Sahib Poetry Collection: Piyaas Kehti Hay Ab..
Piayaas Kehti Hay Ab Rait Nichori Jaey
Apne Hissay Men Samandar Nahi Aanay Wala….
Posted by Sajid Ali at 11:38
Labels: best sad mobile sms, bewafa urdu ghazals, broken heart poetry, dukh bhari poetry, dukhi ashaar, friendship sms, mukhtasir urdu ashaar, piyas kehti hay, sad urdu poetry
Amir Ali 21 January 2013 at 01:02 Monthly, Not Seasonally Adjusted, JTU9100HIR, Updated: 2016-05-10 9:16 AM CDT
US. Bureau of Labor Statistics, Hires: Federal [JTU9100HIR], retrieved from ALFRED, Federal Reserve Bank of St. Louis https://alfred.stlouisfed.org/series?seid=JTU9100HIR, May 29, 2016. glinster - INK - INK glinster - INK
Datum gepubliseer: 19 Januarie 2020 Aantal woorde: 67 55 Kere gelees ♥Hou van
al sweef ek hoog bo die see
bly my bewegings maar klein
tog weet my Skepper Versindaba » Blog Archive » Digstring: Antjie Krog. Vier seisoenale waarnemings van Tafelberg
Digstring: Antjie Krog. Vier seisoenale waarnemings van Tafelberg
Vier seisoenale waarnemings van Tafelberg
dinsdag 17 junie
na die storm brul
die berg barnsteen-skuim al
met haar nate af
woensdag 18 junie
ek kan nie na jou kyk
nie – nie vandag nie. met afgewende
oë gaan ek my elke-
dagse gang. daar’s nie meer plek vir die
van my self aan jou klipvervuldheid
nie. oor my bevreesde
lyf beweeg my hand telkens op na
my bors in die hoop dat
die dooie klei-sel daar nie sal wees
nie, dat die hand haar net
verbeel het, dat dit intussen wel
verdwyn het. die berg staan
skoongesny en deurgebrand. ek leef
by die asem van die berg.
ek het geen ander vermoëns nie.
aan die vloeikant sing ligsome, aan
die lykant is niks, nie
eens ‘n enkele lyn
wat van my weet nie. sterflikheid lê
soos sweet op my bo-lip
ek wil weet/wil nie weet nie/wil weet
wil als/wil niks weet nie
donderdag 19 junie
onsigbaar die berg in
die mis – soos ‘n klont van verdriet waar-
op alles alles stuit.
jou gedagtes probeer sagkens daar-
omheen, jy tas versig-
tig die geknelde klip af, die doods-
heid, die onbeweeglik-
heid, jy sien nie kans om die volle
omvang te bepaal nie
jy wag op die uitslag. penskant en
blindelings verbeel jy
jou heimlik heel, jy probeer die op-
stand van jou liggaam teen
jou liggaam ontlont. laat die klipklont
maar kil word in die mis
die dennebome soos sambrele
kantel in ‘n stoet, laat
gedagtes rypstoom in verdriet, ek
self, ek is vanoggend
besig: lipsel my borste saggies
los in room, laat hulle
lustig dommel en geur, dan spoel ek
hulle helder skoon in
heuning en daar waar die mammogram
sy swartste stolsel wys
daar seur ek lig in, daar sloep ek die
aard van asemhaal, van liglittig
daar week die lig so verblindend in
dat die swart membraan hom
deur blou bemin voel en sy taai tok-
siese poliepe ver-
dun, en opgelos laat wegvloei. kyk
hoe bloei roet soos bies uit
my tepels. heel soos ‘n sweepslagknel
wíl ek die aarde bewoon
fokkol. ek voel fokkol
vir die hiernamaals – dis nóú wat ek
wil leef. dis hiér wat ek
wil leef. as ek na jou
kyk, word ek droef – droef so ver die hart
kan inkyk. dis omdat
ek sterflik is dat jy
so godweet lieflik is. ek wil vir
ewig sterflik wees
niks kom nie. my keel klem.
