Veral A.P. Grové en Rob Antonissen blyk naamlik aanvanklik toonaangewend in hierdie verband te gewees het, hoewel ook André P. Brink in later jare nagepraat is. Die spel met die Afrikaanse digkuns en die WVK word in ŉ wrang distigon van Watermeyer beskryf: “elia en die ou boereplaas” (73). (Trouens, dit sou ŉ fassinerende ondersoek wees om al die motto’s en verwysings te aktualiseer.) Daarom dan, alhoewel Bekker duidelik ‘n woordsmid is, is daar na my gevoelte te veel woordslordigheid (veral in die titels van gedigte!), soms te veel beredeneringe ten koste van poëtiese segging (byvoorbeeld in ‘Woordskroot’), tekste wat in blote vernufpoësie vassteek (‘Sensorraat’, ‘Ballade van die branderryer’, ‘Sprokie sonder punt’, ‘Inhoudsmaat’) en op die duur irriteer. Nóóit ŉ sektariër – hy mag nooit ŉ fragment van sy volk vir die geheel aansien nie: nie die ryke of die arme nie; die “hoogste” of die laagste nie; nie die intellektuele of die eenvoudiges nie; nie die blonde of die bruine nie. Hy durf selfs nie glo dat die één party, een kerkgenootskap, of een wátter fragment van die volk ook al, die hele volk is nie.