Tipes vlermuise - teenwoordig Lees Meer
Hoof teenwoordig Tipes vlermuise
Die soorte vlermuise wat u oor die hele wêreld kan vind, kan volgens hul dieet ingedeel word. As u hulle wil leer ken, moet asseblief nie huiwer om te lees nie; hulle is fassinerend.
Geskryf en geverifieer deur die sielkundige Sara Gonzalez Juarez op 04 Augustus 2021.
Laaste opdatering: 04 Augustus 2021
Hierdie soogdiere, die enigste wat die vermoë het om te vlieg, vlieg oor nagte, oriënteer hulself met hul beroemde eggolokasie en slaap gedurende die dag onderstebo. Daar is verskillende soorte vlermuise wat u in hierdie artikel volgens hul dieet kan ken: baie van hulle is beslis ver van die tipiese idee van hierdie groep.
Daar is meer as 1000 verskillende vlermuissoorte en almal speel 'n fundamentele rol in die ekosisteem, óf die beheer van insekbevolkings, bestuiwing of verspreiding van sade. Lees verder as u 'n bietjie beter wil weet oor hierdie gevleuelde soogdiere.
Vlermuise of Chiropterans is 'n orde van plasentale gewerweldes wat in 'n totaal van 18 gesinne ingedeel is, met 'n totaal van 1 100 spesies (20% van soogdiere). Hierdie gesinne word in twee subordes gegroepeer:
Megachiroptera: dit is groot vlermuise wat in tropiese en subtropiese streke van Afrika, Asië en Oseanië woon. Hulle visie en reuk is goed ontwikkel in vergelyking met ander spesies en voed op plantmateriaal, soos vrugte of nektar.
Microschiroptera: Hierdie suborde bevat kleiner vlermuise, wat nie afhanklik is van hul sig om hulself te oriënteer nie, omdat echolokasie vir hulle genoeg is.
In hierdie artikel egter, u sien verskillende vlermuise wat volgens hul eetgewoontes geklassifiseer word. Die voeding van elke dier is 'n belangrike sleutel om te sien hoe dit aangepas het by die omgewing waarin dit leef en hoe dit bydra tot sy balans.
Vlermuise is die tweede grootste orde in soogdiere, slegs die tweede vir knaagdiere.
Hierdie vlermuise voed op die nektar van blomme wat snags oopgaan. Om by die sappige vloeistof te kom wat hulle lewe gee, het hulle 'n skerp gevormde kop ontwikkel 'n lang tong met spikkels op die punt. Dit is groot bestuiwers en is op die vlak van insekte en daaglikse voëls wat hierdie ekosisteemwerk betref.
Trouens, sommige van hierdie tropiese blomme het 'n klokkie wat spesiaal ontwerp is om die eggo's van die vlermuise terug te gee en hul ligging te vergemaklik. As die chiropter sy kop insteek om die nektar te bereik, vul dit die kop met stuifmeel en plaas dit op die volgende blom. Sonder twyfel is dit 'n duidelike voorbeeld van simbiose, aangesien beide partye wen.
Die habitat van hierdie vlermuise strek van die suide van Mexiko tot Peru en Ecuador tot in Sentraal- en Noord -Brasilië, Suriname, Guyana, Venezuela en die eiland Trinidad. In hierdie groep is die grootste chiroptera in die nuwe wêreld, die spektrale vlermuis (Vampyrum -spektrum), met amper 'n meter vlerkspan met oop vlerke.
Van al die vlermuise maak karnivore die kleinste groepe. Hulle voed op amfibieë, reptiele, klein voëls en soogdiere wat snags jag, en trek voordeel uit die ongelooflike sluipery van hul vlug.
Vrugtevlermuise is meer afhanklik van sig en reuk om hul kos te vind hulle waag ook bedags uit hul hutte. Sodra hulle 'n stuk vrugte vind waarvan hulle hou, neem hulle dit in hul mond en neem dit na 'n ander sitplek, waar hulle dit eet. Deur die sade ver van hul boom van oorsprong te laat val, speel hulle 'n belangrike rol as verspreidings.
'N Voorbeeld van hierdie groep is die Artibeus jamaicensis of Jamaikaanse vrugtevlermuis. Deur die nag kan dit tussen 10 en 15 kilometer vlieg op soek na bome om te eet, en as daar 'n tekort daaraan is, sal dit stuifmeel en klein insekte as moontlike energiebronne soek.
Dit is die mees primitiewe voedingsvorm van die Chiroptera. Insekvretende vlermuise vlieg snags op soek na insekte om te eet met eggolokasie, dit wil sê met behulp van klankgolwe wat deur jou mond of neus uitstraal. Ander verkies om op 'n sitplek te bly, luister na die ongewerweldes wat om hulle beweeg en wag om hulle verras te kry.
Sommige spesies maak honderde in grotte of skuilings, en ander winterslaap as die klimaat dit bevoordeel.
Hierdie vlermuise is 'n uitstekende beheer van insekplae in hul habitatte. Ongelukkig kan hulle, net soos bloedeters, ook siektes oordra deur die insekte wat hulle eet, soos hondsdolheid.
Inspirateurs van legendes, hierdie vlermuise voed op bloed. Hulle het 'n kort, koniese snuit, lang vlerke wat hulle omdraai om warm te bly tydens die slaap, en fyn, skerp tande om die vel deur te steek. Hulle word ook 'vampiervlermuise' genoem.
Sodra hulle 'n gasheer kry, kan hierdie soogdiere daarop land of deur land kom (hulle is redelik rats). Hulle het die vermoë om plekke op te spoor waar bloed naby infrarooi straling naby die vel vloei. As die area hare het, sny die vlermuis dit met sy slagtande en maak dan 'n insnyding om toegang tot die bloed te verkry.
Die speeksel van hierdie vlermuise bevat antistollingsmiddels wat die vernouing van bloedvate naby die wond voorkom. Op hierdie manier vloei die bloed deur die wond en hulle kan dit lek totdat hulle tevrede is.
Elke vampiervlermuis, ongeag die spesie, benodig ongeveer 2 eetlepels bloed per dag om te oorleef. Dit is ongeveer 60% van u liggaamsgewig.
Die inwoners van die nag word bedek deur 'n sluier van misterie wat die mees romantiese nagmerries voed. In die lig van nuuskierigheid is die soorte vlermuise en ander diere, sowel as nodig, wesens wat ons vertel hoe die lewe in volmaakte duisternis ook mooi kan wees.