Dit voel asof ek in ‘n droom is. Dit is maar net Dag Een van ons inperking en dit neem stadig om in te sink, dat ‘n klein onsigbare virus die hele wêreld lamlê. Daar is nou al soveel gefilosofeer, grappies gemaak en geskryf oor die onderwerp en die uitwerking daarvan, dat ek besluit het dat ek net vandag daaroor sal skryf.
In die volgende dae sal ek opbeurende foto’s en verhale met julle deel oor daardie wonderlike semi-woestynwêreld in Suid-Afrika se noordwestelike hoek teen die grens van Namibië en Botswana.
Oeeeee dis besonderse fotos. So bly die lug is mooi skoon by jou en dat daar ook stilte is. Ek het jou skrywe baie geniet
Baie dankie, Dina – ek sien so uit daarna! Ek hoop jy gaan baie van daai pragtige name van die kampe en watergate bygooi vir ons wat ook wens ons kon in die Kalahari gaan wegkruip vir virusse…
Baie dankie Ineke. Ek bly ver van die winkels af. Hier is steeds mense wat aangaan asof niks gebeur het nie. Stel jou egter voor dat jy vir drie weke saam met uitgebreide familie in ‘n sinkhuisie moet sit in hierdie hitte. In die meeste townships steur die mense hulle nie hieraan nie. Ek is beangs om te dink hoe die virus in hierdie areas soos ‘n veldbrand kan versprei.