Denise Barlage en Venanzi Luna. Liz Cooke, CC BY
Pico Rivera is 'n stowwerige Latino-voorstad van Los Angeles. Na die skooldistrik is Wal-Mart die stad se grootste werkgewer en die bron van 10 persent van sy belastinginkomste. Meer as 500-gesinne in die dorp is afhanklik van inkomste uit die winkel.
Die dorp is ook die episentrum van aktivisme deur Wal-Mart werkers in die Verenigde State.
Walmart-medeburgers het vier jaar lank geveg om die wêreld se grootste private werkgewer te druk om sy werkers ordentlike toestande, 'n lewende loon en gewone ure te gee.
Verlede naweek het ek na Los Angeles gevlieg om Pico Wal-Mart werkers te ondervra vir 'n boek wat ek oor die 21-eeuse stryd deur werkers wêreldwyd skryf vir 'n lewende loon. Die Pico-werkers het gehelp om die beweging te galvaniseer deur die eerste staking teen 'n Amerikaanse Wal-Mart in 2012 te organiseer. Sedertdien het die wêreld gesien uitgestrekte organisering deur kleedwerkers, plaaswerkers, kitskos en kleinhandelwerkers van Kaapstad na Kanada, Bangladesj na Brasilië en Kambodja na Kalifornië.
Echo's van bewegings verby
Die arbeidsomstandighede en vryemark-ideologie wat vandag se lae-loonwerkers reageer teen die beurt, het baie ooreenkomste met diegene wat die arbeidsmagters 'n eeu gelede gekonfronteer het. En die betrokke werkers het op daardie historiese resonans gespeel.
Bangladesjse kleedwerkers roep die herinnering aan Joodse en Italiaanse immigrant vroue werkers dood in die Triangle Shirtwaist Factory vuur van 1911. Aktivistiese kitskoswerkers dra 'n teken van 'n man 'en' Ek is 'n vrou ', wat die Memphis-vulliswerkers se staking van 1968 in ag neem. Die Pico Wal-Mart-werkers het foto's van die Woolworth-stakers van 1937 gedra toe hulle by 'n LA Walmart in 2014 gaan sit het.
Terselfdertyd is dit 'n beweging van die 21-eeu. Aktiviste maak gebruik van selfone en Facebook en Snapchat om hul aksies te organiseer en bekend te maak.
Vir my as 'n arbeidshistorikus, hierdie kontemporêre beweging Met historiese eggo's is fassinerend en kragtig. Dit het my gedoen om aktiviste in die beweging te onderhou. Soos ek die Pico-werkers leer ken het, het ek vinnig geleer dat die persoonlike koste van hul aktivisme hoog was. Die meeste is afgevuur of ontslaan. Plaaslike gesinne skenk kos en klere aan diegene wat nou geen inkomste het nie.
Tog is die aktiviste verbind tot verandering. Baie mense is in Bentonville, Arkansas by vanjaar se aandeelhouersvergadering om 'n petisie aan Walmart se bestuurders voor te lê.
Eenvoudig gestel, wat Wal-Mart maak saak.
Wal-Mart is die wêreld se grootste maatskappy en die grootste private werkgewer op Aarde. Dit diens 1.4 miljoen in die VSA en 800,000 in 27 ander lande op vyf kontinente. Die net groter werkgewers is publiek - die Amerikaanse Departement van Verdediging en die Chinese weermag.
As gevolg van sy verstommende grootte het Wal-Mart 'n geweldige invloed op lone, arbeidsstandaarde, omgewingsstandaarde en die nasionale handelsdekort sowel as die globale handelsbeleid. Arbeid aktiviste, globale handel ontleders en ekonome praat van "die Wal-Mart effek. "Deur sommige ramings, Wal-Mart's invoer uit China alleen het 400,000 Amerikaners hul werk tussen 2001 en 2013 gekos. Die blote volume van sy aankope stel die maatskappy se kopers in staat om persverkrygers suksesvol te druk om hul lone, arbeidskoste en veiligheidstandaarde te verlaag om hul pryse te verlaag. Dit het gehad wye rimpeleffekte, produksie lone verminder in die VSA sowel as in die buiteland.
