Kinders se egoïsme - die raad van 'n sielkundige, hoe om dit te oorkom - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Kinders se egoïsme
Kinders se egoïsme toegeskryf aan die karaktertrekke, wat nie die beste kant van die kind se persoonlikheid aantoon nie. Die probleem van kinders se egoïsme lê in die feit dat dit ongerief veroorsaak, nie net vir die kind nie, maar ook vir die volwasse omgewing, wat in almal 'n bose kringloop van oneindige ontevredenheid veroorsaak. Kinderlike egoïsme is as gevolg van die gedrag van persoonlike wins of voordeel, terwyl die kind sy eie belange bo die belange van ander plaas. Gesonde egoïsme beteken die baba se strewe na alles positief, aangenaam, vreugdevol, wat die groei en selfbeheersing van die krummels bevoordeel. Daarom bederf die baba met eindelose versoeke om te sien wat hy gebreek het, geverf, gebou, gewas, gemaak. En dit is nie veronderstel nie, maar die behoefte om jouself te verklaar en onder andere jou plek te neem. Baie hang af van die volwassenes hoe die baba grootword. Selfsugtigheid is nie 'n aangebore gehalte nie, dit word na verwys as 'n verworwe verskynsel, wat dikwels deur liefdevolle ouers gekoester word.
As 'n familie voortdurend die waarde van 'n kind se persoonlikheid oordryf, bewonder sy aksies, bespreek sy talente en vermoëns en vergelyk 'n kind met ander minder suksesvolle kinders, dan sal dit noodwendig lei tot die ontwikkeling van selfliefde en die vorming van selfsug in die kind. Om 'n kind met speelgoed te versadig en aan alle begeertes te voldoen, kan 'n tiran in die huis oprig.
Sedert geboorte het egoïsme die norm geword en die enigste manier om te oorleef. In die eerste jaar van die lewe, so gou as die baba nie iets wil of nodig het nie, stel hy dit met 'n harde gehuil in kennis. 'N Kind dink nie aan ander persoonlikhede, hul behoeftes en begeertes nie, maar dit is belangrik vir hom dat sy behoeftes nagekom word.
Geleidelik groei die krummel om te kruip, loop, praat, en soos voorheen fokus al die aandag van volwassenes alleen daarop, maar dit is nog te vroeg om oor egoïsme te praat. Die keerpunt is wanneer die baba begin om homself van ander te skei, teen en besef sy "Ek". Dikwels word dit gedoen deur drie jaar, wanneer die krummel die voornaam "I" in sy toespraak begin gebruik. Dit is in hierdie stadium van interaksie met die samelewing dat dit nodig is om maniere te soek om die vorming van kinderagtige egoïsme te voorkom.
Selfsugtigheid kan in die gesin floreer, terwyl hy in die kind se omgewing vinnig 'n terugval kry. Daarom moet volwassenes nie die krummels in die familie sluit nie, en moet hulle sone van kommunikasie met eweknieë uitbrei. Die kind is aanpas in 'n sosiale omgewing: hy het die speelgoed weggeneem. Hy het die speelgoed gehelp, sy kleintjie het die heuwel geklim. Hy het die skyfie gedruk, geslaan en so aan. As die ouers slegs die negatiewe optrede van die kind merk, en die goed nie merk nie, dan sal die kind 'n rede vir bitterheid hê.
So sal 'n vorm van vervreemde egoïsme geleidelik verskyn, en sistematiese beskuldigings van egoïsme kan lei tot die aanneming van die beeld van 'n "egoïstiese" deur die kind. Dikwels is dit inherent in skoolgaande ouderdom. Hoekom is dit gevaarlik? So 'n beeld kan die kind behaag, aangesien hierdie posisie dit moontlik maak om jouself te bevry van geestelike ervarings vir 'n slegte daad. Die konsolidasie van die egoïstiese beeld van die student kan lei tot die selfbeeld van sy persoonlikheid deur sulke "koelheid" wanneer die kind "alle volwassenes bou". In die toekoms dra die egoïsme aldus by tot die opkoms van moeilike adolessente. In volwassenheid met sulke "bagasie" sal daar probleme in interpersoonlike verhoudings wees.
