Wat ons eet/ hoe ons boer-Wat beïnvloed klimaatsverandering? - Solidariteit WêreldSolidariteit Wêreld
Tuis › Nuuskantoor › Wat ons eet/ hoe ons boer-Wat beïnvloed klimaatsverandering?
Wat ons eet/ hoe ons boer-Wat beïnvloed klimaatsverandering?
Herlewingsboerdery (ook bekend as regeneratiewe boerdery) het nie ’n duidelike definisie nie, maar kan beskryf word as ’n boerderymetode waar stappe geneem word om verliese te verminder of te verhaal, en dit sluit voedingstowwe en kweekhuisgasse in.
Dit is soortgelyk aan bewaringsboerdery deurdat dit die gebruik van stoppelretensie, wisselbou en die minimum versteuring van die grond kombineer om grondgesondheid te bevorder. Dit is egter op ’n hoër vlak as gewone bewaringsboerdery aangesien dit die inkorporasie van dekgewasse, kompostee, kompos en mis insluit om sintetiese kunsmisstowwe, plaagdoders en genetiese gemanipuleerde organismes (GMO’s) te vermy.
Herlewingsboerdery se doel is om in wese die natuur na te boots eerder as om teen die natuur te werk. Dit is gebaseer op die begrip dat grond ’n lewende, dinamiese ekosisteem is en nie net ’n groeimedium is nie.
Volgens Prof Buz Kloot, van die Universiteit van Suid-Carolina in die VSA is herlewingsboerdery gebaseer op “geestesgesindheid oor grondgesondheid”, wat daaroor handel “om meer na te dink oor wat jy doen en waarheen jy met jou landbou-produksiepraktyke gaan.”
Grond het ’n buitengewone vermoë om koolstof te berg en kan gesien word as die sleutel tot klimaatsvolhoubare landbou. Daar is meer as drie keer soveel koolstof in die wêreld se grond as in die atmosfeer en wetenskaplikes meen dat landbougrond selfs meer koolstof sal kan opneem deur beter bestuurspraktyke te implementeer.
Plante absorbeer koolstof uit die atmosfeer deur fotosintese en plaas dit dan deur hulle wortelstelsels in die grond. Meer koolstof word deur die organiese materiaal asook deur mikroörganismes in die grond gestoor. Om koolstof egter op te neem moet grond lewendig en gesond wees.
Vir dekades lank is die gewone praktyk vir boere om hulle landerye te ploeg, met kunsmis te strooi en dan met onkruiddoders te spuit. As gevolg van al die insette het grond minder koolstof begin opneem en in sommige gevalle ook koolstof begin verloor.
Wat is belangrik? Wat ons eet of hoe ons boer?
Regoor die wêreld word daar gepraat van alternatiewe voedselbronne. Van insekte tot plantgebaseerde voedsel. Hierdie oproepe is gebaseer op die kommer rakende klimaatsverandering. Daar is egter ’n ander rewolusie wat besig is om plaas te vind. Die rewolusie is besig om die landbouwêreld om te keer en te verander, alles vir die beter.
Danie Slabbert boer buite Reitz in die Vrystaat. Hy boer onder andere met 500 Drakensbergers en gevlekte Nguni-beeste asook met mielies.
Danie sê dat hulle bloot die natuur probeer naboots. Hy verwys na diere en hul migrasiepatrone van 200 jaar gelede.
Groot dele van Suid-Afrika bestaan uit grasvelde. Hierdie grasvelde het voorheen as voer gedien vir miljoene migrerende bokke. Volgens Danie was daar deur die loop van tyd baie minder bokke want hulle is uitgeskiet en daarom het baie van die vlaktes koring- en aartappellande geword.
Omdat daar nog baie grasvelde oor is, boots Danie die natuur na om die natuurlike kringloop te herskep.
Die ekoloog Allan Savory, het ’n kontroversiële stelling gemaak. Savory se teorie voer aan dat alles wat ons oor die handhawing van natuurlike landskappe weet, verkeerd is.
Hy voer aan dat in plaas daarvan om bang te wees vir oorbeweiding en om vee van die land af te neem om dit te laat rus, moet die meeste weivelde meer vee toevoeg, omdat hul beweging en hul afval asook hulle rondgeslompery terwyl hulle wei, grasse stimuleer om te groei. As grasvelde hulleself herstel dan bind hulle koolstof op en dus verhoog die digtheid van beeste en ander weidiere nie net die koolstof opname in die omgewing nie, maar beskerm ook die omgewing teen klimaatsverandering.
