Asteke Ryk - Inligting
Asteke Ryk - Geskiedenis
Die Mexika het middel van die 13 na die Vallei van Mexiko migreerste eeu. Hulle was laat in die gebied en moes hul huise op twee eilande aan die westelike oewer van die Texoco -meer vestig. In 1325 stig hulle die stad Tenochitian op een van die meer -eilande. Die Mexika, wat as die Asteke bekend geword het, het vinnig militêre oppergesag in die gebied gevestig. Binnekort regeer die Mexika (Asteke) 'n gebied vanaf Sentraal -Mexiko tot by die grens van Guatemala.
Die Aztec -beskawing was landboukundig gebaseer. Godsdiens het 'n baie belangrike rol in elke aspek van hul lewens gespeel. Die Asteke -stede is oorheers deur klippiramides wat met tempels bedek was. In hierdie tempels is mense aan die gode geoffer. Oorlogsvoering het nie net die rykdom van die Asteke -ryk vergroot nie, maar dit was 'n vaste bron van gevangenes wat aan die gode geoffer moes word.
Die leier van die Asteke was as goddelik beskou. Hy was sowel die militêre leier van die Asteke as hul hoëpriester. Die leier van die Asteke is ondersteun deur 'n groot aantal edeles, waaronder priesters, krygers en administrateurs.
Tenochtitlan was die middelpunt van die Asteke -wêreld. Na raming het die stad op sy hoogtepunt 200 000 inwoners gehad. Dit het Tenochtitlan een van die grootste stede in die antieke wêreld gemaak. Die Spaanse veroweraars beskryf Tenochtitlan as die Venesië van die nuwe wêreld, vanweë die vele kanale daarvan. Die stad self was omring deur water en kon slegs bereik word deur drie paaie wat opgehef kon word.
Landbou het die Azteekse ekonomie oorheers. Die Asteke het 'n gevorderde landbou -ekonomie ontwikkel wat van besproeiing en kunsmis gebruik gemaak het. Die belangrikste gewas wat die Asteke gegroei het, was koring. Hulle verbou egter ook piesangpampoentjies, rissies, avokado's en tamaties. Die Asteke het aardewerk, gereedskap, juweliersware en lap vervaardig. Hierdie items, sowel as juweliersware en ander luukse items is wyd in die omgewing verhandel.
Cortés het hom verbind met die jare lange vyand, die Konfederasie van Tlaxcala, en het by die poorte van
Tenochtitlan op 8 November 1519, gaste van die Asteke -ryk.
In 9 Junie het 1520 vyandelikhede uitgebreek, wat uitgeloop het op die bloedbad in die hooftempel en die dood van Moctezuma. Die Spanjaarde het op 1 Julie 1520 uit die stad gevlug, 'n episode wat later as La Noche Triste beskryf word. Hulle en hul inheemse bondgenote het in die lente van 1521 teruggekeer om Tenochtitlan te beleër. Die Asteke, onder leiding van die nuwe keiser Cuitláhuac, het die Spanjaarde egter suksesvol verslaan tydens die geveg by die hekke van Tenochtitlan in 1521. Na die eerste Azteekse Spaanse Oorlog het die Asteke baie gely aan Spaanse siektes, hoofsaaklik pokke. Uiteindelik het die Asteke immuun geword vir die siekte, maar eers nadat 35% van die bevolking uitgewis is. Ondanks al die menslike offers kon die priesters nie die pes stop nie, wat gelei het tot 'n reeks protesoptredes en uiteindelik 'n slagting van alle priesters deur die woedende bevolking. Dit het die priesters se mag eens en vir altyd beëindig. Nadat die Asteke die gevolge van die plae afgeskud het, het hulle 'n intense moderniseringsperiode begin en besef dat hulle moes moderniseer as die Spanjaarde ooit sou terugkeer. Na die slagting van priesters tydens die plaag, het die Asteke hul godsdiens sterk hervorm en menslike offerandes en kannibalisme daaruit verwyder, sodat daar nie meer godsdienstige onluste kon plaasvind nie en kon die nasies van Europa godsdiens nie as 'n voorwendsel vir inval gebruik nie. Terselfdertyd het die Asteke begin leer hoe om Spaanse wapens te bou en Spaanse taktiek vir oorlog te leer. Saltpetre was egter 'n tekort, net soos metaal, sodat handelaars uit Brittanje en Frankryk wapens verruil vir goud. Hulle het ook die Asteke geleer hoe om metaal te myn en te ruik, en metaalwapens en wapens te vervaardig. Die Asteke het gevorderde wapens en het oorlog gevoer met die Konfederasie van Tlaxcala. Na die oorlog het die Asteke nie hul krygsgevangenes in 'n massamoord vermoor nie, maar eerder na die metaalmyne gestuur. Dit alles was bedoel om nie die Europese nasies te vererger om oorlog toe te gaan nie, 'n oorlog wat die Asteke weet dat hulle sou verloor.
Die woord "Azteek" in moderne gebruik sou nie deur die mense self gebruik gewees het nie. Dit is verskeie kere gebruik om te verwys na die Triple Alliance-ryk, die Nahuatl-sprekende mense in Sentraal-Mexiko voor die Spaanse verowering, of spesifiek die Mexica-etnisiteit van die Nahuatl-sprekende mense.  Die naam kom van 'n Nahuatl -woord wat "mense uit Aztlan" beteken, wat die mitiese plek van oorsprong vir Nahua -mense weerspieël.  Vir die doel van hierdie artikel verwys 'Asteke' slegs na die stede wat die Triple Alliance gevorm het of daaraan was onderworpe. Sien die artikel oor die Azteekse beskawing vir 'n groter gebruik van die term.
Voor die Asteke -ryk
Nahua -mense stam af van Chichimec -mense wat in die vroeë 13de eeu uit die noorde na Sentraal -Mexiko migreer het.  Die migrasieverhaal van die Mexica is soortgelyk aan dié van ander polities in Sentraal -Mexiko, met bonatuurlike terreine, individue en gebeure, wat aansluit by die aardse en goddelike geskiedenis terwyl hulle politieke legitimiteit soek.  Volgens die piktografiese kodeks waarin die Asteke hul geskiedenis opgeteken het, het die plek van herkoms Aztlán genoem. Vroeë migrante vestig die bekken van Mexiko en omliggende lande deur 'n reeks onafhanklike stadstate daar te stel. Hierdie vroeë Nahua-stadstate of altepetl, is beheer deur dinastiese hoofde genoem tlahtohqueh (enkelvoud, tlatoāni). Die meeste van die bestaande nedersettings is voor die migrasie na Mexika deur ander inheemse volke gevestig. 
Hierdie vroeë stadstate het verskillende klein oorloë met mekaar gevoer, maar as gevolg van veranderende alliansies het geen enkele stad oorheersing gekry nie.  Die Mexica was die laaste van die Nahua -migrante wat in Sentraal -Mexiko aangekom het. Omstreeks 1250 het hulle die wasbak van Mexiko binnegekom, en toe is die meeste goeie landbougrond reeds geëis.  Die Mexika het die koning van Culhuacan, 'n klein stadstaat, maar histories belangrik as 'n toevlugsoord vir die Tolteke, oorreed om hulle in 'n relatief onvrugbare stuk grond, Chapultepec (te laat vestig)Chapoltepēc, "in die heuwel van sprinkane"). Die Mexika het as huursoldate vir Culhuacan gedien. 
Nadat die Mexica Culhuacan in die geveg gedien het, het die heerser een van sy dogters aangestel om oor die Mexica te regeer. Volgens mitologiese inheemse verslae het die Mexika haar in plaas daarvan opgeoffer deur haar vel te vlek, op bevel van hul god Xipe Totec.  Toe die heerser van Culhuacan hiervan te wete kom, val hy sy leër aan om die Mexica met geweld uit Tizaapan te verdryf. Die Mexika verhuis na 'n eiland in die middel van die Texcoco -meer, waar 'n arend op 'n nopale kaktus nesgemaak het. Die Mexika het dit as 'n teken van hul gode geïnterpreteer en in die jaar hul nuwe stad, Tenochtitlan, op hierdie eiland gestig ome calli, of "Twee huis" (1325 nC). 
Die Mexika het bekend geword as kwaai stryders en kon hulself as 'n militêre mag vestig. Die belangrikheid van krygers en die integrale aard van oorlogvoering in die Mexikaanse politieke en godsdienstige lewe het hulle gehelp om as die dominante militêre mag voor te kom voor die aankoms van die Spaanse in 1519.
Die nuwe Mexica-stadstaat het 'n bondgenootskap met die stad Azcapotzalco gehad en hulde gebring aan sy heerser, Tezozomoc.  Met hulp van Mexica het Azcopotzalco begin uitbrei tot 'n klein sytydse ryk. Tot dusver is die heerser van Mexica nie erken as 'n wettige koning nie. Mexica -leiers het 'n suksesvolle versoekskrif aan een van die konings van Culhuacan gedoen om 'n dogter te voorsien om in die Mexica -lyn te trou. Hul seun, Acamapichtli, is op die troon as die eerste tlatoani van Tenochtitlan in die jaar 1372. 
Terwyl die Tepanecs van Azcapotzalco hul heerskappy uitgebrei het met die hulp van die Mexika, het die stad Acolhua Texcoco aan die bewind gekom in die oostelike deel van die meerbekken. Uiteindelik het daar oorlog tussen die twee state uitgebreek, en die Mexika het 'n belangrike rol gespeel in die verowering van Texcoco. Teen daardie tyd het Tenochtitlan gegroei tot 'n groot stad en is hy beloon vir sy lojaliteit aan die Tepanecs deur Texcoco as 'n syprovinsie te ontvang. 
Mexica se oorlogvoering, van taktiek tot wapens, was gekenmerk deur 'n fokus op die vang van vyande eerder as om hulle dood te maak. Die vang van vyande was belangrik vir godsdienstige rituele en dit was 'n manier waarop soldate hulself tydens veldtogte kon onderskei. 
In 1426 sterf die Tepanec -koning Tezozomoc,    en die gevolglike opvolgingskrisis het 'n burgeroorlog tussen potensiële opvolgers laat ontstaan.  Die Mexika ondersteun Tezozomoc se voorkeur erfgenaam, Tayahauh, wat aanvanklik as koning bekroon is. Maar sy seun, Maxtla, het gou die troon ingeneem en hom gekant teen faksies wat hom teëgestaan ​​het, waaronder die Mexica -heerser Chimalpopoca. Laasgenoemde is kort daarna oorlede, moontlik vermoor deur Maxtla. 
Die nuwe Mexica -heerser Itzcoatl het Maxtla bly trotseer, hy het Tenochtitlan geblokkeer en verhoogde huldebetaling geëis.  Maxtla draai ook teen die Acolhua, en die koning van Texcoco, Nezahualcoyotl, vlug in ballingskap. Nezahualcoyotl het militêre hulp gewerf van die koning van Huexotzinco, en die Mexika het die steun van 'n dissidente Tepanec -stad, Tlacopan, gekry. In 1427 het Tenochtitlan, Texcoco, Tlacopan en Huexotzinco oorlog gevoer teen Azcapotzalco en in 1428 as oorwinnaars uit die stryd getree. 
Na die oorlog onttrek Huexotzinco, en in 1430  sluit die drie oorblywende stede 'n verdrag wat vandag bekend staan ​​as die Triple Alliance.  Die Tepanec -lande is in die drie stede opgekap, wie se leiers ingestem het om saam te werk in toekomstige veroweringsoorloë. Grond wat uit hierdie verowerings verkry is, sou saam deur die drie stede gehou word. Huldeblyk sou so verdeel word dat twee vyfdes elk na Tenochtitlan en Texcoco gegaan het, en een vyfde na Tlacopan. Elkeen van die drie konings van die alliansie het op sy beurt die titel "huetlatoani" ("oudste spreker", dikwels vertaal as "keiser") aangeneem. In hierdie rol het elkeen tydelik 'n de jure posisie bo die heersers van ander stadstate ("tlatoani"). 
In die volgende 100 jaar het die Triple Alliance van Tenochtitlan, Texcoco en Tlacopan die Vallei van Mexiko oorheers en sy mag uitgebrei na die oewers van die Golf van Mexiko en die Stille Oseaan. Tenochtitlan het geleidelik die dominante mag in die alliansie geword. Twee van die primêre argitekte van hierdie alliansie was die halfbroers Tlacaelel en Moctezuma, neefs van Itzcoatl. Moctezuma het Itzcoatl uiteindelik as die Mexica opgevolg huetlatoani in 1440. Tlacaelel beklee die nuutgeskepte titel "Cihuacoatl", gelykstaande aan iets tussen "premier" en "onderkoning".  
Kort na die stigting van die Triple Alliance, het Itzcoatl en Tlacopan ingrypende hervormings van stapel gestuur oor die Azteekse staat en godsdiens. Daar word beweer dat Tlacaelel beveel het dat sommige of die meeste van die bestaande Asteke -boeke gebrand moet word en beweer dat dit leuens bevat en dat dit "nie wys is dat al die mense die skilderye moet ken nie".  Selfs al bestel hy sulke boekverbrandings, maar dit was waarskynlik hoofsaaklik beperk tot dokumente wat politieke propaganda van vorige regimes bevat, wat hy daarna die geskiedenis van die Asteke herskryf, wat die Mexika natuurlik in 'n meer sentrale rol plaas. [ aanhaling nodig ]
Nadat Moctezuma Ek Itzcoatl as die keiser van Mexica opgevolg het, is meer hervormings ingestel om beheer oor verowerde stede te behou.  Onsamewerkende konings is vervang met marionetheersers wat lojaal was aan die Mexica. 'N Nuwe keiserlike huldebepalingsisteem het Mexiko -huldeversamelaars gestig wat die bevolking direk belas het, en die gesag van die plaaslike dinastieë omseil het. Nezahualcoyotl het ook 'n beleid in die Acolhua -lande ingestel om onderkonings sydelingsbesit in lande ver van hul hoofstede toe te staan.  Dit is gedoen om 'n aansporing vir samewerking met die ryk te skep as die koning van 'n stad in opstand kom, hy die huldebetaling wat hy van vreemde lande ontvang het, verloor het. Sommige opstandige konings is vervang deur calpixqueh, of aangestelde goewerneurs eerder as dinastiese heersers. 
Moctezuma het nuwe wette uitgevaardig wat edeles van gewone mense verder geskei het en die doodstraf vir egbreuk en ander oortredings ingestel het.  By koninklike bevel is 'n skool met godsdienstige toesig in elke buurt gebou.  Gemeentelike woonbuurte het 'n skool genaamd 'telpochcalli' gehad waar hulle basiese godsdiensonderrig en militêre opleiding ontvang het.  'n Tweede, meer gesogte tipe skool genaamd 'calmecac', dien om die adel te onderrig, sowel as gewone mense van hoë status wat priesters of ambagsmanne wil word. Moctezuma het ook 'n nuwe titel genaamd "quauhpilli" geskep wat aan gewone mense toegeken kan word.  Hierdie titel was 'n vorm van nie-oorerflike mindere adel toegeken vir uitstaande militêre of staatsdiens (soortgelyk aan die Engelse ridder). In sommige seldsame gevalle trou gewone mense wat hierdie titel ontvang het, in koninklike families en word konings. 
Een komponent van hierdie hervorming was die stigting van 'n instelling van gereguleerde oorlogvoering genaamd die Flower Wars. Meso -Amerikaanse oorlogvoering word in die algemeen gekenmerk deur 'n sterk voorkeur vir die gevangenskap van lewende gevangenes in teenstelling met die slag van die vyand op die slagveld, wat as slordig en verniet beskou is. Die Flower Wars is 'n kragtige manifestasie van hierdie benadering tot oorlogvoering. Hierdie hoogs geritualiseerde oorloë verseker 'n bestendige, gesonde aanbod van ervare Asteke -krygers sowel as 'n bestendige, gesonde voorraad gevange vyandelike krygers vir die offer aan die gode. Blomoorloë is vooraf aan beide kante deur amptenare gereël en is spesifiek gevoer met die doel dat elke staat gevangenes versamel vir opoffering.   Volgens inheemse historiese verslae is hierdie oorloë deur Tlacaelel aangevoer as 'n manier om die gode te paai in reaksie op 'n massiewe droogte wat die wasbak van Mexiko van 1450 tot 1454 aangegryp het.  Die blomoorloë was meestal gevoer tussen die Asteke-ryk en die naburige stede van hul aartsvyand Tlaxcala.
Vroeë jare van uitbreiding
Na die nederlaag van die Tepanecs het Itzcoatl en Nezahualcoyotl vinnig die mag in die wasbak van Mexiko gekonsolideer en buite sy grense begin uitbrei. Die eerste doelwitte vir imperiale uitbreiding was Coyoacan in die wasbak van Mexiko en Cuauhnahuac en Huaxtepec in die moderne Mexikaanse deelstaat Morelos.  Hierdie verowerings het aan die nuwe ryk 'n groot toestroming van huldeblyk gebied, veral landbougoedere.
By die dood van Itzcoatl, is Moctezuma I bekroon as die nuwe Mexikaanse keiser. Die uitbreiding van die ryk is kortliks gestaak deur 'n groot droogte van vier jaar wat die bekken van Mexiko in 1450 getref het, en verskeie stede in Morelos moes weer verower word nadat die droogte bedaar het.  Moctezuma en Nezahualcoyotl het voortgegaan om die ryk ooswaarts uit te brei na die Golf van Mexiko en suid na Oaxaca. In 1468 sterf Moctezuma I en word opgevolg deur sy seun, Axayacatl. Die grootste deel van Axayacatl se dertienjarige bewind is bestee aan die konsolidasie van die gebied wat onder sy voorganger verkry is. Motecuzoma en Nezahualcoyotl het vinnig uitgebrei en baie provinsies het in opstand gekom. 
Terselfdertyd as wat die Asteke -ryk besig was om die mag uit te brei en te konsolideer, het die Purépecha -ryk in Wes -Mexiko ook uitgebrei. In 1455 het die Purépecha onder hul koning Tzitzipandaquare die Toluca -vallei binnegeval en lande geëis wat voorheen deur Motecuzoma en Itzcoatl verower is.  In 1472 verower Axayacatl die streek weer en verdedig dit suksesvol teen Purépecha-pogings om dit terug te neem. In 1479 het Axayacatl 'n groot inval in die Purépecha -ryk geloods met 32.000 Azteekse soldate.  Die Purépecha ontmoet hulle net oorkant die grens met 50 000 soldate en behaal 'n klinkende oorwinning en vermoor of vang meer as 90% van die Azteekse leër. Axayacatl self is in die geveg gewond, teruggetrek na Tenochtitlan en het die Purépecha nooit weer in die geveg gevoer nie. 
In 1472 sterf Nezahualcoyotl en sy seun Nezahualpilli word bekroon as die nuwe huetlatoani van Texcoco.  Dit is gevolg deur die dood van Axayacatl in 1481.  Axayacatl is vervang deur sy broer Tizoc. Tizoc se bewind was berug kort. Hy was ondoeltreffend en het die ryk nie aansienlik uitgebrei nie. As gevolg van sy onbekwaamheid, is Tizoc waarskynlik vyf jaar na sy bewind deur sy eie adellikes vermoor. 
Later jare van uitbreiding
Tizoc is opgevolg deur sy broer Ahuitzotl in 1486. ​​Net soos sy voorgangers, is die eerste deel van Ahuitzotl se bewind bestee aan die onderdrukking van rebellies wat alledaags was as gevolg van die indirekte aard van die Asteekse bewind.  Ahuitzotl begin toe met 'n nuwe golf verowerings, waaronder die Oaxaca -vallei en die Soconusco -kus. As gevolg van groter skermutselinge met die Purépechas, verower Ahuitzotl die grensstad Otzoma en verander die stad in 'n militêre buitepos.  Die bevolking van Otzoma is in die proses óf doodgemaak óf versprei.  Die Purépecha vestig daarna vestings in die omgewing om te beskerm teen die uitbreiding van die Azteek.  Ahuitzotl reageer deur verder weswaarts uit te brei na die Stille Oseaan -kus van Guerrero.
