Edmund Dudley - Inligting
Edmund Dudley, die oudste seun van John Dudley en Elizabeth Bramshott Dudley is gebore in ongeveer 1462. Sy pa, 'n heer van Sussex en vrederegter, was die tweede seun van John Sutton, eers Baron Dudley, en broer van William Dudley, biskop van Durham. (1)
Dudley is opgelei aan die Universiteit van Oxford. Daarna betree hy Gray's Inn, een van die vier ou Inns of Court in Londen. Dit was die normale roete vir iemand wat belangstel in 'n loopbaan in die politiek: 'Dit word soms gesamentlik die Derde Universiteit van Engeland genoem, omdat jong mans nie net vir die regte opgelei is nie, maar ook geskiedenis geleer het ... Die opvoeding was besonder streng, soos wat dit bestaan ​​het in die studie van gevallestudies wat teruggekeer het na Magna Carta, en uiters komplekse geskille wat bedoel was om die beroepsvaardighede van studente te toets in die voorbereiding van ingewikkelde skrif en pleitstukke. " (2)
Volgens sy biograaf, SJ Gunn: "Daar (Gray's Inn) het hy 'n prominente rol gespeel in die leeroefeninge van die herberg. In die latere 1480's het hy die eerste bekende lesing in enige herberg op quo warranto gegee, die prosedure waarmee die koning die uitoefening van privaat jurisdiksies. So toon hy die belangstelling in die koning se regte, wat 'n kenmerk van sy loopbaan sou wees. " (3)
Edmund Dudley is verkies tot die parlement in 1491. In November 1496 is hy gekies as een van die twee onder-balju's van Londen, en in 1501 dien hy in 'n kommissie om die skending van die koning se feodale regte en voorregte in Sussex te ondersoek. In Januarie 1504 het Henry VII Dudley aangestel om as speaker van die Laerhuis te dien. Teen Julie 1506 was hy president van die koningsraad, die eerste leek wat die pos beklee het. In die komende jare het Edmund Dudley en Richard Empson die koning se mees dominante lede geword. (4)
Jasper Ridley het daarop gewys dat Dudley en Empson die belangrikste instrumente van die koning se finansiële beleid was: "Dit lyk asof hulle in die hele Engeland feitlik universeel gehaat is. Hulle word daarvan beskuldig dat hulle onwettig opgetree het toe hulle groot bedrae geld van ryk grondeienaars onder die erkenning afgedwing het. stelsel, en om nie net hierdie geld vir die koning te bekom nie, maar om hulself in die proses te verryk. " (5) Christopher Morris, die skrywer van Die Tudors (1955) het voorgestel dat Dudley die koning se mees "ongewilde en gewetenlose minister" was. (6)
Dudley se belangrikste rol was om geld vir die koning in te samel. 'Sy rekeninge, wat oorleef het met verskillende grade van volledigheid in ten minste vier vroeë sewentiende-eeuse transkripsies, strek van 9 September 1504 tot Mei 1508. Dit dui daarop dat sy rol was om die gebruik van 'n verskeidenheid verskillende geleenthede vir finansiële uitbuiting van die koning te bestuur. Hy verkoop kantore, afdelings en lisensies om met die weduwees van die huurders te trou; vergifnis vir verraad, sedisie, moord, oproer, aanhouding en ander oortredings. 11d. In kontant en effekte vir toekomstige betaling. Hy het ook die regte van die koning afgedwing en sy hulpbronne op 'n meer gespesialiseerde manier benut as hoofregter van die koninklike woude suid van die Trent. " (7)
Dudley word daarvan beskuldig dat hy sy posisie gebruik het om sy eie rykdom op te bou. Teen 1509 het hy 'n landgoed in sestien provinsies opgebou, ter waarde van ongeveer £ 550 per jaar bruto, plus £ 5,000 of meer in goedere. Hy het 'n dosyn rentmeesterskap van kroongoedere gekry. Die meeste van sy geld kom uit omkoopgeld rakende regsake. Dudley en Empson was 'gegrief en wantrouig deur die biskoppe en die ouer adel'. (8) Historici het die afgelope jare 'n bietjie meer ontdek oor die aktiwiteite van Dudley en Empson. "Dit lyk asof sommige van hierdie nuwe materiaal dit tot 'n mate regverdig, of ten minste om aan te toon dat alles wat hulle gedoen het, deur die wet van Engeland geregverdig is. Ander dokumente bevestig hul metodes." (9)
Henry VII sterf op 21 April 1509, maar die feit is eers die aand van die 23ste bekend gemaak. Die volgende dag is Dudley en Empson gearresteer en na die Tower of London gestuur. Daar word beweer dat hy ná die dood van Henry saamgesweer het om 'n staatsgreep te hou. Soos Roger Lockyer aangevoer het: "Empson en Dudley is verhoor op grond van verraad ... 'n Gebrek aan dankbaarheid was een van die mees tipiese kenmerke van Henry." (10) Die belangrikste bedoeling van Henry VIII was om die 'afkeuring en omkering van die onderdrukkende beleid waarmee hulle geïdentifiseer word' voor te stel. (11) Die nuwe koning verklaar ook 'n amnestie teen sekere boetes wat die aristokrasie opgelê is. (12)
Edmund Dudley is op 17 Augustus 1510 by Tower Hill onthoof.
