Mure van Ston - Inligting - 2022
Mure van Ston
Die Walls of Ston is die langste volledige vestingstelsel in Europa (en tweede in die wêreld agter die Chinese muur) en staan ​​in die volksmond bekend as 'The Great Wall of Croatia'.
Die geïsoleerde muurstelsel op die Peljesac -skiereiland verbind Ston met die buurdorp Mali ('klein') Ston. Die mure is in die 14de en 15de eeu gebou met twee verskillende doeleindes in gedagte - eerstens om as die eerste verdedigingslinie vir Ston te dien, sowel as die strategies belangrike hawestad Dubrovnik, 60 km suid van die Dalmatiese kus, en tweedens om die hoogs winsgewende soutpanne in die omgewing wat tot vandag toe nog in werking is. Daar word gesê dat die sout wat in Ston geproduseer word, die suiwerste in die hele Mediterreense streek is.
Die kalkmure het die vorm van 'n onreëlmatige vyfhoek en is vandag 'n bietjie meer as vyf kilometer lank. Hulle is oorspronklik gebou met 40 torings en vyf vestings, hoewel slegs 20 van die torings vandag oorleef. Binne die mure is strate in 'n loodregte ontwerp uitgelê.
Na byna 50 jaar van herstelprojekte (vir egtheid, met dieselfde of soortgelyke tegnieke as wat die oorspronklike bouers gebruik het), het die mure weer in 2009. Dit lok 'n groeiende aantal toeriste, deels om 'n paar van die beste verdedigingsmure en vestings in Europa en deels waarskynlik die mooiste uitsig oor die Adriatiese See langs die Dalmatiese kus.
Daar is baie min geriewe op die terrein, afgesien van 'n aantal restaurante op 'n heuwel wat bedien word volgens die oesters ter wêreld, letterlik 'n paar meter van waar hulle geboer word. Die stad Ston bevat hotelle, woonstelle, winkels en kafees, sowel as wonderlike strande, watersport en geleenthede vir uitstappies verder.
Aanhangers van Game of Thrones herken moontlik die Walls of Ston as die versterkings wat King's Landing beskerm.
Mure in die geskiedenis
Hierdie geskiedenis beskryf die veldgrense en omheinings wat deur boere, landbouers en arbeiders gebou is, wat so 'n belangrike kenmerk is van die platteland wat hulle deurkruis, en wat vandag nog steeds gebruik word. Dit sluit nie die droë klipgeboue en versterkings van vroeëre tye in nie, soos die ystertydperk van Skotland of die dorpie Skara Brae in die Orkneys, waarvan baie gevorderde vakmanskap in droë klipwerk toon.
Die omsluiting van die rotsagtige hooglande van Brittanje het reeds in die voorgeskiedenis begin, gedurende die tydperk toe 'n nomadiese herders- en jaglewe geleidelik plek maak vir gevestigde boerdery. Dit het 'n permanente as flou merk op die land gelaat in die vorm van klipsirkels en omringende onreëlmatige lappies van slote en digte, wat die handelsmerk van die 'Keltiese' veldstelsel is. Hierdie vroeë nedersettings was gekonsentreer op die droër terrasse en heuwels, waar bosse en struikgewasse die maklikste verwyder kon word. Hulle bly nou, dikwels ver bo die huidige teelgrense, as bewys van 'n milder klimaat. In Ierland is die vroegste spore van ommuurde velde ontdek wat opgeneem is in megalitiese grafte van die laat Neolitiese era. Hier kan die patroon van klein, skynbaar ewekansige velde nog steeds gevind word rondom die verspreide plaasopstalle wat die ou 'clachans' of stam gehuggies vervang het.
In Brittanje word die oorblyfsels van nedersettings rondom die Suidwestelike heidene, in die Lake District en op die kalksteen- en steensterrasse van die westelike Pennines gewoonlik aan die Romano-Britse tydperk toegewys, hoewel af en toe bevindings tot 2000 vC gedateer is . Dit was beslis omstreeks die tyd van die Romeinse invalle toe redelik samehangende stamfederasies ontwikkel het, wat uitgebreide versterkings en verdedigende grondwerke kon oprig.