Teen die bewind van Ahuitzotl was die Mexika die grootste en magtigste faksie in die Azteekse drievoudige alliansie.  Op grond van die aansien wat die Mexika tydens die verowerings verwerf het, begin Ahuitzotl die titel "huehuetlatoani" ("oudste spreker") gebruik om hom te onderskei van die heersers van Texcoco en Tlacopan.  Alhoewel die alliansie nog steeds die ryk tegnies bestuur het, het die keiser van Mexica nou 'n nominale indien nie werklike anciënniteit aangeneem nie.
Ahuitzotl is opgevolg deur sy neef Moctezuzoma II in 1502. Moctezuma II het die grootste deel van sy bewind bestee aan die konsolidasie van mag in lande wat deur sy voorgangers verower is.  In 1515 het die Azteekse leërs onder bevel van die Tlaxcalan -generaal Tlahuicole die Purépecha -ryk weer binnegeval.  Die Asteekse weermag kon geen gebied inneem nie en was meestal beperk tot strooptogte. Die Purépechas het hulle verslaan en die leër het onttrek.
Moctezuma II het meer keiserlike hervormings ingestel.  Na die dood van Nezahualcoyotl het die Mexica -keisers die de facto heersers van die alliansie. Moctezuma II het sy bewind gebruik om die mag van die Mexikaanse keiser te konsolideer.  Hy het baie van Ahuitzotl se adviseurs verwyder en verskeie daarvan laat teregstel.  Hy het ook die 'quauhpilli' klas afgeskaf en die kans vir gewone mense vernietig om na die adel te vorder. Sy hervormingspogings is kortgeknip deur die Spaanse verowering in 1519.
Die Spaanse ekspedisieleier Hernán Cortés land in 1519 in Yucatán met ongeveer 630 man (die meeste gewapen met slegs 'n swaard en skild). Cortés is eintlik verwyder as die bevelvoerder van die ekspedisie deur die goewerneur van Kuba, Diego Velásquez, maar het die bote gesteel en sonder toestemming vertrek. Op die eiland Cozumel het Cortés 'n skipbreukeling Spanjaard genaamd Gerónimo de Aguilar teëgekom wat by die ekspedisie aangesluit het en tussen Spaans en Maya vertaal het. Die ekspedisie seil weswaarts na Campeche, waar Cortés na 'n kort stryd met die plaaslike weermag vrede kon onderhandel deur sy tolk, Aguilar. Die koning van Campeche het Cortés 'n tweede vertaler gegee, 'n tweetalige Nahua-Maya-slavin met die naam La Malinche (sy was ook bekend as Malinalli [maliˈnalːi], Malintzin [maˈlintsin] of Doña Marina [ˈdoɲa maˈɾina]). Aguilar vertaal van Spaans na Maya en La Malinche vertaal van Maya na Nahuatl. Nadat Malinche Spaans geleer het, het sy Cortés se vertaler geword vir taal en kultuur, en was sy 'n belangrike figuur in interaksies met Nahua -heersers. 'N Belangrike artikel, "Rethinking Malinche" deur Frances Karttunen, ondersoek haar rol in die verowering en daarna. 
Cortés seil toe van Campeche na Cempoala, 'n sytakprovinsie van die Azteekse Triple Alliance. In die omgewing het hy die stad Veracruz gestig, waar hy met ambassadeurs van die regerende Mexica -keiser, Motecuzoma II, vergader het. Toe die ambassadeurs na Tenochtitlan terugkeer, is Cortés na Cempoala om met die plaaslike Totonac -leiers te vergader. Nadat die heerser van Totonac Cortés vertel het van sy verskillende griewe teen die Mexica, het Cortés die Totonacs oortuig om 'n keiserlike huldeversamelaar in die tronk te sit.  Cortés het die huldeblykversamelaar daarna vrygelaat nadat hy hom oortuig het dat die stap heeltemal die idee van Totonac was en dat hy nie daarvan kennis het nie. Nadat die Totonacs die oorlog effektief teen die Asteke verklaar het, het hy 20 kompagnies soldate aan Cortés voorsien vir sy optog na Tlaxcala.  Op hierdie tydstip het verskeie van Cortés se soldate probeer muiter. Toe Cortés die erf ontdek, het hy sy skepe laat sak en in die hawe laat sink om die moontlikheid om na Kuba te ontsnap, te verwyder. 
Die Spaanse leiding van die Totonac-leër het Tlaxcala binnegegaan om laasgenoemde se bondgenootskap teen die Asteke te soek. Die Tlaxcalan -generaal Xicotencatl the Younger het egter geglo dat hulle vyandig was en het aangeval. Nadat hy verskeie noue gevegte gevoer het, het Cortés uiteindelik die leiers van Tlaxcala oortuig om hul generaal te beveel om op te staan. Cortés het toe 'n alliansie met die mense van Tlaxcala gesluit, en het van daar na die wasbak van Mexiko gereis met 'n kleiner geselskap van 5,000-6,000 Tlaxcalans en 400 Totonacs, benewens die Spaanse soldate.  Tydens sy verblyf in die stad Cholula beweer Cortés dat hy 'n boodskap ontvang het van 'n beplande hinderlaag teen die Spanjaarde.  In 'n voorkomende reaksie het Cortés sy troepe aangevoer om 'n groot aantal ongewapende Cholulane aan te val en dood te maak wat op die hoofplein van die stad vergader het.
Na die slagting by Cholula het Hernan Cortés en die ander Spanjaarde Tenochtitlan binnegegaan, waar hulle as gaste begroet is en 'n kwartier in die paleis van die voormalige keiser Axayacatl gekry het.  Nadat hulle ses weke in die stad gebly het, is twee Spanjaarde uit die groep wat in Veracruz agtergebly het, dood in 'n onderonsie met 'n Azteekse heer Quetzalpopoca. Cortés beweer dat hy hierdie voorval as 'n verskoning gebruik het om Motecuzoma as gevangene te bedreig.  Etlike maande lank het Motecuzoma voortgegaan om die koninkryk te bestuur as 'n gevangene van Hernan Cortés. Toe, in 1520, arriveer 'n tweede, groter Spaanse ekspedisie onder bevel van Pánfilo de Narváez wat deur Diego Velásquez gestuur is met die doel om Cortés weens verraad aan te keer. Voordat hy met Narváez gekonfronteer het, het Cortés in die geheim Narváez se luitenante oorreed om hom te verraai en by Cortés aan te sluit. 
Terwyl Cortés weg was van Tenochtitlan met Narváez, het sy tweede bevelvoerder Pedro de Alvarado 'n groep Azteekse adel vermoor in reaksie op 'n ritueel van menslike opoffering ter ere van Huitzilopochtli.  Die Asteke het wraak geneem deur die paleis waar die Spaanse in kwartaal was, aan te val. Cortés keer terug na Tenochtitlan en veg na die paleis. Daarna het hy Motecuzoma na die dak van die paleis geneem om sy onderdane te vra om op te staan. Op hierdie punt het die regerende raad van Tenochtitlan egter gestem om Motecuzoma af te sit en sy broer Cuitlahuac as die nuwe keiser verkies.  Een van die Asteke -soldate het Motecuzoma met 'n slinger in die kop geslaan, en hy is 'n paar dae later dood - hoewel die presiese besonderhede van sy dood, veral wie verantwoordelik was, onduidelik is. 
Die Spanjaarde en hul bondgenote, wat besef het dat hulle kwesbaar was vir die vyandige Mexica in Tenochtitlan na Moctezuma se dood, het probeer om terug te trek sonder om op te spoor in die sogenaamde "Sad Night" of La Noche Triste. Spanjaarde en hul Indiese bondgenote is ontdek wat klandestien terugtrek en is gedwing om hul weg uit die stad te veg, met groot lewensverlies. Sommige Spanjaarde het hul lewens verloor deur te verdrink, gelaai met goud.  ​​Hulle het na Tlacopan (nou Tacuba) teruggetrek en na Tlaxcala gegaan, waar hulle herstel en voorberei het op die tweede, suksesvolle aanval op Tenochtitlan. Na hierdie voorval het Tenochtitlan 'n pokke -uitbraak getref. Aangesien die inboorlinge van die Nuwe Wêreld geen vorige blootstelling aan pokke gehad het nie, het hierdie uitbraak alleen meer as 50% van die bevolking van die streek doodgemaak, waaronder die keiser, Cuitláhuac.  Terwyl die nuwe keiser Cuauhtémoc die pokke -uitbraak hanteer het, het Cortés 'n leër van Tlaxcalans, Texcocans, Totonacs en ander wat ontevrede was met die Asteekse bewind, opgerig. Met 'n gesamentlike leër van tot 100 000 krygers,  waarvan die oorgrote meerderheid inheems was as Spaans, marsjeer Cortés terug in die wasbak van Mexiko. Deur talle daaropvolgende gevegte en skermutselings het hy die verskillende inheemse stadstate of altepetl om die oewer van die meer en omliggende berge ingeneem, waaronder die ander hoofstede van die Triple Alliance, Tlacopan en Texcoco. Texcoco het in werklikheid reeds vaste bondgenote van die Spanjaarde en die stadstaat geword, en daarna 'n versoekskrif aan die Spaanse kroon gedoen om erkenning van hul dienste tydens die verowering, net soos Tlaxcala gedoen het. 
Met behulp van bote wat in Texcoco gebou is uit dele wat uit die gestampte skepe gered is, blokkeer Cortés en beleef Tenochtitlan vir 'n paar maande.  Uiteindelik het die weermag onder leiding van die Spaans die stad aangerand, beide per boot en met behulp van die verhoogde paadjies wat dit met die vasteland verbind het. Alhoewel die aanvallers groot slagoffers gely het, is die Asteke uiteindelik verslaan. Die stad Tenochtitlan is in die proses deeglik verwoes. Cuauhtémoc is gevange geneem toe hy probeer het om uit die stad te vlug. Cortés het hom gevange gehou en hom vir 'n paar jaar gemartel voordat hy hom uiteindelik in 1525 tereggestel het. 
Die Asteke -ryk was 'n voorbeeld van 'n ryk wat op indirekte wyse regeer het. Soos die meeste Europese ryke, was dit etnies baie uiteenlopend, maar anders as die meeste Europese ryke, was dit meer 'n stelsel van huldeblyke as 'n enkele eenheidsregering. In die teoretiese raamwerk van imperiale stelsels wat deur die Amerikaanse historikus Alexander J. Motyl geplaas is, was die Asteke -ryk 'n informele tipe ryk deurdat die Alliansie nie aanspraak maak op die hoogste gesag oor sy syprovinsies nie, maar slegs verwag het dat hulde betaal moet word.  Die ryk was ook territoriaal onafgebroke, dit wil sê, nie al sy gedomineerde gebiede was deur land verbind nie. Die suidelike perifere gebiede van Xoconochco was byvoorbeeld nie in onmiddellike kontak met die sentrale deel van die ryk nie. Die hegemoniese aard van die Asteke-ryk kan gesien word in die feit dat die plaaslike heersers oor die algemeen hul posisies herstel het nadat hul stadstaat verower is en die Asteke nie by plaaslike aangeleenthede ingemeng het nie, solank die huldebetaling gemaak is. 
Alhoewel daar dikwels na die regeringsvorm as 'n ryk verwys word, is die meeste gebiede in die ryk eintlik as stadstate georganiseer (individueel bekend as altepetl in Nahuatl, die taal van die Asteke). Dit was klein polities wat deur 'n koning of tlatoani (letterlik "spreker", meervoud tlatoque) uit 'n aristokratiese dinastie. Die vroeë Azteek -tydperk was 'n tyd van groei en mededinging tussen altepeme. Selfs nadat die ryk in 1428 gestig is en sy uitbreidingsprogram deur verowering begin het, het die altepetl op plaaslike vlak die dominante organisasievorm gebly. Die doeltreffende rol van die altepetl as 'n plaaslike politieke eenheid was grootliks verantwoordelik vir die sukses van die ryk se hegemoniese vorm van beheer. 
Daar moet onthou word dat die term 'Azteek -ryk' 'n moderne is, nie een wat die Asteke self gebruik nie. Die Asteke-koninkryk was in sy kern saamgestel uit drie Nahuatl-sprekende stadstate in die digbevolkte Vallei van Mexiko. Mettertyd het asimmetriese mag een van daardie stadstate, Tenochtitlan, bo die ander twee verhef. Die 'Triple Alliance' het hegemonie oor 'n groot deel van die sentrale Meso -Amerika gevestig, insluitend gebiede met groot taalkundige en kulturele diversiteit. Die administrasie van die ryk is uitgevoer op grootliks tradisionele, indirekte maniere. Maar met verloop van tyd het iets van 'n ontluikende burokrasie begin ontstaan, in soverre die staatsorganisasie toenemend gesentraliseer word.
Voor die bewind van Nezahualcoyotl (1429–1472) het die Asteke -ryk as 'n konfederasie opgetree volgens tradisionele Meso -Amerikaanse linies. Onafhanklike altepetl is gelei deur tlatoani (letterlik "sprekers"), wat toesig gehou het oor die hoofde van die dorpe, wat weer toesig gehou het oor groepe huishoudings. 'N Tipiese Meso -Amerikaanse konfederasie het 'n Huey Tlatoani (lit., "groot spreker") aan die hoof van verskeie tlatoani. Na aanleiding van Nezahualcoyotl volg die Asteke -ryk 'n ietwat uiteenlopende pad, met 'n paar tlatoani's van onlangs verowerde of andersins ondergeskikte altepetl wat vervang word met calpixque rentmeesters wat daarvan aangekla word dat hulle hulde gebring het namens die Huetlatoani eerder as om bloot 'n ou tlatoque te vervang deur nuwes uit dieselfde stel plaaslike adel. 
Tog was die Huey tlatoani nie die enigste uitvoerende gesag nie. Dit was die verantwoordelikheid van die Huey tlatoani om die ekstern Rykskwessies, die bestuur van huldeblyk, oorlog, diplomasie en uitbreiding was almal onder die beheer van die Huey tlatoani. Dit was die rol van die Cihuacoatl om 'n gegewe stad self te regeer. Die Cihuacoatl was altyd 'n naasbestaande van die Huey tlatoani Tlacaelel, byvoorbeeld, was die broer van Moctezuma I. Beide die titel "Cihuacoatl", wat "vroulike slang" beteken (dit is die naam van 'n Nahua -god), en die rol van die posisie, ietwat analoog aan 'n Europese onderkoning of premier, weerspieël die dualistiese aard van die Nahua -kosmologie. Nie die posisie van Cihuacoatl of die posisie van Huetlatoani was priesterlik nie, maar beide het belangrike rituele take gehad. Die van eersgenoemde hou verband met die "vroulike" nat seisoen, dié van laasgenoemde met die "manlike" droë seisoen. Alhoewel die posisie van Cihuacoatl die beste getuig kan word in Tenochtitlan, is dit bekend dat die posisie ook bestaan ​​het in die nabygeleë altepetl van Azcapotzalco, Culhuacan en Tenochtitlan se bondgenoot Texcoco. Ondanks die skynbare mindere status van die pos, kan 'n Cihuacoatl invloedryk en kragtig wees, net soos in die geval van Tlacaelel.  
Vroeg in die geskiedenis van die ryk het Tenochtitlan 'n militêre en adviesraad van vier lede ontwikkel wat die Huey tlatoani bygestaan ​​het in sy besluitneming: die tlacochcalcatl die tlaccatecatl die ezhuahuacatl  en die tlillancalqui. Hierdie ontwerp het nie net advies vir die heerser gegee nie, maar het ook ambisie van die adel bevat, aangesien Huey Tlatoani voortaan slegs uit die raad gekies kon word. Boonop kan die optrede van enige lid van die Raad maklik deur die ander drie geblokkeer word, wat 'n eenvoudige stelsel van kontrole op die ambisie van hoër amptenare bied. Hierdie vier raadslede was ook generaals, lede van verskillende militêre verenigings. Die geledere van die lede was nie gelyk nie, met die tlacochcalcatl en tlaccatecatl 'n hoër status as die ander. Hierdie twee raadslede was lede van die twee mees gesogte militêre verenigings, die cuauhchique ("geskeerdes") en die otontin ("Otomies").  
Tradisioneel word provinsies en altepetl beheer deur oorerflike tlatoani. Namate die ryk gegroei het, het die stelsel verder ontwikkel en sommige tlatoani's is deur ander amptenare vervang. Die ander amptenare het dieselfde gesag as tlatoani gehad. Soos reeds genoem, direk aangestelde rentmeesters (enkelvoud calpixqui, meervoud calpixque) is soms op altepetl opgelê in plaas van die keuse van provinsiale adel in dieselfde posisie as tlatoani. Op die hoogtepunt van die ryk het die organisasie van die staat in sytakke en strategiese provinsies 'n uitwerking van hierdie stelsel beleef. Die 38 syrivierprovinsies val onder die toesig van hoë rentmeesters, of huecalpixque, wie se gesag uitgebrei het oor die laer posisie Calpixque. Hierdie calpixque en huecalpixque was in wese bestuurders van die provinsiale huldeblykstelsel wat onder toesig was en gekoördineer is in die belangrikste hoofstad Tenochtitlan, nie deur die huetlatoani, maar eerder geheel en al deur 'n aparte posisie: die petlacalcatl. By die geleentheid dat 'n onlangs verowerde altepetl as besonder rustig beskou is, was 'n militêre goewerneur, of cuauhtlatoani, is aan die hoof van provinsiale toesig geplaas.  Tydens die bewind van Moctezuma I is die calpixque -stelsel uitgewerk, met twee calpixque per syrivierprovinsie. Die een was gestasioneer in die provinsie self, miskien om toesig te hou oor die insameling van huldeblyk, en die ander in Tenochtitlan, miskien om toesig te hou oor die berging van huldeblyk. Hulde is gebring uit gewone mense, die macehualtinen aan die adel uitgedeel, hetsy hulle 'konings' (tlatoque), minder heersers (teteuktien), of provinsiale adel (pipiltien). 
Die insameling van huldeblyke is onder toesig van bogenoemde amptenare en berus op die dwangkrag van die Azteekse weermag, maar ook op die samewerking van die pipiltien (die plaaslike adel wat self vrygestel was van en ontvanger van huldeblyk) en die oorerflike klas handelaars bekend as pochteca. Hierdie pochteca het verskillende grade van geledere gehad wat aan hulle sekere handelsregte verleen het, en dus nie noodwendig pipiltin self was nie, maar tog het hulle 'n belangrike rol gespeel in die groei en administrasie van die Asteke -systelsel. Die mag, polities en ekonomies, van die pochteca was sterk gekoppel aan die politieke en militêre mag van die Azteekse adel en staat. Benewens diens as diplomate (teucnenenque, of "reisigers van die heer") en spioene in die aanloop tot die verowering, het pochteca van hoër rang ook as beoordelaars op markpleine gedien en was tot 'n sekere mate outonome korporatiewe groepe met administratiewe pligte in hul eie boedel.  
Skema van hiërargie
Huetlatoani, die belangrikste of eksterne heerser
Cihuacoatl, die mindere of interne heerser
Council of Four, 'n adviesliggaam van generaals en bron van toekoms Huetlatoani
Cuachicqueh, of Geskeurde
Cuāuhtli, of Eagle Knights
Ocēlōmeh, of Jaguar Warriors
Otōntin, of Otomies
Petlacalcatl, sentrale huldehoof
Huecalpixque, provinsiale opsieners van huldeblyk
Calpixque, pare huldeblyk -administrateurs
Tlatoani, 'n ondergeskikte heerser van 'n provinsie, anders geregeer deur:
Cuauhtlatoani, 'n militêre goewerneur
Hoofde van Calpōlli wyke
Hoofde van huishoudings binne calpōlli wyke wat as corvée -arbeid gedien het
Oorspronklik was die Asteke -ryk 'n losse alliansie tussen drie stede: Tenochtitlan, Texcoco en die jongste vennoot, Tlacopan. As sodanig was hulle bekend as die 'Triple Alliance'. Hierdie politieke vorm was baie algemeen in Meso-Amerika, waar alliansies van stadstate ooit wissel. Met verloop van tyd was dit Tenochtitlan wat die hoogste gesag in die alliansie aanvaar het, en hoewel elke vennootstad oorlogsoorloë en regte op gereelde hulde uit die provinsies gedeel het en deur hul eie Huetlatoani beheer is, was Tenochtitlan die grootste, meeste magtigste en invloedrykste van die drie stede. Dit was die de facto en erkende sentrum van die ryk. 
