Waarom soldate uit die Tweede Wêreldoorlog na V -J -dag doodgemaak word - GESKIEDENIS - Inligting
Teen die einde van Augustus 1945 was die Tweede Wêreldoorlog verby. Oorwinning is oor Japan verklaar, en wat duisende Amerikaanse troepe betref, was dit tyd om die uniforms te laat vaar en huis toe te kom - verkieslik teen Kersfees.
Die probleem was, dit het vier jaar geneem om die beraamde 7,6 miljoen troepe oorsee te kry, en dit sou meer as vier maande neem om hulle tuis te kry. GI's was gepla deur heimwee en verveling, en was 'n prooi vir manipulasie deur politici in Washington en agitators in hul geledere.
Gedurende die vyf maande, van VJ-dag tot Januarie 1946, het duisende die basiese strate regoor die wêreld die strate ingevaar om die vertragings te protesteer. Soldate het plakkate gedra wat hul bevelvoerders bespot en bevele trotseer op 'n manier wat ses maande tevore ondenkbaar sou gewees het. Volgens historikus, R. Alton Lee, skrywer van 'The Army' Mutiny 'van 1946' gepubliseer in Desember 1966 in Die Journal of American History, die optrede van baie soldate kwalifiseer maklik vir die aanklag van muitery.
Die oorlogsdepartement het 'n puntestelsel gebruik
Beplanning vir demobilisasie het begin lank voordat die geallieerde oorwinning verklaar is. In September 1944, agt maande voor die oorgawe van Duitsland, het die Oorlogsdepartement aangekondig dat soldate gedemobiliseer sal word op grond van 'n puntestelsel wat dienslewering, buitelandse ontplooiing, gevegsplig en ouerskap getel het. Soldate met 85 punte of meer was eerste aan die beurt om huis toe te gaan. Vroulike militêre personeel benodig minder punte. Soldate het gedink dat die stelsel regverdig was, net soos die Amerikaanse publiek.
Alhoewel die beoordelingsstelsel deursigtig was, het dit 'n groot probleem weggesteek: Net omdat soldate in aanmerking kom, beteken dit nie dat daar 'n skip beskikbaar is om hulle huis toe te neem nie. Amerikaanse politici was opgewonde om punte te verdien teen presidente Franklin D. Roosevelt en Harry S. Truman, hul gesinne en 'hotheads' in die troepe, soldate in Guam, Manila, Londen, Parys, Frankfurt en ander basisse. strate, georganiseerde inskrywingsveldtogte en opgevoerde publisiteitsstunts om Washington te druk om die demobilisasie te bespoedig.
Binne enkele weke na die Japannese oorgawe, het die Amerikaanse kongresvrou, Clare Boothe Luce (R-CT) erken dat verteenwoordigers 'onder konstante en geweldige druk van dienspligtiges en hul gesinne was'. "Bring die seuns terug huis toe" het die byeenkoms geword. Meer as 200 "Bring Daddy Home" -groepe, gevorm deur diensmeisies se vroue, het 'n inskrywingsveldtog vir verteenwoordigers in Washington gereël. Hulle het foto's van hul kinders gestuur en opgevolg deur honderde babas te stuur skoene met die etiket "Bring asseblief my pa terug."
Die ironie was dat die demobilisasie werk. In die vyf maande na VE-dag (Mei 1945) het meer as drie miljoen soldate huis toe gekom, een miljoen daarvan in Desember alleen. En die oorlogsdepartement en ander entiteite het herhaaldelik aangekondig dat die tempo van demobilisasie sal versnel. Maar dit blyk nie dat dit alles deurdring nie. Op 5 Desember 1945 het die New York Times het gesê dat soldate 'byna psigopaties' was in hul begeerte om gerepatrieer te word.
Dae na die Tye ' verslag, het die weermag aangekondig dat 32 vervoerskepe na die Stille Oseaan ontplooi word om die proses te versnel. Dit het reeds die puntdrempel van 85 na 50 verlaag. Maar dit het sy eie hoofpyn veroorsaak: dit het byna 'n miljoen meer soldate in aanmerking geneem, wat knelpunte in die vervoer en frustrasie verhoog het.
PR -gaffes het voortgegaan. Terwyl hy in Desember deur die Stille Oseaan besoek het, het die nuut aangestelde oorlogsekretaris, Robert L. Patterson, perskonferensies gehou waartydens dit duidelik geword het dat hy nie ten volle bewus was van hoe die puntestelsel werk nie. Dit het die GI's geskok en is wyd berig. Die voorval het Patterson maande lank geknou.
