Tolstoy Lev Nikolaevich - Inligting - 2022
Lev Nikolaevich Tolstoj is een van die beroemdste en grootste skrywers ter wêreld. Gedurende sy leeftyd word hy erken as 'n klassieke Russiese letterkunde, en sy werk het die brug tussen twee eeue gebaan.
Tolstoy bewys homself nie net as skrywer nie, hy was 'n opvoeder en 'n humanis, het oor godsdiens gedink, neem 'n direkte rol in die verdediging van Sevastopol. Die nalatenskap van die skrywer is so groot, en sy lewe self is so dubbelsinnig dat hulle aanhou studeer en probeer verstaan.
Tolstoy was self 'n ingewikkelde persoon, soos blyk uit sy familieverhouding. Daar is baie boeke oor die skrywer geskryf, maar ons sal probeer om ten minste die gewildste mites oor hom te verdiskonteer.
Vlug van Tolstoj. Dit is 'n bekende feit dat Tolstoy tien dae voor sy dood uit sy huis in Yasnaya Polyana weggehardloop het. Daar is verskillende weergawes oor waarom die skrywer dit gedoen het. Onmiddellik het hulle begin sê dat die reeds bejaarde man selfmoord probeer pleeg het. Die kommuniste het die teorie ontwikkel dat Tolstoy op hierdie manier sy protes teen die tsaristiese regime uitgespreek het. In werklikheid was die redes vir die skrywer se vlug uit sy geboorteland en geliefde huis redelik algemeen. Drie maande tevore het hy 'n geheime testament geskryf, waarvolgens hy alle outeursreg op sy werk nie aan sy vrou, Sofya Andreevna, maar aan sy dogter Alexandra en sy vriend Chertkov, oorgedra het nie. Maar die geheim het duidelik geword - die vrou het alles van die gesteelde dagboek verneem. Daar het onmiddellik 'n skandaal ontstaan, en die lewe van Tolstoj self het 'n ware hel geword. Die tantrums van sy vrou het die skrywer aangespoor om op te tree, wat hy 25 jaar gelede bedink het, om te ontsnap. Gedurende hierdie moeilike dae het Tolstoj in sy dagboek geskryf dat hy dit nie langer kan verdra nie en sy vrou gehaat het. Nadat Sofya Andreevna self geleer het oor die vlug van Lev Nikolaevich, het dit selfs meer woedend geword - sy het gehardloop om in die dam te verdrink, haarself in die bors geslaan met dik voorwerpe, probeer om êrens te hardloop en gedreig om Tolstoy nooit nêrens heen te laat gaan nie.
Tolstoy het 'n baie kwaad vrou gehad. Uit die vorige mite word dit vir baie mense duidelik dat slegs sy bose en eksentrieke vrou die skuld het vir die dood van 'n genie. In werklikheid was Tolstoy se gesinslewe so ingewikkeld dat talle studies vandag nog probeer uitvind. En die vrou het self ongelukkig in haar gevoel. Een van die hoofstukke van haar outobiografie heet 'Martelaar en martelaar'. Oor die talente van Sofya Andreevna was daar min bekend; sy het haarself heeltemal in die skaduwee van haar magtige man bevind. Maar die onlangse publikasie van haar verhale het dit moontlik gemaak om die diepte van haar opoffering te verstaan. En Natasha Rostova van Oorlog en vrede het direk uit die jeugdige manuskrip van sy vrou in Tolstoj gekom. Boonop het Sofya Andreevna 'n uitstekende opvoeding ontvang, sy het 'n paar vreemde tale geken en het sy die man se komplekse werke selfs vertaal. Die energieke vrou het nog steeds daarin geslaag om die hele huishouding, die boekhouding van die landgoed, sowel as omhulsel te bestuur en die hele groot gesin te verbind. Ondanks al die swaarkry, het Tolstoy se vrou verstaan ​​dat sy met 'n genie leef. Na sy dood merk sy op dat sy byna 'n halwe eeu van saamwoon nie kon verstaan ​​watter soort persoon hy was nie.
