Daar is heelwat gelowiges wat sê dat hulle sukkel om “soos kinders te glo.” Ek het baie empatie met daardie standpunt. Ek kan self nie glo op die manier wat hulle van praat nie. Maar verwag die Bybel werklik dat mens moet glo sonder bevraagtekening, sonder om bewyse te soek? Ek dink nie so nie. Iemand wat nie omgee of wat hy glo waarheidsgronde het of nie, kan mos net sowel in reïnkarnasie glo, of in ‘n vlieënde spaghetti-monster. Of in enigiets anders.
Die dissipels het daar gestry oor wie die belangrikste is in die koninkryk. Toe vertel Jesus hulle dat hulle soos kindertjies moet word. Hy voeg nie by: “Want kindertjies glo maklik” nie. Hy voeg by dat wie homself gering ag die belangrikste is. Babatjies stry nie oor wie die duurste bababedjie verdien nie. Kleuters stry nie oor wie die belangrikste by die kleuterskool is nie.
Het jy al gesien hoe ‘n 2 of 3-jarige seerkry, en dadelik in ‘n vertrek vol mense na sy ma hardloop vir hulp? Hy hardloop na haar, niemand anders nie, want ervaring (bewyse) vertel dat sy die een is wat hom in die verlede gehelp het. Selfs kleintjies soek – en gebruik – bewyse.
Ek beweer nie dat daar voldoende bewyse sal wees vir elke punt in die Bybel nie. Die kleuter wat na haar ma hardloop eerder as na die ander mense in die vertrek, het nie voldoende bewyse dat haar ma wel ‘n salf vir hierdie pyn het nie. Sy het wel bewyse (alles wat Mamma in die verlede vir haar gedoen het) dat haar ma sal wil help en die pyn sal wil wegvat.
As jy dus nie kan “glo soos ‘n kind” nie, moenie bekommerd wees nie, die Bybel beveel dit nêrens nie. Glo dan maar soos ‘n volwassene. En dalk sal jy vind, as God jou Vader word, dat “glo soos ‘n kind” iets anders beteken as wat jy gedink het. En dat dit nie so moeilik is nie.