Sonneblom - Helianthus annuus - Eenjarige plante - Eienskappe van die sonneblom - Verskeie
Sonneblom is 'n eenjarige plant wat deel uitmaak van die Asteraceae, wat die grootste blomfamilie in die natuur is. Helianthus annuus is die algemeenste en mees verboude spesie. Die wetenskaplike naam "Helianthus" kom van die Griekse woord "helios" wat son beteken, en "anthos" wat blom is, terwyl die algemene naam "sonneblom" afgelei is van die besonderheid van hierdie plant, wat 'n merkwaardige heliotropisme bied; dit wil sê, die blom beweeg na aanleiding van die bewegings van die son, en op hierdie manier die hele dag in die gesig staar; dit is moontlik danksy die "pulvino", 'n gloeidraad wat op die stam voorkom.
Dit is inheems aan Noord-Amerika, waar dit gekweek is deur Indiërs wat dit vir voedseldoeleindes gebruik het en dit as 'n heilige plant beskou het. Die Inka's het dit as die simbool van die son beskou, hulle het die voedingseienskappe van die sade geken en vesels van die blare en die stam verkry. Dit is vanuit die 16de eeu vanuit Peru deur die eerste Europese ontdekkingsreisigers aan Europa bekendgestel; hier versprei dit hoofsaaklik as 'n sierplant, danksy sy skoonheid en lewendige kleur; later word dit ook vir voedseldoeleindes verbou. In die negentiende eeu versprei dit wyd in Rusland. Vandag word dit regoor die wêreld gekweek vir voedselgebruik, vir die onttrekking van kleurstowwe, olies en medisinale stowwe; ook in Italië is dit baie teenwoordig en is dit veral in die sentrale streke moontlik.
Die sonneblom is 'n kruidagtige plant met 'n bloeiwyse, dit wil sê 'n stel blomme, om presies te wees, 'n blomkopbloeiwyse. Die blomkop bestaan ​​uit twee soorte blomme: in die middel die blomme van die skyf (die bruin "knoppie") en in die omtrek die blomme van die straal (wat algemeen blare genoem word en wat geel is). (Gewoonlik die in die middel) of oop (die buitenste). U kan hulle afsonder deur hulle van die basis af te trek en u kan sien dat hulle die vorm van 'n klein trompet het; hierdie buisvormige lyf is die kroontjie, waarvan die blomblare vir die grootste deel van hul lengte aan mekaar vasgesweis is, terwyl dit aan die boonste punt van mekaar vorm en tandheelkundige vorms vorm. Die blomme van die straal is verleng; die kroontjie bestaan ​​uit blomblare wat aan mekaar vasgesweis is om 'n tong te vorm, en dit is wat die hele blom die voorkoms van 'n blomblaar gee.
Die stam is reguit en robuust en kan groot hoogtes bereik, selfs tot drie meter, maar daar is ook kleiner variëteite; die blare is groot, het 'n pragtige, intense groen kleur, het 'n lang blaarsteel, is ru aan weerskante en is teenoor die tweede-derde paar, waarna dit alternatief is. Dit het 'n lang penwortel waarop die sywortels ingevoeg word.
Die sonneblom verkies 'n warm omgewing, die minimum aanbevole temperatuur is 12 - 14 grade. Dit leef goed in sonnige en halfskadu-omgewings. Die belangrikste ding is dat dit ten minste 4-5 uur sonskyn beskikbaar het. In geval van sterk wind is dit nodig om bamboespale aan die steel vas te maak om dit te ondersteun.
Sonneblomme is veral geskik vir verbouing in die oop grond of vir variëteite wat nie hoog is nie, selfs nie in potte nie. Hulle het nie 'n spesifieke grond nodig nie, dit is belangrik dat dit vrugbaar en diep is, aangesien die wortels ruimte nodig het; dit is verkieslik om die aarde te meng met 'n bietjie turf wat 'n materiaal van organiese oorsprong is wat gevorm word deur die oorblyfsels van plante of diere wat in water geweek is, wat weens die suurheid van die omgewing nie heeltemal kan ontbind nie. Dit is altyd goed om 'n goeie dreineringsbasis te bied deur die grond met sand te verlig of 'n laag uitgebreide klei van ongeveer 5 cm aan die onderkant van die pot te skep om stagnasies te vorm wat met verloop van tyd lei tot wortelvrot met die gevolglike dood. van die plant.
