Edge of Empires: A History of Georgia (resensie) - Inligting
Edge of Empires is 'n nuttige verwysingsgids vir die geskiedenis van Georgië. Dit is dig gepak met feite, wat dit veral nuttig maak vir akademici en 'n waardevolle verwysing vir diegene wat op soek is na presiese feite. Dit moet egter met omsigtigheid benader word, aangesien dit nuttig is om die breë neigings en feite in die geskiedenis van die Georgië te verstaan, maar die gebruik van aanhalings is skaars en nie-Georgiese historiese feite in die boek bevat verskeie foute.
'N Paar geskiedenis in die Engelse taal van die land en die land van Georgië is geskryf. Donald Rayfield Edge of Empires: A History of Georgia pogings om hierdie leemte te vul. Rayfield is 'n geleerde in Russiese en Georgiese letterkunde, en hoewel hy voorheen boeke oor die geskiedenis geskryf het, is 'n uitgebreide geskiedenis van Georgië 'n moeilike taak. Bronne vir die grootste deel van die Georgiese geskiedenis voor die afgelope twee eeue is ongelooflik yl, wat 'n uitdaging is wat Rayfield daartoe lei om lang lyste feite direk in sy boek te kopieer. In die besonder lê die kundigheid van Rayfield in die moderne Georgiese geskiedenis, wat hierdie probleem vererger met die moeilikheid om antieke en middeleeuse Georgië te verstaan.
Edge of Empires is gevul met klein besonderhede. Hierdie digtheid maak die boek die nuttigste as 'n naslaanboek, terwyl die lees van voorblad tot voorblad 'n voorspelbare taak sou wees. Die digtheid van feite maak dit hoofsaaklik gerig op geleerdes eerder as as 'n inleiding tot die streek. Die hoofstukke oor die moderne Georgiese geskiedenis maak meer oop en is toegankliker, ongetwyfeld vanweë die beskikbaarheid van bronne en Rayfield se eie vertroudheid met die onderwerpe, maar die hoofstukke oor antieke en middeleeuse Georgië kan soos die historiese kronieke van historici van eeue gelede lees . Dit word ongetwyfeld vererger deur die gebrek aan bronne waaruit Rayfield kan put. 'N Sprekende voorbeeld is die eerste paragraaf oor koning Bagrat V, wat ons vertel toe hy op die troon kom, die name van sy vrouens, die kinders wat hy gehad het, en die rede vir sy bynaam (146). Dit sorg vir 'n nuttige samestelling van feite en inderdaad 'n waardevolle verwysingsgids as die leser na feite soek oor byvoorbeeld David IV die Bouwer of die Mongoolse invalle in Georgië, maar 'n moeisame lees van 400 bladsye as die leser dit waag om 'n 'n meer volledige beeld van die geskiedenis van Georgië.
Daar is min Engelse boeke oor die geskiedenis van Georgië, wat dit maak Edge of Empires ongelooflik waardevol as naslaanboek.
Ongeveer die eerste helfte van die boek is gewy aan die geskiedenis van Georgië voor die jaar 1500 nC. Die feit dat daar min Engelstalige boeke oor die geskiedenis van Georgië is, maak Edge of Empires ongelooflik waardevol as naslaanboek. As Rayfield egter van die Georgiese geskiedenis afwyk en naburige state of gebeure bespreek, moet die leser die feite met 'n kieskeurige oog benader. Daar kan talle foute gevind word, hoewel dit onduidelik is of dit te wyte is aan 'n werklike gebrek aan kennis of sorgelose redigering. Rayfield sê byvoorbeeld dat Frederick II (r. 1198-1250 CE) gefokus was op die "Ottomaanse gevaar" (122). Die Ottomane het natuurlik eers 50 jaar na Frederick se dood na vore gekom. Rayfield verwys na die laaste Bisantynse keiser as Konstantyn X (157), hoewel die laaste keiser Konstantyn XI was (r. 1449-1453 nC). Hy verwys ook na die dood van koning Charles X van Frankryk in 1461 CE (158); in hierdie geval is Rayfield verskeie Charleses te vroeg: Charles VII sterf in 1461 CE.
