Mamma is wég vir éwíg. Die huis is leeg sonder haar. Estelle en ek verkry 'n woonstel naby die veeartsgeboutjies en wat op Ontdekkersweg afkyk en Geraldine besluit sy wil met Estelle deel. Ek vat haar woonstel dan oor.
En só verloop etlike maande en een Maandag-oggend gooi ek sy tandeborsel by die balkon af op sy kop, nadat ons 'n groot argument binne-huis gehad het en ek hom vertel het om te gaan en die sleutel van die woonstel wat hy het, teruggevra het...die gentle Nature Boy het verander in 'n aaklige vent wat hy gedurende ons argument gemeld het hy kannie gló, werklik ek kan wees nie! Arme Eric. Hy het géén idee van hóé gemeen ek werklik is nie.
Goed dan, die rede: Eric is nogal baie seksueel en het sy drange ingehou vir lank omdat ek nooit wou 'saamspeel' wanneer hy my seksueel genader het nie. Emosioneel was ek die beste in die wêreld, reken hy.
'Kom by, Freddie! Ek het jou lief en ek kan sien jy my! 'n Man het drange, Freddie! Dit is só min wat ek van jou verwag, Freddie!'
'Wát présíés soek jy???' vra ek en my oë moes verdonker het want ek was op die grens van 'n uitbarsting.
'Ek soek nie 'n hoer nie Freddie. Dit is juis waarom ek saam met jou is! Verstaan jy dan nie? Of wíl jy net nie vérstáán nie, Freddie?'
Hy knyp sy broek voor by sy gulp vas en grimace asof hy in pyn is. Dít was die laaste strooi vir my. Ek het skuldig en verleë, sowel as woedend gevoel omdat hy van my verwag wat ek nie kan gee nie.
"Is dit nódig om altys so kras en reguit te praat Eric? Besef jy nog nie teen nou al dat ek dit haat as iemand vulgêr is nie? Ek dink jy moet gaan, Eric. Baie dankie vir álles wat jy vir my gedoen het, maar ek wil nie voortgaan met díé verhouding nie. Ek reken ek gaan eerder vir my 'n meisie kry en nórmáál wees!'
'Hahahaha! 'n Fokken vis? Ek dink nie só nie, Frederik! Ek dink nie só nie...! Maar as jy dan wil opbreek met my dan sal ek maar gaan...'
Soos ek gesê het, het ek toe sy tandeborsel wat hy vergeet het om in te pak, van die balkon af op sy kop gegooi. Hy het net sy oë na die hemel toe opgeslaan, so asof hy wou vra waar in hemelsnaam kom díé ou vandaan?
Hy eindig toe by Anthony op en daarná wou ek absoluut oor die jare heen, niks met hom te doen gehad het nie. Ek is seker Anth het sy p... vir hom gesuig en méér. Hy is toe later met 'n Taiwanese vrou getroud en het twee seuntjies gehad, Donovan en Matthew, wat baie kom kuier het. Ja, ons was vriende van 'n sóórt, maar nooit ooit weer...saam nie.
Sommiges sou ons sien as skimagtige figure met 'n onduidelike afkoms wat tevergeefs probeer om 'n respektabele identiteit te verower. Haha! Ek wonder tog nou, DG. as ek só na dinge terugkyk, of ons albei nie maar 'n geheime transformerende oogknip moes gehad het wat ons in macho-superhelde laat verander het, die óómblik as enige een van ons eie geslag, wat nie ons verstandhouding verstaan het, nadergekom het nie? En CDP. Hy was so 'n uitsonderlike figuur hierdie individu wat as 'n outonome wese met selfkennis en 'n "menslike essensie" maar net toenemend uitgereik het na 'n volmaakte realisering terwyl ekself telkens om definisie aan my destydse ietwat-onstabiele identiteit te gee, telkemale buite myself uitgereik het na 'n verskeidenheid 'ankers'. Ek blỷ egter maar in my inner-hart getrou aan díé stel bourgeois-waardes wat ek uit my jeug saamgbring het en aldus oorweeg ek toe die moontlikheid om 'n kick te kry uit getróúheid uit deur in 'n 'vaste verhouding' in te gaan..
