Baan en veld is 'n sport wat atletiekwedstryde insluit wat gebaseer is op die vaardighede van hardloop , spring en gooi .  Die naam is afgelei van waar die sport plaasvind, 'n drafbaan en 'n grasveld vir die gooi en van die springgebeurtenisse. Baan en veld word onder die sambreel- sport van atletiek gekategoriseer , wat ook padloop , landloop en renwandeling insluit .
Deel van 'n baan- en veldstadion
Die wedrenwedstryde, wat naellope , middel- en langafstandbyeenkomste , renwedrenne en hekkies insluit , word gewen deur die atleet wat dit in die minste tyd voltooi het. Die spring- en gooi-byeenkomste word gewen deur diegene wat die grootste afstand of hoogte bereik. Gereelde springgebeurtenisse sluit in verspring , driesprong , hoogspring en paalspring , terwyl die mees algemene gooi-geleenthede gewigstoot , spiesgooi , diskus en hamer is . Daar is ook "gekombineerde byeenkomste" of "multi-byeenkomste", soos die vyfkamp wat uit vyf byeenkomste bestaan, sewekamp wat uit sewe byeenkomste bestaan, en tienkamp wat uit tien byeenkomste bestaan. Hieraan neem atlete deel aan 'n kombinasie van baan- en veldbyeenkomste. Die meeste baan- en veldbyeenkomste is individuele sportsoorte met 'n enkele oorwinnaar; die mees prominente spanbyeenkomste is afloswedrenne , wat gewoonlik spanne van vier bevat. Geleenthede word byna uitsluitlik volgens geslag verdeel, hoewel die mans- en vrouekompetisie gewoonlik op dieselfde plek gehou word. As 'n wedloop te veel mense het om gelyktydig te hardloop, sal voorlopige uitdunne aangebied word om die deelnemersveld te verklein.
Baan en veld is een van die oudste sportsoorte. In antieke tye was dit 'n geleentheid wat saam met feeste en sportbyeenkomste soos die Antieke Olimpiese Spele in Griekeland gehou is. In die moderne tyd is die twee mees gesogte internasionale baan- en veldkompetisies die atletiekkompetisie tydens die Olimpiese Spele en die Wêreldkampioenskap in Atletiek . Wêreldatletiek , voorheen bekend as die Internasionale Vereniging van Atletiekfederasies, is die internasionale beheerliggaam vir die atletieksport.
Daar word rekords gehou van die beste prestasies in spesifieke geleenthede, op wêreld- en nasionale vlak, tot op 'n persoonlike vlak. As geag word dat atlete die reëls of regulasies van die byeenkoms oortree het, word hulle van die kompetisie gediskwalifiseer en hul punte word uitgewis.
In die Verenigde State kan die term baan en veld verwys na ander atletiekbyeenkomste, soos landloop , die marathon en padloop , eerder as streng baangebaseerde byeenkomste. 
'N Griekse vaas uit 500 vC wat 'n lopende wedstryd uitbeeld
Die sport van baan en veld het sy wortels in die menslike voorgeskiedenis . Baan en veld styl gebeure is een van die oudste van al die sport kompetisies , soos hardloop, spring en gooi is 'n natuurlike en universele vorms van menslike fisiese uitdrukking. Die eerste voorbeelde van georganiseerde baan- en veldbyeenkomste op 'n sportfees is die Antieke Olimpiese Spele . By die eerste Spele in 776 vC in Olympia, Griekeland , is slegs een gebeurtenis betwis: die stadion footrace .  Die omvang van die Spele het later jare uitgebrei om verdere hardloopkompetisies in te sluit, maar die bekendstelling van die antieke Olimpiese vyfkamp het 'n stap in die rigting van baan en veld aangedui soos dit vandag erken word - dit bestaan ​​uit 'n vyfgang-kompetisie van die verspring , spiesgooi , diskusgooi , stadion-voetren,  en gestoei .  
Baan- en veldgebeurtenisse was ook rondom die tydperk by die Panhelleniese Spele in Griekeland aanwesig en versprei na Rome in Italië rondom 200 vC.   Na die tydperk van die klassieke oudheid (waarin die sport grotendeels Grieks-Romeins beïnvloed is), het nuwe baan- en veldgebeurtenisse in die Middeleeue in dele van Noord-Europa begin ontwikkel . Die klip- en gewigstootkompetisies wat gewild was onder die Keltiese verenigings in Ierland en Skotland, was voorlopers vir die moderne gewigstoot- en hamergooi- byeenkomste. Een van die laaste baan- en veldgebeurtenisse wat ontwikkel is, was die paalspring , wat voortspruit uit kompetisies soos die Fierljeppen- kompetisies in die Noord-Europese Laeveld in die 18de eeu.
'N Vroeë model van hekkies by die Detroit Athletic Club in 1888
Diskrete moderne baan- en veldkompetisies, los van algemene sportfeeste, is die eerste keer in die 19de eeu opgeneem. Dit is gewoonlik deur onderwysinstellings , militêre organisasies en sportklubs georganiseer as kompetisies tussen mededingende instansies.  Kompetisies in die Engelse openbare skole is beskou as menslike ekwivalente van perdewedrenne , jakkalsjag en haasvlakke , beïnvloed deur 'n Classics- ryk kurrikulum. Die Royal Shrewsbury School Hunt is die oudste hardloopklub ter wêreld, met geskrewe rekords wat teruggaan tot 1831 en bewyse dat dit in 1819 gestig is.  Die skool het Paper Chase- wedlope georganiseer waarin hardlopers 'n spoor van papierstukkies gevolg het wat deur twee "jakkalse";  selfs vandag word RSSH-hardlopers 'honde' genoem en 'n oorwinning in die wedloop is 'n 'doodmaak'.  Die eerste besliste rekord van Shrewsbury (landloop) se jaarlikse staptog is in 1834, wat dit die oudste ren van die moderne era maak.  Die skool maak ook aanspraak op die oudste baan- en veldbyeenkoms wat nog bestaan, afkomstig van die Tweede Lentebyeenkoms wat eers in 1840 gedokumenteer is.  Dit bevat 'n reeks gooi- en springgebeurtenisse met skynperdwedrenne, waaronder die Derby Stakes , die Hekkieswedloop en die verhoorpoging. Hardlopers is deur "eienaars" ingeskryf en benoem asof hulle perde is.  21 km daarvandaan en 'n dekade later is die eerste Olimpiese Spele in Wenlock op die renbaan Much Wenlock gehou .  By die Wenlock-spele in 1851 was daar 'n "halfmyl-voetwedloop" (805 m) en 'n "sprong in afstand" -kompetisie. 
In 1865 het dr William Penny Brookes van Wenlock gehelp met die oprigting van die National Olympian Association , wat hul eerste Olimpiese Spele in 1866 in The Crystal Palace in Londen gehou het.  Hierdie nasionale byeenkoms was 'n groot sukses en het 'n skare van meer as tienduisend mense gelok.  In reaksie hierop is die Amateur Atletiekklub dieselfde jaar gestig en het 'n kampioenskap vir 'gentlemen amateurs' gehou in 'n poging om die sport vir die opgeleide elite terug te eis.  Uiteindelik het die 'allkomers'-etos van die NOA die oorhand gekry en is die AAC in 1880 as die Amateur-atletiekvereniging , die eerste nasionale liggaam vir die atletiek, hersaamgestel . Die AAA-kampioenskap , die de facto Britse nasionale kampioenskap, hoewel dit slegs vir Engeland was, word sedert 3 Julie 1880 jaarliks ​​gehou met slegs onderbrekings tydens twee wêreldoorloë en 2006–2008.  Die AAA was in die beginjare van die sport 'n wêreldwye bestuursliggaam wat die reëls vir die eerste keer gekodifiseer het.
Intussen het die Verenigde State 'n jaarlikse nasionale kompetisie begin hou - die USA Outdoor Track and Field Championships - wat eers in 1876 deur die New York Athletic Club gehou is .  Die stigting van algemene sportbeheerliggame vir die Verenigde State (die Amateur Athletic Union in 1888) en Frankryk (die Union des sociétés françaises de sports atlétiques in 1889) het die sport op 'n formele basis geplaas en beteken dat internasionale kompetisies moontlik geword het .
Die Amerikaanse atleet Jim Thorpe het sy Olimpiese medaljes verloor omdat hy geld betaal het vir bofbal, wat die reëls van die Olimpiese amateurisme oortree het, voor die Spele in 1912.
Die stigting van die moderne Olimpiese Spele aan die einde van die 19de eeu was 'n nuwe hoogtepunt vir baan en veld. Die Olimpiese atletiekprogram , wat baan- en veldbyeenkomste plus 'n marathonwedloop bevat, bevat baie van die voorste sportkompetisies van die Olimpiese Somerspele 1896 . Die Olimpiese Spele het ook die gebruik van metrieke metings in internasionale baan- en veldbyeenkomste gekonsolideer , beide vir wedloopafstande en om spronge en gooie te meet. Die Olimpiese atletiekprogram het gedurende die volgende dekades sterk uitgebrei, en baan- en veldwedstryde was een van die prominentste van die Spele. Die Olimpiese Spele was die elite-kompetisie vir baan en veld, en slegs amateursporters kon meeding. Baan en veld was steeds 'n grotendeels amateur-sport, aangesien hierdie reël streng toegepas is: Jim Thorpe is van sy baan- en veldmedaljes van die Olimpiese Spele in 1912 gestroop nadat dit aan die lig gekom het dat hy geld vir die speel van bofbal geneem het, wat die Olimpiese reëls vir amateurisme oortree het. , voor die Spele van 1912. Sy medaljes is 29 jaar na sy dood weer ingestel. 
Dieselfde jaar is die Internasionale Amateuratletiekfederasie (IAAF) gestig, wat die internasionale beheerliggaam vir baan en veld geword het, en dit het amateurisme as een van sy grondbeginsels vir die sport vasgelê. Die National Collegiate Athletic Association het in 1921 hul eerste buitebaankampioenskap vir mans in die buitelug gehou , wat dit een van die mees gesogte kompetisies vir studente gemaak het, en dit is spoedig gevolg deur die bekendstelling van baan en veld tydens die eerste Wêreldstudentespele in 1923. [ 16] Die eerste kontinentale baan- en veldkompetisie was die 1919 Suid-Amerikaanse kampioenskap , wat gevolg is deur die Europese atletiekkampioenskap in 1934. 
Tot in die vroeë 1920's was baan en veld byna uitsluitlik 'n strewe na mans. Alice Milliat het betoog vir die insluiting van vroue by die Olimpiese Spele, maar die Internasionale Olimpiese Komitee het geweier. Sy stig die Internasionale Vrouesportfederasie in 1921 en, saam met 'n groeiende vrouesportbeweging in Europa en Noord-Amerika, begin die groep met die vroue-olimpiade (wat jaarliks ​​van 1921 tot 1923 gehou word). In samewerking met die Engelse Women's Athletic Association (WAAA) is die Women's World Games tussen 1922 en 1934 vier keer gehou, asook 'n Women's International en British Games in Londen in 1924. Hierdie gebeure het uiteindelik gelei tot die bekendstelling van vyf baan- en veldbyeenkomste vir vroue in die atletiek tydens die Olimpiese somerspele 1928 .  In China is vrouebaan-en-veldgeleenthede in die 1920's gehou, maar onderhewig aan kritiek en minagting van die gehoor. Se nasionale vroue gebeure is gestig in hierdie tydperk, met 1923 sien die eerste Britse Track & Field kampioenskappe vir vroue en die Amateur Athletic Unie (AAU) borg die eerste Amerikaanse Track & Field kampioenskappe vir vroue . Ook in 1923 het advokaat Zhang Ruizhen vir liggaamsopvoeding gevra vir groter gelykheid en deelname van vroue aan Chinese baanbrekers.  Die opkoms van Kinue Hitomi en haar Olimpiese medalje in 1928 vir Japan het die groei van vroue-atletiek in Oos-Asië aangedui.  Meer vroue-geleenthede is geleidelik ingestel namate jare vorder (alhoewel dit eers teen die einde van die eeu was dat die mans- en vroueprogramme die gelykheid van gebeure benader). Die belangrikste baan- en veldkompetisies vir gestremde atlete, wat ' n toenemend inklusiewe benadering tot die sport was, is die eerste keer op die Paralimpiese Spele van 1960 bekendgestel .
Carl Lewis was een van die atlete wat gehelp het om die baan en veld se profiel te verhoog.