Dit moet aan die begin van die lente seisoen gesaai word, van einde Maart tot middel April; die sade kan uit die kroontjie geneem word as die blom droog is of in die bloemis of supermark gevind kan word; hulle moet in die gate van 3 - 4 cm diep in die grond geplaas word, in rye op 'n afstand van 35 - 70 cm, afhangend van die grootte van die spesie, of in potte gesaai word en in groter potte oorgeplant word wanneer die saailinge 10 bereik het. cm, op soek na om nie die wortels te beskadig nie.
Selfs as die plant hitte goed verdra, moet die grond voortdurend besproei word, om stagnasie te vermy en dit goed te laat absorbeer. Wat die potkweek betref, moet die sonneblom natgemaak word elke keer as die aarde opdroog, en vermy stagnasie van water wat wortelvrot veroorsaak. Die eerste simptome van slegte water is die mislukking van die ogies om te blom. In 'n lydende plant sien ons dikwels dat dit nie meer as een blom tegelyk kan laat blom nie en al die ander ogies uitdroog. Om die aborsie van die blomme te vermy, is dit nodig om die plant van 'n goeie grond te voorsien met 'n goeie dreineringsbasis van uitgebreide klei of sand om stagnasie te voorkom wat dan tot wortelvrot lei.
Dit is verkieslik om die sonneblom te bemes met organiese kunsmis of met 'n kunsmis met 'n stadige vrystelling. Daar moet in gedagte gehou word dat dit met sy wortels selfs op groot dieptes stowwe kan absorbeer. Onder die stowwe wat gebruik moet word, is stikstof baie nuttig, waarvan die optimale dosis wissel van 80 tot 120 kg / ha; die dosis kan eenmalig tydens saai of twee keer toegedien word, 60% van die hoeveelheid tydens saai en 40% later, gewoonlik tydens onkruid, wat bestaan ​​uit die bewerking van die grondoppervlak met die doel om onkruid uit te skakel en die wortels om asem te haal. 'N Ander stof is fosfor; die aanbevole dosis is 40 - 70 kg / ha en word gewoonlik op die grond versprei voordat laasgenoemde verwerk word. Laastens word kalium gebruik waarvan die aanbevole dosis 50 kg / ha is; hierdie soort bemesting kan egter ook vermy word omdat die Italiaanse gronde meestal kleierig en ryk aan hierdie stof is.
Sonneblomme het nie groot snoei nodig nie, maar verwyder die dele wat deur parasiete beskadig word en droog of verdor. As u die bloei van nuwe blomme wil bevoordeel, is dit goed om die verdorde blomme uit te skakel.
Voortplanting en blom
Die vermeerdering van hierdie plant vind plaas deur saad. Dit is nodig om die saad in twee, drie sentimeter goed bewerkte en vrugbare aarde te begrawe. Die sonneblom beëindig sy ontwikkelingsiklus binne 110-145 dae. Na 5 - 7 dae na saai ontkiem die saad; in ongeveer 30 dae is daar blare en 'n ontwikkeling van die wortelstelsel, dan word die blomknoppie gevorm en onmiddellik na blom. Die periode wat gaan vanaf die vorming van die knop tot die blom kan 25 tot 30 dae duur, waartydens die plant aansienlik groei en die blomme volgens 'n sentripetale spiraal in serie oopgaan; die bloeiwyse het langwerpige uitwendige blomme wat geel, bruin of oranje kan wees en steriel is, dit wil sê dat hulle geen sade produseer nie; die inwendige blomme is bruin van kleur en is die wat saad word. Bloei kom in die somer voor, veral van Augustus tot Oktober.
Die sonneblom is 'n redelike weerstandbiedende plant, maar dit kan beskadig word deur sommige parasiete wat onder of binne die bloeiwyses skuil en wat met plaagdoders beveg kan word. Dit word hoofsaaklik aangetas deur parasiete wat as fitofagus gedefinieer word, soos Sminthurus viridis; hulle voed op die inhoud van enkele selle of neem weefselgedeeltes en interne vloeistowwe, wat die plant ernstig beskadig. Nog 'n bedreiging word veroorsaak deur swamsiektes soos grys skimmel, roes, meeldou, stam en kalatiede verrotting wat behandel moet word met anti-tritis produkte. Grys ​​vorm veroorsaak 'n baie dik grys patina op die blare, stingels en knoppe wat lei tot verwelk. Roes veroorsaak vergeling van die blare; dit lei selde tot die dood van die plant wat gewoonlik daarin slaag om volwassenheid te bereik, en stadig verspil. Poeieragtige skimmel of sleg wit lyk soos 'n wit patina wat die blaar bedek wat eers geel word en dan opdroog. Die verrotting van die stam en kalatied manifesteer met 'n nat groenerige verrotting en 'n wit en katoenagtige patina wat die plant laat verdor.
