Geskryf deur Justine Humphry en Chris Chesher
Verlede jaar, byna een derde van die Australiese volwassenes het 'n slim luidsprekertoestel gehad wat hulle 'Alexa' of 'Siri' kon aanroep. Nou, met meer tyd binnenshuis spandeer weens COVID-19, speel slim stemassistente dalk nog groter rolle in mense se lewens.
Maar nie almal omhels hulle nie. in ons papier wat in die New Media Society gepubliseer is, spoor ons angs oor slim assistente na 'n lang geskiedenis van dreigende robotstemme en vertellings in Hollywood.
Die warm en oplettende vroulike stemme van slim assistente kontrasteer met die filmargitipes van die 'dreigende man' of 'monsteragtige moeder' met hul hoogs gesintetiseerde stemme en gevaarlike waarnemende persoonlikhede.
In plaas daarvan is slim assistentstemme deur maatskappye soos Google, Apple en Amazon strategies aangepas om nuttig en simpatiek te klink.
'Dreigende mans' en 'monsteragtige moeders'
In die vroeë 20ste eeu was robotte wonderwerke van futuristiese tegnologie. Die eerste stem wat aan 'n robot gegee is, was Bell Labs 'die Voder”In 1938. Dit was 'n komplekse toestel (tipies gespeel deur Bell se vroulike telefoonoperateurs) wat stadige en doelbewuste spraak kon lewer, saamgestel uit verskillende manipulasies van gegenereerde golfvorms.
Terwyl hulle in vroeëre films, in die vyftigerjare het robotte werklik op hul eie op die skerm gekom.
Met kenmerkende klanke wat die robotte 'n gevoel van andersheid gegee het, word hulle geassosieer met verhale van wetenskap wat buite beheer geraak het, soos in Verbode Planet (1956) en The Collossus van New York (1958). HAL 9000, die berugte rekenaar in Stanley Kubrick 2001 A Space Odyssey (1968), word moorddadig omdat die rekenaar sy trou aan die missie ten koste van die bemanning toon.
Later het rolprentvervaardigers robotte begin ondersoek as moederlike figure met verkeerde instinkte.
In die Disney-film Smart House (1999), word die huis 'n beherende moeder wat woedend raak as die gesin weier om aan haar eise te voldoen. in Ek, Robot (2004) draai die rekenaar VIKI en haar robothordes teen mense om die mensdom teen homself te beskerm.
Maar miskien is die blywendste visie van robotte nie 'n dreigende man of 'n monsteragtige moeder nie. Dit is iets meer menslik soos in Runner (1982), waar die replikante moeilik is om van mense te onderskei. Hierdie humanoïde robotte oorheers steeds op die klein en groot skerm en toon toenemend meer sielkundig ingewikkelde eienskappe.
Namate die robotte Maeve en Dolores meer geestelikheid in die Westworld TV-reekse (2016) word hul gedrag natuurliker, en hul stemme word meer gebuig, sinies en selfbewus. in Mense (2015) word twee groepe antropomorfe robotte, genaamd “sintes”, onderskei deur die vermoë van een groep om meer na mense te lyk deur funksies van natuurlike gesprekke, met meer animasie en sinvolle pouses.
Van fiksie tot werklikheid
In hierdie films is die stem 'n belangrike voertuig waarmee robotte 'n persona uitdruk. Slim assistent-ontwikkelaars aangeneem hierdie konsep van die ontwikkeling van persona deur middel van stem na die erkenning van die waarde daarvan om verbruikers te laat identifiseer met hul produkte
Apple se Siri (2010), Microsoft se Cortana (2014), Amazon's Echo (2015) en Google Assistant (2016) is almal met vroulike stemakteurs voorgestel. Groot tegniese ondernemings het hierdie vroulike stemme strategies gekies om positiewe assosiasies te skep. Dit was die antitese van die dreigende manlike of monsteragtige moederlike filmargietipes.
Alhoewel hierdie vriendelike stemme verbruikers kan weerhou om van slim assistente as gevaarlike masjienmasjiene te dink, word die gebruik van vroulike stemme uitgespreek.
Slim assistente is beskryf as “vrou vervangings"En"huishoudelike bediendes. Selfs UNESCO het gewaarsku slim assistente waag die voorkoms van geslag verskans.
Miskien is dit die rede waarom die nuutste slimstem die BBC is Beeb, met 'n manlike Noord-Engelse aksent. Die ontwerpers sê dat hierdie aksent hul robot meer menslik maak. Dit weerspieël ook tradisionele mediapraktyke deur die manlike stem van gesag te gebruik.
Natuurlik is dit nie alles in die stem nie. Slim assistente is geprogrammeer om kultureel bekwaam te wees in hul relevante mark: die Australiese weergawe van Google Assistant weet van pavlova en galahs, en gebruik Australiese slanguitdrukkings.
Sagte humor speel ook 'n belangrike rol in die humanisering van kunsmatige intelligensie agter hierdie toestelle. Op die vraag: 'Alexa, is jy gevaarlik?', Antwoord sy kalm: 'Nee, ek is nie gevaarlik nie.'
Slim assistente lyk soos die humanoïde robotte in die hedendaagse popkultuur - soms amper te onderskei van die mens self.
Met stemme wat oënskynlik natuurlik, deursigtig en gedepolitiseer is, gee die assistente slegs een kort antwoord op elke vraag en haal hulle hierdie antwoorde uit 'n klein verskeidenheid bronne. Dit gee die tegniese ondernemings beduidende “sagte krag”In hul potensiaal om verbruikers se gevoelens, gedagtes en gedrag te beïnvloed.
Slim assistente speel moontlik binnekort 'n nog ingrypender rol in ons alledaagse sake. Google se eksperimentele tegnologie Duplexlaat gebruikers byvoorbeeld die assistent vra om namens hulle telefoonoproepe te maak om take soos 'n haarafspraak te bespreek.
As dit as 'menslik' kan slaag, kan dit die risiko wees om verbruikers te manipuleer en die implikasies van toesig, sagte mag en wêreldmonopolie te verdoesel.
Deur slim assistente as onskuldig te plaas deur hul stemkenmerke - ver van die dreigende mans en monsteragtige moeders van die filmskerm, kan verbruikers 'n valse gevoel van veiligheid hê.
Justine Humphry, dosent in digitale kulture, Universiteit van Sydney en Chris Chesher, senior lektor in digitale kulture, Universiteit van Sydney
Jy is hier: Tuis > Lewe > Wetenskap en Tegnologie > Van HAL 9000 tot Westworld se Dolores: die popkultuur-robotte wat slim stemassistente beïnvloed het