Betogings bereik 'n hoogtepunt op Kersdag
Die soldate se gemoed bereik die breekpunt in Desember. Die vonk was die kansellasie van 'n vervoerskip wat in Manila geanker was. Die nuus oor die kansellasie het soos 'n veldbrand versprei en op Kersdag het 4 000 mans met militêre baniere na die militêre hoofkwartier opgeruk. Een vaandel vergelyk Patterson selfs met die Japannese bevelvoerder en oorlogsmisdadiger, Tomoyuki Yamashita, omdat hulle albei beweer dat hulle "niks weet" van wat hul soldate doen nie.
Oor die volgende drie weke het die gemoedelike bui momentum gekry. Soldate in die poskantore van die weermag in Manila en Tokio het rubberstempels gemaak met die woorde "No Boats, No Votes" en het seker gemaak dat die slagspreuk op alle uitgaande letters gestempel is.
In Frankfurt het soldate op die hoofkwartier van die bevelvoerder van Amerikaanse troepe in Europa, generaal Joseph McNarney, opgeroep en gesing: "Ons wil huis toe gaan!" Hulle is deur gewapende LP's geblokkeer. Soldate het gesê: "Hy is te bang om ons in die oë te kyk."
In Frankryk marsjeer Amerikaanse soldate langs die Champs Elysées met magnesiumflare en sing: "Ons wil huis toe gaan." Nog 400 vergader by die Trocadero oorkant die Eiffeltoring.
In Londen het 500 Amerikaanse troepe opgeruk na Claridge's Hotel, waar hulle gevra het om Eleanor Roosevelt, wat in Londen was op 'n welwillendheidsmissie, te sien. Sy ontmoet 'n afvaardiging en skryf die volgende dag aan die destydse weermaggeneraal Dwight D. Eisenhower en sê dat die ontevredenheid van die soldate te wyte is aan onsekerheid en verveling. 'Hulle is goeie seuns, maar as hulle nie genoeg het om te doen nie, sal hulle probleme ondervind. Dit is die aard van seuns, ek is bang ... "
Kommuniste help om die ontevredenheid te versprei
Die onderwerp van die lae moraal van die troepe het 'n onderwerp geword in koerantartikels en artikels. Iemand wat sekerlik tevrede was, was Erwin Marquit. Hy was 'n lewenslange marxis en 'n lid van die Amerikaanse Kommunistiese Party van jongs af by die vloot in 1945.Natuurvereniging en denke, 2002), vertel met trots en in detail hoe "die kommuniste en diegene wat met hulle verbonde was, gehelp het om hierdie GI-uitbarsting in 'n kragtige, goed georganiseerde beweging te lei."
In die oë van Marquit kan enige vertraging van die demobilisasie slegs te wyte wees aan die imperialistiese doelwitte van die kapitalistiese Westerse moondhede. As partylede was hulle doel om "die openlik imperialistiese ambisies wat in die nuwe Amerikaanse rol in die naoorlogse wêreld lê, te weerstaan".
Majoor John Sparrow erken in sy ewe handige "History of Personal Demobilization in the United States Army", wat in 1950 gepubliseer is, die invloed van die party op gebeure en die vernietigende effek daarvan op soldate en burgerlike moraal. Terwyl nie Sparrow of Lee gevoel het dat die CPUSA -aksies geskep die ontevredenheid was hulle dit eens dat hulle dit versterk en versprei.
Namate meer en meer soldate aan boord van die skepe gegaan het, het die 'muitery' verdwyn. Teen Maart was dit 'n verre herinnering. Soos president Truman voorheen op 'n nuuskonferensie op 23 Augustus 1945 opgemerk het: "Dit sal geen verskil maak watter soort [demobilisasie] plan [ons] het nie, iemand sal dit nie geniet nie."
Meer uit die toneel van die beroemde VJ Day Kiss op Times Square
VJ-dagvieringe op Times Square, 14 Augustus 1945.
Geskryf deur: Eliza Berman
Alfred Eisenstaedt se foto van 'n matroos wat 'n vrou op Times Square soen, nadat nuus oor die Japannese oorgawe in die Tweede Wêreldoorlog verskyn het, het 'n lang lewe geleef sedert dit op 15 Augustus 1945 geneem is. Dikwels genoem The Kiss, & #8221 het dit die ikoniese beeld geword van viering aan die einde van die oorlog, 'n swart-en-wit boeksteun wat 'n era van duisternis skei van die begin van 'n tyd van vrede. Dit het ook die afgelope paar jaar 'n soort #metoo -infamie gekry, nadat die vrou op die foto gesê het dat die soen nie gewild was nie.
Maar " The Kiss " was nie die enigste foto wat daardie dag geneem is nie, en Eisenstaedt was ook nie die enigste fotograaf wat op die luidrugtige feeste in New York op pad was nie. 'N Ander LIFE -fotograaf, William C. Shrout, het daardie dag 'n ander stel negatiewe na die kantoor gebring, met sy eie perspektief op die reaksie van mense op vrede.
