Francois Pienaar's Printed Basic tShirt for Man – Bajuimut
Home / Men Collection / Francois Pienaar's Printed Basic tShirt for Man
Vaste stowwe: 100% katoen;
Sportgrys en antieke lemmetjies: 90% katoen / 10% polyester;
Veiligheidskleure en -hare: 50% katoen / 50% polyester
Trek aan die sluiting
Toonaangewende verskeidenheid kleure
Sagte premium katoen vir ekstra gemak
Steek dubbele naaldwerk in moue en onderkant vir ekstra duursaamheid
Klassieke snit vir ruimer pas
Francois Pienaar's Printed Basic tShirt for Man quantity
François Pienaar, ten volle Jacobus François Pienaar (gebore op 2 Januarie 1967, Vereeniging, Suid-Afrika), 'n Suid-Afrikaanse sokker-rugbyspeler wat die Suid-Afrikaanse nasionale span, die Springbokke, tot die oorwinning in die Rugbywêreldbeker in 1995, die eerste, gelei het. groot toernooi in postapartheid Suid-Afrika aangebied. Pienaar is geprys deur pres. Nelson Mandela vir sy leierskap in die span en sy pogings om uit te reik na alle sektore van die Suid-Afrikaanse samelewing.
Pienaar het in 1993 as kaptein gedebuteer en die posisie beklee vir al 29 sy toetswedstryde, 'n Suid-Afrikaanse rekord. Hy is in 1994 deur die Rugby World Magazine en die Rugby Persoonlikheid van die Jaar aangewys as die International Player of the Year deur die British Writers 'Club. Pienaar, ook 'n advokaat, het die Transvaalse Provinsiale Spelers in 1995 gelei in 'n staking, wat gehelp het om rugby van 'n oënskynlik amateur na 'n volledig professionele sport te omskep. Hy het hom toe betrek in die kontroversie van die Wêreldrugby Corporation waardeur toonaangewende internasionale spelers verlei is om met 'n professionele rugbyunie-organisasie te onderteken wat die nasionale rugbyorganisasies sal meeding. Pienaar is in 1996 in Nieu-Seeland as kaptein laat val en het waarskynlik sy rol op die rugbyonderneming oorgeneem.
Later die jaar het hy met Saracens, 'n klub in Watford, Engeland, gesluit waar hy in 1999 kaptein geword het en daarna in 2000 afrigter en uitvoerende hoof was. Hy het Saracens na 2002 verlaat en na Suid-Afrika teruggekeer. Hy was 'n gereelde rugbykommentator vir die Britse netwerk ITV.
Francois Pienaar is op 1 Januarie 1969 in Vereeniging in 'n werkersklas Afrikaner-gesin gebore. Alhoewel hy as jongeling aan verskillende sportaktiwiteite deelgeneem het, het hy uiteindelik gefokus op sy belangstellings in rugby, waar hy hom as 'n flank gevestig het. Nadat hy sy sekondêre opleiding aan Witbank voltooi het, het hy 'n atletiekbeurs aan Rand Afrikaner University (RAU), nou die Universiteit van Johannesburg, verwerf. Pienaar het vir 'n regsgraad aan die universiteit ingeskryf.
As student het Pienaar se belangstelling in rugby gegroei. Hy het vir Transvaal (nou die Goue Leeus) ingeslote ambisies vir provinsiale rugby gespeel. Met die ambisie in gedagte, sou hy gereeld die Transvaal-treintjie dophou en dan môre terugkeer om homself deur dieselfde tempo as die spelers te plaas. In 1989 word sy ambisie verwesenlik toe hy vir die provinsiale rugbyspan gedebuteer het. Hy het ook leierseienskappe ontwikkel terwyl hy vir die provinsiale span gespeel het. Hy het 100 keer vir Transvaal vertoon en die span by 89 geleenthede aangevoer.
