Staaltjies uit die verlede | vlindersag
Argief	Batman en die reis na die paradys
Mei18	Sommer ‘n lekker lawwe herinnering so op hierdie grou wintersdag. Hiermee laat ek die kat uit die sak uit oor hoe ‘n vlermuis familiebande kan versterk!
So amper 26 jaar terug het ek my eerste werklike liefde gevind. Ek het sommer met die knaap getrou ook lateraan, want dit het my die moeite gespaar om verder te soek na so ‘n wonderlike liefde, en ook, na die ondervinding van die vlermuis, dink ek in elkgeval nie was daar ’n keuse nie – my eer moes beskerm word!
Hierdie het gebeur nog so aan die begin van my en manlief se vry-jare. Sy familie het my nog nie regtig goed geken nie en was nog effe skepties oor hierdie skielike liefde. En ek was ook maar vreemd en versigtig vir hulle. Maar, die heel lekkerste herinnering wat ek van daardie tyd het wat al die vreemdheid oorbrug het, was die gesellige stoepkuiers by Ouma Martha se huis in Kimberley. Wanneer die son gesak het na ‘n snikhete somersdag en die sagte skemerte daal, het almal stoep toe gevlug en het ons heerlik gekuier met glase yskoue koeldrank in die hand. Die vlermuise het ook saamgekuier, maar het ons nooit gepla nie …
… until that fateful night ….
… daardie een aand toe ek so ‘n lekker wye kniebroek-romp aangehad het ….
Die hele familie was weer by ouma Martha tuis en ek kuier lekker saam. Ewe fluks gaan help ek koeldrank aandra vir die stoepsitters. Soos die duiwel dit wil hê is dit mos net op daardie oomblik toe ek, met ‘n glas koeldrank in elke hand, oor die voordeur se drumpel tree en ‘n vlermuis met vasberade en besliste doelgerigheid op my knie kom vassuig.
Nie net op my knie kom vassuig nie ….. Met die landingslag besluit hy sommer dadelik dis tyd om sy goed te pak en te trek ferrêre noorde toe. Hy slaan toe sy koue klam-taai pootjies hier teen my been vas en begin te klim met ongelooflike ratsheid vir iets wat eintlik veronderstel is om blind te wees.
Nou kyk, mens se eerste reaksie is dié van vlug of veg. Maar in hierdie situasie kom logika toe gelukkig eerste, want nou moes ek eers mooi dink oor my opsies.
Opsie 1: Ek gooi die twee glase koeldrank net daar neer, gil die dak af, vertel die vlermuis wat ek van hom dink in my beste woordeskat en vermorsel hom. En dan besluit my kêrel en sy familie straks dat ek dalk bietjie wild is vir hulle en word ek huis toe gestuur …
Of Opsie 2: ek … wel ek weet nie eintlik wat die alternatief moontlik kon wees in daardie spesifieke situasie nie.
MAAR al wat ek weet, is net soos daardie vlermuis se klam-taai pootjies aan my (nou al bobeen) vasgeklou het, het ek geklou aan die koeldrankglase EN die bietjie waardigheid wat ek nog moontlik in daardie situasie kon bemeester!
Intussen wil almal van die stoep afval van die lag, want al wat ek met onderdrukte histerie kan uitkry is dat hierdie vlermuis teen my been op loop en hy wil nie stop nie! En niemand kan vir lank genoeg ophou lag om my uit my benoude verknorsing te kom help nie!
My arme kêrel kry my jammer en wil graag probeer help, maar ons vryery het nog nie so ver gevorder dat hy gemaklik is om sommer net onder my broekrok in te grawe agter vlermuise en dinge aan nie – ten minste sekerlik nie voor sy ma-hulle nie! Hy weet nie of hy dalk (soos die vlermuis) strakkies net meer gaan kry as waarop hy gebargain het nie!
Einde ten laaste, toe Vlermuis se mond al begin water omdat hy so naby aan sy eindbestemming is, en my oë begin traan van benoudheid, besluit sus dat sy maar sal kom hand bysit en ten minste die koeldrankglase by my wegvat. Dit laat my toe met meer vryheid om die vlermuis af te kry, maar dit is waar my tweede probleem toe inkom – probeer jy bietjie om daardie papsagte-grillerige-klam lyfie van jou lyf af weg te skeur – hy klou vir al wat hy werd is! Ek meen, wie wil nou weggevat word as jy so naby aan die paradys is? (pardon the pun!)
