Geskryf deur David Soll
Deur omgewingsburgerskap as verantwoordelike verbruik te omskryf, vertolk volhoubaarheidsadvokate die behoefte aan massa-aksie om strukturele veranderinge te kataliseer.
Die mediadekking van die Green New Deal, 'n plan wat deur die Amerikaanse verteenwoordiger Alexandria Ocasio-Cortez en ander lede van die Kongres onthul is om die Amerikaanse ekonomie te hersien deur te belê in hernubare energie en groen werk, het net soveel op die ontvangs daarvan gefokus as op die stof daarvan. Republikeine het dit as sosialisme aangepak. Huisspeaker Nancy Pelosi het dit bespot. Baie rubriekskrywers, soos die New York Times se David Brooks, het die groot vertroue op openbare besteding en werkgeleenthede deur die regering gekritiseer. Ander kritici bevraagteken die plan se breë fokus. Wat, het hulle gevra, het die voorsiening van mediese sorg te make met die opknapping van Amerika se energienetwerk?
Die toevallige waarnemer kan vergewe word omdat hy die plan en die reaksie daarop verwerp het, veral omdat dit geen kans het om in die huidige Kongres te slaag nie. Maar die plan is 'n teken van 'n groter verandering in omgewingsdenke. Daar word toenemend erkenning gegee aan die behoefte aan strukturele veranderinge om die klimaatskrisis en ander ernstige omgewingsprobleme aan te spreek. 'N Toenemende aantal invloedryke amptenare en denkers vra om beleid wat veel meer is as blote geknoei. Om ons energiestelsel te hersien en bedreigde ekosisteme te bewaar, erken hulle dat ons die status quo aggressief moet ontwrig.
Die beste deel van die Green New Deal is die aandrang op dapper stappe om klimaatsverandering te vertraag en 'n ekonomie te ontwikkel wat op hernubare energie gebaseer is. Soos die naam aandui, is die plan gebaseer op die idee dat individuele gedragsverandering nie tot skerp vermindering in kweekhuisvrystellings sal lei of 'n betekenisvolle vooruitgang in die omgewing op ander gebiede sal lewer nie. Ons skrywers moet daarop aandring dat ons ekonomie opgeknap word om ons omgewingsverantwoordelikhede na te kom. Selfs diegene wat hierdie uitgangspunt bevraagteken, moet die hardnekkige doelwitte van die plan vier.
Ander denkers in die omgewing weerspieël hierdie skeptisisme oor gedragsverandering. David Wallace-Wells, skrywer van a onlangse boek oor klimaatsverandering, tot die gevolgtrekking, "Die gevolge van individuele leefstylkeuses is uiteindelik triviaal in vergelyking met wat politiek kan bereik." Terwyl Wallace-Wells fout kan vind met sommige aspekte van die Green New Deal, insluitend die stilte oor kernkrag, onderskryf hy entoesiasties die behoefte om groot te dink .
Ons moet ons pogings nie konsentreer op die verandering van ons individuele gedrag nie, maar op verreikende gemeenskaplike veranderinge.
Die klem op die behoefte om ons ekonomiese, tegnologiese en sosiale stelsels te hersien, is 'n welkome afwyking van die fiksasie met individuele gedrag wat dikwels die gewilde omgewingsdiskoers oorheers. Die woede oor die gebruik van plastiekstrooitjies, wat die afgelope paar jaar 'n lakmustoets vir omgewingsverantwoordelikheid geword het, dui op die beperkinge van hierdie besetting met individuele optrede. Amerikaners wat bekommerd is oor die oormatige gebruik van plastiek, moet baie meer bekommerd wees oor die wette wat onlangs deur verskeie state uitgevaardig is, wat munisipaliteite verbied om die verspreiding van plastieksakke in winkels te verbied, as oor die vraag of die eetkamer aan die volgende tafel 'n strooi van plastiek gebruik. Om aansienlike vooruitgang in die omgewing te maak, moet ons verder gaan as omgewingsnarsissisme - buitensporige besorgdheid oor die verbruiksgewoontes van onsself en ons familie en vriende. Ons moet ons pogings nie konsentreer op die verandering van ons individuele gedrag nie, maar op verreikende gemeenskaplike veranderinge.
Individuele teenoor kollektiewe aksie
Onlangse verwikkelinge in St. Paul, Minnesota, dui daarop dat dit 'n uitdaging sal wees. In Oktober 2018 het die stad 'n nuwe stelsel vir die invordering van residensiële afval geïmplementeer. Onder die ou stelsel het huishoudings 'n vullishouer van hul keuse gekontrakteer. St. Paul was een van die grootste stede in die Verenigde State om hierdie vrye keuse-model te gebruik. In baie blokke het inwoners met verskeie vragmotors gesluit. Die gevolg was dat vragmotors van verskillende vragmotors op verskillende dae dieselfde stegies geplunder het, met uitlaatgasse en op die straat afgedra het.
