Ipcc-verslag verf die katastrofiese prentjie van smeltende ys en stygende seevlakke - en die werklikheid kan selfs erger wees - Klimaatimpak Nuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Mark Brandon
Die ysplaat van Groenland het in Julie 2019 groot smelt gehad en miljarde ton smeltwater in die Atlantiese Ocena gestort. Jennifer Latuperisa-Andresen / Unsplash, CC BY-SA
Die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering (IPCC) - die VN-liggaam wat verantwoordelik is vir die kommunikasie van die wetenskap van klimaatsverlies - het die langverwagte vrygestel Spesiale verslag oor die oseaan en die kryosfeer in 'n veranderende klimaat.
Gebaseer op byna 7,000 peer-reviewed navorsingsartikels, is die verslag 'n toonaangewende ongelukskursus in hoe die mens se oorsaak van klimaatsverandering ons ys en oseane verander en wat dit vir die mensdom en die lewende planeet beteken. In 'n neutedop is die nuus nie goed nie.
Cryosfeer in afname
Die meeste van ons kom selde in kontak met die kryosfeer, maar dit is 'n 'n kritieke deel van ons klimaatstelsel. Die term verwys na die bevrore dele van ons planeet - die groot ysplate van Groenland en Antarktika, die ysberge wat in die oseane afbreek en wegdryf, die gletsers op ons hoë bergreekse, ons wintersneeu, die ys op mere en die pool oseane, en die bevrore grond in baie van die Arktiese landskap genaamd permafrost.
Die kryosfeer krimp. Die sneeubedekking neem af, gletsers en ysplate smelt en permafrost ontdooi. Ons weet dit al vir die grootste deel van my loopbaan van 25-jaar, maar die verslag beklemtoon dat die smelt versnel, met potensieel rampspoedige gevolge vir die mensdom en mariene en ekologiese mariene en hoë berggebiede.
Op die oomblik is ons op die regte pad om teen die einde van die eeu meer as die helfte van alle permafrost te verloor. Duisende paaie en geboue sit op hierdie bevrore grond - en hul fondamente gaan stadig oor na modder. Permafrost bêre ook amper twee keer die hoeveelheid koolstof wat in die atmosfeer aanwesig is. Terwyl verhoogde plantegroei moontlik die vrystelling van koolstof uit nuut ontdooide gronde kan kompenseer, sal baie daarvan in die atmosfeer vrygestel word, wat die tempo van wêreldwye verhitting aansienlik versnel.
See-ys daal vinnig, en 'n ysvrye Arktiese oseaan sal 'n gereelde somer voorkom soos sake nou staan. Inheemse mense wat in die Arktiese gebied woon, moet reeds verander hoe hulle jag en reis, en sommige kusgemeenskappe beplan reeds om te verhuis. Bevolkings van robbe, walrus, ysbere, walvisse en ander soogdiere en seevoëls wat hang van die ys af kan ineenstort as die ys gereeld afwesig is. En aangesien water in sy helderwit, soliede vorm baie doeltreffender is weerkaats hitte van die son, die vinnige verlies versnel ook die wêreldwye verhitting.
Gletsers smelt ook. As die uitstoot op die huidige baan voortduur, sal kleiner gletsers teen die einde van die eeu met meer as 80% krimp. Hierdie toevlug sal toenemende druk plaas op die honderde miljoene mense wêreldwyd wat op gletsers staatmaak water, landbou en krag. Gevaarlike grondstortings, lawine, rots- en oorstromings sal toenemend normaal word in berggebiede.
Stygende oseane, stygende probleme
Al hierdie smeltende ys beteken dit seevlakke styg. Terwyl die see gedurende die 15ste eeu wêreldwyd met ongeveer 20cm gestyg het, styg hulle nou meer as twee keer so vinnig - en hierdie tempo neem toe.
Danksy navorsing van myself en ander, kan ons nou beter verstaan ​​hoe Antarktika en Groenland se ysplate met die oseane in wisselwerking is. Die resultaat is dat die jongste verslag sy ramings op lang termyn vir hoeveel seevlak na verwagting sal styg, opgegradeer het. Onsekerhede bly steeds, maar ons is op pad na 'n styging van tussen 60 en 110cm met 2100.
Die ys van die Noordpool smelt teen 'n ongekende tempo, en dra by tot die styging in seevlak. Netta Arobas / Shutterstock
Die seevlak is natuurlik nie staties nie. Intensiewe reënval en siklone - wat deur die klimaatstorting vererger word - kan veroorsaak dat water meter bo die normale vlak styg. Die verslag van die IPCC is baie duidelik: hierdie geweldige stormstuwings wat ons een keer per eeu verwag het, sal nou elke middel teen die middel van die eeu verwag word. Benewens die uitstoot wat vinnig verminder word, moet ons miljoene belê om kus- en laagliggende gebiede teen gevaar en lewensgevaar te beskerm.
Ekosisteme in die oseaan
Tot dusver het die oseaan meer as 90% van die oortollige hitte in die wêreldklimaatstelsel opgeneem. Opwarming tot op hede het die vermenging tussen waterlae reeds verminder en gevolglik die hoeveelheid suurstof en voedingstowwe vir seelewe verminder. Teen 2100 neem die oseaan vyf tot sewe keer meer hitte op as wat dit die afgelope 50 jaar gedoen het as ons nie ons uitstootbaan verander nie. Daar word ook verwag dat mariene hittegolwe meer intens wees, langer hou en 50 keer meer voorkom. Om dit bo-op te hou, word die oseaan suur, namate hy steeds 'n deel van die koolstofdioksied opneem wat ons uitstoot.
Gesamentlik plaas hierdie druk die seelewe oor die hele wêreld onder ongekende bedreiging. Sommige spesies kan na nuwe waters beweeg, maar ander wat minder in staat is om aan te pas, sal afneem of selfs uitsterf. Dit kan groot probleme veroorsaak vir gemeenskappe wat van plaaslike seekos afhanklik is. Soos dit nou staan, sal koraalriwwe - pragtige ekosisteme wat duisende spesies ondersteun - wees byna heeltemal uitgewis teen die einde van die eeu.
Terwyl die dokument opvallende stellings maak, is dit eintlik betreklik konserwatief met die gevolgtrekkings daarvan - miskien omdat dit so moes wees goedgekeur deur die 195 lande wat die IPCC se verslae bekragtig. Op die oomblik sou ek verwag dat die seevlak styg en die ys smelt vinniger sal voorkom as wat die verslag voorspel. Tien jaar gelede het ek miskien die teendeel gesê. Maar die nuutste wetenskap skilder 'n al hoe ernstiger prentjie vir die toekoms van ons oseane en kryosfeer - veral as ons met 'sake soos gewoonlik' voortgaan.
Die verskil tussen 1.5 ° C en 2 ° C van verwarming is veral belangrik vir die ysige pale, wat baie vinniger warm dan die wêreldgemiddelde. By 1.5 ° C van opwarming is die waarskynlikheid van 'n ysvrye September in die Arktiese oseaan een in 100. Maar teen 2 ° C, sou ons verwag dat dit ongeveer een derde van die tyd sou gebeur. Stygende seevlakke, verwarming en versuring van die oseaan, smeltende gletsers en permafrost sal ook vinniger gebeur - en daarmee saam neem die risiko's vir die mensdom en die lewende planeet toe. Dit is ons en die leiers wat ons kies om die toenemende gety van klimaat en ekologiese ineenstorting te stuit.