Dit was egter vir ons baie moeilik in daardie stadium om kaartjies verkoop te kry, want ons was nog onbekend en dis ŉ duur storie om op ŉ spoorlyn te ry. ŉ Trein is bietjie soos ŉ vliegtuig; jy kan nie net vir ŉ paar rand hier en daar gaan nie, jy moet betaal vir die gebruik van die spoorlyn ook. Ons betaal Spoornet ŉ tarief soos ŉ tol per kilometer vir elke rytuig, en dit is ŉ duur transaksie, so die kaartjies moes duur wees. Ons het gesukkel en ek het baie geld verloor. Daardie eerste jaar het ek amper álles verloor, maar ek het tog uitgebrei, want die besigheid het gegroei, maar vir groei het jy kapitaal nodig en ek het nie kapitaal gehad nie. In elk geval nie die soort kapitaal om treine mee te bou nie, en ek moes kontant betaal vir alles.
Daardie Kersfees was baie sleg en ek het nie gedink ons gaan dit maak nie. Die agent het die ding in Engeland geadverteer vir 27 Desember en toe gebeur daar niks. Hy bel my hier teen die 30ste en hy’t maar gek geskeer, want ek het vir hom gesê ek’s bankrot, so hy moet versigtig wees met sy geld. Toe sê hy vir my: “Nee wat, die mense is glad nie geïnteresseerd in hierdie blêrrie trein van jou nie, wat nou?” En jy voel hoe jou hart tot in jou skoene sak! Maar toe sê hy: “Nee man, die telefoon lui aanmekaar!” Hy het toe al klaar drie treine se kaartjies verkoop. En dit was die wonderwerk, die draaipunt. Hy’t dadelik vir my bietjie geld gestuur, want dit was my enigste opdrag in daardie stadium. Ek het die bank ŉ bietjie geld gaan gee en hulle gesê om my uit te los. So, van daardie dae af was die omdraai ongelooflik vinnig. Drie maande later kon ek 38 rytuie by die Spoorweë gaan koop.
So, wat sal jy sê noudat jy terugkyk, was die groot sukses dalk dat die rit Vic Falls toe was of was dit die Engelse wat eerste op die bandwagon gespring het en toe volg die res van die Suid-Afrikaanse mark toe hulle sien hier’s ouens wat hiervan hou?