Wat is die punt van onderwys as Google ons iets kan vertel?
Geskryf deur Ibrar Bhatt, Lancaster Universiteit
Kan die naam van die twee elemente wat die wetenskaplike Marie Curie ontdek het, nie onthou word nie? Of wie het die algemene verkiesing van 1945 UK gewen? Of hoeveel ligjare weg is die son van die aarde af? Vra Google.
Deurlopende toegang tot 'n oorvloed van aanlyn inligting by die klik van 'n muis of kraan van 'n slimfoon het radikaal hersaamgestel hoe ons sosialiseer, ons inlig oor die wêreld rondom ons en ons lewens organiseer. As alle feite onmiddellik ontbied kan word deur aanlyn te kyk, wat is die punt van die besteding van jare om hulle by die skool en universiteit te leer? In die toekoms kan dit wees dat wanneer jongmense die basiese beginsels van lees en skryf bemeester het, hulle net hul hele onderwys onderneem deur bloot toegang tot die internet te kry via soekenjins soos Google, wanneer hulle iets wil weet.
sommige opvoedkundige teoretici het aangevoer dat jy onderwysers, klaskamers, handboeke en lesings kan vervang deur eenvoudig studente na hul eie toestelle te verlaat om inligting oor 'n spesifieke onderwerp aanlyn te soek en te versamel. Sulke idees het die waarde van 'n tradisionele onderwysstelsel in die gedrang gebring, waarvan onderwysers bloot kennis aan studente gee. Natuurlik, ander het gewaarsku teen die gevare van hierdie soort denke en die belangrikheid van die onderwyser en menslike kontak wanneer dit kom by leer.
Sulke debat oor die plek en doel van aanlyn soek in leer en assessering is Nie nuut nie. Maar eerder as om te dink aan maniere om studente te verhoed bedrog of plagiarising in hul beoordeel werkstukke, miskien ons obsessie met die "egtheid" van hul kursuswerk of assessering ontbreek nog 'n belangrike opvoedkundige punt.
Digitale Inhoud Kurators
In my onlangse navorsing kyk na die maniere studente skryf hul opdragte, het ek gevind dat al hoe meer mag hulle nie altyd komponeer geskrewe werk wat werklik "outentieke", en dat dit nie net so belangrik soos wat ons dink kan wees. In plaas daarvan, deur produktiewe gebruik van die internet, studente wat betrokke is in 'n aantal van gesofistikeerde praktyke te soek, te sif, krities te evalueer, anthologise en weer teenwoordig voorafbestaande inhoud. Deur 'n nadere ondersoek van die oomblik-vir-oomblik werk van die pad studente skryf opdragte, Ek het gekom om te sien hoe al die stukke van die teks studente wat vervat elemente van iets anders. Hierdie praktyke moet wees beter verstaan ​​en dan opgeneem in nuwe vorme van onderwys en assessering.
Hierdie aanlyn praktyke gaan oor die gebruik van 'n oorvloed van inligting uit 'n verskeidenheid bronne, insluitend soekenjins soos Google, in wat ek 'n vorm van 'digitale inhoudskurering' noem. Kurering in hierdie sin handel oor hoe leerders bestaande inhoud gebruik om nuwe inhoud te produseer deur probleemoplossende en intellektuele ondersoek aan te pak en 'n nuwe ervaring vir lesers te skep.
'N Deel hiervan is die ontwikkeling van 'n kritiese oog oor wat aanlyn gesoek word, of'kak-opsporing"Terwyl die beskikbare inligting deur die vloed gevul word. Hierdie aspek is noodsaaklik vir enige opvoedkundig-ernstige idee van inligtingkurasie, aangesien leerders toenemend die web as eie uitbreidings gebruik geheue wanneer jy soek.
Studente moet begin deur te verstaan ​​dat die meeste aanlyninhoud reeds deur soekenjins gekurineer word, soos Google hulle gebruik PageRank algoritme en ander aanwysers. Kurasie word dus 'n soort rentmeesterskap van ander mense se skryfwerk en vereis dat 'n gesprek met die skrywers van daardie tekste aangaan. Dit is 'n belangrike soort van 'digitale geletterdheid'
Kurering het deur middel van deurlopende konnektiwiteit sy pad in die opvoedkundige konteks gevind. Daar is nou 'n behoefte om beter te verstaan ​​hoe praktyke van aanlynsoektogte en die soorte skryfwerk wat uit kurering voortspruit, opgeneem kan word in die manier waarop ons studente assesseer.
Hoe om hierdie nuwe vaardighede te assesseer
Terwyl skryf vir assessering is geneig om te fokus op die produksie van eie, "outentieke" n student se werk, kan dit ook kurasie praktyke in ag neem. Neem, byvoorbeeld, 'n projek wat ontwerp is as 'n soort digitale portefeulje. Dit kan vereis van studente om inligting op te spoor op 'n spesifieke vraag, organiseer bestaande web uittreksels in 'n verteerbare en storie-agtige manier, erken hul bronne, en bied 'n argument of tesis.
Om probleme op te los deur groot hoeveelhede inligting te sintetiseer, dikwels saam, en om ondersoekende en probleemoplossende aksies aan te pak (eerder as om feite en datums te memoriseer) is sleutelvaardighede in die 21ste eeu, inligtinggebaseerde ekonomie. Soos die Londense Kamer van Koophandel het beklemtoon, ons moet seker maak dat jong mense en gegradueerdes indiensneming met hierdie vaardighede betree.
My eie navorsing het getoon dat jongmense alreeds kundige kurators kan wees as deel van hul alledaagse internet-ervaring en slegte werkopdragstrategieë. Onderwysers en dosente moet hierdie praktyke beter verken en verstaan ​​en leergeleenthede en akademiese assesseringstake rondom hierdie ietwat "moeilik om te assesseer"Vaardighede.
In 'n era van informatiewe oorvloed moet opvoedkundige eindprodukte - die eksamen of die kursuswerk - minder word oor 'n enkele student wat 'n "outentieke" teks skep en meer oor 'n sekere soort digitale geletterdheid wat die wysheid van die netwerk gebruik van inligting wat beskikbaar is met die druk van 'n knoppie.
Ibrar Bhatt is Senior Navorsingsgenoot by Lancaster Universiteit. Sy huidige navorsing is op die ESRC befonds projek "Akademici 'skryf" wat die dinamika van kennis skepping in die hedendaagse universiteite ondersoek.