12 April 1945 - Inligting
Die dood van president Roosevelt. Truman word beëdig as president
Kanadese troepe begin aanval op Arnhem
Amerikaanse troepe steek die Necker oor
8ste leër vestig 'n brughoof oor die Santernorivier
Spanje verbreek diplomatieke betrekkinge met Japan
Oorlog op see
Duitse duikboot U-1024 het van die eiland Man afgesak
Hierdie dag in die geskiedenis: 12 April
Kyk na al die belangrike historiese gebeure wat op 12 April plaasgevind het.
Op hierdie dag, 12 April ...
1945: President Franklin D. Roosevelt sterf aan 'n serebrale bloeding in Warm Springs, Ga, op 63 -jarige ouderdom word hy opgevolg deur vise -president Harry S. Truman.
1861: Die burgeroorlog begin toe die konfederale magte op Fort Sumter in Suid -Carolina losgebrand het.
1877: Die masker van die vanger word die eerste keer gebruik in 'n bofbalwedstryd deur James Tyng van Harvard in 'n wedstryd teen die Lynn Live Oaks.
1934: 'Tender Is the Night', deur F. Scott Fitzgerald, word die eerste keer in boekvorm gepubliseer nadat dit in die reeks in Scribner's Magazine verskyn het.
LêER - In hierdie lêerfoto van 8 April 1955 beskryf dr. Jonas Salk, ontwikkelaar van die polio -entstof, hoe die entstof gemaak en getoets word in sy laboratorium aan die Universiteit van Pittsburgh. (AP Foto)
Hierdie dag in die geskiedenis, 12 April: President Franklin D. Roosevelt sterf aan 'n serebrale bloeding in Warm Springs, Georgia, op 63 -jarige ouderdom
Vandag is Maandag, 12 April, die 102ste dag van 2021. Daar is nog 263 dae oor die jaar.
Op 12 April 1945 sterf president Franklin D. Roosevelt aan 'n serebrale bloeding in Warm Springs, Georgia, op 63 -jarige ouderdom word hy opgevolg deur vise -president Harry S. Truman.
In 1861 het die burgeroorlog begin toe die konfederale magte op Fort Sumter in Suid -Carolina losgebrand het.
In 1877 is die masker van die vanger die eerste keer gebruik in 'n bofbalwedstryd deur James Tyng van Harvard in 'n wedstryd teen die Lynn Live Oaks.
In 1955 is die Salk -entstof teen polio veilig en effektief verklaar.
In 1961 word die Sowjet -kosmonaut Yuri Gagarin die eerste mens wat in die ruimte vlieg en een keer om die aarde wentel voordat hy veilig land.
In 1963 is die burgerregte -leier Martin Luther King Jr. in Birmingham, Alabama, in hegtenis geneem en in die tronk gestop, aangekla van minagting van die hof en parade sonder 'n permit. (Gedurende sy tyd agter tralies het King sy 'Brief uit die tronk in Birmingham' geskryf.)
In 1975 sterf die sanger, danser en burgerregte -aktivis Josephine Baker (68) in Parys.
In 1981 het die ruimtetuig Columbia met sy eerste toetsvlug van Cape Canaveral afgestorm. Die voormalige wêreldkampioen vir swaargewig boks Joe Louis (66) is in Las Vegas, Nevada, dood.
In 1988 het die Amerikaanse patent- en handelsmerkkantoor 'n patent aan die Harvard -universiteit uitgereik vir 'n geneties gemanipuleerde muis, die eerste keer dat 'n patent op 'n dierelewe verleen is.
In 1989 sterf die voormalige bokskampioen Sugar Ray Robinson in Culver City, Kalifornië, op 67 -jarige ouderdom, is die radikale aktivis Abbie Hoffman op 52 -jarige ouderdom dood gevind in sy huis in New Hope, Pa.
In 1990, in sy eerste vergadering, erken die eerste demokraties verkose parlement van Oos -Duitsland die verantwoordelikheid vir die Nazi -holocaust en vra om vergifnis van Jode en ander wat gely het.
In 2009 is die Amerikaanse vragskipkaptein Richard Phillips uit Somaliese seerowers gered deur skerpskutters van die Amerikaanse vloot wat drie van die gyselaars doodgeskiet het. Angel Cabrera het die eerste Argentyn geword wat die Masters gewen het.
In 2015 spring Hillary Rodham Clinton terug in die presidensiële politiek en kondig in 'n video aan haar langverwagte tweede veldtog vir die Withuis. Jordan Spieth (speeth) het sy eerste groot kampioenskap behaal met 'n rekordkragprestasie by die Masters en 'n 18-onder-270 geskiet om die eerste draad-tot-draad-wenner van die groen baadjie sedert 1976 te word.
Tien jaar gelede: Japan het sy kernkrisis op internasionale skaal op die hoogste moontlike erns gerangskik-dieselfde vlak as die Tsjernobil-ramp in 1986-selfs al het hy daarop aangedring dat stralingslekke by sy tsunami-kreupele kernaanleg afneem. Die deelstaat Ohio het die tweemalige moordenaar Clarence Carter tereggestel omdat hy 'n medegevangene geslaan en doodgekrap het. Ontluikende kanonne, klankryke musiek en stil skare het die 150ste herdenking van die begin van die burgeroorlog tydens oggendseremonies in Charleston, Suid -Carolina, ingelui.
Vyf jaar gelede: Marinesekretaris Ray Mabus (MAY'-buhs) het aan 1 500 mariniers en matrose in Camp Pendleton, Kalifornië, gesê dat die Pentagon se besluit om vroue vir alle militêre gevegsposisies te laat meeding, net so onomkeerbaar was as vroeëre bevele om swartes te integreer en homo's en lesbiërs openlik toe te laat bedien. Die akteur Anne Jackson, wat gereeld saam met haar man, Eli Wallach, in die komedie en klassiek op die verhoog verskyn het, is op 90 -jarige ouderdom in New York oorlede. David Gest, 'n musiekvervaardiger en die voormalige man van Liza Minnelli, sterf op 62 -jarige ouderdom in Londen.
N jaar gelede: Christene regoor die wêreld het Paassondag gevier wat in hul huise geïsoleer is deur die koronavirus. Die Sint -Pietersplein is versper om die skare uit te hou. Pous Francis vier Paasmis in die grootliks vakante basiliek, en roep op tot globale solidariteit in die lig van die pandemie en spoor politieke leiers aan om hoop en geleentheid te gee aan mense wat werk verloor het. Die Britse premier Boris Johnson is uit die hospitaal in Londen ontslaan ná behandeling vir die koronavirus. Die voormalige gholfspeler Doug Sanders sterf in Houston op 86, hy was 'n viermalige naaswenner in 'n major, en was bekend as die "Peacock of the Fairways" vir die helder kleure wat hy op die gholfbaan gedra het.
Vandag se verjaarsdae: Die akteur Jane Withers is 95. Die dramaturg Alan Ayckbourn (AYK'-bohrn) is 82. Die jazzmusikant Herbie Hancock is 81. Die rock-sanger John Kay (Steppenwolf) is 77. Die akteur Ed O'Neill is 75. Die akteur Dan Lauria is 74. Talk vertoning gasheer David Letterman is 74. Skrywer Scott Turow is 72. Akteur-dramaturg Tom Noonan is 70. R & ampB sanger JD Nicholas (The Commodores) is 69. Sanger Pat Travers is 67. Akteur Andy Garcia is 65. Rolprentregisseur Walter Salles (SAL) '-ihs) is 65. Die countrysanger Vince Gill is 64. Die akteur Suzzanne (cq) Douglas is 64. Model/TV-persoonlikheid J Alexander is 63. Rockmusikant Will Sergeant (Echo & amp the Bunnymen) is 63. Rock-sanger Art Alexakis ( al-ex-AH'-kihs) (Everclear) is 59. Country sanger Deryl Dodd is 57. Folk-pop sanger Amy Ray (Indigo Girls) is 57. Akteur Alicia Coppola is 53. Rock sanger Nicholas Hexum (311) is 51 .Akteur Retta is 51. Akteur Nicholas Brendon is 50. Akteur Shannen Doherty is 50. Akteur Marley Shelton is 47. Akteur Sarah Jane Morris is 44. Akteur Jordana Spiro is 44. Rockmusikant G uy Berryman (Coldplay) is 43. Akteur Riley Smith is 43. Akteur Claire Danes is 42. Akteur Jennifer Morrison is 42. Akteur Matt McGorry is 35. Akteur Brooklyn Decker is 34. Hedendaagse Christelike musikant Joe Rickard (Red) is 34. Rock die sanger-musikant Brendon Urie (Panic! by die Disco) is 34. Akteur Saoirse (SUR'-shuh) Ronan is 27.
Daar word gereeld gesê dat joernalistiek die eerste konsep van die geskiedenis is. Kyk elke dag terug na wat nuut en oud is.
Vandag in die geskiedenis 12 April 1945
Geskiedenis 12 April 1945, tydens 'n vakansie in Warm Springs, Georgia, kry president Roosevelt 'n beroerte en sterf hy. Sy dood was 'n kritieke keerpunt in die Amerikaanse betrekkinge met die Sowjetunie, aangesien sy opvolger, Harry S. Truman, besluit het om 'n strenger houding by die Russe in te neem.
Teen April 1945 is Roosevelt vier keer tot president van die Verenigde State verkies en meer as 12 jaar lank gedien. Hy het die Verenigde State deur 'n paar van sy donkerste dae gesien, van die dieptes van die Groot Depressie tot die moeilikste tye van die Tweede Wêreldoorlog. Vroeg in 1945, kort nadat hy vir sy vierde termyn as president ingesweer was, was Roosevelt op die punt om sy land in die Tweede Wêreldoorlog te laat seëvier. Duitsland kronkel op die rand van 'n nederlaag, en die Japannese ryk het onder die houe van die Amerikaanse weermag verbrokkel. In Februarie 1945 reis Roosevelt na Jalta in die Sowjetunie om die Russiese leier Joseph Stalin en die Britse premier Winston Churchill te ontmoet om die naoorlogse wêreld te bespreek. Roosevelt het teruggekeer van hierdie intense ontmoetings, aangetrokke en siek. Hy het in Warm Springs, Georgia, vakansie gehou, maar die res het nie tot herstel gelei nie. Op 12 April 1945 kry hy 'n ernstige beroerte en sterf hy.
Die eerste slag van Arnhem Edit
In September 1944 begin die Geallieerdes Operation Market Garden, 'n poging om om die Siegfried -lyn te vorder en 'n roete na die Ruhr oop te maak. Die Britse 1ste lugafdeling het by Arnhem geland en nege dae lank in die stad en omliggende dorpe en platteland geveg, maar die Britse 2de weermag se vooruitgang kon hulle nie bereik nie en hulle was byna vernietig.  Nadat hy suid van die Nederrijn teruggetrek het, het die voorste linie gedurende die winter op die "Eiland" (die polder tussen Nijmegen en Arnhem) gestabiliseer. 
Die inwoners van Arnhem en Oosterbeek (waarvan meer as 450 in die geveg dood is) is uit hul huise gesit, wat dan stelselmatig van enigiets van waarde gebuit is om vlugtelinge in Duitsland te help.  Die verpletterde nedersettings is daarna in sterk verdedigingsposisies verander om toekomstige geallieerde vooruitgang te weerstaan.  Die Arnhem -padbrug waarvoor die Britte so hard geveg het, is in Oktober 1944 deur die Geallieerdes gebombardeer om die gebruik daarvan aan die Duitsers te weier.  Arnhem self is gedurende die winter omvattend deur die Geallieerdes beskiet  en is selfs getref deur kortvallende Duits-afgevuurde V-2-vuurpyle.  Ter weerwraak vir 'n Nederlandse staking van spoorwegwerkers wat veronderstel was om die Geallieerdes se vooruitgang in September te help, het die Duitsers alle binnelandse vragbewegings verbied.  Dit het verhoed dat voedsel in die noorde verbou word in die suide en weste van die land, en duisende sterftes onder die Nederlandse bevolking in die Hongerwinter. 
Geallieerde kruising van die Neder -Ryn Edit
In Februarie 1945 loods die Geallieerdes Operations Veritable and Granade, ooswaarts van land wat tydens Market Garden gevang is, direk in Duitsland. Dit het die weg gebaan vir Operations Plunder and Varsity, wat die Ryn verder stroomop van Arnhem oorsteek. Die 21ste weermaggroep het daarna vinnig na die noordweste van Duitsland gevorder. Terwyl die Britse 2de leër weswaarts gevorder het, het generaal Henry Crerar se eerste Kanadese leër die taak gekry om Nederland te bevry. 
Die Kanadese weermag het die opdrag gekry om vooruitgang oor die Nederryn te beplan toe hy in November die eerste keer verantwoordelik was vir die Nijmegen, maar enige planne is vertraag deur die winter en die daaropvolgende toewysing van hulpbronne vir Operasie Veritable.  Na Operasie Veritable Crerar het dit egter voordele inhou om Arnhem in beslag te neem en 'n roete na Emmerich oop te maak tydens die komende kruising van die Ryn.  Die eerste konsep van die plan om die stad te neem-bekend as Operation Anger-is in Februarie opgestel as 'n byoperasie vir Plunder, maar luitenant-generaal Charles Foulkes, bevelvoerder van die I Canadian Corps wat onlangs aangekom het, het gedink dit is veiliger Wag totdat die Ryn oorgesteek is voordat u 'n aksie op Arnhem begin, en woede word op die rak gesit. 
Na die plundering het die II Kanadese korps, onder bevel van luitenant-generaal Guy Simonds, wes geslaan en Emmerich in beslag geneem en die IJssel uit die ooste nader.  Crerar sien 'n geleentheid om Arnhem te neem en 'n roete tussen die stad en Zutphen in die noorde oop te maak, en beveel sy twee korpsbevelvoerders om hul vordering dienooreenkomstig te koördineer.  Hy was egter versigtig om Arnhem te probeer vang voordat die IJssel verder noordwaarts oorbrug is. 
In Maart het die 49ste afdeling (West Riding) (bynaam Die Ysbere), wat sedert November op die Nijmegen -eiland was, het onder die bevel van I Canadian Corps gekom.  Op 2 April het die divisie, ondersteun deur Kanadese eenhede, Operasie Destroyer gelei om die eiland skoon te maak en die aanvanklike aanval noukeurig te bereken om saam te val met die opruiming van die II Korps van die oostelike oewer van die IJssel.  Op 3 April het elemente van I Corps die Nederrijn oos van die IJssel oorgesteek en eenhede van II Corps ontmoet in die stad Westervoort oorkant Arnhem.  Die res van die eiland is binne 'n ander dag skoongemaak en die Geallieerdes het die suidelike oewer van die Nederrijn beset ter voorbereiding op die aanval op Arnhem. 