Dit is ook presies wat Slabbert op sy plaas gedoen het. Hy het die land verjong deur sy veekudde drasties te vermeerder. Hy sit sy diere in ’n reghoekige grasveld met ’n lae draad omheining. Hulle vreet vir etlike ure voordat die draad gelig word en die vee dan na die volgende deel beweeg.
Op dié manier is hulle altyd aan die beweeg en eet hulle nie slegs selektief nie, nes ’n migrerende kudde. Die metode staan bekend as ultra-hoëdrukbeweiding en volgens Slabbert vul die beeste op dié manier die land aan.
Baie klimatoloë volg die konvensionele denkwyse dat vee sleg vir die omgewing of te wel klimaatsverandering is. Volgens sommige statistieke dra vee ongeveer 14% by tot wêreldwye emissies. Volgens navorsers by UC Davis, die Universiteit van Kalifornië, lewer ’n bees elke jaar ongeveer 220 pond (byna 100 kg) metaan per jaar. As ’n mens dié benadering volg is dit verseker baie kweekhuisgasse wat elke jaar in die atmosfeer vrygelaat word.
Navorsers aan die Texas A&M Universiteit onder leiding van Professor Richard Teague het egter bevind dat selfs matig doeltreffende weidingstelsels meer koolstof in die grond plaas as wat vee uitlaat.
Onder die mantel van vooruitgang
Waarom sal boere steeds gebruik maak van chemiese stowwe al is daar bewyse dat dit nie volhoubaar is nie?
Om weg te beweeg van chemikalieë kan op die korttermyn tot laer opbrengste lei. Dit neem dus baie meer tyd vir boere om hul opbrengste op te stoot sodat hulle genoeg opbrengste kan lewer wat vir hulle ’n beter wins kan lewer, indien hulle wegbeweeg van chemikalieë.
Die meerderheid studies bewys egter dat om te ploeg, bemesting te gebruik asook die gebruik van chemiese plaagdoders op die grond en gewasse, die langtermyn gesondheid van die grond belemmer.
Tradisioneel gesproke werk die resep om chemiese stowwe te gebruik seker uitstekend. In Amerika het landbouproduksie volgens die Amerikaanse departement van landbou tussen 1948 en 2015 met 170% gegroei. Boere in Amerika het in 2015 alleenlik 22 miljoen ton kunsmis vir landbouproduksie gebruik.
Volgens Art Cullen, ’n joernalis wat sy loopbaan in Iowa in die boerderygemeenskap spandeer, is daar ook min aansporing in ondernemings en onder boere om hernuwingsboerdery te beoefen wat sodoende die gebruik van chemikalieë sal beperk.
Hy sê ook dat boere in die VSA deur die regering gesubsidieer word om meer koring en ander gewasse te plant as wat die mark vereis. In Suid-Afrika is daar egter min tot geen subsidiëring vanaf die regering en boere word aan hulle eie inisiatief oorgelaat.
Volgens Cullen kan boere betaal word om koolstof in die grond te bind deur hulle selfs ’n dollar meer te betaal om gras te plant. Hy noem dat boere dié geleentheid sal aangryp as dit finansieel lonend is.
In Suid-Afrika sal boere egter groter winste sien omdat hulle minder addisionele voeding sal hoef aan te skaf omdat die veld genoegsame weiding bied deur die natuurlike groei van grasvelde sonder dat hulle addisionele geld moes spandeer omdat hulle kuddes verantwoordelik is vir minder uitgawes. Dié ekstra wins kan ook gebruik word om meer vee aan te skaf.
Dit is ook nie ’n proses wat oornag hoef te gebeur nie en boere kan geleidelik oorskakel na die metode.
Boere is kundiges en daar is niemand anders wat hulle grond so goed soos hulle ken nie. Die vraag is egter of finansiële aansporing wat slegs op die korttermyn lonend is gaan voortduur en of boere bereid is om die balans terug te win sodat die natuur sy werk kan doen. Die natuur kan op sy eie wyse en tyd klimaatsverandering veg en die balans tussen die mens en die natuur herbalanseer en sodoende steeds sorg vir ’n grondryke én ryk toekoms.