Ontneming - sensoriese, sosiale, moederlike, emosionele - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
ontneming - dit is 'n gemoedstoestand van individue wat veroorsaak word deur die verlies van die moontlikheid om die basiese noodsaaklike behoeftes en vereistes te bevredig, byvoorbeeld seksuele begeerte, eet, slaap, behuising, kommunikasie met die kind, of verlies van voordele, lewensomstandighede wat aan 'n spesifieke individu bekend is. Die term is afgelei van 'n Engels-taal konsep, wat beteken ontneming of verlies. Terselfdertyd het hierdie term 'n negatiewe betekenis, 'n helder negatiewe oriëntasie en op sigself dra dit nie net 'n verlies nie, maar die ontneming van iets baie betekenisvol en noodsaaklik.
In sielkunde beteken ontbering 'n gebrek aan sensoriese stimuli en sosiale motiewe, ontneem van 'n individu van sosiale kontak, lewendige sensasies en indrukke. Die begrip "ontneming" is verwant (hoewel nie identies) aan die term "frustrasie" vanuit die oogpunt van sielkundige inhoud nie. Die ontneemde staat in vergelyking met die frustrasiereaksie is baie erger, pynlik en dikwels selfs persoonlik vernietigend. Dit staan ​​op as die hoogste mate van rigiditeit en konsekwentheid. In 'n verskeidenheid huishoudelike situasies en lewensomstandighede kan totaal verskillende behoeftes ontneem word.
Ontheemde state word gewoonlik verdeel volgens onvervulde behoefte.
Dikwels is dit presies 4 tipes van hierdie gemoedstoestand wat veral onderskei word: stimulus of sensoriese, kognitiewe, emosionele en sosiale. Die meeste skrywers hou by die volgende indeling.
Sensoriese of stimulus geestelike ontbering is 'n afname in die aantal sensoriese motiewe of hul beperkte veranderlikheid en modaliteit. Dikwels kan sensoriese ontneming beskryf word deur die term 'uitgeputte omgewing', met ander woorde 'n omgewing waarin die vak nie die vereiste aantal visuele stimuli, ouditiewe impulse, taktiele en ander roofdiere ontvang nie. Hierdie omgewing kan kinderontwikkeling vergesel, en mag ingesluit word in die alledaagse situasies van 'n volwasse individu.
Kognitiewe ontneming of ontneming van waardes ontstaan ​​as gevolg van 'n oormatige veranderlike, chaotiese reëling van die buitewêreld, wat nie 'n duidelike bestelling en 'n spesifieke betekenis het nie, wat dit onmoontlik maak om te verstaan, voorspel en te beheer wat van buite gebeur.
Kognitiewe ontneming word ook informasioneel genoem. Dit verhoed die vorming van voldoende vorme van die wêreld. As 'n individu nie die nodige data ontvang nie, word idees oor die verhoudings wat tussen voorwerpe of gebeure bestaan, dan skep hy "vals verbindings", waardeur hy verkeerde oortuigings het.
Emosionele ontneming is die gebrek aan die moontlikheid om 'n intieme-emosionele verhouding tot 'n persoon of die verbreking van 'n verband te vestig, indien dit voorheen geskep is. Individue van verskillende ouderdomme kan hierdie tipe geestelike toestand ervaar. Dikwels word die term "moederbescherming" op kinders toegepas, en daardeur beklemtoon die belangrikheid vir kinders van 'n emosionele verband met 'n ouer wie se tekort of breuk lei tot 'n ketting van geestesgesondheidsprobleme. So, byvoorbeeld, die ontbering van weeskinders bestaan ​​uit skeiding van hul ouers, en miskien beide moeder en vader, dit is vader.
Sosiale ontbering of identiteit ontneming behels die beperking van die moontlikhede om 'n onafhanklike sosiale rol te assimileer.
Kinders wat in weeshuise of studente van geslote opvoedkundige instellings woon, volwassenes wat uit die samelewing afgesonder is of wat beperkings het in kontak met ander individue, is pensioenarisse is onderworpe aan sosiale ontbering.
In die gewone lewe kan hierdie tipe ontbering mekaar inmeng, verenig, 'n gevolg van 'n ander wees.
Benewens bogenoemde tipes ontneming, is daar ook ander. Byvoorbeeld, motorongeluk vind plaas wanneer 'n individu gekonfronteer word met die probleem van beperking in beweging as gevolg van oordrag van besering of siekte. Hierdie tipe toestand is nie van toepassing op die verstandelike nie, maar het 'n sterk impak op die psige van die individu.
