Trouens, blykens die bundelopdrag verkeer die religieuse en digterlike opdragte vir die digter in ongemaklike balans:
Ook wat styl en toonaard betref, is die verwantskappe tussen Trantraal se twee digbundels opvallend. ’n Meestal ingehoue praattoon, in ’n eiesoortige Kaapse tongval, word benut. Die eiesoortigheid van Trantraal se Kaaps staan uit by die lees van die gedigtepaar “Hoekie vir eensames”, wat ’n gedig deur Trantraal en een deur sy digter-eggenote Ronelda S. Kamfer behels. By hom word die Afrikaanse uitdrukkings veel radikaler foneties weergegee. Die Engelse ekspressies, wat so kenmerkend in Kaaps met Afrikaans vermeng word, word egter byna geheel op standaardspellingwyses en grammatikaal korrekte stelpatrone aangebied. Op die klaarblyklike diskrepansie in hierdie verband het ek in ’n resensie oor Trantraal se debuutbundel gewys.
Trantraal is inderdaad ’n “opspraakwekkende” digter (soos die uitgewersbrief dit wil hê), wat ook met hierdie tweede bundel van hom boei en, veral, onthuts. ’n Mens kan nie anders as om ontsteld te voel as jy by die gefassineerde deurlees van die bundel afkom op ’n gedig soos “Cash for Gold” nie, waarin die digter oor die ironiese afgrond tussen sy digterlike bekroondheid en sy skrynende armoedebelewing skryf.
Die dae van die Hungerdichter, soos bekend uit byvoorbeeld die era waarin die genoemde Heinrich von Kleist gelewe het, is helaas nie verby nie.