Demareteion muntstuk van die 5de eeu vC - Geskiedenis Podcasts - 2021
Geskiedenis van die jainisme
Jainisme is 'n godsdiens wat in antieke Indië gestig is. Jains spoor hul geskiedenis op deur vier en twintig tirthankara en eerbiedig Rishabhanatha as die eerste tirthankara (in die huidige tydsiklus). Sommige artefakte wat in die Indusvallei -beskawing voorkom, word voorgestel as 'n skakel na die antieke Jain -kultuur, maar baie min is bekend oor die ikonografie en skrif van die Indusvallei. [ aanhaling nodig ] Die laaste twee tirthankara, die 23ste tirthankara Parshvanatha (ongeveer 8de tot 7de eeu v.G.J.) en die 24ste tirthankara Mahavira (ongeveer 599 - 527 v.C.) word as historiese figure beskou. Mahavira was 'n tydgenoot van die Boeddha. Volgens Jain -tekste was die 22ste Tirthankara Neminatha het ongeveer 85 000 jaar gelede geleef en was die neef van Krishna. Jains beskou hul godsdiens as ewig.
Die twee hoofsekte van die jainisme, die Digambara en die Śvētāmbara sekte het waarskynlik begin vorm in die 3de eeu vC en die skeuring was teen ongeveer 5de eeu nC voltooi. Hierdie sektes het later onderverdeel in verskeie sub-sektes soos Sthānakavāsī en Terapanthis. Jainisme bestaan ​​saam met Boeddhisme en Hindoeïsme in antieke en middeleeuse Indië. Baie van die historiese tempels is in die 1ste millennium nC naby die Boeddhistiese en Hindoe -tempels gebou. Na die 12de eeu het die tempels, pelgrimstog en die naakte asketiese tradisie van Jainisme vervolg tydens die Moslem-bewind, met die uitsondering van Akbar wie se godsdienstige verdraagsaamheid en ondersteuning vir Jainisme gelei het tot 'n tydelike verbod op die doodmaak van diere tydens die Jain-godsdienstige fees van Paryusan . Die stigter van die jainisme was Tirthankara Aadinatha.
Toe Kores die Grote (550–530 vC) aan bewind kom, was muntstukke onbekend in sy koninkryk. Ruilhandel, en tot 'n mate silwergoud, is in plaas daarvan vir handel gebruik.  Dit blyk ook dat die praktyk van die gebruik van silwerstawe vir geldeenheid vanaf die 6de eeu in Sentraal -Asië algemeen was. 
Kores die Grote het munte aan die Persiese Ryk bekendgestel na 546 vC, na sy verowering van Lydia en die nederlaag van sy koning Croesus, wie se vader Alyattes die eerste muntstuk in die geskiedenis op die been gebring het.  Met sy verowering van Lydia, het Cyrus 'n gebied verkry waarin muntstukke uitgevind is, ontwikkel is deur middel van gevorderde metallurgie en reeds ongeveer 50 jaar in omloop was, wat die Lydiaanse koninkryk een van die voorste handelsmagte van die tyd maak. 
Dit lyk asof Cyrus aanvanklik die Lydiaanse muntstuk as sodanig aangeneem het, en Lydia se leeu-en-bul-Croeseid-muntstuk aangegaan het.  Die stater -munte het 'n gewig van 10,7 gram, 'n standaard wat aanvanklik deur Croesus geskep is, wat toe deur die Perse aangeneem is en algemeen bekend staan ​​as die 'Persiese standaard'.  Die Perse het ook postume gesneuwelde Croeseid-halfstaters geslaan, met 'n gewig van 5,35 g, wat die gewigstandaard sou word vir die latere Sigloi, wat aan die einde van die 6de eeu vC bekendgestel is.  
Kort na 546 het Kores ook die volle beheer oor Klein -Asië, insluitend ander streke soos Lycia, Caria of Ionia, na die verowerings van sy generaal Harpagus.  Met die verowering van Lydia en die aanneming van Lydiaanse muntstukke, het die ontluikende Achaemenidiese Ryk dus toegang verkry tot die modernste muntstuk van sy tyd en die ekonomiese mag wat daarmee gepaard gaan.  Die munt was geleë in Sardis, nou die hoofstad van al die westelike satrapies van die Achaemenidiese Ryk, en het voortgegaan met geslaan onder Kores.  Hierdie muntstuk sou die westelike deel van die Achaemenidiese Ryk voorsien. 
Tegnies gebruik hierdie vroeë muntstukke stote op die agterkant, terwyl die voorkant in 'n beeldvormige ontwerp bestaan ​​("sterf en pons" -tegniek, eerder as die latere "twee sterf" -tegnieke).  Die Lydiaanse munte het dubbele stote op die reservaat gebruik, 'n tegniek wat in die tyd van Darius vereenvoudig sou word deur 'n enkele omgekeerde pons op 'n muntstuk te gebruik.  Sommige van die vroegste Lyciaanse munte onder die Achaemenids gebruik ook 'n dierlike ontwerp op die voorkant en maak stote op die agterkant, wat ontwikkel het tot meetkundige vorms, soos twee diagonale tussen uitsteekende reghoekige rande.  
