Frances Balfour - Geskiedenis Podcasts - 2022
Frances Balfour, die dogter van George Douglas Campbell, agtste hertog van Argyll (1823–1900), is gebore op 22 Februarie 1858. Die tiende van twaalf kinders, Frances het 'n heupgewrigsiekte gehad en was van kleins af voortdurend in pyn en het geloop met slap.
Haar biograaf, Joan B. Huffman, het daarop gewys: "Haar formele opvoeding is deur 'n Engelse goewerneur verskaf. Die belangrikste metode waarop sy haar hele lewe geleer het, was deur na die gesprekke te luister en daaraan deel te neem, veral aan die etenstafel. , van haar ouers, skoonfamilie en manlike kennisse, veral ministers en politici, wie se geselskap en vriendskap sy verkies het. "
Die hertog en hertogin van Argyll was albei ondersteuners van die Liberale Party in die parlement en was betrokke by verskillende veldtogte vir sosiale hervorming. Frances het ook as kind gehelp met hierdie veldtogte, en een manier waarop sy bygedra het, was om kledingstukke te brei wat aan die kinders van oud-slawe gestuur moet word.
Frances trou in 1879 met Eustace Balfour. Eers het die hertog van Argyll die verhouding gekant omdat hy uit 'n bekende Tory-familie afkomstig was. Eustace se oom, die markies van Salisbury, het drie periodes as premier gehad. Eustace se ouer broer, Arthur Balfour, was ook 'n konserwatiewe politikus en sou later die Britse premier word (1902-1905). Anders as sy broer en oom, het Eustace nie 'n aktiewe rol in die politiek geneem nie. Hy het egter sy gesin se Tory -sienings gedeel, en dit het konflik veroorsaak tussen hom en sy vrou. Frances was 'n passievolle liberaal en was 'n lojale ondersteuner van William Gladstone en sy regering. Die egpaar het nooit hierdie politieke verskille oorkom nie en het al hoe minder tyd saam deurgebring. Eustace was 'n sterk drinker en het uiteindelik 'n alkoholis geword. Eustace sterf in 1911.
Lidmaatskap van die Women's Liberal Unionist Association het haar in aanraking gebring met feministe soos Marie Corbett en Eva Maclaren. In 1887 werk Balfour saam met Corbett en Maclaren in die pas gestigte Liberal Women's Suffrage Society. Frances Balfour het in haar joernaal geskryf: "Ek kan geen datum onthou waarop ek nie 'n passiewe gelowige was in die regte van vroue om in hierdie land as volwaardige burgers erken te word nie. Niemand het ooit met my daaroor gepraat nie behalwe as skokkend of belaglik, meer dikwels as 'n idee wat goddeloos, onbeskeie en onvroulik was. "
Haar biograaf, Joan B. Huffman, het aangevoer: "Lady Frances het haar politieke werk begin toe sy by die veldtog aangesluit het om die bevryding van Britse vroue te verseker. Sy was inderdaad een van die hoogste lede van die aristokrasie wat 'n leiersrol in die Een van die min vroue in haar klas wat vanaf die 1880's vir stemme vir vroue geagiteer het, het sy 'n leier geword van die konstitusionele kiesers. Haar feminisme, net soos die res van haar politieke filosofie, is afgelei van haar persoonlike ervarings Sy het in haar jeug en adolessensie die argumente teen slawerny gehoor wat deur lede van haar familie aangevoer is (haar ma en ouma, Harriet, hertogin van Sutherland, was vurige afskaffingskundiges). gefrustreerd omdat sy die parlement kon waarneem, maar nie daarna streef nie, het Lady Frances as feminis gelyke regte vir vroue voorgestaan ​​en was absoluut daarvan oortuig dat vroue per. toegelaat om op dieselfde voorwaardes as mans vir loopbane in alle beroepe te studeer en op te lei. "
In 1896 word Frances Balfour president van die Central Society for Women's Suffrage. Sy was 'n goeie spreker en het gereeld op publieke vergaderings verskyn. Sy was ook goed geplaas om vooraanstaande lede van die Laerhuis te probeer beïnvloed. Frances en haar skoonsuster, Betty Balfour, het hard probeer om Arthur Balfour te oorreed om vroue se stemreg te ondersteun. Alhoewel Balfour die regverdigheid van vroueregte aanvaar het, het sy gebrek aan entoesiasme beteken dat hy nie bereid was om te veg vir die saak in die grootliks onsimpatieke Konserwatiewe Party nie.
