Die gebruik van Wit oemfaan (F.A. Venter) in 'n imagologiese raamwerk vir die onderrig van Afrikaans as addisionele taal
Die gedig is nie oor poesie en wat dit moet poog omte doen nie; dit is 'n presentasie, 'n voorstelling, van wat die gedig wil doen.
Daar is 'n opvallende neiging in hierdie strofes om betekenis te ondermyn, veral deur die gebruik van paradoks: die visser wat sy vis terug gee aan die see; wat sy eiers tel; eiers wat praat; omte sing soos golwe bloei.