Of Innocence – PANDORA'S CUNT
On July 4, 2016 By grainne proinseasIn Philosophy, Poetry
Ingmar BergmanThe Seventh Seal Aug | 2011 | MaanKind
‘n Baie Spesiale Dag!
Intuïsie, klein, Kleinmond Self-Catering Accommodation, Vakansie, Verandering
Vandag is ‘n baie spesiale dag! Vandag 9 jaar gelede was dit die laaste dag wat ons in Gauteng gewoon het. Laatmiddag toe die treklorrie weg is, het ons geduldig vir 2 ure die katte gesoek en toe die lang pad met 2 karre gevat…
Elke enkele vakansie is spesiaal op sy eie manier en ek kan nie ‘n piesang met ‘n appel of ‘n peer vergelyk nie, maar daar is een baie spesiale vakansie, die vakansie wat my lewe so verander het soos die appel toenterdae Eva se lewe geswaai het.
Almal wat deel is van die jaarlikse sirkus van Kersfees sal weet waarvan ek praat as ek sê as kleinhandel besigheids-eienaar, voel jy teen Januarie of jy nie meer uit die bed wil klim in die oggend nie, wat nog te sê om jou liggaam moeisaam deur die dag te sleep. Ek het een goeie dag net opgestaan en twee vliegkaartjies bespreek Kaap toe vir die naweek, sonder enige planne van hoe en waarheen. MaanMan wou nog prakties wees en ‘n ordentlike vakansie reël, maar ek het bloot gesê die kaartjies is gekoop, alles is gereël, ons vlieg en klaar.
Van die lughawe af het ons kuslangs gery met Clarence Drive, deur Bettiesbaai. Op daardie stadium het nie een van ons hierdie gedeelte van die Wes-Kaap geken nie.
In Kleinmond aangekom, het ek MaanMan gevra om bietjie deur die woongebied te ry, dit het na ‘n lekker dorpie gevoel, so tussen die berg en die see. Ek onthou die gevoel in my hart toe ek vir hom gesê het, “Hier sal ons lekker kan fietsry, kom ons kom bly hier.” Deur die genade het hy, inskiklike mens wat hy is, dadelik ingewillig, maar bloot omdat hy soos gewoonlik nie mooi geluister het wat ek sê nie. Hy het gedink die bedoeling is dat ons die aand in Kleinmond oorbly in plaas van verder ry soos beplan.
Nadat ons blyplek vir die aand gekry het, wou ek opsluit by ‘n eiendomsagent ‘n draai maak om te kyk na huispryse. Ons het by die naaste eiendomsagent – die Oranje een nogal! – na ‘n muur vol foto’s gekyk, en MaanMan het sy vinger spontaan op een foto gedruk en gesê hy hou van dáárdie een. Die agent wou nie byt aan ons navrae nie en gereken dat die plek te verwaarloos is en dat hy ons beter huise in dieselfde prysklas kon wys. Kleinmond is egter ‘n klein dorpie en ons het die huis self gaan soek. ‘n Teensinnige vrou het ons storie aangehoor en ons binnegelaat om net baie vlugtig die huis te bekyk.
Ons was onmiddellik albei verlief op die verflenterde huis en het teruggery na die eiendomsagent en ‘n aanbod om te koop gaan teken, onderhewig aan die verkoop van ons besigheid binne sestig dae. Twee dae later het ons teruggevlieg Johannesburg toe en die besigheid die volgende oggend voor werk verkoop. Net so. Alles het soos ‘n legkaart in plek geskuif. Soos Rubik’s Cube.
Dis nou vandag agt jaar en 364 dae later en ons kan in alle eerlikheid sê ons het huis toe gekom. Ons het ons intuïsie gevolg en dit het vir ons gewerk.
Boekemakranka, e-Boek Uitgewers, e-Boeke, eBoeke, Kleinmond Self-Catering Accommodation
Kan jy noot hou?