Terwyl foto's van Shrout baie gemeen het met Eisenstaedt - soene was daar daardie dag baie - vang hulle een ding wat Eisenstaedt nie maklik kon vasvang nie: beelde van Eisenstaedt self. Op een foto soen Eisenstaedt 'n verslaggewer, sy kamera oor sy skouer geslinger, in 'n houding wat nie anders is as die van die beroemde soen wat hy die dag gefotografeer het nie. In 'n ander stap hy en daardie vroue na Shrout, met 'n helder glimlag op hul gesigte.
Shrout se beelde van 'n magdom ander anonieme omhelsings help om die beroemde soen in konteks te plaas. En Shrout se beelde van die man agter die foto herinner ons daaraan dat selfs al is 'n fotojoernalis 'n onpartydige getuie van die geskiedenis, is hy ook deel van die geskiedenis wat hy aanskou.
Liz Ronk het hierdie gallery vir LIFE.com geredigeer. Volg haar op Twitter @lizabethronk.
Eisenstaedt se ikoniese foto: 'n Jubelende Amerikaanse matroos gryp 'n tandheelkundige assistent in 'n buigende soen op 'n oomblik van spontane vreugde oor die langverwagte oorwinning oor die Tweede Wêreldoorlog oor Japan. Op VJ-dag, 1945, geneem terwyl duisende op Times Square vasgekeer het. In die afgelope dekades het hierdie ikoniese foto veroordeling veroorsaak nadat Greta Zimmer Friedman, die vrou wat deur die matroos gesoen is (vermoedelik George Mendonsa was) gesê het dat die soen ongesiens was. In 2019, kort nadat Mendonsa op 95 -jarige ouderdom oorlede is, is 'n standbeeld van die soen in Florida gemerk met #metoo -graffiti.
LIFE-fotograaf Alfred Eisenstaedt en 'n verslaggewer tydens VJ-dagvieringe op Times Square, 14 Augustus 1945.
LIFE-fotograaf Alfred Eisenstaedt het 'n verslaggewer gesoen tydens VJ-dagvieringe op Times Square, 14 Augustus 1945.
Waarom is daar twee VJ-dae? VSA vier die oorwinning oor Japan op 15 Augustus, 2 September en hier is die rede
Vir almal wat nie in die geskiedenisklas aandag gegee het nie, is VJ Day Victory Over Japan Day - die dag wat die einde van die Tweede Wêreldoorlog beteken het.
Maar volgens sommige kalenders is die vakansie reeds op 15 Augustus gevier. Wat is dan reg?
Sommige geskiedenisboeke toon dat die oorspronklike VJ-dag op 15 Augustus 1945 (14 Augustus in die VSA) was. Dit was die dag waarop Japannese magte oorgegee het, toe keiser Hirohito op nasionale radio gaan en Japan se onvoorwaardelike oorgawe aankondig.
Hierdie aankondiging kom op die hakke van die bombardement op Hiroshima, die Sowjetunie se oorlogsverklaring teen Japan, die bombardement op Nagasaki en 'n kort militêre staatsgreep in Tokio.
Maar die Amerikaanse weermag se sentrum vir militêre geskiedenis erken VJ -dag op 2 September van dieselfde jaar - die dag waarop Japan formeel oorgawe -dokumente aan boord van die USS Missouri in Tokiobaai onderteken het.
Onbekende WWII -soldaat se onontwikkelde film onthul beelde wat nog nooit vantevore gesien is nie
Iets na 09:00 daardie dag het minister Mamoru Shigemitsu namens die Japannese regering geteken en 'n tranerige genl Yoshijiro Umezu namens die weermag onderteken.
VJ-dag: die formele oorgawe van Japan
VJ -dag, 2 September, herdenk die geallieerde oorwinning oor Japan in die Tweede Wêreldoorlog. Op 2 September 1945 onderteken die Japannese die formele oorgawe -dokumente wat die oorlog beëindig het.
Na die nederlaag van Duitsland in Mei 1945, het die Verenigde State 'n groot logistieke poging aangepak om meer as 'n miljoen troepe uit Europa, die Verenigde State en ander onaktiewe teaters na die Stille Oseaan te herontplooi. Die doel was om die herontplooiing betyds te voltooi om 'n inval in Japan op 1 November te begin.
Die taak moes aangepak word in die lig van mededingende skeepsvereistes vir die demobilisasie van langdiens-troepe, Britse herontplooiing en burgerlike hulp in Europa. Teen die tyd dat die oorlog in Europa geëindig het, het ongeveer 150 000 man direk van Europa na die Stille Oseaan verhuis, maar 'n groter oordrag uit die Verenigde State het skaars begin.
