Almal in die wêreld wil gelukkig wees. Die begeerte na geluk is die universele wens van die mensdom. Hieroor sal almal saamstem. Tog ly almal en sterf. Die basiese feit en die basiese tragedie van die lewe is dat elke mens verlang na vrede en geluk, maar almal word gespeel deur die spook van lyding, ongelukkigheid en die dood.
Hierdie feit van die lewe stem ooreen met die twee basiese motiverings van die lewe, wat die begeerte vir geluk en die begeerte is om lyding en dood te vermy. Dit is die standaarde waardeur ons ons dae en ons lewens meet. Die wêreld is reg met ons as ons vandag gelukkig is en optimisties voel oor die moontlikhede van toekomstige geluk. Die wêreld is donker as ons vandag ongelukkig is of die hoop verloor het om môre gelukkig te wees. Ons hou van, goedkeur en verdedig wat ons dink ons ​​geluk sal bring, en ons hou nie van, veroordeel en aanval wat ons dink sal ons ongelukkigheid, lyding of dood bring nie.
Alhoewel ons almal blywende geluk wil hê, word dit nie maklik gevind nie. Alhoewel ons almal lyding en dood vrees, word hulle nie maklik vermy nie. Die geheime van geluk word dus gretig gesoek en hoogs waardeer. Ons soeke na kennis word gedryf deur die begeerte na geluk. Ons soek na kennis nie uit 'n waarde-neutrale nuuskierigheid nie, maar omdat ons glo dit sal ons help om beheer oor ons lewens te kry en daardeur geluk te vind. Ons is nie geïnteresseerd in wetenskaplike kennis nie, hoofsaaklik omdat dit ons 'n ware beeld van die heelal gee, maar omdat dit ons die praktiese manier gee om ons begeertes te vervul. As die wetenskap ons 'n ware prentjie van die wêreld gegee het, maar magie ons die middele gegee het om geluk te behaal, sou mense in magie, nie in die wetenskap, glo nie.
Die soeke na geluk deur godsdiens?
Histories het mense na godsdiens gekyk vir die geheime van geluk. Daar is baie maniere om die soeke na geluk deur godsdiens te sien. Een manier is om na die twee tradisionele godsdienstige paaie te kyk: die eksoteriese en die esoteriese. Die eksoteriese pad berus hoofsaaklik op 'n superieure eksterne agentskap - 'n god of 'n goddelike verteenwoordiger. Mense wat op God staatmaak vir geluk, is geneig om te glo dat die geheim God is om God te behou deur die goddelike voorgeskrewe voorskrifte te volg. Intrinsieke tot hierdie siening is 'n beginsel van goddelike geregtigheid waarvolgens God die deugdige met geluk beloon en die sondaar straf met lyding en dood. Dit impliseer dat die geheim van geluk deugd is. soos Mohandas Gandhi het geskryf, "Die essensie van godsdiens is moraliteit."
Die idee dat die deug n voorwaarde van geluk is, is 'n basiese onderrig van elke godsdiens ter wêreld, hoewel elkeen die deugde anders kan definieer. Vir een godsdiens deugd kan die vermyding van die dood wees. Vir die ander kan dit die dood in moedige stryd wees. In elke geval volg die gelowige die etiese voorskrifte van sy of haar godsdiens. Die verhouding tussen deug en geluk is egter nie altyd voor die hand liggend of bewus nie. Dit is gedeeltelik verborge. Baie andersins lyk godsdienstige mense onbewus daarvan of verminder die belangrikheid daarvan, en dit kan hoekom hulle so dikwels gevang word in dade van korrupsie en skynheiligheid. Die verhouding tussen deug en geluk is grotendeels vergete of diep onderdruk in die moderne samelewing. Onlangs word die insig herontdek en herleef in seminare en onder godsdienstige fundamentaliste.
