Jy kry daardie vormpies wat mens moet invul met elke hospitaal opname en dan skrik mens as mens besef jy kan hom al toe oë invul en jy ken jou mediese fonds kaartjie se nommer uit jou kop uit! Dit is soos ‘n telefoon nommer wat jy memoriseer.
Sy het swaar gekry en maak nie saak hoeveel takies ek nog aanleer om haar te help nie, dit gaan nie haar lewe red nie. Dit was die einde, maar ek wou dit nie raak sien nie. Ek het bly veg en toe ek myself kry toe staan ek by ‘n kamer deur met die aakligste geluid wat in my ore vir my skree…stilte….
Alhoewel ek ‘n pragtige sonstraal van ‘n dogtertjie het wat my omhels as ek dit nodig het of net vir my smile as ek ‘n traan in die oog het… so sit ek ook met daai leegheid wat nie eers sy kan vol maak nie.