Portrette van verandering: Ou muntstukke
Die draagbaarheid van muntstukke maak dit perfek om idees te deel en beelde oor tyd en plek te vervoer.
Deur & lta href = & quothttps: //www.artic.edu/authors/45/elizabeth-benge"&gtElizabeth Benge & lt/a & gt
Of dit nou oud of modern is, weerspieël muntstukke die kultuur wat dit veroorsaak het, insluitend aspekte van politiek, ekonomie, godsdiens en selfs mode en styl. En dit is nog meer 'n wonder dat sulke uitsonderlike detail op so 'n klein skaal gekommunikeer kan word. Die permanente versameling van die museum bevat meer as 1200 muntstukke, waarvan die meeste uit antieke Griekse, Romeinse en Bisantynse tydperke kom en strek oor die vroeë 6de eeu vC tot en met die 11de eeu nC. Danksy die wonderlike vakmanskap van antieke gravure bevat hierdie muntstukke leidrade oor die verhale agter hul skepping en die stede wat dit verteenwoordig.
Stater (muntstuk) wat 'n hurkende hond uitbeeld, 5de eeu vC
Grieks Kyzikos, Mysia (nou Turkye)
Geleerdes is oor die algemeen dit eens dat die vroegste munte geslaan is van electrum ('n natuurlike legering van goud en silwer) in Lydia ('n gebied van wat tans Wes-Turkye is) rondom die middel van die 7de eeu vC. Die term "geslaan" verwys na die tegniek wat gebruik word om muntstukke te maak, waar 'n leë metaalskyf tussen twee matryse geplaas word, wat dan met 'n swaar hamer geslaan word. Kyk na hierdie proses in aksie in hierdie video.
Vroeë Griekse munte het elemente uitgebeeld wat belangrik was vir die uitreikingsstad. Die teelvis ('n soort tuna), gesien onder die hurkende hond op die muntstuk (links bo), was so 'n belangrike deel van die plaaslike ekonomie in Kyzikos dat dit op al die munte van die stad verskyn.
Tetradrachme (muntstuk) wat die godin Athena uitbeeld, 490-322 vC
Hierdie munt uit Athene beeld die profielhoof van die godin Athena, die beskermheer en die beskermer van die stad, aan die voorkant uit, terwyl die uil van Athena, 'n gewilde onderwerp, aan die agterkant gesien word. Ander belangrike elemente kan op munte verskyn as diere, natuurlike hulpbronne en verwysings na historiese gebeure of die stigting van 'n stad.
Die insluiting van belangrike mense en simbole duur voort tot in die Romeinse tydperk. Die vroegste silwer muntstukke van Rome uit die 3de eeu vC was gebaseer op die van die Grieke in beide ontwerp en gewig, maar bly 'n unieke Romeinse styl. Nadat Augustus die eerste Romeinse keiser geword het, het profielportrette van heersers of ander lede van die keiserlike familie 'n standaardonderwerp op munte in die hele Romeinse Ryk en in die Bisantynse tydperk geword. Soos Griekse muntstukke, het antieke Romeinse muntstukke beeldmateriaal gebruik om boodskappe oor te dra, maar muntstukke word meer gereeld as propaganda gebruik om idees oor die keiser se reg om te heers te versterk.
Baie inligting kan by die kleinste besonderhede ingesluit word, en sommige munte is meer ingepak as ander.
Denarius (muntstuk) wat Pompeius die Grote uitbeeld, 42-40 vC
Uitgegee deur die Romeinse Republiek, Sextus Pompeius Magnus. Roman, geslaan in Sicilië
Die voorkant van hierdie Romeinse denarius toon die profielhoof van Pompeius die Grote, wat in 48 vC vermoor is. Die muntstuk is uitgereik deur een van Pompeius se seuns, Sextus, wat die beeld van sy vader ingesluit het om sy eie assosiasie met hom te versterk. 'N Inskripsie op die agterkant verklaar Sextus as bevelvoerder van die vloot en die seekus, 'n titel wat die senaat hom in 43 vC toegeken het. Boonop sien ons twee besige figure wat die mite toon van die Catanese broers Amphinomus en Anapius wat hul ouers gered het van die uitbarstende berg Etna in Sicilië (waar Sextus gevestig was). Die verhaal weerspieël die vroomheid wat Sextus wou oordra. Neptunus (Grieks Poseidon), die god van die see, verskyn tussen die broers en versterk Sextus se titel as bevelvoerder van die see. Neptunus se regtervoet rus op 'n skip van 'n skip, en 'n mantel is oor sy linkerarm, terwyl hy aan sy regterkant 'n aplustre, die agterste pos van 'n vlootskip, wat dikwels 'n simbool van vlootoorwinning is, beklee.
