Vyfde Franse godsdiensoorlog - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Die agtergrond van die Franse godsdienstige oorloë moet bekend wees om die verloop van die oorloë tussen 1562 en 1598 te verklaar. Die rol van individue - soos Catherine de Medici - voor 1562 is belangrik in die begrip van die kompleksiteite wat tydens die oorloë ontwikkel het.
Henry II is in 1559 oorlede.
'Sy dood was soos die sluise wat in 'n vloed verdwyn. Met sy dood is die waters vrygelaat. " (N. Sutherland)
Die kort regeringstyd van Francis II is oorheers deur intriges in die hof en familie. Francis was nooit in 'n goeie gesondheid nie en dit is benut. Sy vrou, Mary, Koningin van die Skotte, het verseker dat die Guise-gesin invloedryk by die hof was. Die koning se ma, Catherine de Medici, wou egter verseker dat die Medici-familie se invloed sterk bly. Gedurende die regering van Henry II het Catherine op die agtergrond gebly soos 'n pligsgetroue vrou. Toe haar seun koning was, het sy haarself aangevoer - die minste van alles het sy toegelaat dat haar gesin deur die Guise-gesin vervang word. Catherine het geleef in 'n era waarin geen adellike familie vertrou kon word nie. Haar enigste doel was om haar kinders te beskerm maar die posisie van die koninklike familie is erg ontneem deur die ontydige dood van Henry II. In die beskerming van haar siek seun het sy moed en vindingrykheid getoon.
Catherine wou die invloed van die Guise-gesin beëindig. Die familie Guise is deur die Bourbon-gesin uitgedaag. Anthony van Bourbon was van mening dat hy as koning Consort van Navarra regent van Frankryk moes word. Hy het egter nie die nodige persoonlikheid gehad om homself te beaam nie en sy jonger broer Condé kom tot die gevolgtrekking dat slegs krag sou werk.
Aan die begin van 1559 was die monargie onder Henry II sterk en was sy posisie onaantasbaar. Die edeles het geweet waar hulle plek is, selfs al hou hulle nie van hierdie posisie nie!
Aan die einde van 1560 het die monargie nie net swak gelyk nie, maar ook swak. Die drie groot adellike families het hierdie geleentheid gebruik om hul ou mag en invloed weer te gee.
Die Montmorency-gesin is uit die hof verwyder en hul invloed is beëindig. Hulle wou dit regstel. Die familie Guise het hul status by die hof betwis deur die Medici- en Bourbon-families. Die Bourbon-familie wou hul status as Frankryk se senior adellike familie behou, maar in Anthony de Bourbon het hulle 'n swak leier gehad. In Louis, prins van Condé, het hulle 'n potensieel meer charismatiese leier gehad ... maar hy was 'n onvoorspelbare hotkop.
In 1560 is beplan dat gewapende Hugenote in die kasteel by Amboise sou konsentreer waar Francis II gebly het. Die plot het twee doelstellings;
om al die Guises wat daar woon, dood te maak om Francis II te ontvoer en hom as 'n bedingingsbron te gebruik om alle godsdienstige griewe reg te stel en om die oorlewende Guises formeel uit die hof te laat verwyder.
Condé wou gesien word as 'n leier van godsdienstige verdraagsaamheid en godsdiensvryheid. Sy hoofdoel was egter om homself voor die hof en die monargie te stel en homself die invloedrykste persoon by die hof te maak.
In Maart 1560 was die plot gereed. Dit het een groot mislukking gehad. Hoe beweeg jy snags in 'n groot groep gewapende ruiters sonder om aandag te trek? Die plan was 'n ramp en dit het misluk. Die mans is behoorlik afgerond en sommige van die mans is by Amboise opgehang of in die graf daarvan verdrink. Na 'n ewe onsuksesvolle tweede poging van Condé, is Anthony beveel om sy broer voor die hof te bring. Hy is in November 1560 tereggestel en ter dood veroordeel. So 'n voorval sou onder Henry II ondenkbaar gewees het, maar binne 'n jaar het die mag en mistiek van die monargie begin versleg.
