Op reis met geloof en spiritualiteit: 'n persoonlike perspektief - Dr. Melléta Louw
Op reis met geloof en spiritualiteit: 'n persoonlike perspektief
Deur Dr. Melléta Louw op 1 September 2014
Op 'n dag het ek vir myself onder woorde probeer bring waar ek nou staan in terme van my eie geloofservaring en spirituele reis. 'n Persoonlike verantwoording van die vrae: "Wat is waar?", "Wat kan ek glo?" en "Waaraan kan ek vashou?". Dit is gebore uit my eie lewenservaring, nadenke en soeke, ook persoonlike worsteling, oor vele jare ... Dit was belangrik om 'n slag vir myself te probeer "sê" wat dit is wat spiritueel, nou, vir my sin en troos gee in lewe en in dood. 'n Soort "geloofsbelydenis," as't ware. Die lewensreis bly vloei, en alle "wete" is voorlopig, wis ek, ook hierdie geloofsverwoording.
Ek glo in een God, die Skepper en Onderhouer van alles. Die grond van my bestaan en na wie my diepste binnekant bly hunker. Die Asem binne my asem. En ek glo dat die hele skepping misterieus met mekaar verbind is en ingebind is in God al kan ek nie presies verstaan hoe nie. Maar wat die wetenskappe byna daagliks onthul, laat my verwonderd staan. Dit maak my opgewonde.
Ek glo in Jesus Christus, gesalfde van God, in wie die Skepper se liefde en sorg volkome vergestalting kry. In Jesus sien ek hoe God radikaal teen die heersende orde kies vir die gemarginaliseerde, die gebrokene, die uitgeworpene en die kwesbare. Vir die reg en teen die onreg. Vir die waarheid en teen die leuen, die tradisie, die sosiale spelreëls. Al kos dit sy aansien, sy reputasie en posisie in die samelewing. Al kos dit vernedering, selfs sy dood.
Ek glo dat daar nie 'n verskil bestaan tussen die mens se "ware" self en God se plan vir sy lewe nie. Jou ware self is wat God jou gemaak het om te wees. Dis jou diepste begeertes en gawes en vermoëns en drome en passies. Dit sluit jou ras, geslag, liggaam en jou seksualiteit in. Dis Sy/Haar bloudruk vir jou lewe hier op aarde. Om getrou te wees aan jou ware self, om die uitlewing daarvan aktief na te streef, is nie selfsug nie. Veel eerder vra dit groot dapperheid en moed. Dit vra jou om te luister na jou binnestem, te reageer op onrus in jou gemoed. Die binne-fluistering dat jy dalk méér is as wat jy leef ... Want dikwels sal dit 'n prys vra. Miskien om jou krukke waaraan jy vasklou weg te gooi, van ou sekerhede, uitgediende opvattings en gelowe weg te breek, dalk 'n vreesagtige konsep van God te hersien, dalk om te breek met mense, tradisies, instansies en omgewings wat jou volgens húlle stempel vorm en vashou. Omdat jy só húlle saak dien, nie omdat jóú menswees op hul agenda is nie. Neem jou ware self ernstig op. Dis 'n voorvereiste vir jou groei in die rigting van selfverwesenliking. Om die outentieke jy, te eer en lief te hê, is die grootste geskenk wat jy aan jouself, jou medemens en aan die lewe kan bied. Dit onderlê die ware sin en betekenis van jou lewe in jou tydjie hier op aarde. Ek glo dit is ook die wil van God vir jou, Sy unieke, eenmalige skepping. Dit is hoe jy jou Skepper eer. Ek ondervind dat hoe nader ek aan my kwesbare, naakte self kom, hoe meer ervaar ek 'n Nabyheid, 'n Intimiteit, wat ek nie met my verstand kan verklaar nie. Ek word as't ware gereed om ook te ontvang. Is die reis na jou ware self dalk gelyktydig 'n reis na God? Dat die twee "reise" eintlik een is?
Ek glo verseker aan die Heilige Gees van God. Vir my is dit daardie binnestem, die binne-fluistering, die vae onrus, intuïsie, die roeringe in die donker kamers van my onderbewussyn, soms in my drome ... wat my vra, aanmoedig, om daarna te luister. Wat my soms moet karnuffel om te luister deur depressie, angs of siekte. Want dit het altyd my heling, my groei as mens op die hart. Daarop kan ek heelhartig staatmaak. Al maak dit my baie keer bang om regtig te luister, die onseker reis na binne te onderneem. Al wil ek dit liewers doodleef of onderdruk. Dis my troos dat ek van geweet word, dat die Asem binne my asem aanhou bemoeienis maak met my. In die lentetyd, maar ook in die lang tog deur woestyn en donker nag.
Ek glo dat stilte God se eerste taal is, en dat die aktiewe opsoek daarvan belangrik is. Die kontemplatiewe tradisies binne die Christendom, maar ook in ander ryk kulture, het veel om aan die reisiger te bied vir die kreatiewe skep van 'n lewe van rykdom in eenvoud. Van terugtrek en stilword. Simboliek en ritueel. Beeld en klank. Hiersonder sal die reis veel armer wees.
Ek glo aan die belangrikheid van 'n spirituele tuiste. Om saam te deel, te versterk, te bemoedig, en te debatteer ook. En dat mens soms bietjie moet rondshop om 'n holte vir die voet te vind. Dat dit die lekkerste is as dit naby is, deel van jou alledaagse ritme en lewe...
Ek glo dat die dood 'n natuurlike deel van die lewe is en niks om voor bang te wees nie. Om te sterf is om oor te gaan na die dimensie waaruit ons kom, wat ewig was en is en altyd sal wees. Om opgelos te wees in die asem en energie van die Skepper-God wat ook binne-in my is. Dit is die dimensie van die liefde. Daarom kan ek die laaste deel van my aardse reis steeds skeppend omhels en waardig my kop neerlê wanneer my tyd kom. My troos in lewe en dood is dat ek aan die ewige God van Jesus Christus behoort. Sonder dat ek enigiets hoef te verdien in my lewe. Ek is vry. Want alles is reeds gegee.