As jy die ou uit vrou haal, sit jy met vrxDr. Leopold Scholtz. Foto: Reint Dykema. Volgens sekeres – laat ek dit maar reguit op sy naam noem: ekstremistiese feministe – mag ’n mens nie meer die Engelse woord “woman” gebruik nie. Die rede? Die agtervoegsel “man” (met ander woorde, ’n verwysing na die manlike geslag) kom daarin voor. En dus moet dit nou “womxn” wees. Iets meer belagliks het ek byna nog nooit in my lewe gehoor nie. En dat twee hoogs geleerde professore, Christi van der Westhuizen en Melanie Judge, dit jou werklik waar in ’n lang artikel in Rapport gaan verdedig, is gewoon ’n belediging vir ’n mens se intelligensie. Dis ’n voorbeeld van ’n politieke hiperkorrektheid wat die laaste jare van kampusse in Amerika en Brittanje – interessant genoeg, nie soseer die Europese vasteland nie – na Suid-Afrika oorgewaai het. Moet my nie verkeerd verstaan nie. Ek is 100% ten gunste van gelykheid tussen mans en vroue. Met ’n vrou wat tegelyk my skerpste kritikus en trouste vriendin is aan my sy, kan dit ook nie anders nie. Maar die ou mense het gesê enigiets waar ’n “te” vóór staan (met die uitsondering van tevrede) is nie goed nie. Dus: Vrouebevryding – ja! Oorboord gaan soos die twee professore? Aikôna. Maar nou moet ’n mens in jou (teregte) kritiek op politieke korrektheid ook self nie oorboord gaan nie. Want is politieke korrektheid nie van alle tye en plekke nie? Ek onthou in die vroeë jare sestig, toe ek op hoërskool was, sou ds. Beyers Naudé op ’n keer sy teenkanting teen apartheid in ons kerksaal in Johannesburg kom verduidelik. Skemeraand, teen die tyd dat hy sou opdaag, het ’n groep woedende jong Afrikanermans hom ingewag en verhinder om die terrein te betree. Naudé het toe ’n paar woorde op die sypaadjie gesê en moes onverrigter sake weggaan. ’n Paar jaar later, in 1968, toe ek al ’n student op Stellenbosch was, het dr. Albert Hertzog, leier van die pas opgerigte verregse Herstigte Nasionale Party (HNP) ’n openbare vergadering in die Paarlse stadhuis toegespreek. ’n Oproerige skare, waarvan ek een was, het hom bestook met eiers en tamaties en sy lewe vir ’n uur of twee in ’n hel omgeskep. Vandag, noudat ek my oudag nader, skaam ek my vir dié optrede. Maar daardie soort felle onverdraagsaamheid was taamlik algemeen. In die jare veertig het ’n jong swart vuurvreter met die naam Nelson Mandela aktief openbare vergaderings ontwrig waar Indiër-sprekers opgetree het, eenvoudig omdat hulle nie swart was nie. ’n Dekade of vier later het AWB-boewe dikwels vergaderings van die Nasionale Party of die Progge uitmekaar probeer slaan. Maar dit het verder gegaan as dit. Daar was ’n ideologie van bo aan ons opgelê wat ons moes volg. Afwykings van die norm is nie geduld nie. In die laat tagtigs het steeds meer Suid-Afrikaners in Lusaka, Dakar of elders met die ANC gaan praat. Pres. PW Botha het hulle in die Volksraad met ’n woedende sarkasme gegesel. Een van hulle was nogal dr. Theuns Eloff, tans een van die mees formidabele voorvegters vir Afrikaanse taalregte. In die ANC is geen afwyking van die ideologie en rigting wat deur Moskou opgelê is, geduld nie. Diegene wat groter interne vryheid en verantwoordbaarheid van die leiding geëis het, is tereggestel of in wrede omstandighede in konsentrasiekampe in Angola en Lusaka aangehou. Ek lees soms hoe mense op allerlei forums beswaar maak teen die onverdraagsaamheid van “liberaliste”. Akkoord, liberale kan inderdaad buitengewoon onverdraagsaam wees. Maar dit geld nie net vir liberale nie. Dit geld ook vir kommuniste, fasciste en konserwatiewe. Pres. Donald Trump is op sy eie manier dus net so polities korrek soos die liberale miljoenêr George Soros. En pres. Wladimir Poetin niks minder as Jeremy Corbyn, verlinkse leier van die Britse Arbeidersparty nie. Of jy polities korrek is, word dus nie gemeet aan presies waar jy jou op die politieke spektrum bevind nie. Dis in elk geval ’n spektrum wat in ons tyd vinnig sy betekenis verloor. Nee, dit gaan hoofsaaklik om die vraag of jy ’n ekstremis of ’n gematigde is. Teen dié agtergrond was sowel Adolf Hitler as Josef Stalin en Mao Zedong die toppunt van politieke korrektheid. Hulle het immers elkeen ’n openbare klimaat geskep wat die aanhang van afwykende menings lewensgevaarlik gemaak het. Toe ek in die vroeë jare sewentig vir die eerste keer vir nagraadse studie in Nederland aankom, was dit bitter moeilik om nié links te wees nie. As wit Suid-Afrikaner moes jy by wyse van spreke maar koes-koes loop en jou woorde versigtig kies. Dit was politieke korrektheid wat die botoon gevoer het. Dis vandag minder, maar veral anders. Deesdae is dit die régses wat onverdraagsaam is, wat gematigde politici op politieke vergaderings en aanlyn onbeskof uitskel en bedreig. En, wat die toenemende regse politieke korrektheid verder voed, is die feit dat die Moslem-minderheid aangevoer word deur fundamentalistiese en onverdraagsame imams. Iemand wat die laaste tyd nogal aandag in Nederland getrek het, is die Islamitiese imam Fawaz Jneid, wat in 1992 uit Libanon aangekom het. Hy is ’n perfekte voorbeeld van ’n wanaangepaste fundamentalis wat afvalliges en ander “ongelowiges” gereeld alles wat sleg is, toewens. Hy is iemand wat nie wil rus voordat Nederland volledig deur die Islam onderwerp is nie. (Hy kan lank wag, want dit gaan nie gebeur nie.) Hoe ook al, Jneid is op sy eie manier ook polities korrek. Dit sal lesers teen dié tyd opgeval het dat ek nie ten gunste is van politieke korrektheid nie, maar dat ek dit moontlik anders bekyk as sommige mense: Ekstremisme en politieke korrektheid gaan meestal hand aan hand; so ook gematigdheid en verdraagsaamheid. Die kuns is om mense in hul eie waarde te laat. As ek opkom vir Afrikaans, moet my nie in die hoek van regse ekstremiste gaan plaas nie. En as ek menseregte bepleit, maak dit nie van my ’n polities korrekte liberalis nie. Bekyk die lewe nugter en moenie oorboord gaan nie. En skakel jou onsinverklikker vir fopnuus aan. Proff. Van der Westhuizen en Judge moet maar “womxn” wees as dit hulle bevrediging verskaf. Maar moenie van my verwag dat ek daardie soort nonsens moet navolg nie.