Terwyl eksoteriese gelowiges soek na geluk deur geloof en deugdige gehoorsaamheid aan godsdienstige wette, soek ander na die sleutels tot geluk deur esoteriese kennis. Elke godsdiens het 'n esoteriese tradisie. In die Weste, onder die invloed van wetenskap, tegnologie en sekularisme, het die aantrekkingskrag van tradisionele eksoteriese godsdienste afgeneem en die esoteriese het glansryke en gewild geword. Baie Westerse Jode en Christene het ontnugter, ontevrede of oninteressant geword in die godsdiens van hul geboorte en kyk eerder na esoteriese tradisies van die Ooste vir die geheime van geluk. Tot onlangs was hierdie tradisies ontoeganklik vir Westerlinge. Vandag is baie Oosterse godsdienste beskikbaar vir Westerse soekers, veral Boeddhisme. Baie mense lees Boeddhistiese literatuur, besoek kloosters, en studeer met geestelike onderwysers, soek na die tesourie van geheime na innerlike vrede en geluk. As hulle onbekend is met Boeddhisme, kan dit misterieus en eksoties lyk, en hierdie eksotisme kan maklik as esoteries misverstaan ​​word.
Daar is ironie in hierdie situasie waarvan dit nodig is om bewus te wees, veral vir die beginner. Baie soekers van esoteriese geestelike kennis glo verkeerdelik dat die bron van hierdie geheime kennis buite hulself is. Hulle glo dit is te vinde in die woorde, boeke en leringe wat besit word en nou bewaak word deur 'n elite-priesterdom om insiders te ken. Of hulle beskou dit as 'n liggaam van sterk kennis wat ontoeganklik of te moeilik is vir gewone sterflinge om te verstaan. Hulle is dan geneig om die woord, die tekste, die onderwysers, en die beelde van God te aanbid, om dit vir verlossing te soek, net soos die eksoteriese gelowige dit doen.
Geheimhouding: Die kennis wat ons verberg, is vanself
Die ironie is dat vanuit die Boeddhistiese oogpunt, esoteriese of geheime kennis nie in 'n buite-krag of agentskap gevind word nie. Inteendeel. Boeddha het geen geheime gehad nie. Hy het geleer dat "geheimhouding die kenmerk van valse leer is." Uit die Boeddhistiese oogpunt beteken esoteriese wysheid "self-geheim." Dit bestaan ​​uit kennis wat ons van onsself verberg. Niemand hou geheime van ons af nie. Ook is esoteriese wysheid nie te kompleks vir ons om te verstaan ​​nie. Esoteriese wysheid bestaan ​​uit waarhede oor onsself en die aard van die werklikheid wat ons van onsself verberg. Ons verberg ook die feit dat ons dit van onsself wegsteek en sodoende hulle omskep in "geheime".
Die kern van die esoteriese kennis wat ons soek, bestaan ​​uit geheime wat ons van onsself verberg. Ons verberg hulle, want hulle is nie wat ons wil hê hulle moet wees nie. Die wêreld is nie wat ons wil hê dit moet wees nie. Die lewe is nie wat ons wil hê dit moet wees nie. Ander is nie wat ons wil hê hulle moet wees nie. Ons is nie wat ons wil hê ons moet wees nie. Ons steek weg van hierdie waarhede omdat hulle ons verag en verskrik. Die terreur van die werklikheid word uitgedruk in die Ou-Testamentiese verhaal van God weier om sy gesig aan Moses te wys, want dit sal hom kwaad maak. (Exodus 33: 20) Hierdie storie is 'n metafoor vir die feit dat dit eintlik werklikheid is wat ons kwaad dryf. Ons kan dit nie in die gesig staar nie en ons sukkel om dit uit gedagte te stel, dit te onderdruk en te vergeet. Maar die werklikheid is kragtiger as wat ons is. Dit bars en lek deur ons verdediging en keer terug om ons te spook in ons nagmerries, ons neurose en ons daaglikse bekommernisse.
Na die val het Adam en Eva vir hul skaamte beskaamd geraak en hul geslagsdele met vyeblare bedek. Dit is 'n metafoor vir een manier wat ons vir onsself verberg. Ons bedek ons ​​liggame sodat ons nie sal sien dat ons sterflike diere is nie. Ons verberg onsself van onsself omdat ons nie ons foute, foute, swakhede en oortollige wil sien nie. Dit sal ons kwesbaar en angstig maak. Ons sal nie ons leuens bely nie. Ons skaam ons om onsself te erken dat sommige van die dinge wat ons wil hê, verbied word, onwettig, oneties of vet. Ons word geleer om van ander in ag te neem en daarom skaam ons ons selfsugtigheid. Ons wil ons onverbiddelike, selfsugtige veeleisendheid nie erken nie. Op verskillende tye wil ons meer kos, meer seks, meer genot van alle soorte, meer geld, meer toerusting, meer sekuriteit, meer krag. Ons wil almal hê dat dinge moet wees soos ons wil hê hulle moet wees - vir ewig.
