In ’n boek, Answering back – Living poets reply to the poetry of the past wat twee jaar gelede onder die redakteurskap van Carol Ann Duffy by Picador verskyn het, word hierdie tendens tot ’n bykans banale vlak gevoer. Die konsep is eenvoudig: vyftig digters, waaronder bekendes soos Dannie Abse (Walter de la Mare), Gillian Clarke (Edward Thomas), Carol Rumens (Philip Larkin), Nina Cassian (Dylan Thomas), Paul Muldoon (D.H. Lawrence), Roger McGough (Edna St Vincent Millay), Billy Collins (W.H. Auden), en vele ander, kies elkeen ’n ouer digter (in hakies aangedui hierbo) en skryf ’n eie vers in antwoord op die gekose vers. Die implikasie is dat die digter eers werklik tot (self-)bewussyn kom tydens die digterlike skeppingsproses. ’n Ander moontlike implikasie is dat die digterlike impuls iets is wat die digter as ’t ware óórkom; dat hy onwillekeurig en onverwags daardeur in besit geneem word. In hierdie bundel eksploreer jy egter ook punktuasie in gedigte soos “soos.//[’n invalide.sit&doodgaan&buurdogter:bring]” en “dit.[neem:/’n.tydomtot.verhaal.te].