Eike - Bome - Kweek eik - Tuin - 2021
Eik is 'n majestueuse boom wat tot die geslag Quercus behoort, of tot die groot eikefamilie. Die boom is veral wydverspreid in Noord- en Suid-Europa, met 'n sterk voorkoms in bergagtige en heuwelagtige gebiede. Dit is bladwisselend spesie wat bladwisselend is en in staat is om te oorleef en floreer, selfs op hoogtes tussen driehonderd en agttienhonderd meter. In Italië kom dit veral in die valleie van die Alpe en die Voor-Alpe voor. Aan die ander kant in die suide van Italië, dit wil sê in Basilicata, Calabria, Puglia en Sicilië, word die boom op 'n hoogte van duisend meter en in vars en klam bome aangetref. In teenstelling met ander eike, is eikehout minder algemeen in openbare parke en tuine, omdat dit hoofsaaklik gebruik word vir sy kosbare en baie gesogte hout. Soos alle eikehout, is eikeboom ook 'n baie langlewende boom. Sommige eksemplare bereik selfs duisend lewensjare en baie is meer as vyfhonderd jaar.
Eik, die wetenskaplike naam Quercus petraea, is 'n indrukwekkende boom wat tot die Fagaceae-familie behoort, dieselfde as beuk en kastanje. Dit lyk oënskynlik soos die gewone eikehout, dit is Engels, maar met geringe morfologiese verskille wat gereeld oor die hele plant versprei word. Anders as die Engelse eikehout, byvoorbeeld, het die eikels van Quercus petraea nie 'n steel nie, dus is hulle rustig. Vanweë hierdie kenmerk word die eikeboom ook 'sittende eik' genoem, terwyl die eikebome (quercus robur) 'pedunculate oak' genoem word. Die plant toon 'n hoë en majestueuse blare wat geneig is om baie breed te brei. Die blare van die volwasse boom kan selfs twintig meter breed wees. Die stam is reguit, skraal, robuust en kan hoogtes bereik tussen twintig en veertig meter. Die bas is grys en glad in die eerste twintig jaar van die lewe van die boom, en dan is dit geneig om te vul met lengtelike en horisontale skeure wat soos gedenkplate lyk. Die hooftakke, dit wil sê die sentrale, is geknoop, verweef en oplopend en vorm saam met die kofferbak 'n soort skerp hoek. Selfs die sytakke is veral verweef en skouspelagtig en kruis mekaar en vorm altyd skerp hoeke. Hierdie takke is groen in die lente en word gewoonlik grys wanneer die seisoene verby is.
Blare, blomme en eikehoutvrugte
Die eikehoutblare is bladwisselend en het kleure wat wissel na gelang van hul posisie op die plant en volgens die hoeveelheid lig wat hulle opneem. Die blaarapparaat van die boom het gewoonlik 'n korsagtige groen of ligter groen kleur, glad en haarloos aan die bo- en onderkant. Die rande van die blare is lobbe, met vyf en agt lobbe, maar meer gereeld as dié van die eikebome. Die teenwoordigheid van die lobbe wat perfek op mekaar gerangskik is, gee die blaar ook 'n aangename golwende rand. Die eikehoutblomme is beide manlik en vroulik, en soos in die Engelse eikehout, is hulle in dieselfde plant. Die mannetjies word aan die toppunt van die takke van die vorige jaar gedra en is geel; die wyfies, gedra op die toppunt van die takkies van die jaar of op die blaaras, word in groepe van twee tot vyf blomme versamel en deur ore gedra. baie kort. Blare en blomme verskyn in dieselfde periode, van April tot Mei. Die vrugte is die akkerbome. Hierdie agterkant word bedek met 'n houtagtige dop wat met skubbe gemerk is, terwyl hulle vir die res 'n gladde oppervlak en 'n groenerige en geel kleur het wat geneig is om bruin te word van veroudering. Anders as die Engelse eikehout, is die eikels van Quercus petraea rustig, dit wil sê sonder 'n voetstuk. Voordat hy die vermoë gehad het om te reproduseer, moes hy vyftig jaar oud gewees het. Die akkerbome verskyn eintlik net in die volwasse plant. In laasgenoemde is daar 'n oorvloed vrugteproduksie, selfs 50 duisend vir elke seisoen.
Blootstelling, klimaat en terrein
Eik, soos alle eike, hou van sonnige blootstellings wat gebruik word vir die rypwording van akkerbome. Die jong plant, daarenteen, het 'n halfskadu blootstelling nodig om te ontwikkel. Die ideale klimaat vir struikgewas is gematig en vogtig. Die ideaal is dat reën gereeld gedurende die jaar versprei word, veral gedurende die groeiseisoen. Die boom is ook bestand teen lae temperature (selfs al is dit laer as in die Engelse) en droogte en droë land. Weerstand teen droogte is werklik voorbeeldig. Die plant slaag in werklikheid, danksy sy baie lang en robuuste wortelstelsel, diep in die grond in en dring die water van die ondergrondse watertafel op. Quercus petraea hou van effens suur en goed gedreineerde gronde. Die boom kan ook op klipperige grond ontwikkel, mits dit die regte dreinering en humiditeit het. Vanweë die kenmerk van die groei op klipgronde, is die wetenskaplike naam van eikebome "quercus petraea".
