Kritici van die kruistogte deur hul tydgenote - Die versamelings - 2022
In 'n toespraak wat Johannes Paulus II tydens die Dag van Vergifnis in die Heilige Jaar 2000 gehou het: " Ons kan nie daarin slaag om die ontrouhede aan die Evangelie wat sommige van ons broers gepleeg het, te erken nie, veral gedurende die tweede millennium. Laat ons vergifnis vra vir die verdeeldheid wat onder Christene plaasgevind het, vir die geweld waartoe sommige hulle in diens van die waarheid gewend het, en vir die houding van wantroue en vyandigheid wat soms teenoor die gelowiges aangeneem word. ander godsdienste ". In sy toespraak aanvaar Johannes Paulus II in die naam van die Katolieke Kerk die verantwoordelikheid van die kruistogte wat hy as 'ongelowiges' met verwysing na die Bybelse tekste noem ...
Buiten 'n vermeende morele of politieke fout, is dit eerstens die onversoenbare verhouding tussen die waardes wat deur die Evangelies geleer word, en die resultate van die aksies wat gedurende die kruistogte wie se Kerk hy wil wysig. As dit nege eeue geneem het voordat die Vatikaan homself so kategories geposisioneer het, is daar stemme geopper vanaf die vroeë dae van die kruistog, om die meriete daarvan te bevraagteken, dit te kritiseer en selfs in enkele seldsame gevalle, s 'daarteen te staan ​​kom.
Kritici van die tydgenote van die kruistogte verteenwoordig nooit die hoofstroom nie. Daar moet op gelet word dat hulle sosiale aanvaarding gedurende die 11de-13de eeu dominant gebly het. Die uitdagings word hoofsaaklik mondelings oorgedra en is eintlik verlore. Ons merk op dat die bronne vermeerder vanaf 1200, na die opeenvolgende mislukkings van die Tweede en Derde Kruistogte en die afleiding van die Vierde Kruistog na Konstantinopel in 1204, wat die veroordelings uitkristaliseer, selfs onder sy verdedigers.
Die toespraak van hierdie teenstanders is interessant in wat dit innoverend vir die leser bring, en dit beskryf die standpunt van hedendaagse Westerlinge oor hierdie gebeure.
Die houding van die kruisvaarder
Die Eerste Kruistog is 'n spesiale geval in wat René Grousset 'die epos van die kruistogte' noem, omdat dit die enigste ekspedisie was wat daarin slaag om sy doelstellings te bereik - naamlik om die stad Jerusalem te verower - deur die oorlogagtige manier. Sy sukses en sy ongetwyfeld innoverende karakter verseker hom die ondersteuning van alle kroniekskrywers en troebadoers.
Daar is wel geskrifte wat hierdie fasade knak. Guibert de Nogent, abt van Nogent -‐ sous -‐ Coucy (1053--1124) wat 'n Gebaar van God deur die Frankies of Albert, kanon van Aix -‐-la -‐ Chapelle, in sy Geskiedenis wat omstreeks 1130 geskryf is, is albei ten gunste van die kruistog. Hulle blameer egter die "Baie wrede slagting (1)", veral teenoor die Jode van die Rynse stede wat Pogroms ondergaan en met geweld gedoop word (2).
Die twee kroniekskrywers wys ook op die foute van die Crusaders tydens die slagting wat gevolg het op die inname van Jerusalem in Julie 1099. Albert d'Aix praat van 'n "dwelmverwante bloedbad (3)" en veroordeel die leiers wat die Moslem-oorlewendes wat hulle gehad het, doodgemaak het. gespaar vir losprys of ter wille van die mensdom (4) "om te verseker dat hulle nie in opstand kom nie.
"Hulle onthoof en stenig meisies, vroue, edele matrone, selfs swanger of met jong kinders."
Nie die kruistog of die verdienste daarvan word deur die kroniekskrywers bevraagteken nie, maar die houding van die deelnemers wat volgens hulle nie in ooreenstemming met die etiek is nie, moet aanvaar word deur die boetvaardige wat na Jerusalem gaan en die kruis neem. vir haar.
Die gedagte dat 'n kruisvaarder rede moet ken om 'n houding te handhaaf wat ooreenstem met die status van die pelgrim, is die belangrikste kritiek wat 'n mens in die tekste vir die periode van die 12de eeu ontmoet. Die sukses al dan nie van 'n ekspedisie word selfs grootliks toegeskryf aan die houding van die Crusaders en hul gedrag tydens die ekspedisie.