As kind is daar vir my met die doen van aanlegtoetse gesê ek is vir alles ewe goed aangelê en ek kan enige iets gaan leer.
In die jare toe ek nog produktief in die arbeidsmark was, was ek trots daarop omdat ek so veelsydig is. En kon enige iets doen. Letterlik. Ek het al in my lewe genurse, ge-admin, geleer, navorsing gedoen, lone by ‘n fabriek uitbetaal, by supermarkte gestaan en vir jou gevra watse seep gebruik jy en hoeveel verdien jy, werwing vir ‘n personeelagentskap gedoen, IK-toetse gemaak en gerekenariseer, met ‘n skroewedraaier in my aktetas rondgevlieg en stelsels en kaarte in rekenaars geïinstalleer (Daardie jare kon jy), lewensversekering verkoop, media analise gedoen, ‘n kwekery van nuuts af begin, ‘n Verimark franchise gekoop en self bedryf. Nou bedryf ek ‘n gastehuis by die see, en publiseer e-Boeke.
Maar. Ek kan nie noot hou om my lewe te red nie. As kind in ‘n baie klein plaaskool moes ons almal in die koor staan, maar ek moes net my lippe beweeg, ek mag nie saam gesing het nie. Toe ek nog ‘n gereelde kerkganger was, het mense my snaaks aangekyk as ek saamsing. Ek is baie lief vir musiek, veral opera en lig klassiek. Hier speel elke dag musiek in my huis. Maar dit help my nie om lief te wees vir musiek nie. Ek kan steeds nie noot hou nie.
Ek het ook bitter swak ko-ordinasie. Die jong man wat my moes toets vir my scooterlisensie het vir my gelag. En by die RGN waar ek gewerk het, het ons vir die grap al die toetse op onsself afgeneem. Ek het die ko-ordinasietoets vir skoolgereedheid gedruip…
O en ek kan nie dans nie. Kon nog nooit.
Wat is daar wat jy glad nie kan doen nie?
Colloidal Silver, Gordelroos, Silver Ion Gel, Varicella zoster
Dis toe al die tyd die Varicella zoster virus oftewel Gordelroos wat my so siek in my vorige pos gemaak het.
Ek is amper weer reg om julle poste te lees
My Uitsig vandag
Dit is my uitsig vir nou. Daar is seker voordele…
Ek kan sonder om sleg te voel bietjie niks doen.
‘n Uiltjie knip in die middel van die dag
Opvang op my leeswerk
Ons kan altyd weer volgende week Hermanus toe gaan
Ek het dinktyd
Ek probeer dink hier mense! Wat is die voordele van opgooi in die nag en maagpyn in die dag?!?
Is jy dalk R192.02 armer?
Foute deur banke
Een goeie dag in Mei sien ek ‘n vreemde transaksie op my Kredietkaart staat. ‘n Kredietinskrywing wat lees:
Elec Pmt R192.02
Snaakse bedrag, en niemand wat ek ken het mos my kredietkaartnommer nie?
OK ek het wel gelag daaroor, want die vorige bedrag was -R180 vir Computicket, vir die Kaasfees wat ons nie kon bywoon nie en die R180 ‘gemors’ was. Ek glo mos as ek geld uitgee of weggee kry ek dit dadelik terug! Werk elke keer….
Nietemin, daar was nie ‘n verwysing by soos met al die ander transaksies nie, en my navraag by die bank het die volgende reaksie gehad:
Herewith we confirm that we are unable to see who the payment came from. We trust you find the above in order and thank you for your valued support
Die kredietkaartafdelking het nie eers my navraag beantwoord nie. Nou wat nou? Ek kan mos nie sommer net geld vat wat iemand verkeerdelik inbetaal het nie? As die bank nou nie kan naspeur waarvandaan dit kom nie? Is iemand nie lus vir werk nie, of wat??
Ek het dit toe daar gelaat, en R200 elders heen gekanaliseer waar dit nodiger is as by my.
