Land, Co-ops, Kompos: 'n Plaaslike Voedsel-ekonomie verskyn in Boston se Swakste Wyk
Geskryf deur Penn Loh, JA! Magazine
Van kombuis wat plaaslike voedsel koop en verkoop, tot 'n vermorsing wat kompos na die land teruggee, bou nuwe ondernemings 'n geïntegreerde voedselnetwerk. Dit gaan oor plaaslike mense wat die rykdom van hul land by die huis hou.
Toe Glynn Lloyd nie genoeg plaaslik gegroei het nie, het hy besluit om sy eie te laat groei.
Sedert 1994 het Lloyd City Fresh Foods, 'n spysenier-maatskappy in Roxbury, een van Boston se laagste inkomste-buurte, bestuur. Hy wou hê sy besigheid moet plaaslik geproduseerde kos gebruik, maar destyds was dit moeilik om te kom. So in 2009 het Lloyd City Growers, een van Boston se eerste winsgewende boerderyondernemings, gehelp.
Vernell Jordan, van die Voedselprojek in Roxbury, is 'n alumnus van die Stedelike Boerdery Instituut. Foto deur Paul Dunn.
Vandag is City Growers deel van 'n opkomende netwerk van stedelike voedselondernemings in Roxbury en naburige Dorchester. Van 'n gemeenskapsgrondvertroue wat grond bewaar vir die groei, kombuis en kleinhandelaars wat plaaslik gekweekte kos koop en verkoop, na 'n nuwe afvalbestuurs-koöperasie wat kompos na die land sal teruggee, bou 'n oes nuwe ondernemings en niewinsorganisasies 'n geïntegreerde voedsel ekonomie. Dit gaan oor plaaslike mense wat die rykdom van hul land en arbeid in die gemeenskap behou.
"Ons het nie groot maatskappye soos Walmart nodig om in te kom en ons te red nie," het Lloyd gesê. "Ons het oplossings hier."
Neem die land terug
Groeiende plaaslike kos begin met die land, en die huidige bloei van voedselinisiatiewe sou nie moontlik gewees het sonder dat inwoners veg om hul grond en ontwikkeling in die 1980s te beheer nie. Vandag, die Dudley-omgewing, wat tussen Roxbury en Dorchester geleë is, het 'n 10,000-vierkantige gemeenskapskweekhuis wat 'n middelpunt geword het vir die plaaslike voedsel ekonomie. Maar dit sit op die land wat net so maklik deur 'n hotel of kantoorgebou beset kon word.
By die 1980s was Roxbury en Noord Dorchester verwoes deur die disinvestering en wit vlug van die 1960s en 1970s. Die rassistiese bank- en behuisingsbeleid ("redlining") het geskeide mense van kleur geskei, en hulle het hulle nie toegelaat om huislenings te kry nie, behalwe in sekere wyk. Stedelike hernuwingsprogramme en snelweggebou het 'n dodelike slag vir daardie woonbuurte gehad deur huise en besighede te neem en in sommige gevalle inwoners te verplaas. Mense het letterlik hul huise afgebrand, sodat hulle versekeringsgeld kon versamel en bekostig om uit te gaan.
In die Dudley-omgewing lê meer as een derde van die land vakante-1,300-pakkies in 'n 1.5-vierkante-myl area. Gentrifikasieplanne sou die gebied omskep het in hotelle en kantore wat in die nabygeleë sentrum van Boston bedien word. Maar inwoners en gemeenskapsorganisasies weerstaan.
Die Dudley Street Neighborhood Initiative (DSNI) het inwoners saamgebring om hul eie omvattende plan te ontwikkel om hul gemeenskap te laat herleef. Hulle het Boston suksesvol gedruk om die plan te aanvaar en DSNI die krag van eminente domein te gee oor 'n 60-acre-pakkie in die kern van die Dudley-omgewing, bekend as die Dudley-driehoek.
Hulle het hul eie gemeenskapsgrondvertroue gevestig om eienaarskap oor die onbeboude grond te neem en te ontwikkel. Nou, byna 30 jaar later, spog DSNI met die ontwikkeling van meer as 400 permanent bekostigbare nuwe huise en rehabilitasie van meer as 500 huise. Die groep het ook parke en tuine, 'n gemeente gemeenskap, 'n gemeenskapsentrum, 'n charter skool en die gemeenskapskweekhuis ontwikkel.