Ek is héél tevrede en OK met 'n drukkie, miskien 'n soentjie en net 'n paar ou aanduidinkies van teerheid en liefde, dankie. Vernuftig uitgekose tekste laat my dink aan die besóndere seksualiteit en wréédheid wat sovéél van die Bybel ten grondslag lê, ja - "Want 'n hoer is 'n diep kuil en 'n ontugtige vrou is 'n nou put..." En 'n man? Néé, ek dink nie dat daar ooit regtig 'n verwysing is na 'n 'man-hoer' nie. Is Die Bybel dan nie déúr máns geskryf nie?
Ek was dádelik tot hom aangetrokke. Nog self jongerig (ek 31 en hy was 27) het ek hom eintlik geidoliseer. Ek het inderdaad dan ook spesiaal sy tótále dissatisfaksie geidoliseer - want ék was klaarblyklik die enigste eksepsie.
Terwyk hy lief was vir my, het ek hom totaal aanbid amper. Ek het saam met hom kokaĭne wat destyds 'n hefty R 350/gram was, probeer snuif nadat hy dit met my bankkaartjie netjies gekap en in twee lang lyntjies georganiseer het. Hy het sy lyntjie uiters effektief opgeslurp in sy neus in, in die neusgat wat van onder af effe-groter vertoon het en gaan sit op die voorkamerbank asof hy werklik in die helel/nirvana/paradys is! Ekself het gebuig oor die tafeltjie met die tienrandnoot opgerol, en begin lag oor wát ek doen en daar lag ek R 200 s'n weg af op die mat, kreun hy! Ek snuif die res in, maar my neus begin bloei. Eish! OK. Die goed issie vir my nie dankie, Raymond! Máár, ek sou vir ewig saam met hom wees en ek het hom méér vertrou as enige-een voor hom. Maar één dag, ses maande in ons 'ding' in, val alles plat. Hy vertel my tóé hy wil saam met andere ook 'slaap'. Ek besef dadelik dat hy moeg is vir my klok wat nie regtig wil lui nie. Miskien méér ontevrede oordat ek nooit meer as wil...speel..nie. Speel is veilig. Dis níks regtig nie. Ek dag altyd my emosionele 'gee' is genoegsaam. Klaarblyklik nie. Met iemand anders of selfs meer andere 'slaap', ...? Nopers dude! Hmmm..ek kon dít net eenvoudig nie aanvaar nie. O, ek het dit verstaan, ja. Maar ek is 'n Leo. Ons eien ons dierbares. Woerts! Wég is hy!
Ek het hom probeer uitsmokkel met polisie en polisiehonde en flitsligte in my oë in die nag se donkerte, hy in die boot ek bestuur en daarin geslaag ook, totdat hy van die huis af daarheen gebel het om te hoor wat gesê is oor sy 'ontsnapping.' Dit blyk toe dat niemand weet nie en hy laat my toe sowragtig ry sodat hy dagga en drugs kan koop en hom wéér (dieselfde aand) in die veld aflaai by Greefswald, sodat hy ongesiens en ongemis terug kan keer en sy vriende dáár kan trakteer! Ai! Vamoose Goose!
Ek wonder...het hy teen nou al 'n edele dokter geword wat die behoeftiges bystaan? Is hy dalkies nou getroud met 'n Koekie wat kan bak? Is hy nog steeds besig om 'n swendelaar te wees en met drugs te deal? Hóóp nie so nie. Onthóú hy my stééds? Hmmm...ek dink so. Hy't gesê ek het die grootste indruk ooit in sy lewe op hom gemaak en my bedank toe ek hom raakloop in Kaapstad (waar ek saam met Jacques was,) met die versekering dat hy my nooit sal vergeet nie. My hand geskud en my gedruk. Daar was 'n swanger rooikop meisie saam met hom maar hy het voor haar gesê dat hyself nie verantwoordelik is vir haar swangerskap nie. Ek't in alle geval daarop aangedring dat hulle die kind, as dit 'n seun is, Freddie noem. Beide was geneë daarmee en het breed geglimlag. ☺En toe keer ek terug na Jacques. Jacques Janse van Rensburg. Hy was besig om wasgoed op te vou by die laundromat waar hy dit laat was en stryk het. Jacques was baie domesticated. Hy kon kook, was, stryk, skoonmaak, bak, 'n naaimasjien operate en dan ook in die tuin werk en díé skoon en netjies hou. 'n Braai bou uit facebrick uit en die kar regmaak sou hy gaan staan. Hy kon 'n mean game pool speel en rugby was sy forté. In die bed was hy stil en rustig en uiters teer en liefdevol. Onthóú, ek wou dit só hê. Maar hy was ándérsíns 'n S.a.t.a.n:
