Die etnografie-skouspel - Inligting
Dierkundige akklimatiseringstuin, Hottentotte
Dierkundige akklimatiseringstuin, Lapps
© musée du quai Branly - Jacques Chirac, Dist. RMN-Grand Palais / Quai Branly museumbeeld - Jacques Chirac
Titel: Dierkundige akklimatiseringstuin, Hottentotte
Skeppingsdatum : 1888 -
Afmetings: Hoogte 134 cm - Breedte 87 cm
Tegniek en ander aanduidings: Litografie, papier (materiaal)
Kontak kopiereg: RMN-Grand Palais (MuCEM) / Jean-Gilles Berizzi Skakel na beeld
Prentverwysing: 05-513767 / 61.18.38F
Titel: Dierkundige akklimatiseringstuin, Lapps
Skeppingsdatum : 1889 -
Prentverwysing: 05-513827 / 735453F
Geboorte van 'n ontspanningsbedryf
Die monsters van eksotiese volke wat tydens die Jardin d´Acclimatation vanaf 1877 aangebied is, was die onderwerp van 'n permanente opvoering, soos blyk uit foto's en advertensieplakkate. Albei soorte beelde poog om die lojaliteit van die kykers te verower deur hulle nuutheid en nuutheid te beloof om ontdekkingsreisigers 'n klipgooi van die stad van die lig te word.
Le cliché deur die geograaf Bonaparte organiseer 'n toneelstuk in die middel van die teater waarin die 17 Karibiese Eilande wat hy fotografeer, moet ontwikkel. Die samestelling vermenigvuldig die horisontale lyne (verhoog, kano, draad) en vertikale lyne (gordyne, palmbome, roeispane) en maak hierdie toneel van kruising uit die water en die Amerikas redelik kunsmatig. Die Europese dekor van die XIXe eeu oorheers die sittende akteurs, saamgevoeg in 'n boot wat mens tipies van die voor-industriële tyd voorstel. As die ouer mans probeer om hul natuurlike gebare na te boots (buig, boei, roei, hul gesag as leier oplê), vernietig die lyn van hangende kunswerk, waarskynlik ook te koop, die effek van regte gesoek.
In vertikale formaat, die plakkaat Hottentotte bied twee tonele in die rigting van hoogte aan waar slegs mans (geveg, bo) of vroue (die lewe in die dorp, onder) betrokke is. Die samestelling daarvan neem 'n formule op wat reeds bewys is vir teaters en ander caf'conc 'en vir die Dierkundige Tuin, waarvan die naam duidelik bo en in rooi verskyn. In die middel is die naam van die mense wat elke seisoen uitgestal word, effens gestileer met 'n afgeronde vorm wat lyk asof dit die afgeronde vorms van die vroulike profiele weerspieël. Die plakkaat beloof besoekers om na die hart van die oerwoud vervoer te word met 'n raam van eksotiese plantegroei wat die werklike situasie aan die hekke van Parys vervaag. Met hul dierevelle en naaktheid, wapens en argaïese habitat, simboliseer hierdie Afrikane 'n wilde wêreld wat uiteindelik binne bereik is.
Die volgende seisoen kom Lapps van Röraas in Noorweë na Parys. Die plakkaat wat hierdie gebeurtenis aankondig, gebruik identiese beginsels, maar speel hierdie keer op die gevolge van sneeu en ys (wit knip van die woord "akklimatisering") en vervang die plantegroei met 'n raam van gesnyde takke wat in die Lappiese habitat. In plaas van 'n heropgestelde stryd, vertoon die toneel aan die bokant een van die belangrikste kenmerke van hul lewenswyse: nomadisme op slee en die noue verband met gedeeltelik makgemaakte rendiere. Die vreedsame atmosfeer en die klein gesigte, die wit vel en die elemente van die kostuum veroorsaak 'n tydelike, en nie etniese, afstand met die Europeër van die laat 19de eeu.e eeu. Die vele dekoratiewe besonderhede dui daarop dat hierdie mense begaafd is met kultuur, anders as die Afrikane wat die vorige jaar geadverteer is.
'N Winsgewende toeriste-aantreklikheid
Dit is die tweede keer dat Lapps in Parys aangebied word, na die groot sukses van 1878, aangevuur deur die Universele Uitstalling (985,000 besoekers aan twee uitstallings, Lapps in die winter en Gauchos in die somer). Die draai na kommersiële uitbuiting het in 1886 plaasgevind met die Sinhalese: 'n program is gedruk wat verklaar dat die uitstalling bedoel was ''n reis deur die wêreld op die grasperk van die tuin, 'n reis deur die wêreld in 'n paar uur' '. Die koms van die Ashantis (1887) en die lewendige illustrasie van die koloniale avontuur in Wes-Afrika het die skouspelagtige en sensasionele toon getoon vir die uitstallings van die volgende dekade. Die Jardin d'Acclimatation is toe aan die kompetisie van die Champ-de-Mars en die Casino de Paris onderwerp, wat Dahomeans in 1893 verwelkom het wat na die Wêreldtentoonstelling van Chicago vertrek het. Boonop het die dorpe van mense wat deur Republikeinse Frankryk gekoloniseer is, in 1888 in Parys verskyn. As dit moeilik is om die publiek se steun aan die tesisse van kolonialistiese oorheersing te meet, getuig die steeds groot bywoning, die buitengewone verkope van poskaarte en die hoeveelheid koerantberigte van 'n sekere entoesiasme vir hierdie vergadering waar die netwerk realiseer 'n duidelike hiërargie.
Die professionalisering van hierdie aantrekkingskrag het verskeie gevolge. Die inboorlinge kry geleidelik beter toestande en soms 'n status. Dit was reeds die geval met die Lapps, 'n volk van Noord-Europa wat voorheen in Skandinawië 'getoer' het en wie se agente oor 'n betaalstaat onderhandel het. Die Karibiese Eilande wat in 1882 oorgeplant is, is mishandel deur 'n wit man wat hul vertroue gekry het, en die Hottentotte wat in 1889 uitgestal is, is waarskynlik met geweld gewerf. Om opstand te voorkom en die risiko van depressie te verminder, het die organiseerders vinnig geëis dat hele gesinne die reis moes onderneem. As gevolg hiervan het sommige groepe gespesialiseer in die inkarnasie van stamme met taamlik vae identiteit en die 'wenke' van hierdie nuwe beroep oorgedra: wilde ekstra. Die groot bedrae geld wat die stigter van die Jardin Étienne Geoffroy Saint-Hilaire jaarliks ​​verwelkom, maak die organiseerders van die uitstalling ongetwyfeld meer begrypend as hulle voor taamlik beperkte versoeke te staan ​​kom. Die publiek wil wilde diere bewonder, maar is ontsteld oor die blote menslikheid van hierdie mans, vroue en kinders wat agter 'n hek geparkeer is. Die kommentaar wat in die pers gepubliseer word, dui op 'n bewustheid van die groot relatiwiteit van die verskille tussen rasse. Integrasie in 'n gevestigde vermaaklikheidsbedryf stoot dus eksplisiete rassisme net soveel aan as wat dit implisiet uitgedaag word.
Nicolas Bancel, Pascal Blanchard, Gilles Boëtsch, Sandrine Lemaire (reg.), Menslike dieretuine en koloniale uitstallings : 150 jaar van die uitvind van die ander, Parys, La Découverte, 2011.
Pascal Blanchard, Gilles Boëtsch, Nanette Jacomijn Snoep (reg.), Uitstallings : Die uitvinding van die wilde, Parys, Actes Sud, Quai Branly Museum, 2011.