9 Deer Stags Harve Benard
Brand Band of Gypsies Consult Beaute Corkys Deer Stags EMU Australia Gravity Defyer Jambu Footwear Journee Collection KARL LAGERFELD PARIS Manitobah Mukluks Matisse Footwear MIA Amore Footwear MIA Shoes Sloggers Territory Therafit Walking Cradles Volume 10, Issue 2, 2013 Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe - Volume 10, Issue 2, August 2013 Navigate this Journal About Current issue Previous issues Submit a paper Contact the Editor OA African Journal Archive Volumes & issues
Volume 13 (2016) Volume 12 (2015) Volume 11 (2014) Volume 10 (2013) Volume 9 (2012) Volume 8 (2011) Volume 7 (2010) Volume 6 (2009) Volume 5 (2008) Volume 10, Issue 2, August 2013 (0)
"Ek kan eintlik net hartseer musiek skryf ..."
Die selektiewe kanonisering van Arnold van Wyk (1916-1983) se werke : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 523 –554 (2013)
Arnold van Wyk se elegiese beeld word veral in populêr-wetenskaplike artikels, herinneringe van vriende en gepubliseerde korrespondensie tussen Van Wyk en sy vriende geskets. Elegiese konnotasies word aan talle van Van Wyk se werke geheg, veral aan dié werke waarvan die titels beelde van eensaamheid of weemoed oproep. Hierdie elegiese beeld van Van Wyk het gaandeweg die karakter van &apos;n mite aangeneem. In hierdie artikel word daar gekonsentreer op die ontleding van gekose tekste oor Van Wyk aan die hand van Roland Barthes se model vir mite-ontleding en ook hoe sekere van Van Wyk se werke gekanoniseer is. In hierdie verband is daar gevind dat twee temas in die gekose geskrifte oor Van Wyk kristalliseer, naamlik die Romantiese-kunstenaar-mite en Afrikanernasionalistiese agendas en dat daar &apos;n simbiotiese verhouding tussen hierdie temas bestaan. Beide hierdie temas steun op Van Wyk se elegiese beeld. Op grond van die ooreenkomste tussen Van Wyk se beeld as komponis en die Romantiese beeld van Ludwig van Beethoven, kon hierdie skakel met &apos;n Europese Groot Komponis (en dus Europa) deur Afrikanernasionaliste voorgehou word om Van Wyk te promoveer as &apos;n Afrikaner-eie Groot Meester. Die tema van die Romantiese-kunstenaar-mite ondersteun sodoende die agenda van Afrikanernasionalisme, en die agenda van Afrikanernasionalisme moedig die karakterisering van Van Wyk volgens die Romantiese-kunstenaar-mite aan. Die hooffokus van hierdie artikel is egter op die selektiewe kanonisering van sommige van Van Wyk se werke en hoe veral die elegiese dimensie van sy beeld (saam met die invloed van die Romantiese-kunstenaar-mite) &apos;n invloed op hierdie selektiewe kanonisering gehad het. Daar word vasgestel dat veral werke met elegiese titels of skynbare elegiese inhoude deur die gekose skrywers uitgesonder word. Verder word die verskillende skrywers se kriteria vir "ware Van Wyk"-werke (werke wat die mite aangaande Van Wyk se elegiese beeld dien) belig. Van Wyk se eie bydrae tot die kanonisering van sy werke word ook ondersoek.
"I can actually write only sad music ..." - The selective canonisation of the compositions of Arnold van Wyk (1916-1983)
Arnold van Wyk&apos;s elegiac image is sketched in popular scientific articles, memoirs by his friends, and published correspondence between Van Wyk and his friends. Elegiac connotations are linked to numerous works by Van Wyk, especially those whose titles evoke images of loneliness and sadness. Van Wyk&apos;s elegiac image has taken on the character of a myth.
Van Wyk&apos;s elegiac image is reminiscent of the images - and stigmas - associated with 19th-century composers. As a prototype of the Romantic artist myth, Ludwig van Beethoven (1770-1827) stands out. It is the similarities between Van Wyk&apos;s elegiac image and Beethoven&apos;s Romantic image (the so-called Beethoven myth) that serves as a basis for my research. In order to investigate these similarities in greater detail, texts on Van Wyk by Jan Bouws (1957, 1968, 1971, 1982), Henk Temmingh (1965), Jacques Malan (1984), Frits Stegmann (1984), Howard Ferguson (1987), Izak Grové (1993, 1996, 1999) and Martin Smith (1991) were selected and examined.