‘n gelate verdriet brand rokend
op in my bors. my hart
kerm aan haar skarniere. ek wil
iets aanraak, iets vashou,
die heelheid opwek wat eens myne
was. ek wil terugkeer
met my voormalige liggaam. ek
is nie ek sonder my
liggaam nie. slegs deur my liggaam kan
ek die aarde bewoon
my siel is volledig my liggaam
my liggaam beliggaam
wat ek is. moenie teen my draai nie
moet my nie verlaat nie
moenie rondom my ingee nie. moet
nie van my wegstort nie
moenie van my afsterf, moet my nie
onbetuig laat nie. ek
het ‘n liggaam, daarom is ek. tree
vir my in die bresse –
jy’s my heel enigste mandaat om
die aarde lief te hê
maandag 23 junie
ek wil nie diep dink oor
die woord “kwaadaardig” nie, dis die “nie”
die nie-kwaadaardig wat
my vel soos ‘n lieflike syserp
oor die lyf laat glip. ek
haal vry asem. die lug pols effens
ek drink oggendtee. my
oë verorber die berg in haar
statige gang, maar iets,
wat weet ek nie, het bygekom – in
doodse stilte pak dit
teen die ruite – alles voel omlyn
om te keer dat dit tot
niet gaan. om te verhoed dat jy heel-
huids oorhel weg in jou
hare, trek mens die berg na. sterflik
hand die gehele wê-
reld skielik en loei in fragmente
op die deken word jou
buitelyne uiteindelik dowwer,
jou teenwoordigheid gaan
een oggend soos stof van ‘n boekrak
gevee word. sonder lig-
gaam oorleef jy nêrens nie. selfs ná
die dood kan die lyf op
foto’s jou hart nog hersê. jy spalk
jou bloed, jou pols klop vry
soos ‘n pas ontsnapte, maar sterflik-
heid is reeds aan boord. die
liggaam begin om afskeid te neem.
vrydag 27 junie
die laaste winterreëns val
vinniger as verlange of win-
terbome met limfstel-
sels teen die winterlug. dis asof
ek weer jonk is in my
bo-arms, skielik, en gaaf oor my
agterkop. my liggaam
glans volledig, my elmboë
hang glad met al my sin-
tuie oop oor my vel. ek kyk na
die berg wat haarself op
haar kranse in stand hou, haarself in
klip as klip bymekaar
hou, volledig net sigself is. sy
verweer met die aarde
in die taal van ewigheid – ek kan
nie anders as om
snyskoon en brulhelder in haar op te vaar
© Antjie Krog. Uit: verweerskrif, Umuzi, 2006
Ek het my kind gehelp met ŉ kunstaak oor Cézanne wat die berg Sainte Victoire meer as sestig keer van sy huis af geskilder het. Toe onthou ek hoe Ingrid Winterbach die maan oor en oor beskryf het in daardie nie -genoeg volprese boek “Belemmering”. Skielik was ek bewus van my veranderde gevoel oor die Vrystaatse landskap en begin dink dit is dalk juis omdat ek dit so met volgehoue toewyding sedert my eerste skryfsels beskryf het. As ek nou deur die Vrystaat ry gryp dit my nog net soos altyd aan, maar in plaas van gedrewe voel om dit in taal vas te vang, kom my eie reëls nou by my op: daardie soort lig is so beskryf, die wintersgras is so verbeeld, die Oos-Vrystaatse berge het ek in daardie boek vasgevang. Ek ry dus in volkome vrede deur die landskap asof ek daarin tot rus gekom het. Intussen bly ek al byna agtien jaar in die kaap en kon nog nooit werklik oorgaan om dit te konfronteer nie – hier en daar wel, maar nie op ŉ sistematiese manier nie. Mens het ook akademies begin bewus raak van landskapbeskrywing, van die verband tussen eienaarskap en grond, om grond toe te eien deur taal, so ek het dit aanvanklik gelos. Maar na “A change of tongue” wou ek terugkeer na gedigte en moes my forseer na die anderkant van my brein. Ek het toe begin met ŉ soort dagboek en twee weke lank in elke seisoen elke dag op verskillende tye inskrywings gemaak. Ek moes en mag niks probeer “sê” nie; net bloot formuleer wat die oog sien. Geen denke nie, net sintuig en vir my is taal ook ŉ sintuig. Die berg moes nie ŉ metafoor of simbool van iets wees nie, net oor en oor en oor beskryf word, neutraal, skoon. Maar soos wat die proses verloop, het allerhande ander dinge oor my pad gekom wat neerslag in die beskrywings gevind het. Daardie soort van skryf lei ook natuurlik tot sy eie simboliek. Ek het begin navorsing doen oor die verskillende kleure klip van die berg, die plantegroei as ek gaan stap, die rede waarom die wolke so afstroom en dan verdamp, ek het taalloos gesit en kyk na die brutale woede van die suidoos wat die berg afstorm, die wonderlike pers hittevlam in die somers, die brande. Ek het ook gevind soms kon ek die berg op geen ander manier as menslik beskryf nie.