Balfour was 'n heeltemal nie-gewelddadige suffragis en was heeltemal gekant teen die militante optrede van die Women's Political and Social Union (WSPU). Francis was dit nie eens met haar skoonsuster, Constance Lytton, wat by die WSPU aangesluit het en verskeie periodes van gevangenisstraf moes verduur nie. Frances was ook gekant teen sosialisme en was baie ontevrede met die besluit van die National Union of Women's Suffrage Societies in 1912 om die Labour Party te ondersteun.
Nadat vroue stem gekry het, bestee Balfour haar tyd aan die skryf van boeke en artikels. Dit het vyf biografieë ingesluit: Lady Victoria Campbell (1911), Die lewe en briewe van eerwaarde James MacGregor (1912), Dr Elsie Inglis (1918), The Life of George, Vierde Graaf van Aberdeen (1923), en 'N Memoir van Lord Balfour van Burleigh (1925) en 'n outobiografie, Me Obliviscaris (1930), waar sy onthou: 'My geskenke, soos dit was, was om 'n soort skakelbeampte tussen stemreg en die parlement te wees en 'n goeie platformstem te hê.
Lady Frances Balfour is op 25 Februarie 1931 in haar huis in Londen, Addisonweg 32, Kensington, dood aan longontsteking en hartversaking. Sy is begrawe in Whittingehame, die Balfour -gesinshuis in Oos -Lothian.
Op die tafel te midde van haar werk was 'n glas, waarin 'n enkele blommetjie, of 'n takkie groen, en nie selde 'n bietjie klawerblaar, in vreemde uiterlike kontras met die groot, ongemerkte figuur van juffrou Blackburn staan, haar kortsigtige oë altyd toemaak na die koerante by wie sy gewerk het ... Haar gesig was erg bederf deur lang siekes, die meeste geduldig gedra, maar deur die duidelikheid daarvan het die aangesig van 'n groot siel geskyn .... Juffrou Blackburn was 'n gebore kroniekskrywer en antikwariër ... Haar kennis en ervaring was tot almal se beskikking.
Lady Frances Balfour het 'n toespraak gehou oor Women's Suffrage. Lady Balfour het tydens die vergadering gesê dat vroue, volgens die wet, onder arme, misdadigers en gekke as ongeskik beskou word om die franchise uit te oefen ... in die mediese professie en deelneem aan die plaaslike regering ... Een van die argumente wat gebruik word teen die stemme van vroue was dat hulle nie kon veg nie, daarom het hulle geen reg op 'n stem in hierdie aangeleenthede oor oorloë nie, maar dit was belaglik, vir wie was dit die meeste wat in oorlogstyd gely het? Vroue, omdat hulle hul mans en seuns verloor het.
Lady Balfour het my privaat by Arthur Balfour gaan sien. Toe ons daar aankom, het hy my gevra om hom te vertel wat ek dink hy vir ons kan doen. Ek het 'n lang gesprek met hom gehad ... Daar sit hy in 'n leunstoel, sy lang bene uitgestrek ... Hy snuif voortdurend na 'n botteltjie. Ek het gewonder wat dit bevat en het gedink dat die gesprek hom sou ontstel ... Dit was tyd om te gaan en hy het hom nie meer toegewy as wat ek verwag het nie.
Ek is pas terug van 'n aand saam met die militante ... Die polisie het in vaste lyne die vroue in Victoriastraat ingedraai. Hier het ons verskeie arrestasies gesien, die vroue wat almal buitengewone moed getoon het in die stormloop van die skare om hulle ... Twee vroue, presies voor ons, gooi klippe na die vensters. Swak skote; Ek dink nie die glas was gebars nie. 'N Polisieman vlieg om hulle en sy arms om hul nek voordat ons kan knipoog. Die moed wat hierdie hantering aandurf, bewonder ek wel. Daar is 'n goeie gees, maar of dit nie eerder weggegooi word oor hierdie taktiek nie, bly my 'n twyfel.
