Een van die dinge wat ek geleer het om met kliënte te werk, is dat baie vroue (ek ingesluit) regtig bang is vir woede. Woede is 'n groot taboe, 'n groot no-no vir baie vroue. Baie vroue voel dit is sleg om kwaad te wees. En ja, volgens die meeste van ons (mans en vroue), is dit kwaad vir 'n vrou. Mans kan kwaad word, maar as jy 'n vrou is en jy is kwaad, is dit 'n teken van mislukking, 'n teken dat daar iets verkeerd is.
So as jy 'n vrou is en iemand beskuldig jou daarvan om kwaad te wees, sal jy waarskynlik antwoord met iets soos: "Wat is my kwaad? Nooit! Ek word nooit kwaad nie. "Hoekom reageer vroue so? (In plaas daarvan om te sê, "Ja, jy weet wat? Ek is regtig daaroor ontstel.")
Woede teen Spiritualiteit, regtig?
Hoekom buig ons ons koppe eerder en sê: "Wat is my kwaad? My? Nooit! Nooit! "
Wel, ek sal sê dis omdat ons geleer het dat woede nie lekker is nie. Ons het geleer dat woede eenvoudig nie vroulik is nie, en die ergste van alles, woede is nie geestelik nie! O my God, daar het ons dit. As ons kwaad is, is ons nie geestelik nie.
Dink net daaraan. Geestelike mense word nie kwaad nie! Maar my beste vriende, is dit waar? (Wat van Gandhi, was hy nie kwaad nie?) Sê my asseblief ... is dit waar dat woede nie goed is nie, nie vroulik en nie geestelik nie!
Na die vergadering met so baie mense (meestal vroue), ek is oortuig die meeste van ons (veral vroue) is redelik verward oor hierdie kwessie. (En as jy 'n man die lees van hierdie wat dieselfde probleme het -. Ja, lees asseblief verder, want my analise van die probleem hou ewe waar vir beide mans en vroue)
Maar terug na die basiese verwarring oor woede. Hier is 'n bietjie van die agtergrond. Selfs al is hier in Denemarke en baie ander Westerse lande, leef ons in die sogenaamde vrye samelewings waar mans en vroue word beskou as gelykes, ons almal kom uit dieselfde patriargale agtergrond. En deur wat ek bedoel, ons almal histories vandaan dieselfde geestelike ontwikkeling en ingesteldheid wat basies sê dat mans die dominante figure en dit is die taak van die vroue te bevredig en hulle kom bedien. En selfs al is niemand vandag sou erken dat so iets glo nie, die werklikheid is dat dit is net die manier waarop die wêreld is programmering mense vir geslagte op geslagte.
So selfs as ons vry, met gelyke hier in Denemarke en die Weste, sou ek wonder of dit is regtig waar. Ek sou wonder of hierdie jarelange ontwikkeling eenvoudig verdwyn uit die kollektiewe bewussyn in die laaste 40 jaar. Ek sou wonder of dit regtig waar dat ons almal vry, met gelyke ons gedagtes!
Want as jy sit luister na stories van vroue alledaagse soos ek doen, sal jy vinnig sien dat hierdie programme is nog steeds hier, is nog steeds baie lewendig, steeds goed en nog baie sterk.
Ek glo nie dit is woede nie
Die vroue wat ek sien, kan voel wat hulle "woede" noem, maar hulle voel dikwels ook baie ongemaklik om te voel wat hulle woede noem. En dit is nie moeilik om te verstaan ​​hoekom nie, veral as jy dit vanuit 'n historiese perspektief beskou. As jy dit doen, is dit maklik om te sien waarom sogenaamde woede by vroue nie aanvaarbaar was nie. (Jy kan die boot rock.) En maklik om te verstaan ​​waarom sogenaamde woede nie was nie en steeds nie as 'n vroulike deug beskou word nie. (Jy kan die boot rots as jy jou eie krag besit en wou hê jy wil hê.)
So selfs vandag in die vrye Denemarke, so baie van die vroue wat na my toe kom, is nog steeds bang om boos te word, nog steeds bang om hul eie krag te besit, nog steeds bang om 'n "teef" genoem te word of nie vroulik te wees nie. nie geestelik wees nie. Wat in werklikheid vertaal word om bang te wees om nee te sê aan die mense rondom hulle wat eintlik op hul tone trap!
