Edmond Taylor - Inligting
Edmond Taylor was 'n joernalis wat gepubliseer het Die strategie van terreur in 1939. Donald Chase Downes, in sy outobiografie, The Scarlett Thread (1953) voer aan dat dit Taylor se boek is wat hom geïnspireer het om by die Britse veiligheidskoördinasie aan te sluit: 'Ek veronderstel dat dit Edmond Taylor was wat my in my loopbaan van vyf jaar gelei het prokureursmisdaad. In 1939 het hy gepubliseer Die strategie van terreur, wat beskryf hoe Hitler 'n vyfde kolom deur die hele demokratiese wêreld ontplooi en die wil om te weerstaan ​​verlam. Ek het die boek oor en oor gelees; dit verduidelik alles wat ek op my onlangse reise na Europa gesien het. "
Ernest Cuneo, wat vir British Security Coordination (BSC) gewerk het, het kontak gemaak met Taylor. Jennet Conant, die skrywer van The Irregulars: Roald Dahl en die Britse Spy Ring in Washington tydens oorlog (2008) voer aan dat hy 'bemagtig is om voer kies Britse intelligensie -items oor Nazi -simpatiseerders en subversiewe "vir vriendelike joernaliste soos Taylor, Walter Winchell, Drew Pearson, Walter Lippman, Dorothy Thompson, Vincent Sheean, Raymond Gram Swing, Edward Murrow, Eric Sevareid, Edgar Ansel Mowrer, Ralph Ingersoll en Whitelaw Reid, wat "stealth -agente was in hul veldtog teen Brittanje se vyande in Amerika".
Taylor het erken wat hy vir die BSC gedoen het deur middel van sy kontak met Robert E. Sherwood, in sy outobiografie, Ontwaking uit die geskiedenis (1971): "Die propaganda -vleuel, genaamd die Foreign Information Service, sou gelei word deur Robert E. Sherwood, die bekende dramaturg en een van president Roosevelt se mees talentvolle toespraakskrywers. Ek ken Sherwood effens, van sommige van die oorvleuelende intervensionistiese komitees waarmee ons albei verbind was en hom baie bewonder het. "
In 'n onderhoud met Thomas E. Mahl, vir sy boek, Desperate Deception: British Covert Operations in die Verenigde State, 1939-44 (1998), erken Edmond Taylor die rol wat die Britse Veiligheidskoördinasie in sy joernalistiek gespeel het: 'Wat hulle meer gereeld gedoen het, veral voor Pearl Harbor en in die vroeë maande van die oorlog, was om saam te werk, gewoonlik is dit vrywillig as moontlik, met Amerikaners soos ek wat bereid was om uit gewone (of selfs wettige) kanale te gaan om die Amerikaanse beleid te probeer buig na doelwitte wat die Britte, sowel as die betrokke Amerikaners, as wenslik beskou het. "
Percy Winner het aangevoer oor die publikasie van Taylor's Ryker deur Asië (1947): "Edmond Taylor is 'n intelligente, sensitiewe, politieke joernalis wat na 'n vyftien jaar as korrespondent in Frankryk tydens die oorlog gedien het as 'n kenner van sielkundige oorlogvoering en daarna 'n paar jaar in Indië deurgebring het. Ryker deur Asië is 'n interessante, kleurvolle beskrywing van hoe mnr Taylor persoonlik verryk is deur sy ervarings in die Ooste en deur die introspeksie wat dit veroorsaak het, 'n vurige en welsprekende sendeling geword het vir die konsep van 'n wêreld, nie net as 'n universele politieke doel nie, maar as die spesifieke beteken vir die westerse individu se persoonlike sielkundige integrasie. "
Ek veronderstel dit was Edmond Taylor wat my gelei het tot my loopbaan van vyf jaar as advokaatmisdaad. Ek het die boek oor en oor gelees; dit verduidelik alles wat ek op my onlangse reise na Europa gesien het.
Die propaganda -vleuel, genaamd die Foreign Information Service, sou gelei word deur Robert E. Ek ken Sherwood effens, van sommige van die oorvleuelende intervensionistiese komitees waarmee ons albei verbind was, en het hom baie bewonder.
Edmond Taylor Papers, 1935-1992 | MS -manuskripte
Edmond Taylor is op 13 Februarie 1908 in St. Louis, Missouri, gebore. Hy het die Washington -universiteit in St. St. Louis Globe-demokraat. Op reis na Europa in 1928, het Taylor by die Chicago TribuneSe uitgawe in Parys, eers as verslaggewer en daarna as nuusredakteur. Hy het by die Chicago Tribunese buitelandse nuusdiens in 1930 en word hoof van die Paryse Buro in 1933. Taylor behandel die belangrikste gebeure wat gelei het tot die Tweede Wêreldoorlog, waaronder die opkoms van Nazi -Duitsland, die Spaanse burgeroorlog, die Oostenrykse Anschluss, Mussolini se inval in Ethiopië, en die val van Frankryk.
Taylor se boek, Die strategie van terreur, is in 1940 gepubliseer en het 'n belangrike rol gespeel in die onthulling van die aard en metodes van die sielkundige oorlogvoering wat Nazi -Duitsland gevoer het. As gevolg hiervan is hy uitgenooi om by die kantoor van koördineerder van inligting (1941-1942) en later die beplanningsraad van die kantoor van strategiese dienste (1942-1946) aan te sluit. In 1943 dien hy as 'n vlootbevelvoerder in die Noord -Afrikaanse teater, en dan tot 1946 as 'n lid van die personeel van Lord Louis Mountbatten in die kommando van Suidoos -Asië. Taylor is bekroon met die Bronze Star. Taylor keer in 1946 terug na die Verenigde State en skryf oor sy ervarings in Indië en Thailand in Ryker deur Asië, gepubliseer in 1947.
Tussen 1948 en 1950 werk Taylor in die Massa Communications Department van UNESCO. Taylor het daarna as studiedirekteur vir die Raad vir Buitelandse Betrekkinge gewerk aan 'n projek oor die versterking van demokratiese leierskap in die buiteland (1950-1952), 'n konsultant vir die Office of Public Affairs for HICOG (1951) en as assistent-direkteur vir Office of Plans and Policy vir die Psychological Strategy Broad (1952).
Vanaf 1954 was Taylor die belangrikste Europese korrespondent van Die verslaggewer tydskrif. Taylor het ook 'n weeklikse koerantrubriek geskryf vir 'n aantal Amerikaanse dagblaaie, waaronder die Washington Post. Daarbenewens het Taylor nog twee boeke gepubliseer, die Val van die dinastieë (1963) en Ontwaking uit die geskiedenis (1969).
Taylor het twee kinders, William en Caroline, gehad met sy eerste vrou, Irene Silverstein Taylor. Hy het ook twee kinders, Michael en Anne, saam met sy tweede vrou, Anne Verena de Salis Taylor, gehad. Hy is op 30 Maart 1998 op 90 -jarige ouderdom oorlede.
Gebruikers van die versameling moet die reëls en prosedures uiteengesit in die beleid oor materiaalgebruik lees en daartoe instem.
Toegang tot materiaal is nie 'n toestemming om die gebruik te publiseer of andersins te magtig nie. Alle publikasies wat nie deur billike gebruik of ander uitsonderings gedek word nie, is beperk tot diegene wat toestemming van die outeursreghouer het, wat wel of nie die Washington Universiteit is.
Vroeë lewe en opvoeding Redigeer
Edmund Taylor Whittaker is gebore in Southport, in Lancashire, die seun van John Whittaker Esq. en sy vrou, Selina Septima Taylor.  Hy word beskryf as 'n 'uiters delikate kind', wat sy ma moes huis toe laat gaan totdat hy elf jaar oud was, toe hy na die Manchester Grammar School gestuur is.  Ernest Barker, 'n klasmaat van Whittaker aan die Grammar School met wie hy die amp van prefek gedeel het, herinner later aan sy persoonlikheid: 'Hy het 'n gay, lewendige, borrelende gees gehad: hy was gereed vir elke grap: hy oorleef in my geheue as 'n natuurlike akteur, en ek dink dat hy soms ook 'n vrolike gedig kan lewer. "  Terwyl hy by die skool was, studeer Whittaker aan die "klassieke kant" en bestee drie-vyfdes van sy tyd aan Latyn en Grieks.  Whittaker het gesukkel met die poësie en drama wat die hoërskool vereis, en het dankbaarheid uitgespreek dat hy hierdie studies kon agterlaat en in wiskunde kon spesialiseer. 
In Desember 1891 ontvang Whittaker 'n toelatingsbeurs aan die Trinity College, Cambridge.   Nadat hy sy opleiding aan die Manchester Grammar School voltooi het, studeer hy daar van 1892 tot 1895 Wiskunde en Fisika.  Hy betree Trinity College as 'n minderjarige geleerde in Oktober 1892 om wiskunde te studeer.  Whittaker was die leerling van Andrew Russell Forsyth en George Howard Darwin terwyl hy aan die Trinity College was en het gedurende sy eerste twee jaar onderrig ontvang.  Met 'n belangstelling in toegepaste as suiwer wiskunde, het Whittaker in 1894 as voorgraadse die Sheepshanks Astronomical Exhibition gewen.  Hy studeer as Tweede Wrangler aan die Cambridge Tripos -eksamen in 1895.  Die Senior Wrangler daardie jaar was Thomas John I'Anson Bromwich en Whittaker het John Hilton Grace vir die tweede plek vasgemaak, al drie saam met drie ander deelnemers, waaronder Bertram Hopkinson, word hy verkies tot Genote van die Royal Society.  Hy ontvang ook die Tyson -medalje vir wiskunde en sterrekunde in 1896. 
Whittaker was 'n genoot van Trinity College, Cambridge van 1896 tot 1906 toe hy die rol van Royal Astronomer of Ireland aangeneem het. Hy beklee hierdie pos in Dublin tot 1912, toe hy aangestel is as voorsitter van wiskunde aan die Universiteit van Edinburgh, 'n rol wat hy net meer as 'n derde van 'n eeu beklee het. Gedurende sy loopbaan het hy artikels geskryf oor outomorfiese funksies en spesiale funksies in suiwer wiskunde sowel as oor elektromagnetisme, algemene relatiwiteit, numeriese analise en sterrekunde in toegepaste wiskunde en fisika, en was ook geïnteresseerd in onderwerpe in biografie, geskiedenis, filosofie en teologie.  Hy het ook verskeie belangrike innovasies in Edinburgh gemaak wat 'n groot impak op wiskundige opvoeding en samelewings daar gehad het. 
Trinity College, Cambridge Edit
In 1896 word Whittaker verkies as 'n Fellow van Trinity College, Cambridge, en bly hy in Cambridge as onderwyser tot 1906. In 1897 word Whittaker bekroon met die Smith -prys vir sy werk oor die artikel "On the connexion of algebraic functions with automorphic functies ", gepubliseer in 1888.  In 1902 vind Whittaker 'n algemene oplossing vir Laplace se vergelyking, wat gewilde nuusdekking as 'n" merkwaardige ontdekking "ontvang het, hoewel die wiskundige Horace Lamb opgemerk het dat dit geen nuwe funksies bied nie.  Hy skryf ook verskeie gevierde boeke in sy vroeë loopbaan, publiseer 'N Kursus van moderne analise in 1902 en dit opgevolg met 'N Verhandeling oor die analitiese dinamika van deeltjies en rigiede liggame net twee jaar later in 1904. In September daardie jaar was Whittaker genoodsaak om ses silwer vurke op 'n veiling te verkoop om belasting terug te betaal wat hy voorheen geweier het om te betaal weens die 1902 Education Act wat burgers vereis om belasting te betaal om die plaaslike Christen te finansier. skole, soos die Rooms -Katolieke Kerk en die Church of England.  Voordat Whittaker deur 'n landdros verplig was om die belastinglas terug te betaal, was hy een van verskeie aktiviste wat passiewe verset beoefen het deur te weier om die belasting te betaal.  In 1905 is Whittaker verkies as 'n genoot van die Royal Society ter erkenning van sy prestasies. 
Trinity College, Dublin Wysig
In 1906 word Whittaker aangestel as Andrews professor in sterrekunde aan die Trinity College Dublin, met die titel Royal Astronomer of Ireland.  Hy volg Charles Jasper Joly op in die pos en word op aanbeveling van die sterrekundige Robert Stawell Ball aangestel.  Ball se aanbeveling, wat in 1915 in 'n versameling van sy briewe gepubliseer is, lui dat Whittaker die enigste persoon was wat hy geken het wat 'Joly behoorlik kon opvolg' en dat die rol 'op elke manier' sou pas '.   Hy beskryf dan Whittaker as 'beskeie' en 'sjarmant' en as ''n man met 'n oneindige vermoë om dinge te laat gaan'.   Ball beweer dat Whittaker 'n toonaangewende kenner van die wêreld in teoretiese sterrekunde was, en dat hy, in verband met Whittaker se ontdekking van 'n algemene oplossing vir Laplace se vergelyking, opgemerk het dat hy 'al een ontdekking gemaak het wat die grootste wiskundige van die laaste twee eeue sou trots wees om sy eer te bewys ".   Die Royal Astronomers het as direkteure opgetree vir die Dunsink -sterrewag, wat verouderde astronomie -toerusting gebruik het. Die hoofverantwoordelikheid van die rol was om wiskundige fisika aan die Trinity College te onderrig.   Gedurende hierdie tyd het die relatiewe ontspanning van sy pos hom in staat gestel om die lesing te voltooi wat nodig was om sy derde groot boek te skryf 'N Geskiedenis van die teorieë oor eter en elektrisiteit, vanaf die ouderdom van Descartes tot die einde van die negentiende eeu.  Ook gedurende hierdie tyd het hy die boek geskryf Die teorie van optiese instrumente, het ses sterrekunde -artikels gepubliseer en versamelde astronomiese waarnemings gepubliseer. 
Universiteit van Edinburgh Edit
Whittaker word in Januarie 1912 professor in wiskunde aan die Universiteit van Edinburgh, waar hy die res van sy loopbaan bly.   Die rol is vakant gelaat deur die dood van sy voorganger, George Chrystal in 1911.  Hy is verkies as 'n genoot van die Royal Society of Edinburgh in 1912, nadat hy deur Cargill Gilston Knott, Ralph, benoem is Allan Sampson, James Gordon MacGregor en sir William Turner.  Hy was van 1916 tot 1922 sekretaris van die Genootskap, die vise -president van 1925 tot 1928 en 1937 tot 1939, en was president van die Genootskap van 1939 tot 1944, gedurende die oorlogsjare.  Whittaker het aan die Universiteit 'navorsingslesings' in wiskunde begin hou, gewoonlik twee keer per week.  Hy word gesê dat hy 'n uitstekende dosent was deur een van sy vorige besoekers, wat verklaar dat sy 'duidelike diksie, sy taalgebruik en sy entoesiasme nie 'n reaksie kon oproep nie' en dat hy baie goed was met illustrasies.   Freeman Dyson het kommentaar gelewer op Whittaker se lesingstyl deur te sê dat studente 'nie net warm is deur die fisiese teenwoordigheid van 'n groot skare wat saam was nie, maar deur die geestelike krag en entoesiasme van die ou man'.  Whittaker se pogings het gehelp om die Edinburgh Mathematical Society van 'n onderwysersgenootskap na 'n akademiese navorsingsgenootskap te omskep en was 'n belangrike dryfveer in die bekendstelling van wiskundige onderwys in die VK en Amerika. 
