As die liefde blom – Elsa Drotsky – romanza.co.za
As die liefde blom – Elsa Drotsky
by Romanza aan September 22, 2016 0 Kommentaar
Dit is warm op die patio waar die son sedert middagete begin skroei het. Alein pluk sy das los en onder sy kraag uit. Onder sy vingers spring twee hempsknope ook oop. Wanneer ’n meisiekind so naby die see grootgeword het, is mans se kaal bolywe lankal nie meer snaaks nie. Dis egter iets anders wanneer ’n spierwit hemp so onverwags naby ’n man se kuiltjie begin gaap om onverwags ’n blik op donker, krullerige borshare te gee.
Van onder uit die vallei verjaag die kenmerkende klank van ’n visarend se roep die namiddagstilte en hulle kyk spontaan in mekaar se oë. Sy weet dis nie net die kreet van die voël wat haar koue rillings op hierdie soel agtermiddag laat kry nie.
Selfbewus oor ’n emosie wat sy so onverhoeds beleef het, loop sy ’n paar tree weg. Dit was soos ’n voorspooksel, die gevoel waarmee sy hulle oomblikke van eensgesindheid beleef het. Sy is vlugtig bewus van die afgetrokkenheid waarmee hy die das wat hy netjies om sy hand gevou het in sy broeksak druk. Hy glimlag toe hulle oë in haar verwondering op die skynbaar normale gewoonte van hom fokus, en sy kyk met warm wange weg. Menige man sou die das sommer in sy broeksak teruggebondel het. Dit pla haar dat so ’n ongeërgde handeling haar net meer bewus van haar intense belewenis van hom maak.
Dit is ’n ontstellende ontdekking nadat sy tot nou toe goed daarin geslaag het om nie meer as vriendskap uit mans se belangstelling te maak nie. Sy weet immers net sy kan haar teen die soort teleurstelling beskerm wat in ’n geval of twee haar ervaring in die lig van Izahn se gewildheid was. Kere toe sy werklik geglo het dat sy die aantrekkingskrag was en nooit gedink dat dit meer om die halsbandjie as die hondjie gaan nie.
Tjammie kom met haar swaaiende stert die trap opgewaggel en Erin woel haar ore deurmekaar waar sy flikflooiend voor haar bly staan.
“Hoe oud is sy?” Erin sak op haar hurke neer en met Tjammie se kop tussen haar twee hande vasgevang, kyk sy geskok in Alein se ondersoekende oë vas. Tjammie is so deel van die opset op River View dat sy vergeet het die hond se teenwoordigheid daar is nie so bestendig deel van die huis soos die meubels en ander huishoudelike artikels nie. Tot nou toe het sy nie gedink hulle sal vir haar ook in hulle beplanning voorsiening moet maak nie.
“Vier, amper vyf jaar,” sluk sy, en steek haar gesig in die syagtige gladheid van Tjammie se hare weg. Die oorsaak van die branderigheid wat Tjammie se lot in haar ooghoeke begin pla het, is nie vir Alein O’Leary se oë bedoel nie.
“Kom, kom,” lok Alein met ’n tongklapgeluidjie. “Gaan haal die vis vir Erin,” por hy Tjammie aan, en gooi die speelding wat sy met haar aankoms op die grond laat val het ’n ent weg.
Aan ’n jasmyn hang ’n takkie wat deur die wind of ’n voël geknak is en Erin pluk dit af. Dieselfde het met ’n roosboom gebeur. Dis gewoonlik skade wat dikwels in die tuin gesien word wanneer die wind dae lank verwoestend gewaai het, en ’n goeie verskoning om vlugtig besig te wees terwyl Alein nog ’n stel trappe afgestap het om meer van die tuin te sien wat teen ’n helling van die huis af uitgelê is.
Sy buk en pluk ergerlik aan ’n tak omdat haar oë net in een rigting wil kyk en dit is al agter hom aan. Ná die deeglike les wat sy destyds uit haar onnoselheid met Otto geleer het, weet sy immers van beter. Sy was verlore in haar verliefdheid toe sy daardie somervakansie met skool klaar was en hy sy verskyning tussen die jongmense op Nahoonstrand gemaak het.