Op die ou end vlieg my kêrel toe maar met ‘n “bogger dit” houding hier onder my romp in om vinnig en ferm met een haal vir Batman van plan te laat verander oor sy reisplanne. En toe kon ek kans kry om lekker saam te lag oor hierdie episode en goed te voel dat ek ten minste my waardigheid (en twee glase koeldrank) nog behoue kon laat bly deur dit alles!
Ons lag nou nog lekker oor hierdie episode. Ek dink dit het hoofsaaklik die ys gebreek met die skoonfamilie – veral toe hulle agterna nogal sê hulle sou my nie kwalik geneem het as ek die glase koeldrank neergegooi het nie. Ek sal dit altyd waardeer van hulle.
Al wat ek weet, is dat ek en my skoonfamilie dalk gebind is deur Batman se taai vlermuisvlerke, wat klam-klouerig in ons harte gevestig is, maar sit, sit ons almal tot vandag toe nog vas in mekaar se harte!
This entry was posted on Mei 18, 2016, in Staaltjies uit die verlede.	8 Kommentaar
Die misterie van die pakkie op die Karoovlakte
Apr11	Dis nou nie dat ek ligsinnig raak nie, maar ek begin voel dat dit dalk goed is om sekere gebeure te dokumenteer vir die nageslag. Net vir ingeval die nageslag soms wonder ….
Nou ja, as iemand ooit gewonder het oor ‘n vreemde pakkie in die middel van niks en nêrens op ‘n vaal Karoovlakte, gee ek graag die oplossing daarvoor. Maar wees gewaarsku, dis ‘n k@kkerige storie, so as jy weghardloop van die liggaamsgebeurlikhede van babas (soos die pappa en sussie in hierdie verhaal), wil jy dalk nie verder lees nie ….
Boeta was 7 maande oud. As gevolg van laktose intolleransie (wat ons eers na die tyd uitgevind het), was die magie onvoorspelbaar…
So trek ons sak en pak op Kimberley toe om vir meneertjie te laat doop daar waar ons familie en vriende agtergebly het toe ons destyds Kaap toe getrek het. Die pad terug Kaap toe, was op ‘n stil, loom Sondagmiddag. Ons was hartseer om ons familie agter te laat en die pad het sommer warm, lank en droewig gevoel nog voordat ons oor die eerste bult was. Sussie sit voor by haar pappa, half aan die slaap, en ek slaap sommer lekker diep agter by Boeta met my kop teen sy karstoeltjie, moeg gekuier.
So in my slaapbenewelde toestand raak ek op ‘n stadium bewus van ‘n klein handjie wat so uit sy karstoeltjie met my gesig speel. Ek steur my nie te veel daaraan nie, want sodra ek reageer, wil hy speel. Maar so stadig maar seker dring iets tot my deur ….
Hierdie handjie wat oor my gesig streel, is … wel .. nie droog nie!
Nog voor ek kon reageer, begin die sitters van die voorste gestoeltes snuf in die neus kry. Manlief gee een kyk in die truspieël na my en die volgende oomblik is dit soos ‘n aksiefliek wat afspeel ….
Jy sien net ‘n kar wat skielik woes brieke aanslaan dat die bande fluit en sommer so skuinsweg met ‘n spoed by ‘n verlate plaaspad injaag en in ‘n magtige stofwolk tot stilstand kom. Voor die kar behoorlik stilstaan, gaan twee deure gelyktydig oop. Sonder om eers die kar af te skakel, vlieg die twee insittendes soos vet uit in verskillende rigtings – sussie suidwaarts waar sy omtrent ‘n kilometer verder tot stilstand kom. Manlief lê die rieme neer noordwaarts agter die stofwolk in. Boeta is so opgewonde dat die kar tot stilstand gekom het, hy maak sommer nog ‘n poep net daar waar die doek nou al ‘n lekker gaping gemaak het.