Kort nadat hy na Edinburgh gekom het, het Whittaker die Edinburgh Mathematical Laboratory gestig, een van Groot -Brittanje se eerste wiskundige laboratoriums.  Die laboratorium was die eerste poging van 'n stelselmatige behandeling van numeriese analise in Groot -Brittanje en vriende van Whittaker het gesê dat hy dit as sy belangrikste bydrae tot die onderrig van wiskunde beskou.  Onderwerpe wat in die laboratorium onderrig is, sluit in interpolasie, die metode van kleinste vierkante, stelsels lineêre vergelykings, determinante, wortels van transendentale vergelykings, praktiese Fourier -analise, definitiewe integrale en numeriese oplossing van differensiaalvergelykings.  Die laboratoriumprogram was so suksesvol dat dit baie versoeke vir 'n ekstra somerkursus tot gevolg gehad het sodat ander wat vroeër nie kon nie, dit kon bywoon, wat uiteindelik tot die oprigting van 'n colloquium deur die Edinburgh Mathematical Society gelei het.  In 1913 het Whittaker die Edinburgh Mathematical Society Colloquium gestig en die eerste is in Augustus van daardie jaar oor vyf dae gehou.  Die handboek Die berekening van waarnemings is saamgestel uit kursusse wat oor 'n tydperk van tien jaar by die laboratorium aangebied is, en die boek is goed ontvang en het uiteindelik deur vier uitgawes gegaan. 
Genootskappe en akademiese posisies Wysig
Buiten die Royal Astronomer of Ireland en sy rolle in die Royal Society of Edinburgh, beklee Whittaker verskeie noemenswaardige akademiese poste, waaronder president van die Mathematical Association van 1920 tot 1921, president van die Mathematical and Physical Section (Section A) van die British Science Vereniging in 1927, en was president van die London Mathematical Society van 1828 tot 1829.  Whittaker het ook die Gunning Victoria Jubilee Prize Dosent gehou vir "sy diens aan wiskunde" by die Royal Society of Edinburgh van 1924 tot 1928. 
Hy is verkies tot ere -genoot of buitelandse lid in 'n aantal akademiese organisasies, waaronder die Accademia dei Lincei in 1922, die Societa Reale di Napoli in 1936, die American Philosophical Society in 1944, die Académie royale de Belgique in 1946, die Fakulteit van Aktuarisse in 1918, die Benares Mathematical Society in 1920, die Indian Mathematical Society in 1924 en die Mathematical Association in 1935. In 1956 is hy 'n paar dae voor sy verkiesing tot 'n ooreenstemmende lid van die afdeling Meetkunde van die Franse Akademie vir Wetenskappe. dood.  Whittaker ontvang ook eredoktorsgrade van verskeie universiteite, waaronder twee LL.D.'s van die University of St Andrews in 1926 en die University of California in 1934, 'n Sc.D. van die Universiteit van Dublin in 1906, en twee D.Sc.s van die National University of Ireland in 1939 en die Universiteit van Manchester in 1944. 
Later lewe Redigeer
Whittaker het baie werke oor filosofie en teïsme in die laaste jare van sy loopbaan en tydens sy aftrede gepubliseer, benewens sy werk oor die tweede uitgawe van 'N Geskiedenis van die teorieë oor eter en elektrisiteit. Hy het twee boeke oor die Christendom vrygestel en verskeie boeke en referate oor die filosofie van Arthur Eddington gepubliseer. 
Whittaker was 'n Christen en het in 1930 tot bekering gekom in die Rooms -Katolieke Kerk.  In verband daarmee het pous Pius XI hom die Pro Ecclesia et Pontifice in 1935 en het hom aangestel by die Pontifical Academy of Sciences in 1936.  Hy was lid van die Akademie vanaf 1936 en dien as erepresident van die Newman Society van 1943 tot 1945.  Whittaker publiseer twee boeklengtes werk oor die onderwerp van die Christendom, insluitend Die begin en einde van die wêreld en Ruimte en gees.  Die eerste was die resultaat van die Riddell Memorial Lectures in 1942 in Durham, terwyl die tweede gebaseer was op sy Donnellan -lesing van 1946 aan Trinity College, Dublin.  Dit is opgemerk deur die fisika -historikus Helge Kragh,  dat Whittaker in hierdie boeke 'die enigste fisiese wetenskaplike van die eerste rang' was wat die sterk entropiese skeppingsargument verdedig, wat meen dat namate entropie altyd toeneem, die Die heelal moes begin het op 'n punt van minimum entropie, wat volgens hulle die bestaan ​​van 'n god impliseer.  Whittaker het verskeie artikels gepubliseer wat die verband tussen wetenskap, filosofie en teïsme tussen 1947 en 1952 in die BBC -tydskrif vestig Die Luisteraar, waarvan een Godsdiens en die aard van die heelal is in Amerika herpubliseer Voguewat hom ''n seldsame, indien nie unieke, voorbeeld maak van 'n man wie se gepubliseerde werk nie net dissiplinêre grense oorskry nie, maar oral gepubliseer is van Natuur aan Vogue." 
Whittaker tree in September 1946 uit sy pos as voorsitter van die wiskunde-afdeling aan die Universiteit van Edinburgh, 'n rol wat hy meer as drie-en-dertig jaar beklee het.  Hy word emeritus -professorstatus aan die Universiteit toegeken wat hy tot sy dood behou het.  By aftrede werk Whittaker onverpoos die tweede uitgawe van hom 'N Geskiedenis van die teorieë oor eter en elektrisiteit, vrystel Die klassieke teorieë net 'n paar jaar later.  Hy publiseer ook werke in filosofie en teïsme. James Robert McConnell het opgemerk dat Whittaker se navorsing oor die verband tussen fisika en filosofie strek oor byna veertig publikasies wat oor sy laaste vyftien jaar geskryf is.  Gedurende die drie jaar voor die publikasie van die tweede bundel van hom Geskiedenis, Whittaker het reeds bepaal dat hy prioriteit gaan gee vir die ontdekking van spesiale relatiwiteit aan Henri Poincaré en Hendrik Lorentz in die nuwe boek.  Max Born, 'n vriend van Whittaker, het in September 1953 'n brief aan Einstein geskryf waarin hy verduidelik dat hy die afgelope drie jaar alles in sy vermoë gedoen het om Whittaker te oortuig om van mening te verander oor Einstein se rol, maar Whittaker was vasbeslote in die idee en volgens Born het hy daaroor 'gekoester' en 'graag gepraat'.  Born het aan Einstein gesê dat Whittaker daarop aandring dat al die belangrike kenmerke deur Poincaré ontwikkel is, terwyl Lorentz 'duidelik die fisiese interpretasie gehad het', wat Born as Whittaker 'n 'groot gesag in die Engelssprekende lande' irriteer en dat hy bekommerd was dat Whittaker se siening sou ander beïnvloed. 
Whittaker sterf by sy huis, George Square 48, Edinburgh, op 24 Maart 1956.  Hy is begrawe op die Mount Vernon Cemetery in Edinburgh, met "wiskundige presisie op 'n diepte van 6 ft. 6 duim", volgens die begraafplaasregister .  Sy inskrywing in die Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society is in November 1956 deur George Frederick James Temple geskryf.  Hy ontvang gepubliseerde doodsberigte van Alexander Aitken,  Herbert Dingle,  Gerald James Whitrow,  en William Hunter McCrea,  onder andere.   Sy huis was in besit van die Universiteit van Edinburgh en is in die 1960's gesloop om die kampus uit te brei en het nou die William Robertson -gebou. 
Persoonlike lewe Redigeer
In 1901, terwyl hy in Cambridge was, trou hy met Mary Ferguson Macnaghten Boyd, die dogter van 'n presbiteriaanse predikant (en kleindogter van Thomas Jamieson Boyd).  Hulle het vyf kinders gehad, waaronder die wiskundige John Macnaghten Whittaker (1905–1984), twee ander seuns en twee dogters.  Sy oudste dogter, Beatrice, trou met Edward Taylor Copson, wat later professor in wiskunde aan die St. Andrews Universiteit sou word. 
George Frederick James Temple het opgemerk dat die huis van Whittaker in Edinburgh '' 'n groot sentrum van sosiale en intellektuele aktiwiteit was waar liberale gasvryheid aan studente van alle ouderdomme '' gegee is,  en het opgemerk dat Whittaker 'n gelukkige huislike lewe gehad het en dat hy gesond was geliefd by sy gesin.  Whittaker het 'n klavier in sy huis gehou wat hy nie geweet het hoe om te speel nie, maar het dit geniet om na vriende te luister wanneer hulle sou kom.  Dit was ook bekend dat Whittaker 'n persoon se belangstelling in sy studente interesseer en studente uitnooi na sosiale byeenkomste by sy huis.   Hy het ook deur die jare sy honneursstudente bygehou.  Sy huis was ook die plek van baie nie -amptelike onderhoude wat 'n groot invloed op die toekomstige loopbaan van 'n student sou hê.  Na sy dood beskryf William Hunter McCrea Whittaker as 'n "vinnige verstand" met 'n "altyd teenwoordige sin vir humor" en was hy 'die onselfsugtigste van die mense met 'n fyn gevoel van wat ander hulp of plesier sou gee' ".  Hy merk op dat Whittaker 'n 'groot aantal vriende' gehad het en dat hy 'nooit 'n geleentheid misgeloop het om iets namens een van hulle te doen of te sê nie'. 
Benewens sy handboeke en ander werke, waarvan verskeie in druk is, word Whittaker onthou vir sy navorsing oor outomorfiese funksies, numeriese analise, harmoniese analise en algemene relatiwiteit. Hy het verskeie stellings en funksies ter ere van hom. In Junie 1958, twee jaar na sy dood, is 'n hele uitgawe van die Proceedings of the Edinburgh Mathematical Society gewy aan sy lewe en werke.  Die bundel bevat 'n artikel van Robert Alexander Rankin oor Whittaker se werk oor outomorfiese funksies,  'n artikel oor Whittaker se werk oor numeriese analise deur Alexander Aitken,  sy werk oor harmoniese funksies is behandel in 'n artikel van Temple,  John Lighton Synge het geskryf oor sy bydraes tot die relatiwiteitsteorie,  en James Robert McConnell het geskryf oor Whittaker se filosofie.  Onder andere het Whittaker die terme kardinale funksie en Mathieu -funksie geskep.  ​​Die School of Mathematics van die Universiteit van Edinburgh hou die jaarlikse Whittaker Colloquium ter ere van hom.   Befonds deur 'n skenking van sy gesin in 1958, bevorder die Edinburgh Mathematical Society een keer in die vier jaar 'n uitstaande jong Skotse wiskundige met die Sir Edmund Whittaker -gedenkprys, ook ter ere van hom. 
Naamname en noemenswaardige navorsing Redigeer
Whittaker is die gelyknamige van die Whittaker -funksie of Whittaker -integraal, in die teorie van samelopende hipergeometriese funksies.  Dit maak hom ook die gelyknamige van die Whittaker -model in die plaaslike teorie van outomorfiese voorstellings.  Hy publiseer ook oor algebraïese funksies, hoewel dit tipies beperk was tot spesiale gevalle.  Whittaker het 'n lewenslange belangstelling in outomorfiese funksies gehad en hy het gedurende sy loopbaan drie artikels oor die onderwerp gepubliseer.  Onder ander bydraes het hy die algemene uitdrukking vir die Bessel -funksies gevind as integrale met Legendre -funksies. 
Whittaker het ook bydraes gelewer tot die teorie van gedeeltelike differensiaalvergelykings, harmoniese funksies en ander spesiale funksies van wiskundige fisika, insluitend die vind van 'n algemene oplossing vir Laplace se vergelyking wat 'n standaard deel van die potensiële teorie geword het.  Whittaker het 'n algemene oplossing van die Laplace -vergelyking in drie dimensies en die oplossing van die golfvergelyking ontwikkel. 
Opmerklike werke Redigeer
Whittaker het drie wetenskaplike verhandelinge geskryf wat baie invloedryk was, 'N Kursus van moderne analise, Analitiese dinamika van deeltjies en rigiede liggame, en Die berekening van waarnemings.  In 1956 verklaar Gerald James Whitrow dat twee van hulle nie net vir Britse wiskundiges gelees moes word nie, maar ook as fundamentele komponente van hul persoonlike biblioteke beskou word.  Ondanks die sukses van hierdie boeke en sy ander navorsers en die invloed daarvan op wiskunde en fisika, was die tweede uitgawe van Whittaker's 'N Geskiedenis van die teorieë oor eter en elektrisiteit is sy "magnum opus" genoem.    Met verwysing na die gewildheid van die titel, het William Hunter McCrea voorspel dat toekomstige lesers dit moeilik sou erken dat dit die gevolg was van slegs ''n paar jaar aan albei kante van 'n loopbaan met die hoogste onderskeiding in ander strewes. " 
Whittaker het ook geskryf Die teorie van optiese instrumente gedurende sy tyd as koninklike sterrekundige van Ierland asook verskeie boeke oor filosofie en teïsme.  Whittaker se bibliografie in die Biografiese herinneringe aan genote van die Royal Society bevat elf totale boeke en monografieë, ses-en-vyftig wiskunde- en fisika-artikels, vyf-en-dertig filosofie- en geskiedenisartikels, en een-en-twintig biografiese artikels, uitgesluit gewilde en semi-gewilde artikels wat in tydskrifte gepubliseer is, soos Wetenskaplike Amerikaner.  ​​In die bibliografie wat McCrea in 1957 saamgestel het, is daar dertien boeke en monografieë en dieselfde tydskrifartikels, ook gewilde artikels uitgesluit.  Onder andere onderwerpe het Whittaker altesaam tien artikels oor elektromagnetisme en algemene relatiwiteit geskryf. 
Whittaker en Watson Redigeer
Whittaker was die oorspronklike skrywer van die klassieke handboek 'N Kursus van moderne analise, eerste gepubliseer in 1902.  Daar was nog drie uitgawes van die boek, alles in samewerking met George Neville Watson, wat die beroemde omgangsnaam tot gevolg gehad het Whittaker en Watson. Die werk is ondertiteld 'n inleiding tot die algemene teorie van oneindige prosesse en van analitiese funksies met 'n uiteensetting van die belangrikste transendentale funksies en is 'n klassieke handboek in wiskundige analise, wat voortdurend in druk bly sedert die vrystelling daarvan meer as honderd jaar gelede.  Dit dek onderwerpe wat voorheen nie in Engels beskikbaar was nie, soos komplekse analise, wiskundige analise en die spesiale funksies wat in wiskundige fisika gebruik is.  George Frederick James Temple het opgemerk dat dit 'vir baie jare' ongeëwenaard was in hierdie aspekte.  Die boek was 'n bewerkte stel lesnotas uit die Cambridge Tripos-kursusse wat Whittaker geleer het en bevat resultate van wiskundiges soos Augustin-Louis Cauchy en Karl Weierstrass wat relatief onbekend was in Engelssprekende lande.  A. C. Aitken het opgemerk dat die boeke 'n groot invloed gehad het op die studie van spesiale funksies en die gepaardgaande differensiaalvergelykings, sowel as in die studie van funksies van komplekse veranderlikes. 