Bang om ons vrese uit te druk
Ons is ewe bang om ons vrese in die gesig te staar. Ons kan vir ander voorkom as selfversekerd, maar ons is tog almal vatbaar vir, en bang vir, mislukking, nederlaag, vernedering, verlies, pyn en dood. Dit is dikwels moeilik vir ons om ons vrees vir die dood duidelik te sien en dus ons vrese van die lewe. Ons wil nie swak of neuries voorkom nie. Ons wil nie ons kwesbaarheid of ons verwarring erken nie.
Uit die Boeddhistiese oogpunt is die onwilligheid of versuim om die feite van die lewe te sien soos hulle is, om onsself soos ons is te sien en onsself in ooreenstemming met hierdie realiteite te voer, die hoofoorsaak van ons self-toegediende lyding en, daarom, die grootste struikelblok vir ons geluk. Hierdie toestand van ontkenning, of gebrek aan realisering van die feite van die bestaan, staan ​​bekend as avidya in Sanskrit - letterlik, die versuim om te sien of te ken "- vertaal as" onkunde ". Een van die groot bydraes van Gautama Boeddha was die besef dat onkunde die primêre oorsaak is van die lyding wat ons op onsself en ander plaas.
As onkunde die onderliggende oorsaak van ons self-toegediende lyding is, volg dit dat kennis, of wysheid, die middel is. Die sleutels tot die koninkryk van geluk lê in wysheid. Hieroor sal die meeste redelike mense dit eens wees. Dieselfde insig kan anders gestel word: Wat wysheid wys, is dat dit ons help om 'n groter mate van geluk te vind en om die las van lyding wat ons op onsself en ander op te lê, te verminder.
Wysheid is meer as intellektuele begrip
Wysheid beteken egter nie net intellektuele begrip nie. Intellektuele begrip alleen is nie voldoende om die duisternis van avidya te verlig nie. 'N Blote intellektuele begrip van die bestaan ​​van die bestaan ​​sal nie ons gewone negatiewe denkpatrone, spraak en aksie verander nie. Die rede hiervoor is dat die intellek die ego dien, en die ego is 'n bedrieër wat voortdurend die slagoffer is van sy eie bedrieër.
Ego beteken letterlik "I." Ego verwys na "ek," "ek," "myself." Psigoanaliste, wat eerste die woord gebruik het om na self te verwys, tipies gedefinieerde ego as die sielkundige uitvoerende hoof. Die uitvoerende funksie van die ego is om te bemiddel en gematig te wees tussen die ID se begeertes vir plesier en dringend op aggressie en die super-ego se inhibisies en verbod. Dus, die ego is die produk van, en sou versoener wees van, 'n skeuring in die innerlike wese van die menslike organisme. Hierdie verdeling word geskep deur komplekse faktore wat inherent is aan die menslike natuur, veral die ontwikkeling van morele bewussyn. Die funksie daarvan is om goeie begeertes en vrese te onderskei van diegene wat pyn en lyding veroorsaak, en om die goeie oor die kwaad te kies. Die ego stel hierdie innerlike konflik voor as die bemiddelaar tussen ons verbode - onwettige, onsedelike of selfsugtige begeertes - en die verbods, inhibisies en afkeer om hulle na te streef en te bevredig.
In so 'n dilemma is dit 'n moeilike taak om hierdie mededingende psigiese kragte grasieus te balanseer. Die meeste van ons kan dit nie goed doen nie. Dit verg 'n mate van volwassenheid wat die meeste van ons nie kan bereik nie. Die meeste mense is geneig om in een of ander rigting uit balans te wees: om gelukkig te wees deur die desperate, kompulsiewe, onmiddellike bevrediging van ons begeertes, of om verloëning, ontkenning en onderdrukking van begeerte en plesier asof dit die begeertes van die duiwel.