Alhoewel hulle nie so deur die Asteke beskryf is nie, was daar in wese twee tipes provinsies: sytak en strategies. Strategiese provinsies was in wese ondergeskikte kliëntstate wat hulde gebring het of hulp verleen het aan die Azteek -staat onder "wedersydse toestemming". Nylprovinsies, aan die ander kant, het gereeld hulde gebring aan die ryksverpligtinge van sytakprovinsies was verpligtend eerder as konsensueel.  
Cuauhnāhuac, moderne Cuernavaca
Cēmpoalātl, of Zempoala
Heersers, hetsy plaaslike teteuctin of tlatoani, of sentrale Huetlatoani, word beskou as verteenwoordigers van die gode en word daarom deur goddelike reg beheer. Tlatocayotl, of die heerskappybeginsel, het vasgestel dat hierdie goddelike reg deur afkoms geërf is. Politieke orde was dus ook 'n kosmiese orde, en om 'n tlatoani dood te maak, was om die orde te oortree. Om hierdie rede is 'n familielid en lid van dieselfde bloedlyn gewoonlik in die plek van 'n tlatoani vermoor of op 'n ander manier uit hul stasie verwyder. Die totstandkoming van die kantoor van Huetlatoani verstaan ​​deur die skepping van 'n ander heerskappy, hueitlatocayotl, staan ​​in beter kontras as die mindere tlatocayotl beginsel. 
Die uitbreiding van die ryk is gelei deur 'n militaristiese interpretasie van die Nahua -godsdiens, spesifiek 'n vroom verering van die songod, Huitzilopochtli. Militaristiese staatsrituele is deur die jaar uitgevoer volgens 'n seremoniële kalender van gebeure, rites en skyngevegte.  Die tydperk waarin hulle gewoon het, word verstaan ​​as die Ollintonatiuh, of Sun of Movement, wat vermoedelik die laaste tydperk was waarna die mensdom vernietig sou word. Dit was onder Tlacaelel dat Huitzilopochtli sy verhoogde rol in die staatspanteon aangeneem het en wat aangevoer het dat die son behoue ​​sou bly en sodoende die einde van die wêreld sou afweer. Dit was onder hierdie nuwe, militaristiese interpretasie van Huitzilopochtli dat die Azteekse soldate aangemoedig is om oorloë te voer en vyandelike soldate vir opoffering te vang.Alhoewel bloedoffer in Meso -Amerika algemeen was, was die omvang van menslike offerande onder die Asteke waarskynlik ongekend in die streek. 
Die mees ontwikkelde regskode is ontwikkel in die stadstaat Texcoco onder sy heerser Nezahualcoyotl. Dit was 'n formele geskrewe kode, nie slegs 'n versameling gebruiklike praktyke nie. Die bronne vir kennis oor die wetlike kode is geskrifte uit die koloniale era deur Franciscan Toribio de Benavente Motolinia, Franciscan Fray Juan de Torquemada en Texcocan-historici Juan Bautista Pomar en Fernando de Alva Cortés Ixtlilxochitl. Die wetkode in Texcoco onder Nezahualcoyotl was wetties, dit wil sê sake is deur spesifieke tipe bewyse verhoor en die sosiale status van die litigante word verontagsaam en bestaan ​​uit 80 geskrewe wette. Hierdie wette het ernstige, openbaar toegediende strawwe vereis, wat 'n wetlike raamwerk van sosiale beheer geskep het. 
Daar is baie minder bekend oor die regstelsel in Tenochtitlan, wat moontlik minder wetties of gesofistikeerd is as dié van Texcoco vir hierdie tydperk.  Dit is gestig onder die bewind van Moctezuma I. Hierdie wette het gedien om die verhouding tussen die staat, klasse en individue te vestig en te beheer. Straf sou uitsluitlik deur die staatsowerhede uitgevoer word. Nahua mores is vervat in hierdie wette, wat openbare dade van homoseksualiteit, dronkenskap en naaktheid kriminaliseer, om nie te praat van meer universele beskuldigings van diefstal, moord en saakbeskadiging nie. Soos voorheen gesê, pochteca kon as regters dien, en het dikwels geregtelike toesig oor hul eie lede. Net so het militêre howe beide sake binne die weermag en sonder oorlog behandel. Daar was 'n appèlproses, met appèlhowe tussen plaaslike, tipies markplekke, op provinsiale vlak en 'n hooggeregshof en twee spesiale hoër appèlhowe in Tenochtitlan. Een van die twee spesiale howe behandel sake wat binne Tenochtitlan ontstaan, en die ander oor sake wat van buite die hoofstad afkomstig is. Die uiteindelike geregtelike gesag in die hande van die Huey tlatoani, wat die reg gehad het om minder regters aan te stel. 
Die Nahuatl -woorde (aztecatl [asˈtekat͡ɬ], enkelvoud)  en (aztecah [asˈtekaʔ], meervoud)  beteken "mense uit Aztlan",  'n mitiese plek van herkoms vir verskeie etniese groepe in Sentraal -Mexiko. Die term is nie deur die Asteke self as 'n endoniem gebruik nie, maar dit word gevind in die verskillende migrasierekeninge van die Mexika, waar dit die verskillende stamme beskryf wat saam Aztlan verlaat het. In een verslag van die reis vanaf Aztlan, vertel Huitzilopochtli, die tutorêre godheid van die Mexica -stam, sy volgelinge op die reis dat "nou, nie meer u naam Azteca is nie, u nou Mexitin [Mexica] is". 
In die hedendaagse gebruik verwys die term "Azteek" dikwels uitsluitlik na die Mexica -mense van Tenochtitlan (nou die ligging van Mexico -stad), geleë op 'n eiland in die Texcoco -meer, wat na hulself verwys het as Mēxihcah (Uitspraak van Nahuatl: [meːˈʃiʔkaʔ], 'n stambenaming wat die Tlatelolco insluit), Tenochcah (Uitspraak van Nahuatl: [teˈnot͡ʃkaʔ], met slegs verwysing na die Mexica van Tenochtitlan, uitgesluit Tlatelolco) of Cōlhuah (Uitspraak van Nahuatl: [ˈKoːlwaʔ], met verwysing na hul koninklike genealogie wat hulle aan Culhuacan vasgemaak het).   [nb 1] [nb 2]
Soms bevat die term ook die inwoners van die twee belangrikste geallieerde stadstate van Tenochtitlan, die Acolhuas van Texcoco en die Tepanecs van Tlacopan, wat saam met die Mexika die Azteekse drievoudige alliansie gevorm het wat beheer het oor wat dikwels bekend staan ​​as die 'Azteekse ryk'. Die gebruik van die term "Azteek" in die beskrywing van die ryk in Tenochtitlan, is gekritiseer deur Robert H. Barlow wat die term "Culhua-Mexica" verkies   en deur Pedro Carrasco wat die term "Tenochca verkies" ryk. "  Carrasco skryf oor die term "Azteek" dat "dit geen nut het om die etniese kompleksiteit van antieke Mexiko te verstaan ​​nie en om die dominante element in die politieke entiteit wat ons bestudeer, te identifiseer." 
In ander kontekste kan Aztec verwys na al die verskillende stadstate en hul mense, wat groot dele van hul etniese geskiedenis en kulturele eienskappe met die Mexica, Acolhua en Tepanecs gedeel het, en wat die Nahuatl -taal dikwels ook as 'n lingua franca gebruik het. 'N Voorbeeld hiervan is Jerome A. Offner Regte en politiek in die Azteekse Texcoco.  In hierdie betekenis is dit moontlik om te praat oor 'n 'Azteekse beskawing', insluitend al die spesifieke kulturele patrone wat algemeen is vir die meeste mense wat in die laat postklassiese tydperk in Sentraal -Mexiko gewoon het.  So 'n gebruik kan ook die term "Asteke" uitbrei na alle groepe in Sentraal -Mexiko wat kultureel of polities opgeneem is in die dominante sfeer van die Asteke -ryk.  [nb 3]
As dit gebruik word om etniese groepe te beskryf, verwys die term "Azteek" na verskeie Nahuatl-sprekende mense van Sentraal-Mexiko in die postklassiese tydperk van die Meso-Amerikaanse chronologie, veral die Mexika, die etniese groep wat 'n leidende rol gespeel het in die vestiging van die hegemoniese ryk in Tenochtitlan . Die term strek tot verdere etniese groepe wat verband hou met die Asteke -ryk, soos die Acolhua, die Tepanec en ander wat in die ryk opgeneem is. Charles Gibson noem 'n aantal groepe in Sentraal -Mexiko wat hy in sy studie insluit Die Asteke onder Spaanse heerskappy (1964). Dit sluit in die Culhuaque, Cuitlahuaque, Mixquica, Xochimilca, Chalca, Tepaneca, Acolhuaque en Mexica. 
In ouer gebruik word die term algemeen gebruik oor moderne Nahuatl-sprekende etniese groepe, aangesien daar vroeër na Nahuatl verwys is as die 'Aztec-taal'. In onlangse gebruik word na hierdie etniese groepe verwys as die Nahua -mense.   Taalkundig word die term "Aztecan" steeds gebruik oor die tak van die Uto-Aztecan-tale (ook soms die yuto-nahuan-tale genoem) wat die Nahuatl-taal en sy naaste familielede Pochutec en Pipil insluit. 
Vir die Asteke self was die woord "aztec" nie 'n endoniem vir 'n spesifieke etniese groep nie. Dit was eerder 'n sambreelterm wat gebruik word om te verwys na verskeie etniese groepe, nie almal Nahuatl-sprekers nie, wat erfenis opgeëis het van die mitiese plek van oorsprong, Aztlan. Alexander von Humboldt was die oorsprong van die moderne gebruik van 'Azteek' in 1810, as 'n gesamentlike term wat toegepas word op alle mense wat deur handel, gewoonte, godsdiens en taal met die Mexikaanse staat en die Triple Alliance verbind is. In 1843, met die publikasie van die werk van William H. Prescott oor die geskiedenis van die verowering van Mexiko, is die term deur die grootste deel van die wêreld aangeneem, insluitend Mexikaanse 19de-eeuse geleerdes wat dit beskou het as 'n manier om die huidige hedendaagse Mexikane uit Mexiko's wat voor die verowering was. Hierdie gebruik was die afgelope tyd die onderwerp van debat, maar die term "Azteek" kom steeds meer voor. 
Bronne van kennis
Kennis van die Asteekse samelewing berus op verskillende bronne: die vele argeologiese oorblyfsels van alles, van tempelpiramides tot grasdakhutte, kan gebruik word om baie aspekte van hoe die Asteekse wêreld gelyk het, te verstaan. Argeoloë moet egter dikwels staatmaak op kennis uit ander bronne om die historiese konteks van artefakte te interpreteer. Daar is baie geskrewe tekste deur die inheemse mense en Spanjaarde van die vroeë koloniale tydperk wat waardevolle inligting bevat oor die voorkoloniale geskiedenis van die Asteke. Hierdie tekste bied insig in die politieke geskiedenis van verskillende Aztec-stadstate en hul heersende geslagte. Sulke geskiedenis is ook in beeldende kodeks weergegee. Sommige van hierdie manuskripte was heeltemal beeldend, dikwels met glyfe. In die na -veroweringstydperk is baie ander tekste in Latynse skrif geskryf deur geletterde Asteke of deur Spaanse broers wat 'n onderhoud met die inheemse mense gevoer het oor hul gebruike en verhale. 'N Belangrike prent- en alfabetiese teks wat in die vroeë sestiende eeu vervaardig is, was Codex Mendoza, vernoem na die eerste onderkoning van Mexiko en miskien in opdrag van hom, om die Spaanse kroon in te lig oor die politieke en ekonomiese struktuur van die Asteke -ryk. Dit bevat inligting oor die polisies wat die Triple Alliance verower het, die tipes huldeblyk aan die Asteke -ryk en die klas/geslagstruktuur van hul samelewing.  Daar bestaan ​​baie geskrewe annale, geskryf deur plaaslike Nahua -historici wat die geskiedenis van hul staat registreer. Hierdie annale het prentgeskiedenis gebruik en is daarna in Latynse skrif omskep in alfabetiese annale.  Bekende inheemse kroniekskrywers en annaliste is Chimalpahin van Amecameca-Chalco Fernando Alvarado Tezozomoc van Tenochtitlan Alva Ixtlilxochitl van Texcoco, Juan Bautista Pomar van Texcoco en Diego Muñoz Camargo van Tlaxcala. Daar is ook baie verhale deur Spaanse veroweraars wat deelgeneem het aan die Spaanse inval, soos Bernal Díaz del Castillo wat 'n volledige geskiedenis van die verowering geskryf het.
Spaanse broeders het ook dokumentasie in kronieke en ander soorte rekeninge geproduseer. Van die grootste belang is Toribio de Benavente Motolinia, een van die eerste twaalf Franciskane wat in 1524 in Mexiko aangekom het. 'N Ander Franciskaan van groot belang was Fray Juan de Torquemada, skrywer van Monarquia Indiana. Die Dominikaan Diego Durán het ook uitgebrei geskryf oor die prehispaniese godsdiens sowel as die geskiedenis van die Mexika.  'n Onskatbare bron van inligting oor baie aspekte van die Asteekse godsdienstige denke, politieke en sosiale struktuur, sowel as die geskiedenis van die Spaanse verowering vanuit die Mexica -oogpunt, is die Florentynse kodeks. Dit is vervaardig tussen 1545 en 1576 in die vorm van 'n etnografiese ensiklopedie wat tweetalig in Spaans en Nahuatl geskryf is deur die Franciskaanse monnik Bernardino de Sahagún en inheemse informante en skrifgeleerdes, en bevat kennis oor baie aspekte van die voorkoloniale samelewing uit godsdiens, kalender, plantkunde, dierkunde, ambagte. en handwerk en geskiedenis.   'n Ander bron van kennis is die kulture en gebruike van die hedendaagse Nahuatl -sprekers, wat dikwels insigte kan gee oor hoe prehispaniese lewenswyses moontlik was. Wetenskaplike studie van die Aztec -beskawing is meestal gebaseer op wetenskaplike en multidissiplinêre metodologieë, wat argeologiese kennis kombineer met etnohistoriese en etnografiese inligting. 
Sentraal -Mexiko in die klassieke en postklassiese
Dit is 'n kwessie van debat of die enorme stad Teotihuacan bewoon is deur sprekers van Nahuatl, en of Nahuas nog nie in die klassieke tydperk in Sentraal -Mexiko aangekom het nie. Daar word algemeen saamgestem dat die Nahua -mense nie inheems was aan die hooglande van Sentraal -Mexiko nie, maar dat hulle geleidelik van iewers in die noordweste van Mexiko na die streek migreer. By die val van Teotihuacan in die 6de eeu nC, het 'n aantal stadstate aan die bewind gekom in Sentraal -Mexiko, sommige van hulle, waaronder Cholula en Xochicalco, waarskynlik bewoon deur Nahuatl -sprekers. Een studie het voorgestel dat Nahuas oorspronklik die Bajío -gebied rondom Guanajuato bewoon het, wat 'n bevolkingspiek bereik het in die 6de eeu, waarna die bevolking vinnig afgeneem het tydens 'n daaropvolgende droë periode. Hierdie ontvolking van die Bajío het saamgeval met die invloei van nuwe bevolkings in die Vallei van Mexiko, wat daarop dui dat dit die instroming van Nahuatl -sprekers in die streek aandui.  Hierdie mense het Sentraal-Mexiko bevolk en sprekers van Oto-Manguese tale ontwrig terwyl hulle hul politieke invloed suid versprei het. Aangesien die voormalige nomadiese jagter-versamelaars volke vermeng was met die komplekse beskawings van Meso-Amerika, wat godsdienstige en kulturele gebruike aanneem, is die grondslag gelê vir die latere Azteek-kultuur. Na 900 nC, gedurende die postklassiese tydperk, het 'n aantal plekke byna seker bewoon deur Nahuatl -sprekers kragtig geword. Onder hulle die tuiste van Tula, Hidalgo, en ook stadstate soos Tenayuca, en Colhuacan in die vallei van Mexiko en Cuauhnahuac in Morelos. 
Mexika -migrasie en stigting van Tenochtitlan
In die etnohistoriese bronne uit die koloniale tydperk beskryf die Mexika self hul aankoms in die Vallei van Mexiko. Die etnoniem Azteek (Nahuatl Asteke) beteken "mense uit Aztlan", en Aztlan is 'n mitiese plek van oorsprong in die rigting van die noorde. Vandaar dat die term van toepassing is op al die mense wat beweer dat hulle die erfenis van hierdie mitiese plek af wegneem. Die migrasieverhale van die Mexica -stam vertel hoe hulle saam met ander stamme gereis het, waaronder die Tlaxcalteca, Tepaneca en Acolhua, maar dat hul stamgod Huitzilopochtli hulle uiteindelik aangesê het om van die ander Azteekse stamme te skei en die naam "Mexica" aan te neem.  Ten tyde van hul aankoms was daar baie Aztec-stadstate in die streek. Die sterkste was Colhuacan in die suide en Azcapotzalco in die weste. Die Tepanecs van Azcapotzalco het die Mexica gou uit Chapultepec verdryf. In 1299 het die heerser van Colhuacan, Cocoxtli, hulle toestemming gegee om hulle in die leë bome van Tizapan te vestig, waar hulle uiteindelik in die Culhuacan -kultuur opgeneem is.  Die edele afstamming van Colhuacan het sy wortels teruggevoer na die legendariese stadstaat Tula, en deur in die huwelik met Colhua-gesinne te trou, het die Mexica nou hierdie erfenis toegeëien. Nadat hulle in Colhuacan gewoon het, is die Mexica weer verdryf en moes hulle verhuis. 
Volgens die Aztec -legende het die Mexika in 1323 'n visioen van 'n arend getoon wat op 'n turksvy kaktus sit en 'n slang eet. Die visie dui die plek aan waar hulle hul nedersetting sou bou. Die Mexika het Tenochtitlan gestig op 'n klein moerasagtige eiland in die Texcoco -meer, die binnelandse meer van die wasbak van Mexiko. Die stigtingsjaar word gewoonlik aangegee as 1325. In 1376 word die koninklike dinastie van Mexica gestig toe Acamapichtli, seun van 'n Mexica -vader en 'n Colhua -moeder, as die eerste verkies is Huey Tlatoani van Tenochtitlan. 
Vroeë heersers in Mexika
In die eerste 50 jaar na die stigting van die Mexica -dinastie was die Mexica 'n sytak van Azcapotzalco, wat onder die heerser Tezozomoc 'n groot streekmoondheid geword het. Die Mexica het die Tepaneca van krygers voorsien vir hul suksesvolle veroweringsveldtogte in die streek en 'n deel van die huldeblyk van die verowerde stadstate ontvang. Op hierdie manier het die politieke status en ekonomie van Tenochtitlan geleidelik gegroei. 
In 1396, by die dood van Acamapichtli, word sy seun Huitzilihhuitl (letterlik "Kolibrieveer") heerser getroud met Tezozomoc se dogter. Chimalpopoca (letterlik "sy rook soos 'n skild"), seun van Huitzilihhuitl, word in 1417 heerser van Tenochtitlan. In 1418 begin Azcapotzalco 'n oorlog teen die Acolhua van Texcoco en vermoor hulle heerser Ixtlilxochitl. Alhoewel Ixtlilxochitl getroud was met die dogter van Chimalpopoca, het die heerser van Mexica Tezozomoc steeds ondersteun. Tezozomoc sterf in 1426, en sy seuns begin 'n stryd om die heerskappy van Azcapotzalco. Tydens hierdie magstryd is Chimalpopoca dood, waarskynlik vermoor deur Tezozomoc se seun Maxtla, wat hom as 'n mededinger beskou het.  Itzcoatl, broer van Huitzilihhuitl en oom van Chimalpopoca, is verkies tot die volgende Mexica tlatoani. Die Mexika was nou in 'n openlike oorlog met Azcapotzalco en Itzcoatl het 'n versoek aangesluit vir 'n alliansie met Nezahualcoyotl, seun van die vermoorde Texcocaanse heerser Ixtlilxochitl teen Maxtla. Itzcoatl het ook 'n bondgenootskap met Maxtla se broer, Totoquihuaztli, heerser van die Tepanec -stad Tlacopan. Die Triple Alliance van Tenochtitlan, Texcoco en Tlacopan beleër Azcapotzalco, en in 1428 vernietig hulle die stad en offer Maxtla. Deur hierdie oorwinning het Tenochtitlan die oorheersende stadstaat in die Vallei van Mexiko geword, en die alliansie tussen die drie stadstate het die basis gelê waarop die Asteke-ryk gebou is. 