Daar moet ook onthou word dat insekte nie sonneblomme beskadig nie, anders as voëls en slakke wat hulle gereeld aanval.
Aangesien die sonneblom in die somer in al sy skoonheid aangebied word, is dit raadsaam om dit veral in hierdie seisoen te koop; dit is die geskikste plante om 'n tikkie kleur te gee en om die tuin en die huis in die warmer maande op te kikker. Om goeie groei te bevorder, is dit goed om 'n ryk en vrugbare grond voor te berei. Dit is raadsaam om 'n goeie reeds bevrugte grond te verkry wat tydens blomtyd met verdere kunsmis geïntegreer sal word.
Om waterstagnasie te voorkom, is dit goed om die grond met sand te dreineer of deur 'n laag uitgebreide klei op die bodem te skep. Dit is nodig om die knoppe wat gereeld voorkom in geval van slegte besproeiing, te aborteer.
Die Helianthus-genus bevat ongeveer 100 verskillende spesies; daaronder moet ons wilde spesies en gekweekte spesies onderskei. Wilde plante word beskou as onkruid wat tussen lande groei en gewasse kan beskadig. Die verbouing verskil van mekaar in hoogte, vorm en kleur van die blomme. Benewens die kweekbare spesie Helianthus annuus, wat die bekendste is, is Helianthus debilis ook wydverspreid, met mediumgrootte korollas, met kroonblare wat wissel van ivoorwit tot swartagtig. Verder is die Helianthus hirsutus met klein geel blommetjies en 'n hoogte van twee meter. Helianthus grosseratus, waarvan die blomkop geel is en 5 cm in deursnee kan word. Helianthus occidentalis, wat antibiotiese eienskappe het. Helianthus mollis wat 'n maksimum hoogte van 1,20 meter kan bereik en donkergeel blomme het.
Die sonneblom is in die Griekse mitologie aanwesig. Dit word genoem in die gedig "The Metamorphoses" deur Ovidius, 'n Romeinse digter wat tussen 43 vC geleef het. en 18 n.C. In hierdie gedig vertel Ovidius van 'n waternimf, Clizia, verlief op die songod, Apollo. Hierdie liefde word nie vergeld nie, eintlik was Apollo verlief op Leucotoe, die dogter van die Babiloniese koning Orcamo. Clizia, wat deur jaloesie aangegryp is, gaan na Leucotoe se ernstige vader en lig hom in oor die geheime verhouding tussen sy dogter en die god Apollo. Woedend Orcamo beveel om sy dogter lewend te begrawe. Die nimf probeer op hierdie stadium uiteindelik die oorweging van Apollo kry, maar sonder sukses. Deur desperaatheid geneem, bring sy haar dae deur sonder om te eet en huil, en sy moet net die wa van Apollo in die lug volg, met haar oë volg. Na nege dae ontferm Jupiter haar en omskep haar in 'n sonneblom wat die neiging van die son altyd verander, net soos die nimf in die lewe Apollo gevolg het.
Ons vind die sonneblom ook in die Italiaanse literatuur, soos byvoorbeeld in 'n gedig van Eugenio Montale, geneem uit die bundel "Ossi di seppia": "Bring my die sonneblom dat ek dit sal oorplant / in my grond verbrand deur die sout, / en wys die hele dag aan die spieëlblues / van die lug die angs van sy geel gesig ... "
Vir diegene wat in die betekenis van blomme glo, dui die sonneblom op vreugde en trots.
Die effek van temperatuur op die ontkieming van sonneblomsaad
Die sonneblom (Helianthus annuus L.) is 'n vrolike toevoeging tot enige tuin. Die sonneblom lyk vinnig en maklik om te groei. Dit is egter belangrik om te onthou dat die plant van sonneblomsaad by die regte temperatuur van kardinale belang is vir die regte ontkieming.
Die korrekte temperatuur word dikwels oor die hoof gesien vir die ontkieming van sonneblomsaad. Grond- en omgewingstemperatuur beïnvloed die aantal sade wat ontkiem en die snelheid waarmee dit groei. Sonneblomsaad het 'n optimale temperatuurbehoefte van 70 tot 78 grade Fahrenheit, alhoewel temperature van 64 tot 91 nie 'n merkbare verskil aan produktiwiteit sal maak nie.
