Assiriese soldate met Nubiese gevangenes (illustrasie) - Inligting
Assiriese soldate met Nubiese gevangenes
Assiriese soldate met Nubiese gevangenes - Geskiedenis
Assiriërs verblind hul gevangenes
Assiriese koning verblind sy gevangene
Hierdie skets verteenwoordig 'n deel van 'n toneel uit 'n marmerblad wat in Khorsabad ontdek is. Die Assiriese koning gebruik 'n spies om een ​​van sy vele gevangenes te verblind.
In sy linkerhand hou hy 'n koord vas met 'n haak aan die teenoorgestelde kant wat in die gevangenes se lippe ingesteek word. Die Assiriërs sou die punt van 'n dolk of spies in die oog steek. Dit is baie voorstellings wat ontdek is wat onthul het dat die Babiloniërs, Assiriërs en Perse dieselfde wrede straf gebruik het.
Jeremia 39: 6 - Toe het die koning van Babel die seuns van Sedekia in Ribla voor syne gedood oë: ook die koning van Babel het al die edeles van Juda doodgemaak.
Jesaja 37:17 - Neig u oor, HERE, en luister na u oor oëHERE, en kyk! En hoor al die woorde van Sanherib wat gestuur het om die lewende God te smaad.
& quot Maar die leër van die Chaldeërs het die koning van Juda agternagesit, en hulle het hom ingehaal in die vlaktes van Jerigo. Sy hele leër was van hom verstrooi. Toe neem hulle die koning en bring hom na die koning van Babel in Ribla, en hulle oordeel hom uit. Daarna het hulle die seuns van Sedekia voor sy oë doodgemaak, steek Sedekia se oë uit, het hom met bronsboeie vasgemaak en hom na Babel geneem. & quot - 2 Konings 25: 5-7
Assiriese gevangenes verblind en in gevangenskap gelei
Rigters 16:28 - Toe roep Simson tot die HERE en sê: Here HERE, dink tog aan my, en versterk my, maar net hierdie keer, o God, dat ek vir my twee onmiddellik wraak kan neem op die Filistyne oë.
Om 'n gevangene te verblind, was nog altyd 'n algemene vorm van straf in die ooste. In die dae van Kores, die jongste van Persië, het verblinde misdadigers 'n bril geword langs die snelweg. As 'n Perse gou 'n heerser sou word, sou hy verblind word as hy sy troonreg verbeur.
Die Bybel noem die woord "Assirië"
Jeremia 2:18 - En wat moet u nou doen op die pad van Egipte, om die waters van Sihor te drink? of wat moet jy doen in die pad van Assirië, om die waters van die rivier te drink?
2 Konings 16:10 - En koning Agas het na Damaskus gegaan om die koning van Tiglatpileser te ontmoet Assiriëen hy sien 'n altaar wat in Damaskus was;
2 Konings 19: 4 - Dit is moontlik dat die HERE u God al die woorde van Rabshake, die koning van wie, sal hoor Assirië sy heer het gestuur om die lewende God te smaad en die woorde wat die HERE u God gehoor het, te bestraf; daarom, verhef u gebed vir die oorblyfsel.
Jesaja 37: 4 - Dit is moontlik dat die HERE u God die woorde van Rabshake, van wie die koning sal hoor, sal hoor Assirië sy heer het gestuur om die lewende God te smaad en die woorde wat die HERE u God gehoor het, te bestraf; daarom verhef u gebed vir die oorblyfsel wat oorgebly het.
Jeremia 2:36 - Waarom wil u so graag verander? jy sal jou ook skaam oor Egipte, soos jy jou skaam het Assirië.
2 Kronieke 32: 9 - Hierna het Sanherib koning van Assirië stuur sy diensknegte na Jerusalem, (maar hy het belag teen Lakis en al sy mag saam met hom) na Hiskia, die koning van Juda, en na die hele Juda wat in Jerusalem was, en gesê:
2 Kronieke 30: 6 - So het die poste gegaan met die briewe van die koning en sy vorste in die hele Israel en Juda, en volgens die bevel van die koning en gesê: Kinders van Israel, bekeer julle tot die HERE, die God van Abraham, Isak en Israel, en hy sal terugkeer na die oorblyfsel van julle wat ontsnap is uit die hand van die konings van Assirië.
2 Konings 16: 7 - Agas stuur toe boodskappers na die koning van Tiglatpileser Assiriëen gesê: Ek is u kneg en u seun; klim op en red my uit die hand van die koning van Aram en uit die hand van die koning van Israel wat teen my opstaan.
2 Konings 18: 9 - En dit het gebeur in die vierde jaar van koning Hiskía, dit was die sewende jaar van Hoséa, die seun van Ela, die koning van Israel, [dat] Salmaneser, die koning van Assirië het teen Samaria gekom en dit beleër.
2 Konings 18:17 - En die koning van Assirië stuur Tartan en Rabsaris en Rabshakeh van Lagis na koning Hiskia met 'n groot leër teen Jerusalem. En hulle het opgetrek en in Jerusalem gekom. En toe hulle opklim, kom hulle en gaan staan ​​by die kanaal van die boonste poel, wat op die grootpad van die veld vol is.
2 Konings 17:26 - Daarom het hulle met die koning van Assiriëen gesê: Die nasies wat u verwyder het en in die stede van Samaria neergelê het, weet nie hoe die God van die land is nie; daarom het hy leeus onder hulle gestuur, en kyk, hulle maak hulle dood, omdat hulle nie die manier van die God van die land.
2 Konings 17:24 - En die koning van Assirië het hulle uit Babel en uit Kuta en uit Ava en uit Hamat en uit Sefarvaim gebring en hulle in die stede van Samaria geplaas in plaas van die kinders van Israel; en hulle het Samaria in besit geneem en in die stede gewoon daarvan.
2 Konings 20: 6 - En ek sal vyftien jaar by jou dae voeg en jou en hierdie stad uit die hand van die koning van Assirië en ek sal hierdie stad verdedig ter wille van my, en ter wille van my kneg Dawid.
2 Kronieke 28:21 - Want Agas het 'n deel uit die huis van die HERE en uit die huis van die koning en van die vorste weggeneem en dit aan die koning van Assirië: maar hy het hom nie gehelp nie.
Sagaria 10:10 - Ek sal hulle ook terugbring uit Egipteland en hulle uit die land vergader Assirië en Ek sal hulle na die land Gílead en die Libanon bring, en hulle sal vir hulle nie gevind word nie.
Jeremia 50:17 - Israel is 'n verspreide skaap waarvan die leeus hom weggedryf het: eers die koning van Assirië het hom verslind en laasgenoemde het die koning van Babel, Nebukadrésar, sy bene gebreek.
2 Konings 18:16 - In dié tyd het Hiskia die deure van die tempel van die HERE afgesny en die pilare wat Hiskia, die koning van Juda, oorgetrek het, en dit aan die koning van Assirië.
Jesaja 36: 8 - Gee dan nou beloftes aan my heer, die koning van Assirië, en ek sal jou tweeduisend perde gee, as jy van jou kant af ruiters kan oprig.
Nehemia 9:32 - Nou, ons God, die grote, die magtige en die verskriklike God, wat die verbond en barmhartigheid onderhou, laat al die moeilikheid egter nie voor u lyk nie, wat oor ons gekom het, oor ons konings, op ons vorste en verder ons priesters en oor ons profete en oor ons vaders en oor u hele volk, sedert die tyd van die konings van Assirië tot vandag toe.
Miga 5: 6 - En hulle sal die land verwoes Assirië met die swaard en die land Nimrod in sy ingange; so sal hy ons red van die Assiriën, as hy in ons land kom en as hy binne ons grense trap.
2 Konings 23:29 - In sy dae het Faraohnechoh, die koning van Egipte, teen die koning van Assirië na die Eufraatrivier; en koning Josía het teen hom gegaan en hom in Megiddo doodgemaak toe hy hom gesien het.
Jesaja 27:13 - En in die dag sal die groot basuin blaas, en hulle sal kom wat gereed was om te sterwe in die land van Assiriëen die uitgeworpenes in Egipteland, en hulle sal die HERE aanbid op die heilige berg in Jerusalem.
Jesaja 36: 2 - En die koning van Assirië stuur Rabshakeh van Lagis na Jerusalem na koning Hiskia met 'n groot leër. En hy het gestaan ​​by die kanaal van die boonste poel op die snelweg van die veld van die voller.
2 Konings 18:23 - Gee dan nou beloftes aan my heer die koning van Assirië, en ek sal vir jou tweeduisend perde aflewer as jy van jou kant af ruiters kan oprig.
2 Konings 18:28 - Toe staan ​​Rabshakeh en roep met 'n groot stem in die taal van die Jode en spreek en sê: Hoor die woord van die groot koning, die koning van Assirië:
2 Konings 19:10 So sal julle met Hiskía, die koning van Juda, spreek en sê: Laat jou God op wie jy vertrou jou nie mislei deur te sê: Jerusalem sal nie in die hand van die koning van Assirië.
Jesaja 36:13 - Toe staan ​​Rabshakeh en roep met 'n groot stem in die taal van die Jode en sê: Hoor die woorde van die groot koning, die koning van Assirië.
2 Konings 15:19 - [En] Pul die koning van Assirië en Menahem het Pul duisend talente silwer gegee, sodat sy hand by hom kon wees om die koninkryk in sy hand te bevestig.
2 Konings 16: 8 En Agas neem die silwer en goud wat gevind is in die huis van die HERE en in die skatte van die huis van die koning, en stuur dit as 'n geskenk aan die koning van Assirië.
2 Konings 18:30 - En laat Hiskia julle nie op die HERE laat vertrou nie: Die HERE sal ons beslis red, en hierdie stad sal nie oorgegee word in die hand van die koning van Assirië.
Die Kerma -kultuur was die eerste Nubiese koninkryk wat 'n groot deel van die streek verenig het. Die klassieke Kermakultuur, vernoem na sy koninklike hoofstad Kerma, was een van die vroegste stedelike sentra in die Nylstreek  Kermakultuur was militaristies. Dit word getuig van die vele bronsdolke of swaarde sowel as boogskietbegrawe in hul grafte.  Ondanks assimilasie het die Nubiese elite opstandig gebly tydens die ou Egiptiese besetting. Talle rebellies en militêre konflik het amper onder elke Egiptiese regering plaasgevind tot in die 20ste dinastie.  Op 'n stadium was Kerma baie naby aan die verowering van Egipte, aangesien die Egiptenare 'n ernstige nederlaag deur die inboorlinge van Kerma gely het.  
Ta-Seti, wat 'land van die boog' beteken, was die naam wat deur die ou Egiptenare na Nubië self verwys is vir hul vaardighede in boogskiet.     Nubiese stamme soos die Medjay het as huursoldate in die ou Egipte gedien, en soms ook as soldate (soos ons weet uit die stele van Res en Ptahwer). Gedurende die Tweede Tussenperiode is hulle selfs gebruik in Kamose se veldtog teen die Hyksos  en het dit 'n belangrike rol gespeel om die Egiptiese staat in 'n militêre mag te maak. 
Die Koninkryk Kush het omstreeks 1000 vC ontstaan, 500 jaar na die einde van die Koninkryk Kerma. Teen 1200 vC was die Egiptiese betrokkenheid by die Dongola -bereik nie bestaan ​​nie. Teen die 8ste eeu v.C. kom die nuwe Kushitiese koninkryk uit die Napata -streek in die boonste Dongola -bereik. Die eerste Napataanse koning, Alara, het sy suster opgedra aan die kultus van Amun by die herboude Kawa -tempel, terwyl tempels ook in Barkal en Kerma herbou is. 'N Kashta-stele by Elephantine plaas die Kushiete teen die middel van die agtiende eeu op die Egiptiese grens. Hierdie eerste periode van die geskiedenis van die koninkryk, die 'Napatan', is opgevolg deur die 'Meroïtiese tydperk', toe die koninklike begraafplase ongeveer 300 vC na Meroë verhuis het. 
Oorlog teen Assirië Edit
Kushitiese konings het Egipte verower en die 25ste dinastie gevorm, wat in 744 tot 656 vC gedeeltelik of in die hele Egipte geheers het.  Taharqa het alliansies begin bou met elemente in Fenicië en Filistië wat bereid was om 'n meer onafhanklike standpunt teen Assirië in te neem.  Taharqa se weermag het suksesvolle militêre veldtogte onderneem, soos getuig van die 'lys met verowerde Asiatiese owerhede' uit die Mut -tempel in Karnak en 'verower mense en lande (Libiërs, Shasu -nomades, Feniciërs?, Khor in Palestina)' uit die Sanam -tempel inskripsies.  Torok noem dat die militêre sukses te wyte was aan Taharqa se pogings om die weermag te versterk deur daaglikse opleiding in langafstand hardloop, asook Assirië se besorgdheid oor Babilon en Elam.  Taharqa het ook militêre nedersettings by die Semna- en Buhen -forte en die versterkte terrein van Qasr Ibrim gebou. 
Imperiale ambisies van die Assiriese Ryk sowel as die groeiende invloed van die 25ste dinastie het oorlog tussen hulle onvermydelik gemaak. In 701 vC het Taharqa en sy leër Juda en koning Hiskia gehelp om 'n beleg deur koning Sanherib van Assirië te weerstaan ​​(2 Konings 19: 9 Jesaja 37: 9).  Daar is verskillende teorieë (Taharqa se leër,  siekte, goddelike ingryping, Hiskia se oorgawe, Herodotus se muiseorie) wat probeer verduidelik waarom die Assiriërs nie daarin geslaag het om Jerusalem in te neem nie, maar hulle het na Assirië teruggetrek.  Baie historici beweer dat Sanherib die oorheerser van Khor was ná die beleg in 701 vC. Sanherib se annale bevat dat Juda na die beleg gedwing is om hulde te bring.  Dit word egter weerspreek deur Khor se gereelde gebruik van 'n Egiptiese stelsel van gewigte vir handel,  die 20 jaar lange staking in Assirië se patroon (voor 701 en na die dood van Sanherib) om Khor herhaaldelik binne te val,  Khor hulde bring na Amun van Karnak in die eerste helfte van Taharqa se bewind,  en Taharqa wat die verbod van Assirië op die uitvoer van Libanese sederhout na Egipte oortref, terwyl Taharqa besig was om sy tempel te bou om amun te Kawa. 
