November 29, 2012 in Uncategorized Liewe aarde. Ek lees so af en toe fiksie. Partykeer dan wonder ek hoekom. Ek meen, hoekom sal enige mens fiktiewe dinge wil lees? Jy tel ’n boek op of skakel jou kimble aan, wel wetende dat jy op die punt staan om 500 bladsye vol grootliks uitgedinkte dinge te lees. Verbeeldingsvlugte van mense met die vermoë om skynkarakters uit te dink. Nou goed, dit laat jou ontspan. Die werklikheid is dikwels nie ’n lekker plek nie. En as ontspanning maak die lees van fiksie, veral speurverhale, vir my tog sin.
Maar, om nou die rooitaal in span, “there is more to it than meets the I”.
Dit was so ’n fees om ONSE VADERS te kon lees. Ek kan nie anders nie. Ek móét net die skrywer van hierdie boek gelukwens. Ek bewonder mense wat so baie dinge, so baie woorde, kan uitdink oor fiktiewe gebeure. Ek het eenkeer na ’n toespraak van Deon Meyer sit en luister. En toe sê hy die dag daar in die klein bibliotekie dat fiksie skrywers is net-net minder gek as digters. En dis nou regte egte digters – nie mense soos ek wat lief is om versies te skryf oor mooi vroue en mislike dae nie. En wie is ek om beter as Meyer te weet en ek reken ONSE VADERS bevestig net weer sy bewering.
Maar nou moet ek bieg, daar is ongelukkig een stukkie kritiek wat ek teen hierdie boek moet loslaat, en dit is dat, dit was vir my asof die boek maar ’n hele rukkie vat om lekker aan die gang te kom. Dit is waar Meyer se boeke dikwels goed werk. Dit vat jou op die heel eerste bladsy en dit hou jou aandag. En in ONSE VADERS is daar wel ’n spannende openingstoneel. Maar dit was vir my asof die boek dan sukkel om my aandag te hou, tot so honderd, honderd-en-veertig bladsye later.
Ek meen, die kans is goed dat ek sulke tipe boek sal neersit onder normale omstandighede. Ek is nie ’n maklike mens as dit by boeke kom nie, veral nie met fiksie nie. As ek ’n ding nie geniet nie dan los ek dit. Die lewe is te kort vir vervelige fiksie. Maar hierdie was nie normale omstandighede nie. Die ding is, ek wou graag die boek klaar lees, want ek wil nie graag die mens by wie ek die boek leen later moet vertel dat ek dit nooit klaar gelees het nie, sou ek ooit gevra word wat ek ‘dink’ daarvan.
Ek begin nou ernstig vermoed dat daar ’n proses aan die gang is wat behels dat sommige van my beweerde sluimerende sosiale vaardighede nou ontwaak. Ek meen, ek is nou al tot bekommerd oor wat iemand gaan dink as ek vir hom moet sê ag jou boek was so boring ek het die ding nooit klaar gelees nie. Maar ek glo nie ek is al heeltemal op die vlak waar ek eerder ’n groot kuier as ’n tydjie saam met ’n boek sal verkies nie Die brein is ’n wrede wrede ding. Net anderdag weer gehoor ’n doktor of ’n ding wat sê dat wanneer dit by vrees kom, dan is meer as 90% van die konneksies wat die brein maak totaal kunsmatig. As jy bang is, dan is enige geluidjie vreesaanjaend. En so vertel my brein seker maar vir my jy gaan daai mens aanstoot gee en dan gaan dit ’n geneuk afgee so lees maar liewer die ding klaar.