Itzcoatl het voortgegaan met die verkryging van 'n kragbasis vir Tenochtitlan, deur die stadstate aan die suidelike meer te verower-waaronder Culhuacan, Xochimilco, Cuitlahuac en Mizquic. Hierdie state het 'n ekonomie wat gebaseer is op 'n hoogs produktiewe chinampa-landbou, wat mensgemaakte uitbreidings van ryk grond in die vlak meer Xochimilco verbou. Itzcoatl het daarna verdere verowerings in die vallei van Morelos onderneem, onderworpe aan die stadstaat Cuauhnahuac (vandag Cuernavaca). 
Vroeë heersers van die Asteke -ryk
In 1440 is Motecuzoma I Ilhuicamina [nb 4] (lit. "hy frons soos 'n heer, hy skiet die lug" [nb 5]) verkies tot tlatoani hy was die seun van Huitzilihhuitl, broer van Chimalpopoca en het gedien as die oorlogsleier van sy oom Itzcoatl in die oorlog teen die Tepanecs. Die toetreding van 'n nuwe heerser in die dominante stadstaat was dikwels 'n geleentheid vir onderdane om in opstand te kom deur te weier om hulde te bring. Dit het beteken dat nuwe heersers hul bewind begin het met 'n kroningsveldtog, dikwels teen opstandige sytakke, maar soms ook hul militêre mag demonstreer deur nuwe verowerings te maak. Motecuzoma het die houding van die stede rondom die vallei getoets deur arbeiders te versoek om die uitbreiding van die Groot Tempel van Tenochtitlan. Slegs die stad Chalco het geweier om arbeiders te voorsien, en vyandelikhede tussen Chalco en Tenochtitlan sou tot in die 1450's voortduur.   Motecuzoma herower toe die stede in die vallei Morelos en Guerrero, en onderneem later nuwe verowerings in die Huaxtec -streek in die noorde van Veracruz, en die Mixtec -streek van Coixtlahuaca en groot dele van Oaxaca, en later weer in die sentrale deel en die suide van Veracruz met verowerings by Cosamalopan, Ahuilizapan en Cuetlaxtlan.  Gedurende hierdie tydperk het die stadstate Tlaxcalan, Cholula en Huexotzinco as groot mededingers na vore gekom by die keiserlike uitbreiding, en hulle het krygers aan verskeie van die verowerde stede voorsien. Motecuzoma het dus 'n toestand van lae-intensiteit oorlogvoering teen hierdie drie stede begin, met klein skermutselings genaamd 'Flower Wars' (Nahuatl) xochiyaoyotl) teen hulle, miskien as 'n strategie van uitputting.  
Motecuzoma het ook die politieke struktuur van die Triple Alliance en die interne politieke organisasie van Tenochtitlan gekonsolideer. Sy broer Tlacaelel was sy hoofadviseur (Nahuatl -tale: Cihuacoatl) en hy word beskou as die argitek van groot politieke hervormings in hierdie tydperk, wat die mag van die edele klas (Nahuatl -tale: pipiltien) en die instelling van 'n stel wettige kodes, en die praktyk om verowerde heersers in hul stede te herstel, gebonde aan trou aan die Mexica tlatoani.   
Axayacatl en Tizoc
In 1469 was die volgende heerser Axayacatl (letterlik "Watermasker"), seun van Itzcoatl se seun Tezozomoc en Motecuzoma I se dogter Atotoztli. [nb 6] Hy het 'n suksesvolle kroningsveldtog onderneem suid van Tenochtitlan teen die Zapotecs in die Isthmus van Tehuantepec. Axayacatl verower ook die onafhanklike Mexika -stad Tlatelolco, geleë op die noordelike deel van die eiland waar Tenochtitlan ook geleë was.Die heerser van Tlatelolco, Moquihuix, was getroud met die suster van Axayacatl, en sy beweerde mishandeling van haar is as 'n verskoning gebruik om Tlatelolco en sy belangrike mark direk onder die beheer van die tlatoani van Tenochtitlan op te neem. 
Axayacatl verower toe gebiede in Sentraal Guerrero, die Puebla -vallei, aan die golfkus en teen die Otomi en Matlatzinca in die Toluca -vallei. Die Toluca -vallei was 'n buffersone teen die magtige Tarascan -staat in Michoacan, waarteen Axayacatl die volgende kant toe draai. In die groot veldtog teen die Tarascane (Nahuatl -tale: Michhuahqueh) in 1478–79 is die Asteke -magte deur 'n goed georganiseerde verdediging afgeweer. Axayacatl is behoorlik verslaan in 'n geveg by Tlaximaloyan (vandag Tajimaroa) en verloor die meeste van sy 32 000 man en ontsnap skaars terug na Tenochtitlan met die oorblyfsels van sy leër. 
In 1481 by die dood van Axayacatls, word sy ouer broer Tizoc tot heerser verkies. Tizoc se kroningveldtog teen die Otomi van Metztitlan het misluk toe hy die groot geveg verloor het en slegs daarin geslaag het om 40 gevangenes te offer om opgeoffer te word vir sy kroning. Baie swak systede het in opstand gekom, en gevolglik is die grootste deel van Tizoc se kort regeringstyd bestee aan die poging om rebellies te onderdruk en beheer te behou oor gebiede wat deur sy voorgangers verower is. Tizoc sterf skielik in 1485, en daar word voorgestel dat hy vergiftig is deur sy broer en oorlogsleier Ahuitzotl wat die volgende tlatoani geword het. Tizoc staan ​​meestal bekend as die naamgenoot van die Stone of Tizoc, 'n monumentale beeldhouwerk (Nahuatl temalacatl), versier met voorstelling van Tizoc se verowerings. 
Laaste Asteekse heersers en die Spaanse verowering
In 1517 ontvang Moctezuma die eerste nuus van skepe met vreemde krygers wat aan die Golfkus naby Cempoallan geland het, en hy stuur boodskappers om hulle te groet en uit te vind wat gebeur, en hy beveel sy onderdane in die omgewing om hom op hoogte te hou van enige nuwe aankomste. In 1519 word hy ingelig oor die aankoms van die Spaanse vloot Hernán Cortés, wat spoedig na Tlaxcala opgeruk het, waar hy 'n alliansie gesluit het met die tradisionele vyande van die Asteke. Op 8 November 1519 ontvang Moctezuma II Cortés en sy troepe en Tlaxcalan -bondgenote op die weg suid van Tenochtitlan, en hy nooi die Spanjaarde uit om as sy gaste in Tenochtitlan te bly. Toe die Azteken -troepe 'n Spaanse kamp aan die golfkus vernietig het, beveel Cortés Moctezuma om die bevelvoerders wat vir die aanval verantwoordelik was, tereg te stel, en Moctezuma het gehoor gegee. Op hierdie stadium het die magsbalans verskuif na die Spanjaarde wat Motecuzoma nou as 'n gevangene in sy eie paleis aangehou het. Namate hierdie magsverskuiwing vir die onderdane van Moctezuma duidelik geword het, het die Spanjaarde toenemend onwelkom geraak in die hoofstad, en in Junie 1520 het vyandelikhede uitgebreek, wat uitgeloop het op die bloedbad in die Groot Tempel en 'n groot opstand van die Mexika teen die Spanjaarde. Tydens die gevegte is Moctezuma vermoor, óf deur die Spanjaarde wat hom vermoor het toe hulle uit die stad gevlug het, óf deur die Mexika self wat hom as 'n verraaier beskou het. 
Cuitláhuac, 'n familielid en raadgewer van Moctezuma, het hom as tlatoani opgevolg en die verdediging van Tenochtitlan teen die Spaanse indringers en hul inheemse bondgenote opgevolg. Hy regeer slegs 80 dae, en sterf miskien aan 'n pokke -epidemie, hoewel vroeë bronne nie die oorsaak gee nie. Hy is opgevolg deur Cuauhtémoc, die laaste onafhanklike Mexica tlatoani, wat die hewige verdediging van Tenochtitlan voortgesit het. Die Asteke is verswak deur siektes, en die Spaanse het tienduisende Indiese bondgenote, veral Tlaxcalans, vir die aanval op Tenochtitlan ingeroep. Na die beleg en volledige vernietiging van die Azteekse hoofstad, is Cuahtémoc op 13 Augustus 1521 gevange geneem, wat die begin van die Spaanse hegemonie in Sentraal -Mexiko was. Spanjaarde het Cuauhtémoc gevange gehou totdat hy gemartel en tereggestel is op bevel van Cortés, vermoedelik weens verraad, tydens 'n noodlottige ekspedisie na Honduras in 1525. Sy dood was die einde van 'n onstuimige era in die Asteekse politieke geskiedenis.
Edele en gewone mense
Die hoogste klas was die pīpiltin [nb 7] of adel. Die pilli Die status was oorerflik en het aan die houers daarvan sekere voorregte toegeskryf, soos die reg om besonder mooi kledingstukke te dra en luukse goedere te verbruik, sowel as om grond te besit en direkte arbeid deur gewone mense te stuur. Die magtigste edeles is heersers genoem (Nahuatl -tale: teuktien) en hulle het edele boedels of huise besit en beheer, en kon dien in die hoogste regeringsposisies of as militêre leiers. Edeles het ongeveer 5% van die bevolking uitgemaak. 
Die tweede klas was die mācehualtin, oorspronklik kleinboere, maar later uitgebrei tot die laer werkersklasse in die algemeen. Eduardo Noguera skat dat slegs 20% van die bevolking in latere stadiums toegewy was aan landbou en voedselproduksie.  Die ander 80% van die samelewing was krygers, ambagsmanne en handelaars. Uiteindelik is die meeste van die mācehuallis was toegewy aan kuns en kunsvlyt. Hulle werke was 'n belangrike bron van inkomste vir die stad.  Macehualtin kan slaaf word (Nahuatl -tale: tlacotin) byvoorbeeld as hulle hulself in die diens van 'n adellike moes verkoop weens skuld of armoede, maar slawerny was nie 'n oorerflike status onder die Asteke nie. Sommige macehualtin was grondloos en het direk vir 'n heer gewerk (Nahuatl -tale: mayehqueh), terwyl die meerderheid gewone mense in calpollis georganiseer was wat hulle toegang tot grond en eiendom gegee het. 
Gewone kon voorregte verkry wat soortgelyk was aan dié van die edeles deur bekwaamheid in oorlogvoering aan te toon. Toe 'n kryger gevange geneem word, het hy die reg gekry om sekere embleme, wapens of kledingstukke te gebruik, en namate hy meer gevange geneem het, het sy rang en aansien toegeneem. 
Gesin en geslag
Die Asteekse gesinspatroon was bilateraal en het familielede gelyk aan die vader en die moeder se kant van die gesin getel, en erfenis is ook aan seuns en dogters oorgedra. Dit het beteken dat vroue eiendom net soos mans kon besit, en dat vroue dus baie ekonomiese vryheid van hul eggenote gehad het. Die Asteekse samelewing was nietemin hoogs geslagtelik met afsonderlike geslagsrolle vir mans en vroue. Daar word van mans verwag om buite die huis te werk as boere, handelaars, vakmanne en krygers, terwyl daar van vroue verwag word om die verantwoordelikheid van die huishoudelike sfeer te neem. Vroue kon egter ook buite die huis werk as kleinhandelaars, dokters, priesters en vroedvroue. Oorlogvoering was baie gewaardeer en 'n bron van hoë aansien, maar vroue se werk is metafories beskou as gelykstaande aan oorlogvoering, en net so belangrik om die ewewig van die wêreld te behou en die gode te behaag. Hierdie situasie het daartoe gelei dat sommige geleerdes die Asteekse geslagsideologie beskryf het as 'n ideologie, nie 'n geslagshiërargie nie, maar as 'n geslagsaanvulling, met geslagsrolle wat afsonderlik maar gelyk is. 
Onder die edeles is huweliksalliansies dikwels gebruik as 'n politieke strategie met minder edeles wat dogters trou uit meer gesogte geslagte wie se status dan deur hul kinders geërf is. Adellikes was ook dikwels poligaam, met here wat baie vroue gehad het. Poligamie was nie baie algemeen onder die gewone mense nie, en sommige bronne beskryf dit as verbode. 
Terwyl die Asteke wel geslagsrolle gehad het wat verband hou met "mans" en "vroue", het hulle nie in 'n tweeslagtige samelewing gewoon nie. Trouens, daar was verskeie identiteite van die 'derde geslag' in hul hele samelewing en het hul eie geslagsrolle. Die term "derde geslag" is nie die mees presiese term wat gebruik kan word nie. Hul inheemse Nahuatl -woorde soos patlache en cuiloni is meer akkuraat, aangesien 'derde geslag' meer 'n Westerse konsep is. Die name vir hierdie geslagsidentiteite hou baie verband met die godsdienstige gebruike van die Asteke, en speel as sodanig 'n groot rol in die Asteke -samelewing. 
Altepetl en calpolli
Die hoof -eenheid van die Asteekse politieke organisasie was die stadstaat, in Nahuatl genoem altepetl, wat "waterberg" beteken. Elke altepetl is gelei deur 'n heerser, a tlatoani, met gesag oor 'n groep adellikes en 'n bevolking van gewone mense. Die altepetl bevat 'n hoofstad wat as 'n godsdienstige sentrum gedien het, die middelpunt van verspreiding en organisasie van 'n plaaslike bevolking wat gereeld versprei het in klein nedersettings rondom die hoofstad. Altepetl was ook die belangrikste bron van etniese identiteit vir die inwoners, al was Altepetl gereeld saamgestel uit groepe wat verskillende tale praat. Elke altepetl sou homself sien staan ​​in 'n politieke kontras met ander altepetl -politieke, en daar is oorlog gevoer tussen altepetl -state. Op hierdie manier sou Nahuatl -sprekende Asteke van een Altepetl solidêr wees met sprekers van ander tale wat tot dieselfde altepetl behoort, maar vyande van Nahuatl -sprekers wat aan ander mededingende altepetl -state behoort. In die wasbak van Mexiko bestaan ​​altepetl uit onderafdelings wat genoem word calpolli, wat gedien het as die belangrikste organisasie -eenheid vir gewone mense. In Tlaxcala en die Puebla -vallei is die altepetl ingedeel teccalli eenhede onder leiding van 'n heer (Nahuatl -tale: tecutli), wat oor 'n gebied sou heers en die regte op grond onder die gewone mense sou versprei. 'N Calpolli was tegelyk 'n territoriale eenheid waar gewone mense arbeid en grondgebruik georganiseer het, aangesien grond nie in privaat eiendom was nie, en ook dikwels 'n familie -eenheid as 'n netwerk van gesinne wat met mekaar verbind was. Calpolli -leiers kan lede van die adel wees of word, in welke geval hulle hul calpollis -belange in die altepetl -regering kan verteenwoordig.  
In die vallei van Morelos skat die argeoloog Michael E. Smith dat 'n tipiese altepetl tussen 10 000 en 15 000 inwoners gehad het en 'n oppervlakte van 70 tot 100 vierkante kilometer beslaan het. In die Morelos -vallei was altepetl -groottes ietwat kleiner. Smith voer aan dat die altepetl hoofsaaklik 'n politieke eenheid was, bestaande uit die bevolking met trou aan 'n heer, eerder as 'n territoriale eenheid. Hy maak hierdie onderskeid omdat in sommige gebiede klein nedersettings met verskillende altepetl -troue afgewissel is. 
Triple Alliance en Aztec Empire
Die Asteke -ryk is op indirekte wyse regeer. Soos die meeste Europese ryke, was dit etnies baie uiteenlopend, maar anders as die meeste Europese ryke, was dit meer 'n huldeblyk as 'n enkele regeringstelsel. Die etnohistorikus Ross Hassig het aangevoer dat die Azteek -ryk die beste verstaan ​​kan word as 'n informele of hegemoniese ryk, omdat dit nie die hoogste gesag oor die verowerde lande uitoefen nie, maar dat dit slegs verwag word dat hulde betaal moet word en slegs krag uitoefen in die mate wat dit nodig was om die betaling van huldeblyk.   Dit was ook 'n diskontinue ryk omdat nie alle oorheersde gebiede met mekaar verbind was nie, die suidelike perifere gebiede van Xoconochco was nie in direkte kontak met die sentrum nie. Die hegemoniese aard van die Asteke-ryk kan gesien word in die feit dat die plaaslike heersers oor die algemeen hul posisies herstel het sodra hul stadstaat verower is, en die Asteke in die algemeen nie by plaaslike aangeleenthede ingemeng het nie, solank die huldebetaling gemaak is en die plaaslike elites het gewillig deelgeneem. Sodanige nakoming is verseker deur die oprigting en instandhouding van 'n netwerk van elite, wat verband hou met ondertrouery en verskillende vorme van uitruil. 
Die uitbreiding van die ryk is nietemin bewerkstellig deur militêre beheer van grensgebiede, in strategiese provinsies waar 'n baie meer direkte benadering tot verowering en beheer gevolg is. Sulke strategiese provinsies was dikwels vrygestel van sytydse eise. Die Asteke het selfs in daardie gebiede belê deur 'n permanente militêre teenwoordigheid te behou, marionetheersers te installeer of selfs die hele bevolking uit die sentrum te skuif om 'n lojale basis van ondersteuning te handhaaf.  Op hierdie manier het die Asteekse regeringstelsel onderskei tussen verskillende beheerstrategieë in die buitenste streke van die ryk, ver van die kern in die Vallei van Mexiko. Sommige provinsies is behandel as sytakprovinsies, wat die grondslag gelê het vir ekonomiese stabiliteit vir die ryk, en strategiese provinsies, wat die basis was vir verdere uitbreiding. 
Alhoewel daar dikwels na die regeringsvorm as 'n ryk verwys word, is die meeste gebiede in die ryk eintlik as stadstate georganiseer, bekend as altepetl in Nahuatl. Dit was klein polities wat deur 'n oorerflike leier beheer is (tlatoani) uit 'n wettige edele dinastie. Die vroeë Azteek -tydperk was 'n tyd van groei en mededinging altepetl. Selfs nadat die konfederasie van die Triple Alliance in 1427 gestig is en met uitbreiding begin het, het die altepetl het op plaaslike vlak die dominante organisasievorm gebly. Die doeltreffende rol van die altepetl as 'n plaaslike politieke eenheid was grootliks verantwoordelik vir die sukses van die ryk se hegemoniese vorm van beheer. 
Landbou en lewensonderhoud
Soos alle Meso -Amerikaanse volke, was die Asteekse samelewing georganiseer rondom mielie -landbou. Die vogtige omgewing in die Vallei van Mexiko met sy baie mere en moerasse het intensiewe landbou moontlik gemaak. Benewens mielies was die belangrikste gewasse boontjies, pampoen, brandrissies en amarant. Veral belangrik vir landbouproduksie in die vallei was die bou van chinampas op die meer, kunsmatige eilande wat die vlak water kon omskep in hoogs vrugbare tuine wat die hele jaar deur verbou kan word. Chinampas is mensgemaakte uitbreidings van landbougrond, gemaak van afwisselende modderlae van die bodem van die meer, en plantmateriaal en ander plantegroei. Hierdie verhoogde beddens is geskei deur smal kanale, waardeur boere per kano tussen hulle kon beweeg. Chinampas was uiters vrugbare stukke land en het gemiddeld sewe gewasse per jaar opgelewer. Op grond van die huidige chinampa -opbrengste, word beraam dat een hektaar (2,5 hektaar) chinampa 20 individue en 9.000 hektaar (22.000 hektaar) chinampas kan 180 000 kos gee. 