By die dood van Henry VII het Dudley baie vyande en min vriende gehad, selfs onder sy mede -raadslede. Henry is laat op 21 April 1509 oorlede, maar die feit is eers die aand van die 23ste bekend gemaak. Vroeg op die 24ste is Dudley en Empson gearresteer en na die Tower of London gestuur, die skuld vir die onderdrukking van die laat bewind. Dudley is in Julie in Londen verhoor en skuldig bevind op verraad op 18, die aanklag was dat hy op 22 April 'n sameswering gehad het om 'die koning en sy raad te hou, te lei en te regeer' deur 'n mag van manne na Londen te roep onder leiding van verskillende genoemde medewerkers. Hy het moontlik die mans ontbied, 'n verstandige en moontlik wydverspreide voorsorgmaatreël in 'n tyd van politieke onsekerheid, maar dit is hoogs onwaarskynlik dat hy so 'n staatsgreep bedoel het. In die parlement van 1510, toe verskeie statute hom die skuld gegee het vir die ongeregtighede van die vorige regime, het 'n wetsontwerp om hom en Empson te onderteken die gemeentelede geslaag, maar dit het in die Here nie gefaal nie. Onbewus van die mislukking daarvan, het Dudley 'n onsuksesvolle poging aangewend om uit die toring te ontsnap.
Sy lot is uiteindelik besleg toe Henry VIII se vordering hom in die somer van 1510 deur die middellande neem. Dudley is op 17 Augustus 1510 op Tower Hill onthoof en begrawe by die Blackfriars in Londen.
Dudley het 'n maklike sondebok gemaak vir Henry VII se afwykings. Sekerlik het hy sy posisie as die uitvoerende gesag van die koning uitgebuit, maar die meeste van Henry se ander raadslede het dit in 'n mindere mate gedoen. Daar is baie tekens dat die algemene vorm van beleid die koning s'n was.
(1) S. Gunn, Edmund Dudley: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(2) Geoffrey Moorhouse, Die pelgrimstog van genade (2002) bladsy 66
(3) S. Gunn, Edmund Dudley: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(4) David Starkey, Die bewind van Henry VIII (1985) bladsy 40
(5) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 36
(6) Christopher Morris, Die Tudors (1955) bladsy 56
(7) S. Gunn, Edmund Dudley: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(8) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 4
(9) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 36
(10) Roger Lockyer, Tudor en Stuart Brittanje (1985) bladsy 17
(11) David Starkey, Ses vroue: die koninginne van Henry VIII (2003) bladsy 108
(12) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 50
17 Augustus 2011 Hoofman
Op hierdie datum in 1510 het die nuwe koning Henry VIII sy pa se mees gehate tollenaars onthoof op Tower Hill.
Toe Henry Tudor Bosworth Field verower om uit die Oorlog van die Roses as koning Henry VII te kom, het hy die bagasie saamgebring om die seun van 'n Walliese eekhoring te wees.
Sy wankelrige legitimiteit stel die pasgebore Tudor -dinastie bloot aan eksistensiële bedreigings van elke kwartaal, selfs as vermeende bondgenote teen hom sou verskyn.
Henry het gevolglik na elke geleentheid gesoek om die mag te sentraliseer weg van instellings wat hom en in sy eie hande kon bekyk of bedreig, en nie meer berug nie as op die gebied van belasting.* Aggressiewe invordering van belasting sal nie net die kroon herstel nie. tesourie sou dit sy eie omvang van aksie verbreed.
