Oktober 2017 – Trommeltjie
Oktober 24, 2017 Oktober 24, 2017 trommeltjies
Ek is afrikaans, ek dink in afrikaans, ek droom in afrikaans en as ek met my God praat, praat ek afrikaans.
Ek het baie loop en dink oor hierdie “eier”. In my hart weet ek ons taal sal bly, ons sal hom praat en sing en dink. Hy sal verander, soos dit gaan met ontwikkeling. Sal hy leliker of platter raak, ek weet nie. Ek haat erge anglisismes, soos die in blokraaisels. Dit maak my taal verbaster klink.
Ons het so ń rykheid in ons taal, al die verskillende streeks taal, ons moet dit omarm en die mooi daarin raaksien. Ek het hier in die Kaap kom leer van ń draggie hout, die vuurtjie brand steek, die vrugte wat so soet is soos moedersmelk en vele meer. So het namakwaland ook sy eie woorde en klank.
Ons spot goedertrou met mekaar se praat – Die “po” en “mo” van die Pretorianers. Die “ék” en “plék” van die Kapenaars, die brei klank van die Swartland. Alles pragtig in afrikaans.
Vanoggend staan ek in my tuin, eet sommer die appelliefies so by die bos. Besef ek wat ń mooi woord is dit nie.
Ek het met my kinders se vestiging in Kanada besef hoe die saffers hulle afrikaanse kultuur en taal omhels en gaan soek. Hulle hang afrikaanse woorde in hul huise, luister afrikaanse radio stasies, kyk afrikaanse tv. Dis asof hulle eers met hul weg wees, die skat van afrikaans ontdek. Ons kleindogter was 18 maande toe hulle na Kanada is. Sy praat nog afrikaans, welliswaar met ń Kanadese aksent, maar nietemin en sy lees afrikaans. Sy is nou 7 en ń half jaar oud.
As ek so alleen oorsee gegaan het vir aankope, klink afrikaans vir my soos hemelse musiek op my ore as ek dit iewers hoor. Dis so lekker om net jou taal te kan praat.
Ons het die mooiste idiome en met die gebruik daarvan skep ons sommer, met party van hulle, ń geskiedenis les. Jy is weer so stadig soos harlemensis op ń wintermore as ń voorbeeld. Idiome maak ons taal ryk. Ons kan selfs nuwes skep en byvoeg, so ook woorde.
Ek luister RSG, hierdie jaar is die radiostasie 80 jaar. Vanoggend saai hulle toe uittreksels van radio dramas, hoorbeelde en voorlesings uitvan die laaste 80 jaar. Terwyl ek daarna luister besef ek net ons het so ń mooi skatkis uit ons taal se geskiedenis wat behoue moet bly. Die onus rus op ons om ons kinders bloot te stel hieraan en hulle lief te maak vir afrikaans.
Ons het so ń skatkis van mooi musiek, talle digters se werke wat verwerk is in musiek. Ons het soveel wonderlike begaafde mense wat vir ons kan skilder met woorde in afrikaans. My taal is vir my mooi.
Ek staan glad nie onskuldig in die feit dat ek ook my taal meng nie. Ek leen ook woorde wat lekker sê. Dit maak my nie minder van ń liefhebber vir my taal nie.
Oktober 17, 2017 Oktober 17, 2017 trommeltjies
Ek verwonder my aan die oordrae van gene, veral waar sekete gedrag nooit waargeneem is deur die persoon waarop die gene oorgedra is nie.
Die eerste keer toe ek my Jaap-kind ontmoet as grootmens, sit hy teenoor my by Harties se sweefspoor stasie, dit word nogal koel, toe ek na hom kyk kon ek netsowel na my Cois kind gekyk het. Sy lip raak effe blou en begin bewe op presies dieselde manier. Nodeloos om te sê was dit n lag/huil reaksie van verwondering.
