Posts Tagged ‘gedigte’
ek skryf ander se gedigte op vensters:
amperklanke wat vryelik
aanhou omgekeerd sweef
asof in water
ook (as ´n voorteken van reën en uitkruipende
visse wat tog weer vasteland verlaat)
sandhoospollock ek die ou en nuwe meesters
orals op kaste mure plafonne van
tuiste en begrip
ja, ek verf fonetiese baaiers
en klank dit:
© Fransi Nieuwoudt / 2017
Tags: Fransi Nieuwoudt, gedigte
Posted in Gedigte | Comments Off on Fransi Niewoudt. Isomorfiese trompe- l’oeil
Ondersoek na die aard van die geskilderde windhond met spesifieke
verwysing na die latere werk van Lucian Freud
Tags: Bibi Slippers, gedigte
Lucian Freud, en Lucian Freud se windhond
om lyf te hê, is reeds intieme kennis van oordadigheid en maak
nie saak hoe slank, ons vleis is swelsel en jy stoel ’n pose altyd,
die gepofte okselvoutjies tussen bors en biseps, mens is spier en vet
en swaartekrag en ons sit uit in kamers skadurig van hout en vuil
grys lakens. kyk gots selfs die lig is log, maar wat is naaktheid só?
nie kwesbaarheid, blatantheid, waarheid nie, dis net dat kuitbol
en die rooier vlek van nekvel en van balsak glad nie rym met
elegansie nie: besef daar is ’n soort bevalligheid in fiksies dat portret-
poseer ’n diep gelate ding is. sitters, lêers gee hul kamtag oor
aan stolsels tyd. nee, ons is eintlik selfbelig, aanstellerig, meer klont
en olie, en ons dubbelkenne du ’n houding in, die dra van been en rolle
noem ons sommer “eerlikheid”, van verfkant ook, gaan kry jou kuns-
boekkleurlys: “fawn” en “lion”, “chamoisee” en “battleship” en “wheat”?!
totdat ’n windhond om die deurlys trap, die ateljee se assistent
van ongeërgdheid, en hy snuif aan elke ongeraamde boep
en skaamlip want ’n windhond is gepunte raaisel, ook veral vir
rigtinglose natbeoogde subjekbolle. buig jou knobbelhand so oor
die hond se kop, sit terug, om lyf so met jouself te vul is om ’n mens
te wees. en dalk wens ons die troeteldier daarby, want ja ’n windhond
is ’n skerpte, boog, sy aandag lig op iets daar vóór sy vlees.
© Loftus Marais / 2015
Tags: gedigte, Loftus Marais
Posted in Gedigte | Comments Off on Loftus Marais. Lucian Freud, en Lucian Freud se windhond
met styl –
die truuk is
om nie die aarde
te mis nie
hoogte te kry,
en gepunte tone
en dan te land
asof niks gebeur het nie
© Jo Prins / 2015
Tags: gedigte, Jo Prins
Hannalie Taute. Vir oulaas
Met September wat einde se kant toe staan en Lente wat klop aan my voordeur het ek gaan stil staan en besin oor die afgelope twee maande en tot die gevolgtrekking gekom dat dit sekerlik die ooievaar se besigste tyd is/was. Met soveel verjaarsdae agter die blad en onder andere my jongste seuntjie wat vier jaar oud geword het, kon ek nie help om te wonder oor die volgende wat ek gelees het in die boek: “Poetry of the Universe” deur Robert Osserman:
“Unlike the divisions of time into days and years, which correspond to natural phenomena, such as the rotation of the earth on its axis and the orbit of the earth around the sun, the concept of a century has no physical basis. Rather it derives from an arithmetical artefact built upon an anatomical accident. If human beings came equipped with four fingers on each hand, then we would undoubtedly have developed a number system with base eight rather than base ten, leading to divisions of time into octads rather than decades……………Similarly, individuals dread turning fourty (or thirty or fifty), investing a particular number with unwarranted significance just because it is a multiple of ten.”
