September « 2011 « REISGESELSKAP
2011/09/10 by Danie Mouton No Comments »
Ds Chris Steyn, van Aliwal-Noord, publiseer die volgende essay van Richard Rohr (‘n Franciskaanse Katoliek) op sy Faceboek-blad. Die Franciskaanse Orde is natuurlik deur Franciskus van Assissi gestig. Ek gee die artikel hier volledig weer:
As a priest of the Franciscan Order, the very first European “invaders” in the States of New Mexico, Florida, Georgia, Texas, and California. I think we have been around long enough to see both the good and the bad that we brought with us. We usually found it congenial to live among the Native peoples of the new world, because they already shared our vision of both a simple and a communal life. In fact, they often taught us how to live it!
Now we see that these ancient values of living close to the earth, and in union with natural creation, are no longer highly prized values in our world or in our country. In fact, we Christians, Catholics, and Franciscans have given little moral leadership to any alternative vision. Strange, considering St. Francis’ daring and clear commitment to nature, simplicity, and non- violence. Strange, considering God’s covenant with Noah, the animals, and “all of creation.” Strange, considering Jesus’ loving observation and praise for the sparrows, the lilies, “living waters” and “rich soil.”
If the nations that built on the Judeo-Christian heritage do not soon see the work of earth care and climate change as a moral and spiritual imperative, one wonders how we will have any moral authority left? As St. Thomas Aquinas said, “Nature is the primary and most perfect revelation of the Divine.” This “Bible” of creation existed for billions of years, and sustained us long enough so we could write the next Bible. For St. Francis, the natural world was not an object to be objectified but a fellow subject that he reverently addressed as “Sister” and “Brother.” Our capital city of Santa Fe is named after him, so there must be a special invitation for us in this “land of enchantment.”
It is sad that we Christians have become so individualistic in our notions of what God is saving that we gradually whittled it down to tiny human groups who always happened to be just like ourselves. Our God became very small in the process, we smaller yet, and the physical world the least of all. There
was little room or appreciation for the wonderful “new earth” that the Bible sees as the very ending (Revelation 21:1) of salvation history.
Jesus told his followers that we would be judged on how we treated “the least” of the brothers and sisters. It seems the very things we all, without exception, share in common—the one earth on which we walk, “Sister Water” who sustains us all, “Brother Sun” who gives life to absolutely everything, have themselves become the very least sisters and brothers of all. It’s rather unbelievable.
Would it be strange, or would it be totally predicted, that these literal “fundamentals” would be the very issues that could bring us all down, bring us all together, or bring us to a universal and all inclusive holiness?
2011/09/03 by Danie Mouton 1 Comment »
Ds Carl Crouse van die NG Kerk Grasvoëlkop vertel van die spanning rondom die loods van hul KankerHOOP projek op Vrydagaand, 2 September 2011. ‘n Koufront met buitengewone hoë windsnelhede het Port Elizabeth heeldag geteister, en om alles te kroon het ‘n groot deel van die stad kort na 16:00 ‘n kragonderbreking ervaar. Hy vertel self:
“Ons (NGK Grasvoëlkop) het gisteraand ‘n kankerHOOP projek aangepak. Agt maande se gedagtes en beplanning. Iets wat ons vir die laaste twee maande amper daagliks aan gewerk het – en wat ek onophoudelik aan gedink en oor stres het!
“Die beplanning en verwagting was groot gewees. Etes, kunstenaars, getuienisse, uitstallers, geskenke en sertifikate vir die 45+ personeellede van die kankersale wat sou kom. ‘n Kerslig stap na Hospice. Donderdag was een van die mooiste dae van die jaar gewees. Die gedagtes is: “Dankie Here! Ons vertrou u vir net so mooi dag môre.”
“Toe kom Vrydag. Die teenstelling kon nie groter nie. Ons het mos almal gebid. Baie gebid. En vertrou. Die wind sal gaan lê. Maar nee. Die markee tent kan nie op nie. Plan B word later plan C en so voorts.
“‘n Uur voor ons moet begin gaan die krag af.
“Die verkeer is chaos, die weer is guur, dis Vrydagaand! Wat gaan oorbly van ons planne?
“Die gemeente trek saam. Kerse word in sakke opgemaak en ingedra. Generators word gereël. ‘n Battery aangedrewe luidspreker / mikrofoon word gehaal. Gas lampe en stowe verskyn.
“Uitstallers dag op, mense daag op, koffie, pannekoek en kos word verkoop. Die personeel kom (meer as 30 van hulle en selfs ‘n paar dokters). Die kerk lyk mooier as wat dit nog ooit gelyk het. Ernstig, ek oordryf nie. Die “vibe” is een van entoesiasme. Die kerk was nog nie in jare so vol nie. Ons het lig, ons het klank, ons het ‘n klavier, ons het mense.
“Die grootste teleurstelling word die twee mense wat gesê word dat hulle gaslampe nie meer nodig is nie!!
“Die Here voorsien dat my voorganger Samuel en sy vrou Logy daar kan wees, sy vul op die laaste nippertjie in vir die persoon wat hul storie sou vertel en toe moes onttrek. Met humor en hartlikheid vertel sy van haar stryd teen kanker.
“Dit word ‘n besondere aand. Die uitstallers is opgewonde. Die mooiste verhale word vertel. Die personeel word bederf en mens kan sien wat dit vir hulle beteken. Ek is gevul met verwondering en waardering: die liggaam werk saam. Die kerkgebou self word die simbool van hoop – rustigheid, warm verhoudings, sagte lig te midde van die donker en storm buite.
“Die Here is in beheer. Dit word bevestig toe die krag aangaan toe ons letterlik die laaste dinge uitdra en die kerk wil sluit.
Ons aand word ‘n storie om te vertel.
“KANKER en HOOP is nie twee woorde wat natuurlik langs mekaar kan staan nie. Hulle is soos pole van magnete wat mekaar wegdryf. Wie is ons om te wil waag om hulle een woord te maak? Voorbarig?
“Ons weet dat die pad met kanker ‘n baie moeilike pad is. Dinge loop nooit glad nie, daar is altyd slegte nuus, altyd teenkanting, altyd teleurstelling, altyd uitdaging. So wie is ons om te verwag alles moet seepglad verloop. Wie is ons wat wil sê ons wil hoop verkondig en ons raak dikbek met die eerste teken van probleme!
“Ons storie word ‘n storie van HOOP. God wys dat Hy in beheer is, dat Hy steeds seën, dat Hy sal besluit oor weer en krag soos Hy goeddink. Moenie dink dat Hy nie skyn in donkerte of swak is as daar nie krag is nie!
“Jesus se opstanding en die hoop wat Hy daagliks bied, word verkondig – ‘n paar Jode, Moslems en Hindoes het ook hierdie aand die getuienis van ‘n nederige gemeente oor hul Lewende Here gehoor en gesien. Here, U is goed.
“Ons wil so gou moedeloos word.
“My gedagtes gaan uit na miljoene Christene wat daagliks in die vreeslikste omstandighede leef. Ek is tans besig om te leer van volharding en inspanning en opoffering en dissipelskap. Dis nie iets wat in ons kultuur groot is nie, en wat ‘n lui en afgewaterde Christenskap veroorsaak. Dankie Here vir hierdie klein lessie. Help my om getrou te wees.
“Here, U is goed.”
Posted in: Gemeente, Onderskeiding