Geskryf deur Lisa Gale Garrigues
'N Kind wat op die Costa Ricaanse platteland grootword, word omring deur sommige van die mooiste en biodiverse landskappe in die wêreld. Die regering van hierdie klein Midde-Amerikaanse land poog om dit so te hou. Maar die behoud van hierdie land van tropiese reënwoude is nie Costa Rica se enigste prestasie nie. Die regering verseker dat alle burgers toegang tot gesondheidsorg en onderwys het, en Die land bevorder aktief vrede rondom die wêreld. Toe die Nuwe Ekonomie-stigting sy tweede Happy Planet Index, 'n posisie van lande wat gebaseer is op hul omgewingsimpak en die gesondheid en geluk van hul burgers, uitgereik het, het die No. 1-plek na Costa Rica, bevolking 4 miljoen, gegaan.
Die Verenigde State se posisie: No. 114. [Opdateer: Soos van 2016 was die Amerikaanse rang 108.]
Wat kan ons buurman in die suide ons leer oor geluk, lang lewe en omgewingsvolhoubaarheid?
"Costa Rica geniet 'n bevoorregte posisie as 'n middelinkomste land waar burgers oor voldoende vrye tyd en oorvloedige interpersoonlike verhoudings beskik," sê Mariano Rojas, Costa Ricaanse ekonomie. "'N Middelinkomste-vlak stel die meeste burgers in staat om hul basiese behoeftes te bevredig. Die regering se ingryping in die ekonomie verseker dat alle Costa Ricans toegang het tot onderwys-, gesondheids- en voedingsdienste. "Costa Ricans, het hy bygevoeg, het nie die" ras vir status en opvallende verbruik "ingeskryf nie.
Gemaak in 2008, die Happy Planet Index ondersoek volhoubare geluk op nasionale vlak, rangskik 143-lande volgens drie metings: hoe gelukkig sy burgers is, hoe lank hulle leef en hoeveel van die planeet se hulpbronne hulle elkeen verbruik. Die HPI vermenigvuldig jare se lewensverwagting volgens lewensbevrediging (soos gemeet deur die Gallup Poll en die World Values ​​Survey), om gelukkige lewensjare te kry, wat dan deur druk op ekosisteme verdeel word, soos gemeet deur die ekologiese voetspoor. (Die ekologiese voetspoor meet op sy beurt hoeveel grond en water dit benodig om vir elke persoon voorsiening te maak.)
Die Happy Planet Index "strook die ekonomie af tot wat regtig saak maak," sê die navorser Saamah Abdallah, die nuwe ekonomie-stigting. Dit meet "wat betref die gebruik van hulpbronne, en die uitkomste wat belangrik is, wat gelukkig en gesond is, leef vir ons almal. Op hierdie manier herinner ons ons daaraan dat die ekonomie daar is vir 'n doel - en dit is om ons lewens te verbeter. "
Abdallah noem die belangrikheid van familie, vriende en gemeenskaps sosiale kapitaal. Mense wat in lande met hoër vlakke van materiële welvaart woon, meld dikwels minder geluk as mense in lande met minder rykdom, maar sterker sosiale netwerke. Volgens die HPI het 'n Costa Ricaanse 'n ekologiese voetspoor een vierde van die gemiddelde persoon in die Verenigde State.
Die Verenigde State is een land waar sosiale kapitaal val, volgens 'n studie deur die ekonoom Stefano Bartolini.
"Dit is nie verbasend dat sosiale kapitaal in die VSA sal val nie," sê Abdallah. "Amerikaners werk die langste ure in die Westerse wêreld en het die kortste vakansiedae. Al hul tyd word bestee om geld te maak, eerder as om sosiale bande te bou, wat net so belangrik is vir welsyn. "
Die belangrikheid van vrede
Binnelandse en internasionale vrede is lank reeds 'n prioriteit in Costa Rica. In 1948 het die land sy weermag afgeskaf, sodat hy meer op gesondheid en onderwys kan spandeer. Die Universiteit van Vrede, gestig in 1980, bied 'n meestersgraad in vrede- en konflikstudies sowel as deurlopende werkswinkels aan, soos 'n onlangse korporatiewe verantwoordelikheid aan internasionale sakebestuurders.
In September 2009, die Costa Ricaanse wetgewer het 'n Ministerie van Justisie en Vrede geskep , wat die rol van vredesbevordering en konflikoplossing beklemtoon om geweldsmisdaad te voorkom. Kort daarna het die land die 2009 Global Alliance-beraad vir ministeries en departemente van vrede aangebied, waar verteenwoordigers van 40-lande bymekaar gekom het om te werk aan die ontwikkeling van vrede-infrastruktuur in hul eie regerings.