Met die opkoms van talle streekkampioenskappe, sowel as die groei in multisportbyeenkomste in Olimpiese styl (soos die Statebondspele en die Pan-Amerikaanse Spele ), het kompetisies tussen internasionale baan- en veldatlete wydverspreid geword. Vanaf die 1960's het die sport meer blootstelling en kommersiële aantrekkingskrag gekry deur televisiedekking en die toenemende rykdom van lande. Na meer as 'n halwe eeu van amateurisme het die amateurstatus van die sport in die laat 1970's begin verdwyn deur toenemende professionaliteit .  As gevolg hiervan is die Amateur-atletiekunie in die Verenigde State ontbind en vervang met 'n nie-amateurliggaam wat uitsluitlik op die sport van atletiek toegespits is: The Athletics Congress (later USA Track and Field ).  Die IAAF het amateurisme in 1982 laat vaar en later alle verwysings daarna van sy naam verwyder deur homself as die Internasionale Vereniging van Atletiekfederasies te hermerk.  Terwyl Westerse lande is beperk tot amateurs tot in die vroeë 1980's, Sowjet-blok lande altyd Süd-staat befonds atlete wat voltyds opgelei, om Amerikaanse en Wes-Europese atlete by 'n groot nadeel.  In 1983 is die IAAF-wêreldkampioenskap in atletiek ingestel - die eerste wêreldwye kompetisie ooit net vir atletiek - wat met die Olimpiese Spele een van die mees gesogte kompetisies geword het.
Die profiel van die sport het in die 1980's 'n nuwe hoogtepunt bereik, met 'n aantal atlete wat huishoudelike name geword het (soos Carl Lewis , Sergey Bubka , Sebastian Coe , Zola Budd en Florence Griffith Joyner ). Baie wêreldrekords is in hierdie tydperk gebreek, en die bykomende politieke element tussen mededingers van die Verenigde State, Oos-Duitsland en die Sowjetunie, in reaksie op die Koue Oorlog , het slegs die gewildheid van die sport laat struikel. Die toename in die kommersiële kapasiteit van baan en veld word ook tegemoet gekom met die ontwikkelinge in die toepassing van sportwetenskap , en daar was baie veranderinge aan afrigtingsmetodes, atlete se dieetregimes, oefenfasiliteite en sporttoerusting. Dit het ook gepaard gegaan met 'n toename in die gebruik van prestasieverbeterende middels . Staatsondersteunde doping in die 1970's en 1980's Oos-Duitsland , China ,  die Sowjet-Unie ,  en Rusland in die vroeë 21ste eeu , sowel as prominente individuele gevalle soos dié van die Olimpiese gouemedaljewenners Ben Johnson en Marion Jones , het die openbare beeld en bemarkbaarheid van die sport.
Van die negentigerjare af het baan en veld al hoe meer professioneel en internasionaal geword, aangesien die IAAF meer as tweehonderd lidlande verwerf het. Die IAAF-wêreldkampioenskap in atletiek het 'n volledige professionele kompetisie geword met die bekendstelling van prysgeld in 1997,  en in 1998 het die IAAF Golden League - 'n jaarlikse reeks belangrike baan- en veldbyeenkomste in Europa - 'n hoër ekonomiese aansporing gelewer. in die vorm van 'n jackpot van US $ 1 miljoen. In 2010 is die reeks vervang deur die winsgewender IAAF Diamond League , 'n reeks van veertien byeenkomste wat in Europa, Asië, Noord-Amerika en die Midde-Ooste gehou word - die eerste wêreldwye reeks baan- en veldbyeenkomste ooit. 
Baan- en veldgebeurtenisse word in drie breë kategorieë verdeel: spoorgebeurtenisse, veldgebeurtenisse en gekombineerde geleenthede. [ aanhaling nodig ] Die meeste atlete is geneig om slegs in een byeenkoms (of soort byeenkoms) te spesialiseer met die doel om hul prestasies te vervolmaak, alhoewel die doel van gekombineerde atlete is om vaardig te wees in 'n aantal dissiplines. Spoorgebeurtenisse behels dat u op 'n baan oor gespesifiseerde afstande hardloop, en - in die geval van hindernis- en steilbaangebeurtenisse - kan hindernisse op die baan geplaas word. Daar is ook afloswedlope waarin spanne atlete aan die einde van 'n sekere afstand hardloop en 'n aflosstokkie aan hul spanlede oordra .
Daar is twee soorte veldgebeurtenisse: spring en gooi. In springkompetisies word atlete beoordeel op grond van die lengte of hoogte van hul spronge. Die prestasies van springbyeenkomste vir afstand word vanaf 'n bord of merker gemeet, en daar word geoordeel dat enige atleet wat hierdie punt oorskry, verongeluk het. In die sprong na hoogte moet 'n atleet hul liggaam oor 'n dwarslat skoonmaak sonder om die balk van die ondersteunende standaarde af te steek. Die meeste springgebeurtenisse word sonder hulp verleen, hoewel atlete hulself vertikaal dryf met doelgerigte stokke in die paalspring .
Die werpbyeenkomste behels dat 'n werktuig (soos 'n swaar gewig, spiesgooi of diskus) vanaf 'n vasgestelde punt geslinger word, terwyl atlete beoordeel word op die afstand wat die voorwerp gegooi word. Gekombineerde byeenkomste behels dieselfde groep atlete wat 'n aantal verskillende baan- en veldbyeenkomste betwis. Punte word gegee vir hul prestasie in elke byeenkoms en die atleet en / of spanne met die hoogste puntetotaal aan die einde van alle byeenkomste is die wenner.
Amptelike wêreldkampioenskap-baan- en veldbyeenkomste
10.000 m 60 m hekkies
100 m hekkies
110 m hekkies
400 m hekkies
3000 m helling 4 × 100 m aflos
4 × 400 m aflos Verspring
Opmerking: kursiewe kursusse word slegs by binnenshuise wêreldkampioenskappe meegeding
Opmerking: sewekamp kan verwys na twee verskillende gebeurtenisse, wat elk uit verskillende dissiplines bestaan, wat albei deur IAAF erken word: die binnenshuise sewekamp vir mans en die buite-sewekamp vir vroue .
Die afwerking van 'n 100 m-wedloop vir vroue
Wedrenne oor kort afstande, of naellope , is van die oudste hardloopkompetisies. Die eerste 13 uitgawes van die Antieke Olimpiese Spele het slegs een byeenkoms aangebied, die stadion-wedloop , wat 'n wedloop van die een kant van die stadion na die ander was.  Naellope is gefokus op atlete wat hul vinnigste hardloopspoed bereik en handhaaf. Drie naellope word tans by die Olimpiese Spele en die Wêreldkampioenskap in die buitelug gehou: die 100 meter , 200 meter en 400 meter . Hierdie gebeure het hul wortels in rasse van imperiale mates wat later verander na metrieke: die 100 m het ontstaan uit die 100-erf stamp ,  die 200 m afstande gekom van die Furlong (of 1/8 van 'n myl ), [27 ] en die 400 m was die opvolger van die 440 yard dash of quarter-mile race. 
Op professionele vlak begin sprinters die wedloop deur in die wegspringposisie in te gaan voordat hulle vorentoe leun en geleidelik in 'n regop posisie beweeg namate die ren vorder en momentum kry.  Atlete bly gedurende alle naellope in dieselfde baan op die hardloopbaan,  met die uitsondering van die 400 m binnenshuis. Wedlope tot 100 m is grotendeels gefokus op versnelling tot die maksimum spoed van 'n atleet.  Alle naellope buite hierdie afstand bevat toenemend 'n element van uithouvermoë.  Menslike fisiologie bepaal dat 'n hardloper se topspoed nie langer as dertig sekondes kan handhaaf nie, omdat melksuur opbou sodra beenspiere suurstoftekort begin kry .  Topspoed kan slegs tot 20 meter gehandhaaf word. 
Die 60 meter is 'n algemene binnenshuise en binnenshuise wêreldkampioenskapbyeenkoms. Minder algemene geleenthede sluit in die 50 meter , 55 meter , 300 meter en 500 meter , wat in sommige hoërskool- en kollegiale kompetisies in die Verenigde State aangebied word. Alhoewel daar selde aan die 150 meter deelgeneem is, het hy 'n sterbelaaide geskiedenis: Pietro Mennea het in 1983 'n wêreldbeste plek gemaak.  Die Olimpiese kampioene Michael Johnson en Donovan Bailey het in 1997 kop-aan-kop oor die afstand gegaan,  en Usain Bolt verbeter Mennea se rekord in 2009. 
Arne Andersson (links) en Gunder Hägg (regs) het in die veertigerjare 'n aantal wêreldafstandrekords laat spat .
Die mees algemene middelafstandbaan is 800 meter , 1500 meter en myl , hoewel die 3000 meter ook as 'n middelafstand-geleentheid geklassifiseer kan word.  Die loopafstand van 880 meter , oftewel 'n halwe myl, was die voorvader van die afstand van 800 m en het sy wortels in kompetisies in die Verenigde Koninkryk in die 1830's.  Die 1500 m het ontstaan ​​as gevolg van die loop van drie rondes van 'n 500 m baan, wat in die 20ste eeu algemeen op die vasteland van Europa was. 
Hardlopers begin die wedloop vanaf 'n staande posisie langs 'n geboë beginlyn en nadat hulle die beginpistool gehoor het, gaan hulle na die binneste baan om die vinnigste roete tot by die eindpunt te volg. In 800 m-wedlope begin atlete voor die draai in die baan by 'n verbyste beginpunt en hulle moet in die eerste 100 m van die baan in hul bane bly.  Hierdie reël is ingestel om die hoeveelheid fisieke gestoei tussen hardlopers in die vroeë stadiums van die wedloop te verminder.  Fisiologies vereis hierdie gebeure op die middelafstand dat atlete oor goeie aërobiese en anaërobiese energieproduserende stelsels beskik , en dat hulle sterk spoeduithouvermoë het . 
Die 1500 m en myl-lopende byeenkomste was histories van die gewildste baan- en veldbyeenkomste. Die Sweedse mededingers Gunder Hägg en Arne Andersson het mekaar in die veertiger jare by verskeie geleenthede mekaar se wêreldrekords van 1500 m en myl gebreek .   Die prominentheid van die afstande word gehandhaaf deur Roger Bannister , wat (in 1954) die eerste was wat die lang ontwykende vier minute myl gehardloop het ,   en die prestasies van Jim Ryun was populariseer intervaloefening .  Wedstryde tussen die Britse teenstanders Sebastian Coe , Steve Ovett en Steve Cram het die middelafstand in die 1980's gekenmerk.  Vanaf die negentigerjare het Noord-Afrikaners soos Noureddine Morceli van Algerië en Hicham El Guerrouj van Marokko die 1500 en myl-gebeure oorheers. 
Buiten die kort afstande van naellope word faktore soos reaksies en topsnelheid van 'n atleet minder belangrik, terwyl eienskappe soos tempo , rentaktiek en uithouvermoë meer word.  
Kenenisa Bekele lei in 'n langafstandbaanbyeenkoms
Daar is drie algemene langafstandbyeenkomste in baan- en veldkompetisies: 3000 meter , 5000 meter en 10 000 meter . Laasgenoemde twee wedlope is beide Olimpiese en Wêreldkampioenskapbyeenkomste in die buitelug, terwyl die 3000 m by die IAAF Wêreldkampioenskap binnenshuis gehou word . Die byeenkomste van 5000 m en 10 000 m het hul historiese wortels in die wedlope van 3 en 6 myl. Die 3000 m is histories gebruik as 'n langafstandbyeenkoms vir vroue, wat in 1983 die Wêreldkampioenskap en die Olimpiese program in 1984 betree het, maar dit is laat vaar ten gunste van 'n 5000 m-byeenkoms vir vroue in 1995.  Marathons , terwyl hulle lank was afstandswedrenne, word gewoonlik op straatbane aangebied, en word gereeld afsonderlik van ander baan- en veldbyeenkomste aangebied.
Wat die kompetisiereëls en fisieke eise betref, het langafstandrenbane baie gemeen met middelafstand-wedlope, behalwe dat tempo, uithouvermoë en wedvlaktaktieke 'n baie groter faktor word in prestasies.   ' n Aantal atlete het egter sukses behaal in beide middel- en langafstand-byeenkomste, waaronder Saïd Aouita wat wêreldrekords van 1500 m tot 5000 m opgestel het.  Die gebruik van pasaangeërs by langafstandbyeenkomste kom baie voor op elite-vlak, hoewel hulle nie by kompetisies op kampioenskapvlak teenwoordig is nie, aangesien alle gekwalifiseerde deelnemers wil wen.  
