810 N Goodpasture Street, Livingston, TN 38570 (MLS #4454922) :: The Heyl Group at Keller Williams
810 N Goodpasture Street
MLS #: 4454922
810 N Goodpasture Street Livingston, TN 38570 A different reality | SkalkSkryf
« Volmaan 6/8/2009
Augustus 11, 2009 deur Louwie
Was die naweek in die laeveld, Malelane se wêreld.
Dit moet synchronicity wees, naaaaaa daar bestaan nie so iets in die real world nie. Maar tog, ek dink die hele 2 dae wat ek in die veld is oor `n “storie” wat verband hou met voëls oor Andrew se reality en fiction inskrywing by “Wagters op die mure”, en sowaar, hier skryf hy oor sy voël wat weg is!
Kom ons gebruik dan maar die fiktiewe voorbeeld van `n voël:
Twee ou mans sit op die sit en koffie drink. Een is hardhorend.
Hulle sit en kyk vir `n voëltjie wat in `n boom sit. `n Pragtige veelkleurige klein bondeltjie. Hulle bewonder die geveerde wondertjie en dan merk die een ou man op dat die dingetjie nie net mooi van aanskyn is nie, maar dat dit nog te pragtig sing ook.
Waarvan praat jy, mompel die hardhorende ou oom ergerlik. Ek sit al vir meer as twee maande en kyk na die voëltjie en dit het nog nooit enige geluid gemaak nie.
Maar jy kan dit nie hoor nie want jy is doof, sê die ander ou oom.
Bog man, sê die hardhorende oom. Ek het state of the art gehoortoestelle in elke oor, het my R24,000 gekos. Ek kan jou hoor praat, ek kan die verkeer in die straat hoor, ek kan die buurman se hond wat nou daar blaf hoor en selfs daardie tortelduif wat nou daar sit en koer kan ek hoor. Ek sê jou daai voël maak nie `n geluid nie.
Hoe oortuig jy die ou oom dat die voëltjie wel mooi sing?
Het die hardhorende oom die reg om die ander ou oom se waarneming te bevraagteken?
Wie van die twee se belewenis van die werklikheid is die volledigste en dalk opwindendste?
Ons ry die naweek na Malelane se koers. Ma, Pa, kind en 2 honde. Op pad terug gaan maak ons `n draai in Barberton. Drink koffie, eet koek en gaan kyk na Fernlea Huis en loer ook in by Stopforth huis. Ek hou van ou plekke. Kan my verkyk aan hoe die mense toentertyd geleef het. Al die huishoudelike toerusting wat toe mos nou so modern was! Hulle het nie eers gedroom van telefone, elektrisiteit in die huis, wat nog van selfone en rekenaars en maanlandings en sendings na Mars. Dit was nou vir jou fiksie!!! Is jy van jou kop af? Wys jou jy weet niks van die Wetenskap af nie!!
Sit ek toe so voor oubaas Stopforth se huis op `n bankie onder die veranda, so reg voor die voordeur. Honde word nie toegelaat nie, so ek pas honde op terwyl Ma en dogter die huis saam met `n toergids verken. Die honde rem verbete aan hulle leibande, wil opsluit die huis in saam met Ma.
Skielik begin Bonnie grom en blaf en kom kruip onder die bank waarop ek sit weg. Sy grom aanhoudend en kruip selfs agter my bene weg, loer net so om my en knor na die deur se koers. Mia blaf opgewonde en beur nou eers sterk aan haar tou om by die deur te kom. Sy blaf opgewonde soos sy altyd blaf as sy kinders hoor of sien. Dis laaitjies en sy wil gaan speel.
Intussen hoor ek Ma en dogter is reeds by die agterdeur van die huis uit en bekyk buitegeboue in die tuin. Die honde steur hulle egter vir geen oomblik aan hulle nie. Die voordeur hou hulle aandag.
Ek roep Ma nader en vra vir haar of daar “iemand” in die voordeur staan. Die reaksie van die honde wys duidelik dat daar iets moet wees.
Ma bevestig van ja, daar staan `n man. Ek sê beskryf, eers kleredrag. Hy dra kakieklere, geen hoed op sy kop nie maar baie opvallend dra hy `n rybroek met kamaste wat tot naby sy knieë kom. Sy broek se pype pof so uit by die kamaste. Hy het `n pyp in die hand. Sy skat hy is so tussen veertig en vyftig jaar oud. Hy het nie `n baard nie maar wel `n snor. Sy sê ook dat, toe hulle deur die huis geloop het was daar `n seuntjie wat in die gang op en af gespeel het.
