Knox, Henry - Inligting
MacIntosh, Lachlan (1725-1806) Algemeen: MacIntosh, gebore in Skotland, emigreer met sy gesin na Georgië. Hy het min opvoeding ontvang en op 17 geword 'n klerk in 'n telhuis in Charleston, Suid-Carolina. Hy keer terug na Georgië en word landmeter, en in 1776 verwond hy sy politieke teenstander, Button Gwinett, in 'n tweegeveg. MacIntosh aanvaar 'n bevel in die sentrale weermag onder generaal Washington, wat hom gekies het om in 1778 'n veldtog teen Westerse inheemse Amerikaners te voer. het aktief deelgeneem aan die beleg van Savannah. Teenwoordig by die oorgawe van Charleston aan sir Henry Clinton, is hy deur die Britte gevange gehou. Na die oorlog het MacIntosh 'n lid van die kongres geword en 'n kommissaris om kwessies rakende inheemse Amerikaners in die Suide te hanteer. Laat in sy lewe het hy in pensioen en relatiewe armoede geleef.
Vroeë belangstelling in die weermag
Henry Knox is gebore op 25 Julie 1750, die sewende van tien seuns van William Knox en Mary Campbell. Sy ouers het in 1729 van Ierland na Boston geëmigreer. William was 'n skeepsbouer, maar het finansiële terugslae opgedoen en die gesin verlaat. Hy gaan na die Wes -Indiese Eilande en sterf in 1762 op vyftigjarige ouderdom. Om sy ma en broers te help, het die twaalfjarige Henry die skool verlaat en as boekleerling by 'n boekwinkel in Boston begin werk. Nege jaar later, op een-en-twintigjarige ouderdom, het hy sy eie boekwinkel, bekend as die London Bookstore, in Boston geopen. Die winkel het finansieel goed gevaar. Knox het baie militêre boeke in voorraad, en sy winkel het 'n gunsteling geword van Britse soldate wat in Boston gestasioneer was. Hy het ook self die boeke gretig gelees en kennis opgedoen van militêre aangeleenthede, waaronder ingenieurswese en artillerie.
Knox het in 1768 op agtienjarige ouderdom by 'n koloniale milisie aangesluit. 'N Milisie is 'n georganiseerde militêre mag, saamgestel uit burgers, wat in nood tye dien. Teen 1772 het Knox die tweede plek gekry onder bevel van 'n elite Boston -artilleriekorps. Gedurende hierdie tydperk studeer hy militêre wetenskap en ingenieurswese. In Julie 1773 verloor Knox twee vingers aan sy linkerhand toe 'n geweer tydens 'n jagtog verkeerd raak. Hy het egter onverskrokke voortgegaan in sy militêre belange.
In Junie 1774 trou Knox met Lucy Flucker, 'n jong vrou wat gereeld in sy boekwinkel was. Sy was die dogter van 'n hoë Britse amptenaar in die Boston -streek. Haar gesin was sterk gekant teen die huwelik omdat Knox geen werklike rykdom gehad het nie en nie verbind was met 'n troue Loyalist -gesin (een wat die koning van Brittanje ondersteun het in teenstelling met onafhanklikheid nie). Namate die geroep om Amerikaanse onafhanklikheid in Boston toeneem, het die Fluckers Knox aangemoedig om by die Loyalist -saak aan te sluit. Toe daar egter gevegte in die nabygeleë Lexington, Massachusetts, in 1775 ontstaan ​​het, het Henry en Lucy uit Boston gevlug en deur 'n gebied gegly wat deur Britse magte gehou is.
Hy was getuie van die Boston -slagting. Een van die vroegste rekords van Knox se lewe was sy getuienis oor die gebeure van die aand van die Boston -bloedbad. Knox was getuie van 'n geskarrel tussen 'n paar onstuimige patriotte en Britse troepe. Hy het probeer om die situasie te kalmeer, maar het misluk. Knox het uiteindelik namens die Britse soldate getuig en besonderhede verskaf oor wat daardie aand gebeur het.
Hy is byna vervang as bevelvoerder van die artillerie. Die Amerikaanse diplomaat Silas Deane het in Europa gewerk om ervare militêre leiers te werf om die koloniste te help om hul militêre vermoëns te ontwikkel. Hy lok die Franse artilleriespesialis Philippe Charles Tronson du Coudray om hom in 1777 by die Amerikaanse saak aan te sluit, met 'n belofte dat hy die artillerie sou lei. Generaal Washington moes namens Knox tussenbeide tree om die aanstelling te voorkom. Washington het daarin geslaag om du Coudray in 'n laer posisie te laat posisioneer. Die saak eindig toe in September van die jaar toe du Coudray van sy perd in die Schuylkillrivier in Pennsylvania val en verdrink.
Hy het 'n Britse kommissie van die hand gewys. Verskeie biograwe beweer dat Knox, as hy sou gekies het, 'n kommissie kon kry as offisier in die Britse leër. Hulle berig dat sy skoonpa, wat oorspronklik huiwerig was om sy dogter hoegenaamd met 'n boekhandelaar te laat trou, later probeer het om die beste daarvan te maak deur 'n kommissie vir Knox te reël. Knox het die aanbod egter van die hand gewys.
24 Januarie 1776 'n Edele trein van artillerie
Dit moes 'n gesig gewees het toe daardie Noble Train of Artillery Cambridge op hierdie dag in 1776 binnekom
Die Amerikaanse Revolusie het begin met die "Shot Heard Round the World " op die oggend van 19 April 1775. Binne dae na die gevegte van Lexington en Concord en die daaropvolgende Britse terugtrekking na Boston, het meer as 20 000 man van oral na Cambridge gestroom New England. Verlate Tory -huise en die leë Christ Church het tydelike kaserne en veldhospitale geword. Selfs die Harvard -kollege is gesluit, en die geboue word 'n woonstel vir ten minste 1600 patriote.
Die kontinentale kongres het George Washington -generaal van hierdie "Army " op 15 Junie, twee dae voor die Britse aanval op Farmer Breed 's Hill, aangestel. 'N Aksie wat sy naam gekry het van die van 'n buurboer, wat in die geskiedenis as die Slag van Bunker Hill ingegaan het.
Destyds was Boston 'n virtuele eiland, verbind met die vasteland deur 'n smal strook land. Kort na sy aankoms in Julie het generaal Washington ontdek dat sy weermag genoeg kruit vir nege skote per man gehad het, en dan was hulle klaar. Britse magte is effektief in Boston vasgemaak deur 'n mag wat te swak was om iets daaraan te doen.
Die dooiepunt het maande lank voortgeduur toe 'n 25 -jarige boekhandelaar met 'n plan na generaal Washington kom. Sy naam was Henry Knox. Sy plan was 'n terugreis van 300 myl na 'n winter in New England om die gewere van Fort Ticonderoga op te haal. Washington se adviseurs het die idee as hopeloos beskou, maar die generaal het dit goedgekeur. Henry Knox vertrek op 1 Desember met 'n kolom mans.
Fort Ticonderoga, wat aan die oewer van die Champlain -meer in New York geleë is, is in Mei daardie jaar gevang deur 'n klein mag onder leiding van Ethan Allen en kolonel Benedict Arnold. Daarin was koper en yster kanon, houwitsers en mortiere, altesaam 59 stukke. Op 5 Desember het Knox en sy manne begin om die artillerie uitmekaar te sit en gereed te maak vir vervoer. 'N Vlot van platbootbote is van oral op die platteland verwyder, die gewere het oor die lengte van die George -meer gelaai en geroer, skaars voordat die water begin vries het.
Plaaslike boere is ingeroep om te help, en teen 17 Desember kon Knox by generaal Washington aanmeld. Ek het veertig uiters sterk slee gemaak en ek het tagtig os osse voorsien om hulle tot by Springfield te sleep waar ek vars beeste gaan haal om hulle kamp toe te dra. . . . Ek hoop om binne 16 of 17 dae u edele heerlikheid 'n edele artillerie -eenheid te kan aanbied. "
Kaal grond het verhoed dat die slee tot Kersoggend kon beweeg, toe 'n swaar sneeu geval het en die kolom na Albany vertrek het. Twee pogings om die Hudsonrivier op 5 Januarie oor te steek, het elk daartoe gelei dat 'n kanon vir die rivier verlore gegaan het, maar uiteindelik kon Knox skryf om 8 uur die oggend op die ys te gaan en het so versigtig gegaan dat ons voor die aand gekom het meer as 23 slee en amp was so gelukkig om die kanon uit die rivier te kry, as gevolg van die hulp van die goeie mense van die stad Albany. "
Knox en sy manne het ooswaarts oorgesteek na Massachusetts, oor die Berkshires, en verder na Springfield. Met 80 vars os osse het die slee van 5 400 pond langs baie van die huidige roetes 9 en 20 beweeg, deur Brookfield, Spencer, Leicester, Worcester, Shrewsbury, Northborough, Marlborough, Southborough, Framingham, Wayland, Weston, Waltham, en Watertown.
Dit moes 'n gesig gewees het toe daardie edele artillerietrein Cambridge op hierdie dag in 1776 binnekom. Teen Maart sou Henry Knox se kanon na die top van Dorchester Heights gestuur word, wat lei tot die Britse ontruiming van Boston en 'n eienaardige Massachusetts -instelling wat bestaan ​​tot vandag toe, bekend as "Evacuation Day ": 17 Maart.
Dit is te betwyfel of Washington poeier of skoot gehad het vir 'n volgehoue ​​veldtog, maar Britse magte wat Boston beset het, het dit nie geweet nie. Die blote teenwoordigheid van die gewere het die Britse generaal Howe beweeg om anker te weeg en na Nova Scotia te vaar, maar dit is 'n verhaal vir 'n ander dag.
Henry Knox Feite: Amerikaanse rewolusie
Henry Knox en rsquos se bydraes tot die Amerikaanse revolusie kan nie betwis word nie. Hy was die eerste artilleriebevelvoerder van die Verenigde State en het een van die mees versierde generaals geword vir sy bydraes. Sy bydraes het ingesluit:
Gedien onder Artemas Ward tydens die Slag van Bunker Hill
Gedien onder George Washington tydens die beleg van Boston en het een van sy betroubaarste generaals geword.
Het gehelp om die gewere van Fort Ticonderoga na Dorchester Heights te bring om die Britte uit Boston te verdryf
Was 'n leier tydens die ramp in New York en het goeie vriende geword met Alexander Hamilton.
Hy het tydens die veldtog in New York byna nie ontslae geraak van gevangenskap nie en is bygestaan ​​deur Aaron Burr in sy ontsnapping.
Hy het 'n belangrike rol gespeel tydens die Philadelphia -veldtog.
Gestig die eerste artillerieskool in die Verenigde State tydens die Amerikaanse Revolusie
Hy was 'n lid van die krygshof wat John Andre skuldig bevind het aan spioenasie
Hy word in 1782 die jongste generaal -majoor
'N Onderhandelde gevangeniswisseling in 1782
Nadat Washington sy kommissie bedank het, het Knox gehelp om die weermag te demobiliseer.
Om in diepte te gaan oor die bydraes van Knox en rsquos tot die revolusionêre saak, sou 'n lang uitputtende pos wees. Hy is een van die min wat sedert die begin van Boston en rsquos -stryd tot die Verdrag van Parys gedien het.
Henry Knox: Amerikaanse Revolusionêre Oorlog -generaal
Henry Knox was 'n offisier van die Kontinentale Weermag in die Revolusionêre Oorlog. In 1775 kry Knox die opdrag om 'n kolonel te word en die taak om kanonne uit Ticonderoga te bring, wat onlangs deur Benedict Arnold en Ethan Allen gevange geneem is. In November 1775 het die eienaar van die vorige boekwinkel, Henry Knox, die vyf-en-twintigjarige kolonel wat die koloniale artillerie beveel het-sy militêre kennis, net soos Greene, al gelees-dat hy toegelaat word om die wapens by die Britse fort Ticonderoga verower om na Boston te verskuif. Dit het tien weke geneem, maar gedurende die eerste deel van Februarie 1776 het die gewere by Cambridge begin aankom.
In 'n prestasie wat deur baie historici onakkuraat aangewys is as een van die uitstaande uit die Revolusionêre Oorlog, het Knox sestig ton gewere en voorrade gebring-drie-en-veertig kanonne, drie houwitsers, veertien mortiere van verskillende groottes, drie-en-twintig vate kanonne en muskiete balle en ander items — byna driehonderd myl op sleë deur diep sneeu en baie swak paaie na die beleërende leër. Knox se manne het slegs 'n klein deel van die ontberings beleef wat die troepe van Arnold op hul trek na Quebec verduur het, maar Knox het 'n Amerikaanse held geword en Arnold - sy prestasies wat nie genoegsaam waardeer is nie - het in wrok gedryf.
Oor die president word: 'n brief aan Henry Knox
Digitale geskiedenis -ID 184
Skrywer: George Washington
Die Verenigde State was die eerste nasie in die geskiedenis wat 'n periodieke nasionale sensus ingestel het. Sedert 1790 het die land elke tien jaar probeer om elke persoon te tel. Dit was 'n buitengewoon moeilike taak om die eerste volkstelling van die land te neem. Die fisiese grootte van die land-867,980 vierkante myl-het dit moeilik gemaak om 'n akkurate telling te doen. Die eerste sensus het 3,929,214 mense getel, ongeveer die helfte in die noordelike state, die helfte in die suide. Die bevolking was slegs ongeveer 'n kwart van Engeland en 'n sesde van Frankryk. Maar dit het buitengewoon vinnig gegroei. Slegs na raming 1,17 miljoen in 1750, sou dit teen 1800 5 miljoen oorskry.