In die Stille Oseaan het generaal van die weermag, Douglas MacArthur en vlootadmiraal Chester W. Nimitz, geen moeite gespaar om hawens en gereed basisse uit te brei om die verwagte toestroming te ontvang en om invalsmagte te monteer nie. Teen die middel van die somer van 1945 het die meeste verantwoordelike leiers in Japan besef dat die einde naby was. In Junie het diegene wat 'n ooreenkoms bereik het, in die openbaar uitgekom, en Japan het reeds vredesgevoelers deur die Sowjetunie gestuur, 'n land wat hulle vrees ook op die punt staan ​​om die oorlog te betree, ondanks 'n nie -aggressiewe verdrag tussen die twee nasies.
Reeds tydens die Teheran -konferensie aan die einde van 1943 het die Sowjet -leier Joseph Stalin beloof om die oorlog teen Japan te betree, en almal het in Jalta in Februarie 1945 ooreengekom dat die USSR dit sou doen drie maande na die nederlaag van Duitsland. Tydens die Potsdam -konferensie in Julie 1945 bevestig die Sowjetunie sy ooreenkoms om oorlog teen Japan te verklaar. Die Verenigde State, Brittanje en China het die Potsdam -verklaring uitgereik waarin 'n beroep op Japan gedoen word om op dieselfde tydstip onmiddellik oor te gee, het president Harry S. Truman besluit om die nuut getoetsde atoombom teen Japan te gebruik in die geval van voortdurende Japanse weerstand.
Ondanks die veranderende meningsklimaat in Japan, het die steeds magtige Japannese weermag onderhandelinge geblokkeer deur daarop aan te dring om 'n beslissende stryd te voer om die kus se tuisstrande te verdedig. Die Japanse regering het dus sy voorneme aangekondig om die bepalings van die Potsdam -verklaring te ignoreer. Gevolglik het 'n eensame Amerikaanse B-29 van die Marianas op 6 Augustus 'n atoombom op Hiroshima laat val. Op 9 Augustus het die Sowjetunie die oorlog betree en 'n tweede bom op Nagasaki neergegooi. Die volgende dag het Japan om vrede gedagvaar, en op 15 Augustus is Japan se oorgawe aangekondig.
Die oggend van 2 September 1945 vergader die Geallieerde en Japanse afvaardigings aan boord van die USS Missouri in Tokiobaai vir die formele ondertekening van die oorgawe -dokumente. Nadat hy 'n welsprekende inleidende verklaring afgehandel het, het generaal MacArthur die verteenwoordigers van Japan beveel om die twee oorgawe -instrumente te onderteken, elk vir die Geallieerde en die Japanse regerings. Hulle is gevolg deur verteenwoordigers van die Verenigde State, China, die Verenigde Koninkryk, die Sowjetunie, Australië, Kanada, Frankryk, Nederland en Nieu -Seeland. Die Tweede Wêreldoorlog het formeel geëindig, en president Truman verklaar 2 September die amptelike VJ -dag.
Na VJ-dag wou Amerikaners hulle van die wêreldverhoog onttrek
S vyf jaar gelede is die grootste brand in die wêreldgeskiedenis uiteindelik uitgewis. Nadat hy twee van sy stede deur atoombomme verwoes gesien het, het keiser Hirohito oor die radio aan sy mense aangekondig dat Japan sou oorgee. 'N Golf van byna oproerige vieringe het in die Verenigde State en ander geallieerde lande ontstaan. In Londen en New York het kantoorwerkers kaartjies en papiere by hul vensters uitgegooi om verbygangers met geïmproviseerde konfetti te laat stort, en Lewe die tydskrif Alfred Eisenstaedt het 'n ikoniese - en nou omstrede - foto geneem van 'n matroos wat 'n verpleegster soen te midde van die gejaag op Times Square.
Hierdie beeld word dikwels gesien as 'n simbool van hoe Amerikaners aan die einde van die oorlog gevoel het. Die tradisionele vertelling beweer dat die Verenigde State opgewek en vol vertroue was, die meester van die wêreld nadat hy die Nazi's oorwin het en die keiserlike Japan onderdanig gemaak het. Nadat die Japannese oorgegee het en die mees vernietigende oorlog in die geskiedenis beëindig het, het Amerikaners verstandig ingegaan in die wêreldwye leiersrol wat hulle ná die Eerste Wêreldoorlog ontketen het.