Solidus (muntstuk) van Theophilus, 829-831
Bisantynse, geslaan in Konstantinopel
Nadat die Christendom die amptelike godsdiens van die Romeinse Ryk geword het, is die voorheen alomteenwoordige profielportretkop vervang deur afbeeldings van die voorkant of van die hele liggaam, soos hierbo gesien of in die muntstuk van Heraclius. Christelike simbole oorheers stadig die ikonografie, hoewel Griekse titels en frases die Latyn vervang het, aangesien die publiek Grieks as die voertaal gebruik het. Bisantynse munte beklemtoon ook die noue verhouding tussen aardse vorste en die hemelse koninkryk. In teenstelling met die naturalistiese en dinamiese profielportrette van die Romeinse Ryk, lyk die heersers oor die Bisantynse muntstuk meer voorwaarts, meer abstrak en lineêr, en sonder unieke eienskappe of persoonlikheid. Die klem op die amp en die opvolgingslyn word die fokuspunt as 'n heerser die publiek vertroud wil maak met sy voorgenome opvolger, 'n effektiewe propaganda -instrument was om hulle saam op dieselfde muntstuk te wys. Tot in die 11de eeu was 'n voorste borsbeeld die voorkeurkeuse vir die keiserlike tipe, maar daarna was 'n staande figuur meer algemeen en verskyn dit saam met Christus of een van die heiliges.
Histamenon (muntstuk) van Romanus III Argyrus with Christ Enthroned, 1028–34
Dit is slegs 'n handjievol van die muntstukke in ons versameling. Van die byna 300 kunswerke wat in die Mary and Michael Jaharis Galleries van Griekse, Romeinse en Bisantynse kuns te sien is, is byna 70 munte. Tans word muntstukke geslaan in 'n proses soortgelyk aan dié wat in die antieke Mediterreense wêreld gebruik is, hoewel op industriële skaal. Die ontwerpe weerspieël steeds belangrike oomblikke in die geskiedenis en herinner ons daaraan dat besonderhede soveel kan onthul. Dus, onthou dat die volgende keer dat u 'n verandering in u sak of beursie bereik, nie net munt is nie. Dit is 'n klein portret van ons tyd.
—Liz Hahn Benge, versamelingsbestuurder, Arts of Africa en Arts of the Ancient Mediterranean and Byzantium
Griekse munte agtergrond
Volgens die antieke Griekse historikus Herodotus is die oudste munte in die 7de eeu vC deur die ryk konings van Lydia geskep. Lydia was in die westelike deel van die huidige Turkye, oorkant die Egeïese See van Griekeland. Muntstukke was destyds 'n legering genaamd electrum, wat 'n kombinasie van silwer en goud was. Onder koning Croesus in die middel van die 6de eeu vC het munte óf suiwer silwer óf suiwer goud geword. Hulle waarde was gebaseer op die hammerslag in die stuk, wat 'n dier soos 'n bul of leeu uitbeeld.
Die Griekse maritieme stadstaat Aegina word gekrediteer met die skepping van die eerste werklik Griekse munte. Hulle muntstukke, gemaak van silwer, het 'n skilpad op die voorkant en vierkante aan die agterkant. Die vierkante het gewig afgebaken, wat die muntstukke hul intrinsieke waarde gegee het. Die Aegina -silwer muntstukke was ongeveer 6,2 gram, wat 'n standaard geword het in die Argaïese Griekse wêreld. Daar word na hierdie en toekomstige munte verwys as 'drachma', die Griekse werkwoord 'om vas te vat'.
Teen die einde van die 500's vC het Athene sy mag begin uitbrei. Hul bekendste en mees gebruikte muntstuk was die tetradrachme, wat ongeveer 4 drachme gelyk was.
Die geldstandaard vir tetradrachme het bekend gestaan ​​as die solder drachm, wat ongeveer 4,3 gram silwer was. Hierdie munte het die bynaam "uile" gekry op grond van hul ontwerp: 'n agterkant met die uil van Athena. Op die voorkant was 'n syportret van die Godin van Wysheid self. Muntstukke gedurende hierdie tydperk was baie wydverspreid, en is ver buite Griekeland gevind.
Gedurende die klassieke tydperk, wat begin het na die Persiese oorloë van 480 v.C., het die muntstukke 'n hoogtepunt bereik. Daar was 'n groot hoeveelheid goue en silwer muntstukke in omloop uit baie van die groter stadstate. Elkeen van die groter stadstate het muntstukke geslaan met simboliese ikonografie. Net soos Athene, het baie muntstukke die hoof van 'n godheid of mitologiese held bevat. Die omgekeerde sou 'n landmerk of item van betekenis illustreer. Alexander die Grote het 'n beduidende invloed op muntstukke gehad. Onder sy bewind het myntstukke muntstukke in groter hoeveelhede vervaardig en met soortgelyke tipe en gewig.