Min dinge het my hele lewensvisie meer beïnvloed as haar voorbeeld. Dit het 'n mens skaam gemaak vir halfhartige geloof en vir jou lafhartigheid. Dit stel 'n standaard, waarvolgens vroue voel dat hulle hulself moet meet en vind dat hulle wil, dat hulle fyner moet lewe. Dit is wat helde en heiliges vir ons doen, dit verhoog ons standaarde van geloof en prestasie. Ek voel vandag dieselfde diep impuls van dankbaarheid en liefde as wat ons in die donker dae gevoel het toe sy vir ons in die tronk gelê het.
Op een of ander manier kan ek nie dink aan die afsterwe van u suster Constance met 'n gevoel van breek nie - slegs 'n gevoel van 'n groot opkoms in groter vryheid en aktiwiteit ... Ek gee nie in die minste om of haar optrede wys of dwaas was nie. Ek sê eenvoudig dat sy 'n aandeel gehad het in die verandering van die wêreld en die vorming van gedagtes onder vroue. Wie kan vra vir 'n beter grafskrif? "
@ R [email protected] 1900 Federale sensus van die Verenigde State Ancestry.com Aanlynpublikasie - Provo, UT, VSA: Ancestry.com Operations Inc, 2004. Oorspronklike gegewens - Verenigde State van Amerika, Bureau of the Census. Twaalfde Sensus van die Verenigde State, 1900. Washington, DC: National Archives and Records Administration, 1900. T623, 18 1,7602 :: 0
Jaar: 1900 Census Place: Somerville Ward 5, Middlesex, Massachusetts Roll: T623_666 Page: 11B Enumeration District: 945. http://trees.ancestry.com/rd?f=sse&ampdb=1900usfedcen&amph=23570091&ampti=0&. Geboortedatum: Mei 1858 Geboorteplek: Massachusetts Troudatum: 1883 Huweliksplek: Koshuisdatum: 1900 Koshuisplek: Somerville city, Middlesex, Massachusetts 1,7602 :: 23570091
@ R [email protected] 1910 Verenigde State se federale sensus Ancestry.com Aanlynpublikasie - Provo, UT, VSA: Ancestry.com Operations Inc, 2006. Oorspronklike gegewens - Dertiende sensus van die Verenigde State, 1910 (NARA mikrofilmpublikasie T624, 1.178 rolle) . Rekords van die Buro vir die Sensus, Rekordgroep 29. Nasionale Argief, Was 1,7884 :: 0
Jaar: 1910 Sensus Plek: Somerville Ward 5, Middlesex, Massachusetts Rol: Bladsy: Enumeration District: Beeld:. http://trees.ancestry.com/rd?f=sse&ampdb=1910uscenindex&amph=134003122&ampti. Geboortedatum: 1859 Geboorteplek: Massachusetts Koshuisdatum: 1910 Koshuisplek: Somerville Ward 5, Middlesex, Massachusetts 1.7884 :: 134003122
@ [email protected] 1880 United States Federal Census Ancestry.com en The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints Online publikasie-Provo, UT, VSA: Ancestry.com Operations Inc, 2010. 1880 US Census Index verskaf deur The Church of Jesus Christus van die heiliges van die laaste dae © Kopiereg 1999 Intellectual Reserve, Inc. Alle regte voorbehou. Alle gebruik is onderhewig aan die beperkte 1,6742 :: 0
Jaar: 1880 Census Place: Boston, Suffolk, Massachusetts Rol: 557 Familiegeskiedenis Film: 1254557 Bladsy: 259A Enumeration District: 696 Beeld: 0519. http://trees.ancestry.com/rd?f=sse&ampdb=1880usfedcen&amph=44090545&ampti= 0 en amp. Geboortedatum: ongeveer 1858 Geboorteplek: Massachusetts Koshuisdatum: 1880 Koshuisplek: Boston, Suffolk, Massachusetts, Verenigde State 1,6742 :: 44090545
@ R [email protected] 1870 Verenigde State se federale sensus Ancestry.com Aanlynpublikasie - Provo, UT, VSA: Ancestry.com Operations, Inc., 2009. Beelde weergegee deur FamilySearch.Original data - 1870 Amerikaanse sensus, bevolkingsskedules. NARA mikrofilmpublikasie M593, 1 761 rolle. Washington, DC: National Archives and Record 1,7163 :: 0
