Junie | 2018 | Tannie Frannie
Vroeg Vrydagoggend hoor mens hulle: die dapper voetval van die rommelstropers met die gerammel van hulle tuisgemaakte waens. Die buurt se honde is rasend. Elke keer as ons asblikdeksel op die sypaadjie daar buite die hoë hek klap, krimp ek ineen: hoe desperaat moet 'n mens wees om deur iemand anders se afval te kom snuffel? Een koue oggend toe ek die asblik buitetoe sleep, het ek en 'n ou man mekaar onverhoeds in die oë gekyk. In tipiese ontkenning het ek my rug gedraai en die hek vinnig laat toegaan. Die spore van swaarkry op sy wanhopige gesig spook nou nog by my.
Ofskoon ek weet dat herwinning lewensnoodsaaklik is, is ek eintlik te gemaksugtig om erns daarmee te maak. Toe my Kaapse skoondogter die taai kondensmelkblikkie wat ek in die herwinningsdrom gegooi het, gaan uitvis omdat dit eers silwerskoon gewas moet word, het ek besef ek het nie genoeg murg in my pype vir al daai ekstra gewassery nie. Toe my ander skoondogter dit oorweeg om meer omgewingsvriendelike babadoeke te gebruik, was my reaksie so louwarm dat sy daardie plan nou nog nie deurgevoer het nie. Die naaste wat ek ooit aan verantwoordelikheid gekom het, was om my kinders in die tagtigerjare van die vorige eeu deur middel van "Zibi die Volstruis" teen rommelstrooi te waarsku.
Nou het Liza ons uitgedaag om weer oor herwinning en 'n rommelvrye lewe na te dink. Dit het my genoop om te gaan Googleloer oor die Vrydagoggendmense en by hierdie skakel is daar 'n lysie van die soort afval wat hulle versamel en verkoop: http://informalcity.co.za/working-living-jhb
Sug… Om daardie mense se lewe met 'n haarbreedte makliker te maak, lyk dit my asof 'n gewassery en sorteerdery tog nou my voorland is…
Vandeesweek se uitdaging is om Bondels Gedagtes se storie klaar te skryf. Ag lekker – 'n storie oor 'n kat!
Die gemiaau verander in bloeddorstige gromgeluide, 'n gesis en geblaas. Neewat, met so 'n geraas is daar geen sprake van verdere stiltetyd nie. Met 'n sug staan Magrieta op om te gaan kyk wat daarbuite aangaan.
Magriet het sowaar 'n rot teen die muur vasgekeer! Dis 'n bielie van 'n rot, sy slagtande blink in die dowwe oggendlig. Magrieta gryp die eerste die beste wapen – 'n graaf wat sy na gister se tuinmaak sommer buite teen die muur staangemaak het. Blind van woede en gril slaan sy na die rot. Die ondier skarrel om die hoek, maar Magrieta se woeste hou tref…en verbrysel die kat se kop.
In totale ongeloof staar sy versteend na die stuiptrekkende diertjie terwyl die lewe uit haar uit wegsypel. Sy sien hoe sy die kat se nooi moet gaan vertel dat sy – sy, Magrieta, wat nie eens 'n spinnekop kan vrekmaak nie! – haar geliefde kat vermoor het. Sy sien hoe haar bure hier op die plaas haar met wantroue aankyk, hoe sy as katmoordenaar die lewe van 'n uitgeworpene lei… Al die vrede wat sy met soveel moeite om haar bymekaargeskraap het daarmee heen – nee! Dit kan nie, dit mag nie gebeur nie! Sy sal moet plan maak, op die een of ander manier hierdie ramp moet beredder.
Die eerste stap is om van die verdoemende getuienis van die katlykie ontslae te raak. Sy gryp die moordwapen, gaan grawe 'n graffie onder die ou peperboom. Met trane van skuld en verwyt lê sy die slap lyfie neer en gooi Magriet toe. Die geur van die klam grond slaan in haar neusgate op – hoe sal sy ooit weer kan tuinmaak sonder om hierdie afgryse te onthou? Sy strompel terug huis toe, gaan sit bewend en snikkend in die kombuis met 'n koppie warm, soet tee.
Die suiker help niks vir die skok nie, haar gedagtes maal al in die rondte. Wat nou? Sal sy gaan bieg? Of dalk 'n plaasvervangerkat by die DBV gaan soek? Swart katte kry glo moeiliker huise as die ander. Ja! Dis wat sy sal doen! Die eienares sal hopelik nie eens die verskil agterkom nie – Magriet was mos maar meestal in die skuur besig om muise te vang. Magriet die Tweede sal soos 'n eregas in hierdie huis behandel word! Sy sal op die bed mag lê en altyd van daardie duur sakkies "nat kos" met die eksotiese geure kry om te eet. So kan hierdie aaklige situasie tog vir 'n arme ou weggooikatjie ten goede uitwerk – so sit Magrieta en rasionaliseer.
Watse geluid is dit daardie? "Pirrnjiaau, pirrnjiaau…miaau?" hoor sy by die agterdeur. Magrieta se hare staan orent, die een na die ander koue rilling spoel deur haar lyf. Sy weet swart katte word, ten regte of onregte, met die donker kunste verbind – gaan Magriet dan nou by haar kom spook? So gou na die moord – kon die ellendige kat haar nie eers net so 'n ou bietjie grasie gegee het nie??
Die gemiaau raak al dringender, word naderhand 'n gegrom, gesis en geblaas. Dalk is sy in 'n parallelle heelal? Sê nou net sy is 'n genadige tweede kans gegun, sodat sy dié keer nie moord hoef te pleeg nie? Met lam bene strompel Magrieta na die kombuisdeur, ruk dit oop. Pasella die grys Afrikapapegaai sit op sy hok se dak, lustig besig om katgeluide na te boots.
Gabby se juffrou het vandeesweek die graad RR's gevra waarmee hulle pa goed is en dan een ding waarmee hy nie goed is nie. Haar eerste antwoord het ouma skoon aangedaan gehad, maar gelukkig kon sy heerlik giggel oor die laaste een.