Die volgende hoofperiode van muurbou begin in die vroeë Middeleeue en duur stadig, met baie tempo-veranderinge, afhangende van die ekonomiese toestande van die tyd, tot in die post-Middeleeue. Dit is die deeglikste opgespoor in Yorkshire, waar dit verband hou met die Angelsaksiese en Skandinawiese nedersettings van die 6de eeu nC (Raistrick, 1966). Dit was toe dat die oop veldstelsel so kenmerkend van die Middeleeuse Engelse landbou werklik ontwikkel het. Gewoonlik het nedersettings hul besittings in drie afdelings verdeel. Op die vrugbare, plat en seisoenaal oorstroomde bodem is die 'lee' of 'inge' geleë, geskei van die droër grond deur 'n permanente sloot en heining, heining of droë klipmuur. Die twee of drie gemeenskaplike velde was op dieselfde manier van mekaar omhein en van die derde gedeelte, wat die gewone weiding of afval was wat tot by die grense van die volgende nedersetting strek. Daar was geen permanente afdelings binne die waterweide of die gemeenskaplike veld nie. Waar die middeleeuse mure bly, is dit groot kliphoute met min klippe, geen deursnee of stene nie, maar 'n bietjie beslag. Hulle volg redelik onreëlmatige belynings, in reaksie op onroerende struikelblokke of die griller van die muurer.
Alhoewel oop veldmure nog opgespoor kan word in sommige van die Yorkshire Dales-dorpe, veral Linton in Wharfedale, was die totale impak van hierdie omheinings beperk. Die meeste grond het buite die perke as afval gebly, hoewel weidingsgeskille sedert die 12de eeu in enkele gevalle tot die oprigting van mure tussen groot hoewes gelei het. Hierdie mure of slote is vandag selde naspeurbaar, maar hulle bly een van die vroegste heinings waarvoor skriftelike dokumente beskikbaar is (p10).
Intussen het die ouer binneveld-buitestelsel in die 'Keltiese rand' voortgeduur, selfs al is die vroeëre nedersettings laat vaar. In die granietgebiede van Cornwall en Devon, in dele van Wallis en Skotland, en deur 'n groot deel van Ierland, is die verhaal een van voortdurende nibble aan die oop grond. Klein tuinagtige erwe wat omring is deur massiewe opruimingsmure het elke plaasopstal omring, maar hierdie verbouingseilande het feitlik oorweldig gebly in die uitgestrekte oop heide.
Die volgende definieerbare muurperiode, wat veral die Pennine -streek geraak het, het in die 14de en 15de eeu begin en tot die 18de eeu voortgeduur. Dit was op sy hoogtepunt in die Elizabethaanse tydperk toe kothuise en huishoudings vir die eerste keer wettiglik toegelaat is om klein 'troppe' of privaat besighede in te sluit. Die vrugbaarheid van bewerkbare grond was teen hierdie tyd byna uitgeput. Om die grond te laat herleef, was dit nodig vir individuele huishoudings om hul eie vee te gebruik om hul besittings te mis en te verbeter. Die tuine was gemiddeld ongeveer 0,2 hektaar groot, met elke vier of vyf verspreide tuine in elke huis. Deur die betrokke individue is ommuurde mure gebruik om klip te gebruik wat uit die gewone afval verwyder is of daarvan verwyder is. Alhoewel die mure nog gehurk en swak gebuig was, was hul lyne meer gereeld as die ouer stukke. Teen die 16de eeu is gepoog om verbeterde skaaptipes vir hul wol te teel, en dele van die afval wat weg is, is ingesluit om hierdie werk makliker te maak. Omhulsels in die noorde was beperk tot die omgewing van die dorpe, terwyl uitgebreide omheining in die suide en Midlands plaasgevind het. In die Pennines het hierdie tydperk die voltooiing van die 'doolhof van klein omhulsels, tuine en klein veldjies, met amper 'n reguit muur', voltooi wat nog baie Dales -dorpe omring (Raistrick, 1966).
Die bevolking het gedurende die 17de en 18de eeu steeds toegeneem, wat druk op die ou oopveldstelsel plaas. In die Pennines het hierdie vroeë industriële tydperk 'innames' ingesluit, wat reghoekige velde van 0,4-1,2 hektaar groot was, buite die ou gemeenskaplike velde. Die heidegrond was ongeskik vir gewasse, maar kon gekalk en gedreineer word om skape te onderhou. Hierdie innames het 'n bron van proteïene aan die mynbou- en tekstielarbeiders wat met hulle geboer is, voorsien, sowel as die buitelugwerk wat hul werkgewers as voordelig beskou het.