In 1992 is die Suid-Afrikaanse Rugbyvoetbalunie (SARFU) ingehuldig na persoonlike ingryping deur Nelson Mandela. Dit is die einde van tien jaar van afsondering en gevolglik het die Suid-Afrikaanse rugbyspan 'n toetswedstryd in Nieu-Seeland en Australië aangebied. Die normalisering van die rugbyverhoudinge het Pienaar nader gebring aan sy doelwit om 'n Springbok-kap, hoewel hy tot sy teleurstelling nie aangewys is as 'n lid van die Suid-Afrikaanse groep wat aan die einde van die jaar na Engeland en Frankryk vertrek het nie.
Ondanks die verdwyning van die vorige jaar, die span wat Europa getoer het, het I993 'n belangrike jaar vir Pienaar geword. Hy het die Transvaal-span in vier oorwinnings gelei, naamlik die eerste Super-10 (later die Super-12), die Curriebeker, die Lion Cup en die Night Series. Na die gebrekkige vertoning deur die Springbok-internasionale kompetisie in 1992, het kaptein Naas Botha uitgetree. Dit het die weg gebaan vir Pienaar om die nasionale span te lei. Hy het 'n oproep van die afrigter Ian McIntosh ontvang en die span is daarna in twee en twee toetse teen Frankryk in Junie en Julie aangestel. Hulle het saam met die toeriste in Durban getrek en een punt in Johannesburg verloor. Gemengde fortuin het in Australië voortgeduur toe Pienaar en die Bokke in Sydney geseëvier het, maar die laaste twee toetse verloor het. Sy eerste jaar as kaptein het in Buenos Aires op 'n hoër noot geëindig toe hy twee oorwinnings oor die Pumas behaal het en die Australiese Internasionale Rugbyoorsig as Wêreldrugby se kaptein van die jaar aangewys het.
Sy sukses het ook op provinsiale vlak voortgeduur toe sy provinsiale span die Curriebeker-titel in 1994 behou het. In die tuisreeks-reeks van Engeland en twee verliese vir die All Blacks op hul toer in Nieu-Seeland, het die Bokke onder die invloed verbeter. sy kapteinskap. Verdere oorwinnings teen Argentinië, sowel as die gedenkwaardige wegwedstryde van Skotland en Wallis, het die Springbokke goed van hul taak gekwyt vir die komende Rugby-wêreldkampioenskap wat in 1995 in Suid-Afrika aangebied word. Jaar in Desember 1994
Voor die Wêreldbeker-sokkertoernooi in 1995 wat Suid-Afrika aangebied het, het die Bokke die negende plek behaal en daar word nie verwag dat hulle die huidige Australiese kampioene wat die afgelope twaalf maande nie verslaan is nie, sou bedreig. Terwyl die Wêreldbeker-groep in 1995 slegs een swart speler, Chester Williams, ingesluit het, verteenwoordig die Springbokke die aartsbiskop Desmond Tutu wat die nuwe Rainbow Nation of South Africa beroemd was, nie net 'n Afrikaner-minderheid nie. Om dit vir sy groep te beklemtoon, het Pienaar sy spanmaats na Robbeneiland geneem voor die toernooi in die sel waarin Nelson Mandela 'n groot deel van sy 27-jarige opsluiting deurgebring het.
Die Springbokke het die skeptici verstom deur 'n puik vertoning tydens die Wêreldbeker-toernooi te behaal. Hulle het merkwaardige oorwinnings behaal oor Australië, Roemenië, Kanada, Wes-Samoa en Frankryk en hul meerjarige teenstanders Nieu-Seeland in die eindstryd in die Ellispark-stadion. Pienaar het die ekstra tyd met 'n kalfspanning gespeel en die Bokke het 'n drie-sege met 'n doelskop van Joel Stransky verseker om die trofee te lig.
