Ek staan ​​in my kombuis en kyk na die gemors wat ek sopas geskep het. Die werkblad is vol meel, 'n stukkie deeg kleef aan my mou, 'n klein hopie suiker het homself op die keramiekplaat gebrand en die hond snuif die vloer op soek na 'n gevalle okkerneut. Ek het gebak. Gisrolletjies met gekaramelliseerde okkerneute, kaneel en suiker. Saans om 20:00. Nie omdat ek nuwe inhoud vir die blog of vir Instagram nodig het nie, maar omdat my kollega verlede naweek verjaar het en ek vir haar 'n koek belowe het.
Tydens die middagete pouse het ek kortliks oorweeg of ek net 'n koek by die bakkery moet kry oppad huis toe. Wie hou daarvan om na 'n lang dag by die werk in die kombuis te staan ​​en te begin bak?? "Um, jy dalk? “'n Stem in my kop steek lank vergete herinneringe uit: Ek en my suster, hoe ons honderde koekies in die vorm van klein kerkies vir ons gemeente bak, versier dit met versiersel op my ou kombuistafel met 'n engelagtige geduld, terwyl glühwein drink en Kersmusiek Luister. Ek, hoe bied ek met trots die Frankfurter Kranz aan, wat ek alleen reggekry het nadat my man se ouma my haar resep vir niks in die wêreld wou vertel nie. En ek en my man, terwyl ons saam in die kombuis staan ​​en ek wys hom hoe om droomstukke voor te berei.
Die stem in my kop is reg. In die verlede het ek dit eintlik geniet om dit te doen. Gekook. Gebak. Op enige tyd van die dag. In ’n onderhoud met ’n dagblad oor my vorige kosblog is ek gevra wat ek veral van kosmaak en bak geniet. Ek het geantwoord dat dit my ontspan en dat ek heeltemal kan afskakel. Destyds sou ek selfs daaraan gedink het om 'n voltooide koek te koop in plaas daarvan om net self een te bak? Nie in die lewe nie!
Ek wonder wanneer die werk van "koek bak " verander het van iets lekker na 'n karwei. Ek kan nie aan 'n tyd dink nie, maar een of ander tyd in die afgelope paar jaar het dit beslis gebeur. En as ek eerlik is, weet ek presies hoekom: Omdat ek nie meer vir die pret begin bak het nie, maar om inhoud te produseer. Skielik was bak soveel meer as net om bestanddele saam te roer. Terwyl die koek nog in die oond was, het ek voor die notaboek gesit, die resep getik, 'n inleiding geskryf, my fotostel voorberei en gedink oor watter rekwisiete ek sal gebruik om die koek op te voer. Skaars uit die oond was die versiering geskik vir foto's. Dit is gevolg deur die shoot, die foto redigering, die foto redigering, die finalisering van die blogplasing en sodra die resep aanlyn op die blog was, het dit voortgegaan met die verspreiding op die internet. ’n Foto vir Instagram, ’n grafika vir Pinterest, ’n plasing op Facebook, ’n kort twiet op Twitter. Reageer op opmerkings, dankie vir laaiks, beantwoord boodskappe en vrae. Een uur se koekebak het in drie uur se inhoudproduksie verander. En die koek? Op hierdie stadium het dit lankal sy doel verloor. Het alleen in die middel van 'n mooi gerangskik fotostel gestaan ​​en is geïgnoreer.
Ek ken Instagramers wat 'n koek bak en dit gebruik om die inhoud vir talle plasings voor te berei. 'n Koek word as basis gebak, dan word 'n mooi versiering bygevoeg, foto's geneem, dan word die versiering afgeskraap, die koek herversier, nog foto's geneem, ensovoorts ensovoorts. Geen grappies nie! Gelukkig het ek self nooit so ver gekom nie, maar ek het net baie goed gebak of gaargemaak omdat ek dit as inhoud kon gebruik. Op sy beste, selfs vir verskeie geregte op een slag en slegs in klein porsies. Doeltreffendheid is alles in die sosiale media besigheid.
En nou? So staan ​​ek in my kombuis en het die klaargemaakte gisrolletjies voor my. Foto's gons deur my kop, hoe ek dit op my fotostel rangskik, 'n paar okkerneute om hulle sprinkel en 'n koppie koffie gooi sodat die foto so lewendig moontlik lyk. My Instagram-volgelinge sal van die resep hou. Dalk 'n vinnige vinnige foto tog? Of 'n klein video vir 'n nuwe katrol? Dit sal wonderlik lyk! Veral met die vars blomme wat ek eergister by die mark gekoop het. Ek kan 'n paar foto's van hulle neem as ek die geleentheid gehad het. Hulle is wonderlik as vulpenne wanneer ek niks anders het om te plaas nie.
Ek skuif die gedagtes opsy en maak my oë vir 'n oomblik toe. Suig die soet, botterige geur van die kaneelbroodjies, wat amper aan Kersfees herinner, in en vertel my die mantra waarmee ek vir net sulke gevalle vorendag gekom het: “Niks verloor sy waarde net omdat jy dit nie op plaas nie. Instagram ".
Gelok deur die geur van kaneelrolletjies, kom my man in die kombuis. "Ek kan een hê? “Ek sien die afwagting op sy gesig en skielik is ek hartseer. Wanneer laas het ek uitgesien na iets so banaal soos ’n kaneelrolletjie?? Net gelukkig. Sonder om al die pligte in gedagte te hou wat gedoen moet word voor eet. En daarna. "Sekerlik," sê ek, haal 'n slak uit die blik en gee dit vir hom. Ek vat self een en volg hom die sitkamer in. Die gemors in die kombuis? Dit is môre nog daar. En die oorblywende kaneelrolletjies? Ja, jammer, ek het nie 'n foto vir julle nie. Nie vandag nie. En ook nie môre nie. Hierdie keer kan jy net wees wat jy is: soet, botterig, smaaklik en met daardie klein tikkie van die eerste Kersfees-afwagting.