Analitiese dinamika van deeltjies en rigiede liggame Redigeer
Whittaker se tweede groot werk, 'N Verhandeling oor die analitiese dinamika van deeltjies en rigiede liggame is die eerste keer in 1904 gepubliseer en het vinnig 'n klassieke handboek in wiskundige fisika en analitiese dinamika geword, 'n tak van die klassieke meganika.  Dit het die grootste deel van sy leeftyd in druk verskyn, meer as honderd jaar lank, en daar word gesê dat dit 'merkwaardige lewensduur' het.  Die boek verteenwoordig die voorpunt van ontwikkeling ten tyde van publikasie, waar baie beoordelaars opgemerk het dat dit materiaal bevat wat andersins nie in die Engelse taal bestaan ​​nie.  Die boek was 'n belangrike handboek wat die eerste sistematiese behandeling in Engels bied vir die teorie van die Hamilton -dinamika, wat 'n fundamentele rol gespeel het in die ontwikkeling van kwantummeganika.  AC Aitken noem die boek 'epogmaking in 'n baie presiese sin', en merk op dat die boek net voor die ontwikkeling van die relatiwiteitsteorie 'n gedetailleerde opsomming gee van die klassieke dinamika en die vordering wat met Lagrangiaanse meganika en Hamiltoniese werktuigkundiges, insluitend werk van Henri Poincaré en Tullio Levi-Civita.  Die boek het baie aanbevelings ontvang, onder meer van Victor Lenzen in 1952, byna vyftig jaar na die aanvanklike publikasie daarvan, wat gesê het dat die boek steeds die "beste uiteensetting van die onderwerp op die hoogste moontlike vlak" is.  Daar is opgemerk in 'n artikel van 2014 oor die ontwikkeling van die boek, gepubliseer in die Argief vir die geskiedenis van presiese wetenskappe, dat die boek vir meer as net 'n historiese boek gebruik is, waar daarop gewys is dat van die 114 boeke en referate wat die boek tussen 2000 en 2012 aangehaal het, "slegs drie van historiese aard is".  In dieselfde tydperk word gesê dat die boek "sterk aanbeveel vir gevorderde lesers" in die 2006 ingenieurshandboek Beginsels van ingenieurswese meganika. 
'N Geskiedenis van die teorieë oor eter en elektrisiteit Redigeer
In 1910 skryf Whittaker 'N Geskiedenis van die teorieë oor eter en elektrisiteit,  wat 'n baie gedetailleerde weergawe gee van die etherteorieë van René Descartes aan Hendrik Lorentz en Albert Einstein, insluitend die bydraes van Hermann Minkowski. Die boek is goed ontvang en het Whittaker gevestig as 'n gerespekteerde wetenskaplike historikus.  'n Tweede, hersiene en uitgebreide uitgawe is later vrygestel. Die eerste bundel, ondertiteld die klassieke teorieë, is in 1951  gepubliseer en het gedien as 'n hersiene en bygewerkte uitgawe van die eerste boek. Die tweede bundel, gepubliseer in 1953,  het hierdie werk uitgebrei oor die jare 1900–1926. Ondanks 'n berugte geskil oor Whitaker se standpunte oor die geskiedenis van spesiale relatiwiteit, gedek in volume twee van die tweede uitgawe, word die boeke beskou as gesaghebbende verwysings na die geskiedenis van klassieke elektromagnetisme  en word dit beskou as klassieke boeke in die geskiedenis van die fisika.  As gevolg van die rol van die boek in die prioriteitsgeskil oor relatiwiteit, word die tweede bundel egter veel minder genoem as die eerste bundel en die eerste uitgawe, behalwe in verband met die omstredenheid. 
Relatiwiteit prioriteit geskil Wysig
Whittaker word ook onthou vir sy rol in die prioriteitsgeskil oor relatiwiteit, 'n historiese geskil oor krediet vir die ontwikkeling van spesiale relatiwiteit. In 'n hoofstuk met die naam "The Relativity Theory of Poincaré and Lorentz" in die tweede deel van die tweede uitgawe van A History of the Theories of Aether and Electricity, skryf Whittaker Henri Poincaré en Hendrik Lorentz toe vir die ontwikkeling van die teorie wat hy toegeskryf het aan Einstein se spesiale relatiwiteitsdokument relatief min belangrikheid en sê dat dit 'die relatiwiteitsteorie van Poincaré en Lorentz met 'n paar versterkings uiteengesit het, en wat baie aandag getrek het'.  Max Born, 'n vriend van Whittaker, het aan Einstein geskryf en sy kommer uitgespreek oor die publikasie van die boek en 'n weerlegging in sy boek uit 1956 geskryf.   Die omstredenheid is ook genoem in een van Whittaker se doodsberigte deur Gerald James Whitrow, wat gesê het dat hy 'n brief aan Whittaker geskryf het waarin hy verduidelik hoe laasgenoemde se siening "nie reg aan die oorspronklikheid van Einstein se filosofie ", maar het opgemerk dat hy begryp waarom Whittaker die behoefte gevoel het om die gewilde wanopvatting dat Einstein se bydrae uniek was, reg te stel.  Max Born se weerlegging, gepubliseer in sy boek uit 1956, voer ook aan dat hoewel Lorentz en Poincaré se bydraes behoort nie oor die hoof gesien nie, dit was die postulate en filosofie van Einstein se teorie wat "Einstein se werk van sy voorgangers onderskei en ons die reg gee om te spreek van Einstein se relatiwiteitsteorie, ondanks Whittaker se verskillende mening".  Alhoewel die geskil geduur het dekades lank het die meeste geleerdes die argumente van Whittaker verwerp en volgens wetenskaplike konsensus was Einstein se ontwikkeling die spesiale relatiwiteit. 
Whittaker se sienings oor filosofie is deur James Robert McConnell ontleed vir die Whittaker Memorial Volume van die Verrigtinge van die Edinburgh Mathematical Society.  McConnell het opgemerk dat Whittaker se navorsing oor die verband tussen fisika en filosofie oor ongeveer veertig publikasies versprei is.  Die wêreldbeskouing van Whittaker is in die bundel as neo-Cartesianisme geklassifiseer, 'n filosofie wat beskryf word as 'gegrond op die beginsel dat die soeke na 'n universele wetenskap geskoei moet word op die prosedure van fisika-wiskundiges'.  McConnell neem kennis van verskeie van Whittaker se oorspronklike bydraes tot die filosofiese stelsel van René Descartes, maar vat die werk saam deur te sê dat terwyl hy Whittaker se poging tot die probleem bewonder het, hy nie tevrede was met die vele oorgange tussen wiskunde, estetika, etiek. Hy het gesê dat "As die oorgange van wiskunde na morele waardes nie stewig vasgestel is nie, slaag Whittaker se poging nie daarin om die gebreke van Descartes se oplossing te herstel nie."  Whittaker het werk op verskeie ander gebiede van die filosofie gepubliseer, insluitend navorsing oor Eddington se beginsel, 'n aanname deur Arthur Eddington dat alle kwantitatiewe stellings in die fisika uit kwalitatiewe bewerings afgelei kan word.  Benewens die publikasie van Eddington's Fundamentele teorie, Het Whittaker twee ander boeke oor Eddington se filosofie geskryf.  Whittaker het ook uitgebrei geskryf oor die impak van destydse onlangse ontdekkings in sterrekunde op godsdiens en teologie,  determinisme en vrye wil,  en natuurlike teologie.  In die afsluiting van sy artikel som McConnell die filosofiese werke van Whittaker op asof dit uit 'die van die geleerde Christelike leek' kom.  Oor metafisika merk hy op dat daar baie min geleerdes is wat beide fisika en metafisika bekwaam is, en verklaar dat toekomstige werk baat kan vind en inspirasie kan put uit Whittaker se navorsing in die gebied. 
In 1931 ontvang Whittaker die Sylvester -medalje van die Royal Society vir "sy oorspronklike bydraes tot suiwer sowel as toegepaste wiskunde".  Daarna ontvang hy die De Morgan -medalje van die London Mathematical Society in 1935, 'n toekenning wat een keer elke drie jaar toegeken word vir uitstekende bydraes tot wiskunde.  Hy het in die sewentigerjare verskeie eerbewyse ontvang, onder meer dat hy in 1945 deur koning George VI tot ridder geslaan is,  en die Copley -medalje van die Royal Society, hul hoogste toekenning, ontvang het "vir sy uitstekende bydraes tot suiwer en toegepaste wiskunde en teoretiese fisika " in 1954.  In die openingsopmerkings van die toespraak van president Edgar Adrian in 1954 aan die Royal Society, kondig Adrian Whittaker aan as die jare Copley-medaljewenner wat sê dat hy waarskynlik die bekendste Britse wiskundige was op die oomblik weens "sy talle, uiteenlopende en belangrike bydraes" sowel as die ampte wat hy beklee het.  Omdat hy bydraes tot byna alle terreine van toegepaste wiskunde en die onlangse bydraes tot suiwer wiskunde, relatiwiteit, elektromagnetisme en kwantummeganika genoem het, sê Adrian verder dat die "verstommende hoeveelheid en kwaliteit van sy werk waarskynlik ongeëwenaard is in moderne wiskunde en dit is die mees gepaste dat die Royal Society sy mees bekroonde toekenning aan Whittaker verleen. " 
Whittaker het ook verskeie vooraanstaande lesings gehou, waarvan sommige die basis vorm van boeke wat hy later sou skryf.  Hy het die Rouse Ball-lektoraat by Trinity College, Cambridge in 1926, die Bruce-Preller-lektoraat van die Royal Society of Edinburgh in 1931 en die Selby-lektoraat aan die Universiteit van Cardiff in 1933. Hy het ook die professor in Hitchcock by die Universiteit van Kalifornië in 1934, die Riddell -lektoraat aan die Universiteit van Durham (Newcastle) in 1942, die Guthrie -lektoraat van die Royal Physical Society of Edinburgh in 1943 en die Donnellan -lektoraat by die Trinity College Dublin in 1946.  Hy het in 1947 die Tarner -lesing aan die Trinity College, Cambridge gehou en die Larmor -lektoraat van die Royal Irish Academy en die Herbert Spencer -lektoraat aan die Universiteit van Oxford gehou, albei in 1948. 
Edmond Nelson en Jane Taylor
Jane Taylor Nelson 1805-1870
Verwant deur: Dan se ouma Elvira Wilde Langford
Hy trou op 3 Oktober 1820 met Jane Taylor in Monroe County. Sy is gebore op 1 Januarie 1805, die dogter van Billington en Mary Elizabeth Modglin Taylor. Die Taylors het ook van Noord -Carolina na Tennessee verhuis, en daarna na Illinois, eers gevestig in St. Clair County, en later in Monroe County. Ten tyde van hul huwelik was Edmond nog nie een-en-twintig nie, en Jane was nog nie sestien nie.'N Rekord van hul huwelikslisensie is gevind in Waterloo, Illinois, waar hulle waarskynlik getroud was.
Hul eerste seun, Price Williams, is in Keokuk, Iowa, gebore. Edmond en Jane het waarskynlik noord van die Mississippi -rivier gegaan, moontlik om in die hout by die veerbootoorgang te werk. Teen die tyd dat Elizabeth in 1824 gebore is, verhuis hulle egter suidwaarts en vestig hulle in Jefferson County naby Mount Vernon, Illinois. 'N Paar jaar later verhuis sy pa na die omgewing.
Edmond Nelson en sy broers het baie praatjies gehoor oor die Mormone. Dit wil voorkom asof hulle van regoor die wêreld kom, en mense is bekommerd dat hulle binnekort so baie sal wees dat hulle die hele land sal oorneem. 'N Paar stappe is teen hulle geneem, maar Edmond hou nie van sommige van die verhale en die boosheid wat hy hoor van mense wat hy ontmoet het nie. Hy het gevoel dat geen mense so wreed behandel moes word nie net vanweë hul geloof in 'n vreemde profeet.
Toe kom die dag toe die eerste Mormoonse sendelinge by sy huis stilhou. Hy nooi hulle in en behandel hulle vriendelik. Hy was geïnteresseerd om hul kant van die geskil te hoor. Maar dit lyk asof hulle geen vyandskap teenoor hulle vervolgers het nie. Hulle het stil en eenvoudig geantwoord dat diegene wat hulle skuldig was aan die vele gruweldade teen hul geloof en mense die ware beginsels van die Evangelie ken en verstaan ​​soos deur die profeet Joseph Smith geleer het, hulle sy mense nooit sou mishandel het nie. Edmond wou weet van hierdie beginsels waarvoor hulle bereid was om te ly en te sterf. Hy luister met nugter belangstelling na elke woord van hulle boodskap. Daar was 'n ring van suiwer en onbesmette waarheid in wat hulle beweer het. Edmond het sy broers, en miskien sy ouers, ingeroep om hierdie nuwe boodskap van God te hoor. Hy het die besluit geneem wat die res van sy lewe en sy dood sou vorm, en hy is in 1836 gedoop.
(Die volgende lewe van Edmond Nelson word opgeteken soos vertel aan Taylor Nelson deur William Goforth Nelson, seun van Edmond Nelson.)
My pa was 'n boer en 'n veeboerdery volgens beroep. Die gesin het ongeveer negentien jaar in Jefferson County gewoon. Ek kan onthou hoe ek gesien het hoe my pa gedoop is omtrent die jaar 1836. 'n Ouderling met die naam Burquett was in diens. My ma is eers in 1838 gedoop.
In die lente van 1836 verkoop my pa sy huis in Illinois en sy vee, met die uitsondering van vyf perde, en begin saam met die kerk na Missouri. My pa en sy drie broers: James, Abraham en Hyrum, en hul gesinne het ook gegaan. Die vier broers was binne twee kilometer van mekaar geleë. James en Hyrum, aan die westelike oewer van die Grootrivier, het Abraham 'n veerboot gekoop, en 'n plat boot en een kano, op die Grand River, een kilometer onder. My pa het 'n kwart van die stuk grond een kilometer van die rivier af ingedien. Hy koop toe 'n hele aantal vee en varke. Terwyl ons hier gewoon het, het die profeet Joseph Smith by ons oornag. Dit was die eerste keer dat iemand van ons hom ooit gesien het.
