’n Spookagtige mis hang oor haar grootwordplek, net soos die dag toe hulle hier weg is. Woon tannie Raubenheimer ooit nog hier? Leef sy nog? Sy was reeds baie oud toe Anja-hulle 10 jaar gelede hier weg is.
Die hoofstraat lyk byna identies soos 10 jaar gelede, behalwe ’n paar nuwe winkeltjies wat opgeskiet het. Die Portugees se winkeltjie staan steeds op die hoek.
Dit is nie asof enigeen van hulle sadistiese neigings gehad het nie. Dit was bloot ’n klein bietjie onskuldige pret wat skeefgeloop het.
Toe sy by die boomhuis aankom, laat luier sy die Golf ’n minuut of twee terwyl haar oë alles om haar indrink. Al wat van die boomhuis oorgebly het, is ’n paar planke wat windskeef uit die ou sipres hang.
Wat het sy verwag? Tyd het mos ’n manier om dinge te verrinneweer. Anja sien geen ander voertuig nie. Sy is amper doodseker die ander twee gaan nie opdaag nie.
Sy skakel die Golf af en klim steunend uit. Vandag voel sy ouer as haar 26 jaar. Sy stap na die bagasiebak en haal ’n graaf uit. Dit is loodswaar in haar hande.
Sy, Melissa en Brenda het van die biblioteek af gekom. Hulle was vroeg klaar met die aardrykskundetaak en het doelloos rondgeslenter. Die stootwaentjie wat op oom Manuel se stoep gestaan het, het hulle soos ’n magneet aangetrek.
Dit was beslis tannie Raubenheimer se waentjie. Oral waar die tannie gegaan het, kon ’n mens die tjier-tjier van die uitgedroogde wieletjies van ver af hoor. Dit was eienaardig dat die stootwaentjie juis op dié dag alleen op die stoep gestaan het.
Die plan was om dit weer in ’n later stadium aan tannie Raubenheimer terug te besorg, miskien nog ’n beloning op die koop toe te ontvang. Hoe het die plan nie geboemerang nie! Daardie aand kon Anja nie die huis verlaat nie.
Die storie van die verskriklike ding wat tannie Raubenheimer oorgekom het, het die hele Rivierdorp vol gelê.
Anja trek haar asem diep in, buk af en lig die tassie uit die vlak graf. Sidderend diep sy die bondeltjie uit die tassie op en loop daarmee terug na die Golf.
Die ou lap voel skurf onder haar vingers toe sy die bondeltjie op die sitplek langs haar neersit. In ’n dwaal skakel sy die voertuig aan en ry na waar tannie Raubenheimer se huisie jare gelede gestaan het.
Toe Anja voor die huisie stilhou, klim sy uit en stap doelgerig met die bondeltjie na die voordeur. Dit is nou of nooit. Met bewende hande klop sy en die paar minute tot sy die geritsel aan die binnekant van die voordeur hoor, voel soos ’n ewigheid.
Sy bewe toe sy die vrou voor haar sien. Tannie Raubenheimer lyk nog weerloser as wat sy haar onthou. Die tannie se oë lyk vraend toe Anja beduie wie sy is en ná ’n rukkie wys sy met haar kop dat hulle moet deurstap na die sitkamer.
Die tannie gaan sit op ’n riempiestoel en beduie vir Anja om dieselfde te doen. Na ’n oomblik se stilte lui tannie Raubenheimer ’n klokkie en iemand – dit lyk presies net soos die versorger van daardie jare –kom hoor of hulle enigiets wil drink.
Met ’n koppie koffie in die hand probeer Anja haar woorde formuleer. Waar begin ’n mens? Hoe sê ’n mens vir iemand anders jy is die oorsaak van al haar pyn die afgelope jare?
Toe sy sowat twee uur later weer die Golf se neus uit die dorpie stuur, merk sy op die misgordyn het gelig en sy weet sy is waarlik vry van die verlede.