Brundisium - Geskiedenis Podcasts - 2021
Brundisium (moderne Brindisi), geleë aan die Adriatiese kus van Suid -Italië, was 'n Messapiese en destydse Romeinse stad van groot strategiese belang gedurende die oudheid. Alhoewel die argitektoniese oorblyfsels yl is, het die stad verskeie aansprake op roem. Brundisium is die einde van die pad na die Appian Way, was 'n tradisionele beginpunt vir leërs en reisigers na die Ooste en het 'n deurslaggewende rol gespeel in beide die Puniese oorloë en Romeinse burgeroorloë. Onder die meer indrukwekkende artefakte daarvan is baie voorbeelde van Hellenistiese en Romeinse bronsbeelde wat uit die hawe van die stad gered is.
Die gebied van Brindisi is ongeveer 12 000 jaar gelede in die paleolitiese tye bewoon, en die terrein van Torre Testa, net 7 km noord, was destyds die belangrikste nedersetting in die streek. Duisende klipgereedskap en ander artefakte is ontdek wat aan die jagter-versamelaars van die tydperk behoort het. 'N Voortgesette teenwoordigheid in die Neolitiese tydperk en die Bronstydperk word getuig van bykomende vondste.
Messapiese en Griekse stad
Aan die onderkant van die Italiaanse skiereiland, in die plaaslike mitologie, is Brundisium vir die eerste keer gevestig deur óf Diomedes, 'n held van die Trojaanse oorlog, óf Phalanthus, die Spartaan, wat ook toegeskryf is aan die stigting van die nabygeleë Tarentum (moderne Taranto). Tog dui ander bronne daarop dat Brundisium deur setlaars van Kreta gestig is. 'N Griekse invloed, indien nie eintlik die volledige Griekse kolonisasie nie, word in die begraafplaas by Tor Pisani aangedui. Daar is vandag min bekend oor die stad toe dit bewoon is deur die Messapiërs, een van die stamme wat in die 'hak' van Italië gewoon het, wat die moderne Apulië vorm. Hulle naam vir die stad was Brentesion, wat afkomstig kan wees van die Messapiaan brentos, wat 'hert se kop' beteken, wat die vorm van die hawe met sy twee kenmerkende voorstande beskryf.
Die beste voorbeelde van die Messapiese kultuur is keramiek. In die besonder, die hoog hanteerde amfora, bekend as trozella is uniek in die streek en het geometriese en plantmotiewe dekoratiewe ontwerpe. Daar is bewyse van 'n lang en bitter wedywering met Tarentum (moderne Taranto), die Spartaanse kolonie ongeveer 75 kilometer wes aan die suidelike kus van Italië. Brundusium het sy eie muntstukke geslaan en 'n alliansie aangegaan met Thurii c. 440 vC, nog 'n Griekse kolonie in die weste wat op die terrein van die ou Sybaris gebou is.
Brundisium het eers vanaf die 3de eeu vC 'n groter streeksbetekenis begin kry toe Rome oor die hele Italiaanse skiereiland begin uitbrei het. Die Romeine verower die stad in 266 vC en 'n kolonie is formeel gestig by Brundisium in 247 of 244 vC. Die stad is daarna versterk om te verseker dat die Romeine die uitstekende dubbele hawe wat hulle verwerf het, in die hande kry. Ongeveer dieselfde tyd is die groot Romeinse pad, die Via Appia (Appian Way) uitgebrei om die stad te bereik, wat dit met Rome self verbind en die totale geplaveide lengte op 569 km of 385 Romeinse myl bring. Brundisium het gevolglik die belangrikste vertrekpunt geword vir almal wat na Griekeland en die Ooste reis, en het Tarentum se posisie as die belangrikste hawe in die suide verower. Vandag staan ​​'n enkel marmer kolom van 19,2 m naby die waterfront, wat tradisioneel gedink is die plek is waar die pad uiteindelik eindig. Inskripsies toon eintlik aan dat die kolom ooit behoort aan 'n gebou met 'n godsdienstige of herdenkingsfunksie wat verband hou met die see.
Tydens die Eerste Puniese Oorlog (264-241 vC) het die Kartagoanse generaal Hamilcar Barca verskeie Romeinse kusstede aangeval op soek na buit vir sy huursoldate, en een daarvan was Brundisium in 247 v.G.J. Hierdie skermutselings was egter grootliks 'n geringe afleiding van die belangrikste strydfront op Sicilië. Die stad het meer direk gewikkel geraak in die Tweede Puniese Oorlog (218-201 v.C.) toe Hannibal Italië binnegeval en in die suidelike hoek van die skiereiland kamp opgeslaan het. Die Kartagoanse generaal het 'n hawe nodig gehad waardeur hy versterkings en voorrade uit Afrika kon ontvang, maar die Romeine het die hawens van die suidelike kus suksesvol geblokkeer.
In die burgeroorlog van die 1ste eeu v.G.J. sou Brundisium weer 'n sentrale plek wees in die teater van 'n bloedige en wrede oorlog.
Sulla het aan Brundisium 'n vrystelling van die portoria, die belastingbelasting op die invoer en uitvoer van goedere by hawens, en die stad is gegee Municipium status rondom 89 v.G.J., wat sy burgers Romeinse burgerskap verleen het. Die fortuin van die stad sou egter binnekort 'n dramatiese insinking ondergaan tydens die gewelddadige laaste stadiums van die Romeinse Republiek. In die burgeroorlog van die 1ste eeu v.G.J. sou Brundisium weer 'n sentrale plek wees in die teater van 'n bloedige en wrede oorlog. Julius Caesar verower die stad in 49 vC sodat hy sy groot mededinger Pompeius kon verhinder om uit Italië te vlug. Daarna is dit weer aangeval in 40 vC, hierdie keer deur Mark Antony. Die stad se handige ligging aan die voet van Italië was 'n aanspreeklikheid vir die plaaslike inwoners. Brundisium was ook die plek van die ooreenkoms, bekend as die Verdrag van Brundisium, tussen Antony en Octavianus om die Romeinse Ryk onderling op te bou. Toe Octavianus die oorlog wen en die eerste Romeinse keiser word as Augustus, is 'n triomfboog ter ere van hom in die stad opgerig.
Nog 'n historiese gebeurtenis wat met die stad verband hou, is die dood van Vergilius daar in 19 vC, kort nadat die skrywer van 'n reis na Griekeland teruggekeer het. Die stad sou voortbestaan ​​as 'n minderjarige Romeinse stad in die keiserlike tydperk, met slawehandel, vissery en skeepsbou wat vir baie mense werk en rykdom bied, soos blyk uit die groot villa's van die tydperk. 'N Christelike gemeenskap is gestig deur Saint Leucius van Alexandrië in die tweede helfte van die 2de eeu nC.
Ongelukkig het die voortdurende inwoning van die perseel en die voortdurende hergebruik van ou boumateriaal die ontwikkeling daarvan in latere tye verberg en min staande oorblyfsels gelaat. Opgrawings het spore onthul van al die gewone kenmerke wat u in 'n Romeinse stad sou vind: 'n Romeinse forum, markplein, Romeinse baddens, akwadukte, amfiteater, nekropolis en gereelde stadsplan. Daar was ook 'n armamentarium of arsenaal en verskeie pakhuise, albei dui op Brundisium se primêre funksie as 'n poort na Romeinse Italië vir goedere en troepe.
Alhoewel daar min oorblyfsels van die ou geboue van Brundisium was, het die stad en veral die hawe 'n paar uitstekende voorbeelde van Griekse en Romeinse kuns vir die nageslag verskaf. Onder hierdie oorlewendes is daar baie bronsbeelde. Ongelukkig is die meeste onvolledig, maar sommige van hulle bly ongeskonde om steeds ontsag te toon vir die vaardighede van antieke metaalwerkers. 'N Opvallende stuk is die kop en bolyf van 'n figuur wat bekend staan ​​as die Hellenistiese Prins, wat dateer uit die 2de of 1ste eeu vC. 'N Ander goeie kop is geïdentifiseer as 'n Griekse filosoof, moontlik Antisthenes, en dateer uit die 4de eeu vC. Behalwe baie voorbeelde van trozella reeds genoem, bevat die stad se argeologiese museum 'n uitstekende versameling Griekse aardewerk- en terracotta -beeldjies, insluitend 'n bekoorlike voorstelling van 'n gehurkte Aphrodite wat uit haar dop kom.
Otranto ( Verenigde Koninkryk: / ɒ ˈ t r æ n t oʊ /,  VS: / oʊ ˈ t rɑː n t oʊ /,   Italiaans: [ˈƆːtranto] Salentino: Uṭṛàntu Griko: Δερεντό, geromaniseer: Derentò Antieke Grieks: Ὑδροῦς, geromaniseer: Hudroûs Latyn: Hydruntum) is 'n stad en kommune in die provinsie Lecce (Apulië, Italië), in 'n vrugbare streek wat eens beroemd was vir sy perderas.
Dit is aan die ooskus van die Salento -skiereiland geleë. Die Straat van Otranto, waaraan die stad sy naam gee, verbind die Adriatiese See met die Ioniese See en skei Italië van Albanië. Die hawe is klein en het min handel.
Die vuurtoring Faro della Palascìa, ongeveer 5 kilometer (3 myl) suidoos van Otranto, is die mees oostelike punt van die Italiaanse vasteland.
Ongeveer 50 kilometer suid lê die voorval van Santa Maria di Leuca (wat sedert antieke tye vanaf sy wit kranse genoem word, leukos Grieks vir wit), die suidoostelike uiteinde van Italië, die ou tyd Promontorium lapygium of Sallentinum. Die distrik tussen hierdie voorstad en Otranto is dig bevolk en baie vrugbaar.
Die gebied tussen Otranto en Santa Maria di Leuca is deel van die Regional Natural Coastal Park van "Costa Otranto - Santa Maria di Leuca e Bosco di Tricase" wat deur die Apulia -streek in 2008 gesoek word. Hierdie gebied het talle natuurlike en historiese besienswaardighede soos Ciolo, wat 'n rotsagtige inham is.
Sulla, 'n soldaat en 'n politikus, 'n diktator en 'n hervormer, en 'n man van teenstrydighede in 'n tydperk van teenstrydighede, is die onderwerp van teenstrydige menings wat deur beide klassieke en moderne skrywers uitgespreek word. Die klassieke skrywers van Sulla se tyd of kort daarna het dit moeilik gevind om 'n mening oor hom te vorm; Oor die algemeen was hul houding negatief, met verwysings na despotisme, slawerny, wreedheid en onmenslikheid, en die afwesigheid van 'n beginsel van goeie regering. Die menings van moderne skrywers dek 'n spektrum wat wissel van Sulla die raaisel (vanweë sy bedanking), tot Sulla die monarg, tot Sulla die eerlike hervormer.
Sulla was die eksponent van 'n dekadente patriciaat wat alles in sy vermoë probeer het om homself te red deur hervormings in te stel wat, hoewel dit nie sonder demokratiese aspekte was nie, 'n innerlike lewenskrag ontbreek. Vanuit die langtermynperspektief lyk Sulla se optrede betekenisloos, maar in hul historiese konteks word dit geregverdig deur die oorgangskarakter-beide in sy militêre en politieke aspek-van sy ouderdom. Geïnspireer deur 'n glorieryke verlede, die interpretasie van 'n uiters onbestendige hede en die aankondiging van 'n getroue aan tradisie, het Sulla 'n historiese rol gespeel en die republikeinse ideaal finaal gevorm en beliggaam kort voordat dit ondergedompel was. Maar hy was verkeerd oor die belangrikheid van sy hervormings: hy was 'n tydelike diktator omdat hy wou hê dat niemand anders wat hom sou volg, lewenslank 'n diktator sou word, maar deur sy voorbeeld het hy onbewustelik die weg gebaan vir Julius Caesar.
Ondanks sy jeug (20 jaar oud) het Octavianus die pos van volgehoue ​​konsul (uit die Senaat) afgedwing (konsul suffectus) vir die jaar 43 vC.  Hy het met Antony en Lepidus in die boonste Italia gestry, maar in Oktober 43 vC het die drie ooreengekom om die mag te verenig en aan te gryp en ontmoet hulle so naby Bononia (nou Bologna).  
Hierdie triumviraat van nuwe leiers is in 43 vC gestig as die Triumviri Rei Publicae Constituendae Consulari Potestate (Triumvirs for Confirm the Republic with Consular Power, afgekort as III VIR RPC). Waar die eerste triumviraat in wese 'n private ooreenkoms was, was die tweede ingebed in die grondwet wat formeel by Octavianus, Antony en Lepidus aangesluit het in 'n gedeelde heerskappy oor Rome.  Die enigste ander amp wat ooit gekwalifiseer was "om die Republiek te bevestig" was die diktatuur van Lucius Cornelius Sulla, die enigste beperking op die magte van die Triumvirate was die wet van vyf jaar.
'N Historiese eienaardigheid van die Triumvirate is dat dit in werklikheid 'n drieledige direktoraat met diktatoriale magte was, waaronder Antonius, wat as konsul in 44 v.C. lex Antonia wat die diktatuur afgeskaf en uit die grondwette van die Republiek verwyder het. Soos die geval was met Sulla en Julius Caesar tydens hul diktatorskap, het die lede van die Triumvirate geen teenstrydigheid gevind tussen die beklee van 'n suprakonsulêre amp en die konsulaat self gelyktydig nie. 
In 44 vC is Lepidus se besit van die provinsies Hispania en Narbonese Gallië bevestig, en hy het ingestem om 7 legioene aan Octavianus en Antony te oorhandig om die stryd teen Brutus en Cassius vir Oos -Romeinse gebied voort te sit in geval van 'n nederlaag, Lepidus ' gebiede sou 'n terugslagposisie bied. Antonius het die Kisalpynse Gallië en die hegemonie oor Gallië self behou, en Octavianus het Afrika gehou en het nominale gesag oor Sicilië en Sardinië gekry.  Volgens historikus Richard Weigel was Octavian se aandeel in hierdie stadium 'prakties vernederend', al die belangrikste provinsies het na Antony en Lepidus gegaan, hoewel die oordrag van Lepidus se legioene na Octavianus beteken dat Lepidus homself effektief as 'n gelyke vennoot uitskakel. " in die toekoms. )
Om die tesourie te hervul, het die Triumvirs besluit om tot beskikking te gaan.  Aangesien al drie partisane van Caesar was, was hul hoofdoelwitte teenstanders van die Caesarian -faksie. Die opvallendste slagoffers was Marcus Tullius Cicero, wat Caesar teëgestaan ​​het en Antonius in syne vergewe het Philippicae, en Marcus Favonius, 'n volgeling van Cato en 'n teenstander van albei triumvirate.  Die beskuldiging van Caesar se legaat Quintus Tullius Cicero (Marcus Tullius Cicero se jonger broer) blyk te wees gemotiveer deur die vermeende behoefte om Cicero se familie te vernietig. Vir antieke skrywers was die mees skokkende beskuldigings dié van Caesar se eie neef Lucius Julius Caesar en Lepidus se broer Lucius Aemilius Lepidus Paullus. Hulle is by die lys gevoeg omdat hulle die eerste was wat Antony en Lepidus veroordeel het nadat die twee bondgenote. Eintlik het hulle albei oorleef. 
Octavianus se kollega in die konsulaat daardie jaar, sy neef (en neef van Caesar), Quintus Pedius, is oorlede voordat die aanklagte begin het. Octavianus self bedank kort daarna, sodat die aanstelling van 'n tweede paar konsulte, die oorspronklike konsuls vir die jaar, die legaat van Caesar, Aulus Hirtius en Gaius Vibius Pansa Caetronianus, gesterf het aan die kant van die senaat tydens die eerste burgeroorlog, gevolg na die dood van Caesar, dit tussen die senaat en Mark Antony self. Dit het 'n breë patroon geword van die twee termyne van die Triumvirate gedurende die tien jaar van die Triumvirate (43 v.C. tot 33 v.C.). Daar was 42 konsuls in die amp, eerder as die verwagte 20.