Die langafstandbaanbyeenkomste het in die 1920's gewild geword deur die prestasies van die ' Flying Finns ', soos die veelvuldige Olimpiese kampioen, Paavo Nurmi . Die suksesse van Emil Zátopek in die vyftigerjare bevorder intensiewe oefenmetodes vir intervalle, maar Ron Clarke se wêreldrekord-prestasies het die belangrikheid van natuurlike oefening en ewe vinnige hardloop bevestig. In die negentigerjare het die hardlopers in Noord- en Oos-Afrika op langafstandbyeenkomste toegeneem. Veral Keniaanse en Ethiopiese atlete het sedertdien dominant gebly in hierdie byeenkomste. 
Afloswedrenne is die enigste baan- en veldbyeenkoms waarin 'n span hardlopers direk teen ander spanne meeding.  Gewoonlik bestaan ​​'n span uit vier hardlopers van dieselfde geslag. Elke hardloper voltooi sy gespesifiseerde afstand ('n been genoem) voordat hy 'n stokkie aan 'n spanmaat oorhandig , wat dan hul been begin na ontvangs van die stokkie. Daar is gewoonlik 'n aangewese gebied waar atlete die stokkie moet ruil. Spanne kan gediskwalifiseer word as hulle nie die verandering binne die gebied voltooi nie, of as die aflosstokkie tydens die wedloop laat val word. 'N Span kan ook gediskwalifiseer word as hul hardlopers geag word ander deelnemers opsetlik te belemmer.
Meisies wat die aflosstokkie in 1950 in 'n afloswedloop in Leipzig oorhandig het
Afloswedrenne het in die 1880's in die Verenigde State ontstaan ​​as 'n variasie op liefdadigheidswedrenne tussen brandweermanne , wat elke 300 meter ' n rooi wimpel aan spanmaats sou oorhandig . Daar is twee baie algemene aflosgeleenthede: die 4 × 100 meter aflos en die 4 × 400 meter aflos . Albei byeenkomste het tydens die Somerspele van 1912 in die Olimpiese program ingeskryf ná 'n eenmalige herwisselslag vir mans in die Olimpiese Spele in 1908.  Die 4 × 100 m-byeenkoms word streng binne dieselfde baan op die baan bestuur, wat beteken dat die span gesamentlik een volledige baan van die baan bestuur. Spanne in 'n 4 × 400 m-byeenkoms bly in hul eie baan totdat die hardloper van die tweede been die eerste draai verbysteek, waarna hardlopers hul bane kan verlaat en na die binneste deel van die baan kan ry. Vir die tweede en derde afwisseling van die aflosstokkie moet spanmaats hul in lyn stel ten opsigte van hul spanposisie - voorste spanne neem die binnebane, terwyl spanmaats van die stadiger spanne op die aflosstokkie op die buitenste bane moet wag.  
Die Shuttle Hurdle Relay per Hurdling- webblad: In 'n shuttle-hekkie-aflos hardloop elkeen van vier hekkies in 'n span die teenoorgestelde rigting van die vorige hardloper. Geen knuppels word vir hierdie aflos gebruik nie.
Die IAAF hou wêreldrekords vir vyf verskillende soorte baanaflosse. Soos met 4 × 100 m- en 4 × 400 m-byeenkomste, bestaan ​​alle wedlope uit spanne van vier atlete wat dieselfde afstande hardloop, met die minder gereelde afstande die aflosse van 4 × 200 m , 4 × 800 m en 4 × 1500 m .  Ander geleenthede sluit in die afstandsmedley-aflos (bestaande uit pote van 1200 m, 400 m, 800 m en 1600 m), wat gereeld in die Verenigde State gehou word, en 'n sprint-aflos, bekend as die Sweedse medley-aflos . is gewild in Skandinawië en is tydens die IAAF-wêreldkampioenskap vir jeug in atletiek gehou .  Aflosbyeenkomste neem beduidende deel aan die Verenigde State, waar 'n aantal groot vergaderings (of aflos-karnavalse ) byna uitsluitlik op aflosgeleenthede toegespits is. 
'N Hekkieswedloop van 400 m vir vroue tydens die Nederlandse kampioenskap in 2007
Wedrenne met hindernisse as struikelblokke is die eerste keer in die 19de eeu in Engeland gewild.  Die eerste bekende gebeurtenis, wat in 1830 plaasgevind het, was 'n variasie van die 100-meter-dash wat swaar houtversperrings as hindernisse ingesluit het. 'N Kompetisie tussen die Oxford- en Cambridge-atletiekklubs in 1864 het dit verfyn en 'n 120-wedloop (110 m) gehou met tien hekkies van 3 voet en 1,06 m (6 duim) wat elk 10 meter uitmekaar geplaas is. ), met die eerste en laaste hekkies onderskeidelik 15 meter vanaf die begin en einde. Franse organiseerders het die wedloop volgens maatstaf aangepas (28 cm bygevoeg) en die basiese beginsels van hierdie ren, die 110 meter-hekkies vir mans , het grootliks onveranderd gebly.  Die oorsprong van die 400 meter hekkies lê ook in Oxford, waar daar (ongeveer 1860) 'n kompetisie van meer as 440 meter gehou is en twaalf houtversperrings van 1,06 m hoog langs die baan geplaas is. Die moderne regulasies spruit uit die Olimpiese Somerspele 1900 : die afstand is vasgestel op 400 m, terwyl tien hekkies van drie voet (91,44 cm) met 35 m van mekaar op die baan geplaas is, met die eerste en laaste hekkies 45 m en 40 m weg van die begin en die einde onderskeidelik.  Die hekkies vir vroue is effens laer op 84 cm (2 ft 9 in) vir die 100 m-byeenkoms en 76 cm (2 ft 6 in) vir die 400 m-byeenkoms.  
Verreweg die algemeenste gebeurtenisse is die hekkies van 100 meter vir vroue, 110 m-hekkies vir mans en 400 m-hekkies vir beide geslagte. Die 110 m vir mans is tydens elke moderne Olimpiese Somerspele aangebied, terwyl die 400 m vir mans in die tweede uitgawe van die Spele bekendgestel is.   Dames het aanvanklik deelgeneem aan die 80 meter-hekkies , wat in 1932 vir die Olimpiese program ingeskryf het . Dit is uitgebrei na die 100 m-hekkies tydens die Olimpiese Spele in 1972, , maar eers in 1984 het 'n 400 m-hekkies vir vroue tydens die Olimpiese Spele plaasgevind (wat die vorige jaar tydens die Wêreldkampioenskap in Atletiek in 1983 bekendgestel is ).  Ander afstande en hoogtes van hekkies, soos die 200 meter hekkies en lae hekkies , was eens algemeen, maar word nou selde gehou. Die hekkies van 300 meter word in sommige vlakke van Amerikaanse kompetisie gehardloop.
Mans wat die water deurkruis, spring in 'n skyfie-kompetisie
Buiten die hekkies is die hellingrenne die ander baan- en veldbyeenkoms met hindernisse. Net soos die hekkies, vind die helling sy oorsprong in studentekompetisie in Oxford, Engeland. Hierdie gebeurtenis is egter gebore as 'n menslike variasie op die oorspronklike kompetisie in perdewedrenne . 'N Wedrenne-byeenkoms is op die baan vir die Engelse kampioenskap in 1879 gehou, en tydens die Olimpiese somerspele 1900 was daar 2500 m- en 4000 m-wedrenne vir mans. Die byeenkoms is oor verskillende afstande gehou tot en met die Olimpiese Somerspele van 1920 die opkoms van die 3000 meter-baan as die standaardbyeenkoms.  Die IAAF het die standaarde vir die byeenkoms in 1954 vasgestel, en die byeenkoms word op 'n 400 m-baan gehou wat 'n watersprong in elke rondte insluit.  Ten spyte van die lang geskiedenis van manspaadjies in baan en veld, het die damestryd eers in 2005 die Wêreldkampioenskapstatus verwerf, met sy eerste Olimpiese verskyning in 2008.
Naide Gomes in die springfase van die byeenkoms
Die verspring is een van die oudste baan- en veldgebeurtenisse en het sy oorsprong in die antieke Griekse vyfkampwedstryd . Die atlete neem 'n kort draai en spring in 'n gebied van opgegrawe aarde, met die wenner die een wat die verste gespring het.  Klein gewigte ( Halteres ) is tydens elke sprong in elke hand gehou, toe teruggeswaai en teen die einde gedaal om ekstra momentum en afstand te kry.  Die moderne verspring, wat rondom 1860 in Engeland en die Verenigde State gestandaardiseer is, lyk soos die antieke gebeurtenis, hoewel geen gewigte gebruik word nie. Atlete spring oor 'n lang baan wat lei na 'n springplank en 'n sandput .  Die atlete moet voor 'n gemerkte lyn spring en hul bereikte afstand word gemeet vanaf die naaste sandpunt wat deur die atleet se liggaam versteur word. 
Die atletiekkompetisie tydens die eerste Olimpiese Spele het 'n verspring-kompetisie vir mans aangebied en 'n vrouekompetisie is tydens die Olimpiese Somerspele in 1948 bekendgestel .  Professionele verspringers het gewoonlik 'n sterk versnelling en naelloopvermoë. Atlete moet egter ook 'n konstante stap hê sodat hulle naby die bord kan opstyg, terwyl hulle steeds hul maksimum spoed behou.   Benewens die tradisionele verspring, bestaan ​​daar 'n staande verspringwedstryd wat vereis dat atlete sonder 'n aanloop vanuit 'n statiese posisie moet spring. 'N Mansversie van hierdie byeenkoms was op die Olimpiese program van 1900 tot 1912. 
Olga Rypakova voer in 2012 'n driesprong uit
Soortgelyk aan die verspring, vind die driesprong plaas op 'n baan wat op pad is na 'n sandput. Oorspronklik sou atlete twee keer op dieselfde been spring voordat hulle in die kuil gespring het, maar dit is vanaf 1900 verander na die huidige "spring, stap en spring" -patroon.  Daar is 'n dispuut oor die vraag of die driesprong in antieke Griekeland betwis is: hoewel sommige historici beweer dat 'n wedstryd van drie spronge by Ancient Games plaasgevind het,  ander soos Stephen G. Miller, meen dit is verkeerd, wat daarop dui dat die geloof spruit uit 'n gemitologiseerde weergawe van Phayllus van Croton wat 55 antieke voet (ongeveer 16,3 m) gespring het .   Die boek Leinster , 'n Ierse manuskrip uit die 12de eeu, teken die bestaan ​​van gealruith (driesprong) -wedstryde by die Tailteann-spele aan . 
Die driesprongkompetisie vir mans was nog altyd teenwoordig by die moderne Olimpiese Spele, maar eers in 1993 het 'n vrouweergawe die wêreldkampioenskapstatus verwerf en drie jaar later sy eerste Olimpiese voorkoms gehad.  Die mans se staande driesprong- byeenkoms was tydens die Olimpiese Spele in 1900 en 1904, maar sulke kompetisies het sedertdien baie ongewoon geword, hoewel dit steeds as 'n nie-mededingende oefenoefening gebruik word. 
Die eerste gevalle wat van hoogspringkompetisies aangeteken is, was in die 19de eeu in Skotland .  Verdere kompetisies is in 1840 in Engeland gereël en in 1865 is die basiese reëls van die moderne geleentheid daar gestandaardiseer.  Atlete het 'n kort aanloop en neem dan van een voet af om oor 'n horisontale balk te spring en val terug op 'n kussinglandingsgebied.  Die hoogspring vir mans is in die Olimpiese Spele van 1896 opgeneem en 'n vrouekompetisie het in 1928 gevolg.
Springtegniek het 'n belangrike rol in die geskiedenis van die byeenkoms gespeel. Hoogspringers het gewoonlik in die laat 19de eeu eers die staafpote skoongemaak deur gebruik te maak van die skêr- , oosterse afsny- of westerse roltegniek . Die straddle-tegniek het in die middel van die 20ste eeu prominent geword, maar Dick Fosbury het die tradisie omvergewerp deur 'n baanbreker- en kop-eerste-tegniek in die laat 1960's te maak - die Fosbury Flop - wat aan hom die goud besorg het tydens die Olimpiese Spele in 1968 . Hierdie tegniek het vanaf die 1980's die oorweldigende standaard vir die sport geword.   Die staande hoogspring is tydens die Olimpiese Spele van 1900 tot 1912 betwis, maar is nou relatief ongewoon buite die gebruik daarvan as oefenoefening.