Ons het anderhalf jaar daar gewoon toe in die herfs van 1838 'n algemene konferensie van die Kerk in Far West, Missouri, gehou is. My pa was een wat dit bygewoon het. Die profeet het die heiliges aangeraai om dadelik daar in die Verre Weste te vergader. My pa was die enigste van die vier broers wat onmiddellik gehoor gegee het aan die raad van die profeet. Hy het die volgende oggend met sonsopkoms begin nadat hy by die huis gekom het met 'n wa waarin sy gesin gemaklik kon ry. Hy het vyf perde geneem, een juk osse, drie koeie en 'n klein troppie skape. Hy het 34 beeskoppe en vyftig varke in die bos agtergelaat. Sy broers was so traag om die woord van die profeet na te kom en die skare het hulle van byna al hul besittings beroof. Hulle het die veerboot van Abraham in besit geneem en hulle aangekla omdat hulle daar oorgesteek het toe hulle na Verre Wes gegaan het.
Ons eerste reis was deur 'n dun gevestigde land en ons het gereeld op 'n afstand die rook van brandende huise gesien en ons het gereeld mense van die skare te perd deur die veld sien ry, maar ons is nie deur iemand gemolesteer nie . Saans kamp ons by 'n gesin wie se huis toe brand, nadat die skare aan die brand gesteek is. My pa het die man, wie se naam ek nie meer onthou nie, gehelp om 'n rek te bou om na die wa van sy wa te gaan, wat ook gebrand het. Die man het eendag saam met ons gereis en daarna op 'n ander pad gegaan om saam met 'n paar van sy familielede te reis.
Op die derde dag het my pa een perd vir $ 30,00 verkoop en die osse aan 'n ander man geleen om te ry. Ek kan nie onthou hoeveel dae ons op pad was na Verre Weste nie, maar dit was nie baie nie. Toe ons Grand River bereik, is my ma deur Lyman Wight gedoop. Verre weste was spoedig vol mense, sodat voordat ons die stad bereik het, die instruksies aan die res van die heiliges gegee is om te kamp by Shoal Creek, twee kilometer van Verre Wes, sodat ons daar gebly het vir die winter. Almal wat daar gekamp het, het in hul eie waens en tente gewoon.
Gedurende hierdie winter het die goewerneur van Missouri die heiliges versoek om hul wapens af te lê, wat aan die versoek voldoen is. My pa en oudste broer was een van diegene wat hul gewere by lede van die skare afgelewer het. Die skare was te perd en die mans het almal gesigte gehad. Die volgende kom was daar drie ligte waens, elk getrek deur twee groot perde. Ons broers is beveel om agter die waens in te volg. Die volgende geselskap van die skare kom agter ons waens in. Hulle stop in 'n klein prairie ongeveer 'n kilometer daaronder, en ons broers is beveel om hul gewere en ammunisie in die waens te lê. Toe kom die derde party, die helfte van die manne klim af en laat twee perde en twee gewere by een man agter, en toe begin die voetgangers die waens in die kamp plunder en beweer dat hulle op ammunisie jag. Ons mense het hul perde en beeste vasgemaak omdat hulle geen ander plek vir hulle gehad het nie, en daarom is ons waens deursoek en baie eiendom deur die skare gesteel.
Dit was terwyl ons kampeer op Shoal Creek dat Joseph Smith Nelson (ons voorouer) gebore is. My oudste broer Price was byna die hele winter siek. My pa kon geen werk kry om lewens te verseker nie, sodat ons kos gedurende die bedrywige winter heeltemal uit beesvleis en gekookte mielies bestaan. In die vroeë lente van 1839 begin ons na Quincy, die plek wat deur die profeet Joseph vir die heiliges aangewys is om die Mississippirivier oor te steek. Maar voordat ons daar aangekom het, was ons verplig om op te hou weens die siekte van Price en myself. Vader het 'n huis gehuur waarin ons gewoon het totdat ons genoeg krag gekry het om ons reis voort te sit. Ons het die rivier by Quincy oorgesteek en toe noord begin. Maar ons het baie stadig gereis, dit was lente en die reënseisoen van die jaar. Ons het 'n huis gehuur ongeveer 30 myl oos van Commerce, (later Nauvoo genoem). Vader het 'n man gehelp om 'n stuk grond te omhein en het toe die voorreg gekry om ses hektaar mielies te plant, wat 'n groot oes opgelewer het.
Laat in die herfs het pa en Price na Nauvoo gegaan en 'n houthuis met twee kamers gebou, maar ons het eers vroeg die volgende lente (1840) na Nauvoo verhuis. Pa het baie en 'n half in Nauvoo gekoop wat oos en wes geloop het. Die huis waarna verwys is, is aan die westekant van die erf gebou. Ons het 'n rotsgroef aan die westekant oopgemaak. Ek en Hyrum het pa gehelp om rots uit te steek, waarvan ons die meeste in die stad verkoop het. Vader het sy tempelwerk en die grootste deel van sy tiendes in rots uit die steengroef betaal, wat alles in die tempel gebruik is. Ons het ook baie hout gevlot en hout langs die rivier gesien. Op 'n tyd het ons agtien kilometer langs die rivier geloop, na 'n klomp saaghout wat ons vir drie dollar per duisend voet aan 'n man verkoop het met die naam Ellis. Hy het 'n saagmeul op die oewer van die rivier gehardloop. Ek en Hyrum was een somer in Nauvoo besig om die baksteenwerf te bewerk en baksteen te maak wat gebruik is vir die bou van die Nauvoo -huis. Ons het in Nauvoo gebly tot op die eerste dag van Mei 1846, waarna ons met die kerk weswaarts begin het.
Ons het ongeveer vier jaar in die berg Pisgah gewoon. Sodra ons kamp opgeslaan het, het ons 'n bietjie grond geploeg en drie en 'n half akker mielies geplant, en 'n half akker bokkoring en 'n goeie tuin. Kort na sy aankoms het Vader en die meeste kinders siek geword van kouekoors en koors, en het eers in September herstel. Gedurende Julie is ek deur 'n ratel op my hakskeen gebyt, maar ek het dit net tien dae lank gelê. Laat in die herfs van dieselfde jaar is ek deur 'n hond aan my regterbeen gebyt net onder waar dit gesny is met die voetadvertensies hierbo. Ek het ongeveer twee weke redelik goed oor die weg gekom, toe het pa en mnr. Mansfield gaan jag. Terwyl hulle weg was, het die kinders naby die huis gespeel toe 'n klein boom val. 'N Ledemaat het my broer, Mark, wat toe ongeveer twee jaar oud was, getref en sy skedel gebreek. Daar is na pa gestuur en binne ongeveer agt-en-veertig uur ná die ongeluk by die huis gekom. Alles is gedoen vir hom, maar hy kan die res van sy lewe kreupel bly, terwyl sy regterkant verlam is. Dit was ongeveer 'n jaar voordat hy enigsins kon loop.
Dit was op die 8ste dag van Mei 1850 dat ons van Mount Pisgah na Council Bluffs vertrek het, daarvandaan oor die vlaktes na Salt Lake Valley. Ons het begin met twee goeie waens en goeie osse. Ons het ook 'n aantal koeie gehad. Ons het omtrent alleen gereis totdat ons vier kilometer wes van Council Bluffs gekom het, waar ons 'n kamp van heiliges gevind het. Op 4 Junie is die kamp georganiseer met Thomas Johnson as kaptein, gereed om die volgende dag ons reis weswaarts te begin. Daar was vyftig waens in die geselskap. My broer, Price, het ons by Council Bluffs ontmoet en saam met ons na die vallei gekom terwyl Hyrum dieselfde jaar in 'n ander geselskap gekom het.
Toe ons by Sweet Water was, het my pa die bergkoors opgedoen en nooit heeltemal herstel nie. Ons het Salt Lake City bereik op 9 September 1850. Ons het twee dae lank op die openbare plein kamp opgeslaan. My pa wou dienooreenkomstig op 'n plaas woon; ons het ongeveer 30 myl suidwaarts gegaan na Mountainville (Alpine), ongeveer vier kilometer noordoos van American Fork. Ons het 'n lang huis gebou en die gesin daarin verhuis. Price, ek en Thomas het toe na die Mill Creek Canyon gegaan en begin om hout uit die gras te haal. Ons het op 'n dag twee vragte in die meul gesny en getrek. Die meulenaar saag en verpak die gordelroos en verkoop dit by Edmond Taylor - History, [nobr] [H1toH2]
Beide Midwestern en Hmong te wees
Op Route 66 was elke myl 'n mynveld. Besighede met drie "K" s in die titel, soos die Kozy Kottage Kamp of die Klean Kountry Kottages, was kode vir die Ku Klux Klan en het slegs wit kliënte bedien. Swart motoriste moes natuurlik ook sononderdorpe soos Edmond, Oklahoma, vermy. In die veertigerjare het die Royce Café, geleë op Route 66, trots op sy poskaarte aangekondig dat Edmond '' 'n goeie plek is om te woon. '6 000 lewende burgers. Geen negers nie. " Die vernedering om nie net uit die openbare ruimtes nie, maar uit die hele dorpe gesluit te word, was erg genoeg, maar vir swart mense was daar altyd baie selfs swaarder vrese - elke stop was 'n moontlike eksistensiële gevaar. Die dreigement van lynch was veral kommerwekkend toe swart mense deur die Ozarks op Route 66 gereis het. Hulle het hul kruisbrande binne gehou.
Vir baie beteken die kwesbaarheid van die pad altyd om 'n plan, 'n voorbladverhaal of selfs 'n vermomming te hê. Een gewilde veiligheidsmaatreël? 'N Chauffeur se hoed. Swart motoriste wat met mooi motors gery het, was veral vatbaar vir gereelde teistering deur wetstoepassers. In 1930 het die swart rubriekskrywer George Schuyler geskryf: "Swartes wat duur motors gery het, het wit gevoelens beledig", en sommige swart mense "het by ouer modelle gehou om nie die gevaarlike indruk te gee dat hulle bo hulself was nie."
In die vyftigerjare het my stiefpa, Ron, dit as kind eerstehands beleef. Sy pa het 'n goeie werk by die spoorweg gehad en 'n goeie motor gehad. Nadat hy deur 'n balju gestop is terwyl hy saam met sy gesin op vakansie was, het die balju vir Ron se pa gevra waar hy die motor gekry het. Omdat hy beter geweet het as om te sê dat dit syne was, het Ron se pa voorgegee dat hy 'n chauffeur is. Toe die balju uitvra oor die ander mense in die motor, het Ron se pa gemaak asof dit nie sy familie is nie. Hy het gesê dat die vrou langs hom (sy vrou) die diensmeisie van sy werkgewer was en dat hy haar en haar seun (Ron) huis toe geneem het. Die balju het gevra: "Waar is jou chauffeurhoed?" Ron se pa was gereed, en hy het een in die motor: 'Hang in die agterkant, beampte.'
Ondanks al die gevare het miljoene swart vakansiegangers, soos Ron se familie, wel die land verken - baie vertrou op 'n unieke reisgids, The Negro Motorist Green Book. Victor H. Green, 'n swart poswerker van Harlem, New York, het sy gids van 1936 tot 1966 gepubliseer Groen boek Daar was kapperswinkels, skoonheidsalonne, kleermakers, afdelingswinkels, tavernes, vulstasies, motorhuise en selfs eiendomskantore wat bereid was om swart mense te bedien. 'N Bladsy het gespog met:' Net waarna u gesoek het !! NOU KAN ONS REIS SONDER VERSTORING. "
Green het sy boek gemodelleer nadat Joodse reisgidse in die dertigerjare vir die Borsht -gordel geskep is. Ander gidse vir swart reisigers bestaan ​​-Hackley en Harrison se hotel- en woonstelgids vir bruin reisigers (1930-1931), Reisgids (1947-1963), en Grayson se gids: Die Go -gids vir aangename motorry (1953-1959) —maar die Groen boek is vir die langste tyd gepubliseer en het die grootste leserspubliek gehad. Dit is mond tot mond bevorder, en 'n nasionale netwerk van poswerkers onder leiding van Green het adverteerders gesoek. Esso -gasstasies (Standard Oil, wat vandag as Exxon werk) verkoop die Groen boek en het twee swart bemarkingsbestuurders, James A. Jackson en Wendell P. Allston, aangestel om dit te bevorder en te versprei. Teen 1962 het die Groen boek 'n oplaag van 2 miljoen mense bereik.
Die Groen boek het die hele Verenigde State gedek, maar gedurende die tyd dat dit gepubliseer is, was Route 66 maklik die gewildste pad in Amerika. En bestuur was die gewildste tydverdryf. Motorreis simboliseer vryheid in Amerika, en die Groen boek was 'n vindingryke, innoverende oplossing vir 'n gruwelike probleem. Mense noem dit die 'Bybel van swart reise' en 'AAA vir swartes', maar dit was soveel meer. Dit was 'n kragtige instrument vir swartmense om te volhard en letterlik vorentoe te beweeg in die lig van rassisme.
Alhoewel 6 miljoen swart mense op pad was om uit die Jim Crow South te ontsnap, het hulle vinnig geleer dat Jim Crow geen grense het nie. Segregasie was regdeur die land van krag. Uit die agt state wat deur Route 66 (Illinois, Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona en Kalifornië) geloop het, het ses amptelike segregasiewette tot in die weste as Arizona gehad - en almal het nie -amptelike reëls oor ras.
Daar word aangeneem dat die Weste meer bevry as die Suide was, maar danksy die omvang van die uitgestrektheid van die Amerikaanse Weste was dit op sommige maniere selfs gevaarliker. Die verder wes enigiemand gereis het, was die minder dienste beskikbaar - vir wit mense en veral vir swart mense. Kos en verblyf was oor lang afstande versprei, en daar was ook net minder mense in die weste in die algemeen, en minder swart mense in die besonder, wat die kans verminder dat swart reisigers betroubare hulp kan vind as hulle probleme ondervind met die motor of om aanwysings nodig het. In die Pulitzer -prys–wen The Warmth of Other Suns: The Epic Story of America's Great Migration, vertel die skrywer Isabel Wilkerson van dr Robert Foster se ontstellende reis in die Weste, waar hy aan die stuur aan die slaap geraak het bloot omdat hy weggedraai is van elke motel by wie hy gestop het omdat hy swart was.
Selfs sodra swart reisigers 'n veelrassige stad bereik het, soos Albuquerque, New Mexico, het slegs 6 persent van die meer as 100 motelle langs Albuquerque se deel van Route 66 dit toegelaat. En alhoewel daar geen formele segregasiewette op die boeke in Kalifornië was nie, was Glendale en Culver City sononder dorpe en die strande van Santa Monica wat gesoen is, is geskei. Route 66 toon Americana aan - vir wit mense. Vir swart mense beteken dit dat hulle nuwe geweld teëkom en die spoke van rasseterrorisme wat reeds op die Moederpad spook.
Dit is waarom die omslag van die Groen boek het gewaarsku: "Dra altyd u groen boek saam - u het dit dalk nodig." In Chicago was daar byvoorbeeld geen Groen boek besighede op Route 66 hoegenaamd vir bykans drie dekades. (Daar was Groen boek besighede in ander dele van Chicago — maar nie op die Road of Dreams nie.) Nadat hy Chicago op Route 66 verlaat het, is die volgende Groen boek plekke was meer as 180 myl ver in Springfield, Illinois. Maar Springfield was ten minste nuttig, met 26 aanbiedings: 13 toeristehuise, vier tavernes, drie skoonheidsalonne, twee vulstasies en een restaurant, 'n kapperswinkel, drogisterij en hotel. As u swart was en nie hierdie inligting het nie, hoe sou u weet waarheen u moet gaan? U kan maklik na donker in die verkeerde stad beland.