En nou sien ek op my nuutste staat:
Dit pla my, iewers is daar iemand wat dink hy betaal iets vir iemand, en dit gebeur nie. Sal maar wéér more probeer uitvind.
Boekemakranka, Kleinmond Self-Catering Accommodation, Kleinmond Selfsorg Akkommodasie, The Colour Orange
The Colour Orange, dis wat!
Dan is daar natuurlik ook ‘n PLEK waar jy lekker kan gaan sit en LEES…
Ja, dis wat Oranje is!
Geloof, Glo, Reïnkarnasie, Spiritualiteit
Blogland is ‘n lekker plek. Hier loop die Pagan en die Priester saam, en jonk en oud, ryk en arm vat hand.
Ou bloggers sal weet dat ek gedurig wil vertel van hoe dinge in my dae was, ja vanmelewe se tyd, maar een ding kan ek julle sê, oor Godsdiens en wat ons glo of nie glo nie het ons nooit gepraat nie. Nooit. Dit was Kerksake. En oor Kerksake is daar nie sommer net so oor gepraat nie.
Nou is dit anders. Ons ontbloot onsself en ons harte. En ek praat nou maklik oor wat ek glo.
God is vir my die energie in ons en om ons. God is Liefde. Love is all there is. Ek dank God elke dag uit die diepte van my hart vir wie en wat en waar ek is (beide geografies en eksistensieel). Ek is diep dankbaar vir elke happie kos wat ek eet, al prewel ek nie ‘n paar sinne voor ete nie. Ek dank God dat Hy/Sy elke dag met my gesels deur boodskappe, mense, boeke en Engele.
Nee ernstig nou, ek was nog net twee jaar oud, toe het ek een dag vir my ma gesê hulle gaan Wikus in ‘n wit kassie sit – drie weke later is die outjie toe nou begrawe in ‘n ‘wit kassie.’ Op vyf toe my blindederm uitgehaal is, was ek niks bang om alleen in die hospitaal te bly nie. Niemand het agterna verstaan van die tannie wat heeldag by my op die bed gesit het nie, want niemand anders het haar gesien nie. Ek kan vir jou honderde sulke voorbeelde uit my lewe noem.
Mense wat ek ken kom groet my, so ‘n week voor hulle oorgaan. Daarna gesels hulle nog na ‘n paar dae gereeld met my, en dan al hoe minder. Dis nie altyd maklik om te weet nie, soos bv verlede week het iemand na aan my op ‘n sielsvlak kom sê sy het kanker, en dit gaan nie lank wees nie. Sy weet dit nog nie self nie, maar ek weet. En ek moet bieg, hierdie deel is nie maklik nie. Hoe kyk ek haar hierdie week in die oë? So ja, ek gesels heeldag met Engele en ook afgestorwenes, en soms, as ek gelukkig is, sien ek die Engele. Ek vra hulle raad, en kry dit. En ek dank God daarvoor. Maar altyd maklik? Defnitief nie.
Is ek bang vir die dood? Nee, ek sien uit daarna. Want ek weet waar ek heengaan vir ‘n ruk, voordat ek in nuwe vorm gebore word om nuwe dinge te kom ervaar. In ‘n nuwe lewe. Om doodeerlik te wees, ek sien baie uit daarna om Lig te gaan Lewe in ‘n ander dimensie. Die ou grappie van die dominee wat vra, wie wil almal Hemel toe gaan, toe steek almal hande op. Toe hy vra, wie wil almal nóú gaan, was daar net ‘n geskokte stilte. Sou so ‘n vraag vandag vir my gevra word, sal ek my hand opsteek. Maar verstaan my mooi, dis nie omdat ek wil weghardloop van ‘n slegte lewe nie, inteendeel – my lewe is perfek. Alles is goed en reg en in plek, presies soos ek daarvan gedroom het as kind en jong volwassene.
