Die sluipmoord op die hertog van Guise - Inligting
Die sluipmoord op die hertog van Guise
Moord op die hertog van Guise
Professor in moderne geskiedenis, Université Lyon 2 - lid van die Godsdienste, Verenigings en Akkulturasie-span
Hierdie skildery is 'n replika van 'n werkswinkel van 'n werk in die Condé-museum in die Château de Chantilly. Die replika is waarskynlik gemaak om as model vir 'n gravure te dien.
Die 1830's was 'n belangrike oomblik in die konstruksie van 'n nasionale historiese verbeelding deur middel van skilderproduksies in opdrag van die koning of deur die hertog van Orleans, wat 'n groot versamelaar en beskermheer was. Die paleis van Versailles, wat in 1837 omskep is in 'n museum wat toegewy is 'aan al die heerlikhede van Frankryk', bied dus baie historiese komposisies aan, veral die reeks groot gevegte wat Frankryk vermoedelik gemaak het.
Paul Delaroche (1797-1856) studeer skilderkuns by Louis Étienne Watelet, daarna by Antoine-Jean Gros, die groot skilder van die Napoleontiese epos. Nie alle kritici is onder die indruk van Delaroche se kuns nie, en Théophile Gautier het dit self uitgevoer in die artikel wat hy aan die Salon van 1834 gewy het: "M. Delaroche, middelmatige uitvinder, middelmatige ontwerper, middelmatig kleurling; middelmatig is hier 'n beleefde term. Rots ! Die eerste is 'n skilder, 'n kunstenaar in die breedste sin van die woord; die ander een sal nooit wees nie, wat jy ook al doen, 'n talentvolle werker, 'n redelike vaardige verwerker en niks meer nie. "
Die era is passievol oor historiese staaltjies wat tot lewe gebring word. Ons stel belang in die tragiese lotgevalle van die vorste en prinsesse van die Middeleeue en die xvie en xviie eeue. Belangstelling in die godsdiensoorloë het in die laat 1820's begin, toe Ludovic Vitet 'n reeks historiese tonele gepubliseer het - Die versperrings (1826), Die State van Blois (1827) en Die dood van Hendrik III (1829) -, maar hy is veral gestimuleer deur die skepping in Februarie 1829 in die Franse teater van 'n drama gekomponeer deur die jong Alexandre Dumas: Henri III en sy hof. Nadat hy die minnaar van sy vrou, Saint-Mégrin, een van die skatkinders van die koning, vermoor het, daag die hertog die koning in sy laaste reël uit: 'Goed! En nou dat ons klaar is met die valet, kom ons gaan met die meester. Die toneelstuk was 'n triomf, en ons weet dat Delaroche op sy scenografie steun.
Die werk is in 'n langwerpige medium formaat (ongeveer een meter breed, ongeveer vyftig sentimeter hoog), wat herinner aan sekere komposisies van Gros. Dit het 'n baie scenografiese voorkoms: as die plafon nie sigbaar was nie, kon jy jou voorstel op 'n verhoog van 'n teater met sy besige dekor en behangsels.
Die oog word getrek na die groep figure links van die skildery. Koning Hendrik III, wat 'n rooi tapisserie eenkant toe skuif, kom die kamer binne. Voor hom is 'n groep gewapende mans: hulle is lede van die Kompanjie van die Vyf en Veertig. Die kostuums is uiters uitgebreid, in ooreenstemming met Delaroche se smaak vir historiese besonderhede. Dit voel soos 'n galery van teaterfigure.
Die rykdom van die kostuums en die omgewing kan die aandag van die werklike onderwerp van die toneel aftrek, die dood van Henri de Lorraine, hertog van Guise, maar een van die vyf-en-veertig, regs van die groep, hou sy swaard in rigting van die lyk. Geklee in 'n pêrelgrys satynjas, die blou lint van die Orde van die Heilige Gees om sy nek, lê hy aan die voet van 'n hemelbed, verlig deur 'n lig wat kunsmatig van bo af val, wat die effek waarborg teaterverhoog. 'N Omgevalle stoel dui op die geweld van die stryd. Alhoewel daar amper geen bloed op die slagoffer se dubbeltjie is nie, lyk dit simbolies in die rooi van die gordyn.