Die oorspronklike (Februarie) plan vir Operation Anger het vereis dat die Nederrijn naby Oosterbeek onmiddellik oorgesteek word sodra die rivier bereik is, as die situasie dit toelaat (Operation Quick Anger). Alternatiewelik, as die Duitse verdediging as te sterk beskou word, kan 'n beter voorbereide kruising stroomaf by Renkum gemaak word (Operation Anger).  Crerar het egter beslis dat operasies teen Arnhem nie uitgevoer kon word totdat II Korps die IJssel oorgesteek en op Apeldoorn gevorder het nie, en dus kon Anger nog nie voortgaan nie.  Boonop het verkenningspatrollies op 3 en 4 April bepaal dat Duitse waarnemingsposte en posisies op die Westerbouwing Heights met uitsig op die rivier die kruising van die Nederrijn gevaarlik sou maak.  Pogings is aangewend om rookskerms te skep wat die suidelike oewer van die Nederrijn verduister vir die Duitsers, 'n tegniek wat suksesvol geblyk het in die opbou van Operation Plunder.   Die skerm strek van die stad Randwijk, 16 kilometer (10 myl) wes van Arnhem, langs die suidelike oewer van die rivier tot by Huissen, suid van Arnhem, maar sterk wind en 'n gebrek aan geskikte kragopwekkers verminder die doeltreffendheid.   Boonop het die grond op die eiland agteruitgegaan en op 7 April, na die oorweging van verskeie alternatiewe, besluit Foulkes dat Arnhem vanuit die ooste, oor die IJssel, aangeval moet word.  
Geallieerde magte Edit
Die aanval is noodwendig vertraag terwyl die 49ste afdeling na Westervoort verhuis het en II Canadian Corps voorberei het om die IJssel verder noordwaarts oor te steek.  Die skuif het ernstige logistieke probleme veroorsaak omdat die paaie rondom die eiland en Westervoort deur verkeer belemmer is.  Hierdie vertraging het kommer veroorsaak dat die vyand tyd sou hê om voor te berei vir die aanval, maar as dit blyk dat hulle nie die troepe of toerusting het om hul situasie te verbeter nie. 
Die aanval was in drie fases beplan. Die aanvanklike aanval sou uitgevoer word deur die 56ste Britse Infanterie Brigade wat die IJssel snags in amfibiese Buffalo IV's van The Ontario Regiment sou oorsteek voordat die oostelike en suidelike distrikte van die stad skoongemaak word.  In fase twee sou die 146ste Britse Infanteriebrigade vorentoe beweeg en die hoë grond noord van Arnhem aanval.  In die derde fase sou die 147ste Britse infanteriebrigade deur die 56ste posisies beweeg en die hoë grond en noordoewer van die Nederrijn wes van die stad beveilig.  Met die hoogtes rondom Arnhem sou die 5de Kanadese pantserdivisie deur die stad vorder en I Corps sou sy opmars wes hervat.  Die Britte het verskeie Kanadese eenhede onder bevel geneem saam met Churchill Crocodile tenks van die 79ste Britse pantserdivisie.  Die meeste van die 1ste Kanadese infanteriedivisie en die 5de Kanadese pantserdivisie is ondersteun,  en 'n saamgestelde groep bekend as Murphyforce het 'n afleiding suid van die Nederrijn gelewer. 
Die rivieroorgang sou bygestaan ​​word deur landingsvaartuie van die Royal Navy, , insluitend die 509ste LCA Flotilla en 660, 661 en 662 LCM Flotillas, 'n totaal van 45 vaartuie.  Die Royal Army Service Corps (RASC) sou tydens die operasie DUKW's oor die rivier laat loop.  Royal Corps Engineers van die I Corps (RCE), sou vier Bailey -ponton -veerbote bou sodra plekke op die vyandelike oewer gevang is (twee oor die IJssel en twee oor die Nederrijn).  Die RCE sou ook 'n voorafvervaardigde Bailey -brug ontplooi sodra die situasie dit toelaat.  Die brug is vooraf verder stroomop by Doornenburg gebou en het net voor die aanval nader aan die IJssel gedryf.  Sodra die situasie dit toelaat, word hierdie brug tussen Westervoort en Arnhem in posisie gedryf, wat hopelik die wapenrusting baie vinniger oor die rivier sal laat as wat die vyand sou verwag.  Kanadese pioniers het tydens die aanval 'n swaar artillerie -rookskerm oor Arnhem gelê en tydens die opbou van die geveg het hulle die rookskerm langs die Nederrijn gehandhaaf, in die hoop dat dit die Duitsers sou mislei oor die regte rigting van die kruising. 
Geallieerde orde van die geveg
56ste Infanterie Brigade, CO Brigadier R.H. Senior
2de Bataljon, Grense in Suid -Wallis
2de Bataljon, Gloucestershire Regiment
2de Bataljon, Essex Regiment
4de bataljon, regiment Lincolnshire
1/4de bataljon, King's Own Yorkshire Light Infantry, York en Lancaster Regiment
1ste bataljon, Leicestershire Regiment
1/7de Bataljon, Hertog van Wellington se Regiment
11de bataljon, Royal Scots Fusiliers
Duitse magte Edit
Die Duitse magte in Nederland (onder Oberbefehlshaber Niederlande opperbevelhebber Generaloberst Johannes Blaskowitz)  is onlangs weer aangewys as Fortress Holland (Duits: Festung Holland), hoewel hierdie naamsverandering min invloed op die eenhede op die grond gehad het.  Die magte -roete die vorige jaar, die vorming van ad hoc Kampfgruppe (Slaggroepe) en kannibalisering van eenhede het dit vir die geallieerde intelligensie moeilik gemaak om die Duitse sterkte noord van die Ryn te bepaal, en dit sou moeilik bly om vas te stel wat hulle ware is sterkte vir etlike jare na die oorlog.  Daar word vermoed dat ongeveer 10 000 troepe van die 30ste Duitse korps in die gebied Arnhem – Apeldoorn was, onder bevel van Generaal der Kavallerie Philipp Kleffel.  Daar word geglo dat daar tot 1.000 man van die 346ste Infanteriedivisie, die 858ste Grenadierregiment en ander diverse eenhede in die Arnhem-gebied was,  insluitend 'n afdelingsgevegskool,  valskermsoldate en Nederlands-SS.   Behalwe die natuurlike verdediging van die riviere en die hoë grond noord en wes van die stad, is Arnhem self na die geveg die vorige jaar in 'n sterk verdedigende posisie verander.  Op die dag van die openingsaanval op Arnhem het Heinrich Himmler 'n bevel uitgevaardig dat alle stede teen elke prys verdedig moet word, omdat dit nie die doodstraf was nie. 
Op 11 April het die II Korps Operasie Cannonshot begin - die kruising van die IJssel verder noord by Deventer - voordat dit weswaarts na Apeldoorn toegeslaan het.  Die oggend van 12 April is Foulkes ingelig dat die operasie goed op dreef is, waarna hy die 49ste afdeling beveel het om hul aanval die aand te begin.  Die hele dag is bestee aan die bombardering van die vyand in Arnhem met behulp van artillerie en grondaanvalvliegtuie. Die RAF het 36 Spitfire- en 83 vuurpyl -afgevuurde Typhoon -afleggings gelê om die Duitse posisies te versag  en die aanval is voorafgegaan deur een van die swaarste artillerieversperrings wat ooit deur I Canadian Corps afgevuur is.  Een veldgeweerbattery van agt gewere het 640 rondtes in tien minute afgevuur ('n gemiddelde tempo van agt rondes per geweer, per minuut),  en die Pioneer Corps het 30 000 rookskille in die loop van die geveg afgevuur.  'n Afleidingsversperring suid van die Nederrijn het 'n sterk Duitse reaksie ontlok wat daarop dui dat hulle waarskynlik voorberei het op 'n aanval vanuit die suide eerder as die ooste. 
Fase een Edit
Die aanvanklike aanranding het nie heeltemal volgens plan verloop nie.  Die kruising sou om 22:40 begin, maar is vertraag deur die laat aankoms van verskeie aanvalsvaartuie.  Daarbenewens het verskeie plofladings op die oostelike oewer van die rivier, wat ontwerp is om 'n pad deur landmyne skoon te maak, en die 'bund' kon nie ontplof nie.  Die 2de Bataljon Die Gloucestershire Regiment het toe ontdek dat verskeie Buffels nie werk nie en daarom moes die kompagnies afsonderlik kruis en nie in een aanval soos beplan nie.   Ten spyte hiervan het die vier kompagnies van die 2de bataljon afsonderlik begin kruis, hul pad verlig deur Monty se maanlig (soekligte wat hul lig van die wolke oor die hoof weerkaats) en Bofors -gewere wat gekleurde spoorsnyers in die rigting van die aanval afvuur.  Onder die dekking van swaar masjiengewere en mortiere het die eerste geselskap om 23.15 uur die westelike oewer van die IJssel bereik.  Hulle het hul doelwitte begin neem in die lig van ligte opposisie langs die rivieroewer, wat 32 slagoffers opgedoen het.  Na 'n geringe vertraging het hulle die landingsgebied vir die voorafvervaardigde Bailey -brug  beveilig en om 12.50vm het die Royal Canadian Engineers die komponente van die brug in posisie begin dryf.  Die tweede golf van die 2de Bataljon Die Grense van Suid -Wallis het die rivier onder hewige artillerievuur oorgesteek. Hul aanvalsvaartuie het stroom -af in die kruising gedryf, maar toe hulle aan wal was, het hulle vinnig die stad ingevaar.  Maar hul opmars het tot stilstand gekom en die 1/7de Bataljon, Hertog van Wellington se Regiment, oorspronklik as gevolg van die oorgang in Fase 3, is oor die rivier gestuur om hulle te ondersteun.  Teen 7:00 die 2de bataljon Die Essex -regiment was oorkant die rivier en teen 8:45 het die RCE 'n pontboot opgerig om ook tenks van die Ontario -regiment oor te skuif. 
Fase twee Edit
Die Royal Canadian Engineers het die hele nag deur die Bailey-brug gemonteer en 12 uur na H-uur het die verkeer oor die IJssel gerol.  [Nota 1] Dit het fase 2 van die operasie moontlik gemaak en binnekort het troepe van die 146ste Brigade en tenks van die Ontario Regiment na die 56ste Brigade se posisies beweeg.  Die oggend was daar relatief min weerstand, alhoewel die Suid -Wallis -grensers 'n teenaanval naby die spoorwegaansluiting moes verslaan.  In die laat oggend het die Britte gevorder na 'n groot Enka BV -fabriekskompleks in die oostelike deel van die stad, waar 'n bataljon van die 346ste Infanterie en troepe van die 46ste Festungs Machine Gun Bataljon 'n sterk punt opgerig het.  Die Duitsers het die oggend van Oosterbeek ingetrek en sodoende die vroeëre bombardemente vrygespring.   Die 4de bataljon Die Lincolnshire -regiment het die taak gehad om die kompleks skoon te maak,  hoewel die Duitsers - relatief vars - 'n mate van weerstand kon bied.  Met die steun van die tenks van die Ontario Regiment en die 79ste afdeling, is die Duitsers uiteindelik oorweldig in 'n geveg wat die grootste deel van die dag geduur het.  Teen die aand van 13 April het die meeste weerstand in die stad gebreek en die 147ste brigade was besig om voor te berei om Arnhem oor te steek. 
Fase drie Edit
Die 147ste brigade het oornag die Nederrijn van die eiland  oorgesteek en teen die oggend van 14 April was hulle gereed om deur die 56ste brigade se posisies te beweeg.  Teen hierdie tyd was die Duitse verdediging besig om te verbrokkel, maar die bataljons van die 147ste het 'n aansienlike aantal myne en slopings teëgekom terwyl hulle gevorder het.  D Kompagnie van die hertog van Wellington se regiment het 'n Duitse teenaanval onder leiding van drie Franse Renault -tenks gelok, hoewel dit later geblyk het dat die Duitsers geen idee gehad het dat die Britte daar was nie.   Later op die dag het Nederlandse soldate van die 34ste SS Volunteer Grenadier Division Landstorm Nederland ondersteun deur wapenrusting die hertog van Wellington se posisies teenaanval.  Die Nederlanders is uiteindelik teruggeslaan nadat swaar gevegte hul tenks uitgeskakel het, maar kon 'n latere Britse opmars in hul gebied afstomp.  Teen die einde van die dag het die geallieerde eenhede al hul doelwitte bereik en die grootste deel van Arnhem was veilig.  Die 5de Pantserdivisie het daardie nag op die hoë grond noord van die stad begin beweeg, waar hulle elemente van SAS -eenhede ontmoet het wat sedert vroeër die maand agter vyandelike linies opereer.   Op 15 April het die hertog van Wellingtons die dieretuin van die stad beset en nadat hy 'n lewende ysbeer ontdek het, het hy dit aan hul brigade -bevelvoerder aangebied, wat geweier het.   Die Duitsers is op 15 en 16 April uit die gebied Velp en die omliggende gebiede verwyder, wat Operation Anger beëindig het. 
Die Geallieerdes het 'n verwoeste stad bevry. Na die plundering die vorige jaar, was huise niks meer as leë wrakke nie - sonder meubels, huishoudelike goedere en selfs deure.  Die korrespondent van Canadian Broadcasting Corporation, Matthew Halton, beskryf die stad as ''n verlate, brandende dop'  en die oorlogsdagboek van die 49ste afdeling het opgemerk dat ''n stad nog nooit liewer vernietig is nie'.  Bewyse van die eerste slag van Arnhem lê oral en die bevryding word vergelyk met "binnegaan van 'n ou graf." 
Die geallieerde opmars het onmiddellik voortgegaan. Die 5de Kanadese (gepantserde) afdeling het in die nag van 14–15 April deur Arnhem na die hoë grond noord van die stad begin beweeg. In 'n verandering in die oorspronklike plan om weswaarts te gaan, het die afdeling 'n nuwe missie gekry wat bekend staan ​​as Operation Cleanser en na die noorde verhuis om dorpe tussen Arnhem en die Iselmar te beveilig.  ​​'n Groot Duitse mag het die 5de afdeling in die nag van die 16de in Otterlo teenaanval, in die hoop om na die Weste uit te breek, maar is teruggeslaan na groot verliese (sien Slag van Otterlo).  Op 17 April val die 49ste Afdeling Ede, beset deur die Nederlandse SS, aan en verlig die stad binne 24 uur.  Op 27 April tree 'n tydelike wapenstilstand in werking, waardeur voedselhulp aan die honger Nederlandse burgers in gebiede onder Duitse beheer (Operasie Manna),  en op 5 Mei toegestaan ​​kan word Generaloberst Blaskowitz het ingestem tot die onvoorwaardelike oorgawe van alle Duitse magte in Nederland. 
Die Britte het 62 doodgemaak en 134 gewondes in die aksie aangeteken,  hoewel dit onduidelik is of dit Kanadese ongevalle insluit. Duitse syfers is onnauwkeurig, en krygsgevangenes word in sommige bronne as 601 aangeteken   en tot 1600 in ander.  Die ongevalle is eweneens onbekend, hoewel dit tot 3000 kon wees.  Die meeste van die geallieerde mans wat in die geveg gedood is, is na die oorlog begrawe op die Arnhem Oosterbeek Oorlogsbegraafplaas, terwyl Duitsers wat op gelokaliseerde begraafplase of in veldgrafte begrawe is, uiteindelik op Ysselsteyn begrawe is, saam met die meeste Duitsers wat vermoor is in Nederland.  Eenhede wat by die geveg betrokke was, word later met die geveg vereer Arnhem 1945.  In 1999 het die prinses Louise Fusiliers ook die eer gekry nadat navorsing deur kaptein Sanchez King die regiment se reg kon aantoon. 
