OEFENNOTAS: BEWUSTHEID EN DIE LIGGAAM - TAOÏSME - 2022
Wat visuele tekenprente effektief maak - opwindend, snaaks, uitlokkend - is dikwels die toneelstuk tussen subjektief en objektief - of ons kan 'privaat' en 'openbaar' sê - elemente van die ervaring van die karakters. Deur die gebruik van denkborrels en spraakborrels, kan die tekenprenttekenaar gelyktydig uitbeeld wat die karakters dink of voel (verteenwoordigend van hul privaat / subjektiewe ervaring) en wat hulle hardop sê (verteenwoordigend van hul publiek / objektiewe aanbieding). In die lokaal van die film, Woody Allen is 'n meester in die skep van 'n soortgelyke effek, deur die oorleg van sy karakter se denke-proses met wat die karakter praat vir almal om te hoor. Die plesier om 'n Woody Allen-film te besigtig, kom grootliks daaraan toe dat u gelyktydig toegang het tot hierdie twee funksioneringsgebiede.
In 'n tekenprent of 'n Woody Allen-film (of soortgelyke) film word tipies die aanwesigheid of afwesigheid van hierdie of daardie fenomenale voorwerp in 'n tekenprent of 'n Woody Allen-film (of soortgelyke) berig. So rapporteer 'n karakter byvoorbeeld dat dit sleg of goed voel, gemaklik of siek is, tevrede of ontevrede is met betrekking tot sekere omstandighede. Dit is baie minder gereeld dat die verslag oor niks anders gaan as die eenvoudige feitebewustheid, die gevoel van bewustheid op sigself nie.
Weë van verkenning
'N Vraag wat sentraal staan ​​by nie-geleidelike geestelike ondersoek is: Wie of wat kan so iets ervaar of sê - dat hulle daarvan bewus is? Is dit 'n liggaam wat bewus is? Is dit 'n gedagte wat bewus is? Is dit bewustheid self (ook die Tao) wat bewus is? En as laasgenoemde, tot watter mate is hierdie bewustheid wat homself bewus is afhanklik van 'n liggaam en / of 'n gees?
As die woorde wat ek bewus word hardop uitgespreek word, is dit duidelik dat die betrokkenheid nie net van 'n gees (met taalvermoë) is nie, maar ook van 'n fisieke liggaam, met sy akkoorde, lippe en tong en verhemelte alles waarvan nodig is om hierdie woorde hoorbaar te artikuleer, op so 'n manier dat hulle deur ander gehoor kan word, dws om die openbare domein te betree. Of, sans speech, die liggaam se hande en vingers beweeg an pen op papier, of druk die sleutels op computern rekenaar se sleutelbord, om writtenn skriftelike verslag te skep.
Wanneer die woorde wat ek bewus is spoken intern wanneer ons dit vir onsself stil sê daar duidelik is die betrokkenheid van 'n gees, met kognitiewe vermoëns wat voldoende is om die sin te formuleer.
Tog bestaan ​​die ervaring self, bloot deur bewus te wees, voor die vorming van die eksterne of intern gesproke verslag en bly voortbestaan, nadat die woorde gespreek is. Hierdie ervaring van bewustheid is die nie-fenomenale verwysing van die woord bewustheid en van die sin Ik is bewus. So 'n ervaring is diep subjektief. Dit het die gevoel dat ek die beste moet wees my eie . Dit is wie ek die belangrikste is.
Is intimiteit persoonlik?
En tog impliseer die diep subjektiewe en intieme aard van so 'n ervaring nie noodwendig dat dit persoonlik is nie, dit wil sê dat dit uniek is tot, beperk deur, of op enige manier afhanklik is van 'n individuele menslike liggaamsmind, gelokaliseer is. in ruimte en tyd. Alhoewel ons gewoonlik aanvaar dat dit die geval is, is dit nog nie vasgestel nie. (Vandaar die sogenaamde harde probleem van die bewussyn.)
In werklikheid is daar nou oortuigende wetenskaplike bewyse vir die bestaan ​​van nie-plaaslike kommunikasie tussen mense, dit wil sê kommunikasie wat nie van 'n ruimtydsein afhanklik is nie. Sulke resultate wys, ten minste afleidend, in die rigting van 'n nie-plaaslike veld van bewussyn, waardeur sulke seinlose kommunikasie bemiddel word. (Raadpleeg Amit Goswami vir meer inligting oor hierdie eksperimentele resultate.)
