'N Sleutel om te verstaan ​​hoekom konstante kontak met ons gesin so ongewoon voel, is om te kyk hoe sosiale groepe in ander primaatspesies werk.
Normaalweg is 'n primaat se interaksie met ander baie goed gebalanseerd. Ons voorouers ook nie vantevore nie Homo sapiens en ook nie ons naasbestaandes soos sjimpansees en bonobos nie sou gewoonlik in vaste, onveranderlike sosiale omgewings woon. In plaas daarvan is hul natuurlike sosiale groepe buigsaam, wat hulle die ruimte en tyd gee om hul interaksies oor kort tydperke te verander.
Hierdie soorte groepe, wat meer ingewikkeld is as dié van baie soogdiere, word genoem multi-vlak of "fisie-fusionSamelewings. Hulle bestaan ​​uit 'n oorkoepelende groep wat verdeel en dan uurliks, daagliks of weekliks bymekaarkom.
Subgroepe kan wissel in samestelling, met individue wat kom en gaan. Die afstand wat hulle van mekaar af wegry, kan wissel, net soos die tydgroepe wat bymekaar bly. Sommige, soos moedergroepe, kan jare duur. Ander is baie korter geleef en vinnig veranderende alliansies, uitvalle en vriendskappe weerspieël.
Dit is soortgelyk aan menslike vriendskapsgroepe, waarvan sommige lewenslank duur en ander slegs vir 'n kort duur van 'n vakansie.
Dieretuine moet die belangrikheid begryp om diere in gevangenskap te voorsien van toepaslike sosiale omgewings om in te floreer. By ape en ape was versteurde gedragspatrone wat lei tot psigotiese gedrag 'n onderwerp van navorsing vir oor 30 jaar. Hieruit blyk dit dat die behoefte aan persoonlike ruimte en die begeerte om beheer te hê oor die intensiteit en frekwensie van ons kontak met ons gesinne nie eksklusief is vir mense nie.
Om in sosiale groepe te woon, is 'n fundamentele oorlewingsstrategie vir primate en is een van die redes waarom dit so moeilik is om goeie ape goeie huise in ballingskap te bied.
Intussen het die moderne mens dikwels die vryheid om hul huise in verskillende kamers te verdeel en ander ruimtes te gebruik vir werk en ontspanning. Dit help ons (onder normale omstandighede) om 'n mengsel van privaatheid, kameraadskap en familietyd te hê. Ten slotte het ons natuurlik baie minder vryheid. Sosiale verhoudings wat normaalweg gehandhaaf word deur 'n kombinasie van intense interaksie en periodes van skeiding - terwyl kinders skool toe gaan en volwassenes werk toe gaan, bestaan ​​nou in die nabye omgewing op lang termyn.
Mense het ook die mees buigsame en veranderlike sosiale netwerke van enige primaat. Ons sosiale groepe van ongeveer 150 individue sluit 'sirkels' in van voorspelbare groottes van agter mekaar nader mense. En anders as sjimpansees, het ons geen ferm grense vir ons groepe nie.
'N Menslike sosiale netwerk is nie 'n duidelike eenheid waar enige individu binne of buite is nie. In plaas daarvan is die grense vloeiend, en aan die rande kom nuwe mense in wanneer ander vertrek. Bonobos het 'n soortgelyke benadering.
Elkeen van ons sosiale netwerke oorvleuel ook in verskillende grade met ander. 'N Vriend wat beslis deel is van my netwerk, sal hul eie netwerk hê wat in groter mate met myne oorvleuel as 'n kennis van 'n afstand.
Vir menslike jagter-versamelaars is hierdie soort netwerkstruktuur - met noue bande en verwante en nie-oorvleuelende verbindings tussen lede van dieselfde stam - noodsaaklik vir oorlewing. By tye van uiterste spanning, soos 'n ernstige droogte, kan u 'n plek hê om een ​​of twee kontakte ver weg te hê as jy nie tuis kan bly nie.
'N Tuisgroep kan 'n seisoen splits (split), met elke gesin op pad na hul verre vriende, en weer saamkom as die toestande verbeter. Die groep kan dit doen sonder om hul algehele identiteit te verloor. Dit kan ook help tydens tye van sosiale konflik, waardeur baie benodigde tyd kan afkoel.
Stil tyd. Shutter / Stokkete
In wese, alhoewel ons baie sosiaal ontwikkel het, is ons nietemin (kultureel en evolusionêr) gewoond aan buigsame sosiale netwerke wat ons
Daar is egter hoop. Mense is veerkragtige wesens wat strategieë sal vind om 'n mate van persoonlike ruimte te bewerkstellig tydens toesluit, of dit nou deur moderne tegnologie of 'n eenvoudige eenmalige wandeling is.
Die onderhandeling van maniere vir elke individu in 'n huishouding om hul natuurlike behoefte aan persoonlike ruimte, ten minste 'n paar van die tyd, te beheer, is die belangrikste. As u weet dat u persoonlike tyd in ag geneem word, kan dit die druk van gedwonge geselligheid help vergemaklik.
Vivien Shaw, dosent in anatomie, Bangor Universiteit en Isabelle Catherine Winder, dosent in dierkunde, Bangor Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Wat evolusie ons vertel oor ons behoefte aan persoonlike ruimte