Eerste inhuldiging van Harry S. Truman
Die eerste inhuldiging van Harry S. Truman as die 33ste president van die Verenigde State op Donderdag 12 April 1945 om 19:00 in die kabinet in die Withuis in Washington, DC gehou is, na die dood van president Franklin D. Roosevelt vroeër die dag. Die inhuldiging-die sewende nie-geskeduleerde, buitengewone inhuldiging wat ooit plaasgevind het-was die aanvang van die eerste termyn ('n gedeeltelike termyn van 3 jaar, 283 dae) van Harry S. Truman as president.
Truman, wat destyds as vise -president van die Verenigde State gedien het, het pas 'n sitting van die Amerikaanse senaat verdaag en was op pad om 'n drankie te deel met Sam Rayburn, die speaker van die Huis van Verteenwoordigers, toe hy na die Wit geroep is. Huis.
By sy aankoms word hy deur Eleanor Roosevelt ontmoet, wat hom meegedeel het dat president Roosevelt dood is. Geskok vra Truman vir mev Roosevelt: 'Is daar iets wat ek vir u kan doen?' Waarop sy antwoord: 'Is daar iets ons kan doen vir jy? Want jy is nou die een wat in die moeilikheid is. "
Hoofregter van die Verenigde State, Harlan F. Stone, het die presidensiële ampseed afgelê  Stone het die eed begin "Do you, Harry Shipp Truman." In die onjuiste oortuiging dat Shipp die nooiensvan van die president was en, in uitbreiding, sy middelnaam,  waarop Truman geantwoord het: "I Harry S. Truman."  voordat die eed voortgesit is.
Onder getuies van hierdie seremonie was Truman se vrou Bess Truman, dogter Margaret Truman, mev. Roosevelt, speaker Rayburn en lede van die kabinet. Dit was die tweede presidensiële inhuldiging in 1945, na die gereelde inhuldiging vir Roosevelt se vierde termyn op 20 Januarie.
Hierdie gebeurtenis het die onderskeiding dat dit die eerste buitengewone inhuldiging is wat gefotografeer is: Theodore Roosevelt het die fotograwe uit sy inhuldiging in 1901 uitgestoot nadat hulle met mekaar begin baklei het,  en Calvin Coolidge se inhuldiging van 1923 was laat in die nag sonder pers of elektrisiteit beligting. 
Die Essex-klasskepe was baie groter as die vorige Yorktown-vliegtuigdraers van die klas, waarmee hulle meer vliegtuie, wapens en wapens kon vervoer.  Die aanvanklike skepe het 'n lengte van 265,8 m (872 voet) en 249,9 m (820 voet) by die waterlyn, hoewel dit in die 'lang romp' tot 'n lengte van 888 voet (270 rm) hersien is. subklas toe die boog hervorm is om 'n paar viervoudige 40 millimeter (1,6 in) houers in die boog te akkommodeer in vergelyking met die enkele berg in die vroeëre "kort romp" skepe soos Hornet. Al die skepe het 'n balk van 28,3 m by die waterlyn en 'n diepgang van 9,4 m by diep vrag.  Hulle verplaas 27.100 lang ton (27.535 t) by standaard vrag en 36.380 lang ton (36.960 t) by diep vrag. Hulle ontwerpte aanvulling was ongeveer 268 offisiere en 2 362 ingeskrewe mans, maar meer mans is bygevoeg nog voordat die skepe voltooi was, het die toevoeging van meer ligte wapens en ander toerusting die oorbevolking aansienlik verhoog Hornet se suster Onversetlik het in 1945 'n bemanning van 382 offisiere en 3 003 manne gehad.  Die skepe het vier gemonteerde stoomturbines, elk met 'n as, met stoom wat deur agt Babcock & amp; Wilcox -ketels voorsien is. Die turbines is ontwerp om 'n totaal van 150 000 as -perdekrag (110 000 kW) te lewer, genoeg om 'n maksimum snelheid van 33 knope (61 km/h 38 mph) te lewer. Die skepe het genoeg stookolie vervoer om 'n reikafstand van 14,100 seemyl (26,100 km 16,200 myl) teen 20 knope (37 km/h 23 mph) te gee. 
Die kort romp Essexs het 'n vliegdek wat 262,7 m lank was en 'n maksimum breedte van 32,9 m gehad het. Daaronder was 'n hangar met 'n hoogte van 5,5 meter (199 voet x 21,3 meter). Die hangar was verbind met die vliegdek deur drie vliegtuighysbakke, twee in die vliegdek en 'n opvoubare een aan die hawekant van die vliegdek, langs die eiland.  Katapultreëlings vir die vroeë Essexs wissel tussen skepe Hornet is gebou met 'n enkele hidrouliese katapult op die voorste deel van die vliegdek en 'n ander is dwars op die hangardek aangebring.  Al die Essexs was toegerus met arrestasie -toerusting sodat hulle vliegtuie oor die agter- en boog kon land. 
Vroeg in die ontwerpproses het die EssexDit was bedoel om meer as 100 vliegtuie te vervoer: 27 vegvliegtuie, 37 verkenners of duikbomwerpers, 18 torpedobomwerpers, 3 waarnemings- en 2 nutsvliegtuie, plus 21 gedeeltelik gedemonteerde onderdele. Vroeë oorlogservaring het die aantal vegters tot 36 verhoog ten koste van die waarnemings- en nutsvliegtuie en die aantal onderdele tot 9. Teen die middel van 1945 het die luggroep tipies bestaan ​​uit 36 ​​of 37 vegters, 'n gelyke aantal vegvliegtuie. , en duik- en torpedo-eskaders van 15 vliegtuie elk vir 'n totaal van 103. Teen hierdie tyd het die vegvliegtuie gespesialiseerde foto-verkennings- en nagvegvliegtuie ingesluit. 
Bewapening, pantser en elektronika Redigeer
Die belangrikste bewapening van die Essex-klasskepe bestaan ​​uit 'n dosyn 38-kaliber 5-duim (127 mm) dubbeldoelgewere wat in twee supervuurpare tweegeweertorings voor en agter die eiland gerangskik is en vier gewere in enkele houers aan die hawekant van die vlug dek. Hierdie gewere is beheer deur 'n paar Mk 37-direkteure, bo-op die eiland gemonteer, en elke regisseur was toegerus met 'n Mk 4-vuurbeheersradar. Die vroeë kort romp Essexs was toegerus met agt viervoudige 40 millimeter (1,6 duim) Bofors-lugvliegtuig (AA) gewere, elk op die boog en agterstewe, vier bo-op die eiland en twee aan die hawekant van die vliegdek, langs die 5 duim gewere. Elke berg is beheer deur sy eie Mk 51 -direkteur. Die draers was ook toegerus met 46 Oerlikon 20 millimeter (0,8 in) ligte AA-gewere op enkele houers langs die kante van die vliegdek en op die eiland. 
Die waterlyn -wapenrustingsgordel van die draers was 3 voet hoog, 155 meter lank en bedek die middelste 62% van die romp. Dit was 102 mm (4 duim) dik, aan die onderkant tot 64 duim (2,5 duim). Die hangar -dek was ook 2,5 sentimeter dik en die beskermende dek daaronder was 38 mm dik. Transversale skote van 4 duim het die punte van die gordelpantser afgesluit om die gepantserde vesting van die skip te vorm. Die stuurwiel is beskerm deur 2,5-duim spesiale behandelingstaal. 
Die Essex-draers is ontwerp met min ruimte vir radar en die ekstra stelsels wat bygevoeg is terwyl dit in aanbou was, het bygedra tot die algemene oorbevolking van die bemanning en die beknopte eiland van die skepe. Hornet is voltooi met die meeste van haar radars op die driepootmast bo -op haar eiland. Dit bevat die vroeë waarskuwingsradar van SK, SM-radar vir hoogte-opsporing en die SG-oppervlaktesoekradar. 'N SC-waarskuwingsradar is op 'n stompmast aan die stuurboordkant van die tregter geplaas. 
Oorlogstyd wysigings Wysig
Veranderinge in die aantal 20 mm -gewere aan boord Hornet tydens die oorlog is die bronne nie beskikbaar nie, alhoewel sy teen die einde van die oorlog 35 enkelhouers gehad het.  Die skip het eers in Julie 1945 na 'n vlootbasis in Hawaii of die Weskus teruggekeer toe sy in San Francisco, Kalifornië, aangekom het vir herstelwerk weens haar tifoonskade, en dit is onwaarskynlik dat daar voor die tyd 'n groot aanpassing aangebring is. Die fasiliteite in die Ulithi-atol was beperk, maar hulle kon sommige van die nuwe toerusting wat laat in 1944 en 1945 aangebring is, installeer. Sommige van die Mk 51-direkteure van die skip is moontlik vervang deur Mk 57-direkteure met 'n integrale Mk 34-vuur- die beheerradar en die Mk 4-brandbeheerradar bo-op die Mk 37-direkteure is moontlik opgegradeer na 'n Mk 12-stelsel wat die berging met 'n Mk 22-hoogtesoeker gedeel het. Die SP -hoogtesoeker was 'n ligter weergawe van die SM en het begin installeer Essex-klas skepe in Maart 1945. 
Terwyl dit herstel is, het die vloot van die geleentheid gebruik gemaak om die skip na die nuutste standaard te herstel. Haar SK-radar is opgegradeer na 'n SK-2-model met 'n skottelantenne wat sy werkverrigting verbeter het en haar hangar-dek-katapult is vervang deur een op die vliegdek. Haar eiland is opgeknap om die vlagbrug uit te brei, wat veroorsaak het dat die voorste onderste 40 mm -berg op die eiland verwyder is en 10 nuwe viervoudige houers is langs die kante van die vliegdek en die romp aangebring vir 'n totaal van 68 gewere in 17 houers. 
Die hoof van vlootoperasies het drie beveel Essex-draers op 10 Mei 1940 in afwagting van die kongres wat die Two-Ocean Navy Act aanvaar , hoewel die skip wat later Hornet het oorspronklik die naam gehad Kearsarge met die rompnommer CV-12. Die kontrak om haar te bou, is op 9 September 1940 aan Newport News Shipbuilding toegeken en haar kiel is op 3 Augustus 1942 neergelê. Die sewende Hornet (CV-8) is op 26 Oktober 1942 in die Slag van Santa Cruz gesink en die CV-12-romp is herdoop Hornet Kort daarna.  Die skip is op 30 Augustus 1943 gelanseer met haar borg Annie Reid Knox, vrou van die sekretaris van die vloot Frank Knox. Sy is op 29 November 1943 in opdrag van kaptein Miles R. Browning in bevel. 
Hornet werk op Bermuda uit voordat sy op 14 Februarie 1944 uit Norfolk, Virginia, vertrek om by Task Force 58 by Majuro Atoll in die Marshall -eilande aan te kom waar sy op 20 Maart aangekom het.  Twee dae later het die taakmag vertrek om oorlogskepe en vliegvelde in die Palau -eilande en die Kossol -paaie aan te val om enige bedreiging vir die beplande operasies in Nieu -Guinee en die Admiraliteit -eilande uit te skakel. Om die uitgange van Kossol te blokkeer en al die skepe binne die strandmeer vas te vang, kom die torpedobomwerpers Hornet en haar susters Lexington en Bunker Hill het opgelei in lugontwerpe. Om opsporing te voorkom, stoom die Amerikaanse skepe ver suid van die Japanse vlootbasis by Truk. Hulle is op die 28ste opgemerk en admiraal Mineichi Koga, bevelvoerder van die Gekombineerde Vloot, het sy oorlogskepe beveel om na die Tawi-Tawi-eiland in die Filippyne terug te trek en die handelsvaart te versprei. 
Toe Task Force 58 die oggend van 30 Maart sy doelwitte nader, het sy draers 'n vegvliegtuig geloods wat 30 Mitsubishi A6M Zero -vegters wat reeds in die lug was, neergeskiet het en hulle is gou gevolg deur 39 Grumman TBF Avenger -torpedobomwerpers, wat elk 'n paar magnetiese myne wat die 40-skepe in Kossol Roads effektief gebottel het.  Dit was die eerste en enigste keer dat draagvliegtuie myne gelê het tydens die Stille Oseaan -oorlog. Ondanks die versterking van vegters wat oornag ingevlieg het, het die Amerikaners 24 handels- en hulpskepe gesink, met 'n totaal van byna 130 000 bruto registerton (GRT) se skeepvaart, plus twee ou vernietigers, vier subchasers en 'n paar herstelskepe op 30 en 31 Maart . Amerikaanse vlieëniers het beweer dat hulle 63 vliegtuie neergeskiet en meer as 100 op die grond vernietig het terwyl hulle 25 eie vliegtuie verloor het. Op pad terug na Majuro het die draers op 1 April teikens op Woleai aangeval met min effek. 
Voordat Taakmag 58 op 13 April uit Majuro vertrek het, het admiraal Joseph J. Clark sy vlag gehys Hornet as bevelvoerder van Taakgroep 58.1 wat bestaan ​​het uit sy vlagskip en die drie Onafhanklikheid-klas lig draers, Koeipennetjies, Belleau Wood en Bataan. Die taakgroep is beveel om Sarmi-, Sawar- en Wakde -vliegvelde in Wes -Nieu -Guinee aan te val, terwyl die ander taakgroepe die amfibiese landings by Hollandia ondersteun. Daar was min Japannese lugaktiwiteit terwyl die skepe van Nieu -Guinee af was, alhoewel die Task Group se vegters twee Mitsubishi G4M (Geallieerde berignaam "Betty") bomwerpers neergeskiet het wat na hulle gesoek het. Taakspan 58 het op 25 April teruggetrek na die Seeadler -hawe op Manus -eiland om 'n paar dae aan te vul voordat hy die walfasiliteite by Truk aanval. Die Japannese het die skepe gedurende die nag van 28/29 April gewaar, maar hul swak aanval later die oggend was ondoeltreffend en die 84 Grumman F6F Hellcats van die oggendvegterveeg is deur ongeveer 60 nulle gekant. Slegte weer en 'n hewige bewolkheid het die Amerikaners verhinder om tot die middagmiddag volledige lug superioriteit te verkry, maar hulle kon die vlootbasis se infrastruktuur in die volgende twee dae ernstig beskadig. Hulle het 9 vliegtuie in ongelukke en 27 in gevegte verloor, meestal weens vuurvliegtuie, terwyl hulle 59 vliegtuie in die lug en 34 op die grond geëis het. Onderweg na Majuro is taakgroep 58.1 losgemaak om die bombardemente van die vliegvelde by Satawan en Ponape deur die gedeeltes van die begeleide skepe van die taakmag te bedek. Beide eilande is al voorheen aangeval en daar is min skade daaraan aangerig in ruil vir die verlies van een vliegtuig wat deur AA -gewere neergeskiet is. Taakspan 58 het op 4 Mei by Majuro aangekom en die volgende maand voorberei vir die veldtog Mariana en Palau -eilande.  Die skurende Browning het baie vyande gemaak en sy foute het daartoe gelei dat hy op 29 Mei verlig is; hy is vervang deur kaptein William Sample. 