Die meeste van die vertellings is onwaar, en om die nasleep van die oorlog te verstaan, kan Amerikaners waardevolle insigte gee oor die krisis wat die koronavirus meebring. Alhoewel die meeste Amerikaners bly was dat die oorlog verby was, was daar baie angstigheid oor hoe die ekonomie sou reageer op die einde van die oorlog. Byna 10 miljoen Amerikaners is in die gewapende magte opgeneem, en hulle was desperaat om huis toe te kom en beskikbare poste op te doen voordat hulle verdwyn: hulle onthou almal die groot depressie, en die werkloosheidskoers was in 1941 in die dubbelsyfers voor die konsep het ernstig begin. Niemand kon met selfvertroue sê of die privaatekonomie die agteruitgang sou kry as militêre uitgawes opduik nie, en die GI's wou werk kry voordat die werk opraak. GI's in die buiteland begin lobby by hul kongreslede en protesteer hoe stadig hulle ontslaan word, en die oorlogsekretaris is in Guam verbrand.
Hulle was nie die enigste wat gretig was om die seuns terug te bring nie. Harold Ickes, een van die belangrikste argitekte van die New Deal, het gewaarsku dat die steenkoolmyne in die land 'n tekort aan mannekrag het. Tensy die weermag 30 000 mynwerkers ontslaan het, het hy gesê dat die Amerikaanse ekonomie sou vries en die herstel van Europa tot stilstand sou kom sodat hulle weer aan die werk kon gaan. Die weermag, wat nie 'n stokperdjie wou oprig vir bevoorregte kiesdistrikte wat ontslaan word nie, het in sy hakke gegrawe en die kongres en die uitvoerende gesag woedend gemaak.
Intussen wou industriële werkers tuis loonverhogings hê nadat hulle jare lank stakings vermy het om die oorlogspoging te help. In November 1945 het die UAW 'n landwye staking van honderde duisende werkers teen GM geloods en 'n vlaag nasionale stakings wat gedurende 1946 voortgeduur het, afgeskop. Gedurende daardie jaar het meer as 5 miljoen werkers gestaak vir loonverhogings wat volgens hulle die gevolg was. na jare sonder roering. Hulle het 'n punt: Terwyl die prysbeheer en rantsoenering in die oorlog verslap het, het inflasie in dubbelsyfers gespring. Dit is geen wonder dat die aandelemark byna 'n kwart van sy waarde verloor het in 'n beermark wat van Mei tot Oktober 1946 geduur het nie. Dit was nie verbasend dat die Republikeine die Demokrate uit die Huis en die Senaat uitgevee het tydens die middeltermynverkiesings van 1946 nie.
Te midde van hierdie onrus in die binneland, was die laaste ding wat die meeste Amerikaners wou hê, om bykomende globale verantwoordelikhede te aanvaar. Sommiges het gehoop dat die Sowjetunie en die Verenigde State die oorlogsbond sou handhaaf en sodoende konflik sou vermy, ander dat die Verenigde Koninkryk 'n balans sou vind teen die Sowjets in Europa, en ander dat alle lande hul geskille vreedsaam in die nuwe Verenigde Nasies sou oplos. Dit was eers met groot moeite dat die Truman-administrasie die nuwe Amerikaanse rol in die wêreld aanvaar en toe die Amerikaanse volk oorreed om 'n anti-Sowjet-buitelandse beleid te ondersteun.
Waarom soldate uit die Tweede Wêreldoorlog na V -J -dag doodgemaak word - GESKIEDENIS
D-Day is 'n militêre term wat die begin van 'n militêre operasie aandui.
Die D -dag in die moderne geskiedenis verwys na wat op 6 Junie 1944 gebeur het - die dag waarop die Slag van Normandië begin het.
Dit was 'n groot poging wat maande se geheime voorbereidings behels het. Duisende geallieerde troepe het aan die begin van die geveg op die strande van Normandië, in die noorde van Frankryk, geland om die vasteland van Europa te bevry van die Nazi -besetting.
D-dag was die keerpunt in die Tweede Wêreldoorlog toe die geallieerde magte hul stryd teen die asmagte begin wen.
Die inval was met die naam Overlord.
Vind meer uit hier
VE Day staan ​​vir Victory in Europe Day.
Dit is 'n baie belangrike gebeurtenis in die Tweede Wêreldoorlog - die einde van die oorlog met Duitsland op Dinsdag 8 Mei 1945.
VJ Day staan ​​vir Victory in Japan Day.
Dit is 'n baie belangrike gebeurtenis in die Tweede Wêreldoorlog - die dag toe Japan op 15 Augustus 1945 aan die Geallieerdes oorgegee het.
Die einde van die oorlog is gekenmerk deur tweedaagse vakansiedae in die Verenigde Koninkryk, die VSA en Australië.
