Almal het een of ander tyd skuldgevoelens ervaar. Trouens, miljoene mense word belas deur skuldgevoelens van alle soorte, veral seksuele skuld. Maar wat is skuld? Wat is veral seksuele skuld? Waar kom dit vandaan? Hoe verskil dit van skaamte? Wat is die effek van skuld op ons? Kan ons ons nooit skuldig maak nie? Moet ons dit selfs probeer doen?
Die woord skuld kom voort uit die Ou-Engelse termyngylt, wat verwys na 'n boete vir 'n misdryf. Vandag beteken skuld die objektiewe toestand van verkeerd gedoen het, om 'n wet te oortree en dus vir 'n boete aanspreeklik te wees. In die subjektiewe sin staan ​​skuld vir die ontstellende gevoel dat hy verkeerd gedoen het, om strafbaar te wees. Dit is die besorgdheid oor die reg of verkeerdheid van die aksie. Hierdie besorgdheid impliseer 'n bekommernis dat 'n mens uitgevind kan word of gevang kan word, en as gevolg daarvan behoorlik getugtig mag word. Hierdie bekommernis kan selfs voorkom sonder dat 'n persoon 'n onregmatige daad gepleeg het; Die blote bedoeling om dit te doen is soms genoeg om skuldgevoelens uit te daag.
Nie seldsaam is ons skuldgevoelens redelik buite verhouding tot hul oorsake en enige gevolge wat daaruit voortspruit. Dit is asof ons 'n ingebore skuldskenker gehad het wat op die geringste provokasie gaan.
Skuld: 'n Normale Emosie
Nie alle skuld is egter onvanpas en ongesond nie. Skuld, soos woede of jaloesie, is 'n normale emosie. Net oordrewe en aanhoudende skuldgevoelens is 'n teken van neurose. Wayne W. Dyer, in sy populêre boek Jou foutiewe gebiede, genoem skuld "die mees nuttelose van alle verkeerde sone gedrag" en "verreweg die grootste vermorsing van emosionele energie."
Psigoterapeute weet dat selfs daardie kliënte wat nie bewus is van enige skuldgevoelens nie, of wat ontken dat hulle gou ontdek word as hulle met hul onbewuste gekonfronteer word, dat hulle eintlik op 'n pandora se skuldgevoelens sit. Skuld is blykbaar 'n universele verskynsel in die menslike familie. Ongeag of ras of kultuur waaraan ons behoort, is ons almal geneig om foute en foute van oordeel te maak wat ons in stryd met bestaande wette, mores of etikette bring en dit kan veroorsaak dat ons tydelike spyt of berou ervaar, miskien gemeng met vrees vir ontdekking en straf.
Soos u binnekort sal sien, het skuld selfs dieper wortels wat in die menslike toestand self kom. Eerstens is dit egter nodig om na die gevoel van skaamte, die tweede struikelblok na seksuele en emosionele heelheid te kyk.
Skande: Die gevoel van onwaardig wees
Skuld is nou verbind met skaamte, maar moet daarvan onderskei word. Skuld is die pynlike gevoel wat voortspruit uit ons bewustheid dat ons iets sleg of onwaardig gedoen het. Skande, aan die ander kant, is die pynlike gevoel dat ons sleg of onwaardig is. Die uitdrukking "Ek kan van skaamte sterf" beskryf hierdie gevoel van selfveroordeling goed. Die onderskeid tussen om iets onwaardig te doen en onwaardig te wees, het in die onlangse literatuur oor verslawing en herstel 'n belangrike rol gespeel. In hul waardevolle boek Laat gaan van skaamte, Ronald en Patricia Potter-Efron bied hierdie verduidelikende waarnemings aan:
Daar is belangrike verskille tussen skaamte en skuld. Eerstens, skaamte het betrekking op 'n persoon se versuim om te wees, terwyl skuld dui op 'n versuim om te doen. Skande mense glo iets is basies verkeerd met hulle as mense, terwyl die skuldige mense glo dat hulle iets verkeerd gedoen het wat reggestel moet word ...