Kiara en die Fee
Ouma en Oupa stap met Kiara deur die bos
Hulle gooi vir die pragtige voëltjies kos
Skielik staan Ouma stil na die boom en staar
Wat het sy daar op die tak gewaar?
Ouma roep vir Oupa om te stop
Maar Oupa hou net vir Kiarakie dop
Kiara lag vir Oupa en loer
Te pragtig as sy so vir hom koer
Ouma roep weer ŉ keer: “Stop, Oupa, stop”
Ouma loer weer versigtig na die boom
Sy het tog sekerlik nie gedroom?
Sy stap versigtig nader en kyk weer
Sy wil seker maak hierdie keer
En ja kyk, daar sit sy sowaar
Die fynste Fee – op ŉ blinke blaar
Die tak hang sommer lekker laag
Waarop die fraaie Fee haar lewe waag
Die strikkies in haar haartjies blink soos goud
Haar bruine ogies skitter stout
Die Fee se rokkie is blink en blou
Haar vlerkies mooi netjies opgevou
Ouma gaan staan doodstil en kyk
Die kleine Fee vee haar rokkie gelyk
Ouma roep harder hierdie keer: “Stop, Oupa, stop”
Al verder weg sien sy hulle ry
Sy moet hulle net in die hande kry
Ouma word moedeloos en bang
Dat sy nie weer vir Oupa en Kiara gaan vang
Die stootwaentjie ry al verder deur die bos
Moet Ouma nou die Fee net hier los?
Ouma loop haastig agter hulle aan
Sy moet net vra dat hulle terug sal gaan
Oupa dink eers Ouma is laf en sy droom
Waar het jy nou al gehoor van ŉ Fee in ŉ boom?
Ouma sê: “Kyk Kiara, kyk die mooie Fee
Maar Kiara gee net ŉ vreeslike skree
Want agter die boom sit ŉ aaklige Trol
In sy gesig is sy neus ŉ yslike rooi knol
Sy blou oë wat blits maak haar bang
Hier moet sy wegkom voordat hy haar vang
Ouma kyk net na die Fee se pragtige blou rok
En Oupa hou net vir Kiarakie dop
Kiara wil so graag vir Ouma en Oupa vertel
Maar sy is bang dat sy Ouma sal ontstel
Grootmense dink hulle is slim want hulle kan tel tot tien
As hulle maar net weet wat babas alles kan sien!
(Kinderverhaal op versoek van Toortsie. En hierdie is ‘n ware verhaal, toe Kiara vier maande oud was, afgespeel by die Harold Porter Botaniese Tuin)
Gauteng, Gautrein, Pretoria, Sien is Glo
Dankie tog vir my BlackBerry
Beide Cape town International en OR Tambo lughawens is wêreldklas. So ook die Gautrein. Netjieser en beter diens daar gekry as in baie Europese stede. (OK ons vergeet nou maar die outjie wat my tas oopgebreek het en niks gesteel het nie, my toiletries was uitgegooi en my bra’s aangepas of iets, als is omgegrou maar geweeg en te lig bevind… Moet mens nou bly wees, of so bietjie beledig voel dat jou goed nie eers steelbaar is nie? Moes een disgusted dief gewees het…)
Verbeel ek my, of is die vibe in Gauteng anders as ‘n paar jaar gelede? Winkelassistente en lughawepersoneel was deur die bank almal besonder vriendelik en behulpsaam. (Ek dink maar nie nou aan padgedrag nie…)
Ek het ook weer vertroue in myself. As ek ‘n 4-jarige se kinderpartytjie kan oorleef, kan ek baie dinge doen. Ek het Respekte met ‘n R vir julle mammas met kleintjies…
Ons het die paaie in Pretoria skoon en heel gevind, en die snelweë fantasties. (OK vergeet net die klein stukkie verby Schubartpark) Selfs die waterval in Wonderboompoort val weer. Ons sien ontwikkeling en nuwe besighede sedert ons laas daar gery het.