Die sensus van 1790 onthul 'n land wat nog steeds oorweldigend landelik was. Slegs twee stede (Philadelphia en New York) het meer as 25 000 inwoners elk gehad en slegs 200 000 mense het in die 24 dorpe en stede met minstens 2500 inwoners gewoon. Maar die stedelike bevolking het, hoewel dit klein was, baie vinnig gegroei, veral in die Weste, waar dorpe soos Cincinnati en Louisville groot geword het.
In 1790 het die meeste Amerikaners nog aan die Atlantiese kus gewoon. Die geografiese sentrum van die bevolking was aan die oostelike oewer van Maryland, net 'n paar kilometer van die see af. Die Weste was nietemin die snelgroeiende deel van die land. Gedurende die 1790's het die bevolking van Kentucky en Tennessee byna 300 persent toegeneem, en teen 1800 het Kentucky meer mense gehad as vyf van die oorspronklike 13 state.
Die 1790's was in baie opsigte die land se vormende dekade-ekonomies sowel as polities. In 1789, toe die nuwe regering van stapel gestuur is, was daar minder as honderd koerante in die land, net drie banke en drie versekeringsmaatskappye. In die volgende tien jaar het die Amerikaanse samelewing geweldige ekonomiese vooruitgang gemaak. Tien keer soveel ondernemings, banke en vervoermaatskappye is in die 1790's gehuur as in die 1780's. Die waarde van uitvoere het gestyg van $ 29 miljoen tot $ 107 miljoen katoenproduksie, van 3000 bale tot 73.000. Die aantal patente wat uitgereik is, het toegeneem van slegs drie in 1790 tot 44 in 1800. Die eerste gemeganiseerde fabrieke is gedurende die 1790's in die land gebou, van vuurwapens en spykers tot sambrele en hoede.
Washington, wat wou terugkeer na landboubedrywighede, het hierdie brief aan sy vriend, generaal Henry Knox, gestuur net toe hy op die punt gestaan ​​het om sy amp te neem.
My bewegings na die voorsitter van die regering sal gepaard gaan met gevoelens wat nie anders is as die van 'n skuldige wat na die plek van sy teregstelling gaan nie, so onwillig is ek, in die aand van 'n lewe wat amper in skaamte verteer is, om 'n vreedsame woonplek te verlaat 'n oseaan van moeilikhede.
Henry Knox en opstel van die Amerikaanse Indiese beleidsgeskiedenis
Hoe is dit dat ons die inheemse Amerikaanse aansprake op grond wat ons as Amerikaners al soveel jare besit, moet behandel. Dit is 'n vraag wat Amerikaners van die Europese ordentlikheid verwar het sedert die stigting van die kolonies en die Verenigde State van Amerika self. Hierdie grondvorm wat ons Noord -Amerika noem, sowel as landvorme regoor die wêreld, kan en kan moontlik weer#8220 eienaarskap en#8221 verander. Dit mag nie noodwendig met geweld geneem word nie, maar dit kan vreedsaam onderhandel word deur 'n verdrag, wat nie anders was as die situasie waarin inheemse Amerikaners hulle bevind het gedurende die laat 18de eeu tot die vroeë 20ste eeu nie. Verdrae was algemene middele om inheemse Amerikaanse grond te verkry. Oorlogsekretaris, Henry Knox, was invloedryk in die verspreiding van beleid wat die inheemse Amerikaners uiteindelik van hul grond ontneem het. Die beleid van Knox ' het 'n tweeledige implementering van die beleid onthul wat terselfdertyd die Indiese bevolking gedwing het en hul lande verseker het vir nasionale verdedigingsbelange.
Kort na die beëindiging van die vyandelikhede met die Britse Ryk en die ondertekening van die Verdrag van Parys wat die Revolusionêre Oorlog in 1783 beëindig het. lande. Dit was natuurlik nie maagdelike en onbewoonde grond nie. Dit was goed beset deur verskillende stamme van inheemse Amerikaanse mense wat die land geredelik gebruik het om te jag en vis te vang ter ondersteuning van hul kulture en gesinne.
Voordat ons na die geskrifte van Henry Knox kyk, kan dit verstandig wees om na agtergrondinligting te kyk en 'n paar eenvoudige vrae oor hom te vra, soos wie was die man Henry Knox? Waar kom hy vandaan? Wat het sy denke beïnvloed? Knox, gebore in 1750, baie middelmatig, het die grootste deel van die uitstekende opleiding van die Boston Latin Grammar School ontvang. Toe hy die skool verlaat, het Knox as 'n boekbinder by die leerling gestudeer, waar hy vaardig was in sy vak. Volgens bronne het Knox die vakleerlingskap geneem om sy ma en familie te onderhou, soos sy pa oorlede is.
Knox het op 21 -jarige ouderdom sy eie boekwinkel in Boston geopen terwyl hy sy onderneming bedryf het, het 'n jong vrou met die naam Lucy Flucker die boekwinkel besoek. Dit was nie lank nie of hulle trou in 1774 ironies genoeg met Lucy se pa, Thomas Flucker, die koninklike sekretaris van die provinsie Massachusetts. Toe die spanning tussen die Amerikaanse kolonies en die Britse kroon toeneem, was Flucker openlik gekant teen die huwelik van sy eie dogter en Knox, aangesien sy nou skoonseun hom in 1775 aan die kant van die opstandige magte buite Boston gestel het  Â.
Knox is op 'n ontsaglike manier deur generaal George Washington ontdek tydens 'n inspeksie van die artilleriewalle op Roxbury Heights tydens die beleg van Boston. Washington het 'n skans wat deur Knox ontwerp is, waargeneem en was beïndruk deur die ontwerp. Hy (Washington) het Knox beter gebruik, aangesien hy 'n groep mans onder die bevel van Knox gestuur het om die byna 60 swaar kanonne uit die onlangs verowerde Fort Ticonderoga in New York te gaan haal om te help met die beleg van die provinsiale hoofstad Massachusetts, Massachusetts. Boston  Â.
Na die oorlog het Knox hoog aangeslaan deur Washington, aangesien hy hom (Knox) ​​in sy eerste kabinet as sekretaris genoem het na die bekragtiging van die Amerikaanse grondwet van 1787. Gekonfronteer met die uitdaging om 'n nuwe nasie te skep, staan ​​Washington en Knox voor nuwe dilemmas van die begin af. Met voortdurende spanning langs die grens word Knox deur 'n reeks situasies gekonfronteer, aangesien Amerikaners grond wes van die berge wou besit wat die nuutgestigte Verenigde State nou beheer het. Dit is op hierdie punt dat die vraag gepas lyk oor die oplossing wat die vorige opsieners van die gebiede, die Britte, aangewend het. Om hierdie vraag te beantwoord, moet ons verstaan ​​wat die aard van die beleid was, soos dit betrekking het op die bestuur van die inheemse Amerikaanse bevolkings en die koloniale Britte wat die oostelike Noord -Amerikaanse kus al hoe meer oorheers het voor die Revolusionêre Oorlog.
Binne die konteks van die vestiging van die Noord -Amerikaanse vasteland kan ons terugkyk tot by die Puriteine ​​wat hul kolonie in Plymouth in 1620 gevestig het om die grondslag van die Britse beleid teenoor die inheemse Amerikaanse mense te verstaan.By hul aankoms by die Duxbury -hawe en die gevolglike vestiging van Pauxet, wat ons nou Plymouth noem, het die koloniste hul dreigemente vinnig beoordeel. Binne vier maande na die aankoms van die Puriteine ​​het hulle 'n alliansie gesluit met die Pokanoket -stam in die suidooste van Massachusetts  Â.
Die alliansie het die Pokanoket -stam tussen Plymouth en twee kragtige inheemse Amerikaanse stamme in die weste en noorde in die Narragansetts en die Massachusetts geplaas. Die Pokanoket -lande was wel so ingerig, ongeag die verdragsreëlings, maar dit was egter een van die faktore vir die suksesvolle opkoms van Plymouth Colony.
Alhoewel die Britse kroon min of geen invloed op die ooreenkomste tussen Plymouth -kolonie en inheemse stamme gehad het, is dit nie buite pas om 'n logiese stap te neem en te verklaar dat dit moontlik 'n aktiewe model geskep het waaruit Whitehall se beleid kan ontwikkel nie. Alhoewel dit spekulatief is oor die spesifieke verband tussen hierdie spesifieke gebeurtenis en die vorming van Noord -Amerikaanse inheemse beleid, bly dit beslis konsekwent met die model wat gebruik word in die konteks van Knox se leeftyd. Dit is op hierdie punt dat 'n mens in twyfel trek waar die stukrag van Knox se benadering nader? Voor en na die Franse en Indiese oorlog het die Britse regering 'n gebiedsbeleid geïmplementeer wat grensverdragte behels wat beide grensbeskerming vir koloniale setlaars gedien het, maar ook die konsentrasie van provinsiale magte langs die oostelike kus van die Noord -Amerikaanse vasteland.
In die boek Whitehall and the Wilderness van Jack Sosin ' illustreer Sosin mooi die Britse beleid en doel in 18 -eeuse Noord -Amerika. Die oorlog met die Franse in die "Seven Years ' War " het Britse amptenare wakker gemaak oor die veiligheidstekortkominge as gevolg van die konflik. Deur die loop van die oorlog is daar 'n alliansie -ooreenkoms met baie inheemse stamme aangegaan. Hierdie alliansies het onmiddellike gevolge gehad vir die oorlog, die kolonies en uiteindelik die uitkoms van die oorlog.
Kortom, die oorlog, wat 'n reeks kwessies langs die Amerikaanse provinsiale grense op die voorgrond gestel het tydens die konflik met Frankryk. In een geval het die keiserlike owerhede 'n reeks inheemse Amerikaanse leiers ontmoet uit die sentrale New York -streek en langs die Ohio River -vallei. Keiserlike amptenare het inheemse leiers verseker dat die Britse regering nie inbreuk maak op die inheemse reg op grond nie, en dat hulle in werklikheid die besit van 'n gedeelte grond terugbesorg het, wat volgens die keiserlike owerheid oneties van stamowerhede gekoop is  Â. Die sentiment was die beste deur generaal Robert Monckton uitgespreek met hierdie stelling, " die Indiese Nasies, dat Sy Majesteit my nie gestuur het om u van u grond en eiendom te ontneem nie …. "  Sosin wys daarop dat hierdie Die idee word ondersteun en na vore gebring na afloop van die oorlog. Hy verklaar:
Die Raad van Handel onder die graaf van Halifax het hierdie verpligtinge nagekom, en na die oorlog het dit die beginsel van 'n Indiese voorbehoud in die proklamasie van 1763 opgeneem.
Hierdie beleid blyk slegs 'n bloudruk vir Knox en uiteindelik Thomas Jefferson te wees. Of die Britse beleidmakers op dieselfde manier gevoel het oor die aard van " eienaarskap ", is nie relevant vir die bespreking wat hier gevoer word nie, maar dien wel as agtergrond vir veiligheidskwessies langs die grensgebied tussen Indiërs en blankes. Hierdie twee mans was eerstehands getuies van die Britse beleid in Noord -Amerika, aangesien albei as Britse onderdane voor die revolusie gebore is. Om destyds so naby aan daardie toestande te wees dat dit heel moontlik 'n logiese voortsetting was. Die voortsetting van die beleid sou beslis ook by die inboorlinge bekend gewees het. Die oorgang na Amerikaanse onderhandelaars sou die enigste klein verskil vir die Indiërs wees, maar tog 'n belangrike, want dit sal later afspeel.
In die lig van die vorige beleidsimplementering en die voltooiing van die Revolusionêre Oorlog plus die vorming van 'n nuwe nasie, was daar probleme in plaas van die toenemende inheemse spanning. As gevolg hiervan begin hy met 'n ondersoek wat lig sou werp op die groeiende frustrasies tussen Amerikaanse grens setlaars en die Indiese stamme langs die oewer van die Wabash -rivier. het ten volle geglo dat die Indiese kultuur en samelewing baie minderwaardig as hul eie was. Tog het dit nie noodwendig 'n idee geskep dat hulle op daardie stadium nie hul regte op grondgebied kan opeis nie  Â. Daar was 'n gevoel onder Amerikaanse regeringsamptenare, waaronder Knox, wat geglo het dat die Indiese mense die reg op die grond geëis het op grond van die vorige verblyf van die grond. Eienaarskap is nie eksplisiet gekoppel aan die idee van kultuur of selfs militêre vaardigheid nie. Dit het 'n morele oog by Knox in sy verslag laat ontstaan. Hy verklaar
Die Indiane, wat die vorige bewoners was, besit die reg op die grond. Dit kan nie van hulle geneem word nie, behalwe met hul vrye toestemming, of deur die reg op verowering in geval van 'n regverdige oorlog. Om hulle op enige ander beginsel te onteien, sou 'n growwe skending wees van die fundamentele natuurwette, en van die verspreidende geregtigheid wat die eer van 'n nasie is.
