Oom Coen (09.05.1893 – 31.08.1972) is al 35 jaar oorlede, maar sy nagedagtenis leef steeds voort op die klein kusdorpie waar hy byna sy hele lewe geslyt het. Hy was een van die ware karakters van die Suid-Kaap. ‘n Man met ‘n passie vir die see, alhoewel hy nooit geleer swem het nie. Hy het inderdaad verskeie kere oorleef nadat die skuit waarop hy was, omgeslaan of op die rotse geloop het. Hy het altyd gesê die see wil hom nie hê nie. Oom Coen het probeer om van visvang ‘n lewe te maak in ‘n tyd toe vis volop maar goedkoop was en vrieskaste onbekend. Hy en tant Sarie het 8 kinders in Witsand groot gemaak. Ten spyte van hul bitter armoede kan die kinders nie onthou dat hulle ooit honger gaan slaap het nie. Daar was altyd minstens vis om te eet.
Oom Coen was soos meeste van sy vissermansvriende baie lief vir ‘n wyntjie. Tant Sarie kon die drinkery nie veel nie en daarom het oom Coen sy bottel by sy boothuisie in die sand begrawe. Dis ‘n klein sinkgeboutjie wat bokant die hoogwatermerk langs die rivier tussen die bosse op die sand gestaan het. Dis waar hy sy nette en visgoed gebêre het. En as hy lus was vir ‘n knertsie het hy afgedrentel na sy “office” waar hy met ‘n paar hale van sy groottoon in die koel, klam sand die bottel opgediep het. As tant Sarie haar dalk te sterk uitgelaat het oor die wyn, sou hy haar stilmaak en sê: “Ek is die groot rat en julle is kleintjies, julle draai om my!”