Ekonomie in ‘n ressessie? Mense koop en eet, die restaurante in die winkelsentrums is vol, en die mense drink en eet en drink en koop. En die karre ry en ry en ry dat jy wil gek word daarvan.
Ek HOOR al die slegte goed deur al die media, maar ek SIEN die mooi lughawens en die Gautrein, die paaie en die winkels en die smiles. En sien is glo…
Kalfiefees, Kuns, Overberg, Teater
Enkele dinge wat my opgeval het hierdie naweek by die Kalfiefees
Ons volkie wil eet, en hulle wil drink. Hulle wil baie eet, en baie drink. By die Hermanus Wine and Food Festival was nie plek vir ‘n muis nie.
Die kuiertent is gewilder as die kunsgalerye, die boekbesprekings en die teateropvoerings.
Taai tye? Ekonomie wat knyp? Methinks not…
Daar is steeds mense wat nie hulle selfone afsit tydens ‘n opvoering nie, selfs nadat daar spesifiek gevra is. Hoe weet ek? Want hulle lui… En dit gee ‘n geskarrel af…
Dis maklik om voor ‘n gehoor te praat. Dit het nog elke keer wat ek dit moes doen goed gegaan, so waarom slaan ek in ses puisies uit vooraf en berei tot in my slaap voor?
Ons ‘grootste’ en ‘beste’ akteurs berei nie altyd hulle woorde baie goed voor nie, en hulle spel word soms oorskadu deur jonger spelers.
Die Overberg is die mooiste plek op aarde in die lente!
Laaste maar nie die minste nie het ek geleer ‘n bottel wyn by middagete, afgesluit met nagereg, gee vir my ‘n lekker namiddag hoofpyn…
Toe ek vroeër vandag ‘n rooi Mini sien ry, presies soos die ene uit my verlede, toe gaan krap ek in my kas met ou diskette en papiere en goed om al my Mini-goeters te soek. Mini’s doen iets aan ‘n mens! Ek was aan geen ander kar van my so geheg as aan my rooi Mini nie. En dis die kar wat ek die minste wou hê.
En uiteindelik het die kar wat ek die meeste wou hê (‘n Merc uit die box) die minste vir my gedoen.
Maar my Mini. Hier vroeg in die 1990′s is my amper nuwe Toyota gesteel, en ons kon nie wag vir die versekering geld nie, ek moes dadelik ‘n nuwe kar koop. Ons doen mos nie juis skuld nie, en al wat ek dieselfde dag kon koop, was ‘n tweedehandse Mini. Net vir solank. Solank wat toe ‘n paar jaar geduur het!
Dit was mos net die tyd toe ek so lekker op internet begin speel het. Min mense het nog internet tuis gehad, en dit was maklik om vinnig vriende oor die hele wêreld te maak.
Ons het ‘n LIST gehad, van Mini-ondersteuners. Dit was so ‘n e-poskonsep wat nie meer gebruik word nie. (Mense wat daaraan behoort het was gekoppel aan mekaar. Ek vermoed dit het handuit geruk en stelsels oorlaai)
Ons het onsself M.I.N.I. genoem. Mini InterNet International. My ontwerp van die logo wat ek met die heel eerste weergawe van PhotoShop gemaak het, het gewen, en is vir baie jare gebruik. Die website het intussen verander.
Die man aan die stuur was Marcel Chichak van Edmonton, Canada, en hy is nog steeds fanaties betrokke met Mini’s. Hy het steeds die Mini genaamd Hugo, wat na my vernoem is. Een ou het uit Australië by ons kom kuier, Mr Bean homself nogal…, en ons het vir hom ‘n saamtrek in Johannesburg van Mini-maniacs gereël.
