Die ontwikkelende debat oor korporatiewe straf vir kinders
En hoe dit pleegkinders beïnvloed
In skole en by die huis is lyfstraf (CP) wanneer 'n ouer, wettige voog of onderwysadministrateur poog om 'n ongewenste gedrag te stop deur die kind fisiese ongemak of pyn te veroorsaak. Korporatiewe straf sluit spankings in , slaan 'n kind, en klop met 'n oop hand, vuis of voorwerp soos 'n band, skakelaar, koord, roer, bord of vlieënier.
Alhoewel die Hooggeregshof van die Verenigde State in 1977 beslis het dat lyfstraf nog steeds 'n wettige vorm van straf in skole is, solank dit beperk is tot spanking of roei, kan plaaslike wetgewing hierdie edik ignoreer.
By die huis, alhoewel, veral wanneer besluit word wat geskikte dissipline vir 'n kind onder pleegsorg word, word die reëls wat bepaal watter vorms van lyfstraf nie as kindermishandeling beskou word nie, verskil deur die staat en die plaaslike jurisdiksie. Korporatiewe straf sluit ook oordraai in, maak 'n warm sous op 'n kind se tong, maak 'n kind in 'n kamer, maak 'n kind vas en vra selfs 'n kind om hom of haar te oefen met oefening of nie toelaat dat 'n kind na die toilet.
Ontwikkeling van sosiale begrip van CP
Sedert die uitspraak van die Hooggeregshof van 1977 het baie staats- en plaaslike agentskappe nuwe regulasies ingestel oor wat en nie as kindermishandeling beskou word as dit kom by die uitreiking van dissiplinêre optrede teen 'n wangedrag nie.
Slegs 31 state, sowel as DC en Puerto Rico, het verbod op lyfstraf in die skool ingestel en van die 19 ander state wat dit steeds toelaat om voort te gaan, gebruik slegs Alabama, Arkansas en Mississippi gereeld hierdie vorm van dissiplinêre optrede.
Georgia, Louisiana, Missouri, Oklahoma, Tennessee en Texas, veral in klein, landelike dorpe, gebruik hierdie vorm van straf gereeld, maar tot 'n mindere mate.
Kanada, Kenia, Suid-Afrika, Nieu-Seeland, en byna die hele Europa het die praktyk regstreeks verbied.
In onlangse jare het internasionale menseregteagentskappe gestreef na strenger wetgewing regoor die wêreld om te verhoed dat kinders in enige vorm aan onnodige geweld onderwerp word.
Selfs so ver terug as 1989 by die Konvensie oor die Regte van die Kind by die Verenigde Nasies het lande wêreldwyd saamgekom om "alle toepaslike wetgewende, administratiewe, maatskaplike en opvoedkundige maatreëls te tref om die kind te beskerm teen alle vorme van liggaamlike of geestelike geweld, besering of mishandeling, verwaarlosing of nalatige behandeling, mishandeling of uitbuiting. "
Leer hoe om jou kinders sonder spanking te dissiplineer .
Korporatiewe straf is nie geskik vir pleegkinders nie
Die gebruik van lyfstraf is nie geskik vir kinders in pleegsorg nie, veral omdat baie aangenome kinders misbruik ervaar het en al in hul geboorteplekke verwaarloos het.
Misbruik laat soms 'n kind met 'n hoë verdraagsaamheid vir pyn. 'N gefrustreerde versorger kan begin deur 'n kind te slaan, maar as hulle nie die reaksie kry wat hulle van die kind soek nie, begin hulle harder en harder. Daarbenewens kan lyfstraf ook slegte herinneringe aan die misbruik van die verlede veroorsaak of verhoed dat 'n kind 'n aanhangsel aan die pleeg of aannemende ouers bou.
Baie kinders se gedragsielkundiges glo dat lewenslesse nodig is, word nie geleer wanneer dissipline kwaad en pynlik is nie, en lyfstraf sal dikwels 'n kind verlaat met groter angs en die onvermoë om ouersfigure te vertrou.
Vir baie nuwe pleeg- of aannemende ouers, wat nie toegelaat word om 'n kind te slaan nie, kan dit moeilik wees om te verstaan, aangesien die meeste van ons opgevoed is deur ouers wat gesmokkel het. Ja, die meeste van ons het uitgedraai. En hopelik help die punte hierbo om te verstaan ​​waarom spanking of ander vorms van fisiese straf nie in die beste belang van 'n mishandel of verwaarloosde kind is of die beste belang van 'n pleeg- of adoptiefamilie wat probeer om aan die kind te heg.