Die Caesariese agtergrond van die Triumvirs was geen verrassing nie dat hulle onmiddellik na die afloop van die eerste burgeroorlog van die na-keisertyd 'n tweede vervolg het: die keiser se moordenaars Marcus Junius Brutus en Gaius Cassius Longinus het die grootste deel van die beheer oorgeneem. die Oostelike provinsies, insluitend Masedonië, Klein -Asië en Sirië. In 42 v.C. het Octavianus en Antonius oorlog gevoer en Brutus en Cassius verslaan in twee gevegte wat by Philippi gevoer is.
Na die oorwinning het Antony en Octavianus ooreengekom om die provinsies van die Republiek in invloedsfere te verdeel. Octavianus - wat homself begin noem het "Divi filius"(" seun van die godheid ") na die keiser se vergoddeliking as Divus Julius (" die Goddelike Julius ") en homself nou net" Imperator Caesar "gestileer het - het beheer geneem oor die Weste, Antonius van die Ooste. Cisalpine Gallië is opgeneem in Italië. Narbonese Gallië is opgeneem in Gallia Comata, wat 'n verenigde Gallië skep, en is dus deur Antony oorgeneem. Octavian het Spanje van Lepidus oorgeneem. Die verskoning hiervoor was 'n verslag dat Lepidus verraderlik met Sextus Pompeius onderhandel het. die ooste om Brutus en Cassius se voormalige gebiede onder triumvirate beheer te bring.
Die verminderde rol van Lepidus blyk duidelik uit die feit dat baie minder muntstukke hom van nou af uitbeeld, en dat 'n aantal triumvirale edikte slegs in die name van Antonius en Octavianus uitgereik word. 
Octavian se herverdeling van grond het wydverspreide spanning veroorsaak, aangesien boere uit die weg geruim is ten gunste van soldate. Antonius se broer Lucius Antonius, wat as konsul gedien het, het opgestaan ​​vir die onteiende boere. Die konflik het gelei tot die Perusine -oorlog, waarin Lucius 'n leër ondersteuners bymekaargemaak het om Octavianus uit te daag. Hy is aangemoedig deur die vrou van Mark Antony, Fulvia.  Lepidus het Rome met twee legioene gehou terwyl Octavianus vertrek het om sy leër bymekaar te maak, maar Lucius verslaan Lepidus, wat gedwing is om na Octavianus te vlug. Toe Octavianus op Rome vorder, het Lucius hom teruggetrek na Perusia (Perugia), waar hy in die winter van 41–40 vC deur Octavianus beleër is. Hy het uiteindelik oorgegee in ruil vir genade. Die gevolg was dat Lepidus as goewerneur van Afrika bevestig is en ses van die legioene van Antony verkry het, wat Octavianus die enigste mag in Italië gelaat het, met sy eie lojale legioene in beheer. Toe Antony se ondersteuner Calenus, goewerneur van Gallië, sterf, het Octavianus sy legioene oorgeneem en sy beheer oor die weste verder versterk.  Hierdie nuwe verdeling van mag onder die triumvirs is bevestig deur die Verdrag van Brundisium in September 40 vC. Omtrent dieselfde tyd sterf Antony se vrou Fulvia. Octavianus het gereël dat Antony met sy suster, Octavia, trou as 'n simbool van die hernieude alliansie.
Die ekonomiese probleme wat veroorsaak word deur die uitsetting van gevestigde boere, word vererger deur die beheer van Sextus Pompeius oor Sicilië, Korsika en Sardinië. Pompey se vloot het gereeld Romeinse skeepsvaart onderskep, wat tot probleme met die graanvoorraad gelei het. In 39 vC besluit Antony en Octavianus om 'n ooreenkoms te onderhandel om die seerowery te stop. Volgens Appian het Sextus gehoop om Lepidus as die derde triumvir te vervang, maar in plaas daarvan is hy deur die Pakt van Misenum in besit van die eilande bevestig, in ruil daarvoor om sy seerowery te staak. Volgens een bron het Sextus se tweede-in-bevel Menas hom aangeraai om Antony en Octavianus te ontvoer en dood te maak terwyl hulle die ooreenkoms vier tydens 'n ete op Sextus se vlagskip, maar Sextus het geweier. 
Ondanks die ooreenkoms het konflik voortgeduur. Octavianus het Sextus daarvan beskuldig dat hy voortgegaan het met die aanval op Italiaanse dorpe. In die daaropvolgende jaar het Octavianus probeer om Sicilië met geweld in te neem. Hy is twee keer in vlootgevegte by Messina verslaan. Daarna reël hy 'n ontmoeting met Antony, wat van plan was om Parthia aan te val en troepe nodig gehad het. Antony het ingestem om skepe af te lewer vir die aanval op Sextus in ruil vir troepe om die Partiërs te beveg.  Octavianus het ook die ondersteuning van Lepidus verkry en 'n gelyktydige gesamentlike aanval op Sicilië beplan.
Alhoewel Octavianus nominaal toesig gehou het oor die veldtog teen Sextus, was die veldtog eintlik onder bevel van die luitenant van Octavianus, Marcus Vipsanius Agrippa, wat uitloop op 'n oorwinning in 36 vC.Agrippa was in 37 vC konsul en het die hernuwing van die Triumvirate vir 'n tweede termyn van vyf jaar verseker.
Soos die Eerste Triumviraat, was die Tweede Triumviraat uiteindelik onstabiel en kon dit nie interne jaloesie en ambisies weerstaan ​​nie. Antony verafsku Octavianus en het die grootste deel van sy tyd in die Ooste deurgebring, terwyl Lepidus Antony bevoordeel het, maar hom deur albei sy kollegas verduister voel, ondanks die opvolger van Caesar as Pontifex Maximus in 43 vC. Tydens die veldtog teen Sextus Pompeius het Lepidus 'n groot leër van 14 legioene en 'n aansienlike vloot opgerig. Lepidus was die eerste om troepe op Sicilië te land en het verskeie van die belangrikste dorpe ingeneem. Hy het egter gevoel dat Octavianus hom eerder as 'n ondergeskikte as 'n gelyke behandel.  Dit het gelei tot 'n onoordeelkundige politieke stap wat Octavianus die verskoning gegee het wat hy nodig gehad het om Lepidus uit die bewind te verwyder. Na die nederlaag van Sextus Pompeius het Lepidus sy legioene op Sicilië gestasioneer en aangevoer dat dit in sy gebiede opgeneem moet word. Alternatiewelik moet hy in sy voormalige provinsies herstel word, wat wettiglik deur die Lex Titia gewaarborg is. Octavianus beskuldig Lepidus daarvan dat hy probeer het om mag oor te neem en opstand te kweek. Vernederend het Lepidus se legioene in Sicilië na Octavianus oorgeloop en Lepidus self moes hom onderwerp. Lepidus is van al sy ampte ontneem behalwe die van Pontifex Maximus. Octavianus het hom in ballingskap in Circeii gestuur. 
Om skatte en belonings vir sy troepe te verskaf en sy reputasie as militêre bevelvoerder te versterk, het Octavianus 'n oorlog in Illyricum gevolg om dit onder Romeinse beheer te bring. Intussen was Antony besig om sy oorlog teen Parthia voor te berei deur voordeel te trek uit verdeeldheid veroorsaak deur die nuwe Partiese koning Phraates IV. Antony het homself egter uitgebrei en moes noodgedwonge terugtrek met aansienlike verlies aan troepe. 
Ondanks die feit dat hy in 40 v.C. met Octavia, die suster van Octavianus getroud was (Octavianus het drie jaar tevore met Antonius se stiefdogter Claudia getrou), het Antony openlik in Alexandrië gewoon saam met Cleopatra VII van Egipte, en selfs kinders by haar verwek. Toe die tweede termyn van die Triumviraat in 33 vC verstryk het, het Antony voortgegaan om die titel Triumvir Octavianus te gebruik, en besluit om hom van Antony te distansieer.
Na die nederlaag van Antonius in Parthia, het Cleopatra hom te hulp gekom met voorrade, en Anton het sy aandag op Armenië gevestig, die koning Artavasdes in beslag geneem en die land beset. Hy het muntstukke geslaan om die oorwinning te herdenk, 'n nabootsing van 'n Romeinse triomf geskep en 'n verklaring voorgelees, bekend as die Donasies van Alexandrië waarin hy gebiede aan Cleopatra se kinders toegeken het. 
Octavianus het die testament van Antonius onwettig in 32 Julie v.C. verkry en dit aan die Romeinse publiek blootgestel: dit het aansienlike nalatenskap aan Antony se kinders deur Cleopatra beloof en instruksies gelaat om sy lyk na Alexandria te begrawe. Octavianus se magte het dié van Antony en Cleopatra beslis by die Slag van Actium in Griekeland in 31 September vC verslaan en hulle in 30 vC na Egipte gejaag, sowel Antony as Cleopatra het in Alexandrië selfmoord gepleeg, en Octavianus het persoonlik beheer geneem van Egipte en Alexandrië (Egiptiese chronologieë behandel Octavianus as die opvolger van Cleopatra as Farao).
Gaius Maecenas, bondgenoot van Octavianus, was 'n sameswering wat na bewering deur Lepidus se seun (31 vC) gereël is. Met die volledige nederlaag van Antonius en die marginalisering van Lepidus, het Octavianus, nadat hy in 27 v.C. 'Augustus' herontwerp is, die enigste meester van die Romeinse wêreld gebly en die Prinsipaal as die eerste Romeinse 'keiser' gevestig.
Brundisium - Geskiedenis
Reisverhale was 'n gevestigde element in die literatuur van die klassieke Griekse en Romeinse wêreld. Swerwende helde soos Odysseus en Aeneas was jare lank 'n lang stapelvoedsel van populêre legende en literêre epos. Skrywers met 'n belangstelling in aardrykskunde en geskiedenis het reisigers se rekeninge gebruik om hulle te help om 'n prentjie van vreemde lande vir hul lesers te maak. Geskiedenis van politieke en militêre gebeure het dikwels die bewegings van hul protagoniste gevolg oor bekende sowel as eksotiese landskappe. Toe die Romeinse satirikus Horace sy reis van Rome na Brundisium 1 in syne vertel Satire 1.5 (die vyfde gedig in sy eerste boek met satire), skryf hy aan 'n gehoor wat weet wat om te verwag- en hy gaan daarna om die verwagtinge om te keer. Deur die konvensies van reisliteratuur onderstebo te draai, het Horace die weg oopgemaak na 'n ernstiger boodskap oor filosofie en die hoop op vrede in moeilike tye.
Die konteks vir Horace se reis is belangrik en dit plaas ons naby die einde van 'n byna eeu lange stryd om beheer oor die Romeinse wêreld. Vanaf die 120's vC het die Romeinse republiek 'n reeks gewelddadige omwentelinge beleef, aangesien die regering van die republiek nie daarin kon slaag om die gevolge van sy eie sukses effektief te hanteer nie. Hierdie gevolge het talle individue en faksies ingesluit wat genoeg rykdom en mag bymekaargemaak het om die Romeinse staat te manipuleer of reguit uit te daag. Sporadiese burgeroorloë en talle pogings tot of suksesvolle staatsgrepe het chaos en geweld deur die Middellandse See versprei. Julius Caesar se aanneming van die enigste mag in 48 vC beloof blykbaar 'n blaaskans, maar sy sluipmoord 'n paar jaar later lei tot hervatting van geweld, gestaak in 43 v.G.J. deur die amptelike instelling van drie mans wat nou aan Ceasar gekoppel was as opperhoofde van die staat die herstel van vrede en goeie orde in die Romeinse wêreld. Hierdie drie was Caesar se neef en erfgenaam, Gaius Julius Caesar Octavianus (in die Engelssprekende wêreld bekend as Octavianus, of by die naam wat hy later sou gebruik as keiser, Augustus), Caesar se vriend en jare lange assistent, Marcus Antonius ( in Engels bekend as Antonius, Mark Anthony of Mark Antony), en een van Caesar se sterk ondersteuners, Marcus Aemilius Lepidus. Saam word hierdie manne gewoonlik die Tweede Triumviraat genoem.
As deel van hul reëling het die drie geografies verantwoordelikhede verdeel. Octavianus het die mag oorgeneem in die weste, gebaseer in Rome. Antonius werk in die ooste, grootliks uit Alexandrië, waar hy 'n noue verhouding met die Egiptiese koningin Cleopatra gehad het. Lepidus beheer Noord -Afrika en die Iberiese skiereiland. Oor die volgende paar jaar is Lepidus gemarginaliseer terwyl Octavianus en Antonius die belangrikste politieke akteurs in die Middellandse See geword het. Alhoewel hulle nominaal kollegas was en deur 'n huwelik verbind was, het die twee vinnig mededingers geword en het hul verhouding versleg. Verskeie pogings is aangewend, hetsy deur die twee skoolhoofde persoonlik of deur hul afgevaardigdes, om die konflikte te verlig en tot 'n bevrediging te kom wat vir beide bevredigend was, maar diplomasie het uiteindelik misluk en in 32 vC het oorlog weer uitgebreek. Octavian het as oorwinnaars uit die stryd getree en kon sy magsterkte konsolideer en 'n nuwe vorm van outokratiese regering in Rome vestig, wat ons die ryk noem.
Horace se gedig speel af tydens een van die diplomatieke pogings om sake tussen Octavianus en Antonius op te los, waarskynlik die onderhandelinge in Tarentum 2 in 37 vC. 3 Horace was 'n hanger vir die party van staatsmanne en vriende van Octavianus en Antonius wat die reis onderneem het, en hoewel Horace die politieke gevolge van die reis in sy vertelling tot die minimum beperk, was dit 'n oomblik van groot betekenis. Aan die uitkoms van hierdie diplomatieke pogings het die Romeinse volk die hoop op 'n terugkeer na blywende vrede en stabiliteit gehang na geslagte se onrus. Horace laat dit alles opsy, maar om redes wat ons sal ondersoek, fokus hy op die alledaagse probleme van 'n ongelukkige reisiger.
Gepubliseer in 36 of 35 vC, Horace's Satires kom op 'n kritieke oomblik in die Romeinse geskiedenis, terwyl 'n brose vrede op die punt staan ​​om 'n hervatting van die burgeroorlog te begin en die wankelende republikeinse politieke stelsel op die punt was om plek te maak vir 'n blywende monargie. Op sy eie skuins manier gee Horace ons 'n insig in 'n oomblik van die geskiedenis toe die dobbelstene nog in die lug was.
Die van Horace Satire 1.5 is 'n teks wat ryk is aan onderrigmoontlikhede omdat dit soveel lae bevat. Alhoewel dit kort is, beloon die gedig noukeurige lees en herlees. Op die oppervlak is dit 'n verslag van 'n reis wat skreeusnaaks verkeerd gegaan het, 'n bekende soort komedie van ramp en skande waarin Horace self die ongemak speel. Op hierdie vlak is die gedig vol detail oor die lewe in die wêreld van laat -republikeinse Rome en veral oor reis. Deur die beskrywings van slegte blyplekke, boosaardige medereisigers en die klein ergernisse langs die pad deur Horace te lees, kan ons baie leer oor die tekstuur van die lewe in die Romeinse wêreld. Op 'n dieper vlak speel Horace met die konvensies van reisskryf in sy vele vorme. Deur hierdie meer speelse lae te lees, bereik ons ​​'n dieper laag waarin Horace praat met die onrustige politiek van die tyd en die publiek uitnooi om saam met hom te smag na die eenvoudige plesier van 'n wêreld in vrede. Uiteindelik stel hy ons voor dat die probleme van die Romeinse wêreld in sy tyd nie voortspruit uit die kompleksiteit van die politiek of die ondeurgrondelike bewegings van die noodlot nie, maar eerder uit die mislukking van die eenvoudigste verhouding van almal: vriendskap.