Vanaf die dagboek het dit het verskeie en nogmaals verskeie vorme ondergaan. In Bellagio in Italië het ek vir drie weke ononderbroke tyd gehad om die finale gedig aanmekaar te sit.
Hoeveel van dié vers is aan jou “gegee” en hoeveel daarvan was die resultaat van “bloedsweet”?
Daar was ŉ groot hoeveelheid gegee-de materiaal en dis altyd uiters belangrik want dit sorg vir die onmiddellikheid en outentisiteit van ŉ gedig, die egtheid en deurleefdheid. Maar mens moet dan besluit of jy dit so ongevorm los, wat voordele en nadele het, of jy gee dit vorm. My jeugwerk het absoluut geen vorm gehad nie, maar hoe ouer ek word hoe meer glo ek aan vorm omdat dit ŉ soort kwaliteitsbeheer kan toepas. Dit het natuurlik gevare soos dat jy ŉ gedig met vorm versmoor, maar ek moes iets maak met die groot groep impressionistiese oomblikke. Hoe bied ŉ mens dit aan? Watter soort vorm sal die meeste reg laat geskied aan die dagboek inskrywings?
In welke mate het die vers sy finale vorm bereik? Het jy byvoorbeeld die een of ander “ordeningsbeginsel” toegepas?
Ek het besluit om by die dagboek vorm te bly, sodat die seisoenveranderinge die hoofnarratief bly. Die datums bly dus staan en suggereer dat dit impressies is en soos wat //Kabbo sy storie van die jagveld oor drie maande vertel het, so het ek die datums binne in die teks gehou pleks van te gebruik as titels of in hakies onderaan. Maar toe alles bymekaar is, moes daar een of ander beheer oor die materiaal plaasvind. Ek het toe die lettergreep vorm van Marianne Moore gebruik wat ook in Hebreeuse poësie voorkom: 6 versreëls waarvan die hoeveelheid lettergrepe soos volg is: 1. (3 lettergrepe); 2. (7); 3. (6); 4. (8); 5. (3); 6. (5). Dit forseer ŉ moeiliker bladspieël en lees vanaf die papier af, maar ek het dit geweldig nuttig gevind in die manier waarop die lynbreuke betekenis oopforseer deur woord- en ritme-verskuiwings. Hoewel dit nie oor ritme gaan nie, en die beeld daarvan op papier dus glad nie is soos ek dit sou voorlees nie, vorm dit vir die leser wat stil by haarself lees ŉ onrustige tydelikheid en onklaarheid. (hoop ek!!) So ŉ vorm help dus in die eerste plek die snoeiproses en tweedens, het dit met die dagboek stemming en kort indrukke gehelp. Toe die gedig na Engels vertaal moes word het dit natuurlik ŉ absolute brutale nagmerrie veroorsaak. Hou mens nou by die Moore vorm, of naas moontlike vertaling? Wat prof Andries Wessels gedoen het was kort duskant die mirakelagtige.
Het jy die vers gedurende sy vormingsproses aan iemand gewys en of mee bespreek? Is daar iemand (of instansie) wat jy as “klankbord” gebruik terwyl jy aan ’n vers werk?