Die Hellenistiese tydperk, wat omstreeks 323 vC begin en in 31 vC eindig, word gekenmerk deur 'n meer produktiewe verspreiding van die Griekse kultuur. Griekse koninkryke het ontstaan ​​op plekke soos Egipte, Sirië en Indië. Baie van hierdie nuwe koninkryke het begin om hul eie munte te slaan wat gemaak kon word van brons, goud en metale. Die solderdrachm uit Athene het egter die silwer standaard gebly. Die nuwe koninkryke het 'n nuwe ontwerptipe geïmplementeer: portret van lewende konings. Alhoewel portrette ernstig onder Alexander begin het, was die uitbeelding van konings wat tans aan die bewind was nuut en nie 'n beeld wat die meeste Griekse stadstate gepas gedink het nie.
Nadat die Romeine Griekeland verower het en die Hellenistiese tydperk tot 'n einde gekom het, het die Griekse stadstate 'n tyd lank hul eie silwer- en bronsmuntstukke geslaan onder die titel Romeinse provinsiale geldeenheid.
Hoeveel is u Griekse munt werd? Sien meer in ons prysgids.
Die Gupta Rise and a Marriage (3de CE – 5de CE)
In die tweede dekade van die 4de eeu nC het die opkoms gekom van een van die grootste en mees gevierde dinastieë van Indië - dié van die Guptas. Daar word gesê dat hierdie dinastie, wat die komende twee en 'n kwarteeu die Indiese subkontinent oorheers het, 'n Goue Eeu ingelui het, wat letterlik letterkunde, kuns, wetenskap, argitektuur, filosofie, godsdiens en staatskaping laat blom het. Dit was 'n era van groot stabiliteit en voorspoed en kulturele evolusie.
Maar wat was die gebeure wat gelei het tot die stigting van hierdie magtige Ryk en die kulturele ontwaking wat dit teweeggebring het?
Teen die einde van die 3de eeu nC was die magtige ryk van die Kushanas 'n saggies vervaagde herinnering. Op sy hoogste hoogte het die Kushana-ryk (1ste tot 3de eeu nC) van Afghanistan in die noordweste tot in die ooste van Bengal versprei, en dit was die grootste bekende ryk in antieke Indië, gebou deur die keiser Ashoka van Mauryan (r. 269-232 vC). Maar hul bloeitydperk het tot 'n einde gekom toe die Ryk na die laaste magtige Kushana-keiser Vasudeva (191-232 nC) in die westelike en oostelike helftes verdeel het.
Die westelike helfte bestaan ​​uit die Afghaanse koninkryke, die Noordwes -grensprovinsie (NWFP) en dele van Punjab en Kasjmir. Die oostelike helfte bestaan ​​uit die Ganga-Yamuna Doab en Eastern Punjab. Die Oostelike Ryk, met sy hoofstad in Mathura, geniet nou nie meer die rykdom wat uit sy westelike provinsies gevloei het nie, en dit het die ekonomie tot stilstand gebring. Die laaste van die keiserlike heersers van Kushana was Vaishishika (247-265 nC), 'n bleek skaduwee van sy groot voorgangers. Na hom was die Kushanas nie meer 'n mag om mee rekening te hou nie.
Die einde van die Kushana-era in Noord-Indië, omstreeks 250-270 nC, het gelei tot die verbrokkeling van die Ryk en die opkoms van 'n groot aantal klein state en stadstate. Elke vasaal, bondgenoot en plaaslike heer het gedroom van onafhanklike heerskappy en die hele Noordelike vlaktes van Indië breek langs stamlyne en kragsentrums. Die verskillende vasale en goewerneurs van die Kushanas (soos die Nagas van Padmavati, Yaudheyas, Lichchhavis, ens.) Verklaar onafhanklikheid, net soos die talle ouer state/stamme wat saamgevoeg is in die Ryk. Die skeef en inslag van die stof van Noord -Indië het dramaties verander met die val van die Kushana -ryk.
Intussen het die opkoms van die Sassaniese Ryk (224-641 nC) van Persië, wat van Klein-Asië tot by die oewer van die Indusrivier gestrek het, in die weste versnel. In 224 n.C. het Ardashir V van die Koninkryk van Pars die juk van die swak Partiaanse monarg Artabanus IV in die Slag van Hormozdgan (224 n.C.) afgewerp en homself as keiser Ardashir I van die Sassaniese dinastie gekroon. Hy het gou in Sindh aangekom en nadat hy die Westelike Kushanas onderwerp het, verklaar hy homself 'Kushanshah'. Hierdie Kushanas het sy vasale geword.
