Ek het in 'n hotelgang in 'n Holiday Inn in Seattle gestaan. Ek lig my vuis om aan die deur voor my te klop, maar my hand hou net daar. Kimmy was aan die oorkant van die deur. Sy was waarskynlik nog in haar onderklere, of miskien net 'n T-hemp, miskien my T-hemp, ek weet nie. Ek was veronderstel om saam met haar in die kamer te wees.
Kimmy het van Milwaukee gevlieg om 'n paar dae by my te kom bly voordat ek na Irak ontplooi is. Ons is al twee jaar daar. Die grootste deel van daardie tyd was ek weg met basiese opleiding of gestasioneer in Fort Lewis in die staat Washington. Sy was terug by die huis in Wisconsin, besig om ons vaderland op te helder, besig met kollege-klasse of werk.
Die lewe wat nooit was nie
Toe ek buite daardie hotelkamer in Seattle staan, kon ek haar in Milwaukee sien agteruitgaan - na 'n vriend glimlag of haar kop teruggooi om te lag vir 'n grap, al was dit nie so snaaks nie, net om die grapsteller goed te laat voel . Ek kon my Honda Civic '98 in haar ouers se motorhuis, weg van die kant af en langs die kant, sien soos 'n hoërskoolboek wat u in 'n aandenkingsboks in die kas hou. Ek kon sien hoe haar pa die motor begin en een keer per maand of so elke maand bestuur, totdat ek terug is. Ek sal dus wiele hê om haar te haal vir afsprake wanneer ek terugkom. Sodat ek dadelik kon terugry waar ek opgehou het. Die meeste van alles kon ek sien dat Kimmy geduldig op my wag om groot te word en in die man wat sy wou hê ek moes wees. 'N Man wat gereed is vir huwelik en kinders.
Ons het agt en veertig uur gehad - miskien minder - om voor te gee dat ek nie in 'n oorlogsone sou neergelê word nie. My peloton was op pad na Mosul, wat later as een van die dodelikste slagterreine van die konflik beskou sou word. Die snaakse deel was toe ek verlig was om nie na Bagdad te gaan nie - Mosul, in die noorde, het op een of ander manier veiliger gelyk. Maar waar die militêre vervoer my ook al laat val het, was dit tyd. Dit is waarvoor ek opgelei het.
In die ure wat veronderstel was om gevul te wees met seks en aandete en drankies en 'n laaste keer, het die deel van my wat die dinge sou geniet, teruggetrek. Iemand anders het opgestaan ​​in sy plek. Hy was 'n vegter wat oorlog toe gaan, en sy plig het hom verteer. Met 'n stil nakoming wat my laat skrik het, is die liefde opsy gesit om plek te maak vir die komende stryd.
Kimmy en ek het in daardie hotelkamer gesit totdat ons tyd van dae tot ure verander het. Ek kon nie net sit en kyk hoe die ure minute word nie. Ek kon nie 'n tweede sekonde by haar bly nie. Ek moes beweeg. Ek moes buite kom. Ek het lug en lug nodig gehad, sodat ek nie sou versmoor nie.
Iemand wat na ons kyk, sou na my gekyk het en 'n twintigjarige kind en 'n blêrrie blond in 'n hotelkamer gesien het en gedink het dat sy 'n soort verowering vir my is. Hulle sou gesien het hoe ek vinnig aangetrek het terwyl sy op verskillende beddens op die bed gelê het, in die hoop dat ek van plan sou verander en 'n paar uur by haar sou bly. Nog 'n uur. Nog 'n paar minute?
Die iemand wat ons dophou, sou iets uitsteek oor my vrees vir toewyding of intimiteit of dat seuns seuns is. Maar dit was nie dat ek my opsies oop wou hou of by ander meisies kon slaap nie. Ek moes vertrek omdat ek op Irak moes vlieg, en daar is net soveel adrenalien wat 'n menslike liggaam kan maak. Daar is nie genoeg om liefde en oorlog te maak nie.
Om oorlog te voer, moet u die liefde agterlaat.
Moenie opgee vir liefde nie
Ek het woedend gepak. Ek het vir Kimmy gesê nee, ek kan nie bly nie, selfs nie vir 'n paar minute nie. Ek moes gaan. Sy het dieselfde gesê as wat sy later gesê het, elke keer as ek haar uit die bloute blaas.
Sy draai haar blou oë van myne af, glimlag hartseer. Ek het daardie glimlag geken. Dit het beteken dat sy my nog nie opgegee het nie. Sy het nog steeds geglo haar perfekte liefde kan genoeg wees. Soos dat haar glimlag of haar soen of haar aanraking 'n deel van my vir altyd onskuldig kan hou, maak nie saak wat ek daar gedoen of gesien het nie. Sy wou aan my almal hang, maar sy wil net 'n stuk hou. Ek het nie 'n kattebak op Irakse grond getrap nie, maar ek sou haar dit nie al kon gee nie. Nie eers dit nie.
Ek soen haar vinnig, stap uit die kamer en maak die deur toe. Ek het 'n paar treë in die rigting van die trappie geneem, omgedraai, reguit terug na die deur gestap en buite die kamer gaan staan. Ek het 'n vuis opgeslaan om vir haar te klop om my weer in te laat.
Die geluid van haar snik klop van binne na die deur. Ek het daar gestaan ​​en na haar gehuil geluister. Ek sak my vuis neer, stap die trappe af, klim in die vragmotor wat ek geleen het om haar te sien en ry weg. Ek ry terug na die basis sodat ek gereed kon wees om op die bus te klim wat ons na die lugbasis sou neem wat die vliegtuig gehou het wat my na die oorlog sou vlieg.
Oorlog voer, nie liefde maak nie?
Op die bus het ek besef dat die I wat Kimmy liefgehad het, was nou deel van 'n We. 'Ons' het eers begin vorm aanneem in basiese opleiding. Nou, ure voor die oorlog, is 'Ons' volledig gevorm. Onverdeelbare. En dit was ook Ons wat Kimmy daardie dag in die hotelkamer gelos het.
Ons het van Fort Lewis na Maine na Ierland, Duitsland, Turkye na Koeweit gevlieg. Koeweit, so genoem omdat dit is waar ons moes wag en wag, en wag vir die geluid van ons C-130-vliegtuie na Irak om die stil nag deur te sny en die herinnering aan die snikke van Kimmy verdrink.
Video / onderhoud: Tom Voss voer 'n onderhoud met Gurudev Sri Sri Ravi Shankar, die stigter van die Power Breath Meditation Workshop for veterans, met Project Welcome Home Troops:
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > vyandelikhede > Maak oorlog, nie liefde nie: om oorlog te voer, moet u die liefde agterlaat