Binne die konteks van hierdie gedagte verwys Knox wel na die idee van 'Just War.' die grensland. 'N Mens kan die vraag vra of Knox 'n verskoning soek vir die oorlog, maar deur hierdie spesifieke skryfstuk is dit te betwyfel of daar in hierdie terme baie na gedink is. Knox is deeglik bewus van die gevoelens van die wit setlaars in die omgewing, en bespiegel oor die wettige rede waarom hulle op so 'n manier kan voel. Hy verklaar:
As die verteenwoordigers van die mense van die grense (wat die sterkste vooroordele teen die Indiërs ingebring het, miskien as gevolg van die moord op hul beste vriende en konneksies), sou die voorafgaande omstandighede nie afdoende lyk nie-'n ekspedisie , hoe onvoldoende ook al, moet aangepak word.  Â
Knox verwys vreemd na waarna hy voel dat die Wabash -Indiane 'n reg het. Hy glo dat hulle die reg het om voor 'n geregtelike liggaam aangehoor te word. Die feit dat hy hulle as onkundig  Â beskou, is sekondêr vanweë die feit dat die aanhoor van die klagtes van die inheemse Amerikaners duidelik aandui dat hy rekening hou met wat ons nou menseregte sou noem. Maar as die onpartydige verstand van die groot publiek in die regter is, is dit nodig dat die saak van die onkundige Indiër sowel as diegene wat gelukkig is, onder die loep geneem word. Dit word goed dat die publiek navraag doen voordat dit gestraf word om deur die rede en die aard van die dinge beïnvloed te word, en nie deur wrokke nie, was die opmerkings van Knox direk na die vorige aanhaling.
Met dit gesê, blyk dit 'n regverdige verklaring te wees dat Knox se bedoeling en aanbeveling was om met die Indiese bevolking te handel deur middel van 'n verdrag. Binne die konteks van sy verslag word hierdie idee baie vroeg in die skryfstuk op die voorgrond geskuif, tot 'n punt waarin hy lus het om sy voorgenoemde aanbeveling te doen. Hy gee ook 'n verrassende aanbeveling ten opsigte van die handhawing van die verdrae. Die verrassing is sy oortuiging dat wit oortreders van sulke verdrae streng deur onpartydige howe hanteer moet word wat 'n besluit sal hef wat in die beste belang van beide partye is. die einde van die winskopie tot 'n punt wat hulle kan regverdig om 'n gewapende mag teen die Indiane te stuur as hulle die verdrag op enige manier sou oortree.
Knox het besef dat die Kongres 'n presedent geskep het deurdat hulle die afgelope drie jaar ooreengekom het met verskeie verdrae met Indiese mense. 'N Eienskappe wat hy aan die Britte toeskryf deur middel van beleid wat hulle voor die Amerikaanse opstand vasgestel het. Dit lyk asof hy van plan was om oor grondgebied te onderhandel deur 'n verdrag en die aankoop van die grond reguit.  Â. Dit is nie duidelik sigbaar in die taal van die verslag nie, maar 'n mens kan bespiegel of dit nie genoem word nie, of Knox 'n vinnige verligting van die spanning wou hê of dat hy 'n gedagte gedagte gehad het wat hom kon verby die onmiddellike werklikheid wat bestaan. in die noordwestelike gebied.
Knox is meer presies in sy woorde in sy verslag oor die Creek Indian -nasie in Julie 1789. Die situasie in die staat Georgia op die oomblik is ook 'n konflik. Volgens die berig van Knox 's het die Creek -Indiane oor die grens getrek.  Kn Knox maak weer die idee om troepe te stuur, hierdie keer 'n meer belangrike mag van 5000 man. Dit is duidelik in die geskrif dat die troepe daar is om die legitimiteit van die onderhandeling en die uiteindelike verdrag, sowel as die Amerikaanse posisie, af te dwing. Knox verklaar die volgende met betrekking tot hierdie situasie:
Maar die kritieke situasie tussen die staat Georgia en die Creek -nasie verg 'n meer besondere oorweging. By die bespreking van hierdie onderwerp sal dit blyk dat die belang van al die Indiese nasies suid van die Ohio vir sover dit betrekking het op die blankes is so saamgevoeg om die omstandighede hoogs waarskynlik te maak, dat hulle in geval van 'n oorlog dit 'n algemene oorsaak kan maak .
Die oorlogsekretaris gee ook in sy Julie -verslag meer inligting oor die tweede punt van die beleid teenoor die inheemse Amerikaners. Alhoewel Knox se eerste bedoeling blykbaar gefokus is op verdrag en die onderhandeling van grense, blyk uit die verslag van Julie dat die verdragsproses verdere toevoer na inheemse lande sal moontlik maak. Hierdie verdere inval het betrekking op die oorsake van basiese menslike interaksie in die grensgebied. Sowel die Amerikaanse grens -setlaars as die inheemse Amerikaners sal waarskynlik die natuurlike hulpbronne in die gebied waar hierdie reëling bestaan, uitput. Sodra hierdie scenario plaasgevind het, sal dit volgens Knox verdere verdrae en regstreekse grondaankope noodsaak, aangesien die inheemse mense nie meer van die grond sal kan bestaan ​​nie. Hy gaan so ver as die staat dat hierdie situasie hulle voorafgegaan het in die feit dat die state self voorheen bevolk was deur inheemse Amerikaanse stamme, maar sedert die kolonisasieperiode het hulle in daardie land uitgesterf. Dit is ook 'n goeie voorbeeld van wat ons nou 'assimilasie' kan noem. " Hy verklaar:
Namate die bevolking toeneem en die Indiese grense nader, sal wild verminder word, en nuwe aankope kan gemaak word vir klein oorwegings. Dit is egter pynlik om te oorweeg dat al die Indiese stamme wat eens in daardie state bestaan ​​het, nou die beste verboude en bevolkte, uitgesterf het. As dieselfde oorsake voortduur, sal dieselfde gevolge plaasvind, en binne 'n kort tydperk sal die idee van 'n Indiër aan hierdie kant van die Mississippi slegs op die bladsy van die historikus wees  Â.
Dit is 'n verklaring van Knox, op sigself is dit interessant. Soos voorheen genoem, kom Knox uit Massachusetts. Omdat hulle in 1750 gebore is, was daar in die algemeen geen of baie beperkte inheemse volke in Massachusetts, en beslis geen in die omgewing van die stad Boston nie. Miskien het sy gebrek aan kontak en interaksie met inheemse Amerikaners, op 'n soortgelyke manier as die mense van die Amerikaanse grens, hom toegelaat om hierdie idealistiese siening van beleid uit te spreek. Alhoewel hy nie afkerig is om troepe te versoek om hierdie beleid te implementeer nie, of in elk geval om die sabel te bestry. "
In hierdie lig kan dit moeilik wees om Knox direk te oordeel oor sy bedoelings met die beleid waaraan hy toegeskryf het tydens die skryf van hierdie verslae. Wat ons kan oordeel, is die implementering van die beleid deur diegene wat hoofsaaklik oor die verdrae onderhandel het. Alhoewel dit dalk nie regverdig is om te sê dat alle onderhandelaars van verdragen dit straffeloos gedoen het nie, maar eerder 'n saak maak dat die omgewing en vooroordeel van die mense van die grens die ideale van mans soos Knox in dokumente en reëlings gedraai het wat die sentiment van die mense van die grensstreke.
Ons sien 'n goeie gevallestudie van hierdie konsep in die boek van Alan Taylor, The Divided Ground: Indians, Settlers, and the Northern Borderland of the American Revolution. Hierdie boek beskryf die verhaal van twee mans Samuel Kirkland en Joseph Bryant. Bryant is in werklikheid gebore uit die Mohawk -stam van die Sesnasies as Thayendenegea. Hy is uiteindelik as 'n Christen gedoop en het 'n Engelse naam gekry.
Hierdie twee mans het 'n unieke skool in Connecticut bygewoon deur die dominee Eleazar Wheelock. Terwyl hulle by die skool was, het hulle opgelei tot sendelinge en skoolonderwysers wat uiteindelik aan die grensgrense toegewys sou word. Aanvanklik het hierdie twee mans nou saamgewerk om opdragte te neem in wat nou Sentraal -New York genoem word. Albei mans vind die inheemse mense die teenoorgestelde van wat hulle by die Wheelock 's -skool geleer het. Hulle het verwag dat die Indiërs arm en onkundig sou wees oor hul eie situasie, terwyl hulle in werklikheid probeer het om die gety van setlaars en landspekulante te stuit deur middel van wetlik bindende middele  Â. In werklikheid het die Oneida -stam die hulp van die federale regerings nagestreef om van hul verlore grond terug te wen.
Hierdie proses het nie oornag plaasgevind nie en het eintlik 'n rukkie geneem om dit in werking te stel, aangesien die Oneidas -bekommernisse aangespreek is as deel van hul eie groter samewerking met streekstamme. Binne vyf jaar na die berig van Knox 's het die Amerikaanse regering 'n verdrag aangegaan met die magtige Noordoos -Indiese stam in die Iroquois Konfederasie, wat inderdaad gretig was om met die Amerikaners te onderhandel omdat hulle so sterk was. Daar word beraam dat die totale bevolking in die Verenigde State 1775 2,5 miljoen was, terwyl die beraamde bevolking van die ses nasies van die Iroquois ongeveer 10 000  Â was. Uiteindelik het die verdrag geopen, wat ons nou die sentrale gebied van New York noem, 'n gebied wat die huidige Syracuse sowel as Binghamton en Ithaca insluit om 'n paar herkenbare gemeenskappe te noem. Amptelik bekend as die Verdrag van Canandaigua van 1794, staan ​​dit ook bekend as die "Pickering Treaty " na Timothy Pickering, wat die hoofonderhandelaar tydens die verrigtinge was. Pickering kan gesê word dat dit een van die onderhandelaars is wat die bedoeling pas by die oënskynlike ideale wat Knox tydens die totstandkoming van hierdie verdrag gestel het.
In die tyd, kort voor die onderhandeling van die Verdrag van Canandaigua, het Pickering eintlik met Samuel Kirkland vergader, soos Kirkland self namens die Oneida -mense gepleit het. Pickering het Kirkland verseker van sy bedoelings. Pickering het gesê: 'Iets meer moet gedoen word as wat nog vir die Oneidas gedoen is, en alhoewel hul kommer vertraag is, sal ek dit nie vergeet nie. Hulle aangeleenthede is vir my nie bevredigend nie.   "
Kirkland en Bryant het uiteindelik van mekaar geskei toe hulle begin verskil het oor die moraliteit van die beleid teenoor die Indiër, wat onderhandelings met die staat New York en die federale regering van die Verenigde State behels. Kirkland het in die algemeen steeds gepleit vir 'n regverdige behandeling van die Iroquois, terwyl Bryant van die plank ontslae geraak het en teruggetrek het na sy eie wortels en uiteindelik na Kanada verhuis  Â.
Alhoewel die proses om 'n verdrag te maak, vir die algemene waarnemer deesdae sinvol blyk te wees, alhoewel dit 'n kritiese lees van die verdrae is wat lig kan werp op die teenstrydighede en die billikheid van die dokumente. Artikel 3 van die verdrag definieer skynbaar en duidelik in besonderhede die grond wat die eiendom van die Seneca Nation of the Iroquoia behoort te wees. Dit is 'n groot stuk grond wat vandag beide die stede Rochester en Buffalo, NY, en alle grond tussenin sou bevat. Die grense bevat ook die beskrywing van 'n setlaar wat 'n stuk grond van die Seneca gekoop het. As u 'n kaart van die staat New York raadpleeg, lyk dit en is dit 'n groot deel van die grond. Dit bevat ook 'n oorvloed natuurlike hulpbronne wat toegang tot riviere en groot mere insluit, waaronder twee van die Groot Mere sowel as die baie westelike Finger Lakes.
Die definisie van die Iroquois -grondvorm is in artikel #3 van die verdrag. In eenvoudige taal gaan die verdrag verder oor die soewereiniteit van die nuwe gebied van die Indiane. Artikel 5 van die verdrag begin egter bepalings maak oor die Iroquois deur die skepping en vrye en onbelemmerde toegang en reis deur die hele omvang van die Indiese gebied in te werk.
En die inwoners van die Verenigde State sal die pad gratis en ongestoord gebruik vir reis- en vervoerdoeleindes. En die Sesnasies en elkeen van hulle sal die mense van die Verenigde State vir ewig 'n vrye deurgang deur hul land toelaat .  Â
Hierdie standpunt wat Pickering tydens die onderhandelingsproses ingeneem het, het die Verenigde State oënskynlik in 'n gunstige posisie. 'N Mens kan byvoeg dat die Amerikaanse gesindheid en ambisies duidelik blyk uit hierdie verdrag met die Indiane tydens die hele verdrag. Pas dit by die bedoeling van Henry Knox? Dit blyk heeltemal in stryd te wees met die woorde wat Pickering gesê het aan diegene wat hul advokate sou gewees het voor die opstel van die verdrae. Dit is moeilik om opset te argumenteer tydens die lees van hierdie bronne, veral in die lig van die teenstrydighede tussen verklarings wat gemaak word en optrede wat deur die onderhandelinge uitgevoer word. Dit is opmerklik dat verdrae en amptelike dokumente nie noodwendig persoonsgedagtes is nie, soos met Pickering die geval sou gewees het, maar dit dien as 'n vergelyking van 'n persoon se karakter.
Terwyl Knox se verklaring in sy verslag oor die Noordwes -Indiane sowel as sy vroeëre verslag oor inheemse Amerikaanse beleidskwessies aangedui het dat hy van plan was om hierdie aangeleenthede op 'n verligte manier te hanteer, is dit 'n bewonderenswaardige doelwit. Die onvermoë van Knox om oor elke verdrag te onderhandel, het ruimte gelaat vir die ambisie en oortuiging van ander om beleid uit te voer.
Met die verloop van tyd en die verskuiwing van die presidensiële administrasies, hoe sou Knox se idees en beleidskonsepte na latere bestuurders vertaal word? As die uitvoerende gesag die beleid van Knox en presidensiële voorgangers op een of ander manier weerspieël, sal dit geloofwaardigheid verleen aan die geldigheid van hierdie beleide. Die teendeel sou die algehele historiese impak van hierdie verslae natuurlik verminder, en almal in 'n ander rigting fokus.