Die toergids is baie opgewonde. Ja, sê hy, meneer Stopforth was baie lief vir perdry. Volgens sy inligting was rydrag soort van standaard daaglikse drag vir hom. En ja, hy hoor gereeld voetstappe in die gang af. Gewoonlik, sê hy, weet hy daar is toeriste op pad nog voor hulle naby die huis is want hy hoor eers die voetstappe in die gang af na die voordeur toe voordat hy die toeriste hoor aankom.
Dit was inderdaad `n opwindende besoek. Die werklikheid is tog vreemder as fiksie! As jy nie hardhorend is nie, dan is die spektrum van belewenis soveel ryker, soveel meer opwindend. Dis soos om `n roomys in elke hand te hê in plaas van net een roomys in een hand.
Die toergids vra vir Ma: “How do you get that?” menende, wat moet ek doen om dit ook te kan sien?
Is dit nie `n oneindig beter benadering as die van die hardhorende wat vir die horendes sê jy praat bollies, daai voël sing nie?
Posted in Louwie | Tagged Barberton, spookhuis | 11 Kommentaar
op Augustus 12, 2009 at 10:35 vm Andrew
Ek kan nie verseker se^ nie maar ek dink dat as ek langs jou gesit het op die veranda met my hond Apollo dan sou hy oorgestap het na die spook om sy bene te ruik terwyl hy vriendelik sy stert swaai. Sover dit honde betref het hy ‘n baie gevorderde siel. Dalk in sy volgende lewe kom hy terug as die Ayatollah Khomeini. Terloops my pa was in Baberton gebore in 1899, dalk was dit hy gewees.
Wat is “synchronicity”, is dit “mental telepathy”?
op Augustus 12, 2009 at 1:45 nm Emil
Synchronicity … is cool 😎
Hoe dan anders van Jung? 😆
Daar is min of geen toevallighede in die lewe nie. Kyk my heel eerste inskrywing op my blog: http://tinyurl.com/mkymk8
Ons is tog so siende blind, en horend doof. Pragtige, nadenkende vertelling.
op Augustus 12, 2009 at 3:24 nm Andrew
“One of her attending doctors was the son of the physician who tried, and failed, to save Kahn’s life.”
Coincidence. It happened in the same country and was separated by only 56 years. Clever genes run in the family and it is not unusual for offspring to follow the profession of their parents. Come on. Synchronisation means more than “one of her” and “was the son of”. The term “Synchronicity” is misleading. 🙂
op Augustus 12, 2009 at 3:38 nm Andrew
If anyone refers to this …
… then I’m going to scream so loud down the internet tubes that everyones hair will mince. 😆
op Augustus 12, 2009 at 8:31 nm Louwie
‘Jong Kareltjie’ inderdaad Emil. Groot gees.
Jy dink aan iemand wat jy lanklaas gesien het en skielik lui die telefoon en dit is die persoon aan wie jy so pas gedink het wat bel. Jung beskryf baie sulke gevalle in sy boek met die titel ‘Synchronicity’.
Nog steeds is die wêreld soms vreemder as fiksie!
op Augustus 12, 2009 at 9:40 nm Andrew
Kan ek vra vir nog voorbeelde om te verstaan wat julle bedoel? Dit is sekerlik nie ongewoon vir twee mense wat na aan mekaar is om gemeenskaplike idees te he^ en ook bewus te wees van mekaar se roetines nie en dit moontlik te verwar met ‘n “Synchronicity” oomblik. Ek sukel om myself uit te druk vanaand en ek vra omverskoning. (ek het ‘n shot in) 🙂
Ek het hierdie eksperiment al voorheen met ‘n kolega by die werk gedoen wat beweer het hy weet voor die tyd wie hom bel. Twee keer was hy reg, heel in die begin toe ek hom MOES bel om sy probleem uit te sorteer. Hy kry nie baie oproepe nie. Hy het geantwoord “Hi Andrew I know it is you.” en hy was reg. Daarna toe die probleem uitgesorteer was en hy my oproep nie verwag het nie het hy verkeerd geraai. “Hi XYZ I know it is you.” Daar is ‘n statistiese verklaring hiervoor. Teen hierdie tyd ken die meeste van julle die dooie horlosie toertjie wat weer aan die werk raak deur ‘n sogenaamde “mind over matter” slang olie verkoper op die radio. Ek het gesoek vir ‘n link op die internet maar kon nie een kry nie. As ek moet sal ek een van my boeke aanhaal.
op Augustus 13, 2009 at 8:33 nm Louwie
Ek dink nie jou kolega se toertjie het iets met synchronicity te doen nie, eerder `n ammateuragtige poging tot telepatie?