Of Henry se historiese reputasie vir cupiditeit welverdiend is, is 'n onderwerp wat buite die omvang van hierdie webwerf is, maar die feit dat hy wel so 'n reputasie het, kan in geringe mate toegeskryf word aan die huidige spelers.
Hierdie twee persone, wetlike prokureurs, en gesaghebbende raadslede, aangesien die korrupsie van die beste dinge die ergste is, het wet en geregtigheid in als en verkooltjie verander. En hulle het teen die einde nie net soos die halwe gesig van geregtigheid in ag geneem nie, maar het hulle voorskrifte uitgestuur om mense te heg en hulle voor hulself, en sommige ander, by hul privaat huise in 'n kommissieraad en daar was 'n opsomming van 'n opsomming deur die ondersoek, sonder dat 'n jurieverhoor daar by hulself aangeneem het om beide die pleidooie van die kroon en die burgerlike geskille te hanteer. Toe gebruik hulle ook om die vakke ' -lande met ingewikkelde ampstermyn in te haal en aan te kla, deur valse ampte te vind, en daardeur te werk vir afdelings, lewerings, premier seisin en vervreemdings. , sou hulle hulle nie toelaat om hul handelinge van vergifnis te koop nie, behalwe as hulle groot en ondraaglike bedrae betaal het wat op die streng regspunt staan, wat by die outlawies verbeuring van goedere gee, nee, in stryd met alle wet en kleur, het hulle volgehou die koning behoort het die helfte van die lande en huurgeld vir mans gedurende die volle twee jaar vir 'n pyn in die geval van outlawy. Hulle sou ook met jurielede uitlok en hulle dwing om te vind soos hulle sou beveel, en as hulle dit nie gedoen het nie, klooster [ontbied] hulle, sit hulle in die tronk en beboet hulle. Hierdie en vele ander kursusse, wat geskik was om begrawe te word as herhaal, het die mense voorgekry, soos mak haaie vir hul meester, en soos wilde valke vir hulleself, in die mate dat hulle tot groot rykdom en rykdom gegroei het.
–Francis Bacon 's Geskiedenis van die regering van koning Hendrik die Sewende
Richard Empson en Edmund Dudley was twee magtige parlementariërs van minder as 'n heerlike gestalte wat tot hierdie slegte polisie-rol verhef is vanweë hul lojaliteit en aanleg. Daar het hulle weerligstrale geword vir openbare wrok. Dit is 'n pad wat eens 'n Franse eweknie van die gewone voorraad na die staatsklere geneem het (nadat sy beskermheer monarg gesterf het) die steier. Empson en Dudley het dit presies getrap.
Selfs in die leeftyd van Henry het sy nuut indringende belasting 'n vreeslike openbare reaksie in gevaar gestel.
Die voorgee Perkin Warbeck het Henry geklop vir die rooftogte, afpersings, die daaglikse pilling van die mense deur dismes [tiendes], take [bydraes], langages [tol], welwillendhede en ander onwettige opleggings en ernstige opdragte en#8221 wat hy opgelê het, " aangenaam vir die gemeenheid van sy geboorte. " Belasting terugslag het gehelp om ten minste 'n paar van Warbeck se gewilde steun te genereer.
Teen die skemer van Henry 's se bewind in die eerste dekade van die 1500's, het hy hierdie bedreigings onder die knie gekry en kon hy voordeel trek uit politieke rustigheid om werklik op sy boekhouding te fokus. En hy het agtergekom dat hy deur die handhawing van reeds bestaande heffings die gevaarlike konfrontasies te vermy wat die parlement kan oproep om te vra Dit vir geld. Dit is veral uit hierdie tydperk dat hy sy historiese Ebenezer Scrooge -beeld kry, en die hulpmiddel wat hy daarvoor gebruik het, Council Council in the Law, het sy uiterste ongewildheid gekry.
Henry sterf in April 1509 op 52 -jarige ouderdom en laat sy seun Henry VIII 'n oorvol skatkis en talle griewe teen die tollenaars wat dit laat gebeur het.
Soos die Raad geleer het wat die voorste ligte is, het Empson en Dudley, die koning se lang arms waarmee hy wat sy was, dadelik teikens geword toe hul koninklike beskermer in die grond was. Hulle is voor die greenhorn -koning en die Privy Council gegroet om hulself te regverdig binne enkele dae na Henry VII se dood.