Temperature wat 91 grade Fahrenheit oorskry, belemmer die ontkieming van die sonneblomsaad, die ontkiemingstempo en die lewensvatbaarheid van saad. Ontkieming kan voorkom by temperature bo 100 grade, maar is nie meer moontlik by 113 grade nie.
Die sonneblomplant verdraagsaam teenoor laer temperature. Ontkieming het voorgekom in temperature tot 39 grade Fahrenheit, maar groei sal waarskynlik tussen 46 en 50 grade plaasvind. Sodra ontkieming aan die gang gesit is, sal die daling tot 23 grade nie ontkieming belemmer nie.
Sonneblom Heliantthus annuus
Dit gaan oor 'n eenjarige kruidagtige plant met penwortel en talle radikels wat a eenvoudige stam wat tot 3 meter hoog kan word. Die stam se konsekwentheid is sponsagtig, groot kordiforme en ovale blare blare vertak daarvan.
Die sonneblom blomme hulle word in groot ligblomkoppe versamel, die buitekant geel en die buitekant geelbruin. die vrugte is 'n swartagtige achene, wat baie gebruik word vir voedseldoeleindes. Byna onmoontlik om in die natuur te vind, is die voorkoms daarvan gereeld in gewasse, waar blomme en sade ook gebruik word om te oes. Maar dwergsoorte word gewoonlik gekweek vir estetiese blomme.
'N Blomkop kan meer as duisend sade bevat.
Die binnekant bevat talle verbindings wat die blomme kweek-, maag- en voedende eienskappe verleen.
Dit word gebruik as vloeibare uittreksel, tinktuur en poeier.
'N Olie word uit die sade onttrek "sonneblomolie" met anti-cholesterol, anti-aterosklerotiese eienskappe, met 'n lae gehalte versadigde vette ryk aan B-vitamiene, foliensuur, magnesium, vitamien E en die baie nuttige vitamien D..
Die geroosterde sade is 'n plaasvervanger vir koffie en sjokolade, terwyl die meel 'n hoë voedingskrag het, dikwels gemeng met die koring in koekies.
Die blare van jong blare kan gekook word en as voedsel gebruik word.
Klimaat en grond geskik vir sonneblomme
Klimaat. Sonneblomme is nie besonder bang vir die hitte nie: dit is somerblomme wat hulle leef goed in volle blootstelling aan die son. Dit verdra kort periodes van droogte sonder skade, maar vrees vir oormatige humiditeit: stagnasie veroorsaak dodelike wortelvrot van die plant.
Grond. Die land waar die sonneblom gekweek moet word dreineer, verkieslik ryk aan organiese stowwe, hiervoor a bemesting voor plant, met volwasse mis of mis. In die verwerking is dit nodig diep delf voor saai.
5.4 Soortgelyke spesies
8 Ander nuus
8.2 Die Griekse mite
11 Verwante items
12 Ander projekte
Die generiese naam (Helianthus) kom van twee Griekse woorde: "Helios" (= son) e "Anthos" (= blom) met verwysing na die neiging van die plant om die knop altyd na die son te draai  , voordat dit blom (die volwasse blom, daarenteen, kyk altyd na die ooste). Hierdie gedrag staan ​​bekend as heliotropisme.
Die spesifieke bynaam (knik) dui die tipe biologiese siklus (jaarliks) aan. Selfs die gewone Italiaanse naam (Sonneblom) herinner aan die draai van die ogies in die rigting van die son. Die term "sonneblom" word ook gebruik om ander plante aan te dui wat tot die genus behoort "Helianthus", waarvan baie meerjarig is.
Die huidige aanvaarde wetenskaplike binomiaal (Helianthus annuus) is voorgestel deur Linné (1707 - 1778) Sweedse bioloog en skrywer, wat beskou word as die vader van die moderne wetenskaplike klassifikasie van lewende organismes, in die publikasie Spesie Plantarum van 1753 .
Die stam in die lande van oorsprong kan meer as 4 m wees . Die biologiese vorm van die spesie is terofita scaposa (T scap), is kruidagtige plante wat van ander biologiese vorms verskil, omdat hulle eenjarig is en dat hulle die ongunstige seisoen in die vorm van sade oorleef en ook toegerus is met 'n regop blom-as, dikwels met min blare. Die plant het 'n rowwe puberteit.
Die wortels is penworteltipe
Ondergrondse deel: die ondergrondse deel is met reserwe-orrels vasgeplak.
Epigeale deel: die lugdeel van die stam is regop en stygend. Die oppervlak is gegroef, ru en ruig (met patenthare), terwyl die gedeelte groot is (deursnee 1 - 10 cm). Dit kan eenvoudig en vertakkend (bo) wees.