Hierdie tydperk het ook baie meer uitgebreide omheinings gehad om die belangrikste weivelde van die gemeenskap te vorm, dikwels honderde hektaar groot, en aangrensende townships van mekaar geskei. Hulle is met algemene toestemming gemaak en het alle aandeelhouers by die konstruksie en gereeld die herstel van die mure betrek. Gewoonlik is 'n herder betaal om die weiding te versorg, en soms moes hy mure en hekke herstel. Buitemuurders of messelaars was selde nodig, hetsy vir die bou of die onderhoud.
Omstreeks 1780 het die situasie drasties verander. Vanaf hierdie tyd is omheinings bevorder deur groot grondeienaars of een of twee privaat individue in elke gebied vir hul eie voordeel. Hierdie mense het die middele en invloed gehad om privaat parlementswette op te stel, wat die kleiner boere effektief van hul gemeenskaplike regte gestroop het. Elke wet het kommissarisse aangestel om die betrokke gebied te ondersoek en gedeeltes aan elke eiser toe te ken, tesame met proporsionele verantwoordelikheid vir die omheining van die besittings. Aangesien die vasgestelde perk vir die ommuur van die grense slegs 'n jaar of twee was, was die spesifikasies baie veeleisend en was die vereiste lengte dikwels baie myl, moes die kommissarisse muurmakers of mans wat van die grond af was, huur om die werk te verrig. Slegs die rykste partye kon betaal vir hierdie arbeid, die ander moes hul aandele aan die kommissarisse verbeur. Soos Raistrick (1966) tot die gevolgtrekking kom:
Die omhulsels was 'n tragedie vir die klein man: hy verloor sy weidingsreg op die gewone, verloor sy stuk grond en was verplig om 'n loonarbeider te word in 'n tyd van dalende lone en stygende lewenskoste. Dit het die slawerny van die arbeidersklasse verseker.
In 1801 is die situasie verder gerasionaliseer deur 'n algemene parlementswet, en teen 1820 is die meeste werk gedoen. Die ou gemeenskaplike veld is onderverdeel in klein reghoekige stukke reguit mure. In die Pennines is hierdie omhulselmure visueel onmiskenbaar, met hul presies geplaasde deursnee en onderstene, eenvormige beslag en ongeëwenaarde hoogte. Hierdie mure is beplan deur stadsmeeters en gebou deur professionele persone, wat gedurende die klemmaande in bendes gewerk het om die werk te voltooi.
Met die oog op Engeland as 'n geheel, was baie grond nog in sy moderne vorm, nog voor die omslagswette. In die Midlands, miskien die hart van die oopveldstelsel, was ten minste 30% van die grond omring deur 1700. In baie provinsies, waaronder Kent, Sussex, Devon, Herefordshire, Worcestershire, Cheshire, Lancashire, Staffordshire, Northumberland, Durham , Suffolk en Essex, die oopveldstelsel het nog nooit 'n sterk houvas gehad nie, en stuk-stuk omhulsel het vanaf die 12de eeu min of meer aaneenlopend plaasgevind.
In die suidweste van Engeland en 'n groot deel van Wallis het die ou Keltiese veldstelsel geleidelik ontwikkel tot een van die aparte plase wat omring is deur klein landerye, met groot gebiede wat as gewone heideveld oorgebly het. In Wallis bly die muur 'n saak van die kleinboer, selfs nadat hy 'n huurder by 'n afwesige verhuurder geword het. In 'n verslag van die Royal Commission van 1894 word gesê dat 'die klipmure in die buurt gewoonlik deur die huurder gebou is, behalwe naby die berge, waar die mure soms lang was, en dit is deur die verhuurder gebou'. huurders dat verhuurders die vergoeding vir hul werk oor 'n tydperk van slegs veertien of vyftien jaar 'uitgeput' het, terwyl die mure twintig of dertig jaar of langer so goed soos nuut was.
Volgens Rainsford-Hannay (1972) het omheinings in Skotland begin met 'n Besluitwet van 1710, wat betrekking het op 'n paar grond in die weste van Kircudbrightshire. Stukkies grond is gratis verhuur aan mense wat in die lente na hulle sou verhuis, hutte opgerig het wat aan die afdakke van die Highlanders herinner, hul erwe bewerk en in ruil daarvoor omheiningsmure gebou het. Binne 'n jaar of twee is baie myle seë opgevoer, wat die waarde van die grond aansienlik verhoog het. Hierdie voorbeeld is vinnig gevolg, maar nie sonder opposisie van groepe mense wat probeer het om die mure af te breek en die ingeslote diere te beseer nie. Die ringkoppe is tereggestel, en daarna het die omhulsels feitlik ongehinderd verloop.