In Desember 1560 is Francis II oorlede en Condé het die straf ontkom. Die dood van Francis het 'n reeds brose situasie vir die monargie verander. Die nuwe koning was Charles IX - hy was slegs 9 jaar oud en weer was 'n regent nodig. Anthony van Bourbon en Catherine het hulself voorgestel. Die Guise-familie sal nie 'n Bourbon-regent verdra nie en Catherine was nie bereid om die Guise-familie deur die Bourbon's te vervang nie.
Anthony is oorreed om afstand te doen van sy eis en hy aanvaar die titel van lord-luitenant van Frankryk terwyl Louis 'n formele kwytskelding ontvang het. Catherine is as regent aangestel en sy het die Estates-generaal ontbied om in Orleans te vergader - 'n seldsame trek in Frankryk. Daar is waarskynlik twee redes waarom sy dit gedoen het:
sy wou hê dat die godsdienstige probleme van Frankryk moet regkom. sy wou 'n groot subsidie ​​hê om koninklike skuld te betaal.
Die vergadering het weer vir Catherine aangebreek, aangesien die Derde Landgoed geweier het om te stem vir die geld wat aan die kroon gegee sou word, en daarop gewys dat die Katolieke Kerk, hoewel die kroon moontlik arm is, baie ryk was in Frankryk. Die Derde Landgoed vra vir godsdienstige verdraagsaamheid wat deur 'n nasionale raad geformuleer sou word. Catherine was 'n voorstander van godsdienstige verdraagsaamheid en hoewel sy 'n katoliek was, het sy gevoel dat die Raad van Trent die godsdienstige situasie van Wes-Europa deur die styfheid erger gemaak het en dat die uitsprake daarvan nie die versoening van Christene moontlik gemaak het nie. Catherine wou 'n godsdienstige skikking vir Frankryk alleen hê, omdat 'n Europese Europese groothandel onbereikbaar blyk te wees. Haar posisie het die pous, Pius IV, nie behaag nie.
Catherine het die verteenwoordigers van die Hugenote en die Katolieke 'n beroep gedoen om in September 156 by Poissy te vergader. Hulle het vergader tot Oktober 1561. Uit die vergadering het die Poissy Colloquy. Die vergadering se taak was om te versoen - maar dit het misluk. Die twee groepe het oor fundamentele kwessies soos die rol van die sakramente, die waarde van relikwieë, ens. Betoog en 'n kloof het tussen die twee ontstaan ​​wat nie kon verbreek nie. Poissy het misluk, en as dit iets gedoen het, het dit waarskynlik die godsdienstige saak vererger, en dit lyk asof die vergadering beklemtoon wat die twee kante van mekaar onderskei, in teenstelling met wat hulle verbind het.
Ondanks hierdie terugslag, glo Catherine dat 'n skikking met die Hugenote noodsaaklik was vir die stabiliteit van Frankryk. Politieke stabiliteit in Frankryk was vir Catherine baie belangriker as haar eie persoonlike oortuigings. Sy was 'n politique - iemand wat hul land eerste stel en persoonlike oortuigings tweede. Haar hoofdoel was om die koninklike gesag te verhoog en te versterk en die bedreiging van 'n burgeroorlog het dit kennelik ondermyn. Haar begeerte na godsdienstige verdraagsaamheid was in skrille kontras met die grootmoedigheid wat die Franse samelewing verraai.
"As ek sien dat die arme mense verbrand, geslaan en gepynig is, bloot om hul godsdienstige opinies te handhaaf ... moet ek glo dat daar iets is wat die mens se verstand te bowe gaan." (Catherine de Medici)
Haar verligte houding word die beste getoon deur haar lang gesprekke met Theodore Beza, rektor van Genève Akademie wat deur Calvyn tot stand gekom het. Beza is uitgenooi om Poissy by te woon. Haar ontmoetings met hom was om godsdienstige kwessies te bespreek, maar deur die senior Katolieke edele families is dit anders geïnterpreteer. Daar was 'n werklike vrees dat die Regent van Frankryk op die punt was om hulle tot die Calvinisme (die Hugenote) te bekeer nog voor Poissy, en in antwoord op hierdie 'bedreiging' het Guise en Montmorency hul tradisionele wedywering laat vaar en met 'n vooraanstaande militêre bevelvoerder, Marshal Saint-André , vorm hulle die driemanskap in die lente van 1561. Hulle doel was eenvoudig: om die Katolieke Kerk te bewaar, selfs indien nodig. Hulle het selfs hulp van Spanje oorweeg as dit nodig was. Dus is die tradisionele vyandskap tussen Frankryk en Spanje binne 'n baie vinnige tyd laat vaar - dit was die snelheid waarmee die situasie in Frankryk verander het. Dit lyk of die Poissy-vergadering bevestig wat hulle gevrees het.