My gedigte wys ek vir niemand. Ek lees dit hardop vir myself as ek dink dit is klaar en dan moet dit werk. Soms probeer ek iets uit tydens ŉ voorlees-sessie, maar dis nie werklik ŉ goeie manier nie, omdat ŉ goeie voorleser eintlik enige iets kan weg- of regmaak of ŉ sekere soort gehoor kan jou laat dink iets werk nie. Ek wys niks vir iemand voordat die hele bundel klaar is nie. Ek dink dit is maar ŉ oorblyfsel van die Opperman generasie. Omdat hy so volledig en soms ingrypend met my eerste vyf bundels gewerk het, het ek na sy dood nie gevoel om iemand te vra nie. Ek onthou ook hoedat hy op ŉ keer uitgevaar het teen ŉ digter wat ŉ spul gedigte bymekaar sit en dan van hom verwag om te besluit watter om uit te gooi en selfs te kies uit die drie titels wat hy voorlê. Na die eerste twee of drie bundels moet ŉ digter verantwoordelikheid neem vir sy werk, het hy geglo. Dit is die kern van digter-wees, dat jy kan sien watter gedigte swak is en dat jy dit uitgooi. Toe ek die eerste keer kom vra het of ek die laboratorium kon bywoon (die een waarin Gerrit Olivier en Marlene van Niekerk hulle was) het hy my die bundel waarin hulle werk naamloos opgeneem is gegee en ek moes so voor hom sit en sê dit is goed, die een nie, daarteen kan gaan, dit is briljant. Wat jou natuurlik laat uitbars in sweetfonteine. Toe ek klaar is het hy gesê: jy het dit. Jy kan kom.
My prosawerk is anders – daar wys ek dit vir my man en uiteindelik lees my uitgewer Stephen Johnson en Ivan Vladislavic. Met hulle okays en advies gaan ek dan verder maar die Engelse tekste is ŉ totale aparte nagmerrie.
Ek publiseer nie graag “elders” nie – ek hou van ŉ bundel wat myself verras – en wil graag die gedigte vir die eerste keer in druk sien in ŉ bundel waar hulle tot hulle reg kan kom. Dit is ook maar ŉ oorblyfsel uit my jeug. Ek het so jonk begin skryf en toe gepubliseer sonder dat ek eers geweet het iets soos ŉ literêre tydskrif bestaan. Ons het op skool ŉ afgerolde blaadjie uitgegee en ek moet erken dit is baie lekker vir ŉ wordende digter om skielik iets van jou gedruk/getik te sien, jy kan dit lees asof dit nie joune is nie en krities begin dink daaroor. Maar dit voel my asof ek nie daaraan kan verander as dit eers gedruk is nie. So ek hou dit so lank moontlik terug vir moontlike veranderinge.
Gedigte werk nie vir my binne die raamwerk van feit of fiksie nie. Dit ontstaan so op ŉ ander vlak in mense se psige dat ek werklik nie in hierdie terme daaroor kan dink nie. Jou oë sien iets en jou binnekant gooi haar lyn in die water en die hoek wat taal is, raap dinge op. Of so iets.
Nee (en ja). Dit kan oneindig aanhou en menslike taal val uiteindelik soos skille van die berg. Ek kan onthou dat toe ek die berg as onsterflik beskryf (ook in skryfode waarin ek sê: alles gaan tot niet, behalwe hierdie adembenewende taferele, het ek wel gedink, sjoe mense sal verskil so met die osoonlaag ens. Maar al hoe meer blyk dit tog dat die aarde ons makliker kan afskud as wat ons ooit vermoed het.
Ek weet nie Louis – miskien is dit bloot ŉ psalm. ŉ psalm wat patrone van verbondenheid besing.
Was daar dalk iets (boek/musiek/film/skildery) wat ’n bepaalde invloed op die tot standkoming van dié betrokke vers gehad het?