Mariana en Palau Eilande veldtog Wysig
Teen Junie Hornet se luggroep (Carrier Air Group 2 (CVG-2)) het 40 Hellcat-vegters bymekaargemaak, waaronder 4 weergawes van die nagvegter, 33 duikbomwerpers van Curtiss SB2C Helldiver en 20 Avengers. Taakgroep 58.1 verruil Koeipennetjies vir Hornet se suster Yorktown so het dit 'n paar vloot- en ligte draers bymekaargemaak vir die veldtog. Taakmag 58 het Majuro op 6 Junie betyds verlaat om ses dae later, met die lugaanvalle op die suidelike Marianas, drie dae voor die beplande amfibiese aanval op Saipan, te begin, hoewel die Japannese ontdek het dat hulle Majuro op 8 Junie verlaat het. Hornet se nagvegters het die nag van 10 Junie begin om Japannese verkenningsvliegtuie af te skiet. Viseadmiraal Marc Mitscher, bevelvoerder van die taakspan, het besluit om die lugaanvalle na 11 Junie vorentoe te skuif in die hoop om die Japannese onkant te vang. Die taakgroep se vegters het tydens hul sweep 30 nulle oor Guam ontdek en beweer dat hulle almal neergeskiet het, met Hornet se 16 Hellcats beweer dat 23 van hulle dood is. 'N Piklyn vernietigers was tussen die draers en Guam gestasioneer en hulle het die middag onderskep deur die taakgroep se vegters van ongeveer 'n dosyn verkennings- en aanvalvliegtuie. Die volgende dae het die taakgroep voortgegaan om Guam aan te val om al die vliegtuie wat daar gevestig is, asook versterkings uit te skakel. Later die middag, Hornet se vliegtuig het 'n seevaart versterkingskonvooi oos van Guam ontdek, maar dit was te ver om aan te val as die vliegtuig gedurende daglig sou beland. Daardie aand het die taakgroep die afstand gesluit terwyl die konvooi voortgegaan het om Guam te nader en slegs 150 km (150 km) myl was toe hy 20 bomwapende Hellcats gelanseer het. Hul vlieëniers is nie opgelei vir missies teen versending nie en kon nie die skepe van die konvooi aansienlik beskadig voordat dit Guam bereik het nie. 
Die nuwe bevelvoerder van die gekombineerde vloot, admiraal Soemu Toyoda, was onseker of die Amerikaners bloot die Japannese fasiliteite in die Marianas aanval totdat die vinnige slagskepe wat Task Force 58 begelei het, losgemaak is om 'n voorlopige bombardement van Saipan op 13 Junie te maak. Selfs voordat hy die verslag van die bombardement ontvang het, beveel hy die eerste mobiele vloot om na die eiland Guimaras te gaan om hul onervare vlieëniers in 'n meer beskermde omgewing te begin oplei. Daarna het hy alle magte gewaarsku om voor te berei op die implementering van Plan A-Go, wat op 19 Junie van krag was, nadat hy van die bombardement gehoor het. Die plan was bedoel om 'n beslissende nederlaag op die USN te veroorsaak en die Amerikaanse regering te laat eis om vrede na die ineenstorting van die openbare wil om die oorlog voort te sit. 'N Amerikaanse duikboot het die beweging gewaar en onderadmiraal Raymond Spruance, bevelvoerder van die hele operasie, gewaarsku. Omdat hy nie die Japanse bedoelings geken het nie, het hy geglo dat die Japannese skepe nie voor 17 Junie sou kon aanval nie. Om voordeel te trek uit hierdie geleentheid om Japannese lugversterkings wat op die Bonin -eilande vergader, te vernietig, het Spruance die taakgroepe 58.1 en 58.4 beveel om die 14de te ontmoet, die volgende dag die lugbase aan te val en betyds terug te keer om te konsentreer vir die geveg wat hy verwag op die 17de. 
Op 15 Junie het vegters van die twee taakgroepe vegvegters oor Iwo Jima, Hahajima en Chichi Jima uitgevoer en beweer dat hulle 20 nulle oor Iwo Jima neergeskiet het vir die verlies van twee Hellcats. Clark het die nag sy stryers oor Iwo Jima gestasioneer om te verhoed dat die Japannese verkenningsopdragte of lugaanvalle begin voordat hulle op die 16de meer lugaanvalle begin. Die grootste deel van die versterkings wat vir A-Go bedoel was, was tans nog in Japan, maar die Amerikaanse vragmotors beweer dat hulle altesaam 81 vliegtuie, waaronder 40 in die lug, vernietig het vir die verlies van 4 vliegtuie in gevegte en 7 ander in ongelukke, voordat die gebied later die middag vertrek het. 
Slag om die Filippynse See Wysig
Viseadmiraal Jisaburō Ozawa, bevelvoerder van die 1ste mobiele vloot, beveel dat A-Go op 16 April moet begin terwyl hy sy magte oos van die Filippyne konsentreer en brandstof maak. Teen die nag op die 17de is sy skepe opgemerk deur 'n Amerikaanse duikboot ongeveer 1 700 km wes van Saipan, hoewel Spruance eers die verslag ontvang het op die vroeë oggend van 18 Junie. Japannese verkenningsvliegtuie het die Task Force 58 daardie middag opgespoor, maar die Amerikaanse vliegtuie van korter afstand het nie die Japannese draers gevind nie. Ozawa het besluit om op die 19de aan te val eerder as om sy onervare vlieëniers te onderwerp aan naglandings waarvoor hulle nie opgelei het nie en het suid gedraai om die afstand van die Amerikaners konstant te hou. Spruance het geen idee gehad waar die Japannese was nie, totdat 'n radio -uitsending van Ozawa die nag van die 18de op 'n punt 410 nm (760 km 470 myl) wes van sy taakspan trianguleer is. 'N Martin PBM Mariner-patrolliebomwerper wat deur radar toegerus is, het op 19 Junie om 01:15 die eerste mobiele vloot ontdek, maar as gevolg van radioprobleme word die boodskap nog agt uur lank nie ontvang nie. Die Amerikaners se soektogte in die vroeë oggendure was nie suksesvol nie, maar die Japannese het dit sedert 01:00 deurlopend dopgehou. 
Daardie aand het die Amerikaners versterkings opgespoor wat van Truk na Guam gevlieg het en Mitscher het vegters van taakgroep 58.1 beveel om oor Orote Field te patrolleer. Hellcats van Belleau Wood was die eerste wat om 07:00 met Japannese vliegtuie begin vlieg het en hulle moes versterk word deur vegters van Hornet en Yorktown. Teen 09:30 het hulle beweer dat hulle 45 vegters en 5 ander vliegtuie neergeskiet het terwyl hulle net 'n paar Hellcats verloor het. Op daardie tydstip Hornet het 'n lugaanval van 17 Helldivers en 7 Avengers geloods, begelei deur 'n dosyn Hellcats, wat Orote gebombardeer het sonder om Japannese vliegtuie teë te kom. Om 09:50 is 'n inkomende Japannese lugaanval op die radar opgetel en die draers draai om die wind om 140 vegters om 10:04 te begin, die vegters wat oor Guam patrolleer, word ontbied om die Combat Air Patrol (CAP) oor taak te versterk Force 58, hoewel hulle te laat was om aan die luggeveg deel te neem. Die GLB, versterk deur die nuut gelanseerde Hellcats, het die Japannese onderskep, 40 van die 57 betrokke nulle neergeskiet en die Japannese aanval ernstig ontwrig wat slegs een slagskip geringe skade aangerig het.  Hornet het Hellcats bygedra wat beweer het dat hulle 9 nulle en 3 Nakajima B6N "Jill" torpedobomwerpers neergeskiet het.  Die tweede golf vliegtuig is om 11:07 opgespoor, maar Hornet se vegters het nie deelgeneem aan hul nederlaag nie. Die derde golf het foutiewe liggings vir die Amerikaanse skepe gekry en was om 12:40 noordwes (220 km 140 myl) noordwes van hulle. Die meeste van hulle het teruggedraai, maar ongeveer 'n dosyn het dit nie gedoen nie en is deur Task Group 58.1 om 12:56 opgespoor. Hulle is deur 17 Hellcats onderskep van Hornet en Yorktown wat 6 nulle en 'n Jill neergeskiet het, met Hornet se vegters eis 9 vliegtuie in ruil vir 'n beskadigde Hellcat.  Die vierde golf is ook verkeerd gerig en die meeste vliegtuie het besluit om verder te gaan en op Guam te land. Hulle het omstreeks 15:00 daar aangekom en is deur 41 Hellcats onderskep Hornet, haar sister Essex, Koeipennetjies en Onderneming. Hulle het 40 van die 49 vliegtuie van twee afgeskiet Hornet se vlieëniers het vyf Japannese vliegtuie neergeskiet terwyl hulle probeer land het. 
Tweehonderd vyf en negentig Hellcats, saam met vyf Avengers en Dauntlesses, het die Japannese gedurende die dag verloof geraak en hulle het 208 vliegtuie van die 373 wat deur die draers afgevlieg is, neergeskiet. Die Amerikaners het sewe Hellcats op see verloor, nege oor Guam en ses per ongeluk, sewe bomwerpers is deur AA -gewere oor Guam neergeskiet en twee ander het neergestort. Almal het vertel dat hulle gedurende die dag 31 vliegtuie vir alle oorsake verloor het. Die Japannese het 35 vliegtuie in ongelukke verloor en aan boord van die twee draers wat onder duikbote gesink is tydens die geveg, tesame met 18 Guam-vliegtuie wat neergeskiet en 52 op die grond vernietig is vir 'n totaal van 313 vir alle oorsake, 'n ruilverhouding van byna presies 10: 1 ten gunste van die Amerikaners. Nie sonder rede het hulle die geveg 'The Marianas Turkey Shoot' genoem nie. 
Teen skemer draai die Japannese weg na die noordweste om te hergroepeer en te hervul, en die Amerikaners draai wes om die afstand te sluit. Hulle ontdek die uittredende Japannese vloot gedurende die middag van die volgende dag en Mitscher het beveel dat 'n lugaanval geloods moet word, alhoewel dit beteken dat die vliegtuig snags herstel moet word. Dit het bestaan ​​uit 54 Avengers en 51 Helldivers, begelei deur 85 Hellcats. Die Japannese draers het hul oorblywende 68 nulle gelanseer, waarvan almal op drie neergeskiet is vir die verlies van 20 Amerikaanse vliegtuie vir alle oorsake. Hornet se vliegtuig het die karweier erg beskadig Zuikaku terwyl die ander vliegtuig die vervoerder laat sink het Hiyō, twee tenkwaens en drie ander vragmotors en 'n paar ander skepe lig beskadig. Clark het sy taakgroep beveel om hul ligte aan te skakel om sy vlieëniers huis toe te lei voordat Mitscher die hele taakspan beveel om dieselfde te doen. Ten spyte van hierdie voorsorgmaatreëls, het 6 Hellcats, 35 Helldivers en 28 Avengers verlore gesterf in ongelukke op die dek of brandstof opraak, hoewel die meeste van hul spanne daardie nag of in die volgende paar dae gered is. 
Na die hervulling op 22 Junie het die grootste deel van die Task Force 58 na Eniwetok op die Marshall -eilande gevaar, maar Clark het sy taakgroep noord geneem om die Bonins weer aan te val om versterkings vir die Marianas te verbied. 'N Verkenningsvliegtuig het sy skepe die oggend van die 22ste gewaar en die Japannese verdedigers gewaarsku. Hulle het ongeveer 60 nulle en 'n paar Yokosuka D4Y "Judy" duikbomwerpers geskarrel om die inkomende 51 Hellcats te onderskep. Hulle het 6 Hellcats neergeskiet vir die verlies van 24 Nulle en 5 Judys. Die Japannese het genoeg oorblywende vliegtuie gehad om twee aanvalle teen die taakgroep te onderneem. Die eerste lugaanval van ongeveer 20 torpedobomwerpers het elke vliegtuig neergeskiet deur vegters en lugafweervuur, en die tweede van 23 nulle, 9 Judys en 9 Jills het nooit die Amerikaanse skepe gevind nie. Hulle is onderskep en die Hellcats het 10 nulle en 7 Jills neergeskiet. 
Die taakgroep het op 27 Junie by Eniwetok aangekom en drie dae later weer die Bonins aangeval, nou versterk deur taakgroep 58.2. Hulle val op 3-4 Julie die oorlewende 9 nulle en 8 torpedobomwerpers aan om die guns terug te gee, maar verloor 5 nulle en 7 bomwerpers sonder om die skepe skade aan te rig. Die taakgroepe verlig taakgroep 58.4, wat die gevegte op Saipan ondersteun het, en het daar 'n week gebly voordat hulle na Eniwetok teruggekeer het. Einde Julie val taakgroep 58.1 op Japannese basisse in Yap en nabygeleë eilande aan voordat hulle op 4–5 Augustus weer die Bonins aanval, en dit kom weer op 9 op Eniwetok aan. 
Dieselfde dag is Sample verlig om die bevel te neem oor 'n lugdiensafdeling en kaptein Austin Doyle vervang hom.  Clark was onwillig om te dien onder viseadmiraal William Halsey en haal sy vlag af en word op 18 Augustus deur vise -admiraal John McCain onthef.  Clark het aan boord gebly Hornet om McCain by te staan ​​hoe hy ook al was en om as noodsaaklike admiraal van die reservaat te dien.  Agt dae later verlig Halsey Spruance en Task Force 58 is herontwerp as Task Force 38. 
Tydens 'n strategiekonferensie in Pearl Harbor in Julie, het president Franklin Roosevelt met generaal Douglas MacArthur ooreengekom dat die Filippyne, 'n Amerikaanse gebied, bevry sou word en hulle het die datum vir 20 Desember bepaal. Dit het 'n reeks voorlopige operasies vereis om die Japannese basisse in die westelike Caroline -eilande aan te val en die benaderings na die Filippyne, waaronder Yap en die Palaus. Mitscher het die proses begin deur drie van sy taakgroepe te neem, insluitend Hornet se TG 38.1, om die Palaus op 6–8 September aan te val voordat hy verder weswaarts beweeg om Mindanao op 9–10 September, die mees suidelike eiland van die Filippyne, aan te val. Aangemoedig deur die gebrek aan opposisie, beveel Halsey Mitscher om die sentrale Filippynse eilande aan te val, waaronder Leyte en die ander Visayan -eilande. Die weerstand was swak tydens die aanvalle op 12–13 September en die Amerikaanse vlieëniers beweer dat 173 vliegtuie neergeskiet is, 305 op die grond vernietig is en 59 skepe wat gesink het vir die verlies van 9 vliegtuie vir alle oorsake. Die werklikheid was effens anders, die eerste lugvloot wat die sentrale Filippyne verdedig het 'n sterkte van 176 vliegtuie voor die Amerikaanse aanvalle en 85 nadat die Imperial Japanese Army Air Force (IJAAF) 31–40 vliegtuie tydens die aanvalle verloor het. 
Een van Hornet se Hellcats is op 10 September van Leyte afgeskiet. Die vlieënier is deur Filippynse vissers gered en hy is deur lede van die Filippynse weerstand gekontak en ingelig dat daar geen Japannese garnisoen op Leyte is nie. Halsey, wat hierdie inligting gekoppel het aan die swak weerstand wat die Japannese tydens sy aanvalle op die Filippyne gelewer het, was van mening dat die meeste van die voorlopige aanvalle wat beplan is voordat Luzon op 20 Desember binnegeval word, oorgeslaan kan word en aan die gesamentlike stafhoofde voorgestel dat die landing datum verskuif na 20 Oktober. Hulle was dit eens, hoewel admiraal Chester Nimitz, bevelvoerder van die Stille Oseaan -vloot, steeds vereis het dat hy die dele van die plan met betrekking tot beslaglegging op basisse in die Palaus en die Wes -Karolines moes uitvoer. 
