Nostalgic banter: Honger
Die ander aand terwyl ek en ChrisJan angstig in die 'drive-thru' wag vir ons KFC maaltyd, haastig oppad na ons kunsklas, mor ek oor hoe haastig die lewe soms kan wees. Ek het meteens benoud en angsbevange geraak oor hoe ek al my hele lewe honger bly vir 'n beter toekoms en nooit dié beloofde hede geniet nie.
Ek beskryf aan ChrisJan hoe ek destyds op Hoërskool as 'n tingerige tiener met slegte aknee gehunker het na 'n tyd waar ek gemaklik is met my seksualiteit. 'n Tyd waar ek liefde kon vind, nie net vir myself nie maar ook vir 'n ander persoon en dan ook nog dié liefde gemaklik en trots met my familie kan meedeel.
Alhoewel ek na Hoërskool my seksualiteit aanvaar het, het ek toe verder gesmag na 'n studentelewe met groot drome, veelvoudige liefdesverhoudings, baie vriende en telkemale herinneringe. Voor ek my kan kry, het ek my studies aangepak met hartstogtelike liefdesverklarings en het gou genoeg meer avonture versamel om my 'n leeftyd te hou. Maar die ontevredenheid het weereens kom krap en my aspirasies het weer verander. Dié keer wou ek my graad voltooi en 'n gesonde verhouding aanpak.
Terwyl ek honger wag vir my KFC kitsmaaltyd is ek op die einde van my studies met my graad wat glimlag in die horison. Ek het 'n kêrel, en 'n verhouding wat my vervolmaak. Ek het ook familie en vriende wat vir my dié geluk gun. Maar steeds is ek besig om te beplan vir wat kom. Die werkende lewe. Salaris. Rekeninge. My senu-ineenstorting!
Waar hou die beplanning op? Waar is dit genoeg? Wanneer sit jy net terug en waardeer dit alles?
Dit was eers vanoggend voor klas met 'n koppie groentee in die hand en my aandag verdeel tussen die oorweldigende sewende-vloer uitsig oor Hatfield Kampus en 'n foto van ChrisJan met sy pragtige lagplooie wat ek snap dat waardering gebeur in klein oomblikke. Daagliks. Sonder jou aandag.