Chimera (mitologie) - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Chimera op 'n rooi figuur Apuliaanse plaat, ongeveer 350-340 B.C.E. (Musée du Louvre)
In die Griekse mitologie is die Chimera is 'n monsteragtige wese wat uit verskillende diere bestaan. Die chimera is slegs een van verskeie bekende mitologiese basters. Soos met alle mitiese wesens, is daar die vraag na die oorsprong daarvan. In sommige tradisies was die Chimera een van die nakomelinge van Typhon en Echidna en 'n suster van monsters soos Cerberus en die Lernaean Hydra. Dit lyk egter of die chimera nie bestaan ​​in die fisiese werklikheid nie, behalwe vir die individuele diere waaruit dit saamgestel is.
Alhoewel die literêre literatuur minderjarig was, was die chimera nietemin buitengewoon gewild in antieke kuns en kom dit voor in talle uitbeeldings van die epiese skaal. In popkultuur kan 'n chimera verwys na enige skepping wat 'n baster is, of 'n enkele entiteit wat bestaan ​​uit twee of meer verskillende entiteite. Dit word gereeld in televisieprogramme en rolspeletjies gebruik, gewoonlik as 'n hindernis vir spelers om te oorkom. Dus verteenwoordig die skoorsteen die gevaarlikste dier wat die menslike verbeelding kan aanneem, met die eienskappe van bestaande wesens om 'n nuwe skepping te ontwikkel wat moeiliker is om te oorkom. Die rol van sulke wesens was dus om die held uit te daag om dapperheid en krag te gebruik om 'n oorwinning te behaal.
Die woord Chimera kom van die Grieks Χίμαιρα, wat vertaal word as 'sy-bok of monster.'1 Deur die Latyn Chimaera kom die Engelse weergawe, wat 'n tweede definisie het, volgens die Oxford English Dictionary, soos "'n onwerklike wese van die verbeelding, 'n blote fancy; 'n ongevonde opvatting." Saam met hierdie twee betekenisse is daar 'n verskeidenheid variante van die kernwoord: chimeer is iets wat "fancy of denkbeeldig" is; ingebeeld is iets "van die aard van die skoorsteen; tevergeefs of fantasties bedink"; en Chimerize is die daad van die genot van 'chimeras's, die wilde en ongegronde voorliefde vir hulle bevorder'.
Die mees algemene beskrywing van die chimera kom van Homerus Illiad, waarin gesê word dat die dier die kop van 'n leeu, die liggaam van 'n bok en die stert van 'n slang het. Daar word ook geglo dat dit vuur inasem en vroulik is, ondanks die maanhaar wat die leeukop versier.2 Daar word gesê dat die chimera ongelooflik kwaadwillig en kragtig was, veral omdat dit die vermoë van drie afsonderlike diere het.
Brande van Chimera, Çıralı, Turkye. Sommige meen dat hierdie geotermies aktiewe streek die inspirasie vir die mite was.
Die chimera is slegs een van verskeie bekende mitologiese basters: Pegasus, Medusa, die Minotaur en die Griffin is almal voorbeelde van wesens wat saamgestel is uit regte diere. Die kombinasie van eienskappe het dikwels iets verteenwoordig vir die mense wat sulke mites geskep het. Een moontlikheid is dat die chimera eintlik 'n voorstelling kan wees van die land waar die dier in Lycia, Klein-Asië, toegeskryf word.3
Ctesias het die Chimaera geïdentifiseer met 'n gebied met permanente gasventers wat vandag nog deur stappers op die Lycian Way, in die suidweste van Turkye, gevind kan word. In Turks genoem, Yanartaş (vlammende rots), bestaan ​​dit uit ongeveer twee dosyn openings in die grond, gegroepeer in twee kolle op die heuwel bokant die tempel van Hephaestus, ongeveer 3 km noord van Çıralı, naby die antieke Olympos, in Lycia. Die openinge laat brandende metaan uit, wat vermoedelik van metamorfe oorsprong is, wat deur die matrose in antieke tye kon navigeer, en wat die bewaarder vandag gebruik om tee te brou. Die pleknaam word getuig deur Isidore van Sevilla en Servius, die kommentator van die Aeneïs. Isidore het geskryf dat die berg Chimaera hier aan die brand geslaan het, leeus en bokke daar gehad het en dat hy vol slange was. Servius gaan so ver as om dit met die leeus op die piek van die berg te rangskik, weivelde vol bokke in die middel, en slange rondom die basis, wat homer se beskrywing van die chimera presies naboots.
In sommige tradisies was die Chimera een van die nakomelinge van Typhon en Echidna en 'n suster van monsters soos Cerberus en die Lernaean Hydra. Daar is verskillende geslagsregisters - in een weergawe is dit gepaar met sy broer, Orthrus, en het die Sfinx en die Nemean Lion geslag.
