Dit het my 21 jaar gegaan om die rotsbodem te tref. Ek het myself alleen, gestrand, onbenullig gevind. Dink terug, ek onthou die lewe was so maklik toe ek 'n kind was; en my ouers het my algehele behoeftes versorg. Ontbyt was op die tafel, so was middagete, aandete en ontelbare snacks. Die meeste van my sinne het begin met die woorde, "Ma, kan ek ..."
Maar dit is nou die 90, en die lewe is uitdagend. Ek is dakloos, werkloos en meestal honger.
'N Daklose staanplek
Ek staan ​​by die I-95-afrit en vasklou aan my bord asof dit 'n maaltydkaartjie was. Sommige dae is beter as ander, maar ek is besig om vreemde werk te verrig en te verby.
As ek my lewe kon herleef, sou ek op skool gebly het, net nee gesê het en 'n produktiewe lid van die samelewing geword het. My gewete is geskeur met krimineelagtige gedagtes. As die vreemde werk opdroog, moet ek dalk 'n geriefswinkel beroof. Ek dink eerlik nie dat ek met myself kan lewe om hierdie pad in die lewe te neem nie.
Maar dinge is nou so moeilik; my gedagtes is verwar as gevolg van my dat ek nie oor twee dae geëet het nie. Maar selfs op 'n parkbank is slaap 'n geseënde ding, en ek weet ek kan nie genoeg ontspan om in die slaap te raak as ek 'n misdaad gepleeg het nie.
Ek weet dat die lewe nie erger as hierdie kon word nie, want my bestaan ​​beroof my van my trots, waardigheid en wil om te lewe. Verlede week het ek ses ure lank in die reën gestaan ​​om twee sigarette, 'n sak aartappelskyfies en 55 sent te kry. Dit is baie vreesaanjaend om nie te weet waar my volgende ete vandaan gaan kom of wat ek sal moet doen om dit te ontvang nie. Ek is seker dit was nie bedoel om so te wees nie.
God, as jy luister, gee my asseblief die krag om voort te gaan. 'N wyse man het een keer gesê: "As die lewe jou suurlemoene gee, maak limonade", en dis presies wat ek gedoen het. Laat ek verduidelik hoe my lewe verander het.
Draai dit om
Byna elke dag moes ek 'n nuwe bord oprig, want myne is opgetel, weggesteek, gesteel of verwoes deur die weer. Alle bomme dra dieselfde teken, en bedel verbygangers om te help. Ek het egter besluit om 'n unieke, opregte teken te maak wat nie op skuld skuldig sal maak nie.
In my mooiste skrif het ek geskryf: 'Ons is almal broers' en trek mans met hul arms uitgestrek, in 'n sirkel. Op die dag van die debuut van my teken, het 'n man wat 'n blou Volvo bestuur het, met die nommerplaat ENV 55W in sy venster gerol en gesê: "Jy het die mooiste penmanskap wat ek nog ooit gesien het. Ek kan jou talent in my besigheid gebruik."
Dit was drie jaar gelede, en ek is vandag 'n ander persoon as gevolg van daardie man. Hy besit 'n klein maatskappy wat handgemaakte tekens plaaslik vervaardig, maar as gevolg van my harde werk en suksesvolle ontwerpe, is ons tekens nou massaprodukte .... landwyd!
As ek nie al die verskriklike jare gehad het nie, het ek nie al die luukshede en krag wat ek vandag gedoen het, gely nie. Dit was my vasberadenheid om nooit weer te voet te keer na die I-95-afrit wat my gery het om my werk en my lewe te presteer nie. Ek het 100% vir alle geleenthede handgemaakte tekens gegee, en vandag ... Ek ry 'n blou Volvo.
Lewende Jou Onleeflike Lewe: Omgaan met Ongerealiseerde Drome en Doel van Jou Doel in die ... Tweede Halwe Lewe
deur Robert A. Johnson en Jerry Ruhl.
Adam Thilem was in die 10th-graad en slegs 15 jaar oud toe hy die bogenoemde storie geskryf het as deel van 'n skoolopdrag. Hy het 'n AA-graad van St Petersburg Junior College in Florida in 1999 behaal. Adam het selfmoord gepleeg op November 2, 2001.
[Redakteur se Nota: Ons is jammer Adam het ons so vroeg in die lewe verlaat, en ons is dankbaar vir sy bydrae tot die lewens van die mense rondom hom, gedeeltelik deur hierdie artikel in InnerSelf.]
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > My lewe as 'n bum