Tolstoj is gekommunikeer en geanaliseer. Inderdaad, in 1910 is Tolstoj begrawe sonder 'n begrafnisdiens, wat aanleiding gegee het tot die mite van ekskommunikasie. Maar in die gedenkwaardige handeling van die Sinode van 1901 is die woord 'ekskommunikasie' in beginsel afwesig. Amptenare van die kerk skryf dat die skrywer homself lankal buite die kerk geplaas het met sy sienings en vals leringe en dat hy nie meer daardeur as lidmaat beskou is nie. Maar die samelewing het die ingewikkelde burokratiese dokument met 'n versierde taal op sy eie manier verstaan ​​- almal het besluit dat dit die kerk is wat Tolstoj laat vaar het. En hierdie verhaal met die definisie van die Sinode was eintlik 'n politieke bestel. Dit is hoe die hoofaanklaer Pobedonostsev wraak neem op die skrywer vir sy beeld van 'n man-masjien in die opstanding.
Leo Tolstoj stig die Tolstoj-beweging. Die skrywer self was baie versigtig, en het selfs met walging die talle verenigings van sy volgelinge en bewonderaars behandel. Selfs nadat hy uit Yasnaya Polyana ontsnap het, was die Tolstoy-gemeenskap nie die plek waar Tolstoj skuiling wou vind nie.
Tolstoy was 'n teetotaler. Soos u weet, het die skrywer in volwassenheid alkohol opgegee. Maar hy het nie die skepping van soberheidsgenootskappe regdeur die land verstaan ​​nie. Waarom kom mense bymekaar as hulle nie gaan drink nie? Per slot van rekening beteken groot ondernemings om te drink.
Tolstoy het fanaties gehou by sy eie beginsels. Ivan Bunin het in sy boek oor Tolstoj geskryf dat die genie self soms baie koel was teenoor die bepalings van sy eie lering. Op die terras het die skrywer saam met sy familie en 'n hegte familievriend Vladimir Chertkov (hy was ook die belangrikste aanhanger van Tolstoy se idees) geëet. Dit was 'n warm somer; muskiete het oral gevlieg. Een wat veral irriterend is, het op Chertkov se kaal plek gesit, waar die skrywer hom met sy palm doodgeslaan het. Almal lag, en net die beledigende slagoffer merk op dat Lev Nikolaevich die lewe van 'n lewende wese geneem het en hom skaam gemaak het.
Tolstoy was 'n wonderlike vrouekind. Die seksuele avonture van die skrywer is bekend uit sy eie note. Tolstoy het gesê dat hy in sy jeugjare 'n baie slegte lewe gelei het. Maar die meeste van alles is hy verward deur twee gebeure sedertdien. Die eerste is 'n verhouding met 'n boerevrou nog voor die huwelik, en die tweede is 'n misdaad met die slavin van sy tante. Tolstoj het 'n onskuldige meisie verlei wat toe uit die tuin verdryf is. Dieselfde boerevrou was Aksinya Bazykina. Tolstoy het geskryf dat hy haar liefgehad het soos nog nooit tevore in sy lewe nie. Twee jaar voor sy huwelik het die skrywer 'n seun, Timothy, gehad wat oor die jare 'n groot man geword het, soos sy vader. In Yasnaya Polyana het almal geweet van die buite-egtelike seun van die meester, die feit dat hy 'n dronkaard was, en van sy moeder. Sofya Andreevna het selfs na haar man se voormalige passie gekyk en niks interessants in haar gevind nie. En die intieme komplotte van Tolstoj is deel van sy dagboeke van jong jare. Hy het geskryf oor die sensualiteit wat hom gepynig het, oor die begeerte na vroue. Maar so iets was alledaags vir Russiese edelmanne. En berou oor bande uit die verlede het hulle nooit gepynig nie. Vir Sofya Andreevna was die fisieke aspek van liefde glad nie belangrik nie, anders as haar man. Maar sy het daarin geslaag om 13 kinders aan Tolstoj te baar, nadat sy vyf verloor het. Lev Nikolaevich was haar eerste en enigste man. En hy was getrou aan haar gedurende die 48 jaar van hul huwelik.
Tolstoj verkondig asketisme. Hierdie mite het verskyn danksy die tesis van die skrywer dat iemand min nodig het om te lewe. Maar Tolstoj self was nie 'n asket nie - hy het bloot 'n gevoel van proporsie verwelkom. Lev Nikolaevich self het die lewe heeltemal geniet, hy het bloot vreugde en lig gesien in eenvoudige en toeganklike dinge.