Synchronicity is baie meer subtiel en nie iets wat jy doelbewus probeer doen nie.
Die bekendste voorbeeld is seker die van die scarab beatle wat by Jung se venster invlieg terwyl `n pasiënt besig is om vir hom van `n droom oor so `n gogga te vertel.
Wat “vreemd” was in die geval is: Die soort beatle kom nie algemeen in daardie gebied voor nie; Hulle vlieg normaalweg nie in die nag rond nie; die tydsberekening van die gogga vir sy besoek is ongewoon.
Ander voorbeelde is: `n Ou loop en soek na `n bepaalde CD van `n redelik onbekende musikant. By die heel eerste musiekwinkel waar hy inloop speel die CD, en juis die liedjie wat sy gunsteling is. Of jy sit in `n restaurant in Johburg en praat oor `n persoon wat in die Kaap woon wat jy `n jaar laas gesien het, en as jy opkyk loop die persoon by die deur in.
`n Ander verskynsel wat soms verwar word met synchronicity is gelyktydige uitvindings soos die Amerikaner en die Duitser wat op dieselfde tyd die lewenssiklus van die lewerslak met 2 gashere waarvan die een `n mier is, bepaal het.
Daar is baie sulke gevalle, soos Newton en Libnitz se geveg oor wie die eerst was wat calculus uitgevind het, maar dit het eerder te doen met Rupert Shelldrake se “morfic resonance” beginsel.
op Augustus 15, 2009 at 10:30 vm Andrew
Dankie vir die voorbeelde, ek het nou ‘n goeie idee wat synchronicity is. Dit is blote toeval. In hoofstuk 7, Unweaving the Uncanny, van Dawkins se boek Unweaving the Rainbow: Science, Delusion and the Appetite for Wonder spreek hy dit aan maar hy gebruik nie die woord synchronicity nie. In hierdie hoofstuk verwys hy ook na “C.G. Jung, the widely admired psychologist and inventor of the ‘collective unconscious’”. As ek dit gescan kry sal ek dit vir jou en Emil email om te lees. Netnou was ek in ‘n winkelsentrum om dit te scan maar hulle wou R2.50 per scan gehad het. Is hulle bedonnerd?
op Augustus 17, 2009 at 2:41 nm Andrew
A friend of mine has offered to scan it for me, however I will only do it, and forward it on, if I am asked to. I have also reconsidered how I word my comments.
The chapter that I recommend reading makes a powerful counter argument to what we regularly perceive to be supernatural experiences. It is an easy to understand argument of statistical probabilities.
op Augustus 20, 2009 at 10:12 nm Louwie
Dankie Andrew, `n vriend van my sê hy het die boek. Ek sal dit leen en kyk wat hy sê. Ek is nou nie juis `n fan van Dawkins nie.
Om die bonatuurlike deur middel van statistiek te wil ondersoek klink vir my so al soos `n ou wat met `n maatband by my aankom om te meet hoe hartseer of bly ek is. Of `n skaal om te weeg hoeveel weeg 2+2X3.
Ek is maar `n dom ou en die statistical probability dat ek Dawkins sal vertaan is moontlik baie, baie klein!
op Augustus 21, 2009 at 7:04 nm Andrew
😆 Dawkins probeer nie om emosies statisties te meet nie. Ek het ook nie stats geswot nie, moenie worrie nie. As jy wel hierdie hoofstuk lees sal jy omgee as ek vir jou vra om te se^ wat jy daarvan dink?
Eergister email ek ‘n vriend in die UK en vertel vir hom van ‘n boek wat ek bestel het nadat hy vir my gese^ het dat hy Darwin se “On the Origin of Species” lees. ‘n Paar sekondes nadat ek die email aan hom gestuur het pop daar ‘n email van Amazon in my Inbox om te se^ dat die uitreikings datum van die boek wat ek bestel het vorentoe gebring is. Synchronicity? Nee natuurlik nie, maar dit voel so.