INLIGTING EN FOTO'S VAN ANATOLIESE HERDERSHONDE - HONDE
Inligting en foto's van Anatoliese herdershonde
Manlike Anatoliese Woodyacres Cenk Koda, oftewel Koda, op 18 maande - 'Koda was baie werk as 'n hondjie, 'n intensiewe sosialisering, ferm maar liefdevolle dissipline en soveel tyd belê. Maar dit was elke oomblik werd. Koda is 'n wonderlike metgesel. Hy het sy Canine Good Citizen geslaag en is nou op die betreklik jong ouderdom van 18 maande opgelei vir sertifisering van terapiehonde. En hy laat my elke dag lag. '
Lys van Anatoliese herdershonde
Die Anatoliese herdershond is 'n groot, robuuste en kragtige veewaarder. Hy is baie soortgelyk aan die Groot Pireneë en die Pooch , maar is skraal en rats. Die kop is in 'n goeie verhouding met die res van die liggaam, groot en sterk, effens afgerond, met 'n effense stop. Die snuit is dikwels swart en is reghoekig van vorm. Die lippe is swart en hang effens ontluistering. Die bolip moet nie onder as die onderrand van die onderkaak hang nie. Die tande moet in 'n skêrbyt bymekaarkom, maar 'n vlak byt is volgens die geskrewe standaard aanvaarbaar. Die driehoekige, hangende ore moet nie hoër as die kopvlak wees nie. Hulle moet V-vormig wees met 'n afgeronde punt en is dikwels swart. In Turkye word die ore dikwels baie kort gesny. Die oë is mediumgroot, apart, amandelvormig en donkerbruin tot ligbruin van kleur. Oogvelde is swart by alle honde, behalwe dié van die lewerkleur, waar hulle bruin met 'n bruin neus is. Die nek is dik, effens geboë, kragtig, gespierd en het 'n effense ontluistering. Die toplyn sal gelyk lyk as die hond in beweging is en sal effens afgerond wees by die lende. Die bors is diep en reik tot by die elmboë. Die rug is kragtig, gespierd en vlak kort in verhouding tot die beenlengte. Die voorpote moet glad uitsteek sonder dat dit duidelik klop en reguit staan ​​en goed uitmekaar gesit is. Die stert is taamlik hoog gesit. Dit moet lank wees en tot by die hakke strek. As dit ontspanne is, word dit laag gedra met die einde opwaarts gekrul. As hy waaksaam is, word die stert hoog gedra en 'n 'wiel' gemaak. Sowel lae as wielwa is aanvaarbaar tydens loop. Die wielwa word verkies in die skouring. Die stert sal nie noodwendig heeltemal krul nie. Die kort of growwe dubbellaag is gewoonlik bruin met 'n swart masker, alhoewel alle kleurpatrone en merke net so aanvaarbaar is, insluitend pinto, wit en vaal. Jas is langer om die kraag en die stert. Die lengte sal wissel na gelang van die geslag van die hond en die seisoen. Daar is twee basiese soorte laag: medium en medium lank.