Maar ondanks hierdie en ander foute in die nie-Georgiese geskiedenis, is die werk oor die algemeen redelik akkuraat oor die geskiedenis van Georgië. Dit gebruik egter slegs karige voetnote, selfs vir direkte aanhalings, wat dit moeilik maak om Rayfield se werk te kontroleer, en dit sal die geleerdes teleurstel waarna hierdie boek hoofsaaklik gerig is. As naslaanwerk, selfs vir die antieke en middeleeuse Georgië, het Rayfield beslis 'n groot bydrae gelewer vir diegene wat Georgië en naburige mense bestudeer. Die boek bevat ook nuttige stambome van die verskillende heersers van Georgië.
Dink aan wat u op die punt staan ​​om meer te lees as 'n dialoog tussen twee geleerdes van Georgië as 'n konvensionele resensie van 'n kollega se boek. Die paar van ons buite Georgië wat gekies het om die Georgiese taal te bestudeer en die drie duisendjarige geskiedenis van die pragtige en beleërde land te verdiep, het ons narratiewe gewoonlik gevorm in die sjabloon van nasionale geskiedenis - die verhaal van 'n duidelike volk wat daarin geslaag het om 'n voortdurende bestaan ​​ondanks invalle, beroepe, ballingskap en die val van hul polities. Skryf op 'n manier wat eers in die nasionalistiese 19de eeu noodsaaklik geword het, bied 'n samehang en kontinuïteit wat die eklektiese, uiteenlopende en kosmopolitiese werklikheid van die Kaukasiese werklikheid teëhou. longue durėe. Aangesien bronne egter dikwels deur state gegenereer word, en argiefmateriaal gewoonlik deur regerings georganiseer word, maak die imprimatur van die volk die meer komplekse variasies van hoe mense in die verlede hulself en ander verstaan, uit die weg geruim.
Donald Rayfield, professor emeritus van Russies en Georgies aan Queen Mary, Universiteit van Londen, het net so 'n nasionale verhaal onderneem, selfs terwyl die titel van sy boek - Edge of Empires - bevestig die liminale posisie van Georgië tussen groot multietniese state. Sy ondertitel dui daarop dat hy een moontlike verslag aanbied en dat ander verskillende lesings sal aanbied. Toe ek byna 'n halwe eeu gelede vir die eerste keer na Georgië was, was Donald Rayfield ietwat 'n legende, 'n sterre student met 'n vlot Georgiese en 'n diepgaande kennis van die letterkunde. Ondanks die nabyheid in ons wetenskaplike belangstellings, het ons oor baie dekades nooit ontmoet nie. Hy het Georgië verlaat voor ek daar aangekom het, en hoewel hy blykbaar by 'n lesing gekom het wat ek in Londen gehou het, het hy vertrek om hom aan my bekend te maak. Toe ek publiseer Die ontstaan ​​van die Georgiese nasie in 1988 gee Rayfield 'n betreklik kritiese resensie aan die boek waarin hy selfs die titel in die gedrang bring. Hoe kan hierdie boek, wat in die 19de en 20ste eeu gesentreer was, handel oor die ontstaan ​​van 'n nasie wie se oorsprong tot in die prehistoriese tyd teruggekeer het? Ek het professor Rayfield uiteindelik 'n jaar gelede ontmoet toe ons 'n glasie wyn gedeel het na die suksesvolle verhandeling van een van sy beskermelinge. Later het ek sy buitengewone woordeboek met twee volumes Georgies gekoop wat sy vrou in 'n plastieksak in Victoria Station by my afgelewer het.
