Hierdie Sondag is dit Moedersdag. Ek hoop jy het onthou. En al weet ons al te goed dat daar ’n baie sterk kommersiële element aan hierdie dag is, net soos met al die soortgelyke mensgemaakte spesiale dae, kan ons dié een nie ignoreer nie.
Jy sien, die twee se pligte is eintlik nie vergelykbaar nie. Hulle is ook op ’n ander manier lief vir hul kinders. Ek is vas oortuig niemand sal ooit vir jou so lief wees soos jou ma nie. Dis ’n onselfsugtige liefde wat net ma’s sal verstaan.
Maar dis daardie vroue wat elke dag skietgebede opstuur vir hul kinders, wat elke oomblik van die dag wonder hoe dit met hulle gaan as hulle hulle nie sien nie.
Dis die vrouens wat eerder later sal eet wat oor is, wat lang paaie loop vir ’n paar rand om die dak oor hul kinders se koppe te hou.
Dis die vrouens wat Vicks op jou bors sal smeer en in wie se arms jy al jou seer kan laat verdwyn, dis die vroue wat raas as jy nie leer nie en seker maak dat die wêreld jou nie té vroeg insluk nie.
Die dokters het haar in ’n tyd van beperkte mediese kennis gewaarsku teen kinders op haar gevorderde (vir daardie tyd) ouderdom. As sy geluister het, het ek nie nou hierdie rubriek gesit en skryf nie.
Ek wens almal so ’n moeder toe en dink ook dié Sondag aan almal wat so ’n moeder verloor of nooit gehad het nie.
By SA se eerste Doodskafee was tee, koeke met ’n doodstema en gesprekke oor die gevreesde onderwerp.
Dit voel kompleet soos ’n begrafnis, maar niemand is dood nie. Ook is niemand hier om die laaste eer aan ’n geliefde te betoon of ’n traan te stort nie.
Tog is die dood op almal se lippe, die gesprekke ernstig en die atmosfeer somber – nes die koeke waarby ’n mens in die voorportaal verbyloop.
Van die deelnemers aan die bakkompetisie het gesê dit was vir hulle terapeuties om ’n doodskoek te bak. Foto: Sharon Seretlo
Al is so ’n “Doodskafee” iets nuuts vir Suid-Afrikaners, word dit reeds in 52 lande gehou. ’n Britse leukemielyer, Jon Underwood, het in 2010 met dié idee vorendag gekom. Hy het sewe jaar later ná ’n lang stryd teen bloedkanker gesterf.
Met dié Doodskafee wou Jon mense – meestal vreemdelinge – bymekaarkry om “koek te eet, tee te drink en oor die dood te praat”, juis omdat dit so ’n sensitiewe onderwerp is wat nie altyd openhartig bespreek word nie.