Een van my lekkerste herhinneringe is van die tyd toe ons jongste dogter Lenore en haar verloofde (nou man) Jason vir ons kom kuier en ons die Rockies aan hulle gewys het – insluitende “white river rafting” (wat is dit tog in Afrikaans?) op die Sunwapta rivier. Neruda het altyd in groen ink geskryf wat sy persoonlike kleur van hoop was. -DWV Dit is egter in die kontak met ander dat die spreker haar eie begrensdheid kan oorskry – deur kinders kom sy onder die indruk van die sikliese aard van die lewe (“kinders herhaal ons jare wat was”) en deur die digkuns (hier spesifiek die werk van Octavio Paz met wie sy in gesprek tree) kan sy tot nuwe selfkennis kom (“ek ontdek myself in jou oog, octavio”). Transformasie of selfs vrywording is dus waarheen die bundel beweeg, en dit vind ook vergestalting in die perspektief wat toenemend verby die subjek reik, en veral uitreik na die geliefde kleinkind(ers).