Horace, Satires 1.5 4
Nadat ek die groot Rome verlaat het, is ek in Aricia 5 ontvang
by 'n middelmatige herberg was my metgesel Heliodorus (6)
die mees geleerde van die Grieke, ver van daar af na Forum Appi, 7
bruisend van bootmanne en bondige herbergiers.
Ons slowpokes verdeel hierdie stuk, alhoewel meer aktiewe reisigers 5
doen dit in een slag: die Via Appia is makliker as u dit stadig neem.
Hier was die water so aaklig dat ek oorlog verklaar het
op my maag en moes in 'n slegte humeur wag vir my metgeselle
om hul aandete te voltooi. 8 En so het die nag begin optrek
sy skaduwees oor die land en versamel sy embleme in die lug. 10
Daarna het die slawe na die bootmanne gegaan en die bootmanne na die slawe:
"Bring hulle hiernatoe!" "Driehonderd aan boord! 9 Hoi!
Dit is al genoeg! '' N Uur het verbygegaan om tariewe te neem
en die muil vasgemaak. Die gemene moerasmuggies en paddas
die hele tyd in die steek gelê terwyl 'n bootman, wat goedkoop wyn verslind het, 15
het met 'n passasier meegeding in die kroon tot afwesig
vriendinne. Uiteindelik, uitgeput, gaan slaap die passasier
en die lui bootman het die muil teen 'n rots vasgemaak
om te wei, het toe neergesak en gesnork.
Toe die oggend aanbreek, besef ons die ou bad 20
was nie aan die beweeg nie, eers toe 'n hothead opspring en gee
die muil en die bootman het 'n goeie slag oor die kop en agterkwart geslaan
met 'n wilgerskakelaar. Ons het skaars tienuur die oggend by die volgende stop gekom
om ons gesigte en hande te was in u helder water, o Feronia. 10
Na ontbyt kruip ons drie myl tot ons afkom 25
Anxur, op sy glansende wit kranse. 11
Hier sou ons Maecenas en adellike ontmoet
Cocceius terwyl hulle op belangrike sake gereis het,
albei ou hande om dinge tussen stryende vriende op te los. 12
Hier het ek 'n swart salf op my vlek gesmeer 30
oë. Binnekort genoeg Maecenas en edele Cocceius
aangekom, en terselfdertyd Fonteius Capito, die einste
model van 'n man en beste vriende van Antonius. 13
Ons was bly om weg te kom van Fundi 14 en Aufidius Luscus, die Here Hoog
Iets-of-ander, 15 wat lag vir die pryse van hierdie dwase funksionaris, 35
sy grootse formele kleredrag en seremoniële steenkool-graaf.
Vervat stop ons daarna op die ou stampende terrein van die Mamurra -stam (16)
by Murena bly, maar by Capito eet. 17
Die volgende aanbreek was die welkomste van almal, want
by Sinuessa 18 het ons Plotius, Varius en 40
Vergil. 19 Nooit het die aarde meer ongerepte voortgebring nie
siele, en ook niemand aan wie ek meer toegewy is nie.
O, watter omhelsing en watter vreugde was daar nie!
Terwyl my verstand by my is, sê ek dat daar niks is om te vergelyk met 'n metgesel vriend nie.
Daarna na die Campanian -brug, waar die wegpadstasie voorsien is 45
'n dak en die wagte, diens gebind, gemeubileerde vuurmaakhout en sout. 20
Langs Capua, waar ons die muile ongesad het met tyd om te spaar.
Maecenas het gaan bal speel terwyl ek en Vergil 'n middagslapie gevat het
balspeletjies is sleg vir die seer-oog en moegheid. 21
Vervolgens het Cocceius ons in sy goed gevulde landhuis gehuisves 50
in die heuwels bokant die Caudine -tavernes. 22 Nou, o Muse,
sing (kortliks) vir my die wedstryd tussen Sarmentus, die heer van die heer
en Messius, die land, en die afkoms
van hierdie twee vegters. Messius is 'n goeie ou Oscan, 23
Sarmentus 'n eks-slaaf, sy eienaar leef nog steeds hierdie goed gebore helde 55
het die stryd aangegaan. Sarmentus skiet eerste: 'Ek sê,
jy lyk soos 'n perd! "Ons het almal gelag, en selfs
Messius het gesê: "Touch & eacute!" en gooi sy kop. "Wat sal jy doen
as u nie onthoring was nie? "gaan Sarmentus verder." Jy's
aanstootlik genoeg daarsonder! "want Messius het 'n lelike litteken gehad 60
met die linkerkant van sy ruige voorkop.
Sarmentus hou hom by, oor sy gesig en vratte
en smeek hom om die cyclops herdersdans te doen-
hy het glad nie 'n masker of stewels nodig nie! 24
Messius het baie terugkeer gehad: 'Het u die gesinsgode geoffer? 65
van u slawe-ketting, nog? "het hy gevra." U beweeg miskien op in die wêreld,
maar u meesteres het nog regte oor u. 25
Waarom het u selfs weggehardloop as 'n pond meel
sou dit genoeg wees om jou te voed, is jy so dun en deftig? "
Met die soort joshing het ons ons aandete opgetel. 70
Van daar af het ons reguit na Beneventum, 26, gegaan waar ons vlytige gasheer was
het homself byna aan die brand gesteek terwyl hy 'n paar skorsige kake gebraai het,
want toe Vulcan 27 sy pos verlaat, het die vlam dwaal
die ou kombuis, en jaag toe om op die dak te lek.
U moes al die honger gaste en bang slawe gesien het 75
probeer om die kos te gryp en die vuur te blus.
Daar het ek die bekende berge begin sien
van Apulië, gebraai deur die sirocco.
Ons sou nooit deurgekom het as ons nie opgeneem was nie
op 'n plek naby Trivicum, 28 alhoewel die kaggel groen hout gebrand het, 80
blare en al, en rook uitdoof wat ons oë steek.
Hier lê ek dom tot middernag wakker
Ek wag vir 'n meisie wat nooit opgedaag het nie, selfs my slaap was
bestuur deur Venus, 30 vir my drome, vol onrein gesigte,
Ek het my nagrok en maag vuil gemaak terwyl ek slaap. 85
Van hier af is ons op vier-en-twintig myl per wa vervoer
om in 'n klein dorpie te bly wie se naam net nie in 'n gedig werk nie 31
maar waarvan die kenmerke maklik herkenbaar is: hier moet u betaal
gewone water, maar die brood is verreweg die beste,
so ervare reisigers koop 'n armlading om saam te neem 90
want by Canusium, 32 gestig lank gelede deur gewaagde Diomedes, 33
die brood is vol gruis en daar is nie meer 'n beker water nie.
Hier vertrek Varius bedroef van sy klaaglike vriende.
Van daar het ons by Rubi gekom, 34 verslind deur 'n lang
pad wat deur reënbuie uitgeslaan is. 95
Daarna was die weer beter, maar die pad erger,
tot by die mure van visgevulde Barium. 35 Daarna kom ons by Gnatia, 36
gebou toe die plaaslike watergesteente pittig voel, 37 waar ons lekker lag
toe die inwoners ons probeer oortuig dat wierook sonder vuur vlam
op die drempel van die tempel. Die Jood Apella mag daardie een glo, 100
Ek sal nie! 38 Want ek is geleer dat die gode 'n lewe sonder sorg leef,
dat as die natuur 'n wonderwerk is, dit nie die gode is nie
wat dit in die woede van die hemelhoogte afstuur. 39
By Brundisium het ons reis en my vraestel tot 'n einde gekom. 40
Hierdie gedig kan op verskillende vlakke verstaan ​​word. Om ons ondersoek op oppervlakvlak te begin, bied Horace se verslag van sy reis baie besonderhede oor reis en lewe in die laat -Romeinse republiek, veral oor die roetes en vervoermiddels en die geriewe wat reisigers onderweg kan verwag. Van Rome tot Forum Appi, soos Horace self opgemerk het, het hy die Appian -weg gevolg. (6) Dit was een van die belangrikste paaie wat Rome met die res van Italië verbind, en sou 'n natuurlike eerste fase wees vir 'n reis suidwaarts. Romeine is tereg beroemd om hul padbouvaardighede, een van die vele praktiese ingenieurswese wat die stadstaat gehelp het om 'n ryk te word en die ryk gehelp het om te funksioneer. Die meeste Romeinse paaie, insluitend die groot Viae in Italië, is oorspronklik as militêre paaie aangelê, breed, stabiel en hoog genoeg van die terrein af om marsmeerende soldate en hul toevoertreine te laat beland deur swak weer en rowwe terrein. Dieselfde eienskappe het die paaie egter uitstekende roetes gemaak vir ander soorte reisigers, soos handelaars, seisoenarbeiders en individue soos Horace wat op openbare of private sake reis.
Langs hierdie stuk gee Horace ons een van sy wenke oor snelhede en afstande, wat daarop dui dat hy in twee dae van Aricia na Forum Appi gereis het, wat hy as 'n ietwat traag tempo beskou, want vasberade reisigers kan dit in een bereik. 41 (5-6) Die afstand van Aricia na Forum Appi langs die Via Appia is ongeveer 40 km, wat beteken dat Horace ongeveer 20 km per dag op die stuk gereis het. Aricia is ook net 'n bietjie meer as 20 km van Rome af op die Via Appia, so as ons veronderstel dat Horace se aanvangslyn ook 'n dagrit aandui, lyk dit asof hy tot dusver teen 'n konstante snelheid van ongeveer 20 km per dag reis. (1) Moderne stapervaring toon dat 20 km op 'n dag 'n volhoubare loopspoed is, veral op die goeie grond en 'n maklike helling wat die Via Appia bied, dus lyk dit asof Horace óf geloop het, of miskien geklim het, maar op 'n rustige stap. Die 40 km tussen Aricia en Forum Appi sou 'n man te voet in 'n dag moeilik kon aflê, alhoewel dit nie onmoontlik was nie, maar dit was beslis binne die bestek van 'n man te perd, en Horace se verwysing na 'meer aktiewe reisigers' kan ook beteken . 42
By Forum Appi het Horace sy vervoermiddel verander en 'n boot geneem. 'N Kanaal loop deur die Pomptine -moerasse langs die Via Appia van Forum Appi na Lucus Feroniae, Horace se volgende stop, en die boot waarop Horace aan boord was, was duidelik 'n kanaalboot, getrek deur 'n muil wat langs die kanaal gelei is deur 'n bootman. (13-22) Hierdie boot is 'n interessante voorbeeld van oornagreise, iets wat bekend is uit die moderne wêreld van slaaptreine en rooi-oogvlugte, maar wat as 'n verrassing in die antieke wêreld kom. Die bestaan ​​van hierdie bootdiens impliseer genoeg roetineverkeer langs die Via Appia om so 'n sakeonderneming te ondersteun. Die indruk dat die Via Appia, ten minste so naby aan Rome, swaar gereis is, word verder versterk deur Horace se beskrywing van die stad as 'bruisend van bootmanne en verbindende herbergiers'. 43 (4) Die idee wat ons kry, is dat langafstandreise in die Romeinse wêreld niks eksoties was nie en dat die plaaslike nywerhede daarop gegrond was.
Hierdie bedrywe het tavernes ingesluit wat kos bedien, wat Horace weier vanweë die plaaslike waterkwaliteit, het dieselfde ondernemings beslis ook verblyf gebied. Horace se skelm by kwaadwillige herbergiers oefen 'n gebruiklike vooroordeel in die Romeinse populêre kultuur uit dat die eienaars van sulke openbare ondernemings nie vertrou kan word nie en dat herberge gevaarlike blyplekke is. (4) Die slegte reputasie van herberge was sterk genoeg dat spesiale melding gemaak word van herbergiers en die aanspreeklikheid daarvan vir hul gaste in die Romeinse reg. 44 Soos ons later sal sien, het Horace en sy reisgenote verkies om op die gasvryheid van vriende staat te maak wanneer hulle kon, maar dit was 'n voorreg van die rykes en goed verbonde. Reisigers sonder sulke voordele sou met die akkommodasie wat deur herberge aangebied word, moes klaarkom.
Dit word nie duidelik gemaak hoe Horace presies van Lucus Feroniae gereis het nie, maar sy taal impliseer dat dit stadig gaan, en die voortgaande tempo van die eerste reëls voortduur. 45 Die volgende stadiums van die reis vertel ons niks van die vervoermiddel nie, maar die roete is ondanks 'n paar poëtiese flore duidelik genoeg, en volg steeds die Via Appia suid. Die volgende stop is Tarracina aan die kus (Horace gebruik die meer poëties aangepaste naam van die nabygeleë ou heuweldorp Anxur) waar Horace met Maecenas, Cocceius en Fonteius Capito ontmoet het. (26-31) Met Tarracina as ontmoetingspunt, is dit waarskynlik dat hierdie vername manne die skip duurder, maar geriefliker langs die kus, vanaf Ostia, die hoofhawe van Rome aan die monding van die Tiberrivier, geneem het. Hier word vir die eerste keer gekyk na die ernstige doel van die reis: 'n vredesberaad tussen Octavianus en Antonius, die heersende magte in die Romeinse wêreld in hierdie tyd. Horace, om redes waarna ons sal terugkeer, verminder 'n onderneming van so 'n belang met 'n onmiddellike opmerking wat die politieke spanning van die Romeinse wêreld tot 'n spat tussen vriende verminder. (29)
Die reis gaan voort op 'n impressionistiese manier. Die volgende groot stad langs die Via Appia is Fundi, waar Horace en die maatskappy blykbaar (in beide sin van die woord) vermaak is deur 'n plaaslike raadslid, ene Aufidius Luscus. (34-6) Horatius se portret van hierdie man is 'n karikatuur van die klein skoot in 'n klein dorpie wat dink dat hy in dieselfde kringe beweeg as mans soos Maecenas en Cocceius, maar dit lyk waarskynlik dat Aufidius die reisigers gasvry gemaak het sodat hulle hoef nie in 'n herberg te bly nie. Om poëtiese redes laat Horace weer die naam van die volgende stad langs die Via Appia, Formiae weg, maar dit kan maklik herken word as die tuisdorp van die Mamurrae, 'n plaaslike gesin wat in die vorige generasie betrokke was by die hoë politiek van die republiek . (37) Hier is die gasvryheid van vriende aangevra, met 'n plaaslike opvallende huisvesting en een van die reisigers wat self kos aanbied. (38) Die volgende stop is Sinuessa waar die laaste groep reisigers by die geselskap aangesluit het: Vergil, Plotius en Varius. (40-1)
Die reisgeselskap het voortgegaan om die Via Appia te volg toe dit weggedraai het van die kus en teen die vlakte van die rivier Volturnus na Capua. Die volgende stop was by Pons Campanus waar 'n brug die pad oor die Savorivier gevoer het. Hier word 'n ander soort verblyf genoem, 'n wegstasie wat deur die staat onderhou word vir die gebruik van reisigers in amptelike sake, wat verplig is om voedsel, voer en skuiling aan so 'n afvaardiging te verskaf. (45-6) Die taal van Horace impliseer nie dieselfde afkeer as wat hy vir openbare herberge gehad het nie, maar registreer wel die karigheid van die akkommodasie. 46
By die volgende stoppunt, Capua, pak Horace -verwysings muile, en gee ons weer 'n blik op reiswyses. (47) Tot dusver was die pas dieselfde stapsnelheid wat Horace vroeg 'stadig' genoem het, met 'n afstand van ongeveer 15-25 km tussen die stoppunte. (5-6) Aangesien dit onwaarskynlik lyk dat mans so ryk en belangrik soos Maecenas of Capito so 'n lang reis sou onderneem, moet ons ons waarskynlik die hoofkarakters in hierdie reisgeselskap voorstel wat in 'n rustige tempo ry wat deur slawe te voet bygewoon word. bestuur die muile met bagasie.