In 679 vC het Sanherib se opvolger, koning Esarhaddon, 'n veldtog na Khor geneem en 'n stad wat lojaal aan Egipte was, ingeneem. Nadat Sidon vernietig is en Tirus in 677-676 v.C. gedwing is, het Esarhaddon in 674 vC 'n grootskaalse inval in Egipte uitgevoer. Volgens Babiloniese verslae het Taharqa en sy leër die Assiriërs in 674 vC heeltemal verslaan.  Daar is min Assiriese bronne oor die inval. Dit het egter geëindig volgens wat sommige geleerdes vermoedelik een van Assirië se grootste nederlae was.  In 672 vC het Taharqa reserwe troepe uit Kush gebring, soos in rotsopskrifte genoem.  Taharqa se Egipte het gedurende hierdie tydperk steeds in Khor heers, soos blyk uit die jaarboek van Esarhaddon uit 671 vC, waarin vermeld word dat die koning Ba'lu van Tyrus 'sy vertroue op sy vriend Taharqa', die bondgenootskap van Ashkelon met Egipte, gestel het en dat Esarhaddon se opskrif gevra het of ' Kushiet-Egiptiese magte 'beplan en streef daarna om op enige manier oorlog te voer' en as die Egiptiese magte Esarhaddon in Ashkelon sal verslaan. "  Taharqa is egter in 671 vC in Egipte verslaan toe Esarhaddon Noord -Egipte verower het. Hy het Memphis gevange geneem en hulde gebring voordat hy teruggekeer het na Assirië.  Alhoewel die farao Taharqa na die suide ontsnap het, het Esarhaddon die Farao se familie, insluitend "Prins Nes-Anhuret" en die koninklike vroue, " wat as gyselaars na Assirië gestuur is, gevange geneem. hooftooisels is teruggeneem na Assirië.  In 669 vC het Taharqa Memphis, sowel as die Delta, herbeset en intriges begin met die koning van Tirus.  Taharqa was geïnteresseerd in die aangeleenthede van Neder -Egipte en het talle opstande aangewakker.  Esarhaddon het sy leër weer na Egipte gelei, en met sy dood in 668 vC het die bevel oorgedra na Ashurbanipal. Ashurbanipal en die Assiriërs verslaan Taharqa weer en vorder tot in die suide tot Thebe. ] Die opstand is gestaak en Ashurbanipal word aangestel as sy vasaalheerser in Egipte Necho I, wat koning van die stad Sais was. Necho se seun, Psamtik I, is tydens die bewind van Esarhaddon opgelei in die Assiriese hoofstad Nineve.  So laat as 665 vC maak die vasaalheersers van Sais, Mendes en Pelusium nog steeds 'n voorvertoning aan Taharqa in Kush.  Die plot van die vasaal is deur Ashurbanipal ontbloot en alle rebelle behalwe Necho van Sais is tereggestel. 
Oorlog teen die Romeinse legioene
Meroïtiese magte het talle gevegte teen Rome gevoer, sommige suksesvol. Uiteindelik is 'n vredesverdrag tussen Augustus en Kushitiese diplomate beding, met Rome wat 'n bufferstrook langs die suidelike grens afstaan ​​en die Kushiete vrystel om hulde te bring.
Die Romeinse verowering van Egipte het dit op 'n botsingskursus met die Soedaniese moondhede van die suidelike streke gebring. In 25 vC het Kushiete onder hul heerser Teriteqas Egipte binnegeval met ongeveer 30 000 troepe. Kushitiese magte was meestal infanterie en hul bewapening het bestaan ​​uit boë van ongeveer 4 el lank, skilde van rouhuid, knuppels, bylae, snoeke en swaarde. 
Die Kushiete dring tot in die suide tot in die Aswan -gebied en verslaan drie Romeinse kohorte, verower Syene, Elephantine en Philae, vang duisende Egiptenare en omverwerp brons statute van Augustus wat onlangs daar opgerig is. Die hoof van een van hierdie Augustynse statute is as 'n trofee na Meroe gebring en begrawe onder 'n tempeldrempel van die Candace Amanirenas, ter herdenking van die Kushitiese oorwinning, en om simbolies op haar vyande te trap.    'n Jaar later het Rome troepe onder Gaius Petronius gestuur om die Kushiete te konfronteer, terwyl die Romeine 'n swak gewapende Meroitiese mag by Pselchis afgeweer het.  Strabo berig dat Petronius voortgegaan het om Premnis en daarna die Kushitiese stad Napata te neem.  Petronius beskou die padlose land as ongeskik of te moeilik vir verdere operasies. Hy trek terug na Premnis, versterk die vestings en laat 'n garnisoen in plek.  Hierdie terugslae het egter nie vyandighede opgelos nie, want 'n herlewing van die Kushiete het net drie jaar later onder die koningin plaasgevind. Candace Amanirenas, met sterk versterkings van Afrikaanse troepe van verder suid. Kushitiese druk het nou weer gevorder op Premnis. Die Romeine het hierdie inisiatief teëgestaan ​​deur meer troepe te stuur om die stad te versterk.  'n Beslissende finale veldtog het egter nie plaasgevind nie, maar eerder onderhandelinge- met finale uitkomste wat groot toegewings gegee het aan 'n vyand van Rome. 
Die Meroïtiese diplomate is genooi om met die Romeinse keiser Augustus self te vergader op die Griekse eiland Samos, waar hy sy hoofkwartier gehad het. Dat die Kushiete nie as geslaan smekendes verskyn het nie, word gesuggereer deur die aggressiewe boodskap wat die gesante van Meroe aan die Romeine gebring het. 'N Bondel goue pyle is aangebied met die gesante wat na bewering sê: "Die Candace stuur vir jou hierdie pyle. As jy vrede wil hê, is dit 'n teken van haar vriendskap en warmte. As jy oorlog wil hê, gaan jy dit nodig hê."  'n Entente tussen die twee partye was vir beide voordelig. Die Kushiete was 'n plaaslike mag in hul eie reg en het hulde aan hulde gebring. Die Romeine het 'n stil suidelike grens gesoek vir hul absoluut noodsaaklike Egiptiese graanvoorrade, sonder konstante oorlogsverbintenisse, en verwelkom 'n vriendelike bufferstaat in 'n grensgebied met strooptogte. Dit blyk ook dat die Kushiete nomades soos die Blemmyes as 'n probleem gevind het, Rome toegelaat het om buiteposte daarteen te monitor en op te voer, en selfs later jare gesamentlike militêre operasies met die Romeine teen sulke mauraders uitgevoer het. Die voorwaardes was ryp vir 'n ooreenkoms. Tydens onderhandelinge het Augustus aan die Kushitiese gesante alles gegee waarvoor hulle gevra het, en ook die huldeblyk wat vroeër deur Rome geëis is, gekanselleer.  Premmis (Qasr Ibrim) en gebiede noord van Qasr Ibrim in die suidelike deel van die "Thirty-Mile Strip"] is aan die Kushiete afgestaan, die Dodekaschoinos is as buffersone opgerig en die Romeinse magte is teruggetrek na die ou Griekse Ptolemaïese grens by Maharraqa.  Romeinse keiser Augustus onderteken die verdrag met die Kushiete op Samos. Die nedersetting het Rome vrede en stilte aan sy Egiptiese grens gekoop en die aansien van Romeinse keiser Augustus vergroot, wat sy vaardigheid en vermoë demonstreer om vrede te bewerkstellig sonder konstante oorlogvoering, en sake te doen met die verre Kushiete, wat 'n kort rukkie tevore teen hom geveg het troepe. Die respek wat die keiser deur die Kushitiese gesante verleen het toe die verdrag onderteken is, het ook 'n gunstige indruk geskep by ander buitelandse ambassadeurs wat op Samos teenwoordig was, insluitend gesante uit Indië, en het Augustus se hand versterk in die komende onderhandelinge met die magtige Partiërs.  Die nedersetting het ongeveer drie eeue 'n periode van vrede tussen die twee ryke ingelui. Inskripsies wat koningin Amanirenas op 'n ou tempel in Hamadab, suid van Meroe, opgerig het, teken die oorlog en die gunstige uitkoms aan vanuit die Kushitiese perspektief.  Saam met sy handtekening op die amptelike verdrag, het die Romeinse keiser Augustus die ooreenkoms gemerk deur sy administrateurs opdrag te gee om saam te werk met streekpriesters by die oprigting van 'n tempel by Dendur, en inskripsies beeld die keiser self uit wat plaaslike gode vier. 
Die Arabiere, wat Egipte en groot dele van die Midde -Ooste oorval het, het probeer om die gebied van Soedan te verower. Byna 600 jaar lank het die kragtige boogskutters van die streek 'n versperring geskep vir Moslem -uitbreiding na die noordooste van die Afrika -kontinent, wat verskeie invalle en aanvalle met pyle swerms afweer. Een moderne historikus (Ayalon 2000) vergelyk die Nubiese weerstand met dié van 'n dam, wat die Moslemgety etlike eeue lank weerhou.  Volgens Ayalon:
Die absoluut ondubbelsinnige bewyse en eenparige instemming van die vroeë Moslem -bronne is dat die Arabiere se skielike stop uitsluitlik en uitsluitlik veroorsaak is deur die uitstekende militêre verset van die Christelike Nubiërs. .. die Nubiese dam. Die reeks van die vroeë bronne bevat die twee belangrikste kronieke van die vroeë Islam, al-Tabari († 926) en al-Yaqubi († 905), die twee beste boeke oor die Moslem-verowerings, al-Baladhuri († 892 ) en Ibn al-A tham al-Kufi († 926) die mees sentrale ensiklopediese werk van al-Masudi (d. 956) en die twee beste vroeë bronne wat spesifiek aan Egipte gewy is, Ibn Abd al-Hakim (d. 871) en al-Kindi (961) .. Al die bogenoemde bronne skryf Nubiese sukses toe aan hul uitstekende boogskiet .. By hierdie sentrale faktor moet die kombinasie van die Nubiërs se militêre bekwaamheid en Christelike ywer hul kennis van die terrein toevoeg, die engheid van die voorste linie wat hulle moes verdedig en heel moontlik die reeks katarakte wat agter hulle lê, en ander natuurlike hindernisse. Toe hulle hulle teëkom, stort hulle hulle met pyle, totdat hulle almal gewond is en hulle met baie wonde en stukkende oë terugtrek. Daarom is hulle 'die skerpskutters van die oog' genoem. 
Die ontsag en respek wat die Moslems vir hul Nubiese teëstanders gehad het, word weerspieël in die feit dat selfs 'n redelik laat Umayyad-kalief, Umar b Abd al-Aziz (Umar II 717-720), die Nubies-Moslem-verdrag bekragtig het uit vrees vir die veiligheid van die Moslems (hy bekragtig die vredesverdrag uit oorweging van die Moslems en uit ['n begeerte] om hul lewens te spaar .. 
Die Nubiërs vorm 'n 'Afrika -front' wat die verspreiding van Islam belemmer het, saam met ander in Sentraal -Asië, Indië en die Anatoliese/Mediterreense gebied. Terwyl die Islamitiese militêre uitbreiding begin het met vinnige verowerings oor Bisantium, Sentraal -Asië, die Magreb en Spanje, het sulke vinnige oorwinnings by die Soedaniese versperring ontstaan.  Interne afdelings, asook infiltrasie deur nomades, sou die "Nubiese dam" egter verswak, en uiteindelik het dit plek gemaak vir Moslem -uitbreiding uit Egipte en elders in die streek. 
Infanterie en Kavallerie Redigeer
Bowmen was die belangrikste kragkomponente in die Kushitiese weermag.  Ou bronne dui aan dat die Kushitiese boogskutters 'n stuk boë wat tussen ses en sewe voet lank was, bevoordeel het, met so 'n sterk treksterkte dat baie van die boogskutters hul voete gebruik om hul boë te buig. Saamgestelde boë is egter ook in hul arsenaal gebruik.  Griekse historikus, Herodotus, het aangedui dat die primêre boogkonstruksie van gekruide palmhout was, met pyle gemaak van rottang.  Kushite-pyle is dikwels met 'n vergiftigde punt getik.  Kushitiese boogskutters is bekend vir hul boogskietvaardigheid deur die ou Egiptenare.  Cambyses waag Kush na die verowering van Egipte, maar logistieke probleme om woestynterrein oor te steek, word vererger deur die hewige reaksie van die Kushitiese leërs, veral akkurate boogskietbal wat nie net die Persiese geledere gedemineer het nie, maar soms die gesig en oë van individuele Perse gerig het krygers.  Een historiese bron neem aan:
'Vanuit die kantels, asof op die mure van 'n vesting, het die boogskutters voortdurend gestroom met goed gerigte skagte, so dig dat die Perse die gevoel gehad het dat 'n wolk op hulle neerdaal, veral toe die Kushiete hul vyande in die oë kyk Die doelwitte was so doelwit dat diegene wat hulle met hul skagte deurboor het, wild in die menigte rondgejaag het met die pyle wat uit hul oë uitsteek soos dubbele fluite. " 
By Qasr Ibrim is twee kruisboogpyle ontdek. Die gebruik van kruisboë was tot dusver in Nubia ongetuig.  Een eenvoudige selfboog van hout is bekend uit 'n vroeë Nobadiaanse begrafnis in Qustul.  Die Nobadiërs het doring- en moontlik vergiftigde pyle van ongeveer 50 cm lank geskiet.  Om die pyle te stoor, gebruik hulle kokerblare van bruin leer oorspronklik van langnekdiere soos bokke of gazelle. Boonop is dit versterk met bande, kleppe en uitgebreide versiering.  Die koker is moontlik nie aan die agterkant gedra nie, maar aan die voorkant.  Op die hand wat die boog gehou het, het die boogskutters armbande gedra om die hand teen beserings te beskerm terwyl hulle die boogstring getrek het. Vir die adel kon die armbande van silwer gemaak word, terwyl swakker weergawes van rouvel gemaak is.  Verder het die boogskutters duimringe gedra, tussen drie en vier cm lank.  Die Nubiese boogskutters sou dus 'n tekentegniek gebruik het wat baie ooreenstem met die Persiese en Chinese tegniek, wat albei ook van duimringe afhanklik was.  Gemonteerde boogskiet was algemeen in sowel die Meroïtiese as die na-Meroïtiese tydperk. 
Siege wapens Wysig
Tydens die beleg van Hermopolis in die 8ste eeu vC, is belegstorings gebou vir die Kushitiese leër onder leiding van Piye, om die doeltreffendheid van die Kushitiese boogskutters te verbeter.  Nadat hy Thebe verlaat het, was Piye se eerste doel om Ashmunein te beleër. Hy het sy leër versamel na hul gebrek aan sukses tot dusver, en het die persoonlike toesig onderneem oor die operasies, waaronder die oprigting van 'n belegertoring waaruit Koesjitiese boogskutters die stad kon afvuur.  Vroeë skuilings wat sappers beskerm, gewapen met pale wat probeer om modderstene te breek, het plek gemaak vir slagramme.  Die gebruik van die slagram deur Kushitiese magte teen Egiptiese stede word op die stele van Piye aangeteken
Toe veg hulle teen "The Peak, Chest of Victories". Daarna is 'n slagram daarteen aangewend, sodat sy mure afgebreek en 'n groot slagting onder hulle gemaak is in onberekenbare getalle, waaronder die seun van die hoof van die Ma, Tefnakht.
Melee -wapens Redigeer
Meroïtiese infanterie wat Rome aangeval het, het bestaan ​​uit skilde van rouhuide, stokke, byke, snoeke en swaarde. 