Die tweede grootste private werkgewer ter wêreld is McDonald's. Hul werkers het was ook leiers in die globale stryd om 'n lewende loon. Vroeër in Mei het 10,000-werkers van regoor die VSA 'n siviele ongehoorsaamheid by die McDonald-jaarvergadering in Oak Brook, Illinois, aangebied. Hulle stem tans oor hoe om te verenig.
Wal-Mart het nog nie ingestem om met my te praat vir my boek nie. Maar hul korporatiewe webwerf sê:
ons medewerkers is die hart van ons besigheid - al die 2.2 miljoen van hulle. Vir tien duisende mense elke jaar maak 'n nuwe werk by een van ons winkels, klubs, verspreidingsentrums of korporatiewe kantore die deur tot 'n beter lewe. "
Korporatiewe woordvoerders dring daarop aan dat salarisse, voordele en geleenthede vir die bevordering van Wal-Mart-medeburgers mededingend is met ander groot maatskappye.
Voormalige Pico Wal-Mart-medewerker Jennie Mills woon al twee jaar in haar motor. Sy parkeer oorkant die Wal-Mart waar sy gewerk het, in die klein luikrug met haar man en hul kat slaap. Ek het haar by die nabygeleë Denny's ontmoet waar werknemers die oggend elke oggend in die restaurantbad laat opwas.
"Selfs toe ek gewerk het, het Mills my gesê," Ek kon nie bekostig om vir my woonstel te betaal nie. Toe my seun seergekry het en nie meer kon werk nie, was ek uitgesit. Daar was drie hawelose werkers by my Wal-Mart. "
Haar seun het ook vir die Pico Wal-Mart gewerk, en hy het rakke opgetel. Toe hy beseer is, is hy deur sy bestuurder vertel om voort te gaan werk. Weer beseer, hierdie keer meer ernstig, kan hy nie meer sy werk doen nie. Hy was, het sy gesê, onverskillig gelê. Sedertdien is Jennie Mills 'n militante ONS Wal-Mart-aktivis. Sy dra die groep se neongroen T-hemp trots.
Alhoewel Wal-Mart werkers oor die VSA en regoor die wêreld gereël het - Chili en Sjina was veral militant - Pico se Wal-Mart-medewerkers het gehelp om dit alles te begin.
In die herfs 2012, Denise Barlage en medewerkers Venanzi Luna en Evelin Cruz het die eerste staking gelei teen 'n Wal-Mart in die Verenigde State. Uniforme Wal-Mart-werkers uit Italië, Uruguay, Chili en Suid-Afrika het gevlieg om hulle te ondersteun en hulle terug te keer na die staking toe die staking geëindig het sodat bestuurders hulle nie kon slaan of brand nie.
Dieselfde jaar, swanger Wal-Mart werkers van Kalifornië na Maryland het ook die winkels se arbeidsbeleid begin uitdaag, Het Girshriela Green van die Crenshaw-winkel in Suid-Sentraal-Los Angeles my vertel.
Toe Green haar laaste trimester van swangerskap bereik het, het sy haar bestuurder vir ligter werk gevra. Dit was die eerste werk wat sy kon kry nadat sy uit die welsyn gekom het, het sy vir my gesê, en sy het dit regtig gehou. Tog wil sy nie haar baba verloor nie. Haar bestuurder se reaksie was nie wat sy gehoop het nie: Neem 'n onbetaalde verlof of "doen jou werk." Op daardie tydstip het Wal-Mart geen huisies vir swanger werkers gemaak nie.
Geseën terwyl hy opgetel het, het Green geen ander keuse as om voort te gaan werk nie. Sy kon nie bekostig om haar salaris te verloor nie. Herhaaldelik gevra om lywige, swaar items voor te hou, sê sy dat sy met gevaarlike beenspore in haar keel beland en 'n verlof moet verlaat. Sy het in 'n nekstut op haar sitkamerbank gesit toe die oproep haar vertel het sy is ontslaan. Dis toe sy het besluit om aan te sluit Organisasie United for Respect by Wal-Mart, beter bekend as ONS Wal-Mart.
Groen het uitgekom na ander swanger Wal-Mart werkers. Hulle het 'n groep genaamd Respect the Bump gevorm. Met die hulp van die National Women's Law Center, Respek 'n klag ingedien teen Wal-Mart met die Gelyke Diensgeleentheidskommissie. Hulle het oortreding van die 1978 Swangerskap Diskriminasie Wet aangekla.