'N Tweede groot verskil is dat die beskaamde mense gewoonlik deur hul tekortkominge gepla word, terwyl skuldige mense hul oortredings opmerk ...
Die derde verskil tussen skaamte en skuld is dat die skaamte vrees verlate gaan, terwyl die skuldige vrees straf. Die rede waarom die skande persoon vrees verlating is, is dat hy glo dat hy te fout is om deur ander gewild of gewaardeer te word.
Skande kan moeiliker wees om te genees as skuld, want dit gaan oor die persoon eerder as spesifieke aksies. Die skaamte genees genees deur haar selfkonsep te verander sodat sy nuwe selfrespek en trots kry.
Dit is maklik om te sien hoe skaamte op skuldgevoelens kan volg of hoe dit skuld kan gee. Die twee emosies kan soos 'n draaideur wees wat die persoon in 'n ewige draai vasvat.
Seksuele Skuld En Skande
Die ervaring van skuld en skaamte word veral uitgespreek, indien nie alomteenwoordig nie, op die gebied van seksualiteit. Nie 'n paar manne en vroue voel skuldig aan seks self nie; hulle dink seks is vuil of onmenslik. Hulle vermy liefde, of as hulle seks het, is dit in die vorm van 'n haastige ontmoeting in die donker terwyl hulle pajamas en nagga dra. Sulke mense praat nooit oor seks of hul lyding nie. Hul seksuele paranoia en frustrasie spoel oor in hul huweliks- en gesinslewe, sowel as in al hul ander verhoudings en aktiwiteite. Hierdie seks-negatiewe ingesteldheid is veral prominent in godsdienstige fundamentalistiese kringe.
Die seksuele rewolusie, ondanks die feit dat ons, soos Westerlinge, nog steeds die terugslag van eeue van seksuele onderdrukking onder die Christelike Kerk ondervind. Alex Comfort, 'n dokter wat een van die beweegreders van die seksuele revolusie was, het gesê:
Wat die Christendom ook al bygedra het tot die groei van ons kultuur op ander gebiede, blyk dit ondenkbaar dat die invloed van seksuele morele en praktyk minder gesond is as dié van ander wêreldgodsdienste.
Comfort het ook opgemerk dat die feit dat seks in 'n 'probleem' geskep is die groot negatiewe prestasie van die Christendom is. ' Ons moet nie anti-Christelike wees om met hierdie stelling te stem nie. Sommige van die beste voorstanders vir die Christendom het die oormatige geslags negatiewe houdings van die Christelike erfenis bestraf.
Die ontkenning van die liggaam
Wanneer ons die Christelike siening van seks nader ondersoek, vind ons onderaan 'n koppige ontkenning of afbreking van die liggaamlike bestaan. Die liggaam - of die vlees - word beskou as die vyand van die gees. Kenneth Leech, 'n Anglikaanse priester, het hierdie passievolle kritiek:
Dit is deur die vlees dat verlossing kom. En tog soveel in Christelike spiritualiteit en die Christelike lewe is vlees-ontkenning, vleesveragtelik, vlees-devaluasie. Dit is hoofgesentreerde, nadenkende, lewenslustige, sonder passie. . . .
Volgens die klassieke Christelike model is die liggaam onrein en is dus ongesteld vir godsdienstige of geestelike lewe. Hierdie siening van verpersoonliking het grootskaalse trauma onder Christene veroorsaak, en dit gaan voort om dit te doen. Ons is veronderstel om skuldig te voel en skaam te wees oor ons liggaam. Ons is bedoel om veral skuldig te voel en skaam te wees oor ons seksuele organe en hul funksies. En baie mense, alhoewel hulle bewustelik puritanisme kan verwerp, het onbewustelik hierdie negatiewe boodskap aanvaar wat oor die eeue van Platonisme, Gnostisisme, Christendom en ons uiteindelik kom uit die dualistiese filosofie van Descartes waarop ons hele wetenskaplike gebou gebou is. .