Die Quercus petraea word vermenigvuldig deur die akkerbome te saai. Dit moet binne twee maande na die afhaal begrawe word op vase wat buite geplaas moet word. Saai moet in die herfs of lente plaasvind. Die saailinge word dan in die grond oorgeplant en na twee of drie jaar kan hulle definitief geplant word. As hulle in 'n beskutte gebied geplant word, bly die nuwe plante selfs in die winter groen. Die plant van die plant kan altyd in die lente of herfs plaasvind, maar op gronde wat tot tagtig of honderd sentimeter diep opgegrawe is en met goeie dreinering.
By die jong plant word die sogenaamde broei-snoei uitgevoer, wat bestaan ​​uit die ontblaring van die plante wat gebreke het. Hierdie snoei dien om die groei van eikebome met reguit en foutlose stingels te bevorder. Intussen moet ons die grond skoffel, wat behels dat die oppervlaklaag van die grond gesny en hervermeng word om die wortels te belug. Die volwasse boom, aan die ander kant, moet gesnoei word om die groei van die blare te beperk. Dit, wat te ver strek, is geneig om lig van plante en bome in die omgewing te verwyder.
Peste, siektes en teenspoed
Sekulêre eikehout is baie bestand teen plae en siektes. Soos alle eike, is die plant op 'n jong ouderdom taamlik kwesbaar. Die parasiete wat die eikeboom aanval, is die larwes van 'n mot en 'n insek genaamd "cerambicide cerambix cerdo". Die eerste verslind die blare, terwyl die tweede die hout van die takke en stam verwoes. Die struik kan ook deur sommige virussiektes beïnvloed word, insluitend die bekende "mosaïek van die eikebome", wat kolle mosaïek op die blare veroorsaak, en basidiomycete-swamme wat verrot word in die hout. Dit lyk egter asof Quercus petraea taamlik bestand is teen aanvalle van ander swamsiektes, soos byvoorbeeld poeieragtige skimmel of die "eikebome-sindroom". Verder word die akkerbome gereeld deur wilde varke en varke geëet. Een van die ergste teenspoed vir die plant is die risiko van uitsterwing. In sommige dele van Europa is al hoe meer skaars en die bos wat deur die homonieme bome bevolk word, word al hoe skaarser. Die vinnige uitwissing van hierdie sekulêre spesie, wat deels nog onverklaarbaar is, is waarskynlik te danke aan die massiewe ontbossingsaktiwiteite, die gebruik van boomhout, baie gesog weens die hoë gehalte en sieropbrengste, en die verskillende bestemmings van die boswêreld. waarvan baie nou as weivelde gebruik word. Selfs in Italië is eikehout al hoe minder. Eikebome is ook baie belangrik vir die balans van die ekosisteem. Die boom is geskik om alleen of in groepe te woon en leef in komplekse plantomgewings wat bestaan ​​uit ander bome, struike, plante, swamme en insekte. Die uitwissing daarvan hou die gevaar in dat dit die lewe van ander spesies wat oorleef danksy die teenwoordigheid daarvan in gevaar stel.
Eike is veral bekend vir die hoë gehalte van sy hout. Dit is moeilik, met 'n soliede en goed homogene struktuur, helder, swaar en maklik om te werk. Vanweë die merkwaardige waarde word eikebome gebruik in die vervaardiging van meubels, parket en muurbedekkings. Alhoewel dit nie in parke en tuine teenwoordig is nie, is dit 'n plant met 'n onmiskenbare ornamentele effek. Vanweë sy grootte en grootsheid kan die boom gebruik word as skaduplante of as windbuks. In kombinasie met ander immergroen bome, skep eik 'n aangename chromatiese kontras en 'n ondeurdringbare beskermende heining.
Die eikebome bevat ook verskillende soorte min of meer bekend en waardevol. Hieronder onthou ons die "Laciniata crispa", 'n baie seldsame, kosbare en besondere variëteit. Die boom is kleiner as klassieke eikehout en die stam is nie langer as tien meter hoog nie. Die blare is lank, smal, gekrul en hang van die takke af. 'N Ander verskeidenheid eikehout is die "Purpurea", met 'n vyftien meter hoë stam en pers blare. 'N Ander verskeidenheid wat u moet onthou, is die' Mespilifolia 'eik, met minder lobblare as klassieke eike. Laasgenoemde verskyn in die lente.
Eike: geskiedenis en simbole
Die Quercus petraea het belangrike historiese gebeure vergesel. In 403, naby Calcedonië, in die skaduwee van 'n groot eikeboom, word 'n sinode gehou waar die afsetting van St. John Chrysostom, die destydse biskop van Konstantinopel, beslis is. Die sinode is toe 'Synod of the Oak' genoem. In 1952, in Frankryk, is 'n eikeboom verwyder wat dateer uit 1572, die jaar van die nag van San Bartolomeo en om hierdie rede herdoop tot "Quercia di San Bartolomeo". Gedurende die somer van 1859 rus Giuseppe Garibaldi in die skadu van 'n eikeboom naby 'n edele villa. Hierdie boom, genaamd "Quercia di Garibaldi", is nog steeds in Milaan aanwesig. Quercus petraea is ook 'n boom wat krag simboliseer en 'n besondere rol speel in die kultuur en folklore van antieke volke. Vanweë sy majesteit word dit ook beskou as die boom wat aanleiding gegee het tot die lewe van die mens op aarde.