Uiteindelik het mens volgens my, benewens ook besondere geduld, ‘n sekere monsteragtige sin vir humor nodig vir (wat) Derrida (wys), oftewel ‘n smaak om huis te kan hou met hom(/daarmee), d.w.s. hy(/dit) dwing op ‘n manier Nietzsche se Groot Gesondheid – daardie lag en dans buite die huis – op ‘n mens af. Nou ja, toe. ‘n Mens kan dit nie verhelp om te wonder watter onlangse Afrikaanse roman vir ‘n soortgelyke prys in aanmerking behoort te kom nie … My nominasie sou beslis die volgende passasie uit Alexander Strachen se Dwaalpoort wees: “My hande het agter haar rug ingevat. En rondom die troon was daar 24 trone, en op die trone het ek die 24 ouderlinge sien sit, bekleed met wit klere; en hulle het goue krone op hulle hoofde gehad” (Op. 4:2-4). In die lang geskiedenis van die Hertzogprys was daar gevalle waar die prys geweier is: Langenhoven in 1927; Van Wyk Louw in 1937; Breytenbach in 1984 (Kapp, 2009: 164, 199 en 223). Krige het die Akademie se vertaalprys van die hand gewys in 1969 en André P. Brink die Gustav Prellerprys in 1994.