Die Sassaniërs het hul Ryk spoedig uitgebrei tot aan die Indus teen die einde van die 3de nC, en alle daaropvolgende Indiese ryke moes hulle tevrede stel met die lande oos van die Indus. Die Sassanian King Shahpur I (240-270 CE) het die Westerse Kushanas omvattend verslaan en hul Ryk ingesluk. Dit het 'n einde gemaak aan hierdie tak van die Kushanas.
Baie van die vroeëre republieke wat uit die Mahajanapada-periode van die 6de en 5de eeu vC dateer, het met verskillende grade van onafhanklikheid oorleef as deel van die Magadhan-ryk, en hulle het ook in die post-Mauryan-fase met soortgelyke reëlings voortgegaan as deel van die die Indo-Griekse en Kushana-ryke. Hierdie lys bevat die Lichchhavis en die Malwas. In ruil vir hul onderdanigheid en getrouheid, kon hulle beperkte outonomie hê.
Hierdie republieke het bestaan ​​vanaf die tyd van die Tweede Verstedeliking, vroeër as 500 vC, en was onderwerp en saamgevoeg in die verskillende iterasies van die Magadhan -staat, van Bimbisara (ongeveer 543 - 491 vC) tot Ashoka. Dit sluit nie net die Mahajanapadas in nie, maar ook talle kleiner state soos die Nagas van Mathura, die Yaudheyas van Punjab-Haryana, die Arjunayanas en die Pauravas van Wes-Uttar Pradesh, die Audumbaras van Punjab en die Sibis en die Malwas van Suid-Rajasthan. Baie van die stadstate soos Kashi (Varanasi), Mathura (in UP), Eran (in Madhya Pradesh) en Tripuri (in MP) was ook deel van hierdie proses.
Die Madras van die Punjab was 'n groot vegterstam wat in die epos en in Sanskrit en Pali -werke genoem word. Dit was 'n Madra -prinses wat een van die drie vrouens van Bimbisara geword het en hom daardeur toegang tot die handelsroete na Gandhara gegee het. Dit is slegs een van die stamme van die onverdeelde Punjab naby die moderne Sialkot in Pakistan (antieke Sagala, dit was ook hul hoofstad), wat op verskillende tye onafhanklik en op 'n ander tyd 'n vasalstaat was. Die Madras het ook tot onafhanklikheid in die post-Kushana-periode tot hul uiteindelike onderwerping deur die Guptas in die 4de eeu nC.
Die Yaudheyas, wat die eerste keer vermeld word in die Junagadh-inskripsie van die Westerse Kshatrapa-heerser Rudradaman (130-150 nC), was 'n hewige republikeinse staat in Noord-Rajasthan en die suide van Punjab-Haryana. Hulle is bekend uit hul muntstukke en word vermeld in inskripsies van die Kshatrapas en die Guptas. Hulle was bekend as kwaai vegters en moes die Satavahana -koning Satakarni twee keer verslaan het.
Ten suide van die Yaudheyas, in die omgewing van Chittor in Rajasthan, het ons die oorblyfsels van die Sibi's, en in die suidweste, in die noorde van Madhya Pradesh, het ons die Malwa-republiek. Die Malwas, wat ons bekend was uit die tyd van Alexander die Grote, het van die NWFP verhuis en uiteindelik hul tuiste gevind in die streek wat hul naam dra tot vandag toe-die Malwa-plato (dele van die huidige Westelike Madhya Pradesh en Suid- Oos -Rajasthan). Na die val van die Kushana -ryk, bevestig die Malwas vinnig hul onafhanklikheid. Die Arjunayanas van Punjab het aan die bewind gekom na die ineenstorting van die Mauryan -ryk en het gou vir hulle 'n prinsdom uitgekryt waar hulle onafhanklik of as vasale regeer het tot in die 4de eeu nC.
Die streek Gujarat, Kutch, Suidelike Rajasthan, Noordwes-Maharashtra en Wes-Madhya Pradesh was stewig in die hande van die Westelike Kshatrapas (35-405 nC). Dit was die laaste verenigde bastion. Hulle was in die nasleep van die Kushana -ryk, die een stabiele staat in Wes -Indië, en het geduur totdat hulle heeltemal verower en geïntegreer is in die Gupta -ryk in 412 nC.
Hulle bure, die Satavahanas (100 BCE-3rd CE), het reeds aan die begin van die 3de eeu CE gedaal, grootliks te danke aan die afname in die Indo-Romeinse handel, wat 'n groot deel van hul ekonomiese rykdom uitgemaak het. Teen 225 nC was hulle nie meer 'n mag om mee rekening te hou nie. Die Satavahana -feudatoria, die Chutus van Banavasi (in Karnataka) en die Ikshavakus in Andhra Pradesh, verklaar spoedig hul onafhanklikheid en stig hul eie state. Die Ikshavakus regeer honderd glorieryke jare voordat hulle ook val in die tyd en die swaarde van hul bure.
