Dis Oujaarsaand hier teen die einde van die groot oorlog teen Duitsland, en die opskop is oudergewoonte op oom Koos en tannie Rita se plaas Platboom in die distrik Theunissen. Daar is ’n orkes ook, met oom Frans Viljee wat die pensklavier laat huppel-gesels. Eintlik ’n Duitse akkordeon, maar ter wille van die Sap-gaste wat so ’n onlekkerte oor die Duitsers het, het oom Koos die Nat-gaste versoek om maar te hou by die naam pensklavier. Die donkielong is deur oom Klaas Boplaas bespeel, en hy kon die note behoorlik laat huil. Verder het ’n paar jong manne beurte gemaak met die kitaar, banjo en ukelele.
Hier en daar was dit ’n behoorlike blye weersiens, soos oom Kerneels en tannie Rina met hul dogter Sanet wat vir die eerste keer in twee jaar kom oë wys het.
Nee, geen kwade gevoelens nie, net ter wille van Sanet se opvoeding. Want kleintyd het sy gesukkel om ’n “k” te sê en ’n “d” in die plek daarvan ingespan. Oom Koos was dus oom #oos, en haar ouers wou haar nie hieraan blootstel nie. Naderhand het dit al beter gegaan, maar sy het deurmekaar geraak. Soos toe sy ontsteld by haar ma kom aanmeld het ’n buurman wat kom help het om ’n trekker-koppelaar reg te maak, het hom aan sy woordeskat vergryp: “Toe sê oom Jaddie die konderse ding maak hom nou die konder in.”
By die opskop gaan dit jolig. Wanneer die orkes blaaskans vat en self bietjie wil skoffel, word die ghrêmmiefoun ingespan. Eintlik is dit ’n radiogram, maar die radio met sy kortgolf is omtrent net ingespan vir verkiesingsuitslae luister en wanneer die Springbokke speel.
Alles gaan goed tot hulle amper by die huis is. Skielik kraak ’n paar takke hier neffens hulle, en ’n wit gedaante wat ’n ent bokant die grond sweef, kom te voorskyn. Die twee jong manne het nie weggetrek nie – hulle was sommer klaar op volspoed. Maar die wit gedaante hou by.
Die wêreld is al so oorbevolk – kan die koning en ander soos hy wat so aanteel hulle nie net eers laat steriliseer nie? Dan kan hy maar soveel vroue vat as wat sy kultuur toelaat, maar hoef ons nie pa vir sy telge te staan nie.
Haha en die lyntjie om die groottoon in ouma en oupa se tyd. Bedags mooi opgerol en gebêre in die jonkmanskas.
Pieter, dit sal nooitie werkie … kan jy dink as die spulletjie mekaar aan die korthare beetkry om die plek langs die baas te kry vir die aand … my beurt, issie, my beurt !