Halsey het TG 38.1 suid gestuur om die Japannese vliegvelde in die gebied aan te val tydens die inval in Morotai wat op die 15de begin, maar het hulle ontbied om weer by die grootste deel van TF 38 aan te sluit voor sy beplande aanval op Manila op 21 September. Hornet se vliegtuie het aan die tweede golf van aanvalle op Manilabaai deelgeneem en die bejaarde vernietiger laat sink Satsuki. Die Amerikaanse vlieëniers het beweer dat hulle 110 vliegtuie neergeskiet en 95 op die grond vernietig het, hoewel die First Air Fleet eintlik minder as twee dosyn vliegtuie vir alle oorsake verloor het. TF38 beweer dat hy sewe olietenkskepe gesink of beskadig het, maar Japannese rekords toon dat nege gesink of verniel is. Slegte weer het daartoe gelei dat die meeste van die lugaanvalle wat vir die tweede dag beplan is, gekanselleer is, maar Halsey het besluit om Coron Bay in die Calamiese eilande aan te val, 'n ankerplek wat gereeld deur Japannese oliesmakers gebruik word, aan die ander kant van die Filippyne met TGs 38.1 en 38.3. Hornet se luggroep het die gekombineerde lugaanval gelei wat twee olieskepe, ses vragmotors, verskeie begeleiers en die tender van die watervliegtuig gesink het Akitsushima. TG 38.1 seil toe na Seeadler Harbour om Air Group 2 aan te vul en in te ruil vir Air Group 11.  Clark het uiteindelik vertrek Hornet op 1 Oktober. 
Bevryding van die Filippyne Redigeer
Die vier vervoergroepe van TF 38 het op 7 Oktober wes van die Marianas vergader nadat hulle 'n tifoon verweer het wat slegs geringe skade aangerig het. Op hierdie oomblik, Hornet 's Air Group 11 bestaan ​​uit 39 Hellcats, 25 Helldivers en 18 Avengers. Nadat hulle die volgende dag gevul het, het hulle noord gegaan met die missie om Japannese vliegtuie te vernietig wat die verdediging van die Filippyne kon versterk. Ontleding van die Amerikaanse radioverkeer het die Japannese gewaarsku en hulle verwag 'n aanval langs die boog tussen die Ryukyu -eilande en Formosa of in die noordelike Filippyne. Die Amerikaners was verplig om op 10 Oktober 'n aanval op die Ryukyus aan te voer en beweer dat hulle meer as 100 vliegtuie neergeskiet het terwyl hulle 21 van hul eie vir alle oorsake verloor het. Hierdie aanval het veroorsaak dat die Japannese die Sho-1 en Sho-2-variante van hul plan aktiveer wat voorsiening maak vir die verdediging van die Filippyne en vir die eilande tussen die Filippyne en Japan. As deel van die plan sou die vliegtuie wat op 'n draer gebaseer was, vanaf landbasisse werk.  Nadat hulle hul vliegtuie herstel het, het TF 38 die aand suidwaarts gegaan om die volgende dag oos van Luzon te gaan brandstof. Vroegmiddag van 11 Oktober het TG 38.1 en 38.4 weer 'n lugaanval geloods op die vliegveld in Aparri, aan die noordelike kus van Luzon, wat beweer dat hulle 15 vliegtuie op die grond vernietig het. 
Aanval op Formosa Edit
Voor dagbreek het TF 38 'n vegvliegtuig van 199 Hellcats geloods teen 'n gewaarsku verdediging wat reeds vegters in die lug gehad het.Desondanks was die Japannese verliese baie swaar, terwyl die Amerikaners op 12 Oktober 48 vliegtuie vir alle oorsake verloor het. Gedurende die nag het die Japannese verskeie aanvalle gedoen en 42 vliegtuie sonder effek verloor. Nog 'n reeks lugaanvalle het op 13 Oktober gevolg, hoewel minder verdedigende vliegtuie verskyn het en TF 38 se draers 12 vliegtuie vir alle oorsake verloor het. Teen skemer het torpedobomwerpers TG 38.1 aangeval Hornet ontduik een torpedo wat uiteindelik die swaar kruiser verlam het Canberra. Halsey was oorspronklik van plan om die aand terug te trek om op die 14de te vul, maar hy het genoeg brandstof oor en besluit om die vliegvelde aan te val vanwaar die Japannese aanvalle kan aanval Canberra terwyl sy weswaarts gesleep is. Min teenkanting is ondervind toe die vlootvliegtuie hul oggendvliegtuigaanval oor Formosa gevlieg het en die lugrederye die middag begin terugtrek het, nadat hulle 23 vliegtuie vir alle oorsake verloor het. TG 38.1 bly agter om die skepe wat begelei word, te beskerm Canberra. Die Japannese herhaal hul skemeraanvalle teen TG 38.1 en slaag daarin om die ligte kruiser te lam Houston met 'n torpedo, maar albei kruisers het Ulithi ongeveer 'n week later bereik. Erken Japannese verliese tydens die lugaanvalle en die aanvalle op die vloot beloop 492 vliegtuie, waaronder 100 van die IJAAF. 
Op 18 Oktober ontmoet TG 38.1 met TG 38.4 aan die oostelike kus van Luzon. Later die oggend val die vliegtuie van TG 38.1 teikens naby Clark Air Base en San Bernardino Straat aan en verloor sewe vliegtuie vir alle oorsake. Vlieëniers het beweer dat hulle 30 vliegtuie afgeskiet het en dat hulle 29 meer op die grond vernietig het. Die volgende dag het die vlieëniers die taak gehad om vliegvelde naby Clark Air Base en Manila aan te val en beweer dat hulle 23 vliegtuie op die grond vernietig het. Nadat hulle hul vliegtuie herstel het, is albei taakgroepe suidwaarts, waar hulle die amfibiese landings op Leyte wat op 20 Oktober geskeduleer was, kon ondersteun. Halsey het op 19 Oktober beveel dat die luggroepe aan boord van die Essex-draers word geherorganiseer met 54 vegters, 24 Helldivers en 18 Avengers, met behulp van plaaslik beskikbare vervangingsvliegtuie wat op 29 Oktober begin. 
Die oggend het TG 38.1 'n vegvliegtuig oor die noorde van Mindanao geloods, daar was geen bewyse van Japannese lugaktiwiteit in die lug of op die grond nie. Na bewering is een vliegtuig op die Del Monte -vliegveld vernietig en ses ander is beskadig. Beide taakgroepe het later die oggend groot lugaanvalle geloods om self die verdediging van die landingsstrande en die gebied onmiddellik agter hulle aan te val. Die doeltreffendheid daarvan word belemmer deur die digte blare, groot rook in die lug en die groot aantal vliegtuie wat oor 'n relatief klein gebied betrokke was. Baie vliegtuie moes byna twee uur wag voordat hulle hul doelwitte ontvang het, omdat hulle nie voldoende kommunikasiekanale gehad het nie. Die aand het die taakgroepe die gebied verlaat om die volgende oggend brandstof te vul, en teen die oggend van die 22ste keer hulle terug na die gebied, hoewel die slegte weer die meeste vlieg verhinder het. Daardie aand beveel Halsey TG 38.1 om na Ulithi te gaan om voor te berei op die aanvalle op die Japanse vasteland wat op 11 November geskeduleer is. Na ontvangs van berigte oor Japannese oppervlakteskepe in die Sibuyan See, het Halsey die taakgroep beveel om die koers die aand van 23/24 Oktober om te keer. 
Slag by Samar Edit
Die taakgroep was te ver om in te gryp toe die Japannese die Amerikaanse escort -draers die oggend van 25 Oktober verras het met hul magte van slagskepe en kruisers, maar McCain se draers kon die middag vroeg genoeg sluit om twee langafstand-lugaanvalle te begin wat min bereik het. Die Amerikaners het 14 vliegtuie vir alle oorsake verloor en kon nie een van die skepe van vise -admiraal Takeo Kurita aansienlik beskadig nie. Die volgende oggend, nadat TG 38.1 en 38.2 ontmoet het, het hulle 'n lugaanval van 257 vliegtuie geloods wat die skepe van Kurita aangeval het.  Avengers van Hornet en Koeipennetjies slaan die ligte kruiser Noshiro met een bom wat 'n vinnig gebluste vuur veroorsaak het. Ongeveer twintig minute later het 'n ander Avenger 'n torpedo in die kruiser gesit, en die ontploffing het al haar ketels uitgeskakel en haar dood in die water gelaat. Ongeveer anderhalf uur daarna, 28 van Hornet se Avengers en Helldivers tref Noshiro weer met 'n torpedo en sy sak 'n uur later. 
Daarna hervat TG 38.1 hul onderbroke reis na Ulithi op die 27ste. Vier dae later verlig McCain Mitscher as bevelvoerder van TF 38 en admiraal Alfred Montgomery neem bevel oor TG 38.1. Die taakgroep, tesame met TG 38.2 en 38.3, het vroeg in November na die Filippyne teruggekeer en op 5 November vliegvelde in Luzon aangeval en beweer dat hulle 439 vliegtuie vernietig het, die meeste op die grond, terwyl hulle 36 vliegtuie vir alle oorsake verloor het. Die vlieëniers het die swaar vaartuig laat sink Nachi, 'n olieman en 'n vragskip. Op 11 November is 'n troepekonvooi op pad na Ormocbaai opgemerk; dit is aangeval deur 'n groot lugaanval wat vyf troepeskepe en vier van die begeleiers vernietig het, ondanks sy verdedigende vegters vir die verlies van 9 Amerikaanse vliegtuie. Twee dae later het TF 38 Manila weer aangeval en die ligte kruiser laat sink Kiso, vier vernietigers en sewe handelskepe. Die vlieëniers beweer dat hulle drie-en-veertig ander skepe beskadig het en 84 vliegtuie vernietig het terwyl hulle 25 vliegtuie verloor het. McCain het Manila op 19 November weer aangeval, maar met veel minder effek het drie handelaars laat sink, dertien ander beskadig en beweer dat hulle 116 vliegtuie vernietig het, meestal op die grond, vir die verlies van 13 vliegtuie in 'n geveg. TG 38.1 en 38.2 val op die 25ste teikens in Luzon aan en laat die kreupel swaar vaartuig sink Kumano en 'n paar kleiner skepe, en beweer dat hulle 26 Japannese vliegtuie neergeskiet en 29 op die grond vernietig het. Nadat die vloei van versterkings na Leyte onderbreek is en die beheer oor die lug oor die Filippyne behoue ​​gebly het, het die vragmotors na Ulithi teruggetrek om te herstel, noudat die weermag genoeg beskikbare vliegtuie gehad het om hierdie rolle te beklee.  Daarna Hornet daar aangekom, het Clark weer sy vlag aan boord gehys, alhoewel hy nie die bevel van die taakgroep was nie. 
Die toenemende bedreiging van kamikaze -selfmoordvliegtuie wat sewe vragmotors beskadig het sedert die inval in Leyte, het daartoe gelei dat die vloot die samestelling van die luggroep heroorweeg het. Vegters het duidelik meer nodig gehad om die kamikazes te onderskep voordat hulle die vloot kon bereik, sodat die groepe herorganiseer is om uit 73 vegters en 15 duik- en torpedobomwerpers elk te bestaan. Die verandering sal 'n paar maande neem om in werking te stel en 'n enkele groot eskader wat so groot is, sou te groot wees vir een man om te lei, sodat hulle in Januarie 1945 in twee eskaders verdeel is. 
Slag van Mindoro Edit
Die tydelike verlies van die beskadigde draers vir herstelwerk het veroorsaak dat die herorganisasie van TG 38 waarin Hornet is oorgeplaas na TG 38.2 vir die komende operasies ter ondersteuning van die aanval op Mindoro wat op 5 Desember geskeduleer is. Die landings is 10 dae uitgestel en TF 38 het op 11 Desember gesorteer. Die skip het in hierdie tyd 51 Hellcats, 15 Helldivers en 18 Avengers bymekaargemaak. Vir hierdie operasie sou die weermag alle teikens suid van Manila dek, die escort -draers sou direkte ondersteuning bied, terwyl die vinnige draers lugreëling oor Luzon sou kry. Vanaf die 14de het TF 38 deurlopende missies gevlieg ter ondersteuning van die doelwit totdat hulle drie dae later moes hervul. Die vlieëniers beweer dat hulle 269 vliegtuie vernietig het, meestal op die grond, 'n paar handelskepe laat sink en paaie en spoorlyne erg beskadig het terwyl hulle 27 vliegtuie in gevegte en 38 weens ongelukke verloor het. Die taakspan kon weens die verslegtende weer nie op die 17de brandstof aanvul nie, en 'n ander poging die volgende oggend misluk ook voordat Halsey later die dag onbewustelik op die pad van Typhoon Cobra seil. Baie skepe was baie swaar en het baie gerol, wat soms vliegtuie van hul vasgemaakte kettings losgemaak het. Dwarsdeur die vloot is 146 vliegtuie vernietig, drie ligte draers is beskadig toe vliegtuie binne die hangars losgebars het en drie verwoesters gesink is. Die Derde Vloot kon op 19 Desember brandstof aanvul, maar opvolgbedrywighede oor Luzon wat vir die 21ste geskeduleer was, moes gekanselleer word toe die Amerikaners besef dat die tifoon oor Luzon is, sodat TF 38 na Ulithi terugkeer. 
Suid -Chinese see -aanval Bewerk
Op 30 Desember vertrek TF 38 uit Ulithi om die Japannese vliegvelde en skeepvaart in Formosa, Frans-Indo-China, Luzon, China, die Ryukyus en die Pescadores-eilande aan te val ter ondersteuning van die geskeduleerde landings by die Lingayen-golf in Luzon op 9 Januarie 1945 en om te interdik die maritieme verkeer tussen die Japanse tuiseilande en haar verowerings in Suidoos -Asië. Die draers het Formosa eers op 3–4 Januarie aangeval voordat hulle op die 6de en 7de na Luzon gegaan het vir lugaanvalle en daarna op die 9de teruggekeer na teikens in Formosa. Terwyl hulle beweer dat hulle meer as 150 vliegtuie vernietig het met min lugverset, het die Amerikaners 46 vliegtuie in gevegte verloor en nog 40 in ongelukke. Met sy verpligting om die Lingayen -golfgebied te dek totdat die landings gedoen is, het Halsey se skepe gedurende die nag van 9 tot 10 Januarie die Suid -Chinese See binnegegaan op soek na die twee Ise-gevegskepe van klas wat gedeeltelik omskep is in watervliegtuie en wat verkeerdelik by Cam Ranhbaai aangemeld is. Na die hervulling op die 11de, het die vragmotors byna 1 500 soorte gevlieg teen teikens in die Franse Indochina en voor die kus. Halsey het sy skepe noordwaarts gedraai en op 15-16 Januarie Formosa en die Hong Kong -gebied aangeval en Formosa weer op die 21ste aangeval nadat hy die Suid -Chinese See verlaat het. Tot op hierdie datum is die Derde Vloot nie deur die Japannese aangeval nie, maar die kamikazes is erg beskadig Hornet se suster Ticonderoga. Op pad terug na Ulithi het die vliegtuie van TF 38 op 22 Januarie verkenningsvlugte oor Okinawa gevlieg om die beplande inval van die eiland te vergemaklik terwyl hulle ook Japannese posisies aangeval het. Alles het meegedeel dat die vragmotors ongeveer 300,000 BRT se skeepsvaart vernietig het en beweer dat hulle 615 vliegtuie vernietig het terwyl hulle 201 vliegtuie vir alle oorsake tydens hul uitstappie verloor het. 
