Net soos Dorian Gray se portret, is Trump 'n weerspieëling van die siel van Amerika
Geskryf deur Matthew A. Sears
in 'Die foto van Dorian Gray, 'bly die protagonis jeugdig terwyl 'n portret van hom verouder. (Shutter)
Soos baie opgemerk het, het die president van die Verenigde State, Donald Trump bevat die heel slegste Amerikaanse eienskappe. As 'n mens Amerika se ondeugde karikasieer, van bombastiese tot narcistiese, hartelose individualisme en giftige machismo, sal jy met iemand vorendag kom wat baie soos Trump lyk.
Deur die president deur al die foute van Amerika in te boei, stel ondersteuners van Joe Biden en die Demokratiese kaartjie te veel vertroue in die verkiesingspolitiek. Die verwydering van Trump sal Amerika se foute nie uitwis nie. In plaas daarvan, soos die Ierse dramaturg Oscar Wilde Die foto van Dorian Gray, Trump is net 'n weerspieëling van Amerika se siel.
Stem in alle opsigte en neem andersins deel aan die verkiesingspolitiek. Maar moenie wegskram van die pynlike proses van selfondersoek om doeltreffende maniere te ontdek om verdeeldheid te genees en ongeregtighede in u eie lewe en kring aan te spreek nie.
Van my kant het ek daarna gestreef om die maniere waarop ek by die status quo gebaat het, te leer en 'n paar konkrete stappe gedoen om diegene wat weggelaat is beter te verstaan ​​en te ondersteun. Daar is baie dinge wat ons op 'n baie meer gereelde basis kan doen as om elke paar jaar te stem, en baie nader aan die huis. In my eie konteks as 'n blanke setlaar in Kanada, hierdie boek - wat die Indiese wet van Kanada en die gevolge daarvan verklaar - het gehelp.
Eerste gepubliseer in Lippincott's Monthly Magazine in 1890, en dan 'n jaar later in uitgebreide boekvorm, Die foto van Dorian Gray is Wilde se aanpak van die Faustiaanse winskopie. Daarin maak die protagonis 'n ooreenkoms met die duiwel vir korttermynwins, gevolg deur 'n onvermydelike ondergang.
Dorian se ondergang
In Wilde se roman sit die jong Dorian Gray vir 'n portret wat sy vriend Basil Hallward skilder. By die sien van die skildery word Gray getref deur sy jeugdige skoonheid en lewenskragtigheid, en hy wanhoop dat hy, anders as die skildery, sal verouder en verval. As hy net so jeugdig soos die skildery kon bly!
Onbewustelik, deur dit te wens, sorg Gray dat die skildery self die verwoesting van die eeu en die verdraaiing van goddeloosheid sal aanneem, terwyl Gray self jonk en onbesmet bly deur sy optrede, al is dit selfsugtig en boos.
Aanvanklik verskrik deur hierdie situasie en afgestoot deur die skildery namate dit al hoe sinister word, gee Gray homself oor aan 'n lewe van hedonisme, en laat hy baie verwoeste lewens agter. Teen die einde van die roman - spoiler alert! - Gray word gek deur sy belaglike gevolge-vrye lewe, en erken dat alhoewel hy die fisiese gevolge van sy optrede vermy het, sy siel net so skuldig is as wat die skildery afstootlik is.
Vasgevang in 'n kringloop van ander seermaak en 'n onvervulde en sinlose lewe van basiese plesier lei, wend Gray hom na die skildery as die oorsaak van sy onvermoë om ten goede te verander.
Uiteindelik druk hy 'n mes deur die skildery om dit te vernietig en die houvas op hom te breek, maar slaag net daarin om homself dood te maak. Die skildery keer terug na sy vorige skoonheid, aangesien die gedraaide en nuut verouderde liggaam van die regte Dorian Gray dood op die vloer lê.
'N Kunstenaar se interpretasie van 'n jong Dorian Gray wat met sy sinistere portret omgaan. (Shutter)
In 'n sekere sin is Amerika gelukkig om in Trump 'n skokkende beeld te hê van sy eie oordadigheid en verdeeldheid. Skokkende beelde het immers die mag om, wel, te skok. En soms het 'n stelsel 'n skok nodig om homself reg te stel.
Kanada het baie van dieselfde laste as Amerika, waaronder groeiende ongelykheid, 'n siniese politieke klas wat buite voeling is en sy eie demone van historiese en sistemiese rassisme en uitsluiting, maar dit bly vir baie Kanadese maklik om te sê: 'Wel, by ons woon in Kanada! "
Sonder 'n figuur soos Trump wat hul sondes weerspieël soos Dorian Gray se afskuwelike portret, is Kanadese moeiliker om te reageer op die ongeregtighede en ongelykhede rondom hulle. Trump bied 'n nuttige fokuspunt.
Maar so 'n fokuspunt loop die gevaar om 'n sondebok te word.
Selfs al sou hulle die afgelope vier jaar vererger wees, was Amerika se dringendste probleme - soos die verdieping van verdeeldheid in alles van inkomste en welvaart tot politieke sienings, afgryse wat desperate immigrante aan die suidelike grens in die gesig staar en 'n absurd partydige Hooggeregshof - Trump voorheen bestaan ​​het en hom sal oorleef.
Verkiesingspolitiek tot op hierdie stadium, en selfs die administrasies van sogenaamde "goeie" presidente, het hierdie dringende probleme in intensiteit gesien groei, en 'n Biden-presidentskap sal dit beslis ook doen.
Soos Dorian Gray, is Amerika die rede vir 'n afrekening met sy eie siel. Die verwydering van Trump sal niks meer help as om Grey se portret te vernietig nie.
Oscar Wilde het sy protagonis gebruik om lewer kommentaar op laat 19de-eeuse Engelse hoë samelewing. Alhoewel Dorian Gray 'n ekstreme voorbeeld is van die hedonisme en die traagheid van die ryk aristokrasie - 'n karikatuur, selfs - wil Wilde beslis vir sy tydgenote hulself op die bladsye van sy roman sien. Goeie literatuur, soos alle goeie kuns, moet ons krities laat nadink oor ons wêreld en ons plek daarin. Die beste literatuur het die vermoë om ons te skok tot 'n nuwe bewustheid en selfs konkrete optrede.
Baie kunswerke is ter sprake gebring om kommentaar te lewer oor die huidige gebeure, soos Margaret Atwood s'n Die Diensmaagd se Tale. Ek stel dit voor Die foto van Dorian Gray moet ons daaraan herinner dat die prentjie self nooit die probleem was nie.
In plaas daarvan het die prentjie net die duisternis van Gray se eie siel onthul, net soos Trump die duisternis in Amerika se siel (en die siel van baie ander nasies buiten) blootlê.