Sien deur die laster van die ego
Die ego is 'n bedrieër in die sin dat dit as die diskursiewe denker en spreker in die naam van die persoon ook die lokus van die leuens is wat ons vir ons sê. Ego kan rasionaliseer en regverdig beide selfsugtige begeertes en selfverloëning. Ons is almal slim genoeg om selfsugtig te wees en dit te ontken of dit te verberg, of dit as liefde of vrygewigheid te vermom. Ons kan ons gevoelens van vrees onderdruk en isoleer terwyl ons die gepaardgaande inhibisies as omsigtigheid of versigtigheid regverdig. Mense sê dikwels dat die lewe moeilik is. True, maar nie omdat die lewe ons probeer om te mislei nie. Niemand, of niks, probeer om ons te mislei. Ons mislei ons.
Ons kan nie wysheid bereik sonder om deur die dwaling van die ego te sien wat die waarhede ontken wat dit nie wil sien nie. Dit vereis om ons gewone denkpatrone en aksie te verander. Hierdie gewoontepatrone, wat onbewustelik ontwikkel is, uit die onkunde van suiwer selfsugtigheid, om so te sê, skep die reboundende karmiese rimpels wat ons lyding veroorsaak. Om werklik wys te wees, moet ons begrip van die feite van die bestaan ​​dring tot die "hart wat ten volle besef."
Dit beteken dat ons, in teenstelling met die begrip van die waarheid oor onsself en die feite van die bestaan, moet besef dat ons 'n persoonlike transformasie moet ondergaan. Die tyd wat dit vereis vir enige spesifieke persoon om dit te doen, wissel baie. Sommige mense word getransformeer deur een radikale ervaring. Vir ander kan die proses 'n leeftyd neem of, soos sommige Boeddhiste graag wil sê, leeftye.
Die prys van avidya, of onkunde, is hoog. Die prys is pyn en lyding, afhangende van die graad van onkunde. Die gewone ontkenning en onderdrukking van die feite van die bestaan ​​lei tot die lyding van negatiewe emosies soos angs, stres, woede, depressie, skuld, skaamte en so meer. Hierdie negatiewe emosies motiveer op sy beurt negatiewe aksies wat negatiewe situasies veroorsaak, wat meer negatiewe gedagtes en emosies stimuleer. Ontkenning skep hierdie negatiwiteite omdat dit ons nodig het om onseker te maak om werklikhede te ontduik wat ons nie kan ontsnap nie. Onafwendbaar en voortdurend breek die feite deur ons verdediging en dwing hulle werklikheid op ons.
Dus, om die "geheime" waarhede wat die oes van innerlike vrede en ewigdoms oplewer, te bewerkstellig, vereis 'n reis binne. Dit beteken 'n reis na ons eie gedagtes om ons negatiewe denke, negatiewe emosies en negatiewe aksies te verstaan ​​en te transformeer. Dit vereis op sy beurt 'n ondersoek na die aard van verstand en verskynsels. Hierdie innerlike soeke is die essensie van die geestelike reis. Ek het eenkeer gevra om Khenpo Karthar Rinpoche, abbot van die Karma Triyana Dharmachakra-klooster in Woodstock, New York, om "geestelik" te definieer. Sy antwoord was: "Enigiets wat met gedagtes te doen het."
Die Geestelike Reis vereis Moed
Soos elke sending in die onbekende, vereis die geestelike reis moed. Ons moet dapper genoeg wees om te kyk na wat ons nie wil sien nie. Ons moet die moed hê om te erken wat ons wil en wat ons vrees. Die geestelike reis vereis eerlikheid, 'n eerlikheid wat genoeg van die begeerte kan losmaak en vrees om waarneembare feite en redelike analise te erken. Dit vereis ook verantwoordelikheid vir ons gedagtes, gevoelens, en veral ons optrede. Verantwoordelikheid is "respons-ability" - die vermoë om toepaslik te reageer op wat ons sien en ervaar. Ons reaksies op ons persepsies van die wêreld - ons "respons-vermoë" - vorm dus die toestande van ons eie lyding en geluk.
Die geestelike reis behels die transformasie van ons gewone toestand van ontkenning, onderdrukking, verdedigingsvermoë, wapenrusting, selfvermindering, spanning, angs en negatiwiteit in 'n toestand van moedige openheid, eerlike bewustheid, onskuldige spontaniteit, vertroue in kwesbaarheid en vreugdevolle ewewig. Dit vereis dat dit aanvaar word en ontspan soos dit is, eerder as om dit angstig te verwerp en te veg omdat dit nie is wat ons wil hê nie. Maklik om te sê, moeilik om te doen.