Jaar: 1870 Sensus Plek: Boston Ward 7, Suffolk, Massachusetts Rol: M593_ Bladsy: Beeld:. http://trees.ancestry.com/rd?f=sse&ampdb=1870usfedcen&amph=26658698&ampti=0&. Geboortedatum: ongeveer 1859 Geboorteplek: Massachusetts Koshuisdatum: 1870 Koshuisplek: Boston Ward 7, Suffolk, Massachusetts, Verenigde State 1,7163 :: 26658698
@ [email protected] Massachusetts, Huweliksrekords, 1840-1915 Ancestry.com Ancestry.com Operations, Inc. 1,2511 :: 0
New England Historic Genealogical Society Boston, Massachusetts 1,2511 :: 12579978
@ R [email protected] Amerikaanse stadsgidse (Beta) Ancestry.com Aanlynpublikasie - Provo, UT, VSA: Ancestry.com Operations, Inc., 2011. Oorspronklike gegewens - Oorspronklike bronne wissel volgens gids. Die titel van die spesifieke gids wat bekyk word, word bo -aan die beeldbekykersbladsy gelys. Gaan die gids titel 1,2469 :: 0 na
@ R [email protected] Amerikaanse stadsgidse (Beta) Ancestry.com Aanlynpublikasie - Provo, UT, VSA: Ancestry.com Operations, Inc., 2011. Oorspronklike gegewens - Oorspronklike bronne wissel volgens gids. Die titel van die spesifieke gids wat bekyk word, word bo -aan die prentjie -kykerbladsy gelys. Gaan die gids titel 1,2469 :: 0 na
Een van Lady France Balfour se lofrede het opgemerk dat sy as een van Skotland se grootste vroue beskou sou word, maar vandag weet min wie sy was of wat sy vir Britse vroue gedoen het. Die biografie van Joan B Huffman is 'n poging om die rekord reg te stel en die eerste volledige en akkurate verhaal van hierdie merkwaardige vrou te vertel. Die ouers en grootouers van Lady Frances Balfour was vooruitdenkend, en sy was van kleins af geïnteresseerd in die politiekwêreld. Toe sy met Eustace Balfour, broer van Arthur Balfour, trou, was sy steeds geïnteresseerd in die politiek. As vrou aan die einde van die negentiende/vroeë twintigste eeu het sy egter feitlik geen mag gehad nie, en moes sy ander metodes soek om haar belange na te streef. In 1889 vind sy haar roeping in die stryd om stemreg, waar sy die konstitusionaliste se grootste lobbyis by die parlement was. Van die stryd om die regte van werkende vroue tot werk en redelike inkomste tot die verdediging van die veiligheid van onbegeleide vroue wat deur charlatans na Londen gelok is tot die ondersteuning van dr. uiters onregverdige egskeidingswette, het Frances haar laaste dag gewerk en bedien, ondanks die daaglikse pyn van 'n heupprobleem wat in haar jeug verkeerd behandel is. Lady Frances is die enigste leier van die stemme vir vroue -veldtog sonder 'n biografie, maar sy was die enigste aristokraat en die enigste Skot wat 'n nasionale leiersrol in die veldtog gehad het. Hierdie biografie sal 'n beroep doen op lesers wat geïnteresseerd is in die Britse geskiedenis, veral diegene wat meer wil weet oor 'n belangrike kampvegter vir vroueregte.
Lady Frances: Frances Balfour, Aristocrat, Suffragist
Joan B Huffman bied 'n oortuigende en noukeurig nagevorsde insig in een van die hoogste lede van die Britse aristokrasie om 'n leiersrol in die vrouestembeweging te aanvaar.
Die boek gee 'n uitgebreide weergawe van die lewe van Lady Frances Balfour, 'n onbekende karakter wat baie vir Britse vroue gedoen het.
Met gedetailleerde verslae van Lady Balfour wat veg vir die regte van werkende vroue tot werk en redelike inkomste, wat dr Elsie Inglis ondersteun in haar strewe om Scottish Women's Hospitals te stig en in verskillende regeringskomitees te dien, poog hierdie biografie om die rekord reg te stel.
