Laat die vonke spat
JY LEES NOU Laat die vonke spat
Hier in Europa is daar sowaar nog iets soos ’n skoorsteenveër. Nee, dis nie ’n voël met ’n swart kop soos in Suid- Afrika nie. En die skoorsteenveërs van vandag is ook nie ouens wat met roetbesmeerde gesigte op dakke dans soos in die rolprent Mary Poppins
Hoe ook al, ons het die hele winter, sonder enige probleme, ons kaggel benut. Totdat een van die tienerseuns op ’n aand ’n stewige stoel stukkend gesit het. (Is
dit te wyte aan ’n hormonale wanbalans? Of is dit net óns tienerseuns wat alle stoele so op die twee agterpote laat wieg?) Ek was lelik ontstig oor my verwoeste
stoel, maar my pragmatiese man het sy skouers opgetrek en voorgestel dat ons dit as vuurmaakhout gebruik.
Ek wou nog kapsie maak dat ons darem nie só armlastig is dat ons ons eie meubels moet verbrand soos die burgers van Stalingrad in die Tweede Wêreldoorlog
nie, toe herinner hy my dat ek onlangs op hierdie einste bladsy gepreek het oor die byderwetse nuwe sjiek van suinigheid. Oor hoeveel beter dit is om iets weer te gebruik eerder as om dit weg te gooi. So waarom nie ’n stukkende stoel weer gebruik om hitte aan ’n koue huis te verskaf nie?
Wel, nóú weet ek waarom nie, maar kennis kom mos altyd te laat. Die hout van die meubelstuk was vermoedelik behandel met ’n chemiese middel wat ons
onskuldige kaggelvuurtjie oombliklik in ’n angswekkende hellevuur laat verander het. Die brullende vlamme is hoog in die skoorsteen opgesuig, en toe spat die vonke, letterlik en figuurlik, in alle rigtings. Binne sekondes was die hele sitkamer so vol rook dat ons hoesend en proesend die vertrek moes ontruim om die brandweer te bel. My heldhaftige man het die deur toegemaak om te keer dat die rook verder versprei en toe op sy eie die vlamme probeer blus. (Wel, dit was sý idee om die stoel aan die brand te steek.)