By geen ander Afrikaanse digter word so hewig en volgehoue gedelf in die myne van die taal nie. ‘n Mens sou selfs kon praat van ‘n obsessionele aanwending van die vernufstegnieke. Anders as by Opperman beskryf enkele reëls van W.E.G. Louw se gedig ’n opvallende onderdeel van die helpaneel in De tuin der Lusten. Dis goed en reg om die publiek te waarsku! 🙂 Ek is ook mal oor Ilse van Staden se gedigte en Martin Versfeld se prosa. Daar is ook baie Engelse skrywers waarvan ek hou. Om my sien ek hoe ouers wat dit nie breed het nie, hulle eie behoeftes negeer om brand names vir veeleisende kinders te koop. (’n Blackberry is glo nou die in-ding onder laerskoolkinders, bid jou aan.) ek leer my lewe bestaan nou uit refleksies van gister, wat dan, hoewêl knapseer op die hart; tog ‘n gevoel van identiteit, van behoort, van iemand-wees, bring. soos dié huis op 216th. hy staan so eenkant, halfsku, weg van die pad. omring met geel lente en perde wat knibbel aan die sappige blommetjies. ek is weer by ouma babes. drink haar moerkoffie in emaljebekers, knus by die swart houtstoof. nou lê louwsburg uitgestrek hier in my kontrei. soos ‘n lewende begraafplaas.