Die beëindiging van die mislukking van die Poissy-vergadering moes hul vrese besleg het, maar as dit iets was, het dit hulle versterk, aangesien Beza nog twee maande by die hof kon bly. Om hul woede te toon oor die hele logika agter Poissy en die teenwoordigheid by die koninklike hof van Beza, het Guise, Montmorency en Saint-André hul hof onttrek en hul volgelinge saamgeneem. Alhoewel dit nie net 'n gebaar was nie, het dit baie ernstige gevolge vir die monargie gehad.
'N Vierde persoon, Anthony van Bourbon, het saam met hulle aangesluit. Hy het homself met die Triumvirate verbind, aangesien hy nou gevoel het dat hy die regent van die land moet wees. Guise en Montmorency het dit ook duidelik gestel dat hulle Anthony se vrou ondersteun in haar eis vir die Spaanse Navarra - en sodoende die groepe nog meer saamgevoeg het.
Hoe het Catherine gereageer op die drie magtigste mans wat aan die hof onttrek het?
Sy doen 'n beroep op verteenwoordigers van die Royal Council and Parlément om 'n godsdienstige skikking te bewerkstellig wat geskille vir eens en altyd sou beëindig. Dit lei tot die Edik van Saint Germain in Januarie 1562. Dit verklaar dat;
die Hugenote was gewaarborgde vryheid van gewete en openbare eredienste in openbare sentrums was verbode (aangesien dit openbare wanorde kan veroorsaak), maar dit is toegelaat in die voorstede. die Hugenote het toestemming gekry om sinodes en konsistorieë te skep. die Edik het die bestaan ​​van die Hugenote formeel erken.
Die bevoorregte posisie van die Katolieke Kerk is nie bedreig nie.
Die Edict was egter niemand tevrede nie. Die Hugenote wou meer hê as wat aan hulle gegee is, terwyl die Katolieke glo dat dit die begin was van die opbreek van die Katolieke Kerk in Frankryk. Hierdie poging van Catherine om stabiliteit en verdraagsaamheid in Frankryk te bewerkstellig, het misluk bloot omdat die Katolieke geen kompromie wou hê nie en die Hugenote veel meer wou hê as wat hulle aangebied is.
Guise het geweier om die Edict of Saint Germain te erken en sodoende verklaar hy effektief dat hy weier om koninklike gesag te aanvaar, aangesien die inisiatief van Catherine gekom het. Sy besef dat sy geïsoleer is sonder die ondersteuning van die drie hoofgesinne in Frankryk, en sy het Beza en Coligny gevra om die militêre krag van Hugenote te laat hoor.
In 1562 het die Hugenote 2.150 gemeentes met geld en mans gehad. Die historici voel nou dat die Hugenote die optrede van Catherine vertolk as 'n verbintenis om daarmee saam te werk. In die lente van 1562 was die stabiliteit van Frankryk baie broos. Al wat nodig was, was 'n voorval wat 'n burgeroorlog kon veroorsaak, en dit het gebeur met die 'Massacre of Vassy'. Oordrag saam met 'n paar van sy gewapende ondersteuners het op 'n paar Hugenote afgekom wat in die openbaar aanbid - wat onwettig was. Hy het beveel dat hulle moet stop wat hulle geweier het om te doen. 'N Geveg het gevolg en ongeveer 30 Hugenote is dood en ongeveer 100 beseer. Toe die nuus Condé bereik, het hy beveel dat alle Hugenote-soldate hom in Orleans moet ontmoet. Die Triumvirate marsjeer na Parys.
Catherine het Condé om hulp geroep. Dit het hy geweier om te gee, omdat hy 'n situasie verkies waarin die monargie swak blyk te wees, aangesien dit die beste by sy bedoelings pas. Catherine het geen ander keuse gehad as om met Guise en die ander lede van die Triumvirate saam te gaan nie.