En hier sit ek, beteuterd, en wonder hoe de duiwel gaan ek hierdie spul skoonkry? Want ek was die laaste voorwerp wat hy geverf het toe hy eers daai gaping in die doek ontdek het ……
Ewenwel. Na twee pakke wetwipes om die kind, die karstoel, die ruit, die deur se binnekant en vir myself skoon te kry, het die enigste waardigheid wat ek nog kon oorhou in die stof in verdwyn toe ek besef het dat die Kaap nog 8 ure ver is! En Boeta handjies-klap net, want hy besef dat hierdie mamma glad nie baie vriendelik lyk nie.
En pappa en sussie? Wel hulle het ‘n halfuur later skoorvoetend weer (effe wit om die kiewe) gesig gewys …
… en al wat agtergebly het om sy eie storie te vertel, is ‘n misterieuse wit inkopiesak in ‘n verlate plaaspad, op ‘n kaal verlate Karoovlakte …. ‘n sak met ‘n vuil doek, ‘n waslap, 2 pakke se vuil wetwipes en ‘n babygrow wat vir ‘n 7 maande oue baba sal pas daarin …. en amper ‘n pappa en ‘n sussie ook net om nog meer misterie aan die sakie te gee ….
Ons het altyd gewonder wat mense gaan dink oor daardie pakkie, maar die vet weet, ons kon dit nie vervoer tot by die volgende dorp wat eers 200km verder was nie!
This entry was posted on April 11, 2016, in Staaltjies uit die verlede.	4 Kommentaar
Ouma, die legende (‘n lekker herinnering)
Apr5	Kyk, dit is nou maar so dat ‘n ouma seker die grootste rol in die bewaring van jou kinders se lewens speel. As daar nou ‘n moederhen is wat heeldag met ‘n kommerfrons op haar voorkop loop oor haar kuikens wat iets kan oorkom, is dit sy. Sy sal eiehandig berge versit om haar kleinkinders veilig te hou. Of halfpad verdrink … soos in hierdie storie.
So gebeur dit dat hulle ‘n klompie jare terug vir ons kom kuier. Dis nou my ouers en my sus wat toe 16 jaar oud was. Ons meisiekind was ‘n hele wyse 3 jaar oud. Ek en manlief moes nog werk en ouma kou toe al haar naels deur omdat daar ‘n swembad en ‘n 3-jarige in een erf is.
So besluit my sus en Bollabeertjie hulle gaan nou swem. Maar moenie dink ‘n 16-jarige word vertrou met ‘n 3 jarige se lewe nie, so ouma is soos ‘n hommelby heeltyd by die venster om te loer om seker te maak dat haar kleinkind nie verdrink nie.
En toe speel hulle ‘n speletjie ….
Bollabeer staan doodstil op die enkeldiepte muurtjie in die swembad en kyk vir my sus wat onder die water ingaan en allerhande snaakse goed doen. Sus is naby en hou haar dop van onder die water.
Dis egter toe nou net op daardie onder-water oomblik wat ouma vir die honderste keer by die venster uitkyk, en al wat sy gewaar is Bollabeertjie wat stoksiel-salig-alleen op die muurtjie in die swembad staan.
En dis net daar waar ouma se hoender-instink inskop: sy skrik haar vere skoon opdraende en vlieg met arendsvlerke by die huis uit, klere en al, binne-in die diepkant van die swembad in – nie eers naby waar Bollabeer staan nie.
Dit alles nog voordat sus kon opkom vir asem.
Jy kan jou indink wat alles deur Sus se kop gegaan het toe sy opkom vir asem en ouma staan so ewe langs haar in die swembad met al haar klere aan en skel so dat die voëls verskrik uit die boom uit in die mure in vasvlieg.
En die drenkeling? Baie verontwaardig dat ouma hulle speletjie kom breek! En watwou uit die swembad uitklim – ons speel!
Op die einde moes sus (al laggende) vir ouma (al skellende), uit die diep waters red. Selfs oupa moes deurloop, want die petalje wat hy moes aanskou toe hy om die hoek van die huis kom, het hom ook al sy waardigheid laat verloor en te lekker laat lag.
Ai Ouma – ons ewige hero. Sy bly ‘n legende.
This entry was posted on April 5, 2016, in Staaltjies uit die verlede.	10 Kommentaar