Die Wallace -swaard: is dit werklik deur die beroemde Skotse 'Braveheart' gedra? - Inligting
Bewyse van fantastiese vondste verdwyn baie keer en laat slegs legendes agter (dink aan die Tulli Papyrus of Robin Hood's Hideout). Soms slaag fantastiese artefakte uit die geskiedenis egter daarin om ongeskonde oor die millennia te oorleef. Tans draai kontroversie rondom die egtheid van so 'n artefak, die swaard van die Skotse rewolusionêr William Wallace. Die Wallace -swaard sou ten minste tot die Slag van Falkirk in 1298 in gebruik gewees het, moontlik tot Wallace se dood in 1305. Oor die volgende 700 jaar het die swaard baie hande verander voordat hy in die Hall of Heroes -galery van die National Wallace gaan rus het Gedenkteken. Dit is 'n fassinerende verhaal - as dit die regte swaard is.
Die geskiedenis van die Wallace -swaard
Vandag is William Wallace (1270-1305) waarskynlik die bekendste by mense as die man wat deur Mel Gibson uitgebeeld word in Braaf hart. 'N Skotse ridder, Wallace was 'n belangrike rol in die oorloë van Skotse onafhanklikheid, aanvanklik as 'n militêre leier en daarna as 'n simboliese figuur. Die twee oorloë het van 1296 tot 1357 geduur. Aan die einde van albei oorloë het die Koninkryk Skotland sy onafhanklikheid van die Koninkryk Engeland gehandhaaf. (Alhoewel die twee koninkryke weens koninklike huwelike toenemend verweef sou raak totdat hulle in 1707 saamsmelt om die Koninkryk van Groot -Brittanje te vorm.)
'N Uitbeelding van Wallace uit HE Marshall se' Scotland's Story ', gepubliseer in 1906.
Die Wallace -swaard wat tans in Stirling, Skotland te sien is, weeg 2,95 kg. Die lem is 132 cm lank. met die hefboom is die swaard 163 cm lank. Aan die basis is die swaard 5,7 cm breed. op die punt is die swaard 1,9 cm lank.
Argeoloë sê dat hulle 'n belangrike Middeleeuse webwerf gevind het wat gekoppel is aan die Skotse held William Wallace
Formidability in the Face of Factions: Die betekenis van Dunollie Fort
Die Wallace -swaard. (Glenn J. Mason/ CC BY 2.0 )
In 1305 is Wallace gevange geneem en aan die Britte oorgegee deur die balju (later goewerneur) van Dumbarton, John de Menteith (soms genoem Fause Menteith vir hierdie verraad). Hier word die legende van die swaard troebel. Daar word geglo dat de Menteith die swaard gehou het of moontlik terug ontvang het as 'n bewys van waardering van die Engelse.
Die verhoor van William Wallace in Westminster deur Daniel Maclise.
Vir die volgende 200 jaar is daar geen rekord of melding van die swaard nie. Toe, in 1505, toon die rekords aan dat koning Jakobus IV van Skotland 26 sjielings aan 'n pantser betaal het vir "die band van Wallace se swaard met sykoorde" en vir die verskaffing van "'n nuwe val en plummet" sowel as vir "'n nuwe skede en 'n nuwe gordel "(Caldwell, 2014). Die versoeke van die koning is ongetwyfeld gerig omdat Wallace se skede, gordel en gordel gemaak is uit die droë vel van sir Hugh Cressingham, die tesourier van die Engelse administrasie in Skotland. As dit waar is, was die skede, gordel en gordel waarskynlik teen 1505 in 'n haglike toestand; selfs al is dit nie waar nie, is dit steeds 'n ontstellende gedagte, veral vir 'n Engelsman.
Hierna word die legende weer troebel. In 1644 verskyn 'n swaard met die beskrywing van die Wallace -swaard in die Wallace -toring by die Dumbarton -kasteel. Dit is in 1617 opgerig en dit is nie heeltemal duidelik waarom die toring vernoem is na die Skotse volksheld nie, maar ten minste so laat as 1808 word die swaard geadverteer as Wallace's Sword, soos blyk uit William Wordsworth -aantekeninge van sy besoek aan die kasteel.
3 000 jaar oue gebreekte wapens wat in die Skotse See gevind is, onthul ou rituele offers aan gode
Dumbarton -rots, kasteel, kalkoond en die clyde in 1800.
Die swaard verskyn eers weer in 1825, toe dit na bewering na die Tower of London gestuur is om herstel te word. Op die oomblik het hertog van Wellington (die meester-generaal van die ordonnansie) dit aan sir Samuel Meyrick ('n gesag oor ou swaarde) voorgelê vir ondersoek. Gegewe die destydse tegnologie, kon sir Meyrick slegs die bevestiging van die swaard akkuraat dateer. Dit is dus nie verbasend dat hy tot die gevolgtrekking gekom het: "Die swaard met twee hande, wat op die Dumbarton-kasteel getoon word as die van Wallace, is van hierdie tydperk, soos dit duidelik sal wees vir iemand wat dit vergelyk met die van die graafskap van Chester, in die Britse Museum " - die Chester -swaard is deur Edward IV, prins van Wallis, gebruik om Chester Castle in 1475 te bestorm (Caldwell, 2014). Hierdie datering is akkuraat vir sover dit die swaard se bevestiging is, maar historiese bewyse toon dat dit in 1505 vervang is.