Thomas Jefferson tree in sy administrasie en weerspieël in werklikheid die beleid en optrede wat in Knox se verslae voorgestel word. Sy (Jefferson 's), nou bekende "secret " brief aan die Kongres in 1803, spreek oor dieselfde kommer wat Knox in sy verslae van 1789 geopper het. Jefferson kyk in hierdie geval na die suidelike en westelike Appalachiese Indiane. . Hy was bewus van die toenemende spanning. Dit is veertien jaar sedert Henry Knox sy verslag oor die Noordwes -Indiane en sy verslag oor die Creek -Indiane in Julie 1789 uitgereik het. Een van die eerste idees van Jefferson was om die Indiane te beïnvloed om op te hou jag en gewasse en beeste groot te maak. Dit word nie hier vermeld nie, maar dit klink soos assimilasie. Verander hierdie jagter/krygers in boere. "   Hulle is moontlik meer geneig om grond te verkoop wat hulle nie bewerk nie. Jefferson impliseer blykbaar dat die land wel aan die Indiane behoort. Tog was ek nie seker hoe om regmatige eienaarskap en uitbreiding na die weste aan te pak nie.
Jefferson self impliseer meer as dat hy ten gunste is van die nie-gewelddadige aktiwiteite in die uitbreiding en verkryging van Westerse lande. Hy is egter bewus van die groeiende bekommernis van die inheemse Amerikaners wat bereid is om op hierdie manier verdere lande af te staan. Hy verklaar:
die beleid kry al langer krag by hulle, om absoluut alle verdere verkoop te weier, op enige voorwaardes, op so 'n manier dat dit hul vriendskap in die gedrang bring en gevaarlike jaloesie en versteurings in hul gemoed opwek om enige aankoop van die kleinste gedeeltes van hul grond.  Â
Die brief van Jefferson op hierdie tydstip neem 'n bietjie links, en as ons die woorde van die president presies oorweeg, begin ons die geluide hoor van 'n beleid wat ons as assimilasie leer ken.
Op hierdie punt sou dit verstandig wees om terug te tree en kennis te neem van die feit dat hoewel dit mag lyk asof hierdie dokumente op mekaar reageer. Die Knox -dokumente is in 1789 saamgestel en die Jefferson -brief is in 1803 neergeskryf. Inteendeel, dit toon die toewyding van die manne wat die Verenigde State gelei het, sowel as hul verbintenis om 'n benarde situasie met inheemse mense op die regte manier te beoordeel.
Alhoewel dit 'n aanname is, is dit waarskynlik 'n regverdige bewering, maar Jefferson het die briewe en verslae ongeveer 'n dekade tevore gelees. Dit is nie in lyn met die beelding dat hy nie toegang sou hê tot die dokumente nie, aangesien hy die president van die Verenigde State was toe hy hierdie brief aan die kongres geskryf het. Daarom kan dit 'n indirekte reaksie wees op die kwessie wat voor die aanvang van die Verenigde State aan die gang was. En verder, dit lyk asof dit die standpunte van Knox versterk, aangesien Jefferson self die Kongres van die Verenigde State aanmoedig om op te tree in die rigting van Knox se tweeledige benadering, veral op die gebied van voormelde " assimilasie. " Hy verklaar:
Tweedens: om handelshuise onder hulle te vermeerder en dinge binne hul bereik te plaas wat meer sal bydra tot hul gemak in die huis, as die besit van uitgebreide, maar onbewerkte wild. Ervaring en nadenke sal vir hulle die wysheid ontwikkel om uit te ruil wat hulle kan spaar en wat ons wil, vir wat ons kan spaar en wat hulle wil.  Â
Ten slotte was die Amerikaanse beleid teenoor inheemse Amerikaners, soos ons kan sien uit die voorbeelde hier, ideesontwikkeling oor 'n lang proses. Uit sy geskrifte het Knox sy eie "merk " tussenin gemaak oor hoe verhoudings en konflik opgelos moet word. Ons kan kyk na die toonverskille tussen die Junie -verslag rakende die Noordwes -Indiane en die Julie 1789 -verslag oor die Creek -Indiane. In elke geval bly die beleidskonsep konsekwent, maar elkeen het sy eie toon. Die verslag van Junie het 'n meer vreedsame toon. Terwyl die oproer van troepe genoem word, is die taal baie meer passief. Terwyl die taal versterk word in die Julie -verslag, aangesien daar openlike vyandighede duidelik was. Knox blyk bereid te wees om 'n aansienlike aantal troepe in te samel om 'n meer vreedsame en eerbare oplossing in die onderhandeling van 'n verdrag te implementeer.
Dit beteken nie dat die beleid in perfekte ooreenstemming met die ideale van hierdie verslae uitgevoer is nie, soos ons kan sien deur die Verdrag van Canandaigua 1794. Dit was duidelik dat hierdie spesifieke verdrag die Verenigde State 'n duidelike voordeel bo die Iroquois gehad het, bo en bo hul numeriese voordele. Ons kan ook sien dat individue geraak is, soos die geval was met Joseph Bryant. 'N Man wat so ontnugter geraak het oor die proses dat hy die land verlaat het. Dit behoort nie noodwendig tot die gevolgtrekking te kom dat hierdie beleide ook inherent oneerlik was in die ideale omgewing nie. Dit verklaar egter op een of ander manier dat die konsep agter die erfenis van negatiewe gevolge van die implementering nie slegs beoordeel kan word nie.
[0:03] Welkom by die HUB -geskiedenis, waar ons ver buite die Freedom Trail gaan om ons gunsteling verhale uit die geskiedenis van Boston te deel. Die spilpunt van die heelal.
Dit is episode 1 84 Henry Knox 's Noble Train with William hazelgrove Hi, ek 'm Jake.
Hierdie week praat ons oor Henry Knox, die bevelvoerder van die artillerie van die Kontinentale Weermag, wat die akademie wat West Point geword het, gestig het en daarna die eerste oorlogsekretaris vir die nuwe Verenigde State geword het.
Maar voor dit alles was hy 'n jong man in Boston. Hy was 'n sweempie wat verlief was op die dogter van 'n prominente Tory, en hy het 'n boekwinkel besit wat deur albei kante besoek is.
Die jong Henry Knox is na 'n byna ongelooflike prestasie tot 'n hoogtepunt gebring,
60 ton swaar artillerie 300 myl deur die wildernis van New England in die winter gebring van Fort ticonderoga in die staat New York na Cambridge om ons te vertel hoe hy hierdie byna onmoontlike taak verrig het.
Ek sal binne 'n paar minute saam met William Hazelgrove, skrywer van 'n nuwe boek genaamd Henry Knox 's Noble Train.
[1:12] Maar voordat ons praat oor die edele trein van artillerie. Dit is tyd vir hierdie week en die komende historiese gebeurtenis vir die komende geleentheid. Hierdie week bied ons 'n buste in die geskiedenis, Happy Hour en Trivia Night aan.
Al die kalenders van die geleenthede was gewoonlik checker, basies net leeg op hierdie punt, so ons het besluit om ons eie mede -gasheer te gooi.
Nicky skryf 'n paar trivia -vrae op, sodat ons op Vrydag 15 Mei die virtuele kroeg -trivia by ons virtuele kroeg kan hê, en ons bring die nerdigste kroeg in Boston om 17:30 na u toe.
Maak dus jou webkamera warm en maak 'n koue kamera oop. Hierdie partytjie is op die punt om van die ketting af te wees.
Kyk na die vertoningsnotas hierdie week. 'N Hub -geskiedenis dot com slash 184 Vir die registrasievorm, dien net u e -posadres in en ons stuur 'n skakel na ons zoomvergadering.
Maar moenie bekommerd wees nie. Ons sal u nie oorskry nie. Daarvoor is ons nie naastenby genoeg georganiseer nie.
[2:09] As u of u organisasie ook aanlyn geleenthede aanbied.
Boekgesprekke, videotoere, skyfievertonings, lesings, alles oor die geskiedenis van Boston. Gee vir ons 'n reël.
Ons is wanhopig dat geleenthede aangebied word.
[2:24] Voordat ons van William Hazelgrove hoor, is dit tyd vir 'n woord van die borg van hierdie podcast vir die week. Libertyand.co verkoop unieke produkte wat geïnspireer is deur die Amerikaanse Revolusie.
En baie van hulle het temas wat verband hou met die historiese gebeure, liggings en mense van Boston se verlede.
Een van die vele unieke produkte wat Liberty en Co bied, is 'n eksklusiewe kers van die rewolusie.
Siri's en een van die onlangse inleidings is 'n oorwinnings- of doodskers,
Na 'n sukses met die Noble Train of Artillery, nog een van Henry Knox, was sy beste oomblikke om die logistiek vir die beroemde kruising van die Delaware op Kersdag in 17 76 te reël,
daardie aand het George Washington die wagwoord oorwinning gekies of die dood toon die hoë insette van die kruising om hierdie Liberty te herdenk en die bedryfshoof bied 'n kers aan wat na 'n skerp wintersoggend ruik.
Sy hand is uitgegooi in 'n blou glaskruik versier met George Washington se persoonlike 13 -ster -hoofkwartier. Vlagkenners sê dat die reuksin nou gekoppel is aan die geheue.
Stel u voor dat u die Delaware langs Knox in Washington met hierdie unieke kers oorsteek.
As kerse nie u ding is nie, kan u ook 'n aantreklike beker van vlekvrye staal kry met die vlag van Washington of 'n T -hemp.
'N Magneet met dieselfde ontwerp.
[3:47] U kan 20% afslag kry op enige bestelling en u help om die vertoning te ondersteun as u inkopies doen by Liberty en die hoof uitvoerende beampte gebruik en die afslagkode -hub gebruik.
dit is die hoof uitvoerende beampte en gebruik die kortingskode Hub -geskiedenis.
En nou is dit tyd vir hierdie week se hoofonderwerp. William Hazelgrove is die nasionale topverkoper -skrywer van sewe nie -fiksieboeke, waaronder biografieë van George Washington, Teddy Roosevelt en Edith Wilson,
want dit hou hom nie genoeg besig nie.
Hy het ook 10 romans geskryf.
Hy sluit hierdie week by ons aan om sy nuutste boek, Henry knox is Noble Train, te bespreek, die verhaal van 'n heroïese ekspedisie van Boston Booksellers wat die Amerikaanse rewolusie gered het, wat hierdie week verskyn.
William hazelgrove Welkom by die vertoning.
[4:39] Dankie dat jy my gehad het.
Onderhoud van Jake:
[4:41] Toe ek 'n klein seuntjie was, was my heel eerste blootstelling aan die Amerikaanse rewolusie en geskiedenis. Dit was alles deur hierdie storiebande wat my ouers op lang motorritte sou speel en hulle is gebel.
Dit is die Fisher Price Spellbinder genoem. Siri 's en Henry Knox het baie groot gedraai in die band oor die Revolusie en die een oor George Washington.
Om ons vandag af te skop, wel, u stel ons net voor wie Henry Knox was en hoe hy sou gewees het in die vroeë lente van 17 75 voor sy roem en selfs die opmars na Concord.
[5:14] Hy was 'n boekhandelaar. Hy het basies op nege die broodwinner geword.
En, ah, hy het 'n baie interessante opvoeding gehad, waar baie mense daardie tyd geen formele opleiding gehad het nie.
So het hy vir hierdie twee here gaan werk.
Ag, in 'n boekwinkel. En hulle het pretty much gesê, jy weet, lees wat jy wil. So het hy dit gedoen. Hy is 'n baie, baie produktiewe skepper.
En toe kry hy sy eie boekwinkel in Boston. Hy was so 25 jaar oud en het sy eie boeke gehad. Dit was amper soos 'n salon. Teoh.
Vreemd genoeg, baie rebelle sal daarby uitkom. Maar baie Tories aan baie Britse offisiere sou daarheen kom. Dit is dus letterlik 'n salon, 'n plek om te wees.
En Henry knox het net verf vasgewerk. Die prentjie hier is 'n baie groot man vandag, ons kan hom vet noem.
Okay, uh, zaftig of wat ook al.
'N Vark, ongeag die byvoeglike naamwoord wat u wil hê. Maar hy weet, hy was 'n groot ou wat ses voet lank was.
Hulle het 'n groot, bulderende stem, 'n baie vriendelike, liefdevolle ou wat hom eintlik baie gehelp het in sy boekwinkel, en dit is die Londense boekwinkel genoem, en hy het baie goed gevaar.
[6:27] Dit is 'n baie fisieke man. Klink so. U beskryf 'n toneel uit die pous se nagoptogte of pouse -nagoproer, waar sy liggaamlikheid handig te pas gekom het. Wel, waaroor het dit alles gegaan?
[6:40] Reg, reg. So hulle sou hierdie karre op 'n soort van, amper soos 'n Halloween -aand wat 'n pousaand genoem word, uithaal.
En hulle sou deur die strate hardloop. En hulle is baie swaar.
En sy kar het basies uitmekaar geval.
Die wiel het daarvan afgekom. En dit is baie groot mense wat met hom ry en allerhande dinge.
En so het Henry Knox eintlik die kar opgetel, en dit is 'n wonderlike krag.
Ag, dit het so deel geword van sy legende. Baie vroeg. Hy was ook goed met sy vuiste.
Ag, is 'n soort Ah, hy was, weet jy, hy het sy ma vir hom verdedig. En toe hy nege jaar oud was, ondersteun hy almal omdat sy pa die gesin verlaat het.
Hy het dus 'n rowwe deel van Boston gehad. Hy het ah gesoek Ag, jy weet, skool van harde klop. En hy was bekend as iemand wat regtig sy eie kon hou.
[7:32] U begin dus die gesin op nege jaar ondersteun. Het u 'n idee hoe hy die jongmens kan klaarmaak?
[7:39] Weereens. Hy het begin met hierdie boekverkopers.