The influence of the past three years&apos; developments in international (and local) musicology has broadened the scope of research in order to study the socio-cultural dimension of music in more detail, and to give a greater right of existence to interdisciplinary approaches within the field. In this regard Muller (2000) and Viljoen (2004) focus specifically on the relevance of cultural musicology for South African musicology. Muller (2000, 2008) and Thom Wium (2008) focus on Van Wyk research from a "new" musicological perspective. As a result of the broadening of the musicological terrain, Van Wyk research entered a new phase in 2000. A greater variety of research hypotheses about previously unexamined facets of Van Wyk&apos;s life and compositions can now be explored. One of the facets of Van Wyk&apos;s life and work that can now be investigated is die establishment and facets of his so-called elegiac image.
This article concentrates on the analysis of selected texts on Van Wyk by means of Roland Barthes&apos;s (1972, first published in 1957) model for myth analysis. According to Barthes (1972) myth is a specific type of communication. Thus, myth is a semiotic system that consists of three factors, namely the signifier, signified and the sign, and according to Barthes it can be analysed by means of Ferdinand de Saussure&apos;s (1857-1913) model. Saussure placed the emphasis on the sign and the relationship between the sign, the signifier and the signified. The signifier is a sound or written symbol and the signified represents the concept that is articulated by the signifier (McNeill 1992:2). The sign is the combination/union of the signifier and the signified (McNeill 1992:2).
Afrikaners is nostalgierig : Afri-Frans as vertaling van identiteit : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 555 –576 (2013)
Hierdie artikel fokus op die betekenis, in identiteitsterme, van die onlangse Afri-Frans-projek. Afri-Frans word as deel van die nostalgie-genre in die Afrikaansgesinde musiekbedryf gesien, en die vertaalkundige dimensie van Afri-Frans, wat die vertaling van &apos;n aantal liedjies van Afrikaans na Frans behels, word binne hierdie "nostalgie" geïnterpreteer as wisselwerking, deur middel van vertaling, van taal en verskeie aspekte van identiteit. Binne die raamwerk van &apos;n polisistemiese benadering tot vertaling, waarin klem gelê word op die vertalingshandeling as primêr gemoeid met die doelteks (doelkultuur), bevind die studie juis dat daar wat Afri-Frans betref nie werklik sprake is van &apos;n doelgerigte benadering nie. Inteendeel, die sogenaamde doelgerigtheid is eerder &apos;n voorwendsel vir &apos;n brongerigtheid ("terug" na Afrikaans), waardeur verskeie identiteitsaspekte rakende Afrikaans belig word wat in &apos;n mindere of meerdere mate, op &apos;n dieper vlak as die ooglopende "nostalgie" van die liedjies, te doen het met die idee van identiteitsverlies (verlies van taal, verlies van land), en waarin die vertaler na vore kom as vertaler van (eie) identiteit. Kernbegrippe in hierdie verband is die idee van etnisiteit as &apos;n verbeelde, voorgestelde identiteit, en taal wat &apos;n versinnebeelde, simboliese funksie binne die identiteit verrig. Die gevolgtrekking is dat Afri-Fransin wese &apos;n poging is van &apos;n spesifieke etniese groep, die Afrikaner, om, via die vertaling na die Franse "doel"-taal, maar wat in werklikheid &apos;n (verlore) brontaal is, "met nuwe oë te kyk" (in die woorde van die projek se inisieerder), nie soseer na ou bekende liedjies nie, maar na die Afrikaner se verhouding met (verlore) taal en land. Benewens die inisieerder en vertaler, speel ook die kunstenaar (sangeres) &apos;n kernrol in die verwoording van hierdie vertaalde (verbeelde) identiteit.