'N Wapen wat kenmerkend was vir die Nobadiërs was 'n soort kort swaard.  Dit het 'n reguit holgemaalde lem wat slegs aan die een kant geslyp is en dus nie ontwerp is om te stoot nie, maar om te kap.  Afgesien van die genoemde swaarde, was daar ook lansies, sommige met groot lemme, asook halbers. Die groot lanse en die halberde kon moontlik slegs seremonieel gewees het. 
Ander oorlogstoerusting Redigeer
Die magte van Kerma het geen pantser gedra nie. Strydwaens sowel as wapens is egter gedurende die Meroïtiese tydperk in Kush vervaardig.  Nobadiese krygers en hul leierskap het gebruik gemaak van skilde en lyfwapens, meestal vervaardig uit leer.   Fragmente van dik vel is gevind in die koninklike grafte van Qustul, wat daarop dui dat die hoof begraafplaas gewoonlik begrawe is terwyl hulle pantser gedra het.  'n Goed bewaarde en ryklik versierde borsplaat van okside is afkomstig van Qasr Ibrim,  terwyl 'n vergelykbare, maar meer fragmentariese stuk by Gebel Adda ontdek is. Hierdie borswapen is egter gemaak van reptielhuid, moontlik van 'n krokodil.  'n Ander fragment wat moontlik eens 'n liggaamsrusting was, kom van Qustul. Dit bestaan ​​uit verskeie lae bruingebrande leer en is bedek met lood -rosette. 
Olifante is soms tydens die Meroitiese tydperk in oorlogvoering gebruik, soos gesien in die oorlog teen Rome omstreeks 20 vC.  Daar is 'n mate van debat oor die doel van die Groot Omhulsel in Musawwarat es-Sufra, met vroeëre voorstelle, waaronder 'n olifant-oefenkamp.  Taharqa het militêre nedersettings by die Semna- en Buhen -forte sowel as die versterkte terrein van Qasr Ibrim gebou.  Daar is argeologiese bewyse vir die Kushitiese versterking van Kalabsha, onder die bewind van Yesebokheamani, as 'n verweer teen die aanval op Blemmyes.  
Daar is nie veel bekend oor die vlootmagte van die verskillende Nubiese koninkryke nie. Die meeste bronne van vlootkonflikte kom van stelas en inskripsies. Uit die Piye -stela word gesê dat Piye 'n vloot gelei het tydens 'n inval in 'n hawe in Memphis, waar hy verskeie bote, veerboote, plesierbote en oorlogskepe saam met hom na Kush teruggebring het.  Ook van die Stela af verslaan en vang Piye baie skepe wat aan die vloot van laer Egipte behoort in 'n seestryd.  
Nastasen het 'n inval in Kush uit Bo -Egipte verslaan. Nastasen se monument noem die leier van hierdie inval Kambasuten, 'n waarskynlike plaaslike variasie van Khabbash. Khabbash was 'n plaaslike heerser van Bo -Egipte wat omstreeks 338 vC teen die Perse veldtog gevoer het. Sy inval in Kush was 'n mislukking, en Nastasen beweer dat hy tydens sy oorwinning baie goeie bote en ander buit geneem het. 
The Ancient Nubia Military Thread: Wat was die militêre mag van Ancient Nubia?
[ame = & quothttp: //www.amazon.com/Piankhy-Great-E-Harper-Johnson/dp/B0006AXYOS"] Piankhy the Great: E. Harper Johnson: Amazon.com: [email protected]@[email protected ] @http: //ecx.images-amazon.com/images/I/ [email protected]@[email protected]@516nBdaczSL [/ame]
Calliope: Taharqo: Heerser van Nubië en Egipte
Dit gaan oor taharaqa en daar is 'n beeld van piye in Egipte binne. Dit is 'n goeie boek, en ek het dit nou al 'n paar jaar.
U kan dit bestel of na u biblioteek kyk.
illustrasie van angus mcbride wat 'n Assiriese kryger van die Assiriese koning Esarhaddon toon wat in die 7de eeu vC teen 'n Nubiese kryger van die Nubiese farao Taharqa veg.
Nota vir bogenoemde/ Die kunswerke in die boek wat handel oor die verhaal van taharqa, toon dat die gesig of kop van die gesig breed was/is soos Shabti van Piankhy hierbo en ander kushitiese heersers.
Ek hou van die musiek en die foto hierbo is in hierdie video.
Leërs van die antieke wêreld
[ame = & quothttp: //www.youtube.com/watch? v = hnfhV01FXY0 & quot] Leërs van die antieke wêreld - YouTube [/ame]
Nubië het die Romeine eintlik weerstaan, hoewel sommige mense sê dat hulle die Romeine nie verslaan het nie. Hulle het nog steeds gekant om oorwin te word.
Hierdie draad was een van die dinge wat my hierheen gelei het toe ek inligting oor hul ou wapens probeer vind het. Ek het gedebatteer of ek hierdie vraag hier sou plaas of nie, en het besluit omdat dit spesifiek te doen gehad het met een van die foto's wat Son of RA in sy aanvanklike pos vertoon het, dit nie 'n nuwe draad regverdig nie. As ek verkeerd is, vra ek om verskoning en laat weet my asseblief sodat ek in die toekoms kan onthou.
Ek het die afgelope paar dae aan 'n foto van Kandake Amanirenas gewerk nadat ek 'n paar maande gelede 'n artikel oor haar vir 'n paar van my vriende geskryf het. Tydens my navorsing het ek gelees dat vetheid 'n teken van skoonheid onder die ou Nubiërs was as 'n teken van oorvloed, en aangesien Kandakes die geestelike moeders van hul land was, word dit as sodanig uitgebeeld. Ek het die prent daarvolgens geteken. Maar toe ek op soek was na watter soort wapenrusting sy kon gedra het, het ek op die foto hierbo afgekom waar sy nogal skraal en lenig lyk. Ek hoop my verwarring lyk nie te belaglik nie.
Weet iemand of die standbeeld gemaak is teen die tyd dat sy sou gelewe het? En as dit die geval is, is ek baie geïnteresseerd om enige inligting te hoor wat iemand kan bied oor hoe die Kandakes voorgestel is, en hoe dit moontlik was in die werklike lewe?
As dit nie verkeerd was nie, was Nubia bekend vir hul boogskutters en by Egiptenare was dit Ta Seti -land van die boog
In elk geval, die Romeine het die nubiërs by verskeie geleenthede met strafekspedisies en kapitaalsakke verpletter, om die skermutselinge van die suidelike grense te straf en te weerhou.
Romeine het geen belangstelling of voorneme gehad om Nubië te verower nie.
Volgens Strabo het Petronius (destyds 'n prefek van Egipte) na die Kushitiese opmars 'n groot leër voorberei en suidwaarts opgeruk. Die Romeinse magte het met die Kushitiese leërs naby Thebe gebots en hulle gedwing om terug te trek na Pselchis (Maharraqa) in Kushitiese lande. Petronius het dus afgevaardigdes na die Kushiete gestuur in 'n poging om 'n vredesooreenkoms te bereik en sekere eise te stel.
Met verwysing na Strabo, het die Kushiete drie dae nodig vir oorweging & quot6 om 'n finale besluit te neem. Na die drie dae reageer Kush egter nie en Petronius vorder met sy leërs en neem die Kushitiese stad Premnis (moderne Karanog) suid van Maharraqa. Van daar af vorder hy tot by die suide na Napata, die tweede hoofstad in Kush na Meroe. Petronius het Napata aangeval en afgedank en die seun van die Kushitiese koningin laat vlug. Strabo beskryf die nederlaag van die Kushiete by Napata, en verklaar dat & quotHe (Petronius) gevangenes van die inwoners gemaak het.
Seun van RA
As dit nie verkeerd was nie, was Nubia bekend vir hul boogskutters, en by Egiptenare was dit Ta Seti -land van die boog
Met verwysing na Strabo, het die Kushiete drie dae nodig gehad vir oorweging & quot6 om 'n finale besluit te neem. Na die drie dae reageer Kush egter nie en Petronius vorder met sy leërs en neem die Kushitiese stad Premnis (moderne Karanog) suid van Maharraqa. Van daar af vorder hy tot by die suide na Napata, die tweede hoofstad in Kush na Meroe. Petronius het Napata aangeval en afgedank en die seun van die Kushitiese koningin laat vlug. Strabo beskryf die nederlaag van die Kushiete by Napata, en verklaar dat & quotHe (Petronius) gevangenes van die inwoners gemaak het.
'n Paar van die aakligste beelde wat ooit gemaak is ' - I Am Ashurbanipal review
U moet dit aan die ou Assiriërs oorhandig - hulle was eerlik. Hulle artistieke propaganda geniet elke detail van marteling, bloedbad, teregstellings op die slagveld en menslike verplasing wat Assirië van ongeveer 900 tot 612 vC die dominante mag van die Midde -Ooste gemaak het. Assiriese kuns bevat van die afskuwelikste beelde wat ooit gemaak is. In een toneel word tonge uit die monde van gevangenes geruk. Dit sal hul gille demp wanneer hulle in die volgende fase van hul marteling lewendig afgewaai word. In 'n ander reliëf staan ​​'n oorgawe -generaal op die punt om onthoof te word en in 'n derde moet gevangenes hul vaders se bene maal voordat hulle in die strate van Nineve tereggestel word.
Hierdie en nog vele meer episodes van berekende wreedheid kan gesien word in gips gesny in die Britse museum se grootskaalse ontspanning van Assirië se mag. Assiriese kuns maak in harde energie uit wat dit in menslike teerheid ontbreek. Dit is 'n kuns van oorlog - alle spiere, beweging, impak. Mense en diere word uitgebeeld as kwaai tekenprente van genadelose krag.
'Ons vier die bloedsport van die koning' ... Ashurbanipal op jag. Foto: Matt Dunham/AP
Maar agter die verowerings wat hierdie oogverblindende reliëfs uitbeeld, lê 'n ingewikkelde stelsel van burokrasie en 'n passie vir logistiek. I Am Ashurbanipal is 'n portret van die banaliteit van die ryk. Net soos Hannah Arendt aangevoer het dat die Holocaust deur karakterlose papierdrywers, nie flambojante sadiste nie, gepleeg is, so vind ons hier dat Assiriese gruweldade-insluitend die gedwonge hervestiging van duisende Israeliete-nie die gevolg was van toevallige chaos nie, maar ywerige organisasie.
Die Assiriese ryk was so gedissiplineerd dat alhoewel hierdie uitstalling fokus op een man, Ashurbanipal, wat die ryk van 669 vC tot sy dood êrens rondom 631 vC regeer het, is sy persoonlikheid net so ver as die sfinkse en leeusgeeste wat in die atmosferies verligte galerye opdoem. Ashurbanipal is minder 'n individu in hierdie vertoning as 'n stel koninklike rolle wat hy onberispelik uitgevoer het. 'N Brief wat hy aan sy pa geskryf het toe hy 13 was - het die seun ooit sy pa gesien? - beskryf hoe hy al die regte vaardighede vir 'n koning geleer het.
Die een het gejag. In kliphulp na kliphulp word die bloedsport van die koning gevier. Ongewoon, Ashurbanipal en sy gesin het nie onskadelike takbokke gejag of wildevarke nie. Hulle het teen leeus geveg om hul bo -menslike viriliteit en vermoë om die woeste te onderwerp, te bewys. Daar word getoon dat leeus, met groot waarnemingsnauwkeurigheid, op kort afstand met pyle geskiet of in die nek gespies word, terwyl hul liggame deur bediendes omhoog gedra word. Dit is 'n meer gelyke stryd as sommige wat die Assiriërs teen menslike vyande gevoer en met meer respek geveg het. Leeus staan ​​op teen hul aanvallers en probeer mans te perd in die gesig staar. Daar is 'n studie van 'n sterwende leeu wat bloed stort.
Ashurbanipal, getoon met spykerskrif. Foto: Die Trustees van die British Museum
Ashurbanipal het wat nodig was om leeus te beveg, maar dit was sy administratiewe vermoëns wat van hom 'n suksesvolle breker en volksman gemaak het. Hy is bedien deur eunugs wie se vryheid van gesinsambisie gedink is om hulle ideale staatsamptenare te maak. 'N Portret wat moontlik van 'n burokratiese eunug is, wys hom met 'n mollige gesig en sonder baard - want gesigshare was fallies. Die falliese simboliek verklaar die groot vierkantige baard wat Ashurbanipal self gedra het. Spykerskrif, die oudste vorm van skryf ter wêreld, reeds byna 2 000 jaar oud, was net so belangrik soos belegmasjiene teen die senuwees van krag. Briewe, onderhandelinge en bevele is op die koning se paaie vervoer om 'n groot menslike stelsel te organiseer.
Hierdie uitstekende organisasie, blyk uit hierdie gedetailleerde verdieping in die geskiedenis, was die ware oorspronklikheid van die Assiriese Ryk. Dit was voorheen modern in sy organisatoriese strengheid. Ashurbanipal was nie 'n romantiese oorwinnaar soos Alexander die Grote of Daenerys Targaryen nie. Hy was die uitvoerende hoof van 'n genadelose wêreldwye onderneming. Miskien is dit vreemd dat die uitstalling met groot fanfare deur BP geborg word. Die omstrede oliemaatskappy is deel van die meedoënlose masjinerie van die moderne wêreld wat die natuur selfs vinniger benut as wat Ashurbanipal leeus doodgemaak het.
U kan nie wegkom van die 21ste eeu in hierdie ontstellende en selfs nagmerrievolle ondersoek na die opkoms en ondergang van ryke nie. Die mini -"kalifaat" wat deur Islamitiese Staat geskep is, was nie so groot of blywend soos die Assiriese ryk nie, maar in die drie jaar dat hulle Mosoel in Irak regeer het, van Junie 2014 tot Julie 2017, wou militante van Isis die oorblyfsels van Ashurbanipal se voorvaders vernietig -Islamitiese kultuur. Die ruïnes van Nineve, die hoofstad van die Assiriese Ryk, is aan die buitewyke van Mosoel. Hulle het oudhede in die Mosoel -museum stukkend geslaan en begin om Nineve self te vernietig.
Waarvoor is dit alles? Die menslike geskiedenis, insluitend die van ons eie tyd, lyk redelik brutaal in hierdie uitstalling. Een van die paleisreliëfs beeld mense uit wat verslaan is deur die Assiriërs wat deur Ashurbanipal se soldate gedwing is om na die land te trek waar hul arbeid die ryk sal baat. Sulke tonele is fassinerend en verwoestend vir die menslike gees. Die doeltreffende brutaliteit van die Assiriërs lyk na 'n steriele onderneming wat slegs bestaan ​​het, ten minste wat hierdie uitstalling betref, tot eer en weelde van die monarg. Toe Ashurbanipal eers dood was, het sy ryk uitmekaar geval. 'N Muurvulfilm van 'n stad in vlamme lyk asof dit Mosoel in 2017 of tydens die Irak-oorlog kan wees. Dit is eintlik bedoel om die verbranding van Nineve in 612 vC en die apokaliptiese einde van Assiriese mag voor te stel.
