Die Katolieke Kerk en Nazi-Duitsland - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Katolieke Kerk en Nazi-Duitsland
Die verhouding tussen die Katolieke Kerk en die hiërargie in Nazi-Duitsland was belaai met probleme. Dit het skynbaar goed begin nadat Hitler in Januarie 1933 as kanselier aangestel is. Die ineenstorting het egter in 1936 begin en geëindig met die gevangenis van baie Katolieke priesters.
In Julie 1933, net ses maande nadat Hitler as kanselier aangestel is, onderteken die Katolieke Kerk die Concordat met Hitler. As gevolg van hierdie ooreenkoms het die Katolieke Kerk ingestem om nie die politieke en sosiale doelstellings van die Nazi-party teen te staan ​​nie. Pous Pius XI het gehoop dat die Concordat die Katolieke Kerk in Duitsland vry van enige inmenging sou laat opereer. Hy was gou teleurgesteld.
Kinders is onder druk geplaas om by die Hitler Youth-beweging aan te sluit eerder as om in Katolieke jeugverenigings te bly. Daar is gepoog om die kruisiging in skole te verbied. Vanaf 1936 word ouers onder druk geplaas om hul kinders uit die Katolieke skole te onttrek en in Nazi-goedgekeurde skole te plaas. Teen 1939 het die meeste Katolieke skole in Nazi-Duitsland verdwyn.
In 1937 was Pius XI so bekommerd oor die anti-Katolieke aktiwiteite van die Nazi-regime dat hy 'Met brandende angs' (Mit brennender Sorge) geskryf het wat op 14 Maart deur die Vatikaan uitgereik is.ste 1937. Dit is op 21 Maart aan gemeentes in Katolieke kerke voorgeleesst 1937. 'Met brandende angs' het die Nazi-regering se vervolging van die Katolieke Kerk gekritiseer. Pius XI het die staat gekritiseer omdat hy ideologiese oortuigings voor Christene gestel het. Priesters in Duitsland is gewaarsku om nie Hitler of die Nazi-regime te kritiseer nie. Individuele priesters het egter standpunt teen die regering gemaak en tussen 1939 en 1943 is 693 Katolieke priesters gearresteer en vir 'opposisie-aktiwiteite' probeer.
In April 1940 het die pous 'n boodskap van 'n pouslike boodskapper in Berlyn ontvang dat priesters openlik vyandig teenoor die Nazi-regering was:
'Sommige geestelikes het 'n byna openlik vyandige houding teenoor Duitsland tydens oorlog gevoer, in die mate dat hulle 'n volledige nederlaag wil hê. Hierdie houding wek nie net die misnoeë van die regering nie, maar geleidelik die van die hele volk, omdat hulle byna almal entoesiasties is oor hul leier, wat my bang maak dat daar eendag 'n pynlike reaksie sal volg wat die geestelikes en selfs die kerk sal skei die mense."
Die pouslike boodskapper, Cesare Orsenigo, was bekend as pro-fascisties, maar in April 1940 sou hy nie aan oordrywing skuldig gewees het nie, aangesien die publiek 'byna almal' entoesiasties was oor Hitler, aangesien Nazi-Duitsland militêr baie suksesvol hiermee was. punt en die volgehoue ​​bomveldtog teen Duitse stede moes nog begin - die totale oorlog het nog nie teen Nazi-Duitsland getref nie.
Op 3 Augustusrd 1941 het die Katolieke Kerk in Duitsland sy standpunt teen genadedood uitgelig. Op hierdie dag het die biskop van Münster, kardinale graaf von Galen, baie duidelik gesê waar hy glo dat alle ware Katolieke op die punt staan:
'Daar is heilige pligte van gewete waaruit niemand die mag het om ons vry te laat en wat ons moet nakom nie, selfs al kos dit ons lewens. 'N Mens kan nooit onder enige omstandighede 'n onskuldige persoon doodmaak behalwe in oorlog en wettige selfverdediging nie.'
Galen het daarna sy vermoedens oor 'n groot toename in sterftes van geestesongestelde mense wat in die regering se sorg was, uitgelig. Hy het ook gepoog om 'n regsgeding in te stel teen diegene wat hy ingevolge statuut 139 van die strafkode verantwoordelik geag het. Galen het 'n beroep op alle Duitse Katolieke gedoen om 'onmiddellike beskerming' te gee aan geestesongesteldes om hulle van hul lot te red. Hy het die owerhede veroordeel omdat hulle hierdie mense as "onproduktiewe nasionale kamerade" bestempel het.
'As u die beginsel bepaal dat u' onproduktiewe 'medemens kan doodmaak, wee dan almal as ons oud en verswak. Dan sal geeneen van ons lewens meer veilig wees nie. '
Galen het ook in sy preek gesê:
"Wee die mensdom! Wee ons Duitse volk as God se heilige gebod 'jy mag nie doodmaak nie', wat van die begin af in die gewete van die mensdom opgeskryf is, nie net verbreek word nie, maar hierdie oortreding word eintlik verdra en ongestraf. "
As dit voor die Tweede Wêreldoorlog in die openbaar gesê is, sou Galen as 'n baie dapper man beskou moes word. Galen moes egter geweet het dat om so 'n toespraak tydens die oorlog te lewer, uiters uitdagend sou gewees het. Walter Tiessler, wat in die propaganda-afdeling van die Rykskanselier gewerk het, het Martin Bormann versoek om Galen se teregstelling te beveel. In werklikheid het Goebbels Galen effektief gered, omdat hy gesê het dat slegs Hitler so 'n uitslag kon bestel. Goebbels het ook gesê dat Galen se teregstelling te veel mense sou beledig en kwaad maak om dit van nut te maak vir die Nazi-hiërargie. Hy doen 'n beroep op diegene wat kwaad is vir Galen se preek om nie onmiddellik wraak te neem nie. 'In die politiek moet 'n mens weet hoe om te wag.'
Op 24 Augustusste In 1941 beveel Hitler die beëindiging van die genadedoodprogram. Dit kan egter die geval wees dat dit steeds voortduur, maar meer geheime soos wat die departement opgestel het om dit uit te voer, het na 24 Augustus voortgeduurste.