Die blare is groot in teenoorgestelde rangskikking in die onderste deel van die stam en in alternatiewe rangskikking in die res van die plant. Die blare is ook lank petiolaat. Die vorm is breed eiervormig of selfs driehoekig en hartvormig aan die basis en met 'n skerp punt. Die marges is getand. Die oppervlak is ru en deur drie senuwees gekruis. Blaargrootte: breedte 5 - 8 cm lengte 8 - 12 cm. Blaarsteel lengte: 2 - 20 cm.
Wat die blom genoem word, is eintlik die blomkop (bloeiwyse in die algemeen genoem), wat bestaan ​​uit 'n stel talle blomme. Die blomkop vir elke plant is oor die algemeen uniek as daar ander blomkoppe is (moontlik 'n paar, hoogstens tot 9), die sye is kleiner. Die struktuur van die blomkoppe is tipies van die Asteraceae: 'n vergrote stomp ondersteun 'n harige hemisferiese omhulsel wat bestaan ​​uit verskeie skutblare (of skubbe, gewoonlik van 20 tot 30) wat beskikbaar is en in verskillende reekse geplaas word wat die effens konvekse en toegeruste houer van strooitjies wat die saad omhul  waarop twee soorte blomme geplaas word: die uitwendige, genoem 'blomblomme' (van 17 tot 30), liguleer wat geel kan wees, of moontlik bruin, oranje of ander kleure (veral in die kultivars) en die inwendige, wat 'skyfblomme' genoem word (tot 150, maar selfs meer), is in 'n enkele ry gerangskik en is donker oranje-bruin buisvormig. Die skutblare van die koevert is van twee soorte: die uitwendige van die blaarvorm, breed eiervormig en skerp, die inwendige korter, reglynig (soortgelyk aan die rietjies van die houer) en die pense omhels. Deursnee van die blomkop: 8 tot 15 cm (20 tot 50 cm in gekweekte plante). Looplengte: 20 cm. Omhulsel deursnee: 15 - 40 mm (maksimum 200 mm). Grootte van die skubbe / skutblare: breedte 5 - 8 mm lengte 13 - 25 mm.
Die rangskikking van die blomme binne die skyf vind plaas volgens die goue snit en verkry 'n spiraalpatroon waarin die aantal spiraalvormige spiraalvormige uur- en antikloksgewys opeenvolgende Fibonacci-getalle is. Daar is gewoonlik 34 spirale in die een rigting en 55 in die ander rigting. In baie groot sonneblomme kan jy 89 spirale in die een rigting vind en 144 in die ander rigting.
Die blomme is simpatiek, sigomorf (die ligulate) en aktinomorf (die buisvormige) is ook tetrasiklies (d.w.s. gevorm deur 4 hoekpunte: kelk - korolla - androecium - gynoecium) en pentamer (kelk en korolla gevorm deur 5 elemente). Hulle is ook hermafrodiete, meer presies die blomme van die straal (die ligulate) is steriel terwyl die sentrale skyf (tubulose) tweeslagtig is.
Blomformule: die volgende blomformule word vir hierdie plant aangedui:
* K 0/5, C (5), A (5), G (2), laer, achene
Kelk: die kelkbene word gereduseer tot 'n kroon van skubbe.
Corolla: die randblomme (ligulaat) is lintagtig (met lang longe - hulle is beslis langer as die omhulsel) met 'n lansetvormige vorm en 'n stralende rangskikking. Die sentrale skyf (tubulose) het buisvormige korollas met 5 tande. Grootte van die bloeisels: breedte 2 cm, lengte 5 - 10 cm. Lengte buisvormige blomme: 5 - 8 mm.
Androceus: die meeldrade is 5 met vrye filamente, die helmknoppies word eerder aanmekaar gesweis en vorm 'n mou wat die stylus omring. Die helmknoppies aan die basis is stomp  en swart, bruin of geel gekleur.
Gineceum: die styl is uniek met 'n baie kort en puberteuse filiforme-koniese stigma, die ovarium is minderwaardig en unilokulêr gevorm deur twee versterkte karpels en bevat slegs een ovule.
Bloei: van Julie tot Oktober.