Met Boston se hoë pryse is bekostigbare toegang tot grond vir groei moontlik gemaak met DSNI se gemeenskapsgrondvertroue. Hul kweekhuis word teen lae koste gehuur aan die Voedselprojek, 'n jeugontwikkeling en stedelike landbou-niewinsorganisasie. Die Voedselprojek verdien genoeg geld uit die verkoop van produkte wat in die helfte van die spasie gegroei word om baie van die bedryfskoste te betaal. Dit bied hulle die geleentheid om die hele helfte aan plaaslike inwoners en organisasies te groei.
Maar dis nie net die kweekhuis waar die landstrust 'n verskil maak nie. Byvoorbeeld, die trust het onlangs eienaarskap gekry oor 'n pakkie wat deur die Voedselprojek op 'n jaar-tot-jaar huurkontrak met die stad gekweek is en gee hulle nou 'n 99-jaar huurkontrak.
Die stryd om plaaslike grond te laat herleef, stop nie by die DSNI nie. Sedert 2011 het die jeug-geleide Grow or Die-veldtog meer as nege onbeboude lotte en geboue opgeruimte tuine wat nou meer as 100-families in Roxbury en Dorchester is. Sommige van hierdie baie is vakant vir meer as 40 jaar.
"Ons het grootgeword langs al hierdie vakante baie wat net afval versamel het. Ons kan die land terugneem en vir onsself voorsiening maak, "het Hakim Sutherland, 'n jeugorganiseerder gesê met die Roxbury Environmental Empowerment Project (REEP).
Met grond en kweekhuise kom die pret deel: groeiende kos. Die Voedselprojek werk jaarliks ​​met meer as 150-tieners en duisende vrywilligers om kos in die Dudley-omgewing te groei, asook op groter plase in Oos-Massachusetts. Hulle verkoop voedsel deur gemeenskapsgeborgde landbouprogramme en boeremarkte, en skenk dit om hulporganisasies te honger.
Terselfdertyd groei plaaslike inwoners kos vir hul eie verbruik. 'N Somer 2013-opname deur DSNI en Tufts Universiteit het bevind dat meer as 65-residentiële tuine in DSNI se kerngebied meer as 50-soorte groente en vrugte groei, met sommige tuine meer as 40 jaar oud. Die verslag beraam 'n opbrengs van 4,400 pond produkte van hierdie "agterplaas" tuine.
Maar beweeg weg van huis en gemeenskaps tuine en na groterskaalse landbou, en toegang tot grond raak meer ingewikkeld. Toe Lloyd City Growers gestig het, het hy ontdek dat stadsonwoningswette dit moeilik gemaak het om kommersiële boerdery binne die stadsgrense te doen. City Growers het 'n kommersieel suksesvolle model ontwikkel om op plotte so klein soos 'n kwart-akker te groei, maar dit was moeilik om uit te brei. So het Lloyd hul nie-winsgewende filiaal, die Urban Farming Institute, gestig om advokaat vir hervorming te help. Saam het City Growers en die Urban Farming Institute Boston gehelp om artikel 89, 'n kommersiële stedelike-landbou-soneringsordonnansie, te slaag.
Verlede Julie is grond vir die Garrison-Trotter-plaas in Roxbury gebreek, die eerste stedelike plaas toegelaat onder die nuwe ordonnansie. Die plaas sit op twee onbeboude baie wat die stad sedert die laat 1980s, in die middel van 'n woongebied, besit. Die land sal in ewigheid besit word deur die Dudley Street Neighborhood Initiative se gemeenskapsgrondvertroue en bedryf deur die Urban Farming Institute of Boston.
Verwerkers en kleinhandelaars, oud en nuut
Die produkte wat deur die Voedselprojek en die City Growers gegroei het, kan kos direk aan plaaslike verwerkingsbesighede, kleinhandelaars en restaurante verskaf. Hierdie besighede spruit ook in die omgewing.