As historikus en sosiale kritikus het Morris Berman in sy asemrowende studie aangevoer Kom na ons sintuie, ons in die Weste het ons liggame verloor. Ons is grootliks uit voeling met ware somatiese realiteit. Daar is 'n skrikwekkende sameswering van stilte oor liggaamlike prosesse, insluitende die dood. Omdat ons uit die liggaam is, soek ons ​​onsself deur substitute te gebruik - sekondêre bevrediging - soos sukses, reputasie, loopbaan, selfbeeld en geld, asook toeskouersport, nasionalisme en oorlog. .
Maar hierdie plaasvervangers bied geen uiteindelike vervulling nie, en dus, soos Berman aantekeninge gee, "toon ons nederlaag in ons liggame: ons prop ons ook, so te sê, of in 'n houding van ineenstorting. Alhoewel ons ons eie somatiese realiteit ignoreer, is ons paradoksaal besig met die liggaam en hoe dit lyk. Ons probeer dit verbeter deur make-up, fyn klere, haarkappe, plastiese chirurgie, deodorante, gesondheidsvoedsel, vitamiene en draf.
Ons vrees vir die liggaam word uitgedruk in ons onverskilligheid vir die natuur in die algemeen, wat ons geneig is om te ontgin en te gebruik as 'n stortingsgrond vir die wegdoen van ons verbruikersbeskawing. Soos die feministiese beweging duidelik gemaak het, is dieselfde vervreemding van die liggaam ook duidelik in ons verontagsaming van die vroulike geslag, wat die natuur en beliggaming simboliseer. Die korrelasie liggaam: natuur: vrou: seksualiteit is 'n baie belangrike kontemporêre insig. Tensy ons dit ten volle bewus raak en sy baie implikasies, kan ons nie ons postmoderne wêreld en die uitdaging voor ons verstaan ​​nie, beide op persoonlike en gemeenskapsvlak.
Skuld, Skande, En Ecstasy
"Skaam eet die siel," skryf sosiale teoretikus Victor J.Seidler. Skuld slaan ook op ons wese weg. Beide skuld en skaamte teenmand ons inheemse kreatiwiteit en uitbundigheid van die lewe. Mense wat chronies skuldig is, is geneig om "swart gate" te loop. Hul uitkyk op die lewe is donker. Hulle is klaers, blamers en mislukkings. Hulle absorbeer die energie van ander, maar misluk om te projekteer en hul eie te deel. Hulle is swak toegerus vir die strengheid van 'n lewe wat toegewy is aan persoonlike groei, wat 'n groot mate van selfvertroue, wilskrag, moed en veral die voorneme om te verander en groei vereis.
Psigoanalise het ons 'n taamlike, maar wesenlike korrekte visie van ons Westerse beskawing gegee as 'n reuse-sjabloon wat miljoene skuldige en skaamte bewustes veroorsaak. Soos Sigmund Freud in sy klassieke werk beskawing en sy ontevredenheid voorgestel het, samel die beskawing ons ongemaklik en anti-ekstaties. Volgens Freud word ons individueel gemotiveer deur die behoefte aan geluk, die plesierbeginsel, terwyl die beskawing voortdurend poog om daardie behoefte aan te spreek langs aanvaarbare kanale. Sodoende val ons sekuriteit oor selfuitdrukking en vryheid. Freud het gespeculeer dat miskien is die hele mensdom neuroties op hierdie punt.
As gevolg van ons ambivalente houding teenoor beliggaming, is ons geneig om ons aangebore dryfkrag vir geluk om te sit in wat ons die pretbeginsel kan aanpas. Om seker te wees, pret is so ver van geluk omdat voyeurisme uit werklike seksuele intimiteit kom. Soos psigoanalis Alexander Lowen opgemerk het:
Vir die toevallige waarnemer lyk dit asof Amerika 'n plesier land is. Sy mense lyk voornemens om 'n goeie tyd te hê. Hulle spandeer baie van hul vrye tyd en geld in die strewe na plesier ....
