[Die eerste in 'n reeks van drie poste]
Ek het dae wat ek op 'n voetstuk wil plaas. Na jare brand hulle helder in my kop. Onder sulke dae is die drie wat ek by die tempel van Yuongpyeongsa in Suid-Korea deurgebring het.
Die reëling om dit te kan doen, noem hulle "Temple-Stay" en vind dwarsdeur Suid-Korea plaas. Jy hoef nie 'n Boeddhis te wees nie – hulle is verbaas as jy wel is.
Yuongpyeongsa (ja, sê dit gerus – joe-ông-pie-ông sa waar "sa" op tempel dui) is nog verder van enige iets as die Magoksa-tempelreeks en vir dieselfde rede : die Confusiaanse owerhede het in die Middeleeue die Boeddhiste vervolg. En die erfenis is die stilte wat oor die ruie groen heuwels, kenmerkend van Suid-Korea, hang.
Die monnikskleed en post-dreunsang Willem
Met die intrap kry ek 'n monnikskleed wat ek die drie dae gedra het. Daar was ses van ons, onder wie 'n ma en haar tiener-dogter, Katoliek en in Minnesota woonagtig, eenmaal per jaar 'n tempel besoek aflê as eerbetoon aan hulle voorouers.
Nou soos 'n gang
Die sel waar ek slaap, laat my aan 'n gang dink, maar die foeton waarop ek slaap, is verbasend gemaklik.
Vieruur die oggend maak hulle my wakker en in die warm gloede van lampe kry ons koers deur die donker vir die hooftempel. Hier wag twee uur se dreunsang op my, 'n ongewone ervaring. Taalgewys, kan ek nie deelneem nie en my eerste reaksie is weerstand. Geleidelik verspoel die weerstand todat ek nie meer die dreunsang hoor nie, omdat ek die dreunsang geword het.
Weerkaatsing van hooftempel
Met die opkoms van die son is dit reinigingsoefeninge − staan; op die knie; voorkop op grond; terugsit op die knie; staan. Doen dit een-honderd en agt keer. Ek is vir dertig goed.