Alexis Ravelo: «Literatuur kan u help om die regte vrae oor die werklikheid te vra Huidige literatuur
Foto: Alexis Ravelo se Twitter-voorblad
Alexis ravelo het 'n nuwe roman, 'N Ou met 'n sak oor sy kop, wat in September uitgekom het. Skrywer van Die slegste tye, Die Pekingese se strategie (Hammett-toekenning vir beste swart roman), Die blomme bloei nie (2015 Black VLC) o Die blindheid van die krap, onder vele ander, het die bekroonde skrywer van Gran Canaria 'n oomblik by hom laat staan Eladio Monroy om ons hierdie verhaal te vertel. Jy baie dankie u vriendelikheid en tyd hieraan gewy onderhoud.
Vanaf Las Palmas de Gran Canaria studeer hy Suiwer filosofie en het kreatiewe werksessies bygewoon wat deur Mario Merlino, Augusto Monterroso en Alfredo Bryce Echenique aangebied is. Hy is ook die skrywer van kortverhale en verskeie ander vir kinders en jongmense. En hy het daarin geslaag om 'n nogal belangrike gaping in die huidige literêre toneel met sy romans van swart geslag.
ALEXIS RAVELO: Ek onthou nie die eerste een wat ek geskryf het nie. My eerste boeke was strokiesprente en 'n versameling bundels wat die ensiklopedie Wet 2000, die een wat ons ouers in paaiemente gekoop het. Hulle is generies getiteld dime... Vertel my wanneer het dit gebeur, Vertel my wie jy is, Vertel my wat my beroep sal wees... Dat ek onthou, die eerste roman wat ek lees Dit was 'n kinderverwerking van Oor die hele wêreld in tagtig dae.
AR: Ek dink die eerste boek wat my opgeval het, was Metamorfose. Die Die transformasiedeur Franz Kafka, aangesien dit nou meer akkuraat vertaal word. Ek het 'n uitgawe gelees proloog deur Borges en met 'n ontleding deur Vladimir Nabokov, wat ek jare later ontdek het, deel van syne was Europese literatuurkursus. Om te verstaan ​​waarom dit my beïnvloed, moet ons kyk na die omstandighede waarin ek dit gelees het. Ek Ek was 'n tiener, ek het gestudeer, maar ook gewerk het al as kelner in 'n kroeg (jy moes geld by die huis sit). Ek lees snags tot dagbreek toe, want ek het nog altyd aan slaaploosheid gely.
Stel my dus voor dat ek, uitgeput nadat ek die hele dag gewerk het, in 'n klein vertrek in 'n klein huisie, die verhaal van Gregorio Samsa gelees het, in 'n kewer verander het en my bekommerd was om werk toe te gaan om geld by die huis te sit en te ontdek dat diegene wat Hulle het gesê dat hulle dit nodig het om te oorleef, en dat hulle dit nie so nodig het nie. Dit was die eerste keer dat ek dit verstaan ​​het literatuur kan u help om uit die werklikheid te ontsnap, maar dit is baie beter as dit u verder help om dit te verstaan ​​of om ten minste die regte vrae daaroor te vra.
AR: Daar is baie. En die ding hang meer af van smaak en begeertes as van aantoonbare waardes. Maar daar is sommige waarna ek altyd terugkom: Rulfo, Cortázar en Borges, as ek 'n goed wil hê storie. In die repetisie lees ek gewoonlik weer Susan Sontag, 'n Barthes of Foucault (Nie net was hulle kragtige denkers nie, hulle style is benydenswaardig.) Met die poetas Ek het dae, maar normaalweg gaan ek terug na Pedro García Cabrera, aan Cesare Pavese, 'n Olga Orozco.
my romanskrywers gunstelinge verander ook voortdurend: soms Cormac McCarthy, soms Joyce Carol Oates, soms Erskine Caldwell. Maar ek herlees met 'n mate van frekwensie Onetti, wat ek absoluut hipnoties vind. Soms het u egter 'n negentiende-eeuse liggaam en wy u uself aan herlees Galdos (hierdie jaar was onvermydelik), Flaubert of Victor Hugo.
AR: Miskien Ek sou niemand graag wou ontmoet nie: 'n karakter, om kragtig te wees, moet baie pyn rondom hom hê, en 'n mens verkies om gemaklik te wees weg van pynlike ervarings. Wat hulle skep, Ek sou graag wou bou 'n karakter soos dié van Jean ValJean, van Die Miserables.
AR: Baie. Om te skryf, is die belangrikste een om naby te wees koffie. En om dit te lees gebruik ek potloodOmdat Ek onderstreep en ek doen rekeninge in my eksemplare. Daarom verkies ek die rol.
AR: By die huis het ons 'n versending wat ek met my maat deel. Ek werk gewoonlik vir oggende.
AL: Wat vind ons in u nuutste roman, 'N Ou met 'n sak oor sy kop?
AR: Wel, presies wat die titel voorstel, want dit gaan oor 'n man wat beroof is en met sy kop in 'n sak agtergelaat is. Die leser woon a Binnelandse monoloog Waarmee hierdie man sy lewe beoordeel en probeer uitvind wie hierdie taak moontlik gedoen het of opdrag gegee het om te doen. Dit word 'n soort dekonstruksie van my swart misdaadromans, hierdie keer gerig op die persoon wat gewoonlik die rol van antagonis vertolk, van, kom ons sê, 'skurk' daarin.
AL: Meer gunsteling literêre genres?
AR: Die waarheid is dit Ek het alles gelees, Ek het geen vooroordele nie. Ek kan net soveel van 'n wetenskapfiksieroman geniet as 'n intieme en sentimentele verhaal. Wat vir my belangrik is, is dat die boek is goed geskryf en dit laat my myself vrae afvra.
AR: Deesdae lees ek Clío se horlosie, deur Emilio González Déniz, 'n skrywer van Gran Canaria wat ek baie bewonder en wat lanklaas gepubliseer het. Y Ek werk aan die sesde roman van die reeks deur Eladio Monroy.
AR: Soos altyd: baie outeurs en min geleenthede. Maar as 'n teks van gehalte is, vind dit altyd die redakteur daarvan en bereik hy die lesers wat hy moet bereik.
AR: Ek dink dit is te vroeg om dit te ontleed. Ek werk nie met die brandende nuus nie, maar dink op mediumtermyn aan die kwessies wat ek bespreek. So ek weet nog nie as dit wat my gebeur kreatief sal baat.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Onderhoude » Alexis Ravelo: «Literatuur kan u help om die regte vrae oor die werklikheid te vra»