Vir vyftig jaar na die dood van Paulus hang ’n gordyn oor die kerk, waardeur ons tevergeefs probeer kyk. Wanneer daardie gordyn uit­eindelik lig, so om en by 120 n.C., vind ons in die geskrifte van die eerste kerkvaders ’n kerk wat in baie opsigte baie verskil van die kerk in die dae van Petrus en Paulus (Story of the Christian Church, bl. 41).
In sy beskrywing van dieselfde periode, toe al die oor­spronklike Apostels en hul opvolgers reeds gesterf het, skryf Hurlbut:
Hierdie groot geloofsversaking het gebeur omdat die mense toe, net soos vandag, nie ywerig daarna gestreef het om vir hulself te BEWYS waar God se waarheid verkondig word nie. Dit is waarom die Lewende Christus die Christene teen die einde van die Era van die Apostels so vermaan het: “Maar Ek het teen jou dat jy jou eerste liefde verlaat het. Onthou dan waarvandaan jy uitgeval het, en bekeer jou en doen die eerste werke. Anders kom Ek gou na jou toe en sal jou kandelaar van sy plek verwyder as jy jou nie bekeer nie” (Op. 2:4-5).
’n Deel van die antwoord lê in die feit dat baie min belydende Christene werklik hul Bybels bestudeer! Dus BEWYS hulle feitlik niks waarin hulle glo vir hulself deur dit noukeurig in die Bybel na te vors nie! O, hulle bestudeer wel ywerig boeke en artikels oor gesondheid, oor selfverryking of oor beleggings en hoe om meer geld te maak. Maar dit kom nie by hulle op om die BELANGRIKSTE van alle onderwerpe te bestudeer nie: Is daar ’n ware God? Indien wel, wat is Sy DOEL met die skepping van die menslike wesens? HOE kan ons daardie doel vervul? Die Bybel beveel immers: “BEPROEF [bewys] alle dinge; behou die goeie” (1 Thess. 5:21).
As u u Bybel sal bestudeer en glo, sal u vind dat Satan die Duiwel beskryf word as die een “wat die hele wêreld verlei” (Op. 12:9). U sal ook vind dat Satan beskryf word as “die owerste van die mag van die lug, van die gees wat nou in die kinders van die ongehoorsaamheid werk” (Ef. 2:2), want Satan “saai” ’n selfsugtige, rebelse gesindheid dwarsoor die aarde “uit”. Hy is die een wat misleide mense beïnvloed om ENORME hoeveelhede onge­oorloofde seks, geweld en ’n algemene gees van minagting en wetteloosheid in te sluit in die sogenaamde “vermaak” waaraan u en u kinders elke dag bloot­gestel word, op televisie, in rolprente, oor die radio, of die bose rekenaarspeletjies wat onbeskryflike perversie of geweld naboots. Weet u wie lag eintlik oor al hierdie “pret”? Satan!
Die apostel Paulus is geïnspireer om te skryf: “Maar as ons evangelie dan nog bedek is, is dit bedek in die wat verlore gaan, naamlik die onge­lowiges in wie die god van hierdie wêreld die sinne verblind het, sodat die verligting van die evangelie van die heerlikheid van Christus, wat die beeld van God is, op hulle nie sou skyn nie” (2 Kor. 4:3-4).
Het u al ooit na tradisionele Christelikheid gekyk en uself afgevra: “Is hierdie godsdiens werklik gebaseer op die Bybel? Is DIT die godsdiens wat Jesus Christus gestig en Sy Apostels geleer het?” As Jesus Christus die Verlosser van die wêreld is, dan moet Sy lewe ’n voorbeeld wees vir Sy volgelinge. Maar feitlik niemand VOLG Sy voorbeeld nie!
Die Christelikheid van die Nuwe Testament bestaan eenvoudig nie … wat gedoen moet word, is om lig te werp op ’n kriminele oortreding teen die Christendom wat volgehou is oor die eeue heen, wat gepleeg is deur miljoene (in ’n meerdere of mindere mate skuldig), waardeur hulle skelmpies, onder die dekmantel om die Christelikheid te vervolmaak, God bietjie-vir-bietjie van die Christelikheid beroof het en daarin geslaag het om Christelikheid presies die teenoorgestelde te maak van wat dit in die Nuwe Testament is (Attack upon Christendom, Kirkegaard, 1956, bll. 32-33).
