Geskryf deur James Dyke
Die koffie het sleg geproe. Acrid en met 'n soet, sieklike reuk. Die soort koffie wat die gevolg is van die oorvulling van die filtermasjien en dan vir 'n paar uur die brousel op die warmplaat laat stoof. Die soort koffie wat ek gedurende die dag gedurig sou drink om enige ratte in my kop te laat draai.
Reuke is sterk verbind met herinneringe. En so is dit die reuk van daardie slegte koffie wat verstrengel is met die herinnering van my skielike besef dat ons uitgedaag word.
Dit was die lente van 2011, en ek het daarin geslaag om 'n baie senior lid van die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering (IPCC) tydens 'n koffiepouse by 'n werkswinkel. Die IPCC is in 1988 gestig as 'n reaksie op toenemende besorgdheid dat die waargenome veranderinge in die Aarde se klimaat hoofsaaklik deur mense veroorsaak word.
Die IPCC hersien die groot hoeveelhede wetenskap wat ontstaan ​​rondom klimaatsverandering en produseer assesseringsverslae elke vier jaar. Gegewe die impak wat die IPPC se bevindings op beleid en nywerheid kan hê, word groot sorg gedoen om die wetenskaplike bevindinge noukeurig aan te bied en te kommunikeer. Ek het dus nie veel verwag nie toe ek hom reguit vra hoeveel warmte hy gedink het ons gaan bereik voordat ons die nodige snitte vir kweekhuisgasvrystellings kan maak.
"O, ek dink ons ​​is ten minste op pad na 3 ° C," het hy gesê.
"Ag, ja, maar op pad na, "Het ek teengewerk:" Ons sal nie by 3 ° C kom nie, sal ons? "(Want wat jy ook al dink aan die 2 ° C drumpel wat skei "veilig" van "gevaarlike" klimaatsverandering, 3 ° C is goed verby wat die grootste deel van die wêreld kan dra.)
'Nie so nie,' antwoord hy.
Dit was nie sy verskansing nie, maar sy beste evaluering van waar, na alle politieke, ekonomiese en sosiale krisisse sal ons eindig.
"Maar wat van die miljoene mense wat direk bedreig word," het ek voortgegaan. "Diegene wat in laagliggende lande woon, die boere wat geraak word deur abrupte veranderinge in weer, kinders wat aan nuwe siektes blootgestel word?"
Hy het 'n sug gesit, 'n paar sekondes stilgehou, en 'n hartseer, bedankte glimlag het oor sy gesig gekruip. Hy het toe eenvoudig gesê: "Hulle sal sterf."
Onverwagte verwoesting wag vir ons indien radikale aksie nie geneem word nie. Frans Delian / Shutterstock.com
Daardie episode het 'n duidelike grens tussen twee stadiums van my akademiese loopbaan gemerk. Ek was destyds 'n nuwe dosent op die gebied van komplekse stelsels en Aarde-stelselwetenskap. Voorheen het ek as 'n navorsingswetenskaplike op 'n internasionale astrobiologie projek gebaseer in Duitsland.
Op baie maniere was dit my droomwerk. As jong seun het ek op die duidelike someraande op die gras gelê en op een van die kolletjies in die naghemel gekyk en gewonder of daar 'n planeet om die sterre omring word met wesens wat van die wêreldoppervlakte af opkyk wonder oor die kanse dat die lewe binne die onverbeterlike sonnestelsel voorkom, noem ons die huis in die heelal. Jare later behels my navorsing om te dink hoe die oppervlaklewe die atmosfeer, oseane en selfs rotse van die planeet waarop hy leef.
Dit is beslis die geval met die lewe op aarde. Op 'n wêreldwye skaal, die lug wat ons almal asemhaal, bevat suurstof hoofsaaklik as gevolg van fotosintetiese lewe, terwyl 'n belangrike deel van die VK se nasionale identiteit vir sommige - die wit kranse van Dover - bestaan ​​uit talle getalle klein mariene organismes wat meer as 70m jaar gelede geleef het.