Vulkaan- en Ryukyu -eilande veldtog Wysig
Op 27 Januarie verlig Spruance Halsey, neem Clark die bevel oor TG 58.1 en bring Hornet terug na die taakgroep.  Die vinnige vragmotors, nou hernoem tot TF 58, vertrek op 10 Februarie uit Ulithi vir grootskaalse lugaanvalle op die Tokio-gebied wat vir 16–17 Februarie beplan was om Iwo Jima te isoleer. Die vlieëniers van TF 58 beweer dat hulle 341 vliegtuie neergeskiet het en 190 op die grond vernietig het. Aanvalle op industriële teikens was nie baie effektief nie en min skeepsvaart is ingesink, met die mees noemenswaardige voorbeeld die onlangs voltooide begeleier van die Imperial Japanese Army Yamashio Maru. Die Japannese het erken dat hulle ten minste 78 vliegtuie in luggevegte verloor het terwyl hulle beweer dat hulle self 134 vliegtuie neergeskiet het, maar die Amerikaners het 88 vliegtuie vir alle oorsake verloor. Die Japannese het nie TF 58 aangeval tydens hul tyd aan die kus van Honshu nie. 
Die draers het laat die middag van die 17de na die suide gedraai om voor te berei om die amfibiese landings op Iwo Jima op 19 Februarie te ondersteun. TG 58.1 was besig om te tank op die dag van die landing, maar het op die 20ste by die ander taakgroepe aangesluit wat die Mariniers aan wal ondersteun het. Drie dae later het Spruance die vinnige draers vrygelaat om weer die Japannese Eilande aan te val in 'n poging om die kamikaze -bedreiging te neutraliseer. Slegte weer het die doeltreffendheid van die lugaanvalle rondom Tokio op 25 Januarie beperk. Voortgesette slegte weer het tot gevolg gehad dat die lugaanvalle wat die volgende dag beplan is, gekanselleer word, ondanks die oornag suidwaarts. Mitscher het sy skepe op die 27ste aangevul en op 1 Maart suid gedraai om Okinawa aan te val voordat hy op 4de na Ulithi teruggekeer het. Amerikaanse eise is 52 vliegtuie neergeskiet en meer as 60 op die grond vernietig in ruil vir 55 vliegtuie wat tussen 19 Februarie en 1 Maart vir alle oorsake verloor is. 
Terwyl hy in Ulithi oorgebly het, verlig Air Group 17 Air Group 11 aan boord van die Hornet voordat hy op die 14de vertrek vir nog 'n reeks aanvalle op Japan ter voorbereiding op die inval in Okinawa. 'N Japanse verkenningsvliegtuig het TF 58 op 17 Maart opgemerk, wat die Japannese in staat gestel het om hul vliegtuie te versprei en weg te steek. Amerikaanse aanvalle op die vliegvelde in Kyushu was grootliks ondoeltreffend en is hewig gekant. Hornet 's Fighter Squadron 17 het baie vegters oor Kanoya Air Field teëgekom en beweer dat hulle 25 van hulle neergeskiet het. Japannese aanvalle op TF 58 het drie draers maklik beskadig, nie een van hulle was onder bevel van Clark nie. Amerikaanse vegvlieëniers beweer dat 126 vliegtuie neergeskiet is en die Japannese het erken dat hulle 110 vliegtuie verloor het, waaronder 32 kamikazes. 
Verkenningsvliegtuie het op die 18de die oorblyfsels van die IJN in Kure en Kobe opgespoor en Mitscher het TG's 58.1, 58.3 en 58.4 beveel om die voormalige hawe aan te val. Die Japannese het Clark se vragmotors gevang met hul dekke vol vliegtuie, wat voorberei het om van die oggend se lugaanval af te vlieg, maar al die aanvalsvliegtuie is neergeskiet, een kamikaze het 910 meter agteruit geval Hornet en twee ander is deur haar suster gespat Bennington se kanonniers. Nadat die lugaanvalle gevlieg het, het verdere Japannese aanvalle haar suster lamgelê Franklin.  Toe hulle Kure nader, het die 20 Hellcats van Hornet se Fighter-Bomber Squadron 17 het 40 vegters van die IJAAF se elite 434ste Kokutai teëgekom. In 'n geveg wat 25 minute geduur het, is ses Amerikaanse en vier Japannese vegters neergeskiet.  Die totale slagoffers van die dag se gevegte oor Japan, insluitend die verlowing tussen VBF-17 en die 434ste Kokutai, was 14 Amerikaanse en 25 Japannese vliegtuie wat neergeskiet is.  Die aanvalle op die oorlogskepe in Kure was redelik ondoeltreffend, met die Amerikaanse vlieëniers wat vier slagskepe en baie ander oorlogskepe liggies beskadig het, maar slegs 'n enkele escort carrier en 'n ligte kruiser erg beskadig het. Hornet het 13 vliegtuie gedurende die dag verloor. Die geskeduleerde lugaanvalle van die middag is gekanselleer om TF 58 in staat te stel om sy beskadigde skepe te beskerm, aangesien verdere aanvalle op 20 en 21 Maart onttrek het en nie meer skepe aansienlik beskadig het nie. 
TF 58 -vliegtuie het Okinawa op 23 Maart begin tref. Die volgende dag het TG 581.1 verkenningsvliegtuie 'n konvooi opgemerk wat bestaan ​​uit twee troepetransport, 'n ammunisie-skip en vyf begeleiers van Amami Ōshima op pad na Okinawa, terwyl 'n 112-vliegtuigaanval van Clark se draers almal gesink het. Mitscher se draers het Okinawa aangeval en uiteindelik in die laaste sewe dae van Maart 'n totaal van 3,095 uitstappies gevlieg. Die Japannese het TF 58 tussen 26 en 31 Maart sterk aangeval en 10 skepe beskadig, ten koste van ongeveer 1,100 vliegtuie. Op 1 April, Hornet se vliegtuie het regstreekse ondersteuning aan die magte wat op Okinawa geland het, begin verleen. Vyf dae later het die Japannese op 6 April 'n massa -lugaanval geloods wat bestaan ​​het uit byna 700 vliegtuie, waarvan minstens 355 kamikase was. Mitscher het sy vliegdekke van alle nie -vegters verwyder en sy vlieëniers het beweer dat hulle altesaam 249 vliegtuie neergeskiet het. Ten spyte hiervan is drie vernietigers, twee ammunisie -skepe en een landingsskip, tenk deur kamikazes gesink en agt vernietigers, 'n verwoester -begeleier en 'n mynlaag is beskadig. Die volgende dag het die Japannese aangehou aanval, al was dit met minder vliegtuie. Kamikazes beskadig Hornet se suster Hancock, een slagskip, 'n verwoester en 'n verwoester -begeleiding. 
Operasie Ten-Go Edit
Operasie Ten-Go (Ten-go sakusen) was die poging tot aanval deur 'n slagmag van 10 Japannese oppervlakteskepe, gelei deur die groot slagskip Yamato. Hierdie klein taakmag is beveel om deur vyandelike vlootmagte te veg en daarna strand toe Yamato en veg van die wal af, met haar gewere as kusartillerie en haar bemanning as vlootinfanterie. Die Ten-Go geweld is opgemerk deur Amerikaanse duikbote kort nadat dit op 6 April in die see gesteek het. Verkenningsvliegtuie van TF 58 het die krag die volgende oggend gevind en TG 58.1 het vliegtuie byna twee uur later begin lanseer. Hornet 's Avengers het ten minste een torpedo in die slagskip geplaas, die eerste van die tien torpedo's en vyf bomaanvalle wat haar minder as twee uur later gesink het. Van Yamato se siftingskrag, die ligte kruiser Yahagi en vier van die sewe vernietigers is ook gesink of gestamp. Die Amerikaners het tydens die aanval drie vegters, vier duikbomwerpers en drie torpedobomwerpers aan alle oorsake verloor. 
Op 8 April het TF 58 teruggekeer na sy vorige missie om ondersteuning aan die Amerikaanse magte aan wal te bied, hoewel voortgesette kamikaze -aanvalle 'n tol geëis het. 'N Week later beveel Mitscher 'n vegvliegtuig oor Kyushu om die Japannese aandag op sy skepe te vestig, eerder as die meer kwesbare amfibiese skeepvaart wat die voortslepende geveg volhou. Sy vlieëniers beweer dat hulle 29 vliegtuie neergeskiet en 51 op die grond vernietig het. Sy strategie werk en die kamikazes val op 17 April TF 58 aan, wat erg beskadig is Onversetlik ondanks Clark se vlieëniers beweer 72 aanvallers. Die vinnige draers het teruggekeer na die Okinawaanse waters en nie een van hulle is tot 11 Mei deur 'n kamikaze beskadig nie. Toe die weer aan die einde van April versleg, het Mitscher TG 58.1 na Ulithi gestuur om sy uitgeputte spanne op 27 te herstel en te laat rus. Nadat Clark se skepe weer op 12 Mei by hom aangesluit het, het Mitscher die volgende dag TG 58.1 en 58.3 gestuur om vliegvelde in Kyushu en Shikoku aan te val. Meer as 13–14 Mei het hul vlieëniers beweer dat hulle 72 vliegtuie neergeskiet en 73 op die grond vernietig het terwyl hulle 14 vliegtuie verloor het. Die Japannese het die telling gelykgemaak toe hulle erg beskadig is Onderneming op die 14de. 
Halsey en McCain het die bevel hervat en die taakspan hervat op 27–28 Mei sy voormalige aanwysing as TF 38, nadat die tempo van luggevegte afgeneem het. Slegte weer het op 30 Mei en op 1–3 Junie die lugondersteuning oor Okinawa laat kanselleer. Clark kon die volgende dag brandstof aanvul, ondanks die verslegtende weer. Hy het sy skepe ooswaarts geneem in die hoop om die ontwikkelende tifoon na sy suidweste te vermy. Halsey het hom egter beveel om kort ná middernag op die 5de noordweswaarts te stuur om sy skepe te posisioneer vir die beplande lugaanvalle op Kyushu, wat TG 38.1 reg in die pad van die tifoon plaas.Ondanks veelvuldige versoeke om die koers te verander om die oog van die tifoon te vermy, het die taakgroep die dag binnegegaan na die oogmuurstreek, waar die gewelddadigste weer in 'n tifoon geleë is, toe Clark uiteindelik die vryheid gekry het om te beweeg. Kort daarna het 'n massiewe golf neergestort Hornet se boog wat ongeveer 8 meter van haar voorwaartse vliegdek ineengestort het. Nie lank daarna het dieselfde gebeur Bennington en die boog is van die swaar kruiser afgeruk Pittsburgh. Slegs ses mans is tydens die storm dood, maar 76 vliegtuie is vernietig of oorboord verloor en 70 is beskadig. Beide Hornet en Bennington was nie in staat om hul vliegtuig oor die boog te lanseer nie, soos bewys is toe 'n Marine Vought F4U Corsair afgevlieg is Hornet en byna onmiddellik omgedraai en in die see gedraai. 
Clark het beveel dat die beskadigde susters teen 18 knope (33 km/h 21 mph) agteruit stoom en op 7 Junie hul vliegtuig oor die agterstewe laat begin terwyl hulle die GLB oor die taakgroep voorsien. Hy los Bennington vir herstelwerk die volgende dag terwyl Hornet se vliegtuie het deelgeneem aan die aanval op Kanoya Air Field. Op 9 April het McCain se vliegtuie van Clark die doeltreffendheid van napalmbomme op die kusverdediging van Okidaitōjima, suidoos van Okinawa, laat toon. Die volgende dag het sy vliegtuie drie slagskepe opgemerk toe hulle Minamidaitōjima gebombardeer het. Nadat hy op 13 Junie in Leyte aangekom het, het Clark die bevel oor die taakgroep en Hornet is huis toe bestel vir herstelwerk,  het op 7 Julie in San Francisco aangekom. Hornet het sewe strydsterre en die Presidensiële Eenheid Citation verdien vir haar diens in die oorlog. 
Haar herstelwerk en opknapping was teen 13 September voltooi, waarna sy na Operation Magic Carpet gestuur is, wat haar veertroepe van die Marianas en die Hawaise Eilande huis toe gebring het, en op 9 Februarie 1946 na San Francisco teruggekeer het. Hornet is op 15 Januarie 1947 uit diens gestel en aan die Pacific Reserve Fleet toegewys. 
Vredespanning: 1951 tot 1959 Wysig
"Hornet is op 20 Maart 1951 weer in gebruik geneem, waarna sy van San Francisco af opgevaar het na die New York Naval Shipyard, waar sy op 12 Mei uit diens gestel is vir omskakeling na 'n aanvalsvliegtuigskip CVA-12, onder die opgraderingsprogram SCB-27A. " Haar suster Wesp het haar boog erg beskadig tydens 'n botsing op 26 April 1952 Hornet se boog is weggesny en gebruik om dit te herstel Wesp.  "Op 11 September 1953 is sy weer as 'n aanvalsdraer in diens geneem. Die skip het daarna in die Karibiese See opgelei voor hy op 11 Mei 1954 uit Norfolk vertrek het op 'n wêreldwye vaart van agt maande." 
"Na operasies in die Middellandse See en die Indiese Oseaan, Hornet het by die mobiele 7de vloot in die Suid -Chinese See aangesluit om na oorlewendes van 'n passasiersvliegtuig van Cathay Pacific Airways te soek, wat deur Chinese vliegtuie naby Hainan -eiland neergeskiet is. Op 25 Julie, Hornet vliegtuie ondersteun vliegtuie van Filippynse See toe hulle twee aanvallende Chinese vegters neergeskiet het. Nadat die spanning verlig is, keer sy op 12 Desember terug na San Francisco, oefen uit San Diego en seil op 4 Mei 1955 om by die 7de vloot in die Verre Ooste aan te sluit. Hornet het gehelp om die ontruiming van Viëtnamese uit die kommunisties-beheerde noorde na Suid-Viëtnam te dek, en het daarna gewissel van Japan tot Formosa, Okinawa en die Filippyne in gereedheidsopleiding met die 7de vloot. Sy keer op 10 Desember terug na San Diego en betree die volgende maand die Puget Sound Naval Shipyard vir die SCB-125-opgradering. "
"Na haar opknapping van modernisering, Hornet langs die kus van Kalifornië bedryf. Sy het op 21 Januarie 1957 uit San Diego vertrek om die sterkte van die 7de vloot te versterk totdat sy op 25 Julie uit die ontstelde Verre Ooste teruggekeer het. Na 'n soortgelyke vaart, 6 Januarie-2 Julie 1958, " het sy in Augustus Puget Sound Naval Shipyard binnegegaan om die omskakeling in 'n anti-duikbootoorlogvoertuig (ASW) te begin." Op 3 April 1959 vaar sy van Long Strand om by die 7de Vloot aan te sluit in oorlogsvoeringstaktieke teen onderzeeërs, wat wissel van Japan tot Okinawa en die Filippyne. Sy keer in Oktober terug huis toe vir opleiding langs die westelike seebodem. " Aan die einde van die vyftigerjare het 'n anti-duikboot-luggroep bestaan ​​uit een eskader met 20 tweemotorige Grumman S2F Trackers ASW-vliegtuie, 'n eskader van HSS-1 Seabat ASW-helikopters en 'n losskakel van Douglas AD-5W Skyraider-vliegtuig met vroeë waarskuwing (AEW). 'N Afdeling van vier McDonnell F2H Banshee-vegters is dikwels aangewys om die ander vliegtuie te beskerm. Na 1960 het die ASW-luggroep oor die algemeen bestaan ​​uit twee eskaders ASW vliegtuie, elk van 10 spoorsnyers, 'n helikopter-eskader van 16 Seabats of Sikorsky SH-3 Sea Kings en 'n AEW-losband met Grumman E-1 Tracers. Geen vegters is tussen 1960 en 1965 aangewys nie. Daarna het die ASW-draers soms 'n losband van Douglas A-4 Skyhawk-aanvalvliegtuig. 