'N Prior van Vigeois, in Limousin, Geoffroy (oorlede in 1184), skryf die kruisvaarders se dissipline toe die onvermoë om 'n stad in te neem' (5). In Brabant gee 'n voortsetting van die kroniek van Sigebert de Gembloux van 1112 'n katastrofale dimensie aan die mislukking: 'it is not easy to find (...) since the origin of Christianity, such a large part of the volk ​​van God is so vinnig en op so ellendige wyse uitgewis ".
Op dieselfde manier begin die bul Audita tremenda waarmee Gregorius VIII die derde kruistog verkondig, op die "onenigheid wat die kwaadwilligheid van die mans onlangs in die vaderland van die Here gewek het", en skryf die verowerings van Saladin toe aan die rusies van die Latyne ( 6).
Die lewe van Saint Louis, wat tussen 1305 en 1309 deur Jean de Joinville geskryf is, trek 'n soortgelyke waarneming. Hy skryf die nederlaag van die Sewende Kruistog toe aan binnegevegte onder Christene. In 1270 weier hy om Lodewyk IX, wat 'n tweede wens vir 'n kruistog gemaak het, te volg onder die voorwendsel van misbruik wat deur die Kruisvaarders tydens die laaste ekspedisie gepleeg is en deur te herinner dat die staatsplig voorrang geniet bo 'n ver en gevaarlike avontuur. Hy skryf die begin van die Agtste Kruistog toe aan die slegte raadgewers van die koning wat '' 'n doodsonde pleeg '' deur hom in te span om 'n nuwe ekspedisie na die Ooste op te roep omdat hulle die toekoms van die koninkryk onseker laat.
Die monnik Rutebeuf (1230-‐1285) het syne saamgestel Disputasie van gekruis en ongekruis (7), 'n poëtiese debat waarin hy hierdie argumente opneem. Die onbedoelde verkies om sy erfenis te behou wat hy sou moes spandeer om na die Heilige Land te kom en wys daarop dat hy sy kinders arm en sonder hul vader sal laat as hy paaie kruis.
Kruistog en Evangelies
Die promotors van die Kruistogte verwys na die weerspieëling van die Vaders van die Kerk wat gewonder het onder watter omstandighede 'n Christen die swaard kan dra en oorlog kan voer. Die beginsel van 'Just War', wat in die 5de eeu in La Cité de Dieu in die 5de eeu wyd geteoretiseer is, laat 'n Christen toe om 'n ongelowige te veg in 'n verdedigingsoorlog, en slegs as hy dit in die naam van die Christendom doen. Die Kruistog, 'n onderneming wat in die naam van God geskep is om die Heilige Land en Jerusalem, wat regmatig aan die Christelike volk behoort, te 'herwin', val dus teoreties binne die kriteria van Just War.
Ander teoloë het 'n meer vreedsame interpretasie van die Evangelies aangebied. Die kanonis Gratien, woonagtig in Bologna, het tussen 1140 en 1150 'n besluit (8) geskryf waarin hy meer as 3 800 soms teenstrydige kerklike wette bymekaarbring wat hy in verband gebring het en probeer versoen het.
Oorsaak 23 van die tweede deel van sy besluit erken dat 'n wettige gebruik van geweld in die diens van die reg aanvaar kan word, maar dat dit noodwendig in stryd is met die boodskap van Christus wat dit in die blok verwerp. Gratien kom tot die gevolgtrekking "dat dit blyk dat oorlog voer 'n sonde is". Hy stel 'n lys van verse uit die Bybel op wat die nie-gewelddadige houding van die Christen bevoordeel (9).
Oorsaak 23 van Gratian se besluit toon ook die paradoks wat tot stand kom tussen die Christusboodskap en die kruistog. Die proklamasie daarvan, die leiding daarvan en die aanmoediging deur godsdienstige verbreking van die tradisie wat die geestelikes verbied om oorlog te beywer.
Bernard de Clairvaux, wat die Tweede Kruistog verkondig, word na die ramp van die ekspedisie die sondebok vir teenstanders. Die Annale van Würzburg open die jaar 1147 met 'n diatribe teen "die pseudo -‐ profete, seuns van die demoon Belial en getuies van die Antichris, wie se" illusie-woorde "en" ydele prediking "die kruistog gevra het.
