Nog ʼn ongeëerde profeet vat die padHeyneke Meyer – op pad Frankryk toe. (Foto: Twitter) ʼn Profeet word nie in sy eie land geëer nie, veral nie as hy ʼn Springbok-rugbyafrigter is nie, en moet dikwels maar ʼn vreemde mantel omhang. Die aankondiging dat Heyneke Meyer die Franse Top14-klub Stade Français gaan afrig, roep weer die onverkwiklike sage op toe hy op laaghartige wyse uit sy pos as Bokafrigter gedryf is. Sy “sonde”: Die Bokke het met twee punte in die halfeindstryd teen die uiteindelike wêreldkampioen, die All Blacks, verloor. ʼn Ongekende histerie in die sosiale media het sake op die spits help dryf, gevoer deur stiksienige beterweters, en aangevuur deur mense wat van beter behoort te geweet het. Meyer, ordentlike mens wat hy is, kon die onsmaaklikheid nie langer verduur nie – wie sou kon? – en het bedank, en voorlopig van die afrigtingstoneel verdwyn. Ja, daar was die skoknederlaag teen Japan, maar die rol van die uitgeslape Aussie-afrigter, Eddie Jones, hierin is gerieflikheidshalwe geïgnoreer, ook die feit dat hy deeglik op die hoogte van Suid-Afrikaanse rugby was. Het einste Jones, wat sedertdien berge as afrigter van Engeland versit het, dan nie in 2007 as agterlynafrigter ʼn sleutelrol in die Bokke se Wêreldbekersege gespeel nie? Meyer is die jongste in ʼn rits Bokafrigters wat hul heil deesdae in die vreemde vind. Jake White, Wêreldbekerwenner in 2007 en twee keer die Internasionale Rugbyraad (nou Wêreldrugby) se afrigter van die jaar, rig Toyota Verblitz in Japan af nadat hy wondere met Montpellier in Frankryk verrig het; Peter de Villiers rig Zimbabwe af; Allister Coetzee is terug Japan toe. Wat van die gewese hulpafrigters? Gary Gold rig Amerika se nasionale span af; Johann van Graan is in Ierland; Alan Solomons in Engeland ná ʼn lang Skotse dienstyd; ʼn haas vergete Hugh Reece-Edwards jare lank al in Japan. Wat van Gert Smal wat Ierland die Sesnasiesbeker help wen het, maar plaaslik nog nie weer bo provinsiale vlak kon uitstyg nie? Nes Jones was daar ander buitelanders wat groot bydraes tot vergange Boksuksesse gelewer het, maar kortsigtig laat gaan is: die Australiër Les Kiss as verdedigingsafrigter, en die Skot Richie Gray met sy kundigheid van die afbreekpunte. Dan is daar oud-Bokke soos Johann Ackermann wat in Engeland afrig nadat hy hier te lande, ondanks sy Superrugbysukses, nie verder as Suid-Afrika A kon vorder nie. Dan van Zyl help rugby in Ierland ontwikkel, en rig die land se o.18-klubspan af. Heini Adams het verlede jaar die Franse Barbarians op toer in Suid-Afrika help brei. Dink maar aan die gewese SA o.20-afrigter en wêreldkampioen, Dawie Theron, wat ʼn afgeskuifde Japanse klub gaan help het om sy Topliga-status te herwin, en die SA o.19-afrigter (twee keer wêreldkampioen), Eugene Eloff, wat ʼn hopelose Amerikaanse klub binne ʼn enkele seisoen tot nasionale kampioen gevoer het. Jimmy Stonehouse, wat die SA Presidentspan afgerig het wat in 2013 Wêreldrugby se Tblisi-beker gewen het, is darem nou weer terug by die Pumas op Nelspruit. Wat kon al hierdie kundigheid nie in die Springbokkamp vermag het nie? En hoe staan sake by die All Blacks, dubbele wêreldkampioen en jare lank al nommer een op die wêreldranglys? Waar Suid-Afrika sedert 2004 nou sy vyfde hoofafrigter het (Rassie Erasmus), het Nieu-Seeland in dié tydperk nog net twee gehad. Graham Henry het die septer van 2004 tot 2011 geswaai. Steve Hansen, sy assistent sedert 2004, het naatloos by hom oorgeneem. ʼn Vorige afrigter, Wayne Smith, het van 2004 tot 2011, en weer van 2015 tot hy verlede jaar met kanker gediagnoseer is, as hulpafrigter hand bygesit. Hulle het die wêreldbekerseges van 2011 en 2015 om te wys. Dis mos ʼn voortreflike les in bestendigheid. Is die skades en skandes wat Suid-Afrikaanse rugby sedert Meyer se uitvaart getref het nie maar bloot die blinde sambok nie?