Natuurlik was Route 66 destyds nie meer rassisties as enige ander pad in Amerika nie. Wat Route 66 anders maak, is dat die ooppad-handelsmerk wat daarmee gepaard gaan, 'n tyd gevier het toe swart Amerikaners rassegeweld moes opspoor en die Jim Crow-beleid wat hulle van ondernemings en ontspanningsplekke afgesluit het. Boonop het die verwoesting van Route 66 se stukke swart motoriste veral blootgestel. Die Amerikaanse ideale wat verband hou met Route 66, destyds en nou, het die verhaal oorgeneem en die meer ontstellende aspekte van die land se verlede uitgewis. As die Verenigde State dus vryheid en demokrasie bevorder, vir die waardes in die buiteland veg en dit nie tuis nakom nie, voel die skynheiligheid wreed.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Route 66 'n belangrike rol gespeel in militêre pogings en 'n primêre roete geword om militêre voorrade regoor die land te vervoer. Dit is so swaar gebruik dat 'n stuk asfalt van 200 myl verdik is sodat dit militêre konvooie beter kon hanteer. Destyds het Amerikaanse soldate in die buiteland vir menseregte geveg, maar die troepe was steeds tuis geskei. As gevolg hiervan het swart soldate die Moederpad goed gebruik.Vir swart soldate wat byvoorbeeld in Fort Leonard Wood naby Rolla, Missouri gestasioneer was, was hul beste opsie vir 'n bietjie R & ampR 'n hele 80 kilometer daarvandaan: Graham's Rib Station in Springfield, Missouri, 'n geïntegreerde plaaslike baken wat in 1932 geopen is en in besit was van 'n Afro -Amerikaanse egpaar, James en Zelma Graham. Die motorhof op die terrein is spesifiek tydens die oorlog gebou om onderdak aan swart soldate te bied - maar Pearl Bailey en Little Richard het ook daar gebly. (Vandag bly daar niks van Graham oor nie, behalwe 'n toeristehut wat 'n regsfirma in die omgewing as stoorplek gebruik.)
Die uitgestrekte Amerikaanse landskap beteken lang, eensame stukke gevaarlik leë paaie en plekke soos Graham en ander Groen boek eiendomme was belangrike toevlugsoord. Vandag speel hulle steeds 'n kritieke rol in die Amerikaanse geskiedenis, en onthul hulle die onvertelde verhaal van swart reise. Baie van die geboue langs Route 66 is fisiese bewyse van rassediskriminasie, wat 'n goeie geleentheid bied om Amerika se verhaal van segregasie, swart migrasie en die opkoms van die swart ontspanningsklas te ondersoek. Maar die huidige passie vir gentrifisering en voorstedelike uitbreiding is besig om die verlede uit die weg te ruim: Most Groen boek eiendomme is platgemaak en nog vele meer word vir sloping beplan. Daarom het die National Park Service se Route 66 Preservation Program my in 2014 genader om te dokumenteer Groen boek webwerwe op Route 66 en om 'n kort video te maak. Ek het beraam dat byna 75 persent van Groen boek webwerwe is gesloop of radikaal aangepas, en die meerderheid wat oorbly, is in verval, dus is dit van kardinale belang om te behou wat ook al die plekke oorbly.
Dit beteken plekke soos die Threatt-vulstasie, 'n bungalow met een verdieping met 'n sandsteen, met 'n effens skuins dak en 'n dak, wye dakrand en 'n houtdeur. Alan Threatt Sr., 'n swart man, was die eienaar van die vulstasie en bedien swart motoriste van 1915 tot die 1950's in Luther, Oklahoma. Sy gesin het die inheemse sandsteen op hul opstalgrond ontgin om die vulstasie te bou, wat grens aan hul eiendom by die kruising van Roete 66 en Pottawatomieweg. En hoewel dit nie meer vir die publiek oop is nie, staan ​​die gebou steeds. Die National Park Service het die Threatt -vulstasie in 1995 in sy nasionale register van historiese plekke ingesluit.
Die De Anza Motor Lodge op Route 66 in Albuquerque is in 1939 gebou en bestuur deur 'n prominente Zuni -Indiese handelaar. Die Spaans-Pueblo Herlewingstyl van die gebou beskik oor 'n konferensiekamer met sewe muurskilderye van 20 voet wat deur 'n Zuni-kunstenaar geskilder is. Die motorhuis sou gesloop word toe die stad dit in 2003 koop. Tog het die eiendom meer as 'n dekade lank leeg gestaan ​​ná die aankoop. (Alhoewel die motorhuis 'n kort konsert gehad het as 'n plek vir 'n toneel in Breaking Bad.) Nou het die stad 'n plan van $ 8,2 miljoen om die eiendom om te skakel in 'n kondisie-hotel-baster met winkels en restaurante.
Een Groen boek Die besigheid wat die afgelope dekades oorleef het, is Clifton's, 'n eienaardige kafeteria in die depressie in die middestad van Los Angeles op die hoek van 7th Street en South Broadway-die oorspronklike eindpunt van Route 66. Clifton is 'n paar jaar gesluit en begin in 2011 'n $ 10 dollar miljoen opknapping voordat dit verlede jaar heropen is. Dit is nou moontlik die grootste en ongewoonste kafeteria ter wêreld - met vyf verdiepings geskiedenis en taksidermie en 'n reuse valse rooibosboom wat deur die sentrum opstaan. In die aande word klassieke konkoksies soos absint by die kroeg bedien, met 'n meteoriet van 250 pond. Die oorspronklike eienaar - 'n wit man, 'n Christen en die seun van sendelinge - Clifford Clinton, het saam met sy ouers na China gereis, waar hy die wrede en wrede armoede van die land self gesien het. Hy kon nie verstaan ​​hoe Amerika, 'n land met soveel rykdom, sy burgers kon laat honger ly nie. Hy het dus nooit enige kliënte van die hand gewys nie - selfs diegene wat nie kon betaal nie. Clinton volg wat hy die 'Cafeteria Golden Rule' genoem het. Sy spyskaart lui: "Betaal wat u wil" en "Eet gratis, tensy u bly is."
Een van die Groen boekDie mees ongewone Route 66 -terrein was Murray's Dude Ranch. Hierdie verlore juweel word beskou as "The Only Negro Dude Ranch in the World" - wat dit heel waarskynlik was. Die boerdery van 40 hektaar was aan die rand van die Mojave-woestyn geleë, met Joshua-, yucca- en mesquite-bome wat die landskap besprinkel. 'N Swart egpaar, Nolie en Lela Murray, was die eienaar van die eiendom en het swart mense wat op Route 66 reis, broodnodige verblyf en goeie outydse Westerse ontspanning aangebied. Allerhande swart en wit bekendes besoek, van Lena Horne en Joe Louis tot Hedda Hopper en Clara Bow. Pearl Bailey het die eiendom uiteindelik in 1955 gekoop, maar dit in die middel van die 1960's verkoop. Ongelukkig is daar vandag geen fisiese bewyse dat Murray's Dude Ranch ooit bestaan ​​het nie.
Die kleurryke historiese plekke van Route 66 het meestal tyd verloor en verwaarloos. Maar as 'n webwerf gekweek word, soos Clifton, of herdenk word, soos die Threatt -vulstasie, kan dit 'n belangrike verbinding met die verlede wees. In Tulsa kan reisigers byvoorbeeld nou die Greenwood Cultural Center besoek om meer te wete te kom oor die Tulsa Race Riot. Die Greenwood-distrik-'Black Wall Street'-is uiteindelik herbou, en nou bied die John Hope Franklin-versoeningspark ruimte vir genesing, met 'n gedenkteken van 25 voet en drie granietbeelde van 16 voet wat die dooies vereer.
In 1978, op die ouderdom van 7, het ek saam met my ma in die motor gery in Houston, Texas, toe ek sien hoe 'n gevangeniskettingbende mans in 'n suikerrietveld werk. Ek het gesê: "Ma, is slawerny nie verby nie?"
Ek het gesê: 'Waarom werk al hierdie swart mans in kettings in 'n veld?'
Sy het geen antwoord gehad nie, of miskien het sy net nie geweet hoe om institusionele rassisme aan 'n 7-jarige te verduidelik nie. Hoe dan ook, dit was vir my pynlik duidelik dat daar 'n probleem was. Ek bevraagteken sedertdien die bestaan ​​van rasse -gelykheid.
As ek met mense praat oor die volledige geskiedenis van Route 66 en die Groen boek, sê hulle: "Goddank dat ons dit nie meer nodig het nie." Terwyl swart mense moontlik nie bekommerd hoef te wees oor KKK -kruisverbrandings op toeristeplekke nie, moet hulle steeds bekommerd wees dat hulle deur die polisie geskiet word. Die plek waar Michel Brown vier uur lank in Ferguson, Missouri, op straat uitgebloei het, is net 'n paar kilometer van die oorspronklike Route 66 af.
In 'n land wat desperaat, fiks, kleurblind probeer wees, kon selfs die eerste swart president nie die bloeding stop nie, laat staan ​​nog die ou en diep wonde van wit oppergesag en sistemiese rassisme genees. Swart veterane was een keer geblokkeer om voordeel te trek uit die GI Bill, en het waardevolle opvoedkundige hulpbronne misgeloop. Die Federale Behuisingsvereniging het die buurte herontwerp en lenings aan swart mense geweier, en hulle verhinder om toegang te verkry tot welvaartsbou-geleenthede wat vryelik aan wit mense gegee word. Sedert die sewentigerjare het die swart manlike gevangenisbevolking met 700 persent die hoogte ingeskiet, en data van die departement van justisie voorspel nou dat een uit elke drie swart babas wat in Amerika gebore is, in hul lewens opgesluit sal word.
Miskien is dit nie verbasend dat die Groen boek omstreeks die tyd wat die Wet op Burgerregte aangeneem is, opgehou publiseer. Die Wet op Burgerregte het natuurlik nie rassisme reggemaak nie en diskriminasie het voortgeduur. Soos Bryan Stevenson van die Equal Justice Initiative daarop wys: Burgerregte in Amerika word te gereeld gesien as 'n 'driedaagse karnaval: Op dag een het Rosa Parks geweier om haar sitplek in die bus op te gee. Op dag twee het Martin Luther King 'n optog na Washington gelei. En op dag drie het ons die Wet op Burgerregte goedgekeur en al die wette verander. " Probleem opgelos.
Gegewe hierdie massa -ontkenning, is dit nie verbasend dat Route 66 swaar kry van nostalgie nie, wat versmoor uit 'n geïdealiseerde verlede wat nog nooit was nie. Maar Amerikaners moet nie so vinnig wees om hulself op die rug te klop net omdat swart mense deesdae meestal sonder voorvalle op Amerikaanse snelweë kan ry nie. Nie as 'n stryd om sosiale mobiliteit steeds 'n afbrekende tol op swart Amerikaners eis nie. En dit is te vroeg om die rassetoleransie van die land te vier as voortdurende rassisme en vreemdelingehaat onder die vaandel van patriotisme gekamoefleer word.
Vandag het Route 66 oorgegee aan 'n reeks omseilings, paaie en snelweë, maar die pad wat dit opgespoor het, is nog steeds moeilik: "Amerikaanse eienaars" -borde lê langs die ou Route 66, die kode vir "Nie in besit van immigrante nie." In Noel, Missouri, sê Somaliese immigrante dat hulle nie welkom is by Kathy's Kountry Kitchen nie, waar bedieners selfs nou T-hemde dra met die boodskap: "Ek is gevang by die KKK." Stories soos hierdie is waarom die rooskleurige kleur van Route 66 -nostalgie 'n bitter kou in die siel van swart mense laat.
Ek het net geleer oor die Groen boek nadat ek 'n opdrag gekry het om 'n reisreël in die Moon Series op Route 66 te skryf. Waar is die swart mense? Ek het ontdek dat meer as 90 persent van diegene wat oor die Moederpad geskryf het, wit en mans is. Ek is moontlik die enigste swart vrou wat 'n reisgids oor roete 66 geskryf het. En nadat ek die Groen boek, Kon ek nooit weer dieselfde manier na Amerika se gunsteling snelweg kyk nie - soos die ander toergidse lyk.
Ek wou die werklike verhaal van Route 66 vertel - die belofte van vryheid en die gebrek daaraan om die belofte na te kom. Vir swart Amerikaners wat met 'n afskrif van die Groen boek, 'n gids wat uitdruklik opgestel is om hulle veilig te hou in 'n baie gevaarlike landskap, het hulle sekerlik reeds besef dat die hoopvolle Mark Twain -aanhaling byna elke Groen boek omslag - "Reis is noodlottig vir vooroordeel" - was suiwer aspirasie.
William TAYLOR is ongeveer 1749 in Virginia gebore. Hy trou met Sarah Garrett FOSTER.
Kinders van William Taylor en Sarah Foster is:
1. Jesse TAYLOR gebore 1791 Wythe of Grayson VA d 12 Maart 1862
2. William TAYLOR gebore omstreeks 1780
3. Joshua TAYLOR gebore omstreeks 1788
4. Richard TAYLOR gebore omstreeks 1792
5. Thomas Andrew TAYLOR gebore omstreeks 1793
6. James TAYLOR gebore omstreeks 1800
7. George TAYLOR gebore omstreeks 1775
8. John TAYLOR gebore omstreeks 1777
9. Nancy TAYLOR gebore omstreeks 1779
Jesse TAYLOR (William) is gebore 1791 in die deel van Grayson County VA wat Wythe County geword het en op 12 Maart 1862 oorlede is naby Barbourville, Knox Co., Kentucky. Hy trou met Nancy GREEN 09 Julie 1818 in Ashe County VA, dogter van William Green.
In 1814 word Jesse vir die oorlog van 1812 by die Grayson County Courthouse opgestel in kaptein Saunder se 7de regiment van die Virginia Militia. Jesse dien van Augustus van daardie jaar tot Februarie van die volgende jaar in Captain John Trimble's Company wat later deur kaptein Michael Shivley oorgeneem is. Hulle het die grootste deel van hul tyd in Norfolk, Virginia, deurgebring. Na die oorlog het Jesse blykbaar 'n geruime tyd in Noord -Carolina deurgebring, waar hy waarskynlik ontmoet het, waarna hy op 9 Julie 1818 in Ashe County, Noord -Carolina, getroud is met Nancy Green. Hulle woon 'n tyd lank in Grayson County en trek weswaarts na Russel en Lee Counties in Virginia. Al hul kinders is in Virginia gebore. maar nie lank na die geboorte van hul jongste Jesse nie, soos baie ander Taylors wat gereeld verhuis het, het hy sy laaste skuif na Harlan County gemaak; sy aankoms in Harlan County was waarskynlik in 1842, aangesien hy 'n grondtoelaag van 200 hektaar ontvang het van die Commonwealth of Kentucky op 13 Julie 1842. Hierdie toelae was geleë op die Brownies Creek -waters van die Cumberlandrivier. William Riley Taylor, die oudste seun van Jesse en Nancy, het die grootste deel van hierdie grond op 25 Augustus 1849 gekoop. In die 1850's het Jesse aansoek gedoen om grondbriewe vir sy oorlogstyd, waarvan een vir 80 hektaar in Missouri was. Baie van die veterane wat in aanmerking kom om sulke grondbriewe te ontvang, was self te oud om na die weste te gaan, en Jesse het, soos baie ander, sy oorvloedbevel verkoop.