Na die gewone taalkundige en argeologiese inleiding, word die geskiedenis van Georgië gewoonlik gesê dat dit begin met die eerste koning, Parnavaz, wat al dan nie bestaan ​​het nie, maar wat in die kronieke sowel Georgies as Armeens vervat is. Die gemengde erfenis van Georgië word getuig van die naam van Parnavaz en sy ma, beide Persies. Die koning trou met 'n Noord -Kaukasiër (Tsjetsjeense of Ingoesj) en gee sy dogter aan 'n Ossetiër. Die Georgiese koning Mirian III het omstreeks 317 tot die Christendom bekeer, en 'n eeu later is die eerste Georgiese alfabet bedink. Georgiërs het hul eie identiteit, godsdiens en taal gehad, maar was diep gewikkel in die veranderende alliansies, getrouhede en keiserlike wedywerings wat deur Kaukasië en Anatolië gewoel het. Koning Vakhtang Gorgasali, stigter van die uiteindelike hoofstad van Georgië, Tbilisi, was ook die seun van 'n Persiese moeder en die man eers van 'n Persiese vrou en later 'n Bisantynse koninklike. Sy land se affiniteit met Iran was die Georgiese kultuur tot in die 19de eeu. Colchis (Lazica), Wes -Georgië, het stewiger gebly op die Griekse, Romeinse en Bisantynse gebied van kulturele en politieke invloed tot die koms van die Ottomane. Die noodlottige besluit van Catholicos Kvirion II in die sewende eeu om die dyofisiet Christologie van Bisantium te aanvaar, het die eeue oue nabyheid met die monofisiete Armeniërs beëindig en Georgië as 'n oostelike voorpos van die Ortodokse Christendom beveilig.
Die Arabiese invalle in dieselfde tydperk was 'n nog meer radikale breuk in die geskiedenis van Kaukasië. Drie Christenmense - Georgiërs, Armeniërs en Kaukasiese Albanezen - sou voortaan die bedreiging, sowel as die belofte van verdraagsaamheid, van Islam beleef. Gedurende die daaropvolgende eeue was Georgië meer 'n mini-ryk, met 'n uiteenlopende bevolking en hiërargiese ongelyke magsverhoudings tussen sy volke, as 'n etnies en godsdienstig homogene nasiestaat. Die geskiedenis daarvan het ten minste tot laat in die Sowjet -tyd gelyk aan dié van sy bure (Armenië, Persië, Turkye en Rusland). In plaas van etnisiteit, was dit godsdiens en taal wat bepaal het wie vir Georgiërs sou slaag. Rayfield hou baie van die definisie van Georgië wat deur die negende -eeuse skrywer Giorgi Merchule aangebied word: 'We can consider as Greater Georgia where Mass and prayers are said in Georgian' (p. 62). Maar soos in Armenië, so ook in Georgië, was baie van die dorpe bewoon deur Moslem -handelaars en werkers. 'N Reisiger aan die einde van die tiende eeu het opgemerk dat Tbilisi' volkome Moslem 'was (p. 72).
Georgië (sakartvelo) is eers in die vroeë 11de eeu verenig onder Bagrat III, koning van die Abchaz. Maar spoedig het die koninkryke van Kaukasië, veral die Armeense, 'n nuwe en lewensgevaar gehad - die invalle van die Seljuk -Turke. Die monarge van Georgië het strategiese ooreenkomste met die indringers aangegaan, wat 'n tydperk van uitbreiding en voorspoed inlui onder die twee mees vooraanstaande heersers van die Middeleeuse tydperk, David aghmashenebeli (die Bouwer) (1089–1125) en Tamar (1178–1213). David het sy Armeense koningin vir 'n Qipchak prysgegee om die veiligheidsbelange van sy koninkryk te bevorder, terwyl Tamar se gemaal, David Soslan, 'n Ossetiër was. Hulle ryke, met hul kosmopolitiese hoofstad in Tbilisi, is vroeg in die 13de eeu deur die Mongole verwoes, en die lotgevalle van Georgië het in die daaropvolgende halwe millennium gevloei en gevloei totdat sy monarge teen die vroeë moderne tye herhaaldelik 'n versoek aan Russiese tsare gestuur het om beskerming teen die predasies van die Perse en die Ottomane.
