Spelers: Juliette Binoche, Daniel Auteuil, Emir Kusturica
Vertoontyd: Vanaf 5 Januarie 2001
Miskien is dit so dat die verloop van die geskiedenis uiteindelik bepaal word nie deur die edele en groot geeste nie, maar deur die kleingeestiges wat dit reggekry het om magsposisies te verkry en enigiets sal doen om daardie magsposisies te behou. Tot op die punt waar geen ander mens vir hulle saak maak nie, net hul eie eer en belange.
The Widow of Saint-Pierre speel af in 1850 op die Franse eiland Saint-Pierre digby die kus van Newfoundland in Kanada. Dis n koue w�reld waar die weer die grootste deel van die jaar miserabel is, en die inwoners van die eiland bestaan hoofsaaklik uit eenvoudige vissersmense. Die ho�lui bestaan uit die goewerneur en sy raadgewers, die regter en die garnisoen onder leiding van n enigmatiese kaptein (Daniel Auteuil).
Die film open met twee vissermanne wat een nag laat, in n dronkmansredenasie, n derde man met n mes doodsteek. Hulle word voor die hof gedaag en die moordenaar, Neel Auguste (Emir Kusturica) word ter dood veroordeel. Dis egter die tyd na die Franse Rewolusie, en die doodstraf word slegs voltrek deur onthoofding met die guillotine. Die probleem is dat daar nie n guillotine op Saint-Pierre is nie, nog minder n laksman. Die goewerneur laat weet die owerhede in Frankryk hulle moet die nodige stuur, en intussen word Auguste opgesluit in die selle by die huis van die kaptein. Die kaptein se beeldskone, goedhartige vrou, bekend as Madame La (Juliette Binoche), is dadelik ge�nteresseerd in hom  sy moet opsluit uitvind hoe dit moontlik is dat Auguste so n wandaad kon pleeg. Sy glo in die inherente goedheid van die mens, en dat almal ten goede kan verander. Sy haal haar man oor om Auguste toe te laat om haar bedags in haar kweekhuis te help, en kort voor lank word sy oral op die eiland saam met hom gesien waar hy weduwees en sorgbehoewendes help met herstelwerk en so meer.
Dit raak winter en nog het die guillotine en laksman uit Frankryk nie opgedaag nie. Intussen, nadat Auguste n ongeluk met n trem voorkom en n vrou se lewe gered het, verander die dorpenaars se houding teenoor hom en word hy oral waar hy gaan verwelkom. Die spreek vanself dat toe daar uiteindelik berig kom dat n guillotine op pad is maar dat die eiland self die laksman moet voorsien, niemand bereid is om Auguste se kop af te kap nie. Dit stuit egter nie die goewerneur en sy manne wat beledig voel oor hul gesag ondermyn word nie, en n stryd ontstaan tussen hulle en die inwoners, onder aanvoering van Madame La, oor Auguste se lewe. Die verhaal bou op tot n skokkende einde, en uiteindelik word die betekenis van die titel op verskillende vlakke vir die kyker duidelik.
Hierdie gevoelvolle film bied n interessante blik op die opkoms van die Humanisme. Madame La se geloof in haar medemens en haar en haar man se getrouheid aan die beginsels van vryheid, gelykheid en broederskap (wat gesimboliseer word deur die rooi wat sy dikwels dra, asook die rooi serp wat sy vir Auguste gee) is ge�nspireer deur die invloedryke Franse skrywers van die tyd, veral Victor Hugo. Die voedingsbron van hul medemenslikheid is hul intense liefde vir mekaar, wat in skrille kontras is met die ander ho�lui se onbevredigende, liefdelose huwelike. Ware liefde is egter dikwels te broos in die aangesig van ware wreedheid, en mens wonder 150 jaar later hoeveel die mensdom in werklikheid gevorder het. Nogtans bevestig die film dat dit altyd die moeite werd sal wees om getrou te bly aan jou beginsels, omdat dit n innerlike waarde het wat groter is as uiterlike eer en ego.
Juliette Binoche lewer weer eens die soort vertolking wat mens nou al verwag van hierdie uitstaande aktrise, en Emir Kusturica, wat bekend is as regisseur van besondere films soos Time of the Gypsies, Underground en Black Cat, White Cat, is net so goed voor die kamera as daaragter. Die werklike krag van die film l� egter in Daniel Auteuil se vertolking van die onkreukbare kaptein, en bevestig hom nogmaals as een van Frankryk se beste akteurs.
The Widow of Saint-Pierre is nie ligte vermaak nie, maar dis n film in die tipiese Franse kunsfliektradisie wat uit en uit die moeite werd is om te sien.