Anna Giordano Bruno laat die paal los nadat hy die lat skoongemaak het
Wat sport betref, is die gebruik van pale vir gewelfafstande aangeteken in Fierljeppen- wedstryde in die Friese gebied van Europa, en gewelf vir hoogte is tydens gimnastiekkompetisies in Duitsland in die 1770's gesien.  Een van die vroegste aangetekende paalspringkompetisies was in Cumbria , Engeland in 1843.  Die basiese reëls en tegnieke van die byeenkoms het hul oorsprong in die Verenigde State. Die reëls het vereis dat atlete nie hul hande langs die paal moet beweeg nie en atlete het die balk eers met hul voete begin skoonmaak en draai sodat die maag na die balk wys. Bamboespale is in die 20ste eeu bekendgestel en 'n metaalkas in die aanloopbaan vir die plant van die paal het standaard geword. Landingsmatrasse is in die middel van die 20ste eeu bekendgestel om die atlete te beskerm wat toenemend hoër hoogtes skoongemaak het. 
In die moderne byeenkoms word atlete deur 'n baanbaan gehardloop, die paal in die metaaldoos geplant en oor die horisontale balk gewelf voordat hulle die paal loslaat en agteroor op die landingsmatras val.  Terwyl vroeëre weergawes hout, metaal of bamboes gebruik het, word moderne pale gewoonlik gemaak van kunsmatige materiale soos veselglas of koolstofvesel .  Die paalspring was sedert 1896 'n Olimpiese byeenkoms vir mans, maar dit was meer as 100 jaar later dat die eerste wêreldkampioenskap vir vroue by die IAAF Wêreldkampioenskap binnenshuis in 1997 gehou is . Die eerste Olimpiese vroue-kompetisie vir paalspring het in 2000 plaasgevind. 
Baan-en-veld bevat enkele van die voorste soorte gooi-sportsoorte , en die vier belangrikste dissiplines is die enigste suiwer gooi-byeenkomste wat op die Olimpiese Spele aangebied is . 
Remigius Machura voorberei om binne die sirkel te gooi
Die ontstaan van die skoot sit kan teruggevoer word na die pre-historiese kompetisies met klippe:  in die Middeleeue die klip sit is in Skotland bekend en die steinstossen aangeteken in Switserland. In die 17de eeu, Cannon gooi kompetisies binne die Engelse militêre verskaf 'n voorloper tot die moderne sport.  Die term "skoot" is afkomstig van die gebruik van ronde skoot- ammunisie vir die sport.  Die moderne reëls is die eerste keer in 1860 uiteengesit en vereis dat mededingers wettige gooi moet neem binne 'n vierkantige gooi-area van 2,13 m aan elke kant. Dit is in 1906 verander na 'n sirkeloppervlakte met 'n deursnee van sewe voet, en die gewig van die skoot is gestandaardiseer tot 7,26 kg. Gooi-tegniek is ook gedurende hierdie tydperk verfyn, met geboë armkaste verbied omdat dit te gevaarlik geag is en die sy-stap-en-gooi-tegniek wat in 1876 in die Verenigde State ontstaan ​​het. 
Die gewigstoot is sedert 1896 'n Olimpiese sport vir mans, en 'n vrouekompetisie met 'n gewig van 4 kg (8,82 lb) is in 1948 bygevoeg. Verdere gooi-tegnieke het ontstaan ​​sedert die na-oorlogse era: in die 1950's het Parry O'Brien populariseer. die 180 grade draai-en-gooi-tegniek wat algemeen bekend staan ​​as die "gly", wat die wêreldrekord 17 keer onderweg gebreek het, terwyl Aleksandr Baryshnikov en Brian Oldfield die "spin" of rotasietegniek in 1976 bekendgestel het.  
Zoltán Kővágó maak gereed om die diskus te draai en te gooi
In die diskusgooi ding atlete mee om 'n swaar skyf die verste te gooi . In standaard kompetisies gooi atlete die skyf uit 'n vasgestelde sirkelboog en maak beurte in 'n reeks werpe, met die beste poging om die oorwinnaar te bepaal. As een van die gebeure in die antieke vyfkamp, ​​strek die geskiedenis van die diskusgooi terug tot 708 vC.  In die antieke tyd is 'n swaar sirkelvormige skyf op 'n klein voetstuk van 'n vaste voet af gegooi , en dit is die styl wat herleef is vir die Olimpiese Spele in 1896.  Dit duur voort tot die Intercalated Games in 1906 in Athene, wat sowel die antieke styl as die toenemend gewilde moderne styl van draai en gooi bevat. Teen die Olimpiese Spele in 1912 het die antieke staande gooi-styl in onbruik verval, en wedstryde wat begin het in 'n 2,5 m vierkante werpgebied, het die standaard geword.  Die diskuswerktuig is in 1907 gestandaardiseer tot 2 kg (4,4 pond) en 22 cm (8 duim) in deursnee.  Die vrouediskus was een van die eerste vroue-byeenkomste op die Olimpiese program, wat in 1928 bekendgestel is. .  die eerste moderne atleet om die diskus gooi terwyl die draai van die hele liggaam was Tsjeggiese atleet Frantisek Janda-Su , wat die tegniek uitgevind by die bestudering van die posisie van die beroemde standbeeld van Discobolus en het die 1900 Olimpiese silwermedalje.
Bregje Crolla begin die spies gooi
As implement van oorlog en jag het spiesgooi in die prehistoriese tyd begin.  Saam met die diskus was die spies die tweede gooi in die antieke Olimpiese vyfkamp. Uit rekords van 708 vC word getoon dat twee soorte spieskompetisies saam bestaan: gooi na 'n teiken en gooi die spies vir afstand. Dit was laasgenoemde tipe waaruit die moderne gebeurtenis spruit.  In antieke kompetisies sou atlete 'n ankyle (dun leerstrook) om die spies vou wat as 'n slinger opgetree het om ekstra afstand te vergemaklik.  Die spiesgooi het in die laat 19de eeu baie gewild geword in Skandinawië en atlete uit die streek tel steeds onder die mees dominante werpers in manskompetisies.  Die moderne byeenkoms bevat 'n kort aanloop op 'n baan en dan laat die werper die spies voor die foutlyn los. Die aanloopbaan is minstens 30 m lank en is bedek met dieselfde oppervlak as die baan. 
Die eerste Olimpiese spiesgooikompetisie vir mans is in 1908 gehou en 'n vrouekompetisie is in 1932 bekendgestel.   Die eerste spiese is van verskillende soorte hout gemaak, maar in die vyftigerjare het die voormalige atleet Bud Held 'n hol spies ingestel. , dan 'n metaalspies, wat albei werpers se prestasies verhoog het.  ' n Ander voormalige atleet, Miklós Németh, het die stert-spies uitgevind en gooi wat meer as 100 m bereik het - tot by die grense van stadions.  Die afstande en die toenemende aantal horisontale landings het daartoe gelei dat die IAAF die spies van mans herontwerp het om die afstand te verklein en die werktuig se afwaartse steekmoment te vergroot om die meting makliker te maak. Ru-stert-ontwerpe is in 1991 verbied en alle punte wat met sulke spore behaal is, is uit die rekordboeke verwyder. Die spies vir vroue het in 1999 'n soortgelyke herontwerp ondergaan.  Die huidige spiesspesifikasies is 2,6 tot 2,7 m lank en 800 gram gewig vir mans, en 2,2 tot 2,3 m en 600 g vir vroue. 
Yury Shayunou draai met die hamer binne die sirkel
Die vroegste aangeteken voorlopers tot die moderne hamergooi stam van die Tailteann Spele van antieke Ierland, wat gebeure featured soos gooi óf 'n gewig geheg aan 'n tou, 'n groot rots op 'n hout handvatsel, of selfs 'n wa wiel op 'n hout -as .  Ander antieke kompetisies sluit in die gooi van 'n gietysterbal wat aan 'n houthandvatsel geheg is - die wortel van die term "hamergooi" as gevolg van hul ooreenkoms met die gereedskap.  In die 16de eeu Engeland, wedstryde waarby die gooi van werklike smid se moker hamers aangeteken.  Die hamerwerktuig is gestandaardiseer in 1887 en die kompetisies het begin lyk soos die moderne gebeurtenis. Die gewig van die metaalbal was op 7,26 kg, terwyl die draad tussen 1,175 m en 1,215 m moes meet. 
Die mans se hamergooi het 'n Olimpiese gebeurtenis in 1900, maar die vroue se geval - met behulp van 'n 4 kg (8,82 lb) gewig - is nie wyd meegeding tot veel later, uiteindelik met op die vroue se Olimpiese program in 2000.  Die afstande gegooi deur manlike atlete het vanaf die vyftigerjare groter geword as gevolg van verbeterde toerusting wat die digter metale gebruik, 'n oorskakeling na betongooi-gebiede en meer gevorderde opleidingstegnieke.  Professionele hamergooiers was histories groot, sterk, stewige atlete. Kwaliteite soos verfynde tegniek, spoed en buigsaamheid het egter in die moderne era al hoe belangriker geword, aangesien die wettige gooi-area verminder is van 90 tot 34,92 grade en gooi-tegniek drie tot vier beheerde rotasies behels.   
Gekombineerde (of multidissiplinêre) byeenkomste is kompetisies waarby atlete aan 'n aantal baan- en veldbyeenkomste deelneem, wat punte verdien vir hul prestasie in elke byeenkoms, wat bydra tot 'n totale puntetelling. Buite is die mees gesamentlike byeenkoms die tienkamp (tien byeenkomste) en die sewekamp vir vroue (sewe byeenkomste). As gevolg van die stadionbeperkings, is daar 'n verminderde aantal byeenkomste vir binnenshuise gekombineerde byeenkomste, wat die mans se sewekamp en vyfkamp vir vroue tot gevolg het . Atlete kry punte toegeken op grond van 'n internasionale standaardpuntestelsel, soos die tienkamptabel .
Die antieke Olimpiese vyfkamp (wat verspring , spiesgooi, diskus, die stadionwedloop en stoei bevat ) was 'n voorloper vir die baan- en veldkombinasies, en hierdie antieke gebeurtenis is tydens die Olimpiese somerspele in 1906 ( Intercalated Games ) herstel. Op die Olimpiese somerspele in 1904 is 'n alledaagse mans gehou , wat vyf Amerikaanse en twee Britse atlete betwis het.
Samestelling van gekombineerde gebeure
100 m 400 m 1500 m 110 m hekkies Verspring Hoogspring Paalspring Gewigstoot Diskusgooi Spiesgooi
200 m 800 m 100 m hekkies Verspring Hoogspring Gewigstoot Spiesgooi
Sewekamp vir mans (binnenshuis)
60 m 1000 m 60 m hekkies Verspring Hoogspring Paalspring Gewigstoot
Dames vyfkamp (binnenshuis)
800 m 60 m hekkies Verspring Hoogspring Gewigstoot
Die Panathinaiko-stadion was een van die eerste moderne baan- en veldstadions
Die term baan en veld is verweef met die stadions wat die eerste keer sulke kompetisies aangebied het. Die twee basiese kenmerke van 'n baan- en veldstadion is die buitenste ovaalvormige hardloopbaan en 'n grasperk binne hierdie baan - die veld . In vroeëre kompetisies het die baanlengte gewissel: die Panathinaiko-stadion het op die Olimpiese somerspele 1896 333,33 meter gemeet , en op die Olimpiese Spele in 1904 was die afstand 'n derde van 'n myl (536,45 m) op Francis Field . Namate die sport ontwikkel het, het die IAAF die lengte tot 400 m gestandaardiseer en gesê dat die spore in ses tot agt lopende bane verdeel moet word. Presiese wydtes vir die bane is vasgestel, asook die regulasies rakende die kromming van die baan. Spore van afgeplatte blikke was gewild in die vroeë 20ste eeu, maar sintetiese spore het in die laat 1960's standaard geword. 3M se Tartanbaan ('n hardloopbaan van poliuretaan vir alle weersomstandighede ) het gewild geword na die gebruik by die Amerikaanse Olimpiese proewe in 1968 en die Olimpiese somerspele 1968, en dit het die proses begin waarin sintetiese bane die standaard vir die sport geword het. Baie baan- en veldstadions is veeldoelige stadions , met die drafbaan rondom 'n veld wat gebou is vir ander sportsoorte, soos die verskillende soorte sokker .
