Deel van die genoegdoening wat mens ervaar, is nie net die geure en smake nie, maar die hele sensoriese belewenis: die geritsel van die blare bo jou kop, die agtergrondmusiek, die water van die fonteintjie, die skaterlag van die eend. Hier is nie ŉ onbenutte of lelike hoekie nie. Die trousale is indrukwekkend. Die vertrekke wemel van oudhede soos ŉ grammofoon, ŉ staanhorlosie, vleuelklavier en skulpversamelings. Ek wou net foto’s neem van die klassieke vloerteëls, gekleurde glasvensters, die ou koets en veteraanmotors in die tuin.
Heelwat Gautengers het vir my vertel dat hulle nie eers bewus was van Kleinkaap se bestaan nie. Dis soos ŉ versteekte skat in die stad. Gewoonlik wanneer ek op reis is, verken ek die wyer omgewing en besoek museums, konserte en parke, maar die atmosfeer by Kleinkaap was so aangenaam, dat ek dit nie wou verlaat nie. Ek wou eers nóg ŉ romerige cappuccino gedrink en nóg ŉ stuk van daardie onvergeetlike kaaskoek met my man deel voordat ons die pad lughawe toe aandurf. Die oomblik toe ons by die hekke uitry, het ek skielik geweet wat die plek so besonders maak: Kleinkaap is in die stad, maar nie van die stad nie. Net soos wat sy mense in hierdie wêreld, maar nie van hierdie wêreld is nie.