Rayfield se opus is baie insiggewend, in die sin dat dit propvol inligting is - bewind, dinastieë, buitelandse invalle, pogings tot eenwording en verskeie mislukkings om broos state bymekaar te hou. Soos 'n vroeëre spesialis, Cyril Toumanoff, is hy versot op hoe verskillende prinse met mekaar verwant was, wie wettig was en wie 'n voorgee of usurpator was. Sy fokus is op politiek, die rol van elite, eerder as op die samelewing en sosiale verhoudings in die breër. Hy laat kultuur en letterkunde grotendeels weg, miskien tereg, aangesien hy in sy vroeëre geskiedenis van die Georgiese literatuur uitgebreid met Georgiese skryfwerk omgegaan het. As die heersers van Georgië ophou om inheemse koninklikes te wees, volg Rayfield die avonture en ongelukke, amoureus en militêr, van die verskillende Russiese goewerneurs en viceroys. In so 'n geskiedenis van bo na onder, met 'n groot deel van die onderkant weggelaat, verval Georgië uit die oog, aangesien paleisintriges en persoonlikhede 'n belangrike rol speel. Die emansipasie van die diensknegte kry 'n kort ruk. Die oorheersing van Armeniërs in Tbilisi en ander dorpe word terloops genoem. Danksy 'n Georgiese studie gee hy interessante besonderhede oor antisemitisme, wat grotendeels 'n plaaslike Russiese eerder as 'n Georgiese probleem was.
Vir al sy suggestiewe materiaal gee Rayfield se konstruksie van die Georgiese verlede nie veel inligting oor hoekom gebeure of prosesse plaasgevind het nie. Die verhaal is Georgies-sentries en Georgies-filisties, 'n nasionale verhaal wat fokus op die bestendige opmars van die Georgiërs self. Die implisiete nasionalisme van Georgiërs word as vanselfsprekend aanvaar eerder as ondersoek. Die heerskappy van Russe word grootliks beskou as 'n negatiewe keiserlike oplegging, hoewel Rayfield op verskeie punte toegee dat die owerhede 'goed gedoen het' of 'Nie alle regeringsmaatreëls was reaksionêr nie' (pp. 304, 310). Byna heeltemal ontbreek die komplekse betrekkinge van Georgiërs met die ander volke van Georgië, veral hul sosiale mededingers, die Armeniërs, wat myns insiens 'n primêre bestanddeel was in die generasie van Georgiese nasionalisme en selfs die spesifieke mensjewistiese merk van Marxisme wat hegemonies geword het in die nasionale bevrydingsbeweging.
Tog, wat Rayfield ons gee, is gewoonlik betroubaar en duidelik aangebied. Die enkele twyfelagtige episode kom met die verskyning van Stalin, wat volgens hom 'n onskuldige wagwinkel, Arsena Jorjiashvili, gemaak het vir die moord op generaal Fedor Griaznov in 1906, wat Stalin in werklikheid georganiseer het. Die bron van Rayfield is 'n post-Sowjet-artikel, maar noukeurige lees van die getuienis uit vroeëre herinneringe dui op Jorjiashvili, wat die moord uitgevoer het, selfs terwyl Stalin se groep terroriste voorberei het om die gehate offisier te vermoor (p. 315). Daar is ook geen bewyse wat Stalin verbind met die moord 'n jaar later op die nasionalistiese digter en politieke figuur Ilia Chavchavadze (nou Saint Ilia), wat Rayfield op die Bolsjewistiese leier vestig nie.
Die hoofstuk oor die rewolusie en die Georgiese onafhanklikheid (1917–21) is op twee maniere bisar. In plaas van om onlangse navorsing en skryfwerk oor die tydperk te gebruik, is Rayfield byna uitsluitlik afhanklik van herinneringe, byvoorbeeld, van die Duitse generaal Friedrich Kress von Kressenstein. Die jare waarin massas mense op die verhoog van die geskiedenis beweeg het, word vertel as die maneuver van sleutellede, 'n terugslag na ouer maniere van diplomatieke en militêre geskiedenis. Die woord 'sovjet' word streng vermy ten gunste van 'raad', en die rol van die mensjewiste word ernstig onderskat.