'N Tipiese uitleg van 'n buitebaan- en veldstadion
Die veld van die stadion kombineer 'n aantal elemente vir gebruik in die spring- en gooi-byeenkomste. Die verspring- en driesprongareas bestaan ​​uit 'n reguit, smal 40 meter-hardloopbaan met 'n sandput aan die een of albei punte. Spronge word gemeet vanaf 'n opstygplank - gewoonlik 'n klein strook hout met 'n plastiekmerker aangeheg - wat verseker dat atlete van agter die meetlyn spring. Die paalspring- area is ook 'n 40 meter hardloopbaan en het 'n inspringing in die grond (die boks) waar kluise hul pale plant om hulself oor 'n dwarsbalk te dryf voordat hulle op kussende landingsmatte val . Die hoogspring is 'n gestroopte weergawe hiervan, met 'n oop stuk baan of veld wat lei na 'n dwarsbalk met 'n vierkantige landingsmatte daaragter.
Die vier gooi-byeenkomste begin gewoonlik aan die een kant van die stadion. Die spiesgooi vind gewoonlik plaas op 'n stuk baan wat sentraal staan ​​en parallel met die reguit van die hoofloopbaan. Die spiesgooi gebied is 'n sektor vorm dikwels oor die veld (sportveld) in die middel van die stadion, om te verseker dat die spiesgooi het 'n minimale kans van skade of besering. Die diskusgooi- en hamergooi- wedstryde begin in 'n lang metaalhok wat gewoonlik in een van die hoeke van die veld geleë is. Die hok verminder die gevaar dat werktuie uit die speelveld gegooi word en gooi skuins oor die veld in die middel van die stadion. Die gewigstoot het 'n sirkelvormige gooi-area met 'n toonplank aan die een punt. Die werpgebied is 'n sektor . Sommige stadions het ook 'n waterspringarea aan die een kant van die veld, spesifiek vir steilwedrenne .
Basiese binnenshuise plekke kan aangepaste gimnasiums wees , wat maklik hoogspring-kompetisies en kortbaanbyeenkomste kan akkommodeer. Volgrootte binnearene (dit wil sê die wat volledig toegerus is om alle byeenkomste vir die Wêreldkampioenskap binne te hou ) hou ooreenkomste met hul buitekwivalente. 'N Sentrale gebied word gewoonlik omring deur 'n ovale baan van 200 meter met vier tot agt bane. Die baan kan by die draaie gebank word sodat atlete gemakliker om die radius kan hardloop. Sommige het 'n tweede hardloopbaan wat regoor die veld gaan, parallel met die reguitbane van die hoofbaan. Hierdie baan word gebruik vir die 60 meter en 60 meter hekkies , wat byna uitsluitlik binnenshuis gehou word.
'N Ander algemene aanpassing in die Verenigde State is 'n baan van 160 meter (11 rondes tot 'n myl) wat pas in 'n algemene arena vir basketbalbane . Dit was nogal gewild toe wedlope op keiserlike afstande gehou is, wat geleidelik in die 1970's en 1980's deur verskillende organisasies uitgefaseer is. Voorbeelde van hierdie opset is die Millrose Games in Madison Square Garden , en die Sunkist Invitational wat voorheen in die Los Angeles Sports Arena gehou is . 
Al vier die algemene springbyeenkomste word op binnenshuise plekke gehou. Die lang- en driesprongareas loop langs die sentrale baan van 60 m en is meestal identies aan hul eweknieë buite. Die paalspringbaan en die landingsarea is ook langs die sentrale hardloopbaan. Gewigstoot en gewigstoot is die enigste gooi-geleenthede wat binnenshuis gehou word as gevolg van groottebeperkings. Die werpgebied is soortgelyk aan die buiteluggebeurtenis, maar die landingsektor is 'n reghoekige gedeelte omring deur net of 'n stopversperring. 
Benewens die aanbieding van die Wêreldkampioenskap binne, het die IAAF sedert 2016 die IAAF Wêreldbinnentoer aangebied.
Begin gebruik in wedloop
Die reëls vir baanbyeenkomste in atletiek, soos in die meeste internasionale atletiekwedstryde waargeneem, word bepaal deur die Mededingingsreëls van die Internasionale Vereniging van Atletiekfederasies (IAAF). Die mees onlangse volledige reëls is die 2009-reëls wat slegs betrekking het op kompetisies in 2009.  Belangrikste reëls vir baangebeurtenisse is die wat betref begin, hardloop en afronding. Huidige Wêreldatletiek (WA) -reëls is beskikbaar op WA se webwerf  . Die huidige USATF (VS) kompetisie reëls boekie is beskikbaar op die USATF webwerf  . Vorige USATF-kompetisiereëls is ook beskikbaar (2002, 2006 tot 2020)  .
Mans wat die beginposisie vir 'n naelloop inneem
Die begin van 'n wedloop word gekenmerk deur 'n wit lyn van 5 cm breed. In alle wedlope wat nie in bane gehardloop word nie, moet die beginlyn krom wees, sodat al die atlete op dieselfde afstand vanaf die eindpunt begin.  Beginblokke kan gebruik word vir alle wedlope tot en met 400 m (insluitend die eerste been van die 4 × 100 m en 4 × 400 m ) en mag nie vir enige ander wedren gebruik word nie. Geen deel van die beginblok mag die beginlyn oorvleuel of in 'n ander baan uitsteek nie. 
Al die wedlope moet begin word met die verslag van die voorgereg of 'n goedgekeurde wegspringapparaat wat na bo geskiet word nadat hulle vasgestel het dat atlete bestendig en in die regte beginposisie is.  ' n Atleet mag nie die beginlyn of die grond daarvoor met hul hande of voete aanraak as hy op die punt staan ​​nie. 
Vir naellope tot 400 m gee die voorgereg twee opdragte: "op u punte" om atlete opdrag te gee om die beginlyn te nader, gevolg deur "stel" om die atlete te adviseer dat die begin van die wedloop op hande is. Die opdragte van die voorgereg word gewoonlik in die moedertaal gegee in nasionale kompetisies, of in Engels of Frans in internasionale kompetisies. Sodra alle atlete in hul beginposisie is, moet die geweer of 'n goedgekeurde beginapparaat afgevuur of geaktiveer word. As die voorgereg nie tevrede is dat almal gereed is om voort te gaan nie, kan die atlete uit die blokke geroep word en die proses begin weer. 
Daar is verskillende soorte begin vir wedlope van verskillende afstande. Middel- en langafstandwedlope gebruik hoofsaaklik die begin van die waterval. Dit is wanneer alle atlete op 'n geboë lyn begin wat verder na buite beweeg. Deelnemers mag dadelik na die binnebaan beweeg, solank dit veilig is. Vir sommige middelafstand-wedlope, soos 800 m, begin elke atleet in sy eie baan. Sodra die geweer skiet, moet hulle in die baan loop waarin hulle begin het totdat merkers op die baan hulle in kennis stel dat dit tyd is om na die binnebaan te beweeg. Vir naellope begin atlete in die wegspringblokke en moet hulle gedurende hul hele baan in hul eie baan bly. 
'N Atleet mag, nadat hy 'n finale vasgestelde posisie aangeneem het, eers met sy beginbeweging begin nadat hy die geweer of 'n goedgekeurde beginapparaat ontvang het. As hy dit volgens die voorgereg of die herinneringe vroeër doen, word dit as 'n valse begin beskou . Dit word as 'n vals begin beskou as 'n atleet na die oordeel van die voorgereg nie die opdragte "op u punte" of "stel" na gelang van 'n redelike tyd nakom nie; of 'n atleet na die opdrag "op u punte" steur ander atlete in die wedloop deur middel van klank of andersins. As die hardloper in die "set" -posisie is en beweeg, word die hardloper ook gediskwalifiseer.  Vanaf 2010[Opdateer], word enige atleet wat verkeerd begin, gediskwalifiseer. 
In die internasionale elite-kompetisie vind elektroniese vasgestelde wegspringblokke die reaksietyd van die atlete raak. As die atleet binne minder as 0,1 sekonde reageer, klink 'n waarskuwing vir 'n herinner en die oortredende atleet is skuldig aan 'n verkeerde begin. 
Die wedloop hardloop
Oscar Pistorius , wat in die eerste ronde van die 400 m op die Olimpiese Spele in 2012 deelgeneem het
Vir naelloopbyeenkomste (skakel die 4 × 400 m-aflos en die binnenshuise 400 meter) moet elke atleet van die begin tot die einde binne die toegewysde baan hardloop. As 'n atleet sy baan verlaat of op die lyn trap, sal elke atleet gediskwalifiseer word. Baanreëls geld ook vir aanvanklike periodes van ander baanwedlope, byvoorbeeld die begin van die 800 m. Soortgelyke reëls geld vir wedlope op langer afstand wanneer 'n groot atletiekveld teenwoordig is en afsonderlike beginpunte word aangewys, terwyl die veld kort na die beginfase in een groep saamsmelt.  
Enige atleet wat 'n ander atleet opjaag of belemmer, op 'n manier wat sy vordering belemmer, moet van die byeenkoms gediskwalifiseer word. As 'n atleet egter deur 'n ander persoon gedruk word of gedwing word om buite sy baan te hardloop, en as daar geen wesenlike voordeel behaal word nie, moet die atleet nie gediskwalifiseer word nie.  
Die afwerking van 'n wedloop word gekenmerk deur 'n wit lyn van 5 cm breed.  Die eindposisie van atlete word bepaal deur die volgorde waarin enige deel van hul bolyf (onderskei van die kop, nek, arms, bene, hande of voete) die vertikale vlak van die nader rand van die eindstreep bereik.  Volautomatiese tydsberekeningstelsels (foto-tydsberekening) kom al hoe meer voor by al hoe laer vlakke van baanbyeenkomste, wat die akkuraatheid verbeter, terwyl die behoefte aan arendsoë-amptenare op die eindstreep uit die weg geruim word. Volledige outomatiese tydsberekening (FAT) is nodig vir vergaderings op hoë vlak en elke keer as 'n sprintrekord opgestel word (alhoewel afstandrekords aanvaar kan word indien dit deur drie onafhanklike stophorlosies bepaal word). 
Met die akkuraatheid van die tydsberekeningstelsels is bande skaars. Bande tussen verskillende atlete word soos volg opgelos: Om vas te stel of daar in enige ronde gelykop was vir 'n kwalifiserende posisie vir die volgende ronde op grond van tyd, moet 'n beoordelaar (die hooffoto-beoordelaar genoem) die werklike tyd wat deur die atlete tot 'n duisendste van 'n sekonde. As die beoordelaar besluit dat daar gelykop was, moet die bindingsatlete in die volgende ronde geplaas word, of, indien dit nie prakties is nie, moet daar lotte getrek word om te bepaal wie in die volgende ronde geplaas moet word. In die geval van 'n gelykopuitslag vir die eerste plek in 'n finale, besluit die skeidsregter of dit prakties is om te reël dat die atlete wat weer gelyk is, weer kan deelneem. As hy besluit dat dit nie die geval is nie, bly die resultaat. Bande in ander plasings bly. 
Oor die algemeen laat die meeste veldgebeurtenisse 'n deelnemer hul poging individueel aan, onder teoretiese voorwaardes as die ander deelnemers aan die kompetisie. Elke poging word gemeet om vas te stel wie die grootste afstand behaal het. 
Vertikale spronge (hoogspring en paalspring) stel 'n maat op 'n spesifieke hoogte. Die deelnemer moet die balk skoonmaak sonder om dit af te weer van die standaarde wat die staaf hou (plat). Drie mislukkings agtereenvolgens beëindig die deelname van die deelnemer aan die byeenkoms. Die deelnemer het die opsie om hul poging te slaag, wat tot strategiese voordeel gebruik kan word (uiteraard gaan die voordeel verlore as die deelnemer dit misloop). 'N Pas kan gebruik word om energie te bespaar en te verhoed dat 'n sprong geneem word wat nie hul posisie in die puntelys sal verbeter nie. Nadat alle deelnemers hul pogings op 'n hoogte goedgekeur, geslaag het of misluk, gaan die balk omhoog. Die bedrag wat die maat verhoog, is vooraf bepaal voor die kompetisie, maar as een deelnemer oorbly, kan die deelnemer sy eie hoogtes kies vir die oorblywende pogings. Elke deelnemer hou rekord van elke poging. Nadat alle deelnemers hul pogings aangewend het, is die een wat die hoogste spring, die wenner, en so verder in die ander deelnemers. Bande word gebreek deur eerste, die aantal pogings wat op die hoogste hoogte geneem word (die minste oorwinnings), en dan, as dit nog steeds gelyk is, deur die totale aantal mis in die kompetisie as geheel. Die balk gaan nie terug na 'n laer hoogte nie, behalwe om 'n das vir die eerste plek of 'n kwalifiserende posisie te breek. As die kritieke posisies steeds gelykop is nadat die tiebreakers toegepas is, neem alle vasgestelde deelnemers 'n vierde sprong op die laaste hoogte. As hulle nog steeds mis, gaan die balk een stap af waar hulle weer spring. Hierdie proses duur voort totdat die das gebreek word. 
