Kennelhoes (Infectious Tracheobronchitis) in Honde | Troeteldiere Huishouding
'Kennel Cough' is die term wat algemeen toegepas word op die mees algemene boonste respiratoriese probleem in honde in die Verenigde State. Onlangs het die toestand bekend geword as trageobronchitis, infektiewe tracheobronchitis, Bordetellosis, of Bordetella. Dit is hoogs aansteeklik by honde. Die siekte word wêreldwyd aangetref en sal 'n baie hoë persentasie honde in hul leeftyd besmet.
Besmette middels betrokke
Daar is baie verskillende middels wat tracheobronchitis kan veroorsaak. Die mees algemene is parainfluensavirus, Bordetella bronchiseptica en mycoplasma. Honde adenovirus tipe 2, reovirus, en hondeherpesvirus word vermoedelik ook bygedra tot die siekte. Alhoewel enigeen van hierdie organismes simptome van die siekte kan veroorsaak, is die meeste gevalle die gevolg van meer as een organisme.
Die algemeenste virusmiddel is parainfluensavirus. Hierdie algemene virus sal veroorsaak dat sagte simptome langer as 6 dae duur, tensy daar ander bakterieë betrokke is, soos gewoonlik die geval is. Die meeste 5-rigting entstowwe en 'kennel hoes'-entstowwe bied 'n mate van beskerming teen hierdie virus.
Bordetella bronchiseptica is die mees algemene bakterieë wat van honde met trageobronchitis geïsoleer word. Kliniese tekens van infeksies kom 2-14 dae na blootstelling voor, en indien dit ongekompliseerd is met ander middels, sal simptome ongeveer 10 dae duur. Nadat die infeksie opgelos is, sal die aangetaste dier egter die bakterieë vir 6 tot 14 weke voortbring en die siekte kan versprei na ander vatbare diere gedurende daardie tyd. Bordetella is een van die agente wat beskerm word deur die gebruik van intranasale 'kennelhok'-entstowwe. Parainfluenza en Bordetella verskyn meestal saam in aansteeklike trageobronchitis, wat 'n siekte skep wat gewoonlik 14-20 dae duur.
Die mees algemene simptoom is 'n droë hackende hoes wat soms gevolg word deur retching. Baie eienaars beskryf die hoes as 'n 'honking sound'. 'N Waterige neusafvoer kan ook teenwoordig wees. Met sagte gevalle gaan honde voort om te eet en waaksaam en aktief te wees. Baie keer is daar 'n onlangse geskiedenis van instap of in kontak met ander honde. In meer ernstige gevalle kan die simptome vorder en sluit lusteloosheid, koors, onoplosbaarheid, longontsteking, en in baie ernstige gevalle, selfs die dood, in. Die meeste erge gevalle kom voor in immunokompromitteerde diere, of jong ongetwyfelde hondjies.
Diagnose is gewoonlik gebaseer op die simptome en 'n geskiedenis van onlangse blootstelling aan ander honde. Bakteriese kulture, virusseisolasie en bloedwerk kan uitgevoer word om individuele middels van die siekte te verifieer, maar weens die kenmerkende aard van die simptome word hierdie toetse nie gereeld uitgevoer nie.
Daar is twee behandelingsopsies afhangende van die erns van die siekte. In die algemeenste sagte (ongekompliseerde) vorm van die siekte kan of mag nie antibiotika gebruik word nie. Die behandeling van die sagte geval verkort nie die lengte waarin die dier 'n potensiële verspreider van die siekte sal wees nie. Daarbenewens kan brongodilators soos aminofillien of hoesonderdrukkers ook gebruik word in die behandeling van ligte gevalle.
In erger (ingewikkelde) gevalle waar die dier nie eet nie, 'n koors vertoon of tekens van longontsteking toon, word antibiotika dikwels gebruik. Die mees algemene is doxycycline of trimethoprim-sulfa. Daar is egter ook baie ander keuses beskikbaar. Steroïede of hoesonderdrukkers word gewoonlik nie aanbeveel nie as gevolg van die risiko van immunosuppressie met steroïede en die behoefte om ekstra vloeistof of slym in pasiënte met longontsteking te verwyder. Brongodilators en selfs aerosol terapie kan gebruik word. In matige of ernstige gevalle moet veeartsenykundige sorg ingestel word, aangesien die gevolglike longontsteking lewensgevaarlik kan wees indien dit nie behoorlik en vinnig behandel word nie.
Aangesien druk op die keel en tragea erge kan maak, word dit aanbeveel dat honde met 'n hoes 'n kopkraag of harnas moet dra in plaas van 'n gereelde nekboordjie.
