Gedig: Uit: Die passie van ons HeerArgieffoto (Foto: geralt, Pixabay) Avondmaal Daar was ŉ stilte in die oppersaal toe Hy met sterk, verhewe hand Hom draai en sê: “Die man wat My vannag verraai, sit saam met My aan hierdie avondmaal…” In twyfel het hul daardie woord herhaal en wis nie dat hul vóór die hanekraai soos blare van ŉ boom van Hom sou waai… Maar één was doodsbleek teen die lampestraal! Toe het Hy die brood geneem en God gedank, dit met die hand gebreek en dit geseën: die beker het Hy boordevol gegooi met wyn wat dartel was en vonkelrooi – maar, hoog gehou, was in geen hand voorheen ooit wyn so rooi, ooit aardse brood so blank! Golgota Met rooi, gewonde voete en die pyn van dorings wat sy hoof in spot omhusluit, het Hy – gelaaf met mirre en bitter wyn – teen Golgota sy droewe gang gestuit. Soldate het sy klere uitgetrek en luid getwis oor kleed en lendedoek; sy naakte liggaam het hul oopgevlek oor stam en balk en dit met smaad vervloek. Die wrede spykers word deur vlees en been met felle slae ingejaag: sy hande, verstrak in laaste, goddelike seën, het Hy wyd uitgebreik oor álle lande… Die vroue roep in duisternis en treur Die aarde beef… Die tempelvoorhang skeur. Opstanding Drie dae was daar duisternis… Alleen, in diep gelatenheid, soos in die sand ŉ suiwer saad wat wag op son en eën het al sy sterflikheid stil weggebrand: die swaar en trae slakke van die vlees, sy onrus, vrees, verwarringe en waan, dat Hy, één met die Vader en die Gees, verheerlik in die lig weer op kan staan. Die wagte kon in daardie gloed nie kyk. Die steen is afgewentel deur ŉ wind wat uit vier hemelstreke op die aarde stryk dat dit vergruisel is tot stof en grint, en soos uit diepe duisternis ŉ vlam, staan hoog en rank en smetteloos die Lam!