Horisontale spronge (verspring en driesprong) en alle werpe moet agter 'n lyn begin word. In die geval van horisontale spronge is die lyn 'n reguit lyn loodreg op die aanloopbaan. In die geval van gooi, is die lyn 'n boog of 'n sirkel. As u die streep oorsteek terwyl u die poging begin, maak die poging ongeldig - dit word 'n fout. Alle landings moet in 'n sektor plaasvind. Vir die spronge, dit is 'n sandgevulde put, vir gooi is dit 'n gedefinieerde sektor. 'N Gooi wat op die lyn aan die rand van die sektor beland, is 'n fout (die binnekant van die lyn is die buitekant van die sektor). Uitgaande van 'n behoorlike poging, meet amptenare die afstand vanaf die naaste landingpunt tot by die lyn. Die maatband word versigtig reggestel tot op die kortste afstand tussen die punt en die lyn. Om dit te bewerkstellig, moet die band perfek loodreg op die opstyglyn in spronge wees, of deur die middelpunt van die boog getrek word om te gooi. Die amptenare aan die einde van die band het die nul, terwyl die amptenare op die punt van inleiding die lengte meet en opneem. Wanneer 'n rekord (of 'n potensiële rekord) plaasvind, word die meting (weer) met 'n staalband geneem en deur minstens drie beamptes (plus gewoonlik die vergader-skeidsregter) waargeneem. Staalbande word maklik gebuig en beskadig, en word dus nie gebruik om alledaagse kompetisies te meet nie. Vir groot kompetisies kry elke deelnemer drie drieë. Die topmededingers (gewoonlik 8 of 9, afhangende van die reëls van die kompetisie of die aantal bane op die baan), kry nog drie drieë. Op daardie vlak van kompetisie word die volgorde van die deelnemers vir die laaste drie pogings bepaal - die deelnemer in die eerste plek aan die einde van die derde ronde is laaste, terwyl die laaste deelnemer wat eerste kwalifiseer, eerste gaan. Sommige vergaderings herrangskik die kompetisiebestelling weer vir die finale ronde, en die finale poging word op daardie stadium deur die leier aangewend. By ander kompetisies kan vergaderbestuur kies om alle deelnemers tot vier of drie pogings te beperk. Ongeag die formaat, alle deelnemers kry ewe veel pogings. 
Mans en vroue het verskillende gewigte vir hul werpwerktuie - mans se spies is 800 gram vergeleke met 600 vir vroue, mans se gewigstoot is £ 35 in vergelyking met 20 vir vroue, mans se diskus is 2 kilogram vir vroue se 1, mans se gewigstoot is £ 16 in vergelyking met mans tot 8 pond vir vroue, en manshamergooi is ook £ 16 vir vroue 8. Daarbenewens is mans se hoë hekkies op 'n hoogte van 42 sentimeter vergeleke met vroue se hekkies wat 33 sentimeter is. Vir die tussenhekkies (400 meter hekkies) is die mans se hekkiehoogte 36 duim vergeleke met 30 duim vir vroue.
Die internasionale bestuur van baan en veld val onder die jurisdiksie van atletiekorganisasies. Wêreldatletiek is die wêreldwye beheerliggaam vir atletiek en atletiek as geheel. Die bestuur van baan en veld op kontinentale en nasionale vlak word ook deur atletiekliggame gedoen. Sommige nasionale federasies is na die sport vernoem, waaronder die USA Track & Field en die Philippine Amateur Track & Field Association , maar hierdie organisasies beheer meer as net baan en veld en is in werklikheid atletiekbeheerliggame.   Hierdie nasionale federasies reguleer sub-nasionale en plaaslike baan- en veldklubs, sowel as ander soorte hardloopklubs . 
Olimpiese Spele, Paralimpiese Spele en wêreldkampioenskappe
Die 100 m-eindstryd op die Olimpiese Somerspele 2008
Die groot wêreldwye baan- en veldkompetisies word onder die bestek van atletiek gehou. Baan- en veldwedstryde vorm die meerderheid van die Olimpiese en Paralimpiese atletiekprogramme , wat elke vier jaar plaasvind. Baan- en veldbyeenkomste het sedert die stigting in 1896 'n prominente posisie op die Olimpiese Somerspele beklee,  en die byeenkomste word gewoonlik in die hoofstadion van die Olimpiese en Paralimpiese Spele gehou. Gebeurtenisse soos die 100 meter ontvang die hoogste vlakke van mediadekking oor enige Olimpiese of Paralimpiese sportbyeenkoms.
Die ander twee groot internasionale kompetisies vir baan en veld word deur die IAAF gereël. Die IAAF het in 1913 die Olimpiese kompetisie as sy wêreldkampioenskapsbyeenkoms gekies , maar 'n afsonderlike wêreldkampioenskap vir atletiek alleen is eers in 1983 gehou - die IAAF-wêreldkampioenskap in atletiek . Die kampioenskappe bestaan ​​uit baan- en veldkompetisies plus die marathon- en renwedstrydkompetisies . Aanvanklik het dit op 'n vierjarige basis gewerk, maar na 1991 het dit na 'n tweejaarlikse formaat verander. Wat binnenshuise baan en veld betref, word die IAAF Wêreldbinnenshuise binnenshuise sedert 1985 elke twee jaar gehou, en dit is die enigste wêreldkampioenskap wat slegs uit baan- en veldbyeenkomste bestaan.
Die 2006 Europese atletiekkampioenskap in die Ullevi-stadion
Soortgelyk aan die byeenkomsprogramme tydens die Olimpiese Spele, Paralimpiese Spele en Wêreldkampioenskappe, vorm baan- en veldbedrywighede 'n belangrike deel van die kontinentale kampioenskappe. Die Suid-Amerikaanse kampioenskap in atletiek , wat in 1919 geskep is,  was die eerste kontinentale kampioenskap en die Europese atletiekkampioenskap het in 1934 die tweede kampioenskap van hierdie soort geword.  Die Asiatiese atletiekkampioenskappe en Afrika-kampioenskappe in atletiek is in die 1970's en Oseanië het sy kampioenskappe in 1990 begin.
Daar is ook binnenshuise kontinentale kompetisies in Europa ( Europese atletiek binnenshuise kampioenskappe ) en Asië ( Asiatiese binnenshuise atletiek kampioenskappe ). Daar was nie 'n bestendige kampioenskap vir die hele Noord-Amerika nie, wat (gedeeltelik) kan wees as gevolg van die sukses van beide die Sentraal-Amerikaanse en die Karibiese Eilande en die Verenigde State se buitebaan- en veldkampioenskappe . Die meeste lande het 'n nasionale kampioenskap in baan en veld, en vir atlete speel dit dikwels 'n rol in die keuse van groot kompetisies. Sommige lande het baie baan- en veldkampioenskappe op hoërskool- en kollege- vlak, wat help om jonger atlete te ontwikkel. Sommige hiervan het aansienlike blootstelling en aansien gekry, soos die NCAA-baan- en veldkampioenskap in die Verenigde State en die Jamaikaanse hoërskole-kampioenskap .  Die aantal en status van sulke kompetisies verskil egter aansienlik van land tot land.
Die paalspring-kompetisie tydens die 2007 Pan American Games
Dit weerspieël die rol wat baan- en veldbyeenkomste tydens die Olimpiese Somerspele en Paralimpiese Spele het, en word in die atletiekprogramme van baie groot multisportbyeenkomste aangebied . Van die eerste van hierdie gebeure wat die Olimpiese styl gevolg het, was die Wêrelduniversiteitspele in 1923 , die Statebondspele in 1930 en die Makkabiaspele in 1932 .  Die aantal groot multisportgebeurtenisse het gedurende die 20ste eeu sterk toegeneem en sodoende het die aantal baan- en veldbyeenkomste binne hulle toegeneem. Gewoonlik word baan- en veldgeleenthede in die hoofstadion van die speletjies aangebied.
Na afloop van die Olimpiese en Paralimpiese Spele, is die drie belangrikste byeenkomste vir baan- en veldatlete die drie kontinentale spele wat deur IOK goedgekeur is: die All-Africa Games , Asian Games en die Pan American Games . Ander speletjies, soos die Statebondspele en die somer-universiade , en die wêreldmeesterspele neem beduidende deelname van atlete aan. Baan-en-baan is ook op nasionale spelpeil aanwesig, met kompetisies soos die Chinese Nasionale Spele wat die gesogste nasionale kompetisie vir binnelandse baan- en veldatlete is.
Eendag-baan- en veldbyeenkomste vorm die mees algemene en seisoenale aspek van die sport - dit is die mees basiese vlak van baan- en veldkompetisie. Vergaderings word gewoonlik jaarliks ​​gereël, hetsy onder beskerming van 'n opvoedkundige instelling of sportklub, of deur 'n groep of besigheid wat as vergaderpromotor dien . In die geval van eersgenoemde word atlete gekies om hul klub of instansie te verteenwoordig. In die geval van privaat of onafhanklike byeenkomste neem atlete slegs op uitnodigingsbasis deel. 
'N Kind wat aan 'n plaaslike skolevergadering in Kambodja deelneem
Die mees basiese tipe vergaderings is alledaagse baanbyeenkomste , wat grootliks klein, plaaslike, informele kompetisies is waarmee mense van alle ouderdomme en vermoëns kan meeding. Namate vergaderings meer georganiseer word, kan hulle amptelike sanksies deur die plaaslike of nasionale vereniging vir die sport verkry. 
Op professionele vlak het vergaderings aansienlike finansiële aansporings vir alle atlete in die negentigerjare in Europa begin bied met die totstandkoming van die 'Golden Four'-kompetisie, bestaande uit vergaderings in Zürich , Brussel , Berlyn en Oslo . Dit het uitgebrei en ontvang IAAF-steun as die IAAF Golden League in 1998,  wat later aangevul is deur die gekose byeenkomste wêreldwyd as die IAAF-wêreldatletiektoernooi . In 2010 is die Golden League-idee wêreldwyd uitgebrei as die Diamond League- reeks en dit vorm nou die hoogste vlak van professionele eendag-baan- en veldbyeenkomste. 
Die IAAF-wêreldranglysstelsel is vir die 2018-seisoen bekendgestel. Die posisie van 'n atleet binne die rangorde sal bepaal word deur punte behaal op grond van hul prestasie en die belangrikheid van die kompetisie. Die punte sal oorweeg word om in aanmerking te kom vir die Wêreldatletiekkampioenskap en Olimpiese Spele.  Hierdie stelsel sal die deelname van atlete beïnvloed, wat tipies deur nasionale liggame bepaal is, hetsy deur keurpanele of nasionale proefbyeenkomste. 
Atlete se prestasies word by feitlik alle baan- en veldkompetisies vasgestel of gemeet. Deur dit te doen, kan dit nie net dien as die bepaling van die wenner in 'n byeenkoms nie, maar kan dit ook gebruik word vir historiese vergelyking (dws 'n rekord). Daar is 'n groot verskeidenheid platetipes en mans- en vrouevertonings word afsonderlik opgeneem. Die belangrikste soorte rekords organiseer die atlete se prestasies volgens die streek wat hulle verteenwoordig - begin met nasionale rekords , daarna kontinentale rekords, tot op die wêreld- of wêreldrekordvlak . Nasionale beheerliggame beheer die nasionale rekordlyste, die gebiedsverenigings organiseer hul onderskeie kontinentale lyste, en die IAAF bekragtig wêreldrekords.