'' N Glimp van hoop '... kliptafels uit die biblioteek van Ashurbanipal. Foto: Matt Dunham/AP
Maar in hierdie nuttelose siklus van opkomende en dalende ryke gee 'n blik van hoop die uitstalling warmte. Dit is 'n muur van verligte spykerskrifttablette, hul skerp skrifte vol woorde wat slegs spesialiste kan lees, maar wie se gewig hulle ook al kan voel. Hierdie kleitablette kom uit die groot biblioteek Ashurbanipal wat in Ninevé geskep is. Dit was sy blywende bydrae tot die beskawing. Die biblioteek is aan die einde van die sewende eeu vC in die vernietiging van Nineve afgevuur, maar kleitablette brand nie. Hulle is verhard en bewaar deur die hitte.
Dit bevat die teks van die Epos van Gilgamesj. Versamel deur Ashurbanipal en opgegrawe uit sy biblioteek, is dit die beste bewaarde eksemplaar van die vroegste literêre meesterstuk ter wêreld. Dit is steeds 'n basis vir moderne vertalings. Ashurbanipal was moontlik 'n moorddadige burokraat, maar hy was ook 'n weldoener van die beskawing. In die meedoënlose siklusse van die geskiedenis is dit die drang om te bewaar en te onthou wat ons uit die stof laat uitkom.
Die name van Nubia
Nubia is 'n naam wat in die Romeinse tydperk gebruik is
Die oorsprong van die naam Nubia is duister. Sommige het dit gekoppel aan nwb, die ou Egiptiese woord vir goud. Ander verbind dit met die term Noubades, die Griekse naam vir mense wat iewers in die 4de eeu nC na Noord -Nubië verhuis het.
Nubia was al 2000 jaar bekend as Kush
Die streek suid van die 1ste katarak van die Nyl is 'n groot deel van die oudheid Kush genoem. Die naam is bekend uit antieke Egiptiese, klassieke en Bybelse tekste. Of dit 'n inheemse term weerspieël, is nie bekend nie. Die Kushiete het kragtige koninkryke ontwikkel. Die eerste was gesentreer in Kerma (2000–1650 vC). Die latere koninkryk het hoofstede gehad by Napata (800–270 vC) en Meroe (270 vC - 370 nC).
Sommige Nubiese kulture is bekend onder argeologiese name
A-Group, C-Group, X-Group en Kerma (die naam van 'n moderne stad naby die argeologiese terrein van die vroeë Kushitiese koninkryk) is name argeoloë wat toegewys is aan kulture wat hulle in Nubië opgegrawe het.
Die vyf-en-twintigste dinastie het sy oorsprong in Kush, wat tans in Noord-Soedan is. Die stadstaat Napata was die geestelike hoofstad, en daarvandaan het Piye (in die ouer werke Piankhi of Piankhy gespel) binnegeval en beheer oor Egipte oorgeneem.  Piye het persoonlik die aanval op Egipte gelei en sy oorwinning aangeteken in 'n lang hiërogliewe gevulde stele, genaamd die 'Stele of Victory'. Die stele kondig Piye aan as Farao van die hele Egipte en beklemtoon sy goddelike koningskap deur hom "Son of Re" (Heerser van Neder -Egipte) en "Geliefde van Amun" (Heerser van Bo -Egipte) te noem. : 166 Piye se sukses met die bereiking van die dubbele koningskap na geslagte Kushitiese beplanning was die gevolg van 'Kushitiese ambisie, politieke vaardigheid en die Thebaanse besluit om Egipte op hierdie spesifieke manier te herenig', en nie die totale uitputting van Egipte nie, 'soos gereeld voorgestel word in Egiptologiese studies. "  Piye het een van die grootste kenmerke van die ou en middelste koninkryke, piramide -konstruksie, laat herleef. As 'n energieke bouer, bou hy die oudste bekende piramide op die koninklike begraafplaas van El-Kurru. Hy het ook die Tempel van Amun by Jebel Barkal  uitgebrei deur "'n ontsaglike kolonnade voorhof" by te voeg. : 163–164
Piye het verskeie mislukte pogings aangewend om die Egiptiese invloed in die Nabye Ooste uit te brei, wat toe beheer is uit Mesopotamië deur die Semitiese Assiriese Ryk. In 720 vC stuur hy 'n leër ter ondersteuning van 'n opstand teen Assirië in Filistië en Gaza, maar Piye word verslaan deur Sargon II, en die opstand misluk.  Alhoewel Manetho nie die eerste koning, Piye, noem nie, beskou die hoofstroom Egiptoloë hom as die eerste farao van die 25ste dinastie.     Manetho noem ook nie die laaste koning, Tantamani nie, alhoewel inskripsies bestaan ​​om te getuig van die bestaan ​​van beide Piye en Tantamani.
Die opskrif "Stele of Victory" beskryf Piye as baie godsdienstige, deernisvolle en geliefde perde.  Piye skel diegene uit wat perde mishandel het, perde as geskenke geëis het en agt van sy perde by hom laat begrawe het.  Studies oor perdskelette by el Kurru, tekstuele bewyse en ikonografiese bewyse wat verband hou met die gebruik van perde in die Kushitiese oorlogvoering dui aan dat "die beste perde wat in Egipte en Assirië gebruik is, geteel is en uit Nubië uitgevoer is." : 157–158 Beter perde, strydwaens en die ontwikkeling van kavallerietaktieke het Piye gehelp om Tefnakht en sy bondgenote te verslaan. : 158
Shabaka en Shebitku Chronology Dispute Edit
Alhoewel die manetoniese en klassieke tradisies beweer dat dit die inval van Shabaka was wat Egipte onder die Kushitiese bewind gebring het, toon die mees onlangse argeologiese bewyse dat Shabaka Egipte regeer het na Shebitku en nie voorheen nie, soos vroeër gedink is. Die verwarring kan spruit uit die toetreding van Shabaka via Kushite -kollaterale opvolging teenoor Egiptiese vaderlandse opvolging. : 168 Die konstruksie van die graf van Shebitku (Ku. 18) lyk soos dié van Piye (Ku. 17), terwyl die van Shabaka (Ku. 15) soortgelyk is aan dié van Taharqa (Nu. 1) en Tantamani (Ku. . 16) [39-D. Dunham, El-Kurru, The Royal Cemetery of Kush, I, (1950) 55, 60, 64, 67 ook D. Dunham, Nuri, The Royal Cemetery of Kush, II, (1955) 6–7 J. Lull, Las tumbas reales egipcias del Tercer Periodo Intermedio (dinastías XXI-XXV). Tradición y cambios, BAR-IS 1045 (2002) 208.].  Tweedens merk Payraudeau in Frans op dat "die Divine Adoratrix Shepenupet I, die laaste Libiese Adoratrix, nog geleef het tydens die bewind van Shebitku, omdat sy verteenwoordig word in die uitvoerende rituele en beskryf word as" woonagtig "in die dele van die Osiris- Héqadjet -kapel gebou tydens sy bewind (muur en buitekant van die hek) [45 - G. Legrain, "Le temple et les chapelles d'Osiris à Karnak. Le temple d'Osiris-Hiq-Djeto, partie éthiopienne ", RecTrav 22 (1900) 128 JWIS III, 45.].  In die res van die kamer is dit Amenirdis I, (Shabaka se suster), wat verteenwoordig word met die Adoratrix -titel en voorsien van 'n kroningnaam. 15] Laastens toon Gerard Broekman se GM 251 (2017) -papier dat Shebitku voor Shabaka regeer het sedert die boonste rand van Shabaka se NLR #30 se jaar 2 Karnak-kaai-inskripsie aan die linkerkant van die onderste rand van Shebitku se NLR #33-jaar gekerf is 3 opskrif.  Dit kan slegs beteken dat Shabaka regeer het na Shebitku.
Volgens die nuwer chronologie het Shebitku die hele Nylvallei, insluitend Bo- en Onder -Egipte, omstreeks 712 vC verower. Shebitku het Bocchoris van die voorafgaande Sais -dinastie laat verbrand omdat hy hom teëgestaan ​​het. Nadat hy Neder -Egipte verower het, het Shebitku die hoofstad na Memphis oorgeplaas.  Dan'el Kahn het voorgestel dat Shebitku teen 707/706 vC koning van Egipte was.  Dit is gebaseer op bewyse uit 'n inskripsie van die Assiriese koning Sargon II, wat in Persië (destyds 'n kolonie Assirië) gevind is en gedateer is tot 706 vC. Hierdie inskripsie noem Shebitku, die koning van Meluhha, en verklaar dat hy 'n rebel met die naam Iamanni in boeie na Assirië teruggestuur het. Kahn se argumente is wyd aanvaar deur baie Egiptoloë, waaronder Rolf Krauss, en Aidan Dodson  en ander geleerdes by die SCIEM 2000 (Synchronization of Civilizations of the Eastern Mediterranean in the Second Millennium BC) projek met die opvallende uitsondering van Kenneth Kitchen en Manfred Bietak tans.
Volgens die tradisionele chronologie het Shabaka "die hele Nylvallei tot by die delta onder die ryk van Kush gebring en is dit 'bekend' dat Bocchoris, dinastie van Saï's, doodgebrand is."  : 166–167 Daar is geen direkte bewys dat Shabaqo Bakenranef vermoor het nie, en hoewel vroeëre geleerdheid die tradisie algemeen aanvaar het, is dit onlangs meer skepties behandel.  Aanvanklik het Shabaka goeie betrekkinge met Assirië gehandhaaf, soos blyk uit sy uitlewering van die rebel, Iamani van Ashdod, in 712 vC aan Assirië. : 167 Shabaka ondersteun 'n opstand teen die Assiriërs in die Filistynse stad Ashdod, maar hy en sy bondgenote is deur Sargon II verslaan. [ aanhaling nodig ]
Shabaka "het die hoofstad na Memphis oorgeplaas" : 166 en die groot Egiptiese monumente en tempels herstel, "anders as sy Libiese voorgangers". : 167-196 : 169 Shabaka het Egipte ook teruggekeer na 'n teokratiese monargie deur die eerste priester van Amon te word. Boonop is Shabaka bekend daarvoor dat hy 'n goed bewaarde voorbeeld van Memphite-teologie geskep het deur 'n ou godsdienstige papirus in die Shabaka-steen in te skryf.
In 690 vC is  Taharqa in Memphis gekroon  en regeer hy Bo- en Neder -Egipte as Farao van Tanis in die Delta.   Die bewind van Taharqa was 'n voorspoedige tyd in die ryk met 'n besonder groot Nyl -vloed en oorvloedige oeste en wyn.   Taharqa se inskripsies dui aan dat hy groot hoeveelhede goud aan die tempel van Amun in Kawa gegee het.  Hy herstel en bou groot werke in die Nylvallei, insluitend werke in Jebel Barkal, Kawa (met Libanese sederhout),  Qasr Ibrim en Karnak.   "Thebe is op 'n monumentale skaal verryk."  By Karnak is die strukture van die Sacred Lake, die kiosk in die eerste hof en die kolonnades by die ingang van die tempel te danke aan Taharqa en Mentuemhet. Taharqa en die Kushiete was 'n herlewing in die faraoniese kuns.  Taharqa het die grootste piramide (52 vierkante meter aan die voet) in die Nubiese streek by Nuri (naby El-Kurru) gebou met die mees uitgebreide Kushitiese rotskloof.  Taharqa is begrawe met "meer as 1070 sjabiete van verskillende groottes en gemaak van graniet, groen ankeriet en albaster." 
Die leër van Taharqa het suksesvolle militêre veldtogte onderneem, soos getuig van die 'lys van verowerde Asiatiese owerhede' uit die Mut -tempel in Karnak en 'verower mense en lande (Libiërs, Shasu -nomades, Feniciërs?, Khor in Palestina)' uit Sanam -tempelopskrifte.  Keiserlike ambisies van die Mesopotamiese Assiriese Ryk het oorlog met die 25ste dinastie onvermydelik gemaak. In 701 vC het Taharqa en sy leër Juda en koning Hiskia gehelp om 'n beleg deur koning Sanherib van die Assiriërs te weerstaan ​​(2 Konings 19: 9 Jesaja 37: 9).  Daar is verskillende teorieë (Taharqa se leër,  siekte, goddelike ingryping, oorgawe van Hiskia) waarom die Assiriërs nie daarin geslaag het om die stad in te neem nie en hulle na Assirië teruggetrek het.  Torok noem dat Egipte se leër "by Eltekeh geslaan is" onder bevel van Taharqa, maar "die stryd kan geïnterpreteer word as 'n oorwinning vir die dubbele koninkryk", aangesien Assirië nie Jerusalem ingeneem het nie en 'teruggetrek het na Assirië'. : 170 Baie historici beweer dat Sanherib die oorheerser van Khor was ná die beleg in 701 vC. Sanherib se annale bevat dat Juda na die beleg gedwing is om hulde te bring.  Dit word egter weerspreek deur Khor se gereelde gebruik van 'n Egiptiese stelsel van gewigte vir handel,  die 20 jaar lange staking in Assirië se patroon (voor 701 en na die dood van Sanherib) van herhaaldelike inval van Khor,  Khor hulde bring na Amun van Karnak in die eerste helfte van Taharqa se bewind,  en Taharqa wat die verbod van Assirië op die uitvoer van Libanese sederhout na Egipte oortref, terwyl Taharqa besig was om sy tempel te bou om amun te Kawa.  Sanherib is deur sy eie seuns vermoor in wraak vir die vernietiging van die opstandige Mesopotamiese stad Babilon, 'n heilige stad vir alle Mesopotamiërs, die Assiriërs ingesluit. [ aanhaling nodig ]
In 679 vC het Sanherib se opvolger, koning Esarhaddon, 'n veldtog na Khor geneem en 'n stad wat lojaal aan Egipte was, ingeneem. Nadat Sidon vernietig is en Tirus in 677-676 vC gedwing is om hulde te bring, val Esarhaddon Egipte in 674 vC binne. Volgens Babiloniese verslae het Taharqa en sy leër die Assiriërs in 674 vC heeltemal verslaan.  Taharqa se Egipte het gedurende hierdie tydperk steeds 'n heerskappy in Khor, soos blyk uit die jaarboek van Esarhaddon uit 671 vC, waarin vermeld word dat koning Ba'lu van Tyrus 'sy vertroue op sy vriend Taharqa', Ashkelon se bondgenootskap met Egipte, en Esarhaddon se opskrif gevra het "of Egiptiese magte sal Esarhaddon in Ashkelon verslaan. "  Taharqa is egter in 671 vC in Egipte verslaan toe Esarhaddon Noord -Egipte verower het, Memphis ingeneem het, hulde gebring het en daarna teruggetrek het.  In 669 vC het Taharqa Memphis, sowel as die Delta, herbeset en intrige met die koning van Tirus begin.  Esarhaddon het sy leër weer na Egipte gelei en met sy dood het die bevel oorgedra na Ashurbanipal. Ashurbanipal en die Assiriërs het tot in die suide gevorder as Thebe, maar direkte Assiriese beheer is nie gevestig nie. " Taharqa het teruggetrek na Nubië, waar hy in 664 vC gesterf het.