Die Anatoliese herder is 'n kudde-voog met 'n beter gevoel van sig en gehoor. Dit is nie 'n veehond nie. Dit is baie lojaal, waaksaam en kan baie vinnig en uithouvermoë doen. Dit is intelligent, wakker en maklik om op te lei, maar is nie 'n hond vir beginners nie. Dit benodig 'n hanteerder wat lei natuurlik uit van leierskap . Onafhanklik, kalm, onwrikbaar en dapper, maar nie aggressief nie, is hulle geneig om snags te blaf. As hulle binnenshuis by u woon, moet u hierdie gedrag regstel as dit ongewens is. Aangesien die Anatoliese Herder 'n gebore kuddewagter is, sal dit baie waaksaam wees en kan dit besitlik word as dit nie op die regte plek onder die mens gehou word nie. As hy hom bo die gesin sien, kan dit liefdevol teenoor hulle optree, maar baie agterdogtig teenoor vreemdelinge wees tot 'n punt waar dit 'n probleem is. Dit is 'n kwessie wat veral kommerwekkend is nadat die hond volwassenheid bereik het. Dit is waarom dit baie belangrik is dat die hond die mens as baas sien. As 'n kuddewag, sal dit altyd 'n instink hê om te beskerm, en dit kan nie daaruit geteel of opgevoed word nie, maar 'n hond wat die mens as leier aanvaar, sal ook die vreemdelinge aanvaar wat die mens formeel aan hulle voorstel. Dit sal ook na die mense kyk as diegene wat die besluite neem. U wil nie hê dat 'n hond van hierdie grootte en krag in u huis moet woon nie. Die Anatoliese herder sal nog steeds besitlik wees met die huis en eiendom, en niemand mag toelaat as die eienaar nie tuis is nie, tensy hy gereeld kontak met die persoon gehad het. Vriende van die gesin sal welkom wees. Hierdie trotse hond vra van homself en kan koppig en dominant wees as hy homself as 'n leier van die huis sien. Wanneer u die Anatoliese herder oefen, word die beste resultate behaal deur motiverende oefenmetodes met 'n vasberade, vaste, selfversekerde, konsekwente en liefdevolle benadering. Dit is nie 'n hond vir die passiewe eienaar of 'n eienaar wat verstaan ​​nie hondeinstink nie . Dit is baie belangrik om so vroeg as moontlik met opleiding te begin, want 'n volwasse hond kan te sterk wees en te groot om deur die gemiddelde persoon reggestel te word. Eienaars wat nie 'n natuurlike, baie sterk, maar selfs gematigde gesag oor die hond openbaar nie, sal vind dat die hond sy eie idees het en die opdragte gehoorsaam as hy dit nie wil doen nie. Hierdie ras is sensitief vir teregwysings en is gretig om geneentheid te ontvang, maar is geduldig en beskermend teenoor kinders van die gesin, maar kan hulle per ongeluk platval. Kinders moet altyd onder toesig en behoorlik voorgestel word. Vertrou, die Anatoliese herder benodig geen bykomende opleiding in beskerming nie. Dit het al baie sterk beskermingsinstinkte wat sterker sal word namate die hond volwasse word. Hierdie instinkte sal ongeveer anderhalf jaar oud wees. Hulle sal gewoonlik met ander diere oor die weg kom, mits hulle voorgestel is toe hulle nog jonk is. Hulle kan taamlik oorheersend teenoor ander honde wees, en dit is belangrik om dit te doen kuier hulle terwyl hulle nog jonk is. Hierdie honde word stadig volwasse en word ongeveer vier jaar oud.
Honde wat as kuddebewaarders gaan werk, moet nie gesinsdiere wees nie, of hulle verkies die gesin bo die diere wat hulle moet beskerm. Hulle moet gesosialiseer word met mense wat in die veld kom, sodat dit vir hulle moontlik is om veeartsenykundige sorg en enige nodige versorging te ontvang, maar hulle moet hul hele lewe saam met die kudde leef en nie saam met die mens in die huis gebring word nie. Hierdie sosialisering moet plaasvind terwyl die hond 'n hondjie is. Anatoliërs sal elke aand oor die grens van hul gebied loop en dan 'n hoë lêplek vind om toesig te hou oor hul aanklagte. Elke paar uur staan ​​hulle op en loop weer om hul kudde net om seker te maak dat alles veilig is. As hulle gevaar bespeur, gee hulle 'n diep waarskuwingsbas. As dit die bedreiging nie afskrik nie, sal hulle hul bas verdiep, ernstiger klink en die kudde waarsku om agter hulle bymekaar te kom. As die gevaar voortduur en die kudde nader, sal die Anatoliër aanval, maar dit word altyd as 'n laaste uitweg gered. Uitgebreide vroeë sosialisering, gehoorsaamheidsopleiding en konsekwente dominante leierskap is baie belangrik wanneer u 'n Anatoliese herder besit.
Hoogte: Mans 28 - 30 duim (71 - 76 cm) Wyfies 26 - 28 duim (66 - 71 cm)
Gewig: Mans 100 - 150 pond (45 - 68 kg) Wyfies 90 - 130 pond (41 - 59 kg)
Geneig tot hipotireose of entropion van die ooglede. Heupdisplasie kom wel voor, maar is nie so algemeen soos by ander groot rasse nie. Hulle is sensitief vir narkose. Die immuniteit van die Anatoliese herder neem dikwels langer om te ontwikkel as by baie ander rasse, en daarom moet u met u veearts praat oor die gee van jong inentings teen Parvo-virus aan jong Anatoliërs.
