Stowwerige gegriffel: Lyf
Ons aardse bestaansvorm.
'n Voorlegging aan promotors Prof Lyfman Baard en Prof Christo Ozrolyf van die universiteit van die denke, ter voldoening aan die vereistes van die graad: D Phil: Lywensharmonie.
Of bloot dalk, 'n sosiale stelling van 'n denker wat die geheel probeer sien in 'n kunsmatig gefragmenteerde verdeeldheid genaamd samelewingnorme, in welke geval die outeur tevrede sal wees met 'n doringdraad-graad in pappot-roer.
Motivering: 'n Skroefdraad wat beskadig is as gevolg 'n publikasie wat beweer hy is gesaghebbend, wat 'n eerlik en goed deurdagte artikel, kritiseer en met minagting verwerp as onbeskof en dom. 'n Tweede skroefdraad wat geknak is omdat 'n filosoof se mening oor wat ons almal weet, maar oor swyg omdat Tannie Emsie sê ons moet, as walglik afgemaak word. 'n Derde skroefdraad wat deur 'n skewe moer beskadig word omdat die moer dink sy struktuur is onaantasbaar. En meer as net 'n greintjie knorrigheid oor 'n selfaangestelde ongeïdentifiseerde stelsel, wat vrye denke as onbeskof beskou.
Samelewing:	Die saamgegooide massa van enkelinge wat nie noodwendig saamhoort of saamdink nie, saamgeboelie in 'n voorskriftelike boksie waarin ongeïdentifiseerde voorskriftelikes se absurde norme hulle verwring tot iets wat wat hulle nooit bedoel was, om te wees nie.
Verwarring:	Die produk van die mensdom en die samelewing se selfgemaakte kontradiksies.
Wese:	Die samestelling van die mens as geheel in al sy dimensies.
Diplomasie:	'n Dikwilse gefeinsde verdraagsaamheid (lees ook valsheid) teenoor sake en persone wat die denker in der waarheid, dwars in die krop steek.
Lyfik:	Die vorm waarin lyf op aarde geplaas is.
Lieflik:	Die natuurlike aard van die vorm, voordat dit deur 'n samelewing tot walglik verklaar is.
Pretensie:	Oordele deur narciste wat self agter die deur staan en so, dié wat die universele denke publiek publiseer, afmaak as dom.
Narciste:	Lyers aan die nare afwyking, genaamd normaliteit.
Normaliteit:	Wanpersepsie van 'n minderheid wat deur gewetenlose intimidasie, die meerderheid oortuig het om te word, dit wat hulle nooit bestem was om te wees nie. Die meeste lyers loop los, en onbehandeld rond.
'n Samelewing wat leef in sy eie verwarring. 'n Samelewing wat daardie einskappe wat hyself as kern van sy aardse bestaan ag, tersefdertyd minag.
Die mens is in die vorm van 'n lyf op aarde geplaas. 'n Lyf met 'n magdom einskappe, elkeen daar geplaas en geprogrammeer met 'n doel. Elke eienskap uiteenlopend, tog aanvullend. Elke eienskap met die doel om die ander te komplementeer. 'n Volledige skepsel. Toe word die lyf slim. Hy hedefinieër die lyf. Hy besluit dat sekere eienskappe en emosies wat daarmee saam gaan, mooi is. En ander is ononderhandelbaar boos. Klaar gepraat.
Hulle het gesê, so capish! Maar wie is hulle? Nie eers hulle weet wie hulle is nie.
Daar was enkelinge wat, sonder om askies te sê daarvoor, op 'n dag gaan stilstaan het en die entiteit lyf mooi beskou het. Van kroontjie tot toontjie. Oor elke ronding, elke aanhangsel, elke groeiseltjie en uitstulping. En dis hulle wat iets moois gesien het. Iets wat die ander ook sou sien, as hulle net deur hulle eie vooroordele sou kyk.
Nou sit een lyf met 'n pen in die hand en skryf. Die ander lyf staan en predik. En albei slim lywe stem saam, die lyf is 'n verleentheid. 'n Kontradiksie oor die lyf, uitgespreek deur 'n lyf.
Verstedeliking begin. Elke stukkie stad word rondom die gemak van die lyf beplan. En die oomblik as die lywe die stad betrek, word die lyflike dele van die stad as sleg afgemaak...
Die outomobiel bedryf bou voertuie rondom die lyf se vorm en gemak. Maar sodra een lyf, in die gemak van sy outomobiel, ontspan en 'n stukkie van 'n ander lyf aanraak, is die lyf skielik aanstootlik.
En dan skryf twee skrywers. Een oor die lekkerkry van lyfwees en 'n ander oor die natuurlike ontspanningswaarde van die onveranderde en ongemaskerde lyf. En albei is reg, maar albei word veroordeel. Omdat hulle dit durf skryf wat die ander lywe in elk geval dink, maar ten sterkste ontken. Die ander lywe dink dat hulle ontmaskerde denke hulle nou gaan reduseer tot lyflik, en daar vergaan die lieflikheid van lyflikheid binne oomblikke.
Intussen word lywe se status gemeet aan dit wat daaraan geheg word, daaraan gehang word of waarin dit gestoor of vervoer word. Alles eksterne dinge wat opraak, breek en vergaan. Dan sê lyf: skielik "Nou het ek waarde." En as lyf se lyf eendag 'n disfunksie ervaar, kom lyf skielik agter dat die dinge rondom sy lyf, nie die disfunksie kan herstel nie.
Die dag as lyf begin uitsterf, besef hy hy moet nou vermeerder, en dan word die stukkies lyf wat hy ontken, skielik na waarde geag. As nuwelyf honger is, word die stukkie lyf wat altyd verbloem en geminag is, aangebied om dit te voed.
Die dag as lyf en lyf mekaar raaksien, begin waardeer, beter leer ken en later lyf-lyf speel, kom daar 'n stuk bevryding oor lyf. Dan ervaar lyf en lyf die volle vreugde van lyfwees. Die volgende dag as lyf vir medelyf sê van die wonderlikhede van lyf, sê medelyf met minagting sies!, en trek 'n lyf-gesig. Tog wonder medelyf of hy nie dalk iets gemis het nie...
Die dag as lyf, lyf en al die ander bevryde lywe, 'n dag, 'n naweek of 'n week in die natuur deurbring soos lyf geskep is, is daar 'n vryheid, 'n natuurlike assosiasie met wat lyf bestem was om te wees. 'n Vervulling van ongekettingde lyfwees. Maar dan keer 'n klomp lywe keer weer terug na 'n gemaskerde gemeenskap vol lap-maskers, waar lyf weer skaam-skaam sy eie bestaan klasifiseer, stigmatiseer en minag.
En so word lyf 'n lyfbang skepsel wat homself tot sy eie grootste bedreiging maak. Die lieflikheid van lyfwees word verskuil agter pretensieuse lap- en geestes maskers, en die feestelikheid van lyfwees word gehoon as ... lyflik.
© Stof 2010/02/08