President Barack Obama groet Costa Ricaanse president Oscar Arias tydens 'n ontvangs by die Top van die Amerikas in Port of Spain, Trinidad, op April 17, 2009. White House foto deur Pete Souza.
Sentraal in Costa Rica se bevordering van vrede is die Rasur Stigting, wat die beraad georganiseer het en geloods het vir die skepping van die Ministerie van Justisie en Vrede. Rasur is 'n onderwyser in 'n Costa Ricaanse gedig wat vir 'n groep kinders vertel: "Voordat ons die weerlig in die lug rig, moet ons eers die storms in ons eie harte gebruik." Deur die Vredesakademie werk die Rasur-stigting met die Costa Ricaanse Ministerie van Onderwys om tegnieke van konflikoplossing en "vrede" in Costa Ricaanse skole bekend te stel.
Costa Rica se Nobelpryswenner, Oscar Arias Sanchez, wat die Top bygewoon het, is op die webwerf van die Stigting aangehaal:
"Vrede is nie 'n droom nie. Dit is 'n moeilike taak. Ons moet begin met die vind van vreedsame oplossings vir alledaagse konflikte met die mense rondom ons. Vrede begin nie met die ander persoon nie; dit begin met elkeen van ons. "
Daar is min verskil in lewensverwagting oor inkomstevlakke, anders as in die Verenigde State.
Costa Ricans rapporteer nie net gelukkige lewens nie, hulle leef eendag. In die tweede meting van die Happy Planet Index, lang lewe, het Costa Rica gemiddeld 78.5-lewensjare behaal, vergeleke met 77.9 vir die Verenigde State. Sommige studies het voorgestel dat Costa Ricaanse mans langer lewe as mans oral in die wêreld. Daar is min verskil in lewensverwagting oor inkomstevlakke, anders as in die Verenigde State. Navorsers van die Harvard Skool vir Openbare Gesondheid het 'n "enorme gaping" in Amerikaanse lewensverwagting gevind, afhangende van ras, inkomste, ligging en ander faktore.
Costa Rica se Nicoya-skiereiland is een van die wêreld se "Blou Zones" -plekke waar die inwoners dikwels oor 100 jaar oud woon. Die inwoners van hierdie sones eet oor die algemeen goed, kry baie oefening en het 'n genetiese aanleg vir lang lewe. Landwyd het Costa Ricans voordeel getrek uit 'n kombinasie van regerings- en private versekeringsopsies. Costa Rica bevorder goeie gesondheid onder sy burgers, selfs voordat hulle gebore word, en dokters en verpleegkundiges uitstap na die platteland om prenatale sorg te verskaf en ouers te leer hoe om gesonde kinders te verhoog.
Beskerming van die landskap
Die Costa Ricaanse bevordering van vrede en gesondheid vir sy burgers strek tot 'n vreedsame en gesonde verhouding met die planeet. Die grootte van sy ekologiese voetspoor dui daarop dat "die land net min versuim om die doel van ... te bereik, om sy billike deel van die Aarde se natuurlike hulpbronne te gebruik," volgens die Happy Planet-indeks.
Costa Rica het pioniers tegnieke van grondbestuur, herbebossing en alternatiewe vir fossielbrandstowwe.
Die land het deur die vinnige ontbossing van sy ongerepte reënwoude as gevolg van logging en landbou begin omskep van dele van sy gebied na nasionale parke in die 1970s en het die uitvoer van sekere bome verbied. Tog, deur 1987, onwettige aanplanting, beesboerdery en ontwikkeling het die land se reënwoud van 73 tot 21 persent van die landskap verminder. So in 1996 het Costa Rica die Betaling vir Omgewingsdiensteprogram (PES) bekend gestel. Olie-invoerders en waterbottel- en rioolvuuraanlegte moet nou 'n spesiale belasting betaal om sake in die land te doen, terwyl ander besighede by wyse van 'n vrywillige verrekeningsfooi bydra. Die geld word gebruik om plaaslike mense te betaal om die bome, water en grond in hul omliggende omgewing te beskerm deur te onthou van beesboerdery en onwettige aanplanting.
Die PES-program het gemengde resultate gehad. In sommige gebiede bly beesboerdery en onwettige aanplanting meer winsgewend, en die regering moet gekrimp het om genoeg geld in te samel om die program te finansier. Maar oor die algemeen, as gevolg van die land se nuwe omgewingsbeleid, insluitend 'n massiewe VN-geborgde boomaanplantingsprogram wat in 2007 begin is, word meer as die helfte van Costa Rica se grondgebied weer met reënwoud bedek.
In 'n verdere poging om groen te gaan, het die land olieboring binne sy grense verban en belê baie in hernubare energiebronne soos hidro-elektriese, wind- en geotermiese krag, wat nou 95-persent van sy energie bied. In die hoofstad, San José, word voertuie slegs op sekere dae in die middestad toegelaat, afhangende van die lisensie nommer. 'N Beplande pendelaarstrein sal ook besoedel op motorbesoedeling. Die land het belowe om koolstofneutraal te gaan deur 2021, die jaar van sy tweehonderdjarige.