Lady Balfour was van jongs af geïnteresseerd in politiek, maar as vrou in die 19de eeu het sy dit moeilik gevind om haar belange na te streef.
In 1889 vind sy haar roeping in die stryd om stemreg, waar sy die konstitusionaliste se grootste lobbyis met die parlement was.
Die boek volg haar ontwikkeling as politikus en, die belangrikste, as mens. Alhoewel die teks op 'n sekere punt 'n bietjie swaar is vir besonderhede en datums, vloei dit baie goed oor hierdie soort biografie en verteenwoordig dit 'n fassinerende venster na Brittanje uit die 19de eeu.
Die vele aanhalings uit die briewe en dagboeke van Lady Frances verbind die leser direk met haar as persoon, en nie bloot as 'n abstrakte naam op 'n geskiedenisblad nie.
Die publikasie van die boek kom op 'n tydige tydstip vir die feministiese beweging in die Verenigde Koninkryk, want dit is vanjaar die honderdjarige bestaan ​​van sommige vroue wat in 1918 toegang tot die stemming verkry het.
Hierdie goed gemaakte, gebalanseerde en fassinerende portret van 'n ongelooflike en misgekykte karakter uit ons verlede sal 'n beroep doen op lesers wat geïnteresseerd is in die Britse geskiedenis en veral diegene met 'n belang in feministiese geskiedenis.
Dit bied ook 'n geleentheid vir nuwe generasies om meer te wete te kom oor hierdie inspirerende figuur.
Lady Frances: Frances Balfour, Aristocrat and Suffragist, deur Joan B Huffman, Troubador Publishing, £ 19,99.
Jerusalem Sentrum vir Openbare Sake
* Ambassadeur Dore Gold is die gasredakteur van hierdie spesiale uitgawe van die Oorsig van die Joodse Politieke Studies.
Die verklaarde doel van die Balfour -verklaring van 2 November 1917 en die omstandighede waaronder dit gepubliseer is, is algemeen bekend. 1 Die mees algemene verduideliking was dat Brittanje en die Geallieerde Magte deur idealisme en hul belange geraak is. Op 'n kritieke punt in die Eerste Wêreldoorlog moes die Britse kabinet wêreldwye Joodse steun vir die Geallieerde saak verseker en hoop om terselfdertyd die Verenigde State en Rusland aan hul kant te hou. Met verloop van tyd het die wêreld se begrip van die verklaring egter onderwerp geword aan bittere omstredenheid en revisionistiese interpretasie. Trouens, die Palestynse Owerheid van vandag het sover gegaan om dit 'n 'misdaad' te noem. 2
Dit is opmerklik dat die verklaring veel meer was as 'n eensydige daad van die regering van Sy Majesteit. Op 4 Junie 1917 het die Franse minister van buitelandse sake, Jules Cambon, aan Nahum Sokolow geskryf dat die Franse regering simpatie vir sy saak voel, wat Cambon beskryf as "die herlewing van die Joodse nasionaliteit in die land waaruit die volk Israel verban is soveel eeue gelede. "
Boonop het die Britse diplomasie, voor die publikasie van die verklaring, eers die steun van president Woodrow Wilson en die Amerikaanse regering verseker. Nadat hulle dit gedoen het, het die Britte 'n breër basis vir internasionale steun begin bou vir die idee van die Jewish National Home. Op 24 Julie 1922 is die Britse belofte om die Joodse Nasionale Huis te help bou, uitdruklik opgeneem in die teks van die Volkebond -mandaat, wat 'n inwerkingtreding van die bepalings vereis. Die Balfour -verklaring is dus omskep in 'n bindende verpligting kragtens volkereg. Boonop is dit eenparig goedgekeur deur die Raad van die Volkebond, bestaande uit een-en-vyftig lidlande. Hierdie uitgebreide konsensus oor internasionale steun sou uiteindelik Argentinië, België, Brasilië, Kanada, China, Frankryk, Griekeland, Italië, Japan, Siam, Swede en die Vatikaan insluit. 3 Martin Kramer het opgemerk dat "die verklaring op die oog af 'n eensydige Britse voorneme was. Om die breë konsensus van die Geallieerdes uit te spreek, kan dit in werklikheid selfs as ongeveer vergelykbaar met 'n resolusie van die VN se Veiligheidsraad beskou word. " 4
Afsonderlik het dit duidelik geword dat die idee van die Jewish National Home sy eie momentum ontwikkel het. Onlangs het Wolfgang Schwanitz 'n merkwaardige ontdekking gerapporteer. Hy berig in 'n ongepubliseerde manuskrip, "The Ottoman Balfour Declaration", dat Talaat Pasha, die Groot Vizier van die Ottomaanse Ryk, op 12 Augustus 1918, twee en 'n half maande voor die einde van die oorlog, die volgende verklaring uitgereik het: "... het besluit om alle beperkende maatreëls op te hef en beslis die beperkende regulasies ten opsigte van immigrasie en vestiging van Jode in Palestina af te skaf. Ek verseker u van my simpatie met die totstandkoming van 'n Joodse godsdienstige sentrum in Palestina deur middel van goed georganiseerde immigrasie en kolonisasie. Dit is my begeerte om hierdie werk onder die beskerming van die Turkse regering te plaas. " 5 Die verklaring was opvallend gegewe die Ottomane se vyandigheid teenoor minderhede, veral hul Armeense bevolking.