Die volgende stop kan nie vasgestel word nie, maar dit is iewers in die omgewing van Caudium, wat beteken dat die onderneming die Via Appia tot in die heuwels gevolg het. (50-1) Horace verwys weer na openbare tavernes, maar die partytjie is hierdie keer deur Cocceius by sy villa in die heuwels aangebied. Die volgende stop was by Beneventum, slegs ongeveer 15 km van Caudium af, maar deur rowwer terrein. (71) Afgesien van 'n ongeluk in die kombuis, verskaf Horace min inligting oor die akkommodasie, maar die "skurwe spruite" 47 wie se kookkuns tot die kombuisvuur gelei het, dui op 'n beskeie onderneming. (71-2)
Hier verloor ons die reisigers, aangesien dit moeilik word om hul roete en stop te identifiseer. Die Trivicum wat Horace genoem het, kan nie met sekerheid geïdentifiseer word nie. 48 Na Beneventum vurk die pad met die Via Appia suidwaarts en nog 'n groot roete wat noordwaarts hengel en aansluit by die Via Minucia op die westelike kusvlakte. 'N Aantal kleiner paaie en spore kruis ook die berge in hierdie streek. As ons volgende keer 'n veilige plek het, het die onderneming die Via Appia agtergelaat en is dit in Rubi aan die Via Minucia, maar waar hulle verskil, kan ons nie weet nie. (94) Horace verskaf wel die inligting dat hulle 36 km tussen twee stilhouplekke afgelê het, maar dat hy nie die begin- of stoppunt kon identifiseer nie, maar die inligting het min nut om 'n roete te identifiseer. (86)
Watter inligting ons wel het oor die tussenstoppe, is maar min. Horace bel die huis waar hulle gebly het naby Trivicum a villa, die term wat hy gebruik het vir Cocceius se landgoed (50), maar die swak toestand van die akkommodasie wat aangebied word, lyk meer in ooreenstemming met die rigtingstasie by Pons Campanus (45). Die groen hout wat in die kaggel rook, dui beslis op 'n plek wat nie behoorlik voorberei is om belangrike gaste te ontvang nie. (80-1) Horace se hoop om 'n vroulike metgesel te vind vir 'n nag in 'n plek van openbare akkommodasie, was nie onredelik nie, maar haar versuim om soos gereël te verskyn, is 'n ander swart teken teen die kwaliteit van die onderneming. (82-3) Die volgende stad word naamloos, weereens om poëtiese redes, en Horace probeer nie eers 'n plaasvervanger nie, maar beskryf eerder die beskeie geriewe van die stad (duur water, maar uitstekende brood). (87-9) Geleerdheid oor die gedig het verskillende moontlikhede voorgestel, maar met so min inligting kan ons nie seker wees nie. 49 Tussen Trivicum en die naamlose stad merk Horace op dat hulle per wa gereis het, 'n afstand van 36 km afgelê het, byna twee keer die afstand wat afgelê is deur die rustige pas wat vroeg in die reis bepaal is. (86) Die wa moes plaaslik gehuur gewees het en die beskikbaarheid van so 'n diens in die berge, soos die kanaalboot by Forum Appi, getuig van die sterkte van die mark vir reisdienste, ten minste langs die hoofroetes.
Met die aankoms in Rubi is ons weer veilig op die kaart. (94) Vandaar het die reisigers die Via Minucia langs die Adriatiese kus van Italië gevolg deur Barium en Gnatia na Brundisium. (97-104) Vir die laaste paar dorpe gee Horace min inligting oor reisreëlings of verblyf. Dit lyk asof die vertelling versnel en voortduur, asof die gedig self verslete is van sy lang reis en gretig is om die einde te bereik, maar daar is nog 'n paar besonderhede wat opmerklik is. Die opmerking wat vaardige reisigers in die naamlose stad op brood laai weens die swak gehalte van die tarief in Canusium, illustreer nog een van die praktiese bekommernisse van reisigers in die Romeinse wêreld. (90-3) Horace noem twee keer die swak toestand van die pad, 'n nie-onverwagte gevaar ver van die sentrum van administrasie en in tye van politieke onrus. (94-96) By Gnatia, soos voorheen by Fundi, was die geselskap geamuseerd deur die pretensies van die plaaslike bevolking, hoewel hierdie bewering hierdie keer 'n godsdienstige eerder as politieke is. (97-100) Die parallel kan daarop dui dat die onderneming ook weer plaaslike amptelike gasvryheid ontvang het, maar ons kan nie seker wees daarvan nie. Die eindpunt van die reis was Brundisium, 'n belangrike reisknoop as een van die gewone hawens vir seereise na Griekeland en die ooste. (104)
Nadat ons die praktiese elemente van Horace se reis teruggevind het, kan ons die gedig as 'n reisliteratuur begin aanspreek. Reisverhale vorm nie 'n aparte genre in die klassieke wêreld nie, maar was 'n integrale deel van verskillende literatuurvariëteite. Daar was baie verskillende kategorieë literatuur wat gebruik gemaak het van reisverhale, maar onder diegene wat veral relevant lyk vir Horace se werk, kan ons 'n 'heroïese' variëteit identifiseer na die reise van dwalende helde, 'n 'skilderagtige' variëteit, wat anekdotes gee oor hedendaagse reis en beskryf eksotiese wonderwerke, en 'n 'politieke/historiese' variëteit, wat die bewegings van leërs en staatsmanne meestal volg. Al hierdie variëteite word goed verteenwoordig in die Klassieke korpus. Die Odyssee en die Aeneis is uitstekende voorbeelde van die 'heroïese' variëteit, met hul protagoniste wat op verre oewers gegooi word. Pausanias ' Beskrywing van Griekeland is een van die bekendste van die "skilderagtige" variëteit, maar baie ander voorbeelde is bekend, waaronder Lucilius Iter Siculum, nou slegs in fragmente bekend, maar blykbaar 'n model vir Horace se eie werk. 50 Vir die 'politieke/historiese' tipe kan ons uitstekende voorbeelde vind in Polybios se Geskiedenisse, in baie dele van die werk, maar veral in die verslag van Hannibal se optog na Italië, sowel as in die beskrywings van Caesar van sy veldtogte, De Bello Gallico en De Bello Civile, naby Horace se eie dag en nog 'n duidelike inspirasie. 51
Horatius se satire pas nie netjies in enige van hierdie reiswyses nie, maar het op almal vindingryke en dikwels ondermynende maniere. Alhoewel Horace homself konsekwent verneder in sy eerste persoon, amper 'n heldhaftige figuur, maak hy tog 'n grap om 'n paar elemente van heroïese reise in te voer. Mitiese literatuur is volop in wedstryde tussen krygshelde, hetsy in wapens of in verstand. Swerwende helde soos Odysseus en Aeneas moes die stryd teen vyandige inwoners lei, of dit nou monsters is soos die siklops wat deur Odysseus uitoorlê is, of inheemse helde soos Turnus, wat deur Aeneas gestry is om die reg om sy Trojaanse vlugtelinge in Italië te vestig. Horace versprei sy gedig met die skaduwees van sulke heroïese wedstryde tussen nuweling en plaaslik, wat op die komiese vlak neergelê is. Eerstens is daar slawewagters van die reisigers by Forum Appi wat met die plaaslike bootmanne stry oor bagasie en tariewe. (11-13) Daarna kom die passasier wat 'n dronk sangwedstryd met 'n bootman het (15-17), die volgende oggend gevolg deur die ontstoke passasier wat die lui bootman en sy muil 'n klop gee. (21-3) Die grootste wedstryd kom tussen Sarmentus en Messius, met 'n volledige, heldhaftige raamwerk, insluitend die aanroep van die muse en die vertel van die 'helde' se afkoms. (51-69) Sarmentus is in hierdie geval die nuweling, nie net as 'n deel van die reis nie, maar ook as 'n vrygemaakte slaaf, 'n nuweling in die eerbare Romeinse samelewing. Messius is die tipiese lokaal: nie net 'n Oscan op sy eie grond nie, maar 'n model van die Romeinse stereotipe van Oscans, 'n komies groteske bult.
'N Ander konvensie van mitiese dwaalwerk was die ontmoetings van die helde met gode en demi-gode. 52 Horace het geen aangesig-tot-aangesig-ontmoetings met gode nie, maar 'n paar goddelike personasies verskyn nog steeds in sy verhaal. Eerstens is die plaaslike godin Feronia, wat hy direk aanspreek in navolging van heroïese styl. (24) Sy vervul haar plig deur skoon water te voorsien na die deurloop deur die moerasse, maar enige eerbiedige idees word onmiddellik onderbreek terwyl Horace na die praktiese aspekte van ontbyt en na die volgende stop kyk. (25) Die volgende twee goddelike ingrypings is minder gelukkig. Die vuurgod Vulcan word op die foto ontvlug van die toneel van die kombuisvuur in Beneventum, (73) terwyl die liefdesgodin Venus ongewens rondhang nadat Horace se vroulike geselskap nie opgedaag het nie en hom in die plek laat besoedel deur 'n nat droom. (84) In beide gevalle kan ons 'n mislukking van goddelike verantwoordelikheid sien. Vulcan is sy plig verswak deur die vuur vry te laat loop, terwyl Venus beide nie die verwagte minnaar kan red nie en Horace dan nie alleen sal laat nie. 53 'n Verdere goddelike teenwoordigheid word van die hand gewys, hoewel die betrokke god nie genoem word nie, terwyl die reisigers die spot dryf met die wonderwerk wat die mense Gnatia beskryf het. (97-100)
Terwyl Horace speel met die konvensies van heroïese reisliteratuur en dit ondermyn, doen hy baie dieselfde met die skilderagtige verskeidenheid. In hierdie genre word praktiese waarnemings oor reise gemeng met beskrywings van noemenswaardige plaaslike wonders. Horace se verhaal bevat 'n paar sulke waarnemings oor reise, maar meestal in die negatiewe trant. Die water by Forum Appi is verskriklik, (7) die nagbootervaring is jammer, (13-23) en die stadsraadslid by Fundi is 'n boor. (34-6) By Beneventum brand die kombuis amper (71-4) terwyl die diens by Trivicum vreeslik is. (80-3) By die stad sonder naam kry jy water, (88-9), dan is die brood in Canusium oneetbaar (91-2) en die pad verder word net erger en erger. (95-6) So ver van die aantreklike prentjie van reis, maak hierdie verslag 'n oortuigende rede om net tuis te bly!
Wat die wonderlike besienswaardighede van die reis beskryf, is Horace se gedig nog erger. Die terreine van godsdienstige betekenis, natuurwonder, menslike prestasie of historiese invoer van die soort wat ander reisskrywers graag vir hul lesers wou belig, word vlugtig opgemerk of van die hand gewys. Die boom van Feronia word skaars genoem tussen aan boord en ontbyt. (24) Die stygende kalksteenklippe van Tarracina dien slegs as 'n wegwyser vir 'n afspraak met vriende. (26) Die groot stad Capua verdwyn in 'n middagslapie. (47-8) Die Caudine Forks, wat in die Romeinse geheue groot gedroom het, word slegs as deel van die opset vir 'n stryd van verstand tussen twee buffels aangedui. (51) Die stad Beneventum, 'n antieke mededinger van Rome, word slegs deur 'n brandende kombuis gesien. (71-3) Die bewering dat Canusium deur 'n beroemde held gestig is, word slegs as 'n nadink oor die kwaliteit van die plaaslike voedsel aangebied. (91-2) By Gnatia word die wonderbaarlike vlamlose smelt van wierook bespot as naïewe provinsiale bygeloof. (97-100) Die satire lees amper soos 'n antitese vir konvensionele skilderagtige reisliteratuur: die reis is verskriklik en daar is niks wat die moeite werd is om te sien nie.
Net soos Horace die elemente van heroïese swerwersverhale bespot en skilderagtige reisskrifte onderstebo draai, speel hy dieselfde spel met die konvensies van politieke/historiese reisverslag. Horace spreek sy verslag uit met die jargon van geskiedenisse en tydskrifte vir militêre veldtogte, terwyl hy eintlik praat oor die alledaagse ergernisse van reis. Hy beskryf dus die oorslaan van ete as 'oorlog verklaar op sy maag', asof hy voorraad aan 'n beleërde stad afsny. (7-8) Die aanvang van die nag word beskryf as 'n opmars van skaduwees met die sterre as strydstandaarde, die gelyktydige argument tussen slawe en bootmanne word opgestel met die frasering wat tipies is vir botsende leërs. 54 (9-11) Die bootreis en ander voorvalle in die gedig word deur Horace in die huidige tyd vertel, na aanleiding van 'n retoriese instrument bekend as die 'historiese hede' waarin die huidige tyd gebruik word om oomblikke van hoë aksie te vertel soos strydtonele as 'n manier om die opwinding te verhoog. 55 (ek het al my vertaling ter wille van die duidelikheid in die verlede tyd weergegee.) Horace neem die frasering van die historiese kroniek aan om Aufidius Luscus te spot, die verwaande plaaslike amptenaar in Fundi, 56 (34-5), herinner dan sy lesers aan die keiser se veldtog vertellings deur 'n verwysing na die Mamurra -familie te gebruik om Formiae te identifiseer. (37) Die kombuisvuur in Beneventum word beskryf asof dit die plundering van 'n verbrande stad is. 57 (71-6) Die laaste stadiums van die reis weerspieël die taal van veldtogdagboeke, aangesien Horace hom toespits op afstande (86), voedsel- en waterbronne (88-9, 92, 98) en weer- en padtoestande. (94-6) Die ernstige taal wat Horace uit die politieke en militêre geskiedenis leen, is in sy verslag oor stadige bote en gemiste etes komies onregverdig.
Deur al hierdie verskillende genres van reisliteratuur aan te roep en dan met sy neus te duim, bereik hy meer as net 'n komedie van verwarde verwagtinge. Hy laat ons wonder net wat hy doen. Met soveel bekende genres van reisskrywe wat deur die venster gegooi word, waarna speel Horace presies? Watter soort reis is dit waarmee hy besig is? As hy geen held, geen toeris, geen algemene veldtog is nie, wat is hy dan, waarheen gaan hy en waarom gaan ons saam? Deur die konvensies van reisskryf af te breek, berei Horace ons voor op 'n ernstige argument wat tussen die grappe versteek is.
Uit die oogpunt van tradisionele reisskrywe weerspieël die gedig die reis wat dit beskryf: dit lyk asof alles verkeerd loop. Op een vlak gaan die boot wat die hele nag moet reis, nêrens heen nie, die meisie wat in Horace se bed moet opdaag, is nêrens te vinde nie, en die vuur wat veronderstel is om aandete te kook, verbrand eerder die kombuis . Op 'n ander vlak is die heldhaftige vegters slegs 'n paar narre, die toeris mis al die besienswaardighede, en daar word gepraat van 'n reisgeselskap van diplomate en digters asof dit 'n leër is wat op veldtog was. Op nog 'n ander vlak maak Horace 'n grap oor sy eie tekortkominge as skrywer: hier is 'n digter wat nie die name van dorpe in sy gedig kan inwerk nie, 'n waarnemer van die menslike lewe, wie se oë hom steeds in die steek laat, 58 'n skrywer met 'n welgestelde beskermheer wie se papier nog opraak. Die komedie van mislukking breek die perke van die gedig om die digter self te besmet. 'N Hoop klein grappies dra by tot 'n groot grap: Horace, die ongelukkige reisiger, smelt saam met Horace, die satiriese digter, wie se taak dit is om alles skeef te stel.