Die Force Publique Dit is aanvanklik in 1885 bedink toe koning Leopold II van die Belge, wat die Vrystaat van die Kongo as sy privaat eiendom gehou het, sy sekretaris van binnelandse sake beveel om militêre en polisiemagte vir die staat te stig. Kort daarna, vroeg in 1886, is kaptein Léon Roger (van die Carabiniers van die Belgiese leër) na die Kongo gestuur met bevele om die mag te stig. 'N Paar maande later, op 17 Augustus, word hy bevorder tot "Kommandant van die Force Publique".  'n Aantal ander Belgiese offisiere en onderoffisiere is ook na die gebied gestuur as die kern van die offisierkorps. Die beamptes van die Force Publique was heeltemal Europees. Hulle bestaan ​​uit 'n mengsel van Belgiese gewone soldate en huursoldate uit ander lande wat deur die vooruitsig op rykdom aangetrokke was of bloot aangetrokke was tot die avontuur van diens in Afrika.
Om syne te beveel Force Publique, Leopold II kon staatmaak op 'n mengsel van vrywilligers (gewone offisiere losgemaak van die Belgiese leër), huursoldate  en voormalige offisiere uit die leërs van ander Europese nasies, veral dié van Skandinawië, Italië en Switserland). Vir hierdie mans bied diens in die Vrystaat van die Kongo militêre ervaring, avontuur en - soos hulle dit gesien het - 'n geleentheid om deel te neem aan 'n humanitêre poging. Van 1886 tot 1908 het die offisierkorps bestaan ​​uit 648 Belge, 112 Italianers, 53 Dene, 47 Swede, 26 Noorweërs en kleiner getalle wat uit ander nasies gewerf is, soos die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State. 
Onder hierdie Europese offisiere was 'n etnies gemengde Afrikaanse soldaat wat uiteindelik vergelykbaar geword het met die askaris wat deur ander Europese koloniale moondhede aangebied is. Baie is gewerf of ingeroep uit 'vegterstamme' in die Haut-Congo, ander was huursoldate  afkomstig uit Zanzibar en Wes-Afrika  (Nigeriese Hausas). Die rol wat vereis word van die Force Publique was die van beide die verdediging van die Vrystaatse gebied en die interne pasifikasie.  In die 1890's het die Force Publique het die Afrikaanse en Arabiese slawe verslaan tydens die Kongo -Arabiese Oorlog (1892–1894), wat tienduisende slagoffers tot gevolg gehad het. 
Soos die tyd aangestap het, het die Force Publique begin toenemend werf en vertrou op Belgiese offisiere en inheemse Kongolese soldate, sodat die wit en swart buitelandse huursoldate meestal teen 1908 uitgefaseer is. 
Onder Leopold II het die Force Publique is beskryf as 'n 'buitengewoon wrede leër'.  Die belangrikste doel van die Force was om die rubberkwotas en ander vorme van dwangarbeid af te dwing. Gewapen met moderne wapens en die chicote - 'n bulsweep gemaak van seekoeivel - het soldate van die FP dikwels gyselaars geneem en mishandel. Verslae van buitelandse sendelinge en konsulêre amptenare beskryf 'n aantal gevalle waarin Kongolese mans en vroue deur soldate van die Force Publique geboei of verkrag is, onbeperk deur hul offisiere en onderoffisiere. Hulle verbrand dorpe wat hulle as weerbarstig beskou het. Daar is bewyse, insluitend foto's, dat FP -soldate mense se hande afgesny het, óf as trofeë, óf om aan te toon dat koeëls nie vermors is nie,  of (deur kinders se ledemate af te sny) om ouers te straf wat beskou word as nie hard werk nie genoeg in die rubberplantasies. 
Gedurende die Vrystaatse tydperk het die Force Publique aan institusionele probleme gely het. Gedurende die beginjare van die mag het muiterye van swart soldate verskeie kere plaasgevind. Teen die vroeë 1890's was 'n groot deel van die oostelike deel van die Vrystaat onder die beheer van Arabiese ivoor en slawehandelaars (alhoewel die regering teen die middel van die 1890's weer beheer oor die ooste kon vestig).  Organisatoriese probleme was ook redelik algemeen tydens die Vrystaatse era. Met baie Force Publique sommige afdelings wat in afgeleë gebiede van die gebied gestasioneer was, het sommige beamptes besluit om soldate onder hulle beheer te gebruik om privaat ekonomiese agendas te bevorder eerder as om op militêre bekommernisse te fokus.  Teen die einde van 1891 het die mag 60 offisiere, 60 onderoffisiere en 3 500 swart soldate gehad. Vriendelike stamme en milisies is dikwels gebruik om beheer oor die uiterste dele van die Vrystaat uit te oefen.  Teen 1900 het die Force Publique 19 000 man getel. 
