypse Now van Francis Ford Coppola, Stanley Kubrick se Barry Lyndon en die onlangse lokettreffer 300 van Zack Snyder AKTRISES: Gwyneth Paltrow en Meryl Streep AKTEURS: Naas Martin Sheen, is dit Robert de Niro, Al Pacino, Robert Downey Jr MUSIEK: Chopin, Tsjaikofski, Verdi en Paul McCartney PLEK: Ruimtes, stiltes, soos die Kalahari, die Karoo, en my hartsplek, Oesterbaai GOUE OOMLIK: ’n Sonsondergang in Griekeland, ’n bruingebrande lyf en klassieke musiek in my ore
Hoe het jy in Binnelanders beland? Deur die jare het baie mense my gevra wat van Johann Vorster geword het. So vier jaar gelede het ek en Franz Marx gaan eet. Ek het hom gevra of ons nie ’n plan kan maak en Johann in vrede laat sterf nie. Maar Franz het nie daaraan gebyt nie. My agent het in Julie 2005 gevra of ek ’n oudisie vir Binnelanders wou doen. Ek wou die rol van Sieg speel, maar Gys de Villiers het dit reeds gekry. Ek wou net in die reeks speel as ek een van die main manne kon wees. Ek het die kanale oopgehou en eers die reeks dopgehou. Ná soveel jaar uit die kollig was ek baie versigtig in watse reeks ek my bakkies weer wys.
Jy is destyds half onverwags uit Egoli?Toe ek in Desember 1992 op Huisgenoot se voorblad was, het my ma gesê: “Dis nou tyd om uit Egoli te gaan. Van hier af gaan dit net slegter gaan.” Weens my dwelmprobleem het ek toe reeds besluit om te bedank. Vier maande later het ek saam met Niel Hammann, destyds redakteur van Huisgenoot, gaan middagete eet. (Ek was eintlik agter sy dogter, Christine, aan. Toe dog ek ek gaan maar na die pa vry. Sy het nooit vir my geval nie.)
Hoe lank gaan Binnelanders jou vashou?Ek het ’n kontrak tot einde Januarie 2008, met die opsie om nog ’n seisoen aangebied te word. Maar ek sal besluit wanneer ek daar kom. Binnelanders is harde werk. Jy moet jou woorde ken. Jy is saam met groot ysters soos Dawid Minnaar, Michelle Botes, Neels van Jaarsveld en Hans Strydom op stel. (Roché Knoesen, een van die regisseurs, sê Phillip speel met ’n eerlikheid. “Dit wat jy sien, is soos hy is. Hy kan baie bereik as hy wil.”)
Jou ander passies?Fotografie. Ek spesialiseer in kinderfotografie. Kinders is nie vol draadwerk nie. Ek het ’n studie gemaak van die proses hoe om die natuurlikste reaksie uit ’n kind te kry. Dis tydsaam, daarom is my fotosessies duur. Ek neem nie kinders in ’n ateljee af nie. ’n Beperkte ruimte en flitsende ligte laat hulle versteen. Ek verkies om eers ’n verhouding met die kind en die ouers op te bou. Portretfotografie is ’n intieme ding. Groot portretfotograwe soos Annie Leibovitz sorg dat hulle eers die mens leer ken wat hulle afneem.
Vanwaar die liefde vir die lens?Ek was in die vroeë tagtigs ’n fotograaf by Rapport. Maar ek het moeg geraak vir die politiek in die land en al die klipgooiery. Ek het baie geleer by persfotograwe soos Dennis Goddard, Nardus Nel en Corrie Hansen. Daarna het ek mode geskiet, maar ek kon ook nie met die modepolitiek oor die weg kom nie. Toe begin ek stilfoto’s op internasionale en plaaslike rolprentstelle afneem. Deur die internasionale flieks het ek sterre soos Jackie Chang en my held, Martin Sheen, ontmoet.
Die adrenalien agter of voor die kamera?Ek het respek vir albei velde. As ek na myself in Binnelanders kyk, weet ek ek doen ’n dekselse goeie job. Die werk agter die kamera is veelsydig en opwindend, maar ek sal moeilik kies.
Hoekom bly jy op Oesterbaai, met omtrent net 100 inwoners?Ek hou van stilte. Die strand, waar ek alleen kan visvang. Ek verkies ruimtes bo stede. Ek kan ure lank stilsit en staar. Dan vra my ma: My kind, waaraan dink jy so? Dan sê ek: Niks. Dis lekker. New York inspireer my wel, maar Johannesburg en Kaapstad is vergeetbaar.
Jy sê jy is nie ’n Afrikaan nie?My wortels lê in Europa. Ek voel instinktief tuis daar. My ma was ’n operasangeres en as ek luister na iets soos die duet uit die opera Die Pêrelvissers van Georges Bizet weet ek ek is nie ’n kind van Afrika nie. Ek het nie ’n saak met die hele Afrika-kultuur en mense wat hulle soos varke gedra by die rugby nie. Maar ek bly lief vir ’n braaivleis-geselligheid saam met beskaafde mense. Vir my was ’n goeie oomblik een soos die dag toe ek in die winter by ’n konserthuis in Amsterdam verbygestap en deur een van die sneeu-omraamde vensters ’n pragtige Hollandse meisie sien tjello speel het. Daar is net iets aan Europese vroue wat my trek.
In Berlyn het ’n Duitse kelnerin – sy kon 40, 50 of selfs 60 gewees het, ’n mens kon nie haar ouderdom skat nie – met stylvolle eenvoud, haar hare in ’n netjiese bob gesny, by my kom staan en sag gesê: Guten Abend, mein Herr. Ek wou net daar vir haar sê: Trou met my! ’n Paar weke later het ’n jong kelnerin in Kaapstad by my kom staan, haar boekie uit haar jeans se gatsak gehaal, en ongeërg gevra: Wat wil jy hê? Vra my hoekom ek dink ek is ’n Europeër? Dís hoekom. Dis my spirituele tuiste. Hier in Suid-Afrika oorleef ek net.
Op 46 is jy nog nooit getroud nie. Gaan die regte een nog kom?As sy kom, sal daar ’n onmeetbare fisieke en geestelike konneksie wees. Ek raak eensaam. Ek’s al agt jaar selibaat! Ek gaan alleen ballet en opera toe. Maar ek hoef nie te trou nie.
Is jou siel nou heel?Ek is nou tevrede met myself soos ek is. Sonder die Here is ek steeds daardie dwelmverslaafde. Ek weet nou tot watter vlak jou lewe kan daal. Ek weet dit is net genade dat ek nie aan die een of ander seksueel oordraagbare siekte of oordosis dood is nie. Baie van my party buddies is só dood.
Die toekoms?Ek wil ’n Afrikaanse fliek met ’n mooi storie maak. Ons is moeg vir die politieke gewroeg en die armsalige beeld van die Afrikaner. Ek is besig om te onderhandel vir die rolprentregte op ’n mooi verhaal van ’n meisie wat op ’n plaas grootword. Dalk maak ek dit binne die volgende twee jaar, maar voorlopig is ek baie gelukkig met die rol wat ek speel – en ek like my suits!