Interessant genoeg, want 'n koninklike vergiffenis het alle misdade vergewe behalwe vir misdaad, moord en verraad, en die wangedrag van hierdie twee raadslede wie se werklike oortreding onwrikbare lojaliteit teenoor die laaste soewerein was, moet eerder oordryf word fantastiese beskuldigings van verraad om versoekers daarteen te bevredig, terwyl onnodige verleentheid vir die ontslape koning of die ander assistente wat hom gedien het, vermy word.
In die jaar of wat het hy in die kerker gelê en wag op sy lot, en die meeste onkundig, en in woordeliks vexacon en trowble, ook met die droewige en bittere herinnering aan die dood, " Edmund Dudley het 'n verhandeling regs geskryf reëling van 'n samelewing wat toegewy is aan die jong nuwe meester wat die lewe van Dudley in sy hande gehou het. Die Boom van Statebond kan hier gelees word.
Yale -professor Keith Wrightson stel 'n interessante lesing bekend: Early Modern England: Politics, Religion and Society under the Tudors and Stuarts " — with Dudley 's Boom van Statebond sosiale skema.
Onthou albei, want elkeen floreer nou,
op voorwaarde siek gekry,
Empson & Dudleys -saak bestaan,
as hulle hang 'd, dood, & vrot
-Van 'n koloniale Virginia-ballade uit die 18de eeu met die titel "Remonstrance ", wat hierdie datum se eeue oue teregstelling vergelyk met 'n hedendaagse politikus (Richard Beale Davis, "The Colonial Virginia Satirist: Mid-Eighteenth Century Commentaries on Politics, Religion , en die samelewing, " Transaksies van die American Philosophical Society, Vol. 57, nr. 1 (1967))
Opdateer: Die History of England podcast dek hierdie twee ouens hier.
* Die frase "Morton 's vurk " kom van Henry se ekstraktiewe bewerkings. Die oorspronklike dilemma, vernoem na sy kanselier John Morton, was 'n kroon waarmee belastingbetalers vasgesteek is: diegene wat hoog op die vark woon, moet betaal, aangesien hulle duidelik genoeg het om te spaar beskeie was ook gemaak om te betaal, want hulle moes genoeg spaar om te spaar.
Top 10 koppe wat tydens die bewind van Henry VIII gerol het
Tydens die bewind van Henry VIII, tussen 1509 en 1547, het 'n geskatte 57 000 [bron: The Tudors] en 72 000 [bron: Historic Royal Palaces] Engelse onderdane kop verloor. Dit was 'n gewelddadige tyd in die geskiedenis, maar Henry VIII was moontlik besonder bloeddorstig en het tienduisende tereggestel tydens sy bewind van 36 jaar. Ter vergelyking, het die dogter wat hom op die troon opgevolg het, wat 'Bloody Mary' genoem word, minder as 300 mense gedood tydens haar ses jaar as koningin.
Miskien is een van die hoofredes vir Henry VIII se bekendheid nie die omvang van moorde nie, maar eerder die omstredenheid daaroor. Henry VIII was die voorsitter van die Engelse Hervorming, 'n tydperk van groot verandering wat gekenmerk word deur Engeland se breuk uit die Katolieke Kerk. Die moeilikheid het begin toe Henry met die weduwee van sy ouer broer, Catherine van Aragon, 'n lid van die Spaanse koninklike familie, getroud is.
Na jare se huwelik wou Henry van Catherine skei. Sy het verskeie doodgeboortes en 'n handjievol kindersterftes gely en het geen seun gebaar nie. Henry het 'n obsessie gehad om 'n erfgenaam te kry om die geslagslyn van Tudor voort te sit, en hy het homself uiteindelik oortuig dat sy huwelik met Catherine 'n sonde was in die oë van God. Hy het selfs geglo dat die sonde van die vakbond die rede was waarom sy wettige manlike kinders aanhou sterf het. Daarom het hy 'n nietigverklaring van die kerk verkry op grond van die bevel dat 'n man nooit met sy broer se vrou kan trou nie. Die probleem was dat dit die pous was wat die huwelik in die eerste plek goedgekeur het, op grond van die eed van Catherine dat haar huwelik met Henry se broer nooit voltrek is nie.
Wat gevolg het, was 'n politieke en godsdienstige fiasko. Uiteindelik het Henry die Katolieke Kerk uitgedryf en homself gevestig as die hoof van die Church of England, God se verteenwoordiger op aarde. Hy skei van Catherine en trou met sy minnares, Anne Boleyn, in die hoop om 'n seun te kry. In die proses om hierdie enkele doelwit te bereik, beveel Henry die onthoofding van sommige van die voorste politieke geeste van die dag, 'n paar kardinale van die Kerk, ten minste een non, 'n paar van sy ses vroue en tallose lede van die koninklike hof wat die suiwerheid van sy motiewe bevraagteken het.