Baie Skotse digte is volgens standaardspesifikasies gebou, die beste en hoogste is die marsdyke wat die groot landgoedere begrens het. Op sommige plekke het spesiale probleme ongewone mure tot gevolg gehad, soos die opruiming van monymusk of 'verbruik' -damme noordwes van Aberdeen. Rainsford-Hannay (1972) haal aan uit kontrakte van 1736 en 1741 waarin die huurder 'n sekere oppervlakte tot 'n hoogte van een ell, of 3 𔃻 ″ (940 mm), moes gebruik, met behulp van klippe wat van binne geneem is, so lank soos daar is, groot sowel as klein 'en' om nie 'n klip in die omhulsel te laat nie, wat drie mans nie kan rol nie, of vier mans in 'n kruiwa kan dra '. Die eerste kontrak het 'n hantering van 'faile' of turfsode bepaal, maar die latere kontrak het dit weggelaat, waarskynlik omdat dit die land van belangrike bogrond beroof het. In plaas daarvan is die huurder betaal om die muur op 'n hoogte van 4 𔄁 ″ (1,4 m) te verhoog, soos en wanneer hy wil, met klippe wat ontstaan ​​het nadat hy geploeg het. Die grootste verbruiksdyk is Kingswell West Dyke (p126).
Die omheinings in Lake District was oor die algemeen taamlik laat. Tot die Unie van 1603 het aanvalle oor die grens van Skotland die gebied so onveilig gehou dat daar voortgegaan word om op die grond te boer, wat dit vir sommige mans makliker gemaak het om die land op kort kennisgewing te verlaat vir tydelike militêre diens. Na die beëindiging van grensprobleme is baie van die gemeenskaplike dorpsgebiede omring deur privaat ooreenkoms, maar die boerdery het oor die algemeen agteruitgegaan in vergelyking met elders in die land. Die meeste Lakeland -mure is gebou na die Wet op die Parlementêre Omhulsel van 1801.
Die meeste Ierse mure is ook redelik onlangs. Van die middel van die 18de eeu af is grondhervormers 'n omheining, maar daar was baie plaaslike weerstand teen permanente mure. In plaas daarvan is sooggrense van een jaar gebou, wat dan na die oes neergegooi is sodat hulle die grond kon aanvul. Hierdie praktyk het op baie gebiede tot in die 18de eeu voortgeduur. Die antieke megaliete van Ierland het hoofsaaklik onaangeraak gebly, selfs tydens periodes van ommuurde aktiwiteite, aangesien daar 'n sterk bygeloof teen die skeuring van groot klippe was.
Die geskiedenis van mure met droë klip eindig nie heeltemal met die 19de eeu nie, alhoewel min grond nog onderverdeel moet word. Mynbedrywighede het tydelike mure in sekere gebiede veroorsaak, soos sommige van die Yorkshire Dales. In die 20ste eeu het die verbreding en bou van paaie die behoefte aan die bou van baie kilometers mure meegebring. Gedurende die dertigerjare is herbou van die mure langs die pad in die West Riding of Yorkshire gebruik om plaaslike werkloosheid te verlig. In onlangse tye was die nasionale parke en ander owerhede wat betrokke is by die bewaring van die platteland, aktief in die bevordering van droë klipmure deur middel van toelaes en ander skemas (hoofstuk 2). Aangesien daar in die middel van die 20ste eeu baie min voltydse muurmakers werk, neem die getalle nou weer toe, aangesien die belangrikheid van die behoud van die ommuurde landskap duidelik geword het. Soos uiteengesit in hoofstuk 2, is baie mure in 'n swak toestand, en dit sou 'n belegging soortgelyk aan dié van die omhulselstyd benodig om dit te herbou. Die ommuurde landskap van Groot -Brittanje is 'n monument vir eeue se geduldige arbeid, en dit is te belangrik om te laat verval.
Kom meer te wete oor Trump se muur
Lees verder om meer te wete te kom oor ander beroemde mure wat hul stempel op die geskiedenis getrap het.
Die Berlynse muur was een van die beroemdste mure in die moderne geskiedenis, wat 'n nasie vir 28 jaar verdeel het en 'n belangrike rol gespeel het in 'n konflik genaamd die Koue Oorlog.
