PressReader - Kuier: 2017-07-26 - WAT DIE HART VAN VOL IS
In ’n har­te­lo­se wê­reld kan ons as ou­ers ons kin­ders help deur hul­le te leer dat daar tog ook ’n mooi kant aan die le­we is.
Kuier - 2017-07-26 - Speletjies - Deur R. M. A­rend­se
Sy wurm haar kop­pie die­per on­der my lin­ker­arm in en lê haar sag­te wang styf teen my bors. Ons bles­sing. Ek en sy, vroeg­og­gend hier in my broei­stoel, toe­ge­wik­kel in ons sag­te fleece kom­ber­sie. Voor­heen was dit my tyd, stil­te­tyd, in­tro­spek­sie-tyd, k­wa­li­teit-tyd. Nou is dit ons tyd. En as Pa­goed nie reeds werk toe is nie, is dit ons drie se tyd.
Ons harts­be­ker loop oor. Sy het ons ver­ras, hier­die par­man­ti­ge klein k­lits; nou agt maand­jies oud. Na­dat ek my dog­ter 16 jaar ge­le­de vir aan­ne­ming op­ge­gee het, het baie wa­ter in sterk stro­me vir my see toe ge­loop.
Die aan­ne­ming het al­les uit my ge­put. Die pro­ses voor en daar­na. Die ver­oor­de­ling, die ver­wer­ping, die oor­be­gin . . . die aan­vaar­ding.
Die ver­moe­de van kanker in my baar op die ou­der­dom van 26. Die toet­se en ge­na­dig­lik die fi­na­le ne­ga­tie­we uit­slag. Die mis­kraam.
Die ma­nier waar­op dit ge­beur het, die ag­ter­na, die ver­keerd gaan van so baie din­ge voor din­ge weer reg­ge­kom het. Die le­we. Soos dit maar met ons al­mal ge­beur.
Dan die uit­ein­de­li­ke be­sef dat jy nog steeds, ná al­les, die naam“Vrou”werd is.
Vir 16 jaar, el­ke jaar, het my ma my op my kind se ver­jaar­dag en op Moe­ders­dag ge­bel en ge­luk­ge­wens, moed in­ge­praat.
Nooit, vir 16 jaar lank, het ek ge­voel dat ek dit ver­dien om Moe­ders­dag te vier nie, want ek het haar nie groot­ge­maak nie, ek het net aan haar ge­boor­te ge­skenk. Maak nie saak hoe ont­set­tend lief ek haar het of hoe ek daag­liks na haar ver­lang nie. Ge­luk het my weer ná ja­re na­der ge­hark en saam het ons vo­ren­toe ge­kyk. Maar my arms en moe­der­skoot was leeg. Vir am­per 10 jaar het ons pro­beer, ge­hoop. Ons het pro­beer en la­ter laat gaan, maar tog heim­lik ’n tik­kie hoop bly ver­troe­tel. En juis toe – op 40-ja­ri­ge ou­der­dom, ge­beur sy som­mer net so. Ons het som­mer ge­huil, so groot was hier­die nuus vir ons. Waar jy sou dink dat som­mi­ge vrien­de en fa­mi­lie ge­luk­kig sou wees hier­oor, was daar ne­ga­ti­wi­teit, die on­ge­vraag­de kom­men­taar en die “nay-say­ers”. Selfs die dok­ters met hul“high risk”wat hul­le oor en oor tot sat­wor­dens toe her­haal. Maar ons het die ge­raas be­gin uit­sluit en net vo­ren­toe ge­kyk, ge­fo­kus op dit wat be­lang­rik was. Die He­re het ons har­te ge­ken. Ons hoef ons nie teen­oor men­se te reg­ver­dig en ver­dui­de­lik nie. Soos so­veel an­der, het ek ook al die gat­kant van die le­we goed leer ken . . . juis daar­om waar­deer ek die mooi wat nou in my rig­ting ge­draai word. Sy vroe­tel hier teen my bors en rek haar be­haag­lik uit, net om weer met ’n te­vre­de sug­gie te­rug te sak en ver­der te slaap. Ek sid­der as ek dink dat ons haar een­dag die wye wê­reld moet in­stuur. Hier­die wê­reld wat so wreed en on­ge­naak­baar ge­word het, so son­der om­gee.
’n Wê­reld wat maak dat jy nie­mand meer met jou jong kin­ders wil ver­trou nie, waar jy oë ag­ter jou kop moet hê en ge­dwing word om el­ke woord en ak­sie rond­om jou kind op te weeg en uit te meet.
En ek be­sef dat ek in hier­die dag en era nie ’n hul­pe­lo­se kind met slap hand­jies mag groot­maak nie.
Hoe keer ’n ou­er dat die mor­sig­heid in hier­die le­we nie van sy klap­pe aan jou kind­lief toe­dien nie?
Jy kan nie, maak nie saak hoe ’n goeie ou­er jy is nie. Jy is ook net mens.
Wat ons kan doen, is om die fun­da­men­te­le be­gin­sels ste­wig vas te lê, want aan die ein­de van die dag kan ons nie ons kin­ders se le­we vir hul­le leef nie.
Maar ons kan ’n voor­beeld stel, ons kan be­skik­baar wees om te luis­ter, raad te gee, vas te hou – ’n an­ker te wees.
So­lank ons in ge­dag­te hou dat daar dalk ’n tyd sal kom wan­neer hul­le hul eie keu­ses gaan maak en ons net kan hoop en bid dat hul op­voe­ding ’n rig­lyn vir daar­die be­slui­te gaan wees. Selfs dan moet ons nog kan lei, want ou­er­skap het nie ’n ver­val­da­tum nie – dít het ek by my ma ge­leer.
Leer ons kin­ders dat daar ook ’n mooi kant aan hier­die le­we is so­dat hul­le die on­der­skeid kan tref wan­neer die le­li­ke kant hom­self aan hul wil voor­stel.
Leer hul­le van die He­re.
Ek sid­der as ek dink dat ons haar een­dag die wye wê­reld moet in­stuur. Hier­die wê­reld wat so wreed en on­ge­naak­baar ge­word het, so son­der om­gee.