Die Asteke het die landbouproduksie verder verskerp deur kunsmatige besproeiingstelsels te bou. Terwyl die grootste deel van die boerdery buite die digbevolkte gebiede plaasgevind het, was daar in die stede 'n ander metode van (kleinskaalse) boerdery. Elke gesin het hul eie tuingrond waar hulle mielies, vrugte, kruie, medisyne en ander belangrike plante verbou het. Toe die stad Tenochtitlan 'n belangrike stedelike sentrum word, is water aan die stad verskaf deur akwadukte uit fonteine ​​aan die oewer van die meer, en het hulle 'n stelsel georganiseer wat menslike afval versamel vir gebruik as kunsmis. Deur intensiewe landbou kon die Asteke 'n groot verstedelikte bevolking onderhou. Die meer was ook 'n ryk proteïenbron in die vorm van waterdiere soos visse, amfibieë, garnale, insekte en insekteiers en watervoëls. Die teenwoordigheid van sulke uiteenlopende proteïenbronne het beteken dat daar min gebruik vir huisdiere vir vleis was (slegs kalkoene en honde is aangehou), en geleerdes het bereken dat daar geen proteïentekort onder die inwoners van die Vallei van Mexiko was nie. 
Handwerk en ambagte
Die oormaat aanbod van voedselprodukte het 'n beduidende deel van die Azteekse bevolking toegelaat om hulself te wy aan ander bedrywe as voedselproduksie. Benewens die versorging van huishoudelike voedselproduksie, het vroue tekstiele van agavevesels en katoen geweef. Mans was ook besig met spesialisasies in kunsvlyt, soos die vervaardiging van keramiek en gereedskap vir obsidiaan- en vuursteen, en luukse goedere soos kralewerk, veerwerk en die uitwerking van gereedskap en musiekinstrumente. Soms het hele calpollis gespesialiseer in 'n enkele vaartuig, en op sommige argeologiese terreine is groot woonbuurte gevind waar blykbaar slegs 'n enkele kunsvlyt gespesialiseer is.  
Die Asteke het nie veel metaalwerk vervaardig nie, maar het wel kennis van basiese smelttegnologie vir goud, en hulle kombineer goud met edelgesteentes soos jade en turkoois. Koperprodukte is oor die algemeen uit die Tarascans van Michoacan ingevoer. 
Handel en verspreiding
Produkte is versprei deur 'n netwerk van markte, sommige markte wat gespesialiseer is in 'n enkele handelsware (byvoorbeeld die honde -mark van Acolman) en ander algemene markte met baie verskillende goedere. Markte was hoogs georganiseerd met 'n stelsel van toesighouers wat sorg dat slegs gemagtigde handelaars hul goedere mag verkoop en diegene straf wat hul kliënte bedrieg het of substandaard of vervalste goedere verkoop het. 'N Tipiese stad het 'n weeklikse mark (elke vyf dae), terwyl groter stede elke dag markte hou. Cortés het berig dat die sentrale mark van Tlatelolco, Tenochtitlan se susterstad, daagliks deur 60 000 mense besoek is. Sommige verkopers in die markte was kleinverkopers, boere verkoop dalk van hul produkte, pottebakkers verkoop hul vaartuie, ens. Ander verkopers was professionele handelaars wat van mark na mark gereis het om wins te maak. 
Die pochteca was gespesialiseerde langafstandhandelaars wat in eksklusiewe gildes georganiseer is. Hulle het lang ekspedisies na alle dele van Meso -Amerika gemaak om eksotiese luukse goedere terug te bring, en hulle was die beoordelaars en toesighouers van die Tlatelolco -mark. Alhoewel die ekonomie van die Azteek -Mexiko gekommersialiseer is (in die gebruik van geld, markte en handelaars), was grond en arbeid gewoonlik nie goedere te koop nie, alhoewel sommige soorte grond tussen adellikes verkoop kon word.  In die kommersiële sektor van die ekonomie was verskeie soorte geld gereeld gebruik.  Klein aankope is gedoen met kakaobone, wat uit laaglandgebiede ingevoer moes word. Op die Azteekse markte was 'n klein konyn 30 boontjies werd, 'n kalkoen -eier het 3 boontjies gekos en 'n tamal 'n enkele boontjie. Vir groter aankope is gestandaardiseerde lengtes watte, genaamd quachtli, gebruik. Daar was verskillende grade quachtli, wat wissel in waarde van 65 tot 300 kakaobone. Ongeveer 20 quachtli kon 'n gewone persoon vir een jaar in Tenochtitlan ondersteun. 
'N Ander vorm van verspreiding van goedere was deur die betaling van huldeblyk. Toe 'n altepetl verower is, het die oorwinnaar jaarliks ​​'n huldeblyk opgelê, gewoonlik betaal in die vorm van die plaaslike produk wat die waardevolste of die waardevolste was. Verskeie bladsye uit die Codex Mendoza bevat sytakdorpe, saam met die goedere wat hulle verskaf het, wat nie net luukshede soos vere, versierde pakke en groenstene krale bevat nie, maar meer praktiese goedere soos lap, brandhout en kos. Hulde is gewoonlik op verskillende tye twee of vier keer per jaar gebring. 
Argeologiese opgrawings in die provinsies wat deur die Asteke regeer word, toon aan dat inkorporering in die ryk sowel voordele as voordele vir provinsiale mense inhou. Aan die positiewe kant bevorder die ryk handel en handel, en eksotiese goedere van obsidiaan tot brons het daarin geslaag om die huise van gewone en edele mense te bereik.Handelsvennote het ook die vyand Purépecha (ook bekend as Tarascans) ingesluit, 'n bron van bronsgereedskap en juweliersware. Aan die negatiewe kant het imperiale huldeblyk 'n las opgelê op gewone huishoudings, wat hul werk moes vergroot om hul deel van hulde te betaal. Edelmanne, daarenteen, het goed gevaar onder keiserlike bewind vanweë die indirekte aard van die keiserlike organisasie. Die ryk moes op plaaslike konings en edeles staatmaak en het hulle voorregte gebied vir hul hulp om die orde te handhaaf en die huldeblyk voort te laat bly. 
Die Asteekse samelewing kombineer 'n relatief eenvoudige landelike tradisie met die ontwikkeling van 'n werklik verstedelikte samelewing met 'n komplekse stelsel van instellings, spesialisasies en hiërargieë. Die stedelike tradisie in Meso -Amerika is gedurende die klassieke tydperk ontwikkel met groot stedelike sentra soos Teotihuacan met 'n bevolking van meer as 100,000, en ten tyde van die opkoms van die Asteke was die stedelike tradisie ingeburger in die Meso -Amerikaanse samelewing, met stedelike sentrums wat groot godsdienstige, politieke en ekonomiese funksies vir die hele bevolking. 
Die hoofstad van die Asteke-ryk was Tenochtitlan, nou die tuiste van die hedendaagse Mexikostad. Die stadsplan is gebou op 'n reeks eilandjies in die Texcoco -meer en was gebaseer op 'n simmetriese uitleg wat in vier stadsdele verdeel is. kampanier (aanwysings). Tenochtitlan is gebou volgens 'n vaste plan en gesentreer op die rituele gebied, waar die Groot Piramide van Tenochtitlan 50 m (164,04 voet) bo die stad uitgestyg het. Huise is van hout en leem gemaak, dakke van riet, hoewel piramides, tempels en paleise in die algemeen van klip gemaak is. Die stad is deurweef met kanale, wat nuttig was vir vervoer. Antropoloog Eduardo Noguera het die bevolking op 200 000 geraam op grond van die huistelling en die samesmelting van die bevolking van Tlatelolco (eens 'n onafhanklike stad, maar later 'n voorstad van Tenochtitlan).  As 'n mens die omliggende eilandjies en oewers rondom die Texcoco -meer insluit, wissel die ramings van 300 000 tot 700 000 inwoners. Michael E. Smith gee 'n ietwat kleiner syfer van 212 500 inwoners van Tenochtitlan, gebaseer op 'n oppervlakte van 1,350 hektaar (3,300 hektaar) en 'n bevolkingsdigtheid van 157 inwoners per hektaar. Die tweede grootste stad in die vallei van Mexiko in die Azteek -tydperk was Texcoco met ongeveer 25 000 inwoners versprei oor 450 hektaar (1,100 hektaar). 
Die middelpunt van Tenochtitlan was die heilige gebied, 'n ommuurde vierkantige gebied waarin die Groot Tempel gehuisves is, tempels vir ander gode, die balbaan, die rustige plein ('n skool vir edeles), 'n skedelrek tzompantli, die skedels van offeroffers, huise van die krygsordes en 'n koopmanspaleis. Rondom die heilige gebied was die koninklike paleise wat deur die tlatoanis gebou is. 
Die Groot Tempel
Die middelpunt van Tenochtitlan was die burgemeester van Templo, die Groot Tempel, 'n groot piramide met 'n dubbele trap wat na twee tweeling -heiligdomme lei - een gewy aan Tlaloc, die ander aan Huitzilopochtli. Dit was hier waar die meeste menseoffers tydens die rituele feeste gebring is en die lyke van offeroffers by die trap afgegooi is. Die tempel is in verskeie fases vergroot, en die meeste Asteekse heersers het 'n punt daaraan toegevoeg, elk met 'n nuwe toewyding en inwyding. Die tempel is opgegrawe in die middel van Mexiko -stad en die ryk toewydingsaanbiedinge word in die Museum van die Templo -burgemeester vertoon. 
Argeoloog Eduardo Matos Moctezuma, in sy opstel Simboliek van die burgemeester van Templo, stel dat die oriëntasie van die tempel 'n aanduiding is van die geheel van die visie wat die Mexika van die heelal gehad het (kosmovisie). Hy verklaar dat die 'hoofsentrum, of naeltjie, waar die horisontale en vertikale vlakke mekaar sny, dit wil sê die punt vanwaar die hemelse of boonste vlak en die vlak van die onderwêreld begin en die vier rigtings van die heelal ontstaan, die Templo is Burgemeester van Tenochtitlan. " Matos Moctezuma ondersteun sy aanname deur te beweer dat die tempel dien as 'n beliggaming van 'n lewende mite waar "alle heilige krag gekonsentreer is en waar al die vlakke kruis."  
Ander groot stadstate
Ander groot Aztec -stede was enkele van die vorige stadstaatsentrums rondom die meer, waaronder Tenayuca, Azcapotzalco, Texcoco, Colhuacan, Tlacopan, Chapultepec, Coyoacan, Xochimilco en Chalco. In die Puebla -vallei was Cholula die grootste stad met die grootste piramide -tempel in Meso -Amerika, terwyl die konfederasie van Tlaxcala uit vier kleiner stede bestaan ​​het. In Morelos was Cuahnahuac 'n belangrike stad in die Nahuatl -sprekende Tlahuica -stam, en Tollocan in die Toluca -vallei was die hoofstad van die Matlatzinca -stam, wat Nahuatl -sprekers insluit, sowel as sprekers van Otomi en die taal wat vandag Matlatzinca genoem word. Die meeste Asteke -stede het 'n soortgelyke uitleg met 'n sentrale plein met 'n groot piramide met twee trappe en 'n dubbele tempel wat na die weste gerig was. 
Die Asteekse godsdiens is georganiseer rondom die beoefening van kalenderrituele wat toegewy is aan 'n panteon van verskillende gode. Net soos met ander Meso -Amerikaanse godsdienstige stelsels, word dit algemeen beskou as 'n politeïstiese landboukundige godsdiens met elemente van animisme. Sentraal in die godsdienstige praktyk was die offer van offers aan die gode, as 'n manier om te bedank of te betaal vir die voortsetting van die lewensiklus. 
Die vernaamste gode wat deur die Asteke aanbid is, was Tlaloc, 'n reën- en stormgod, Huitzilopochtli 'n son- en krygsgod en die leergod van die Mexica -stam, Quetzalcoatl, 'n wind-, hemel- en ster -god en Tezcatlipoca, 'n god van die nag, magie, profesie en lot. Die Groot Tempel in Tenochtitlan het twee heiligdomme bo -op, een gewy aan Tlaloc, die ander aan Huitzilopochtli. Quetzalcoatl en Tezcatlipoca het elkeen afsonderlike tempels in die godsdienstige gebied naby die Groot Tempel gehad, en die hoëpriesters van die Groot Tempel is genoem "Quetzalcoatl Tlamacazqueh". Ander groot gode was Tlaltecutli of Coatlicue 'n vroulike aardgod, die godspaar Tonacatecuhtli en Tonacacihuatl word geassosieer met lewe en lewensmiddele, Mictlantecutli en Mictlancihuatl, 'n manlike/vroulike paar gode van die onderwêreld en die dood, Chalchiutlicue, 'n vroulike godheid van mere en bronne, Xipe Totec, 'n god van vrugbaarheid en die natuurlike siklus, Huehueteotl of Xiuhtecuhtli 'n vuurgod, Tlazolteotl 'n vroulike god wat gebind is aan geboorte en seksualiteit, en 'n Xochipilli en Xochiquetzal gode van sang, dans en speletjies. In sommige streke, veral Tlaxcala, Mixcoatl of Camaxtli was die vernaamste stamgod. 'n Paar bronne noem 'n god Ometeotl wat moontlik 'n god was van die tweeledigheid tussen lewe en dood, man en vrou en wat Tonacatecuhtli en Tonacacihuatl moontlik opgeneem het.  Afgesien van die groot gode was daar tientalle klein gode wat elk met 'n element of konsep verband hou, en namate die Asteke -ryk gegroei het, het hul pantheon ook gegroei omdat hulle aangeneem en aangeneem het het die plaaslike gode van verowerde mense tot hul eie oorgedra. Daarbenewens het die groot gode baie alternatiewe manifestasies of aspekte gehad, wat klein families van gode met verwante aspekte geskep het. 
Mitologie en wêreldbeskouing
Die Asteekse mitologie is bekend uit 'n aantal bronne wat in die koloniale tydperk neergeskryf is. Een stel mites, genaamd Legend of the Suns, beskryf die skepping van vier opeenvolgende sonne, of periodes, wat elk deur 'n ander god regeer word en deur 'n ander groep wesens bewoon word. Elke tydperk eindig in 'n rampspoedige vernietiging wat die begin stel vir die volgende periode. In hierdie proses verskyn die gode Tezcatlipoca en Quetzalcoatl as teëstanders, wat elkeen die skeppings van die ander vernietig. Die huidige Son, die vyfde, is geskep toe 'n minderheidige god homself geoffer het op 'n vreugdevuur en in die son verander het, maar die son begin eers beweeg as die ander gode hulself opoffer en hulle lewenskrag bied. 
In 'n ander mite oor hoe die aarde geskep is, verskyn Tezcatlipoca en Quetzalcoatl as bondgenote, wat 'n reuse krokodil Cipactli verslaan en vereis dat sy die aarde word, sodat mense in haar vlees kan kerf en hul sade kan plant, op voorwaarde dat hulle in ruil daarvoor offer vir haar bloed. En in die verhaal van die skepping van die mensdom, reis Quetzalcoatl met sy tweeling Xolotl na die onderwêreld en bring bene terug wat dan soos mielies op 'n metaat deur die godin Cihuacoatl gemaal word, die resulterende deeg word menslik gevorm en word lewendig wanneer Quetzalcoatl deurdrenk dit met sy eie bloed. 
Huitzilopochtli is die godheid wat aan die Mexica -stam gekoppel is en hy figureer in die verhaal van die oorsprong en migrasies van die stam. Op hul reis spoor Huitzilopochtli, in die vorm van 'n godheidsbundel wat deur die Mexica -priester gedra is, die stam voortdurend aan deur hulle in konflik met hul bure te dryf wanneer hulle hulle op 'n plek gevestig het. In 'n ander mite verslaan en ontneem Huitzilopochtli sy suster, die maangod Coyolxauhqui en haar vierhonderd broers op die heuwel van Coatepetl. Die suidekant van die Groot Tempel, ook Coatepetl genoem, was 'n voorstelling van hierdie mite en aan die voet van die trap lê 'n groot klipmonoliet met 'n voorstelling van die gesnyde godin. 
Die Asteekse godsdienslewe is rondom die kalenders georganiseer. Soos die meeste Meso -Amerikaanse mense, het die Asteke twee kalenders gelyktydig gebruik: 'n rituele kalender van 260 dae wat die tonalpohualli en 'n sonkalender van 365 dae genaamd die xiuhpohualli. Elke dag het 'n naam en nommer in beide kalenders gehad, en die kombinasie van twee datums was uniek binne 'n tydperk van 52 jaar. Die tonalpohualli word meestal vir waarsêende doeleindes gebruik en bestaan ​​uit 20 dae tekens en getalkoëffisiënte van 1–13 wat in 'n vaste volgorde gery het. Die xiuhpohualli bestaan ​​uit 18 "maande" van 20 dae, en met 'n res van 5 "leeg" dae aan die einde van 'n siklus voor die nuwe xiuhpohualli siklus begin. Elke maand van 20 dae is vernoem na die spesifieke rituele fees wat die maand begin het, waarvan baie verband hou met die landbousiklus. Dit is 'n kwessie van bespreking onder spesialiste of die Azteekse kalender vir 'n skrikkeljaar reggestel is. Die maandelikse rituele het die hele bevolking betrek, aangesien rituele in elke huishouding uitgevoer is calpolli tempels en in die belangrikste heilige gebied. Baie feeste het verskillende vorme van dans behels, asook die herontwikkeling van mitiese vertellings deur goddelike nabootsers en die offer van offer, in die vorm van voedsel, diere en menslike slagoffers. 
Elke 52 jaar bereik die twee kalenders hul gedeelde beginpunt en begin 'n nuwe kalendersiklus. Hierdie kalendergebeurtenis is gevier met 'n ritueel wat bekend staan ​​as Xiuhmolpilli of die nuwe vuurplegtigheid. In hierdie seremonie is ou pottebakkery in alle huise gebreek en alle brande in die Asteke -ryk is geblus. Toe word 'n nuwe vuur oor die bors van 'n offeroffer geboor en hardlopers bring die nuwe vuur na die ander calpolli gemeenskappe waar vuur in elke huis herverdeel is. Die nag sonder vuur hou verband met die vrees dat ster duiwels, tzitzimime, kan daal en die aarde verslind - eindig die vyfde tydperk van die son. 
Menslike opoffering en kannibalisme
Vir die Asteke was die dood 'n belangrike rol in die voortbestaan ​​van die skepping, en gode sowel as mense het die verantwoordelikheid gehad om hulself op te offer om die lewe voort te sit. Soos beskryf in die skeppingsmite hierbo, was die mens verantwoordelik vir die voortgesette herlewing van die son, sowel as om die aarde te betaal vir die voortgesette vrugbaarheid daarvan. Bloedoffer in verskillende vorme is uitgevoer. Beide mense en diere is geoffer, afhangende van die god wat geplaas moet word en die seremonie wat gehou word, en sommige priesters moes soms hul eie bloed voorsien deur selfskending. Dit is bekend dat sommige rituele onder meer kannibalisme insluit, terwyl die gevangene en sy gesin 'n deel van die vlees van hul opgeoffer gevangenes verteer het, maar dit is nie bekend hoe wydverspreid hierdie praktyk was nie.  
Terwyl menslike offerande in die hele Meso -Amerika toegepas is, het die Asteke volgens hul eie weergawes hierdie praktyk op 'n ongekende vlak gebring. Byvoorbeeld, vir die herwinning van die Groot Piramide van Tenochtitlan in 1487, het die Asteke berig dat hulle in die loop van vier dae 80 400 gevangenes geoffer het, volgens berig deur Ahuitzotl, die Groot Spreker self. Hierdie getal word egter nie algemeen aanvaar nie en is moontlik oordrewe. 