In die 1950's is Duitsland in twee verdeel - Oos -Duitsland en Wes -Duitsland.
Die land se hoofstad Berlyn was eintlik in Oos -Duitsland geleë, maar die stad was ook tussen oostelike en westelike moondhede verdeel - en 'n muur tussen die twee.
Aanvanklik was dit net 'n heining, maar dit is gou gevul met beton en was soms tot 3,6 meter lank.
Die idee was dat die muur mense sou verhinder om uit armer, kommunistiese Oos -Berlyn (en Sowjet -bewind) na Wes -Europa te vlug.
Talle honderde mense het gesterf in die poging om dit oor te steek in die hoop op 'n beter lewe aan die ander kant.
Die Berlynse muur het 'n simbool geword van onderdrukking en beheer wat Oos -Duitsland en die Sowjets sy burgers toegedien het.
Met die aankoms van die Amerikaanse president Ronald Reagan in 1980 en die Sowjet -leier Mikhail Gorbatsjof in 1985 het die ooste en die weste meer begin saamwerk om hul verskille te sorteer en te leer om saam te bestaan.
In November 1989 is die grens oop verklaar en het mense in Berlyn die muur begin afbreek.
Tot vandag toe bly die Berlynse muur - en wat daarvan oorgebly het - 'n kragtige simbool van die impak van verdeeldheid. Miljoene toeriste besoek elke jaar wat oorbly van die muur.
New England word deurkruis met duisende myl van klipmure
Loop 'n stuk bos in New England binne, en die kans is goed dat u amper 'n klipmuur sal loop. Dik hoog, miskien, is dit saamgesteek met klippe van verskillende vorms en groottes, met spatsels korstmos en sponsagtige mos in plaas van mortel. Die meeste van die klippe is wat 'n twee-handers genoem word#lig genoeg om op te lig, maar nie met net een hand nie. Die muur kronkel teen 'n heuwel af en buite sig. Volgens Robert Thorson, 'n landskapgeoloog aan die Universiteit van Connecticut, is hierdie mure oral oral in die woude van die platteland van New England.
Hy skat dat daar meer as 100 000 myl ou, ongebruikte klipmure is, of genoeg om vier keer om die aardbol te draai.
Wie sou 'n klipmuur, wat nog te sê honderde duisende kilometers daarvan, in die middel van die bos bou? Niemand. Die mure is nie in die bos gebou nie, maar in en om plase. Teen die middel van die 19de eeu is New England meer as 70 persent ontbos deur setlaars, 'n golwende landskap van kleinhoewes so ver as wat die oog kan sien. Maar teen die einde van die eeu het industrialisasie en grootskaalse plase daartoe gelei dat duisende lande laat vaar het om 'n stadige herbossingsproses te begin.
Nuwe Engeland het wonderlike weivelde gehad, ", sê Thorson. Dit was 'n ekonomie met vleis-botter-spek. "
Terwyl boere die woude in New England skoongemaak het, het hulle klippe gevind en baie daarvan. Die gletsers wat aan die einde van die laaste ystydperk teruggetrek het, het miljoene ton klip in verskillende groottes agtergelaat. New England -gronde bly vandag berug klipperig.
Klipmure in Block Island, Rhode Island, c. 1880. Block Island Historical Society, gedruk deur Robert Downie
As die lewe jou klippe gee? Bou 'n muur. Boere het hierdie ploegbelemmerende klippe uit hul lande getrek en op die rande gestapel. Die belangrikste belangstelling van die boer was sy landerye, sê Thorson. Die mure is eenvoudig 'n weggooipaal. Dit was roetine plaaswerk. " Hierdie proses is herhaal op duisende plase regoor die streek en#8212 'n kollektiewe arbeidshandeling op 'n ysige skaal.
Die voorraad klip lyk eindeloos. 'N Veld sou in die herfs skoongemaak word, en in die lente 'n nuwe klipoes. Dit is te wyte aan 'n proses wat bekend staan ​​as "vriesstapel. " Namate ontboste gronde vries en ontdooi, verskuif klippe en migreer na die oppervlak. Mense in die noordooste het gedink dat die duiwel hulle daar neergesit het, " sê Susan Allport, skrywer van die boek Sermons in Stone: The Stone Walls of New England and New York. Hulle het net aanhou kom. "
Klipmuur in Old Manse, Concord, Massachusetts. Robert Thorson
Muurbou het in die middel van die 1800's 'n hoogtepunt bereik toe Thorson skat dat daar ongeveer 240 000 myl in New England was. Dit beloop ongeveer 400 miljoen ton klip, of genoeg om die Groot Piramide van Giza meer as 60 keer te bou.