Namate die skyfblomme volwasse word, word dit sade. Wat gewoonlik saad genoem word, is egter eintlik die vrug ('n achene) van die plant, met die regte sade omring deur onverteerbare kaf en voorsien van 'n pappus wat gevorm word deur twee lineair-akute en voorlopig bladwisselende skubbe (of tande) . Die vorm van die pyne wissel van ovaal tot langwerpig en is in die lengte saamgepers (Amigdaliforme). Die kleur is veranderlik van swart tot liggrys. Die oppervlak is fluweelsag. Die saad het verskillende kleure en groottes: hulle word kort, medium en lank onderskei (in mediumgrootte is die lengte dubbeld so breed, terwyl die korter meer olie bevat) wissel die kleure van wit tot strooigel tot grys en tot swart . Vrugtegrootte: 8 - 15 mm. Lengte skubbe / tande: 1 - 3,5 mm.
Vroeë stadium van die vorming van die blomkop
Die ligules is amper heeltemal oop
Die ligules het heeltemal oopgegaan
Bestuiwing: bestuiwing vind plaas deur insekte (veral bye en word [[entomogamiese bestuiwing]] genoem.
Voortplanting: bemesting vind basies plaas deur bestuiwing van die blomme (sien hierbo).
Verspreiding: die sade wat op die grond val, versprei daarna hoofsaaklik deur insekte soos miere (verspreiding van myrmecoria).
Geoelement: die chorologiese tipe (area van oorsprong) is Suid-Amerikaans / Noord-Amerikaans
Verspreiding: in Italië het dit 'n redelike aaneenlopende verspreiding, maar in 'n spontane toestand word dit as genaturaliseerd eksoties beskou . In teenstelling met die teenoorgestelde projeksie, is daar in die Marche uitgebreide gewasse en tuingewasse. Alpi kom veral voor in die volgende provinsies: GEEN VA BG BS BZ VR, 'n bietjie minder in die ander provinsies. Buiten die grens (nog steeds in die Alpe) kom dit voor in Frankryk (departemente Alpes-de-Haute-Provence, Savoye en Haute-Savoie) en in Oostenryk. Op die ander Europese reliëfs kom dit voor in die Massief van die Jura en die Pireneë .
Habitat: die tipiese habitat van hierdie blom is die gebiede naby die groentetuine (menslike gewasse) en verlate gebiede (puin en afval), ruderaliese omgewings, landelike paaie en platorande. Die substraat wat verkies word, is kalkagtig en kiselagtig met neutrale pH, hoë voedingswaardes van die grond wat matig vogtig moet wees.
Hoogteverdeling: op die reliëfs kan hierdie plante gevind word tot 1500 ms.l.m. daarom kom hulle die volgende plantegroei voor: heuwelagtig en gedeeltelik bergagtig (benewens die vlakte - op seespieël).
Vanuit 'n fitososiologiese oogpunt behoort die spesie van hierdie item tot die volgende plantgemeenskap :
Opleiding: van die nitrofiele pionier terofiese gemeenskappe Klas: Chenopodio-Stellarienea mediae
Die gesin waarheen die H. annuus (Asteraceae of Compositae, nomen conservandum) die meeste in die plantwêreld is, bevat dit meer as 23000 spesies versprei oor 1535 genera  (22750 spesies en 1530 genera volgens ander bronne ). Die geslag van behoort (Helianthus) bestaan ​​uit ongeveer 50-70 spesies volgens die verskillende outeurs. Die verskillende soorte van die geslag word veral onderskei op grond van die biologiese siklus: eenjarig of meerjarig. H. annuus behoort natuurlik tot die eerste groep. Die chromosomale aantal van H. annuus is: 2n = 34  .
H. annuus dit is 'n baie wisselende spesie en het nog steeds 'n stabiele en wyd aangeneemde infraspesifieke klassifikasie. Verskillende vorms kom veral voor met verskillende kleure in die straalblomme. Die klassifikasieprobleme word verder beklemtoon deur die feit dat hierdie spesie maklik met ander eenjarige spesies verbaster .
Gegewe die ekonomiese belang van die spesie van hierdie artikel, is daar verskeie studies gedoen oor die verskynsels van verbastering van H. annuus met ander spesies van dieselfde geslag. Sommige van hierdie studies word hieronder uiteengesit. Sommige navorsing het getoon dat die spesie Helianthus anomalus SF Blake (1931) is 'n baster wat verkry word deur die kruising van H. annuus met Helianthus petiolaris Nuttall (1821)   .