Nooit. Gedigte is iets wat in my is wat gesê wil word. My enigste lojaliteit is om dit so helder as moontlik gesê te kry. Daarom gebruik ek Afrikaans, nie om enige ander rede as dat dit die vishoek is wat in my die helderste taal na bo bring.
Dit val binne die patroon van my bundels (sedert Dogter van Jefta) wat gewoonlik met ŉ lang slotgedig eindig. Wat dit anders maak is dat dit nie verhalend is of probeer wees nie. Dit is ook ŉ soort tuiskom in die Kaap. Die landskap van my hart is die Vrystaat, maar dit het my eindelik gevoel dat ek die band tussen besit en besing kon breek in die gedig. En hoewel ek weer eens tot ruste gekom voel oor die buie van die berg (bv. as ek laatmiddag gaan stap en die nagloed vang Duiwelspiek so dan dink ek, ja, kweperlig, dis hoe ek dit beskryf het) kry ek soms lus om ŉ nog skoner, kaler, killer reeks te maak. Sal maar sien.
Daar is mense wat sê dat Afrikaners, of dit nou skilders is of skrywers, met hulle kunswerke die land opgevreet het. Jou eiening is volkome gemaak deur jou kuns. Jy sê: ek besing dit want dit is myne. So miskien sien sommige die gedig so, ek dink egter dit sêe die teenoorgestelde.
Kon jy dié vers tot ’n bevredigende punt afhandel, of het jy dit maar ten einde laas versaak?
Die dagboek is opgegee. Die gedig kon met enige seisoen ophou, maar omdat dit aan die einde van die bundel is praat groter kragte mee, dus het ek rondgeskuif. Aanvanklik was die laaste word be-hemel. Eers na die Engelse vertaling het ek dit uitgekrap en verander na ont-hemel.
Ek weet glad nie van lesers se reaksie nie Louis. Oor die algemeen was die boek vanaf die voorblad tot die menopousale inhoud so konfronterend dat ek net ondergeduik het en wag dat die tyd verbygaan. Die feit dat die verkoop van die boek ook deesdae deel van die verantwoordelikheid van die skrywer word, vind ek al meer ondraaglik. Mens weet boeke moet verkoop word, mens weet, en veral julle twee weet, dat jy graag boekwinkels wil help, maar ek skop in op automatic pilot en probeer dit dan so beskaafd as moontlik afgehandel kry. Dit maak dit moeilik om jouself gefokus te hou op wat jy wil/moet skryf en nie te begin doen wat lesers gaan plesier nie. Iemand beskuldig my grappenderwys nou die aand dat ek doelbewus literêre vorms, titels en voorblaaie kies wat lesers afstoot, sodat die wat dan tog lees en koop ŉ bende gelouterde lesers is!
Antjie Krog is digter, joernalis en Buitengewone Professor aan die Universiteit van Wes-Kaapland. Sy het elf Afrikaanse digbundels en twee bundels kinderverse gepubliseer. Haar twee niefiksiewerke, Country of my skull (1998) en A change of tongue (2003) verskyn in Engels.Vir haar poësie het Krog onder andere die volgende pryse ontvang: die Eugene Marais-prys (1973), die Rapport-prys (1987), die Hertzogprys (1990), die FNB Award (2000) en die RAU-prys (2000). Vir haar vertaling van gedigte uit die inheemse tale, Met woorde soos met kerse (2002), ontvang Krog in 2003 sowel die Toekenning vir Voortreflike Vertaling van Poësie as die Toekenning vir Beste Vertaler van die Suid-Afrikaanse Vertalersinstituut (SAVI) in 2003. Gedigte van Krog is in Engels, Nederlands, Frans, Spaans, Duits en Italiaans vertaal. In 2009 verskyn ’n keur uit haar werk, Digter wordende , by Human & Rousseau.
Luister ook hier na ‘n voorlesing deur Antjie Krog van een van haar gedigte Land van genade en verdriet. [Your Tube]
Erkenning: Die konsep van Digstring is ingegee deur Brian Brodeur se benadering
op sy weblog “How a poem happens”..
Tags: vier seisoenale waarnemings van Tafelberg
Sunday, May 23rd, 2010 | Digstring.