Bykomend tot spesies klassifikasie, is daar vorme van manifestasie van ontneming - eksplisiete of verborge. Duidelike geestelike ontbering het 'n duidelike karakter (byvoorbeeld 'n persoon in sosiale isolasie, langdurige eensaamheid, die bevinding van 'n baba in 'n weeshuis), dit wil sê in kulturele begrip is dit 'n sigbare afwyking van die norm wat in die samelewing gevestig is. Versteek of gedeeltelik is nie so voor die hand liggend nie. Dit ontstaan ​​onder ekstern gunstige omstandighede, wat nie die geleentheid bied om die fundamentele behoeftes vir individue te bevredig nie.
So, ontneming in sielkunde is 'n multidimensionele verskynsel wat verskillende dele van die menslike lewe raak.
Tekort of totale ontneming van die vermoë om die basiese behoefte aan slaap te bevredig. Kom voor as gevolg van 'n slaapstoornis as gevolg van die teenwoordigheid van die siekte, as gevolg van 'n ingeligte keuse of onder dwang, byvoorbeeld as marteling. Dikwels kan depressiewe toestande met behulp van bewuste slaap ontneming suksesvol behandel word.
Menslike individue kan nie voortdurend slaap nie. Hy kan egter hierdie proses tot 'n minimum beperk (byvoorbeeld tot 'n paar uur per dag) - gedeeltelike slaapontneming.
Totale slaap ontneming is 'n proses van slaap ontbering vir ten minste 'n paar dae.
Daar is ook sekere tegnieke vir die gebruik van ontneming as 'n behandeling. Maar tot vandag toe is daar baie geskille oor die nut van die gebruik van ontneming as 'n terapeutiese agent. So, byvoorbeeld, dit lei tot 'n afname in die afskeiding van somatotropiese hormoon, wat verantwoordelik is vir die verwerking van kalorieë in spiermassa. Wanneer dit onvoldoende is, word kalorieë nie in spierweefsel omskep nie, maar in vetterige weefsel.
Slaapontneming word gekenmerk deur die teenwoordigheid van verskeie hoofstadia. Die aanvanklike stadium, waarvan die duur van een tot ses dae val, word gekenmerk deur die konstante stryd van die individu met slaap. Mense probeer om te slaap vir 'n kort tydjie (nie meer as twee uur nie). En die belangrikste ding hier is nie om te breek, terwyl die handhawing van sielkundige kalmte. Om hierdie rede probeer individue hul aktiwiteite te diversifiseer, iets wat voorheen onontgin en interessant is, te doen. By die keuse van 'n nuwe besigheid word voorkeur gegee aan nie-eentonige, maar na 'n meer aktiewe les. Dit moet verstaan ​​word dat individue tydens die aanvangsfase senuweestelsel, emosionele afwykings en swak gesondheid kan volg. Aan die einde van die aanvanklike stadium verlaat swak gesondheid. Die volgende fase, wat tot tien dae duur, is skokterapie. Die tweede fase word gekenmerk deur bewussynsversteurings: menslike individue sal lyk as robots, versteurings in die persepsie van die omliggende realiteit kan waargeneem word, en mislukkings kan ook in die kognitiewe sfeer voorkom. Byvoorbeeld, 'n individu mag dalk vergeet wat gebeur het 'n oomblik gelede, of verwar verleden en hede. Moontlike effense euforie. Hierdie stadium word gekenmerk deur konstante slapeloosheid, waaraan die liggaam reeds aangepas is. Die werk van alle stelsels word skerp, en die prosesse word versnel. Daar is 'n meer duidelike persepsie van die wêreld, gevoelens word vererger. As jy voortgaan om jouself van slaap te ontneem, sal die derde fase, wat as gevaarlik beskou word vir die gesondheid van individue, kom. En dit word gekenmerk deur die voorkoms van visuele hallusinasies.
Vandag het dokters die metode van slaapontneming suksesvol toegepas om mense uit die diepste depressie te bring. Die essensie van die metode bestaan ​​uit 'n geleidelike verandering in die slaapsiklus: 'n afname in die hoeveelheid tyd wat in die slaap spandeer word en 'n toename in die wakkerheidstydperk.
Slaap ontneming, soos die meeste dokters glo, selektief raak sekere areas van die brein wat verantwoordelik is vir depressiewe mense.
Gedeeltelike of absolute ontneming van 'n enkele ontleder of verskeie sensoriese organe van eksterne invloed word sintuiglike of stimulus ontneming genoem. Die eenvoudigste kunsmatige middel wat 'n verlies van persepsie veroorsaak, is oordopjes of oogvlek wat die impak op die visuele of ouditiewe ontleder skoonmaak of verminder. Daar is ook meer komplekse meganismes wat verskeie analiseerderstelsels gelyktydig uitskakel, byvoorbeeld, olfaktoriese, taktiele, smaak- en temperatuurreseptore.