In 'n ander sin dien hierdie groep bom van komiese mislukking egter 'n baie ernstiger doel wat na vore kom wanneer ons hierdie reis in sy politieke konteks plaas. Horace lê die punt neer in 'n skuins verwysing na twisende vriende, maar hedendaagse lesers sou die betekenis van hierdie besondere reisgeselskap begryp het: 'n diplomatieke poging om 'n stabiele ooreenkoms tussen Octavianus en Antonius te bereik en die Romeinse wêreld terug te trek van die rand van nog 'n ander burgeroorlog.(29) Die voortdurende teleurstellings van die reis skep 'n toon van dreigende ramp wat dui op die uiteindelike mislukking van diplomasie en die hervatting van vyandelikhede tussen hierdie twee mans. Waarom sou u moeite doen om so 'n reis te maak, vra Horace blykbaar as die uitkoms nie beter kan wees nie?
En tog is daar twee ligpunte in die gedig waar Horace ernstige positiewe verklarings oor die wêreld maak. Die eerste kom net voor die middelpunt van die satire, waar Horace die aankoms van sy poëtiese vriende vier met 'n opregte vreugde in hul geselskap. (39-44) Die tweede kom net voor die einde, waar Horace beweer dat die gode nie verantwoordelik is vir natuurlike wonderwerke nie. 59 (101-3) Beide hierdie gedeeltes herbevestig die belangrikste beginsels van die Epikurese filosofie, en die filosofie bied 'n lens waarmee u die belangrikste punt van Horace kan verstaan. 60
Die grondbeginsels van die epikuriese denke kan soos volg saamgevat word: die wêreld is suiwer materieel, ons lewens het geen geestelike element nie en niks van ons bewussyn of identiteit bly bestaan ​​na die dood nie. Die gode, as hulle enigsins bestaan, is heeltemal onbesorg oor mense en neem geen deel aan ons wêreld of lewens nie. Die beste manier om te lewe is dus om op te hou om ons te pla met die begeerte na wêreldse prestasie of die vrees vir goddelike kritiek. In plaas daarvan moet ons ons van die wêreld onttrek om in matigheid die eenvoudige genot van eet en drink, rus en ontspanning, seksuele oefening en veral die geselskap van goeie vriende te geniet. Alhoewel epikurisme in die moderne taal geassosieer word met hedonisme en gormandisering, het die historiese filosofiese skool die vryheid van lyding as die hoogste doelwit gesoek en geglo dat enige oorskot, selfs van goeie dinge, tot pyn kan lei. 61
Horatius se verwysings na die epikurisme is nie toevallig nie, maar dui eintlik op 'n reaksie op die diplomatieke mislukking en die daaropvolgende oorlog in die res van die gedig. Vanuit hierdie oogpunt beskou hy, as Horace die politieke spanning van die Romeinse wêreld tot 'n tiff tussen vriende verminder, eintlik nie die lig van 'n ernstige politieke situasie nie, maar vra hy om letterlik opgevat te word: die probleem tussen Octavianus en Antonius is 'n mislukking nie van beleid nie, maar van vriendskap. As die twee mans 'n manier kon vind om oor die weg te kom, kan die Romeinse wêreld gespaar bly vir die lyding van 'n ander ronde burgeroorlog. Die verwagte uitkoms is moontlik nie bereik nie, maar die hoop is nietemin werklik. Aan die einde van die gedig herinner Horace ons ook daaraan dat die gode ons nie geluk of rampspoed bring nie. Ons lewens is in ons eie hande. Octavianus en Antonius kan die ineenstorting van hul reëling nie oor die lot of goddelike ingryping blameer nie. Hulle is self verantwoordelik vir hul verhouding en het die mag om dit te herstel, as hulle wil.
Deur die konvensies van reisskryf te verbeter, nooi Horace ons uit om ons verwagtinge van die Romeinse politiek omver te werp. Vir gewone geslagte kon die gewone instrumente van politieke mag nie vrede en stabiliteit in Rome skep nie. As daar hoop op vrede was, was dit om die konvensionele benaderings te verwerp, net soos Horace die konvensies van literêre genre verwerp. Deur die trope van heroïese vertelling, skilderagtige reisverhaal en politieke geskiedenis weg te doen, lê Horace 'n wêreld van gewone dinge bloot. Dit is in hierdie gewone wêreld dat menslike lewens geleef word, waar ons die dinge vind wat eintlik saak maak: die gemak van lekker kos en rustige slaap, vriendelike bedmaats en aangename geselskap. Naas hierdie dinge is politiek- en oorlogsake bloot kleinighede. Net so, agter al die politieke verwarring is twee mans, Octavianus en Antonius. Al wat nodig is om vrede vir Rome te verseker, is dat hulle twee as vriende oor die weg kom.
Hierdie diplomatieke reis sal misluk, vertel Horace, nie as gevolg van 'n ramp wat buite die mens se beheer is nie, maar omdat dit die verkeerde reis is en die verkeerde mense dit onderneem. Die ritte wat saak maak, is nie die swerftogte van helde nie, nie die eksotiese toerisme-aantreklikhede van wonder-soekers nie, nie die optogte van leërs en generaals nie, maar die stadige, stil wandelinge wat ons betyds na die huis van 'n goeie vriend neem aandete. As Octavianus en Antonius oortuig kon word om saam die pad te stap, gee Horace ons hoop, dan sou hulle aan die einde daarvan miskien vrede vind.
Erik Jensen het sy Ph.D. Columbia Universiteit. Hy is 'n assistent -professor aan die Salem State University, waar hy onderrig gee in die wêreldgeskiedenis, antieke Griekeland en antieke Rome. Hy kan bereik word by [email protected]
1 Brundisium is die moderne stad Brindisi, aan die Adriatiese kus van die "hak" van die Italiaanse skiereiland.
2 Moderne Taranto, in die baai gevorm deur die "hak" aan die einde van die Italiaanse skiereiland.
3 Gowers se inleiding tot die teks gee 'n opsomming van die redenasie om die gebeure van die gedig in 37 te plaas, hoewel Horace self geen definitiewe datum vir ons gee nie. E. Gowers, red., Satires, Boek 1 (Cambridge: Cambridge UP, 2012) 182-3.
4 My eie vertaling gebaseer op die Cambridge -uitgawe van die teks deur Gowers. Ek is ook dank verskuldig aan die vertalings van Fairclough en Bovie vir inspirasie en leiding. H. R. Fairclough, red. en vertaal., Satires, sendbriewe en Ars Poetica, Loeb Classical Library (Cambridge: Harvard UP, 1929) S. P. Bovie, vert., Satires en sendbriewe (Chicago: University of Chicago Press, 1959) Gowers (2012).
5 Moderne Ariccia, aan die voet van die Alban -heuwels. In Horatius se tyd was dit 'n welgestelde voorstad van Rome en een van die eerste stopplekke op die Via Appia suid van die stad.
6 Ons het geen positiewe identifikasie vir Heliodorus nie. Dit is moontlik dat die naam "Heliodorus" staan ​​vir "Apollodorus" (in Grieks helios = die son, Apollo = die songod), maar die identiteit van hierdie reisgenoot met enige naam bly onseker.
7 Moderne Foro Appio, 'n dorpie oos van Latina. In Horatius se tyd, blykbaar 'n bedrywige stad wat goeie sake doen van reisigers op die Via Appia.
8 Forum Appi was naby die rand van die Pomptine -moerasse, 'n stuk kusvleilande, wat verantwoordelik is vir die slegte waterkwaliteit, sowel as die oorskakeling na kanaalboot op hierdie punt van die reis en die irriterende insekte en paddas in die nag (14) .
9 Die getal driehonderd moet waarskynlik nie letterlik opgeneem word nie. Dit is moeilik om te dink dat so 'n boot deur 'n enkele muil gesleep word. In Latyn is "driehonderd" gebruik as 'n generiese stand-in vir enige baie groot aantal, soos ons in Engels sou sê "a bazillion". Wat met hierdie lyn bedoel word, is iets soos: "Die boot is al vol met passasiers!" Vgl. Horace, Odes 2.14.5.
10 Horace identifiseer die plek van die boot se aankoms as Lucus Feroniae, die bos van Feronia, deur die plaaslike godin direk aan te spreek. Die moderne ligging is in die omgewing van Pontalto, 'n dorpie noordwes van Terracina. Feronia was 'n ou Italiaanse godin wat verband hou met vrugbaarheid (ander plekke wat heilig is vir Feronia word elders in Italië aangetref) wat teen Horatius se tyd met die Romeinse godin Juno verbind was. Varro, Oor die Latynse taal 5.74 Vergil, Aeneis 7.800. G. Farney, Etniese identiteit en aristokratiese kompetisie in Republikeinse Rome (Cambridge: Cambridge UP, 2007) 286.
11 Anxur is die ou naam van 'n nedersetting op 'n heuwel, wat nie meer in Horatius se tyd gebruik is nie, behalwe as 'n godsdienstige plek. Die stad Tarracina (moderne Terracina) is later aan die see aan die voet van die heuwels gebou. Horace het die Via Appia tot in Tarracina gevolg, maar gebruik die ou naam omdat 'Tarracina' nie op die meter van die gedig kan pas nie (sien die stad sonder naam op 87). Plinius, Natuurlike geskiedenis 3.59.
12 Gaius Clinius Maecenas was deel van Octavianus se binnekring en het onder meer die bestuur van Octavianus van kunstenaars, waaronder Horace, bestuur. Verskeie lede van die Cocceius -familie was polities aktief as ondersteuners van Antonius, wat ook al hier bedoel word, die vermelding van hierdie individue gee ons ons eerste, en byna enigste, aanduiding van die politieke doel van hierdie reis. Vir die gehoor van Horace sou so 'n kort vermelding egter genoeg gewees het om die konteks en belangrikheid van hierdie spesifieke reis te bepaal.
13 Gaius Fonteius Capito was 'n voormalige konsul wat Antonius voorheen as diplomaat gedien het.
14 Moderne Fondi, aan die binnekant van 'n klein kusvlakte tussen heuwelagtige Terracina en Sperlonga.
15 Hierdie Aufidius Luscus het homself as 'praetor' aangestel en die titel aangeneem as een van die hoogste ampte van die Romeinse republiek vir wat eintlik 'n klein stadsraad was. Romeinse gesofistikeerdes soos Horace en Maecenas het moontlik gelag vir sulke pretensie, maar dit is moeilik om dit in vertaling oor te dra. Ek het gekies om die grap eksplisiet te maak met 'n wenk van Gilbert en Sullivan.
16 Horace beteken hier die stad Formiae, die moderne Formi, wat weer metries onmoontlik is. Marcus Vitrubio Mamurra het Julius Caesar as militêre ingenieur gedien en baie ryk geword. Hy het later 'n reputasie verwerf vir nederigheid en seksuele avontuur, waarvoor hy in die hedendaagse letterkunde opgeteken is as 'n voorbeeld van die swakheid van die provinsiale nouveau riche. Caesar, De Bello Gallico 4.17-19, 5.1, 7.68-74 Catullus, Carmina 29, 41, 43 Cicero, Briewe aan Atticus 7.7.
17 Lucius Licinius Varro Murena, 'n voormalige konsul. Capito is Fonteius Capito, een van die reisgeselle, wat blykbaar aandete by 'n huis van hom voorsien het.
18 Sinuessa, moderne Mondragone, 'n klein dorpie aan die kus wes van Capua.
19 Marcus Plotius Tucca, Marcus Varius Rufus en Publius Vergilius Maro, 'n drietal digters wat ook deel was van Maecenas se artistieke beskermingsnetwerk. Vergil is vandag die bekendste van die drie, veral vir syne Aeneis, wat by sy dood onvoltooid was en deur Plotius en Varius geredigeer en uitgegee is.
20 Die Campanian -brug, Pons Campanus, was waar die Via Appia die Savo -rivier oorgesteek het by die aanloop na die stad Capua en die gebied rondom dit Campania genoem. Daar is geen moderne stad om hier te noem nie, maar die ligging is iewers in die landbougrond tussen Mondragone aan die kus en Capua in die binneland. Sulke stasies is op openbare koste onderhou vir die gebruik van reisigers in amptelike sake. 'Brandhout en sout' staan ​​metafories vir die kos, voer en skuiling wat hierdie stasies bied. Sien: I. M. LeM. DuQuesnay, "Horace en Maecenas die propagandawaarde van Preke 1 "in T. Woodman en D. West, reds., Poësie en politiek in die era van Augustus (Cambridge: Cambridge UP, 1984) 41-2.
21 Balspeletjies was 'n gewilde ontspanningsaktiwiteit in die Romeinse wêreld. Daar is verskillende soorte speletjies gespeel, insluitend speletjies wat lyk soos moderne vlugbal, sokker of rugby. Dit is nie duidelik watter soort spel Maecenas gespeel het nie, maar baie verwysings na Romeinse balspeletjies beklemtoon hul strawwe fisiese eise. Sidonius Apollinaris, Briewe 5.17.7 Athenaeus, Deipnosofe 1.14-15 Martial, Epigramme 7.32.
22 Caudium, moderne Montesarchio, was 'n stad in 'n hoogland aan die westekant van die Apennynberge. Horace se verwysing na "die Caudine -tavernes" sou sy gehoor herinner het aan die Caudine Forks, 'n smal vallei wes van die stad waar 'n Romeinse leër in 321 vC deur die Samniete vasgevang was en gedwing is om 'n vernederende toevlugsoord te onderhandel. Die voorval het 'n plek in die Romeinse geheue gehad wat buite verhouding was met die historiese belangrikheid daarvan. Livy, Die geskiedenis van Rome 9.2-6.
23 Die Oscans was een van die antieke etniese groepe van Italië wat tradisioneel die suidelike heuwels van die skiereiland beset het. In die Romeinse populêre kultuur is die Oscans gekarikaturiseer as 'n onstuimige jokel, en hulle word toegeskryf aan die uitvinding van die Atellan Farce, 'n soort skelm komedie wat gewilde vermaak in Rome was. E. Dench, Romulus se asiel (Oxford: Oxford UP, 2005) 181.
24 Die "cyclops herderdans" is klaarblyklik 'n soort teateropvoering, moontlik verwant aan die Atellan Farce. Maskers (om die akteur te verdoesel en karakters uit te beeld) en stewels (om akteurs meer hoogte te gee) was standaarduitrustings van die teater. Sarmentus stel voor dat Messius reeds soos 'n groteske verhoogkarakter lyk.
25 Messius se skommelinge by Sarmentus impliseer dat Sarmentus in werklikheid nie 'n vrygelate man was nie, maar 'n weggeloopte slaaf wat voorgee dat hy bevry is. Vrymanne was laag op die Romeinse sosiale leer, maar slawe was natuurlik nog laer.
26 Moderne Benevento, in die Apennynberge.
27 God van vuur, maar ook 'n god van nuttige kunsvlyt wat verwag kon word dat dit 'n vuur sou bevat eerder as om dit te laat versprei.
28 Hier verloor ons 'n rukkie die spoor van die reisgeselskap. Trivicum kan nie met sekerheid op die kaart geleë wees nie (sien die bespreking hieronder).
29 Die meisie was waarskynlik 'n prostituut, wat bekend was dat sy met herberg in die Romeinse kultuur verbind was. 'N Slaaf van die huishouding is ook moontlik, aangesien slawe se liggame tot hul beskikking was, ook vir seksuele doeleindes, maar die onderskeid tussen 'n prostituut en 'n herbergier se slaaf is moontlik nie betekenisvol nie. As Horace op so 'n manier 'n gratis vrou sou voorstel, sou dit onbetaamlik en moontlik onwettig gewees het. Ulpian, D. 47.10.15.15, 20-2. T. A. J. McGinn, Die ekonomie van prostitusie in die Romeinse wêreld (Ann Arbor: University of Michigan Press, 2004) 15-22.
30 Godin van liefde en vrugbaarheid.
31 Letterlik kan die stad "nie in vers gesê word nie" . versu dicere non est. Horace lig die poëtiese gordyn hier op om ons in te lig dat die naam van die stad nie by sy meter pas nie, en hy sal nie eers 'n ander naam probeer vervang nie, maar gaan direk na die beskrywing. Die identiteit van hierdie dorp word gedebatteer. Sien die bespreking hieronder.