Versteurings en kontroversie rondom die Wallace -swaard
In 1888, na 19 jaar van versoeke, is die swaard na die National Wallace Monument oorgeplaas. Dit word sedertdien vertoon, maar nie sonder versteurings nie. In 1912 het "suffragette Ethel Moorhead die swaardkas in die National Wallace Monument platgeslaan om die aandag te vestig op die saak van die vrou vir die vryheid van politieke uitdrukking" (The National Wallace Monument, 2017).
Die Wallace -monument naby Stirling, Skotland. (Finlay McWalter/ CC BY SA 3.0 )
En in 1936 is die Wallace -swaard gesteel "deur Skotse nasionaliste aan die Universiteit van Glasgow, wat later die swaard teruggekeer het nadat hulle besef het watter nood die diefstal veroorsaak het" (ibid). Laastens, "is die swaard weer in Mei 1972 gesteel en in Oktober van dieselfde jaar teruggekeer" (ibid). Die swaard het ook oor die hele wêreld gereis om aan museumuitstallings deel te neem, byvoorbeeld, dit het in 2005 na New York gegaan om die middelpunt van 'n Tartan Day -viering te wees (BBC, 2017).
Tog draai kontroversie rondom die egtheid van die swaard. Die swaard is veral so groot dat dit nie te perd kon wees nie. Boonop, selfs om te voet gebruik te word, "meen historici dat Wallace vanweë sy massiewe grootte minstens 1,96 meter lank moes gewees het; die gemiddelde hoogte was destyds ongeveer 1,7 m (17 voet) "(Lawton, 2011).
Laaste ontdekking van Thornton Abbey: het die groot hongersnood 'n Middeleeuse priester geneem en 'n uitgebreide graf agtergelaat?
Heksery? Hulde aan moordslagoffers? Die onseker oorsprong van 17 miniatuurkiste in Skotland
William Wallace -standbeeld deur D. W. Stevenson, Scottish National Portrait Gallery, Edinburgh. (Kim Traynor/ CC BY SA 3.0 ) Was Wallace 1,96 meter hoog?
Soos die historikus David Caldwell egter daarop wys, "dit is opmerklik dat die lem, soos ons dit nou het, uit ten minste drie afsonderlike stukke saamgesweis is" (Caldwell, 2014). Daarbenewens toon die lem baie gebruik en mishandeling. Die herstelwerk wat nodig is vir die lem self, is in ooreenstemming met die historiese bewyse wat ons toon dat herstelwerk nodig was vir die swaardbevestigings. In sy ondersoek na die lem skryf Caldwell,
'Dit lyk asof ten minste twee van die stukke nie goed bymekaar pas nie. Die onderste 87,7 sentimeter [34.5in] het meestal 'n afgeplatte diamantafdeling, anders as die plat profiel van die boonste gedeelte, en lyk skynbaar tot 'n relatief smaller wapen ... Dit kom moontlik neer op 'n lem met een hand wat doelbewus gemaak is vergroot om die voorkoms van 'n tweehandige een te gee. 'N Sluitingsdatum kon nie op so 'n enkelhandse lem aangebring word nie, maar dit kan heel moontlik van 'n dertiende-eeuse datum wees. " (Caldwell, 2014)
Caldwell gaan voort dat die wanverhouding per ongeluk of opsetlik kon gebeur om Wallace se bekendheid te versterk.
Die geskiedenis weet nooit seker nie. Ongeag, "Wallace se swaard was deur die eeue heen van groot simboliese belang vir mense. Dit word in die National Wallace Monument in die openbaar vertoon, en elke Skot moet daarna kyk, dit bestudeer en dink wat dit in die geskiedenis van Skotland beteken. " (Elspeth King, aangehaal in BBC, 2017)
Wallace Monument, Stirling, Skotland - loodglasvenster, William Wallace. ( CC BY SA 3.0 )
In Oktober 2017 is 'n nuwe ondersoek van stapel gestuur - hierdie keer was historici op die uitkyk vir die laaste swaard wat William Wallace gebruik het, wat vermoedelik deur die koning van Frankryk aan hom voorgehou is. Dit is bekend dat die wapen baie eeue lank in die gemeente Loudoun in Ayrshire, Skotland, gebêre is voordat dit in 1930 op 'n privaat veiling in Glasgow verkoop is. Daarna het alle spore van die swaard verdwyn en is dit tans onbekend. Daar word vermoed dat dit nog nie in Skotland is nie, maar historici het probeer om die stappe te volg, in die hoop dat 'n ooreenkoms moontlik gesluit kan word en die swaard eendag na sy vaderland kan terugkeer.
Die William Wallace Scottish Claymore Sword – Braveheart Sword (#1362)
Handgesmeed uit 5160 hoë koolstofstaal differensiaal, gehard teen 'n Rockwell van 60 aan die rand 48-50 in die kern.