Baie mense is onwillig om vordering te maak op die geestelike reis omdat hulle nie hul begeertes of vrese in die gesig staar nie. Dit is verstaanbaar. Nietemin, as ons kon sien hoe ons veeleisende begeertes en blinde vrese, veral ons vrees vir vrees, dikwels die bron van ons lyding is, mag ons nie breek en reflekteer nie? Dit is die ironiese aard van geestelike besef. Soos ons geestelik vorder, begin ons om te sien hoe ons self die primêre en uiteindelike oorsaak van ons eie smarte is. Ongelukkig is dit goeie nuus! Dit beteken dat ons ook die oorsaak van ons verligting, ons vrylating en ons geluk kan wees.
Ons ontkenning van die feite van die bestaan ​​skep die esoteriese kennis wat ons so gretig soek. In ons onkunde voel ons dat iets van ons weggesteek is. Dus soek ons ​​dit buite ons. In werklikheid is egter wat "verborge" is, wat ons nie wil sien nie en dus van onsself weggesteek. Ironies genoeg word ons geestelike soektog belemmer deur ons eie vreeslike onwilligheid om te aanvaar wat duidelik is om te sien, maar ons steek van onsself weg.
Wil ons regtig wil soek of doen, wil ons net soek?
Ons is soos die godsdienstige soeker wat al sy lewe na God soek. Eendag gee 'n heilige man vir hom God se adres. Hy loop op na God se deur, met sy vuis wat gereed is om te klop, wat graag die vervulling van sy lewensdoelwitte wil ervaar, wanneer skielik die gedagte plaasvind: "Al my lewe was ek 'n Seeker van God. Nadat ek Hom gevind het, wat sal ek doen? " Hy voel die paniek van hierdie voornemende betekenisloosheid, en so draai hy weg en loop weg van die Huis van God, en keer weer en weer aanmekaar: "Ek sal God steeds soek, net nou weet ek waar om nie te kyk nie."
Ons soekers van esoteriese waarheid is dikwels soos hierdie man. Ons soek die waarheid, maar is bang vir dit, en so weet ons waar om nie te kyk nie. In plaas daarvan om binne onsself te kyk, kyk ons ​​na eksotiese godsdienste, apokaliptiese kultusse, antieke towery, heksery, fortuinvertelling, astrologers, en valse goewerneurs van allerhande soorte wat aanspraak maak op toegang tot spesiale, verborge wysheid. In my werk as 'n terapeut is ek verbaas om te sien hoe die waarheid die eerste is waarna mense vra, en die laaste ding wat hulle wil hoor.
As esoteriese kennis uit geheime bestaan, hou ons van onsself, dan is toegang tot die esoteriese afhanklik van ons eie poging om onsself openlik en sonder verdediging te ondersoek. Ons kan die sogenaamde esoteriese waarhede besef wat slegs tot innerlike vrede lei deur onsself te help om vir onsself te sien. Boeddha het hierdie soort selfvertroue aangemoedig. "Jy is jou eie toevlug," het hy gesê, "wie anders kan toevlug wees?"
Die proses om ywerig en eerlik te ondersoek, is 'n waardige onderneming. Want die openbaring van iets wat verborge is, het die potensiaal om ons siening van onsself radikaal te verander, en dus die potensiaal om ons lewens te verander.
Die Gelukprojek: Omskep die Drie Gifstowwe wat veroorsaak dat die lyding ons op ons eie en ander beledig
... 'n intrige en konsekwente ondersoek van lyding deur die perspektiewe van psigoanalise en Boeddhisme ... 'n aansienlike bydrae. -Jerry Piven, The New School
Ron Leifer, MD is 'n psigiater wat opgelei is onder Dr Thomas Szasz en die antropoloog Ernest Becker. Hy het met verskeie Boeddhistiese onderwysers gestudeer. Sedert 1992, is hy geassosieer met Namgyal Monastery in Ithaca, New York as student en onderwyser. Dr Leifer het wyd lesings gegee en twee boeke en meer as vyftig artikels oor 'n wye verskeidenheid psigiatriese kwessies gepubliseer. Hy het die afgelope tyd heeltyd sy aandag gevestig op die wisselwerking tussen Boeddhisme en psigoterapie. Hy is die skrywer van Die Geluk Projek.