Daardie tyd was ek die enigste vrou tussen die klomp Mini-entoesiaste, en ek het byna elke dag ‘n pakkie van oorsee in die pos gekry. Boeke, hope CD’s (so het ek vir Loreena McKennitt en Sarah Mclachlan leer ken, voor hulle hier bekend was), Sjokolade uit Switzerland, bosse rooi rose by die kantoor afgelewer, ‘n subskripsie op die National Geographic vir 5 jaar, en soveel T-hemde van Mini-klubs dat my man nou nog daarmee draf. Daar is steeds ‘n nuwe in die kas, vir sommer net. Dan praat ek nou nie van die swart panties wat hulle tussen-in gesneak het nie … Eish.
So het elke mens seker een ou karretjie waaraan hy meer verknog was as aan enige ander kar! Wat was joune?
Om te fliek in ‘n Shopping Mall
Aura, Biutiful, Energie, Fliek, Javier Bardem, Shopping Mall
Gister was een van my fliekhoogtepunte van die jaar. Biutiful. Regtig een van daardie flieks wat ‘n mens bybly, en hoe meer ek dink daaroor, hoe meer vlakke kom daar uit. ‘n Fliek het my lanklaas so geraak. MaanMan is my eens hieroor, en maak nie saak waaroor ons vanoggend gesels nie, dit bly terugggaan na een of ander aspek van Biutiful.
Gelukkig was die onderskrifte baie goed gedoen, en mens kon die Spaanse fliek baie goed volg. Hoewel ek baie van The King’s Speech gehou het, kan ek op geen manier sien dat Colin Firth daardie Oscar vir Best Actor kon wegraap voor Javier Bardem se neus nie. Die fliek slaan jou winduit, reg op die krop van jou maag. Nie net Javier Madrem speel uitstekend nie, maar ek het lanklaas ‘n aktrise gesien met die kragtige spel van Maricel Álvarez se uitbeelding van Marandra,
Die fliek was veelvlakkig, oor goed en sleg, konflik, spiritualitet, moraliteit en word op Rotten Tomatoes so beskryf:
Omdat ons hou van kunsflieks, moet ons noodwendig Kaapstad toe ry daarvoor. Enige shopping mall se energie is vir my baie erg, en affekteer my geweldig. Te veel mense se energie wat in my aura kom sit, maak my narerig, uitasem en skoon van balans af, dat ek letterlik amper nie kan stilstaan op ‘n roltrap nie.
Gelukkig kon ons direk na die fliek wegkom, en het ons Vishoek toe gery vir seekos langs die strand. Dit het gehelp, maar ons was al twee besonder moeg en bewerig gisteraand. Stort help, met gedagtes van reiniging (sal maar stilbly oor die aura uitkam…), maar vanoggend het ons geses oor waarom ons vanoggend so moeilik opgestaan het en sommer net futloos was. Só uitputtend is die paar honderd kilometer en fliek/eet in vakansiegees mos nou nie? En ons is tog gesond?
En daar slaan MaanMan die spyker op die kop: Ons moet nie vergeet van die invloed wat die donker negatiwiteit van die fliek op ons sensitiewe siele het nie.
Net daar het ek yskoud geword, my gebeente (nie my vel nie) het in hoendervleis uitgeslaan soos wanneer die Engele met my gesels, en ek het geweet dat ek julle moet vra: Wees asseblief vreeslik versigtig waaraan jy jouself of jou kinders blootstel. Dit het ‘n effek op jou wat so subtiel is, dat jy nie bewus is daarvan nie, maar jou siel voel dit aan. En dit bepaal weer hoe jy reageer teenoor jou naaste mense.
Dat mens nou so kan leer uit fliek, nè?
Die hoender en die eier
So voordat ek weer gaan kla oor iets slegs in my lewe, gaan ek eerder dink aan hoe al die klippe in my pad en moeilike goed saam die tjoklitkoeke van die lewe maak. Ironies dat hy nog eers hitte ook moet kry, of hoe?
So is die Yin en die Yang maar altyd onafskeidbaar.