Vietnam en die ruimtewedloop: 1960 tot 1970 Edit
"In die daaropvolgende jare, Hornet is gereeld na die 7de vloot ontplooi vir operasies wat strek van die kus van Suid -Viëtnam, tot by die oewers van Japan, die Filippyne en Okinawa. ruimtevlugte.  Op 6 Maart 1965 vertrek 'n Sea King -helikopter van Hornet in San Diego en vlieg na die vliegdekskip Franklin D. Roosevelt, van die vlootstasie Mayport, Florida af, sonder om te tank of te land. Dit het 'n afstand van 3,388 kilometer in 16 uur, 52 minute afgelê en 'n Fédération Aéronautique Internationale wêreldrekord vir helikopters opgestel. Dit het die vorige rekordafstand met meer as 1,207 kilometer (750 myl) oorskry.   Hornet is van Oktober 1965 tot Januarie 1966 vir die eerste keer na Viëtnam ontplooi, toe het al die ASW-draers die SCB-144-opgradering ontvang as deel van die Fleet Rehabilitation and Modernization II-program. Hulle het 'n AN/SQS-23-sonar ontvang wat in die boog gemonteer is, asook verbeterde uitstallings in die Combat Information Center. Tydens hierdie ontplooiings was die draers verantwoordelik vir die begeleiding van die aanvalsdraers in die Suid -Chinese See en om gevegsondersoek en -redding te verskaf. Hul Skyhawks is soms gebruik om grondteikens aan te val.  Op 20 September 1965 het die verwoester EppersonDie stuurstelsel het 'n wanfunksie gehad en het gebots Hornet terwyl jy brandstof maak. Niemand is beseer op enige skip nie, maar albei is lig beskadig. 
Op 25 Augustus 1966 was sy op 'n herstelstasie vir die vlug van AS-202, die tweede onbemande produksievlug van die Apollo Command and Service Modules. Die maanskip het driekwart van die hele wêreld in 93 minute gestamp voordat dit naby Wake Island geval het. Die Apollo-ruimtekapsel, wat ontwerp is om Amerikaanse ruimtevaarders na die maan te vervoer, is aan boord gebring van die hitte van sy herintrede in die atmosfeer van die aarde Hornet na die toets word die opdragmodule tans aan boord vertoon Hornet.   
"Hornet keer op 8 September terug na Long Beach, maar keer terug na die Verre Ooste op 27 Maart 1967. Sy bereik Japan presies 'n maand later en vertrek op 19 Mei van die Sasebo -basis na die oorlogsgebied. " Sy het in Viëtnamese waters geopereer tot Oktober en teruggekeer vir 'n ander ontplooiing van November 1968 tot April 1969. Nadat die Noord-Koreane op 14 April 'n Lockheed EC-121 Warning Star AEW-vliegtuig oor internasionale waters neergeskiet het, Hornet is beveel om die Amerikaanse skepe wat in die gebied versamel het, te versterk in 'n nuttelose magsvertoning. 
Hornet het die drie ruimtevaarders (Neil Armstrong, Michael Collins en Buzz Aldrin) en hul bevelmodule herwin Columbia vanaf die eerste maanlandingsending, Apollo 11, nadat dit op 24 Julie 1969 ongeveer 900 myl suidwes van Hawaii in die Stille Oseaan neergestort het.  President Nixon was aan boord om die terugkerende ruimtevaarders terug te verwelkom na die aarde, waar hulle in kwarantyn aan boord gewoon het Hornet voordat hy na die Lunar Receiving Laboratory in Houston oorgeplaas is.  Hornet het ook op 24 November Apollo 12 teruggevind. Terugkerende ruimtevaarders Charles Conrad, jr., Alan L. Bean en Richard F. Gordon jr., Is opgehaal uit hul spuitpunt naby Amerikaans Samoa. 
Aftrede: 1970 tot hede Edit
Hornet is op 26 Junie 1970 gestaak en by die Puget Sound Naval Shipyard en Intermediate Maintenance Facility geblokkeer. Sy is op 25 Julie 1989 uit die Naval Vessel Register geskrap. In 1991 is sy aangewys as 'n National Historic Landmark.    Die draer is op 26 Mei 1998 aan die Aircraft Carrier Hornet Foundation geskenk. Op 17 Oktober 1998 is sy vir die publiek oopgemaak as USS Hornet Museum in Alameda, Kalifornië. Sy is in 1999 aangewys as 'n historiese monument in Kalifornië,  en is op die National Register of Historic places, #91002065, gelys. 
Voortbouend op haar status as 'n outentiek gerestaureerde vliegdekskip, Hornet verskyn in 'n aantal film- en televisieprogramme. Verskeie TV-reekse, waaronder 'n aantal programme met 'n fantoom-tema, is aan boord opgeneem en in 1997 was sy die onderwerp van 'n episode van die TV-reeks JAG, die seisoen-drie opener getiteld "Ghost Ship". In 2004 was sy die stel vir tonele uit die fliek XXX: Staat van die Unie, met die hoofrol van Ice Cube, en gedeeltes van die film van 2007 Redding Dawn, met die hoofrol van Christian Bale, is aan boord geskiet. Hornet was beide die onderwerp en die toonsetting van die onafhanklike film Draer (2006).   Hornet was ook gasheer vir die laaste taak en eindstreep van die dertigste seisoen van die werklikheidsprogram Die Amazing Race. 
^ abc"Hornet (CVS-12) (USS)-12/04/91 ". Lys van NHL's per staat. Nasionale Parkdiens.
"USS Hornet". Office of Historic Preservation, staatsparke in Kalifornië. Besoek op 30 Maart 2012.
^ ab Chesneau, bl. 104
^ Raven, pp. 9–10, 16
^ Friedman, pp. 155–156, 394
^ Brown 1977, bl. 61
^ Friedman, pp. 140, 394
^ Friedman, pp. 138, 154
^ Brown 1997, p. 60 Friedman, pp. 146, 394 Raven, p. 9
^ Friedman, pp. 143, 398 Faltum, p. 158
^ Faltum, bl. 160 Friedman, p. 144 Raven, pp. 37, 66
^ Chesneau, bl. 105
^ Raven, pp. 86, 97–98
^ Faltum, pp. 160–161, 164
^ Friedman, p. 134
^ Faltum, bl. 168
^ ab Woordeboek van Amerikaanse vlootgevegskepe
^ Brown 2009, pp. 243–244
^ Brown 2009, p. 244
^ Polmar & Genda, I, p. 373
^ Brown 2009, pp. 244–245 Faltum, p. 61 Polmar & amp; Genda, I, p. 373
^ Brown 2009, pp. 246–248 Polmar & amp; Genda, I, pp. 373–374
Rems, Alan (1 April 2016). "Uit die kake van oorwinning". Vlootgeskiedenis. 30 (2). ISSN1042-1920. Besoek op 10 April 2019.
Miles, Dwayne. "Kommandant -offisiere van USS Hornet". www.its.caltech.edu. USS Hornet Association. Besoek op 10 April 2019.
^ Brown 2009, pp. 252–255 Faltum, pp. 64–65 Polmar & amp Genda, I, p. 385 Reynolds, pp. 343–344
^ Brown 2009, p. 255
^ Brown 2009, p. 256 Faltum, pp. 65–66
^ Brown 2009, pp. 257–258 Polmar & amp; Genda, I, pp. 386, 388–391
^ Brown 2009, pp. 259–260 Polmar & Genda, I, pp. 391–394
^ Tillman 1994, bl. 17
^ Brown 2009, p. 260 Polmar & amp; Genda, I, p. 394 Tillman 1994, p. 23
^ Brown 2009, pp. 260–261 Polmar & amp; Genda, I, p. 394
^ Brown 2009, p. 262 Polmar & amp Genda, I, p. 394
^ Brown, pp. 263–265 Polmar & amp; Genda, I, pp. 398–400 Reynolds, pp. 360–364
^ Faltum, bl. 72 Polmar & amp; Genda, I, pp. 406–407
^ Faltum, pp. 72–73 Polmar & amp Genda, I, pp. 406–407
^ Faltum, bl. 192
^ Reynolds, bl. 384
^ Polmar & amp; Genda, I, pp. 409–410
^ Bruin, p. 266, Faltum, p. 76 Polmar & amp; Genda, I, pp. 409–412, Prados, pp. 78–79
^ Faltum, bl. 76 Polmar & Genda, I, p. 412, Prados, pp. 79–80, 83–84
^ Faltum, bl. 77 Polmar & amp; Genda, I, p. 413 Prados, pp. 86, 88–90
^ Reynolds, bl. 385
^ Brown 2009, p. 269 ​​Prados, pp. 118–120, 128
^ Bates, deel 1, p. 98.
^ Bates, deel I, pp. 100–117, 122 Brown 2009, p. 270 Prados, pp. 133–145
^ Bates, Vol. II, pp. 181–182, 307–308, 311 Vol. III, pp. 103–104
^ Bates, Deel III, pp. 109–113, 348–349, 579–582, 774, 776–777
^ Faltum, bl. 87 Polmar & amp; Genda, I, p. 438
Hackett, Bob Kingsepp, Sander (2016). "IJN Noshiro: tabelopname van beweging". www.combinedfleet.com . Besoek op 15 Mei 2019.
^ Brown 2009, pp. 276–277 Faltum, pp. 89–90 Polmar & amp Genda, I, pp. 440–443
^ Reynolds, bl. 392
^ Brown 2009, p. 277 Faltum, p. 91 Polmar & amp Genda, I, pp. 445–446
^ Brown 2009, pp. 277–278 Faltum, pp. 92–93 Polmar & amp Genda, I, pp. 446–447
^ Brown 2009, p. 278 Faltum, pp. 93–95 Polmar & amp Genda, I, pp. 449, 455–458
^ Reynolds, bl. 397
^ Brown 2009, p. 280 Faltum, bl. 97 Polmar & amp Genda, I, pp. 463–464 Tillman 2010, pp. 119, 123
^ Brown 2009, pp. 280–281 Faltum, pp. 97–98 Polmar & amp Genda, I, p. 467 Reynolds, bl. 402–403
^ Brown 2009, pp. 281–282 Faltum, p. 99 Polmar & amp Genda, I, pp. 469–470 Reynolds, pp. 405–406 Tillman 2010, pp. 124–125
^ Faltum, bl. 99 Polmar & amp; Genda, I, pp. 470–471
^ Young, pp. 37–39
^ Tillman 2010, bl. 128
^ Brown 2009, pp. 281–282 Faltum, pp. 99, 101 Polmar & Genda, I, pp. 474–475 Reynolds, pp. 406–408
^ Brown 2009, p. 282 Faltum, pp. 102–104 Polmar & amp Genda, I, pp. 475–478, 480 Reynolds, pp. 411–413
^ Faltum, pp. 103–104 Polmar & amp Genda, I, pp. 477–480 Reynolds, p. 413
^ Faltum, pp. 104–105 Polmar & Genda, I, bl. 480–482 Reynolds, pp. 413–419
^ Reynolds, pp. 419–425
^ Reynolds, bl. 425–427
^ abcdefghek "Hornet VIII (CV-12)"
^ Polmar & amp; Genda, II, p. 95
^ Faltum, bl. 136–137 Polmar & amp Genda, II, 155–156
"Hornet Plus Three". Gearchiveer van die oorspronklike op 17 Julie 2011. Besoek op 3 September 2009.
^ Polmar & amp; Genda, II, p. 209
Swopes, Bryan R. (2017). "USS Hornet (CVS-12) argiewe". Hierdie dag in die lugvaart . Ontsluit 19 Mei 2019.
^ Faltum, pp. 137, 168, 159
Melman, Stan (1996). "Vraag 25/93: USN/USCG -botsings met handelaarsvaartuie". Oorlogskip Internasionaal. XXXIII (3): 319. ISSN0043-0374.
^AS-202 (NSSDC ID: APST202)
^Strydwaens vir Apollo: 'n geskiedenis van bemande maan ruimtetuie, Hoofstuk 8.2, Kwalifiserende missies. Spesiale publikasie van NASA-4205. Courtney G Brooks, James M. Grimwood, Loyd S. Swenson, 1979.
"Artefakte van Apollo en ander ruimteprogramme". USS Hornet Museum. Ontsluit 19 Mei 2019.
^ Faltum, bl. 168 Polmar & amp Genda, II, pp. 268–269
"Apollo 11 Command and Service Module (CSM)". nssdc.gsfc.nasa.gov. NASA. Besoek op 30 Mei 2019.
"'N Voorste sitplek vir geskiedenis". Gearchiveer uit die oorspronklike op 19 Maart 2006. Besoek op 10 Mei 2008.
"Apollo 12 Command and Service Module (CSM)". nssdc.gsfc.nasa.gov. NASA. Besoek op 30 Mei 2019.
"" USS Hornet (CVS-12) ", 18 Junie 1991, deur James P. Delgado" (PDF). Nasionale register van historiese plekke registrasie. Nasionale Parkdiens. 18 Junie 1991.
"USS Hornet (CVS-12) —Begelei 4 foto's, buitekant, van 1943, 1944, 1945 en c.1969 "(PDF). Nasionale register van historiese plekke registrasie. Nasionale Parkdiens. 18 Junie 1991.
"Venue Rentals". USS Hornet Museum . Besoek op 30 Mei 2019.
^Draer by IMDb
Longeretta, Emily (21 Februarie 2018). "'The Amazing Race' Seisoen 30 -eindstryd: watter span het gewen?". Ons Weekliks . Besoek op 31 Desember 2019.
Bates, Richard (1953). The Battle for Leyte Gulf, October 1944: Strategical and Tactical Analysis, Volume I: Preliminary Operations Tot 0719 17 Oktober 1944, insluitend Battle off Formosa. np: US Naval War College.
Bates, Richard (1955). The Battle for Leyte Gulf, October 1944: Strategical and Tactical Analysis, Volume II: Operations 0719 17th October to 20th October (D-day). np: US Naval War College.
Bates, Richard (1957). The Battle for Leyte Gulf, October 1944: Strategical and Tactical Analysis, Volume III: Operations from 0000 20th October (D-day) until 1042 October 23rd. np: US Naval War College.