Die vraag ontstaan ​​natuurlik: Het Amerikaners regtig hul lewe geniet? Mees ernstige waarnemers van die huidige toneel glo dat die antwoord nee is. Hulle voel dat die obsessie met pret 'n afwesigheid van plesier [of geluk] verval.
In sy "passievolle etnografie" getiteld Culture Against Man het antropoloog Jules Henry die punt gemaak dat pret 'n manier is om lewendig te bly in 'n kultuur wat vervelig is. Met kommentaar op sy mede-Amerikaners het Henry opgemerk:
Pret, in sy nogal unieke Amerikaanse vorm, is 'n grimmige oplossing. Wanneer die vreemdeling sien hoe grimmig ons van ons pret lyk, is hy reg; Ons is so vasbeslote oor die strewe na pret as 'n woestynwandelende reisiger gaan oor die soeke na water en om dieselfde redes.
Henry was verkeerd om te aanvaar dat hierdie grimmige strewe na pret uniek is. Pleksoekers is ook 'n integrale deel van ander na-industriële samelewings. Hy was ook verkeerd om te suggereer dat pret 'n "clowning saboteur" is wat die stelsel wat pret was, bedoel was om te onderhou. " Inteendeel, pret ondersteun die status quo. Dit is bloot 'n veiligheidsklep vir die opgeknapte frustrasies van diegene wat in 'n mededingende gemeenskap soos ons s'n woon.
Ons kan die gewone lewe beskou as die gewoonte om onder ons menslike potensiaal te leef, onder ons vermoë om ware geluk, selfs ekstase, te beleef. Sielkundige Robert A. Johnson het hierdie relevante opmerkings gemaak in sy besonderste werk. Ecstasy:
Dit is 'n groot tragedie van die hedendaagse Westerse samelewing dat ons feitlik die vermoë verloor het om die transformerende krag van ekstase en vreugde te ervaar. Hierdie verlies raak elke aspek van ons lewens. Ons soek oral ekstase, en vir 'n oomblik mag ons dink ons ​​het dit gevind. Maar op 'n baie diep vlak bly ons onvoltooid.
Ons bly onvoltooid omdat ons in die geheel nie meer die aard van geluk betree nie. Ons verwar dit met plesier van plesier of meer presies, met plesier, het meganies aangekom, of dit deur genitale wrywing is, en inname van alkohol, of TV voyeurisme.
Vermyding van saligheid
Een vorm waarin ons ons persoonlike en gemeenskaplike "siekte" uitdruk en voortduur, is deur ons gesplete genitale sensasies, veral orgasme. Deur orgasme probeer ons die eentonigheid van ons lewe onderdruk, terwyl terselfdertyd senuweestres verminder word.
Werklike seksuele verslawing, soos nikotien, alkohol of dwelmverslawing, is bloot 'n meer oordrewe en dus meer opvallende weergawe van dieselfde basiese ingesteldheid om te vestig op kortstondige opwinding van die senuweestelsel eerder as 'n indringende transmutasie van onsself wat ons in staat stel om die groter werklikheid en vul ons liggaamsgees met die geluk "wat alle verstand verbygaan." Die verslaafde, het die kulturele filosoof Jean Gebser waargeneem, "probeer om sy eie natuur te glo met elemente wat vreemd daaraan is."
Seksuele verslawing kom in baie vorme en voordele, wat deur die psigoterapeut Anne Wilson-Schaef in haar boek aangebied is. Ontsnap uit intimiteit. Aan die een kant van die spektrum van verslawende gedrag soos beskryf deur Wilson-Schaef is "Molly," wat beskryf word as 'n seksuele anorexiese. Sy was die tipiese "prudish tease", wat daarvan gehou het om oor sexy te kom en gedurig oor seks gedink het, maar was bang vir seks en mans. Sy moes eers haar medeafhanklikheid aanvaar voordat sy haar eie seksuele verslawing kon herken.