Dit is ernstige woorde, maar eintlik glad nie uniek nie. Professor Rufus M Jones stem hiermee saam in sy mening oor hoe gou Christus se ware leerstellings verwyderd geraak het van die godsdiens wat Sy naam dra:
Ons behoort nie verbaas te wees dat die mensdom probeer het om Christelikheid volgens hul eie idees te herskep nie. Die mensdom probeer al vir duisende jare om sy eie kop te volg. Humanisme, materialisme, sosialisme, kommunisme of kapitalis­me – die samelewing het al so baie filosofieë uitge­dink in die TEVERGEEFSE hoop om betekenis te gee aan ’n lewe sonder God en om deur menslike pogings ’n gelukkige en voorspoedige samelewing op aarde te skep.
Ná die groot Jerusalem konferensie reis Paulus en Silas deur Klein-Asië en besoek die kerke: “En op hulle reis deur die stede het hulle die verordeninge wat deur die apostels en die ouderlinge IN JERUSALEM vasgestel was, aan hulle oorgegee om te onderhou” (Hand. 16:4).
Dit is duidelik dat die oorspronklike Apostels en die Jerusalem Kerk van God die geïnspireerde “patroon” vir ware Christenskap gestel het – NIE net vir daardie periode nie – maar vir ALLE tye! In teenstelling met die Protestantse dwaalleer-idees dat die apostel Paulus later deur God gebruik was om Christenskap te “herontdek”, het die ware apostel Paulus van die Bybel – soos ons reeds gesien het – deurgaans diep respek vir die oorspronklike Apostels getoon en hom onderwerp aan die leiers in Jerusalem vir besluite oor alle groot kwessies! En dit was die apostel Paulus wat vir die grootliks Heidense Kerk in Korinte skryf: “Die besnydenis is niks en die onbesnedenheid is niks, maar die onderhouding van die gebooie van God” (1 Kor. 7:19). Die bekende historikus Carl von Weiszäcker het só geskryf in 1895:
Paulus het sy belangstelling nie slegs beperk tot die Christenkerk wat hy vir die Heidene gestig het nie. Sy gedagtes was te verhewe om die Joodse Christendom aan sigself oor te laat. Hy het nie slegs geswoeg vir sy eie werk nie, maar vir die Kerk van God … vir die hele Kerk. Hy het nooit vir ’n oom­blik die ware geboorteplek van die evangelie vergeet nie. Vir hom was die Christene in Jerusalem altyd die [heiliges] …. Hy het egter nie slegs ’n grootse beleid van kerklike eenheid beoog nie, maar sy eerste en gedurige gedagte was dat die primitiewe Kerk die belangrikste goddelike instelling was naas die Evangelie … In die vroeë Apostels sien hy die Apostels van die Here. Van hulle af het die getuienis van die opstanding voortgevloei (1 Kor. 15:1, ff.). Hulle was altyd die Apostels, aan die hoof van Sy Kerk geplaas deur God, die eerstes van daardie goddelik aangestelde mense wat die leier­posisies beklee in die Liggaam van Christus (1 Kor. 12:28) (The Apostolic Age of the Christian Church, bll. 12-13).
Byna alle belydende Christene verstaan dat Jesus Christus die Wet volmaak moes onderhou om ’n aan­vaarbare offerande vir die mensdom se sondes te kon wees. Maar watter wet het Hy onderhou en wat het Hy van Sy volgelinge verwag? Hier volg ’n beskrywing van hoe Christus Sy missie gesien het:
Hierdie twee, net soos al die ander Apostels, het geweet dat Jesus Christus gekom het om die volmaakte VOORBEELD te wees en dat Christene Sy voorbeeld behoort te volg, onderskraag deur die Heilige Gees. Dit was die algemene begrip in die apostel Paulus se tyd, toe Christelikheid deur die Romeinse Ryk versprei het.
Jesus Christus was ’n besnede Jood (Luk. 2:21-22; Heb. 7:14). Dit was Jesus se “gewoonte” om die sewende-dag Sabbat te onderhou – saam met die ander Jode (Luk. 4:16). Eerder as om God se Sabbat af te skaf, het Jesus gesê dat die Sabbat vir die “mens” gemaak is – NIE net vir die Jode nie en dat Hy die “Here” van die Sabbat was. Dus is die Sabbat, in effek, die ware “dag van die Here” sover dit die rusdag en aanbidding betref!
As voorbeeld: Die sewende-dag Sabbat beeld die heer­skappy van Christus uit in die komende sewende millennium van die mens se bestaan. Dit is die “rus” wat God van die begin af beveel het (Heb. 4:4). Dit is waarom Paulus só geïnspireer is: “Daar bly dus ’n sabbatsrus oor vir die volk van God” (vers 9). Dit is belangrik om te weet dat sabbatismos die Griekse woord is wat hier as “rus” vertaal is en wat “hou van ’n Sabbat” beteken. Daar­teenoor is katapausin die gewone Griekse woord vir “om te rus”, en dit is die woord wat in die res van Hebreërs 4 gebruik is.
