2016 bly 'n belangrike jaar vir Australië se klimaat, op die regte pad om die nuwe warmste jaar op rekord.
In ons suide het Antarktika ook net 'n nuwe klimaatrekord gebreek, met teken lae wintersee-ys op. Na a piek van 18.5 miljoen vierkante kilometer aan die einde van Augustus, het die see-ys begin sowat 'n maand voor skedule teruggetrek en stel die meeste van die daaglikse lae rekords voor.
Dit lyk dalk nie ongewoon in 'n opwarmingswêreld om daardie Antarktika se see-ys te hoor nie - die ys wat elke winter vorm as die oppervlak laag van die see vries - verminder. Maar vanjaar se rekord laag kom warm op die hakke van maak net twee jaar gelede 'n hoë see-ys op. algehele, Antarktika se see-ys was groeiende, nie krimp nie.
So, hoe moet ons hierdie skynbare terugflip interpreteer? In ons papier wat vandag gepubliseer word in Nature Climate Change ons hersien die nuutste wetenskap oor Antarktika se klimaat en hoekom dit so verwarrend lyk.
Antarktika se see-ys het vanjaar 'n rekord lae bereik. NASA, skrywer met dien verstande
Eerstens, Antarktiese klimaat rekords is ernstig kort.
Die Internasionale Geofisiese Jaar In 1957 / 58 was die begin van baie volgehoue ​​wetenskaplike pogings in Antarktika, insluitende gereelde weerlesings op navorsingsbasisse. Hierdie basisse word meestal aangetref op die meer toeganklike dele van Antarktika se kus, en daarom is die netwerk - sonder dat dit baie waardevol is - verreikende gebiede van die vasteland en omliggende oseane sonder enige data.
Uiteindelik het dit die aankoms van satellietmonitering in die 1979 aangepak om oppervlakklimaatinligting oor die hele Antarktika en die Suidelike Oseaan te lewer. Wat wetenskaplikes sedertdien waargeneem het, is verbasend.
Overall, Antarktika se see-ysgebied het uitgebrei. Dit is veral bekend in die Ross See, en het gebring toenemende uitdagings vir skeepsgebaseerde toegang tot Antarktika se kusnavorsingstasies. Selfs met die rekord laag in Antarktiese see-ys hierdie jaar, is die algehele tendens sedert 1979 nog steeds in die rigting van seewateruitbreiding.
Die oppervlak oseaan rondom Antarktika het ook meestal afgekoel. Hierdie verkoeling maskers 'n veel meer onheilspellende verandering dieper in die see, veral naby die Wes-Antarktiese ysblad en die Totten-gletser in Oos-Antarktika. In hierdie gebiede is kommerwekkende pryse van ondergrondse oseaanopwarming teen die basis van ysplate opgespoor. Daar is werklike vrese dat ondergrondsmelting ysplate kan destabiliseer, wat die toekomstige globale seevlak styging sal versnel.
In die atmosfeer sien ons dat sommige dele van die Antarktiese Skiereiland en Wes Antarktika ervaar vinnige opwarming, ten spyte van gemiddelde Antarktiese temperature wat nie soveel verander nie.
In 'n vinnig opwarmende wêreld is hierdie Antarktiese klimaatneigings - teen sigwaarde - teenintuïtief. Hulle gaan ook teen baie van ons simulasies van klimaatmodelle, wat byvoorbeeld voorspel dat Antarktika se see-ys in afloop moet wees.
Die probleem wat ons in Antarktika ondervind, is dat die klimaat van jaar tot jaar sterk wissel, soos getipeer deur die enorme swaai in die Antarktiese see-ys oor die afgelope twee jaar.
Dit beteken dat 37-jare van Antarktiese oppervlakmetings eenvoudig nie genoeg is om die sein van mensverwante klimaatsverandering op te spoor nie. Klimaatmodelle vertel ons dat ons Antarktika noukeurig moet monitor tot 2100 voordat ons kan Identifiseer die verwagte langtermyn-agteruitgang van Antarktika se see-ys.
Kortom, Antarktika se klimaat bly 'n legkaart en ons probeer tans die prentjie sien met die meeste stukke wat nog ontbreek.
Maar een stuk van die legkaart is duidelik. In alle lyne van bewyse het 'n prentjie van dramaties veranderende westerse winde van die Suidelike Oseaan ontstaan. Stygende kweekhuisgasse en osoonuitputting dwing die Westerse nader aan Antarktika en beroof die suidelike dele van Australië van belangrike winterreën.
Die veranderende westerse kan ook help om die oënskynlik ongewone veranderinge wat elders in Antarktika voorkom, te verduidelik.
Die uitbreiding van die see ys, veral in die Ross See, mag wees as gevolg van die versterkte Westerse stryd kouer Antarktiese oppervlakwater noordwaarts. En sterker westerse mag Antarktika isoleer van die warmer subtrope, wat die aanhoudende opwarming van die vasteland belemmer. Hierdie aannemelijke verklarings bly moeilik om te bewys met die rekords wat tans aan wetenskaplikes beskikbaar is.
Australië se unieke klimaatposisie
Die kombinasie van Antarktika se dinamiese klimaatstelsel, sy kort observasierekords en die potensiaal om duur hittegolwe, droogte en seevlak in Australië te veroorsaak, beteken dat ons nie kan bekostig om fundamentele navorsing in ons eie agterplaas te versteur nie.
Ons pogings om die Antarktiese klimaat beter te verstaan, te meet en te voorspel, is vanjaar bedreig deur snitte aan Australië se ikoniese fondse te befonds klimaatnavorsingsfasiliteite by die CSIRO. CSIRO het die ruggraat van Australië se Southern Ocean-metings verskaf. soos ons nuwe koerant toon, die werk is ver van gedaan.
'N Onlangse skuif na naby Macquarie Island navorsingsstasie Personeellede het ook die deurlopende weerstoestande in 'n streek waar ons rekords steeds te kort is, ernstig beïnvloed. Gelukkig is hierdie besluit sedertdien omgekeer.
Maar dit is nie al die slegte nuus nie. In 2016 het die federale regering nuwe langtermynbefondsing in Antarktiese logistiek aangekondig volgehoue ​​afname in befondsing van Antarktiese en Suidelike Oseaan-navorsing.
Die byna A $ 2 miljard in nuwe belegging sluit in 'n nuwe Australiese ysbrekende skip om die veroudering te vervang Aurora Australis. Dit sal 'n groter kapasiteit vir Suidelike Oseaan-navorsing en die vermoë hê om verder te stoot in Antarktika se see-ysgebied.
Wat ook al die langtermyn tendense in die see ys hou, is seker dat die groot jaar-tot-jaar swaai van die Antarktika se klimaat dit steeds 'n uitdagende maar kritiese omgewing vir navorsing sal maak.
Nerilie Abram, Senior Navorsingsgenoot, Navorsings Skool vir Aardwetenskappe; Geassosieerde Ondersoeker vir die LNR Sentrum vir Uitnemendheid vir Klimaatstelselwetenskap, Australiese Nasionale Universiteit
Matthew Engeland, Laureaatgenoot van die Australiese Navorsingsraad; Adjunk-direkteur van die Climate Change Research Center (CCRC); Hoofondersoeker in die LNR Sentrum vir Uitnemendheid in Klimaatstelselwetenskap, UNSW Australië
Tessa Vance, Paleoklimatoloog, Antarktiese Climate & Ecosystems Cooperative Research Centre, Universiteit van Tasmanië
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Ekstreme weer in Europa gekoppel aan minder see ys en verwarming in die Barents See