Volgens die pensioenaansoek van sy weduwee is Jesse op 12 Maart 1862 oorlede naby Barbourville in Knox County, Kentucky. In 1878, toe Nancy haar pensioenaansoek ingedien het, woon sy op Boone's Path in Lee County, Virginia. Een van die koerante in die pensioenlêer is 'n beëdigde verklaring deur Nancy wat sweer weens die swakhede van ouderdom. Sy kan nie by 'n hof verskyn om haar aansoek te beëdig nie en sy sê verder dat sy in vyf of ses jaar nie 'n half kilometer van die huis af was nie.
In 1870 het sy saam met een van haar seun Noah Taylor in Harlan County gewoon, en as die pensioenstate korrek was, moes sy na 1872 of 1873 na Lee County verhuis het. In Januarie 1894 het Nancy, wat van haar man, Jesse hou, gehou. , ongeletterd was, het 'n brief vir haar aan die pensioenkantoor geskryf waarin sy kla dat sy nie haar pensioenfondse ontvang het nie, waarin verklaar word dat sy & quot92 jaar oud is, byna totaal blind en ly vir hulp & quot. Sy sê verder: & quot; U sal my baie reg doen deur my eis deur te gee. Die regeringsagent het my kom sien en gevind dat ek nog lewe & quot. Die pensioenlêer sê dan dat Nancy Taylor, pensioenaris, op 17 Mei 1894 uit die rol geskrap is. [Bronne vir Jesse Taylor]
Kinders van Jesse Taylor en Nancy Green is:
1. Hartseer TAYLOR gebore omstreeks 1824 Norton, Russell County VA oorlede Rosehill, Lee County VA
2. William Riley TAYLOR gebore Mei 1820 VA oorlede 11 Mei 1904 Harlan KY
3. Benjamin TAYLOR gebore omstreeks 1824 VA md Margaret-?-, na bewering tweeling van Griifith
4. Andrew J TAYLOR gebore omstreeks 1826 VA
5. Nancy TAYLOR gebore omstreeks 1828 VA en trou met David LEE 1852, seun van Stephen LEE en Joicey NAPIER of SHAKLEFORD
6. Elijah Taylor gebore omstreeks 1830 VA
7. Jesse Irwin TAYLOR gebore omstreeks 1832 Whitley County KY oorlede Jan 1898 Libanon KY md (1) Mary Anna MINK, 30 Maart 1856 Harlan KY md (2) Mary ZARBERRY ongeveer 1866
8. Mary A TAYLOR gebore omstreeks 1835 VA md Irvin TAYLOR 10 Maart 1858
9. John Wesley TAYLOR gebore omstreeks 1836 VA oorlede na 14 Februarie 1865 Harlan KY
10. Noah TAYLOR gebore 27 Nov 1839 VA oorlede 3 Mar 1919 VA md Joicy LEE 1865
Grief TAYLOR (Jesse, William) is gebore 1824 in Norton, Russell County VA, en trou met Catherine GRIMES 21 Februarie 1853 in Clairborne County TN. Grief en sy vrou sterf albei in Rose Hill, Lee Co., Virginia. Van nou af [Februarie 1995] is ek nie in staat om 'n jaar vir enige van hul sterftes op te spoor nie. [Bronne vir Grief Taylor]
Kinders van Grief Taylor en Catherine Grimes is:
1. Andrew Jackson TAYLOR gebore omstreeks 1855 Harlan KY oorlede 1926 Rosehill, Lee County VA
2. Nancy Jane TAYLOR gebore 2 Desember 1853 Harlan KY oorlede 25 Julie 1877 Rosehill, Lee County VA
3. Mary TAYLOR gebore 1856 Harlan KY oorlede 30 Sep 1858 Harlan KY
4. Prisilla Elizabeth TAYLOR gebore 15 Mei 1858 Harlan KY md Joseph CHEEK, 23 Desember 1874, Clairborne County TN
5. Matilda TAYLOR gebore Mei 1860 Harlan KY md Earl GERMAN 19 Junie 1876, Lee County VA
6. Joseph George TAYLOR gebore ongeveer 1863, Harlan Co., KY
7. Berry TAYLOR gebore 1864 Rosehill, Lee County VA
8. JOSHUA TAYLOR gebore 1864, Rosehill, Lee Co., Virginia d. 1938, Corbin, Whiltey Co., Kentucky.
9. Rachel O TAYLOR gebore 15 Junie 1867 Rosehill, Lee County VA md Arch B KINDER, 15 Oktober 1885, Clairborne County TN
10. Noah TAYLOR gebore omstreeks 1868 Rosehill, Lee County VA md E. GRIMES, 17 November 1884 Lee County VA
11. MARTHA TAYLOR, geb. Ongeveer 1870, Lee Co., VA
12. John Wesley TAYLOR gebore 8 Junie 1871, Lee County VA md Nancy TAYLOR 27 Okt 1893
13. Frank TAYLOR gebore omstreeks 1872 Rosehill, Lee County VA
14. Henoch TAYLOR gebore 28 Sep 1873 Rosehill, Lee County VA oorlede 12 Okt 1961, Gray, KY md Sarah A ELDRIDGE, 1 Nov 1893 Lee County VA
15. Charles Fred TAYLOR gebore omstreeks 1875 Rosehill, Lee County VA
16. James TAYLOR gebore omstreeks 1878 Lee County VA
William Riley TAYLOR (Jesse, William) is gebore Mei 1820 in Virginia en sterf 11 Mei 1904 in Harlan, Kentucky. Hy trou (1) Icella TINSLEY 1836, (2) Nancy LUNDY 7 Maart 1843 en (3) Sarah VAUGHN 19 Apr 1861, almal in Harlan County KY. [Notas vir William Riley Taylor]
1. William Taylor en Icella Tinsley het: Martha TAYLOR gebore 1841 KY md Hiram J HOWARD in 1860 Lee County VA
Kinders van William Taylor en Nancy Lundy is:
2. Leander TAYLOR gebore 1843 Harlan County KY md Nancy LAWSON
3. Ducilla TAYLOR gebore 1845 KY
4. Burdine TAYLOR gebore 1847 Harlan County KY
5. Manerva Jane TAYLOR gebore 1849 KY
6. Zachariah TAYLOR gebore 1852 Harlan County KY
7. John TAYLOR gebore 1854 Harlan County KY
8. Rachel TAYLOR gebore 1855 Harlan County KY
9. Nancy TAYLOR gebore 1856 Harlan County KY
10. Sarah F TAYLOR gebore 1856 Harlan County KY
11. Ruthie TAYLOR gebore omstreeks 1858 Harlan County KY
Kinders van William Taylor en Sarah Vaughn is:
12. William TAYLOR gebore 1864 Harlan County KY
13. Anna/Annie TAYLOR gebore 1864 Harlan County KY
14. James J TAYLOR gebore 1867 Bell County KY
15. Louisa TAYLOR gebore 1867 Bell County KY
16. Thomas TAYLOR gebore 1869 Bell County KY
17. Margaret TAYLOR gebore 1872 Bell County KY
18. Archie TAYLOR gebore 1874 Bell County KY
Andrew J TAYLOR5-422 (Jesse, William) is gebore omstreeks 1826 in Virginia en getroud met Sabria ELY.
Kinders van Andrew Taylor en Sabria Ely is:
1. Sarah TAYLOR gebore 1858 Harlan KY
2. George TAYLOR gebore Jan 1860 Harlan KY
John Wesley TAYLOR (Jesse, William) is gebore 1836 in Virginia en sterf na 14 Februarie 1865 in Harlan County, Kentucky. Hy trou omstreeks 1856 met Martha Jane ELY in Harlan County, Kentucky.
Die Camp Morton Indiana Register No. 1 en Louisville Kentucky Register No. 4 het die volgende inligting bekend gemaak: op 15 Desember 1862, in Jonesville, Virginia, het John Wesley Taylor aangesluit vir diens in die Konfederale Weermag tydens die Civil WAr. Hy was 'n privaat in Kompanie G-A, 1ste Bataljon van die Kentucky Mounted Rifles. Die verslae toon ook aan dat John op 7 Oktober 1863 naby Farmington, Tennessee, gevange geneem is. Hy is vir vyf dae geëindig op 15 Oktober 1863 na die Louisville Kentucky Militêre Gevangenis geneem. John is oorgeplaas na Camp Morton in Indianapolis, Indiana. Hy het op 16 Oktober 1863 by die kamp aangekom. & Quot Op 14 Februarie 1865 het John sy stempel afgedruk op sy trou aan sy land. Op dieselfde dokument word beskryf dat hy 'n donker gelaatskleur, swart hare en donker oë het. John se hoogte was 5 voet 10 in. Hy is vrygelaat op 'n eed dat hy na Kentucky gaan en 'n lojale man bly.John was 'n krygsgevangene vir een jaar, vier maande en sewe dae. & Quot [Bronne vir John Wesley Taylor]
Kinders van John Taylor en Martha Ely is:
1. Leroy TAYLOR gebore 1858 Harlan County KY
2. Andrew TAYLOR gebore 1859 Harlan County KY
3. Isaac Newton TAYLOR gebore 8 Junie 1860 Harlan County KY oorlede 3 Sep 1935, Leamington, Essex, Ontario.
4. Sarah TAYLOR gebore 15 Nov 1861.
Andrew Jackson TAYLOR (Griffith, Jesse, William) is gebore 1855 in Harlan, Harlan, Kentucky, en is oorlede in 1926 in Rosehill, Lee, Virginia. Hy trou met Easter ELDRIDGE 13 April 1875 in Lee County, Virginia, dogter van King en Sarah Eldridge. [Bronne vir Andrew Jackson Taylor]
Kinders van Andrew Taylor en Easter Eldridge is:
1. John Newton TAYLOR gebore 24 Maart 1879, Rosehill, Lee County VA oorlede 16 Nov 1941, Pathfork KY
2. Nannie TAYLOR md L G KANS 6 Feb 1893 Lee County VA
3. Henry TAYLOR gebore Lee County VA md Sarah CARMINY 3 Mei 1902, Lee County VA
6. Andrew Jackson TAYLOR Jr.
7. Prinses TAYLOR
11. Mary TAYLOR gebore 1877 en Henry HATFIELD
12. Robert TAYLOR gebore 1900 Rosehill, Lee County VA oorlede 1949, Rosehill, Lee County VA en trou met Bessie ROBERTS 12 Aug 1919 in Hancock County TN
BERRY TAYLOR (Griffith, Jesse, William) is gebore 1864 in Rosehill, Lee County, Virginia, en is oorlede in Louisville, Kentucky. Hy trou (1) Jerusha in Lee County, Virginia en (2) Nancy SHORT 27 Mei 1903, dogter van James Short en Jerusha Johnson.
Kind van Berry Taylor en Jerusha is:
1. Milton TAYLOR gebore ongeveer 1883. Hy trou met Ada HATFIELD.
2. Malinda TAYLOR gebore omstreeks 1884
3. Millard TAYLOR gebore omstreeks 1890
4. ROBERT TAYLOR gebore ongeveer 1892
5. BOWEY TAYLOR gebore ongeveer 1893
6. JOHN TAYLOR gebore ongeveer 1894
7. Noah TAYLOR gebore 1899
Charles Fred TAYLOR (Griffith, Jesse, William) is gebore 1875 in Rosehill, Lee County, Virginia. Hy trou (1) met Martha Belle NICHOLS 1896 in Lee Co. Virginia, dogter van John C Nichols en Sarah Hunley. Hy trou (2) Melinda BARNETT 22 Oktober 1910 in Lee County, Virginia.
Kinders van Charles Taylor en Martha Nichols is:
1. Noah W TAYLOR gebore Apr 1897 Lee County VA oorlede 7 Des 1969 KY en md (1) Vernie en (2) Fannie
2. Virdie TAYLOR gebore Nov 1898 Ewing, Lee County VA oorlede 21 Mei 1979, Fort Wayne, Allen County IN md James Garfield LEE 8 Aug 1914 in Lee County, Virginia, seun van Richard LEE
3. Ellen Dewie TAYLOR gebore 7 Mei 1900 md Edgar AKERS
4. Sarah Catharine TAYLOR gebore 5 Jan 1903 Bell County KY oorlede 28 Nov 1972 Lee County VA md William David WILSON
5. James Oscar TAYLOR gebore 1904 Bell County KY md Margaret
6. Rosa Mae TAYLOR gebore 22 Desember 1907 md (1) Richard GARBER md (2) Cleon LEE
James TAYLOR (Griffith, Jesse, William) is gebore 1878 in Lee County, Virginia. Hy trou (1) met Annie FRY in Lee County, Virginia en (2) met Phoebe DANIELS.
Kind van James Taylor en Annie Fry is:
1. Generaal TAYLOR trou met Martha WILDER
Leroy TAYLOR (John Wesley, Jesse, William) is gebore 1858 in Harlan County, Kentucky. Hy trou 6 Augustus 1876 met Phoebe LEE, dogter van Stephen en Phoebe HOWARD LEE, in Harlan County, Kentucky.
Kinders van Leroy Taylor en Phoebe Fee is:
1. Jane TAYLOR gebore 1878
2. Margaret TAYLOR gebore Okt 1879
Isaac Newton TAYLOR (John Wesley, Jesse, William), altyd bekend as Newt, is gebore 8 Junie 1860 in Harlan County, Kentucky, en sterf 3 September 1935 in Leamington, Essex, Ontario. Hy trou met Charity MIRACLE 1877 in Kentucky. [Bronne vir Isaac Newton Taylor]
Kinders van Isaac Taylor en Charity Miracle is:
1. Isaac Newton TAYLOR Jr. gebore 11 Jan 1884 Brownies Creek, Harlan County KY md Jane Rachel Catherine DANIEL
2. Lucinda Jane TAYLOR gebore 1 Okt 1878 Brownies Creek, Harlan County KY sterf 1 Nov 1912 Tipton, Paulding County, Ohio trou met John Floyd DANIEL 20 Nov 1896 in Pineville, Bell County KY seun van Isaac Daniel.
