Demedts bly ’n rukkie weg. “Ek het vir ons ’n tafel by ’n nabygeleë restaurant bespreek,” sê Demedts, “maar ons hoef eers oor anderhalfuur daar te wees.”
“My ouers het ’n hoog-geleë plaas gekoop, aan die voet van berg Meru, weg van die koorsstreke af, maar selfs in die koelte van oerbosse het hulle twee kinders aan die koors afgegee, ’n seunskind en ’n dogter, wat die gevreesde koors in die laagliggende dele van Kenia opgedoen het.
Die skaduwees teen ’n rotsmassief beklem hom egter; hulle lyk na die skaduwees van aasvoëls wat baie hoog vlieg, maar tog duidelike skaduwees teen die kranse gooi. Vir ’n sekonde of meer sit die skaduwees teen die rotse, soos velle wat daar vasgespyker is, en dan val hulle af. Fanie lig sy kop en skroef sy oë teen die middaglig, maar sien geen aasvoëls nie. Die gevoel van beklemming bly, en Fanie besluit op die plek om om te draai en huis toe te gaan, al het hy niks vir die pot geskiet nie.
Fanie het telkens teruggedink aan daardie middag. Was dit toeval, geluk of bestiering dat hy op ’n gegewe oomblik omgedraai en op ’n gegewe punt die oerbos ingegaan het? Iets meer na links, iets meer na regs, en hy sou nie op Heinz Tegtmeyer afgekom het nie.
Dis byna ’n onmoontlikheid om die ylende vreemdeling te beweeg. Hy kan nie gestut word nie, want hy het geen krag daartoe nie; hy kan skaars sy hande roer.
Fanie sleepdra die vreemdeling – ’n Duitser, neem hy aan, want hy yl in Duits. Wanneer hy die huis sien, maak hy die Duitser gerieflik sit in die koelte en gooi sy hemp oor die kêrel. Nou draf hy, gedaan soos hy is. Gelukkig sien Toto hom van ver af en kom aangehardloop, en tussen dié twee van hulle sukkel hulle met die Duitser aan na die kliphuis teen die bult.
Skielik gaan die Duitser se oë oop. Hy soek sy maphouer, en wanneer Toto hom gerusstel en die houer voor sy gesig hou, knik hy, en dan gaan sy oë weer toe.
Fanie sê Toto aan om ’n groot vuur in die kombuisstoof te maak en groot potte en kastrolle op die stoof te sit. As dit tog net nie malaria is nie, dink Fanie. Hy haas hom na die spens waar sy ma haar medisynes aanhou.
Terwyl Toto na die vuur en badwater omsien, neem Fanie die Duitser na sy eie kamer toe. Hy trek hom uit, en trek vir hom ’n naghemp aan, en laat hom lê, met vragte komberse op hom, want die sieke het begin klappertand. Na ’n rukkie bedaar sy gebewe, en skielik sê hy: “Ich bin Heinz Tegtmeyer.”
Heinz, die Duitser, word weer tot op die vel toe uitgetrek deur Fanie. Hy staan wankelrig in die smal sinkbadjie, en verloor in sy verswakte toestand sy balans. Hy gryp wild na Fanie wat hom probeer was, en slaan sy nat arms om die boerseun en druk met sy nat voël teen Fanie se lendene. Fanie probeer om die arms om hom los te kry en lig, met ’n groot gesukkel, een arm in die lug op. Hy sien hoe die donkerrooi hare in die oksel, byna swart, na die kante toe vloei soos ’n inkklad wat water gekry het, en kyk bedwelmd daarna. Die Duitser se arm val slap langs sy bleek sy, maar net ’n sekonde lank, dan omklem dit Fanie weer.
En nou dink Fanie nie meer nie. Sy liggaam het oorgeneem. Hy laat die seep en waslap val, omknel die wit Europese lyf, en snik of hyg, hy weet self nie mooi wat hy doen nie. Op die omhelsings volg, na ’n onverduurbare pouse, ’n lang, sidderende soen. Fanie proe die spoeg in Heinz se mondhoek en skuif, bykans met weersin, sy tong na die ander hoek; maar Heinz vertolk dié gebaar as ’n aanmoediging, en nou flikker beide tonge van een mondhoek na ’n ander, en skielik diep in die grot van ’n mond in.
Terwyl Heinz aansterk, pak Fanie vir ’n twee weke toer in die veld saam met Toto. Wanneer sy ouers terug is, maak Fanie Heinz aan die sorg van sy moeder, tant Margrieta, oor.
Maar Heinz is nie meer in die kliphuis teen die berg nie. Frau Beplat het hom laat haal in ’n skotskar uitgevoer met matrasse, en met ’n afdakkie teen die son. Hy het ’n present vir Fanie gelaat, in die harde maphouer wat hy by hom gehad het: ’n akwarel van ’n lelieloper.
“Ek dink Ma moet dit maar vat,” sê Fanie skor. “Wat wil ék nou met ’n prentjie maak?” Fanie sit die prent versigtig op die spenstafel neer, en skuur by sy ma verby, want die ruimte deur toe is beperk.
Tant Margrieta wil haar hand na Fanie uitsteek, maar sy bedink haar: jy kom nie tussen ’n man en sy trane nie.
André Demedts leun vorentoe en klink sy glas teen dié van Fanie. Demedts lyk skielik soveel jonger, tussen kristalglas, damas en kroonlugters. Hy het sy werksbaadjie by die antikwariaat gelaat en ’n strooikleurige baadjie van Vlaamse linne aangetrek, wat hy op kantoor aanhou vir onverwagte geleenthede. Ook het hy sy bril afgehaal, en vir die eerste keer sien Fanie die werklike kleur van sy oë: helder seemansblou.