Um, ja, ja, hulle is 'n vakleerling, en u was 'n boekwinkel baie meer as vandag.
[7:43] Dit is dus al nege jaar oud. Hy is basies vakleerlingskap.
[7:51] Hulle sou eintlik die boeke daar bind. U weet, boeke staan ​​bekend as 'n afdruk van die boekwinkel.
Hulle sou ook ander goed in die boekwinkel verkoop. Ag, huishoudelike items en sulke dinge.
[8:07] U weet dat dit net 'n boekwinkel was, maar daar is ook 'n algemene winkelkwaliteit. Hy was dus besig om te werk. Hy sou, jy weet, die geld vat en dit vir sy ma gee.
En, jy weet, hy was basies die primêre broodwinner. Sy ma sou huise skoonmaak en allerhande dinge doen om dinge aan die gang te hou.
Maar Harry Knox was regtig van nege jaar af, regtig die man van die huis, wat vir ons baie ongelooflik lyk. Maar weer, mense het baie, baie vinnig groot geword.
In 17 17 honderde, veral jong seuns, het hulle baie, baie vroeg begin werk, en dit is nie 'n soort gebruik wat gebruik is om hierdie motief te gebruik nie.
En dan werk ons ​​miskien so, maar dat dit hierdie keer nie abnormaal was vir iemand nie. Teen die ouderdom van 12 het 13 of 14 reeds verskeie werksgeleenthede gehad, want dit is 'n ontwikkelende ekonomie.
Dit is 'n nuwe land, jy weet. So die entrepreneuriese ah gebuig van Amerika was, is wat baie meer intens is as vandag.
Dit is baie moeilik vir baie mense. Het dit moeilik met baie van ons stigtervaders en ons,
presidente van die tyd af dat u 'n magdom werksgeleenthede op verskillende beroepe gehad het: as hulle sou misluk, iets probeer misluk, probeer weer.
Dus, hy weet, sy boekwinkel. Hy wat hierdie entrepreneur was wat 'n boekwinkel opneem, was nie tipies van sy tyd nie.
[9:37] So hoe oud sou hy gewees het toe hy begin het toe hy op sy eie uitgegaan het toe hy sy eie boekwinkel oopgemaak het?
[9:41] Ag, hy was ongeveer 20 tot 21 jaar oud.
OK, so Harry Knox het gedoen dat hy 'n resensie geneem het en dit op 'n boek sou plaas.
En mense het nogal gedink dit was 'n skandalige feit dat hy op hierdie manier vir u adverteer. Maar hy het baie goed begin vaar.
Hy het ook sy boeke laer geprys as ander mense.
En weer, mense het gedink dit is verregaande, want daar was 'n gevoel vir die hoër klasse wat geld het om hierdie boeke te koop.
Maar Henry Knox wou hê dat arm mense ook sy boeke moet kry, sodat hy eintlik baie mense sou onderbreek om sy boeke te verkoop.
[10:28] En soos u genoem het, het sy boekwinkel hom destyds 'n raam gegee oor baie verskillende aspekte van die Boston -samelewing, omdat hy die soort gehad het. Op 'n stadium het hy politieke neigings ontwikkel, maar sy kliënte was nie beperk tot mense wat sy politieke oortuigings gedeel het nie.
[10:42] Nou. Nou, eintlik weet jy, hierdie Britse offisiere sou in sy boekwinkel kom en Tory -dames, weet jy.
En so was hy egter 'n man wat daarin geslaag het om die heining te loop. Hy het 'n soort voorsiening vir beide kante bestuur.
U weet, John Adams kom na sy boekwinkel, ander rebellefigure, en nogmaals, weet u, hy weet presies watter kant van brood gebotter is.
Hy moes in die algemeen in die samelewing kon verkoop. Dit was dus 'n salon. Byna waar, weet jy, sou mense daar kom om tot 'n sekere mate gesien te word.
En weer, hy was 'n baie liefdevolle, liefdevolle man.
U weet, hy sy, uh, kom te ver vooruit. Maar hy het 'n jagongeluk op sy linkerhand gehad waar hy 'n vinger of twee afgeblaas het.
En so sny hy altyd die kleurvolle serp wat om sy linkerhand gedraai was omdat hy daarvan bewus was.
Dus, jy weet, daar was 'n bietjie van die deurmekaar lug oor hom, jy weet, die hare was lankal skottelgoed, en jy kyk na die jong foto's van hom en jy weet, hy was ook 'n vrolike kêrel, jy weet.
[11:52] En gepraat van beide kante van die politieke heinings. Uiteindelik liefling uiteindelike vrou Lucy Lucy Flicker was die dogter van 'n baie prominente Tory.
[12:04] Presies. Presies. Ja. Sy dogter luister flikker Vader was in die Britse regering en hy wou nie hê dat sy met die ander kant van die spore sou trou nie.
Boekverkoper, hierdie rebelle boekverkoper, as u wil.
Ag, en hy het vir haar gesê Hy het spesifiek vir haar gesê: Weet jy, as jy dit doen, sal jy afgesny word.
Nie, jy weet, ons sal jou afsny. Jou vriende sal jou afsny. U sal deur die samelewing verstoot word.
Moenie dit doen nie. Maar Lucy Fucker was baie ingenome met Henry Knox.
Sy was aangeneem met sy intelligensie met sy politieke oortuigings. Ag, jy weet, met die feit dat hy sy gesin onderhou het en hierdie boekwinkel gehad het.
Sy was 'n slim vrou. Sy was goed gelees, maar hulle was werklik sielsgenote.
Ek bedoel, dit is wat u weet wanneer ek dit bedoel as ek daarvan lees, want hulle het soveel teen hulle om dit te doen.
En uiteindelik gee haar pa toe.Selfs nadat hy Henry probeer afkoop het deur te sê: Luister, u kan sê wat u in die weermag van die Britse weermag kan hê.
As u wil, sal ek dit hanteer. op die manier en, weet jy, en ek sal jou respekvol maak.
En Henry het gesê: Nee, nee, nee, ek wil dit nie hê nie.
En sy dogter, basies, ek sal dit doen. En so het die vader toegegee, en tog het hulle getrou.
[13:30] So, hoe ontwikkel Henry Knox sy pruik politieke neigings? Dit is duidelik reeds ingestel of wortel geskiet. Waar ontwikkel hy dit teen die tyd dat hy verlief raak op Lucy?
[13:42] Uh, eintlik baie van die woelende gevoelens ten tyde van die parlement en die valutahandelinge wat die handel beperk.
En dan was daar die boikotte wat in Boston aan die gang was met Britse goedere.
Weet jy, dit was mense wat woedend was. So sou mense in sy boekwinkel kom. Hey, sou die soort tyd van die tye deur hulle vang. En hy het ook persoonlike frustrasies gehad omdat hy moeilik was om sake te doen.
Nou, sy totale bekering was die Boston -bloedbad, wat regtig 'n vreemde verhaal is.
Hy stap een aand in Maart terug, en ah, hy hoor hoe hierdie klokke lui, en dit beteken gewoonlik vuur.
Hy hardloop dus na die middel van die stad en hy sien hierdie Britte, weet jy, lees hierdie kreef.
Rooi vlermuis -rokke staan ​​teen hierdie mense, mense gooi dinge heen en weer.
En knox Henry plaas homself in die middel daarvan en sê: Moenie dit aan die Britte doen nie.
Moenie op hierdie mense vuur nie. As u dit doen, sal u daarvoor sterf, want daar is 'n verordening dat as hulle op die koloniste skiet dat hulle goed kan sterf,
'n lang verhaal kort, die Boston -slagting kom voor dat hy daar in die middel is en hy sien hoe hierdie kolonialiste doodgeskiet word.
En so weet jy, dit radikaliseer hom om 'n huidige term te gebruik.
[15:09] Tot op die punt dat hy dan besef dat al hierdie gepraat van vryheid en vryheid en 'n nuwe land dat dit in werklikheid sou moet plaasvind dat 'n skeiding sou plaasvind.
Hy het van toe af geglo dat die enigste weg sou wees dat Amerika onafhanklik van Brittanje sou word.
En dit is 'n groot sprong, jy weet, dit is 'n radikale oortuiging vir hom en sommige destyds. Ek bedoel, jy weet, om te sê dat ons gaan, ons gaan van hierdie supermoondheid breek en hierdie onafhanklike land word.
Maar, jy weet, hy was weer in die middel van hierdie verskriklike slagting.
En van toe af sien hy dat u die onvermydelike ken, en hy is een van die ah ah -lande wat uit Brittanje gaan breek.
[15:59] Nou is daar in daardie tyd baie mense in Boston. Hy deel sy mening.
As mense soos John Hancock en Sam Adams, Sam en John John Adams,
Ek wonder of Henry Knox, sy ervaring met die vroeë rewolusies of voor die oorlog uitbreek, heeltemal verskil van die ander ringleiers wat ons onthou omdat hy soveel jonger is.
[16:22] Die geskiedenis is snaaks op die manier, want dit haal sy syfers uit en dit lyk asof dit die figure is wat ons hom na ons toe bring.
Um knox Waas aanvullend in die begin, OK, hy was Hy was Justice Boston boekhandelaar, um, hy het of retoriese geskenke gehad, maar dit was nie 'n ster nie.
Hy was nie die leier van enige beweging nie, hy was in die kongres.
Onder die stigters of die mense na wie ons kyk, is die integrasie van die Verenigde State tans.
Henry Knox in soort van 'n donker perd.
Um, en ek dink dit sê baie vir hoe hy deur die geskiedenis na ons toe kom, weet jy, jy neem 10 mense wat sê: Weet jy, Henry Knox is, en hy kan sê: Wel, Fort Knox, jy weet, uh, maar dit is daaroor.
Maar jy weet, hy is een van die karakters. Hy is baie katalities vir die Amerikaanse rewolusie.
En natuurlik spring ek nie voor ons verhaal nie.
Dat die katalisator wat hy verskaf 'n groot impak sal hê, en ek sou redeneer, is baie 'n impak van sommige van hierdie ander figure, soos John Adams van Salmon.
[17:34] Ek dink nie dit is 'n bederf vir ons gehoor dat hy uiteindelik artillerie aan Boston sal lewer nie. Ek dink baie van ons mense sal dit alreeds weet.
Maar ek dink dit is interessant om te kyk hoe hy op daardie punt gekom het.
So, weer, uit hierdie kinders se storiebande waarna ek as kind geluister het, het dit baie geklink asof Henry Knox baie boeke oor kanonne gelees het, en toe weet hy hoe om 'n kanon te werk.
En ek dink dat 'n deel van hierdie kinders net die storie -opnames van kinders wou aanmoedig om kinders te lees om te lees, maar daar was baie meer aan sy militêre opvoeding of selfopvoeding as om net die boeke wat hy in sy boekwinkel gehad het, te lees, nie waar nie.
[18:02] Om te lees, nie waar nie?
[18:11] Reg. Presies. Hy het eintlik 'n milisie gehad, 'n plaaslike burgermag wat hy saam met Annie opgelei het. 'N Trein artillerie.
Um, so op 'n manier, jy weet, dit is snaaks, jy bring die kinderboeke op, want dit is die enigste boeke waaroor werklik geskryf is.
Weet jy, hierdie Henry Knox is 'n edele trein. Ek bedoel, dat historici om een ​​of ander rede hieroor 'n bietjie oorgegaan het, weet u? En natuurlik struikel ek daaroor toe ek 17. 76 a lees.
McCullough, David McCullough, Um en so weet jy, Knox sou gaan, hy het die boekwinkel gesluit,
en dan sou hy op sigself na die werk agterna gaan en saam met hierdie plaaslike milisie gaan oefen.
En dit was wat baie van die jong manne gedoen het. Weet jy, dit is interessant, want dit is vir ons nogal moeilik om dit in ons kop te kry, maar die weg na roem en roem en moontlik fortuin, wat deur die weermag?
[18:58] Hancock, John Hancock, ook uit die burgermag.
[19:08] U kan 'n held word deur die weermag. U kan eer kry deur die weermag. U word 'n wonderlike man vir die weermag.
Ek dink nie ons sink dit meer nie. Ek dink nie dit is regtig die pad wat ek bedoel nie, miskien doen sommige mense dit. Maar vir die belangrikste, weet jy, mense hou daarvan: ek wil 'n rockster word. Ek wil 'n akteur word, weet jy?
Dit is so iets, weet jy? Ek bedoel, maar op hierdie tydstip was dit baie goed om 'n bedrewe figuur in die weermag te wees. So, is opleiding hiermee? Ag, die artillerietrein het 'n paar dinge vir hom gedoen. Een.
Dit het sy voete 'n bietjie natgemaak in terme hiervan, enige militêre opleiding.
En dan natuurlik met kanonne werk. En ja, hy het alles gelees, en hy was 'n sterk leser van militêre strategie en meer van al die kunste om 'n kanon af te vuur.
[20:01] Dus, net vir 'n agtergrond, dink ek. Wat het dit nodig gehad om 'n kanon in die sewentigerjare af te vuur?
[20:08] Baie betrokke. Maar jy het 'n soort simfonie gehad, reg? Was 'n soort opera van al die verskillende ouens.
Ons het, Ah, Canon vandag, maar die ou stap op, trek die ding en skiet, reg?
Maar, jy weet, dan het jy iemand gehad wat moes. Wel, laat ons u kanon neem.
So dan het jy. As dit skoon is, luister ons gerus.
Dit is nie skoon nie. Hulle het 'n depper. Die ou wat met 'n groot depper kom, maak dit skoon om seker te maak dat dit 'n nat spons is. Maak altyd seker dat daar niks daar is nie, reg? Reg, presies.
[20:40] Ja. Dit lyk asof iets in die vat brand, waarskynlik 'n slegte idee is.