Met tienduisende koppe aan die rol, is mense tereggestel vir 'n wye verskeidenheid misdade. In hierdie artikel kyk ons ​​na tien van die belangrikste teregstellings van Henry se bewind, begin met die onthoofding wat hy beveel het onmiddellik by die beveiliging van die troon. As een van sy eerste optredes as koning, beveel Henry die teregstelling van twee van sy pa se voorste adviseurs, die berugte Dudley en Empson.
10. Edmund Dudley en Richard Empson
Henry VIII se pa, Henry VII, was nie 'n baie gewilde koning nie. Die primêre doel van sy regering was om rykdom te versamel om die uiteindelike mag van die monargie te versterk. Om hierdie doel te bereik, het sy finansiële raad in wese geld van onderdane gesteel onder die voorwendsel van verskillende belasting en fooie. Twee van die magtigste manne in hierdie raad was Edmund Dudley en sir Richard Empson. Hierdie twee mans het simbole geword van die finansiële plundering wat die heerskappy van Henry VII toegedien het.
Die mense van Engeland verag hierdie manne wat verantwoordelik gehou is vir Henry VII se beleid. Onmiddellik na die dood van Henry VII en die opvolging van Henry VIII, het die nuwe koning 'n stap geneem om sy gewildheid en sy beeld as 'n koning van die volk te verseker. Hy het wankelrige bewyse gevind dat Dudley en Empson geld verduister het, dat sy hof hulle skuldig bevind het en dat Henry hulle onthoof het. Hulle sterf in openbare teregstellings in 1510.
Terwyl Henry VIII sy bewind as 'n gewilde monarg begin het, was hy nie sonder sy magtige politieke vyande nie. Die volgende twee mans op die lys is dood omdat hulle van koninklike geslag was en redelike aansprake op Henry se troon kon maak.
Koning Richard III, Henry VII se voorganger, was 'n lid van die Engelse York -familie. Henry Tudor, van 'n belangrike koninklike geslag aan sy moeder se kant, het in 1485 'n geveg teen die koning gelei om die troon te neem. Richard III sterf op die slagveld, en Henry Tudor word koning Henry VII.
Edmund de la Pole was van sy familie aan die moeder van sy familie: sy ma was Richard III se suster. Aangesien koning Richard III sonder erfgenaam gesterf het, sou die kroon by die de la Poles beland het as Henry VII nie die troon sou opeis nie - Richard het sy neef Edmund as sy opvolger aangewys.
As 'n wettige bedreiging vir die Tudor -monargie, sou de la Pole in gevaar gewees het, selfs al sou hy nie die stap geneem het om Henry VII te probeer omverwerp nie. Hy het Engeland na Nederland verlaat, waar hy tydelik die steun van die keiser Maximilian gekry het in sy strewe om die gegooi te herwin. Maar Henry VII het uiteindelik 'n ooreenkoms met die keiser aangegaan, en Maximilian het sy steun teruggetrek. By sy terugkeer na Engeland het de la Pole hom as 'n verraaier bestempel.
Om sy eie lewe te red, het de la Pole hom oorgegee aan Henry VII se seun, prins Henry, wat beloof het om hom bloot in die tronk te sit. Hy het sy belofte nagekom totdat hy sy pa op die troon opgevolg het. Om homself as koning te beskerm, beveel Henry VIII de la Pole in 1513 onthoof.
Maar dit was nie die einde van die Yorks nie. Henry VIII het ernstige opposisie ondergaan van 'n ander man, 'n gewilde edele en magtige politikus. Edward Stafford, hertog van Buckingham, het sy lot verseël toe hy te veel van sy aanspraak op die Engelse troon gepraat het.
Edward Stafford was van koninklike bloed, 'n afstammeling van koning Edward III. Hy was magtig in die hof van Henry VIII, hy het die kroon gedra by Henry se kroning en hy was gewild onder die mense. Stafford het ook in 1497 'n geveg teen Cornish -rebelle op die Engelse platteland gewen [bron: Luminarium] en is beskou as 'n groot militêre leier. Henry VIII was nie.