Brown, David (1977). Vliegtuigdraers. Feitlêers van die Tweede Wêreldoorlog. New York: Arco Publishing. ISBN0-66804-164-1.
Brown, J. D. (2009). Vervoerbedrywighede in die Tweede Wêreldoorlog. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN978-1-59114-108-2.
Chesneau, Roger, red. (1980). Conway's All the World's Fighting Ships 1922–1946. Greenwich: Conway Maritime Press. ISBN0-85177-146-7.
Faltum, Andrew (1996). Die Essex -vliegdekskip. Baltimore, Maryland: Nautical & amp Aviation. ISBN1-877853-26-7.
Friedman, Norman (1983). Amerikaanse vliegdekskepe: 'n geïllustreerde ontwerpgeskiedenis. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN0-87021-739-9.
"Hornet VIII (CV-12)". Woordeboek van Amerikaanse vlootgevegskepe. Vlootafdeling, Naval History and Heritage Command. 22 Desember 2004. Besoek op 20 April 2019.
Polmar, Norman & Genda, Minoru (2006). Vliegtuigdraers: 'n Geskiedenis van lugvaartvervoer en die invloed daarvan op wêreldgebeure. Deel I, 1909–1945. Washington, DC: Potomac Books. ISBN1-57488-663-0. | volume = het ekstra teks (hulp)
Polmar, Norman & Genda, Minoru (2006). Vliegtuigdraers: 'n Geskiedenis van lugvaartvervoer en die invloed daarvan op wêreldgebeure. Deel II, 1946–2006. Washington, DC: Potomac Books. ISBN978-1-57488-665-8. | volume = het ekstra teks (hulp)
Prados, John C. (2016). Storm Over Leyte: Die Filippynse inval en die vernietiging van die Japannese vloot. Dutton Caliber. ISBN978-0-4514-7361-5.
Raven, Alan (1988). Draers van die Essex-klas. Oorlogsskip -geskiedenis. 2. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN0-87021-021-1.
Reynolds, Clark G. (2005). Op die oorlogspad in die Stille Oseaan: admiraal Jocko Clark en die vinnige draers. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN1-59114-716-6.
Tillman, Barrett (1994). The Marianas Turkey Shoot, 19–20 Junie 1944: Draerslag in die Filippynse See. St. Paul, Minnesota: Phalanx Publishing. ISBN1-883809-04-5.
Tillman, Barrett (2010). Wervelwind: die lugoorlog teen Japan, 1942–1945 . New York: Simon & Schuster. ISBN978-1-4165-8440-7.
Young, Edward M. (2012). Amerikaanse as teen die Kamikaze. Oxford: Osprey Publishing. ISBN978-1-8490-8745-2.
Hierdie artikel bevat teks uit die publieke domein Woordeboek van Amerikaanse vlootgevegskepe. Die inskrywing kan hier gevind word.
Die Sowjet -kosmonaut Yuri Gagarin word die eerste mens in die ruimte
Op 12 April 1961 aan boord van die ruimtetuig Vostok 1, Die Sowjet -kosmonaut Yuri Alekseyevich Gagarin word die eerste mens wat die ruimte in reis. Tydens die vlug het die 27-jarige toetsvlieënier en industriële tegnikus ook die eerste mens geword wat om die planeet wentel, 'n prestasie wat sy ruimtetuig in 89 minute bereik het. Vostok 1 wentel om die aarde op 'n maksimum hoogte van 187 myl en is geheel en al gelei deur 'n outomatiese beheerstelsel. Die enigste stelling wat aan Gagarin toegeskryf is gedurende sy uur en 48 minute in die ruimte, was: "Dit gaan goed met my."
Nadat sy historiese prestasie bekend gemaak is, het die aantreklike en beskeie Gagarin onmiddellik 'n wêreldwye beroemdheid geword. Hy is bekroon met die Orde van Lenin en kry die titel Held van die Sowjetunie. Oor die hele Sowjetunie is monumente aan hom aangebring en strate wat na hom vernoem is.
Die oorwinning van die Sowjet -ruimteprogram om die eerste mens in die ruimte te plaas, was 'n groot slag vir die Verenigde State, wat sy eerste ruimtevlug vir Mei 1961 beplan het. Boonop het Gagarin om die aarde gewentel, 'n prestasie wat die Amerikaanse ruimteprogram ontwyk het tot Februarie 1962, toe ruimtevaarder John Glenn drie wentelbane gemaak het Vriendskap 7. Teen daardie tyd het die Sowjetunie reeds 'n verdere sprong gemaak in die "space race " met die vlug van die ruimtevaarder Gherman Titov in Augustus 1961 in Vostok 2. Titov het 17 wentelbane gemaak en meer as 25 uur in die ruimte deurgebring.
Vir Sowjet -propagandiste was die Sowjet -verowering van ruimte 'n bewys van die oppergesag van kommunisme bo kapitalisme. Vir diegene wat aan die Vostok -program en vroeër aan Sputnik gewerk het (wat die eerste satelliet in 1957 in die ruimte gelanseer het), was die suksesse hoofsaaklik toe te skryf aan die glans van een man: Sergei Pavlovich Korolev. Vanweë sy omstrede verlede was hoofontwerper Korolev in die Weste onbekend en vir almal behalwe insiders in die USSR tot met sy dood in 1966.
Korolev, wat in 1906 in die Oekraïne gebore is, was deel van 'n wetenskaplike span wat die eerste Sowjet-vuurpyl in 1933 gelanseer het. In 1938 val sy militêre borg ten prooi aan die Sowjet-leier Joseph Stalin en#x2019s, en Korolev en sy kollegas was ook verhoor. Korolev, wat skuldig bevind is aan verraad en sabotasie, is tot 10 jaar in 'n arbeidskamp gevonnis. Die Sowjet -owerhede was egter bang vir die vordering met die Duitse vuurpyl, en na slegs 'n jaar is Korolev in beheer van 'n gevangenisontwerpburo gelas en beveel om sy vuurpylwerk voort te sit.
In 1945 is Korolev na Duitsland gestuur om meer te wete te kom oor die V-2-vuurpyl, wat deur die Nazi's teen die Britte vernietigend was. Die Amerikaners het die raketontwerper, Wernher von Braun, wat later die hoof van die Amerikaanse ruimteprogram geword het, gevang, maar die Sowjette het 'n redelike hoeveelheid V-2-hulpbronne bekom, insluitend vuurpyle, lanseergeriewe, bloudrukke en 'n paar Duitse V -2 tegnici. Deur die gebruik van hierdie tegnologie en sy eie aansienlike ingenieurswese talente, het Korolev teen 1954 'n vuurpyl gebou wat 'n kernkrag van vyf ton kon dra en in 1957 die eerste interkontinentale ballistiese missiel gelanseer.
Daardie jaar is Korolev se plan om 'n satelliet in die ruimte te lanseer goedgekeur, en op 4 Oktober 1957 Spoetnik 1 is in die aarde se baan geskiet. Dit was die eerste Sowjet -oorwinning van die ruimtewedloop, en Korolev, nog steeds tegnies 'n gevangene, is amptelik gerehabiliteer. Die Sowjet -ruimteprogram onder Korolev sou in die laat 1950's en vroeë �'s na talle ruimte -eerstes gaan: eerste dier in 'n wentelbaan, eerste groot wetenskaplike satelliet, eerste man, eerste vrou, eerste drie mans, eerste ruimtetuig, eerste ruimtetuig na impak op die maan, eers om 'n wentelbaan om die maan, eerstens om Venus te beïnvloed, en eerste vaartuig na sagte land op die maan. Gedurende hierdie tyd het Korolev anoniem gebly, slegs bekend as die 𠇌hief Designer. " Sy droom om kosmonaute na die maan te stuur, het uiteindelik misluk, hoofsaaklik omdat die Sowjet-maanprogram slegs 'n tiende van die befondsing ontvang het wat aan Amerika toegewys is. x2019 se suksesvolle Apollo maanlandingsprogram.
Hierdie dag in die weergeskiedenis: 12 April
'N Sterk lentestorm het die noordelike en westelike tweederdes van Suid-Dakota geraak. Swaar sneeu het gedurende die oggendure geval en oor 'n voet sneeu oor 'n groot deel van die staat gestort. Winde het die sneeu in 2 tot 4 voet dryf oor groot dele van die noorde van Suid-Dakota geslinger. Die Aberdeen -gebied is die swaarste getref met ongeveer 17 duim gerapporteer. Terwyl die suidooste van Suid-Dakota, die suidweste van Minnesota en die noordweste van Iowa nie die gevolge van die storm voel nie, was die oostelike sentrale Suid-Dakota nie so gelukkig nie. Koue motreën en ysige reën het daartoe gelei dat swaar ys in die ooste van Sentraal -Suid -Dakota groot skade aangerig het. Die ysstorm veroorsaak 20 tot 80% van die landelike elektriese diens in die omgewing se kragonderbrekings.
U.S.A en Global Events vir 12 April:
1927 : 'N Tornado het die stad Rock Springs, Texas, uitgewis en 72 mense doodgemaak en 1,2 miljoen dollar skade aangerig. Die tornado was meer as 'n kilometer breed en het 235 van 247 geboue verwoes en in baie gevalle geen spoor van hout of inhoud gelaat nie. Baie oorlewendes is gekneus deur groot hael wat geval het ná die tornado.
1934: Winde bo -op Mount Washington, New Hampshire, was gemiddeld vyf minute lank 186 mph, met 'n piekwind van 231 mph, die hoogste windsnelheid wat ooit op die oomblik in die wêreld gekyk is. In 'n verslag wat deur die Wêreld Meteorologiese Organisasie (WMO) uitgereik is, is die rekord in 1996 op Barrow Island, Australië tydens die tifoon Olivia omvergewerp. Die nuwe wêreldrekord is nou 253 mph. Die windspoed van 316 km/h wat op 5/3/1999 in Moore, Oklahoma aangeteken is tydens 'n F5 -tornado, is nie op grondvlak aangeteken nie.
1945: 'N Reeks beduidende tornado's het Oklahoma, Arkansas, Missouri en Illinois gehark. Antlers, Oklahoma, is byna uitgewis deur 'n massiewe F5 -tornado wat van suidwes na noordoos oor die stad gesigzag het. 69 mense is dood in die twister. Nog 'n tornado het agt mense in Oklahoma City, Oklahoma, doodgemaak. Die ramp is oorskadu deur die verlies van president Franklin Roosevelt, wat skielik in sy vakansiehuis in Warm Springs, Georgia, oorlede is.
12 April 1945 - Geskiedenis
Die middag van 12 April 1945 sit vise -president Harry Truman in die Capitol -kantoor van die speaker, Sam Rayburn, en drink whisky en praat politiek. Die gesprek is onderbreek deur 'n telefoonoproep wat Truman na die Withuis ontbied het.
Almal het geweet dat president Roosevelt se gesondheid sleg was, en toe hy na die Withuis ry, vrees Truman die erger. Hy is onmiddellik na Eleanor gebring
Harry Truman word ingesweer
as president by die Withuis
Roosevelt se studeerkamer op die tweede verdieping waar die presidentsvrou gewag het. 'Harry, die president is dood,' verklaar sy toe hy die kamer binnekom. Verbaas antwoord Truman "Is daar iets wat ons vir u kan doen?" Sy antwoord: 'Is daar iets wat ons vir u kan doen, u is nou die een wat in die moeilikheid is.'
Daardie aand, omstreeks 7 uur, is Truman beëdig as president. Hy het later aan verslaggewers gesê: "Seuns, as julle ooit bid, bid nou vir my. Ek weet nie of julle ouens ooit 'n vrag hooi op julle geval het nie, maar toe hulle my gister vertel wat gebeur het, het ek gevoel asof die maan, die sterre en al die planete het op my geval. "
'N Paar maande later het Truman 'n paar goeie vriende en adviseurs om hom versamel en 'n kort entjie langs die Potomac in die presidensiële seiljag onderneem. Truman, 'n ywerige dagboekskrywer, het 'n skerp gevoel van geskiedenis en het gereeld sy aktiwiteite en gedagtes aan die einde van die dag opgeteken:
"Die wit Huis
Ons het openbare betrekkinge in Duitsland, Italië, Frankryk, Holland, België, Engeland en Rusland bespreek. Kos, brandstof, vervoer en wat om daaraan te doen. Japanse Oorlog en die betrekkinge met China, Rusland en Brittanje met betrekking tot dit, opperbevelhebber en wat om te doen met Prima Donna, koperhoed, vyfster McArthur [Truman het MacArthur se naam verkeerd gespel]. Hy is erger as die Cabots en die lodges - hulle het ten minste met mekaar gepraat voordat hulle vir God gesê het wat om te doen. Mc vertel dadelik vir God. Dit is baie jammer dat ons sulke gevulde hemde in sleutelposisies moet hê. Ek sien nie hoekom Roosevelt in die hel Wainwright nie huis toe bestel het nie en McArthur 'n martelaar laat word het, dink hy was bang vir die Sabatoge Press - McCormick - Patterson Axis. Ons sou 'n ware generaal en 'n vegter gehad het as ons Wainwright gehad het en nie 'n toneelakteur en 'n bunco -man soos ons nou het nie.
Sien nie hoe 'n land sulke manne soos Robert E. Lee, John Pershing, Eisenhower, Bradley kan produseer en terselfdertyd Custers, Pattons en McArthurs kan produseer nie.
Ek moet besluit oor die Japannese strategie - sal ons Japan binnedring, of sal ons bombardeer en blokkeer? Dit is my moeilikste besluit tot nog toe. Maar ek sal dit regkry as ek al die feite het.
U sien dus dat ons oor meer praat as 'Kool en konings en verseëling van was en dinge'. Hulle het oor baie dinge gepraat Skoene en verseëling van was en kool en konings.
Vandag in die geskiedenis van die Hooggeregshof: 12 April 1945
4/12/1945: President Harry Truman se inhuldiging. Hy sou vier aanstellings in die hooggeregshof maak: hoofregter Vinson en regters Burton, Clark en Minton.
Redakteur se nota: Ons nooi kommentaar en versoek dat dit burgerlik en on-topic is. Ons neem geen verantwoordelikheid vir kommentaar nie, en is nie verantwoordelik vir die lesers wat dit plaas nie. Kommentaar verteenwoordig nie die sienings van Reason.com of Reason Foundation nie. Ons behou die reg voor om enige kommentaar te eniger tyd te verwyder. Meld misbruik aan.
Die naam van Justice Clark word gespel "Clark. & Rsquo; verskoning wat Johnson gebruik het om Tom Clark van die hof af te kry.
Dit het daartoe gelei dat Thurgood Marshall aangestel is, so in die geval van Clark was LBJ chicanery 'n goeie ding.
Texas het baie kongresleiers opgelewer en (gemeet aan primêre affiliasie, eerder as geboorteplek) drie presidente (LBJ, Bush-41 en Bush-43). Maar Texas was, en bly, jammerlik nie verteenwoordig op die SCOTUS -bank nie - mede -regter Tom Clark, hierbo genoem, is die enigste lid van die Lone Star State.
Josh, u kry 'n C -minus in Con Law, nie net omdat u die datums van belangrike sake herhaaldelik verkeerd het nie, maar vir beoordelaars en#8217 name.
Kyk die video: 12 апреля 1945: наши войска с боями продвигаются к Вене
Jy het die merk getref. In it something is also to me it seems it is good idea. Ek stem saam met jou.