Handvatsel: Leer toegedraai donkerbruin
The William Wallace Claymore "Solank honderde van ons nog lewe, sal ons nooit onder enige Engelse heerskappy gebring word nie. Dit is in werklikheid nie om heerlikheid, nóg vir rykdom of eer wat ons veg nie, maar om vryheid alleen daarvoor, wat geen eerlike mens prysgee nie, maar met die lewe self. '' Uittreksel uit die Arbroath -verklaring, 1320 AD Die geskiedenis van Skotland het geen konflik nie. 'N Land met 'n pragtige landskap en 'n ryk kultuur, was ook 'n land van twis. Of dit nou was om met die naburige Engelse te veg of net om onder die stamme te veg, Skotland was 'n ideale plek vir die geboorte van groot krygers - en uit die krygers het helde gekom. Een so 'n held was William Wallace. Die historiese William Wallace, hoewel dit algemeen bekend was by die Skotse bevolking, was tot onlangs nog nie bekend buite die Verenigde Koninkryk nie. Wallace was in die laat 13de, vroeë 14de eeu 'n lid van 'n hoër klasgesin in Skotland. Sy vroeë lewe is 'n raaisel, hoewel daar algemeen geglo word dat hy militêre ervaring gehad het, moontlik as 'n huursoldaat.
Aangesien daar destyds geen duidelike heerser van Skotland was nie, het Edward I van Engeland homself in 1296 tot heerser van Skotland aangestel. Met 'n kenmerkende trots het die Skotte hierdie benadering op klein maniere weerstaan ​​totdat Wallace 'n volwaardige opstand begin het. Begin met die moord op 'n plaaslike balju en Wallace en sy landgenote het skermutseling ná skermutseling gewen, wat uitgeloop het op 'n beslissende en verstommende (vir die Engelse) oorwinning in die Slag van Stirling Bridge teen 'n uiters oorweldigende Engelse mag. Wallace was een van verskeie edeles wat teen die Engelse geveg het, waaronder Robert the Bruce, later die geliefde koning van Skotland. Wallace is tot ridder geslaan as 'n voog van Skotland en het sy suksesvolle veldtog teen die Engelse voortgesit. Edward I het 'n weermag noordwaarts gestuur om Wallace te hanteer, en hom uiteindelik in Falkirk verslaan. Na verneem word, vertrek Wallace na die buiteland om steun vir hul opstand te bewerkstellig, wat veroorsaak het dat hy uitgesluit is van die uiteindelike wapenstilstand wat tussen Engeland en Skotland onderteken is. Wallace is in 1305 naby Glasgow gevange geneem en na Engeland geneem om verhoor te word. In 'n beroemde verklaring dat hy geen verraad gepleeg het nie, aangesien hy nooit trou aan 'n Engelse koning gesweer het nie, is Wallace nietemin tereggestel - sy kop op die London Bridge geplaas en sy ledemate na die vier uithoeke van die koninkryk gestuur as 'n waarskuwing teen verraad.
Ondanks hierdie kleurryke en aksiebelaaide geskiedenis, was die naam van William Wallace relatief onbekend vir die res van die wêreld. Dit alles het verander toe die akteur/regisseur Mel Gibson in 1995 sy epiese film Braveheart bekendgestel het. Met die rol van Mel Gibson as William Wallace, het die film aansienlike vryhede geneem met die historiese feite van Wallace se lewe en uit die tydperk van die geskiedenis van Skotland. Wallace kom nou uit 'n boeregesin en het geen belang by die opstand teen Engeland gehad totdat sy vrou onregverdig deur 'n Engelsman vermoor is nie. Wallace voer toe sy wraakoorlog soos in die geskiedenis, maar het nog ekstra 'buite-historiese' avonture-insluitend die Slag van Stirling Bridge sonder dat 'n fisiese brug teenwoordig was, histories onakkurate blou gesigverf en veral 'n verhouding met prins Edward II se vrou , Isabelle van Frankryk (wat toe 4 jaar oud sou gewees het). Almal dra kilte wat nog nie uitgevind is nie. Die film beeld ook Robert the Bruce uit as 'n swak wil lafaard wat Wallace aan die Engelse verraai het-onvergeeflik vir 'n Skotse gehoor. Ondanks dit alles, het die fliek 'n onmiddellike klassiek geword. Die mense van Skotland was baie geliefd oor die hele wêreld en het 'n verhouding gehad met Braveheart wat gekenmerk word deur sy dubbele aard - die film haat weens die onjuisthede daarvan, terwyl dit terselfdertyd lief is vir sy uitbeelding van Skotland wat Engeland herhaaldelik in die geveg afslaan.
Een Darksword -personeel op 'n reis na Skotland in die vroeë 2000's gesels met 'n inwoner in 'n kroeg in Edinburgh, en die plaaslike man verduidelik al die probleme wat die film gehad het - maar op die vraag of hulle die film werklik gesien het, antwoord hy: ' O ja, ek het dit al ses keer gesien. " Dit is duidelik 'n film wat groot kulturele impak veroorsaak het. Een van die mees herkenbare kenmerke van die Braveheart -film is die swaard wat William Wallace dra. Byna 'n fantasie -weergawe van 'n Skotse claymore, dit is heeltemal uniek onder filmswaard en histories geïnspireerde replika's. 'N Lang lem met 'n dubbele rand is getroud met 'n kruisvormige handvatsel en 'n lang handvatsel vir ekstra wringkrag tydens swaai, en 'n tradisionele Claymore -balpen voltooi die toebehore - dit is egter die ricasso wat werklik opval. Anders as ander swaarde van hierdie tipe, het die William Wallace Claymore 'n leer-toegedraaide ricasso, wat 'n gemaklike plek skep vir 'n vegter om sy greep te verkort vir werk van naby. Aanhangers van die film en aanhangers van die Skotse geskiedenis, kan albei die impak daarvan waardeer Braaf hart op die populêre kultuur gehad het - en hierdie swaard was deel van die impak. Soos die film self, is dit moontlik nie histories nie, maar dit is geïnspireer. Dit is moontlik nie in die verlede deur helde gedra nie, maar dit is verteenwoordigend van die swaarde wat hulle sou gedra het en 'n geïdealiseerde wapen vir 'n verafgode karakter in die filmgeskiedenis.
