Hierdie maand het Die Hervormer ’n nuwe mashoof. Die rede? Een van die aanbevelings van die konsultante wat die Kerk met raad oor bemarking en ’n nuwe korporatiewe beeld bedien het, was dat die verskillende publikasies en korrespondensie ’n meer eenvormige beeld moet vertoon.
Dit is belangrik om dr Ungerer se artikel saam met dr Frikkie Labuschagne se artikel op die voorblad oor uitdagings vir kerklike leierskap te lees. Ek het gedurende die Julie-vakansie gelukkig genoeg tyd gehad om Dana Snyman se reisjoernaal, Op pad, te kon lees. Op sy kenmerkende wyse kyk hy na dieselfde goed waarna ek en jy elke dag kyk, maar hy sien dit anders. Vir my, as plattelandse dominee, was sy kyk na kerkgeboue as beeld van die agteruitgang van die platteland interessant. Eers is daar die kerkhorlosie wat op ’n dag gaan staan het, en niemand doen iets daaraan nie. Dan die aanddiens wat nie meer plaasvind nie. En ook die kerkgebou, wat baie maal moeg en afgeleef lyk, wat deur ’n duiwelsvurk-palissade en die een of ander sekuriteitsmaatskappy beskerm word. Tot my skande moet ek erken dat hierdie beelde dikwels waar is. Daarom is die beeld wat dr Labuschagne gebruik van die Tangier-eiland in die VSA so treffend. Hierdie eiland is bietjie-bietjie besig om weg te kalwe. Dit maak nie saak wat gedoen word en hoeveel gespandeer word nie, die agteruitgang kan nie omgedraai word nie.
Die feit is, die wêreld waar jy woon, verander. Dit is niemand se skuld nie, allermins die dominee en die kerkraad s’n. Dit is nie iemand se skuld dat die platteland ontvolk of dat misdaad toeneem nie. Dit is nie die Kerk se skuld dat daar meer bejaardes as kinders in die gemeente is nie. Die feit van die saak is dat ons moet ophou om ons blind te staar teen al die probleme en uitdagings en eerder op geleenthede moet begin fokus. Die tyd het gekom dat kerkleiers soos avonturiers bereid moet wees om ongekende water in te vaar en meer aandag aan die verkondiging van die evangelie as aan die instandhouding van ’n gebou te bestee. Die vroeë kerk het net ’n voorkamer en soms selfs slegs ’n grafkelder nodig gehad om as kerk bymekaar te kom.