Die sluipmoord op die hertog van Guise het op 23 Desember 1588 in die kasteel van Blois plaasgevind. Delaroche laat niks te sê oor die motiewe van Hendrik III en die oorsake van die dood van die hertog nie. Nietemin, in die agtergrond, aan die agtermuur, nooi 'n kruisiging om 'n analogie te sien tussen die lyding van die hertog, met sy arms uitgestrek, en dié van Christus. Die hertog was inderdaad die leier van die Liga, die byeenkoms van harde Katolieke wat nie aanvaar het dat 'n Protestant eendag die troon van Frankryk kon bestyg nie. Sedert 1584 was die erfgenaam van die kroon inderdaad Hendrik van Navarra, en hierdie prins was nie 'n Katoliek nie. Die ligas het die koning in Julie 1585 gedwing om die bevele van verdraagsaamheid om te keer, en die koninkryk het in 'n burgeroorlog gesink. In Mei 1588 het die hertog van Guise die bevele van die koning getrotseer deur na Parys te kom. Hendrik III het troepe na die hoofstad gebring, maar die burgermag het die wapen opgeneem. Die koning het gedreig en die volgende dag gevlug. In die hoop om weer gesag te kry, het hy die State-generaal in Blois gebel, maar die meerderheid van die afgevaardigdes was ten gunste van die liga-idees. Terwyl die hertog van Guise sy beheer aan die koninklike raad wou afdwing, het Henri III sy sluipmoord in die geheim voorberei.
Aan die begin van die 1830's was die probleme van die godsdiensoorloë net 'n verre herinnering, maar die vrees vir burgeroorlog, die gevare wat die opvolgingsvrae en dinastiese legitimiteit inhou, of selfs die traumas veroorsaak deur die politieke aanvalle was aktueel. Die hertog van Berry (seun van die toekomstige Karel X, en dus waarskynlik die erfgenaam van die kroon) is dus in 1820 vermoor. Die gerugte van sameswerings of sedisies het vermeerder ná die toetrede van Louis-Philippe. Legitieme was van plan om die koning op 'n bal in die Tuileries vas te vang, maar die plot is vroeg in 1832 uitgeblaas. Enkele maande later het 'n poging tot opstand in Vendée plaasgevind ...
Delaroche se skildery is onmiddellik bewonder vir sy hoogs teatrale gehalte. Hierdie sukses het sommige waarnemers egter verbaas. Hilaire-Léon Sazerac, wat 'n reeks briewe oor die Salon van 1835 gepubliseer het, was onder die skeptici: 'Maar behalwe vir die werke waarvan ons pas 'n kernagtige benaming het, is daar een wat sulke entoesiasme opwek dat, nooit miskien in lewende geheue het niemand so iets gesien nie en een wat so afsonderlik uitgespreek is. Die klappers van al die teaters van Parys en die voorstede is (die onbenulligheid van die woord ten gunste van die korrektheid van die toepassing daarvan) gesink deur fanatiese bewonderaars wat 'n klein skildery saamtrek. Die onderwerp van hierdie skildery is een van die politieke misdade waarmee die familie van Catherine de Medici nooit suinig was nie: dit isMoord op die hertog van Guise by die Château de Blois, en die skrywer van hierdie skildery is M. Delaroche. "(H.-L. Sazerac, Briewe oor die salon van 1835, "Tweede brief. 5 Maart 1835. Algemene aspek van die uitstalling ").
Gedurende die daaropvolgende jare het die romantiese smaak vir historiese dramas nie gewankel nie. In 1836, Meyerbeer se opera, Die Hugenote, buitengewone sukses behaal. Alexandre Dumas het self in die 1840's na hierdie tydperk teruggekeer met sy trilogie Koningin Margot, The Lady of Monsoreau en Die vyf en veertig.