Met hierdie stelsel het inwoners forums dwarsdeur die stad gehou om terugvoer te vra oor die bestaande stelsel en idees oor alternatiewe. (Onthulling: ek het gehelp om hierdie forums te organiseer.) Hierdie forums het uiteindelik gelei tot 'n proses wat deur die staat gesanksioneer is, waardeur St. Paul 'n kontrak met vragmotors onderhandel het wat die stad in sones verdeel het, sodat elke woonbuurt 'n enkele vervoerder gekry het. Alhoewel onlangse gebeure het die stelsel - en die reaksie van die stad - in twyfel getrek, tans werk dit so: Daar is nie meer 'n paar vragmotors per week wat inwoners se stegies versper nie. In plaas daarvan vind herwinning en vullisverwydering nou op dieselfde dag plaas, wat die vrystelling en vragmotorverkeer verminder. Russ Stark, hoof van die veerkragtigheid in St. Paul, het beraam dat die oorskakeling na georganiseerde versameling tot soveel as 75% verminder, die uitstoot van kweekhuisgasse wat verband hou met die vullisverkeer.
Uiteindelik is die belangrikste ding wat ons as burgers kan doen, om die stelsels wat die aarde besoedel, te verander.
Soos met enige nuwe stelsel, was daar klagtes uit verskillende oorde. Van die mees kritiese kritiek kom van diegene wat voorheen bakke met bure gedeel het, 'n praktyk wat, hoewel tegnies onwettig, wydverspreid was. Hierdie vullishouer het aangevoer dat die nuwe stelsel, wat vereis dat elke huishouding vir sy eie vullisdrom moet betaal om die bedryfskoste redelik te verdeel, bewaring ontmoedig en buitensporig duur was.
Waarom, wonder ek, sou sommige van my bure op die moontlikheid van 'n klein afstand gaan bly dat 'n stukkie huishoudings meer afval onder die nuwe stelsel sou produseer wanneer ons as 'n stad dieseluitlaatgasse van vulliswaens drasties verminder? Kon hulle nie sien dat hierdie fokus op individuele gedrag verkeerd geplaas is langs die belangrike voordele in die omgewing van die einde van die parade van vragmotors nie?
Strukturele verandering van Catalyze
Die begeerte om 'n meer ekologiese verantwoordelike verbruiker en 'n burger te word, is bewonderenswaardig, maar dit val nie kort by die omgewingsverandering wat ons benodig nie. Al het meer Amerikaners hul kruideniersware in herbruikbare sakke gepak en hul metaalwaterbottels na die gimnasium gebring, het die Kongres feitlik geen noemenswaardige omgewingswetgewing aanvaar nie. Deur omgewingsburgerskap as verantwoordelike verbruik te omskryf, vertolk volhoubaarheidsadvokate die behoefte aan massa-aksie om strukturele veranderinge te kataliseer. Gelukkig onthul 'n nuwe generasie leiers 'n veel groter omgewingsagenda, soos deur die Green New Deal aangedui.
Natuurlik moet ons persoonlike omgewingsverantwoordelikheid aanmoedig. Die verandering van ons individuele voedings-, reis- en verbruiksgewoontes kan onder andere lei tot verminderde besoedeling en beter luggehalte. Ons moet hierdie kleiner verbeterings aanbring, maar nie ten koste van die broodnodige fokus op transformerende omgewingsveranderings nie.
Uiteindelik is die belangrikste ding wat ons as burgers kan doen, om die stelsels wat die aarde besoedel, te verander. Diegene wat in die voorhoede van die omgewingsrevolusie is wat ons so dringend nodig het, sal nie hul wakker ure spandeer om die fynere punte van die strooi van plastiekstrooi te bespreek nie. Hulle sal op die deure van hul Kongresverteenwoordigers klop om die wye veranderinge te eis wat slegs die regering, direk of indirek, kan lewer.
David Soll is 'n medeprofessor aan die Universiteit van Wisconsin, Eau Claire, waar hy geskiedenis- en omgewingstudies doseer. Hy is die skrywer van Empire of Water: 'n omgewings- en politieke geskiedenis van die watervoorsiening in New York. uwec.edu/profiles/solld/
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > 'N Nuwe generasie leiers verstaan ​​dat individuele aksies nie ons omgewingsprobleme sal oplos nie
Die handskoene is af: Roofdiere is 'n ...
Behoorlike verhoudings van verantwoordbaarheid weer te gee in ...
Dit wat u dink, is waarskynlik ...