Kweepeer, goeie tafel en Romeinse ruïnes in Puente Genil - Reis - 2020
Kweepeer, goeie tafel en Romeinse ruïnes in Puente Genil
Soos dikwels by baie geleenthede gebeur, ken jy beter plekke van ver af as wat naby die huis is. Dit is wat, aangesien ek my rugsak aan my skouer gehang het en lang reise deur die wêreld begin doen het, dit met my gebeur het.
Spanje is 'n pêrel waarvan ek nog nie baie dinge weet nie. Te veel Daarom, toe ek die geleentheid kry om 'n toer te besoek deur die 10 Andalusiese dorpe wat die roete vorm Passiepaaie, Ek het nie twee keer gedink nie en die reis aanvaar.
Na die aangename verrassings van die mense van bok - waar ek Fran belowe het dat ek 'n woonstel sal soek om in te trek - Carmona en sy groot argitektoniese en historiese nalatenskap, Alcalá la Real en sy vesting, en Baena, was dit die beurt van Puente Genil, waar ek 'n baie vermaaklike middag deurgebring het.
Geniet van die lekkernye van die restaurant Casa Pedro
Ons kom by Genil Bridge teen middagete en ons het die luukse gehad om dit moontlik te doen die beste restaurant in die stad.
Pedro Huis Dit is in 1989 deur Pedro Lucena Ariza gestig met die enigste rede om mense te voed wat na Puente Genil gekom het. Ek kan getuig dat die doel baie goed bereik is.
Daar het ek die beste salmorejo van my lewe. Ons het so baie daarvan gehou dat ons 'n tweede groep gekry het. Die eier en 'n lekker ham bedek die romerigheid en smaak van so 'n heerlike lekkerny. Die tuisgemaakte krokette, gepaard met bros aartappels, was die aanhoor van 'n worsplaat wat die betekenis weggeneem het.
Met sulke heerlike inskrywings, het ek nie geweet hoe om die maksimum ongeskrewe te respekteer wat verseker dat in goeie restaurante nie hulle moet oorgee om nie die hoofgereg te bereik sonder om iets anders te kon eet nie. Ondanks dit, het ek moeite gedoen en 'n goeie besef geroosterde swaardvisfilet. Dit was die moeite werd.
Toe ek snork, sê ek vir die kelner dat ek nie die nageregte gaan proe nie. Arme kind, hoeveel naïwiteit na soveel reis!
die room gevulde blaardeeg en bedek met donker sjokolade en lacasitos Dit was te veel vir my. As ek met daardie gesig na my gekyk het, kon ek nie nee sê nie en ek het die laaste gat in my maag agtergelaat. Nou bly hy egter êrens in my pas vrygestelde Michelin-ster (en ek praat nie van die beroemde restaurantgids nie) en dit lyk of hy die huur lewenslank betaal het. Opofferings wat 'n mens moet maak.