Antjie Krog som my gevoel oor wiskunde so mooi op in die volgende gedig:
Wiskunde – Antjie Krog
vasgetangens in my bank
en voor die bord boer
ŉ iemand wat my wiskunde voer.
Gevra: Trek lyn AB en vind dan C.
Bewys: Ek trek AB
Ek konstrueer ŉ middelloodlyn
Op…verby die sterrre
En vind C
Op Pythagoras sit hy kruisbeen
en ween, ween
so hel alleen.
Nou, alhoewel ek ŉ aaklige verhouding met Wiskunde al van klein tyd af het, het ek die boek “Poetry of the universe – a mathematical exploration of the cosmos” baie geniet.
“There is a much quoted story about David Hilbert, who one day noticed that a certain student had stopped attending class. When told that the student had decided to drop mathematics to become a poet, Hilbert replied, “Good – he did not have enough imagination to be a mathematician.” (p 89 uit bogenoemde boek)
Miskien het ek ook nie genoeg verbeelding nie, want so vining as wat ek kon het ek wiskunde verruil vir die kunste.
“There is an astonishing imagination in the mathematics of nature and Archimedes had at least as much imagination as Homer” – Voltaire
Selfpotret in wiskunde-klas: Antjie Krog
Jou arme ou dier
Jou skeefgedroomde oog
Jou ou groot voet
Jou growwe vesellyf
Jou dom, dom, dom gesig
Jou allenige hart.
Nou ja…vir oulaas en op hierdie noot gaan ek eers groet. Dankie aan die webmeester en elke leser wat 5 minute afgestaan het om my inskrywings oor die jare te lees. Ek het baie geleer en sal die blad nog gereeld besoek- maar dan in die hoedanigheid as leser.
“Gouelokkies word grys” Borduurwerk op rubber 2014
Tags: Anjie Krog, gedigte, getalle, Gouelokkies, ooievaar, Ouderdom, Poetry of the Universe, Robert Osserman, wiskunde
Hannalie Taute. Tussen die son en die maan vind ek woorde.
trugtaal – TT Cloete
die taal is altyd ŉ seisoen en meer agter
die toestand waaruit die woorde
die son is sagter
as hy afgekoel sit in die noorde
en verste tot sy keerpunt gegaan het
Ek open met hierdie gedig omdat ek so lanklaas iets vir Versindaba geskryf het. Terloops baie geluk met die 5de verjaarsdag. Ek voel nogsteeds ge-eerd om deel te wees van hierdie blad, maar wonder soms wat doen ek nou eintlik hier? Het ek werklik iets om te bied? Wat ek wel weet is danksy hierdie geleentheid het ek alreeds so baie geleer en ontdek. Dit het my innerlike swerftog op soek na woorde verbreed. Dankie Marlise vir die geleentheid.
Die soeke en muse vir iets om met julle te deel het my vir n ruk verlaat, tot ek haar weer gevind het in Jeanette Winterson se boek: “Why be happy when you could be normal? Daar lees ek van die eerste “recorded poem in the English language”:
“The more I read the more I fought against the assumption that literature is for the minority – of a particular education or class. Books were my birthright too. I will not forget my excitement at discovering that the earliest recorded poem in the English language was composed by a herdsman in Whitby around AD 680 (‘Caedmon’s Hymn’) when St Hilda was the abbess of Whitby Abbey.
Imagine it…a woman in charge and an illiterate cowhand making a poem of such great beauty that educated monks wrote it down and told it to visitors and pilgrims.
It is a lovely story – Caedmon would rather be with the cows than with people, and he doesn’t know any poetry or songs, and so at the end of the feasts in abbey, when all are invited to sing or recite, Caedmon always rushes back to the cows where he can be on his own. But that night, an angel comes and tells him to sing – if he can sing to the cows, he can sing to the angel. Caedmon says sadly that he doesn’t know any songs, but the angel tells him to sing one anyway – about the creation of the world. And Caedmon opens his mouth and there is the song. (Have a look at an early account of this in Bede: History of the English Church and Peoples.)” Bladsy 143 uit die boek “Why be happy when you could be normal” Deur Jeanette Winterson
Ek het nooit erg gehad aan geskiedenis, maar deesdae verloor ek myself in die geskiedenis oor borduurwerk. Die boek: The Subversive Stitch deur Roszika Parker, is skerelik die mees insig-gewende boek wat ek tot dusver gelees het oor die onderwerp. Een kunstenaar wat kuns, borduurwerk en poesië kombineer is Jean Arp.
