Through the Narrow Gate – Karen Armstrong | jimi le roux
Hierdie is ‘n outobiografie wat ek so tussen-in gelees het – een van Andrea se boeke – en ek het gevoel om iets daaroor te deel. Karen – deesdae ‘n bekende skrywer oor godsdienstige temas – was vir 7 jaar ‘n non en hierdie boek vertel daarvan. Dis verskriklik interessant hoe dinge daar in die klooster gaan. Die punt is egter dat dit later vir haar onhoudbaar geword het en sy toe van haar beloftes losgemaak is. Sy het vir God daar gesoek met alles wat sy het, maar het Hom eerder daar verloor. Die behandeling in die klooster was vir haar onversoenbaar met wat sy van Jesus of die evangelie geleer het. Sy het agterna haar rug op godsdiens gedraai, maar is tans weer ‘n gelowige “of sorts”, maar nie streng ‘n Christen nie. Sy het later lank in Jerusalem gewoon en het ook die Joodse en Islam geloof goed leer ken. Van haar boeke gaan oor die ooreenkomste tussen hierdie gelowe. Ek het baie gedink oor haar ervarings en hoekom dit misluk het, want wat hulle probeer doen het daar is wat ons ook maar doen – om die vlees, die ekkigheid te oorkom. Trouens, hulle gaan verder as enige Protestant in hulle pogings, maar tog slaag hulle nie (ten minste nie in hierdie geval nie). Ek dink soos volg daaroor:
Om die vlees te oorkom is nie ‘n saak van menslike inspanning nie. Die vlees – of ekkigheid of ego – is deel van die menslike natuur. Sy doel is ons oorlewing, maar sonder beheer word die vlees totaal selfgesentreerd, selfdienend en selfsugtig. In die klooster het hulle die strengste reëls om nie aan die vlees toe te gee nie, en ons vind bv.
-hulle sit nie op sagte stoele nie
-hulle eet wat voorgesit word, nooit wat vir hulle lekker is nie
-hulle staan op die sekonde as hul gewek word
-hulle besit niks en selfs hulle skryfgoed, seep, ens. behoort nooit aan hulle nie
-hulle gehoorsaam sonder vrae of teenspraak selfs die simpelste opdrag
-hulle word gestuur net waarheen die orde ook al wil en hulle aanvaar dit as God se wil
-hulle klere beklemtoon geen skoonheid nie en hulle beleef nie luukse nie – onder hulle sluier is hulle hare kort gekap
-hulle dae word deurgebring in harde werk en baie gebed
-hulle maak nie vriende in die klooster nie en gesels slegs in groepe, nie twee-twee nie
-hulle ondersoek hulle gewete en gedagtes daagliks vir die geringste oortreding en dien dan straf uit om die vlees te kruisig, bv. om al die ander se voete te soen of hulleself letterlik te kasty met ‘n karwats
-hulle kla nooit oor niks nie
-hulle beskou elke uitdaging en probleem as ‘n manier om aan hulle self te sterf
Uiteindelik – dis ten minste die doel – het hulle amper niks van hulleself oor nie. Die nonne het soos robotte geword: wesens wat nie huil, lag of raas nie, wat altyd afkyk en sereen glimlag, grasieus sweef in hulle gewade en slegs bestaan om te dien. Ongelukkig word die hele atmosfeer in die klooster egter hard, ongenaakbaar, liefdeloos. Daar is geen warmte, ondersteuning of vriendskap nie. Die skrywer het bv. baie siek geword – omdat sy o.a. gedwing is om kaas te eet al was sy allergies vir laktose, sy het dus daagliks opgegooi en baie maer geword maar het nogtans vir jare deurgedruk in die geloof dat dit God se wil vir haar was, ‘n toets. Sy was verskriklik ontnugter en ongelukkig. Dan was daar ook baie teleurstellings in die feilbaarheid en swak voorbeelde van owerstes en priesters van wie sy hoë verwagtings gehad het. Natuurlik was daar ook die mooi en die saints, maar uiteindelik het sy net opgecrack. Sy voeg wel by dat die opleiding van nonne na 1962 (na die 2de Vatikaanse konsilie) baie verander het en dat dit tans baie meer menslik is.
Ja, ons kan nie heiligheid opwek nie, want in die mens is daar geen heiligheid nie. Dit kom van God af. Dis hoekom Paulus sê die vlees word oorwin deur die Gees. As ons die vlees “kruisig” – soos Jesus sê – is dit slegs met die doel dat ons plek wil maak vir die Gees in ons lewe, nie om ‘n ander stuk godsdienstige vlees in die plek daarvan te stel nie. Om met die Gees vervul te word oorweldig ons vlees en dra sy vrug van warm liefde, vreugde en vrede, geduld, sagtheid, vriendelikheid, begrip, empatie en vele meer. Ons doel is ook nie om ons persoonlikheid, individualiteit of emosies in die proses te verloor nie, maar om met ons uniekheid die Here te dien.
Dis belangrike lesse, omdat ons self ook maklik in uiterlike heiligheid kan beland, soos Paulus sê die “gestrengheid van die vlees”, wat slegs tot hoogmoed of hopeloosheid ly, niks anders nie. Ons eindig met godsdienstigheid, meer vlees. As daar nie warmte, insluiting en liefde in ons gehoorsaamheid is nie, is ons dalk maar waar die Fariseërs was. Dit mis die punt totaal.
This entry was posted on Sondag, Julie 10th, 2016 at 21:33	and posted in Leeslys.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
« In die spore van sy geregtigheid
Die Groot Gebedeboek »
One response to “Through the Narrow Gate – Karen Armstrong”
Januarie 11th, 2017 at 13:30