Deur Annemarie van der Walt 28 September 2017 00:01
Hoe het ek hier beland, in die kloue van 'n Medusa waarvan die slangtonge om haar kop wriemel? Daar is 'n groep vir dorpsdinge – een 'n kennisgewingbord, nog een vir veiligheidsake, 'n ander vir die regstreekse bure, 'n vierde genaamd alternative gatherings (die voorloper hiervan was die KHAK – die Kaapsehoop Aksie Komitee, ongelukkig saliger); een vir 'n verjaardagparty en sommer ook erg vroegtydig vir die Oujaarsparty; sussies; kinders . . . noem maar op.
Nuttig, dié manier van kommunikeer, maar ook 'n totale aanslag van menings, 'n doolhof van misverstande, 'n broeiplek van vetes.
Daar is altyd een in 'n groep wat klokslag eiers lê, en toe ek moedeloos verby die hoeveelste een van dié boodskappe lees, onthou ek van die druppende kraan in die kombuis wat reggemaak moet word.
Toe maak ek régtig skoon: Weg met beterweters, bekvegters en duimsoldate.
Daar is ook altyd iemand wat als ongevraag uitblaker en dit herinner my die kas se deurslot wil-wil loswikkel. Dit verg bogemiddelde inspanning, maar eindelik is my eie geraamtes weer op hok. Die een wat aanhoudend duimpies stuur, laat my die moersleutels van groot na klein pak; ek maak al die dreine skoon nadat die een wat heeltyd ou koeie uit die sloot grawe se boodskap verbyflits, en 'n paar uur later is al die roeskolle van die braaikaggel geskuur omdat die een wat almal immer swartsmeer se duime oortyd gewerk het.
Einde ten laaste is die hele werf weer deurmekaar en my bui min of meer daar waar so 'n reukie talm dat die septiese tenk weer uitgesuig moet word. Toe maak ek régtig skoon: Weg met beterweters, bekvegters en duimsoldate. Uit met klakouse, kermgatte en opstokers. Ongelukkig bly 'n sonstraal of twee ook in die slag, so ook die enkele lankmoediges voordat ek die digitale huilbesem eenkant los.
Dit duur so 'n dag of drie voordat ek agterkom ek is nie meer heeltyd besig om antwoorde uit te dink op stommiteite nie en ek pieker nie meer oor ander mense se gemors nie.