7 Jehovah God en Jesus Christus se voorbeeld toon dat barmhartigheid uit twee komponente bestaan—gevoelens van medelye, simpatie of jammerte vir minderbevoorregtes en optrede wat verligting bring vir die ontvangers daarvan. Om barmhartig te wees, vereis albei hierdie elemente. In die Skrif verwys barmhartigheid meestal na ’n goedhartige besorgdheid oor dié wat hulp nodig het, wat op ’n positiewe manier tot uiting kom. Maar hoe word barmhartigheid in ’n regterlike konteks bewys? Behels dit ook iets wat as ’n negatiewe optrede beskou kan word, soos om straf te weerhou?
11 Voordat die doodstraf in die geval van Dawid en Batseba versag kon word, moes hulle sondes vergewe word. Die Israelitiese regters het nie die gesag gehad om dit te doen nie. As hulle toegelaat is om die saak te hanteer, sou hulle geen ander keuse gehad het as om die doodstraf op te lê nie. Dit is wat die Wet vereis het. Maar uit agting vir sy verbond met Dawid wou Jehovah vasstel of daar ’n grondslag was om Dawid se sonde te vergewe (2 Samuel 7:12-16). Daarom het Jehovah God, “die Regter van die hele aarde” wat “’n ondersoeker van die hart is”, besluit om die saak self te hanteer (Genesis 18:25; 1 Kronieke 29:17). God kon Dawid se hart akkuraat lees, die egtheid van sy berou evalueer en hom vergewe.
13 Het Jehovah se barmhartigheid, hoewel dit nie sy standaard van geregtigheid skend nie, op die een of ander manier ’n uitwerking op sy geregtigheid? Verswak barmhartigheid die impak van goddelike geregtigheid deur dit te temper? Nee, dit is nie die geval nie.