[20:45] So dan sit jy die poeier in. U moet hierdie soort doek met buskruit en ah insit, en dan het u die kanon eintlik die watte, en dan word die kanon daar afgedruk.
Wel, dan het u 'n man wat basies 'n foto neem deur 'n gat in gate, die sak vol van al die poeier in die kanon.
En dan neem u hierdie Lynn -voorraad, met 'n so kaliumnitraatdoek op.
Dit lyk soos 'n lont, en hierdie ding begin brand, en dan verlaag jy dit tot die geheel waar die poeier is.
En toe bam, dit waai af en, jy weet, skiet handig op, weet jy, kanonkogel uit. Maar dit moet alles wees Dit is 'n simfonie hieroor, en dan moet dit herhaaldelik herhaal word.
En ah, sodat u weet dat die wonderlike film, die laaste van die Mohicans?
Um, my twee. En so is die ding om weg te neem van diegene wanneer jy dit kyk en hulle die toneel doen waar hulle aanval, ek weet nie wat Fort Waas vir William vir jou is nie. Okay okay.
[21:44] Een van my gunstelinge.
[21:53] Vir William Henry. Ek dink miskien.
[21:56] Hulle het eintlik dieselfde tipe kanonne gebruik om dit te verfilm. As u daarna kyk, sien u die groot uitbarstings van vuur en rook.
[22:05] Dit was basies waarmee hierdie ouens te doen gehad het, net 'n geweldige ontploffing. En dan, jy weet, hierdie kanonskoot vlieg uit.
[22:14] Knox boor dus saam met sy burgermag, lees in sy boek Stories, handel oor die beste wat hy kan in die lig van die Boston Port Act, en verkoop boeke vir almal wat politieke neigings het.
Namate die kolonie meer en meer verdeeld raak, groei die voornemens. En uiteindelik loop April van 17 75 rond.
Eintlik, 245 jaar gelede, neem ons dit vandag op. Op 19 April besluit die Britte om vier kanonne en ander militêre voorrade in Concord te gaan soek, en Henry Knox is nog steeds in Boston.
[22:49] Ja, hy sê nog steeds in sy boekwinkel, en hy probeer uitvind hoe die wind dit alles gaan waai.
Ag, hy weet jy, hy het gemaak Hy trou tydens dit alles en jy weet wat optimisties is.
[23:02] En hy merk al die troepe op en marsjeer uit Boston en sy boekwinkels is baie leeg.
En dan begin hy hiernatoe. U weet wat in Lexington en Concord gebeur.
U weet dit is hierdie gevegte, en hy besef dat die oorlog begin het,
dat daar geen terugkeer is nie, en dit is baie moeilik, want hy besef dat hy Boston moet verlaat.
Sy vriend Paul Revere, dieselfde, maak die beroemde rit en laat hom weet dat hy waarskynlik gearresteer gaan word,
dat hy op 'n lys is wat jy weet dat hy bekend staan ​​as 'n rebelboekverkoper, waarskynlik hulp aan die rebelle verleen, en dat hy gearresteer sal word.
Knox besluit dus dat hy moet vertrek. Hy en Lucy het dus 'n uitgebreide uitweg gehad waar hulle probeer om alles normaal te laat lyk.
En dan snags dat hy die boek begin. Dink hieroor na. Hy verlaat die lewe wat hy geken het van die boekwinkel wat hy geskep het, en hy en Lucy gaan huis toe.
Hy en Lucy trek vermommings aan. Sy steek sy swaard in haar klein jas en, um, en hulle gaan af na Boston Harbour.
[24:17] En ah, daar is 'n roeiboot daar en hulle klim daarin en hulle groei uit Onder hierdie manstoekenning, hierdie Britse Man of Wars wat daar uitgesaai word.
En terwyl hulle groei, weet u, Henry en Lucy kyk terug na Boston. Sy besef dat sy haar pa, haar gesin, haar suster verlaat en hulle nooit weer sien nie.
Um, en knox besef dat,
waarna hy kyk, weet jy, in hierdie deel van die boek, terwyl hy terugkyk na Boston, weet die kloktoring, en besef hy dat hy nou na 'n nuwe republiek kyk, 'n nuwe land wat kom,
tot die lewe en dat sy lewe nooit dieselfde sal wees nie.
En hulle roei basies uit. Hulle klim uit, maak Boston skoon, en hy sit vir Lucy en saam met 'n paar vriende.
En dan gaan hy na die koloniale weermag aan die buitewyke van Boston, wat 'n soort van 'n weermag saamgevoeg het. Ons sal nog 'n bietjie hieroor praat.
[25:22] Wel, dit kan in die vroeë dae vrygewig wees.
[25:25] Dit is regtig 'n versameling boere. Ek bedoel, dit is 'n klomp agterbosmanne. Dit is 'n Ah, dit is 'n soort van hierdie lap groep mense wat baie goed geveg het.
Bunker Hill kom in 'n kursus.
Um, maar jy weet, in wese is daar 'n soort bont bemanning.
En toe Knox daar kom, sien hy 'n bietjie ontnugterd oor hoe ongeorganiseerd alles is.
U weet hoe dit lyk asof dit u kopvel daar help. En hierdie manne wat veg, sien nie regtig dat die weermag ek moet bly nie. Hulle voel asof ek sal bly en help om iemand te beveg. As ek na my firma moet teruggaan, vertrek ek.
Dit is dus baie ah, soort van chaoties.
En hy beland. Hulle weet dat dit interessant is, want hulle het dadelik erkenning gegee aan Knox -gestremdheid, hierdie soort ingenieursvermoë, en hulle het hom op die vesting van vestings rondom Roxbury geplaas.
U weet dus dat dit die bedoeling is, wat is dit? Hier sal ek die toneel hier stel.
Die Britte is in orde. Ons het 'n bunker. Gedurende hierdie tyd vind Bunker Hill plaas.
[26:39] En natuurlik is Bunker Hill tegnies 'n Britse oorwinning, maar dat hulle 'n baie duur prys betaal, generaal, hoe werklik hulle besef wat ons teenstaan.
En so kom die Britte terug na Boston en versper hulle basies, hulle woon nou in Boston.
En so is die kolonialiste al die klei -leërs buite Boston.
U het dus 'n reguit siening waar u die besettende leër van die stad het, en dan het u die weermag daarbuite, wat die Amerikaanse leër is. Nou, wie wil ontslae raak?
Wil hulle uit Boston haal, die Britte uit Boston. En natuurlik kom daar 'n nuwe generaal in George Washington.
[27:23] Washington is. Dit is duidelik dat hy 'n figuur is wat baie groot is in hierdie verhaal. Sal jy beskryf hoe hy was? Nie soos die George Washington op die dollarrekening nie, maar soos in die somer van 17 75?
[27:35] Hy was 'n oog wat basies al 15 jaar van sy vrou se geld geleef het.
Ek bedoel, jy weet, hierdie pas nie regtig by die groot George Washington nie, maar hy het weer vroeg in sy lewe, hy wou militêre glorie hê, en hy wou deel wees van die Britse leër.
Uh, en so was daar verskeie veldtogte waar hy sterk ingedink het. Sommige sê dat hy die katalisator vir die Franse en Indiese oorlog was.
Um, hy het hierdie debakel wat sou voorkom. En die Britte, eintlik wou hy 'n offisier in die Britse leër hê, en Britte sê nee.
Ons dink dat u 'n bietjie gebrekkig is.
[28:11] Dus, Washington gaan aftree?
In 'n sekere sin, Um, is hy getroud. Wel, en u weet, Martha Washington het al hierdie geld gehad, en hy het die lewe van 'n planter begin, waar hy u ken, Mount Vernon?
Hy het dit vergroot. Hy het hierdie baie goeie afrigters gehad.
Hey, as jy op Fox gegaan het, Hans, Hy weet jy, hy was so 'n geliefde heer.
En, en jy weet, vir 15 jaar was ek eintlik wat hy gedoen het.
Dus, weet u, toe hy 'n afspraak gemaak het deur die soort kongres en sê dat hy die leër moet oorneem, het hy glad nie werklike ervaring met belegoorlogvoering gehad nie.
Uh, hoe neem u hierdie stad terug van die Britte? Hy het geen werklike idee gehad nie. Maar een ding wat hy geweet het, was dat hy 'n weermag erf wat baie gebrekkig was.
[29:09] En ah, sou hy weet, sou hy dit laat weet het aan sy broer. Hy het baie briewe aan ST.
As ek geweet het wat ek gaan erf, sou ek dit nooit gedoen het nie.
[29:19] So, hoe ontmoet George Washington Henry Knox die eerste keer? Wat was hul eerste indrukke van mekaar?
[29:25] Weet jy, hy, hy het die vestings ondersoek, so, jy weet, Washington was 'n baie goeie Amanda Habits.
[29:39] Hy het altyd elke dag op dieselfde tyd opgestaan. Hy het altyd opgestaan ​​voor die dagbreek.
Hy het in sy naghemp rondgesak, dinge gedoen, papierwerk en sulke dinge gedoen.
Dan gaan hy uit en hy sien al sy plase. En toe eet hy dieselfde ontbyt, dieselfde aandete.
Hey, sou ek ah, baie keer vis, baie drink. Um, 'n takbok, baie wyn en sulke dinge. Maar hy is regtig 'n patroon vir hierdie man. Dus, jy weet, hy was op en Adam het inspeksies gedoen, reg? Probeer altyd om hierdie leër in vorm te kry.
Ag, en hy was baie daaroor om goeie versterkings te skep, ingeval die Britte uitkom en probeer om die Amerikaners aan te val.
En ja, hy gaan na Roxbury.
In hierdie gebied is elke seisoen baie goeie versterkings, en hy loop Henry Knox langs die pad raak.
[30:27] En daar is Washington op 'n groot wit perd en alles en,
en hy praat 'n slag oor die versterkings en 'n paar militêre ingenieurs in die algemeen, en hy besef dat hierdie man regtig sy goed weet, want Knox is baie goed hieroor gelees, sowel as prakties,
U weet, kennis en 'n paar praktiese geleenthede om met hierdie soort dinge te werk.
So hier is En dit is weer, wat is ongelooflik.
George Washington sou altyd hierdie jong offisiere neem, hierdie ouens wat glad nie opleiding gehad het nie.
Goed, basies, die hele Amerikaanse weermag. Baie, baie min mense het enigiets ondervinding gehad.
En Henry Knox is dus nie tipies toe hy nie deur 'n basiese trein gegaan het nie. Alles.
[31:13] Maar jy weet, hy word 'n soort hulp in Washington om te kamp, ​​of, jy weet, dadelik.
Uh, so hoekom sou hy homself nie met gemak wou omring nie?
Young kan tipe beamptes doen. En Henry Knox was 'n optimistiese persoon. Hy was Ons kan dit doen.
Ons kan dit doen, weet jy? En selfs as hy dit nie kon doen nie, het hy gesê dat hy kan sê, ons kan dit doen, weet u? En so?
Dus was Washington aangetrokke daartoe. Dus, jy weet, Henry Knox skryf baie vinnig aan syne,
vrou, Lucy, sê: Wel, ek werk nou vir George Washington, wat ongelooflik is omdat hy pas by die weermag aangesluit het,
en, jy weet, maar ons sien dit keer op keer in hul Amerikaanse revolusie, waar,
mense van nêrens word skielik deur die geledere bevorder tot, weet u, 'n kolonel of 'n generaal, 'n feitlik lae ervaring.
Maar Washington het besef dat as hy hierdie oorlog gaan wen, hy na vaardigheid moet soek, en hy moet, kort, kortsluiting, hierdie hele ding van lae put, moet jy na die rang gaan, want jy het om 'n adel te wees, en dit is ook die Britse leër.
So hoekom moet die ding wat u het, hê? Vermoë. Ek gaan jou stoot.
En so het Knox baie vinnig na die binnekring van Washington gegaan.
[32:31] Henry en Lucy word genooi vir ete, en Henry gaan vergaderings bywoon met generaal Lee en Putnam, al die topkoper en uiteindelik kry Washington 'n nuwe werk vir hom.
Vir ons, met 245 jaar agterna, lyk die idee om gewere van ticonderoga tot in Boston te bring. Maar destyds, in 17 75, was dit 'n groot waagstuk. Enorme kabel.
Waarom het Washington besluit dat dit 'n weddenskap is wat die moeite werd is? En waarom was Knox die man wat gekies is?
[33:05] 'N Paar dinge was nie baie slinks in Washington nie. Ja, hy gaan na Henry toe.
Lekker. Luister, u weet, ek dink dat u die artillerie en die knoppie moet aanpak. Natuurlik. Dit is baie lekker. Ek aanvaar dit.
Waar is die artillerie? Wel, ons het geen.
En so stuur ons regtig aksente in. As u hierdie werk wil hê, moet u met ons moordenaar vorendag kom.
Nou, soos u sê, het ons op en vier ticonderoga 300 myl daarvandaan.
U weet, basies 60 ton artillerie. Daar is eintlik meer, maar dit is wat hy in elk geval gaan haal.
En die probleem is dat daar geen maklike manier is om dit te bereik waar Washington in Boston is nie.
Maar dit is nou daarbo. Henry Knox word ook hiervan bewus.
En Washington is 'n oorlogswa wat basies sê: Storm, jy wil nie.
Daar is geen manier dat u dit hier terug sal kry nie. Dit is dwaasheid en tydmors en geldmors.
Ons behoort nie hiermee te doen nie, maar u weet, Washington skelm.
[34:10] Nader die kongres en sê: Kyk, ek wil dit doen, en hulle het geld nodig om dit te doen as die kongres goed sê, so as hy Henry knox sy bevel gee en sê: U is nou hoof van die artillerie. Goed, puik.