Inenting en voorkoming
Die beste voorkoming is om jou hond nie aan ander honde bloot te stel nie, veral jong hondjies. As dit nie vermy kan word nie, is behoorlike inenting die volgende beste opsie. Die kans is dat as jou hond gereeld ingeënt word met 'n standaard 5-rigting of 7-rigting-entstof, word hy reeds beskerm teen verskeie middels wat tracheobronchitis veroorsaak, hoofsaaklik parainfluenza en adenovirus. Hierdie entstowwe bied egter selde beskerming teen die siekte, hoewel hulle die swaartekrag van die siekte help verminder as die dier besmet word.
Daar is 'n inspuitbare Bordatella-entstof, en een wat intranasaal gegee word (in die neus gespring). Geen entstof sal die infeksie met Bordatella heeltemal verhoed nie. Vir die inspuitbare entstof moet 2 dosisse 3-4 weke uitmekaar gegee word, en beskerming kom nie voor 1-2 weke na die tweede inspuiting voor nie.
Moenie 'n intranasale entstof as 'n inspuiting gee nie, aangesien 'n abses mag voorkom.
Meer algemeen, vir die beste beskerming, word 'n intranasale entstof wat beide parainfluenza en Bordetella bevat, gebruik. Intranasale entstowwe skep gelokaliseerde immuniteit wat die voorkoms van kliniese tekens en siektes aansienlik verminder. Die entstof kan gebruik word by hondjies wat so jong as 3 weke oud is. Slegs een dosis is nodig om beskerming te bied, en beskerming vind so vroeg as 3-4 dae na inenting plaas. Daar is verskeie voorsorgmaatreëls en waarskuwings wat op hierdie entstof waargeneem moet word. Sommige honde sal sagte tekens ontwikkel wat soortgelyk is aan trageobronchitis wanneer hierdie entstof gegee word. Baie simptome sal vir 'n paar dae duur en die hond sal herstel sonder behandeling. Honde wat ingeënt is, kan ook die virus vergiet en veroorsaak dat ander honde liggies besmet word en ligte tekens toon.Hierdie beurt duur gewoonlik minder as 72 uur. Daarbenewens duur dit tot 4 dae na inenting vir honde om beskerming te ontwikkel. Wanneer u hierdie feite kombineer, sal u sien waarom dit sterk aanbeveel word dat 'n hond nie binne 72 uur intranasale entstof ontvang nadat hy met ander vatbare honde in aanraking gekom het nie. Moenie die entstof die dag voor 'n hondskou, instap, ens. Gee nie. Probeer ten minste vier dae voor kontak met ander honde en verkieslik 7 dae. Op hierdie manier beskerm jy jou hond om deur ander honde besmet te raak en die honde te beskerm teen besmetting deur joune.
In kennels waar trageobronchitis 'n probleem is, is streng higiëne met deeglike skoonmaak en ontsmetting van hokke en kos- en waterhouers noodsaaklik. Daarbenewens moet kennels wat binne is, goeie ventilasie hê met 'n lugomset van minstens 12 keer per uur. Agente wat tracheobronchitis veroorsaak, kan op hande en klere sowel as deur die lug oorgedra word, sodat besmette diere geïsoleer moet word en hanteerders moet handskoene dra en handige handwas gebruik om verspreiding te voorkom. Inenting van alle diere, veral hondjies word in probleemhokke aangedui. Na aanvanklike inenting as hondjies, word 'n jaarlikse booster aanbeveel. Sommige honde wat teen 'n baie hoë risiko is, word egter elke ses maande ingeënt.
Tot onlangs is besmetlike trageobronchitis beskou as nie 'n menslike gesondheidsrisiko nie. Onlangs het navorsing egter aangedui dat Bordetella bronchiseptica siekte kan veroorsaak in sommige mense, veral dié met gekompromitteerde immuunstelsels. In normale, gesonde volwassenes blyk dit nie 'n risiko te wees nie, maar jong kinders en individue met 'n immuungekompromitte moet voorsorg tref vir kontak met diere wat simptome van trageobronchitis of diere het wat onlangs met 'n intranasale Bordetella-entstof ingeënt is.
'Kennelhoes', wat nou meer algemeen bekend staan ​​as 'aansteeklike trageobronchitis', is 'n wydverspreide siekte wat deur verskeie virusse en bakterieë veroorsaak word. Dit is gewoonlik 'n selfbeperkende siekte en die meeste diere benodig nie behandeling nie. Intranasale entstowwe is effektief, maar as gevolg van moontlike newe-effekte word aanbeveel vir diere met 'n hoër risiko. Infectious tracheobronchitis is 'n siekte van honde en wilde canids, dit blyk nie 'n risiko vir gesonde mense te wees nie.
Ettinger, S. Handboek van Veterinêre Interne Geneeskunde. W.B. Saunders Co Philadelphia, PA; 1989.
Ford, RB. Bordatella bronchiseptica: Beyond Kennel Cough. In: Bonagura, JD; Twedt, DC (eds.) Huidige Veterinêre Terapie XIV. W.B. Saunders Co, Philadelphia, PA: 2009.