32 Hier is ons weer op die kaart, hoewel dit nie duidelik is of die party werklik Canusium of Horace besoek het nie, dit bloot as 'n interessante plaaslike detail voeg. Canusium, moderne Canosa di Puglia, was 'n stad aan die Aufidus -rivier in die lae heuwels tussen die berge en die oostelike kus.
33 Diomedes is een van die legendariese Griekse helde van die Trojaanse Oorlog. Baie stede in die antieke wêreld het sulke helde as stigters aangeneem.
34 Rubi, die moderne Ruvo di Puglia, was 'n ander stad in die Apuliese heuwels. Op 'n stadium tussen Beneventum en Rubi het die party die Via Appia verlaat en die Via Minucia wat deur Apulië geloop het, begin volg, maar ons weet nie waar hulle van roete verander het nie.
35 Barium is die moderne Bari, 'n kusstad aan die Adriatiese See, wat Horace se verwysing na vis verduidelik.
36 Gnatia, moderne Torre Egnazia, is nog 'n kusdorpie, verder af in die Adriatiese See.
37 Dit beteken dat daar, soos in baie dorpe in die droë Apulië, geen goeie plaaslike waterbronne was nie.
38 'Apella' is nie 'n spesifieke individu nie, maar 'n voornaam wat gebruik word vir Joodse karikature in die Romeinse literatuur, net soos ons 'Jose' vir 'n Mexikaanse karikatuur of 'Billy-Bob' vir 'n stereotipiese heuwelbilly kan gebruik. In die Romeinse populêre kultuur word Jode as bygelowig uitgebeeld en kan hulle vreemde dinge oor die gode glo, 'n stereotipe wat waarskynlik ontstaan ​​het deur die ontsteltenis van die Romeinse politeïste oor die monoteïsme van die Jode. V. Pisani, "Apella" Paideia 8 (1953) 18 L. H. Feldman, Jood en heiden in die antieke wêreld: houdings en interaksies (Princeton: Princeton UP, 1993).
39 Horace gee hier een van die grondbeginsels van die Epikurese filosofie weer. Vergelyk met Lucretius, Oor die aard van dinge 5.82-3. Sien die verdere bespreking hieronder.
40 Brundisium was een van die gewone hawens vir reise tussen Italië en Griekeland, wat dit 'n gerieflike plek maak vir handel tussen Octavianus, wat die mag in die weste gehad het, en Antonius, wat die ooste gehou het. Die skielike einde van die gedig is doelbewus en maak deel uit van die grap van Horace, soos hieronder bespreek.
41 Net soos baie in die gedig, is die aantal dae wat gereis word, nie deeglik ondersoek nie, maar Horace se woordkeuse, "hoc iter. Divisimus", dui op twee dae, wat 'n reis in die helfte impliseer.
42 Die woorde van Horace, "altius. Preacinctus", wat letterlik "hoër gordel" beteken, kan verwys na die manier waarop professionele boodskappers en ander ervare hardlopers hul tuniek uit hul bene gehys het, of, metafories, na mans wat beter voorbereid was vir ernstige reise, soos diegene wat kan kies om te perd te gaan.
43 "differtum nautis cauponibus atque malignis."
44 Sien Ulpian, D. 4.9.1.1 Ulpian, D. 4.9.7.pr. Ulpian, D. 47.5.1.pr. Ulpian D. 47.5.1.6
45 "repimus" (25) die werkwoord repo beteken letterlik om op alle vier te kruip soos 'n dier of baba, hier metafories gebruik om stadig te reis.
46 Hy noem dit "villula", letterlik 'n "klein boerdery", en hoewel sy verwysing na brandhout en sout ("ligna salemque") metafories staan ​​vir die kos en die verblyf van die stasie, dui dit ook op 'n minimum van troos. (45-6)
48 Die Barrington Atlas stel 'n moontlike plek voor vir Trivicum, 'n entjie van die Via Appia af: Richard J. Talbert, red., Barrington Atlas van die Griekse en Romeinse wêreld (Princeton: Princeton UP, 2000) 45. Radke stel nog een voor, langs 'n klein pad wat die Via Appia met die Via Minucia verbind: G. Radke, "Topographische Betrachtungen zum Iter Brundisium des Horaz," Rheinisches Museum f & uumlr Philologie 132 (1989) 66-71.
49 Die moontlikhede wat vermaak is, sluit in: Ausculum (P. Desy, "La travers & eacutee de l'Apennin par Horace" Latomus 47 (1988) 620-5), Herdoneae (Radke (1989) C. Brink, "Tweede gedagtes oor drie horatiese raaisels" in S. Harrison, red., Hulde aan Horace: 'n tweeledige viering (Oxford: Clarendon, 1995) 267-78) en Venusia (Gowers (2012) 209). Sien ook L. Morgan, "Meter sake: 'n hoër metriese spel in Latynse poësie," Verrigtinge van die Cambridge Philological Society 46 (2000) 99-120.
50 Gowers (2012) 182. Op Lucilius: M. Coffey, Romeinse satire (Londen: Methuen, 1976) 39-62 F. Muecke, "Rome se eerste 'satirici': temas en genre in Ennius en Lucilius" in K. Freudenburg, red., Die Cambridge Companion to Roman Satire (Cambridge: Cambridge UP, 2005) 3-47.
51 Oor Horace se verhouding tot die verskillende genres van reisskryf: L. Illuminati, La satura odeporica Latina (Milan: Societa ̀ anonima editrice Dante Alighieri, 1938) H. Grupp, Studien zum antiken Reisegedicht (T & uumlbingen: Eberhard-Karls-Universit & aumlt, 1953) A. Cavarazere, "Noterelle eterodosse alle satire odeporiche," Prometheus 21 (1995) 141-60.
52 Die sterkte van hierdie konvensie word geïllustreer deur Polybios se klagte oor vroeëre historici wat gedwing was om sulke goddelike ontmoetings in hul weergawes van Hannibal se optog oor die Alpe in te voeg, 'n relatief onlangse historiese gebeurtenis. Polybios, Geskiedenisse 3.47-8.
53 Hierdie goddelike mislukkings kan bedek wees op Octavianus en Antonius wat destyds hul verantwoordelikheid om die Romeinse wêreld in vrede en orde te herstel, versuim het.
54 Vergelyk byvoorbeeld die verwarring van die naggeveg by Plataea in Thucydides, Geskiedenisse 2.42.
55 Caesar was een van die opmerklike eksponente van die historiese hede in sy veldtogvertellings en Hoarce se grillerige gebruik daarvan hier kan 'n direkte parodie wees. Fredrik Oldsj & ouml, Gespanne en aspek in die keiser se vertelling. Studia Latina Upsaliensis 26 (Uppsala: Acta Universitatis Upsaliensis, 2001).
56 ". Aufidio Lusco praetore. "(34), letterlik:" met Aufidius Luscus as praetor. "Dit was die konvensionele frasering wat gebruik is om datums in die Romeinse letterkunde te gee, wat die jaar aandui deur die name van die sittende landdroste.
57 Die heroïese tradisie word ook hier opgeroep. Vergelyk met Vergil se beskrywing van die val van Troy: Vergil, Aeneis 2.310-12.
58 Hy het 'n salf vir sy oë nodig nadat hy deur die moerasse gereis het (30-1), bedel weg van die bal weens seer oë (49) en word gepla deur rook by Trivicum. (80-1)
59 Vergelyk hierdie struktuur met Vergil's Aeneis, waarin beide die eerste en tweede helfte van die epos eindig met skielike en ontstellende omkerings van verwagting.
60 Oor Horatius se betrokkenheid by filosofie: R. Mayer, "Sleeping with the Enemy: satire and philosophie" in Freudenburg (2005) 146-59 J. Moles, "Philosophy and ethics" in Harrison (2007).
61 Oor epikurisme: A.A. Long en D. N. Sedley, Die Hellenistiese Filosowe, Deel 1 (Cambridge: Cambridge UP, 1987) H. Jones, Die Epikuriese tradisie (Londen: Routledge, 1989).
Die dood van admiraal Nelson (1806)
WERELDS TOP KUNSTENAARS
Vir top kreatiewe praktisyns, sien:
Beste kunstenaars van alle tye.
Vir die grootste portretkunstenaars
sien: Beste portretkunstenaars.
Een van die invloedrykste figure in die Amerikaanse koloniale kuns (ongeveer 1670-1800), en die eerste Amerikaanse kunstenaar wat internasionale roem verwerf het, het Benjamin West as portretkunstenaar begin, maar het sy stempel in die genre van geskiedenisskildery gemaak. Na verskeie onoortuigende neoklassieke komposisies, het West sy meesterstuk geskilder Die dood van generaal Wolfe (1770, National Gallery of Art, Ottowa). Dit was een van die eerste geskiedenisskilderye met moderne kledingstukke, en die eerste werk wat 'n oorweldigende sukses geword het. Die gewildheid daarvan het gehelp om 'n revolusie in die artistieke konvensies van die dag te maak, en West se benadering is wyd nageboots. West het byna sy hele loopbaan in Londen deurgebring. 'N Mede-stigter, later president van die London Royal Academy of Art, het West die amptelike skilder geword van koning George III, en een van die beste geskiedenisskilders van sy tyd. Boonop het hy 'n aantal tydgenote beïnvloed, waaronder die geskiedenisskilder John Singleton Copley (1738-1815), die portretkunstenaar Gilbert Stuart (1755-1828), die landskapkunstenaar John Constable (1776-1837), die romantiese Allston Washington (1779 -1843), en die skilder-uitvinder Samuel FB Morse (1791-1872). Sien ook: Amerikaanse kuns (1750-hede).
Vroeë lewe en opleiding
West is gebore in Springfield, Pennsylvania, die tiende kind van 'n landelike herbergier. As kunstenaar, het hy meestal as self-geleerd begin skilder (meestal portrette) en het in 1756 onder die aandag gekom van William Smith, proef van die College of Philadelphia, wat sy beskermheer geword het en beide opvoeding en sosiale verbintenisse verskaf het. Omstreeks hierdie tyd is West bevriend en beïnvloed deur die Engelse uitgeweke skilder John Wollaston, en het hy portrette in New York begin skilder. In 1760, geborg deur 'n groep welgestelde Filadelfiërs, reis West vir drie jaar na Italië (1760-3), waar hy die werke van die Italiaanse Renaissance Old Masters soos Raphael en Titian kopieer, en studeer onder een van die voorste neoklassieke kunstenaars - die Duitse hofskilder Anton Raphael Mengs (1728-79). Hy ontmoet ook 'n ander eksponent van neoklassieke skilderye - Gavin Hamilton (1723-98), die Britse geskiedenisskilder. Dit alles het West gestimuleer om geskiedenisskilderye te neem.
In 1763 verhuis hy na Londen, waar hy die res van sy lewe bly. Aanvanklik gaan hy voort met sy portretkuns, maar in 1767 ontvang hy sy eerste opdrag vir 'n geskiedenisskildery - Agrippina Landing at Brundisium with the Ashes of Germanicus (1768, Yale University Art Gallery). Dit bevestig West as een van die talentvolste narratiewe skilders in Londen en bring hom onder die aandag van koning George III.
Geskiedenisskildery: dood van generaal Wolfe
Dit was egter met Die dood van generaal Wolfe (1770, National Gallery of Art, Ottowa) wat West sy reputasie verseël het. Die werk was nie - soos soms beweer word - die eerste geskiedkundige prentjie met moderne kleredrag nie. Hierdie eer behoort oënskynlik aan Edward Penny (1714-91) Die dood van Wolfe (1764). West se skildery het egter vinnig 'n kritieke en gewilde sukses in Brittanje geword - dit is in 1771 by die Royal Academy (saam gestig in 1768 deur Joshua Reynolds en West) vertoon, en is so goed ontvang dat West verplig was om kopieë te skilder. Dit was die sukses van die skildery wat veroorsaak het dat dit so invloedryk geword het om kunstenaars vry te laat van die verpligting om hul historiese karakters in klassieke kostuums te gooi. Daar was natuurlik skeptici, en dit het 'n tyd lank beide die koning en Joshua Reynolds ingesluit, maar die gewildheid van die werk het alle bekommernisse opsy geslaan en dit het een van die mees herdrukte beelde van die tydperk geword en duisende gravures verkoop. 'N Ander gewilde werk van West was William Penn se verdrag met die Indiane (1772).
Amptelike skilder van koning George III
In 1772 word West aangestel as 'n historiese skilder in die hof van koning George III, teen 'n jaarlikse fooi van £ 1.000. Tussen 1773 en 1801 het West egter geen geskiedenisprente geskilder nie (!). In plaas daarvan spandeer hy die meeste van sy tyd om portrette van die koninklike familie te skilder - sien byvoorbeeld Portret van George, prins van Wallis, en prins Frederick, hertog van York (1778, Hermitage Museum, St Petersburg) - en vanaf ongeveer 1778 begin hy werk aan 'n reeks foto's vir gebrandskilderde vensters en kerkaltaarstukke in Engeland. In die proses het sy ateljee so besig geraak dat hy ses voltydse assistente in diens geneem het om die groot godsdienstige opdragte wat hy ontvang, te hanteer.
In 1792 volg hy sir Joshua Reynolds op as president van die London Royal Academy, maar bedank in 1805 na interne meningsverskille. Hy het egter die pos in 1806 hervat en dit beklee totdat hy gesterf het.
Teen die einde van sy lewe, hoewel dit nog steeds in 'n neoklassieke trant aan olieverf gewy is - sien syne Benjamin Franklin trek elektrisiteit uit die lug (1816, Philadelphia Museum of Art) - West het die romantiek aangeneem. Hy het voorheen met hierdie idioom gepeuter, in dramatiese werke soos Saul en die heks van Endor (1777, Wadsworth Atheneum, Hartford), maar sy latere skilderye soos Dood op 'n bleek perd (1817, Philadelphia Museum of Art) is aangewys as voorlopers van Delaxcroix (1798-1863).
Sedert sy dood het West se reputasie as skilder (nooit die grootste nie, ondanks die moderniteit van sy idees) afgeneem. Maar sy belangrikheid in die kunsgeskiedenis is gebaseer op nog twee belangrike kwessies. Eerstens herdefinieer hy geskiedenisskilderkuns, en hy inspireer opeenvolgende geslagte Amerikaanse kunstenaars, waarvan 'n groot aantal baat by sy teenwoordigheid in Londen en by sy hulp en advies. Hy word tereg beskryf as die & quotFather of American Painting. & Quot
Skilderye deur Benjamin West kan in baie van die beste kunsmuseums regoor die wêreld gesien word.
• Vir meer biografieë van Amerikaanse kunstenaars, sien: Beroemde skilders.
• Vir meer inligting oor die 18de eeuse skildery, sien: Tuisblad.
Verraai deur seerowers
Hoewel die Straat van Messina klein is, maar op 'n sekere punt slegs 3,2 kilometer breed was, het Spartacus verskeie probleme ondervind om dit oor te steek. Hy het die seestraat bereik in die winter van 72-71 vC, 'n tyd toe die weer kouer was. Boonop het die Romeinse goewerneur van Sicilië, Gaius Verres, 'n paar van die beste landingsplekke versterk.
Spartacus het twee dinge nodig, goeie bote en goeie matrose, om 'n voorgeselskap van sy troepe oor die seestraat te laat beland. Hy wend hom tot 'n groep "Cilicaanse seerowers" (soos Plutarchus hulle genoem het) wat die gebied besoek en, wat Strauss opmerk, toegerus was met vinnige bote en navigasie -kennis, dinge wat Spartacus nodig gehad het om die kruising suksesvol te maak.
Die seerowers het egter ander planne gehad. 'Hoewel die Ciliciërs 'n ooreenkoms met Spartacus aangegaan het en sy gawes aanvaar het, het hulle hom bedrieg en weggevaar', het Plutarch geskryf. Of die seerowers deur die Romeine omgekoop is of net nie betrokke wou wees nie, is nie bekend nie.