Roeringe by die hof het egter sy vriendskap met Henry beëindig toe mense begin fluister oor Stafford se aanspraak op die troon. Die koning het Stafford langs die kantlyn gesit, en Stafford het teruggeveg. Hy het die sentrale figuur geword waarom baie gemarginaliseerde edeles bymekaargekom het, en hy was 'n stem van opposisie teen die koning.
Stafford is moontlik eenvoudig geïgnoreer of in die tronk gesit, as daar nie 'n gerug was wat in 1521 verskyn het nie. Mense het gesê Stafford praat oor die dood van die koning. Sommige beweer dat hulle gehoor het hoe Stafford visioene van Henry se afsterwe beskryf. Henry se destydse topadviseur, die magtige kardinaal Wolsey, het Stafford gehaat en die koning aangemoedig om die beskuldigings ernstig op te neem.
Nadat Henry self getuies ondervra het, moes Henry oortuig gewees het van die beskuldigings omdat hy Stafford daardie jaar onthoof het weens verraad. Henry VIII het nooit weer 'n ernstige aanspraak op sy troon gehad nie.
Die bedreigings vir sy beleid het egter gedurende sy bewind voortgeduur. Dit het 'n algemene gebruik geword toe hy begin het om sy huwelik met Catherine van Aragon te vernietig. Een bron van beduidende protes kom uit 'n onwaarskynlike bron, 'n jong dienskneg wat beweer het dat hy bonatuurlike insig het. Henry gee nie om vir haar mistieke visioene nie.
Elizabeth Barton was 'n jong, nederige bediende toe sy die eerste keer naam gemaak het as 'n mistikus. Op negentienjarige ouderdom het sy siek geword, en in haar siekte het sy visioene begin kry. In 1525, met Henry VIII se strewe om toestemming van die pous te kry om in volle swang met Anne Boleyn te trou, het Barton se visioene bonatuurlike bewys geword van God se wil: Henry sou nie met Anne trou nie.
Sommige mense het gedink dat sy eenvoudig mal was, ander het geglo dat haar visioene die gevolg was van haar siekte, en ander het geglo dat sy 'n kanaal vir God is. Haar meester, die aartsbiskop van Canterbury, het in die laaste groep geval. Hy het Barton in 'n klooster gekry, waar sy 'n non geword het en so 'n mate van legitimiteit bereik het. In die loop van die volgende tien jaar het haar visioene sterker geword en dreig dit toenemend vir Henry se bewering dat sy begeerte om met Catherine te skei op 'n wettige godsdienstige prinsipaal gebaseer was.
Barton se visioene oor die gevolge van die strewe van die koning het uiteindelik so onheilspellend geword dat dit as verraad beskou is. Sy is in hegtenis geneem en onder intense ondervraging het sy erken dat sy alles vervals het. Sy is in 1534 onthoof. Daar is nooit eenstemmigheid bereik oor die vraag of haar visioene goddelik geïnspireer is of die gevolg was van 'n onrustige gemoed nie. Tot vandag toe gee die Katolieke Kerk 'n mate van vertroue aan die skynbare mistiek van Barton [bron: Catholic Encyclopedia].
Barton is net een van die vele volgehoue ​​Katolieke wat kop verloor het toe Henry VIII 'n egskeiding wou doen. Kardinaal John Fisher het 'n martelaar en 'n heilige geword toe hy geweier het om die Supremacy Act te ondersteun wat Henry VIII die hoof van die kerk gemaak het en die Erfreg wat Anne Boleyn die wettige koningin van Engeland gemaak het.
Henry VIII en kardinaal Wolsey het na John Fisher gegaan toe hulle die eerste keer die idee gekry het om die koning se huwelik te vernietig. Fisher was 'n priester, 'n kardinaal en belydenis van Henry VII se ma voor haar dood. Hy stig die St John's College in Cambridge. Hy word wyd gerespekteer in Europa as teoloog nadat hy werke gepubliseer het waarin Luther se beweging die Katolieke Kerk hervorm het. Toe Henry en Wolsey hom om advies nader, was hy duidelik: 'n nietigverklaring sou in stryd met die wil van God wees.
Hulle het in elk geval voortgegaan, en Fisher het nooit in sy opposisie toegegee nie. Hy verdedig Catherine openlik en maak groot probleme vir Henry. Toe die Supremacy Act in 1534 aangeneem is, weier Fisher, met sir Thomas More (lees verder) aan sy sy, om die vereiste eed af te lê omdat dit 'n afwysing van pouslike gesag was. Hulle is na die Tower of London, die stad se gevangenis, gestuur, waar hulle gewag het om uit te vind wat Henry met hulle sou doen. Dit was hierna dat die pous Fisher 'n kardinaal gemaak het. Henry neem dit as 'n klap in die gesig, en Fisher se lot is verseël.
