Die beskermde Cathedral Grove, British Columbia, Kanada. Foto hoflikheid Sang Trinh / Flickr
Hoe kan die wet rekening hou met die waarde van komplekse, nie-menslike entiteite soos riviere, mere, woude en ekosisteme? In 'n tyd van weghol klimaatverandering, wanneer die Aarde se biosfeer op die rand van ineenstorting is en die uitsterwing van spesies versnel, is dit 'n belangrike vraag geword.
Sommige teoretici argumenteer dat daar 'n duidelike historiese presedent is vir wat ons moet doen, wat voortspruit uit die stryd om universele menseregte. Die wet en diskoers van menseregte, wat algemeen teruggevoer word na die Verligting, het al dekades lank oor die gedeeltes van die Westerse publiek geslaan, al is dit nie eeue lank nie. Miskien moet ons die idee van â € ~die mens â € ™ as 'n regte-draer aanvaar en dit uitbrei na die komplekse, nie-menslike stelsels wat ons wil beskerm, wat ons weet verdien van sorg en besorgdheid.
Verontwaardig soos dit is, moet hierdie skuif verset word. Vir een ding het menseregte bewys dat dit uitsluitlik in ons eie spesie is. Sy opkoms as 'n stel wetlike en morele norme verraai die feit dat die wit, Europese, manlike eiendoms-eienaar die paradigma is. geval van â € œdie mensâ € ™: ander het histories gehad om te veg selfs om ten volle in staat te wees om regte te dra. Internasionale verdrae is nodig om die regte van vroue, kinders, werkers, LGBT-mense, inheemse gemeenskappe en ander aan te spreek, presies want sulke "minoriteite" was gemarginaliseerde deur die abstrakte idee van â € ~die mens â € ™ van die Universele Verklaring van Menseregte. Kritici het ook voorgestel dat menseregte norme 'n Trojaanse perd is vir neo-imperialisme, wat ideologiese dekking bied vir twyfelagtige humanitaire intervensies en kapitalistiese plundering. In teorie is menseregte vir alle mense, maar dit blyk dat sommige mense meer menslik is as ander.
Maar miskien is daar iets wat uit regte-diskoers gered moet word, alhoewel ons 'n manier kan vind om die idee van regte te ontplooi, terwyl die mensdom gedesentraliseer word. Miskien kan ons maniere vind om onsself te verstaan as verstrengelde vennote, en soms medelyers, met nie-menslike diere, wesens en stelsels in 'n meer-as-menslike wêreld, as die geslagswetenskaplike Astrida Neimanis aan die Universiteit van Sydney. sit dit in 'n artikel in 2014.
Sekere gevare lurk in die gebruik van menseregte om die belange van die nie-mens te vang. Eerstens, sy taal- en konseptuele raamwerk risiko aandag aandag aan die onderskeidendheid en besonderhede van sulke dinamiese wesens. Ons waag net om vir dinge te respekteer sover soos hulle lyk soos menslike ervaring en eienskappe.
Tweedens, en net so belangrik, is die verwante gevaar om ons bewustheid van die mens self as 'n gevarieerde wêreld van wese te verminder. Hierdie gevaar is reeds sterk teenwoordig in die koms van korporatiewe menseregte, 'n ontwikkeling wat die hele internasionale menseregteparadigma verdraai het. Die kern van hierdie ontwikkelinge is 'n wettige botsing van die 'mens' en die 'mens' - 'n samesmelting waardeur wêreldwye kapitaal die mantel van die mensdom kan eis op maniere wat die werklike lewende mense kan benadeel. . Die mensereg op gesondheid, byvoorbeeld, kan as 'n byproduk van groot farmaseutiese produkte beskerm word, wat monopolies van intellektuele eiendom beskerm. of die mensereg op voedsel kan ontplooi word as 'n regverdiging vir agribesigheidsmaatskappye om wêreldwye voedselvoorrade te oorheers.
Dus, as ons die idee van â € ~ weerstaanmenslike regte vir nonhumans, en ons onderskei noukeurig tussen â € ~menslikheidâ € en regspersoonlikheid, wat bly staan?