3. Leroy Jasper TAYLOR gebore 7 Aug 1881 Brownies Creek, Harlan County KY oorlede 13 Mei 1972 Tillsonburg, Oxford, Ontario md Joicey Priscilla DANIEL 16 Maart 1901 in Harlan County KY
4. Mary Catharine TAYLOR gebore 3 Maart 1886
5. James Henry TAYLOR gebore 2 Maart 1890
6. Sampson TAYLOR gebore 20 Nov 1891
7. Lucy Anna TAYLOR gebore 8 Okt 1894
8. William McKinley TAYLOR gebore 16 Sep 1901
9. Theodore Roosevelt TAYLOR gebore 9 Julie 1904
John Newton TAYLOR (Andrew Jackson, Griffith, Jesse, William) is gebore op 24 Maart 1879 in Rosehill, Lee County, Virginia, en is oorlede op 16 November 1941 in Pathfork, Kentucky, terwyl hy van 'n houthakkie afgery het. Hy trou op 14 Desember 1898 met Mary Katherine CHEEK in Lee Co., Virginia.
John Newton Taylor was 'n houtkapper. Oupa se suster Lizzabeth het vir my gesê dat hy 'n gawe man was en dat hy die kinders saans gaan sit en vir hulle uit die koerant en die Bybel gelees het. Sy onthou ook dat John Newton Taylor vir hulle voorlees oor 'n nuwe uitvinding, 'n televisie genoem. Groot tante Lizzabeth het gesê dat hy gesterf het voordat hy die kans gekry het om een ​​te sien. [Bronne vir John Newton Taylor]
Kinders van John Taylor en Mary Cheek is:
1. Lloyd TAYLOR gebore 7 Maart 1914 Jonseville, Lee County VA sterf 28 Oktober 1994, Belleville, Michigan trou in 1942 met Helen Rose NORRIS, dogter van Grady NORRIS en Nettie WRIGHT. Oupa het gesê dat hy 'n steenkoolmynwerker was, in plaas van houtkapper soos sy pa, want Lumber het twee dollar en vyf -en -twintig sent per dag verdien en steenkoolmyners het drie dollar en vyftig sent per dag verdien, so ek was 'n steenkoolmyner. Ek onthou dat hy baie liefdevol was en 'n goeie hart het. Ek onthou ook dat ek elke dag uit die skoolbus geklim het om te sien hoe Oupa op my wag, sodat ons ons ponie kan water gee. Oupa is op 80 -jarige ouderdom in sy slaap oorlede. Hy word saam met ouma Helen [Norris] [Taylor] Schiller ter ruste gelê in die Londense begraafplaas in London Township, Monroe Co., Michigan. Hierdie begraafplaas is op Plankweg. Oupa was 'n baie gawe man en was mal oor bofbal.
2. Trent TAYLOR trou met Victoria ELDRIDGE
3. William TAYLOR gebore 1 Aug 1902 oorlede 18 Sep 1992 Rose Hill, Lee County VA md Gracy HOBBS
4. Hettie TAYLOR gebore 3 Sep 1904 VA oorlede 19 Des 1939 Bakamy, KY md Houston GILBERT, 1936
5. Irene TAYLOR gebore 1908 Rosehill, Lee County VA oorlede 3 Maart 1938 Rosehill, Lee County VA md Bill CHEEK
6. Frank TAYLOR gebore 1909
7. Lillie TAYLOR gebore 1913 Wise County VA oorlede 28 Sep 1995 Milan, Monroe County, Michigan trou met George HOWARD
8. Lizzabeth TAYLOR gebore 1917 Jonesville, Lee County VA md (1) Robert RUSSEL en (2) Bernie HALL
9. Elsi TAYLOR gebore 1920 getroud met Bill AYERS 12 Okt 1935 in Hagort, TN
10. Nannie Lee TAYLOR gebore 25 Desember 1921 Rosehill, Lee County VA trou met Cecil HAMMONS 6 Mei 1939 in Pineville, Bell County KY seun van William Hammons en Martila Roberts
11. Mable TAYLOR gebore 1924 VA oorlede 22 Maart 1991 Middlesboro KY md Sam FARMER
12. Gladys TAYLOR gebore 2 Julie 1927 Pathfork KY md Timp KEYS
Harlan Daily Enterprise, onder & quot 1992, deur Lee County Historical And Genealogical Society, Inc.
1860 Harlan, Harlan Co., Ky. 1870 Lee Co., Virginia Census, Harlan Co. Death Records, Lee Co., Va. Huweliksboek II, Lee Co., Va. Huwelike 1885-1915 Boek Mary A. (Lee) Hoffman, 6376 N. 400 W. Decatur, Indiana, 46733-7806 Bicentennial History Of Lee Co., Virginia 1792-1992.
Harlan Connections & quotA Taylor Family Tree and History & quot National Archives (Burgeroorlog).
1860- Harlan, Harlan Co., Ky. 1870-Harlan, Harlan Co., Ky. 1880-sensus Groot-tante Lizzabeth [Taylor] Hall het gesê dat hy begrawe is rondom Ewing, Virginia, in die twee-eeuse geskiedenis van Lee County, Virginia, 1792-1992.
Boek in besit van Shirley Taylor Halwas, dogter van #9, Ted. Ook in & quotA Taylor Family Tree and History & quot; deur Sharon Miller Shea, Sharol Miller Garrett, Danny Miller, Dennis Miller, 1993.
Oupa Lloyd Taylor, oom Jim & quot Ron & quot Taylor, Tante Lizzabeth (Taylor) se saal (vir die kinders van John & amp; Mary Katherine Cheek) 1920 -sensus, Tante Lizzabeth.
Dele van hierdie webwerf, vervaardig op 17 Oktober 1999 deur Personal Ancestral File, 'n produk van
Die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae.
opgedateer 2 Maart 2010
Was Beethoven swart? Waarskynlik nie, maar hierdie ongesonge komponiste was
'N Ou vraag het verlede week op Twitter versprei: Was Ludwig van Beethoven, die beroemde Duitse komponis, 'n swart man?
In kort: waarskynlik nie. Baie geleerdes deur die jare het die teorie weerlê, maar die herlewende vraag dien as 'n geleentheid om die dringende bespreking oor ongelykheid en sistemiese rassisme in klassieke musiek en die geskiedenis daarvan te beklemtoon, sê geleerdes.
Die gesprek op sosiale media oor die oorsprong van Beethoven en#8217 is veroorsaak deur 'n nuwe artikel in 2015 in Die Concordian, die publikasie wat deur Concordia College bestuur word deur studente, berig J 'na Jefferson vir Die wortel. Maar die teorie dat Beethoven swart was, bestaan ​​al dekades lank. In 1990 skryf die musikoloog en historikus Dominique-Rene ́ de Lerman in die Black Music Research Journal, getuienis aangevoer van die eis wat al in 1907 bespreek is. Historikus Joel Augustus Rogers het in die veertigerjare gehelp om die teorie gewild te maak, soos Nicholas T. Rinehart in 'n 2013 -artikel in die tydskrif berig het Oorgang.
Diegene wat argumenteer ten gunste van die swart erfenis van Beethoven, dui op hedendaagse weergawes van sy gelykenis wat die komponis beskryf op 'n manier wat stereotipies verband hou met mense van Afrika -afkoms. In net een voorbeeld, 'n 1969 -artikel in die Chicago Daily Defender noem Frau Fischer, 'n kennis van Beethoven, wat die komponis beskryf het as 'n kort, stewige, breë skouers, kort nek, ronde neus, swartbruin gelaatskleur. "
Konvensionele geleerdheid bepaal dat Beethoven (1770-1827) gebore is aan Johann en Maria Magdalena van Beethoven, wie se geslagsregister Vlaams is. Diegene wat die komponis se witheid betwis, beweer dat sy ma moontlik 'n verhouding gehad het met 'n Spaanse persoon met 'n Afrikaanse afkoms, of dat die Vlaamse voorouers van Beethoven vermeng was met mense van Afrika -afkoms toe hul streek kort onder die Spaanse monargiese bewind was. Berbers uit Noord -Afrika en destyds bekend vir Europeërs as "Moors " — het 'n lang historiese verbintenis met Spanje, merk de Lerma op.
Hierdie teorie is egter nie gebaseer op genealogiese studies van die verlede van Beethoven, wat vir die publiek beskikbaar is nie. Dit is eerder gebaseer op die aanname dat een van die voorouers van Beethoven 'n kind buite die huwelik gehad het, skryf die Beethoven -sentrum by die San Jos é State University op sy webwerf. " […] [I] t is belangrik om daarop te let dat niemand sy lewe lank Beethoven swart of 'n heide genoem het nie, en die Weense mense was deeglik bewus van die More sowel as van die mulat, soos George Bridgetower, die beroemde violis wat saamgewerk het met Beethoven. "
'N Gelykenis van die violis George Bridgetower deur Henry Edridge, omstreeks 1790 (Publieke domein via Wikimedia Commons)
Baie geleerdes van swart studies en musiekwetenskap het intussen geen wesenlike bewyse gevind dat Beethoven 'n Afrikaanse afkoms gehad het nie. Benewens de Lerma, het musikoloog Donald Macardle en romanskrywer Darryl Pinckney ook die bewering betwis, sê Rinehart.
Maar die argument het krag, deels omdat dit 'n uitdagende is. Die Duitse historikus en musikoloog Kira Thurman bestudeer swart musikante in Europa (en het 'n boek oor die onderwerp wat in 2021 verskyn.) sê Thurman in 'n telefoononderhoud. Dit kom regtig uit 'n plek in die dertigerjare toe baie Afro -Amerikaanse intellektuele en joernaliste en kunstenaars en musiekwetenskaplikes werklik begin navorsing doen en boeke oor die swart verlede skryf het. "
Daar is 'n manier waarop wit mense histories deurentyd swart mense enige verbintenis met genie ontken het, en sy gaan voort. En op baie maniere is daar geen figuur wat ons meer met genie assosieer as Beethoven self nie. Die implikasie van die idee dat Beethoven swart kan wees, was so kragtig, so opwindend en so aanloklik, omdat dit dreig om die manier waarop mense ras en rassehiërargie in die Verenigde State en oor die hele wêreld verstaan ​​of gepraat het, omver te werp. "
Thurman, 'n professor aan die Universiteit van Michigan, het op Twitter gespring om haar perspektief op die gesprek te deel in 'n draad wat verlede week virale gegaan het. Sy sê dat sy nie kan praat oor die kwessie van die wedloop van Beethoven nie. Sy stel egter voor dat diegene wat daarop gefokus het of die komponis swart is al dan nie 'n belangrike deel van die prentjie mis: die aantal swart komponiste, waaronder Bridgetower, Beethoven se tydgenoot en vriend, wat in die geskiedenis relatief min aandag geniet het en tot dusver die populêre kultuur.
Dus, in plaas van om die vraag te stel, ' Was Beethoven Swart? ' Vra hoekom weet ek niks van George Bridgetower nie? ' " skryf Thurman in die draad. Ek het eerlikwaar nie meer debatte nodig oor die swartheid van Beethoven nie. Maar ek het mense nodig om die musiek van Bridgetower te speel. En ander soos hy. "
Daar is reeds baie Swart -Europese komponiste wie se musiek ons ​​ore verdien. Chevalier de St. George. Samuel Coleridge Taylor. Edmond D éd é. Amanda Aldridge. Waarom voer musikante nie hul werke in plaas daarvan om Beethoven se vyfde keer te programmeer nie? pic.twitter.com/t2jrME6M40
Dr Kira Thurman (@kira_thurman) 18 Junie 2020
Daar is 'n lang geskiedenis van swart musikante in Europa wat optree en komponeer en konsertiseer, 'het Thurman in die onderhoud bygevoeg. " En hulle het wonderlike dinge gedoen. Maar dikwels word hul verhale nie vertel nie, of word dit op die regte pad gelaat, omdat dit nie by ons verhaal van klassieke musiek en talent pas nie.
Bridgetower (omstreeks 1780-1860), die seun van 'n Karibiese vader en 'n Duitse moeder, was 'n wonderkind wat volgens die Universiteit van Cambridge uitgeblink het by die viool. Beethoven het sy Sonata nr. 9 in A majeur " aan Bridgetower opgedra, alhoewel die twee later 'n uitval gehad het.
Hy tel onder die vele swart komponiste wat in die tyd van Beethoven gewerk het, waaronder Joseph Bologne aka die Chevalier de Saint-Georges (1745-1799), 'n gevierde Franse komponis en die Britse komponis Samuel Coleridge-Taylor (1875-1912), wat geskryf het 'n trilogie van kantate " The Song of Hiawatha, " gebaseer op 'n gedig van Henry Wadsworth Longfellow.
Hierdie komponiste was baie sigbaar as deel van 'n klein swart bevolking wat destyds in die Europese musiektoneel werk, sê Thurman. Maar wat dan op sommige maniere gebeur, word dat hulle onsigbaar word, omdat hulle nie noodwendig by die vertellings pas van hoe Europa in die 19de en 20ste eeu moet lyk nie. "
Die Verenigde State het ook 'n lang tradisie van swart klassieke komponiste, miskien die bekendste onder hulle William Grant Still (1895-1978) en sy Afro-Amerikaanse simfonie, een van die gewildste Amerikaanse simfonieë van alle tye. Ander voorbeelde van Afro-Amerikaanse bydraes tot klassieke musiek is volop: Florence Price (1887-1953) het geskiedenis gemaak as die eerste swart vroulike komponis wat 'n simfonie deur 'n groot Amerikaanse orkes gespeel het, toe die Chicago Symphony Orchestra haar symfonie in e mineur opgevoer het. #8221 in 1933, per NPR. Toe William Levi Dawson 's (1899-1990) " Negro Folk Symphony " in 1934 deur die Philadelphia Orkes uitgevoer word, het dit 'n staande toejuiging gekry, alhoewel dit later in die duister geraak het, soos die musikoloog Gwynne Kuhner Brown in 'n artikel in 2012 skryf in Journal of the Society for American Music.
Vandag is die klassieke musieklandskap steeds oorweldigend wit en manlik, skryf die klassieke musikant Chi-chi Nwanoku in 'n Voog verlede jaar opgedateer. 'N Liga van Amerikaanse orkeste wat die veld in 2014 ondersoek het, het bevind dat minder as 2 persent van die musikante in Amerikaanse orkeste Afro -Amerikaners was, en slegs 4,3 persent van die dirigente was swart.
Baie organisasies werk daaraan om die wanbalans reg te stel: Nwanoku het die Chineke gestig! Stigting om beter geleenthede vir swart komponiste in die Verenigde Koninkryk en Europa te skep, volgens die webwerf van die organisasie. En in die Verenigde State ondersteun die Sphinx-organisasie in Detroit jong klassieke swart en Latynse musikante.
Verlede week het baie mense voordeel getrek uit die veertiende vieringe om die werk van swart komponiste en klassieke musikante te versterk. Garrett McQueen, gasheer en vervaardiger van die Minnesota Public Radio ' se klassieke stasie, het 'n Juneteenth " musikale viering " met die aandag gevestig op swart klassieke komponiste deur die jare.