Die omvang van die Asteekse menslike offer het baie geleerdes laat nadink oor wat moontlik die dryfveer agter hierdie aspek van die Asteekse godsdiens was. In die sewentigerjare het Michael Harner en Marvin Harris aangevoer dat die motivering agter menslike opoffering onder die Asteke eintlik die kannibalisering van die offeroffers was, byvoorbeeld in Codex Magliabechiano. Harner beweer dat 'n baie hoë bevolkingsdruk en die klem op mielie -landbou, sonder makgemaakte herbivore, tot 'n tekort aan essensiële aminosure onder die Asteke gelei het.  Alhoewel daar 'n universele ooreenkoms bestaan ​​dat die Asteke opoffering beoefen het, is daar 'n gebrek aan wetenskaplike konsensus of kannibalisme wydverspreid was. Harris, skrywer van Kannibale en konings (1977), het die bewering, oorspronklik voorgestel deur Harner, gepropageer dat die vlees van die slagoffers deel uitmaak van 'n aristokratiese dieet as beloning, aangesien die Asteekse dieet nie proteïene bevat nie. Hierdie bewerings word weerlê deur Bernard Ortíz Montellano, wat in sy studies oor Azteekse gesondheid, dieet en medisyne demonstreer dat hoewel die Azteek -dieet laag was in dierlike proteïene, dit ryk was aan plantaardige proteïene. Ortiz wys ook op die oorwig van menslike offerande tydens periodes van voedseloorvloed na oeste in vergelyking met tydperke met voedseltekort, die onbeduidende hoeveelheid menslike proteïene wat beskikbaar is by offers en die feit dat aristokrate reeds maklike toegang tot dierlike proteïene gehad het.   Tans wys baie geleerdes op ideologiese verklarings van die praktyk, en let op hoe die openbare spektakel van die opoffering van krygers uit verowerde state 'n belangrike vertoning van politieke mag was, wat die aanspraak van die heersende klasse op goddelike gesag ondersteun.  Dit dien ook as 'n belangrike afskrikmiddel teen rebellie deur onderwerpde polities teen die Azteekse staat, en sulke afskrikmiddels was van deurslaggewende belang om die losweg georganiseerde ryk saam te hou. 
Die Asteke het die toltecayotl (kuns en fyn vakmanskap) van die Tolteke, wat die Azteke in Sentraal -Mexiko voorafgegaan het. Die Asteke beskou Toltec -produksies as die beste kultuurtoestand. Die beeldende kunste sluit in skryf en skildery, sing en digkuns, beeldhouwerk sny en mosaïek vervaardig, keramiek maak, komplekse veerwerk vervaardig en metale werk, insluitend koper en goud. Daar word gesamentlik na kunstenaars van die beeldende kunste verwys as tolteca (Tolteek). 
Stedelike standaard besonderhede Mexico-Tenochtitlan oorblyfsels in Templo Mayor Museum (Mexico City)
Die masker van Xiuhtecuhtli 1400–1521 cedrela-hout, turkoois, dennehars, pêrelmoer, konkskulp, hoogte van cinnabar: 16,8 cm, breedte: 15,2 cm British Museum (Londen)
Die masker van Tezcatlipoca 1400–1521 turkoois, piriet, denne, bruinkool, menslike been, tak van die takbok, konkskulp en agavehoogte: 19 cm, breedte: 13,9 cm, lengte: 12,2 cm British Museum
Slang met twee koppe 1450–1521 sederhout (Cedrela odorata), turkoois, skulp, spore van vergulding en 2 harsen word gebruik as kleefmiddel (dennehars en Burserahars) hoogte: 20,3 cm, breedte: 43,3 cm, diepte: 5,9 cm British Museum
Bladsy 12 van die Codex Borbonicus, (op die groot plein): Tezcatlipoca (nag en lot) en Quetzalcoatl (gevederde slang) voor 1500 hoogte van basveselpapier: 38 cm, lengte van die volledige manuskrip: 142 cm Bibliothèque de l'Assemblée nationale (Parys)
Azteekse kalenderklip 1502–1521 basaltdiameter: 358 cm dik: 98 cm ontdek op 17 Desember 1790 tydens herstelwerk aan die National City Museum of Anthropology in Mexico City (Mexico City)
Tlāloc effigy -vaartuig 1440–1469 geverfde erdehoogte: 35 cm Templo Mayor Museum (Mexico -stad)
Knielende vroulike figuur 15de - vroeë 16de eeu, geverfde klip in geheel: 54,61 x 26,67 cm Metropolitan Museum of Art (New York City)
Kikkervormige kettingornamente 15de tot vroeg 16de eeu goudhoogte: 2,1 cm Metropolitan Museum of Art (New York City)
Skryf en ikonografie
Die Asteke het nie 'n volledig ontwikkelde skryfstelsel soos die Maya's nie, maar soos die Maya's en Zapotecs, het hulle wel 'n skryfstelsel gebruik wat logografiese tekens gekombineer het met fonetiese lettergrepe. Logogramme sou byvoorbeeld die gebruik van 'n beeld van 'n berg wees om die woord aan te dui tepetl, 'berg', terwyl 'n fonetiese lettergreep die gebruik van 'n beeld van 'n tand sou wees tlantli om die lettergreep aan te dui tla in woorde wat nie met tande verband hou nie. Die kombinasie van hierdie beginsels het die Asteke toegelaat om die klanke van name van persone en plekke voor te stel. Narratiewe word geneig om voorgestel te word deur rye beelde, met behulp van verskillende ikonografiese konvensies soos voetafdrukke om paaie te wys, tempels aan die brand om veroweringsgebeure aan te toon, ens. 
Die epigrafeerder Alfonso Lacadena het getoon dat die verskillende lettergrepe wat die Asteke gebruik, byna al die algemeenste lettergrepe van die Nahuatl -taal (met enkele uitsonderings) moontlik maak, , maar sommige geleerdes het aangevoer dat so 'n hoë mate van fonetiek is eers bereik na die verowering toe die Asteke die beginsels van fonetiese skryfwerk deur die Spanjaarde in kennis gestel het.  Ander geleerdes, veral Gordon Whittaker, het aangevoer dat die sillabiese en fonetiese aspekte van die Asteke -skryfwerk aansienlik minder sistematies en meer kreatief was as wat die voorstel van Lacadena suggereer, en beweer dat Aztec -skryf nooit saamgevoeg het tot 'n streng sillabiese stelsel soos die Maya -skryfwerk nie, maar eerder 'n wye verskeidenheid verskillende tipes fonetiese tekens gebruik. 
Die beeld regs toon die gebruik van fonetiese tekens vir die skryf van plekname in die koloniale Aztec Codex Mendoza. Die boonste plek is "Mapachtepec", wat letterlik "Op die heuwel van die wasbeer" beteken, maar die glyf bevat die fonetiese tekens "MA" (hand) en "PACH" (mos) oor 'n berg "TEPETL" wat die woord spel "mapach"(" wasbeer ") foneties in plaas van logografies. Die ander twee plekname, Mazatlan ("Plek van baie takbokke") en Huitztlan ("Plek van baie dorings"), gebruik die fonetiese element "TLAN" wat deur 'n tand voorgestel word (tlantli) gekombineer met 'n hertskop om "MAZA" te spel (mazatl = hert) en 'n doring (huitztli) om "HUITZ" te spel. 
Musiek, sang en poësie
Sang en poësie is hoog aangeslaan, daar was aanbiedings en poësiekompetisies op die meeste van die Asteke -feeste. Daar was ook dramatiese aanbiedings wat spelers, musikante en akrobate insluit. Daar was verskillende genres van cuicatl (liedjie): Yaocuicatl was gewy aan oorlog en die god (e) van die oorlog, Teocuicatl aan die gode en skeppingsmites en tot aanbidding van genoemde figure, xochicuicatl na blomme ('n simbool van die poësie self en 'n aanduiding van die hoogs metaforiese aard van 'n poësie wat dikwels tweeledigheid gebruik het om verskeie lae van betekenis oor te dra). "Prosa" was tlahtolli, ook met sy verskillende kategorieë en afdelings.  
'N Belangrike aspek van die Asteke -poëtika was die gebruik van parallelisme, met behulp van 'n struktuur van ingebedde koeplette om verskillende perspektiewe op dieselfde element uit te druk.  Sommige sulke koppelstukke was difrasismes, konvensionele metafore waardeur 'n abstrakte konsep metafories uitgedruk is deur nog twee konkrete konsepte te gebruik. Die Nahuatl -uitdrukking vir "poësie" was byvoorbeeld in xochitl in cuicatl 'n dubbele term wat "die blom, die lied" beteken. 
'N Merkwaardige hoeveelheid van hierdie poësie oorleef nadat dit tydens die veroweringstydperk versamel is. In sommige gevalle word poësie toegeskryf aan individuele skrywers, soos Nezahualcoyotl, tlatoani van Texcoco en Cuacuauhtzin, Lord of Tepechpan, maar of hierdie toeskrywings die werklike outeurskap weerspieël, is 'n saak van mening. Belangrike versameling van sulke gedigte is Romances de los señores de la Nueva España, versamel (Tezcoco 1582), waarskynlik deur Juan Bautista de Pomar, [nb 8] en die Cantares Mexicanos. 
Die Asteke het keramiek van verskillende soorte vervaardig. Gewoonlik is lemoensware, wat oranje of geverfde keramiek is, sonder glip. Rooi ware is keramiek met 'n rooierige strokie. En polichroomware is keramiek met 'n wit of oranje strokie, met geverfde ontwerpe in oranje, rooi, bruin en/of swart. Baie algemeen is "swart op oranje" ware wat oranje ware versier met geverf ontwerpe in swart.   
Azteek -swart op oranje keramiek word chronologies in vier fases ingedeel: Asteke I en II wat ooreenstem met ca, 1100–1350 (vroeë Azteek -tydperk), Azteek III ca. (1350–1520), en die laaste fase van die Asteke IV was die vroeë koloniale tydperk. Aztec I word gekenmerk deur blommontwerpe en dagname-glyfe Aztec II word gekenmerk deur 'n gestileerde grasontwerp bo kalligrafiese ontwerpe soos s-krommes of lusse Aztec III word gekenmerk deur baie eenvoudige lynontwerpe Aztec IV sit 'n paar voor-Columbiaanse ontwerpe voort, maar voeg Europese beïnvloed blomme ontwerpe. Daar was plaaslike variasies op elk van hierdie style, en argeoloë verfyn steeds die keramiekvolgorde. 
Tipiese vate vir alledaagse gebruik was kleigrate vir kook (comalli), bakkies en borde om te eet (caxitl), potte vir kook (komitl), molcajetes of vate van vysel met gesnyde basisse vir die maal van rissie (molcaxitl), en verskillende soorte braziers, driepootgeregte en bikoniese bekers. Vaartuie is in eenvoudige opwaartse oonde afgevuur of selfs in oop vuur in putte by lae temperature.  Polychrome keramiek is ingevoer uit die Cholula-streek (ook bekend as Mixteca-Puebla-styl), en hierdie ware was hoog aangeskryf as 'n luukse ware, terwyl die plaaslike swart op oranje style ook vir alledaagse gebruik was. 
Asteekse geverfde kuns is vervaardig op dierevel (meestal hert), op katoenlienzos en op amateepapier gemaak van bas (bv. Trema micrantha of Ficus aurea), is dit ook op keramiek vervaardig en in hout en klip gesny. Die oppervlak van die materiaal is dikwels eers met gesso behandel om die beelde duideliker te laat uitstaan. Die kuns van skilder en skryf was in Nahuatl bekend deur die metafoor in tlilli, in tlapalli - wat "die swart ink, die rooi pigment" beteken.  
Daar is min bestaande Asteke -geverfde boeke. Daarvan word beslis bevestig dat niemand voor die verowering geskep is nie, maar verskeie kodeks moes voor die verowering of baie kort daarna geskilder gewees het - voordat tradisies vir die vervaardiging daarvan baie versteur is. Selfs as sommige kodeks na die verowering geproduseer is, is daar goeie rede om te dink dat dit moontlik deur skrywers van voor-Columbiaanse oorspronklike afskrifte gekopieer is. Die Codex Borbonicus word deur sommige beskou as die enigste bestaande Azteekse kodeks wat voor die verowering geproduseer is - dit is 'n kalendriese kodeks wat die dag- en maandtellings beskryf wat die beskermgode van die verskillende tydperke aandui.  Ander beskou dit as stilistiese eienskappe wat dui op 'n na-veroweringsproduksie. 
Sommige kodeks is vervaardig na die verowering, soms in opdrag van die koloniale regering, byvoorbeeld Codex Mendoza, is deur Azteke geverf tlacuilos (kodeks-skeppers), maar onder die beheer van die Spaanse owerhede, wat soms ook kodeks opdrag gegee het wat pre-koloniale godsdienstige praktyke beskryf, byvoorbeeld Codex Ríos. Na die verowering is kodeks met kalendriese of godsdienstige inligting gesoek en stelselmatig deur die kerk vernietig - terwyl ander soorte geskilderde boeke, veral historiese verhale en huldigingslyste, voortgebring is.  Alhoewel die Asteke -gode afbeeld en godsdienspraktyke beskryf word wat ook deur die Asteke van die Vallei van Mexiko gedeel word, word die kodeks wat in die suide van Puebla naby Cholula vervaardig word, soms nie as Azteekse kodeks beskou nie, omdat dit buite die Azteekse "hartland" geproduseer is. ".  Karl Anton Nowotny was nietemin van mening dat die Codex Borgia, wat in die omgewing rondom Cholula geskilder is en 'n Mixtec -styl gebruik het, die 'belangrikste kunswerk onder die bestaande manuskripte' was. 
Die eerste Asteke -muurskilderye was van Teotihuacan.  Die meeste van ons huidige Aztec muurskilderye is gevind in Templo burgemeester.  Die Asteekse hoofstad is versier met uitgebreide muurskilderye. In Aztec -muurskilderye word mense voorgestel soos in die kodeks. Een muurskildery wat in Tlateloco ontdek is, beeld 'n ou man en 'n ou vrou uit. Dit kan die gode Cipactonal en Oxomico voorstel.
Beelde is in klip en hout gesny, maar min houtsnywerk het oorleef.  Asteekse klipbeelde bestaan ​​in baie groottes, van klein beeldjies en maskers tot groot monumente, en word gekenmerk deur 'n hoë vakmanskap.  Baie beelde is in hoogs realistiese style gekerf, byvoorbeeld realistiese beeldhouwerk van diere soos ratels, honde, jaguars, paddas, skilpaaie en ape. 
In die Azteek -kunswerke is 'n aantal monumentale klipbeelde bewaar, sulke beeldhouwerke het gewoonlik as versierings vir godsdienstige argitektuur gedien. 'N Besondere beroemde monumentale rotsbeeld bevat die sogenaamde Azteekse "Sunstone" of Calendarstone wat in 1790 ontdek is, wat ook in 1790 ontdek is.Opgrawings van die Zócalo was die 2,7 meter hoë standbeeld van Coatlicue van andesiet, wat 'n serpentynse chtoniese godin verteenwoordig met 'n romp van ratelslange. Die Coyolxauhqui -steen wat die gesplete godin Coyolxauhqui verteenwoordig, wat in 1978 gevind is, was aan die voet van die trap wat na die Groot Tempel in Tenochtitlan lei.  Twee belangrike soorte beeldhouwerk is uniek aan die Asteke en hou verband met die konteks van rituele opoffering: die cuauhxicalli of "arendvat", groot klipbakke wat dikwels gevorm word soos arende of jaguars wat gebruik word as houer vir onttrekte menslike harte temalacatl, 'n monumentale gekerfde klipskyf waaraan krygsgevangenes in 'n vorm van gladiatorgeveg vasgemaak en geoffer is. Die bekendste voorbeelde van hierdie tipe beeldhouwerk is die Stone of Tizoc en die Stone of Motecuzoma I, albei gesny met beelde van oorlogvoering en verowering deur spesifieke Asteekse heersers. Daar bestaan ​​ook baie kleiner klipbeelde wat gode voorstel. Die styl wat in godsdienstige beeldhouwerk gebruik is, was rigiede standpunte wat waarskynlik bedoel was om 'n kragtige ervaring by die toeskouer te skep.  Hoewel die Asteekse klipbeelde nou in museums as onversierde gesteentes vertoon word, is dit oorspronklik in lewendige veelkleurige kleur geverf, soms eers bedek met 'n onderlaag gips.  Vroeë Spaanse conquistador -verslae beskryf ook klipbeeldhouwerke as versier met edelgesteentes en metaal wat in die gips geplaas is. 
'N Spesiaal gewaardeerde kunsvorm onder die Asteke was veerwerk - die skep van ingewikkelde en kleurryke mosaïeke van vere, en die gebruik daarvan in kledingstukke sowel as versiering op wapens, oorlogsbaniere en krygerspakke. Die klas van hoogs geskoolde en geëerd vakmanne wat veer voorwerpe geskep is bekend as die amanteca,  vernoem na die Amantla woonbuurt in Tenochtitlan waar hulle gewoon en gewerk het.  Hulle het nie hulde gebring nie en was ook nie verplig om openbare diens te verrig nie. Die Florentynse kodeks gee inligting oor hoe veerwerke geskep is. Die amanteca het twee maniere om hul werke te skep. Een daarvan was om die vere op hul plek vas te maak met behulp van agave-koord vir driedimensionele voorwerpe, soos vliegviske, waaiers, armbande, hoofdeksels en ander voorwerpe. Die tweede en moeiliker was 'n tegniek van mosaïek, wat die Spaanse ook 'veerkuns' genoem het. Dit is hoofsaaklik op veerskerms en mantels vir afgode gedoen. Veermosaïke was rangskikkings van klein fragmente van vere van 'n groot verskeidenheid voëls, gewoonlik op 'n papierbasis, gemaak van katoen en pasta, dan self met amateepapier, maar basisse ander soorte papier en direk op amate is ook gedoen. Hierdie werke is in lae uitgevoer met 'gewone' vere, geverfde vere en kosbare vere. Eers is 'n model gemaak met vere van laer kwaliteit en die kosbare vere wat slegs op die boonste laag voorkom. Die gom vir die vere in die Meso -Amerikaanse tydperk is gemaak van orgideebolle. Vere uit plaaslike en ver bronne gebruik, veral in die Aztec Ryk. Die vere is verkry van wilde voëls sowel as van mak kalkoene en eende, met die beste quetzalvere uit Chiapas, Guatemala en Honduras. Hierdie vere is verkry deur handel en huldeblyk. As gevolg van die moeilikheid om vere te bewaar, bestaan ​​daar vandag minder as tien stukke oorspronklike Azteek -veerwerk. 
Mexico -stad is gebou op die ruïnes van Tenochtitlan, wat die meer, die eiland en die argitektuur van die Azteekse Tenochtitlan geleidelik vervang en bedek.    Na die val van Tenochtitlan, is die Asteke -krygers saam met die Spaanse Tlaxcalteca -bondgenote as hulptroepe aangewys, en die Asteke -magte het deelgeneem aan al die daaropvolgende veroweringsveldtogte in die noordelike en suidelike Meso -Amerika. Dit het beteken dat aspekte van die Asteekse kultuur en die Nahuatl -taal gedurende die vroeë koloniale tydperk uitgebrei het, aangesien die Azteek -hulpmagte permanente nedersettings gemaak het in baie van die gebiede wat onder die Spaanse kroon geplaas is. 
Die Aztec -regerende dinastie het voortgegaan om die inheemse staat San Juan Tenochtitlan, 'n afdeling van die Spaanse hoofstad Mexiko -stad, te beheer, maar die daaropvolgende inheemse heersers was meestal marionette wat deur die Spaanse geïnstalleer is. Een daarvan was Andrés de Tapia Motelchiuh, wat deur die Spanjaarde aangestel is. Ander voormalige Aztec -stadstate is eweneens gestig as koloniale inheemse dorpe, bestuur deur 'n plaaslike inheemse gobernador. Hierdie kantoor is dikwels aanvanklik gehou deur die oorerflike inheemse uitspraak lyn, met die gobernador die tlatoani, maar die twee posisies in baie Nahua -dorpe het mettertyd geskei. Inheemse goewerneurs was in beheer van die koloniale politieke organisasie van die Indiane. Hulle het veral die voortgesette funksionering van die huldeblyk en verpligte arbeid van gewone Indiane moontlik gemaak om die Spaanse houers daarvan te bevoordeel encomiendas. Geleenthede was privaat toekennings van arbeid en huldeblyk van spesifieke inheemse gemeenskappe aan spesifieke Spanjaarde, wat die Asteekse heersers met Spaans vervang het. In die vroeë koloniale tydperk het sommige inheemse goewerneurs redelik ryk en invloedryk geword en kon hulle magsposisies handhaaf wat vergelykbaar was met dié van Spaanse encomenderos. 
