Hierdie opmerking toon die vormende rol van resepsie en die leser in interpretasie van die Bybel. Dieselfde Bybelse teks kan soms bevrydend werk, terwyl dit vir die bure of vir die volgende geslag problematies word. Of, soos vroeër aangewys is, terwyl Openbaring vir sommige politieke bevryding uitwys, bly dit vir ander weer 'n boek wat vroue se status ondermyn.
Die vraag is verder nou of die implikasies van geweld as 'n multi-dimensionele kwessie in die navorsing metodologies genoegsaam verreken word. Omdat daar verskeie vorme van geweld is en omdat al die vorme in een teks teenwoordig kan wees (kyk hieroor verder hieronder), vra 'n adekwate teks-uitleg dat dit metodologies verantwoord uitgewys sal word. 'n Goeie voorbeeld van só 'n metode van teks-analise is te vind by Carter (2005:86-90). Hy stel op 'n sistematiese manier lang tabelle op waarin hy Matteus se verwysings na geweld in terme van agente, soorte geweld en voorwerpe van geweld naas die betrokke tekste uitlig. Die nut van só 'n gekontroleerde teks-analise is duidelik by die lees van sy artikel. Sy voorlopige lys bied ontstellende materiaal, met verwysings na geweld deur die elite, deur imperiale magte (geïniseer en veroordeel), sinagoges, groepe, dorpe, huishoudings, dissipels, Satan, Jesus, God en vyande van God en die dissipels. Terwyl sy benadering hoofsaaklik empiries is, berus dit tog op teoretiese insigte (bv agentskap) wat verder uitgeklaar sal moet word. Die belangrike is egter dat 'n teks sistematies en georganiseerd gelees behoort te word, veral om 'n eklektiese benadering te vermy (vgl ook hier die noukeurige lees van Galasiërs deur Tollmie in hierdie bundel).
Geweld word deur 'n reeks van begrippe uitgedruk (soos bv oorlog voer, moord, vervolg en baie ander), maar word ook deur die alternatiewe en teenpole daarvan belig (soos vrede, mag, nie-gewelddadigheid, paradys en baie ander). In vele opsigte word vrede as kontras vir geweld opgestel. Die voorstelling van Jesus as vredesgesant en van God se vredesryk vir die eindtyd kom na vore in sulke motiewe soos die paradys (bv Luk 23:43; Op 2:7), die hemel en die Nuwe Jerusalem (Op 21; ook bv Luk 6:23; 2 Kor 5:1), die Messiaanse vredesryk (bv Luk 2:14), die programmatiese vyandsliefde (Luk 5:9; 6:27-36), die opstanding as heilstyd (vgl Jesus se vredesgroet in Joh 20:21; ook Hand 3:19-21) en die Pauliniese se noue verbintenis van versoening met vrede (bv Rom 5:1). Behalwe vir hierdie vredesperspektief word gelowiges uitgebeeld as getuies wat eerder sterf vir hul getuienis tot die nasies as om geweld te pleeg (Op 7:14; 11:7). Insidente soos die veroordeling van die afkap van die slaaf se oor (Luk 22:50) en Paulus se bekering van sy gewelddadigheid (Hand 9:1; 13-16; vgl die bydrae van Van Houwelingen), bied praktiese voorbeelde van die Bybel se vredeskarakter. Selfs in die geval van Openbaring met sy gewelddadige materiaal, is hierdie vredesmateriaal opvallend teenwoordig. Die slot van Openbaring beeld 'n paradysagtige toestand van kosmiese, universele omvang aan. Die nuwe stad is die woonplek van God waar beskerming deur 'n stadsmuur onnodig is en waar op 'n inklusiewe manier, 'n nimmer-eindigende invloei van wêreldnasies plaasvind (Op 21:22-27; 22:1-2). In die stad is geen kwaad en geweld nie (o a Op 21:8; 22:15). God bring lyding tot 'n einde (Op 21:4). Reeds in die teenwoordigheid van hierdie motiewe word die plek van geweld verder belig.