Ons moet NOOIT egbreuk pleeg nie, want Jesus sê uitdruklik: “Julle het gehoor dat aan die mense van die ou tyd gesê is: Jy mag nie egbreek nie. Maar Ek sê vir julle dat elkeen wat na ’n vrou kyk om haar te begeer, reeds in sy hart met haar egbreuk gepleeg het” (verse 27-28).
As u op die een of ander manier ’n kykie kon kry op ware Christenskap tydens die eerste eeu en selfs later, wat sou u sien? U sou ’n groep toegewyde gelowiges vind wat glo in Jesus as die beloofde Messias. U sou ’n gemeenskap van gelowiges vind vir wie die God van Israel, die God van die Skepping, WERKLIK is, want hierdie mense sou nie net praat oor die persoon Jesus nie, hulle sou DOEN wat Hy beveel het!
Inderdaad, ons het gesien dat die mensdom weggedraai het na “fabels”. In vandag se donker, klam, spookagtige katedrale gaan priesters en predikante geklee in vreemde “ouma-tipe” rokke deur onverstaanbare rituele, sing-praat gebede en lesings – maar verduidelik die Bybel selde. Hulle het baie min te sê oor die lewenswyse wat Christus en die Apostels verkondig het, of oor die kwart van die Bybel wat profeties is, of oor die ware DOEL waarmee God hier op aarde besig is.
Dus sou ware Christene – deurdat Christus in hulle leef – die Tien Gebooie GEHOORSAAM soos wat Jesus gedoen het, die sewende-dag Sabbat en die Bybelse Heilige Dae onderhou soos wat Jesus gedoen het en die hele lewenswyse volgens die voorbeeld van Jesus Christus en die oorspronklike Kerk van die Apostels navolg. Namate hulle saam aanbid, saam gesing en mekaar gedien het, sou hulle gevul word met LIEFDE, met aanbidding en verering vir die Grote God, en met welwillendheid en spontane besorgdheid vir mekaar.
Simon die Towenaar en andere het daarna gestreef om ’n verwarde geloof te skep, deur gewilde godsdiens te vermeng met hul filosofieë en ’n dekmantel van Christus se woorde daarby te voeg. Sodoende is ’n godsdiens geskep wat grootskaalse aanvaarding sou wen onder die mense. Die bekende historikus Will Durant skryf:
In die vierde eeu n.C. neem die Romeinse Keiser Konstantyn die Christendom as sy godsdiens aan. Dit sou meer gepas wees om te sê dat hy dit “aangepas” het, aangesien die oorspronklike Christenskap van die Apostels DRAMATIES verander is onder sy keiserlike invloed.
Onder Konstantyn se leiding is die Raad van Nicea gehou in 325 n.C. Hoewel hy toe nog nie gedoop was nie, het Konstantyn toesig gehou oor die Raad se opening­sessie en deelgeneem aan besprekings. Hy was onder die indruk dat dit sy plig as keiser was om toesig te hou oor die daarstelling van kerkleerstellings. Maar het hy toesig gehou oor die Raad as ’n voormalige Heiden wat nou ’n Christen geword het, of het hy die Raad van Nicea gebruik om dit wat die “amptelike” Christelikheid sou word, te infiltreer met sy Heidense agtergrond? Die hoog­geagte historikus Paul Johnson het die volgende opgemerk aangaande Konstantyn se godsdienstige sieninge:
Daar is ’n mate van twyfel oor die omvang van die verandering in Konstantyn se idees … Dit blyk dat hy self ’n sonaanbidder was, [deel van] ’n paar laat-heidense kultusse was met gebruike soortgelyk aan dié van Christene. So het die volgelinge van Isis ’n madonna aanbid wat haar kind voed; die kultus van Attis en Sybele het ’n dag van bloed en vastyd gevier, gevolg deur die Hilaria opstandingsfees, ’n dag van vreugde op 25 Maart; die elitêre Mithraïste, waarvan baie senior leëroffisiere was, het ’n heilige maaltyd geëet. Konstantyn was seer sekerlik ’n Mithraïet en sy oorwinningsboog, opgerig ná sy “bekering”, getuig van die Songod of “onoorwinlike son”.Baie Christene het nie ’n duidelike onderskeid gemaak tussen hierdie sonkultus en hul eie nie. Hulle het verwys na Christus wat “Sy koets deur die lug ry”, hulle het hul dienste op Sondag gehou, na die Ooste gekniel, en hul Christusgeboortefees gevier op 25 Desember – die geboortedag van die son tydens die wintersonstilstand [in die Noordelike Halfrond]. Gedurende die latere Heidenherlewing onder Keiser Julianus het baie Christene dit maklik gevind om afvallig te raak van hul geloof as gevolg van hierdie verwarring. Die Biskop van Troje het Julianus vertel dat hy nog altyd in die geheim tot die son gebid het. Konstantyn het sonaanbidding nooit laat vaar nie en het die son op sy muntstukke behou. Hy het Sondag tot ’n rusdag gemaak …” (A History of Christianity, Johnson, 1976, bll. 67-69).
