Moet ons nie veel meer aan die Vader van die geeste onderworpe wees en lewe nie? (v. 9). In die Kaapse voorstad – Ruyterwacht (Ruiterwacht?) – is daar reeds heelwat aktiwiteite gekoördineer deur Helpende Hand onder jonk en minder jonk, maar nog geen “literêre” inisiatiewe so ver my kennis strek nie. Daar is ’n soort verhulde opbou in die komposisie van die bundel: dit begin met´n selfbekendstelling en ars poetica, ’n soort genesis of skeppingsmoment en loop dan op na gedigte wat te make het met geloofsontgogeling en godsbegrip (die Psalms), gevolg deur gedigte wat te make het met die begin en einde van die lewe, ons vergangklikheid en die dood wat eintlik al van meet af aan ingebak is in die lewe, die oënskynlike tevergeefsheid van alles (Prediker), en ontsluit of sluit af met liefdesgedigte, die crescendo, m.a.w. die evangelie ín hierdie tragiese ambivalensie van skoonheid en sterflikheid, ons enigste troos en hoop, maar dan nie in ’n hiernamaals nie, maar in die sublieme sintuiglikheid van plaasbotter en stroop.