Daar is ook 'n verdere filter of raam wat op geweldstekste pas. Dit is belangrik om die vroegste resepsies van die Bybelse tekste in gedagte te bly hou. Dit het te doen hoe sterk die vredesmotief by belangrike denkers in die vroeë resepsie-geskiedenis van die Nuwe Testament voorkom (Johnson 1999; vgl Bercott 1992:40-2 en die bespreking hierbo). As 'n dominante trajek bevestig dit dat so 'n sterk fokus soos dié van Hays (1996:335-7), hoewel eensydig, nie sonder aanknopingspunt in die Christelike tradisie is nie. Die nie-gewelddadige, anti-gewelddadige en vredesmateriaal speel 'n beduidende rol in die Nuwe Testament.
Uit al hierdie opmerkings word dit duidelik dat daar in Bybelse tekste 'n spanning tussen geweld en vrede bestaan. Johnson (1999) se skerp resensie van Schwarz se boek (ook bespreek deur Van Henten in sy bydrae tot hierdie bundel) illustreer hierdie probleem vanuit 'n ander hoek. Hy het opgemerk hoedat die tradisie reeds van vroeg af met die lewegewende en destruktiewe aspekte van die Bybelse teks geworstel het. Irenaeus en Origines wou reeds bepaal op watter maniere die al te menslike teks lewegewend kon wees. Dit sou eensydig wees om insigte wat geweld bevraagteken, af te skaal of te ignoreer. Wat ook al die meriete van Johnson resensie is, sy punt is geldig dat daar inderdaad in die Bybelse tekste 'n spanningsvolle verhouding tussen geweld en "lewegewende" alternatiewe is. Die spanning kom volgens hom reeds in die Ou Testament voor, maar blyk verder in die algemeen ook uit die resepsie van die Ou Testament in die Nuwe Testament.
'n Voorbeeld van hierdie posisie is te vind in die hantering van die heilige oorlog-tradisie in Openbaring (kyk die bydrae van De Villiers in die bundel; ook verder Giblin 1991:25-3430 en Bauckham 1993:210-37). Die motief word daarin doelbewus van sy gewelddadige karakter ontneem. Openbaring as 'n Christelike oorlogsrol bevorder nie soos Qumran met sy militaristiese messiaanse verwagtinge fisieke geweld nie.31 Die heiliges neem wel deel aan die eskatologiese oorlog, maar hul deelname is beperk tot martelaarskap deur hul getuienis en nie deur bloedvergieting nie (Bauckham 1993:210-237). Hier word die spanning in 'n sekere rigting opgelos.
Ten spyte daarvan dat die vredesmotief soms in die Nuwe Testament deur geweld verduister word, word dikwels aanvaar dat vrede die vertrekpunt bly om oor geweld te praat. Van Aarde het sy artikel in hierdie bundel vanuit hierdie hoek hanteer, naamlik dat by Paulus, die Christelike geloofs-gemeenskap aan die hand van die kompakte formulas "in Christus," in die Here en "in die Gees" die bedding vorm waarbinne hy sy etiek oor geweld en toleransie ontwikkel het. Sy artikel integreer dus ook die gesprek oor geweld in 'n raamwerk waarin die vredesmotief die uitgangspunt vorm (kyk hieroor verder in die volgende afdeling).
Met hierdie opmerkings word dit duidelik dat die debat oor geweld 'n waaksaamheid en 'n sensitiwiteit vir al te menslike kante van Bybelse tekste vra. Dit word inderdaad 'n kritiese vraag na destruktiewe en lewegewend aspekte in Bybelse tekste wat teenoor mekaar afgeweeg moet word en waardeur die karakter van egte godsdiens geëvalueer word. Hoe dit gedoen is, in hierdie bundel en ook elders, moet kortliks verder aandag kry.