Ter ere van Juneteenth deel Sphinx met trots 'n tweeledige musikale aanbod. Sluit u asseblief aan by die Sphinx Virtuosi terwyl hulle nadink oor die ongeregtighede van die verlede en die hede met Elegy: In Memoriam - Stephen Lawrence deur Philip Herbert https://t.co/MbBrtcZeYS
— Sphinx Organization (@SphinxOrg) 18 Junie 2020
En verlede Donderdag het die Sphinx Virtuosi-kamerorkes 'n tweeledige uitvoering van die swart Britse komponis Philip Herbert 's "Elegy: In Memoriam, " 'n werk uitgereik ter ere van die Britse tiener Stephen Lawrence wat deur 'n wit bende vermoor is in 1993. "Ons voer hierdie werk ter nagedagtenis aan Stephen Lawrence, George Floyd, Breonna Taylor, Ahmaud Arbery en soveel ander wat onregverdig uit hierdie wêreld geneem is, en die groep sê in die video.
Vir Thurman verdien hierdie swart musikante wat hulle tans en tans was dieselfde aandag wat ons aan musikante soos Beethoven gee. In plaas daarvan om ons energie te bestee aan die debat oor hierdie kwessie, laat ons ons energie en ons pogings inspan om die skatkis van swart komponiste wat ons wel het, op te hef, sê Thurman. Omdat hulle nie genoeg tyd en aandag kry soos hulle is nie. "
Hardloop vir president: George Edwin Taylor, 1904
In die onderstaande artikel bespreek Bruce Mouser, emeritus -professor aan die Universiteit van Wisconsin, La Crosse, sy nuwe boek, Vir Arbeid, Ras en Vryheid: George Edwin Taylor, sy historiese wedloop vir die Withuis en die maak van onafhanklike swart politiek wat sy pogings beskryf om die lewe van die eerste Afro -Amerikaner wat vir die presidensie van die Verenigde State was, te beskryf.
In 1968 aanvaar ek 'n pos aan die Universiteit van Wisconsin in La Crosse. Ek was die nuwe historikus van Afrika en sommige van my kollegas het dit redelik gedink om te verwag dat ek ook Afro -Amerikaanse geskiedenis sou leer. Dit het nie gebeur nie, maar hulle het my aanhoudend inligting verskaf oor La Crosse se vroeë swart setlaars wat hulle in hul eie navorsing ontdek het. Tog het ek ook geweet dat skryf oor 'n plaaslike onderwerp, wat sommige in my departement gelykstel aan die plaaslike geskiedenis of antiquarisme, nie my kans op bevordering sou help nie. Ek het nietemin bewyse versamel en uiteindelik het 'n uiteensetting, ten minste met betrekking tot die La Crosse -streek, begin vorm aanneem. Ek het begin dink dat die plaaslike swart geskiedenis herbou kan word. Teen die 1980's was promosie nie meer 'n bron van kommer nie, maar die probleem om 'n plek vir publikasie te vind, bly bestaan.
Die situasie het middel 2008 verander toe dit gelyk het of 'n swart persoon eintlik die presidentskandidaat van 'n groot party kan word. Hierdie gebeurtenis het my net so verbaas as die val van die Berlynse muur, die ineenstorting van die Sowjetunie of die einde van apartheid in Suid -Afrika. Maar ek was ook verbaas om 'n ander rede. In die loop van my studie van die swart La Crosse, het ek die verhaal van George Edwin Taylor, 'n plaaslike koeranteienaar en redakteur, gegradueerde van Wayland University, leier in die Wisconsin Union Labour Party, en in 1904 kandidaat vir president van die Verenigde State. Die opmerklikste was dat Taylor Afro -Amerikaner was. Ek het Taylor se loopbaan in La Crosse gevolg, maar toe hy uit Wisconsin na Iowa vertrek het, het ek my navorsing oor hom laat vaar. Die onderwerp het my en Barack Obama se verkiesing as president in 2008 nog steeds gefassineer ten gunste van 'n terugkeer na my ontwykende onderwerp van La Crosse.
George Edwin Taylor en sy enkelma, gebore in Arkansas in 1857, het die staat na Illinois verlaat net voor die uitbreek van die burgeroorlog. Taylor se ma is in 1861 of 1862 oorlede, en hy het geen bekende borg of familielid agtergelaat nie. Hy het oorleef ('n wonder op sigself) en het in 1865 by La Crosse, Wisconsin, aangekom aan boord van 'n sywiel. Plaaslike owerhede beskou hierdie "straatgewyse" agtjarige weeskind as potensieel lastig, en 'n La Crosse-hof het hom na Nathan Smith, 'n swart boer, gebring totdat hy die ouderdom van 20 geword het. Taylor ' plasing by Smith het hom egter verbind met 'n 'n polities vaardige boer wat daarop aangedring het dat sy jong wyk 'n voortreflike opleiding moet behaal. Hy het Taylor na die Wayland -universiteit gestuur waar die jong man die vaardighede van redenasie en debat aangeleer het.
Nadat hy sy hoër opleiding voltooi het, het Taylor vinnig gestyg in die Wisconsin Arbeidersbeweging en het hy betrokke geraak by die plaaslike en staatsregering. Teen 1886 besit en redigeer hy Die Wisconsin Labour Advocate, 'n La Crosse -koerant met 'n oorweldigende blanke leserspubliek. Daarin onthul Taylor 'n ongelooflike taalbeheersing en 'n vermoë om te weet wanneer om te lei en wanneer om te volg.
Taylor het my om baie redes geïnteresseerd, maar die interessantste was miskien 'n byna leegte van inligting oor sy tyd in Iowa voor sy verkiesing om die presidentskap. Daar was geen dagboeke of tydskrifte nie, geen artikels of publikasies nie en die koerant wat hy in Iowa geredigeer het, het nie oorleef nie. Skrywers van swart Amerika noem hom slegs af en toe, maar altyd as 'n onbekende wat pas in 1904 as president verkies het. Daar was geen persoonlike foto's nie. Hy het geen kinders gehad nie, en daar was geen bloedverwante om te raadpleeg nie. Ek het niks geweet van sy lewe in Iowa nie en baie min van sy verkiesingsveldtog in 1904. Natuurlik ook niemand anders nie. Ek het geen idee waarheen sy verhaal my kan lei nie, maar ek het geweet dat baie mense blykbaar sy ervaring en vermoë as buitengewoon beoordeel het, anders kon hy die kandidaat van 'n politieke party vir die amp van president geword het? Die vraag alleen het my vorentoe gedryf, al was dit net om my nuuskierigheid te bevredig oor hoe dit moontlik was dat historici so maklik by hom kon verbygaan.
Gelukkig wou my vriende wat in biblioteke werk, graag hul kennis deel van nuwe hulpbronne wat byna daagliks in hul vakgebied bygevoeg word. Databasisse maak 'n groot voorraad inligting oop soos nog nooit tevore nie. Sensusrekords bestaan ​​aanlyn deur programme wat toenemend beskikbaar is in 'n nabygeleë openbare biblioteek of op 'n kelderrekenaar. NewspaperArchive.com verskaf egter die sleutel tot data oor Taylor se aktiwiteite in Iowa. Die databasis het vorige uitgawes van koerante uit meer as 200 Iowan -gemeenskappe saamgestel. Boonop het die onderneming bykans 6000 koerante landwyd gedigitaliseer en georganiseer in 'n enkele soekbare databasis.
Ek het 'n tyd lank gedink ek verstaan ​​Taylor's Wisconsin -jare as 'n seldsame verhaal van 'n laat 19de -eeuse swart politieke aktivis in die arbeidersbeweging. Met die Iowa -inligting het ek nou besef dat Taylor uniek was vir sy tyd en plek. Hy het die verhoog letterlik gedeel met Frederick Douglass, Booker T. Washington en W.E.B. Du Bois en was 'n sakevennoot met George Woodson, stigter van die National Bar Association. Hy het Buffalo Bill Cody persoonlik geken en het gewerk vir "Brick" Marcus Pomeroy, redakteur van die Nasionale demokraat. Hy skakel met joernalistieke grotes soos T. Thomas Fortune en Calvin Chase. Tog ontbreek beide sy naam en sy verhaal in die geskiedenisboeke.
Ek het 'n kollega gevra om 'n titel vir my manuskrip oor Taylor voor te stel; Hy het my die een gegee wat nou die omslag van die boek versier: Vir Arbeid, Ras en Vryheid. Sy voorgestelde titel het die kern van Taylor se lewe ingeneem. George Edwin Taylor het sy politieke loopbaan in die arbeidersbeweging in Wisconsin begin, waar hy 'n prominente rol gespeel het in 'n tyd toe Afro -Amerikaners selde buite die swart politieke gemeenskap gewaag het en wanneer die meeste arbeidsleiers in die beste geval onverskillig was en dikwels vyandig teenoor swart werkers was. Tog fokus Taylor op die lot van die hele werkersklas, ongeag die kleur. Sy gebruik van populistiese, greenback- en werktaal het geïllustreer dat ras ten minste 'n tyd lank deur sy prisma relatief onbelangrik was.
Taylor se standpunte het in die middel van die 1880's begin verander toe die land weggedryf het van die beloftes van heropbou. Kort nadat hy van Wisconsin na Iowa verhuis het, wend hy hom tot die Republikeine, maar die GOP het die suide op hierdie stadium aan konserwatiewe wit demokrate oorgelaat en die res van hul politieke program was onvriendelik vir arbeid, populisme of burgerregte. Vir Taylor was arbeids- en populistiese kwessies die basis. Hy het sy nou meestal swart luisteraars en lesers gevra om demokraties te stem om hul eie politieke en ekonomiese belange as werkers te beskerm. Ten spyte van die politiek van die Suid-Demokrate, het hy geglo dat die nasionale demokrate, wat pro-arbeid was, ten minste op die regte pad was.
Tog sou Taylor uiteindelik die Demokrate verwerp, aangesien hy die Republikeine vroeër verlaat het. Toe die leiers van die National Liberty Party, 'n heeltemal swart derde party, hom in 1904 vra om die standaarddraer te word, was Taylor op daardie oomblik miskien die invloedrykste swart persoon in die National Democratic Party. Sy ampstermyn as president van die National Negro Democratic League (die party se negerburo) van 1900 tot 1904 was egter gekenmerk deur interne twis en 'n konstante afname in die vermoë van swart kiesers om verkiesings te beïnvloed of van die National Democrats om hul stemme. Teen 1904 besef Taylor dat, ondanks sy beste pogings, albei partye toenemend swart kwessies ignoreer en dat swart Amerikaners vinniger persoonlike en politieke regte verloor. Hy het in 1904 geskryf: "Ons is gedoem."
Taylor het geweet dat sy kandidaat vir die presidentskap 'n futiele, deeglik simboliese gebaar was, en dat dit hom waarskynlik belaglik sou maak en sy politieke lewe sou beëindig. Dit het beide gedoen. Maar Taylor het ook geglo dat dit ''n plig teenoor sy ras' is om aan te hou veg vir burgerregte en ekonomiese geleenthede vir Afro -Amerikaners, ongeag die uitslag van die volgende presidentsverkiesing.
Taylor se verhaal in Vir Arbeid, Ras en Vryheid, vertel ons baie oor die opkoms van onafhanklike swart politiek aan die einde van die negentiende eeu, en van die raaisel van jong aktiviste wat gekyk het na die erosie van regte wat deur stryd gewen word en wat nie kon keer dat die nasie in die afgrond van "Jim Crow" gly nie segregasie. Maar Taylor se verhaal lig ons ook in oor 'n ongemaklike en uiteindelik onsuksesvolle stryd deur een joernalis-politikus om die belange van wit arbeid en swart burgerregte te versoen. Ironies genoeg het Taylor 's se werk die opkoms van die New Deal politieke koalisie van die 1930's verwag, maar hy het nie die vrugte van sy eie politieke arbeid gesien nie.
Ontwaking uit die geskiedenis
Regverdig. Effens verkleurde agterblaaie en voorpante is effens gemerk, die res van die inhoud is skoon en ongemerk in 'n effens gevryfde rooi lapband, effens verkleur aan die rug. Vergulde letters aan die ruggraat. Gebrek aan stofomslag. Tweedehandse item verskaf deur 'n boekhandelaar Hay-on-Wye wat na die platteland van Herefordshire verhuis het. Vra asseblief foto (s) as daar nie 'n beeld van ons kopie is nie. * COVID/BREXIT kan vertragings in die oorgang beteken* COVID-19 NOTAS: Verwag aflewering binne 3 tot 7 dae. Aflewering per Royal Mail St.
Uitgewer: Chatto & Windus
Alibris ID: 16653272653
Standaard aflewering: $ 4,05
Goed. 1971. Hardeband. Goeie eksemplaar met 'n bietjie rakverweer. Nekkies en skeur aan voorkant, agterkant en rugkant van stofomslag, vergeling van bladsye, andersins goed. Ons stuur daagliks uit ons boekwinkel.
Hardeband, baie goed
Alibris ID: 16158159581
Baie goed in goeie baadjie. Eerste druk. 1969, Gambit. Baie goeie hardeband, in 'n goeie DJ, 'n paar skyfies en skeure aan die rande, vryf.
Alibris ID: 16139931779
Goed. Eerste uitgawe kopie. Versamelbaar-goed. Goeie stofomslag.
Alibris ID: 16538391172
Baie goed. Toon 'n paar tekens van slytasie na gebruik. Is nie meer helder/glansend nie. Slytasie van die rande uit berging en rakke.
Alibris ID: 16680460003
Goed. 1969 Gambit Incorporated, eerste druk, hardeband. Die baadjie het ligte dra, stewige binding, ongemerk teks. Ons is baie trots daarop om die toestand van ons boeke en media akkuraat te beskryf, binne 48 uur te stuur en bied 'n 100% geld -terug -waarborg. Kliënte wat meer as een item by ons koop, is moontlik geregtig op afleweringskorting.
Alibris ID: 10289137151
Stofomslag ingesluit. Vg/fair 1ste uitg. baie skyfies, trane en vlekke na DJ.
Alibris ID: 16308322755
Baie goed. Vinnige aflewering, met opsporing. Baie goeie hardeband in goeie, gevryfde en klein randgeskeurde stofomslag. Eerste druk. Maak bladsye skoon. Ligte jakkals tot by die rande.
Alibris ID: 16456367598
Alibris ID: 16584433677
Boeke deur Edmond Taylor
Die val van die dinastieë die ineenstorting van die ou orde 1905-1922
Die strategie van terreur - Europa se binneste front
Teken nou in vir geskenkbewyse, nuusbriewe en meer!
Vandag het die veld van forensiese wetenskap amper ontplof. Met tegnologiese vooruitgang word 'n beter analise en begrip van wetenskaplike beginsels in alle vorme van bewyse moontlik gemaak. Dit stel die ondersoekers van die misdaadtoneel in staat om uit te takel en kundigheid op te doen op gebiede soos bloedvlekpatroonanalise en ballistiek.
Die vooruitgang van die twintigste eeu is grootliks gebaseer op die grondslag wat in die negentiende eeu gelê is, wat tegnieke in beide analise en bewaring van bewyse vervolmaak. Aan die einde van die 1900's het die grootste deurbraak in die ondersoek na misdaadtoneel moontlik geword sedert vingerafdrukke standaardpraktyk geword het, met die koms van DNA -analise en identifikasie.