Helen se fantasiewêreld is nie die wêreld van Walt Disney nie. Ten spyte van al die kleur en eksotiese beelde, is die atmosfeer neerdrukkend. In plaas daarvan dat jy meegevoer word na vrolike sprokies van lig en lag, in plaas daarvan dat die lig en kleur jou verlig, gebeur die teenoorgestelde. Jy word bewus van ‘n intense donkerte, die donkerte van Helen se siel. Met ‘n oordaad van lig het sy desperaat probeer kompenseer vir die donkerte binne-in haar. Haar vrees vir die donker wou sy deur haar kuns transformeer, maar dit gebeur slegs uiterlik: die lig bly altyd buite, dit kom nooit binne-in haar wese nie. Sy het haar huis verlig, nie haarself nie. Haar skadukant begroet jou genadeloos met die intrapslag in The Lion’s Den. En namate jy deur die ‘Uilehuis’ en ‘Kameeltuin’ beweeg, loop jy jou vas in die vrese van die onderbewuste, van onklaar drome, en ‘n verwronge realiteitsbelewenis.
Maar, of jy daarvan hou of nie, Helen Martins se nalatenskap laat niemand onaangeraak nie. Want in die huis en tuin met vreemde beelde en verwronge konsepte, hoor jy ‘n diepe sug, op soek na die sin van die lewe.