Een van die mees herkenbare kenmerke van die Braveheart -film is die swaard wat William Wallace dra. Byna 'n fantasie -weergawe van 'n Skotse claymore, dit is heeltemal uniek onder filmswaard en histories geïnspireerde replika's. 'N Lang, dubbele rand lem is getroud met 'n kruisvormige hak en 'n lang handvatsel vir ekstra wringkrag tydens swaai, en 'n tradisionele Claymore -balpen voltooi die toebehore - dit is egter die ricasso wat werklik opval. Anders as ander swaarde van hierdie tipe, het die William Wallace Claymore 'n leer-toegedraaide ricasso, wat 'n gemaklike plek skep vir 'n vegter om sy greep te verkort vir werk van naby. Aanhangers van die film en aanhangers van die Skotse geskiedenis kan beide die impak wat Braveheart op die populêre kultuur gehad het, waardeer - en hierdie swaard was deel van die impak en lees meer. Handgesmeed uit 5160 hoë koolstofstaal differensiaal, gehard teen 'n Rockwell van 60 aan die rand 48-50 in die kern. Toebehore: handvatsel van sagte staal: leer, donkerbruin toegedraai
2# Prima nocte
In 'n ontmoeting met sy edeles word Edward I gesien bespreek hoe hy die Skotte kan paai, en hy speel met die idee om die Engelse here die reg te gee om saam met lafhartige vroue op hul onkruiddag te slaap. Later, toe William terugkeer huis toe en in 'n onkruidviering beland, is hy getuie van hoe die bruid weggesleep word deur 'n wellustige Engelse edelman wat haar dwing om hom te gaan slaap. Dit staan ​​in Latyn bekend as Jus Primae noctis (regs van die eerste nag), ook bekend as Droit du seigneur (regs van die heer). Tdie bestaan ​​van so 'n gewoonte word lank betwis, maar daar is geen geval dat Edward I besluit het om dit in Skotland in te stel nie. In die film, Primae noctis, was net 'n oorsaak om die kyker sleg te vat teen die Engelse, die gunsteling slegte dinge van die keuse as dit kom by 'n onafhanklike oorlogsfilm.
Maar die film Edward, en later Robert the Bruce, noem in een van sy gesprekke met Wallace een ding wat die sleutel was om die Engels-Skotse konflik te verduidelik. Die situasie vir die Skotse adellikes was verwarrend, ook vir baie besette lande in Engeland. Selfs die oorlede koning van Skotland, Alexander III, het hulde gebring aan Edward I vir sy lande in Engeland. Dit het beteken dat ek vir die Skotse baronne, teen Edward, bedoel het om hul ryk Engelse state in gevaar te stel, en dit verklaar hul toegewydheid aan hom. Insluitend die toekomstige koning, Robert the Bruce.
Edward I op die hoër troon, en Alexander III aan die linkerkant. Laasgenoemde se dogter, Margaret, was verloof aan die toekomstige Edward II. Maar Margaret is in 1290 oorlede toe sy 7. was. Bron.
Gescand uit A. L. Rowse, The Story Of Britain, Londen 1979
William Wallace – Die ware verhaal agter Skotland se bekendste held
William Wallace: legendariese vegter, plaag van die Engelse en vreeslose kampvegter vir Skotse vryheid.
Die meeste van ons ken hierdie robuuste, geverfde Skotse held as gevolg van Mel Gibson se grootfilm uit 1995, 'n opwindende biopic wat uitloop op Wallace se brutale teregstelling deur die Engelse koning, Edward I.
Alhoewel Braaf hart Dit is ongetwyfeld 'n rolprentklassieke, maar dit is nog lank nie histories akkuraat nie en het eintlik 'n aantal mites oor William Wallace self voortgesit.
Gibson (regs) op stel saam met Scott Neeson, uitvoerende hoof van die 20th Century Fox. Foto deur Scott Neeson CC BY-SA 3.0
Moderne historici moet nou twee keer so hard werk om die mites te ontken, die legendes te dekonstrueer en die waarheid oor hierdie ontwykende Skotse held te vind.
Een van die redes waarom soveel mites rondom William Wallace gegroei het, is dat daar baie min historiese bronne is wat inligting oor sy lewe kan gee. Baie van wat ons wel weet, kom uit die geskrifte van Henry the Minstrel, andersins bekend as Blind Harry.
William Wallace venster. Foto deur Rob Farrow, CC BY-SA 2.0
Volgens die Skot is Blind Harry se verslag oor Wallace se lewe en opstand 150 jaar na die vermeende dood van die groot held saamgestel, en is dit geskryf om te vermaak eerder as om op te voed.
