Ons verhaal deur Grant Ford. . . deel twee - ivfbabble
Tuis, Mans kamer, sperm, Spermskenking, Spermskenker
Die keuse van 'n skenker. Lente 2018
Nie 'n normale ding om te doen nie. As u uself toelaat om te dink, regtig te dink oor wat u ondersoek, is dit eng en nie heeltemal hoe u dit voorstel nie. Die voorgestelde skenkerwebwerwe, die verskillende aanlynprofiele. . .
'Wel, hy moet lank met donker hare wees. Ideaal gesproke deur die universiteit opgelei. "
'Blou oë OK?'
'Hier sê hy geniet die gimnasium en speel skaak. Hy het breine en brawn! "
Gesprekke soos hierdie kom gereeld voor nadat die aanvanklike vrees en swaar navorsing bedaar het. Iets waarvoor hulle nie kon voorberei het nie, so hulle spring net binne.
"Hierdie kliniek lewer 'n opmerking as die skenker soos iemand bekend lyk. Hou jy van Chris Hemsworth? "
'JA' antwoord sy.
Inseminasie deur Thor self. Wat nie te hou nie, het hy gedink
Hoe meer die proses verloop het, hoe meer het hulle daarin besluit. Hulle was tevrede met hul keuse. Skenker nommer 53, jy was die gekose. Hy het besin hoe hierdie man wat hulle byna seker nooit sal ontmoet nie, hulle die gawe van die lewe gee. 'N Kind van hul eie. Wat 'n geskenk om te gee. As dit werk.
Sielkundig is dit ingewikkeld. Op en af
Aan die een kant was hy gelukkig dat hulle 'n manier gevind het om te vorder, 'n manier om selfs 'n baba te hê. Bly dat sy vrou gelukkiger was. Aan die ander kant het hy ongelooflik gekonflik en hartseer gevoel. As man was hy nie wat u sou beskryf as 'n alfa-mannetjie of 'n tradisionalis nie, maar dit het steeds elke dag seergemaak dat hy nie kinders kon hê nie.
Hy het 'n manier gevind om na die positiewe dinge te kyk en daar was natuurlik baie.
Die proses het dus begin. Dit het alles vinnig beweeg.
In vergelyking met die noukeurige spoed van sy prognose, voel dit soos 'n briesie. Met 'n datum in die dagboek het die egpaar na Marylebone, Londen gereis vir hul eerste IUI-poging. 'N Pragtige, lugagtige kliniek in 'n lekker deel van die stad, dit voel nie of 'n kliniese prosedure gaan gebeur nie. 'N Handjievol ander paartjies het in die waggebiede gemaal met 'n mengsel van verrigtinge.
Vir die eerste keer in 'n ruk dat hy homself meer positief laat voel, kon sy sien dat 'n groot gewig opgehef is, met die fokus nou verskuif. Met haar toetse en resultate so "normaal" in die beste sin van die woord, voel hy asof daar geen rede is dat dit nie die eerste keer kan werk nie.
Met IUI is dit 'n minder akkurate en goedkoper metode in vergelyking met IVF. In plaas daarvan dat 'n direkte proefbuis van sperm en eier bymekaarkom (geen woordspeling bedoel nie), is eersgenoemde 'n goed geplaasde insetsel van skenker-sperms op presies die regte tyd tydens 'n vrou se ovulasiesiklus. In albei gevalle slaan en hoop jy, maar met IVF is die kanse aansienlik groter. Ten spyte hiervan het hulle albei toegelaat om te droom. Om selfs die name vir die eerste keer in byna 2 jaar te bespreek.
Die eerste IUI-poging het gekom en verloop sonder sukses. Nie verrassend nie, maar dit het steeds 'n terugslag vir albei gevoel - veral na die positiewe stormloop wat hulle gevoel het toe hulle die middag die kliniek verlaat.
Na die eerste mislukking wat hulle nog 'n maand gewag het, teruggebring aarde toe, hulself en hul verwagtinge gekomponeer en die tweede poging aangewend. Maar hierdie keer was hulle meer opgewonde oor hul opgewondenheid, terwyl die persentasies van die situasie steeds in sy ore lui. Hulle het drie rondes, drie pogings gekoop. Nie baie goedkoop nie en ook nie veel nie. Hulle het gewoond geraak aan daardie vertelling. Spandeer geld om te spekuleer, om te hoop en te vertrou in verskillende spesialiste. Die vooruitsig om hoop sowel as geld te verloor, was 'n altyd teenwoordige agtergrondgeluid. Maar albei moes dit op die agtergrond hou sodat alles kan gebeur.
Nie een van hulle wou die moontlikheid van drie stakings sonder enige sukses oorweeg nie. Wat sou volgende wees en hoeveel meer tyd sal dit neem.
Een nag in Junie kom hy van die trein af huis toe. Die gewone. Niks was anders as die alledaagse van daardie dag nie. Totdat hy by die deur instap en sy 'n swangerskapstoets in haar hand hou, en sy sê die woorde waarop albei gewag het. Dit is billik om te sê dat hy emosioneel was. Hulle albei was. Dit het egter steeds surrealisties gevoel. Ondanks die geluk, verligting en opgewondenheid het hy gevoel dat hy hom steeds nie 100% sou aanvaar nie. Waarskynlik weens al die valse begin van die onlangse verlede.
Hulle het albei iets konkreet nodig gehad. Iets soos 'n 6-week skandering. 'N Vroeë stadium-skandering was hulle gelukkig om as deel van die IUI-proses te gaan.
Die skandering het gekom en die baba was daar. Hy het gehuil. 'N Ander deel van hom het ruimte vir vreugde en liefde vrygestel om die seer en moeite te vervang.
12 weke. Hulle was verstaanbaar senuagtig. Hy het al 'n knop in sy keel gehad. Die groot een waarvan jy lees en hoor. In die tussentyd het hulle die naaste en die lekkerste van die swangerskap baie voorlopig vertel, maar dit was die laaste sielkundige hindernis. Dit was dit in sy kop. Dit het alles daarop gerus. Hy het nie regtig toegelaat hoe angstig hy daaroor gevoel het nie. Terwyl die vroedvrou die tweede keer in 'n halfuur oor sy vrou se buik beweeg, wag hulle geduldig. Die eerste keer dat haar blaas nie vol genoeg was om 'n duidelike prentjie te skilder nie. Toe was dit. Asemhalings word gehou. Hierdie keer was dit onmiskenbaar 'n klein babatjie. Hulle het selfs geweet watter soort gelyk vrug dit was, en die emosie en verligting in die kamer was tasbaar.
Die vroedvrou het geen idee van hul verhaal of wat dit vir albei beteken nie, hoe lank hulle op hierdie nuus gewag het. Op die reis huis toe huil hulle albei gelukkige trane. Hulle kon uiteindelik vorentoe kyk.