Taharqa bly 'n belangrike historiese figuur in Soedan en elders, soos blyk uit Will Smith se onlangse projek om Taharqa in 'n groot rolprent uit te beeld.  Vanaf 2017 is die status van hierdie projek onbekend.
'N Studie van die sfinks wat gemaak is om Taharqa voor te stel, dui aan dat hy 'n Kushitiese farao uit Nubië was. 
Taharqa se opvolger, Tantamani seil noordwaarts van Napata, deur Elephantine, en na Thebe met 'n groot leër na Thebe, waar hy 'ritueel as die koning van Egipte' geïnstalleer is. : 185 Van Thebe af begin Tantamani met sy herowering : 185 en herwin die beheer oor Egipte, so ver noord as Memphis.  Tantamani se droomstele verklaar dat hy die orde herstel het uit die chaos, waar koninklike tempels en kultusse nie onderhou is nie. : 185 Nadat sommige Saïs verslaan het en Assirië se vasaal, Necho I, in Memphis vermoor het, het "sommige plaaslike dinastes formeel oorgegee, terwyl ander hulle na hul vestings teruggetrek het." : 185 Tantamani het noord van Memphis gegaan en Laer -Egipte binnegeval en stede in die delta beleër, waarvan 'n aantal aan hom oorgegee het. [ aanhaling nodig ]
Necho se seun Psamtik I het uit Egipte na Assirië gevlug en in 664 vC teruggekeer met Ashurbanipal en 'n groot leër wat Carian -huursoldate bevat. [ aanhaling nodig ] By die aankoms van die Assiriërs in Egipte vlug Tantamani na Thebe, waar hy deur die Assiriërs agtervolg word. : 186–187 Toe ontsnap Tantamani na Nubië en die Assiriese leër ontslaan Thebe "en verwoes die gebied" in 663 vC  Psamtik I is op die troon van Neder -Egipte geplaas as 'n vasaal van Ashurbanipal. [ aanhaling nodig ] Psamtik verenig vinnig Laer Egipte en verdryf die Assiriese leër en word die eerste heerser van die Ses-en-twintigste dinastie. : 186 In 656 vC stuur Psamtik 'n groot vloot suidwaarts na Thebe en neem vreedsaam beheer oor die nog opstandige Bo -Egipte, waardeur die hele Egipte verenig word.
Tantamani en die Nubiërs het nooit weer 'n bedreiging vir Assirië of Egipte ingehou nie. By sy dood is Tantamani begrawe in die koninklike begraafplaas van El-Kurru, stroomop van die Kushitiese hoofstad Napata. Hy is opgevolg deur 'n seun van Taharqa, koning Atlanersa.  In totaal regeer die vyf-en-twintigste dinastie Egipte vir minder as honderd jaar.   Die opvolgers van die vyf-en-twintigste dinastie vestig hulle terug in hul Nubiese geboorteland, waar hulle hul koninkryk in Napata (656–590 v.C.) voortgesit het, en maak gedurende die volgende 60 jaar leë aansprake op Egiptiese koningskap, terwyl die effektiewe beheer van Egipte in die hande was van Psamtik I en sy opvolgers.  Die Kushiete regeer daarna verder suid by Meroë (590 vC - 4de eeu nC). 
Wraak van Psamtik II Edit
Psamtik II, die derde heerser van die volgende dinastie, die ses-en-twintigste dinastie, vernietig doelbewus monumente van die 25ste dinastie van Kushitiese konings in Egipte en vee hul name en hul embleme van koninklikes uit standbeelde en reliëfs in Egipte uit. Daarna stuur hy 'n leër na Nubië in 592 vC om alle spore van hul bewind tydens die bewind van die Kushitiese koning Aspelta uit te wis. Hierdie ekspedisie en die vernietiging daarvan word aangeteken op verskeie oorwinningsstelle, veral die Victory Stela van Kalabsha. Die Egiptiese leër "het moontlik Napata afgedank, hoewel daar geen goeie bewyse is dat hulle dit werklik gedoen het nie". : 65 Dit het gelei tot die oordrag van die Kushitiese hoofstad verder suid by Meroë.   1
Alhoewel die twintigste dinastie die ou Egipte slegs 91 jaar lank beheer het (747–656 v.C.), beklee dit 'n belangrike plek in die Egiptiese geskiedenis vanweë die herstel van tradisionele Egiptiese waardes, kultuur, kuns en argitektuur.
Verligting van 'n hoë amptenaar, c. 670–650 vC. 1996.146.3, Brooklyn Museum Die styl van hierdie reliëf maak dit moontlik om dit toe te skryf aan een van die paleisgrafte van dinastie XXV en dinastie XXVI wat gebou is deur groot amptenare soos Montuemhat, goewerneur van Bo -Egipte.
Kashta, soms beskou as die eerste koning van die 25ste dinastie, het beheer oor dele van Bo -Egipte geneem en sy dogter Amenirdis I as hoofpriesteres van Amun in Thebe geïnstalleer. Hierbo is die name van Amenirdis (links) en Kashta (regs).
Piye was 'n Nubiese koning wat Bo -Egipte verower en onder sy beheer gebring het. Tydens die 25ste dinastie is Egipte uit Napata regeer. Op die foto is sy piramide in Al Kurru, Soedan.
Knielende beeldjie van 'n man met 'n sittende figuur van Osiris tussen sy dye. Steatiet. Nubiese 25ste dinastie. Van Saqqara, H5-105, Egipte. Die Petrie Museum vir Egiptiese Argeologie, Londen
Koninklike monumentale standbeelde uit die 25ste dinastie uit Doukki-Gel.
Die farao's van die 25ste dinastie regeer ongeveer Egipte-en-negentig jaar in Egipte, van 747 vC tot 656 vC.
Piye Usimare c. 747–714 vC Kurru 17 Tabiry (Kurru 53)
Nefrukekashta (Kurru 52) Kashta word soms beskou as die eerste farao van die dinastie, in teenstelling met Piye.
Shebitku Djedkare 714–705 vC Kurru 18 Arty (Kurru 6)
Shabaka Nefer-ka-re 705–690 vC Kurru 15 Qalhata (Kurru 5)
Taharqa Khunefertumre 690–664 vC Nuri 1 Takahatenamun (Nuri 21?)
Tantamani Bakare 664–656 vC Kurru 16 Piankharty
Malaqaye? (Nuri 59) Beheer oor Bo -Egipte in 656 vC toe Psamtik I Thebe in daardie jaar verower het.
Die tydperk wat begin met Kashta en eindig met Malonaqen word soms die Napatan -periode genoem. Die latere konings uit die vyf-en-twintigste dinastie het oor Napata, Meroe en Egipte geheers. Die setel van die regering en die koninklike paleis was gedurende hierdie tydperk in Napata, terwyl Meroe 'n provinsiale stad was. Die konings en koninginne is begrawe in El-Kurru en Nuri. 
Alara, die eerste bekende Nubiese koning en voorganger van Kashta, was nie 'n koning van die 25ste dinastie nie, aangesien hy tydens sy bewind geen gebied van Egipte beheer het nie. Terwyl Piye as die stigter van die 25ste dinastie beskou word, kan sommige publikasies Kashta insluit wat sommige dele van Bo -Egipte reeds beheer het. 'N Stele van hom is by Elephantine gevind en Kashta het waarskynlik 'n mate van invloed uitgeoefen by Thebe (alhoewel hy dit nie beheer het nie), aangesien hy genoeg swaai gehad het om sy dogter Amenirdis I as die volgende Goddelike Adoratrice van Amun daar te laat aanneem.
Lêer: Assiriese soldate en hul gevangenes uit die stad -alammu, 8ste eeu vC, uit Nineve, Irak. Die Britse museum.jpg
huidige 21 September 2018, 12:54 2.048 × 1.361 (1.1 MB) Neuroforever (bespreking | bydraes) Gebruikersgeskepte bladsy met UploadWizard
In die prehistoriese tyd was die gebied wat as Assirië (en Subartu) bekend gestaan ​​het, die tuiste van 'n Neanderdal -kultuur, soos gevind in die Shanidar -grot. Die vroegste neolitiese terreine in Assirië was die Jarmo -kultuur c. 7100 vC en Tell Hassuna, die middel van die Hassuna kultuur, c. 6000 vC.
Die stede Assur (ook Ashur of Aššur gespel) en Nineve, tesame met 'n aantal ander dorpe en stede, bestaan ​​al in die 26ste eeu v.C., hoewel dit blykbaar op hierdie tydstip administratiewe sentrums was wat deur Sumerië beheer is, eerder as onafhanklike state. Die Assiriese koningslys bevat konings wat dateer uit die 25ste eeu v.C., die oudste was Tudiya, 'n tydgenoot van Ibrium van Ebla. Baie van hierdie vroeë konings sou egter plaaslike heersers gewees het, en vanaf die laat 24ste eeu v.C. tot vroeg in die 22ste eeu v.C., gewoonlik onderhewig aan die Akkadiese Ryk in die stad Akkad, wat al die Akkadiesprekende Semiete verenig het (insluitend die Assiriërs) onder een heerskappy .. Die Sumeriërs is uiteindelik opgeneem in die Akkadiese (Assiries-Babiloniese) bevolking.  
Na die val van die Akkadiese Ryk, het die Akkadiërs weereens gefragmenteer in kleiner nasiestate, met Assirië in die noorde van Mesopotamië, en state soos Ur, Kish, Isin en Larsa in die suide. In die 18de eeu v.C. is die suidelike Mesopotamiese state in 'n nuwe mag onderneem, dié van Babilonië. Babilonië, anders as Assirië, is egter gestig en oorspronklik beheer deur nie -inheemse Amoriete, en sou meer as nie deur ander golwe van nie -inheemse volke soos Kassiete, Hetiete, Elamiete, Arameërs en Chaldeërs, sowel as deur die inheemse mense beheer word. Assiriërs.
Assirië was vir die grootste deel van hierdie tydperk 'n magtige en hoogs gevorderde nasie, en 'n belangrike sentrum van die Mesopotamiese beskawing en die Mesopotamiese godsdiens. Assirië het drie tydperke van die ryk gehad, die Ou Assiriese Ryk (2025–1750 v.C.), wat dit gesien het as die magtigste staat in die streek, wat kolonies tot in die suidooste van Anatolië, die noordelike Levant, sentraal Mesopotamië en die noordweste van antieke Iran uitgebrei het. Die Middel-Assiriese Ryk (1365–1020 v.C.) het Assirië as die magtigste militêre en politieke mag in die bekende wêreld gesien, wat die Mitanni-Hurriaanse ryk vernietig het, wat grotendeels die Hetitiese Ryk geannekseer het, die Egiptiese Ryk uit die streek gedwing het, Babilonië verower en onder andere die Elamiete, Kassiete, Frygiërs, Amoriete, Arameërs, Fenisiërs en Ciliciërs. Die konings van die Midde -Assiriese Ryk het die Assiriese oorheersing uitgebrei van die berg Ararat in die noorde tot Dilmun (moderne Bahrein) in die suide, en van die oostelike Middellandse See en Antiochië in die weste tot die Zagros (in die moderne noordelike Iran) in die ooste.
Die Neo-Assiriese Ryk (911–605 v.C.) was die grootste wat die wêreld nog in die noorde gesien het, en dit strek tot by Transkaukasië (moderne Armenië, Georgië en Azerbeidjan), in die suide omvat dit Egipte, noordelike Nubië (moderne Soedan) , Libië en 'n groot deel van die Arabiese skiereiland, in die weste het dit uitgebrei na dele van Antieke Griekeland, Ciprus, Cilicië, Fenisië, Wes -Anatolië, ens. Cissia en Mannea (die moderne westelike helfte van Iran).  In 626 vC het dit 'n bitter reeks burgeroorloë geword wat deur mededingende aanspraakmakers op die troon gevoer is, wat dit ernstig verswak het en toegelaat het dat dit uiteindelik deur 'n koalisie van voormalige onderdane mense verower is. In 615 vC het gekombineerde aanvalle deur 'n alliansie van sy voormalige onderdane, naamlik die Mede, Babiloniërs, Perse, Chaldeërs, Skithe, Sagartiërs en Kimmeriërs, geleidelik tot 599 vC gelei. Assirië sou egter tot die middel van die 7de eeu nC as 'n geo-politieke entiteit oorleef. Die Assiriërs praat vandag dialekte van Oos -Aramees, wat nog steeds 'n Akkadiese grammatikale struktuur en honderde Akkadiese leenwoorde bevat. Hierdie taal is oorspronklik in die middel van die 8ste eeu v.C. deur Tiglath-pileser III in Assirië bekendgestel as die lingua franca van die Neo-Assiriese Ryk.
Na die nederlaag van Ashur-uballit II in 608 vC by Haran, by Carchemish in 605 vC, en na die laaste sentrum van Assiriese keiserekords in Dūr-Katlimmu in 599 vC, is die Assiriese ryk verdeel deur die belangrikste indringermagte, die Babiloniërs en die Mede, met die Mede wat Assirië regeer. Die Assiriese volk het sedert die val van hul ryk sedertdien onder vreemde oorheersing geval. Assirië het tot 546 vC onder die heerskappy van die kortstondige mediane ryk gekom. Die laaste koning van Babilon, Nabonidus (saam met sy seun en mederegent Belsasar), was ironies genoeg 'n Assiriër uit Harran. Assirië word toe 'n Achaemenidiese provinsie met die naam Athura (Assirië). 
Die Mediane Ryk is toe deur Kores in 547 vC,  onder die Achaemenidiese dinastie verower, en die Persiese Ryk is dus gestig, wat die hele Neo-Babiloniese of "Chaldese" Ryk in 539 vC verteer het.  Koning Kores het die hoofstad van Assirië verander van Nineve na Arbela. Assiriërs het onder koning Xerxes frontliniesoldate geword vir die Persiese ryk, wat 'n groot rol gespeel het in die Slag van Marathon onder koning Darius I in 490 vC.  Kores II het die heilige beelde van die Assiriërs aan Nineve en Assur teruggegee, vir hulle permanente heiligdomme opgerig, al hul voormalige inwoners versamel en na hul woonplekke teruggebring. By die nuus van die moord op Bardiya (seun van Kores II), en hierdie verband, verklaar Darius die Grote dat verskeie satrapies, waaronder die Assiriese satrapie, in opstand gekom het.  In 482 vC is Babilonië en Assirië in dieselfde administratiewe afdeling saamgevoeg. 
Die Assiriese volk is in die 1ste tot 3de eeu gekersten,  in Romeinse Sirië en Romeinse Assirië.  Hulle is verdeel deur die Nestoriaanse skeuring in die 5de eeu, en vanaf die 8ste eeu het hulle 'n godsdienstige minderheid geword na die Islamitiese verowering van Mesopotamië. Hulle het 'n volksmoord gely tydens die ineenstorting van die Ottomaanse Ryk, en woon vandag in 'n beduidende mate in diaspora.