Thier is reeds maniere om te dink aan regte wat sensitief is vir verskillende wesens en stelsels. In 'n hoofstuk van 1972, die regswetenskaplike Christopher Stone Op 'n vraag as bome moet hê â € ~standingâ € ™ - dit wil sê, as hulle die nodige status sou kon eis om eise by die wet op te hef. Sy reaksie was om te wonder of die wet die regte van die regte aan riviere, boomregte op bome, of ekosisteemregte op ekosisteme mag toeken.
Tog dink ek dit is belangrik om verder as Stone se voorstel te beweeg, en duim nader om die kompleksiteit en lewenskragtigheid van die nie-mens te erken deur die poreusheid van ons eie grense te erken. Miskien moet ons nie uitwaarts uit onsself uitbrei nie, soveel as wat die mensdom se reg om as model te dien. Na alles, dit is 'n hubristiese geloof in ons eie singulariteit en uitsondering wat gedeeltelik verantwoordelik is vir die vernietiging van die planeet. Een ding lyk seker: as die wet is om te reageer op die veelvuldige krisisse wat die Aarde aandoen, en as regte ontplooi word, moet ons ontslae raak van die idee van 'n regte-draer wat 'n aktiewe, opsetlike menslike vak is, stel teen 'n passiewe, opgetreede, nie-menslike voorwerp. Die wet moet kortliks 'n nuwe raamwerk ontwikkel waarin die mens in die middel van 'n lewendige wesenlikheid ingegooi word en eerder gegooi word as die meesterlike, wetende sentrum of die spil waaroor alles anders draai.
Wat beteken hierdie soort verskuiwing in begrip vir die wet en regspraktyk? Dit sal beslis vereis dat howe oopstaan vir 'n wyer veld van betekenismaking. Dit beteken â € ~haringâ € ™ van verskeie gemeenskappe (menslik en niehuman) deur te vertrou op die beste nuwe wetenskap. Dit sal ook eis dat die nuansvolle interaksies die dinamika en verhoudings tussen die betrokke entiteite ondersoek. Alhoewel die wet aan die gang is, word die idee van nie-menslike regspersone (soos riviere) omhels en tekens van 'n wesenlik sensitiewe, kontekstuele bewustheid vertoon. Daar is nog nie duidelike voorbeelde van gevalle en benaderings so radikaal as wat nodig is nie. . Enkele interessante denk-eksperimente en ontwikkelings Wys belowende aanwysings, maar daar is meer radikale denke wat gedoen moet word.
Sommige kan beswaar maak dat so 'n ordentlike benadering waarskynlik meer ingewikkeld en uitdagend sal wees as om te vertrou op bestaande aannames oor die sentraliteit van die mens. Dis waarlik waar. Maar so 'n betrokkenheid is beter - meer empiries getrou aan wat is daar? â € "as om die mens as die etiese punt van die regstelsel voort te sit. Die â € ~mensâ € ™ kan nie die enigste maatstaf bly waarteen ander wesens gemeet moet word om te tel nie.
In die globale wêreldorde van die 21ste eeu lyk dit beter nie menseregte as 'n kombers van beskerming vir nie-menslike diere en ander wesens en stelsels te implementeer - presies omdat sulke gevarieerde vennote in die dans van die lewe hul eie regte verdien. Om in hierdie terme te dink, is nie net reg vir die nie-menslike, maar kan ons help om ons eie staat van wese op 'n ryker en meer oop manier te laat herleef. Gegewe alles wat op die spel is, sal niks minder as 'n radikale herstel doen nie; en wette en regte - te lank gereedskap van menslike voorreg en uitsondering - moet heroorweeg word as hulle 'n volle rol moet speel in menslike nie-menslike stryd om 'n toekomstige lewe te skep.
Hierdie opstel word saam met die Sentrum vir Mense en Natuur as deel van hul Vrae vir 'n Veerkragtige Toekomsreeks gepubliseer: Wat gebeur as ons onsself as afsonderlik van of as deel van die natuur beskou? U word uitgenooi om meer antwoorde op hierdie vraag te lees en u eie refleksie by humansandnature.org.
Anna Grear is professor in die reg aan die Universiteit van Cardiff, en die stigter en hoofredakteur van die Tydskrif vir Menseregte en die Omgewing. Sy is die skrywer van Herleiding van Menseregte: Teenoor die Uitdaging van Korporatiewe Regsgeleerdheid (2010). Sy woon in Wallis.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Is dit verkeerd om die natuur met menslike stylregte te beskerm?