Organisasie en rol Redigeer
Na die oorname van die Vrystaat deur die Belgiese regering in 1908, het die nuwe owerhede die Force Publique. Hierdie proses was egter taamlik stadig en is eers tydens die Eerste Wêreldoorlog voltooi.  Alhoewel die nuwe Belgiese administrasie 'meer verlig' was as sy voorganger, het dit steeds probeer om die koste van die koloniale leër laag te hou. As gevolg hiervan was die deel van die opdragte van Belgiese offisiere by askaris (ongeveer een tot honderd) baie laag volgens die standaarde van die meeste koloniale leërs van hierdie tydperk.  Die wapens van die Force Publique het ook meestal verouderd gebly weens die streng begrotingsbeperkings op die koloniale administrasie. Die meeste askaris's was gewapen met enkelskoot 11 mm Albini-Braendlin gewere, hoewel die wit kaders en eenhede in Katanga beter Mauser Model 1889 gewere gekry het. Ander wapens sluit in Maxim -masjiengewere, 'n kleiner aantal Madsen -masjiengewere, Nordenfelt 4,7 cm en Krupp 7,5 cm kanonne. 
Die uniforms van die ou Vrystaat is steeds in gebruik onder die Force Publique tot die Eerste Wêreldoorlog: Belgiese offisiere het tot in 1914 wit uniforms gedra, , terwyl die blou uniform (met rooi afwerking om die nek en die voorste opening), rooi velle en rande van die askaris uitgefaseer is in 'n reeks verander gedurende 1915–1917.  Daarna het beamptes en askaris 'n verskeidenheid kakie -uniforms gedra. 
Die Force Publique was georganiseer in 21 afsonderlike maatskappye (oorspronklik genommer, maar later slegs onder hul name bekend) elk tussen 225 en 950 man sterk, saam met 'n artillerie en 'n ingenieurs -eenheid. Die hele mag was meer as 12 100 man. Die maatskappye was soos volg: Aruwimi, Bangala, Bas-Congo, Cateracts, Équateur, Ituri, Kasai, Kwango, Lac Léopold II, Lualaba, Lulongo, Makrakas, Makua-Bomokandi, Ponthiérville, Rubi, Ruzizi-Kivu, Stanley Falls, Stanley Pool, Ubangi en Uele-Bili. Daar was ook ses werwingskampe met meer as 2 400 mans. 
Die afsonderlike maatskappye wat die Force Publique uiteindelik gegroei tot meer as 600 man elk. Hulle samestellende eenhede, bekend as afdelings, was so wyd verspreid dat die mag geen werklike militêre waarde gehad het nie. Die grootste deel van hierdie sub-eenhede bestaan ​​eerder uit klein garnisoene op vaste plekke, met plaaslike polisiëringsfunksies.  Dit was die bedoeling dat elke administratiewe onderneming 'n Compagnie Marche van 150 man. Elkeen Marche of veldmaatskappy was bedoel om vier Belgiese offisiere en onderoffisiere te hê, plus tussen 100 en 150 askaris. In beginsel bestaan ​​maatskappye uit twee of drie 50-man peloton. Daar was veronderstel om genoeg maatskappye te wees om drie te vorm Marche bataljons. Agt Kongolese soldate is tot NCO bevorder. 
Die 2 875 man van die Troupes du Katanga vorm 'n semi-outonome mag van ses maatskappye: vier die marche en twee ander infanterie, plus 'n fietsryersmaatskappy en 'n bataljon se hoofkwartier. Daarbenewens was daar die Compagnie d'Artillerie et de Génie (Artillery and Engineers Company) beman Fort de Shinkakasa by die monding van die Kongorivier in Boma. Die fort bevat agt 160 mm gewere beman deur 200 man,  plus 'n gelyke hulpmag, wat tydens die oorlog min of geen diens behaal het nie.
In 1914 het die Force Publique, insluitend die Katanga -maatskappye, bedra ongeveer 17 000 askaris met 178 wit offisiere en 235 wit onderoffisiere. Die meerderheid het in klein statiese garnisoene gedien poste met hoofsaaklik 'n polisierol. Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog is die Katangese eenhede in bataljons (Ie, IIe en IIIme) georganiseer vir militêre diens in Noord -Rhodesië en die oostelike grensdistrikte van die Belgiese Kongo. Die Force Publique kon 'n ander bataljon bymekaarmaak uit kleiner eenhede wat oorspronklik die IIIe genoem is, maar verander na die 11e om verwarring met die Katanga IIIme -bataljon te voorkom.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog (1914–18) het 'n uitgebreide Force Publique dien as deel van die Oos -Afrikaanse veldtog teen Duitse koloniale magte in die Kameroene en Duits -Oos -Afrika (Tanzanië, Rwanda, Burundi). Die Force Publique presteer goed op die slagveld en wen die respek van hul Britse en Portugese bondgenote, sowel as die van hul Duitse teenstanders.