Praktiese wysheid (fronesis) in &apos;n verdeelde samelewing : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 577 –601 (2013)
J.M. Coetzee se Summertime (2009) as laatwerk : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 602 –628 (2013)
In Summertime (2009) vervolg die skrywer die genre-spel wat al in sy vorige twee half-outobiografiese prosatekste, Boyhood en Youth begin het. Na die verskyning van Diary of a bad year (2007), en die nogal enigmatiese roman The childhood of Jesus (2013), begin dit algaande duidelik word dat daar &apos;n verandering in die oeuvre van J.M. Coetzee ingetree het. Lees &apos;n mens hierdie laaste roman teen die agtergrond van die 2012-eredoktorsgraadtoespraak aan die Universiteit van die Witwatersrand (oor die belangrike rol van mans in kinderopvoeding), kan dié onlangse werk miskien selfs as die ontbrekende "childhood"-deel by die voorafgaande drie semi-outobiografiese prosawerke gelees word. Tiperend van Coetzee se meer onlangse werke (2007, 2009 en 2013) is dat hulle in die teken van die skrywer se laatwerkfase staan. Die begrip laatstyl is via Theodor W. Adorno se "Spätstils Beethoven" (laatstyl van Beethoven) oorgehewel na Edward Said se postume werk, On late style (2009). Daar is toenemend meer enigmatiese elemente, meer geslotenheid in Coetzee se oeuvre (soos in The childhood of Jesus duidelik merkbaar aan die erg uiteenlopende interpretasies van die eerste resepsie). Veral die belang van taal (en watter tale hy tot sy beskikking het) in die vorming van die skrywer, asook die vader-seun-verhouding in die individuasie van &apos;n seun, is opvallende elemente in Summertime en The childhood of Jesus. Min toegewings word aan die leser gemaak, tipies van ouer skrywers in die laatwerkperiode, wat meer konsentreer op laaste werke waarmee hulle hul eie vermoëns uitdaag en minder op die kommunikatiewe aspek van werke. Na aanleiding van die resepsiegeskiedenis word Summertime gelees as laatwerk met die tiperende Adorniaanse "konvensie-verbrokkeling", perspektiewe-spel en anachronismes, en met &apos;n taalmotief waarin minderheidstale soos Nama en Afrikaans asook taalsterfte ter sprake kom.
Teoretisering van die selfkonsep van studente wat hakkel : geesteswetenskappe
Karlien Conradie and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 629 –667 (2013)
Versoening met God in 30 Nagte in Amsterdam deur Etienne van Heerden : godsdienswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 668 –684 (2013)
In hierdie artikel word gepoog om die uitgangspunte van Etienne van Heerden in die roman 30 Nagte in Amsterdam rakende die versoening met God te oorweeg. Ten eerste word die karakters in die roman se beskouing ten opsigte van die plaasvervanging van Christus asook die implikasies van hulle standpunte oorweeg. &apos;n Teologiese beredenering van plaasvervanging en versoening volg daarna. Daar word gepoog om standpunte te evalueer deur middel van &apos;n literatuurstudie en eksegetiese en hermeneutiese beginsels. Die debat tussen John en Van Coller oor die terapeutiese implikasies van die literatuur word geneem as uitgangspunt vir die beskouing oor die aard van die ontknoping van die roman. Die bevinding is dat daar in die roman &apos;n oop einde is wat moontlik versoening veronderstel, of ook ontgogeling. Vanuit &apos;n teologiese perspektief word die versoening, soos deur Paulus verkondig, egter rede tot &apos;n lofuiting.
Reconciliation with God in 30 Nagte in Amsterdam by Etienne van Heerden
In this article the essential viewpoints of Etienne van Heerden in the novel 30 Nagte in Amsterdam concerning atonement and reconciliation with God is discussed. 30 Nagte in Amsterdam is regarded as Van Heerden&apos;s best novel and has received excellent reviews (Cochrane 2009; De Villiers 2009; Human 2008; Painter 2008; Van der Westhuizen 2009). It was also awarded the prestigious Hertzog Prize for Afrikaans literature.
30 Nagte in Amsterdam is a novel with challenging and provocative themes. In the small South African town of Somerset East an uninspiring museum assistant, Henk de Melker, passes his time by writing short monographs on equally uninspiring people. His situation is rather gloomy, as he goes about doing research on Cornelius van Gogh, the lesser-known brother of Vincent and Theo van Gogh. His life changes dramatically when he receives a letter from the Netherlands from his long lost aunt, Susan or Zan, via the lawyer Grotius. It is clear that he is the heir of Zan and should go to Amsterdam to receive his inheritance of a house in Amsterdam. In Amsterdam he experiences much. In the midst of all his experiences he relives his life with Zan and his dysfunctional family. In a radical turn of events he is confronted with Zan&apos;s still being alive and they return to South Africa. At the end of the novel Zan and Henk visit the place where Zan&apos;s lover, Wehmeyer, was burned by the necklace method during the Struggle in the apartheid era. A naked Zan dances a macabre dance with a bone from Wehmeyer&apos;s remains.
