Dis vreemd om ’n brief aan iemand te rig wat reeds dood is. Maar jy is nie die waspop wat skielik grys op die grasperk opduik voor ’n huis in Groenvlei nie.
Presies twee weke nadat jy kamstig weggestap het met die as van jou lieflingdogter, Noeline Koekemoer (15), duik jy op ’n mistige oggend op met miljoene vrae vir ons.
Terwyl jy, Natasha, nog gerou het oor Noeline, ’n skoolmeisie in die fleur van haar lewe, wat in jul klein woonstel in Bainsvlei vermoor is, is jyself vermoor. En dit naby Nien, soos jy haar in jou laaste brief genoem het, se as in die kas in die huis.
Het jy daardie laaste oomblik aan haar gedink? Of uitgereik na die as, wat al troos vir jou was in die drie lang jare? Maar jou lyding en dood is besig om ’n woede onder baie mense te ontketen. Hoekom moes een vrou soveel deurmaak, en die moord in ’n kombers van leuens, bedrog en oëverblindery versteek word?
Jy is, asof met liefde, ná die moord uitgetrek, gewas en skoon klere aangetrek en toe in ’n vrieskas of vrieskamer geberg.
Soos die polisiehelikopter die dae ná jy sou verdwyn het na jou gesoek het, is die ondersoekspan besig om die sirkel in die omgewing te fynkam op soek na die plek waar die moordenaars jou lyk weke lank gevries het.
Jy sou dit wou weet, Natasha, as dit iemand anders was wie se moord soveel raaisels het. Soos jy bly bid en hoop het ná Noeline se moord dat geregtigheid sal geskied. Al is dit vir baie ’n skrale troos. Want van daardie kol in die geel gras voor die huis in Groenvlei, waar die verskriklike daad glo gebeur het, kom die leidrade een vir een aan die lig.
Hoekom het iemand voorgegee jy het selfmoord gepleeg – terwyl jy ná jou dood dalk geskiet is? Of dalk nie. Dalk is die wond ’n steekwond. Die raaisels – en die leidrade – word by die dag meer. Want iewers volgende week as jy, Sunshine, soos jy jouself in die brief genoem het, in ’n geheime begrafnis ter ruste gelê word, moet daar ’n deurbraak kom in die ondersoek. Dis ’n klein troos vir baie, maar dis iets.