As gevolg hiervan is sy verhaal gevul met versierings, anachronisme en reguit fiksie. Desondanks het Blind Harry se geskrifte veral 'n invloed gehad op die vorming van die legende waarmee ons vandag so vertroud is.
Wallace uitgebeeld in 'n geskiedenisboek vir kinders uit 1906.
Wat weet ons dan van hierdie eerbiedige Skotse kryger? Volgens die BBC het Wallace geleef in 'n tyd van groot politieke onstuimigheid. Die dood van die Skotse koning Alexander III in 1286 veroorsaak 'n opvolgingskrisis wat dreig om die stamme uitmekaar te skeur.
Die Engelse koning Edward I, wat die geleentheid aangegryp het om die chaos te benut, het 'n nuwe koning, John Balliol, aangestel en gebruik dan sy nuutgevonde invloed om belasting op die beleërde Skotte te hef.
Kroning van Alexander II op Moot Hill, Scone.
Die Skotte het spoedig teen die Engelse opgestaan ​​en 'n reeks bittere stryd geloods wat die Engelse hegemonie noord van die grens net kon beklemtoon. Dit was binne hierdie onbestendige politieke konteks dat William Wallace in die geskiedenisboeke sou verskyn.
Volgens die legende, en die film Braaf hart, Wallace het sy pa aan 'n Engelse tirannie verloor toe hy nog net 'n seuntjie was, en is grootgemaak deur sy oom.
Wallace -standbeeld deur D. W. Stevenson in die Scottish National Portrait Gallery, Edinburgh. Foto deur Kim Traynor CC BY-SA 3.0
By sy terugkeer na Skotland word gesê dat hy in die geheim met 'n vrou met die naam Murron getroud is, en dit is haar moord wat hom in opstand teen die Engelse dryf. Daar is egter geen duidelike bewys dat enige van hierdie gebeure werklik plaasgevind het nie.
Ons weet wel dat Wallace in 1297 in Lanark verskyn het, en daar, onder leiding van 'n klein groepie mans, val hy die stad aan en vermoor die balju, William Heselrig.
William Wallace verwerp die Engelse voorstelle om sy arms neer te lê.
Hoewel Wallace moontlik 'n vermoorde vrou wreek, is daar geen bronne wat dit bevestig nie. Verder blyk dit dat hy teen 1297 reeds 'n outlaw was, en die bedoeling was om die Engelse te bestry.
Wallace was 'n gewelddadige en brutale guerilla -leier, en sy vroeë veldtogte was bedoel om die Engelse bewind in Skotland te destabiliseer.
Namate sy volgelinge gegroei het, kon Wallace meer en meer grond van die Engelse herower, en saam met ander Skotse adellikes, 'n ongekende nederlaag oor die Engelse kavallerie by die Slag van Stirling Bridge in September 1297.
'N Victoriaanse uitbeelding van die Slag van Stirling -brug in September 1297. Die ineenstorting van die brug dui daarop dat die kunstenaar beïnvloed is deur die blinde Harry se rekening.
Na hierdie beduidende Skotse winste, beide in Skotland en in die noorde van Engeland, is Wallace en Andrew de Moray aangestel as Guardians of Scotland.
Wallace se geluk was egter nie van toepassing nie. In Julie 1298 het Edward I 'n leër teen die Skotte gelei en 'n katastrofiese nederlaag in die Slag van Falkirk toegedien. Wallace se militêre reputasie is aan skerwe gelaat, en hy moes noodgedwonge hulp soek in die buiteland, saam met die Franse vyande van Engeland.
Wallace se verhoor in Westminster Hall. Skildery deur Daniel Maclise.
By sy terugkeer na Skotland, en sonder die broodnodige Franse steun, was Wallace 'n gejaagde man. Hy is uiteindelik in Augustus 1305 deur mans in diens van John de Menteith gevang en dadelik verhoor. Wallace is tot 'n verskriklike lot gevonnis: om opgehang, getrek en in kwartiere gehang te word, soos 'n verraaier.
Sy kop is op 'n piek by die London Bridge geplaas en elk van sy ledemate is na verskillende Skotse dorpe gestuur, 'n herinnering aan wat gebeur met diegene wat die Engelse durf trotseer.
Die National Wallace Monument is 'n toring op die top van Abbey Craig, 'n heuwel naby Stirling in Skotland. Fotokrediet BusterBrownBB CC BY SA 3.0
Volgens die Scotsman oortref die brutale werklikheid van Wallace se teregstelling selfs die grafiese heropvoering wat in die film plaasgevind het. English "justice " was dikwels 'n besonder wrede lot vir Skotse rebelle, en dit is hierdie vreeslike teregstelling wat in die historiese geheue van Skotland opgesweep is.
Die legendes rondom William Wallace is geneig om hom voor te stel as 'n Skotse nasionale held, gefokus op moderne ideale van vryheid en vryheid vir alle Skotte.
Dit is ongetwyfeld 'n anachronisme, en daar moet nie vergeet word dat Wallace self 'n gewelddadige en dikwels wrede kryger was wat besig was met die strewe na individuele mag en glorie eerder as die doel van 'n egalitêre samelewing.
Tog bly sy verhaal 'n belangrike baken in die geskiedenis van Skotse onafhanklikheid, en sy legende sal beslis nog vir baie jare digters, musikante en inderdaad filmmakers inspireer.