Visser is tydens sy gevangenisstraf meermale voor die koningsraad gesleep, en hy het altyd geweier om oor die oppergesagwet te praat. Uiteindelik, onder die dekmantel om Fisher te ondervra oor die daad van die rekord, het Henry se hoofraad Fisher laat sê dat Henry nooit die opperheerser van die kerk kan wees nie. Die onlangs uitgevaardigde wet op oppergesag en verraad het die ontkenning van die koning se oppergesag tot 'n daad van verraad gemaak. Kardinaal John Fisher is in 1535 onthoof. Die Katolieke Kerk het hom 400 jaar later 'n heilige gemaak.
Die Supremacy Act wat Henry se huwelik nietig verklaar het, het die deur vir hom oopgemaak om aan elke huweliksbegeerte te voldoen. Hy trou ná nog vyf vroue. Hy het sy tweede en vyfde vrou laat onthoof. Catherine Howard was vrou nommer vyf, en haar misdaad was baie minder polities as Fisher se.
Henry VIII trou met Catherine Howard nadat hy sy vierde huwelik met Anne van Cleves nietig verklaar het. Henry het nooit van Anne of Cleves gehou nie - dit was 'n polities gemotiveerde huwelik wat deur Thomas Cromwell gereël is, en sy was blykbaar huislik. Cromwell het met sy loopbaan vir sy swak oordeel betaal. Henry trou met Catherine ongeveer twee weke nadat Anne uit die prentjie was. Die Howards was 'n magtige gesin in Henry se hof, met invloed en hoë aansien. Dit lyk asof Catherine goed pas, en dit het twee jaar geneem voordat Catherine se vieslike verlede haar inhaal.
Aangesien dinge so gereeld by die hof gebeur het, het dit met 'n gerug begin. Hierdie een was egter waar. Dit het gelyk asof Catherine Howard geliefdes gehad het voor Henry. Die koning het dit nie geweet toe hy met haar getrou het nie, en hy is verneder toe die waarheid na vore kom. Om die saak te vererger, het die koningin een van haar voorhuwelikse minnaars aangestel om haar sekretaris te wees. Volgens gerugte het die aangeleentheid voortgeduur na haar huwelik met die koning.
Die egbreuk -aspek van die aanklag is nooit bewys nie, maar dit het nie saak gemaak nie. Toe Henry verneem dat hy met 'n nie -maagd getroud is, het die parlement 'n wet laat aanneem waarin dit onredelik is dat 'n onkuise vrou met die koning trou. Catherine Howard is onmiddellik onthoof weens verraad.
Henry het ook die oom van Catherine laat onthoof, maar om heeltemal ander redes. Henry Howard was die slagoffer van hoflike leuens, die gevolg van 'n magstryd tussen twee van die magtigste gesinne van die hof, die Howards en die Seymours.
Henry se hof was 'n konstante posisie vir die guns van die koning. Henry se hangers het altyd om mag geworstel, en Henry Howard, graaf van Surrey, het sy lewe verloor toe die Seymours bedreig gevoel het.
Jane Seymour was Henry se derde vrou. Sy sterf kort nadat hulle getroud is, maar om Henry 'n wettige erfgenaam te gee, het gehelp om die mag van Seymours te behou. Maar die Howards het ook die koning se oor gehad. Die vader van Henry Howard is deur Elizabeth Blount toevertrou aan die opvoeding van Henrys VIII se buite -egtelike seun. Een teken van guns by die hof was 'n trou aan koninklike huwelike, en daar was sprake van twee moontlike vryers vir Henry se jong dogter, prinses Mary. Die een was 'n Seymour, Jane se broer, die ander was Henry Howard. Dit het die weg gebaan vir 'n geveg.
Die Seymours het aan die koning gesê dat Howard stilweg die Katolieke ondersteun het in 'n opstand teen die oppergesag in 1536. Howard het eintlik teen die rebelle geveg, maar die beskuldiging het hom steeds twee jaar in die tronk laat beland. Nadat hy uitgekom het, het hy moeilikheid vir die Seymours begin maak, probeer om 'n huwelik tussen sy suster en een van die Seymours te blokkeer en verskillende beskuldigings te maak wat die lojaliteit van Seymours aan die koning bevraagteken.