Afname in bevolking
Na die aankoms van die Europeërs in Mexiko en die verowering, het die inheemse bevolking aansienlik afgeneem. Dit was grootliks die gevolg van die epidemies van virusse wat na die vasteland gebring is, waarteen die inboorlinge geen immuniteit gehad het nie. In 1520–1521 het 'n uitbraak van pokke deur die bevolking van Tenochtitlan gegaan en in die herfs van die stad deurslaggewend geraak.
Daar is geen algemene konsensus oor die grootte van die bevolking van Mexiko ten tyde van die Europese aankoms was. Vroeë skattings het baie klein bevolkingsgetalle vir die Vallei van Mexiko gegee, in 1942 beraam Kubler 'n syfer van 200 000.  In 1963 gebruik Borah en Cook huldigingslyste voor die verowering om die aantal sytakke in Sentraal-Mexiko te bereken, met 'n skatting van meer as 18-30 miljoen. Hulle baie hoë syfer is sterk gekritiseer omdat hulle op ongegronde aannames staatgemaak het.  Argeoloog William Sanders het 'n skatting gebaseer op argeologiese bewyse van wonings, met 'n skatting van 1–1.2 miljoen inwoners in die Vallei van Mexiko.  Whitmore gebruik 'n rekenaarsimulasiemodel gebaseer op koloniale tellings om 'n skatting van 1,5 miljoen vir die wasbak in 1519 te bereik, en 'n skatting van 16 miljoen vir die hele Mexiko.  Afhangende van die raming van die bevolking in 1519, wissel die omvang van die afname in die 16de eeu van ongeveer 50% tot ongeveer 90% - met Sanders en Whitmore se ramings ongeveer 90%.  
Sosiale en politieke kontinuïteit en verandering
Alhoewel die Asteke -ryk geval het, het sommige van sy hoogste elite steeds elite -status in die koloniale era behou. Die skoolhoof erfgename van Moctezuma II en hul nageslag behoue ​​hoë status. Sy seun Pedro Moctezuma het 'n seun gebaar wat in die Spaanse aristokrasie getrou het en 'n verdere generasie het die titel, graaf van Moctezuma, geskep. Van 1696 tot 1701 was die onderkoning van Mexiko die titel van graaf van Moctezuma. In 1766 het die titelhouer 'n Grandee van Spanje geword. In 1865, (tydens die Tweede Mexikaanse Ryk), word die titel, wat deur Antonio María Moctezuma-Marcilla de Teruel y Navarro, 14de graaf van Moctezuma de Tultengo, beklee is tot dié van 'n hertog, en sodoende hertog van Moctezuma geword, met de Tultengo weer bygevoeg in 1992 deur Juan Carlos I.  Twee van Moctezuma se dogters, Doña Isabel Moctezuma en haar jonger suster, Doña Leonor Moctezuma, is uitgebrei encomiendas vir ewig deur Hernán Cortes. Doña Leonor Moctezuma het agtereenvolgens met twee Spanjaarde getrou en haar verlaat encomiendas aan haar dogter deur haar tweede man. 
Die verskillende Nahua -mense, net soos ander Meso -Amerikaanse inheemse volke in die koloniale Nieu -Spanje, kon baie aspekte van hul sosiale en politieke struktuur onder die koloniale bewind handhaaf. Die basiese verdeling wat die Spaanse gemaak het, was tussen die inheemse bevolkings, georganiseer onder die Republica de indios, wat los was van die Spaanse sfeer, die República de españoles. Die República de españoles nie net Europeërs nie, maar ook Afrikaners en gemengde rasse. Die Spanjaarde erken die inheemse elite as edeles in die Spaanse koloniale stelsel, met die statusonderskeiding van die pre-veroweringstydperk, en gebruik hierdie adellikes as tussengangers tussen die Spaanse koloniale regering en hul gemeenskappe. Dit was afhanklik van hul bekering tot die Christendom en die voortsetting van lojaliteit aan die Spaanse kroon. Koloniale Nahua -politiek het aansienlike outonomie gehad om hul plaaslike aangeleenthede te reguleer. Die Spaanse heersers het die inheemse politieke organisasie nie heeltemal verstaan ​​nie, maar hulle het die belangrikheid van die bestaande stelsel en hul elite -heersers erken. Hulle hervorm die gebruik van die politieke stelsel altepetl of stadstate as die basiese eenheid van bestuur. In die koloniale era, altepetl is hernoem cabeceras of 'hoofstede' (hoewel hulle die term dikwels behou het altepetl in Nahuatl-taaldokumentasie op plaaslike vlak), met buitestadings wat deur die cabeceras genoem sujetos, vakgemeenskappe. In cabeceras, het die Spaanse stadsrade in Iberiese styl geskep, of kabildos, Wat gewoonlik voortgegaan om te funksioneer as die elite regerende groep het in die pre-verowering era.   Bevolkingsdaling as gevolg van epidemiese siektes het baie bevolkingsverskuiwings in nedersettingspatrone tot gevolg gehad en die vorming van nuwe bevolkingsentrums. Dit was dikwels gedwonge hervestigings onder die Spaanse beleid van samekoms. Inheemse bevolkings wat in yl bevolkte gebiede woon, is hervestig om nuwe gemeenskappe te vorm, wat dit vir hulle makliker gemaak het om binne die evangelisasiepogings te kom, en die koloniale staat makliker om hul arbeid te ontgin.  
Die erfenis van die Asteke leef in baie vorme in Mexiko voort. Argeologiese terreine word opgegrawe en vir die publiek oopgemaak en die artefakte daarvan word prominent in museums vertoon. Plaasname en leenwoorde uit die Azteekse taal Nahuatl deurdring die Mexikaanse landskap en woordeskat, en Azteekse simbole en mitologie is deur die Mexikaanse regering bevorder en geïntegreer in die hedendaagse Mexikaanse nasionalisme as embleme van die land. 
Gedurende die 19de eeu is die beeld van die Asteke as onbeskaafde barbare vervang met geromantiseerde visioene van die Asteke as oorspronklike seuns van die grond, met 'n hoogs ontwikkelde kultuur wat ooreenstem met die antieke Europese beskawings. Toe Mexiko onafhanklik van Spanje word, word 'n geromantiseerde weergawe van die Asteke 'n bron van beelde wat gebruik kan word om die nuwe nasie as 'n unieke mengsel van Europees en Amerikaans te vorm. 
Die Asteke en die nasionale identiteit van Mexiko
Die Azteekse kultuur en geskiedenis was sentraal in die vorming van 'n Mexikaanse nasionale identiteit na die Mexikaanse onafhanklikheid in 1821. In die 17de en 18de eeu in Europa is die Asteke oor die algemeen beskryf as barbaars, grusaam en kultureel minderwaardig.  Nog voordat Mexiko sy onafhanklikheid bereik het, het Amerikaans-gebore Spanjaarde (criollos) het die geskiedenis van die Asteke gebruik om hul eie soeke na simbole van plaaslike trots te vestig, los van dié van Spanje. Intellektuele het Azteekse geskrifte gebruik, soos dié wat deur Fernando de Alva Ixtlilxochitl versamel is, en geskrifte van Hernando Alvarado Tezozomoc en Chimalpahin om die inheemse verlede van Mexiko te verstaan ​​in tekste deur inheemse skrywers. Hierdie soektog het die basis geword vir wat historikus D.A. Brading noem "kreoolse patriotisme". Sewentiende-eeuse geestelike en wetenskaplike, Carlos de Sigüenza y Góngora, het die manuskripversameling van die Texcocan-edelman Alva Ixtlilxochitl verkry. Kreoolse Jesuïet Francisco Javier Clavijero gepubliseer La Historia Antigua de México (1780–81) in sy Italiaanse ballingskap na die uitsetting van die Jesuïete in 1767, waarin hy die geskiedenis van die Asteke herlei vanaf hul migrasie na die laaste Azteekse heerser, Cuauhtemoc. Hy het dit uitdruklik geskryf om die inheemse verlede van Mexiko te verdedig teen die laster van hedendaagse skrywers, soos Pauw, Buffon, Raynal en William Robertson.  Argeologiese opgrawings in 1790 op die hoofplein se hoofplein het twee massiewe klipbeelde blootgelê wat onmiddellik begrawe is na die val van Tenochtitlan tydens die verowering. Die beroemde kalendersteen, sowel as 'n standbeeld van Coatlicue, is opgegrawe. Antonio de León y Gama se 1792 Beskrywing histórico y cronológico de las dos piedras ondersoek die twee klipmonoliete. 'N Dekade later het die Duitse wetenskaplike Alexander von Humboldt 'n jaar in Mexiko deurgebring tydens sy vier jaar lange ekspedisie na Spaanse Amerika. Een van sy vroeë publikasies uit daardie tydperk was Uitsig oor die Cordilleras en monumente van die inheemse mense van die Amerikas.  Humboldt was belangrik in die verspreiding van beelde van die Asteke aan wetenskaplikes en algemene lesers in die Westerse wêreld. 
Op die gebied van godsdiens het laat -koloniale skilderye van die Maagd van Guadalupe voorbeelde van haar wat uitgebeeld word bo die ikoniese nopale kaktus van die Asteke. Juan Diego, die Nahua aan wie die verskyning verskyn het, verbind die donker Maagd met die Azteekse verlede in Mexiko. 
Toe Nieu -Spanje in 1821 onafhanklikheid verkry en 'n monargie word, die Eerste Mexikaanse Ryk, het die vlag die tradisionele Asteke -arend op 'n nopale kaktus. Die arend het 'n kroon, wat die nuwe Mexikaanse monargie simboliseer. Toe Mexiko 'n republiek word ná die omverwerping van die eerste monarg Agustín de Iturbide in 1822, is die vlag hersien met die arend sonder kroon. In die 1860's, toe die Franse die Tweede Mexikaanse Ryk onder Maximiliaan van Habsburg gestig het, het die Mexikaanse vlag die emblematiese arend en kaktus behou, met uitgebreide simbole van monargie. Na die nederlaag van die Franse en hul Mexikaanse medewerkers, is die Mexikaanse Republiek weer gevestig, en die vlag keer terug na sy republikeinse eenvoud.  Hierdie embleem is ook aangeneem as die nasionale wapen van Mexiko, en is op amptelike geboue, seëls en tekens aangebring. 
Die spanning in Mexiko na onafhanklikheid het mense wat die antieke beskawings van Mexiko verwerp het, as 'n bron van nasionale trots beskou Hispanistas, meestal polities konserwatiewe Mexikaanse elites, en diegene wat dit as 'n bron van trots beskou het, die Inheemse mense, wat meestal liberale Mexikaanse elite was. Alhoewel die vlag van die Mexikaanse Republiek die simbool van die Asteke as die sentrale element gehad het, was konserwatiewe elite oor die algemeen vyandig teenoor die huidige inheemse bevolkings van Mexiko of het hulle 'n glorieryke geskiedenis uit die geskiedenis erken. Onder die Mexikaanse president Antonio López de Santa Anna het pro-inheemse Mexikaanse intellektuele nie 'n wye gehoor gevind nie. Met die omverwerping van Santa Anna in 1854 het Mexikaanse liberale en geleerdes wat in die inheemse verlede geïnteresseerd was, meer aktief geword. Liberale mense was meer geneig tot die inheemse bevolking en hul geskiedenis, maar beskou dit as 'n dringende saak as die 'Indiese probleem'. Liberales se verbintenis tot gelykheid voor die wet beteken dat vir opwaarts beweeglike inheemse, soos Zapotec Benito Juárez, wat in die geledere van die liberale opgestaan ​​het om Mexiko se eerste president van inheemse oorsprong te word, en die intellektuele en politikus van Nahua Ignacio Altamirano, 'n dissipel van Ignacio Ramírez, 'n verdediger van die regte van die inheemse, liberalisme, het in daardie era 'n pad vorentoe gelê. Vir ondersoeke na die inheemse verlede van Mexiko is die rol van die gematigde liberale José Fernando Ramírez egter belangrik, om as direkteur van die Nasionale Museum te dien en navorsing te doen deur gebruik te maak van kodeks, terwyl hy uit die kwaai konflikte tussen liberale en konserwatiewes bly wat tot 'n dekade van burgeroorlog. Mexikaanse geleerdes wat in die laat negentiende eeu navorsing gedoen het oor die Asteke was Francisco Pimentel, Antonio García Cubas, Manuel Orozco y Berra, Joaquín García Icazbalceta en Francisco del Paso y Troncoso wat aansienlik bygedra het tot die ontwikkeling van die Mexikaanse wetenskap oor die Asteke in die negentiende eeu . 
Die laat negentiende eeu in Mexiko was 'n tydperk waarin die Aztec -beskawing 'n punt van nasionale trots geword het. Die era is oorheers deur die liberale militêre held, Porfirio Díaz, 'n mestizo uit Oaxaca, wat president van Mexiko was van 1876 tot 1911. Sy beleid maak Mexiko oop vir buitelandse beleggers en moderniseer die land onder 'n vaste hand om onrus, "Orde en vooruitgang", te beheer. het die inheemse bevolking van Mexiko en hul gemeenskappe ondermyn. Vir ondersoeke na die antieke beskawings van Mexiko was syne egter 'n welwillende regime, met geld wat argeologiese navorsing ondersteun en monumente beskerm.  "Geleerdes vind dit meer winsgewend om hul aandag te beperk tot Indiërs wat al 'n aantal eeue dood was."  Sy welwillendheid het die plasing van 'n monument vir Cuauhtemoc in 'n groot verkeersrotonde (glorieta) van die wye Paseo de la Reforma, wat hy in 1887 ingehuldig het. Op die wêreldbeurse van die laat negentiende eeu het die paviljoene van Mexiko 'n groot fokus op sy inheemse verlede, veral die Asteke, ingesluit. Mexikaanse geleerdes soos Alfredo Chavero het gehelp om die kulturele beeld van Mexiko by hierdie uitstallings te vorm. 
Die Mexikaanse Revolusie (1910–1920) en die beduidende deelname van inheemse mense aan die stryd in baie streke, het 'n breë politieke en kulturele beweging van die regering geborg indigenisme, met simbole van die Azteekse verlede in Mexiko wat alomteenwoordig geword het, veral in die Mexikaanse muurskildery van Diego Rivera.  
In hul werke het Mexikaanse skrywers, soos Octavio Paz en Agustin Fuentes, die gebruik van die Azteekse simbole deur die moderne Mexikaanse staat ontleed en kritiek gelewer op die manier waarop dit die inheemse kultuur aanneem en aanpas by politieke doeleindes, maar tog het hulle in hul werke gebruik gemaak van die simboliese idioom self. Paz het byvoorbeeld kritiek op die argitektoniese uitleg van die National Museum of Anthropology, wat 'n siening van die Mexikaanse geskiedenis as 'n hoogtepunt met die Asteke maak, as 'n uitdrukking van 'n nasionalistiese toeëiening van die Azteek -kultuur. 
Asteekse geskiedenis en internasionale beurs
Geleerdes in Europa en die Verenigde State wou in die negentiende eeu toenemend ondersoek instel na die antieke beskawings van Mexiko. Humboldt was uiters belangrik om die antieke Mexiko in breër wetenskaplike besprekings van antieke beskawings te bring. Die Frans -Amerikaner Charles Étienne Brasseur de Bourbourg (1814–1874) beweer dat "die wetenskap in ons eie tyd uiteindelik Amerika en die Amerikaners uiteindelik bestudeer en gerehabiliteer het uit die [vorige] oogpunt van geskiedenis en argeologie. Dit was Humboldt. ons slaap. "  Fransman Jean-Frédéric Waldeck gepubliseer Voyage pittoresque et archéologique dans la provincie d'Yucatan hangende les années 1834 en 1836 in 1838. Alhoewel dit nie direk met die Asteke verbind was nie, het dit bygedra tot die toenemende belangstelling in antieke Mexikaanse studies in Europa. Die Engelse aristokraat Lord Kingsborough het aansienlike energie bestee aan hul strewe na die verstaan ​​van antieke Mexiko. Kingsborough beantwoord Humboldt se oproep tot die publikasie van alle bekende Mexikaanse kodeks, en publiseer nege volumes van Oudhede van Mexiko (1831–1846) wat ryklik geïllustreer is en hom bankrot gemaak het. Hy was nie direk geïnteresseerd in die Asteke nie, maar eerder om te bewys dat Mexiko deur Jode gekoloniseer is. [ aanhaling nodig ] Sy publikasie van hierdie waardevolle primêre bronne het egter ander toegang daartoe gegee. [ aanhaling nodig ]
In die vroeë negentiende eeu in die Verenigde State het die belangstelling in antieke Mexiko John Lloyd Stephens gedryf om na Mexiko te reis en dan goed geïllustreerde verslae in die vroeë 1840's te publiseer. Maar die navorsing van 'n halfblinde Bostonier, William Hickling Prescott, oor die Spaanse verowering van Mexiko het gelei tot sy uiters gewilde en diep nagevorsde Die verowering van Mexiko (1843). Hoewel Prescott nie formeel as geskiedkundige opgelei is nie, het hy gebruik gemaak van die voor die hand liggende Spaanse bronne, maar ook van Ixtlilxochitl en die geskiedenis van die verowering van Sahagún. Sy gevolglike werk was 'n mengsel van voor- en anti-Asteekse houdings. Dit was nie net 'n topverkoper in Engels nie, dit beïnvloed ook Mexikaanse intellektuele, insluitend die voorste konserwatiewe politikus, Lucas Alamán. Alamán stoot terug teen sy karakterisering van die Asteke. Volgens die beoordeling van Benjamin Keen het Prescott se geskiedenis "aanvalle uit elke kwartaal oorleef en oorheers nog steeds die opvattings van die leke, indien nie die spesialis nie, oor die Azteekse beskawing."  In die later negentiende eeu het die sakeman en historikus Hubert Howe Bancroft toesig gehou oor 'n groot projek, wat skrywers en navorsers in diens geneem het om die geskiedenis te skryf van die 'Native Races' van Noord -Amerika, waaronder Mexiko, Kalifornië en Sentraal -Amerika. Een hele werk is gewy aan antieke Mexiko, waarvan die helfte die Asteke betref. Dit was 'n sintese -werk wat onder meer gebaseer was op Ixtlilxochitl en Brasseur de Bourbourg. 
Toe die Internasionale Kongres van Amerikaniste in 1875 in Nancy, Frankryk, gestig is, het Mexikaanse geleerdes aktiewe deelnemers geword, en Mexico City het die tweejaarlikse multidissiplinêre byeenkoms ses keer aangebied, begin in 1895. Die antieke beskawings van Mexiko was steeds die fokus van groot wetenskaplike ondersoeke deur Mexikaanse en internasionale geleerdes.
Taal en plekname
Die Nahuatl -taal word vandag deur 1,5 miljoen mense gepraat, meestal in bergagtige gebiede in die deelstate van Sentraal -Mexiko. Mexikaanse Spaans bevat vandag honderde lenings van Nahuatl, en baie van hierdie woorde het in die algemene Spaanse gebruik, en verder in ander wêreld tale, oorgegaan.   
In Mexiko is daar Aztec -plekname alomteenwoordig, veral in Sentraal -Mexiko, waar die Aztec -ryk gesentreer was, maar ook in ander streke waar baie dorpe, stede en streke onder hul Nahuatl -name gevestig is, aangesien Aztec -hulptroepe die Spaanse koloniseerders vroeër vergesel het ekspedisies wat Nieu -Spanje in kaart gebring het. Op hierdie manier het selfs dorpe, wat oorspronklik nie Nahuatl was nie, onder hul Nahuatl -name bekend geword.  In Mexico -stad is daar herdenkings van Azteekse heersers, insluitend op die Metro in Mexiko -stad, lyn 1, met stasies vernoem na Moctezuma II en Cuauhtemoc.
Die Mexikaanse kookkuns is steeds gebaseer op die belangrikste elemente van die Meso -Amerikaanse kookkuns en veral die Azteekse geregte: mielies, chili, boontjies, muurbal, tamatie, avokado. Baie van hierdie stapelprodukte is steeds bekend onder hul Nahuatl -name en dra op hierdie manier bande met die Asteke -mense wat hierdie voedsel aan die Spanjaarde en aan die wêreld bekend gestel het. Deur die verspreiding van antieke Meso -Amerikaanse voedselelemente, veral plante, leen Nahuatl -leenwoorde (sjokolade, tamatie, chili, avokado, tamale, taco, pupusa, chipotle, pozole, atole) deur middel van Spaans geleen is in ander tale regoor die wêreld.  Deur die verspreiding en gewildheid van die Mexikaanse kombuis kan gesê word dat die kulinêre erfenis van die Asteke 'n wêreldwye reikwydte het. Tans word Azteekse beelde en Nahuatl -woorde dikwels gebruik om egtheid of eksotisme in die bemarking van die Mexikaanse kombuis te gee. 