Die Balfour -verklaring is belangrik omdat dit die historiese band van die Joodse volk met die Heilige Land erken, 'n band wat lank voor die verklaring bestaan ​​het. Wat belangrik was, was die openbare en formele erkenning daarvan en die opname daarvan in die internasionale reg. In sy getuienis voor die Peel -kommissie op 7 Januarie 1937 het David Ben Gurion die onderskeid getref tussen die voorrang van die historiese feite en die moderne erkenning daarvan:
Ek sê namens die Jode dat die Bybel ons mandaat is, die Bybel wat deur ons in ons eie taal in Hebreeus in hierdie land geskryf is. Dit is ons mandaat. Dit is slegs erkenning van hierdie reg wat in die Balfour -verklaring uitgedruk is. 6
Die Balfour -verklaring is 'n uiters belangrike dokument, want dit bevat wêreldherkenning van die historiese regte van die Joodse volk tot 'n nasionale huis. In die mandaatdokument word gesê: "Terwyl daardeur erkenning gegee is aan die historiese verbintenis van die Joodse volk met Palestina en die gronde vir die heropbou van hul nasionale tuiste in daardie land." Die mandaat en die Balfour -verklaring, waarop dit gegrond was, het dus nie Joodse historiese regte geskep nie, maar eerder erkenning gegee aan 'n bestaande reg.
Die Joodse aanspraak op die Heilige Land is op feite gebaseer, en ons kan verstaan ​​uit Chaim Weizmann se taal en woordkeuse toe hy verduidelik dat dit 'n belangrike historiese gebeurtenis was. Hy noem die Balfour -verklaring 'n "daad van restitusie" en beskryf dit nadruklik as 'n 'unieke daad van die wêreld se morele gewete'. Hy het sy diep bewustheid van historiese kontinuïteit oor millennia uitgespreek en noem dit 'die regstelling van 'n historiese onreg' en 'geregtigheid'. 7
Sir Isaiah Berlin skryf in die 1960's dat "sy [Weizmann se] naam onlosmaaklik verbind is met hierdie [die Balfour -verklaring], die grootste gebeurtenis in die Joodse geskiedenis sedert die vernietiging van Judea." 8
Verder het Jacob, die vierde Lord Rothschild, nou 80 en hoof van die familie se bankdinastie, aan die voormalige Israeliese Britse ambassadeur Daniel Taub gesê dat die steunverklaring vir 'n Joodse vaderland in Palestina "die grootste gebeurtenis in die Joodse lewe vir duisende jare was" , n wonderwerk…." 9
Die praktiese betekenis van die Balfour -verklaring is dat dit in ons tyd die moderne basis is van die legitimiteit van die Joodse Nasionale Huis en die Staat Israel. Die wen van die Balfour -verklaring was 'n belangrike historiese prestasie, en daarom het die vyande van die Joodse nasionale saak die verklaring geteiken en probeer om dit te ontken, hoofsaaklik deur 'n veldtog van geskiedenisvervalsing.