Braveheart: Feit of fiksie? Die ware William Wallace
Die naam William Wallace, wat eers slegs bekend was deur diegene wat die Skotse geskiedenis bestudeer het, het 'n algemene naam geword na die Oscar-bekroonde fliek van Mel Gibson Braaf hart is in 1996 vrygestel.
Maar net so aangrypend en vermaaklik as wat die film was, was dit egter nie besonder histories akkuraat nie. Terwyl William Wallace beslis 'n hardnekkige Skotse patriot was wat onvermoeid en woedend teen die Engelse heerskappy geveg het, het Mel Gibson redelike vryhede met die feite geneem toe hy sy film gemaak het.
Scott Neeson en Mel Gibson op die stel van Braveheart, 1995
Die man wat ons in die film sien, is meer 'n fiktiewe filmiese skepping as 'n voorstelling van die werklike historiese figuur wie se lewe gehul is in 'n mate van geheimsinnigheid as gevolg van flou rekords.
William Wallace was, kan ons met redelike sekerheid vasstel, gebore in 1270 in Elderslie, Skotland. Anders as die figuur wat uitgebeeld word in Braaf hart, Wallace was nie 'n gewone man nie, maar is gebore in 'n familie van minderjarige aristokrasie.
Volgens oorlewering is hy opgevoed deur die monnike van Paisley Abbey, alhoewel geletterdheid hom nie te ver van die einde van die 13de eeu sou laat onderskei van 'n aantal van sy mede -landgenote nie, hoewel geletterdheid (hoewel dit nog steeds beperk was tot 'n minderheid van die bevolking, veral op die platteland) word steeds meer wydverspreid.
As seun van 'n minderjarige edelman sou hy ook van kleins af iets van die kuns van die geveg geleer het. Hy sou die basiese beginsels van swaardmanskap sowel as perdry geleer het, hoewel dit nie bekend is of hy werklik as ridder opgelei is nie.
William Wallace -standbeeld, Aberdeen, Skotland
Omdat sy pa 'n grondeienaar was, sou Wallace waarskynlik ook ondervinding gehad het met jag en skiet met boë. Daar word ook vermoed dat hy 'n tyd lank as huursoldaat gedien het.
Wallace se vroeë jare is waarskynlik in vrede deurgebring. Die destydse heersende monarg van Skotland was Alexander III, 'n gewilde en bekwame leier wie se heerskappy oor die algemeen 'n tyd van vrede en stabiliteit was. Dinge het egter redelik drasties verander na sy dood in 1286.
Alexander III sterf sonder manlike erfgename, en 'n magstryd tussen verskillende faksies het gevolg. 'N Tyd lank het sy enigste afstammeling - sy kleindogter Margaret - op die troon gesit, maar sy is in 1290 oorlede.
Die gesukkel het voortgeduur, met John Balliol wat die troon van Skotland in 1292 opgeëis het. Dit was 'n tyd van onrus, met 'n paar Skotse adellikes wat Edward I (bynaam Longshanks) om hulp gevra het.
Edward, 'n ambisieuse man, het begin om mans wat aan hom lojaal was in hoë posisies te installeer en prominente Skotse edelmanne te omkoop.
William Wallace -standbeeld.
Koning John het in 'n openlike opstand teen koning Edward probeer om 'n alliansie met die Franse te sluit in 1296. Edward se reaksie was vinnig en brutaal. Hy het 'n Engelse mag gestuur om die koning te onttroon en die opstand te verpletter voordat dit kon begin.
Omstreeks hierdie tyd het William Wallace op die toneel gekom. 'N Jong man wat moontlik militêre ervaring opgedoen het, het Wallace in Mei 1297 'n suksesvolle opstand teen die balju by die Engelse garnisoen van Lanark gelei.
Terwyl Braaf hart verklaar dat die rede waarom Wallace Lanark aangeval en die balju, William Heselrig vermoor het, was dat die balju sy vrou vermoor het, dit blyk 'n onwaarskynlike verklaring, want dit blyk nie dat Wallace destyds getroud was nie.
Ongeag sy motiewe daarvoor, was die opstand 'n sukses. Die opstand van William Wallace het vinnig momentum begin kry, met baie Skotte wat na sy vaandel gestroom het om teen die Engelse besetters te veg.
Wallace in loodglas by sy monument in Stirling.
Wallace het kragte saamgesnoer met 'n Skotse edel wat sy saak, lord William Douglas, goedgesind was. Saam het hulle 'n suksesvolle aanval op Scone gelei, die stad ingeneem en die Engelse goewerneur, William de Ormesby, gedwing om te vlug.
Gelyktydige strooptogte en 'n soortgelyke opstand teen die Engelse besetting is in die noorde van Skotland gelei deur Andrew Moray, wat uiteindelik saam met Wallace saamgespan het.
Kort nadat hulle twee hul groeiende leërs gekombineer het, neem hulle deel aan die eerste groot geveg van wat die Skotse onafhanklikheidsoorlog geword het: die Slag van Stirling Bridge op 11 September 1297.
