Perpetual motion - www.madelieblog1.com
Swem swem, swem...
Pappa, Mamma en die boeties
Kyk, ons familie hou daarvan om te beweeg. Die sit-aksie kom nie natuurlik nie – dit word later eers aangeleer. Maar met die ietwat Spartaanse opvoeding wat ons vier kinders gehad het, is dit seker te verwagte he he.
Na ‘n warm bad, moes jy eers jou lyf met koue water afspoel voor jy kon afdroog. Glo my, dit het nie altyd goed afgegaan in die koue Vrystaatse winters nie.
Die enigste medisyne wat daar ooit in die huis geduld is, was Milk of Magnesia – so iets soos pynpille het ons gladnie geken nie. As jy hoofpyn het moes jy ‘n appel eet en ‘n ent gaan stap. Noudat ek weer daaraan dink – probeer dit ‘n slag. Dit werk nogal!
En ons was sekerlik die gesondste kinders op die dorp – gelewe van vars vrugte en groente uit die tuin wat ons landbouer pa gekweek het.
In pa Stephen en ma Susan se huis is daar baie beweeg. Daar is elke dag gestap – almal in die gesin, en in die somer geswem. Vir ure in die dam op Jacobsdal en dan natuurlik met strandvakansies op Glentana.
Ses-uur in die oggend is jy wakker gemaak met die kreet “Swem, swem, swem”, en dan het die hele kaboedel en die hond afgesuiker water toe om te swem tot met ontbyt. Na ontbyt is daar ‘n ent gestap, tot so tien uur se kant, wanneer man en muis alweer in die water was, totdat die half-twaalf trein oor die bult by Glentana kom. Dan het al wat kind is geweet – ons moet nou opgaan huis toe, want daar word twaalfuur geëet. Na middagkoffie is almal weer in die water en na aandete word daar weer gestap.
Oor die etery self kan mens ‘n boek skryf. Al was ons later hier dig by die twintig mense in die huis, is daar elke dag behoorlik gekook –“meat and two veggies”, ‘n stysel, een of twee slaaie en natuurlik nagereg.
En die tafel moes behoorlik gedek word, hoor – vurk en lepel vir nagereg en ‘n aparte slaaibordjie. Koffiebekers is nie geduld nie –‘n behoorlike koppie en piering vir die koffie na ete, met een sjokoladetjie elk. Twee is oordadig en oordadigheid was ‘n onvergeeflike sonde!
Ma Susan, het mos darem haar standaarde gehad!
Oorsponklike familie eettafel. As ek kyk hoe keurig daar deesdae kos gemaak en gedek word, het Annerien duidelik haar standaarde van haar twee oumas geëerf, of hoe?
Broer Pieter, stap nou nog gedurig – en die slag wat hy wel sit, stap sy voete nog aan – die man moet eenvoudig altyd beweeg! Alf weer, stap nog steeds elke week 12 tot 14 km saam met sy voetslaanklub. En nie “fast en flat” terrein nie, dis op en af in die berge of woude om George en Knysna. Fanus stap ook elke dag kilometers ver op Blaauwberg se strand en die uwe het ook haar oomblikke. Vir jare elke Saterdag ‘n stapwedloop gedoen en begin volgende maand weer met Om-die-dam by Hartebeespoort. Stap ook gereeld by die werk om en om in die parkade vir oefening. As die rokers elke uur vir vyf minute mag rook, kan die stapper darem seker ook ‘n tydjie regverdig of hoe? Aan die begin het almal gedink dis baie eksentriek, maar is nou al gewoond daaraan.
Is maar nie goed met sit nie.
Kan daar iets meer opwindends wees as om aan ‘n wedloop deel te neem? Om vIer uur op ’n Saterdagoggend op te staan en te ry om ses-uur te kan begin stap of draf. ‘n Mens word sommer so gedra deur die blote energie wat die drawwers uitstraal – hulle kan nie wag dat die musiek begin, die skoot klap en hulle kan wegtrek nie!
Soms speel die weer ook nie saam nie. Onthou ons kry donderstorms hier in die Gauteng – nie die Kaapse sissierëentjie nie. Ons het al so nat gerëen dat dit lyk soos ‘n “wet t-shirt kompetisie, maar na ‘n lekker koppie warm koffie sien mens weer vir alles kans.
En van die wedlope is rillers. Glo my, as die woord “challenge” in die wedloop se naam voorkom, berei jou maar voor vir die ergste.
Ek en Renée het een middag na werk die Schanskop Challenge aangedurf. Dit begin op die terrein van die Voortrekkermonument, onder in die amfiteater, dan met die trappies op tot bo by die monument en dan met al wat ‘n bult is op. Het nooit geweet daar is soveel bulte om Pretoria nie! ‘n Afdraande bestaan daar nie – en dit is warm, die humiditeit is hoog en ‘n mens is maar moeg na werk.
Dit was seker een van die moeilikste goed wat ek in my lewe moes doen. Minder as 50% van die mense wat begin het, het die wedloop voltooi. Hier in die middel van die wedloop val dit Renée toe by dat sy die vorige dag bloed geskenk het en nie eintlik veronderstel was om so gou daarna strawwe oefening te doen nie. Mmmm, maar ons het net besluit ons gaan nie tou opgooi nie.
Die ambulans het naderhand reg agter ons gery, soos ‘n luislang wat ‘n prooi in sig het, maar ons het hom gëignoreer en die wedloop voltooi. "Done that, got the t-shirt”!
Die voelgoed-hormone het hierna oortyd gewerk, en ons voel steeds na al die jare trots dat ons dit voltooi het!
Hierdie musiek word by heelwat wedlope gespeel net voor die skoot klap - baie dramaties, maar ook baie motiverend!
En die nageslag?
En wat van die nageslag – is hulle goed met stilsit?
Ha ha, wat het jy verwag? Dis Comrades, en Two Oceans en marathons en wedlope en provinsiale landlope, gim, gholf, karate, sokker, rugby, fietsry, perdry en gimnastiek,en die Duzi en die Bergrivier en dit windsurf en kitesurf sonder ophou.
Daarby dink die jongklomp niks daarvan om vanaf Glentana strandlangs Mosselbaai toe te stap nie, meer as 20 km of Herholdsbaai toe waar jy deur riviere ook moet swem om daar te kom.
En KLEINSEUN, as jy hom op die strand neersit mik hy dadelik vir die water – aartjie na sy vaartjie.
Ja, stilsit is nou maar een maal nie in ons aard nie.