“Fleur het altyd onrustig geraak as die kakies in die omtrek was. Seker die dat hy nie die hensoppers wat my gevange geneem het kon peil nie, want hy het gedink dis sy eie mense. ‘n Mens besef nie dat dit hensoppers is totdat dit te laat is nie. Of wat sê jy Louis”
“Ou Chris, jy weet mos ek en Dopper het al ‘n paar kilo’s agter die blad, maar ek beywer my eerder vir versoening. Niemand wen werklik tydens ‘n oorlog nie. Jy kry mense wat baie praat en mense wat baie doen,” sê die ruiter terwyl hy wys na die stil ruiter aan die agterkant.
Ons word groot in ‘n nuwe generasie; in ‘n tyd dat perde bloot seremonieël gebruik word. Miskien het hul nog ‘n doel vir die berede polisie of vir die perde-wedrenne, maar dit het so vervlak. Miskien moet ek eerder fokus op die positiewe en op die raakpunte tussen perde en poësie. Beide kan funksioneel wees in die herstelproses van gebroke mense. Beide jaag die adrenalien-vlakke op wanneer hulle op volle vaart is. Die teuels in die hand van ‘n bedrewe ruiter en digter is kragtig en grasieus op dieselfde tyd.