Aan die hand van Paulus (1 Kor 12:22-26) kan die konsekwensie van Trinitariese ekklesiologie - in terme van 'n ontologiese en epistemologiese refleksie - as die Goddelike etiek agter kerk-wees beskryf word. In die ekklēsia word groter beskerming aan die 'ongewenstes' gegee deur die Ander met ongekwalifiseerde groot respek in die eenheid van die liggaam te akkommodeer. Die gevolg is: as die een ly, ly die ander saam; as die een geëer word, is die ander saam bly.
Kerk-wees as ellips se twee grense is enersyds die 'gelowige-relasie-God' en andersyds die relasie uitgedruk in die begrip 'genealogie'. Relasies wat in 'genealogie' manifesteer, het geen selfstandigheid wat die relasie met God kan oorwoeker nie. Dié nota ecclesiae is die liefde van God en die liefde vir God. Hierdie agapē is koinōnia. Wanneer genealogie 'n selfstandige waarde in die absolute sin van die woord kry, het die ellips alreeds so ver gerek dat dit gebreek het. Kerk-wees as ellips, waarin die waarde van menslike kultuur besef word sonder om die prioriteit van die heil in Christus prys te gee, sal vir die Afrikaanssprekende kerke 'n volledige transendering van 'nasie-kerk' kan wees. Sodoende kan ook die Afrikaanssprekende kerk 'n uitsonderlike bydrae lewer om sosiale kohesie in post-apartheid Suid-Afrika te help vestig.