Stimulus ontneming word suksesvol gebruik in verskeie sielkundige eksperimente, alternatiewe medisyne, BDSM-speletjies, meditasies en as marteling. Die kort tydperke van ontneming het 'n ontspannende effek, aangesien dit die interne prosesse van onderbewuste analise, bestelling en sortering van inligting, self-tuning en stabilisering van geestelike aktiwiteit veroorsaak. Intussen kan langdurige ontneming van eksternbewegers oormatige angs, angs, hallusinasies, depressie en antisosiale gedrag veroorsaak.
Wetenskaplikes van McGill Universiteit in die vyftigerjare van die twintigste eeu het vrywilligers aangebied om die langste moontlike tydperk in 'n spesiale kamer te spandeer wat hulle van eksterne impulse beskerm. Die vakke was in 'n klein geslote ruimte in 'n ligte posisie, waarin alle geluide geblokkeer word deur die eentonige geraas van die motor van die lugversorger. Hul hande is in spesiale kartonkoppelaars geplaas, en hul oë is gesluit met donker glase, wat slegs ligte lig toelaat om deur te gaan. Om hierdie eksperiment vol te hou, was die meeste vakke nie langer as 3 dae nie. Dit is te danke aan die omskakeling van die menslike bewussyn, sonder die gewone eksterne stimuli, in die dieptes van die onderbewussyn, waaruit nogal bisarre en mees onwaarskynlike beelde en valse sensasies, wat op die onderwerp hallusinasies lyk, begin ontstaan ​​het. Sulke denkbeeldige persepsies het die vakke bang gemaak, en hulle het gevra om die eksperiment te voltooi. Hierdie studie het wetenskaplikes toegelaat om te besluit dat sensoriese stimulasie vir die normale ontwikkeling en funksionering van bewussyn noodsaaklik is, en die ontbering van sensoriese sensasies lei tot die agteruitgang van geestesaktiwiteit en die persoonlikheid self. Die onvermydelike gevolge van langdurige stimulus ontbering is oortredings van die kognitiewe sfeer, naamlik geheue, aandag en denkprosesse, angs, slaap- en wakkerheidsversteurings, bui verander van depressiewe toestand na euforie en omgekeerd, die onvermoë om die werklikheid van hallusinasies te onderskei.
Verdere studies het getoon dat die voorkoms van hierdie simptome nie te wyte is aan ontbering nie, maar deur die houding van die individu tot die verlies van sensoriese persepsies. Die blote ontneming van eksterne invloede op ontleders deur 'n volwasse individu is nie verskriklik nie - dit is net 'n verandering in omgewingstoestande waaraan die menslike liggaam maklik kan pas deur die implementering van 'n herstrukturering van funksionering.
So, byvoorbeeld, voedsel ontbering sal nie noodwendig gepaard gaan met lyding. Onaangename sensasies verskyn slegs in daardie individue wat ongemaklik is met vas of met geweld ontneem word. Mense wat bewustelik op die terapeutiese vas oefen, voel liggies op die derde dag en kan maklik 'n tien dae lange verdra.
Sensoriese en emosionele ontneming van jong kinders word gemanifesteer in die gebrek aan geleenthede om 'n emosionele-intieme verhouding tot 'n bepaalde persoon te vestig of 'n gevestigde verhouding te verbreek. Kinders in 'n weeshuis, koshuis of hospitaal beland dikwels in 'n uitgeputte omgewing wat sensoriese honger veroorsaak. So 'n omgewing is skadelik vir individue van enige ouderdom, maar dit raak veral babas.
Verskeie sielkundige studies het getoon dat 'n voldoende aantal eksterne indrukke 'n noodsaaklike voorwaarde is vir die normale vorming van die brein in die vroeë ouderdom, omdat dit tydens die ontvangs van verskeie inligting uit die eksterne omgewing en die verdere verwerking daarvan in die brein is dat die ontledersisteme opgelei word .
Die totale afwesigheid of vermindering van die vermoë om met ander te kommunikeer, om te leef, met die samelewing te kommunikeer, is 'n sosiale ontbering. Oortreding van persoonlike kontak met die samelewing kan 'n sekere gemoedstoestand veroorsaak, wat dien as 'n patogeniese faktor wat die ontwikkeling van 'n aantal pynlike simptome veroorsaak. Die voorkoms van oortredings is te wyte aan sosiale isolasie, waarvan die vlak van erns verskil, wat weer 'n mate van die erns van die ontberingsituasie bepaal.
Daar is verskeie vorme van sosiale ontbering, wat nie net verskil in die vlak van sy rigiditeit nie, maar in die persoon wat die inisieerder is. Dit wil sê, daar is 'n sekere persoonlikheid wat die ontberingsaard van die verhouding van 'n individu of groep mense met 'n wye samelewing bepaal. In ooreenstemming hiermee word die volgende sosiale ontberingsopsies uitgelig: gedwonge, gedwonge, vrywillige en vrywillige gedwonge isolasie.