Die probleem van kinders se egoïsme is dat volwassenes nie die ouderdom vang nie en steeds die kind oortuig dat hy die beste en die enigste selfverbeterende egoïstiese is. Met ouderdom sal die adolessent se behoeftes en eise toeneem, en afpersing sal 'n karaktereienskap word met geestelike erns. Selfsugtigheid het negatiewe gevolge, nie net vir ander nie, maar ook vir die adolessent self. Soms is egoïsme die vorm van egosentrisme, wat gekenmerk word deur die onvermoë om 'n standpunt wat anders as sy mening is, te aanvaar en te verdra.
Hoe om te gaan met kinderagtige egoïsme? Die stryd lê in die feit dat die baba baie moet verduidelik, om nie verbied te vermy nie, die kind moet die woord "nee" verstaan. Ouers moet weerhou om aan al die vereistes van "Ek wil, gee, gee." Te voldoen. Dit is belangrik om die kind te leer om volwassenes te help, om skoon te maak na hulself verspreide dinge, om speelgoed te vou.
Hoe om kinders se egoïsme te oorkom? Die baba moet baie aandag gegee word, sodat dit nie nodig is om daarvoor te smeek nie. As die krummel weet dat hulle hom liefhet en hy nodig is, as hy gemaklik is en hy nie "veg" vir aandag nie, dan sal die baba aan ander dink, omdat ander van hom dink. Vir die vorming van 'n volwaardige persoonlikheid, is dit nodig om die kind voortdurend te prys, maar dit is belangrik om dit nie te oordoen in vergelyking met die sukses van ander kinders nie.
Dit is moontlik om die egoïsme van die kind uit te wis, indien nie uitgevoer word op die manipulasie van die krummels nie. As dit nee gesê het, moet jy aan die einde by jou lyn bly. Andersins sal die kind vinnig leer om die verlangde te bereik, maar nie omgee vir die belange van ander nie. Dit is nodig om die kind 'n voorbeeld te gee van omgee vir ander. Jy moet hom nie die laaste snoep gee nie, maar jy moet dit tussen die baba en pa verdeel. Dit is nodig om opregte vreugde uit te druk as die baba sy speelgoed gevou het en gehelp het om die volwassenes te verwyder. Om die baba uit die kleuterskool te neem, is belangrik om nie net belangstel in wat hy vandag gedoen het nie, maar ook in wat sy vriende gedoen het: wat hulle geteken het, watter figure is van plastiek gevorm. Nadat u die tekens van egoïsme in 'n kind opgemerk het, moet die kind nie paniekerig raak nie. Dit is nodig om die krummels in ag te neem, te dink oor presies wat foute deur volwassenes gemaak is in die opvoeding en, geleidelik, probeer om hulle uit te wis.
Ons noem die tipiese foute van volwassenes, wat lei tot die vorming van selfsug in adolessente:
- Oordrywing van die waarde van die persoonlikheid van 'n tiener Die toereikendheid van die assessering is hier belangrik: 'n Mens moet nie sonder rede loof nie, maar die werklike verdienste van 'n tiener moet nie ophou nie.
- die opstel van persoonlike pragmatiese houdings en begeertes op die kind, wat die belangstelling en motivering vir die kind sal verminder;
- dinge doen vir 'n kind wat hulle van eie inisiatief sal ontneem;
- persoonlike egoïstiese voorbeeld van volwassenes wat die morele sienings van die kind weens interne konflik oortree;
- om kinders vir huiswerk te skuur, vir skoolpunte;
- Oormatige, groot opvoedkundige aktiwiteit van die gesin, wat die selfbeeld van die kind se persoonlikheid verminder.
Sielkundige wenke - hoe om kinderagtige selfsugtigheid te hanteer:
- Verwyder kleinkas (wakker word in die oggend, herinner aan belangrike sake; sit terwyl jy die lesse doen; dien tydens en na etes);
- die kind in staat stel om 'n negatiewe ervaring vir sy optrede of inaksies te kry, om jouself toe te laat om 'n besluit te neem;