PressReader - Beeld: 2017-07-19 - Al­bums gaan luis­te­raars skerp ver­deel
Al­bums gaan luis­te­raars skerp ver­deel
Beeld - 2017-07-19 - Kuns & Vermaak - Da­nie Marais Byklan­ke
Fat­her John Mis­ty – Pu­re Co­me­dy ,,,, & F­leet Foxes – Crack­Up ,,,
Toe die F­leet Foxes uit Se­att­le in 2008 on­der lei­ding van hul hoof-san­ger-lied­jie­skry­wer, Ro­bin Pecknold, hul on­weer­staan­ba­re ge­lyk­na­mi­ge de­buut lan­seer het, was die aan­han­gers van folk- en in­die­rock aan hul­le voe­te. A­we­reg­se tref­fers op hul de­buut, soos “W­hi­te Win­ter Hym­nal” en “Ti­ger Moun­tain Pe­a­sant Song”, het ge­klink na oer­be­ken­de lied­jies wat die Be­ach Boys om kamp­vu­re diep in die bos sing.
In­tus­sen is die Foxes links ver­by­ge­steek deur hul voor­ma­li­ge trom­sla­ner, Josh Til­l­man, wat ge­du­ren­de die op­na­mes vir die Foxes se twee­de al­bum, Hel­pless­ness Blu­es (2011), die groep ver­laat het. Fat­her John Mis­ty (Til­l­man) se merk­waar­di­ge de­buut, Fe­ar Fun, is eers in 2012 uit­ge­reik, maar van­jaar het so­wel Fat­her John as die Foxes hul der­de al­bums, on­der e­nor­me ver­wag­tin­ge, die lig laat sien. (Fat­her John se twee­de, I Lo­ve You, Ho­ney­be­ar, was my al­bum van 2015.)
Die Foxes se Crack-Up en Fat­her John se Pu­re Co­me­dy is pla­te deur kuns­te­naars wat op ver­skil­len­de ma­nie­re stei­er on­der die kul­tus­roem wat hul­le ver­werf het.
Crack-Up is ’n ge­wel­dig am­bi­si­eu­se uit­rei­king wat ver­wys na F. S­cott Fit­z­ge­rald se es­say “The Crack-Up” (1945), waar­in Fit­z­ge­rald dit het oor die skry­wer se e­wi­ge on­te­vre­den­heid met sy eie werk. Pecknold se self­be­wus­te re­ak­sie op hier­die on­vre­de is ’n plaat vol self­mis­ti­fi­ka­sie en e­so­te­rie­se ver­wy­sings – ’n soort pro­grock-weer­ga­we van folk. Daar is met groot moei­te lied­jies ge­skep wat so­wel hul­self as jou luis­ter­ple­sier in die re­de val met vreem­de wen­dings en lae van klank en moont­li­ke be­te­ke­nis. Die eind­pro­duk is ’n frus­tre­ren­de self­on­der­my­nen­de ge­doen­te wat net te hard pro­beer om nié na sy twee aan­steek­li­ke, bit­ter­soet voor­gan­gers te klink nie.
Til­l­man se jong­ste beur ewe self­be­wus en am­bi­si­eus in ’n heel an­der rig­ting. “No­thing is fun­nier than un­hap­pi­ness” het Sa­mu­ell Bec­kett in sy dra­ma End­ga­me ge­skryf en dis woor­de wat uit­ste­kend as mot­to vir Pu­re Co­me­dy sou kon dien. Fat­her John Mis­ty se naam is reeds ’n speel­se sa­ti­re op ’n san­ger wat sy lyf ghoe­roe hou. Met Pu­re Co­me­dy s­tuur Fat­her John hom­self saam met al­les en al­mal eg­ter meer mee­do­ën­loos op as ooit te­vo­re in lied­jies wat van ver af klink na El­ton John in ’n Las Ve­gas-ho­tel. Hier­die stre­len­de klan­ke staan eg­ter in skril­le kon­tras met ’n stort­vloed van woor­de wat i­ro­nie dryf tot op ’n punt waar die san­ger moet toe­gee i­ro­nie is nut­te­loos, maar dít en jou me­de­mens is al wat jy het.
Stel dit so, as jy ge­dink het “Bo­red in the USA” op I Lo­ve You, Ho­ney­be­ar was ’n duis­ter, mi­san­tro­pie­se blik op die leë hart van die ver­brui­kers­kul­tuur, wag maar tot die 13 mi­nu­te lan­ge “Le­a­ving L.A.” met jou klaar is. Dit laat eers­ge­noem­de na strek­oe­fe­nin­ge vir ’n waar­ag­tig e­pie­se ti­ra­de lyk.
Al­bei hier­die al­bums gaan luis­te­raars waar­skyn­lik nog lank skerp ver­deel, maar vir my is Fat­her John tans die in­te­res­san­ter stem. Pecknold en sy Foxes het self­be­wus ge­vlug na ’n ob­sku­re bin­ne­ste wil­der­nis, maar deur hom­self hi­per­self­be­wus sel­f­i­ro­nies saam met sy eie era uit­me­kaar te skeur, kry Til­l­man reg om min of meer al­les oor die honds­dol nar­sis­me van ons se­le­bri­teit­kul­tuur en die be­klem­men­de tyds­gees te sê.
Na­dat Fat­her John na­by aan die ein­de van “Le­a­ving LA” ver­tel het hoe hy as kind am­per aan ’n waat­le­moen­suig­lek­ker in ’n J.C. Pen­ney-af­de­lings­win­kel ver­stik het ter­wyl “tell me lies, tell me sweet litt­le lies” deur die luid­spre­kers stroom, sing hy: “T­hat’s w­hen I first saw the co­me­dy won’t s­top for / E­ven litt­le boys dying in de­part­ment sto­res.”
’n Mens ver­staan he­laas bit­ter goed wat hy be­doel.
Top­snit­te – Pu­re Co­me­dy:
“So I’m Gro­wing Old on Ma­gic Moun­tain”
Top­snit­te – Crack­Up:
“Kept Wo­man” “T­hi­rd of May/Oi­da­g­ha­ra” “Crack-Up”