Groot Mere-oorstromings: die waarskuwingstekens dat huise verskuif moet word Klimaatimpaknuus
Swaar reënval en winde het in Mei 2019 in die suidooste van Michigan langs die westelike meer van Erie oorstromings veroorsaak. Tom Hawley / The Monroe News via AP
Elke herfs neem ek my omgewingstudieklas kamp op Sleep Bear Dunes National Lakeshore op Lake Michigan. Sommige jare strek die strand meer as drie meter tot by die water. Vanjaar was daar op baie plekke glad nie 'n strand nie.
Die verhaal is dieselfde in die Groot Mere. Tydens my somer-navorsingsreis na Ontario-meer en die St. Lawrencerivier het ek die aantal onderliggende dokke en geboue verloor; swem naby die oewer van die Huron-meer was 'n slegte idee as gevolg van die groot risiko van elektrokusie deur oorstroomde boothuise wat nog die sap gevloei het.
Watervlakke in die Groot mere het altyd gewissel. maar klimaatverandering gooi verby patrone uit die pik. Byna elke Groot Meer het rekordvlakke in 2019 bereik. en die jongste studies voorspel dat vlakke in 2020 selfs hoër kan wees.
Maar in plaas van ontwerpte oplossings, moet ons daarop konsentreer om uit die weg te kom.
Pasop dat die verdeling van die klimaat die ekonomiese waarde van poolsee verhoog
My navorsing kyk na die maniere waarop Kanada en die Verenigde State saam met die bilaterale Internasionale Gesamentlike Kommissie, het probeer om water in die Great Lakes-St te verstaan ​​en te beheer. Lawrence wasbak vir meer as 'n eeu.
Albei lande het groot afwykings in en uit die Groot Mere gemaak, soos die Chicago Sanitêre en skeepskanaal, sowel as talle kleiner afleidings en kanale.
In die 1950's, damme langs die St. Lawrence het hierdie reuse-rivier omskep in 'n waterkrag-swembad en navigasiekanaal en kontroversieel om die watervlakke in die Lake Ontario te reguleer. Beheer in die St. Marysrivier reguleer Lake Superior gedeeltelik. Niagara-waterval is behandel soos 'n kraan om beide hidrokrag en skoonheid op te wek. Dan is daar die 100 plus jare van ewig baggerkanale en hawens vir navigasie.
Die hoë watervlakke van Lake Michigan het die strande in die Sleeping Bear Dunes National Lakeshore in 2019 verteer. Daniel Macfarlane, skrywer met dien verstande
Kumulatief het hierdie antropogeniese ingrypings waarskynlik die watervlakke op die mere met minder as een meter verander.
Hoe Groenland se massiewe yssmelt die wêreld totaal sal verander
Intussen het gemeenskappe geleidelik die water binnegedring. Ons het seisoenale sandbars in onderafdelings verander. Metropolise soos Toronto en Chicago het hul voetspore honderde meter na die meer uitgebrei.
En dit is nie net groot damme, afleidings en stede wat 'n impak het nie. Duisende klein individuele aksies kom bymekaar, soos die breekmure, keermure en die rip-rap (gegradeerde klip of gekneusde klip) wat eienaars oprig om hutte, kothuise en ander strukture te beskerm.
Gesamentlik is ons miskien die spreekwoordelike nar wat ons huis op sand gebou het - dikwels letterlik.
Hierdie gemanipuleerde ingrypings het talle ekologiese gevolge en onbedoelde gevolge, soos indringerspesies en 'n slegte waterkwaliteit. Hulle het ook 'n samelewingskern geskep wat water op groot skaal in die Groot Mere-St kan en moet beheer. Lawrence-stelsel.
Natuurlike kragte - reën, sneeu, ysbedekking, temperatuur, verdamping - is egter die grootste bepaling van watervlakke in die Groot Mere.
Solank mense rekord gehou het, Die watervlakke in Groot Mere het geswaai. Afhangend van watter een van die Groot Mere 'n mens oorweeg, was die maksimum omvang van die watervlakskommelings die afgelope 150 jaar ongeveer een tot twee meter. Byvoorbeeld, baie hoë water het voorgekom in die vroeë 1950's, vroeë 1970's, middel-1980's en middel van 1990's.
Nou, gedryf deur 'n veranderende klimaat, vind die swaai in vlakke wat voorheen 'n paar dekades geduur het, binne 'n halwe dekade plaas. In plaas van 'n geleidelike styging en daling, gaan die mere van uiterste na die uiterste.
Hoë watervlakke oorstroom 'n huis aan die Waterfront in die St. Lawrencerivier in Mei 2017. Mike Beauregard / flickr, CC BY
Byvoorbeeld, Lakes Michigan en Huron het rekordlaagtepunte in 2013 getref, en dokke in Georgian Bay het nie die water bereik nie. Ter vergoeding het die US Army Corps of Engineers voorgestel dat riffels, basies waterspoed bultjies, op die bodem van Lake Huron se uitvloei by die St. Clairrivier geplaas word.
Nou is die Huron-meer naby aan hoë rekordvlakke en dokke is onder water. As daardie St. Clair-riffels geïnstalleer is, sou die watervlakke op die mere van Huron en Michigan vandag nog hoër wees. Dit is die tipe kortsigtige denke wat ons moet vermy.
Water benodig asemhalingsruimte. Ons moet uit die pad beweeg, eerder as om water uit ons pad te probeer skuif.
Mense het baie van die natuurlike buffers van die mere, wat wisselend water kan akkommodeer, verwyder, benadeel of vernietig. Ons het vleilande en strande aan die kuslyn uitgeroei en dit met beton bedek.
As 'n eiendom langs die Groot Mere nou nat word, sal dit in die toekoms sekerlik natter wees. Daar is wetenskaplike onsekerheid oor presies wat klimaatsverandering aan watervlakke sal doen, maar die uiterste hoogte- en laagtepunte sal erger word. Wisselvalligheid is die nuwe normale.
Soos klimaatsverandering, is die grootste struikelblokke nie wetenskaplik nie - dit is polities, ekonomies en sosiaal.
Nutswerkers maak pad langs Rue Rene in Gatineau, Que. tydens die oorstromings van die Ottawa-rivier in April 2019. DIE KANADIESE PERS / Justin Tang
Enige nuwe infrastruktuur langs Great Lakes moet oewers buigsaam, aanpasbaar en veerkragtig wees.
Maar ons moet ook besef dat die antwoord nie meer infrastruktuur is nie. Infrastruktuur is te dikwels die oorsaak van ons omgewingskwessies.
Ons moet strukture heeltemal verwyder en vermy om iets naby die waterkant te bou. Dit sal die voordeel hê dat meer van die Groot Mere vir almal toeganklik gemaak word. Aangesien regerings kwesbare gebiede vir konstruksie gesoneer het, moet finansiering van die regering voorsien word.
Thom verbind die punte tussen klimaatsverandering en die Arabiese lente
Ons moet die geleentheid gebruik om herstel natuurlike kuslyne en vleilande. Dit bied baie voordele vir watergehalte en hoeveelheid water. Wat laasgenoemde betref, kan hulle dien as waterretensiegebiede, terwyl vleilandplante erosiebeheer bied.
Dit gaan vir baie mense baie moeilik wees om te hoor - daar sal groot weerstand wees. Maar om nie te beweeg nie, gaan op die lange duur meer kos. Ons dink ons ​​kan die watervlakke beheer, maar ons moet anders dink.
Daniel Macfarlane, senior genoot, Bill Graham-sentrum, Universiteit van Toronto en medeprofessor, Western Michigan University