Vervolgens het Wilson-Schaef die saak van Julian voorgestel, waarvan die verslawing aan seksuele fantasieë gedreig het om sy huwelik en familie te vernietig. Dan is daar 'Leslie', 'n onversadigde masturbator wat groter en groter risiko's met haar geheime gewoonte het totdat sy in 'n sosiaal of fisiek riskante situasie vir die volgende orgasme begin leef het. Aan die ander kant van die gedragspektrum is seksuele geweld - van verkragting tot bloedskande na kind wat tot sadomasochisme molester.
Seksuele verslawing is 'n spesiale manier om geluk, of ekstase, te vermy. Dit vervang plaaslike plesier of onmiddellike opwinding vir blywende geluk.
Die soeke na transendensie
Beskawing het nog altyd probeer om ons instinktuele lewe te inhibeer en te reguleer. Dit het seks en aggressie omring met 'n groot verskeidenheid beperkings en ernstige verbods, taboes genoem. Gevolglik is die beskawing 'n broeiplek vir deurdringende skuldgevoelens. Freud verdien krediet om ons bewus te maak van ons deurskynende skuldgevoelens en om sommige van die meganika agter hulle bloot te stel.
Met die agtergrond van die afgelope vyf of meer dekades moet ons egter erken dat Freud se model van die mens ongelukkig tekort was. Dit het nog te veel verskuldig aan die materialistiese ideologie van die negentiende eeu, wat die liggaamshouding as 'n masjien geïnterpreteer het. 'N Meer indringende siening word vandag deur transpersoonlike sielkunde beoefen. Hierdie jong dissipline beweer dat onder ons jag vir pret of vlot genot daar lê 'n diep begeerte begrawe om ons ekstatiese potensiaal te besef. Maar om ekstase te besef, beteken ordinansie. Trouens, dit beteken om alle ervarings wat deur ruimtetyd gekondisioneer word, oor te steek - dus transpersoonlik, wat beteken "buite die persoonlike" of buite die gewone beperkte sin van identiteit.
Dit bring ons 'n oorweging van die diepgaande tema van wat die godsdienstige tradisies die gees of die geestelike dimensie van die bestaan ​​noem. Die gees verwys na die aspek van die menslike lewe wat deelneem aan die groter werklikheid wat God, Godin, die Goddelike, Absolute, Tao, Shunya, Brahman of Atman genoem het.
Die Chinese woord tao beteken "manier" en staan ​​vir die uiteindelike ding of proses, wat alle sigbare en onsigbare prosesse of realiteite insluit, maar is nie beperk tot hulle nie. Die Boeddhistiese Sanskriet term ShunyaBrahman kom van die wortelbrih, wat beteken "om te groei, uit te brei." Dit is die oneindige groot en alles omvattende - die transendentale grond van die heelal. Die Sanskriet term atman beteken "self" en dui die uiteindelike onderwerp, of transendentale self, diep binne die menslike persoonlikheid, wat oneindig en tydloos is, verborge. beteken "leegte" en verwys na die uiteindelike werklikheid in soverre dit sonder alle eienskappe is en dus uiteindelik onbegryplik is vir die eindige menslike verstand. Die Sanskritwoord
Die goddelike of uiteindelike werklikheid is inherent heilig. Dit wil sê, dit word afgesonder van die konvensionele menslike lewe en ons gewone vermoedens oor die bestaan, en dit vervul ons met ontsag. Die goddelike is alreeds beoog as die Skepper van die wêreld (soos in Judaïsme, Christendom en Islam) of as die grondslag of essensie van die heelal (soos in Taoïsme, Hindoeïsme en sommige Boeddhistiese skole).
