Ontwikkelingsfases van die boord - die boord - Versamelings
Ontwikkelingsfases van die boord
Die ontwikkelingsfases van die boord word gekenmerk deur drie dele wat ook periodieke stadiums genoem word: ons praat oor die jeugstadium, die stadium van volwassenheid en die seniele stadium.
Elke stadium kan reken op 'n duur wat kan wissel volgens bepaalde toestande vanuit 'n endogene oogpunt, maar ook vanuit 'n omgewingsoogpunt.
Elke fase kry dus 'n fundamentele belang vir die vrugtekweker, veral in ag genome die feit dat dit vanuit ekonomiese oogpunt 'n ander waarde het, veral met betrekking tot die verskillende gewasversorging wat nodig is om in elke stadium van ontwikkeling van die boord, maar ook in verhouding tot die verskillende produksievermoë.
Die spoed waarmee 'n boord van een stadium na die volgende fase oorgaan, hang af van genetiese, maar ook tegnies-kulturele en pedoklimaatselemente, en presies om hierdie rede kan dit baie wissel, veral volgens die spesie en die kweekomgewing wat in ag geneem word.
Die jeugstadium begin in die praktyk met die lewensduur van die vrugteboom en eindig wanneer laasgenoemde met produksie begin.
Tydens hierdie eerste fase van die ontwikkeling van die boord word die boom gekenmerk deur 'n sterk ontwikkeling vanuit die vegetatiewe oogpunt, maar dit kan nie die vrugteproduksie waarborg nie.
Die jeugstadium, wat ook die term onproduktiewe stadium genoem word, het 'n duur wat nou gekoppel is aan die spesie.
Juis vanweë die spesie kan die duur van die jeugstadium varieer, afhangende van of dit 'n saailing is (dit wil sê 'n plant wat van 'n saad verkry is) of 'n steen ('n plant wat 'n ent ondergaan het).
Die gebruik van saailinge is veral geskik vir almal wat op soek is na verbetering vanuit 'n ware genetiese oogpunt, met die doel om nuwe kultivars en nuwe onderstamme te skep; in die praktyk word daarenteen meestal die astones, wat een jaar oud is, gebruik.
Die jeugstadium van plantagtige saailinge duur langer as tien jaar (veral peer- en appelbome). Gedurende die jeugstadium is plantagtige saailinge geneig om veral morfologiese, histologiese en fisiologiese aspekte met 'n duidelike wilde benaming te beklemtoon.
Die jeugstadium van steenvrugte-saailinge word daarenteen gekenmerk deur nie langer as vyf jaar te duur nie en word nie gekenmerk deur spesifieke veranderinge nie.
Wat die boorde wat ingeënt is, strek die periode van die jeugstadium nooit langer as drie jaar nie, aangesien dit in elk geval anders is op grond van die spesie en onderstam wat in ag geneem word.
In die meeste gevalle laat die vrye onderstam (dit wil sê die verkry uit saad deur seleksie) die duur van die jeugstadium verleng in vergelyking met al die onderstamme wat op die vegetatiewe manier verkry word.
Die tweede fase word die stadium van volwassenheid genoem en word gekenmerk deur te begin wanneer die epigeale deel voldoende ontwikkel het.
Gedurende die stadium van volwassenheid ondergaan die vegetatiewe aktiwiteit 'n aansienlike verlangsaming, terwyl die blare toenemend in staat is om die endogene fibro-regulerende elemente te sintetiseer, wat die differensiasie van die neutrale knoppies in blom moontlik maak.
Dit verklaar die manier waarop die eerste volgorde van die voortplantingsiklus begin, wat ontwikkel vanaf 'n jeugstadium na een van volwassenheid, wat die vrugte waarborg wat meer en meer reëlmatigheid aanneem.
Vanuit die oogpunt van die saailinge vind daar tydens die oorgang van die vorige stadium na die van volwassenheid 'n spesifieke proses plaas, wat die naam van verfyning aanneem, waarin die epigeale gedeelte wilde voetspore op die pad laat, om nader aan diegene normaal.
Dit is 'n proses wat stadig en geleidelik plaasvind, aangesien dit vanaf die apikale gedeelte begin en ontwikkel tot by die basis.
Die basale deel sal dieselfde eienskappe van die jeug behou tot op die oomblik waarin die deel
Ontwikkelingsfases van die boord: vestigingsfase
Die laaste fase word silting genoem en word gekenmerk deur reg te begin wanneer die hele wortelstelsel begin verouder: die belangrikste gevolg van hierdie situasie is om 'n afname in absorberende aktiwiteit te veroorsaak.
Die benattingstadium het 'n hoofgevolg, gekoppel aan 'n algehele verswakking van die vegetatiewe aktiwiteit en vertraag terselfdertyd elke belangrike funksie.
Die vrugteboom het gedurende hierdie laaste fase nie 'n groot neiging om nuwe lote te vorm nie, terwyl die takke se vernuwing mettertyd verdwyn, asook dat die produktiewe aktiwiteit tot 'n minimum beperk word of soms by 'n arm weg van 'n kwalitatiewe en onekonomiese oogpunt.
Die veranderinge beïnvloed ook die verband tussen die blaarmassa en die nuwe organe: juis om hierdie rede is daar 'n oormatige vorming van koolwaterstofstowwe.