'n Uittreksel uit Hagar - Kuns En Vermaak - Republikein
Monday, May 20th, 12:34:56
'n Uittreksel uit Hagar
Sy weet sy is sterk genoeg om dit alleen te kan doen, maar sy besef ook dat daar dalk probleme kan opduik wat sy nie alleen sal kan oplos nie; probleme wat haar of haar baba se lewe in gevaar kan stel. Sy wil nie daaraan dink nie, sy mág nie daaraan dink nie.
'Fokus, Hagar, fokus asseblief op die windjie wat die sweet op jou voorkop droog waai. Fokus op die klein blommetjie daar in daardie bossie voor jou. Fokus op die blou hemel bo jou. Fokus, Hagar!
Toe sy voel dat die tyd nou baie naby is, vryf sy haarself met die olie-papirusmengsel in wat sy nog van Egipte af gebring het. Dit sal help teen pyn en ook dat die baba baie vinniger kom.
Sy meet die tye tussen die pyne soos wat sy stap. Sy moet gereed wees wanneer haar Ismael-kind sy opwagting wil maak. Jy is amper hier, ma se kind. Jy sal die mooiste baba wees wat hierdie kamp se mense nog ooit gesien het. Jou ma sal jou liewer hê as haar eie lewe, jy sal sien.
Opeens weet sy – nou of nooit! Met vasberadenheid gaan sit sy op haar hurke. Sy krimp ineen en die pyn verblind haar vir 'n oomblik heeltemal. Sy sukkel om haar balans te hou en kom eers weer regop. Vasberade gaan sy weer af op haar hurke.
"Ismael, jou ma het jou lief!" gil sy dit uit toe die baba op die grond val.
Sy tel hom op en vryf die voorkoppie skoon. Sy bewonder die ou volmaakte gesiggie voor haar. Dit is háár seun, háár Ismael, en niemand op die hele wye wêreld sal hom by haar vat nie. Toe hy sy eerste skreeutjie gee, huil sy kliphard saam met hom. Sy huil omdat haar hart wil bars van trots en dankbaarheid.
Eers moet sy luister na sy asemhaling. Sy moet seker wees dat hy gesond is en sal lewe. Sy hou haar asem op en luister naby sy mondjie na sy asemhaling. Klink dit soos die gekraak van groot bome in die wind, of draai hy sy gesiggie ondertoe, dan gaan hy dit nie maak nie. Of is sy skreeutjie sterk en egalig, dan is hy sterk genoeg en sal hy lewe. Na, wat vir haar voel soos eeue, skree hy 'n tweede en 'n derde sterk, hoë skreeutjie. Haar kop val agteroor en sy juig dit uit: "Ismael, jy sal lewe. Jy sal 'n groot nasie word. Jy is myne!"
Toe die naelstring af is, vee sy haar liefkindjie af en draai hom stewig toe. Sy gaan lê op die grond en sit hom aan haar bors. Wat 'n vreugde toe hy sommer dadelik 'n paar suigies probeer! O nee, Sarai, hierdie een gaan jy nie by my vat nie, jy kan dit maar vergeet.
Nadat sy haarself versorg het, vat Hagar haar baba en stap stadig aan terug laer toe.
Van ver af kan sy sien dat sy nie ongesiens in haar tent gaan kom nie. Al die slawe en slavinne in die kamp staan gereed om haar terug te verwelkom. Hagar sien hoe hulle lag en hande klap en sy wonder waarom sy hulle dan nog nooit kon verdra nie. Haar hart voel lig en bly. Dit laat haar dink aan Egipte. Met die geboorte van 'n baba is daar 'n groot fees gehou en almal was bly saam met die ouers. Mooi wense is oor die baba uitgespreek en die gode is gevra om die baba te beskerm en sterk te maak.
Opgewonde kom sy by die kamp aan. Sy glimlag moeg en wil graag vir almal die baba wys; net om te besef dit gaan oor die baba van Abram en Sarai, glad nie oor haar en haar baba nie. Hulle sien haar glad nie raak nie, almal lag en skree oor Abram se seun.
Meteens is Abram en Sarai langs haar. Sonder 'n woord vat Abram die kleintjie by haar en hou hom hoog in die lug. Met trots kondig hy aan: "Hierdie is my seun, Ismael. Ek dank die Here vir hierdie seun wat hy vir my gegee het. Mag hy 'n groot man word en mag hy voorspoedig wees in alles wat hy doen."
Almal juig en skree van blydskap. Hulle sing en dans rondom Abram, Sarai en die baba. "Ismael! Ismael! Ismael!" weerklink dit deur die laer. Die vreugdevure gaan vanaand brand, want Abram en Sarai het 'n baba.
Die vrou staan buite hierdie kring van vreugde en beskou die hele toneel asof sy dit van ver af sien. Vir haar voel dit soos twee wêrelde: Die een met Abram en Sarai met hulle baba, die ander met haar en Ismael in die bos 'n paar oomblikke gelede.