Wallace uitgebeeld in 'n geskiedenisboek vir kinders uit 1906
Wallace en Moray se leër was grootliks in die minderheid van die Engelse mag, wat uit ongeveer 3000 kavaleriste en 8000 infanteriste en boogskutters bestaan ​​het. Die Skotte het hulle ontmoet by die Stirling Bridge, 'n smal klipbrug oor die Stirlingrivier.
Die Engelse het die oggend die brug begin oorsteek, 'n proses wat 'n paar uur sou neem omdat dit so smal was. Wallace het die grootste deel van sy mag verborge gehou en sy manne teruggehou totdat soveel van die Engelse mag as wat hy geglo het hy kon uitwis, oorgesteek het. Op hierdie stadium het die Skotte vinnig die stryd aangesê.
Die Skotse infanteriste, gewapen met snoeke en spiese, het daarin geslaag om suksesvol te verdedig teen 'n Engelse kavallerie -aanklag. Hulle het die brug oorheers en die deel van die Engelse leër wat reeds oorgesteek het, omring en vermoor.
Hulle het meer Engelse oor die brug begin terugstoot terwyl die Engelse bevelvoerders aan die ander kant meer troepe probeer dwing het om die mans wat vermoor word, te versterk. As gevolg hiervan het die brug onder die gewig ineengestort, en baie Engelse soldate het verdrink.
Wallace en sy Skotte het 'n beslissende oorwinning behaal. Die lyk van Hugh de Cressingham, een van die Engelse bevelvoerders wat in die geveg dood is, is later deur die Skotte gevlek en stukke van sy vel is as aandenkings geneem.
In Braaf hart, Word Wallace uitgebeeld met 'n enorme klei in die geveg - wat nie heeltemal onakkuraat is nie, maar die swaard wat in die film gebruik word, verteenwoordig ook nie die tipe wat Wallace eintlik sou gebruik het nie.
Terwyl hy gesê het dat hy 'n groot tweehandige swaard gehad het (waarvan die handvatsel en die skede, nogal makaber, bedek was met die gedroogde vel van Hugh de Cressingham), sou dit kleiner gewees het en 'n ander ontwerp hê as die swaard wat uitgebeeld word in die fliek.
Na die slag by Stirling, is William Wallace en Andrew Moray uitgeroep tot voogde van die Koninkryk Skotland. Wallace het ongedeerd uit die geveg gekom, maar Moray is in November aan sy wonde dood.
Die latere Stirling Bridge
Na die dood van Moray het Wallace 'n reeks suksesvolle - en dikwels brutale - aanvalle in Noord -Engeland gelei en dorpe in Cumberland en Northumberland aangeval.
Edward I sou Skotland egter nie sonder 'n geveg prysgee nie. Hy was vasbeslote om sy nederlaag by Stirling Bridge te wreek. Hy stuur 'n groter mag, bestaande uit ongeveer 1 500 kavalleriste en ongeveer 25 000 infanteriste en boogskutters, om Skotland in April 1258 weer in te neem.
Wallace was nie bereid om die Engelse in 'n oop geveg te betrek nie, wetende dat sy numeries minderwaardige krag verpletter sou word. Hy het die Engelse weermag vir 'n paar maande vermy, en die gevolglike tekorte, onbetaalde lone en probleme om 'n groot leër oor groot afstande te beweeg, het byna 'n muitery in die Engelse magte veroorsaak.
Dit was waarop Wallace gehoop het, maar voordat die Engelse leër na Engeland teruggetrek het, is aan Edward I gerapporteer dat die Skotse leër naby Falkirk kamp opgeslaan het. Edward beweeg vinnig en besef dat hy uiteindelik die kans het om die Skotte in 'n oop geveg te betrek.
Wallace en sy manne het min keuse gehad as om te veg. Die Skotse spiesmanne en snoekmanne het in 'n aantal schiltrons gevorm (noue verdedigingsformasies met spiese en snoeke wat na buite strek) om kavaleriekoste af te weer.
Die Skotse boogskutters is egter op die vlug geslaan deur 'n Engelse kavallerie, terwyl die Walliese langboog verwoesting op die Skotse lyne gesaai het. Die Skotse kavallerie het ook teruggetrek, gedwing uit die veld deur die superieure Engelse kavaleriste. Dit het nie lank geduur voordat die Engelse die oorwinning behaal het nie.
Wallace het met sy lewe ontsnap, maar sy militêre reputasie was nou aan skerwe ná hierdie rampspoedige nederlaag. Hy bedank kort hierna as voog van die Koninkryk Skotland, maar bly toegewyd aan die oorsaak van Skotse onafhanklikheid.
He continued a guerrilla-like campaign against the English for several years and traveled to France to seek the assistance of King Phillip IV. While he did meet with Phillip, the king declined to aid him against the English.
William Wallace was eventually betrayed by a Scottish knight, John de Menteith, who handed him over to English authorities in 1305. Wallace was taken to London, where he was tried for treason – a charge he refuted, saying that he had never been one of Edward I's subjects. He was also accused of killing civilians in war.
Daniel Maclise, R.A. – The Trial of Sir William Wallace
His execution, on 23rd August 1305, was excessively brutal – a detail Braaf hart did get right. After being stripped naked, Wallace was dragged behind a horse through the streets of London.
When he reached the site of his execution, he was hanged, but before losing consciousness, the rope was cut so that he could suffer some more. His genitalia were cut off, after which he was eviscerated and his bowels were ripped out.