In die Assiriese Kerk van die Ooste -tradisie kom die Assiriërs af van Abraham se kleinseun (Dedan seun van Jokshan), stamvader van die ou Assiriërs.  Saam met die Arameërs, Fenisiërs, Armeniërs, Grieke en Nabateërs, was hulle een van die eerste mense wat hulle tot die Christendom bekeer en die Oos -Christendom na die Verre Ooste versprei het.
Die Raad van Seleucia van c. 325 handel oor jurisdiksie -konflikte tussen die voorste biskoppe. By die daaropvolgende Raad van Seleucia-Ctesiphon van 410 het die Christelike gemeenskappe van Mesopotamië afstand gedoen van alle onderdanigheid aan Antiochië en die "Westerse" biskoppe en het die biskop van Seleucia-Ctesiphon die rang van Catholicos aanvaar.
Die Nestoriaanse en Monofisitiese skeurings van die 5de eeu het die kerk in aparte denominasies verdeel. Met die opkoms van die Siriese Christendom, het die Oos-Aramees in die 2de tot die 8ste eeu 'n renaissance as 'n klassieke taal geniet, en die moderne Assiriese volk praat steeds oostelike Neo-Aramese dialekte wat tot vandag toe nog 'n aantal Akkadiese leenwoorde behou.
Terwyl die Latynse en Griekse Christelike kulture beskerm word deur onderskeidelik die Romeinse en Bisantynse ryke, was die Assiriese/Siriese Christendom dikwels gemarginaliseer en vervolg. Antiochië was die politieke hoofstad van hierdie kultuur en was die setel van die aartsvaders van die kerk. Antiochië is egter swaar gehelleniseer, en die stede Edessa, Nisibis, Arbela en Ctesiphon het Siriese kultuursentrums geword.
Die Seleucidiese Griekse hegemonie Edit
Aan die einde van die Achaemenidiese Persiese bewind in 330 vC is Mesopotamië verdeel in die satrapie van Babilon in die suide, terwyl die noordelike deel van Mesopotamië saam met Sirië in 'n ander satrapie verenig is. Dit is nie bekend hoe lank hierdie verdeeldheid geduur het nie, maar deur die dood van Alexander die Grote in 323 vC is die noorde uit Sirië verwyder en 'n aparte satrapie. Oor die algemeen het die Seleukiede heersers die inheemse priesterdom van Mesopotamië gerespekteer, en daar is geen verslag van vervolgings nie.  Daar is 'n bewys dat die Partiërs, toe hulle hul soewereiniteit oor verskillende dele van die ryk bevestig het, die dinastes behou het wat onafhanklik geword het of namens die Seleukiede opgetree het, solank hulle die Partiese soewereiniteit aanvaar het. Sedert die volle oprigting van die ryk onder Arsaces I van Parthia, is die volledige oorheersing van die Partiërs gevestig. Aramees was die amptelike taal van die Achaemenidiese Persiese Ryk nadat die verowerings van Alexander die Grote, Grieks Aramees vervang het, insluitend tot by die Seleucidiese ryk. Beide Grieks en Aramees is egter regdeur die ryk gebruik, hoewel Grieks die hooftaal van die regering was. Aramees het verskillende dele van die ryk verander, en in Mesopotamië het dit onder die daaropvolgende bewind van die Partiërs ontwikkel tot Siries. 
Sirië het in 64 vC 'n Romeinse provinsie geword, na die Derde Mithridatiese Oorlog. Die in Assirië gebaseerde leër was verantwoordelik vir drie legioene van die Romeinse leër, wat die grens van Partië verdedig het. In die 1ste eeu was dit die Assiriese leër wat Vespasianus se staatsgreep moontlik gemaak het. Sirië was van kritieke strategiese belang tydens die krisis van die derde eeu. Vanaf die latere 2de eeu het die Romeinse senaat verskeie noemenswaardige Assiriërs ingesluit, waaronder Claudius Pompeianus en Avidius Cassius. In die 3de eeu het Assiriërs selfs gesoek na imperiale mag, met die Severaanse dinastie.
Vanaf die 1ste eeu vC was Assirië die teater van die uitgerekte Perso-Romeinse oorloë. Dit sou tussen 116 en 363 nC 'n Romeinse provinsie (Assirië) word, hoewel die Romeinse beheer van hierdie provinsie onstabiel was en dikwels aan die Partiërs en Perse terugbesorg is.
Partiese hegemonie Redigeer
Toe die Seleukiede verbygaan, was dit die Iraanse Partiërs wat hul plek ingeneem het en die septer vir 'n groot deel van Wes -Asië vir ongeveer 400 jaar geswaai het.  Dit is gedurende die Parthiese tydperk dat die kerstening van Adiabene begin het. Ondanks die instroming van vreemde elemente, ondanks die veranderinge in argitektuur, word die teenwoordigheid van Assiriërs bevestig deur die aanbidding van God Ashur, alles bewys van die kontinuïteit van die Assiriërs.  Die gevolgtrekking hieruit is dat die Grieke, Partiërs en Romeine 'n redelik lae integrasie met die plaaslike bevolking in Mesopotamië gehad het, wat hulle kulture kon oorleef. Daarom het die groot toestroming van Griekse en Iraanse Partiese elemente nie die plaaslike bevolking en kultuur uitgewis nie.
Die Partiërs het slegs los beheer oor Assirië uitgeoefen, en dit het 'n groot kulturele herlewing beleef, met Ashur wat weer onafhanklik geword het en ander Assiriese state ontstaan ​​het, soos Adiabene, Osroene, Beth Nuhadra en Beth Garmai, saam met die gedeeltelik Assiriese deelstaat Hatra .
Aan die begin van die Christendom in die 1ste eeu nC was die mense wat in Assirië woon, Assiriërs, begrens deur Partiërs, Perse, Grieke en Armeniërs. 
Sassanidiese Persiese hegemonie Redigeer
In 225 nC verhuis Partiese heerskappy oor die Assiriese gebiede reguit na die nuutgestigte en lewendige Sassanidiese Persiese Ryk. 
Die bevolking van Asorestan was 'n gemengde bevolking, bestaande uit Assiriërs, Arameërs (in die verre suide en westelike woestyne) en Perse.   Die Griekse element in die stede, nog sterk in die Parthiese tydperk, is in die Sasaniese tyd deur die Semiete opgeneem.  Die meerderheid van die bevolking was Assiriese mense, wat Oos -Aramees praat. As broodmandjie van die Sasaniese Ryk was die grootste deel van die bevolking besig met landbou of as handelaars en handelaars gewerk. Die Perse is in die administratiewe klas van die samelewing aangetref as weermagoffisiere, staatsamptenare en feodale here, deels in die land, deels in Ctesiphon.  Ten minste drie dialekte van Oos -Aramees was in gesproke en liturgiese gebruik: Siries veral in die noorde en onder Assiriese Christene, Mandaïek in die suide en onder Mandaeërs, en 'n dialek in die sentrale streek, waarvan die Judaïese subvariëteit bekend is as Joodse Babiloniese Aramees. Afgesien van die liturgiese geskrifte van hierdie godsdienste wat vandag bestaan, kan argeologiese voorbeelde van al drie hierdie dialekte gevind word in die versamelings van duisende Aramese inbringbakke - keramiekvoorwerpe uit hierdie era - wat in Irak ontdek is. Terwyl die Joodse Aramese skrif die oorspronklike "vierkantige" of "blok" -vorm van die Aramese alfabet behou het wat in die Imperial Aramees (die Ashuri -alfabet) gebruik is, het die Siriese alfabet en die Mandaïese alfabet ontwikkel toe kursiewe style van Aramees begin verskyn het. Die Mandaïese skrif self het ontwikkel uit die Parthian kanseliersskrif.
Die godsdienstige demografie van Mesopotamië was baie uiteenlopend tydens die laat oudheid. Vanaf die 1ste en 2de eeu het die Siriese Christendom die primêre godsdiens geword, terwyl ander groepe Mandaeïsme, Judaïsme, Manicheïsme, Zoroastrianisme en die ou Mesopotamiese godsdiens beoefen het. Christene was waarskynlik die talrykste groep in die provinsie. Die Sasaniese staatsgodsdiens, Zoroastrianisme, was grootliks beperk tot die Persiese administratiewe klas.  Asorestan, en veral Assirië, was die sentrums vir die Kerk van die Ooste (kontinuïteit waarmee dit nou deur verskeie kerke beweer word), wat soms (deels weens die uitgestrekte gebiede wat die Sasaniese ryk gedek het) die algemeenste was Christelike kerk ter wêreld, wat tot in Sentraal -Asië, China en Indië reik. Die Kerk van die Ooste het in 410 groot konsolidasie en uitbreiding ondergaan tydens die Raad van Seleucia-Ctesiphon, gehou in die Sasaniese hoofstad (in Asorestan). Selucia-Ctesiphon het meer as 600 jaar lank 'n plek van die Patriargaat van die Kerk van die Ooste gebly.
Hierdie periode van Sassanid -hegemonie duur tot die koms van die indringende Rashidun -Arabiere tussen 633 en 638 nC, waarna Assuristan deur die Islamitiese Arabiere geannekseer is. Saam met Mayshan het die provinsie van al-'Irāq. 'N Eeu later word die gebied vir die vyfdehonderd jaar vanaf die 8ste tot die 13de eeu die hoofstad van die Abbasid -kalifaat en die sentrum van die Islamitiese beskawing.
Na die Arabiese Islamitiese verowering van die middel van die 7de eeu nC is Assuristan (Assirië) as 'n entiteit ontbind. Die voorheen basiese beskawing van die woestynbewoners is aansienlik versterk en verryk deur die invloed en kennis van inheemse Mesopotamiese en Iraanse wetenskaplikes, dokters, wiskundiges, teoloë, sterrekundiges, argitekte, landbouers, kunstenaars en astroloë.
Assiriese Christene, veral Nestoriaans, het bygedra tot die Arabiese Islamitiese Beskawing tydens die Ommayads en die Abbasids deur die werke van Griekse filosowe na Siries en later na Arabies te vertaal.  Hulle het ook uitgeblink in filosofie, wetenskap (soos Hunayn ibn Ishaq, Qusta ibn Luqa, Masawaiyh, patriarg Eutychius, Jabril ibn Bukhtishu ens.) En teologie (soos Tatian, Bar Daisan, Babai die Grote, Nestorius, Toma bar Yacoub, ens.) En die persoonlike dokters van die Abbasid -kaliefe was dikwels Assiriese Christene, soos die Bukhtishu -dinastie wat lank dien.  
Desondanks het inheemse Assiriërs tweedeklasburgers geword in 'n groter Arabiese Islamitiese staat, en diegene wat Arabisasie en bekering tot Islam teëgestaan ​​het, was onderhewig aan godsdienstige, etniese en kulturele diskriminasie en het hulle sekere beperkings opgelê. Hulle is uitgesluit van spesifieke pligte en beroepe wat vir Moslems gereserveer is, het nie dieselfde politieke regte as Moslems geniet nie; hulle woord was nie gelyk aan die van 'n Moslem in regs- en burgerlike aangeleenthede nie, aangesien hulle as Christene onderhewig was aan betaling van 'n spesiale belasting (jizyah), is hulle verbied om hul godsdiens verder te versprei in Moslemheersende lande, mans is verbied om met Moslemvroue te trou, maar terselfdertyd word van hulle verwag om dieselfde eiendomswette, kontrakte en verpligtinge na te kom as die Moslem Arabiere.  Die antieke Assiriese hoofstad Nineve het sy biskop van die Kerk van die Ooste ten tyde van die Arabiese verowering van Mesopotamië. Die Arabiere erken nog steeds Assiriese identiteit in die Middeleeue en beskryf hulle as Ashuriyun. 
Assiriese mense, wat steeds die Akkadiese ingeboude en beïnvloedde Oos -Aramees en die Kerk van die Oos -Christendom behou het, bly laat in die 14de eeu nC  dominant in die noorde van Mesopotamië (wat Assirië was) en die stad Assur was nog steeds beset deur Assiriërs gedurende die Islamitiese tydperk tot in die middel van die 14de eeu toe die Moslem-Turko-Mongoolse heerser Tamurlane 'n godsdienstig gemotiveerde bloedbad van inheemse Assiriese Christene uitgevoer het. Daarna is daar geen spore van 'n nedersetting in Ashur in die argeologiese en numismatiese rekord nie, en vanaf hierdie punt is die Assiriese bevolking dramaties verminder in hul vaderland.  'n Ander teorie beweer egter dat die migrasie van baie Assiriërs uit Ashur in die veertiende eeu tydens die Mongoolse verowerings begin het. 
In 1552 het 'n skeuring in die Kerk van die Ooste plaasgevind: die gevestigde 'Eliya -lyn' van aartsvaders word gekant teen 'n mededingende aartsvader, Sulaqa, wat die 'Shimun -lyn' genoem het. Hy en sy vroeë opvolgers het die gemeenskap met die Katolieke Kerk aangegaan, maar in die loop van meer as 'n eeu het hul band met Rome verswak en in 1672 openlik afstand gedoen toe Shimun XIII Dinkha 'n geloofsbelydenis aangeneem het wat dié van Rome weerspreek, terwyl hy het sy onafhanklikheid van die "Eliya -lyn" behou. Die leiding van diegene wat in gemeenskap met Rome wou wees, is oorgedra aan die aartsbiskop van te midde van Joseph I, eers erken deur die Turkse burgerlike owerhede (1677) en daarna deur Rome self (1681). 'N Anderhalf eeu later, in 1830, word die hoofskap van die Katolieke aan Yohannan Hormizd toegeken. Yohannan was lid van die "Eliya line" -familie, maar hy was gekant teen die laaste van die lyn wat op die normale manier as aartsvader, Ishoʿyahb (1778–1804), verkies word, waarvan hy die meeste van sy volgelinge na die gemeenskap met Rome gewen het, nadat hy hy is self onreëlmatig verkies in 1780, net soos Sulaqa in 1552. Die "Shimun -lyn" wat in 1553 die gemeenskap met Rome aangegaan het en dit in 1672 afgebreek het, is nou dié van die kerk wat in 1976 amptelik die naam "Assiriese Kerk van die Ooste ",     terwyl 'n lid van die" Eliya line "-familie een van die aartsvaders van die Chaldese Katolieke Kerk is.
Vir baie eeue, ten minste uit die tyd van Jerome (ongeveer 347 - 420),  dui die term "Chaldeeër" die Aramees aan en was dit nog steeds die normale naam in die negentiende eeu.    Eers in 1445 het dit begin word om Aramees sprekers in gemeenskap met die Katolieke Kerk te bedoel, op grond van 'n besluit van die Raad van Florence,  wat die geloofsbelydenis aanvaar het wat Timoteus, metropolitaan van die Aramese sprekers in Ciprus, in Aramees gemaak het en wat bepaal dat "niemand in die toekoms sal waag om [.] Chaldeërs, Nestoriërs te roep".    Voorheen, toe daar nog geen Katolieke Aramese sprekers van Mesopotamiese oorsprong was nie, is die term "Chaldeeër" toegepas met uitdruklike verwysing na hul "Nestoriaanse" godsdiens. So skryf Jacques de Vitry in 1220/1 van hulle dat "hulle ontken dat Maria die Moeder van God was en beweer dat Christus in twee persone bestaan. Hulle het gesuurde brood ingewy en die 'Chaldeuse' (Siriese) taal gebruik".  Tot in die tweede helfte van die 19de eeu. die term "Chaldeeër" word algemeen gebruik vir Oos -Siriese Christene, hetsy "Nestoriaans" of Katoliek: van Sem. 