… se pogings om die Joodse aanspraak op die land Israel te ondermyn, dateer van ver voor 1967, tot in die twintigerjare. Mense het onder meer beweer dat die Jode van vandag nie die ware afstammelinge van die Joodse volk was nie, maar die afstammelinge van die Khuzarim [Khazars]. Die vergelyking van die Sioniste met Nazi's strek ook terug tot die Tweede Wêreldoorlog. In die tyd toe die Nazi's besig was om die Europese Jood uit te roei, het Britse amptenare die Sioniste met Nazi's vergelyk. 10
Die historiese Joodse verbintenis met die land Israel is die werklike aanspraak op staatskaping. Die neiging om die sionisme op grond van die Holocaust te regverdig, word heeltemal verkeerd verstaan. Sionisme was nie net 'n florerende en suksesvolle beweging voor hierdie tragedie nie, maar die Holocaust het sy grootste menslike reservoir vernietig en dit ernstig teruggestel. Boonop het die Arabiere hulself altyd wanvoorgestel as die slagoffers van die Holocaust deur kwansuis gedwing te word om die rekening vir hierdie tragedie te betaal. Boonop poog hulle om Israel se aansprake te ondermyn deur terug te gaan na 1948 en dit uit te beeld as 'n staat wat in sonde gebore is. Die Arabiere en hul advokate voer aan dat die sionisme van die begin af daarna gestreef het om die Palestynse volk te vernietig, hulle uit hul erfenis te onttrek en gebruik te maak van die geleentheid wat die verdeling en die gepaardgaande oorlog gebruik het. 11
Die oorlog teen die Balfour -verklaring bevat voortdurende aanvalle op die wettigheid daarvan en die historiese band wat dit erken het. Hierdie aanslag op Israel se legitimiteit het die ontkenning van die Joodse geskiedenis by internasionale liggame soos die VN ingesluit. Onlangs het dit die Palestynse Owerheid ingesluit om 'n jaar van protes teen hierdie 'misdaad' te begin en die Britse regering om verskoning te vra.
Vandag se aanranding van die Palestynse Arabiere op die Balfour -verklaring is nie nuut nie. Dit het 'n skandelike presedent. Op die ses en twintigste herdenking van die Balfour-verklaring, 2 November 1943, het Hajj Amin-al Husseini, die voormalige Mufti van Jerusalem en hoof van die Moslem Instituut in Berlyn, die wêreld toegespreek vanuit Luftwaffe Hall. Daar het hy sy ongekwalifiseerde steun toegesê aan die Duitsers, "wat beslis die Joodse probleem opgelos het". 12
By hierdie feestelike geleentheid het minister van buitelandse sake von Ribbentrop en die leier van die SS, Heinrich Himmler, telegramme van ondersteuning gestuur. Himmler het geskryf,
Die Nasionaal -Sosialistiese Party het op sy vlag 'die uitwissing van die Joodse wêreld' ingeskryf. Ons party het simpatie met die stryd van die Arabiere, veral die Arabiere van Palestina, teen die vreemde Jood. Op hierdie herdenkingsdag van die Balfour -verklaring stuur ek my groete en wense vir sukses in u stryd. 13
Die Joodse bevolking van Mandatory Palestina het 'n groot aantal vrywilligers bygedra en sy mannekrag, landbou, vervaardiging en kundigheid aan die Geallieerde aangewend. Ongelukkig is hierdie bydrae gou vergete. Toe die staat Israel in 1948 gebore word, is dit binnegeval deur 'n koalisie van Arabiese leërs wat op daardie stadium hul opleiding en wapens van die belangrikste koloniale moondhede in die Midde -Ooste ontvang het: Brittanje en Frankryk. Ironies genoeg was die opkoms van Israel 'n antikoloniale ontwikkeling wat die afsterwe van Europese koloniale ryke en die opkoms van onafhanklike state versnel het.
Ons begrip van die Balfour -verklaring van vandag kan beskou word as deel van 'n politieke oorlog om die integriteit van die historiese verslag te behou. In die groot historiese afrekening wat nog moet plaasvind, moet sekere historiese feite verstaan ​​word. Dit sou die volgende insluit: 1) die belangrikheid van die Balfour -verklaring en die status daarvan as 'n verbintenis wat die volkereg verseker 2) Die Yishuv se deelname tydens die Tweede Wêreldoorlog aan die kant van die Geallieerde Magte van die Balfour -verklaring en sy versuim om sy getroue bondgenoot te beloon.