In Tamil Nadu sien ons die aankoms van wat blykbaar die eerste nie-plaaslike dinastie is, dié van die Pallavas (voorheen het slegs die plaaslike Cholas, Cheras en Pandyas die suidelike punt van Indië regeer). Ons begin ook die koms sien van die Kalabhras in die Bengaluru-streek en die Shalankayana-heersers van Vengi, wat die kortstondige Ikshavaku-staat opvolg. Die Kalabhras was miskien die interessantste, aangesien hulle herhaaldelik diep in Suid -Indië binnegedring het en baie beskerming aan die Jainisme gebring het.
In die Vidarbha-streek van Maharashtra het die laat 3de eeu nC die opkoms van die Vakataka-ryk onder hul stigter Vindhyashakti (250-270 nC) gevind, wat spoedig beheer oor die oostelike Maharashtra (van die plaaslike hoofmanne en klein koninkryke in Vidarbha) oorgeneem het en gelê het die stigting van 'n Ryk wat deur sy opvolger Pravarasena I vergroot is tot 'n massiewe staat wat strek van die Narmada tot Andhra Pradesh, en van Vidarbha tot by die berge van die Westelike Ghats.
Terwyl dit alles aan die broei was in die westelike en suidelike dele van Indië, het die noorde en die ooste hul eie fraksionering ondergaan. Die gebied wat ons vandag ken as Assam, het die opkoms gevind van die vroegste georganiseerde state waarvan ons weet, in die koninkryke Kamarupa en Davaka (ongeveer 300 nC). Davaka, wat oos van Kamarupa in die Brahmaputra -vallei gelê het, is gou opgeneem in die Kamarupa -staat toe dit ooswaarts uitgebrei het. Maar in die uiterste noorde van die Ganga -vallei sien ons miskien die begin van die belangrikste spelers van hierdie tyd, die koninkryk van die Lichchhavis.
Die staat Lichchhavi kan sy geskiedenis na die tyd van die Mahajanapadas herlei. Volgens historici beset die Lichchhavis die gebied Magadha en die gebiede noord daarvan tot by die Kathmandu -vallei. Die Lichchhavis was 'n baie belangrike dinastie in die pre-Boeddhistiese en Boeddhistiese tyd, en die Boeddha self het aan een van hul stamme behoort en is op hul gebied bedink en gebore. Hulle het in die daaropvolgende Magadhan-periode verdwyn en in die 2de-3de eeu nC uit relatiewe onduidelikheid teruggekeer en 'n baie kritieke rol gespeel in die vorming van die Gupta-ryk (laat 3de-6de eeu nC).
Ander historici plaas hulle gedurende hierdie tydperk rondom Vidisha (in die huidige MP), en daar is dus 'n mate van verwarring oor die presiese oorsprong daarvan. Dit neem in elk geval niks weg van hul belangrikheid in die komende nie. Die ontdekking van die standbeeld van koning Jayavarman, gedateer tot 185 nC, uit Kathmandu in 1991, het deur baie mense gesien dat hulle alle eise wat hulle nie hier regeer het nie, betaal het.
Die 3de eeu nC was 'n tydperk van groot godsdienstige omwenteling in Noord -Indië. Boeddhisme het sy geskrifte amper verloor, aangesien dit nog nooit neergeskryf is nie, en die Sri Lankaanse heerser Vattagamini-Abhaya (89-77 v.G.J.) het die monnike gedwing om die tekste oor te skryf. Voor dit is die Boeddhistiese skrif gememoriseer, nie geskryf nie, soos die Boeddha gesê het "niks is permanent nie". Dit het die aanpassing van die Tripitakas of Die drie mandjies (die tekste wat direk aan die Boeddha toegeskryf word) en interpolasies.
Groepe monnike het 500 jaar lank die Drie mandjies en ander tekste. Groot hongersnood in Sri Lanka in die 1ste eeu v.G.J. het daartoe gelei dat monnike weens 'n gebrek aan aalmoese gesterf het. Slegs koninklike skenkings het hulle aan die gang gehou. Die koning eis dat hulle die Skrif moet skryf as hy hulle verder moet help. Hulle het dit wel geskryf, maar nou was daar verskeie weergawes. Dit het gelei tot 'n grootskaalse rimpeleffek van transkripsie van tekste, wat al 500 jaar lank mondeling was.
Daar was baie verwarring, want die talle weergawes stem nie altyd ooreen nie, danksy latere interpolasies. Die Kushana -keiser Kanishka het die 4de Boeddhistiese Raad geroep om die Sharvastivadin -sekte ('n baie belangrike en kragtige Boeddhistiese sekte in die 1ste eeu nC) te help om orde in die Abhidhamma Pitaka (een van die Tripitakas, bevat dit gedetailleerde skolastiese aanbiedings van leerstellige materiaal wat in die Boeddhist voorkom sutras).