After all this horrendous brutality, his suffering came to an end when he was beheaded. His head was covered with tar and stuck on a spike above London Bridge as a warning to anyone else considering rebelling against King Edward.
Today, Wallace is remembered as a Scottish patriot and hero. A number of memorials and monuments have been erected to commemorate his life and deeds. The most famous of these is the National Wallace Monument, a tower overlooking Stirling, erected in 1869. And, of course, there is also Braaf hart, a stirring if inaccurate account of his life and deeds.
In the film's opening act Edward Longshanks is seen invoking Kus primae Noctis, a medieval legal right which allowed nobles to have sexual relations with subordinate women on their wedding nights.
There is however debate over the existence of the law, with medieval scholar Albrecht Classen claiming "practically all writers who make any such claims [of its existence] have never been able or willing to cite any trustworthy source, if they have any."
In Braveheart the Battle of Stirling Bridge, one of Wallace's forces most momentous victories, is missing two key elements: rebellion leader Andrew de Moray and, perhaps more crucially, the bridge.
Despite this the scene has gone down in film history as one of the best depictions of brutal medieval warfare, with CNN listing it as one of the best battles in cinema history.
The title itself has been tarred with the label of historically false.
The "Brave Heart" is a title used to described Robert the Bruce
Bruce's right hand man Sir James Douglas allegedly coined the name during a battle with Saracens en-rout to the holy land. Carrying the heart of his friend, Sir James is purported to have thrown the organ into battle and shouted "Lead on Braveheart, as thou dost!"
The heart was recovered and is said to be buried at Melrose Abbey.
Wallace's father's name was Alan Wallace, not Malcolm, and he would not have been killed when Wallace was a boy, according to historian Gary Stewart.
In fact, Stewart suggest that William's father, who was portrayed as being killed and hanged by English occupiers in Braveheart, was likely alive during his son's rebellion.
What about his uncle?
Uncle Argyle, portrayed by Brian Cox, was also a complete work of fiction.
Gary Stewart writing for the Scotsman notes that "an uncle or two may have indeed helped educate William as a boy."
Wallace is portrayed as a just hero from humble highland beginnings in Braveheart, but historians are in agreement that Wallace was from noble lowland stock.
The Sword was stolen from Monument on 8 th November 1936 by Scottish Nationalists at Glasgow University. The nationalists returned the sword upon realising how much distress they had caused.
The sword that is considered to be wielded in the hands of William Wallace, the legendary Scottish Knight, William Wallace, is one of the most iconic swords that have ever come in the history of mankind. Though debates and controversies keep revolving around this sword, you can never rule out the fact it holds significant historical importance. This article shall list a few of the mysteries that revolve around this sword.
Facts and figures about the William Wallace Sword
(1) Though the sword is named after William Wallace, there is a debate about if this sword was actually used by him.
(2) As a strange finding, testing conducted at the later stage revealed the fact this sword was made by casting the pieces of various other bladed together.
(3) It is yet unknown that when this famous sword was actually made.
(4) The name of the Swordsmith crafting this sword is not known yet.
(5) The construction of the sword features some technique that evolved several centuries after Wallace passed away.
(6) As no physical description about William Wallace is available, it is a mystery as how he managed to use this gigantic sword that weighs around 3 Kgs. It is assumed that he should be around 6 feet and 7 inches tall, abnormally taller than the average Scotts during his days.
(7) This sword is assumed to be fantasy-version of the conventional Scottish Claymore.
(8) As per the legends, the sword has some exceptional or supernatural powers in it that made William Unbeatable with this sword wielding in his hands.
(9) The sword has disappeared for several times in a span of 700 years.
(10) It stands a mystery as no account of such disappearances has been tracked till date.
(11) Some are of the opinion that William made the scabbard, belt and the hilt of this blade by killing and drying the skin of Sir Hugh Cressingham, the English Administrator, deployed in Scotland.
(12) The handle of the sword is significantly higher, compared with the average length of the handles of the Scottish swords during the 13 th
(13) The double guard design is atypicall with the traditional Scottish swords.
(14) This is strange to see a Scottish sword featuring leather-wrapped Ricasso that was not the usual traits of the Scottish swords, used during the times of William Wallace.
(15) The size of the sword is unusual for being used by someone, riding on the horseback.
(16) This celebrated sword got stolen for several times, but was retrieved back, till it was permanently taken to the Wallace Memorial Museum to preserve it.
(17) The sword features some strange tattoos cast on it. Even after the experts tried to decode the symbol, nothing came out of it.
(18) This sword is considered an evil and infamous by Englishmen as it tasted the blood of uncountable numbers of their fellow for several centuries.
(19) What is assumed to be the sword used by William Wallace, actually includes pieces of the swords that were proved to be built in the 16 th If this is to be believed, it is a mystery where the parts of the original sword lay in today's time.
(20) Though the Pommel of this sword features a typical Brazilian nut style, it holds some inspirations from the Vikiing style, as displayed by the lobe-style of the Pommel.
Kyk die video: Patricia Kaas - Quand Jimmy dit
U laat die fout toe. Voer ons bespreek. Skryf vir my in PM.
Copyright © qarkuberat.net | Die Wallace -swaard: is dit werklik deur die beroemde Skotse 'Braveheart' gedra?...