Toe ek hulle vra waarom hulle so bang vir hierdie gevoel, hierdie vroue my dikwels vertel hulle wil nie kwaad te word omdat hulle nie wil hê om op te tree soos die persoon of persone wat die behandeling van hulle erg! Ek weet dit klink snaaks en verbasend, maar dit is regtig wys hoe verward ons. En ek weet waarvan ek praat, want ek daar gewees het en voel dat die manier myself.
Maar kom ons kyk nou na die werklikheid; Kom ons kyk na wat regtig aangaan. Hierdie energie wat 'n vrou (of 'n man) voel in 'n situasie soos hierdie, wat sy "woede" noem, is dit regtig woede? Of voel hierdie vrou (of man) eintlik net haar eie aangebore innerlike krag? As jy ooit in so 'n situasie was of so voel, vra jouself af - wat het jy regtig gevoel toe jy so gevoel het? En was dit woede? Of was dit net daardie aangebore primordiale drang, ons moet almal onsself versorg en onsself verdedig as iemand ons grense oortree? En as hierdie drang voel soos aggressie, was dit goed?
Die versorging van jouself is nie Aggressie
Is dit aggressie om jouself te versorg? As jy ja antwoord, sal ek hierdie oortuiging bevraagteken. Omdat my antwoord nee sou wees! Nee, dit is nie aggressie om jouself te verdedig nie. Trouens, ek sou sê dit is gesonde energie, gesonde selfverdediging. Ek sou sê dit is jou natuurlike reg, jou eie ingebore drang om vir jouself te sorg, wat nie dieselfde is as die aggressie nie.
Ware aggressie is wanneer iemand anders se grense oortree - nie wanneer jy jouself verdedig nie. Laat ons dus baie duidelik wees. Agressie en aggressiewe woede is wanneer jy iemand se grense oortree en iemand anders se reg om hulleself te wees en hulself te verdedig en self besluite te neem. Dit is aggressie. Maar dit is nie aggressie as jy 'n kragtige energie voel om jouself te verdedig teen iemand anders se aggressie nie. Hulle is nie dieselfde nie. En kan nie en moet nie met mekaar vergelyk word nie.
Gebruik jou innerlike krag om jouself te verdedig
Dit is baie belangrik om hieroor duidelik te wees. Omdat die gevaar hier is as 'n vrou voel oortree en dan voel haar natuurlike drang om haarself te verdedig, is 'woede', dan laat sy dit nie uit nie en verdedig haar nie. In plaas daarvan, omdat sy bang is vir wat sy voel, hou sy haar eie aangebore krag binne. (In plaas daarvan om hierdie innerlike krag te voel en te gebruik om hulself te verdedig, huil baie vroue eerder. Want trane is dikwels die enigste wettige manier waarop vroue hierdie energie kan uitlaat.)
So as jy so voel. As jy hierdie opgekropte energie binne sien en dan huil in plaas van om hierdie energie uit te laat, sal ek kyk na wat aan die gang is en dan sal ek eers die vraag vra of dit wat jy voel selfs 'woede' genoem kan word. Is jy seker jy voel woede? Is jy seker jy voel nie net 'n natuurlike, gesonde drang om jouself te verdedig nie?
Is jy seker dat jy nie net jou eie innerlike krag voel wat wil sê, "Hey kyk, dit is nie goed met my nie," of "Kyk, ek het genoeg gehad" of net "Nee dankie!" En selfs as jy sê hierdie drang voel so kragtig dat dit soms agressief voel, wil ek nog steeds sê dit is nie aggressie nie, solank dit die basiese drang is om jouself te versigtig wanneer jou grense geskend word.
So, asseblief, die volgende keer, gebeur dit, vertraag bietjie en kyk nader aan wat aangaan en vra jouself ... is wat ek regtig woede voel? En as jy nog steeds ja antwoord, wel, dan stel ek voor dat daar 'n groot verskil is tussen "toepaslike woede" en "onvanpaste woede" !!! Dit kan alles in ons definisie van die woord "woede" wees, maar ek is daarvan oortuig dat baie van ons angs oor woede kom uit ons historiese programmering dat dit nie reg is om perke te stel en om onsself te versorg nie.
(En natuurlik beteken dit nie dat ons nie hierdie innerlike krag op vaardige maniere kan uitleef nie.)
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Woede Bestuur > Is jy seker jy voel regtig woede?