Boeddhisme in die 3de eeu nC was op baie subtiele maniere besig om agteruit te gaan in die Ganga Yamuna Doab. Dit het goed gevaar in Sentraal -Indië, Suid -Indië, Sri Lanka en die Tibetaanse gebied, maar dit was in baie opsigte nie so sterk soos 'n eeu gelede nie. Dit is miskien die rede waarom ons die opkoms van Hindoeïsme gedurende hierdie era sien. Dit, natuurlik, die opkoms van Hindoeïsme word gesien op die munte van die Kushana -keisers.
Ook die jainisme het 'n soortgelyke krisis ondergaan en 'n groot skeuring het gelei tot die totstandkoming van die Shwetambara- en Digambara -sektes. Die tekste het in baie gevalle verlore gegaan en dit was eers in die 2de/3de eeu nC dat die groot Jaina Acharya Kundakunda die geskrifte van die Digambara Jains herorganiseer het, wat tot 'n herlewing gelei het. Die Shwetambaras moes wag tot die Raad van Vallabhi (moderne Vallabhipur naby Bhavnagar in Gujarat) in die 5de eeu nC vir hul godsdienstige herorganisasie.
Dit lyk asof die Sanskrit -taal sy plek onder die verskillende streke Prakrits en Apabrhamshas (tale wat in Noord -Indië gepraat is voor die opkoms van die moderne tale) van die Boeddhistiese tydperk verloor het, maar dit het 'n stille terugkeer gemaak as liturgiese taal en dit word gou gesien styg tot wat sy grootste en goue era sou wees.
Intussen het êrens in Noord -Indië (historici nog steeds nie presies weet waar nie), in óf Bengaal óf in die onderste Ganga -vallei, 'n klein koninkryk, bekend as die Gupta -staat, onder sy eerste heerser Sri Gupta 'n geruime tyd in die laat 3de eeu nC gestyg. Die enigste opmerking wat ons van Sri Gupta weet, afgesien van die Allahabad Prashasthi van Samudra Gupta, is afkomstig van die geskrifte van die Chinese Traveler Yijing/It-Sing, wat in 673 CE na Indië gekom het om 11 jaar lank Boeddhisme in Nalanda te studeer.
Hy vertel dat Sri Gupta 'n tempel gebou het vir Chinese Boeddhistiese reisigers in die ooste van Indië, op 'n plek genaamd Mrigashikhavana. Aangesien ons weet dat Yijing via die seeroete gekom het, sou dit logies in Bengale wees, en dit sal goed ooreenstem met sommige van die veronderstellings dat die vroeë Gupta -staat hier na vore gekom het.
Hiuen Tsang, wat na Yijing na Indië gekom het, noem ook die Chinese tempel en plaas dit meer as 40 yojanas (a yojana was 'n antieke afstandsmaat en was 8-12 km lank) na die ooste van Nalanda en langs die Ganges, en plaas dit dus ook stewig in Bengale (eintlik in die hedendaagse Bangladesh). Sri Gupta is gevolg deur sy seun Ghatotkacha Gupta. Beide hierdie heersers het die titel 'Maharaja' gebruik en Ghatotkacha het 'n huweliksverbond gesluit met die baie magtige Lichchhavis deur sy seun Chandra Gupta I (319-335/350 CE) met hul prinses Kumaradevi te trou.
Hierdie gebeurtenis is belangrik omdat dit die enigste keer is dat die familie van die bruid ooit in Gupta -rekords genoem word. Keiser Samudra Gupta, seun van Chandra Gupta I, noem homself trots Lichchhavi-dauhitra - 'kleinseun van die Lichchhavis'. Ghatotkacha se belangrikste aanspraak op historiese roem is dus die smee van 'n huweliksverbond vir sy erfgenaam, met die Lichchhavis, miskien die magtigste stam en koninkryk in 'n era van gebroke, klein polities.
Die aard van hierdie alliansie word gesien in die Arthashastra van Kautilya (3de tot 4de eeu v.G.J.), waar hy dit baie duidelik maak dat 'n koning wat verower is, 'n alliansie moet sluit om homself te beskerm teen aanvalle en om homself te versterk. Ons weet nie of die Guptas -alliansie met die Lichchhavis plaasgevind het nadat hulle die Lichchhavis onderwerp of bedreig het of deur slim politieke manipulasie 'n politieke alliansie met hulle gesluit het nie. Wat ons wel weet, is dat dit die posisie van die erfgenaam van Ghatotkacha Gupta, Chandra Gupta I, gekonsolideer het op 'n manier wat hom in staat gestel het om die begin van die jong Gupta-ryk in 318-319 nC uit te beeld en die basiese grondslag te lê van wat sy seun verander van 'n jong staat tot 'n magtige Ryk, deur stelselmatig al die state in Noord -Indië te verower, van Assam tot Punjab en Gujarat.
