Want toe Abram in Egipte kom besef hy, omdat sy vrou baie mooi was, hulle hom sal doodmaak en sy vrou aan die farao gee. Daarom vra hy vir Sarai om vir almal te sê wat vra dat sy sy suster is. Die gevolg: Abram verloor sy vrou, sy gaan bly in die farao se paleis, en farao gee aan Abram ‘n klomp vee en slavinne. Hy verloor dus sy vrou, maar wen baie wat besittings betref.
Dus: waar Abram ‘n seën vir alle nasies moes wees, waar alle nasies deur Abram geseën sou word — dit was immers God se belofte —is die gevolg daarvan dat Abram sake in eie hande neem, asook die leuen wat hy vertel, dat die nasies nie geseën word nie, maar vervloek word en dat allerhande peste hulle tref. Of anders gesê: Abram se leuen het die gevolg gehad dat hy, in plaas van ‘n seën, ‘n gevaar vir almal rondom hom geword het.
Goed, Abram sou seker kon sê dat hy eintlik maar net verantwoordelik en realisties opgetree het toe hy oor sy vrou gejok het. Dit is goed om te glo, sal ‘n mens seker kan sê, maar die geloof maak darem nie dat jy nou niks meer mag beplan en doen nie. So, ‘n mens moet darem hier en daar so ‘n bietjie prakties wees, bereid wees om self ‘n plan te maak wanneer die mure op jou intuimel. Jy kan nie tog maar net sit en kyk nie.
Hierdie argument, broers en susters, sou niks ander as ‘n dekmantel vir Abram se kleingeloof wees nie. Abram het maar net die pretensie van opregte geloof gehad. Hy het met die mond gesê dat hy glo, maar toe die druk kom, toe vergeet hy van God, vergeet hy van sy naaste, selfs van sy vrou, en dink hy heel eerste aan homself.
‘n Mens sou dit alles ook op ‘n ander manier kon sê: Abram se sonde het daarin gelê dat hy net met twee moontlikhede in sy lewe rekening gehou het: hy verloor óf sy lewe, óf sy vrou. En so het hy vergeet van die derde moontlikheid: dat God op sy manier, juis omdat hy Abram in hierdie situasie geplaas het, uit die situasie sou red. Dat God die uitkoms sou gee.