Dinge gaan afwaarts vir Georgië sowel as vir die boek as ons die 'Sowjet -anneksasie' bereik. Na 1921 was die geskiedenis van Georgië, soos hier vertel, een van onophoudelike onderdrukking, teregstellings en weerstand. Sanguinair soos die kommuniste kon wees, het hulle daarin geslaag om 'n mate van lojaliteit te skep namate voorheen subalterne mense op die sosiale leer beweeg het en die boer Georgië in 'n moderne stedelike en industriële samelewing omskep is. Geletterdheid, massa -opvoeding, beter gesondheidsorg en openbare ondersteuning van letterkunde en nasionale kultuur was ook produkte van die Sowjet -staat. Tog word die Sowjet -mag hier basies uitgebeeld as 'n terreurregime wat op onuitspreeklike brutaliteit gebou is. Hoe rou krag in 'n wrokende legitimiteit vertaal moet word, moet verduidelik word. In plaas van konseptualisering of interpretasie, word verslaggewing en beskuldiging aan ons gegee. Daar moet op gelet word dat Rayfield fassinerende materiaal oor Georgiese emigrasie -aktiwiteite teen die USSR en Sowjet -teenspionage wat Georgiërs rig, ontbloot het, alhoewel 'n mens die balans tussen die behandeling van emigrasie en binnelandse sake kan bevraagteken. Rayfield se Sowjet-hoofstukke is duidelik post-Sowjet-geskiedenis, 'n post-revisionistiese kroniek wat die huidige anti-Sowjet, selfs anti-Russiese, stemming van die huidige Georgiërs weerspieël. Wat die Sowjets hulle noem dostizheniia (prestasies) het in 'n diep geheue gat geval en op die oppervlak is die ruïnes van 'n wrede mislukte eksperiment in menslike ingenieurswese.
Rayfield herwin sy voet in die laaste hoofstuk, wat die jare van herstelde onafhanklikheid dek. Hoewel hy eens 'n vriend was van die ontstelde dissident Zviad Gamsakhurdia, wat in 1991 die vryverkose president van Georgië geword het, is Rayfield gebalanseerd en oordeelkundig in die sorteer van die omstrede politiek en selfmoord burgerlike en etniese oorloë wat verdeeld was en uiteindelik gelei het tot die verbrokkeling van Georgië. Alhoewel daar geen liefde verlore gaan met die voormalige kommunis en tweede president van Georgië, Eduard Shevardnadze, erken die skrywer dat hierdie oorlewende van talle sluipmoordpogings die roekelose paramilitaries kon ontwapen en 'n toestand van staatsgesag kon herstel. Rayfield is ewe krities oor Mikheil Saakashvili, die flambojante jong prokureur wat Shevardnadze omvergewerp het tydens die "Rose Revolution" van November 2003. Anders as sommige pro-Georgiese Westerse skrywers, beweer Rayfield nie dat Rusland eerder as Georgië die rampspoedige Russo-Georgiese oorlog van Augustus 2008. In hierdie twyfelagtige avontuur was Saakashvili die uitdagende David vir die stadige voet van Goliath in Rusland. Die verhaal van Rayfield eindig op die vooraand van Saakashvili se verkiesingsnederlaag deur die miljardêr Bidzina Ivanishvili in 2012.
Hierdie boek sal almal wat in die onstuimige, deurmekaar verlede van die Georgiërs belangstel, boei. Wat dit ontbreek in analise en oorheersende interpretasie, bestaan ​​uit herhaalde verhale van moedswillige karakters wat in hul ywer gewoonlik 'n ramp in hul land gebring het. Toe ek vyf dekades gelede probeer het om 'n mate van samehang, indien nie ononderbroke kontinuïteit nie, in die geskiedenis van Georgië te bring, het ek die tema van kulturele en sosiale konstruksie van nasionale identiteit beklemtoon en aangevoer dat slegs politiek, kultuur, gebied en populêre soewereiniteit in die moderne tyd gekom het saam in 'n diskoers van volkskap. Wat ook al Georgië in sy duisende jare was - stamgenootskap, dinastiese koninkryk, etnoreligieuse gemeenskap - dit het eers in die 19de eeu 'n nasie geword met die opkoms van sy sekulêre intelligentsia en nog sterker in die 20ste eeu in die jare van Sowjetregering. 'N Tweede argument in Die ontstaan ​​van die Georgiese nasie was dat die geskiedenis van klein mense soos Georgiërs en Armeniërs nie in isolasie vertel kan word van die geskiedenis van die ryke waarmee hulle bestaan ​​nie. Rykers het beide nasies in die wiele gery en moontlik gemaak. Die komplekse verhaal kan in Rayfield onderskat word, maar tog gee hy ons genoegsame besonderhede om die paradoksale wisselwerking tussen die imperiale en die nasionale te belig. Georgiërs is mettertyd gemaak en herbou, beide deur hul eie pogings en die beperkinge en die moontlikhede wat hulle bied.