Die studie wat deur professor Loren Rieseberg (van die UBC Botaniese Tuin - Universiteit van British Columbia, Vancouver, Kanada) gedoen is, het getoon dat die twee ouer spesies (H. annuus is H. petiolaris) verskil in ten minste tien genomiese herrangskikkings (drie inversies en sewe translokasies) wat rekombinasie beïnvloed en die moontlikheid van introgressie van die baster dogterspesie verhoog . Buitendien H. anomalus die twee ouer spesies (H. annuus is H. petiolaris) het in die verlede twee ander nuwe spesies geproduseer: Helianthus deserticola Heiser (1960) is Helianthus paradoxus Heiser (1958). Normaalweg word spesiasie (skepping van nuwe spesies) geassosieer met poliploïdie, in hierdie geval het 'n "diploïede verbastering" plaasgevind omdat beide die ouer- en dogterspesie diploïed is .
'N Geskikte habitat kan die herstel van vrugbaarheid by basters bevoordeel (en dus 'n stoot wat gunstig is vir spesiasie) sonder dat die chromosomale aantal (homoploïede verbastering) noodwendig verander word. In die vorige geval byvoorbeeld H. annuus verkies kompakte en kleigrond, terwyl H. petiolaris verkies sanderige gronde. Die drie basters wat genoem word, woon in heeltemal verskillende substrate: H. anomalus is H. deserticola baie dorre gronde koloniseer, terwyl H. paradoksus dit floreer goed in vogtige en brak gebiede . Die spesies van hierdie inskrywing was ook nuttig vir die bestudering van introgressiewe (of introgressiewe) verbastering.
Hierdie proses bestaan ​​uit deurlopende kruisteling van die baster-afstammelinge met een van die ouerlike soorte, en sodoende word sekere eienskappe verkry van een spesie wat permanent in die ander ingewerk word (byvoorbeeld nuttig in verbouing om presiese gewenste eienskappe te verkry) . 'N Ander studie is gedoen op natuurlike basters van H. annuus met Helianthus argophyllus Torrey & A. Gray (1842). Die dogterspesie verskil van mekaar deur twee wederkerige chromosomale translokasies ('n chromosoomfragment word oorgedra na 'n ander nie-homoloë chromosoom), wat die vrugbaarheid van die basters verminder.
Hierdie entiteit het oor tyd verskillende benamings gehad. Die volgende lys gee 'n paar van die meer gereelde sinonieme   aan:
Helianthus annuus subsp. jaegeri(Heiser) Heiser
Helianthus annuus subsp. lentikularis(Douglas ex Lindley) Cockerell
Helianthus annuus subsp. texanusHeiser
Helianthus annuus var. lentikularis(Douglas ex Lindley) Steyermark
Helianthus annuus var. makrokarpus(de Candolle) Cockerell
Helianthus aridusRydberg (1905)
Helianthus cultusWenzlaff (1941)
Helianthus erythrocarpusBartling (1840)
Helianthus giganteusLoureiro (1790), nie L.
Helianthus indicusL. (1767)
Helianthus lenticularisDouglas eks Lindley
Helianthus macrocarpusde Candolle
Helianthus platycephalusCass. (1821)
Die 'gewone sonneblom' is een van die mees kenmerkende en herkenbare blomme en daarom moeilik om met ander spesies te verwar. Hier word kortliks die ander spesies van dieselfde soort genoem (Helianthus) spontaan op die Italiaanse gebied teenwoordig . Almal word egter as sub-spontaan of genaturaliseerd eksoties beskou.
Helianthus decapetalusL. - Eenvoudige sonneblom: dit is 'n meerjarige spesie met 'n kleiner blomkop (deursnee van 5 - 7 cm). 'N Aanwesigheid (maar nie bevestig nie) word in Piemonte aangedui.
Helianthus multiflorusL. - Dubbele sonneblom: waarskynlik afkomstig van die spesie H. decapetalus die blomkop is groter met 'n groter aantal stralende blomme (20 en meer) en kom voor in Friuli-Venezia Giulia.
Helianthus pauciflorusNeutertjie. subsp. pauciflorus - Wilde sonneblom: dit is 'n meerjarige spesie met meer lansetvormige blare en kom in die grootste deel van die Skiereiland (insluitend die eilande) voor.
Helianthus tuberosusL. - Jerusalem artisjok of Kanadese sonneblom: dit is die mees verspreide en bekendste spesie na die "gewone sonneblom", dit het 'n slanker houding en is vertakkender, die blomkoppe is kleiner (deursnee van 4 - 5 cm) en kom deurgaans voor Italië.
Sommige dele [Watter dele van die plant en in watter lewensfases?] van hierdie blom bevat die glukosied van quercetin (quercimeritrina), sommige aminobasisse, die kalsiumsoute van solansuur en 'n xanthofil. Die genesende eienskappe volgens volksgeneeskunde is  :
febrifuge (verlaag liggaamstemperatuur)
diuretikum (vergemaklik die vrystelling van urine)
malaria (bestry malaria)
ekspektorant (bevorder die uitsetting van brongiale afskeidings)
maag (vergemaklik die spysverteringsfunksie).