Vanaf die 19de eeu na die opkoms van nasionalisme op die Balkan, het die Ottomane Assiriërs en ander Christene in hul oostelike front as 'n moontlike bedreiging begin beskou. Voorts het voortdurende oorloë tussen die Ottomane en die Sjiïtiese Safavids die Ottomane aangemoedig om hul bondgenote, die nomadiese Soennitiese Koerde, te vestig in wat vandag Noord-Irak en Suidoos-Turkye is.  Sedertdien het Koerdiese stamhoofde semi-onafhanklike emirate gevestig. Die Koerdiese Emirs wou hul mag konsolideer deur Assiriese gemeenskappe aan te val wat reeds daar gevestig was. Geleerdes beraam dat tienduisende Assiriërs in die Hakkari -streek in 1843 vermoor is toe Badr Khan, die emir van Bohtan, hul gebied binnegeval het.  Na 'n latere slagting in 1846 is die Ottomane deur die westerse moondhede gedwing om in die streek in te gryp, en die gevolglike konflik het die Koerdiese emirate vernietig en die Ottomaanse mag in die gebied herbevestig. Die Assiriërs van Amid was ook onderworpe aan die slagtings van 1895.
Die Assiriërs het 'n verdere katastrofale reeks slagtings, bekend as die Assiriese volksmoord, ondergaan deur die Ottomane en hul Koerdiese en Arabiese bondgenote van 1915-1918. Die volksmoord (gepleeg in samewerking met die Armeense volksmoord en Griekse volksmoord) was verantwoordelik vir tot 750 000 ongewapende Assiriese burgers en die gedwonge deportasies van vele meer. Die aansienlike Assiriese teenwoordigheid in Suidoos -Klein -Asië wat meer as vier millennia lank bestaan ​​het, is tot 'n paar duisend verminder. As gevolg hiervan het die oorlewende Assiriërs die wapen aangeneem, en 'n Assiriese onafhanklikheidsoorlog is tydens die Eerste Wêreldoorlog gevoer. 'N Tyd lank het die Assiriërs suksesvol geveg teen oorweldigende getalle, 'n aantal oorwinnings oor die Ottomane en Koerde behaal, en ook vyandig Arabiese en Iraanse groepe, daarna hul Russiese bondgenote, het die oorlog verlaat ná die Russiese rewolusie, en die Armeense weerstand het gebreek. Die Assiriërs is afgesny, omring en sonder voorrade, wat diegene in Klein -Asië en Noordwes -Iran genoodsaak het om hul pad te beveg, met burgers op sleeptou, na die veiligheid van Britse linies en hul mede -Assiriërs in die Assiriese tuisland van Noord -Irak. Assiriërs dien prominent in Irak -heffings wat in 1919 deur die Britte gereël is, en na 1928 word dit die Assiriese heffings.
Baie Assiriërs van Hakkari vestig hulle in Sirië nadat hulle in die vroeë 20ste eeu deur Ottomaanse Turke in die suidooste van Turkye verdryf en verdryf is.  Gedurende die 1930's en 1940's het baie Assiriërs hervestig in noordoostelike Siriese dorpe, soos Tel Tamer, Al-Qahtaniyah Al Darbasiyah, Al-Malikiyah, Qamishli en 'n paar ander klein dorpies in die Al-Hasakah Governorate. 
In 1932 het Assiriërs geweier om deel te word van die nuutgevormde staat Irak en het hulle in plaas daarvan geëis dat hulle as 'n nasie erken word. Die Assiriese leier Mar Shimun XXI Eshai het die Volkebond gevra om die reg van Assiriërs te erken om die gebied wat bekend staan ​​as die 'Assiriese driehoek' in Noord -Irak te regeer. Die Assiriërs het die Simele-slagting gely, waar duisende ongewapende dorpenaars (mans, vroue en kinders) deur gesamentlike Arabies-Koerdiese magte van die Irakse leër vermoor is. Hierdie slagtings volg op 'n botsing tussen Assiriese stamlede en die Irakse leër, waar die Irakse magte 'n nederlaag gely het nadat hulle probeer het om die Assiriërs te ontwapen, wat hulle gevrees het om van Irak te probeer afskei. Gewapende Assiriese heffings is deur die Britte verhinder om hierdie weerlose burgerlikes te hulp te kom.  Uiteindelik het dit daartoe gelei dat die Irakse regering sy eerste van vele slagtings teen sy ongewapende minderheidsbevolkings begaan het (sien Simele -slagting). 
Die Assiriese heffings is in 1928 deur die Britte gestig, met antieke Assiriese militêre ranglys, soos Rab-shakeh, Rab-talia en Tartan, wat vir die eerste keer in millennia herleef is vir hierdie mag. Die Assiriërs word deur die Britse heersers gewaardeer vir hul strydkwaliteite, lojaliteit, dapperheid en dissipline, en is gebruik om die Britte te help om opstand onder die Arabiere en Koerde te onderbreek, die grense met Iran en Turkye te bewaak en Britse militêre installasies te beskerm. 
Die Assiriërs was tydens die Tweede Wêreldoorlog verbonde aan die Britte, terwyl elf Assiriese maatskappye in Palestina/Israel optree en nog vier in Ciprus. Die Parachute Company was verbonde aan die Royal Marine Commando en Assiriese Valskermsoldate was betrokke by gevegte in Albanië, Italië en Griekeland. Assiriërs het 'n groot rol gespeel in die oorwinning oor die Arabies-Irakse magte tydens die Slag van Habbaniya en die Anglo-Irak-oorlog in 1941, toe die Irakse regering besluit het om by WW2 aan die kant van Nazi-Duitsland aan te sluit. Die Britse teenwoordigheid in Irak het tot 1954 geduur, en Assiriese Levies was tot hierdie tyd verbonde aan Britse magte.
Die periode van die veertigerjare tot 1963 was 'n tydperk van rus vir die Assiriërs. Die regime van president Kassim, veral, het die Assiriërs in die hoofstroom -samelewing aanvaar. Baie stedelike Assiriërs het suksesvolle sakemanne geword, ander was goed verteenwoordig in die politiek en die weermag, hul dorpe en dorpe het ongestoord gefloreer, en Assiriërs het uitgeblink en oorverteenwoordig in sport soos boks, voetbal, atletiek, worstel en swem.
In 1963 het die Ba'ath -party egter in Irak die mag oorgeneem. Die Baathiste was, hoewel hulle sekulêr was, Arabiese nasionaliste en wou probeer Arabiseer die vele op die Arabiese volke van Irak, insluitend die Assiriërs. Ander etniese groepe wat gemik is op gedwonge Arabisering ingesluit Koerde, Armeniërs, Turcomans, Mandeans, Yezidi, Shabaki, Kawliya, Perse en Circassiërs. Hierdie beleid sluit in die weiering om die Assiriërs as 'n etniese groep te erken, die verbod op die publikasie van geskrewe materiaal in Oos -Aramees, en die verbod op onderrig in skole, die verbod op ouers om Assiriese name aan hul kinders te gee, die assyriese politieke partye te verbied, beheer oor Assiriese kerke te neem, probeer om Assiriërs op konfessionele wyse te verdeel (bv. Assiriese Kerk van die Ooste vs Chaldese Katolieke Kerk vs Siries Ortodoks) en verpligte verhuising van Assiriërs uit hul tradisionele tuislande na groot stede.
In reaksie op Baathistiese vervolging het die Assiriërs van die Zowaa -beweging binne die Assiriese Demokratiese Beweging in 1982 onder leiding van Yonadam Kanna,  'n gewapende stryd teen die Irakse regime gevoer en daarna in die vroeë 1990's met die IKF saamgespan. Veral Yonadam Kanna was jare lank 'n teiken van die Saddam Hussein Ba'ath -regime.
Die beleid van die Baathiste is ook lankal weerspieël in Turkye, wie se regerings sedert die 1920's geweier het om die Assiriërs as 'n etniese groep te erken, en probeer het om Turkify die Assiriërs deur hulle te roep Semitiese Turke en dwing hulle om Turkse name aan te neem. Ook in Sirië het die Assiriese/Siriese Christene onder druk te staan ​​gekom om te identifiseer as Arabiese Christene.
Baie vervolgings het sedertdien die Assiriërs getref, soos die Anfal -veldtog en Baathistiese, Arabiese en Koerdiese nasionalistiese en Islamitiese vervolgings.
Met die val van Saddam Hussein en die inval in 2003 in Irak, bestaan ​​daar geen betroubare sensusgetalle oor die Assiriërs in Irak nie (net soos vir die Irakse Koerden of Turkmeens), hoewel die aantal Assiriërs na raming ongeveer 800,000 is.
Die Assiriese Demokratiese Beweging (of ADM) was een van die kleiner politieke partye wat ontstaan ​​het in die sosiale chaos van die besetting. Sy amptenare sê dat terwyl die lede van die ADM ook deelgeneem het aan die bevryding van die belangrikste olie -stede Kirkuk en Mosul in die noorde, die Assiriërs nie genooi is om by die stuurkomitee aan te gaan wat die toekoms van Irak gedefinieer het nie. Die etniese samestelling van die tussentydse beheerraad van Irak (September 2003-Junie 2004) het Irak kortliks gelei nadat die inval 'n enkele Assiriese Christen, Younadem Kana, 'n leier van die Assiriese Demokratiese Beweging en 'n teenstander van Saddam Hussein sedert 1979 ingesluit het.
In Oktober 2008 het baie Irakse Christene (ongeveer 12 000 byna Assiriërs) uit die stad Mosoel gevlug na 'n vlaag moord en dreigemente wat hul gemeenskap teiken. Die moord op ten minste 'n dosyn Christene, doodsdreigemente vir ander, die vernietiging van huise het die Christene gedwing om haastig hul stad te verlaat. Sommige gesinne het die grense na Sirië en Turkye oorgesteek, terwyl ander in kerke en kloosters skuilings gekry het. Beskuldigings en verwyte is tussen Sunni -fundamentaliste en sommige Koerdiese groepe uitgeruil omdat hulle agter hierdie nuwe uittog was. Die motivering van hierdie skuldiges bly vir eers geheimsinnig, maar sommige bewerings het dit verband gehou met die provinsiale verkiesings wat einde Januarie 2009 gehou sou word, en veral gekoppel aan die eis van Christian vir 'n wyer voorlegging in die provinsiale rade. 
Die afgelope paar jaar het die Assiriërs in die noorde van Irak en noordooste van Sirië die teiken geword van uiterste onuitgelokte Islamitiese terrorisme. As gevolg hiervan het Assiriërs saam met ander groepe (soos die Koerde, Turcomans en Armeniërs) die wapen aangeneem in reaksie op onuitgelokte aanvalle deur Al Qaeda, ISIS/ISIL, Nusra Front en ander terroriste Islamitiese Fundamentalistiese groepe. In 2014 val Islamitiese terroriste van ISIS op Assiriese dorpe en dorpe in die Assiriese tuisland van Noord -Irak, saam met stede soos Mosul en Kirkuk met 'n groot Assiriese bevolking. Daar is berigte oor gruweldade deur ISIS-terroriste sedertdien, insluitend onthoofding, kruisiging, kindermoorde, verkragting, gedwonge bekering, etniese opruiming, roof en afpersing in die vorm van onwettige belasting wat op nie-Moslems gehef word. Assiriërs in Irak het gereageer deur te vorm gewapende Assiriese milisies om hul gebiede te verdedig.
Tot dusver is die Assiriese Christene van Irak en sy omliggende gebiede in die noordweste van Iran, noordooste van Sirië en suidoostelike Turkye die enigste nakomelinge van die antieke Mesopotamiërs wat getuig het van 'n hoë vlak van genetiese, historiese, taalkundige en kulturele navorsing (sien Assiriese kontinuïteit), hoewel ander ongegronde bewerings van kontinuïteit gemaak het. Assirië bly bestaan ​​as 'n geopolitieke entiteit tot die Arabies-Islamitiese verowering in die middel van die 7de eeu, en Assiriese identiteit, persoonlike, familie- en stamname, sowel as gesproke en geskrewe evolusies van Mesopotamiese Aramees (wat nog baie Akkadiese leenwoorde bevat en 'n Akkadiese grammatikale struktuur) het van die antieke tyd tot vandag toe onder die Assiriese volk bestaan ​​(sien Assiriese mense).
Die Assiriese krisis in die suidelike koninkryk
Die middelste agtste eeu vC was betreklik welvarend vir beide die noordelike koninkryk van Israel en die suidelike koninkryk van Juda. Alhoewel Jerobeam II se heerskappy in die Noordelike Koninkryk 'n tydperk van relatiewe vrede en voorspoed bied, het hy steeds toegelaat dat Ba '-aanbidding floreer en word daarom beskou as 'n verdere stap in die rigting van 'n ramp vir die nasie (Amos 7: 10-17 ). Gedurende dieselfde tydperk in die suidelike koninkryk van Juda was Uzzia ook 'n bekwame leier wat 'n ooreenstemmende tydperk van veertig jaar van vrede en voorspoed vir Juda gebied het. (2 Kron 26). Uzzia was een van slegs vyf konings van die Suidryk wat die Bybelse tradisies as leier verbygaande punte gee. Daar is dus 'n gevoel van die verbygaan van 'n era en die aanbreek van 'n onheilspellende toekoms in Jesaja van Jerusalem, wat die begin van sy bediening aandui as 'die jaar dat koning Ussia sterf' (Jes 6: 1).
Jotham (mede-regent, 750-742 koning, 742-735)
Koning Uzzia het melaatsheid opgedoen tydens die laaste deel van sy bewind, sodat sy seun Jotham die troon as mede-regent gedeel het vir die laaste jare van Uzziah se bewind, hoewel dit waarskynlik is dat Uzziah beheer oorgehou het. Met inagneming van die monumentale gebeure wat deur die gebied draai, word baie min aandag gegee aan die regering van Jotham. Die verslae in beide Konings en Kronieke dui op 'n paar bouprojekte (2 Kron 27: 1-5, 2 Konings 32-35), terwyl die Kronis 'n oorwinning oor die Ammoniete byvoeg, wat gelei het tot drie jaar van huldeblyk. Beide verslae gee hom gemengde graderings, en let op dat hy probeer het om die praktyke van Uzziah te volg, maar geen godsdienshervormings bevorder het nie. The Chronicler is geneig om die heerskappy van Jotham te reinig en laat geen verwysing na die bedreiging van die bondgenootskap van Rezin van Sirië en Pekah van Israel wat in Kings genoem word, weg nie (The Syro-Ephraimitic Coalition, 2 Kings 15:37). Aangesien Jotham gesterf het net toe die leërs van Pekah gereed was om Jerusalem aan te val, het dit sy seun Agas oorgekom om hierdie bedreiging die hoof te bied.