Ons het u maklik gemaak om 'n PDF -e -boek te vind sonder om te grawe. En deur toegang tot ons e -boeke aanlyn te hê of deur dit op u rekenaar te stoor, het u maklike antwoorde met Edge Of Empires A History Of Georgia. Om aan die gang te kom met die vind van Edge Of Empires, 'n geskiedenis van Georgië, vind u tereg ons webwerf met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Uiteindelik kry ek hierdie e -boek, dankie vir al hierdie Edge Of Empires, 'n geskiedenis van Georgië wat ek nou kan kry!
Ek het nie gedink dat dit sou werk nie, my beste vriend het my hierdie webwerf gewys, en dit werk! Ek kry my gewildste e -boek
Edge van Empires bied 'n asemlose verhaal van die onstuimige en tragiese geskiedenis van Georgië die afgelope 3 000 jaar. Donald Rayfield, wat terugkeer na die mitiese oorsprong van die Georgiese volk, neem die leser op reis deur die Romeinse Ryk, die bekering tot die Christendom, die Arabiese verowering, die Mongoolse inval, staatsbou en ontknoping in die Middeleeue, sowel as Russiese koloniale eksperimente tsaar en Sowjet, tot in Georgië se plofbaar onstabiele geskiedenis sedert onafhanklikheid.
Die oscillerende lotgevalle van die land as 'n keiserlike slagveld sorg vir 'n fassinerende verhaal. Tydperke van gewelddadige konflik en interne fragmentasie het plek gemaak vir verligte en vredeliewende dekades van heropbou, hervorming en vooruitgang. Dit blyk dat Davit IV, wat van 1089 tot 1125 geheers het, 'n seldsame voorbeeld van goed was
Teken in of meld aan om die volledige artikel te lees
Edge of Empires: A History of Georgia - History
Georgië, geleë op die kruispad van Wes-Asië en Oos-Europa, is 'n land van reënwoude en moerasse, sneeu en gletsers en halfdroë vlaktes. Dit het ski -oorde en minerale bronne, monumente en 'n oliepypleiding. Dit het ook een van die langste en mees onstuimige geskiedenis in die Christelike of Nabye-Oosterse wêreld, maar daar is nog geen omvattende, aktuele verslag oor hierdie onbekende land geskryf nie-tot nou toe. Om hierdie versuim op te los, kry Donald Rayfield toegang tot 'n massa nuwe materiaal uit onlangs geopende argiewe om Georgië se opwindende verhaal te vertel.
Begin met die eerste aanwysings van die bestaan ​​van Georgiërs in antieke Anatolië en eindigend met die onbestendige presidentskap van Mikheil Saakashvili, handel Rayfield oor die land se interne politiek en swaaie tussen verbrokkeling en eenheid en verklap Georgië se komplekse stryd met die ryke wat probeer beheer het , fragmenteer, of vernietig dit selfs. Hy beskryf die land se konflikte met Xenophon se Grieke, Arabiere, invallende Turke, die Kruistogte, Genghis Khan, die Persiese Ryk, die Russiese Ryk en Sowjet -totalitarisme. 'N Omvattende ondersoek van hierdie klein, maar kleurryke land, sy dramatiese staatsbou en sy tragiese politieke foute, Edge of Empires vestig ons oë op hierdie dikwels oor die hoof gesien nasie.