Chimera en Bellerophon
Bellerophon en die Chimaera
Die Chimera het 'n klein voorkoms in die Griekse mitologie. Die held Bellerophon het 'n verhouding met Anteia gehad, maar het dit skielik verbreek en sou geen verdere kontak met haar hê nie. Woedend draai Anteia na haar man, koning Proetus, en vertel hom dat hul gas haar oneer aangedoen het en verdien het om te sterf. Die koning was egter nie bereid om Bellerophon dood te maak nie, daarom stuur hy hom na die koning van Lycia in Asië, in die geheim en versoek dat hy Bellerophon sou doodmaak. Die koning van Lycia was net so huiwerig, want Bellerophon was al langer as 'n week sy gas en Zeus kyk sleg na diegene wat die heilige band tussen gasheer en gasheer verbreek het. In die koninkryk het die kimera gewoon wat niemand kon doodmaak nie, en daarom het die koning van Lycia Bellerophon gestuur op 'n missie om die dier dood te maak, met die wete dat hy in die daad sou vergaan. Bellerophon het 'n voordeel bo alle ander wat die skoorsteen in die gesig gestaar het, maar in die vorm van die gevleuelde perd van Pegasus. Met groot gemak vlug Bellerophon hoog bo die skoorsteen, weg van sy vurige asem, en skiet die dier vol pyle totdat hy dood is.4
Bellerophon veg teen die Chimera. Kant A van 'n solder swartbeeldige "dubbeldekker" Siana-beker, ca. 575-550 B.C.E. Word gevind in Camiros (Rhodes).
Die Chimera is in die mitologie in vreemde Lycia geplaas, maar die voorstelling daarvan in die kunste was geheel en al Grieks.5 Die Chimera verskyn eers op 'n vroeë stadium in die repertorium van die poto-skilderye van pottebakkers en bied 'n paar van die vroegste identifiseerbare mitologiese tonele wat in Griekse kuns herken kan word. Die Korintiese tipe is vasgestel, na 'n vroeë aarseling, in die 670's B.C.E. Die fassinasie met die monsteragtige teen die einde van die sewende eeu tot 'n dekoratiewe Chimera-motief in Korinte, terwyl die motief van Bellerophon op Pegasus alleen 'n aparte bestaan ​​aangeneem het. Daar bestaan ​​'n aparte solder-tradisie, waar die bokke vuur inasem en die agterkant van die dier slangagtig is. Twee vaas-skilders gebruik die motief so konsekwent dat hulle die skuilname ontvang, die Bellerophon-skilder en die Chimera-skilder.
'Chimera of Arezzo', 'n Etruskiese brons
In die Etruskiese beskawing verskyn die Chimera in die "Orientaliserende" periode wat die Etruskiese Argaïese kuns voorafgaan; dit wil sê baie vroeg. Die Chimera verskyn in Etruskiese muurskilderye uit die vierde eeu B.C.E.
Alhoewel die chimera van die oudheid vergete is in die Middeleeuse kuns, verskyn chimeriese figure as beliggaming van die misleidende, selfs Sataniese kragte van rou aard. Voorsien met 'n menslike gesig en 'n skubberige stert, soos in Dante se visioen van Geryon in inferno (xvii.7-17, 25-27), bastermonsters, eintlik meer soortgelyk aan die Manticore of Pliny's Natuurlike geskiedenis (viii.90), verskaf ikoniese voorstellings van skynheiligheid en bedrog tot in die sewentiende eeu, deur middel van 'n emblematiese voorstelling in Cesare Ripa Iconologia.6
In verskillende grade verskyn die chimera dwarsdeur die popkultuur. By baie van die klassieke wesens, verskyn die chimera in sulke rolspel soos die Dungeons and Dragons reekse, sowel as die gewilde videospeletjie-reeks Finale fantasie, dikwels as hindernisse vir die spelers om te oorkom. Baie van die suksesvolste produkte in die Science Fiction-genre, Star Wars, Star Trek, en Die X-lêers, gebruik chimera's, wat voortbou op die wetenskaplike gebruik van die term om biologiese en genetiese basters te beskryf, soms monsteragtige wesens of virusse wat die wetenskap geskep het.
↑ Homer, Die Iliade.
↑ Harry Thurston Peck, Harpers Dictionary of Classical Antiquities: Chimaera. 15 Augustus 2014 herwin.
↑ Edith Hamilton, mitologie (1942). ISBN 0316341142
↑ Anne Roes, "Die verteenwoordiging van die Chimaera," The Journal of Hellenic Studies 54, nr. 1 (1934): 21-25.
↑ John F. Moffitt, ''n voorbeeldige humanistiese baster: Vasari se' bedrog 'met verwysing na Bronzino se' sfinks ',' Renaissance Quarterly 49, nr. 2 (somer 1996): 303-333.