'N Grafiek van die wêreldrekordvordering in die 100 meter vir mans
Die IAAF bekragtig baan- en veldwêreldrekords as hulle aan hul gestelde kriteria voldoen. Die IAAF het in 1914 die eerste keer 'n wêreldrekordlys gepubliseer, aanvanklik slegs vir mansgebeurtenisse. Daar was 53 erkende rekords in hardloop, hekkies en aflos, en 12 veldrekords. Wêreldrekords in vroue-byeenkomste het in 1936 begin namate meer gebeure geleidelik aan die lys toegevoeg is, maar in die laat 1970's is daar beduidende veranderinge aangebring. Eerstens is alle rekords in keiserlike metings in 1976 laat vaar, met die uitsonderlike uitsondering van die mylgang as gevolg van die aansien en geskiedenis van die gebeurtenis. Die volgende jaar sou alle wêreldrekords in naelloopbyeenkomste slegs erken word as die outomatiese elektroniese tydsberekening gebruik is (in teenstelling met die tradisionele stophorlosiemetode). In 1981 is elektroniese tydsberekening verpligtend gemaak vir alle wêreldrekord-lopies in baan en veld, met tye wat binne een honderdste van 'n sekonde aangeteken is. Twee addisionele soorte wêreldrekord is in 1987 bekendgestel: wêreldrekords vir binnenshuise kompetisies, en wêreldrekords vir junior atlete jonger as 20 jaar. 
Die volgende belangrikste platetipe is dié wat tydens 'n spesifieke kompetisie behaal is. Die Olimpiese rekords verteenwoordig byvoorbeeld die beste prestasies deur atlete tydens die Olimpiese Somerspele. Alle belangrike kampioenskappe en speletjies het hul relevante kompetisierekords en 'n groot aantal baan- en veldbyeenkomste hou kennis van hul byeenkomsrekords. Ander rekordtipes sluit in: stadionrekords, rekords volgens ouderdomsgroep, rekords volgens gestremdheid en rekords volgens instelling of organisasie. Kontantbonusse word gewoonlik aan atlete aangebied as hulle beduidende rekords breek, aangesien dit groter belangstelling en openbare bywoning in baan- en veldkompetisies kan oplewer.
Marion Jones , nadat sy toegegee het aan doping, het haar Olimpiese medaljes verloor, is uit die sport verban en het ses maande in die tronk deurgebring.
Baan- en veldatlete word deur bestuursliggame vir die sport, van die nasionale tot die internasionale vlak, verbied om sekere stowwe in te neem of te gebruik. Die grondwet van die IAAF bevat die Wêreld-antidopingkode onder ander antidopingmaatreëls.  Oefeninge soos bloeddoping en die gebruik van anaboliese steroïede , peptiedhormone , stimulante of diuretika kan atlete 'n fisiese mededingende voordeel in die baan en veld gee.  Die gebruik van sulke stowwe in baan en veld word teen sowel etiese as mediese redes teëgestaan. Aangesien die sport funksioneer deur atlete se prestasies te meet en te vergelyk, skep prestasieverbeterende middels 'n oneweredige speelveld - atlete wat nie dwelmmiddels gebruik nie, het 'n nadeel teenoor teenstanders wat dit doen. Medies kan die gebruik van verbode middels 'n nadelige uitwerking op die gesondheid van atlete hê. Sommige vrystellings word egter gemaak vir atlete wat verbode middels vir terapeutiese gebruik neem, en atlete word nie in hierdie gevalle goedgekeur vir gebruik nie,  soos Kim Collins se mislukte dwelmtoets weens asma- medikasie. 
Atlete was histories bereid om wettige en gesondheidsrisiko's te neem om hul prestasie te verbeter, en sommige noem selfs hul bereidwilligheid om hul lewens te waag, soos blyk uit navorsing deur Mirkin,  Goldman  en Connor  in die ondersoek na houding teenoor die sogenaamde Goldman-dilemma . Om die gebruik van prestasieverbeterende middels te voorkom, moet atlete onderwerp aan dwelmtoetse wat binne en buite kompetisie deur antidopingamptenare of geakkrediteerde mediese personeel gedoen word.  Gestrafte atlete is vatbaar vir hoër toetse wanneer hulle weer aan die kompetisie deelneem. Atlete wat gevind word dat hulle stowwe op die verbode lys van die Wêreld Anti-Doping Agentskap geneem het , ontvang sanksies en mag vir 'n tydperk verbied word om mee te ding wat ooreenstem met die erns van die oortreding.  Die gebruik van stowwe wat nie op die verbode lys is nie, kan egter ook sanksies tot gevolg hê as die stof in die samestelling of effek soortgelyk aan 'n verbode middel geag word. Atlete kan ook goedgekeur word vir ontbrekende toetse, om te probeer vermy om die uitslae te toets of te peuter, weier om hulle aan toetsing te onderwerp deur middel van omstandigheidsgetuienis of die gebruiksbelydenis. 
Doping het 'n belangrike rol gespeel in die moderne geskiedenis van baan en veld. Staatsgebaseerde doping in Oos-Duitsland met hormone en anaboliese steroïede was die toename van vroue uit Oos-Duitsland in die baan en veld vanaf die laat 1960's tot die 1980's. 'N Aantal van hierdie vroue, soos Marita Koch , het wêreldrekords behaal en was baie suksesvol by internasionale kompetisies. Sommige atlete, wat in hul tienerjare 'n dopingsplan gevolg het, het as gevolg van die regime aansienlike gesondheidsprobleme gehad.   ' n Soortgelyke staatsgeborgde dopingstelsel is in die Sowjetunie ontwikkel . In 2016 publiseer The New York Times 'n artikel waarin die gebruik van doping deur die Sowjets uiteengesit word ter voorbereiding van die Olimpiese Spele in 1984 .  Ben Johnson het 'n nuwe wêreldrekord in die 100 meter op die Olimpiese Spele in Seoul in 1988 behaal, maar is later verban vir die gebruik van anaboliese steroïede.  In die middel van die eerste dekade van die 21ste eeu het die BALCO-skandaal uiteindelik gelei tot die ondergang van prominente naellopers soos onder andere Marion Jones en Tim Montgomery deur die gebruik van verbode middels.  Die onthulling van staatsgebaseerde doping in Rusland het in 2016 gelei tot 'n internasionale verbod op al sy atlete, met die Russe wat by die IAAF moes aansoek doen om as gemagtigde neutrale atlete mee te ding op byeenkomste soos die Olimpiese somerspele 2016 en die wêreldkampioenskap in 2017 in Atletiek .  Doping het lande op alle vastelande geraak en het in individuele, span- en nasionale omstandighede plaasgevind.
Baan en veld het die beste ooreenkoms met die ander wat onder die sport atletiek gekategoriseer word , spesifiek landloop , en padvorms van ren- en hardloop. Al hierdie vorme van wedrenne is geneig om eindtye aan te teken, streng begin- en eindpunte te definieer en is gewoonlik individueel van aard. Midde- en langafstand hardlopers neem gewoonlik, benewens die baan, ook aan landloop- en padbyeenkomste deel. Racewalkers is gewoonlik ook spesialiste op die pad. Dit is ongewoon vir atlete buite hierdie twee groepe om aan landloop- of padbyeenkomste deel te neem.
Variëteite van krag atletiek , soos die wêreld se sterkste Man en hoogland speletjies , dikwels inkorporeer vorme van footracing dra van swaar voorwerpe, asook gooi gebeure soos die caber loot en vat loot , wat ooreenkomste op te spoor en in die veld gooi gebeure dra.
Lys van baan- en veldstadions volgens kapasiteit
^ "Baan-en-veld" . Skolasties . Besoek op 22 Julie 2019 .
^ Rosenbaum, Mike. Inleiding tot baan- en veldgebeurtenisse . Oor. Besoek op 28 September 2014.
^ a b c Instone, Stephen (15 November 2009). Die Olimpiese Spele: Oud versus modern . BBC . Besoek op 23 Maart 2010.
^ "Antieke Olimpiese gebeure; vyfkamp" . Perseus digitale biblioteek . Besoek op 3 Augustus 2009 .
^ Waldo E. Sweet, Erich Segal (1987). Sport en ontspanning in antieke Griekeland . Oxford University Press . bl. 37. ISBN 0195041267 .
^ Jean-Paul Thuillier, Le sport dans la Rome antique (in Frans) , Parys, Errance, 1996, pp. 115–116, ISBN 2-87772-114-0
^ Die Olimpiese Spele in die Oudheid Die Olimpiese Museum. Besoek op 22 Julie 2019.
^ a b c d Geskiedenis - Inleiding Gearchiveer op 1 Mei 2010 by die Wayback Machine . IAAF . Besoek op 25 Maart 2010.
^ a b c d e Robinson, Roger (Desember 1998). "Op die geur van die geskiedenis". Looptye : 28.
^ "Geskiedenis van The Tucks" . Shrewsbury Skool. 2011.
^ "Nuwe film onthul die geheime van die Olimpiese erfenis van Shropshire" . Shropshire County Council. 24 Junie 2011 . Besoek op 22 Julie 2019 .
^ a b c d "Die Eerste Wenlock Olimpiese Spele" . Wenlock Olympian Society . Besoek op 22 Julie 2019 .
^ Effard, Tracy (17 Desember 2008). "Historiese kampioenskappe vir amateuratletiekverenigings (AAA) moet herleef" . IAAF . Besoek op 22 Julie 2019 .
^ [ https://trackandfieldnews.com/united-states-national-championships-introduction/%7Ctitle=Die Verenigde State se nasionale kampioenskap in atletiek in baan en veld: Inleiding | wqork = Baan-en- veldnuus| toegangsdatum = 22 Julie 2019} }
^ Flatter, Ron. Thorpe het Deion voorafgegaan, Bo . ESPN (1999). Besoek op 22 Julie 2019.
^ Wêreldstudente-speletjies . GBR Atletiek. Besoek op 22 Julie 2019.
^ Suid-Amerikaanse kampioenskappe . GBR Atletiek. Besoek op 22 Julie 2019.
^ Leigh, Mary H .; Thérèse M. Bonin (1977). "Die baanbrekersrol van Madame Alice Milliat en die FSFI in die vestiging van internasionale handel en veldkompetisie vir vroue". Tydskrif vir Sportgeskiedenis . Universiteit van Illinois Press. 4 (1): 72–83. JSTOR 43611530 .
^ Morris, Andrew D. (2004). Murg van die Nasie: 'n Geskiedenis van sport en fisieke kultuur in Republikeinse China . Universiteit van Kalifornië Press. ISBN 978-0520240841 .
^ Buchanan, Ian. Asië se eerste vroulike Olimpiese Tydskrif vir Olimpiese Geskiedenis (September 2000). Besoek op 22 Julie 2019.
^ Die geskiedenis van USATF . USATF . Besoek op 22 Julie 2019.
^ "Duisende Chinese atlete het gedop deur middel van 'n staatsondersteunde program, beweerde klokkenluister-eise" . South China Morning Post . Agence Frankryk-Presse . 22 Oktober 2017 . Besoek op 22 Julie 2019 .
^ a b Ruiz, Rebecca R. (13 Augustus 2016). "Die Sowjet-dopingplan: dokument onthul onwettige benadering tot die Olimpiese Spele '84" . The New York Times .
^ "IAAF gaan die wêreldwye Diamond League van 1-dagbyeenkomste van stapel stuur" . IAAF . 2 Maart 2009 . Besoek op 22 Julie 2019 .
^ Usain Bolt 100m 10 meter - Splits and Speed ​​Endurance Besoek op 6 Februarie 2013
^ a b c 800 m - Inleiding . IAAF . Besoek op 5 April 2010.
^ a b c d 1500 m - Inleiding . IAAF . Besoek op 5 April 2010.
^ Rosenbaum, Mike. Inleiding tot middelafstand hardloop . Trackandfield-About. Besoek op 5 April 2010.
^ Middelafstand hardloop . Australiese Instituut vir Sport . Besoek op 5 April 2010.
^ Julin, Lennart (28 November 2004). 'N Huldeblyk aan die loopbaan van Gunder Hägg . IAAF . Besoek op 5 April 2010.
^ Stepping-Stones to the Four Minute Mile . The Times (7 Mei 1954). Besoek op 5 April 2010.
^ Britse atletiekhoop . The Times (6 Mei 1954). Besoek op 5 April 2010.
^ Vier minute myl - Triomf van RG Bannister . (7 Mei 1954). Besoek op 5 April 2010.
^ Sebastian Coe . BBC Sport (9 Augustus 2000). Besoek op 5 April 2010.
^ a b 5000-10000 m - Inleiding . IAAF . Besoek op 7 April 2010.
^ 5000-10000 m - Is dit vir my? . IAAF . Besoek op 7 April 2010.
^ a b Inleiding tot langafstandgebeure Gearchiveer op 31 Januarie 2017 by die Wayback Machine . About.com . Besoek op 7 April 2010.