Anatoliese herders word nie aanbeveel vir 'n woonstel nie. Hulle is relatief onaktief binnenshuis en sal die beste met ten minste 'n groot tuin vaar. Hierdie ras is baie agterdogtig teenoor vreemdelinge, en dit is dus nodig om 'n veilige, omheinde tuin te bied.
Hierdie ras het baie oefening nodig. Hulle doen die beste as hulle vry kan hardloop in hul eie omheinde tuin, maar moet steeds aangaan lang daaglikse wandelinge . Doen die beste om 'n kudde te doen om te beskerm.
Ongeveer 12-15 jaar.
5 - 10 hondjies
Hierdie ras benodig min versorging. Die jas moet deeglik uitborsel gedurende die twee keer per jaar. U kan die res van die jaar met min aandag wegkom. Die Anatoliese herder is 'n seisoenale, swaar skuur.
Die Anatoliese herder is inheems in Klein-Asië. Dit beskerm kuddes en dien as 'n herder se metgesel. Op die hoë Anatoliese plato is die somers warm en baie droog en die winters koud. Die Anatoliese herdershond kan die hele jaar buite woon. Eeue lank is die voorouers van die Anatoliese herder as veghonde in oorlog en jag gebruik. Dit is veral gewaardeer vir die oorwinningsgevegte wat dit teen wolwe kon voer. Die Turkse volk het 'n puntige kleur op hulle geplaas om hul nek te beskerm teen roofdiere wat hul aanklagte aangeval het. As 'n skaaphond het dit nie moeite of slegte weer gehad nie. Vandag word dit steeds as skaaphond sowel as waghond gebruik. Die Anatoliese Herder is baie nou verwant aan die Kangal Dog en sommige mense verklaar selfs alle Turkse herders, dws die Kangal Dog, as een ras, die Anatoliese Herder, maar die ware Turkse Kangal Dogs word egter gesê dat dit 'n aparte ras is van die generiese Turkse herdershond. Die geïsoleerde historiese toestande van die Sivas-Kangal-streek het gelei tot die ontwikkeling van die Kangal-hond as 'n duidelike ras wat tot die nasionale hond van Turkye en tot 'n nasionale skat verklaar is. Die ware Turkse Kangal-honde is in die eerste plek nog steeds hoofsaaklik herders. Die uitvoer van suiwer Kangal-honde vanaf Turkye is beheer en is nou feitlik verbode. Die Kangal Dog Club of America werk voort om invoerbeperkings te verlig. Ingevoerde honde word as uiters waardevol beskou vir hul potensiële bydrae tot die genetiese poel in die Verenigde State. Die Anatoliese herder is in 1995 deur die AKC erken.
Tans is daar meer as 3000 Anatoliese herders in die Verenigde State geregistreer. Anatoliërs kan geregistreer word by die Anatolian Shepherd Dog Club of America en Anatolian Shepherd International.
'Dit is Jolly, ons Anatoliese herder op vier jaar oud. Sy is lojaal, baie speels en wonderlik met kinders, maar hou daarvan om rond te loop soos alle herders. Ondanks haar grootte is sy baie saggeaard teenoor ander honde en mense, maar waaksaam teenoor vreemdelinge. '
'Dit is Bastian. Ek het hierdie foto van hom geneem toe hy 4 maande oud was. Hy is 'n pinto Anatoliese herder, en ek sou sê hy is 'n toonbeeld van sy ras. Hy is baie lojaal, baie intelligent en buitengewoon hardkoppig ! Hy is so 'n vinnige leerder, en hy is ongelooflik kalm vir so 'n klein hondjie. Hy is een van die meeste onderdanige honde Wat ek al ooit gesien het. Hy is glad nie voedselgedrewe nie, so opleiding is 'n bietjie moeilik (maar die feit dat hy 'n vinnige leerder is, balanseer dit feit 'n bietjie). Hy is beslis 'n mensehond, hoewel hy baie lief is vir sy speeltyd by die hondepark . '