Verteerbare patriargie? Angus Buchan, die Mighty Men en manlikheid : godsdienswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 685 –722 (2013)
Angus Buchan as charismatiese herlewingsevangelis en sy Mighty Men-beweging oefen sedert 2004 &apos;n beduidende invloed uit op die Suid-Afrikaanse godsdienstoneel en spesifiek op konserwatiewe sienings van manlikheid onder blanke Suid-Afrikaners. Buchan verkondig die herstel van manlike hoofskap in gesinne as die redmiddel om die samelewing reg te ruk. In hierdie artikel word Buchan se idees oor manlikheid en die rol van mans, asook die reaksie en kritiek op die Buchan-verskynsel, bespreek, ontleed en beoordeel. Die belangrikste teoretiese vraag is of die feministiese kritiek teen Buchan geregverdig is, naamlik dat sy soort "sagte patriargie" gevaarlik is omdat dit &apos;n subtiele manier is om patriargale magsverhoudings in die samelewing in stand te hou, wat huishoudelike geweld eerder sal bevorder as verminder. Die bevinding is dat dié monolitiese beskouing van patriargie die feministiese kritiek op Buchan eensydig maak en dit kortwiek, aangesien so &apos;n siening geen krediet gee aan "sagte patriargie"-bewegings vir die aanduibare positiewe invloed wat hulle op mans se gedrag uitoefen nie. Daar bestaan geen getuienis dat Buchan se weergawe van manlike hoofskap die potensiaal vir huishoudelike geweld onder blanke Suid-Afrikaners verhoog nie. Hierdie opinie-artikel is gebaseer op &apos;n literatuurstudie. Verdere empiriese navorsing word benodig om die bevindings te bevestig.
Die tradisionele Christelike godsdiens en teologie in die greep van &apos;n verouderde paradigma : diagnose en prognose : godsdienswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 723 –763 (2013)
Die artikel neem as vertrekpunt die oortuiging van Hans Küng dat die Christelike godsdiens en teologie sedert die 1ste eeu n.C. vyf paradigmaveranderings beleef het en dat dit daarom moontlik is om ses paradigmas te kan onderskei. Hierdie paradigmas omskryf hy soos volg: (1) Vroeg-Christelike apokaliptiese paradigma (30-100); (2) Vroeg-Kerklik-Hellenistiese paradigma (100-400); (3) Latyns-Middeleeuse Katolieke paradigma (400-1500); (4) die paradigma van die Protestantse Hervorming (1500-1700); (5) die paradigma van die Verligting (1700-1900); en (6) die Ekumeniese, Bevrydingsteologie en Postmoderne paradigma (1900-2000).
Betlehem én Beaufort-Wes is beautiful : die ontwikkeling van &apos;n intertekstueel-inkulturerende homiletiese praxis-model : godsdienswetenskappe
Cas Wepener and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 10, pp 764 –787 (2013)
Die oogmerk van hierdie bydrae is om, met verwysing na die twee dorpe Beaufort-Wes en Betlehem en die wyses waarop hierdie dorpe en soortgelyke ruimtes in verskillende kunsvorme tot uitdrukking gekom het, aan te toon watter moontlikhede die kunste vir die homiletiese proses bied. Sodoende word geïllustreer hoe nuwe betekenismoontlikhede wat juis eie is aan die onmiddellike konteks, oopgebreek kan word. Dit is ook insiggewend hoe &apos;n bepaalde ruimte, byvoorbeeld &apos;n dorp soos Beaufort-Wes in die Groot Karoo, in een kunsvorm soos poësie heeltemal verskillend deur verskillende digters uitgebeeld kan word. Elkeen se perspektief is uiteraard geldig en elkeen open &apos;n bepaalde uitsig op die betrokke plek. Op &apos;n soortgelyke wyse is Bybeltekste as literêre werke ook polisemanties, met die potensiaal dat &apos;n veelheid van preke uit een betrokke teks ontwikkel kan word. Dié basiese insig word in hierdie artikel verder geneem wanneer geargumenteer word dat &apos;n intertekstuele estetiese benadering in die homiletiek &apos;n beter geïnkultureerde homiletiese praxis kan dien. Aan die hand van die voorbeelde wat verken word en ooreenkomstig &apos;n prakties-teologiese benadering, word &apos;n intertekstueel-inkulturerende homiletiese praxis-model ontwikkel.