Onverskrokke Spartacus het sy troepe beveel om hul eie bote bymekaar te maak, en terwyl hulle daarin geslaag het om 'n aantal daarvan te bou, het hul poging om die seestraat oor te steek misluk, wat sy troepe op die Italiaanse vasteland laat vassit het. Dit het Spartacus geen ander keuse gelaat as om sy mag noordwaarts te neem om 'n meedoënlose Romeinse leier in die gesig te staar as wat hy teëgekom het nie.
Benjamin West -kunswerke
West se reis na epiese geskiedskildery was geleidelik, wat uitloop op sy eerste groot doek, waarvan die onderwerp uit die toneelstukke van die antieke Griekse Euripides geneem is. Die toneel speel redelik dramaties om 'n leë, sentrale voetstuk waarop die lot van die twee beskuldigdes rus. Pylades en Orestes, regs, kaal behalwe die yl gordyne wat hul beskeidenheid bedek, word daarvan beskuldig dat hulle die goue standbeeld gesteel het wat skaars links bo in die raam gesien kan word. Iphigenia, geklee in wit aan die linkerkant, kyk na die twee terwyl sy voorberei om die doodsvonnis te lewer. Hulle moet op die klipaltaar tereggestel word.
West het gesê dat sy 'gedagtes vol Correggio' was toe hy die werk geskilder het kort nadat hy uit Italië in Engeland aangekom het. Die hoë drama, ryk kleur en spel van donker en lig herinner beslis aan die meester van die Renaissance, maar West is ook beïnvloed deur die geskiedenisskilderye van sy tydgenote en vriende Gavin Hamilton en Anton Raphael Mengs, by wie hy in Italië gestudeer het. West is geïnspireer deur beeldhouwerke uit die klassieke era met 'n reliëf, en beklemtoon die voorgrond met helder kleure en duidelike beelde. Hy het ook inspirasie gevind in die fresco's van Raphael, sy artistieke held.
Hierdie neoklassieke werk is tydens die Verligtingstydperk vervaardig, wat die waarde van die burgerlike samelewing bevorder het. As sodanig was daar 'n morele argument vir die opvoeding van die mense, en hoewel West nie 'n intellektueel was nie, was hy dit eens met hierdie sentimente. Vir West was die geskiedskildery se doel om 'die opkomende geslag te onderrig in eerbare en deugde'. In Engeland uit die 18de eeu sou die intellektuele kennis van die intellektuele elite die intieme kennis van die geskiedenis en kultuur van klassieke Rome behou het, maar groot werke soos West se pogings om 'n groter gehoor te bereik.
Olie op doek - Tate Britain, Londen
Op hierdie groot, byna 8 voet wye doek, word die kyker se oog onmiddellik getrek na die figuurgroep in die middel van die komposisie Agrippina en ander vroue en kinders is almal in wit gehul, met hul koppe bedek en oë neergesit, terwyl hulle uit 'n boot klim. Agrippina, 'n kleindogter van die eerste Romeinse keiser Augustus, gryp 'n urn vas met die as van haar man en die belangrike militêre generaal, Germanicus, wat in geheimsinnige omstandighede in Egipte gesterf het. Die urn, terwyl dit een van die kleiner items in hierdie besige werk is, is 'n belangrike simboliese fokuspunt in die skildery, aangesien dit die dood (die as van Germanicus) verteenwoordig, maar ook die republikeinse ideale en klassieke deug waarvoor hy geveg het. Die gebruik van chiaroscuro in die hele komposisie beklemtoon die urn en die groep bedroefde vroue verder. Op die voorgrond huil vroue en buig hulle voor die aankomende partytjie terwyl Romeinse soldate waak oor hoe die skare oral rondkyk. Op die agtergrond sien ons die mast van die boot en die klassieke argitektuur van Brindisi, 'n belangrike hawe aan die ooskus van die huidige suidelike Italië.
Die onderwerp kom van Tacitus Geskiedenis van die keiserlike Rome, en dit was gewild onder neoklassieke geskiedenisskilders. Dit het een van die belangrikste werke van West geword nadat dit in opdrag van die aartsbiskop van York was, wat so tevrede was dat West dit vir koning George III sou wys. West het toenemend die rol as instrukteur aangeneem en die publiek opgevoed in die klassieke. Soos 'n kunshistorikus verduidelik het, "West se skildery het die verlede onmiddellik gemaak vir Londenaars in die middel van die agtiende eeu en het dit besin oor eer, veerkragtigheid en openbare deug. Ons sien in hierdie werk die belangrikste bestanddele van geskiedskilderye: hoë erns, grootskaalse verhale oor dood en opoffering uit bekende tekste en geskiedenis, die opname van visuele aanhalings en meditasies oor die stryd tussen goddeloosheid en deug. "
Olie op doek - Yale University Art Gallery, New Haven, Connecticut
Die dood van generaal Wolfe
In Die dood van generaal Wolfe, Bied Wes die dramatiese verhaal aan van die Slag van die Vlakte van Abraham, ook bekend as die Slag van Quebec, wat op 13 September 1759 plaasgevind het, 'n belangrike gebeurtenis in die Franse en Indiese Oorlog. Twee groepe soldate en die Union Jack-vlag omring die generaal, terwyl hy sterwend, soos Christus, in die middel van die komposisie lê. Die formele reëling herinner aan tradisionele godsdienstige tonele soos Die klaaglied of Die afkoms van die kruis. Maar in plaas van apostels word Wolfe omring deur hooggeplaaste vriende, van wie een onrealisties met 'n wit lap op die generaal se bloedvrye bors klap. Ondanks die aanwysing daarvan as 'n geskiedenisskildery, weet historici dat slegs een van die identifiseerbare mans op die voorgrond - vlagdraer luitenant Brown - eintlik by Wolfe se dood teenwoordig was. Op die voorgrond kniel 'n inheemse Amerikaanse vegter, wat fisiognomiese klassieke ideale beliggaam terwyl hy tradisionele inheemse Amerikaanse kleredrag dra, wat beide die romantiese idee van die "edele woeste" aandui, maar ook Engelse kykers daaraan herinner dat inheemse Amerikaners en kolonialiste die Britte gehelp het tydens die Franse en Indiese Oorlog.
Die gedempte, minder gedefinieerde agtergrond skep 'n teatrale diepte terwyl die aandag van die kyker op die betrokke toneel gefokus word. In die verte sien jy die maste van die Britse vloot aan die St. Lawrence -rivier en 'n wolke wat deur skietrook gevorm word, voeg aansienlike drama by. Aan die linkerkant begin die rook opklaar, die blou lug onthul en 'n katedraalspits, wat hoop simboliseer.
Die werk word beskryf as 'n 'blockbuster' in sy narratiewe oorvloed en as 'n 'deurbraak' in sy formele innovasies. Geskiedenisskilderye het destyds nie huidige gebeure voorgestel nie, en die helde sou beslis nie 'n eietydse drag dra nie. West was in stryd met professionele advies van Joshua Reynolds, wat gewaarsku het dat alledaagse drag die heldhaftigheid van die proefpersone sal verminder. West het hom geïgnoreer en aangevoer in ooreenstemming met die Verligtingsdenke: "Dit is 'n onderwerp wat die geskiedenis met trots sal opneem, en dieselfde waarheid wat die pen van die historikus lei, moet die potlood van die kunstenaar beheer."
Ondanks sy stilistiese opstand was die stuk 'n sukses by die publiek, en die daaropvolgende gravure deur William Woollett het 'n groot kommersiële gehoor gevind. Die afdruk kan gevind word op private mure in Europa en Amerika, sowel as aan die kante van bekers. West het nog vyf weergawes van hierdie werk geskilder, een waarvan koning George III in sy privaat versameling in die Buckingham -paleis gehang het. West het 'n omwenteling gemaak in die geskiedenisskildery wat in die hande van skilders soos John Trumbull en John Singleton Copley sou word. Die kunshistorikus Loyd Grossman gaan so ver om te argumenteer: "As moderniteit in die fase van Michel Foucault 'die wil is om die hede te' heroïseer ', dan Wolfe is een van die eerste groot moderne stukke. "
Olie op doek - National Gallery of Canada, Ottawa
William Penn se verdrag met die Indiane in 1683
William Penn se verdrag met die Indiane in 1683 herdenk en allegoriseer die oomblik toe die Quaker William Penn 'n grondruil met lede van die Leni-Lenape (Delaware) stam verseker het vir die nuwe kolonie Pennsylvania. Die neoklassieke styl, tesame met die sterk vertikale van die bome en huise, gepaard met die horisontale rangskikking van die figure, skep 'n gevoel van harmonie en stabiliteit, gemoedsrus en kalmte. Die portieragtige Penn, geklee in bruin, staan ​​in die middel van die komposisie met sy arms uitgestrek, en hy word omring deur sy mede -kwakers en handelaars. Die inheemse Amerikaners oorheers die donkerder, regterkant van die skildery en hul gebare en houdings trek die kyker se oog na die sentrale aksie van die skildery. Twee handelaars kniel en bied die stamleier 'n bout roomkleurige lap aan. Dit was destyds diplomatieke gebruik om die ondertekening van 'n kontrak (let op die verdrag in die hand van 'n heer aan die linkerkant) met 'n uitruil van goedere. Soos een kunshistorikus verduidelik het, "Die uitruil tussen Penn en die inboorlinge word in West se skildery 'n metafoor vir billikheid en onderlinge uitruil tussen die ou wêreld en die nuwe."
Natuurlik, wat die Weste maskers en elides is, is die ontsettende en gruwelike maniere waarop koloniste, en later die Amerikaanse regering, inheemse Amerikaners behandel het. Die koloniale teoretikus Beth Fowkes Tobin skryf: 'West se voorstelling van Penn se' geregtigheid en welwillendheid 'teenoor die Indiërs is 'n meesterstuk, nie net esteties as 'n boeiende skildery nie, maar polities as 'n kragtige stuk propaganda wat vandag nog steeds sy toorkuns op kykers uitoefen. " Ten spyte van Penn se oënskynlike grootsheid, spreek die huise op die agtergrond saam met die skepe in die hawe die dramatiese en verwoestende veranderinge wat die inheemse Amerikaanse lewenswyse sou meebring.
Dit is ook moontlik dat West as 'n allegoriese voorstelling ook gedink het aan die huidige oomblik en die toenemende spanning tussen die kolonies en die Britse kroon (spanning wat uiteindelik tot die lang Amerikaanse Revolusionêre Oorlog gelei het), miskien in die hoop op 'n rustige en gebalanseerde verhouding as het hy hier uitgebeeld.
Olie op doek - Pennsylvania Academy of the Fine Arts, Philadelphia
Die West -familie
Baie stiller en somberder as sy dramatiese neoklassieke geskiedenisskilderye, Die West -familie bied 'n alledaagse, huishoudelike toneel. West se vrou Elizabeth, geklee in wit, hou hul jong seun Benjamin Jr. op haar skoot terwyl die ouer Raphael naby staan, sy arm op die stoel laat rus en na sy broer kyk. Aan die regterkant sit die kunstenaar se vader, John, en sy halfbroer, Thomas, stoïs in hul stoele met hul hande in hul skoot. West self staan ​​agter hulle en kyk na sy gesin. Die skerp detail en die driehoekige groeperinge van die figure toon 'n stabiele, eenvoudige komposisie, maar West blyk 'n bietjie ambivalensie uit te beeld: die broer lyk ongemaklik as hy by die venster uitstaar, die palet is nogal somber in die lig van die gelukkige konteks, en West , gedeeltelik in die skaduwee en aan die rand van die komposisie, blyk uit die familietoneel verwyder te wees.
Die kunshistorikus Jules Prown het die kunstenaar geprys omdat hy die "quotidiaan universeel" gemaak het en dit met die Bybelse toneel van die geboorte vergelyk het, maar die werk het 'n gemengde ontvangs gehad, terwyl sommige die eerbied vir huislike geluk prys, ander het dit as 'n stuk selfpromosie verwerp. . Die kunshistorikus Kate Retford het hierdie ambivalensie aangespreek: "Die aanval op West onthul die fundamentele spanning in die hart van die verhoging en sentimentalisering van huislike deugde. 'N Mens moes gesien word as 'n liefdevolle vader en vriendelike eggenoot om goedkeuring en applous te laat herleef. Maar om te adverteer 'n mens se huishoudelike geloofsbriewe kan daartoe aanleiding gee om daai toejuiging aktief te soek en te laat blyk dat alles vir die skou gedoen is. "
Olie op doek - Yale Center for British Art, New Haven, Connecticut
Dood op 'n bleek perd
Die dinamiese en vurige Dood op 'n bleek perd was West se laaste groot werk. Die gruwelike toneel, voltooi net drie jaar voor die dood van die kunstenaar, het veel meer elektrisiteit en geweld as die afgemete onderwerpe van sy geskiedenisskilderye. Die krag van die onderwerp word beklemtoon deur die omvang daarvan: die doek is meer as vyf-en-twintig voet breed en meer as veertien voet hoog. Die spiraalvormige komposisie toon dat die dood op 'n wit perd op die aarde neerdaal met bliksemstrale in sy gebalde vuiste terwyl hy skrik reën. Agter hom storm drake-agtige wesens met vuuroë, en onder sy perde se hoewe sien 'n mens die bloedbad wat hy gesaai het. Sterk mans kraai, terwyl 'n vrou en baba dood lê. Spookagtige figure dryf vreemd om die doek.
Die invloed van Peter Paul Rubens is duidelik in hierdie uitbeelding van die toneel uit die Nuwe Testamentiese boek Openbaring, en West keer terug na sy Griekse en Romeinse wortels met die klassieke drag en pantser. Belangrik is egter dat West die neoklassieke, samehangende storievertelling vermy en kies eerder vir emosie - angs, verlies, terreur en die sublieme. Die kunshistorikus Jules Prown merk op dat Dood op 'n bleek perd is 'n belangrike voorloper vir mense soos Théodore Géricault en Eugène Delacroix. By die sien van die werk skryf die kunskritikus Thomas Hine in 2018: "Dit is energiek en vreemd en skaars samehangend, soos iets uit die Marvel-heelal. Dit is besaai met apokalips, 'n wye skermsoek na 'n kosmiese gevolgtrekking. Hierdie wilde Weste, wat so 'n perfekte Engelsman geword het, was miskien werklik die eerste Amerikaanse kunstenaar. "
'N Salentói-síkság északnyugati részén fekszik Lecce és Bari között nagyjából félúton, of Adriai-tenger egy kis öblének partján. As 'n ander voorbeeld, kan ek 'n baie goeie term vir ons gee. Brindisi óvárosa en két ág közötti félszigetre épült. Dit is ook 'n goeie idee vir ons, maar dit is ook 'n uitstekende uitweg. As északi ág mentén elsősorban halászhajók és teherhajók kötnek ki. A kikötő bejáratánál két kisebb sziget található, a Pedagne-szigetek. A város elsősorban déli irányban foutődött tovább a szárazföld felé, valamint keleti irányban a Torre Cavallo-fokig (Punta Torre Cavallo), ahol ma a város egyik legnagyobb ipartelepe áll. Versekering en versekering van penne-fokig (Punta Penne) tert. 'N Várostól nyugatra található a Cillarese-tó, egy mesterséges tó, amelyet a város vízellátásának javítása érdekében hoztak létre.