^ Atletiek . Encyclopædia Britannica . Besoek op 7 April 2010.
^ Wermuth, Stefan Het pasaangeërs 'n plek in atletiek? . Reuters . Besoek op 9 April 2010.
^ a b 4 × 100 m aflos - Is dit vir my? . IAAF . Besoek op 9 April 2010.
^ 4 × 100 m aflos - Inleiding . IAAF . Besoek op 9 April 2010.
^ Rosenbaum, Mike. Wat is Olimpiese naellope en aflosse? . About.com . Besoek op 9 April 2010.
^ Wêreldrekords hou van gebeure . IAAF . Besoek op 9 April 2010.
^ Martin, David (12 Junie 2009). Williams en James behaal ongekende dubbelspel, want Kenia steel die vertoning op middelafstand - Day Five - Evening report . IAAF . Besoek op 9 April 2010.
^ Die Relays! . Sports Illustrated (2 Mei 1955). Besoek op 9 April 2010.
^ Rosenbaum, Mike. 'N Kort geskiedenis van naellope en hekkies . About.com . Besoek op 9 April 2010.
^ a b c d 100 m Hekkies - Inleiding . IAAF . Besoek op 9 April 2010.
^ a b c d 400 m Hekkies - Inleiding . IAAF . Besoek op 9 April 2010.
^ 3000 m Steeplechase - Inleiding . IAAF . Besoek op 9 April 2010.
^ 3000 m Steeplechase - Is dit vir my? . IAAF . Besoek op 9 April 2010.
^ Inbaksel, Judith (1999). Die antieke Olimpiese Spele . Universiteit van Texas Pres. ISBN 0-292-77751-5.
^ a b Miller, Steven G. (2004). Antieke Griekse atletiek . Bl. 68. Yale Universiteit. ISBN 0-300-11529-6 .
^ a b Verspring - Inleiding . IAAF . Besoek op 10 Mei 2010.
^ a b Rosenbaum, Mike. Inleiding tot die verspring . Oor. Besoek op 10 Mei 2010.
^ Verspring - Is dit vir my? . IAAF . Besoek op 10 Mei 2010.
^ verspring . Encyclopædia Britannica (2010). Besoek op 10 Mei 2010.
^ a b c Triple Jump - Inleiding . IAAF . Besoek op 10 Mei 2010.
^ Phayllos van Kroton . Antieke Olimpiese Spele. Besoek op 10 Mei 2010.
^ McCormack, Mike. James Connolly - Die atleet . Nasionale Historikus . Besoek op 10 Mei 2010.
^ Lee, Jimsun (8 April 2010). Die belang van die staande driesprong . Spoed uithouvermoë. Besoek op 10 Mei 2010.
^ Hoogspring Gearchiveer op 13 November 2010 by die Wayback Machine . Spikes Magazine . Besoek op 10 Mei 2010.
^ a b Hoogspring - Inleiding . IAAF . Besoek op 10 Mei 2010.
^ Rosenbaum, Mike. Inleiding tot die Hoogspring . Oor. Besoek op 10 Mei 2010.
^ Gillon, Doug (15 Mei 2009). Hoe 'n flop Fosbury in 'n legende verander het . Die Herald . Besoek op 10 Mei 2010.
^ a b c Pole Vault - Inleiding . IAAF . Besoek op 10 Mei 2010.
^ Turnbull, Simon (13 Junie 2009). Kate Dennison: 'Dit help 'n bietjie mal wees' . Die Onafhanklike . Besoek op 10 Mei 2010.
^ Rosenbaum, Mike. Inleiding tot die paalspring . Oor. Besoek op 10 Mei 2010.
^ Rosenbaum, Mike. 'N Geïllustreerde geskiedenis van paalspring . Oor. Besoek op 10 Mei 2010.
^ Track and Field - gooi . Australiese Instituut vir Sport . Besoek op 16 Maart 2015.
^ Skoot . Encyclopædia Britannica (2010). Besoek op 11 Mei 2010.
^ a b c Shot Put - Inleiding . IAAF . Besoek op 11 Mei 2010.
^ Rosenbaum, Mike. 'N Geïllustreerde geskiedenis van gewigstoot - Die vroeë dae van gewigstoot . Oor. Besoek op 11 Mei 2010.
^ Rosenbaum, Mike. Inleiding tot gewigstoot . Oor. Besoek op 11 Mei 2010.
^ Miller, Steven G. (2004). Antieke Griekse atletiek . Bl. 61. Yale Universiteit. ISBN 0-300-11529-6 .
^ a b Discus Throw - Inleiding . IAAF . Besoek op 11 Mei 2010.
^ Murphy, Colm (1999). Die Griekse Diskusgebeurtenis . Tydskrif vir Olimpiese Geskiedenis , Winter 1999 (bl. 3). Besoek op 11 Mei 2010.
^ Rosenbaum, Mike. 'N Geïllustreerde geskiedenis van diskus - vroue sluit aan by Olimpiese Spele . Oor. Besoek op 11 Mei 2010.
^ a b Rosenbaum, Mike. 'N Geïllustreerde geskiedenis van spiesgooi - Die vroeë dae van spiesgooi . Oor. Besoek op 11 Mei 2010.
^ a b c d Spiesgooi - Inleiding . IAAF . Besoek op 11 Mei 2010.
^ Miller, Steven G. (2004). Antieke Griekse atletiek . Bl. 69. Yale Universiteit. ISBN 0-300-11529-6 .
^ "Atletiek gooi byeenkomste" . DLGSC . Besoek op 5 Februarie 2021 .
^ Rosenbaum, Mike. 'N Geïllustreerde geskiedenis van spiesgooi - Vroue neem deel aan die Olimpiese kompetisie . Oor. Besoek op 11 Mei 2010.
^ Rosenbaum, Mike. 'N Geïllustreerde geskiedenis van spiesgedeelte - Die verandering van konfigurasies . Oor. Besoek op 11 Mei 2010.
^ Rosenbaum, Mike. Inleiding tot spiesgooi . Oor. Besoek op 11 Mei 2010.
^ a b Rosenbaum, Mike. 'N Geïllustreerde geskiedenis van die hamergooi - Die vroeë dae van die hamergooi . Oor. Besoek op 11 Mei 2010.
^ a b c Hamergooi - Inleiding . IAAF . Besoek op 11 Mei 2010.
^ Rosenbaum, Mike. 'N Geïllustreerde geskiedenis van die hamergooi - Hamertyd vir vroue . Oor. Besoek op 12 Mei 2010.
^ Rosenbaum, Mike. 'N Geïllustreerde geskiedenis van die hamergooi - meer krag . Oor. Besoek op 12 Mei 2010.
^ Hammer Throw - Is dit vir my? . IAAF . Besoek op 12 Mei 2010.
^ Rosenbaum, Mike. 'N Geïllustreerde geskiedenis van die hamergooi - Waar die hamergooi nou is . Oor. Besoek op 12 Mei 2010.
^ Ortega, John (14 Februarie 1999). "Bussey van Taft kom groot op Inside Track" . Los Angeles Times .
^ Mededingingsreëls 2009 Gearchiveer op 5 Junie 2011 by die Wayback Machine . IAAF . Besoek op 26 Maart 2010.
^ a b c d e f g Omvat veranderinge wat deur die IAAF-raad goedgekeur is gedurende 2008 - p5, 2009 Reëlboek .
^ IAAF Reël 162.1, uit Hoofstuk 5, 'Tegniese reëls', Afdeling III oor 'Track events'.
^ IAAF Reël 161
^ a b IAAF Reël 161.2
^ a b IAAF Reël 161.3
^ IAAF Reël 161.6
^ IAAF Reël 161.7
^ a b IAAF Reël 163.2
^ a b IAAF Reël 163.3
^ IAAF Reël 164.1
^ IAAF Reël 164.3
^ Oor USATF . USATF . Besoek op 26 Maart 2010.
^ Philippine Amateur Track & Field Association Argief op 13 Julie 2012 by archive.today . DB88. Besoek op 26 Maart 2010.
^ Handleiding van die IAAF-lidfederasie - Hoofstuk 2 (bl. 17–18). IAAF . Besoek op 26 Maart 2010.
^ Rosenbaum, Mike. Track and field se grootste byeenkomste en topmededingers . Trackandfield.omtrent. Besoek op 6 April 2010.
^ "SUID-AMERIKAANSE KAMPIOENSKAPPE (ONOFFICIAL)" . gbrathletics . Besoek op 6 September 2015 .
^ Europese atletiekkampioenskappe Zürich 2014 - STATISTIEKHANDBOEK (PDF) , Europese atletiekvereniging , opgespoor op 13 Augustus 2014
^ Redpath, Laura (20 Maart 2010). Historiese boek oor Champs kom op die mark . Jamaica-skuurder . Besoek op 6 Maart 2010.
^ Bell, Daniel (2003). Ensiklopedie van Internasionale Spele . McFarland and Company, Inc. Uitgewers, Jefferson, Noord-Carolina. ISBN 0-7864-1026-4 .
^ Les Vergaderings . Fédération française d'athlétisme . Besoek op 6 April 2010.
^ Geleentheidsanksies - oorsig en voordele . USATF . Besoek op 7 April 2010.
^ Rowbottom, Mike (12 November 1997). Atletiek: Golden Four verleng met meer geld en byeenkomste . Die Onafhanklike . Besoek op 6 April 2010.
^ Diamond League word volgende jaar bekendgestel . The Guardian (2 Maart 2009). Besoek op 6 April 2010.
^ "IAAF: IAAF se amptelike wêreldranglys eerste stap in fundamentele veranderinge in atletiek | Nuus | iaaf.org" . iaaf.org (Persverklaring) . Besoek op 22 Julie 2019 .
^ agenturen / pwi. "Leichtathletik neu mit Weltrangliste" . Schweizer Radio und Fernsehen (SRF) (in Duits) . Besoek op 3 November 2017 .
^ IAAF Grondwet word op 5 Julie 2010 by die Wayback Machine (pp. 79–80) geargiveer . IAAF . Besoek op 7 April 2010.
^ IAAF-mededingingsreëls 2010–11 Gearchiveer op 5 Junie 2011 by die Wayback Machine . IAAF . Besoek op 7 April 2010.
^ Verbode middels . Internasionale Tennisfederasie . Besoek op 6 April 2010.
^ a b c IAAF-antidopingregulasie word op 5 Junie 2011 by die Wayback Machine geargiveer . IAAF . Besoek op 7 April 2010.
^ Kim Collins Argief op 3 Januarie 2010 by die Wayback Machine . Sport Caribe. Besoek op 7 April 2010.
^ Mirkin, Gabe; Marshall Hoffman (1978). Die boek vir sportgeneeskunde . Little Brown & Co. ISBN 9780316574365.
^ Goldman, Robert; Ronald Klatz (1992). Dood in die kleedkamer: dwelms en sport (2 uitg.). Elite Sportgeneeskundepublikasies. bl. 24 . ISBN 9780963145109.
^ Connor, James; Jules Woolf; Jason Mazanov (Januarie 2013). "Sou hulle dit doen? Gaan weer na die Goldman-dilemma" . Britse Tydskrif vir Sportgeneeskunde . 47 (11): 697–700. doi : 10.1136 / bjsports-2012-091826 . PMID 23343717 . S2CID 32029739 .
^ "Die 2010 verbode lys" (PDF) . IAAF. Op 1 April 2010 vanaf die oorspronklike argief . Besoek op 7 April 2010 .
^ Turnbull, Simon (23 Oktober 2005). Atletiek: onder die loep . Die Onafhanklike . Besoek op 21 Julie 2019.
^ Berendonk, Brigitte & W. Franke, Werner (1997). "Hormonale doping en androgenisering van atlete: 'n geheime program van die regering van die Duitse Demokratiese Republiek" . Kliniese Chemie . 43 (7): 1262–1279. doi : 10.1093 / clinchem / 43.7.1262 . PMID 9216474 . CS1 maint: veelvuldige name: skrywerslys ( skakel )
^ Slot, Owen (22 September 2003). "Ambisie, naïwiteit en tergende vooruitsig om die wêreld te erf" . The Times . Londen.
^ Holt, Sarah (6 Desember 2004). "Sterre verdof deur Balco se skaduwee" . BBC Sport . Besoek op 22 Julie 2019 .
^ Ingle, Sean (6 Maart 2016). "Waarom die IAAF moet toesien dat Rusland verbied bly vir die Olimpiese Spele in Rio" . Besoek op 22 Julie 2019 .