Hierdie artikel maak deel uit van ons reeks 'The History of India, waar ons fokus op die lewering van die vele interessante gebeurtenisse, idees, mense en spilpunte wat ons en die Indiese subkontinent gevorm het. Deur in 'n groot verskeidenheid materiaal argeologiese data, historiese navorsing en kontemporêre literêre verslae te kyk, probeer ons om die vele lae wat ons maak, te verstaan.
Hierdie reeks word aan u voorgelê met die steun van mnr KK Nohria, voormalige voorsitter van Crompton Greaves, wat ons passie vir geskiedenis deel en saam met ons strewe om Indië te verstaan ​​en hoe die subkontinent ontwikkel het, in die konteks van 'n veranderende wêreld.
Twee vir die veerman
Die gewildste konsensus vir die betekenis agter Charon se Obol kan gesien word in die bynaam self: Charon (waarskynlik uitgesproke "sorg vir"), godheid en veerboot vir die rivier die Styx, wat in die Griekse mitologie die oewers van lewendes en dooies verbind. . As die een wat die oorledene van die een na die ander begelei, kan hy betaling vereis, soos 'n soort bonatuurlike omkoopgeld (hoekom 'n god fisiese geldeenheid nodig het, is 'n ander raaisel).
Om slim te kan betaal, behou die dubbele fortuin om 'n teken van status te wees. Nie net kan voorkom word dat die oorledene van die hiernamaals afgewyk word nie, maar sy of haar familielede moet bekommerd wees dat hulle wil voorkom asof hulle nie die waarde van 'n obol kan betaal nie (gelykstaande aan 1/6 drachma, 'n standaard, silwer-munt) denominasie in antieke Griekeland tot en met die 6de eeu vC). Die term "obol" is in werklikheid gebruik om 'n vaag, sirkulêre fragment van bronsmuntstukke met 'n lae waarde te beskryf. 'N Lae balk vir toegang, inderdaad. Die oorspronklike betekenis van 'obol' was 'braai spit', waarskynlik omdat kos 'n vorm van munt was voor muntstukke, en voedsel moontlik ook gebruik is om nie net die dooies in die hiernamaals te onderhou nie, maar ook hul toegangsgeld te betaal.
Op hierdie manier is die gimmicky-assosiasie van munte in die mond met Charon en die rivier die Styx waarskynlik anachronisties en uitgevind. Die praktiese bekommernisse oor die dood - om vir 'n begrafnis te betaal, om nie gesig te verloor in die oë van die gemeenskap nie, met ritueel om 'n gevoel van afsluiting te gebruik - sorg vir 'n minder fantastiese verhaal as om muntstukke oor te dra aan 'n bebaarde en geklede veerboot van die dood.
Noord in oproer: die Saka- en Pahlava -golwe (100 vC - 100 nC)
Hulle was 'n konfederasie van lastige stamopvallers wat voortdurend op Noord -China toegeslaan het. Die klein koninkryke van Noord-China – Qin, Wei, Zhao, Qi, Han, Yan en Zhongshan-moeg vir die voortdurende bedreiging van hierdie barbare-teruggedruk deur 'n reeks versterkings te bou om die bedreiging uit te sluit. Deur die eeue sou hierdie versterkings ontwikkel tot die Groot Muur van China. Maar het u geweet dat hierdie terugslag deur China en die versterkings wat dit geskep het 'n impak op die verre Indië gehad het?
Aan die begin van die eerste millennium van die gewone era was Noord -Indië in beroering. Die sentrale gesag van die Mauriane het afgeneem en 'n aantal kleiner koninkryke en owerhede het ontstaan. Taking advantage of this, the Indo-Greek or the Yavanas had established their power in North-Western India, making an audacious bid for the prized city of Pataliputra.
But they were to be displaced by even more powerful force. The pushback from China and the ripple effect this had on the tribes across the Central Asian Steppes forced a number of nomadic tribes to migrate to India and make it their home. The most prominent among them were the Indo-Scythians or the Sakas, and the Indo-Parthians or the Pahlavas. Over the next few centuries, they would come into India, embrace it and leave an incredible mark on Indian culture and society. Some would even make their way into the Bible and later renditions of the Mahabharata en die Ramayana.
Die Shi-Ki en T'sien-Han-Shu, chronicles of the Han dynasty of China composed in the 1st century CE, tell us that the ruler of the Xiongnu, Lao Shang (reigned c. 174–161 BCE), attacked the Yuezhi tribe, who then occupied the rich farming oasis of the Tarim Basin (modern-day Xingjian province of China). The Yeuzhi king was killed and his skull was made into a drinking cup by the Xiongnu.