Eendag sal al die stryd en aanvegtinge verby wees: En God sal al die trane van hulle oë afvee, en daar sal geen dood meer wees nie; ook droefheid en geween en moeite sal daar nie meer wees nie, want die eerste dinge het verbygegaan (Op. 21:4). Dit het my laat dink(!) aan een van Ronald Stuart Thomas se gedigte wat weliswaar gaan oor God-soeke; maar wat is ‘n poëson eintlik? Die versmaat van die oorspronklike heet die Daktiliese Heksameter, d.w.s. ŉ vers wat uit ses voete bestaan, wat of daktiele (soos die Afrikaanse woord “hiernatoe”) of spondees (soos “twee-twee”) is. Die nommer een teiken van hierdie psigiaters en sielkundiges moet nie realiteitstelevisie, Facebook en Twitter wees nie, maar die ‘psi-kompleks’ waarby hulle self betrokke is en waarbinne hulle hul ‘psigo-kommoditeite’ ontwikkel en verkwansel: die kolonisering van die woordeskat waarmee ons van onsself en ons verhoudings sin maak; die self-hulp literatuur; die standaardisering van ons emosies (’emosionele intelligensie’); ens. ens.