Gewapende isolasie vind plaas wanneer 'n individu of 'n groep persone uit die samelewing afgesny word weens onuitvoerbare omstandighede. Sulke omstandighede berus nie op hul wil of op die wil van die samelewing nie. Byvoorbeeld, die bemanning van 'n mariene vaartuig, wat weens 'n wrak op 'n onbewoonde eiland geval het.
Gewapende isolasie word waargeneem wanneer die samelewing individue isoleer, ongeag hul aspirasies en begeertes, en dikwels ten spyte van hulle. 'N Voorbeeld van so 'n isolasie is gevangenes wat onder voorwaardes van korrektiewe instellings of geslote sosiale groepe verkeer, waarin nie 'n beperking van regte impliseer nie en dit beteken nie dat die individu se sosiale status (weeskinders, weeskinders) verlaag word nie.
Vrywillige isolasie vind plaas wanneer individue hulself vrywillig van die samelewing verdeel (byvoorbeeld monnike of sektariërs).
Vrywillige geforseerde isolasie vind plaas wanneer die bereiking van 'n spesifieke doelwit wat belangrik is vir 'n individu of 'n groep persone, impliseer die behoefte om hul eie kontakte met 'n bekende omgewing aansienlik te beperk. Byvoorbeeld, sportskole.
Die mens is die mees volmaakte wese op die planeet Aarde, maar terselfdertyd, in die tydperk van die pasgeborene en in kinderskoene, is hy die mees hulpelose wesens, aangesien hy geen gereedgemaakte vorme van gedragsrespons het nie.
Ontneming van jong kinders lei tot 'n afname in hul sukses in die begrip van die samelewing en probleme in die kommunikasie met individuele vakke en die samelewing as geheel, wat in die toekoms die effektiwiteit van hul lewensbestaan ​​aansienlik sal beïnvloed.
Daarbenewens is dit in geslote instellings nie sonder verwoestende gevolge vir die kinders se ontwikkelende psige nie.
Sosiale ontbering van weeskinders aktief aktiveer die vorming van ongewenste persoonlikheidseienskappe, soos: infantilisme, selfvertroue, afhanklikheid, gebrek aan onafhanklikheid, lae selfbeeld. Dit alles verhinder die proses van sosialisering, lei tot die disharmonie van die sosiale ontwikkeling van weeskinders.
Ontneming van kinders
Gebrek aan enige toestande, voorwerpe of middele wat materiële behoeftes, geestelike en geestelike behoeftes bevredig, kan onder toestande van permanente tekortkoming chronies wees, dit wil sê chroniese ontneming. Daarbenewens kan dit periodiek, gedeeltelik of spontaan wees en hang dit af van die duur van die verlies.
Langdurige ontneming van kinders vertraag hul ontwikkeling. Die gebrek aan sosiale stimuli en sensoriese stimuli in die proses van kindervorming lei tot remming en vervorming van geestelike en emosionele ontwikkeling.
Vir die volle vorming van babas is diverse stimulante van verskillende modaliteite (ouditief, tasbaar, ens.) Nodig. Hul tekort veroorsaak stimulus ontneming.
Die onbevredigende toestande vir die aanleer en assimilering van verskillende vaardighede, 'n wanordelike toestel van die eksterne omgewing, wat nie toelaat dat 'n mens verstaan, verwag en beheer wat van buite gebeur nie, lei tot kognitiewe ontneming.
Openbare kontakte met die volwasse omgewing en in die eerste beurt met die moeder verseker die vorming van persoonlikheid, en hul tekort lei tot emosionele ontneming.
Emosionele ontbering beïnvloed krummels soos volg. Kinders word lustig, hul benaderde aktiwiteit neem af, hulle streef nie na beweging nie, maar begin noodwendig die fisiese gesondheid verswak. Также наблюдается задержка в развитии по всем основным параметрам.
Материнская депривация не утрачивает губительную силу собственного воздействия на всех этапах детского взросления. As gevolg van moederbeschadiging word die houding van 'n klein persoon teenoor homself verdraai, 'n kind se verwerping van sy eie liggaam of outo-aggressie kan waargeneem word. Daarbenewens verloor die kind die moontlikheid om volwaardige verhoudings met ander persone te vestig.
Beperk die moontlikhede van sosiale selfverwesenliking deur die assimilasie van sekere sosiale rolle, sowel as deur die bekendstelling van sosiale idees en doelwitte lei tot sosiale ontbering.
Die uitgespreek gevolg van 'n verlangsaming of verswakking in die ontwikkeling van kinders, wat as gevolg van enige vorm van ontneming voorkom, word hospitaal genoem.