Dit kan die groenste land in die wêreld wees, maar Costa Rica sukkel nog steeds met hoe 'n land wat op korporatiewe belegging staatmaak vir ekonomiese oorlewing, kan eis dat dieselfde maatskappye onder die land se ekologiese riglyne hou. Foto deur Susan Hardman.
"Die posisie van Costa Rica is dat ons almal onsself moet aangaan oor klimaatsverandering," het Gerardo Mondragón in 'n telefoongesprek met YES gesê! Magazine. Hy is met Paz con La Naturaleza (vrede met die natuur), 'n adviesagentskap aan president Arias oor ekologiese beplanning. "Ons wil die boodskap daaruit kry alle lande moet mekaar hierby ondersteun , en in die besonder, geïndustrialiseerde lande moet die lande ondersteun wat duidelike inisiatiewe het. "
Kritici van Costa Rica se groen beleid, soos Rachel Godfrey Wood of the Council on Hemispheric Affairs, het daarop gewys dat geen hoeveelheid boomaanplanting die skade wat fossielbrandstowwe veroorsaak, heeltemal kan ontduik nie.
Die Costa Rica-bewaringsorganisasie FECON plaas gereeld op sy webwerf oor voortgesette ekologiese probleme in Costa Rica: ontbossing deur grondeienaars, pynappelplantasies wat gronderosie en besoedelde gemeenskap drinkwater met plaagdoders veroorsaak, en 'n nuwe ontginningsontwikkeling in Las Crucitas wat inwoners bekommerd maak. oor sianiedvergiftiging in die streek. Nog 'n kontroversie het onlangs uitgebreek in 'n streek genaamd Las Baulas, waar omgewingsbewustes bang is vir ontwikkeling, sal die skilpadbevolking bedreig.
"Ons moet stadig gaan," het Mondragón gesê van die omgewingsuitdagings wat Costa Rica nog steeds in die gesig staar. "Maar ons moet nog mense laat weet wat gebeur." Hy het die Las Crucitas-mynbouprojek skuldig gemaak aan verouderde wette wat Costa Rica nie genoeg beskerming bied teen omgewingsskade deur maatskappye wat binne sy grense werk nie. "Ons moet hierdie wette verander sodat ontwikkeling op 'n gebalanseerde manier kan voortgaan."
As 'n stabiele demokrasie vir die afgelope eeu, is Costa Rica beskou as 'n "sakevriendelike" land. Alhoewel groot piesang, pynappel- en koffieplantasies nie verdwyn het nie, het ekotoerisme en hoëtegnologie-maatskappye toenemend in Costa Rica belê.
"Goeie lewens hoef nie die aarde te kos nie."
Maar 'n onlangse stryd tussen voorstanders en teenstanders van CATA, die Sentraal-Amerikaanse Vryhandelsooreenkoms wat verlede jaar geslaag het, het afdelings oor die kwessie van die liberalisering van handelswette uitgelig. In een kamp is dié soos president Arias, wat CAFTA ondersteun omdat hulle glo dat dit addisionele buitelandse beleggings sal bring; In die ander kamp is diegene wat liberalisering van die handel en privatisering vrees, besighede in staat om onbereikbaar te wees vir Costa Rica se arbeids- of omgewingsregulasies. Die kontroversie oor CAFTA illustreer 'n aangebore dilemma in die groen strategie van Costa Rica: Hoe kan 'n land wat afhanklik is van korporatiewe belegging vir sy ekonomiese oorlewing eis dat dieselfde maatskappye onder die land se ekologiese riglyne hou? En wat het dit om die riglyne te handhaaf?
Geen land, nie eens Costa Rica met sy No.1-ranglys nie, het die doel bereik van die "een planeet lewe" wat die skeppers van die Happy Planet Index glo dat ons almal moet streef om: ons billike deel van die aarde se hulpbronne te gebruik. "Ons wil lande, streke en stede hê om te bepaal hoe goed hulle doen op grond van welsyn en omgewingsimpak," sê Abdallah van die New Economics Foundation. "Ons wil graag die boodskap uitlig goeie lewens hoef nie die aarde te kos nie en dat 'een planeet lewe' eintlik kan beteken n beter lewe. "
Lisa Gale Garrigues het hierdie artikel geskryf vir Climate Action, die Winter 2010 uitgawe van JA! Magazine. Lisa is 'n JA! Tydskrif bydraende redakteur. Sy het vir YES oor Latyns-Amerika geskryf! tydskrif, Indiese Land Vandag, Pacific News Service, Tikkun, elatico.com en ander media.