1. Die opkoms van die Kartvelians
2. Die oorsprong van die koninkryk van Kartli
4. Die Arabiese verowering
6. Davit die Bouwer
7. Demetre en Giorgi III
8. Koningin Tamar
9. Mongoolse inval
10. Die Gebroke Staat
11. Timur Lang en die vernietiging van Georgië
13. Koning Teimuraz I
14. Teimuraz Onteien
15. Die agtiende eeu
16. Die Russiese verowering van Kartli-Kakhetia
17. Koning Salomo se einde
19. Reaksie en rewolusie
21. Sowjet -bylae
22. Na Stalin
23. Onafhanklikheid herstel
Kaarte en dinastiese bome
Resensie van Donald Rayfield, 'Edge of Empires. A History of Georgia '& Corrigenda to Stephen Jones' Georgia. 'N Politieke geskiedenis sedert onafhanklikheid'
In 2012 is twee boeke gepubliseer deur Britse geleerdes wat oor die geskiedenis van Georgië handel.
Donald Rayfield, emeritusprofessor van Queen Mary, Universiteit van Londen, het syne aangevul Literature of Georgia: a History with: Edge of Empires. 'N Geskiedenis van Georgië, Londen: Reaktion Books, 2012, 479 pp, £ 35 (hardeband).
Stephen Jones werk al baie jare by Mount Holyoke College, Massachusetts, VSA. Sy boek is: Georgië. 'N Politieke geskiedenis sedert onafhanklikheid. I.B. Tauris, Londen, Engeland en New York, VSA, 2012. xxii + 376 pp. Kaarte. Indeks. £ 35 (hardeband).
Albei hierdie werke bevat verwysings na Abchazië en is ten minste in hierdie opsig oop vir kritiek. George Hewitt het resensies van albei publikasies geskryf. Sy lang kritiek op Rayfield se boek is te lank om in Central Asian Survey te verskyn, waar 'n kort weergawe sal verskyn, maar dit word volledig hier weergegee. Wat sy resensie van Jones betref, sal dit in die Slawiese en Oos -Europese oorsig (SEER). Die belangrikste gebrek in Jones se dekking oor Abchazië is dat hy besluit het om sy bron te neem vir laat/na-Sowjet-gebeure in die republiek Svetlana Chervonnaja Konflik in die Kaukasus, 'n nietige publikasie uit 1994 vol pro-Georgiese propaganda. Byna niks hoef egter verder gesê te word nie, aangesien die foute-lys wat hy by sy resensie gevoeg het, sal nie in SEER verskyn nie; dit word ook hieronder aangebied.
Deur George Hewitt
Professor in Kaukasiese tale aan die School of Oriental and African Studies
Ons het u maklik gemaak om 'n PDF -e -boek te vind sonder om te grawe. En deur aanlyn toegang tot ons e -boeke te hê of dit op u rekenaar te stoor, het u maklike antwoorde met Edge Of Empires A History Of Georgia. Om aan die gang te kom met die vind van Edge Of Empires, 'n geskiedenis van Georgië, vind u tereg ons webwerf met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Edge of Empires: A History of Georgia Hardcover - Import, 1 September 2012
"['N] Ambisieuse en omvattende geskiedenis van 'n komplekse land ... Rayfield se kragtige tema is van kort periodes van voorspoed en veiligheid, beëindig deur inval, verowering, plundering en despolasie."-Tony Barber "Economist"
"Deur sy verslag te baseer op Georgian Chronicles, sekondêre literatuur en argiefmateriaal, sowel as sy grondige kennis van die Georgiese taal en letterkunde, laat Rayfield 'n warrelwind van gevegte, oorwinnings en nederlae, invalle en anneksasies, dinastiese reëlings, politieke shenanigans en sosiale en kulturele veranderinge ... vergesel van 'n nuttige chronologie, gedetailleerde kaarte en dinastiese tabelle. "-Tony Barber" Times Literary Supplement "
"In [sy] diepte en aandag aan detail van min of meer die hele opgetekende Georgiese geskiedenis, het Rayfield die definitiewe werk in een volume opgelewer."-Tony Barber "European History Quarterly"