'N Legendariese vertaling van 'n weergawe van die geskiedenis, Diomédész alapította. A régészeti kutatások azonban arra engednek következtetni, hogy a várost Illíriából származó telepesek alapították, még a rómaiak terjeszkedése előtt. Latynse megnevezése, Brundisium 'n görög Brenteszion-ból származik, mely a messzáp brement szóból alakult ki, és jelentése "őz feje" (valószínűleg a város kikötőjének alakjára utal). Ons kan ook 'n goeie Brunda nie 'n messzápok központja volt, 'n mint ilyen, 'n allandó konfliktusban állt Taranto városával. A rómaiak i. e. 267-ben hódították meg. A pun háborúk során fontos katonai és kereskedelmi központ volt. As itáliai polgárháborúk során, miután a győztes Sulla seregeit támogatta, lakosai római polgári címet kaptak, a vroost pedig szabad kikötőnek nyilvánították. 'N Verskeie idees vir 'n groot hoeveelheid, 100 000 lakosa volt. Ons bied 'n verskeidenheid van spesiale opsies. Rómával en Via Appia is 'n Via Traiana wat u kan gebruik. U kan ook 'n langtermyn -spanning gebruik. Itt halt meg Vergilius, amikor i. e. 19-ben Görögországból visszatért, valamint itt fejezte be Horatius kéthetes, 358 római myföldnyi (mintegy 540 km.) Utazását Rómából, amelyet versben is megörökített. Legrészletesebb leírása Julius Caesar munkáiban található, die említi Sztrabón is.
A Nyugat-római Birodalom bukása után a Bizánci Birodalom fennhatósága alá került. Ons kan ook 'n groot aantal vis -en -vis -tegnieke gebruik. 674-ben az I. Romuald beneventói herceg által vezetett longobárd csapatok elpusztították. Kikötőjének előnyös helyzete miatt azonban gyorsan újjáépítették. A 9. században egy szaracén település létezett a város területén, melyet a 10. században a bizánciaknak sikerült elfoglalniuk. 1070-ben a normannok foglalták el és a Szicíliai Királyság részévé tették. 'N Többi pugliai kikötőhöz hasonlóan a középkor során többször is gazdát cserélt: egy rövid ideig Velence is birtokolta. Daar is ook 'n maksimum grootte van 1348-pestisjárvány en 'n 1456-weergawe. 1707-ben az osztrákok hódították meg, soos 1734-ig birtokolták, amikor visszakerült en Bourbon-ház által vezetett Nápolyi Királysághoz.
1943 voorgeskrewe uitgawe van 1944 Februarie között Olaszország átmeneti fővárosa volt.
'N Városban állomásozik az olasz hadiflotta San Marco regimentje, mely nevét a második világháborúban Velence védelmében való részvétele után kapta.
Benjamin West - Biografie en nalatenskap
Benjamin West, gebore in 1738, was die jongste seun van Sarah Person en John West, 'n Quaker wat twee keer getroud was en tien kinders gehad het. John West het 'n aantal rolle beklee - onder andere kuiper, blikmaker en herbergier, en Benjamin is gebore in 'n nederige omgewing naby 'n New World -nedersetting in Pennsylvania.
Hy het 'n gelukkige kinderjare gehad en het op 'n vroeë ouderdom gefassineer met kuns. Sy biograaf, John Galt, het geskryf: "Die eerste ses jaar van Benjamin se lewe het in kalm eenvormigheid verbygegaan en slegs die rustige herinnering aan genot agtergelaat." Hy is aangemoedig om deur sy ouers te skilder en sy kleindogter in sy wieg aan die slaap te trek toe hy net ses was.
Galt skryf: "Na 'n rukkie glimlag die kind in sy slaap, en sy skoonheid trek sy aandag. Hy kyk daarna met 'n plesier wat hy nog nooit beleef het nie, en kyk na papier op 'n tafel, saam met penne en rooi en swart ink, gryp hy hulle opgewonde aan en probeer 'n portret omlyn: hoewel hy in hierdie tydperk nog nooit 'n gravure of 'n prentjie gesien het nie. " In die vroeë vestigingsdae van koloniale Amerika het West geen toegang tot kuns gehad nie - hy het na bewering sy eerste verfkwas uit die bont van sy kat gemaak en geleer oor pigment van plaaslike inheemse Amerikaners.
Onderwys en vroeë opleiding
Ten spyte van sy uiteindelike sukses, het West geen formele opleiding of opleiding gehad nie, maar sy rou talent het die aandag van baie beskermhere en mentors getrek wat hom sou help om in sy loopbaan te vorder. Op negejarige ouderdom ontmoet hy die Engelse kunstenaar William Williams wat hom aan die skilderkuns voorgestel het en kunsboeke aan hom leen. Teen die ouderdom van 15 was hy 'n produktiewe portretskilder en het hy bekendheid verwerf. Toe hy William Henry ontmoet, 'n ryk entrepreneur wat 'n voorstander was van geskiedenisskilderkuns, was West se fortuin vasgestel. Henry het hom onder sy vlerk geneem en vir hom gesê dat sy talente nie op portretskildery verspil moet word nie en dat hy eerder op historiese onderwerpe moet konsentreer. Henry het Sokrates as onderwerp aanbeveel, en daarmee het West op agtienjarige ouderdom die eerste sekulêre geskildery in Amerika vervaardig.
Die dood van Sokrates trek die aandag van dr. William Smith, die proef van die College of Philadelphia, wat West genooi het om naby te trek sodat hy die beskermheer van die jong kunstenaar kan word. Hier beweeg West onder die intelligentsia en neem deel aan 'n spesiale program vir klassieke leer. In 1758 stel Smith West in een van sy tydskrifte aan die wêreld voor en skryf: "Ons is verheug oor die geleentheid om die naam bekend te maak van so 'n buitengewone genie as meneer West. Sonder die hulp van enige meester het hy sulke 'n delikaatheid en korrektheid van uitdrukking in sy skilderye [dat hy] werklik prominent in sy beroep sal word. "
Daarna het West na New York verhuis waar hy goeie geld as portretskilder verdien het, maar hy was ongelukkig. West het aan sy biograaf gesê dat die instellings van die kollege en biblioteek in Philadelphia en "die streng morele en politieke eerbaarheid" van die eerste setlaars 'n geleerde en gesofistikeerde gemeenskap gevorm het, maar hy vind die samelewing van New York "heeltemal toegewy aan handelsbedrywighede" en 'minder intelligent in smaak en kennis' as sy ou vriende. Die ontluikende kapitalistiese strewe van New York was vir 'n man onsmaaklik om die kulturele en estetiese aspekte van die lewe te waardeer.
Die jaar 1760 was nog 'n keerpunt vir die ambisieuse en ernstiggesinde jong kunstenaar toe hy na Italië reis om te leer van die Ou Meesters, een van die eerste in Amerika gebore kunstenaars. Die invloed van die oudheid wat hy in Europa gesien het, sou 'n groot invloed op sy werk hê en op sy beurt die daaropvolgende neo-klassisisme wat die Amerikaanse kultuur oorheers het. West kweek 'n obsessie met beeldhoukuns, wat in sy woorde die ware voorbeeld was van 'genie wat deur filosofie gerig is'.
John Galt beskryf West se ontmoeting in 1760 met die gevierde marmerbeeld Apollo Belvedere in die Vatikaan met 'n verhaal wat in West se eie lewe gemitologiseer het. Die standbeeld is in 'n kas gehou met deure wat vir besoekers oopgemaak is. Galt skryf: "Toe die bewaarder die deure oopmaak, voel die kunstenaar verras met 'n skielike herinnering wat heeltemal anders was as die bevrediging wat hy verwag het en sonder dat hy bewus was van die krag van wat hy gesê het, het hy uitgeroep: 'My God, hoe lyk dit dit is vir 'n jong Mohawk -kryger. '
Met hierdie verklaring het West die Italianers in sy party wat hulle ontsteld was, aanstoot gegee Apollo's vergelyking met mense wat hulle as wreed beskou het. West verdedig sy opmerking en sê: "Ek het hulle al dikwels sien staan, in dieselfde gesindheid, en met 'n intense oog die pyl nastreef wat hulle pas uit die boog gelos het."
West was so oorweldig deur wat hy in Rome gesien het, hy het siek geword en moes terugkeer na die kus in Toskane om te herstel. West skryf oor homself in die derde persoon en sê: 'Hierdie skielike klimaks uit die stede van Amerika, waar hy geen produksies in die skilderkuns sien nie. omdat hy gevoel het dat hy volgens advies van sy dokter en vriende oor 'n paar weke Rome moes verlaat, of dit 'n tydperk in sy lewe sou bring. " Die beskrywing strook met die simptome van die sogenaamde Florence, of Stendahl, sindroom, 'n psigosomatiese afwyking wat 'n vinnige hartklop, duiseligheid, floute en verwarring veroorsaak wanneer 'n individu blootgestel word aan 'n ervaring van groot persoonlike betekenis, veral as hy na kuns kyk .
Toe West terugkeer na Rome, studeer hy saam met die invloedryke Duitse kunshistorikus van die 18de eeu, Johann Joachim Wincklemann, wat 'n klassieke herlewing in die hele Europa sou inspireer, en ontmoet die skilders Anton Raphael Mengs, Gavin Hamilton en Angelica Kauffman. Onder die leiding van Wincklemann kyk die kunstenaars na die kuns van klassieke Griekeland en Rome om visie te gee aan die politieke ideale van die Verligtingstydperk. West het sy tyd bestee om sy gebrek aan artistieke opleiding in te haal, die Italiaanse meesters te skets en studies te doen van klassieke fries en beeldhouwerk. Hy toer deur Florence, Bologna, Parma en Venesië en word bekend. West se studies in Italië plaas hom op die voorgrond van die ontwikkeling van die neoklassisisme as syne Agrippina Landing at Brundisium with the Ashes of Germanicus voorafgegaan s'n van Jacques-Louis David Eed van die Horatii (1784).
Terwyl hy in Italië was, het West weer siek geword met 'n gevaarlike aanval van osteomylitus wat hom ses maande lank in sy kamer in Florence gehou het, maar die toegewyde kunstenaar het voortgegaan om uit sy bed te skilder, met 'n spesiale raam om dit toe te laat.
Sy reis na Londen in 1763 was nooit bedoel om permanent te wees nie, want hy wou net die huis van sy voorvaders besoek, maar nadat hy sukses behaal het in die geskiedenisskildery in Engeland, keer hy nooit terug na Italië of Amerika nie. 'N Jaar later trou hy met die Philadelphian Elizabeth Shewell tydens 'n diens in die St. Martin in die Fields in Londen. Hy het sy eersgebore seun Raphael genoem, na die skilder wat hy bo alle ander bewonder het. Hy het selfs 'n skildery van sy vrou en kind in die omgekeerde posisie van Raphael gemaak Madonna della Sedia (1514).
Teen 1770 het West een van die suksesvolste kunstenaars in Londen geword, en in hierdie jaar het hy sy bekendste werk vervaardig, Die dood van generaal Wolfe, 'n epiese geskiedenisskildery wat die Slag van Quebec uitbeeld. Die gewilde werk het 'n diepgaande uitwerking op die kunswêreld gehad en die manier waarop kunstenaars geskiedenisskilderye sou vervaardig, verander.
Die kunskritikus Jules David Prown het geskryf: "Die geskiedenisskilderye wat West na sy vestiging in Engeland gemaak het, bevat die intellektuele en morele waardes sowel as die visuele ervaring en inligting wat hy in Italië gekry het." Sy doel was om 'etiese lesse' van die ou mense te kombineer met die Christelike moraliteit. 'Die oudheid het standaarde verskaf van rede, verstand, sedelikheid en godsdiens wat dit met emosie en vroomheid verwarm het', skryf Prown.
In 1768 word West aangestel as lid van die Royal Academy of Arts, en toe sy stigter en president Joshua Reynolds in 1772 sterf, word West president. Vier jaar later is West vir die koning historiese skilder gemaak, waarvoor hy £ 1,000 per jaar betaal is. Koning George III het die Warm Room in Buckingham -paleis versier met nie minder nie as sewe van West se geskiedenisskilderye, enorme doeke wat die mure oorheers het.
Terwyl West dit reggekry het om hom stewig in die Britse instelling te plaas danksy sy vriendskap met die koning, het hy sy oorsprong uit die nuwe wêreld gebruik om 'n mitologie rondom hom te skep. Die kunshistorikus Vivien Green Fryd verduidelik dat hy sy koloniale agtergrond uitgebuit het om homself as 'eksoties en uniek' voor te stel, wat daarop dui dat hy as 'n inheemse Amerikaner die gesag gehad het om die geskiedenis van die nuwe wêreld op te teken.
Londen uit die 18de eeu was 'n belangrike plek in die ontwikkelende kommersiële kunsmark, en West het vaardig geword om dit te bewerkstellig. Hy is gereeld by uitstallings ingesluit en het meer skilderye vertoon as sy tydgenote, en hy het voordeel getrek uit die nuwe massakommunikasie en meganiese reproduksie van die era om 'n fanbase te skep, terwyl hy terselfdertyd sy verhoudings met ryk en kragtige beskermhere opbou. Soos die kunshistorikus David Solkin geskryf het, "kan Londen geïdentifiseer word as een van die eerste metropolitaanse kunssentrums waar die verskillende kommersiële, kulturele en institusionele meganismes wat kenmerkend is van 'n kenmerkende moderne kunswerk, ontstaan ​​het." Gedurende hierdie tyd is baie olieverfskilderye weergegee as mezzotints, en 'n mode vir goedkoop afdrukke het ontstaan, wat die skilderye vir 'n nog groter publiek beskikbaar gestel het.
Later jare en dood
West se rol as 'n koninklike skilder het ook beteken dat hy aan die genade van George III te danke was. Die koning het skilderye geëis wat die styl en adel van die hof uitdruk, maar West se standpunt was teenstrydig terwyl hy 'n suksesvolle loopbaan in Engeland gemaak het vir koninklike beskermhere, maar hy kon nie sy drome volg om sekere tonele uit die Amerikaanse geskiedenis na te jaag nie. Toe die kolonies onafhanklikheid in 1783 verkry het, was hy nie in staat om die heroïese portrette van George Washington te maak soos hy wou nie, alhoewel hy steeds kleiner werke gemaak het, studies van inheemse Amerikaners wat hoofsaaklik as historiese of etnografiese onderdane opgetree het, maar ook 'n belangrike simboliese rol. Volgens historikus John Higham het hulle Amerika voorgestel as '' 'n idilliese toestand van die natuur, 'n onbeskadigde plek '.
Namate die politieke landskap verander het, het West sy liggaam geskiedenisskildery versigtig verminder.Prown verduidelik: "Verbetering in burgerlike gedrag impliseer verandering, en verandering kan revolusie beteken." Die kunstenaar het 'n lang en suksesvolle loopbaan gehad, wat later op middeleeuse en godsdienstige onderwerpe gefokus het en bekend geword het as die 'Raphael of America'.
West beleef periodes van swak gesondheid en het tydens sy leeftyd aan chroniese rumatiek, jig en beeninfeksie gely. Maar ondanks hierdie kwale het hy 'n lang en gelukkige lewe gelei. West se privaat lewe was soos 'n oop boek, het die kunshistorikus Helmut Von Erffa geskryf: 'Geen skandale is ooit van hom gerapporteer nie, selfs in hierdie eeu van skandale.' Sy vrou het gesê dat sy hom in die veertig jaar wat hulle getroud was, hom net een keer dronk gesien het en hom nog nooit 'in 'n passie' gesien het nie. Die skilder kan op sy beste ernstig wees en in die ergste geval pompeus. Na berig word, het hy die ridderskap van die koning afgewys en geweier op grond daarvan dat hy beter sou pas by die hoër eer van 'n baronetskap.
Hy het goeie vriende gebly met koning George III, en by die dood van die koning in 1820 het hy gesê: "Ek het die beste vriend wat ek in my lewe gehad het, verloor." West sterf 'n paar maande later by sy huis in Londen, op 81 -jarige ouderdom. Sy biograaf John Galt skryf: "Meneer West het sonder 'n stryd verval. Op die 29 ste is hy begrawe met groot begrafnispoging." Hy is begrawe in die St. Paul's Cathedral, die moederkerk van Londen en ook die laaste rusplek van Joshua Reynolds.