Voordat die klag ten volle verhoor kon word, het Wal-Mart het 'n verandering aangekondig in beleid. Dit sal nou vir swanger werkers maak.
Maar die veranderinge in die beleid was nie genoeg om beserings op die werk te stop nie - selfs nadat die Hooggeregshof se 2016 UPS-besluit die maatskappy beveel het om akkommodasie vir swanger werkers te maak. Respek gaan voort veg en dagvaar.
Die prys van protes
Om Wal-Mart se wederoptrede teen aktiviste te betwis, het werkers van 30-stede hul lente in die lente 2013 geloop. Hulle het by 'n Ride-respek vir Wal-Mart se hoofkwartier in Bentonville, Arkansas, aangesluit. Green het my vertel dat die "Respect Riders" deur veiligheid en honde ontmoet is. "Ons wou net met ons werkgewers praat. En hulle het gedreig om ons in hegtenis te neem. "
Dit was in November van 2014 dat Barlage, Luna, Tyfani Faulkner en 25 ander 'n staking ondergaan het, die eerste kleinhandel-afslag sedert Woolworth-werkers in 1937 geslaan het. "Ons het vir amper twee uur die winkel gesluit," het Luna vir my gesê. "Korporatiewe was freaking out."
Sy en ander werkers het 'n band oor hulle mond geplaas met die woord STRIKE. Die band was bedoel om Wal-Mart se pogings om werkers stil te maak, te verduidelik, het Barlage en Luna my vertel. Die stakers het foto's van die Woolworth-sit-stakers opgetel. Hulle het gevoel hulle maak geskiedenis.
Intussen het honderde betogers in Pico-Rivera die ou arbeidshalve gesing: "Ons moet nie verskuif word nie." Toe hulle die Wal-Mart se slagspreuk "Pay Less, Live Better" parodieer, het hulle gaan sit in die verkeer met handskrifte wat lees : "Staan op, leef beter. Sit, leef beter. "
Aanvanklik was die druk om resultate te lewer. In die lente 2015 het Wal-Mart aangekondig dat dit loon vir 500,000 van sy laagste betaalde werkers teen 'n uur van 9 per uur teen April 2015 en $ 10 vir US $ 2016 sal verhoog. Daar was 'n vinnige aandeelhouer terugslag en ernstige voorspellings oor hoe hierdie lone die korporatiewe winste sou beïnvloed.
Dan, in April 2015, hoofkantoor skielik gesluit Vyf winkels in vier state, waar 2,200 werkers sonder waarskuwing af was. Pico Rivera was onder die winkels gesluit. Venanzi Luna het vir my gesê sy het daardie dag by die werk gekom en die deure gesluit. Niemand het dit gesien nie, het sy gesê. Voltydse werkers en sommige deeltydse werknemers ontvang 60 dae skeiding. Baie het nie gekwalifiseer nie. Wal-Mart beweer dat die meeste werkers wat oordragte na ander winkels wou hê, daardie geleentheid gegee het. Luna sê dit is nie waar nie en dat nie een van die oorgedra werkers lede van ons Wal-Mart was nie.
Bestuur beweer die winkels is gesluit om loodgieterprobleme te herstel. Ons Wal-Mart en bondgenote in die Verenigde Kos- en Handelswerkers het gesê dit is 'n straf vir die militantes van die Pico-werkers.
Wal-Mart het 'n geskiedenis om winkels af te sluit om stakers te straf. In 2013 en 2014, die Nasionale Raad vir Arbeidsverhoudinge (NLRB) het beslis dat Wal-Mart onwettig intimideer en werkers in vergelding vir hul organisering sanksioneer.
Werkers by die vyf geslote winkels geliasseer Onbillike Arbeidspraktyk klagtes.
In November 2015, betyds vir Swart Vrydag, is die Pico Rivera-winkel heropen. Nie een van die ONS Walmart-aktiviste is gehuur nie, Luna en Barlage het my vertel. Venanzi Luna is steeds buite werk. "Ek was 'n rukkie selfmoord," het sy gesê, moedeloos met die gedagte dat haar aktivisme haar bure sonder inkomste gelaat het. "Mense het na my gekom en gesê:" As dit nie vir jou was nie, sou ons nog ons werk hê. "" Onlangs toe Luna probeer om te shop waar sy gewerk het, sê sy dat sy erken, gestop en begelei is. deur sekuriteit.