Aardelike Jerusalem en hemelse Jerusalem
Die Cisterciënzer-orde het vroeg reeds die idee voorgehou dat 'n kruisvaarder nie genoeg is om 'n mens se siel te red nie, ondanks die 'vergifnis van sondes', wat verkry word deur iemand wat die kruis neem as hy op die pelgrimsroete sou sterf. .
Die innerlike reis moet minstens net so belangrik wees as die landreis. Die Cistercians haal Saint Jerome aan: "Dit is lofwaardiger om vir Jerusalem te lewe as om na Jerusalem te gaan". Bernard de Clairvaux bevestig self dat 'die doel van die monnike nie is om die aardse Jerusalem te soek nie, maar die hemelse Jerusalem'. In 1219-‐1223 bied die Dialogue des Miracles, saamgestel deur Césaire (oorlede 1240), meester van beginners uit Heisterbach (Rynland) die luisteraar 'die kruis van die oorsese ekspedisie', of
"Die kruis van die Cisterciënzerorde". Hy het verduidelik dat hy die tweede gekies het omdat dit 'die heilige kruis (...) is wat verkieslik is bo 'n stuk materiaal wat tydelik aan 'n kledingstuk vasgewerk is'.
Raoul le Noir, 'n tydgenoot van Thomas Becket, het in die herfs van 1187 'n Militêre Kuns (10) geskryf wat die paaie na Jerusalem beskryf. Die skrywer gee 'n lys van drie liggaamlike en materiële pelgrimsreise na die heilige stad, maar daar is ook geestelike: 'n binnereis wat uitsluitlik deur geloof gelei word. Hy skryf dat "ons moet die verdienste van die mistieke pelgrimstog verkies" en om Sint Johannes aan te haal "Gelukkig is diegene wat geglo het sonder om dit te sien (11)".
Die kritiek op Raoul herinner ook aan dat Christus tydens sy inhegtenisneming Peter verbied om die swaard te gebruik om hom teen sy aanvallers te verdedig en tot die gevolgtrekking gekom dat 'God nie wraak wil neem op die mens nie, en ook nie die verspreiding van geloof deur geweld nie'. .
In plaas daarvan om die heidene met die swaard te slaan, verkies hy dat die woord van God tot hom gebring word sodat 'n beredeneerde bekering toegelaat word (12). In 1155 spreek Peter die agbare, skrywer van Against the Saracen Sect, Moslems toe deur die oneindige liefde van God vir alle mense, ook heidene, te beklemtoon. Hy bevestig dat hy die sendelinge verkies wat sy boodskap aan hulle oordra eerder as die ridders wat met hulle veg: 'Ek val jou nie aan, soos ons s'n so dikwels, met arms, maar met woorde, en nie met geweld nie, maar deur rede, nie in haat nie, maar in liefde ".
Die vergelyking van Moslems en die Apokalips en die onmoontlike sukses van die kruistog
Die verwerping van geweld tot nadeel van geloof word weerspieël in die geskrifte van ander denkers vanaf die einde van die 12de eeu wat Moslems as die leërs van die Antichris identifiseer.
Vader Joachim de Flore (oorlede in 1202) skryf na die nederlaag van die Derde Kruistog dat die oorwinnings van Saladin 'n voorbode van die einde van die tyd is, soos dit in die Apokalips beskryf word. Dit blyk dus nutteloos om hulle met die swaard teë te staan, omdat hulle - ondanks hulself - die goddelike missie bereik. Om Voorsienigheid te gehoorsaam, vereis dat u die missie ten gunste van die kruistog bevoordeel (13). "Laat Christene hulself meer oplê deur te preek as deur oorlog (14). Uiteindelik gaan die korttermyn oorlog teen Islam vooraf verlore, aangesien dit die koms van die Antichris moet bevoordeel. Al is dit net uit Christelike liefde, is dit dus belangrik om die bekering van die heidene toe te laat voor die aankoms van die Antichris, wat andersins in die hel gedoem is.
Frans van Assisi, stigter van die Fransiskaanse orde, bepleit universele prediking wat toeganklik moet wees vir almal, Christene en heidene. In 1219 het hy so ver gegaan dat hy na die kamp van die Sultan van Egipte al-Kamil gegaan het om die Evangelies aan hom te verkondig in 'n poging om die kruistog te beëindig.
Die herhaalde nederlae en die belangeloosheid van die Ooste
In 1204 val die kruisvaarders na Jerusalem die stad Konstantinopel aan en plunder. Pous Innocentius III skryf aan Petrus van Capua, sy legaat: "U het die land wat die Here ingewy het, verlaat (...) Ons het ons mag aan u oorgedra, nie om die Ryk van Konstantinopel te verower nie, maar om te verdedig wat bly in die Heilige Land (...) met behulp van die swaarde, wat bedoel moes gewees het vir die heidene om die bloed van Christene te vergiet ".