Um en hy sê: Weet jy, daar is kanker in vier ticonderoga. En ek dink, weet jy, as ons hulle teruggebring het, weet ek waar om hulle te plaas. En ek dink ons ​​kan die Britte uit Boston haal.
[34:36] Dus, Henry Knox, natuurlik, om Harry Knox te wees, is absoluut, weet jy, ek sal dit doen.
Ek kan. Ja ek sal. Gaan doen dit. Dit is dus 'n volledige. Dit is 'n samevloei van 'n geleentheid in hierdie 25 -jarige boekhandelaar wat baie min ervaring het met iets wat regtig met oorlog te doen het.
Goed, en 'n generaal wat besef dat jy nie 'n kruit het nie.
Goed, so dit is 'n probleem. En, B, ek het geen artillerie nie. En u kan niemand in 'n beleg uit die stad haal nie. Oorlogvoering sonder artillerie.
En dan sien hy dit. Hierdie man wat hy dink jy dink ook hieroor.
Henry Knox is 'n Bostonier, en die Britte het sy tuisdorp oorgeneem, en hy is redelik gemotiveerd om hierdie ouens daar weg te kry.
U weet dus dat die hoender of die eier eerste kom, en Henry Knox, Saito, Washington, ek sal dit gaan kyk. Sê, jy gaan haal dit. Niemand is heeltemal seker nie.
Maar die gevolg hiervan is dat Henry Knox die man geword het wat hierdie artillerie in vier ticonderoga gaan sit.
[35:47] Aan die ander kant van hierdie reis, 300 myl daarvandaan, in die woestyn van die staat New York op 'n bevrore meer, het ons agteruit die vegter Ethan Allen en dit,
ongelooflik briljante toekoms generaal Benedict Arnold,
sit in 'n byna leë, skaars garnisonse Britse fort met yster- en koperkanon, haubits, mortiere en 'n paar stukke.
Jy het Big Berthas in die boek genoem.
Wat is al hierdie verskillende soorte artillerie? Waarvoor moes hulle gebruik word?
[36:22] Wel, jy weet, die grootbroers is groot £ 5000 kanonne. So hierdie kan. Hierdie dinge kan skulpe, Miles. Goed.
Die haubits, die mortiere. Dit is basies daarin. Het ons die flieks gesien?
Jy skiet hom op, hulle buig om, en dan val hulle in jou stad in.
Dat u nou wil aanval, het hy gesê: Dit was 'n ou vurk wat u weet, na die Franse en Indiese oorlog, en niemand het regtig omgegee nie.
En as u dit weet, sal u nou rustig in die bed en wag wees, dit is nie so 'n groot oorwinning nie. Dit is soos: Goed, hulle het skaars teruggeveg. Hulle gaan en hulle vat dit.
Hulle sien al die kanonne daar, en hulle soortgelyk aan dit.
Nou het die Britte te laat besef dat hulle versterkings daarvoor moes hê, want dit was 'n soort agterdeur na Amerika, en hulle kon dit gebruik het, maar hulle het dit nie gedoen nie.
En so die Oh, reg, presies.
[37:15] Jare later probeer hulle dit in die Saratoga -veldtog met gemengde resultate regstel.
[37:20] Presies. Dus, u weet, tot op hierdie punt, weet u, is soos hy gesê het, hulle sit net daar en met hierdie kanonne wat niemand heeltemal seker is wat om mee te doen nie, en u weet, dit is 'n tyd toe jy sê: Daar's#8217s daar is 'n bevrore meer,
'n bevrore meer of Lake George.
Daar is bevrore riviere, die Hudson.
En dan is daar die Berk Shyer -berge, alles tussen ticonderoga en Boston en die.
[37:48] Henry Knox kry dus sy bevel om op 16 November na Ticonderoga te gaan. En hierdie winter wat net besig was om af te handel, was buitengewoon sag. Maar ons het nog steeds sneeu op die grond gehad deur Thanksgiving hierdie jaar.
Is die besluit om eers middel November na Ticonderoga te vertrek? Strategies? Of was dit net toe hulle daaraan dink om die gewere te gaan haal?
[38:08] Weet u, dit was eintlik 'n funksie daarvan om uiteindelik die magtiging te kry. Washington wat knox, um, inleidingsbriewe gee, help hom.
En dit was presies die tyd. Hulle kan dit net so bymekaarmaak dat hulle dit kan doen. Nou, natuurlik, is agterna 'n vreeslike tyd om te gaan, want ek weet of ek hierdie winter binnekom.
[38:34] En dit is egter ook, en ek moet ons verhaal hiervan ook verstaan. Weet u, ons moet die prentjie van die weg skets. Die Britte beskou oorlogvoering, die Britte vir u oorlogvoering is 'n U -stryd in die herfs.
Jy veg in die lente, somer en winter.
Jy gaan in die winterkamp en jy herstel. U probeer u gemaklik maak wanneer die lentespele weer begin.
En so ja, ja, reg, reg.
[38:57] Waar almal 'n paar maande tyd neem, tyd uit, net ontspan.
[39:01] Jy is die teater. Jy gaan beter. En ja, vir die Britte.
Die gedagte dat die Amerikaners in die winter so iets sou regkry, is eenvoudig ongelooflik.
U weet dat hulle sou probeer om so iets te doen.
Um, is nie ongelooflik nie. Enigiets wat ek wel wil noem, dat u weet dat die 11 dinge wat die Britte heeltemal oor die hoof gesien het, Dorchester Heights is.
Op hierdie stadium is die Dorchester Heights hierdie soort heuwel, hierdie krans wat uitkyk op Boston, en dit is nie aan weerskante bewoon nie.
Nou het die Britte, alhoewel 'n paar Britte wat u weet generaals luitenante is, na generaal Hound gegaan en gesê: Luister, u weet, ons moet dit waarskynlik neem,
want dit is 'n a As die ekonome van die Amerikaners ooit 'n kanon daar bo in Dorchester Heights sit, sou ons baie kwesbaar wees.
En so, met die vloot in die Boston -hawe en natuurlik, het huise glad geen respek nie. Terloops, want Washington beskou hom nie eers as 'n generaal nie, want vir hom kom alle kommissies uit die kroon, hy sê.
As die Britte, as die Colin Amerikaners dit neem, sal ons dit net terugneem.
[40:18] Weet jy, dit maak nie saak nie. Moet u dus nie daaroor bekommer nie. So, maar hierdie Achilleshiel is deel van die perfekte storm wat sal plaasvind sodra jy weet dat knox hierdie kanonne kry.
[40:29] Om die kanonne te kry, moet Inter knox natuurlik eers by vier ticonderoga kom.
En dit lyk asof hy 'n ingewikkelde pad gevolg het. Hy is van Cambridge, Toe Worcester en daarna van Worcester af tot in New York en dan terug na Albany.
Was daar 'n rede om so 'n vreemde roete te kies?
[40:50] Dit weet u, toe ek hierdie boek saamgestel het, was dit baie uitdagend, want in die eerste plek was daar, soos ons al gesê het, slegs 'n paar kinderboeke hieroor.
Oké, Henry Knox het wel 'n dagboek gehou, maar dit was 'n baie rowwe, karige dagboek en het die tydskrif van sy reis gesien.
U moes dus van sy rekeninge, briewe en wat ander mense lees, gaan.
Goed, so sal jy saamstel is hy 's basies op 'n aasdier jag.
Goed, Washington, sê vir hulle, gaan na New York en kyk of hulle eers van hul kanonne sal afstaan.
Goed? En as hulle dit doen, hoef ons miskien nie van soveel van hierdie kanonne van vier ticonderoga afhanklik te wees nie, want baie mense soos hy sal dit nooit doen nie.
Dit is nooit dat hy nooit weer terugkom nie. U weet dit is dwaasheid.
[41:31] Dwase boodskap.
[41:35] Dit is belaglik, weet jy? En so, jy weet, Henri styg af na New York met hierdie briewe en sê: Haai, as jy wanhoop het, lyk die hele kursus in New York soos nee, ons raai nie wat nie?
[41:48] Ons het ons eie probleme.
[41:49] Ja, ons weet dat die Britte hiernatoe oppad is, so ons sal dit opgee.
Um, en so gaan hy weer uit hul koppe na Albany. Hy ontmoet 'n paar ander mense. Washington het hom in kontak gebring. Wat? Hulle is veronderstel om hom hier te help.
Maar jy weet, dit is 'n veilige, vreemde roete wat hy neem om uiteindelik vier tier op te staan ​​en weer te hardloop.
Die enigste rede waarom ek kan sê dat hy dit gedoen het, was weer, dit was soos 'n hawe. Het iemand kanonne wat ons kan gebruik?
U weet, terwyl ek op pad is, wat u weet hoe hierdie hele oorlog verloop. Gaan hy? Die noodsaaklikheid is die moeder van die uitvinding.
Dit is die mantra van hierdie deel van die oorlog.
[42:33] Ek moet my voorstel dat dit vinniger was om van Cambridge na ticonderoga sonder kanonne te gaan as om met Cannon terug te keer. So, watter tyd het Knox op pad na heel Albany gemaak en dan na die fort?
[42:47] Ag, baie goeie tyd. Trouens, jy weet, op pad uit, skryf hy 'n brief aan Lucy en hy sê: Hey, luister, ek gaan op. Teoh, doen hierdie ding vir Washington.
Kry kanonne is geen risiko nie.
Moenie bekommerd wees nie. Ek is waarskynlik 'n paar weke weg, hoogstens drie weke.
Dus skilder hy dit vir haar asof dit 'n belangrike ding is wat ek doen.
En natuurlik weet jy dat sy swanger is. Sy is alleen. Sy sien jou ouers nooit weer nie.
Sy is saam met vreemdelinge, en sy koop niks daarvan nie.
Maar, jy weet, hy doen. Hy maak dit daar, en binne 'n week, weet jy, en baie, baie vinnig beweeg hy nou weer saam, want daar is baie teenstrydige inligting oor hoe hy gereis het.
Ek moes dit regverdig regkry. Waarmee het hy oorgebly? 'N Milisie uit Washington, reg saam met sy broer.
Het hy wat hy later nodig sou hê? Skyfies en osse? Nee nog nie. Hy het.
Hy beweeg dus sonder dat al die toestelle van die blaaie, die osse is en alles wat die stert sal laat styg. So, ja, op 'n manier is hy baie vlootvoetig.
Weet jy, hy skryf briewe terug aan Lucy en sê: 'Hey, New York was regtig interessant. Hier is wat ek gesien het. Daar was ook twee. Weet jy, ons moet onthou. Niemand het deur hulle gereis nie.
Niemand het gereis nie. Jy het jou hele lewe lank in jou stad gebly, weet jy?
[44:15] Dit was Henry Knox die eerste keer buite Boston. Uit wat ek uit die boek kon versamel, vir my verstommend, nie waar nie?
[44:19] Ja. Absoluut. Hy was 'n jong, 'n jong man se avontuur.
Ja, ja, ja. Is 'n jong man se avontuur. Hy is op reis met Lee. Regeringsmense het gereis en dit was moeilik. Paaie was nie goed nie.
Hulle het eindpunte onderweg, want u gaan net 'n paar kilometer en dan moet u stop.
Um, so jy weet, hy was gefassineer. Hy skryf briewe terug oor Albany in New York, en dan kom hy uiteindelik op 24 George.
[44:46] En hy versamel onderweg meestal mense van mense in voorraad, en veral in Albany. Hy begin die partytjie saamstel wat hy nodig het.
Sal jy ons voorstel? Ek dink daar is twee karakters wat ek wil seker maak ons ​​stel voor dat hy in die Albany -omgewing optel. Ons het Philip Skylar en John Becker.
[45:02] Ja, presies. Nou, Skylar is 'n algemene punt hier, en Washington het vir Knox gesê: Kyk, skakel met hom, want hy sal u regtig help om dit te doen.
Want in die eerste plek het Knox, net om dit duidelik te maak, geen idee hoe om al hierdie artillerie te skuif nie, oké?
Hy het dit nooit gedoen nie, okay? En ons praat nie daarvan om dit op 'n vragmotor te sit nie, oké? Dit is 70 75, so hy het geen idee hoe hy dit moet doen nie.
[45:28] Uh huh.
[45:32] Maar Becker, 'n Teamster, wat nog steeds dieselfde is as wat dit vandag beteken.
Hy was 'n man wat sy lewende dinge laat lewe het.
Um, en hulle sou eerlik beweeg vir die weermag of vir wie ook al, en hulle sou dit doen met osse, Zand -kaarte en slee en perde, wat ook al, snoepie.
Maar dit was groot, hartlike mans wat basies vrag vervoer.
Becker en Skylar is dus 'n soort span wat Knox sal help om hierdie kanonne terug te kry na vier.
Band terug na Boston, maar hulle ontmoet mekaar.
Hulle stel 'n plan uit.
En tog is daar 'n bietjie onduidelikheid oor hoe hy hierdie slee in hierdie osse gaan kry en hoe dit alles bymekaar sal kom, en ek is nie net seker hoe hy opstaan ​​as hy dit gaan kry nie.
Tog is dit die ouens wat die kennis het.
Hulle vervoer vrag voordat Becker dit vir allerhande mense verskuif en ah, en Skylar doen ook iets anders.
[46:43] Hy onderhandel met Indiese stamme om hulle 'n veilige deurgang te gee om hulle deur te laat gaan sodat hulle nie aangeval sou word nie,
U weet, en weer, 'n deel van die gevaar hiervan as ons natuurlik oor die ander gevare praat, maar dit was dat hulle deur Indiërs aangeval kon word en dat hulle aangeval kon word deur mense wat lojaal was aan die Britte.
