Daar kan 3 verskillende tipes liggaamsbou in sponse waargeneem word. Die eenvoudigste tipe word die askonbou genoem en sulke sponse bestaan uit 'n holte, die atrium, wat deur die liggaamswand omsluit word.
Water vloei die atrium deur die porosiete binne en gaan deur die tuit of oskulum (gewoonlik 'n dorsale opening in die sponswand) na buite. Die oskulum is die enigste opening waardeur die water na buite kan vloei en die rigting van die waterstroom word deur die koanosiete bepaal. 'n Tweede soort liggaamsvorm, die sykontipe, is basies 'n askontipe waarvan die liggaamswande baie gevou is.
Die voue bring mee dat ŉ aantal klein holtes gevorm word wat almal in 'n atrium uitmond. Watervloei word ook deur die koanosiete teweeggebring. Die meeste sponse het egter ŉ leukonliggaamsvorm, waar die volume van die atrium verklein is. Die wande is baie gevou en die oorspronklike atriale ruimte is met 'n aantal kanale gevul, wat op hulle beurt weer vertak en klein kamers vorm.
Sponse is vir hul lewensfunksies van 'n bestendige waterstroom deur hul liggame afhanklik. Hoewel die waterstroom deur die koanosiete veroorsaak word, hang die tempo daarvan grotendeels van die oskulumgrootte af. Die grootte hiervan word deur gespesialiseerde selle, die miosiete, gereguleer en hulle is in 'n aaneenlopende sirkel om die oskulum gerangskik.
Hulle vergroot die opening deur te ontspan en verklein dit deur saam te trek. Die water word vir gaswisseling gebruik en die kraagselle verkry die voedseldeeltjies uit die water. Volwasse sponse is sessiel: hulle is aan 'n substraat vasgeheg. Hulle larwes kan egter deur 'n aantal motiele (beweeglike) stadia gaan. Sponse kan sowel geslagtelik as ongeslagtelik voortplant.
Die meeste sponse is hermafrodities (tweeslagtig) en slegs 'n klein aantal eenslagtige spesies word aangetref. Die geslagselle (eiers en spermselle) word deur die amoeboïedale selle gevorm en die gamete word op verskillende tye afgeskei sodat selfbevrugting nie kan plaasvind nie. Die larwes wat na bevrugting ontwikkel, gaan deur 'n vryswemmende stadium voordat hulle hulle op die bodem vasheg en tot 'n nuwe individu ontwikkel.
Tydens ongunstige toestande vergader 'n groot aantal argeosiete en ook reserwevoedsel in die mesofiel om 'n knop te vorm. Die versameling selle word deur ŉ harde beskermende wand omring en die globuleuse struktuur word dan 'n gemmule genoem. Die ouersponse spons sterf gewoonlik hierna, maar die gemmule oorleef die ongunstige toestande. Wanneer die toestande verbeter, stroom die argeosiete by 'n opening in die gemmule uit, kom weer saam en ontwikkel tot 'n nuwe spons.
Die kalksponse behoort tot die klas Calcarea of Calcispongiae en die klas word deur hul 3- of 4-stralige, los gerangskikte kalkstekels gekenmerk. Die sponse het 'n slap liggaam en hulle word nie groot nie. Alle spesies leef in die see, terwyl hul voorkoms en vorm so baie na gelang van omstandighede kan wissel dat navorsers nie seker is hoeveel spesies daar in die orde is nie.