“Jean Arp’s contribution to the first issue of the magazine Dada in July 1917 was an embroidery, but a poem Arp wrote reveals that he valued embroidery not for its qualities as an artistic medium but for its stereotypical associations with intuition, feeling and above all with nature. The long poem called The Spider Embroiders ends with these lines:
“Embroidery is more natural than oil painting, the swallows are embroidering the sky for thousands of centuries, there is no such thing as applied art.” (Bladsy 191 uit die boek: “The Subversive Stitch” deur Rozsika Parker.)
“Orde: Arachnae” Borduurwerk op rubber/binneband en doillie 2013
Ek leer ook van Sonia Trek Delaunay se werk. Sy het ondermeer ‘robe poeme’ gemaak. Dit klink so mooi! “Poem-dresses”. Gedig-rokke. Rok gedigte.
III KUNSTENAARS – T.T Cloete
Party is toegelaat om dieper
af te luister, dieper te kyk en te sien,
dieper te tas, Sophokles die Griek,
Job die Jood en Dawid in ŉ klein uithoekie
van ŉ afgeleë streek, Dante wat slegs drie
vlakke van ŉ oneindige aantal verdiepings
mog loop, Michelangelo, Rembrandt, ander genieë,
Milton; in ŉ roman, in ŉ gedig, ŉ tragedie
Of klug – Hy lag nie openbarend hardop nie –
fragmentaries in keramiekskerwe tref ons Hom hier
En daar, in ŉ haikoe, in ŉ vers, ŉ sonate of lied,
groter en kleiner beelde, stukkies fresco, stukkie vir
stukkie, in ŉ mosaïek; meestal glad nie.
Om dieper te kyk? Hoe diep wil mens kyk? Ons kyk deesdae baie na die maan en die sterre.
“The medieval mind loved the idea of mutability and everything happening chaotic and misunderstood under the sphere of the moon. When we look up at the sky and the stars we imagine we are looking out at the universe. The medieval mind imagined itself as looking in – that Earth was a seedy outpost, Mrs Winterson’s cosmic dustbin – and that the centre was – well, at the centre – the nucleus of God’s order proceeding from love.
I like that order should proceed from love.”
(Bladsy 145 uit Jeanette Winterson se boek: “Why be happy when you could be normal”)
“A match made in heaven” Borduurwerk op rubber/binneband en gevonde foto.
Tags: Borduurwerk, gedigte, Jean Arp, Jeanette Winterson, kuns, Rozsika Parker, T.T Cloete, The Subversive Stitch
‘n slim plantkundige,
besluit ‘n lykskouing
sou die werking
van die spysvertering-
net ná die beskouing
van die droë den
soos al sy brugmaats,
blaas sy ou siel,
kap ‘n lyk oop,
geformalien en gelaken,
voor ‘n bewerige matriekklas
in ‘n bedompige hospitaalkamertjie
met teringvlekke oor swart longe.
Soos die speurder indertyd
die lyk met kryt presies op teer getrek,
en ou sersant De Waal ‘n skets
moes maak in die polisiekantoor
vir Blankes hier en Swartes daar,
al was dit ‘n tref-en-trap-ongeluk,
deur ‘n ryk boer, glo beskonke,
net buite Tweedraai op pad na Ogies,
is een van daardie matrikulante vandag
besig met ‘n andersoortige forensika:
genaamd die ars poetica.
Tags: gedigte, Joan Hambidge, Outopsie
Posted in Gedigte | Comments Off on Joan Hambidge. Outopsie
(Hierdie indeks is opgedateer tot by 20 Januarie 2020 – Redaksie)