Gedurende die eeufees van die Balfour -verklaring is ons bespreking besmet deur die pogings van Israel se vyande om die historiese feite wanvoor te stel en te vervals. Hulle probeer om die moderne Israel uit te beeld as 'n produk van Europese kolonialisme, eenvoudig en sonder wortels in die land en sonder historiese regte. Dit is nie moontlik om die mites en leuens van 'n sogenaamde 'verhaal' te aanvaar nie, wat vermoedelik die historiese feite kan weeg. In eenvoudige taal is die moderne Israel die erfgenaam en opvolger van antieke Israel. Die Balfour -verklaring het hierdie band erken en sodoende die wêreld "' n unieke daad van wêreldmorele gewete "getoon.
1 Op 28 Februarie van hierdie jaar het die Jerusalem -sentrum vir openbare aangeleenthede met die steun van die Konrad Adenauer -stigting 'n konferensie belê om die belangrikheid van die Balfour -verklaring te herdenk en te herwaardeer, met die honderdste herdenking wat binnekort nader kom. Die sentrum het prominente geleerdes uitgenooi om die verklaring vanuit verskillende oogpunte te ondersoek en hul bevindings te deel.
2 "Palestyne berei hulself voor om 100 jaar te vier vir die Balfour -verklaring," 24 Oktober 2016, WAFA http://english.wafa.ps/page.aspx?id=G8NFN5a50719869123aG8NFN5
9 Interview by Ambassador Daniel Taub, "Lord Rothschild discusses cousin's crucial role in 'miracle' Balfour Declaration," Tye van Israel, February 8, 2017, http://jewishnews.timesofisrael.com/rothschild/. The following background information was published by the Rothschild archives, "Beginning in 1916, the British hoped that in exchange for their support of Zionism, 'the Jews' would help to finance the growing expenses of the First World War, which was becoming increasingly burdensome. More importantly, policy-makers in the Foreign Office believed that Jews could be prevailed upon to persuade the United States to join the War. At this time, there were very strong pro-Zionist feelings by many of the political elite and establishment. Many of Britain's leaders, including Prime Minister David Lloyd George, and Balfour himself, felt for the Jews and their history. These men were deeply religious Christian Zionists. They had grown up on the Bible the Holy Land was their spiritual home. They believed that modern Zionism would fulfil a divine promise, and re-settle the Jews in the land of their ancient fathers." "Walter Rothschild and the Balfour Declaration," The Rothschild Archive, https://www.rothschildarchive.org/contact/faqs/walter_rothschild_and_the_balfour_declaration.
Rev Andrew Balfour. Born ca 1587. Died 7 July 1624. Minister of Kirknewtown, 1587-1624. Getroud Isobel Arnot.
Robert Balfour. Born 1818. Died 14 August 1869. Director, Edinburgh Academy. Getroud Frances ("Fanny") Grace Blaikie (born Aberdeen 22 October 1821 died 1891).
John James Gibson Thomson.
Majoor Henry Balfour. Born Pilrig House, Leith 13 August 1724. Died 1791. 2nd Batt'n of Royals. While in the British Army, he spent several years in North America. In October, 1761, he arrived in La Baye (today known as Green Bay, Wisconsin), where he took control of a former French post. Married in Edinburgh, 4 August 1765, Jane Elliot (born 1748, died 1815). There is a portrait of Jane Elliot by Raeburn in one of the galleries in Toronto. She was daughter of William Elliot of Wolfelee (b. 1688, d 1768) by Helen Elliot, daughter of Robert Elliot of Midlem Mill. William Elliot was son of Thomas Elliot in Oakwood (b 1659, d 1723) by Jean Inglis, daughter of Cornelius Inglis of Newton. Thomas was a descendant of the Elliots of Horsely Hill. Major Henry Balfour should not be confused with another, and unrelated, Major Henry ('Harry') Balfour who lived at about the same time. The unrelated Major Henry Balfour (b. 1741, d. between 1776-1791) was the older brother of Nisbet Balfour (1744-1823) see the report titled "General Nisbet Balfour of Dunbog, 1744-1823".