In die populêre kultuur
Die idee van die Asteke het die verbeelding van die Europeërs sedert die eerste ontmoetings boei, en het baie ikoniese simbole vir die Westerse populêre kultuur verskaf.  In sy boek Die Asteke -beeld in Westerse denke, Het Benjamin Keen aangevoer dat Westerse denkers gewoonlik die Asteekse kultuur beskou het deur 'n filter van hul eie kulturele belange. 
Die Asteke en figure uit die Asteekse mitologie verskyn in die Westerse kultuur.  Die naam van Quetzalcoatl, 'n geveerde slanggod, is gebruik vir 'n genus pterosourusse, Quetzalcoatlus, 'n groot vlieënde reptiel met 'n vlerkspan van tot 11 meter (36 voet).  Quetzalcoatl verskyn as 'n karakter in baie boeke, films en videospeletjies. D.H. Lawrence het die naam gegee Quetzalcoatl na 'n vroeë konsep van sy roman Die geploegde slang, maar sy uitgewer, Alfred A. Knopf, het aangedring op 'n verandering van titel.  Die Amerikaanse skrywer Gary Jennings het twee bekroonde historiese romans in Mexiko uit die Azteken-tydperk geskryf, Asteke (1980) en Asteke Herfs (1997).  Die romans was so gewild dat nog vier romans in die Asteke -reeks na sy dood geskryf is. 
Die Aztec -samelewing is ook in die rolprent uitgebeeld. Die Mexikaanse speelfilm Die ander verowering (Spaans: La Otra Conquista) vanaf 2000 onder leiding van Salvador Carrasco, en illustreer die koloniale nasleep van die Spaanse verowering van Mexiko in die 1520's. Dit het die perspektief van 'n Azteekse skrifgeleerde, Topiltzin, aanvaar wat die aanval op die tempel van Tenochtitlan oorleef het.  Die film van 1989 Herhaal na Aztlán deur Juan Mora Catlett is 'n werk van historiese fiksie wat afspeel tydens die bewind van Motecuzoma I, verfilm in Nahuatl en met die alternatiewe Nahuatl -titel Necuepaliztli in Aztlan.   In Mexikaanse uitbuiting B -rolprente van die sewentigerjare was 'n herhalende figuur die "Azteekse mummie" sowel as die Azteekse spoke en towenaars. 
Die Asteke-ryk bestaan ​​uit stadstate. In die middel van elke stadstaat was 'n groot stad wat die gebied beheer het. Die Asteekse keiser het grotendeels nie ingemeng met die heerskappy van die stadstate nie. Wat hy vereis het, is dat elke stadstaat hom 'n huldeblyk betaal. Solank die huldebetaling betaal is, het die stadstaat ietwat onafhanklik gebly van die Asteekse bewind.
Kaart van die Asteke -ryk
deur Yavidaxiu van Wikimedia Commons
Klik op die prentjie om die groter weergawe te sien
Die keiser of Huey Tlatoani
Die Asteekse regering was soortgelyk aan 'n monargie waar 'n keiser of koning die primêre heerser was. Hulle het hul heerser die Huey Tlatoani genoem. Die Huey Tlatoani was die uiteindelike krag in die land. Hulle het gevoel dat hy deur die gode aangestel is en die goddelike reg het om te heers. Hy het besluit wanneer om oorlog toe te gaan en watter hulde die lande wat hy regeer het, die Asteke sou betaal.
Toe 'n keiser sterf, is die nuwe keiser gekies deur 'n groep hooggeplaaste edeles. Gewoonlik was die nuwe keiser 'n familielid van die vorige keiser, maar dit was nie altyd sy seun nie. Soms het hulle 'n broer gekies wat volgens hulle 'n goeie leier sou wees.
Acamapichtli - Die eerste keiser van die Asteke, het hy 19 jaar lank regeer vanaf 1375.
Itzcoatl - Die vierde keiser van die Asteke, hy verower die Tepanecs en stig die Triple Alliance.
Montezuma I - Onder Montezuma I het die Asteke die dominante mag van die Triple Alliance geword en die ryk is uitgebrei.
Montezuma II - Die negende keiser van die Asteke, Montezuma II was die leier toe Cortez en die Spanjaarde daar aankom. Hy het die ryk tot sy grootste grootte uitgebrei, maar is deur die Spanjaarde vermoor.
Die tweede in bevel van die Asteke -regering was die Cihuacoatl. Die Cihuacoatl was daagliks verantwoordelik vir die bestuur van die regering. Hy het duisende amptenare en staatsamptenare gehad wat onder hom gewerk het en die regering en die ryk glad laat werk het.
Daar was ook die Raad van Vier. Dit was magtige manne en generaals van die weermag wat eerste in die ry was om die volgende keiser te word. Hulle het advies aan die keiser gegee, en dit was belangrik dat hy hul ooreenkoms by groot besluite moes neem.
Ander belangrike amptenare in die regering was die priesters wat toesig gehou het oor die godsdienstige aspekte van die stad, die regters wat die hofstelsel bestuur het, en die militêre leiers.
Die Asteke het 'n redelik gesofistikeerde wetgewing gehad. Daar was talle wette, waaronder wette teen diefstal, moord, dronkenskap en saakbeskadiging. 'N Stelsel van howe en regters bepaal skuld en strawwe. Hulle het verskillende vlakke van howe gehad tot by die hoogste hof. Burgers kan appèl na 'n hoër hof appelleer as hulle nie met die regter saamstem nie.
Een interessante deel van die wet was die 'eenmalige vergifniswet'. Ingevolge hierdie wet kan 'n burger 'n misdaad aan 'n priester erken en hulle sal vergewe word. Dit het net gewerk as hulle die misdaad erken het voordat hulle gevang is. Dit kan ook net een keer gebruik word.
Die middelpunt van die Asteke -regering was die hoofstad Tenochtitlan. Dit was waar die keiser sowel as die meerderheid van die edeles gewoon het. Op sy hoogtepunt onder Montezuma II het Tenochtitlan vermoedelik 'n bevolking van 200 000 mense gehad.
Die Asteke -ryk
Die meeste mense vandag ken 'n bietjie die Aztec -ryk. Maar dit sal u dalk verbaas om te weet dat daar groot meningsverskil bestaan ​​oor watter soort 'ryk' dit werklik was. Hierdie geskiedenis van die Asteke -ryk kan u verras.
Natuurlik is selfs die term Azteek 'n bietjie misleidend. Dit is 'n naam wat gebruik word vir 'n groep mense in Sentraal -Mexiko, maar eintlik was daar nie 'n groep mense wat 'Aztec' was nie. Die Mexika mense was die kern van die ryk, maar daar was baie ander kulture wat die beskawing gevorm het wat die Spaanse sou ontdek.
Geskatte oppervlakte van die Asteke -krag
Watter soort ryk?
As ons die term gebruik ryk, ons moet weet wat ons daarmee bedoel. Daar was baie ryke in die geskiedenis, en hulle het mense op baie verskillende maniere regeer.
Dit kan nuttig wees om terug te gaan en presies te sien hoe die beskawing begin het.
Die geskiedenis van die Asteke -ryk
Baie jare nadat die Mexica -mense die eerste keer hul trotse stad gebou het, Tenochtitlan (later Mexico City geword), sluit hulle 'n alliansie met twee ander stede - Texcoco (Tetzcoco) en Tlacopan (hierdie drie stede word op die kaart hierbo as geel kolletjies getoon). Hierdie Triple Alliance sou die Vallei van Mexiko regeer totdat die Spanjaarde aankom. Met verloop van tyd word een stad egter die magtigste - Tenochtitlan. Dit sou die hart van die Aztec -beskawing word.
Die geskiedenis van die ryk is in wese 'n geskiedenis van stadstate. Namate die ryk uitgebrei het (wat dit omstreeks 1428 ernstig begin doen het), het dit meer stede verower. Sommige stede het weerstand gebied. Ander is verower en begin hulde bring.
Hoe die ryk regeer is
Die stad Tenochtitlan was die militêre mag, wat aan die hoof was van die verowering van nuwe gebied. Maar die Asteke -keiser het nie elke stadstaat regeer nie. Plaaslike regerings sou in plek bly, maar sou gedwing word om verskillende hoeveelhede hulde te bring aan die Triple Alliance (met die grootste deel van die huldeblyk aan Tenochtitlan).
Om hierdie rede sou die geleerde Alexander J. Motyl hierdie ryk 'n informeel of hegemoniese ryk.
U moet ook onthou dat die Asteke nie noodwendig geheers het nie verbind gebiede. Omdat hulle stede verower, het hulle soms krag in 'sakke' oor 'n gebied gehad.
Maar moenie dink dat dit 'n swak ryk was nie. Uitspraak deur 'n plaaslike regering het verseker dat die plaaslike bevolking die mense gelukkig sou hou, en dat daar stabiliteit en kontinuïteit sou wees. Hierdie stelsel werk baie goed vir die mense van die ryk.
Op sy hoogtepunt
Die ryk sou moontlik bly groei het as die Europeërs nie in 1519 aangekom het nie. Op hierdie tydstip was dit van die Stille Oseaan tot by die Golf van Mexiko, van Sentraal -Mexiko tot in Guatemala, El Salvador en Honduras. Sien hierdie kaart van die Asteke -ryk vir 'n visuele idee. Hier is nog 'n opvatting:
Asteke Ryk | Die geskiedenis van die Asteke -ryk
Die verhaal van die Asteke -ryk begin met die afwaartse spiraal en die uiteindelike val van die Toltec -beskawing, wat gedurende die 10de of 11de eeu plaasgevind het. Honderde mense het na die sentrale plato -gebied rondom Texcoco -meer in Mexiko gegaan. Hierdie mense, (of immigrante, soos hulle dit kan noem) was die Asteke -Indiërs, en dit was die mees onlangse toevoeging tot die plek, sodat hierdie mense die ergste keuses gekry het wat die keuse van grond betref. Hulle het die moerasagtige gebied aan die westekant van die Texcoco -meer as hul gebied geneem, en hierdie deel van die meer was die swakste en die minste geskikte om in die hele gebied te woon.
Die kaktus, arend en slanglegende
Selfs van die begin af het die Asteke in ongunstige omstandighede geleef en niemand het gedink dat hulle in staat sou wees om te doen wat hulle in die komende jare sou doen nie. Maar die Asteke het self geweet of vertrou dat hul lot ten goede sal verander en die noodlot se wiele sal uiteindelik draai. Die geloof van die Asteke in 'n spesifieke legende het hierdie 'underdog' groep mense binne 'n tydperk van twee eeue in staat gestel om 'n baie magtige en bekende ryk te word.
Die legende waarin hulle met hulle hele hart geglo het, was die volgende: die Asteke -mense sou 'n baie kragtige beskawing bou in 'n moerasagtige gebied waar hulle 'n kaktus uit 'n rots sou sien uitspruit en op daardie kaktus 'n arend sou sit terwyl hulle 'n slang eet . Die priesters of die godsdienstige leiers het dit vermoedelik gesien die eerste keer dat hulle na die oewer van die Texcoco -meer gegaan het, sodat dit hul geloof waarskynlik versterk het, en op hul beurt kon hulle 'n ryk bou wat nog lank bekend sal wees. Die Aztec -mense se geloof in die spesifieke legende was so sterk dat selfs in Mexiko se geld nog steeds die kaktus, slang en arend is.
Tenochtitlan - die pilaar van die Aztec -ryk
Net soos elke florerende groep mense, het die Asteke in getal toegeneem, en hulle kon dus 'n kragtige militêre mag en baie burgerlike organisasies bou. Hulle kon toe Tenochtitlan bou, 'n stad wat in die huidige Mexico -stad geleë is.
Onthou jy nog hoe die Asteke die eerste keer gekom het toe hulle die gebied teëgekom het? Wel, hulle kon dinge omdraai en hulle het selfs die vlak meerbed gebruik en dit in 'chinampas' verander. Chinampas is 'n tuin wat gemaak is deur die modder wat aan die onderkant van die meer gevind is, op te stapel om kunsmatige eilande te maak.
Die Die Asteke se ryk het baie produktief en kragtig geword, deels te danke aan die mense wat die heerskappy geneem het en die Asteke in 'n gevorderde beskawing regeer het. Heersers van Tenochtitlan werk saam met twee ander stede - Texcoco en Tlacopan om kragtiger te word. Uiteindelik het hulle as 'n span volledige beheer oor die Vallei van Mexiko gehad. Maar dit was duidelik dat Tenochtitlan onder die drie die sterkste en dryfkrag was. Groot leiers wat Huey Tlatoani genoem is, sou baie jare oor die land regeer.
Die span agter die grafiese roman, bestaande uit Paul Guinan, Anina Bennett en illustreerder David Hahn, is geskep onder die leuse "History is stranger than fiction" en het vanaf Mei 2021 ses hoofstukke gepubliseer.  Die reeks is uniek bevat 'n lys met verwysings en navorsingsaantekeninge, , aangesien die reeks veral klem lê op historiese akkuraatheid wat die rekreasies van inheemse figure uitbeeld, soos hul agtergrond, mode en geskiedenis.  Die kunstenaars dokumenteer ook hul vordering en navorsing regstreeks op hul feeds op sosiale media.
Met ses hoofstukke gepubliseer skat die skeppers dat hulle ongeveer tien persent van die verhaal vertel het. 
11d. Die Asteke -wêreld
In 1978, terwyl hulle in die kelder van 'n boekwinkel gegrawe het, het werkers van die kragonderneming in Mexiko -stad 'n groot klipskyf getref. Byna 11 voet breed, gegraveer op die oppervlak daarvan, was die gesplete liggaam van Coyolxauhqui, die Azteekse maangodin. In die middel lê haar bolyf, kaal maar vir 'n riem slange. Om die rande was haar afgesnyde arms, bene en kop verstrooi. Sy is oomblikke na sy geboorte deur haar broer Huitzilopochtl vermoor en in stukke gesny.
Huitzilopochtl, die God van die son, was die belangrikste Aztec -god. Hy het 'n onversadigbare aptyt vir bloed gehad. Onder sy aansporing het die Asteke opgestaan ​​uit 'n groep primitiewe boere om die bloedigste beskawing van die vroeë Amerikas te word. Baie kulture in Sentraal -Amerika het mensofferande toegegee. Die Asteke het dit op industriële skaal beoefen en jaarliks ​​tienduisende slagoffers opgeoffer.
Die Asteke -ryk van 1519, in oranje getoon, heers oor groot dele van Sentraal -Mexiko.
Tenochtitlan: 'n legendariese stad
Die Asteke het die vallei van Mexiko 100 jaar lank oorheers totdat hulle in 1521 onder die knie gekom het deur Hernan Cortez en sy veroweraars. Hulle het hul hoofstad op die onwaarskynlikste plekke gebou en in die middel van 'n meer gestaan. Tenochtitlan was 'n stad omring deur water, met tempels en piramides en glinsterende wit monumente en seremoniële pleine wat skitter in die tropiese son. Dit lê in die Texcoco-meer, deurkruis deur kanale en verbind deur drie breë paaie met die oewer. Langs die rand van die meer het die Asteke chinampas geskep, of verhoogde velde van verrottende plantegroei en moddermeer. Buitengewoon vrugbaar het hulle baie oeste per jaar opgelewer.
Een verhaal sentraal in die Asteke -geloofstelsel was die verhaal van hul oorsprong. Asteke het geglo dat die eertydse aardgodin Coatlicue (Serpent Skirt) eendag tydens huiswerk met 'n bol vere bevrug is. Coyolxauhqui en die 400 sterre van die suidelike lug, haar kinders van die nag, het jaloers geword en vasbeslote om haar dood te maak. Hulle sny haar kop af.
Haar ongebore kind, Huitzilopochtl, het van die plot verneem. Hy spring volwasse uit haar liggaam. In sy hand swaai hy na 'n stok wat bedek is met skeermes skerp, skerp swart vulkaniese glas wat obsidiaan genoem word. Hy het Coyolxauhqui en haar broers opgesny en 'n metafoor gegee vir die manier waarop die son die maan en sterre oorweldig wanneer dit elke oggend opkom.
Huitzilopochtl beveel die Asteke om suid te reis totdat hulle 'n kaktus met 'n arend in sy takke vind. Na baie avonture en baie ellende, het hulle in die jaar 1 Flint (1324 nC) 'n eiland met 'n turksvy -kaktus ontdek. Daarop sit 'n arend met uitgestrekte vlerke en 'n slang wat styf in sy kloue gehou word. Dit het die plek geword van Tenochtitlan, nou Mexico -stad. Die Asteke het geglo die ovaal rooi vrugte van die kaktus simboliseer die menslike hart. Vandag is 'n arend, kaktus en slang die nasionale embleme van die Republiek van Mexiko.
Opkoms en ondergang van 'n ryk
Binne 50 jaar nadat Tenochtitlan gestig is, het die Asteke hul heerskappy oor die hele vallei uitgebrei. Hulle het politieke bondgenootskappe met ander state aangegaan, vaardig met hul edeles getroud en in die stryd hardnekkig geveg. Hulle ryk is geskep deur 'n oorlogskultuur. Seuns is van kleins af geleer om krygers te wees. 'N Kryger wat vier of meer gevangenes gevange geneem het, kan 'n Jaguar of Eagle Knight word en helderkleurige liggaamsdragte van vere dra. Meisies was voorbereid op die stryd om geboorte. Vroue wat tydens kraam gesterf het, het godinne geword, wat elke dag van die middag tot sononder die son oor die lug vergesel het.
Teen 1519 was die Asteke -siklus van verowering en uitbuiting op sy hoogtepunt. Meer en meer verowerde mense het hulde gebring, die basis van die enorme rykdom van die Asteke. Meer en meer gevangenes is gevange geneem vir menslike offerande. Conquistadors was verstom oor die Asteke -markplekke. Hulle het handelaars gevind in goud, silwer en edelgesteentes. Hulle het geborduurde klere en katoenware en kakaobone vir sjokoladedrankies gesien. Jaguar -velle en hertvelle, sowel as die briljante blou pluime van die cotinga -voël, het oor die mark gestaan. Voedsel bevat groente en vrugte, kalkoene, jong honde, wilde wild en baie soorte heuning. Daar was tabakverkopers, vloeibare amber en kruie. Dit alles en nog meer het in Tenochtitlan gestroom. Terselfdertyd het die veroweraars verhale van die dag gehoor: 20 000 gevangenes, sommige saam deur hul neuse, deur die strate gewikkel om bo -op die trap van die Groot Tempel opgeoffer te word.
Binne twee jaar is die Asteke -kultuur deur die Spaanse vernietig. Tenochtitlan lê in puin. Daar sou geen menslike offers meer wees nie. En soos die Asteke gevrees het, het hul gode hulle sonder lewensonderhoudende bloed verlaat en duisternis het op hul kosmos neergedaal.
Die nasionale sport is die Tlachtli, wat beskou word as die voorouer van basketbal. Dit is 'n baie ou sport, wat ongeveer 5000 jaar gelede die eerste keer getuig is. Dit word toegeskryf aan die Olmec -kultuur, soms die 'moederkultuur' genoem. Oorspronklik 'n heilige en ritualistiese sport gewy aan die gode, wie se wenners aan hulle opgeoffer is; dit is uitsluitlik ontspannings, wat in die 18de eeu as sodanig verklaar is tydens die Verstedeliking bevorder deur die keiser.
Ander gewilde sportsoorte is sokker, bofbal en basketbal, wat ook gewild is in die Verenigde State.
Die Asteke -ryk is 'n belangrike land tydens die Olimpiese Somerspele, wat gedurende die hele 20ste eeu meer as 2000 medaljes gewen het. Dit was die gasheer vir vier Olimpiese Spele: Tenochtitlan 1904, Chichen Itza 1953, New Otumba 1968 en Tenochtitlan 1992.