Die ding van lappe | Maroela Media
Mari Weber (Foto: Verskaf.)
Mari Weber van Tzaneen skryf:
Of jy nou ’n gewillige of onwillige huisvrou in hierdie dae is – jy het een ding agtergekom, ’n lap is ’n moet. Vir skottelgoed, werkoppervlakke, lastige oepsies, spieëls, meubels, stowe en nog ’n swetterjoel ander daaglikse herhalende dinge.
Ek weet dat ek my kinders grensloos irriteer omrede ek hou van ’n lap in my hand, of eerder, ’n skoon, nát lappie in my hand.
Nou kyk, met die jare het mens maar jou gunsteling tipe lappies beproef, en jy hou daarby. Die soort wat nie donse op die spieëls los nie, die best een wat koeldrankblertse tjop-tjop opsuig, ’n ander wat nie strepe op die kombuisoppervlak los nie, en so aan en so meer. ’n Lap vir elke geleentheid kan mens amper sê. Met die afsondering beland ek toe midde-in ’n paar kom-klaar-met-wat-jy-het-lappe.
Ek werk versigtiger met die ander twee – die naaste koswinkel hou nie lappe aan nie, en ek sien nie kans vir die groot virusblootstelling in die kruideniersaak by die winkelsentrum nie.
Tot ek vir die soveelste keer my laplaai ooptrek om weer vadoeke te ruil, en sien daar lê ’n paar haal-nie-die-paal-lappies heel onder, en dink: mens kyk nie in dié dae ’n gegewe lap in die bek nie.
Stoei-stoei bewerk ek die nuwelinge, en weet weer waarom hulle in die diepte bly lê het. Ja, ek weet mens kry van daai blou rolletjielap wat jy kan weggooi sonder slegvoel – my Australië-kind gebruik dit. Maar mens benodig ’n lap met oemf hier in Afrika. ’n Lap wat se skering en inslag kan hou, maand in en maand uit, en wat nie slymerig raak met die gebruik nie. Bo-aan vorentoe se kooplysie, dus, is lappe.
Terloops, waarom gebruik mens jou ou vadoeke vir skroplappe? Dit lyk immer triestig op die draad. Onthou, ek kom uit ’n tyd wat ’n vrou se waarde amper aan die spierwit van haar vadoeke en die Glodina Black Label-babadoeke op die wasgoeddraad geken is. En nee, niemand in die huis ruil ooit afdroogvadoeke nie, almal bly hulle gebruik al streep daar ’n blerts beet oor die een hoek. Nog ’n taak, soos die asbliksakke ruil en suikerpotte vul, wat blykbaar mý naam op het.
Die laaste ding van lappe: jul verbintenis met mekaar hou blerriewil nooit op nie. As jy die emmer vloerwaswater dankbaar uitskiet, trek die jiggielap saam deur die lug en plaps op die gras. Grootoog beskou jy dit – ag nee hel, dan trek jy maar weer jou plastiekhandskoene aan, tap die wasbak vol en seep daai grillerige lap in. Terwyl jy vryf en vryf, sê jou hart dankie vir die eenmaalperweek-huishulp. Want as jy Maandagmiddag van die skool af kom, hang hierdie einste jiggielap punt in die wind op die draad, skoon en reg vir volgende keer se gebruik.
Lappies, lappe, vadoeke – sonder julle kan ek nie, en ek wonder wie kan?
Weber werk by Hoërskool Merensky se bemarkingskantoor en ‘n vryskutskrywer vir verskeie publikasies.