Die kerk het nie net nuwe leerstellings van Konstantyn en die Keiserryk gekry nie, maar ook ’n nuwe organisasie­struktuur. Rome het ’n langdurige keiserlike kultusvorm gehad en haar gebruike het ’n tuiste gevind in dié tussen­oplossing van Christelikheid gemeng met Heidendom. Will Durant merk op:
Die Christelikheid … het toegeneem deur die Heidense geloof en rituele oor te neem; dit het ’n triomfantlike kerk geword deur die organisasie­patroon en vernuf van Rome te erf … Net soos Judea die etiek aan die Christendom gegee het, en Grieke­land die teologie gegee het, so het Rome organisasie gegee; dit alles, plus ’n dosyn ander opgeneemde en mededingende gelowe, het die Christelike same­stelling binnegedring. Die kerk het nie net party godsdiensgewoontes en –ordes eie aan die voor-Christelike Rome oorgeneem nie. Daar is ook die stola (’n Roomse gewaad) en ander ampsgewaad van Heidense priesters, die gebruik van wierook en heilige water met reinigings, brandende kerse en ’n ewigdurende lig voor die altaar, die aanbidding van heiliges, die argitektuur van die basiliek, die wet van Rome as basis vir die kerkwet, die titel Pontifex Maximus [Opperste Brugbouer tussen mens en God] vir die Opperpriester en, in die vierde eeu, Latyn as die adellike en blywende voertaal in Katolieke kerkrituele.Die Roomse geskenk was bowenal ’n ontsaglike regeringsraamwerk, wat die struktuur vir kerklike regering geword het namate die wêreldlike gesag gefaal het. Gou was die biskoppe eerder as die Romeinse prefekte die bron van orde en die setel van mag in die stede; die metropolitane of aartsbiskoppe sou provinsiale goewerneurs ondersteun of eintlik vervang; en die sinode van biskoppe sou die provin­siale vergadering opvolg. Die Roomse Kerk het die voetspore van die Romeinse staat gevolg; dit het die provinsies verower, die hoofstad verfraai en dissipline en eenheid ingestel van grens tot grens. Rome het gesterf met die geboorte van die Kerk; die Kerk het volwassenheid bereik deur die verantwoor­delikhede van Rome te erf en te aanvaar (The Story of Civilization, vol. 5, Durant, bll. 575, 618-619).
Hulle het geweet dat Christene die “Joodse” Heilige Dae en ander gebruike onderhou het wat die Heidene aanstootlik gevind het. Eusebius, ’n vroeë kerkhistorikus, het geskryf dat diegene wat so ’n sienswyse gehandhaaf het, hul beywer het om die Nuwe-Testamentiese Pasga wat Christus onderhou het, te vervang deur die Paasfees wat kom uit aanbidding van Astarte:
Ja, baie het onderrig “ons het ’n ander gebruik ontvang van ons Verlosser”. Maar daardie gebruik, daardie weg, is nie in die Bybel te vinde nie. Pleks daarvan word dit gevind in die gebruike van die Grieke en Romeine en ander Europese bekeerlinge wat die Christelikheid opper­vlakkig aangeneem het, maar steeds hulle ou weë gevolg het. Met verloop van tyd het hierdie ou weë die leerstellings van Jesus Christus en die Apostels oorweldig, soos John Romer dit verduidelik:
Die Bybel maak dit duidelik dat Christene God se gebooie moet onderhou. Die apostel Johannes skryf: “En hieraan weet ons dat ons Hom ken: as ons sy gebooie bewaar. Hy wat sê: Ek ken Hom – en sy gebooie nie bewaar nie – is ’n leuenaar en in hom is die waarheid nie. Maar elkeen wat sy woord bewaar, in hom het die liefde van God waarlik volmaak geword. Hieraan weet ons dat ons in Hom is. Hy wat sê dat hy in Hom bly, behoort self ook so te wandel soos Hy gewandel het” (1 Joh. 2:3-6).
Daarom het die Lewende Kerk van God hierdie boekie aan u gestuur, daarom publiseer ons boekies, tydskrifte, ’n Bybelstudiekursus en ander publikasies. Daarom beeldsaai ons die Tomorrow’s World TV-program [in ander dele van die wêreld]. Daarom gebruik ons die Internet en ander media wat God beskikbaar stel om Sy werk te kan uitvoer, soos Hy die deure open om Sy boodskap aan die wêreld te verkondig as ’n getuienis voordat Hy terugkeer!