Ondanks die verwyte van die pousdom, bly dit diegene wat sulke vervreemding van die kruistog toegelaat het, in die oë van Christene. Die digter Guilhem de Figueira, wat in die graafskap Toulouse gevind is, het in 1227 geskryf "Verraaier Rome, hebsug het u maat laat verloor (...) U doen die Sarasens min skade, maar u sluip die Grieke en die Latyne uit".
Selfs onder diegene wat die Grieke haat, bly die ekspedisie onverdedigbaar. Roger Bacon skryf in 1260 in sy Opus Maius "Die oorlog is nutteloos teen hulle (die Grieke) omdat die oorlewendes en hul kinders net meer gegrief het oor die Christelike geloof".
Bekering en die Bybelse boodskap bly dus die voorkeurroete, soos blyk uit die mislukking van die ekspedisies, selfs al is hulle net so goed voorbereid as dié van Saint Louis (Sewende en Agtste). In 1250 word hy saam met die oorlewendes van sy leër in die slag van Mansourah gevange geneem. Die kroniekskrywer Matthieu Paris berig dat 'n lang rou dwarsdeur die koninkryk van Frankryk gevestig is en dat baie mense hul geloof verloor (15). Tydens sy tweede kruistog sterf Lodewyk IX tydens die beleg van die stad Tunis op 25 Augustus 1270. Na sy dood sal daar geen kruistog meer wees nie.
In die lente van 1274 wou Gregorius X 'n nuwe kruistogprojek op die agenda van die Raad van Lyon II plaas, maar hy moes noodgedwonge dit prysgee voor die gebrek aan entoesiasme van die konings (16). Sy dood in 1276 het 'n einde aan die projek gemaak. Die Franciskaanse kroniekskrywer Salimbene d'Adam skryf dat 'dit nie in God se planne is dat ons die Heilige Graf behandel nie, want almal wat dit probeer het, het misluk'.
Tussen 1291, val van Saint -‐ Jean -‐ d'Acre en 1307 toe die Orde van die Ridders van die Tempel afgebreek is, het Christene nie meer vestings of leërs gehad wat in die Ooste kon ingryp nie. Vir die kroniekskrywers is God nie van plan om toe te gee aan die verowerende versoeking van die Christen nie.
In sy Confession of the Lover vra John Gower (1330-1408) "of dit reg is om die Middellandse See oor te steek om die Sarasense te veg en dood te maak" aan 'n boetvaardige wat hom antwoord: "Ek haal die Evangelie aan, my seun en Ek lees daar dat 'n mens moet 'preek' en 'ly' vir die heilige geloof. Ek vind nie '' doodmaak '' nie17. Behalwe die waarneming van die mislukking van oorsese ekspedisies oor twee eeue, is dit die idee van 'n kruistog wat nie meer wettig verdedigbaar en sosiaal aanvaarbaar blyk te wees nie.
Bronne en bibliografieë
2 Die verbod om Jode te dwing om Christene te word, dateer vroeg in 633 in die Raad van Toledo IV, toe dwangdoop verbied is, selfs al dwing dit diegene wat teen hul wil gedoop is om Christene te bly.
5 Geoffroy, strofe 52.
6 In die besonder oor die opvolging van Baudouin IV, waar die twee aristokratiese faksies aan die wapen kom, deur die Turke te verbind.
7 Die 'ongekruiste' is hier die een wat sy kruisvaartbelofte ontken.
9 "Wraak en vergelding is myne (DT, 32,35); "Dit is die vrede wat Ek jou gee" (Joh, 14, 27); 'Waarom wraak neem eerder as om te aanvaar dat u beledigings of bedrog ly? (I, Co, 6, 7).
16 Net koning Jakobus IV van Aragon, oud en siek, het die Raad bygewoon.
13 Daniel "Apokaliptiese bekering: die Joachitiese alternatief vir die kruistog", p.136-139.
- Albert d'Aix, Geskiedenis van die kruistogte, t.1, paleo.
- Guibert de Nogent, Geste de Dieu par les Francs, (vertaal .. Monique Cécile Garant), Spieël van die Middeleeue, Brepols, 1998.
Video: Political Documentary Filmmaker in Cold War America: Emile de Antonio Interview (Januarie 2022).