Quantum Leap: Awareness & NDE s
Byna-dood ervarings bied ekstra nadenke, soos soortgelyk. Onder die wat ek gehoor het, vertel Anita Moorjani my gunsteling. Hoekom? Omdat sy nie net in staat was om die gebeure in en om die vertrek waarin haar kanker gery en (medies gesproke) onsbewuste en die komiese liggaam lê, in helder besonderhede te vertel nie. maar ook, toe sy teruggekeer het na 'n (medies gesproke) vol-bewuste -staat, op oënskynlik spontane wyse 'n volledige genesing van haar liggaamlike liggaam ondergaan.
Hoe was hierdie quantum-sprong van uiterste ongemak tot byna perfekte welstand moontlik? En hoe was dit dat mev. Moorjani se subjektiewe ervaring so heeltemal in stryd was met die mediese dokter se objektiewe verslag oor die toestand van haar liggaam? Terwyl haar liggaam in 'n koma gelê het medies bewustelik het sy nie net bewustheid gehandhaaf nie, maar sy was wat ons kan noem superbewus dit wil sê in staat om af te stem in gebeure (wat later as objektief waar bevestig is) ver buite die ruimtelike tyd van die kamer waarin haar liggaam (vermoedelik) sterwend was.
Dit is amper asof die rekenaar van Anita Moojani se liggaamsbeweging heeltemal afgeskakel is: en dan weer opgestel word op 'n manier wat die installering van heeltemal nuwe sagteware insluit, en die verwydering (of ontbinding) van die afgemaklike programmering. Die implikasie van so 'n metafoor is natuurlik dat die software nie-plaaslik bestaan ​​nie, op dieselfde manier as wat radiogolwe nie-plaaslik bestaan. Die liggaam skep nie die sagteware nie. Dit dien bloot as 'n medium waardeur die sagteware funksioneer. Die fisiese liggaam is soortgelyk aan 'n radio wat in staat is om aan te pas by nie-plaaslike radiogolwe, op so 'n manier dat die musiek uitgesaai kan word.
Hoe dit ook al sy, dit sou uitstekend gewees het as soos in 'n tekenprent of Woody Allen-film ons realtyd -verslag van Mev. Moorjani kon gehad het se subjektiewe ervaring, terwyl sy die byna-dood-ervaring ondergaan het? Of, net so, sê in gevalle van uiterste hipotermie, waar iemand se fisiese liggaam heeltemal toegemaak is (tot die punt dat hy medies verklaar is dead ) vir etlike ure selfs alhoewel later herleef is .
Om deur direkte verslag 'n kontinuïteit van bewustheid te vestig, in gevalle waar die stelsels van 'n fisiese liggaam heeltemal toegemaak het, sou beslis ver gevorder het om (volgens wetenskaplike kriteria) bewussyn as nie-plaaslik en onafhanklik van die liggaam te vestig.
Die groot vraag sou natuurlik wees hoe om so 'n verslag uit te saai: hoe om die inhoud van so 'n nie-plaaslike bewustheid sigbaar / hoorbaar / voelbaar te maak - insluitend, veral, die sin wat ek bewus is - en om kontinuïteit te vestig met die stem dat het eenkeer deur die nou afgeslote liggaam gepraat, en sal weer deur dit praat, een keer herleef.
Kyk ook: Allan Wallace oor 'n empiriese benadering tot die verkenning van bewussyn
'N Analoog van hierdie soort ervaring kom voor by mediteerders wat in sekere samadhis bewustheid van hul liggaam verloor.
En dit kom voor almal van ons voor tydens drome of diep slaap, wanneer die liggaamlike liggaam wat ons in die wakker toestand noem: 'myne', nie aanlyn is nie, om so te sê: nie onder die voorwerpe wat binne die veld van bewusmaking. In plaas daarvan identifiseer ons ons met 'n droomliggaam of glad nie. Dus, vanuit die oogpunt van subjektiewe ervaring, het ons almal die ervaring gehad om bewus te wees apart van die voorkoms van ons liggaam wat wakker word.
Maar net vir die plesier neem ons in hierdie opstel nie die posisie van die Gasheer nie (dit wil sê direkte subjektiewe ervaring), maar eerder van die gas (in speelse identifikasie met beperking), en ons vra ons af hoe dit bewys kan word op maniere wat aanvaarbaar is in 'n Westerse wetenskaplike paradigma.