Sy onlangse verskynings as “gas­dosent” by ’n universiteit of twee het Dawie weliswaar ’n deeglike les laat leer: Hoe diep, diep dankbaar Suid-Afrika moet wees dat die land van Jacob Zuma in die presidentstoel ontslae is.
Maar hoe skreiend Zuma se jakkalsdraaie ook al mag wees, kan niemand werklik nog verbaas wees daaroor nie. Die vermyding van aanspreeklikheid is immers al onder sy leierskap tot ’n fyn kuns ontwikkel.
Die man wat dalk na dese bekend moet staan as prof. Zupta het byvoorbeeld deurgaans botweg geweier om ’n deel van die Nkandla-geld terug te betaal, ongeag die openbare beskermer se verdoemende bevindings. Eers toe die hof hom beveel het om dit te doen, het hy langtand ’n leninkie by ’n agterplaasbank loop uitkrap.
Uit die hoogste amp in die land is die toon dus aangegee wat ’n kultuur van onaanspreeklikheid en onverantwoordbaarheid betref. Dít het so ingewortel geraak dat die ANC al eintlik sy eie taal van onaanspreeklikheid aangeleer het.
’n Ander flousfrase in die leksikon van onaanspreeklikheid is “onbedoelde gevolge”. Let ’n bietjie op hoe lief regeringsamptenare vir dié frase is wat vaagweg te kenne gee iets het misluk, maar die omstandighede was heeltemal buite die beheer van die regering. Soos toe daar ná ’n fiasko met visumregulasies na die “onbedoelde gevolge” van die nuwe regulasies verwys is.
Nee, wesenlike mislukking is iets wat die ANC nie graag erken nie, en daarom word ’n taal ontwikkel wat dit mooi wegsteek. Oorweeg ’n bietjie die woord “omkeerplan” wat nou al soveel keer oor die SAL geuiter is dat g’n mens meer weet in watter windrigting die lugdiens nou eintlik vlieg nie.
Op hul troudag het hy haar toegesing met Vir My Is Jy Liefde. Hy was ook die man wat gereeld vir Ina en haar twee tienerkinders byeen geroep het vir "gesinsvergaderings" waartydens hy soms in trane vir hulle vertel het hoe lief hy hulle het.
Daar was nie meer 'n Johan Kotzé nie, daar was nou net iemand wat in die vrye omgang as die Modimolle Monster bekend staan . . .
“Ounooi, jy het geen idee hoe lief ek vir jou is nie,’’ sê Johan Kotzé in ’n sagte stem vir sy vrou waar hy langs haar op die bed lê. Maar daar is geen liefde in die hande wat haar borste en geslagsdele vermink terwyl hy praat nie.
Eers toe sy haar 19-jarige seun, Conrad, se voetstappe in die huis hoor, staak hy sy grusame handewerk.
Hy laat haar gebroke en bloeiend in die slaapkamer agter en stap haar seun tegemoet. Toe hoor sy hoe haar seun om sy lewe smeek.
Sy weet nou sy het Johan (50) nooit werklik geken nie. Hy het oor haar pad gekom toe sy besonder weerloos was.
Toe hulle op 23 Oktober 2010 trou, het sy nie eens geweet tot watter kerk hy behoort nie. Sy geldsake was vir haar duister en sy moes hom ’n tyd lank onderhou.
Toe hul troudag bo in die Korannaberg in die Vrystaat aanbreek, het sy ’n paniekaanval gehad en wou nie daarmee voortgaan nie.