Dada was 'n provokatiewe anti-konformistiese beweging wat die Westerse literatuur en beeldende kunste tussen ongeveer 1916 en 1922 met sy aptyt vir andersheid en skandaal getref het.
Dada was 'n ontketening van instinkte en magte wat soos 'n vroeë happening deur die kunste getrek het. Dit was 'n aggressiewe eksperimentele verrinnewering van alle aanvaarde waardes; 'n nihilistiese neusoptrek vir die kuns.
Ondanks sy oënskynlik ikonoklastiese nuwigheid, had Dada 'n lang aanloop. Die drang na artistieke bevryding was al werksaam onder die *Romantici van die 19e eeu, en veral in die poësie sedert Charles Baudelaire. Met die eeuwending het gebeurtenisse soos die opkoms van 'n nuwe wetenskap, die sielkunde, Henri Bergson se intuïsieleer, die gewerskaf van literêre Bohemers, die KUBISTE se opbreek van die letterlike werklikheid en die FUTURISTE se protes teen artistieke verstarring, die beweging weg van die gevestigde patrone ingrypend verhaas. Maar die onmiddellike aanstigting tot Dada was die skok van die Eerste Wêreldoorlog. 'n Jong geslag denkers en kunstenaars het ontnugterd nee gesê vir die waansin van 'n sg. "rasionele" beskawing wat die vroeë 20e eeu in ŉ slagveld omgeskep en hulle aangehits het om in die naam van "patriotisme" in loopgrawe te gaan sterf (Richter, 1965: 21).