Die Seymours slaan hul laaste hou: hulle beskuldig Howard weer daarvan dat hy die Katolieke ondersteun het, maar hierdie keer het hulle sy suster teen hom laat getuig. Sy het op die tribune erken dat haar broer in werklikheid 'n toegewyde Katoliek was. Dit word beskou as 'n verwerping van die koning se oppergesag. Die Seymours kombineer hierdie getuienis met die feit dat Henry Howard se pa 'n aanspraak op die troon gehad het voordat Henry VIII koning geword het (hoewel hy nooit daarvoor geveg het nie), en hulle het die koning, wat op daardie stadium baie siek was, oortuig dat die Howards bedoel om die troon te verower.
Henry Howard, graaf van Surrey, is in 1547 onthoof, dieselfde jaar as wat die koning gesterf het. Dit was Henry VIII se laaste teregstelling. Howard het digbundels geskryf terwyl hy in die gevangenis was, en uiteindelik die vorm geskep wat uiteindelik die Shakespeare -sonnet genoem sou word [bron: Britannica].
Die Howards en die Seymours was magtig, maar hulle was niks in vergelyking met Thomas Cromwell, die hoofadviseur van die koning tydens die suksesvolle wegbreek van die Katolieke Kerk nie. Cromwell het agt jaar lank die koning se oor gehad - 'n lang tyd in die wêreld van Henry VIII. Hy verloor sy kop eers nadat hy daarin geslaag het waar alle ander misluk het.
Thomas Cromwell was die hoofadviseur van die koning van 1532 tot 1540. Dit was hy wat uiteindelik daarin geslaag het om die koning te skei. Dit is moontlik dat Cromwell die brein was agter die hele Engelse Hervorming [bron: Britannica].
Cromwell het oorgeneem na kardinaal Wolsey se val uit genade. Cromwell was 'n politikus, uit die parlement gebring om die koning te dien. Hy het volle mag bereik toe hy 'n manier uitvind om Henry se huwelik met Catherine te kanselleer sonder die toestemming van die pous: Verwyder die pous se mag uit Engeland. Cromwell het daarin geslaag om die parlement die wet van oppergesag te laat aanvaar wat Henry die hoof van die kerk gemaak het. Hy het kloosters ontbind en die belasting wat aan Rome betaal is, weggedoen. Hy het die katolisisme effektief uit Engeland verwyder en Engeland as 'n soewereine staat gevestig.
Met die bedrewe manoeuvre van Cromwell kon die koning Catherine verlaat en met Anne Boleyn trou. As die huwelik nie ontplof het nie, het Cromwell moontlik sy posisie behou. Maar soos dit blyk, het hy 'n groot fout begaan: Na die dood van Henry se derde vrou, Jane Seymour, het Cromwell Henry oortuig om te trou met Anne van Cleves, uit Duitse koninklike afkoms, om politieke redes. Henry kon Anne nie verdra nie, en hy het die huwelik byna onmiddellik vernietig. Dit was die begin van Crowell se einde.
Die slegte huwelik het Cromwell van die koning geskei, en Cromwell se vyande (hy was 'n politikus, so hy het baie gehad) het begin werk. Terwyl hy gewerk het om die invloed van die Rooms -Katolisisme uit Engeland te verwyder, het Cromwell hom af en toe in lyn gebring met die Lutherane, wat 'n beroep op hervorming in die Katolieke Kerk gedoen het. The Lutherans were considered heretics, and Henry had published papers denouncing them. Even after the break from the Church, Lutheranism was against English law. After Cromwell lost the king's support, his enemies used this connection to the Lutherans to convince the king that Cromwell was a heretic.
Die Church of Saint Edmund is a parish church on Castle Street in Dudley, West Midlands, England.
The Anglo-Saxon name Dudley comes from when the family resided in the important town of Dudley in the county of Worcestershire. The name of this town was originally derived from the Old English personal name Dudda and the Old English word leah, wat beteken woodland clearing thus it means Dudda's glade.  The surname Dudley belongs to the large category of Anglo-Saxon habitation names, which are derived from pre-existing names for towns, villages, parishes, or farmsteads.
Some of the Dudley family moved to Ireland, but this topic is not covered in this excerpt. Meer inligting oor hul lewens in Ierland is ingesluit in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte, waar moontlik.