Ons kleine Emma het op ń dag, skaars ń jaar oud skielik aan die gril gegaan vir sekere blare. Haar gril metode was so uniek en eie aan my pa, wat Emma nooit sal ken nie. Selfs as sy aandagtig na iets kyk gaan staan sy handjies agter die rug nes my pa.
Wat myself aanbetref:
Net ń terugblik na my pa, hy het toe ek 5 jaar oud was ń senu ineenstorting gekry en daarna met die swart monster depressie geveg. Hierdie geen loop ver en wyd terug in die familie aan vaderskant. Ek het altyd gesê dis die een ding wat ek nooit wil oorerf nie. Wel ek het toe ook kennis gemaak met die swart monster en ek beveg hom steeds. Daardie een het ek nie ontsnap nie.
Een geen wat ek graag sou wou erf was my twee ooms se talent met houtwerk, daardie een het verby gegaan. (Nou kan ek ook dankbaar wees dat ek hulle gene vrygespring het, want hulle was albei alkoliste) Die kreatiewe talent het tog darem so sweepslaggie in my en my broer se gene kom maak, net op ander gebiede.
Ek het my pa se krulhare gekry, waaroor ek verwoede oorloë gevoer het in my jong dae. Wou dit reguit hê of in ń mooie kapsel drooggeblaas hê, maar helaas hulle het nukke van hul eie, hulle krul soos hulle wil. Menige borsel is in jeugdige woede stukkend gegooi uit frustrasie met die krul se wil. Op ń dag besluit ek om vrede te maak met my liewe Jesus perm, dit te was en laat krul soos hulle wil. Daar daal toe oggend vrede in my lewe neer. My Lisa kleinkind het gepraat van my krukop ouma of Lienke as haar krullebol ouma.
Ons is ń kort familie en ek laaste enetjie die kortste. Daai geen kon hulle gehou het. Ons het woel voete/tone. Dit kan my dogter grensloos irriteer, die ewige bewegende tone. Hoe harder ek konsentreer hoe meer dans my tone. Emma het daai een gekry tot my groot lekkerkry, omdat ek al so baie by haar moeder raas gekry het. Daar is alewige gespottery oor die tone. Ons bene kan ook in so ń lekker wippie gaan, wat uiters voordelig is as ń baba gesus moet word. Baie frustrerend vir ander wat na die wip klank moet luister.
My ma en pa was nogal iemand wat ń plan kon maak en ek dink ek kan daardie toe eien. Ek kan na ń probleem staar en ń plan sien. Ek is prakties.
Snaaks loop daar skeletfoute soos ń aardfout in ons familie. Ons het almal een of ander defek. Ek het bv n hoenderborsie in geringe mate, maar altwee my seuns moes op 14 jarige ouderdom operasies kry om dit te herstel. Snaakse goedjies wat so oorgedra word.
Liefde vir die natuur en vir die tuin is defnitief oorgedra van my ouers. Hulle was kranige tuiniers, veral hulle groentetuine. Snaaks genoeg het ek nooit as kind/tiener daarin belang gestel nie, tog besef ek nou dat ek tog waar geneem het.
Boekwurms is ons almal, my ma en pa, veral lg, was altyd aan die lees. My onthou van skoolvakansies was van my opgekrul in ń stoel met ń boek. Die reuk van boeke vul my met nostalgie.
Nou wat sal ons sê na al hierdie? Ek is ń kort krullebol met depressie wat ń plan kan maak en hou van tuinmaak wat met al wippende bene en dansende tone ontvlugting vind in ń boek. Fluit fluit my storie is uit.
Oktober 10, 2017 trommeltjies
Ek moes net hierdie skrywe reblog, dis so goed geskryf en so waar
Maar tog, gaan die skepping sy gang. Die Weskus veld-blomme het hulle pos ingeneem, kiertsregop gestaan en met hulle gesiggies die son gevolg. Hulle kleur en vrolikheid uitgestraal vir elkeen wat dit kon waardeer. Die bome floreer terwyl hulle wortels die water diep onder die…