Vanaf 1916 word die Force Publique het gegroei tot 'n sterkte van drie selfone Groepe (brigades), Kivu, Ruzizi en Tanganyika, bestaande uit 'n totaal van 15 bataljons, uit die statiese garnisoen en polisiemag van 1914. Dit het egter tot laat 1915 geduur Force Publique om die voorbereidings vir 'n grootskaalse offensief op die Duitse kolonie Duits -Oos -Afrika af te handel. Die geallieerde moondhede, die Britse Ryk en België, het 'n gekoördineerde aanval op die Duitse kolonie teen 1916 geloods, die Belgiese bevelvoerder van die Force Publique, Luitenant-generaal Charles Tombeur, het 'n leër van 15 000 man bymekaargemaak wat deur plaaslike draers ondersteun is en na Kigali gevorder. Kigali is op 6 Mei 1916 ingeneem. Die Duitse leër wat in Urundi gestasioneer was, was verplig om terug te trek deur die numeriese meerderwaardigheid van die Belgiese leër, en teen 17 Junie 1916 is Ruanda-Urundi beset. Die Force Publique en die British Lake Force het daarna begin om Tabora, 'n administratiewe sentrum van Sentraal -Duitse Oos -Afrika, te vang. Die weermag het Tabora op 19 September ingeneem ná hewige gevegte.   Ten tyde van die Slag van Tabora in September 1916 was ongeveer 25,000 man tydens die oorlog onder die wapen, en hul optrede is deur meer as 260,000 plaaslike draers ondersteun.  In 1916 word Charles Tombeur as militêre goewerneur van die Belgiese besette Oos -Afrikaanse gebiede aangestel. Na die Mahenge-offensief en die inname van Mahenge in 1917, het die Belgiese Kongolese weermag ongeveer 'n derde van Duits-Oos-Afrika beheer. 
Na die Eerste Wêreldoorlog, soos uiteengesit in die Verdrag van Versailles, was Duitsland genoodsaak om "beheer" van die Westelike deel van die voormalige Duitse Oos -Afrika aan België af te staan. Op 20 Oktober 1924 het Ruanda-Urundi (1924–1945), wat uit die huidige Rwanda en Burundi bestaan ​​het, 'n mandaatgebied van die Volkebond geword onder Belgiese administrasie, met Usumbura as hoofstad. 
Op 10 Mei 1919 het die Belgiese koloniale administrasie 'n dekreet uitgevaardig wat die Force Publique in twee takke. Die groepe kampeer het die taak gehad om die grens te bewaak en die kolonie te beskerm teen eksterne aggressie, terwyl die troepe en diens territoriale was verantwoordelik vir die handhawing van interne veiligheid. Battalions from the latter were assigned to every provincial capital, while companies were stationed at each district headquarters. 
At the end of 1940, the XI th Battalion of the Force Publique was placed at the disposal of the British forces in the Anglo-Egyptian Sudan. The 3rd Brigade of the Force Publique, together with the XI th battalion (5,700 men), took part in the campaign in Abyssinia in Italian East Africa, arriving from the Congo via the Sudan. The troops took Asosa and Gambela with little resistance, and shelled Italian forces at Saïo on 8 June 1941.  Their retreat cut off, the Italian troops surrendered to General Auguste-Édouard Gilliaert on 7 July 1941, and included nine generals, among them Generals Pietro Gazzera and Count Arconovaldo Bonaccorsi, 370 officers, and 2,574 noncoms and 1,533 native soldiers.  About 2,000 additional native irregulars were sent home. Die Force Publique lost about 500 men during the East Africa Campaign,  among them 4 Belgians. 
Die Force Publique then helped to establish an overland route from Lagos through Fort Lamy and the Sudan to Cairo. Between 1942 and 1943, an expeditionary force of 13,000 was sent to Nigeria. Nine thousand of these troops served in Egypt and Palestine. They returned to the Belgian Congo at the end of 1944 without having seen active service. 
Die Force Publique also sent the 10th Belgian Congo Casualty Clearing Station to the battle zone. Between 1941 and 1945, some 350 Congolese and 20 Belgians, under the command of Medical Colonel Thomas, worked together with the British medical services in Abyssinia, Somaliland, Madagascar and Burma. They especially proved their value serving with the Indian XXXIII Corps on the Upper Chindwin, where they were attached to the 11th (East Africa) Division.  During the confusion inherent in jungle fighting, the Belgian medical unit found itself on one occasion in advance of the front line troops. This incident was later used by British officers to motivate the fighting troops to greater efforts ("even a hospital can do better"). 
Kyk die video: AJEX VJ Day
Copyright © salvadoryoscar.com | Waarom soldate uit die Tweede Wêreldoorlog na VJ-dag doodgemaak word?...