In musiek is die dinamika van 'n stuk die variasie in die hardheid tussen note of frases. Dinamika word aangedui deur spesifieke musikale notasie, dikwels in sommige detail. Dinamika merke vereis nog steeds interpretasie deur die kunstenaar, afhangende van die musikale konteks: byvoorbeeld 'n klavier (stil) stuk in een deel mag dalk 'n heel ander objektiewe hardheid in 'n ander stuk wees, of selfs 'n ander afdeling van die dieselfde stuk. Die uitvoering van die dinamika strek ook verder as die hardheid om veranderinge in die timbre en soms tempo rubato in te sluit.
Dinamiese merke is altyd relatief. p dui nooit op 'n presiese vlak van hardheid nie, dit dui bloot aan dat die musiek in 'n gedeelte so gemerk moet word en aansienlik stiller is as f. Daar is baie faktore wat die interpretasie van 'n dinamiese merk beïnvloed. Byvoorbeeld, die middel van 'n musikale frase sal gewoonlik harder gespeel word as die begin of einde om te verseker dat die frase behoorlik gevorm is, selfs waar 'n gedeelte deurlopend p gemerk is. Net so, in multi-deel musiek, sal 'n paar stemme natuurlik harder gespeel word as die ander, byvoorbeeld om klem te lê op die melodie en die baslyn, selfs al is 'n hele gedeelte gemerk op 'n dinamiese vlak. Sommige instrumente is van nature harder as die ander - byvoorbeeld, 'n tuba wat piano speel sal waarskynlik harder wees as 'n kitaar wat fortissimpo speel, terwyl 'n hoë toonhoogte instrument soos die piccolo op die boonste registreer kan gewoonlik hard klink, selfs wanneer sy werklike desibel vlak laer is as dié van ander instrumente.
Verder beïnvloed 'n dinamiese merk nie noodwendig slegs die hardheid van musiek nie. 'n Forte gang is gewoonlik nie "dieselfde as 'n klavier nie, maar harder". 'n Musikant sal dikwels 'n ander benadering gebruik tot die ander aspekte van uitdrukking soos timbre of artikulasie om verdere verskille te illustreer. Soms kan dit ook uitbrei na tempo. Dit is belangrik vir 'n kunstenaar om in staat wees om dinamika en tempo onafhanklik te beheer en dus word beginner musikante dikwels opdrag gegee om "nie te versnel net omdat dit harder word nie!". Maar in sekere omstandighede kan 'n dinamiese merk verandering van tempo aandui.
Haarnaalde is gewoonlik geskryf onder die notebalk (of tussen die twee notebalke in 'n grand notebalk), maar word soms bo gevind, veral in musiek vir sangers of in musiek met verskeie melodie lyne wat deur 'n enkele kunstenaar gespeel word. Hulle is geneig om gebruik te word vir dinamiese veranderinge oor 'n relatief kort tydjie (op die meeste 'n paar balke), terwyl cresc., decresc. en dim. oor die algemeen gebruik word vir veranderinge oor 'n langer tydperk. Woord rigtings kan uitgebrei word met koppeltekens om aan te dui oor watter tyd die gebeurtenis moet plaasvind, wat verskeie bladsye kan wees. Die woord morendo ("dood") word ook soms gebruik as 'n geleidelike vermindering in dinamika (en tempo).
Skielike veranderinge in die dinamika kan genoteer word deur die toevoeging van die woord subito (wat "skielik" beteken ) as 'n voorvoegsel of agtervoegsel by die nuwe dinamiese notasie. Subito piano (afgekort sub. p) ("skielik sagte") dui daarop dat die dinamika vinnig, byna skielik, verlaag tot die volume van ongeveer die p - reeks. Dit word dikwels doelbewus gebruik om die luisteraars se verwagting te ondermyn en sal dui op 'n intieme uitdrukking. Alhoewel dit gebruik maak van die klavier p dinamiese simbool, het die kunstenaar effense vryheid in hul interpretasie, wat veroorsaak dat dit wissel gebaseer op die voorafgaande hardheid of karakter van die stuk.
Die fortepiano notasie fp dui op 'n forte onmiddellik gevolg deur die klavier. Daarenteen, is pf 'n afkorting vir poco forte, letterlik "'n bietjie hard" maar (volgens Brahms) betekenis met die karakter van forte, maar die klank van die klavier, al word dit selde gebruik as gevolg van moontlike verwarring met vleuel).
Terwyl die tipiese verskeidenheid van dinamiese merke van ppp tot fff is, word sommige stukke gebruik met bykomende merke op verdere klem. Uiterste dinamiese merke impliseer 'n reeks van uiterste hardheid, of, alternatiewelik, impliseer dit 'n uiters subtiele onderskeid tussen baie klein verskille van hardheid binne 'n normale omvang. Hierdie tipe van gebruik is die mees algemeenste in die orkestrale werke van die laat 19de-eeu en daarna. Oor die algemeen, is hierdie merke ondersteun deur die orkestrasie van die werk, met swaar forte merke wat harde instrumente tot lewe bring met baie harde instrumente soos koperblasers en perkussie wat gelyktydig speel.
Igor Stravinsky gebruik ffff aan die einde van die finale van die 1919 Firebird Suite. Sergei Rachmaninoff gebruik sffff in sy Prelude in C♯, Op. 3 No 2. Gustav Mahler gee in die derde beweging van sy Sewende Simfonie, die celli en kontrabasse 'n merk van fffff (5 fs), saam met 'n voetnota wat sê pluk so hard dat die snare die hout slaan'.[lower-alpha 1] In die ander uiterste, het Carl Nielsen, in die tweede beweging van sy Vyfde Simfonie, gekenmerk deur 'n passage vir houtblasers 'n diminuendo tot ppppp (5 ps). György Ligeti gebruik uiterste dinamika in sy Klavier Études: Etude No. 9 (Vertige) eindig met 'n diminuendo tot pppppppp (8 ps), terwyl Etude No. 13 (L'Escalier du diable in) 'n gedeelte gemerk ffffff (6 fs) bevat wat vorder tot 'n ffffffff (8 fs).