"Nou die aand in die klas sê-vra ’n nagraadse student: “Al ons gepraat oor vryheid van keuse is praatjies vir die vaak, nè? Dis tog duidelik alles wat jy is, word oplaas deur jou brein bepaal.”
Lucille Day, ’n neurochemikus, bioloog én digter, beleef die “meer as” van liefhê as ’n “osmose” tussen man en vrou wat sy “sien gebeur” as sy deur ’n elektronmikroskoop kyk na die eenvoud van senuselle wat “ontmoet”. En dan, op die vlak van belewenis, is daar niks meer te verklaar nie. Al wat is, is die gebabbel van die liefde se vreemde tale. Daaruit kom ’n vers: