Luister: Boer se gedig vir reën raak harteIgnatius op sy perd. Foto: Facebook Ek tuur na die noorde! waar sal my hulp vandaan kom. Net stof dwarrels, op die wieke van die wind, kom my verwaand temoed. (sic) Só skryf Ignatius Erasmus (24), ŉ boer van die plaas Koedoeslaagte in die Stockpoort-distrik naby Ellisras (Lephalale). Ignatius het ŉ hartroerende gedig geskryf oor die droogte en hoe dit sy plaas en diere raak. Ek staar hoopvol, maar beangs na die ooste, net gestroopte bome, saam dorre struike wuif my dorstig, vaarwel. (sic) Ignatius sê hulle moes omtrent vasbyt tydens die droogte. “Jy kan nie eintlik veel meer doen nie. Ek weet van vasbyt, maar ek weet nie hoe die diere dit doen nie. Hulle het seker geteer op binnevet – ek kan nie vir jou sê wat hulle geëet het nie, ek kan nie, want daar is regtigwaar níks.” Hy moes elke dag vir maande lank kyk hoe sy diere verswak en agteruit gaan. “Aan die begin het ek die maer en ou diere afgekeer en gevoer en gehoop die reën kom. Dit raak ŉ maand, en dan twee maande, en jy begin al hoe meer maer diere afkeer tot jy een oggend by jou kraal kom, en besef, maar eintlik moet jou hele kraal afgekeer word.” Moedeloos, kwylend, soekend na versugting (sic) Ignatius sê hy het verlede week die gedig “Pleidooi” geskryf, terwyl hy vir sy beeste gesit en wag het. “As ek die beeste roep, dan kom hulle – hulle is amper soos honde, ek het nog nooit so iets gesien nie. Ek het op die bakkie gesit en wag en dit was warm. Ek het hulle geroep, maar ek het hulle baie ver hoor bulk. Ek het net daar besef dat groot moeilikheid op pad is as dit nie gou gaan kom reën nie.” Sy gebede is gister verhoor toe dié plaas ongeveer 15 mm reën gekry het. “Gistermiddag om 12:00 was dit bitter, bitter droog soos ek in my hele lewe nog nie hierdie Bosveld gesien het nie. En gisteraand 21:00, toe begin die reëndruppels hier neerplof, jy kan dit amper nie glo nie!”. Dié bietjie reën is dalk net ŉ druppel aan die emmer, maar dié jong boer sê hy hou aan hoop. “Ons was altyd nog oukei, die Erasmusse boer al vir honderde jare met beeste in dié area. Baie mense glo nie meer aan beesboerdery nie en baie mense is bang om te boer – politiek maak dit vir ons onmoontlik om te boer. Ek het al familielede in plaasmoorde verloor – dis nie lekker nie, dis nie maklik nie, maar as ons gaan opgee, wat gaan word van alles? Ons moet aanhou, al wat ek het is geloof. Boere moet net weer hulle hart en kop terugkry in die grond, dan sal dit beter gaan.” Luister Ignatius se voorlesing van sy gedig “Pleidooi” of lees dit hier onder. Pleidooi Ek tuur na die noorde! waar sal my hulp vandaan kom. Net stof dwarrels,op die wieke van die wind, kom my verwaand temoed. Ek staar hoopvol, maar beangs na die ooste, net gestroopte bome, saam dorre struike wuif my dorstig, vaarwel. My oë vlets sidderend na die suide, meer vermaerde bees, kom deur die doods skaduweë, aan geslinger. Moedeloos, kwylend, soekend na versugting Die oë, verwytende droë wonde, die bulke, hees en heigend. Die horing klap, knallend van aanvaarding. Die val, dof tog verlossend finaal… Weg, na (miskien) groen water beke. Ek swaai bedees na die weste, die hitte golwe, dreun gallopend teen my aan. Tartend en smallend,al spelend in die niet. Die son val swaar en sugtend, met die belofte,om terug te kom Om my beendere verder te verswelg my aangesig weer te kasty Ek skreeu verwoed en verdors na die hoogste. O Heer, waar sal my reën vandaan kom. (sic) Ignatius Erasmus, 11 November 2015