Niemand spandeer meer tyd om aan hierdie mure te dink as Thorson, wat 'n kinderboek, 'n veldgids en talle artikels daaroor geskryf het sedert hy in 1984 na New England verhuis het nie. Thorson, kaal en bebaard, 'n klipsteen homself, is 'n landskapsgeoloog, en hy onthou duidelik sy eerste wandelinge in die bos van New England en kom oor die een klipmuur na die ander. Sy gedagtes was vol vrae oor wat hulle is en wie dit gebou het, en dit was 'n buitengewone verskynsel, sê hy. Een ding het tot 'n ander gelei, en ek het obsessief geraak oor die onderwerp ".
Thorson begin die Stone Wall -inisiatief in 2002, wat daarop gemik was om die publiek op te voed oor hierdie kenmerkende kenmerk van hul woude, benewens die behoud van die mure en die bestudering van hoe dit die landskap rondom hulle beïnvloed. Thorson het 'n reputasie opgebou as die uiteindelike kenner van hierdie verskynsel. Weet u hoe 'n natuurhistoriese museum 'n persoon sou hê wat goed vir u identifiseer? Ek is soort van die man vir klipmure, en hy sê.
Robert Thorson met 'n klipmuur, Kettle Pond National Wildlife Refuge, Rhode Island. Liam Nangle
Elke jaar neem hy sy studente na 'n maple-beech forest stand in Storrs, Connecticut, wat hy noem " The Glen, " om na 'n klassieke plaasmuur te kyk. Hierdie muur is heuphoog en meestal gebou uit gneis en skerp, metamorfe gesteentes wat algemeen voorkom in die vallei-flanke van Sentraal-New England. Met Thorson se hulp, begin 'n mens 'n bietjie struktuur sien in hoe die klippe in morsige vlakke gestapel is, deur 'n boer wat een vrag op 'n slag bygevoeg het.
Thorson is veral versot op die mure, maar hy is nie alleen in die belang nie. Hy word voortdurend uitgenooi om te praat by tuinklubs, historiese verenigings, openbare biblioteke en meer. "Die rente val nie af nie, " sê hy. Twintig jaar later gaan dit nog steeds voort. "
Sy veldgids, Verken klipmure, is 'n gids van sommige van die mees ongewone, interessante of kenmerkende mure in die streek. Die hoogste voorbeeld is 'n mortier seewand onder die Cliff Walk in Newport, Rhode Island, wat meer as 100 voet groot is. Die oudste muur in Popham Point, Maine, dateer uit 1607. Thorson se gunsteling histories belangrike muur is by die Old Manse, 'n historiese huis in Concord, Massachusetts. Dit bied dekking vir minute wat tydens die Revolusionêre Oorlog op die Britte losgebrand het. Thorson beklemtoon ook Robert Frost 's "Mending Wall, ", geleë op sy plaas in Derry, New Hampshire, die inspirasie vir die beroemde lyn, en#8220 Goeie heinings maak goeie bure. "
The "Mending Wall " on Robert Frost's farm in Derry, New Hampshire. Robert Thorson
Thorson weet soveel as wat 'n mens kan weet oor die wêreldwye skaal van mure regoor die noordooste, maar daar moet nog baie geleer word, veral wat dit vir ekosisteme beteken, soos hul rol as habitat en belemmering vir wild en die uitwerking daarvan op erosie en sedimentasie. "Dit klink dom, " sê hy, " maar ons weet amper niks daarvan nie. "
Geograaf en landskapsargeoloog Katharine Johnson het haar doktorsgraad verwerf met die kartering van klipmure van bo, met behulp van lidar (ligopsporing en omvang) tegnologie. Lidar is soortgelyk aan radar, maar in plaas van om radiogolwe te gebruik om voorwerpe op te spoor, gebruik dit lig. Laserpulse en duisend duisende per sekonde word uit 'n spesiaal toegeruste vliegtuig uitgestraal. Daar is soveel van hierdie polse dat sommige die klein spasies tussen blare kan tref en tot by die bosvloer kan dring, selfs deur dik boombedekking. Die lidar -beelde van Johnson onthul die omvang van die steenmure wat oorskry, op 'n manier wat niks anders kan nie.
'N Lidar -beeld wat die versteekte mure onder 'n woud in Eastford, Connecticut, toon. USDA NRCS, CTECO, Katharine Johnson en Will Ouimet
Haar navorsing toon dat die mure, gestroop van die herlewende woude van die streek, 'n momentopname van die geskiedenis van die 19de eeu bied en 'n kaart van watter land destyds skoongemaak en geboer is. Gekombineer met ander gegewens oor die woude self, kan dit spesialiste help om historiese bosbedekkings te modelleer en op hul beurt ekoloë te help verstaan ​​hoe woude terug groei nadat hulle versteur of heeltemal skoongemaak is. Die mure kan die sleutel tot die sosiale geskiedenis van New England bevat, insluitend nedersettingspatrone en boerderystyle. Dit bied 'n statiese agtergrond waarteen verandering gemeet kan word.
" Klipmure is die belangrikste artefakte in die platteland van New England, sê Thorson. Hulle is 'n visuele verbinding met die verlede. Hulle is net so seker 'n oorblyfsel van 'n voormalige beskawing as 'n ruïne in die Amazone -reënwoud. "
Elkeen van die miljoene klippe waaruit New England -klipmure bestaan, is gehou deur 'n persoon, gewoonlik 'n bestaansboer, of miskien 'n huurling -inheemse Amerikaner of 'n slaaf. Wat oorbly, is 'n spoor van tallose individuele handelinge wat op die landskap geëtste is. Hulle werk, en#8221 sê Allport, en honderde jare later verduur hulle. "
Die geskiedenis wat in die mure versteek is
As u eers begin grawe-of u nou langbevolkte stedelike grond vir 'n kommersiële projek opgrawe of die mure van 'n huis afbreek-weet u nooit wat u sal vind nie. Dit is moontlik 'n rituele voorwerp wat daar geplaas is om bose geeste 300 jaar gelede, of 'n paar dekades gelede, af te weer. Dit is moontlik doelbewus daar geplaas of per ongeluk gelos. Tensy dit 'n tydkapsule is met 'n nota hierby, weet u dit nooit met sekerheid nie.
Elke gebou dra geskiedenis binne sy mure, plafonne, vloere en fondamente. Die hout, gips en klip kan kragtige geheime bevat, selfs talismans, waarvan sommige daar geplaas is om toekomstige inwoners te vind - 'n draad wat verlede en toekoms verbind.
Beskou Michelle Morgan Harrison, 'n interieurontwerper wat haar huis opknaap, 'n huis wat in 1816 in New Canaan gebou is, Conn. 'Eers het ek gedink: Dit is menslik!' sê mev Harrison, wat verlig was om te ontdek dat dit nie so was nie. Toe dink hulle dat dit 'n perdskedel kan wees, een van die voorwerpe wat Ierse bouers tradisioneel in huise geplaas het.
Dit blyk die van 'n hond te wees, hoewel die helfte van die skedel ontbreek.
'Ek het 'n bietjie van alles gesien' tydens die opknapping, sê meneer Kennedy, 'n kontrakteur en timmerman vir 20 jaar. 'Maar die skedel was uniek, en daar kon nie 'n manier wees waarop dit begrawe is nie. Dit was amper presies in die middel onder die deuropening geplaas, en daar was geen ander bene daarmee nie. Ek het dadelik gedink dit is iets bygelowig. "
Hy het gesê dat hy beplan om dit op dieselfde plek in die huis te herbegrawe nadat die opknappings voltooi is.
"Die gebruik om items in die struktuur van 'n huis te begrawe of te verberg, word immuun genoem," sê Joseph Heathcott, 'n argitektoniese historikus en stedeling wat aan die New School in New York klas gee.
'Dit is eintlik 'n ou praktyk wat oor baie kulture en beskawings strek,' het dr Heathcott bygevoeg. Die bekendste voorbeelde is artefakte wat met Egiptiese farao's in die piramides begrawe is, maar hy het gesê dat rituele voorwerpe dikwels tydens die argeologiese opgrawings in die mure van Romeinse villa's en gewone huise gevind is. 'Die geskiedenis van die Vrymesselary het sy oorsprong in die rituele van verberging deur messelaars, wat geheime in hul geboue versluit,' het hy gesê.
