“Ons is almal vandag genoop om die klein bietjie merkwaardigheid, die klein bietjie simboliese spasie en terrein wat vir ons oorgebly het, te red in verset teen ’n globale masjinerie, ’n globale onderneming van Goeddoenery, wat van ons die opoffering van enige wil en intellek eis (dit is nog steeds die verdrag soos deur Dostojewski se Groot Inkwisiteur aan die hand gedoen: welstand en diensbaarheid).
Nou, alles maak ons geneig om te dink dat hierdie ophoping, hierdie oor-produksie, hierdie abnormale aanwas van betekenis (’n bietjie soos die vermeerdering van kweekhuisgasse) ’n virtuele bedreiging vir die spesie uitmaak (en vir die planeet) aangesien dit geleidelik, deur eksperimentering, daardie domein van die onaantasbare vernietig wat so te sê vir ons dien as ’n osoonlaag en wat vir ons beskerm teen die ergste – teen die dodelike bestraling en die uitwissing van ons simboliese ruimte.
Hierdie werk wat daarteen kan opweeg bestaan wel – dit is die werk van denke. Nie die analitiese werk waardeur oorsake verstaan word, of die disseksie van die objek-wêreld nie, nie die werk van ’n kritiese, verligte denke nie, maar begrip of intelligensie in ’n ander gedaante, naamlik die intelligensie van die misterie.”