Miskien moet ek tóg maar meld dat ek na my Pa se liefde gesoek het wat ek altyd gevoel het nóóít daar was vir my nie. En wáár kry jy dieselfde liefde. In iemand sóós jou Pa…En dan ééndag weet jy skielik - dat jy dit nie meer nodig het nie. Dat jou Pa wél lief was vir jou. Op sy unieke, eienaardige manier. Sommer baie ook. En jy smile want jy’s vry! Maar vóór jy dáár kom gaan jy eers deur alles wat jy moet deurgaan om dit te besef – eendag!----- Toe ek in ’n blou uniform rondgeloop het destyds op Roodepoort Hoër, met ’n silent crush op Melinda van Niekerk, het ek gedink liefde is net vir moviesterre bedoel. Ek het ook maar altyd altyd geglo dat meer as een deksel gewoonlik op die meeste potte pas…
En daar gaan ons vort. Laat my ou werk weet waar om my Audi op te tel, tel Jacques op en vort is ons Kaap-toe. Eish! Daar is dingetjies wat pla. Diskrepansies met wat beplan is, oor gedroom was. Máár om die waarheid te sê, dit sal ’n kwade dag en die dood van vriendskappe en verhoudings wees as mens dit nie kan regkry om klein dingetjies oor te sien en te vergewe nie. Ek is ietwat van ’n closet soapie-kyker. Soos almal wat my ken of behoort te ken teen dié tyd weet, al hou ek my ook hoe taf, is ek vreeslik corny in murg en been. Sien, ek en Afrikaanse mans het nog nooit om dieselfde braaivuur gesit nie…ons is nou maar net nie uit dieselfde materiaalstuk gesny nie. Ek beskou myself as sekerlik die mees oopkop nuwe generation Afrikanerman wat jy kán ken, met ’n verstand soos ’n vlymskerp mes. Maar Jacques is anders…hy gee met outenieke gewaagdheid erkenning aan elke deel van sy psigiese. En dít beïndruk my, sy ander swakhede – en daar bestaan ‘n menigte – skoon vergete. En waar in die wêreld kry jy ’n ‘boy friend’ (as ek dit so kan noem,) wat na ’n fight of stilstuipe vir jou sê, “Sulke dinge maak net ons verhouding sterker.” Én dan gereeld stoele vir jou uittrek ook! Respek. Ek demand dit!
Ons parkeer in die veld. Nêrens om heen te gaan om te slaap nie. Jacques gaan steel ‘n menigte kussings van banke af by ‘n hotel om ons gemaklik te maak. Mariaan slaap agter op die bakkie. Ek en hy in die veld op die gras. Sy kry vele nagmerries wat sy oombliklike aandag vereis, maar hy is darem ook street-wise en sien gou deur haar dinge. ‘n Klap hou haar stil maar dit het só weergalm in die stil aand, dat ek nou ook wakker bly lê. Hy slaap. Diep. Snork liggies.
“Môreoggend, nog voor die sonbesies hulle pishorings afgeskud het, drop ek die clutch.” Hmmm…-die maklikste manier om slim te wees is om oor iets onnosels te dink en dan die teenoorgestelde te sê of doen- (Hy bedoel hy gaan sy vislyn met hoek diep in Oos-Londen se hawesee incast.) ’n Mens sê natuurlik díé sin met die nodige mannerismes en intonasies wat dit soos die outentieke Jacques laat klink as jy dit sou oordra aan enige een. ‘Min mense weet dat as jy koraal vat en dit bruin verf en met houtskroewe aan die skedel vassit 'n kind dan net soos 'n takbok lyk, maar ek wed jy weet, Hannes!’ dink ek half-kwaad. Help nie jy’s ontsteld nie, Freddie. Dis eerder nou die tyd om die oranje kamers van Seville lemoene uit te suig en die soet smaak in jou mond uit te dop, Biepbop! Polish af díé bottel Cointreau!