Agas word onthou as een van die ergste konings van Juda, nie net bereid om die land aan Assirië oor te gee vir sy eie voortbestaan ​​nie, maar ook bereid om die toewyding van die nasie aan God in gevaar te stel. Agas het op die troon gekom net soos die koalisie van Sirië en Israel gereed was om sy vader Jotham af te sit en hom te vervang met iemand wat meer simpatiek was vir hulle anti-Assiriese planne (Jes 7: 6). Ons ken nie al die motiverings wat Ahas gedryf het nie, aangesien baie van die Bybelse verslag sy optrede beskou deur die gevolge wat dit polities sowel as godsdienstig vir die Suidelike Koninkryk gehad het. Maar sy optrede was 'n ramp in beide gebiede vir Juda.
Agas het die vooruitsig van burgeroorlog met die Noord -Israeliete in die gesig gestaar. Die Edomiete in die suide het ongetwyfeld voordeel getrek uit 'n onstuimige situasie, en het Elath, die hawe van Juda aan die Rooi See, ingeneem en Ahaz se leër gedwing om terug te trek (2 Konings 16: 6). Ongeveer dieselfde tyd het die Filistyne langs die suidoostelike kus, wat Juda 'n geruime tyd in toom gehou het, begin inval in die heuwelland langs die suidelike grense van Juda. Ahaz, wat nie bereid was om veldtogte op drie fronte te voer nie, het militêre alliansies met ander nasies begin soek. Die profeet Jesaja het desperaat by Agas gepleit om op die beloftes van God te vertrou en nie so 'n roekelose optrede te volg nie (Jes 7-8). Maar Agas het Jesaja geïgnoreer, en nadat openings oor Egipte geen resultate kon lewer nie, het hy uiteindelik 'n beroep op die Assiriese heerser Tiglath Pileser III gedoen om hulp (1 Konings 16: 7-10). Agas het in werklikheid die Suidelike Koninkryk aan Assirië oorgegee.
Assirië het min verskoning nodig om op te tree, en die gebeure wat plaasgevind het, het gelei tot die vernietiging van die Noordryk deur die Assiriërs in 721 vC. Terwyl Agas en Juda sy troon gered het en dieselfde lot vir die Suidelike Koninkryk afgeweer het, was hulle nou vasale van die Assiriese Ryk. In die antieke Nabye -Oosterse kultuur, waar elke nasie 'n beskermheilige as beskermer en verdediger van die land gehad het, het onderwerping van 'n ander land beteken dat die gode van die oorwinnaar die ander se gode oorwin het. As vasal van Assirië was Ahas verplig om die Assiriese gode as sy eie te erken.
Op 'n reis na Damaskus om die Assiriese koning te ontmoet om sy lojaliteit te belowe, en waarskynlik ook hulde te bring aan Assiriese gode, sien hy 'n altaar vir Assur, die beskermgod van Assirië. Hy het planne gemaak van hierdie altaar, dit na Jerusalem gestuur en opdrag gegee dat die altaar gebou en in die tempel geplaas moet word vir sy gebruik.Toe hy terugkom uit Damaskus, het Agas op die altaar offers gebring. Boonop het hy 'n deel van die meubels van die tempel verwyder en die ingang van die koning in die tempel gesluit in opdrag van die Assiriese heerser (2 Konings 16: 10-18). Agas het in werklikheid 'n deel van die tempel in 'n heiligdom omskep in Assur!
Terwyl die koning so 'n voorbeeld gegee het, het Ba 'al -aanbidding en allerhande Kanaänitiese godsdienstige gebruike floreer. Agas self het selfs toegelaat dat een van sy seuns as 'n kinderoffer gebring word (2 Konings 16: 3). Hierdie era is onthou as een van die ergste tye van afvalligheid van God in die Suidelike Koninkryk, wat slegs deur die regering van Manasse meegeding is. Die profete Jesaja en Miga het albei die afvalligheid skerp veroordeel en gewaarsku teen ernstige gevolge vir die Suidelike Koninkryk, net soos wat reeds met die Noorde gebeur het, as Juda hulle nie bekeer en na God terugkeer nie (Mic 1: 2-16, 3: 9- 12, Jes 9: 8-10: 4). Maar die nasie het gedurende die bewind van Agas tydens die bewind van Agas die gevangenskap van die Assiriese en Assiriese gode gebly.
So erg soos die regering van Agas was, word die regering van sy seun Hiskia onthou as een van die beste vir Juda. Hiskia het op die troon gekom net toe die gebeure in Palestina weer begin toeneem het. Na twee dekades van Assiriese heerskappy was baie van die omliggende nasies, sowel as Juda, angstig om vry te wees van die Assiriërs. En daar was baie getroue volgelinge van Yahweh in Juda, soos deur Miga en Jesaja met sy groep volgelinge geïllustreer is, wat die godsdienstige situasie onder Agas ondraaglik gevind het. Hiskia sou vinnig vasgevang word in 'n reeks gebeure wat Juda in staat sou stel om ten minste 'n rukkie aan die lot van Samaria en die Noordelike Koninkryk te ontsnap.
Die nuwe Assiriese koning, Sargon II, wat aan bewind gekom het omtrent die tyd dat Samaria in 722/1 vC geval het, is beset in die noordelike, oostelike en westelike provinsies van die Assiriese Ryk wat opstande beëindig en sy heerskappy versterk. Dit het 'n mate van druk op Palestina verlig teen die einde van die bewind van Agas. Egipte, wat al 'n geruime tyd swak was, beleef 'n herlewing van mag met 'n nuwe dinastie rondom 716-715 vC en moedig opstand teen Assirië in Palestina en Sirië aan as 'n manier om 'n buffersone tussen Egipte en Assirië te vestig, word ambisieus.
Onder leiding van Ashdod omstreeks 714 het verskeie Filistynse stadstate hulde gebring aan Assirië, en omliggende nasies is genooi om by die opstand aan te sluit met beloofde hulp van Egipte. Ons het min inligting oor die betrokkenheid van Hiskia by die opstand, hoewel dit duidelik is dat Jesaja hom aangeraai het om geen deel van 'n alliansie met Egipte te hê nie (Jes 20). As hy hom by die rebelle aangesluit het, het hy daarin geslaag om homself uit te haal voordat dit te laat was. Teen 712 het Sargon die rebellie genadeloos verpletter sedert die beloofde Egiptiese hulp nooit gekom het nie.
Die druk om die Assiriese heerskappy en godhede uit Juda te suiwer, het egter bly toeneem. Hiskia, aangemoedig om die aanbidding van Yahweh deur die profete Jesaja en Miga te herstel, begin met 'n reeks ingrypende godsdienstige hervormings wat daarop gemik was om die heidense godsdienstige praktyke te suiwer en om die sosiale misbruik wat onder Ahas toegelaat is, aan te spreek. Die Bybelse tradisies beskryf dit bloot as 'n poging om die nasie te reinig van die godsdienstige sinkretisme wat Agas toegelaat het om die land te besoedel (2 Kron 29). Maar aangesien die altaar vir die Assiriese gode geweldige politieke implikasies gehad het, was die hervormings skaars suiwer godsdienstig. Om die Assiriese heiligdomme te verwyder was dieselfde as die verwerping van Assiriese bewind. Alhoewel die Bybelse verslae werklik is, is die hervormings waarskynlik geleidelik oor 'n tydperk plaasgevind, eerder as 'n radikale breuk tegelyk.
In elk geval, teen 704 kom Hiskia se geleentheid. Sargon II is vermoor en Sanherib (705-681 vC) het in Assirië aan bewind gekom. Normaalweg het buiteprovinsies probeer om in opstand te kom, en Sanherib was onmiddellik in 'n poging om die Ryk bymekaar te hou. Hiskia was gereed vir 'n breek uit Assirië en het hulde gebring, 'n openlike teken van opstand. Ander state in die gebied het by die opstand aangesluit en Hiskia het 'n bondgenootskap met Egipte aangegaan oor die besware van Jesaja (Jes 30, 31) en het die leier van die opstand geword. Dit het Sanherib tot 701 geneem om die ander provinsies genoeg stil te maak om sy aandag op Hiskia te vestig.
Sanherib het uit die noorde na Palestina opgeruk met die doel om verwoestende stede wat in opstand gekom het, op te tree. Hy begin langs die noordwestelike kusgebied van Fenicië en die hawe van Tirus, wat vinnig val. Die nederlaag van Tirus het veroorsaak dat baie van die stadstate so ver as Moab en Ammon onmiddellik hul trou aan Assirië bevestig het. Die Filistynse stede Ashkelon en Ekron, sowel as die koninkryk van Juda, het egter steeds hulde aan Sanherib geweier. Sanherib was vasbeslote om die opstandige stede 'n les te leer, en het sy opmars na die suide voortgesit. Binne 'n kort tydjie het hy die hele Filistynse gebied langs die kus beveilig en na die binneland gegaan om Hiskia en Juda te hanteer. Die Assiriërs het 'n groot aantal stede in Juda verwoes en uiteindelik Jerusalem self beleër.
Op hierdie punt is die verslae van die daaropvolgende veldtogte van Sanherib nie duidelik nie en is daar verskillende menings oor die presiese volgorde van gebeure. Die debat handel oor of daar twee afsonderlike veldtogte van Sanherib teen Hiskia was, een in 701 en 'n ander in 688-687, of slegs een in 701. Die getuienis, beide uit Bybelse verslae en Sanherib se eie Annale, wat oorleef het, is onduidelik. Sommige meen dat Hiskia op hierdie tydstip, uit vrees vir die ergste, gesante na Sanherib gestuur het en 'n vredesverdrag gesluit het ten koste van swaar eerbetoon, wat daartoe gelei het dat Hiskia die tempel van hom gestroop het om aan die eise te voldoen (2 Konings 18: 13-16) . Hulle stel voor dat Hiskia later omstreeks 690 weer met Assirië in opstand gekom het met die hulp van die nuwe Egiptiese farao Tirhakah terwyl Sanherib besig was om onrus in Babilon te onderdruk (2 Konings 19: 9). Aangesien Tirhakah eers in 690 Farao geword het, sou dit 'n tweede veldtog deur Sanherib impliseer na die inval van 701.
Die meeste historici beweer egter dat daar slegs een veldtog was, met al die bogenoemde gebeure wat verband hou met die beleg van Jerusalem in 701. Hulle siening is dat Hiskia probeer het om die vernietiging van Jerusalem te voorkom deur hulde te bring, maar Sanherib was nie tevrede met die aanbod nie en was vasbeslote om Jerusalem te vernietig en Hiskia te verneder (2 Konings 18: 17-18). Die verwysing na Tirhakah sou dan óf 'n anachronistiese verwysing uit 'n latere tydperk wees, óf 'n verwysing na Tirhakah as militêre leier 'n dekade voordat hy farao geword het. Die besonderhede is in elk geval nie voldoende uit die Bybelse verslag om met sekerheid te besluit nie.
Ongeag die presiese historiese besonderhede, is die primêre Bybelse kommer die verwoesting van groot dele van Juda deur die Assiriërs en die uitkoms van die beleg van Jerusalem. Daar is verskillende teorieë oor wat gebeur het om die beleg te beëindig, so 'n besmetting van rotte wat gelei het tot 'n skielike dodelike plaag (2 Konings 19:35) of 'n onverwagte herroeping van Sanherib na Assirië (2 Konings 19: 5-7), maar dit lyk asof hulle die punt van die Bybelse verhaal misloop. Die Bybelse tradisies het eenvoudig onthou dat net soos dit onafwendbaar gelyk het dat die Assiriërs die stad sou inneem, het hulle skielik in die middel van die nag vertrek om nooit weer na die stad terug te keer nie (2 Konings 19: 35-37). Dit is duidelik dat die Bybelse tradisies dit aan God toeskryf, net soos Jesaja vir Hiskia beloof het (Jes 37: 33-35). Die implikasie van hierdie gebeure vanuit die Bybelse perspektief is dat God die stad gespaar het weens die getrouheid van Hiskia en die hervormings wat hy in die aanbidding van Yahweh ingestel het (2 Kron 31: 20-21). Tog toon beide die verslag in Kings en veral die parallelle verslag in Chronicles aan dat Hiskia nie 'n modelkoning was nie en 'n neiging tot trots en selfverheerliking gehad het (Jes 39 2 Kron 32: 24-26).
Teologiese opmerking: dit moet nie teologies of histories hierdie perspektief verminder nie, om daarop te let dat die verlossing van Jerusalem uit die Assiriërs later sou lei tot die dogma van die onaantasbaarheid van Sion, die idee dat God altyd die stad Jerusalem en die tempel onder alle omstandighede sou beskerm. Dit het aanvaar dat die belofte van Jesaja tydloos en onvoorwaardelik was. Jeremia sou later hierdie idees onder oë kry wat 'n geweldige belemmering vir sy eie boodskap bied, wat presies die teenoorgestelde was van Jesaja: dat die stad Jerusalem aan die Babiloniërs sou val (let op Jer 7: 1-11). Hy sou ook valse profete soos Hananja (Jer 28) in die gesig staar, wat ongetwyfeld met volle vertroue die woorde van Jesaja vir hom aangehaal het sonder om in ag te neem dat daar geen regverdige koning was wat naby die ekwivalent van Hiskia was nie en daarom kan die boodskap van God anders wees . Dit is selfs moontlik dat hierdie profete later dissipels van Jesaja was wat probeer het om 'n tradisie ter wille van hulle te behou sonder om in die & quotraad & quot van God te staan ​​(Jer 23: 21-22).
Dit is 'n nugtere waarskuwing dat die woord van God vir sy mense op verskillende tye anders kan wees. Dit waarsku ook hoe maklik en gevaarlik God se mense kan aanneem dat wat in die verlede waar was, altyd waar moet wees sonder om te kwalifiseer of te oorweeg hoe die toestand van die mense en hul reaksie die geskiedenis kan beïnvloed. Op baie maniere is dit dieselfde aanname oor die werk van God in die wêreld wat vir Jesus probleme veroorsaak het. Ironies genoeg was dit die Jesaja-tradisie self wat die idee van & quotwat was must be & quot uitgedaag het, aangesien dit God as die God van nuwe dinge verkondig het (Jes 42: 8-9, 43: 18-21).
Die laaste jare van Hiskia se heerskappy is onduidelik. As daar twee invalle deur Sanherib was, dan was die hele bewind van Hiskia besig met die Assiriese bedreiging. As daar net een was, was die latere deel van sy regering klaarblyklik sonder probleme, behalwe vir sommige bouprojekte rondom Jerusalem (2 Konings 20:20, 2 Kron 32: 27-32).
Hierdie afdeling is nog nie voltooi nie, dit sal beskikbaar gestel word sodra dit voltooi is.
Kyk die video: GEINTERNEERDEN IN DE GEVANGENIS VAN VORST In De Buik Van Het Beest NEF DES FOUS Lichtpunt 2015