Eyesberg – Blue « Progwereld
Album E Eyesberg – Blue
Ha, leuke spitsvondigheid: een Duitse band die zich Eyesberg noemt en de hoes van het debuutalbum “Blue” in blauwe tinten opsiert met drie beelden van een ijsberg. En de term debuutalbum moet je ook maar met een korreltje strooizout nemen. De leden van Eyesberg speelden namelijk al in de jaren ‘70 en ‘80 van de vorige eeuw samen. Veel van het in die tijd geschreven materiaal is terecht gekomen op dit album. Toentertijd speelden Alfter, Podien en Shuttleworth samen met Thomas Klarmann die tegenwoordig zijn brood verdient bij de Duitse bands Argos en Superdrama. Daar ligt ook de link met de gastmuzikant op dit album, Ulf Jacobs, die drummer is van Argos.
De muziek op “Blue” beweegt zich tussen het post-Hackett Genesis, Marillion en IQ. Vooral het toetsenspel doet veel aan deze bands en met name aan Tony Banks denken.
Wanneer je niet beter zou weten, zou je denken dat er iemand op dwarsfluit meespeelt. In de bezetting wordt echter niemand genoemd die dwarsfluit speelt, dus moeten we aannemen dat die uit het toetsenbord komt. Dat is met vlagen erg fraai gedaan. Het gitaarwerk valt op door een iets grotere hoeveelheid rockinvloeden dan gebruikelijk in dit soort muziek. De referenties aan de eerder genoemde bands zijn allemaal smaakvol in de composities verwerkt, maar laten geen verpletterende indruk achter. De toch wel mindere kwaliteit van de composities en de gedateerde, soms zelfs amateuristische arrangementen zijn daar zeker debet aan. Luister maar eens naar het rommelige slot van Inquisitive.
Zanger Malcolm Shuttleworth verplaatst zich als een vocale kameleon door het repertoire. In sommige nummers klinkt hij als Phil Collins, dan weer als Nad Sylvan en soms doet hij hoorbaar zijn best om als Fish te klinken. Met name zijn Fish-imitaties in Closed Until The Resurrection (2:10) en Feed Yourself (5:20) zijn beschamende vormen van plagiaat.
De kleur blauw heeft op mij altijd een uitnodigende werking. Helaas doet de muziek op Blue geen recht aan die kleur. De kleur grijs (binnenkant van de hoes van de cd) was beter van toepassing geweest.