Hmmm… Die anatomie van 'n stapstewel? ‘Gee om vir jou voete,’ sê Jacques vir my en bekyk die rooi-bruin David Kramer bootse. “Hoeveel,” vra hy die Vlooimark-op-Mitchell’s Plein dude. R 150 meneer. OK. Ek vat hulle. Kry vir jou óók ‘n paar Freddie. “Freddie? Ken jy hoogstens die verskil tussen 'n sardyn en 'n snoek? Ek sal jou vertel wat jy moet weet om soos 'n ou kusbewoner te kan saampraat met die Kapenaars. “En bergklim,” hy betaal die vendor met ses R 50 note, “Daar’s ‘n lessie te leer, voor jy oorreageer - die pad kronkel hoog die berge in na waar die lug blou is en dit voel of jy in 'n verre berglandskap is, en dis moegmaak stuff so ek dink jy moet eerder die kabelkarretjie op vat.” Hy grinnik en stap oor na die jeans toe. Die son is daadwerklik ’n beneukte bal vuur hier in die middel van Kaapstad vandag. Wens dit wil reën. “Onthou jy hoe het daai polisievroumense my uitgecheck daai tyd toe jy my uit die tronk in Pretoria Central kom haal het? Ek het mos daai bruin broek aangehad wat jy vir my by die OK Bazaars gekoop het. Hierdie jean lyk net soos hy! Ek moet goed lyk om ‘n girl te kry om vir ons te wérk, Freddie. Lyk hy goed, die jean?” Vir ’n goeie rede slegte of selfs vir geen redenie kon ek nog altyd enige iemand ter woord bykom en sommer kwaai ook. Hy dink hy is Brad Pitt, tsk! Ek beter onthou ek het hom nog steeds nodig. “Lyk goed,” sê ek glimlaggend, “hoewel jy beter lyk in jou wit rugby kortbroek – wys jou tan en mooi bene af...” Hy kyk sowaar as wragtig nou krities na sy bene, wat hy een vir een oplig. “Jy’s reg, maar ek moet ‘n langbroek hê vir die aand. Hoeveel?” vra hy die stalletjie-eienaar. R 120 meneer. Hy betaal. “Hemp…” sê-vra hy my. Ek knik my kop: “Kry een, ja!” Daar’s nog oor-genoeg geld oor om ‘n woonstel te kry en die deposit sowel as die eerste maand se rent te betaal en dan nog geld oor te hê vir grocery-shopping. Ai Jacques, ons verskil soos koring- en mieliebrood, ek en jy. Ek moet soort-van amper gedurigdeur baklei vir my plekkie in die son – díé son wat jy só oënskynlik maklik jou man in staan terwyl ek hardloop en skadu soek! Ek kyk juis óp na jou dáároor. Daar is, om eerlik te wees, min anders wat jou vir my in ‘n goeie lig stel. Ek wil graag dít hê wat ek nie het nie en jỷ oor beskik in groot hoeveelhede: Die don’t care attitude. Die máák sóós jỷ wíl. Die vryheid van konvensionaliteit af. Die Fok society uitkyk. Die…mánklíkhéíd. Ek benodig dat jy dit aan my moet oordra - met my déél, sodat ek dit kan assimileer en één maak met my ander karaktertrekke sónder om hulle te verloor! Maar jy sien my nie meer ráák nie en dít maak seer…
Haar oë is toe ‘n hemelblou agter oulike nuwerwetse brilletjies, haar sterreteken Libra en sy swot Sielkunde, maar verdien ‘n ekstra geldjie om haar deur te sien, saans. Nice lyfie en groot noenoes. Jacques lyk in sy skik maar is getrek soos altyd en die twee het toe ‘n hewige argument oor vrouens en mans en elk se plek in die samelewing. Na ‘n uur sê sy haar tyd is om, neem die R 250 wat ek vir haar gee, en daar waai sy toe! Ek’s woedend. Al my moeite en hy bedonderd dit! “Man, jy weet net nie hóé dit gedoen moet word nie. Wag…” en daar tiep hy om en slaap. Ek maak vir my koffie en kyk tot láát TV. Loop slaap toe in die spaarkamer.