Ons is bang vir die heilige net soos ons bang is vir diepe plesier of geluk, omdat hulle almal bedreig is om ons bekende identiteit, wat die ego-persoonlikheid is, te ondermyn, ons gevoel van 'n bepaalde, beperkte liggaamshouding.
Die ego, 'n mens kan sê, is die primêre Atman-plaasvervanger. Dit is verantwoordelik vir alle daaropvolgende plaasvervangers, wat dan in verhouding tot hierdie kunsmatige sentrum van subjektiwiteit ervaar word. Die ego is met ander woorde verantwoordelik vir ons besondere ervaring van die werklikheid: ons ervaar die werklikheid as ekstern vir onsself; ons verwerp lewe as 'n afsonderlike gebeurtenis. Ons beswaar maak ons ​​eie liggaam en skei dit dus van die persoon wat ons beskou as ons.
Namate ons groei, word ons dringend verfynder en word ons onsself verteer van ons naweke van hierdie of daardie Atman-plaasvervanger, totdat die geestelike impuls hom in sy suiwerheid voorstel en die Atman-projek ten volle in sy eie kom. Dit is eers dan dat ons begin met die waarde van ekstase self-transendensie, of geestelike verligting, bo alle oombliklike bevrediging. Dit is eers dan dat ons ten volle besef dat ons die liggaam is en dat die liggaam nie vir ons onsself of afsonderlik van die res van die wêreld is nie. Ecstasy is die besef van die noodsaaklike onderlinge verbintenis van alle bestaan.
Van seksuele malaise tot die verlies van die heilige
Uiteindelik blyk dit dat ons seksuele malaise 'n geestelike probleem is. Ons ervaar onsself in stryd met die heelal in die algemeen, vervreem van wat teoloë die grond van wese genoem het. Op baie maniere het ons die heilige gesig verloor. Ons lewens word gekenmerk deur 'n ongelukkige kloof tussen die heilige en die profane.
Daar is egter 'n groeiende bewustheid in ons Westerse beskawing dat ons ons psyche en ons sieklike samelewing moet genees, ons moet hierdie veelvoudige oortreding herstel. In die besonder moet ons weer met die heilige verbind.
Gelukkig bewys die heilige 'n deurlopende krag in die heelal wat nie maklik geïgnoreer kan word nie. Skielik - soms op die vreemdste tye - is daar 'n oombliklike deurbraak wanneer die geestelike of heilige dimensie van die bestaan ​​ons bekend maak. Ons kan na 'n Beethoven-sonata luister, ons tuin versorg, in die woestyn stap, of liefdevol maak. In daardie oomblik word ons genees in die kern van ons wese. Daar is vreugde, geluk, saligheid, ekstase.
Inner Traditions Intl. © 1992,2003.
Serkende seksualiteit: die erotiese gees in die wêreld se groot godsdienste
Hierdie boek ondersoek die geskiedenis van seksualiteit as 'n sakramentele handeling. Ten spyte van die onlangse seksuele liberalisering van ons kultuur, bly seksuele intimiteit dikwels onbevredigend. Georg Feuerstein gee opdrag dat die vervulling waarna ons in ons sekslewe verlang, eers bereik kan word sodra ons die geestelike dieptes van ons erotiese aard ondersoek het.
GEORG FEUERSTEIN, Ph.D. (27 Mei 1947 - 25 Augustus 2012) was die skrywer van meer as dertig boeke , insluitend The Yoga Tradition, The Philosophy of Classical Yoga, Holy Madness, Tantra: The Path of Ecstasy, and Lucid Waking. Hy was die stigter-president van die Yoga Research and Education Centre. Om meer van sy geskrifte te lees, besoek: https://georgfeuerstein.blogspot.com/
Video / aanbieding met Georg Feuerstein: Origins of Yoga
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Skuld, skaamte en ekstase: wat is die verskil tussen skuld en skaamte?