Sentrale verwerkingseenheid - Wikipedia
Intel 80486DX2 mikroverwerker in ‘n PGA keramiekpak
‘n Sentrale verwerkingseenheid (SVE), of hoofverwerkingseenheid is die komponent in 'n digitale rekenaars wat instruksies en data in rekenaarprogramme vervat vertaal en verwerk SVE's verleen die fundamentele eienskap van programeerbaarheid aan rekenaars saam met primêre stoorgeheue en toevoer/afvoer fasiliteite. 'n SVE wat vervaardig word deur van geïntegreerde stroombane gebruik te maak staan ook as 'n mikroverwerker bekend. Sedert die middel sewentigs het enkelskyf mikroverwerkers byna alle ander soorte SVE's vervang.
Die vorm, ontwerp en implementering van SVE's het dramaties verander sedert die vroegste voorbeelde, maar hul fundamentele bedryf is basies nog dieselfde.
Vroeë SVE's was pasgemaakte dele van 'n groter en gewoonlik unieke rekenaar. Pasgemaakte SVE's word deesdae min gebruik en word gestandaardiseerde veeldoelige verwerkers eerder gebruik. Hierdie neiging tot standardisasie het reeds begin in die tydperk van transistor hoofraam- en minirekenaars en het vinnig versnel vandat geïntegreerde stroombane bekend gestel is.
1.1 Diskrete transistor en Geïntegreerde stroombaan SVE's
2 Notas en verwysings
EDVAC, een van die eerste rekenaars met elektronies gestoorde programme.
Die eerste rekenaars soos ENIAC moes fisies herbedraad word om verskillende take uit te voer. Hierdie masjiene is dikwels na verwys as vaste-program rekenaars, aangesien hulle fisies heropgestel moes word om 'n ander program te kon uitvoer. Sedertdien word die begrip SVE gebruik om te verwys na 'n toestel vir die uitvoer van programmatuur. Die vroegste toestelle wat met reg SVE's genoem kon word, kon eers aangetref word in die eerste rekenaars met gestoorde programme.
Die idee van 'n gestoordeprogramrekenaar was reeds teenwoordig in die ENIAC se ontwerp, maar is aanvanklik uitgelaat sodat die masjien vroeër klaargemaak kon word. Op 30 Junie 1945 selfs voordat ENIAC voltooi is, het John von Neumann 'n konsepverslag versprei oor die EDVAC. Daarin het hy die ontwerp van 'n gestoordeprogramrekenaar se ontwerp beskryf wat toe uiteindelik in Augustus van 1949 voltooi is. EDVAC is ontwerp om 'n verskeidenheid soorte instruksies (of verwerkinge) uit te voer. Hierdie instruksies kon gekombineer word om nuttige programme te vorm. 'n Buitengewone eienskap van die ontwerp was dat die programme wat vir die EDVAC geskryf is, in hoēspoed-rekenaargeheue gestoor is eerder as om die bedrading van die rekenaar aan te pas. Hierdie eienskap het die ernstige beperking van die ENIAC oorkom, waarvolgens baie inspanning geverg is om die rekenaar van voor af op te stel sodat dit ander take kon uitvoer. Met Von Neuman se ontwerp, kon die programmatuur wat EDVAC uitgevoer het, eenvoudig verander word deur die inhoud van die rekenaargeheue aan te pas.
Al word Von Neumann dikwels krediet gegee vir die ontwerp van die gestoordeprogramrekenaar is dit belangrik om te onthou dat andere, soos Konrad Zuse, reeds voor hom soortgelyke idees geopper het. Verder het die Harvard-argitektuur van die Harvard Mark I wat voor die EDVAC voltooi is, ook 'n gestoorde program benut al was die program op papierponsriem gestoor eerder as in elektroniese geheue. Die sleutelverskil tussen die Von Neumann- en Harvard-argitektuur was dat laasgenoemde die stoor en verwerking van SVE-instruksies en data geskei het, terwyl eersgenoemde dieselfde geheuespasie vir beide gebruik het. Die meeste moderne SVE's word hoofsaaklik volgens Von Neumann se stelsel ontwerp, maar bevat ook elemente van die Harvard-argitektuur.
SVE's is digitale toestelle wat slegs met diskrete toestande werk en vereis daarom skakelelemente om tussen hierdie toestande te kan onderskei. Voor die kommersiële aanvaarding van die transistor is elektriese wisselaars en vakuumbuise algemeen gebruik as skakelelemente. Al het hierdie elemente besliste voordele bo vroeëre suiwer meganiese ontwerpe gehad was hulle om verskeie redes onbetroubaar en was die vroeëre elektroniese rekenaars oor die algemeen minder betroubaar as elektromeganiese rekenaars al was hulle baie vinniger. Vakuumbuisrekenaars soos EDVAC was geneig om net ongeveer agt uur lank te werk voor hulle gefaal het en weer moes herstel word, terwyl die elektromeganiese masjiene soos die Harvard Mark I baie selde gefaal het. Uiteindelik het vakuumbuisgebaseerde rekenaars egter die oorhand gekry omdat die spoedvoordele die betroubaarheidsprobleme ver oorskry het. Die klokfrekwensie van hierdie vroeë sinkrone SVE's was egter baie laag in vergelyking met vandag se moderne rekenaars. Klokseinfrekwensies wat gewissel het tussen 100 kHz tot 4 MHz was algemeen op dié stadium en is hoofsaaklik beperk deur die skakelspoed van die komponente waarmee hulle gebou is.
Diskrete transistor en Geïntegreerde stroombaan SVE's[wysig | wysig bron]
SVE, Kerngeheue en eksterne bus koppelvlak van 'n MSI PDP-8/I.
Die kompleksiteit van SVE-ontwerpe het toegeneem soos wat verskeie nuwe tegnologie