Dit is 'n sagte plant en monoflorale heuning kan verkry word in wye verbouingsareas, dit het 'n vinnige kristallisering en 'n intense geel kleur. Sonneblomsaad word geskil en gerooster geëet, dikwels as versnapering gesout, veral in China, die Verenigde State en Europa. Dit kan gebruik word vir slaaie of 'n olie kan onttrek word. Vandag nog is daar variëteite met 'n hoë inhoud oliesuur wat nie te veel verskil van die samestelling van olyfolie nie.
Pers sonneblomsaad bevat die volgende stowwe :
water 6 – 14%
stikstofagtige stowwe 8 – 19%
vetterige olie 22 – 36%
nie-stikstofagtige stowwe 13 – 21%
sellulose en as 25 – 35%
Belangrike sonneblomsaadprodusente in 2018 
Verenigde State 959.990
Die sade word ook gebruik as voer vir voëls en knaagdiere. Motorolie kan ook onttrek word om biodiesel te vervaardig, wat goedkoper is as ander brandstowwe. I residui della spremitura sono impiegati come mangime per il bestiame. I girasoli producono del lattice, oggetto di esperimenti volti a utilizzarli come fonti alternative di gomma ipoallergenica.
Rosmarino ( Rosmarinus officinalis) . Pianta perenne aromatica, forma un arbusto sempreverde e può essere coltivata sia in giardino che in vaso. In primavera si riempi dei caratteristici fiori che il cui colore spazia dal bianco all'azzurro al lilla.
Tarassaco ( Taraxacum officinale ). Comunemente conosciuto come dente di leone o cicoria selvatica, è una pianta perenne che si trova normalmente nei nostri prati o giardini senza il bisogno di seminarla. Il caratteristico fiore giallo attira le api ed è una delle prime fonti di nutrimento dopo la fine dell'inverno.
Salvia ( Salvia officinalis ). È una pianta perenne aromatica molto conosciuta sia per le sue proprietà che per gli svariati usi in cucina. La fioritura avviene tra marzo e maggio e dà vita a fiori dal colore rosa-violaceo.
Trifoglio ( Trifolium ). Presente in numerose varietà, è molto facile da coltivare e viene sempre più spesso scelto perché aiuta a migliorare la fertilità del terreno. È anche utile per le api e fiorisce da aprile a luglio.
Lavanda ( Lavandula angustifolia ). Conosciutissima in tutto il mondo, la lavanda presenta la classica inflorescenza a spiga ed è ricordata per il suo tipico profumo. È molto utile per le api essendo non solo fonte di nettare, ma anche un efficace antifungineo.
Echinacea ( Echinacea ). Comprendente 9 specie di interesse botanico ed erboristico, fiorisce tra giugno e agosto ed è una pianta che si adatta facilmente a diverse condizioni ambientali.
Achillea ( Achillea Millefolium ). È una pianta erbacea perenne molto diffusa nei nostri prati. Sebbene da molti sia considerata una pianta infestante, i suoi fiori sono molto utili per le api.
Girasole ( Helianthus annuus ). Il girasole è molto utile per la raccolta di nettare, da cui si produce un miele molto buono. Tuttavia, probabilmente a causa della diffusione di sementi OGM resistenti a un particolare diserbante usato nella coltivazioni di girasoli, si sono registrati crescenti fenomeno di moria di api. È quindi fondamentale scegliere sementi biologiche e geneticamente non modificate.
Calendula ( Calendula officinalis ). È una pianta rustica che si adatta facilmente alle diverse condizioni ambientali. I suoi caratteristici fiori giallo-arancio attirano gli insetti impollinatori e sono molto conosciuti per le loro proprietà lenitive.
Malva ( Malva sylvestris ). È una pianta erbacea perenne i cui fiori sbocciano da aprile fino ad ottobre e presentano quella caratteristica sfumatura violacea che ne ha preso il nome. Conosciuta per le sue proprietà antiinfiammatorie ed emollienti, è anche una ricca riserva di nettare per le api.
Tagete ( Tagetes ). Pianta originaria del continente americano, è conosciuta per i bellissimi fiori il cui colore va da giallo all'arancio fino al rosso intenso. Usati in svariate culture per scopi rituali, i fiori attirano anche le api per le loro riserve nettarifere.