Hardekraaltjie Karavaanpark: in my klein karavaantjie – Geen slaap vir my as dit reën nie, o nee! Die weer is te swaar. Ek sit maar uit respek uit pénregop en lees. Ek onthou iets van Oom Chris Golden wat vir ons gesê het as kinders, toe ons vra hoekom dit reën, dis die engeltjies wat huil. As ons dan sou vra hoekom die engeltjies dan huil sê hy ongestoord: “Seker oor iets wat julle gedoen het!” Wonder waar’s hy innie wêreld? Dink ek ongewoon en skielik vanaf nêrens af aan hom. Ek druk een van die beskuitjies wat Jacques vir my gegaps het vanuit ‘n ander karavaan uit, in my warm koffie. Hierdie is anysgeur. Nice! Hy’t ook ‘n hele paar bottels drank, kwart, half en vol hier gelos, maar ek drink nie daarvan nie. My plaatstofie laat ek aanbly vir warmte.
Jacques, toe ek vir sy werkeseltjie vertel het ek en hy is nie broers nie, en met die volle waarheid uitgekom het (was ek verveeld?) het my oombliklik aangegee by die Mosselbaaise Polisie en hulle my laat opspoor waar ek toe alleen in die huurwoonstel bly – hy’t na háár toe getrek, en ek het toe darem hulle – die speurders, gekry om terug te gaan Mosselbaai-toe. Ek sou die daaropvolgende Woensdag in die hof verskyn op my eie. Jacques berou hom toe, met die gevolg dat hy my toe sak en pak na die karavaanpark toe getrek het in Belville, ‘n hele endjie van Kaapstad af, sodat sy broer nie in ‘n tronk beland soos hy nie! Hy bly egter áán by haar en voorsien my van die karavaan se deposit, huurgeld en kos en drinkgoeters, so-ook toiletware en twee nuwe komberse. Hy slaap nou en dan oor. Ek laat hom op die enkelbunker slaap en weier dat hy my dubbelbunk met my deel. Ons kyk saam rugby by ‘n rugbyveld langsaan wat aan ‘n klub behoort en stry oor ‘n paar reëls. Hy weet altyd beter!
Ons gaan ry ‘n paar keer hotrods en hy breek soos gewoonlik ‘n paar rekords. Hy lyk goed in die racing uniform. Ek voel skielik jaloers. Man ek kan mos nou regtig op my eie twee voete staan, sekerlik? Ek kán en ek gáán. Bogger hom! Hy wil nou skielik óók Belville toe trek maar dan moet ons twee in ‘n boarding house gaan bly waar daar dry cleaning gedoen word en vir ons gekook word. Miskien…is daar dalk ‘n nice girl iewers dan ook vir hom om aan die werk te kry. Hy lag diep uit sy maag uit maar ek lag nie saam nie.
‘Jy verlaat my alweer! Laat my alleen soos vantevore! Ek is altyd alleen. Nee! Jy mag nie gaan nie!’
‘ Ja Freddie. Ek is álléén in die lewe, jy is my enigste wel, die nááste, persoon aan my. Ek’s jammer oor alles. Ek sal wéér hier saam met jou kom bly. Sy beteken niks vir my nie – net geld.'
Láter terug uit Kaapstad uit in Belville, oorhandig hy die geld. R 1000. Ek vra nie oor die ander geld nie. Ek verstaan ten volle. Bye, sê hy sulkily en kyk my nie in my oë nie. Hy soen my op my voorkop. Hy ry weg, uit my lewe uit, met haar Mini, na haar toe. Ek hóóp hy is gelukkig.
Ek bel die taxi…die stasie is ‘n endjie weg en my tas swaar, die duvét ook. Annette het gesê ek kan by haar kom bly.
Ek wil hê my leser moet verstaan dat ek na liefde gesmag het wat my Pa nie vir my kón gee nie. Hy het nie geweet hóé nie en dit was nie sy skuld nie. Toe soek ek dit maar vir dit op vreemde gesigte...by diegene wat nooit my priestersklok kon lui nie. Arme húlle. Arme ék. Heheh! @#$!!?! Díé óú léwe, darem maar huh?!
Jacques het my daarná by Annette gebel en gesê hy is oppad Johannesburg toe met die trein en ek moet hom ontmoet. Dag. Tyd. Stasienommer. Ek sê ja, maar gaan nie. Ek is besig om werk te soek met Nini se klein Renault’jie. Ek het Jacques nie meer nodig nie. Die lewe gaan aan… En regs van my táns, slaap Mejuffrou, Mevrou, Ms. Egoli/Jozi/Joeys/Johannesburg soos ’n uitgestrekte urban jungle. Ek het nie lus om in hom te klouter soos 'n wafferse Tarzan meer nie, nie eers vir 'n Jane nie ☺