Voorwerpe is dikwels weggesteek as 'n manier om inwoners geluk te bring. Dit was die geval in Ierland, "het hy gesê," waar dit algemeen was by die bou van 'n huis om 'n perdeskedel in die vloer of onder die haard te begrawe, 'n Keltiese praktyk wat eeue terug dateer. Soms is dit die hele skedel, ander kere net die voorkant of die bokant sonder die onderkaak. "
In Engeland en Ierland was dit ook in baie streke gebruiklik om dooie katte in die mure of onder vloere van huise te begrawe om kwaadwillige geeste af te weer, het dr Heathcott bygevoeg.
Dit klink alles na antieke geskiedenis - totdat jy of jou werkspan iets vind.
Toe Rob DeRocker, 'n bemarkingskonsultant in Tarrytown, New York, begin om sy huis in 1843, bekend as die Ice House, op te knap-dit is in die 19de eeu gebruik om ys te stoor-het verskeie voorwerpe verskyn. Hy het 'n kleipyp en 'n tabaksakkie in 'n vensterraam gevind, 'n klavierrol in 'n plafon, 'n kind se alfabetkaart en verskeie met die hand geverfde keramiekteëls. Hy het gedroom van die rykdom van "Antiques Roadshow", maar hy het ontdek dat die items meer histories as waardevol is. Desondanks geniet meneer DeRocker die materiële geskiedenis van sy huis: "Toe hierdie huis gebou is, was Abraham Lincoln nog steeds 'n advokaat," het hy gesê.
Mense wat dink dat hulle iets oud en waardevol gevind het, kontak gereeld die New-York Historical Society, sê Margaret K. Hofer, 'n vise-president van die genootskap en direkteur van die museum. 'Ons kry altyd sulke oproepe,' het sy gesê. Museumpersoneel vra gewoonlik 'n foto per e -pos voordat hulle besluit om van naderby te kyk.
'Sommige dink beslis dat hulle dit ryk sal maak - hulle is gewoonlik heeltemal verkeerd,' het sy gesê. Algemene vondste sluit in ou koerante, wat soms vir isolasie gebruik word, en vuurwapens en ammunisie, soos die kanonskogel van die Revolusionêre Oorlog wat verlede Augustus in 'n Brooklyn -agterplaas gevind is. Die een het inderdaad histories waardevol geblyk te wees, het sy gesê, wat 'n belangrike stryd was, al was dit ''n groot verlies vir die Amerikaanse weermag'.
'N Paar jaar gelede het me. Hofer 'n tydkapsule uit 1914 geopen wat deur die Lower Wall Street Business Men' s Association opgerig is en destyds aan die historiese samelewing vir bewaring gegee is, wat later geopen kan word.
Die 1914 -kapsule, omhul in 'n aantreklike koperbak, was tot 2000 by die genootskap gestoor, het van 2000 tot 2014 ongeopend in sy Luce -sentrum vertoon, "en daarna met groot fanfare geopen in Oktober 2014, toe dit weer verseël is," het mev. Hofer gesê. 'Dit bevat baie publikasies van die dag, insluitend koerante, tydskrifte en jaarverslae,' het sy gesê.
In 2015 het tienermuseumgangers hul eie tydskapsule geskep deur e-sigarette, 'n selfoon, 'n Starbucks-beker en 'n paar konsertkaartjies by te voeg.
Een van die rykste voorwerpe van die museum was die Ear Inn, 'n huis wat omstreeks 1770 gebou is en steeds staan ​​- hoewel dit die afgelope 20 jaar 10 duim gesink het - in Spring Street 326 in Lower Manhattan. Vandag beslaan 'n kroeg en restaurant die eerste verdieping. Die huis het baie aandenkings van die vroeë New York vervaardig toe die eienaars, Martin Sheridan en Richard Hayman, die kelder opgegrawe het.
'Daar is baie wonderlike dinge daarin', het mev. Hofer gesê, 'die doel van die alledaagse lewe. Dit is 'n momentopname van 'n tydperk en 'n klas mense. " Die hok het 'n kamerpot en whiskykanne ingesluit.
'Ons het in die kelder gegrawe om poste in die huis te sit,' het mnr. Hayman gesê. "Die gebou het ses voet gesink sedert dit gebou is."
'N Huis het nie revolusionêre geloofsbriewe nodig om 'n troon te wees nie.
Stone fences typically surrounded cemeteries, cow pastures , farms, or animal pounds According to Allport, by the early 1650's the colony of Massachusetts had already enacted legislation mandating farmers to build fences to a minimum height to separate their livestock from other farmers' crops or a neighbor's prized livestock. Most towns in colonial Massachusetts had fence requirements between four and five feet. Aan