Die krijt is saamgestel uit antieke verpulverde skulpe van klein organismes genaamd Cococithophore. John Hemmings / Shutterstock.com
Dit was dus nie 'n baie groot stap om te dink oor hoe die lewe die Aarde radikaal verander het oor miljarde jare na my nuwe navorsing wat oorweeg hoe 'n bepaalde spesie het Gedurende die laaste paar eeue het groot veranderinge aangebring. Wat ook al ander eienskappe Homo sapiens mag hê - en daar is baie van ons opponerende duime, regop loop en groot brein - ons vermoë om die omgewing wyd te beïnvloed, is dalk ongeëwenaard in die hele geskiedenis van die lewe. As niks anders nie, kan ons mense 'n almagtige gemors maak.
Verander binne 'n leeftyd
Ek is gebore in die vroeë 1970s. Dit beteken in my leeftyd dat die aantal mense op aarde verdubbel het, terwyl die grootte van wilde dierebevolkings was verminder met 60%. Die mensdom het 'n wrakbal deur die biosfeer geswaai. Ons het afgekap meer as die helfte van die wêreld se reënwoude en teen die middel van hierdie eeu mag daar nie veel meer as 'n kwart oor wees nie. Dit is vergesel van a massiewe verlies in biodiversiteit, sodat die biosfeer een van die grootes mag betree massa uitwissing gebeure in die geskiedenis van die lewe op aarde.
Wat dit nog meer ontstellend maak, is dat hierdie impakte nog steeds grootliks nie beïnvloed word deur klimaatsverandering nie. Klimaatverandering is die spook van die impak van die toekoms. Dit het die potensiaal om al wat mense gedoen het, selfs hoër vlakke te bereik. Geloofwaardige assesserings sluit dit af een op ses Spesies word bedreig met uitwissing as klimaatsverandering voortduur.
Die wetenskaplike gemeenskap is al dekades lank die alarm oor klimaatsverandering. Die politieke en ekonomiese reaksie was op sy beste traag. Ons weet dat ons die emissies nou vinnig moet verminder om die ergste impak van klimaatsverandering te vermy.
Vereiste emissiereducties om warmte te beperk tot 2 ° C. Robbie Andrew
Die skielike toename in media dekking van klimaatsverandering as gevolg van die optrede van Uitwissing Rebellie en skoolstaking vir klimaatpionier Greta Thunburg, toon dat die wyer samelewing wakker word aan die noodsaaklikheid van dringende optrede. Hoekom het die beroep van die Parliament Square in Londen of kinders regoor die wêreld uitgegaan om hierdie boodskap te hoor?
Daar is nog 'n manier om te kyk hoe ons reageer op klimaatsverandering en ander omgewingsuitdagings. Dit is beide opwindend en vreesaanjaend. Opwindend omdat dit 'n nuwe perspektief bied wat onaktief kan sny. Vreesaanjaend soos dit kan, as ons nie versigtig is nie, lei tot bedanking en verlamming.
Omdat een verduideliking vir ons kollektiewe mislukking op klimaatsverandering is, is sulke kollektiewe optrede miskien onmoontlik. Dis nie dat ons nie wil verander nie, maar dit kan ons nie. Ons is toegesluit in 'n planetary-skaalstelsel wat, terwyl dit deur mense gebou is, grootliks buite ons beheer is. Hierdie stelsel heet die tegnosfeer.
Aangemaak deur Amerikaanse geoscientist Peter Haff in 2014, die tegnosfeer is die stelsel wat bestaan ​​uit individuele mense, menslike samelewings - en dinge. Wat dinge betref, het mense 'n buitengewone 30 triljoen metrieke ton van dinge. Van wolkekrabbers tot CD's, fonteine ​​tot fondue-stelle. 'N Goeie deel hiervan is infrastruktuur, soos paaie en spoorweë, wat die mensdom bymekaar verbind.
Saam met die fisiese vervoer van mense en die goedere wat hulle verbruik, is die oordrag van inligting tussen mense en hul masjiene. Eers deur die gesproke woord, dan perkament- en papiergebaseerde dokumente, dan word radiogolwe omgeskakel na klank en prente, en daarna digitale inligting wat via die internet gestuur word. Hierdie netwerke fasiliteer menslike gemeenskappe. Van roerende groepe jagters-versamelaars en klein boerstamme, tot by die inwoners van 'n megasiteit wat spanne met meer as 10m-inwoners het, Homo sapiens is 'n fundamentele sosiale spesie.
Die techno-planeet. Joshua Davenport / Shutterstock.com
Net so belangrik, maar baie minder tasbaar, is die samelewing en kultuur. Die koninkryk van idees en oortuigings, van gewoontes en norme. Mense doen baie verskillende dinge omdat hulle op belangrike maniere die wêreld op verskillende maniere sien. Hierdie verskille word dikwels beskou as die oorsaak van ons onvermoë om effektiewe globale aksie te neem. Daar is geen wêreldregering vir 'n begin nie.
Maar so verskillend soos ons almal is, is die oorgrote meerderheid van die mensdom nou op fundamenteel soortgelyke maniere gedra. Ja, daar is nog steeds 'n paar nomades wat tropiese reënwoude, nog steeds 'n paar roerende see-sigeuners. maar meer as die helfte van die wêreldbevolking woon nou in stedelike omgewings en byna almal is op een of ander manier verbind met geïndustrialiseerde aktiwiteite. Die meeste van die mensdom word styf in 'n geglobaliseerde, geïndustrialiseerde komplekse stelsel - dié van die technosfeer.
Wat belangrik is, is die grootte, skaal en drywing van die technosfeer sedert die Tweede Wêreldoorlog dramaties gegroei. Hierdie geweldige toename in die aantal mense, hul energie- en materiaalverbruik, voedselproduksie en omgewingsimpak is gedoop die groot versnelling.
Die groot versnelling van die technosfeer. Felix Pharand-Deschenes Globaia
Die tirannie van groei
Dit lyk sinvol om aan te neem dat die rede waarom produkte en dienste gemaak word, is sodat hulle gekoop en verkoop kan word en dus die makers 'n wins kan maak. So die dryf vir innovasie - vir vinniger, kleiner fone, byvoorbeeld - word aangedryf deur meer geld te maak deur meer fone te verkoop. In lyn daarmee het die omgewingskrywer George Monbiot aangevoer dat die oorsaak van klimaatsverandering en ander omgewingsongelukke kapitalisme is en gevolglik sal enige poging om kweekhuisgasvrystellings te verminder uiteindelik misluk as ons toelaat dat kapitalisme voortduur.
Maar uitzoom van die moeite van individuele vervaardigers, en selfs die mensdom, kan ons 'n fundamentele ander perspektief neem, een wat kritieke van kapitalisme en ander vorme van regering oorskry.
Mense verteer. In die eerste plek moet ons eet en drink om ons metabolisme te behou, om lewendig te bly. Daarbenewens benodig ons skuiling en beskerming teen fisiese elemente.
Daar is ook die dinge wat ons nodig het om ons verskillende werksgeleenthede en aktiwiteite te verrig en om na en van ons werksgeleenthede en aktiwiteite te reis. En verder as dit is meer diskresionele verbruik: TV's, speletjies consoles, juweliersware, mode.
Die doel van die mens in hierdie konteks is om produkte en dienste te verbruik. Hoe meer ons verbruik, hoe meer materiale sal uit die Aarde onttrek word, en hoe meer energiebronne verbruik word, hoe meer fabrieke en infrastruktuur gebou word. En uiteindelik, hoe meer sal die technosfeer groei.
Die groei van die ekonomie is gegrond op die groei van verbruik. Romeinse Mikhailiuk / Shutterstock.com
Die opkoms en ontwikkeling van kapitalisme lei natuurlik tot die groei van die technosfeer: die toepassing van markte en regstelsels laat verhoogde verbruik en groei toe. Maar ander politieke stelsels mag dieselfde doel dien, met verskillende grade van sukses. Herinner aan die industriële produksie en omgewingsbesoedeling van die voormalige Sowjet-Unie. In die moderne wêreld is alles wat saak maak, groei.
Die idee dat groei uiteindelik agter ons onvolhoubare beskawing is, is nie 'n nuwe konsep nie. Thomas Malthus het beroemd geraak daar was grense vir menslike bevolkingsgroei, terwyl die Club of Rome se 1972-boek, Limiete vir groei, aangebied simulasie resultate wat daarop dui dat 'n ineenstorting in die globale beskawing.
Vandag, alternatiewe vertellings op die groeagenda, word dalk 'n politieke trekking met 'n Alle partye Parlementêre Groep vergaderings en aktiwiteite byeenroep wat die groei-beleid ernstig oorweeg. Om groei binne omgewingsperke te beperk, is sentraal tot die idee van a Green New Deal, wat nou ernstig in die VSA, die VK en ander nasies bespreek word.
Alexandria Ocasio-Cortez, kampioen van die Amerikaanse Green New Deal. Rachael Warriner / Shutterstock.com
As groei die probleem is, moet ons net daaraan werk, reg? Dit sal nie maklik wees nie, aangesien groei in elke aspek van politiek en ekonomie. Maar ons kan ten minste dink wat 'n de-groei-ekonomie sal lyk.
My vrees is egter dat ons nie die groei van die technosfeer sal vertraag nie, al het ons probeer - omdat ons nie eintlik in beheer is nie.
Beperkings op vryheid
Dit lyk dalk onsin dat mense nie in staat is om belangrike veranderinge aan te bring in die stelsel wat hulle gebou het nie. Maar hoe gratis is ons? Eerder as om meesters van ons eie lot te wees, kan ons baie beperk wees in hoe ons kan optree.
Soos individuele bloed selle wat deur kapillêre loop, is mense deel van 'n wêreldwye skaalstelsel wat voorsiening maak vir al hul behoeftes en dit het hulle daartoe gelei om dit heeltemal op staat te maak.
Tokio-treinpendelaars reis na werk.
As jy in jou motor spring om na 'n bepaalde bestemming te kom, kan jy nie in 'n reguit lyn beweeg nie, soos die kraai vlieg. U sal paaie gebruik wat in sommige gevalle ouer is as u motor, u of selfs jou nasie. 'N Beduidende breuk van menslike pogings en pogings word toegewy aan die handhawing van hierdie stof van die technosfeer: byvoorbeeld, paaie, spoorweë en geboue.
In die opsig moet enige verandering inkrementeel wees omdat dit moet gebruik wat huidige en vorige geslagte gebou het. Die kanalisering van mense via padnetwerke lyk 'n triviale manier om te demonstreer dat dit wat ver in die verlede gebeur het, die huidige hede kan beperk, maar die mens se pad na koolstofverbruik sal nie regstreeks wees nie. Dit moet van hier af begin en ten minste in die begin gebruik bestaande ontwikkelingsroetes.
Dit is nie bedoel om beleidsmakers te verskoon vir hul mislukking van ambisie of gebrek aan dapperheid nie. Maar dit dui daarop dat daar dieper redes kan wees waarom koolstofvrystellings nie afneem nie, selfs wanneer daar toenemend goeie nuus verskyn oor alternatiewe vir fossielbrandstowwe.
Dink daaraan: Op die wêreldwye skaal het ons 'n a. Gesien fenomenale tempo van ontplooiing van sonkrag, wind, en ander bronne van hernubare energie generasie. Globale kweekhuisgasvrystellings bly egter styg. Dit is omdat hernubare groei bevorder - hulle verteenwoordig bloot 'n ander metode om energie te onttrek, eerder as om 'n bestaande een te vervang.
Vervaardiging van hernubare energie het nie gelei tot 'n vermindering in fossielbrandstofverbruik nie. Thongsuk Atiwannakul / Shutterstock.com
Die verhouding tussen die grootte van die globale ekonomie en koolstofvrystellings is so sterk dat die Amerikaanse fisikus Tim Garret 'n baie eenvoudige formule voorgestel het. wat die twee verbind met opwindende akkuraatheid. Met behulp van hierdie metode kan 'n atmosferiese wetenskaplike die omvang van die globale ekonomie vir die afgelope 60-jare met groot akkuraatheid voorspel.
Maar korrelasie beteken nie noodwendig oorsaak nie. Dat daar 'n noue verband tussen ekonomiese groei en koolstofvrystellings was, beteken nie dat dit onbepaald moet voortduur nie. Die verleidelike eenvoudige verduideliking want hierdie skakel is dat die technosfeer beskou kan word as 'n enjin: een wat werk om motors, paaie, klere en goed te maak - selfs mense - wat beskikbare energie gebruik.
Die tegnosfeer het steeds toegang tot groot voorraad fossiele brandstof met hoë energie. En dus sal die absolute ontkoppeling van globale koolstofvrystellings uit ekonomiese groei nie gebeur nie totdat hulle óf uitloop of die technosfeer uiteindelik oorgaan na alternatiewe energieopwekking. Dit mag goed verby die Gevaarsone vir mense.
'N Afkeurende gevolgtrekking
Ons het pas gekom om te waardeer dat ons impak op die Aarde stelsel so groot is dat ons moontlik 'n nuwe geologiese tydperk ingelei het: die antroposeen. Die Aarde se rotse sal getuig van die mens se impak lank nadat ons verdwyn het. Die tegnosfeer kan gesien word as die enjin van die Antroposeen. Maar dit beteken nie dat ons dit bestuur nie. Ons kan hierdie stelsel geskep het, maar dit is nie gebou vir ons gemeenskaplike voordeel nie. Dit loop heeltemal in teenstelling met hoe ons ons verhouding met die Aarde-stelsel beskou.
Neem die planetêre grense konsep, wat baie belangstelling wetenskaplik, ekonomies en polities opgewek het. Hierdie idee ramm menslike ontwikkeling as 'n impak op nege planeetgrense, insluitende klimaatsverandering, verlies van biodiversiteit en oseaanversuring. As ons hierdie grense verbystoot, sal die Aarde sisteem verander op maniere wat die menslike beskawing baie moeilik maak, indien nie onmoontlik, om te onderhou. Die waarde van, sê die biosfeer hier, is dat dit goedere en dienste aan ons verskaf. Dit verteenwoordig wat ons letterlik uit die stelsel kan kry.
Die planetêre grense wat bedoel is om te help om 'n veilige werksruimte vir die mensdom te definieer. Steffen, W., et al., 2015. Planetêre grense: Leiding van menslike ontwikkeling op 'n veranderende planeet. Wetenskap, 347 (6223), p.1
Hierdie baie menslike sentriese benadering moet lei tot meer volhoubare ontwikkeling. Dit moet groei beperk. Maar die tegnologiese wêreldstelsel wat ons opgebou het, is slim om sulke beperkings te kry. Dit gebruik die vindingrykheid van mense om nuwe tegnologie te bou - soos Ingenieurs Geologie - om oppervlaktemperature te verminder. Dit sal nie die see stop nie versuring en dit sal lei tot die potensiële ineenstorting van die oseaan-ekostelsels. Maak nie saak nie. Die klimaatsbeperking sou vermy gewees het en die tegnosfeer kon dan begin werk om enige newe-effekte van biodiversiteitsverlies te oorkom. Visserye ineenstorting? Skuif na gekweekte vis of intensief gekweekte alge.
Soos tot dusver gedefinieer, blyk daar niks om die technosfeer te stop nie likwidasie van die meeste van die Aarde se biosfeer om sy groei te bevredig. Net so lank as wat goedere en dienste verteer word, kan die tegnosfeer voortgaan om te groei.
En so die wat die ineenstorting van die beskawing of diegene wat blywend is geloof in menslike innovasie Om alle volhoubaarheidsuitdagings op te los, kan albei verkeerd wees.
Na alles kan 'n baie kleiner en veel ryker bevolking van die orde van honderde miljoene meer verbruik as die huidige bevolking van 7.6 miljard of die geprojekteerde bevolking van nege miljard teen die middel van die eeu. Terwyl daar wydverspreide ontwrigting sou wees, kan die tegnosfeer klimaatsverandering weer kan weerstaan buite 3 ° C. Dit gee nie om nie, kan nie omgee dat miljarde mense gesterf het nie.
Minder mense beteken nie noodwendig 'n kleiner tegnosfeer nie. Gunnerchu / Shutterstock.com
En op 'n stadium in die toekoms kan die technosfeer selfs sonder mense funksioneer. Ons is bekommerd oor die feit dat robotte die mens se werk oorneem. Miskien moet ons meer bekommerd wees dat hulle ons rol as apex verbruikers oorneem.
Die situasie kan dan almal hopeloos lyk. Of my argument 'n akkurate voorstelling van ons beskawing is, is die risiko dat dit 'n selfvervulende profesie lewer. Want as ons glo dat ons nie die groei van die technosfeer kan vertraag nie, hoekom stoor dit dan?
Dit gaan verder as die vraag van "watter verskil kan ek maak?" Na "watter verskil kan iemand maak?" Terwyl vlieg minder, afknip op eet vleis en suiwelprodukte en fietsry om te werk Dit is alles lofwaardige stappe om te neem, en hulle vorm nie asof hulle buite die technosfeer woon nie.
Dis nie net wat ons gee nie stilswyende toestemming na die technosfeer deur sy paaie, rekenaars of intensief gekweekte kos te gebruik. Dit is dit deur 'n produktiewe lid van die samelewing te wees, deur te verdien en te spandeer, veral deur te verbruik, ons verder die technosfeer se groei.
Miskien is die uitweg van fatalisme en ramp 'n aanvaarding dat mense nie eintlik in beheer van ons planeet kan wees nie. Dit sou die noodsaaklike eerste stap wees wat kan lei tot 'n breër uitkyk wat meer as mense insluit.
Byvoorbeeld, die hoofstroom ekonomiese houding oor bome, paddas, berge en mere is dat hierdie dinge net waarde het as hulle iets vir ons bied. Hierdie ingesteldheid stel hulle op as niks meer as hulpbronne om te ontgin en sink vir afval nie.
Wat as ons aan hulle gedink het as komponente of selfs ons metgeselle in die komplekse Aarde stelsel? Vrae oor volhoubare ontwikkeling word dan vrae oor hoe groei in die technosfeer geakkommodeer kan word met hul bekommernisse, belange en welsyn sowel as ons s'n.
Dit kan vrae wat absurd lyk, produseer. Wat is die bekommernisse of belange van 'n berg? Van 'n vlooi? Maar as ons voortgaan om die situasie in terme van "ons teen hulle" te raaksien, van menslike welsyn wat alles in die Aarde-stelsel dompel, kan ons die beste vorm van beskerming doeltreffend haak teen 'n gevaarlik onophoudelike tegnosfeer.
En so is die mees doeltreffende beskerming teen klimaatsverdeling dalk nie tegnologiese oplossings nie, maar 'n meer fundamentele hervorming van wat 'n goeie lewe op hierdie bepaalde planeet uitmaak. Ons kan krities beperk word in ons vermoë om die tegnosfeer te verander en te herwerk, maar ons moet vry alternatiewe termyns kan voorsien. Tot dusver het ons reaksie op die uitdaging van klimaatsverandering 'n fundamentele mislukking van ons kollektiewe verbeelding blootgestel.
Ons moet onsself as 'n klein deel van 'n planetêre natuurlike stelsel begin sien. Ethan Daniels / Shutterstock.com
Om te verstaan ​​dat jy in 'n tronk is, moet jy eers die tralies kan sien. Dat hierdie gevangenis oor baie geslagte deur die mens geskep is, verander nie die gevolgtrekking dat ons tans vasgebind is binne 'n stelsel wat, as ons nie optree nie, tot die verarming en selfs die dood van miljarde mense kan lei.
Agt jaar gelede het ek wakker geword van die werklike moontlikheid dat die mensdom in die gesig staar. Ek kan nog steeds daardie slegte koffie ruik, ek kan die herinnering van die krabbels onthou om die woorde wat ek gehoor het, te verstaan. Om die realiteit van die technosfeer te omhels, beteken nie om op te gee nie, om terug te keer na ons selle. Dit beteken om 'n belangrike nuwe stuk van die kaart te gryp en ons ontsnapping te beplan.
James Dyke, Senior Lektor in Global Systems, Universiteit van Exeter
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Hoe ons 'n beskawing geskep het, is die hel om self te vernietig