Tog, Luna, Barlage, Cruz, Green, Mills en Tyfani Falkner is in die stryd om die langafstand. Die Pico Rivera-werkers en bondgenote van regoor die VSA het voortgegaan om te vergader en uit te spreek. Oor Thanksgiving 2015, Falkner, Barlage en ander huidige en voormalige Wal-Mart-geassosieerdes het 'n vinnige vir $ 15-hongerstaking plaasgevind voor die Manhattan-woonstel van Wal-Mart-erfgenaam Alice Walton. Hulle het 'n banier gehad wat lees "Alice Walton: Wal-Mart Werkers is Honger."
Evelin Cruz het vir my gesê dat sy en die ander Pico-werkers nooit hul protes sal afneem nie. "Ons was die hardste in die stryd om billike lone en genoeg ure. Ons was die eerste wat staak. Ons was die eerste om 'n sit-down te doen. Ons sal die laaste wees om ons mond te sluit. "
In Desember 2015 het ONS Walmart begin met die Amerikaanse Kongres om die korporasie se arbeidspraktyke te ondersoek. In Januarie 2016 het Wal-Mart-werkers na die indiening van onbillike arbeidspraktyke klagtes by die Nasionale Arbeidsverhoudinge-raad twee groot oorwinnings gewen. Eerstens het 'n Nasionale Arbeidsverhoudingsraadse regter beslis dat Wal-Mart die federale wet oortree het deur aktiviswerkers te ontslaan en dit te hervervoer. Een van hierdie was Evelin Cruz. Om haar werk terug te kry, sal haar nie ophou praat nie, sê Cruz.
Op Mei 3, 2016, die NLRB aangehaal Wal-Mart om aktiviswerkers in 10-state te ontslaan en te dissiplineer. Wal-Mart winkel bestuurders was ook benodig om hardop te lees aan werknemers die federale regering se verbod op weerwraak teen werkers vir organisering.
Alhoewel sy nog nie heroorweeg is nie, sê Denise Barlage dat sy haar beroepskolomorganisasie gevind het. "Dit is wat ek vir die res van my lewe gaan doen," het sy my vertel. "Vir my kinders, vir die volgende geslag, so sal hulle nie so behandel word nie. Almal verdien 'n ordentlike lewe. Almal verdien respek. Ek geniet dit om te organiseer, uit te praat. En ek gaan dit aanhou doen."
Op Mei 30 het sy gevlieg na Bentonville vir die aandeelhouersvergadering van Wal-Mart om namens die talle werkers te sê dat Wal-Mart onwettig afgevuur het vir organisering. Dis die vierde jaar in 'n ry wat sy gedoen het.
Kitskoswerkers stoot McDonald's ook om 'n lewende loon te betaal en sy werkers gereelde ure te gee. Bangladesjse kleedwerkers het in Mei vir hoër lone opgetree en 'n wêreldwye dag van aksie teen die globale klerehandelaar H & M aangebied om te eis dat dit sy fabrieke in Bangladesj veilig sal maak van brand en gebou ineenstorting. Migrerende bessie plukkers protesteer kinderarbeid in die lande wat besit word deur die "wêreldbessie maatskappy", Driscoll's.
"Ons het 'n rewolusie begin wat oor die wêreld versprei het," het Venanzi Luna trots gesê. Sy mag reg wees.
Annelise Orleck, Professor in Geskiedenis, Dartmouth College. Sy is die skrywer van vier boeke oor die geskiedenis van Amerikaanse vroue, politiek, immigrasie en aktivisme. Die jongste onder hulle is Storming Caesars Palace: Hoe swart moeders hul eie armoedeoorlog (2005) geveg het en die Amerikaanse vrouensaktiwiteit (2014) heroorweeg het. Sy is ook mede-redakteur van The War on Poverty, 1964-1980: 'n Nuwe Grassroots History (2011) en The Politics of Motherhood; Aktivis Voices van links na regs (1997)