Mandela, wat ook die wedstryd gekyk het met 'n Springbok-trui met Pienaar se nommer, het aan die kaptein die Webb Ellis-trofee voorgehou tydens die aanbiedingseremonie ná die wedstryd. In die aanvaardingstoespraak van die skare het hy dit duidelik gemaak en gesê dat sy span die trofee nie gewen het nie vir 60 000 ondersteuners op Ellispark, maar 'vir alle 43 miljoen Suid-Afrikaners.' 'N Week later het Pienaar weer die nuus gekry toe hy 13 Transvaalse spelers gelei het teen 'n staking teen die Transvaal Rugby Football Union. Hulle eise vir verbeterde voordele en vergoeding, sowel as 'n deel van die winste wat verdien is uit wat net nominale voorwaardes in 'n amateursport was, is nie goed ontvang nie. Die aanvanklike reaksie van SARFU-president Dr. Louis Luyt moes Pienaar en sy medestakers stook. Binne enkele dae het hulle egter hul eise toegestaan ​​en weer ingestel.
Later die maand het Pienaar 'n losskakel met SARFU gehad nadat hy gedreig het om Suid-Afrikaanse spelers aan te sluit om hul eweknieë in Australië en Nieu-Seeland te dreig om professioneel vir die Wêreldrugby Corporation (WRC) te speel. Pienaar het talle Springbok-spelers oortuig om by die WRC aan te meld, maar Luyt het hulle uiteindelik ontwyk om met die SARFU te breek. Daarna is Springbok-spelers gekontrakteer en die Internasionale Rugbyraad (IRB) het ten gunste van professionalisering gestem. In 1995 word Pienaar aangewys as Rugby Persoonlikheid van die Jaar deur die Britse Rugby Union Writers 'Club sowel as Newsmaker of the Year in South Africa. Die Springbokke het hul 1995-jaar afgesluit met drie oorwinnings oor Wallis, Italië en die belangrikste, Engeland op Twickenham.
Sy internasionale loopbaan het in 1996 ongelukkig geëindig toe hy uit die groep gesit is nadat hy beskuldig is van 'n besering deur die afrigter, André Markgraaff, tydens die Drienasies-toetswedstryde in die Newlands Stadium, Kaapstad. Markgraaff het later sy werk verloor toe hy 'n band op hom opgeneem het waarin rassistiese opmerkings na vore gekom het. Luyt het aangebied om Markgraaff se besluit om te keer, maar Pienaar het geweier. Nadat hy 29 pette gewen het, het hy Suid-Afrika nooit weer verteenwoordig nie.
Pienaar het daarna na Brittanje vertrek waar hy 'n speler-afrigter vir die sukkelende Noord-Londense klub Saracens geword het. Hy was 'n wonderlike werk terwyl hy by Saracens was. In 1998 het hulle Wasps verslaan om die Tetley's Bitter Cup te wen en tweede in die Zurich Premiership te eindig, terwyl die volgende twee seisoene daardie veilige derde en vierde plek behaal het en sodoende vir opeenvolgende veldtogte vir die Europese beker kwalifiseer.
In 2000 het Pienaar as speler uitgetree om hoof uitvoerende beampte (CEO) van die Saracens te word. Met die geluk dat hulle die volgende twee jaar in die steek gelaat het, het Pienaar uitgetree as afrigter en uitvoerende hoof van die Saracens. Behalwe vir rugby, het Pienaar in 1999 ook die skrywer van die boek Rainbow Warrior saam met Edward Griffiths. Hy was ook deurlopend betrokke by liefdadigheidswerk met organisasies soos Sargent Cancer Care for Children in die Royal Marsden-hospitaal, die Children's Hematology and Oncology Clinic (CHOC) en die Reach for a Dream-stigting. In November 2000 word 'n eredoktorsgraad aan die Universiteit van Hertfordshire toegeken. In dieselfde jaar het hy na Suid-Afrika teruggekeer. Sedert hy in Suid-Afrika aangekom het, is hy oorval met oproepe van verskillende ondernemings om hom in advertensies te gee om sy profiele op te bou, want sy naam is sinoniem vir sukses.
In 2002 keer hy terug na Kaapstad, Suid-Afrika, waar hy tans nog by sy vrou en twee seuns woon, waarvan een Nelson Mandela as peetvader het. Pienaar is in 2004 aangestel, aangesien die Hoof Uitvoerende Beampte van die Rugbywêreldbeker-bodkomitee die opdrag gegee het om 'n reuse-taak in die internasionale gemeenskap te verrig in die geval van 2011.