"Rayfield begin met argeologie en eindig met die omwentelinge van 2012. Asemrowend en asemrowend, sy boek is die ekwivalent daarvan om te kyk hoe Shakespeare se geskiedenis in 'n snel vorentoe-modus speel, of op die rug van 'n Georgiese steed gesit en oor die berge van Khevsureti gelaai word. waaghalsige spoed. "-Tony Barber" International Affairs "
"Rayfield is die Engelssprekende wêreld se onvergelykbare gids vir die taal, letterkunde en geskiedenis van Georgië. Hy geniet sy fassinerende kompleksiteite, en soos ons hom lees, doen ons dit ook."-Thomas de Waal, skrywer van "The Caucasus: An Inleiding "" Resensies in die geskiedenis "
"Rayfield bied die mees omvattende en gedetailleerde opnamegeskiedenis van die land Georgia tot nog toe. Hoewel David Marshall Lang (1962), William Edward David Allen (1932), Kalistrat Salia (1983) en Ronald Grigor Suny (1989) almal geskryf het Rayfield's, wat die geskiedenis van Georgië in die verlede ondersoek het, is die enigste wat lesers uit die voorgeskiedenis van die streek tot in die onlangse betogings in 2011 teen die huidige regering van Georgië onder Mikheil Saakashvili neem ... 'n Uitstekende en onontbeerlike verwysing vir biblioteke, studente, navorsers en algemene lesers. Essensieel. "-Tony Barber" Choice "
"Rayfield's Edge of Empires is 'n wonderlike geskiedenis van Georgië, wat die deksel lig op die land se onstuimige, onstuimige verlede (en hede). Onberispelik nagevors, slap geskryf en vol insig. "-William Boyd" Guardian, Books of the Year "
'Rayfield se panoramiese Edge of Empires is 'n indrukwekkende werk wat ons help om te verstaan ​​waarom hierdie suid -Kaukasus -nasie van 6,4 miljoen mense in 'n vyandige en onstabiele woonbuurt so verlangend na die Weste kyk. . . . Edge of Empires is die mees omvattende en betroubare geskiedenis van Georgië wat u nog baie jare sal vind. "-Tony Barber" Financial Times "
"Die mees omvattende en opgedateerde geskiedenis van Georgië wat in Engels beskikbaar is. Hierdie tour de force verduidelik waarom die klein Suid-Kaukasus-nasie verlangend na die weste kyk. 'N Werk van volmaakte erudisie van die voorste kenner van Brittanje oor die geskiedenis en letterkunde in Georgië." -Tony Barber "Financial Times, Books of the Year"
"Hierdie boek sal almal wat belangstel in die onstuimige, deurmekaar verlede van die Georgiërs boei."-Tony Barber "Reviews in History"
"Dit is 'n moedige boek. In ongeveer vierhonderd bladsye probeer die skrywer om die geskiedenis van Georgië en Georgiërs oor twee millennia te beskryf, wat ons in die laaste hoofstuk van die laaste jare van die Saakashvili-era in 2009-10 bring. Daar is geen twyfel dat Rayfield die taak is om hierdie taak aan te pak nie, 'n taalkundige en historikus wat Georgies praat en die kultuur en politiek daarvan al meer as drie dekades bestudeer het. Die teks is helder, reguit en gespikkel met ironie en humor.... ons deur tweeduisend jaar van die Georgiese geskiedenis met tempo en doeltreffendheid. "-Tony Barber" Slawiese en Oos-Europese oorsig "
"Dit is 'n waardevolle werk oor 'n land wat oor die algemeen nie genoeg aandag in die literatuur geniet het nie. Rayfield, 'n kenner van die twintigste eeu, is 'n uitstekende keuse vir die bundel."-Tony Barber "European Review of History"
Ons het u maklik gemaak om 'n PDF -e -boek te vind sonder om te grawe. En deur toegang tot ons e -boeke aanlyn te hê of deur dit op u rekenaar te stoor, het u maklike antwoorde met Edge Of Empires A History Of Georgia. Om aan die gang te kom om Edge Of Empires A History Of Georgia te vind, vind u tereg ons webwerf met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Goeie, baie goeie inligting
Ek sal een of ander tyd kyk en dan uitskakel
Tussen ons is dit myns insiens voor die hand liggend. Ek sal my daarvan weerhou om kommentaar te lewer.