Lloyd's City Fresh Foods, gestig in 1994, is 'n veteraan op die blok. Dit het sowat 100-werknemers en bied vars, gesonde, kultureel-geskikte, en plaaslik-toegediende etes aan skole, verpleeginrigtings en ander gemeenskapsinstellings.
Nog 'n langdurige instelling is Haley House, in Roxbury, 'n maatskaplike onderneming wat gegroei het uit 'n maatskaplike diensorganisasie wat 'n sopkombuis bied en skuiling vir die haweloses in Boston se South End. Hulle het hul eie plaas in sentraal-Massachusetts in 1983 begin om hul sopkombuis te verskaf. In 1996 het hulle 'n bakkie-opleidingsprogram begin wat onder andere die onlangs gevangene bedien. En in 2005 het hulle die Haley House Bakkery Café geopen, wat spyseniering bied en dien as 'n gemeenskapsversamelingsruimte.
Ander besighede is net begin. CCK Pearl, 'n nuwe kommersiële kombuis broeikas, kom na die Dorchester-omgewing as die primêre huurder van die voormalige Pearl and Bornstein Vleisfabriek. Sedert 2009, sy sustervoedselbesigheid-broeikas in Jamaika Plain, Crop Circle Kitchen, het meer as 100-voedselbesighede gehelp om van die grond af te kom. Die nuwe broeikas hoop om 150-werksgeleenthede in sy eerste vyf jaar te produseer.
Die Dorchester Community Food Co-op ontwikkel sy eie winkel- en werkersbesit-kruidenierswinkel, wat bekostigbare toegang tot plaaslik verboude produkte sal bied. Tot dusver het hulle 'n paar honderd lede (betaal $ 100 elk), bedryf 'n winterboermark en hou 'n "Vriesdaagse" somerfees op die terrein wat hulle beplan vir die koöperasie. Hul winkel sal ook 'n spasie wees vir gemeenskapsopvoeding en kulturele aktiwiteite.
Hierdie tuisgemaakte voedsel ekonomie is steeds opkomende. Op die oomblik beskryf die entiteite wat in hierdie artikel beskryf word, reeds honderde, behels die direkte deelname van duisende, en lewer dienste en goedere tot tienduisende meer.
Maar daar is nog 'n lang pad om te gaan.
Vir Lloyd is een van die belangrikste uitdagings om die innoveerders te identifiseer, te koester en te voed. "
Een so 'n innoveerder is die nuutgestigte werkerskoöperasie, CERO (Cooperative Energy, Recycling, & Organics), wat begin is deur afro-Amerikaanse en Latino-werkers wat hul eie groen werk wou skep. In 'n werklik volhoubare voedselsisteem help bakterieë en insekte om afval (of enige organiese materiaal) weer te verwerk in voedingstowwe wat die grond verryk. Vanaf Oktober 2014 sal groot besighede en instansies in Massachusetts hul organiese afval moet skei weens nuwe regulasies.
CERO beplan om plaaslike besighede te help om hul afval te skei, om herwinning te verhoog, en om hul voedselafval te verwerk. Hulle het onlangs 'n suksesvolle massasourced-fondsinsamelingsveldtog voltooi en het 'n direkte openbare aanbod geloods om aanvangskapitaal vir vragmotors en toerusting in te samel. Hulle bou ook gemeenskaps- en politieke ondersteuning om toegang te verkry tot die stad se herwinningskontrakte vir plaaslike, gesamentlik besit-ondernemings soos hulself.
"Baie van ons kom nie uit konvensionele besigheids agtergronde nie," sê Lloyd. "Innovasie sal nie net van private sektor, nie-winsgewende organisasies of regerings kom nie, maar van almal werk saam."
Penn Loh is dosent en direkteur van gemeenskapspraktyk by Tufts Urban & Environmental Policy and Planning, waar hy die Praktiese Visionêre Werkswinkel koördineer. Hierdie artikel is gedeeltelik gebaseer op "Die opkomende en volhoubare voedsel ekonomie in Boston", saam geskryf deur Glynn Lloyd.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > tendense > Land, Co-ops, Kompos: 'n Plaaslike Voedsel-ekonomie verskyn in Boston se Swakste Wyk