Tolstoj was 'n teenstander van geneeskunde en wetenskap. Die skrywer was glad nie 'n obscurantis nie. Inteendeel, hy het gepraat oor die onvermydelikheid van vooruitgang. By die huis het Tolstoj hul eerste Edison-fonograaf, 'n elektriese potlood, gehad. En die skrywer verheug hom, soos 'n kind, oor sulke wetenskaplike prestasies. Tolstoy was 'n baie beskaafde persoon wat besef het dat die mensdom honderde duisende lewens vir vooruitgang betaal. En hierdie ontwikkeling, wat met geweld en bloed gepaard gaan, het die skrywer nie in beginsel aanvaar nie. Tolstoj was nie wreed teenoor menslike swakhede nie, hy was woedend dat die ondeugde deur die dokters self geregverdig is.
Tolstoy haat kuns. Tolstoy het van kuns geweet, hy het net sy kriteria gebruik om dit te evalueer. En het hy nie die reg gehad om dit te doen nie? Dit is moeilik om met die skrywer nie saam te stem dat dit onwaarskynlik is dat 'n gewone man Beethoven se simfonieë sal verstaan ​​nie. Vir onopgeleide luisteraars klink baie klassieke musiek na marteling. Maar daar is ook so 'n kuns wat deur beide gewone inwoners en gesofistikeerde fynproewers uitstekend beskou word.
Tolstoy is deur trots gedryf. Hulle sê dat dit hierdie innerlike kwaliteit was wat hom tot uiting gebring het in die filosofie van die skrywer, en selfs in die alledaagse lewe. Maar is die meedoënlose soeke na die waarheid die moeite werd om as trots te beskou? Baie mense glo dat dit baie makliker is om by 'n onderrig aan te sluit en dit reeds te dien. Maar Tolstoj kon homself nie verander nie. En in die alledaagse lewe was die skrywer baie oplettend - hy het sy kinders wiskunde geleer, sterrekunde, klasse aangebied vir liggaamlike opvoeding. Klein Tolstoj het kinders na die Samara-provinsie geneem, sodat hulle die natuur beter leer ken en liefgehad het. Dit is net dat die genie in die tweede helfte van sy lewe besig was met baie dinge. Dit is kreatiwiteit, filosofie, werk met letters. Tolstoy kon homself dus nie soos vroeër aan sy familie gee nie. Maar dit was 'n konflik tussen kreatiwiteit en gesin, en nie 'n manifestasie van trots nie.
As gevolg van Tolstoj het 'n rewolusie in Rusland plaasgevind. Hierdie stelling verskyn te danke aan Lenin se artikel "Leo Tolstoj as 'n spieël van die Russiese rewolusie." In werklikheid kan een persoon, of dit nou Tolstoj of Lenin is, nie skuldig wees aan die rewolusie nie. Daar was baie redes: die gedrag van die intelligentsia, die kerk, die tsaar en die hof, die adel. Dit was almal wat die ou Rusland aan die Bolsjewiste gegee het, insluitend Tolstoj. Hulle het na sy mening as denker geluister. Maar hy het die staat sowel as die leër ontken. Inderdaad, hy het net uitgespreek teen die rewolusie. In die algemeen het die skrywer baie gedoen om die sedes te versag, mense aan te moedig om vriendeliker te wees, om Christelike waardes te dien.
Tolstoj was 'n ongelowige, het geloof ontken en dit aan ander geleer. Die stellings dat Tolstoj mense van die geloof weggewys het, het hom irriteer en erg beledig. Inteendeel, hy het verklaar dat die belangrikste ding in sy werke die begrip is dat daar geen lewe sonder geloof in God is nie. Tolstoj aanvaar nie die vorm van geloof wat die kerk opgelê het nie. En daar is baie mense wat in God glo, maar nie moderne godsdienstige instellings aanvaar nie. Vir hulle word Tolstoy se soeke verstaan ​​en glad nie verskriklik nie. Baie mense kom meestal kerk toe nadat hulle in die gedagtes van die skrywer gedompel is. Dit is veral gereeld in die Sowjet-tyd waargeneem. En voordat die Tolstooyans na die kerk draai.
Tolstoy het almal gedurig lesings gegee. Danksy hierdie ingewikkelde mite verskyn Tolstoy as 'n selfversekerde prediker wat vertel wie en hoe hy moet leef. Maar as u die dagboeke van die skrywer bestudeer, word dit duidelik dat hy sy hele lewe lank met homself omgegaan het. Waar moes hy ander leer? Tolstoj het sy gedagtes uitgespreek, maar nooit iemand opgedwing nie. Dit is 'n ander saak wat 'n gemeenskap van volgelinge, Tolstojans, gevorm het rondom die skrywer, wat probeer het om die siening van hul leier absoluut te maak. Maar vir die genie self was sy idees nie reg nie. Hy het die teenwoordigheid van God as absoluut beskou, en alles anders was die resultaat van beproewings, pyniging, soektogte.
Tolstoj was 'n fanatieke vegetariër. Op 'n sekere tydstip in sy lewe het die skrywer vleis en vis heeltemal laat vaar en nie die misvormde lyke van lewende wesens wou eet nie. Maar sy vrou, wat vir hom sorg, het vleis sous in die sampioen sous gegooi. Toe dit gesien word, het Tolstoj nie kwaad geword nie, maar slegs 'n grap gemaak dat hy gereed was om elke dag vleis sous te drink, sou sy vrou nie vir hom lieg nie. Die oortuigings van ander mense, ook in die keuse van kos, was veral vir die skrywer. Hulle het altyd diegene by die huis gehad wat vleis geëet het, dieselfde Sofya Andreevna. Maar vreeslike rusies hieroor het nie gebeur nie.
Om Tolstoj te verstaan, is dit genoeg om sy werke te lees en nie sy persoonlikheid te bestudeer nie. Hierdie mite belemmer die werklike lees van Tolstoj se werke. Hy verstaan ​​nie wat hy geleef het nie, verstaan ​​nie sy werk nie. Daar is skrywers wat almal met hul tekste praat. En Tolstoj kan net verstaan ​​word as 'n mens sy wêreldbeskouing, sy persoonlike karaktertrekke, verhoudings met die staat, kerk en geliefdes ken. Die lewe van Tolstoj is 'n aangrypende roman op sigself wat soms in papiervorm oorgespoel het. 'N Voorbeeld hiervan is Oorlog en vrede, Anna Karenina. Aan die ander kant het die werk van die skrywer ook sy lewe, ook sy gesin, beïnvloed. Daar is dus geen vrymoedigheid om Tolstoy se persoonlikheid en interessante aspekte van sy biografie te bestudeer nie.
Tolstoy se romans kan nie op skool bestudeer word nie - dit is bloot onbegryplik vir hoërskoolleerlinge. Dit is oor die algemeen moeilik vir moderne skoolkinders om lang werke te lees, en oorlog en vrede is boonop gevul met historiese afwykings. Gee ons hoërskoolleerlinge verkorte weergawes van romans wat by hul intelligensie aangepas is. Dit is moeilik om te sê of dit goed of sleg is, maar in elk geval sal hulle ten minste 'n idee kry van Tolstoy se werk. Om te dink dat dit beter is om na skool Tolstoj te lees, is gevaarlik. Per slot van rekening, as u dit nie op daardie ouderdom begin lees nie, dan sal die kinders nie wil ingaan in die skrywer se werk nie. Die skool werk dus proaktief, en gee bewustelik meer ingewikkelde en slim dinge as wat die kind se intellek kan sien. Miskien sal daar 'n begeerte wees om terug te keer hierna en tot die einde te begryp. En sonder om op skool te studeer, sal so 'n 'versoeking' nie vir seker verskyn nie.
Tolstoy se pedagogiek het sy relevansie verloor. Tolstoy, die onderwyser, is kontroversieel. Sy onderrigidees is as aangenaam vir die meester beskou, wat besluit het om kinders volgens sy oorspronklike metode te onderrig. In werklikheid beïnvloed die geestelike ontwikkeling van 'n kind sy intellek direk. Die siel ontwikkel die gees, en nie andersom nie. En Tolstoj se pedagogiek werk ook in moderne omstandighede. Dit blyk uit die resultate van 'n eksperiment waartydens 90% van die kinders uitstekende resultate behaal het. Kinders leer om te lees volgens "Tolstoj se ABC", wat gebou is op baie gelykenisse met hul geheime en argetipes van gedrag wat die aard van die mens openbaar. Die program word geleidelik ingewikkelder. 'N Harmoniese persoon met 'n sterk morele beginsel kom uit die mure van die skool. En volgens hierdie metode is ongeveer honderd skole vandag in Rusland betrokke.