U weet wie sou sê: Weet u, ons gaan u keer.
[47:07] Ja, Patriot -milisies was destyds beslis nie die enigste milisies in Noord -Amerika nie.
[47:11] Die helfte van die land glo nie daarin om uit Brittanje te kom nie.
Dit was dus nie weer 'n uitgemaakte saak nie, selfs al was die Slag van Boston aan die gang, weet u dat daar baie kolonies was wat nie hul verteenwoordigers na die kongres gestuur het nie, omdat hulle probeer kyk het hoe die wind waai sou waai.
[47:29] Nou, voor ek u onderbreek het, het u Henry Knox tot by Fort George geneem en net 'n verstandelike beeld van mense gegee.
Vier ticonderoga sit op hierdie soort smal stuk grond tussen die Champlain -meer, 'n massiewe meer wat na die huidige Kanada en op die grens van New York by Vermont vloei.
En ticonderoga is aan die suidpunt daarvan, amper aan die suidpunt van hierdie klein brug oor na Lake George, waarna Fort George aan die suidpunt daarvan lê. Henry Knox en sy groep moet dus van Fort George op die meer na ticonderoga kom.
[48:07] Reg, reg. Hulle reik na George, en nou moet hulle tot vier ticonderoga, soos hy sê, oor George -meer gaan, wyle Georges, meestal bevrore.
Dit het 'n lugopeningvoet van ons smal kanaal in die middel waardeur hulle sal gaan.
Maar die gevaarlike ding gaan vries en hulle sal nie daarmee klaarkom nie.
Nou, nou moet hy 'n foto van Fleet 'n boot kry om hierdie kanonne te vervoer.
En so kom hy met al hierdie verskillende soorte bote om dit te doen. Hy huur 'n paar ekstra manne aan wat skynbaar die kennis gehad het dat Teoh hierdie soort dinge doen.
Maar, jy weet, weer, hy bedink dit terwyl hy gaan, jy weet, ons het 'n siening dat Henry Knox altyd by die groep is,
waarmee hy verhuis het, maar eintlik het hy baie rondbeweeg en vooraf werk gedoen,
jy weet, probeer om probleme op te los wat hy verwag wanneer hy voor George kom, weet jy, hy probeer.
U weet, daar is 'n paar goeie beskrywings van Fort George, wat net is. Hierdie forte was soos hierdie buiteposte in die middel van nêrens, en die toestande in hierdie forte het vreeslik geword, daar was siektes en alles anders. En, dit.
[49:20] En Fort George is ek, dink ek, net byna binne spoegafstand van Fort William Henry, wat in Last of the Mohicans uitgebeeld word. As mense weer 'n visuele beeld wil hê, is 'n prentjie daarvoor.
[49:32] Reg. Presies. En dit is Hy se mal buiteposte. En so kry hy uiteindelik, weet jy, sy manne saam, 'n paar bote saam.
En nou gaan hulle laat op. George do Hulle het al die pad na hierdie noordelike gebied bereik, en om op te gaan is redelik sonder probleme.
Hulle is redelik goed. Dit is nou regtig slegte storms. Dit lyk asof jy weet, dit gaan goed, en jy weet, dit is regtig 'n oomblik, vir Henry om in hierdie klein vloot bote te wees.
Wanneer gaan jy op pad? Weet u, Maande voordat hy net hierdie boekverkoper was, en nou gaan hy kry,
die artillerie vir George Washington vir die Amerikaanse Revolusie wat die verloop van die oorlog kan verander.
Dit is 'n baie vroeë punt dat u die Britte uit Boston kan kry, 'n redelike tyd vir hierdie jong boekhandelaar.
En so staan ​​hulle op en hulle maak uiteindelik vier ticonderoga.
[50:37] Hoe sou dinge gewees het toe ons vier was? Destyds het my mede -gasheer en vrou, Niki, en ek in Februarie vanjaar na Crown Point in ticonderoga gery, net om te sien hoe dit lyk en daar te winter. En dit is koud.
Hoe sou dit gewees het ten tyde van Knox, sy aankoms siek Dit?
[50:56] Verskriklik. Ek bedoel, is dit u wat weet, dit was in die eerste plek sy bevrore woesteny, en daar was nie baie mense nie,
en hulle kyk na Knox en hierdie manne kom daar, soos wat doen jy hier?
En jy weet, hulle weet nie dat hierdie man nou sal kom nie. Nou het Skyler vooraf werk gedoen.
Hy was daarbo en het die kanonne ondersoek en agtergekom dat daar ongeveer 59 goeie kandidate was.
So knox, hulle het 'n idee gehad dat daar 'n knox was. Maar as hulle Knox sien en hy weer is, is hierdie soort klein onstuimige mense nie seker nie.
En knox is 'n reg, nie waar nie? Ons was in Desember en weer, u weet, ek moes die datums uitwerk, en die tyd is omdat Knox in hierdie dagboek baie tyd nie met ander mense saamgeval het nie.
[51:42] Teen hierdie tyd is dit Desember, nie waar nie?
[51:53] Dus, jy weet, tydens hierdie hele reis hou ek van Henry Knox.
U hoef voortdurend te heroorweeg, OK, wat het werklik gebeur en wat is die mite wat aan die geskiedenis oorgedra is?
En daar is net 'n groot skeiding tussen dit, jy weet, die regte verhaal teenoor die soort kinderboeke -verhaal wat by ons almal neergekom het.
Hulle gaan dus daarheen, soos hy vir ticonderoga gesê het, meestal op die Champlain -meer.
Dit is dus 'n rivier wat daarheen loop. En ook 'n portage -roete of pad wat na die vier lei.
So, jy weet, knock it. En as hulle daar aankom, moet knox basies 'n toonhoogte aan die manne van die fort gee om hulle te help en te sê: Luister, dit is vir die rewolusie. Dit is vir George Washington. Ons het u hulp nodig.
Ons het u hulp nodig om hierdie kanonne hier weg te kry. En daarom sê hulle teësinnig: OK, maar dit is waarmee knox goed is.
Dit is goed om te praat, oké? En dit is goed om mense aan die gang te hou, nou moet hulle geen dood kry nie. 'N Vinnige inspeksie. Hy vind die meeste van die kanker. Nie goed nie.
Ek is jare lank net nie afgedank nie, so hy kies die 59 goeies.
En u weet, tyd is van kardinale belang, want hierdie Lake George kan sagteware gratis maak.
En nou moet hulle hierdie dinge uit die fort op hierdie bote afbring.
En weer, hy is 'n wedloop teen ys, en daar's, hoe weet hy, hoe het hy dit gedoen? Wel, hulle het allerhande maniere gedoen.
[53:21] En dit is 'n wedloop teen tyd na 'n wedloop teen ys, as niks anders nie.
[53:29] Hulle het hom afgeneem. Hulle dryf 'n paar langs die rivier.
Hulle het 'n paar osse gebruik, hulle het blok gebruik en die onderste hom oor die kante aangepak.
Hulle het alles in hul vermoë gedoen om hierdie dinge so vinnig as moontlik na die bote te kry. En dan moes hulle hom in hierdie stemme versprei.
[53:45] So, wat het hierdie klein vloot soos die knok tot beskikking gehad? Van watter tipe bote praat ons?
[53:50] Uh, tatoeëermerke. Paraguay se lug, weet jy?
En as ek daaroor lees, dink ek: Wat is hierdie dinge? Ek moes dus foto's van hulle gaan kyk, en dit lyk basies soos groot kano's.
Um, dit is 'n bietjie soos klein plat bakkies, maar hier is die ding wat jy moet weet oor alles, hulle sit baie laag in die water.
En toe hulle hom nou met al hierdie yster laai, sit hulle nog laer in die water.
[54:18] Dit klink gevaarlik.
[54:18] O, ja? En so probeer hulle hulle voortdurend in balans bring met die mans en alles, en dit vries.
So jy praat. U praat oor 'n kanon van £ 5000 en dit is basies hierdie groot kano's en eso.
Toe hulle tyd het om te gaan, stoot hulle af.
En die terugreis is glad nie soos die reis wat kom nie.
Nou verander die hele tenoor daarvan. Tot nou toe het dinge relatief verloop. Sjoe.
Maar nou gaan hulle terug. Hulle het onmiddellik storms getref. In werklikheid kan hulle geen vordering maak met die verkope hiervan nie.
U weet, Bentos en ouer Woz werk nie eens daar nie.
Hulle moet dus Paul 's gebruik om die ys af te druk om te beweeg.
Die beweging is ongelooflik stadig, hierdie hoofstuk word die hel van, soos George genoem, waar hulle basies deur die George -meer moet veg en, en
sommige van die boot het begin sink.
[55:22] Dit klink soos 'n slegte ding in Desember in die staat New York.
[55:22] Jy weet?
Ja, en as dit hier is, wat is dit wonderlik. So hierdie dinge sak, dit trek die kanonne op.
Ek bedoel, hulle gaan nie net uit nie. Ons het 'n paar verloor. Laat ons aanhou beweeg.
Knox is oortuig dat hy elke blik in die George Washington nodig het. Hy kan dit nie bekostig om enige te verloor nie.
Hulle gaan dus terug na Fort Tiger om dit te kweek. Meer mans, meer dinge, meer toue en so.
Toe het hulle gehelp om hierdie kanonne op te trek en voort te gaan. Nou, hier 's waar die U dit soort van moet verduidelik.
Hulle word soos 'n ruspe en dit sal waar wees. Die hele ekspedisie gaan terug, die kunstenaar se eenheid van bote is geheel en al.
Hulle versprei omdat sommige beweeg stadig vinniger beweeg en hulle het nie van dieselfde tyd af vertrek nie.
[56:11] U weet, vandag sien ons die vloot begin. Al die bote is saam.
Dit is nie die manier waarop dit was nie. So jy weet, daar is ouens wat ver op die meer is, en ouens het net vertrek.
Knox is dus 'n manier om rond te beweeg. Teoh kan vooraf werk doen en dinge aan die gang hou, maar hy is nie bewus van alles wat aangaan nie.
Dus hoor hy: 'Hey, hierdie boot het gesink'.
Jy weet, saam met ander mans. U weet dit later.
En weer, dit is ook deel van die verwarring as u dit saamstel. Hulle kry dus Faras Sabbat -eiland.
En Sabbath -eiland is 'n soort middelpunt in die George -meer, waar hulle wil hê dat ons te koud is om aan te gaan, en hulle het 'n groot vuur gemaak en hulle voete aan die brand gesteek.
En dan, natuurlik, spring Indiërs uit, en, weereens, weet jy, Knox, sy broer William gryp sy mes en dink dat hulle probleme sal ondervind wat hulle nodig het. Hulle help hom om kos te kry.
Maar, jy weet, ek kry mans wat vries, jy weet, hulle vries almal. Hulle kry ryp, jy weet, die kanonne is onmoontlik om te beweeg.
Ag, hulle het die oggend vertrek en, jy weet, weer, jy weet, ek dink die Bach as sink,
Um, en dit vat net nog 'n helse dag, waar Knox na 'n ander klein eilandjie verder kom.
[57:38] State bly die nag, en dan besluit hy, en dit is wat hy baie gedoen het tydens hierdie reis.
Hy besluit om voort te gaan, jy weet, en hy gaan voort na Fort George en bereik daar en begin, en jy weet, begin alreeds probeer om vir ons die volgende gesig te maak.
Die volgende fase gaan die osse wees.
Dit gaan 90 wees. Ongeluk, 42 ​​vloede.
[58:05] En dit is hoe ons onthou. Henry Knox is edel, opgelei vir die grootste deel van die reis. 'N Heroïde poging om sy tonnel oor die land te haal. Ons vergeet van die deel waar hy aan die George -meer vaar.
[58:16] Reg. Presies. Weet jy? Absoluut dit, jy weet. Maar dit was so aaklig. Nou doen hy 'n paar dinge as hy bykom.
Toe hy na George kom, skryf hy 'n paar briewe.
En een dat hy 'n brief skryf Lucy waarin hy sê: Hey, kyk, jy weet dit, maar 'n bietjie langer as wat ek gedink het.
[58:34] Uh huh.
[58:35] Weet jy, hoop dit gaan goed met jou, ek weet dat ek in hierdie bevrore fort in die middel van die nag vir jou hierdie brief skryf.
En dan skryf hy aan George Washington en sê basies: U weet, ons het teruggekom, weet ons, ons gaan die volgende deel van die reis begin.
[58:54] Ek dink dat ons binne drie weke u edele artillerietrein vir u moet hê.
[59:00] Nou is dit so dat sy woorde, die edele trein van artillerie. Nou, Knox is 'n baie godsdienstige man, soos die meeste mans van hierdie tyd, reg?
En daarom het hy die Amerikaanse rewolusie gesien as 'n soeke na 'n godsdienstige kruistog wat God wou hê dat hierdie land moet word, lewendig word en 'n plek is waar vryheid en geregtigheid plaasvind.
En u weet, waar 'n man 'n kans kan hê en 'n vol lewe kan lei en strewe na geluk.
Hy het dus reeds die revolusie in hierdie terme gesien.
Maar dan verhef hy sy reis tot 'n godsdienstige soeke om te sê: Ek gaan jou edele trein of Charlie, wat 'n edele trein is, bring?
Omdat dit ons bevryding gaan gee.
Dit is dat dit ons saak verder sal bevorder, die Britte uit Boston gaan haal en uiteindelik ons ​​land die plek op aarde kan gee waar mense regtig gelukkig kan wees.
So Hy verhef dit net daar.
U weet, nou is Washington ietwat godsdienstig, maar dit is amper 'n praktiese godsdiens. Hy doen. Alles is veronderstel om. Maar jy moet wonder, hoeveel glo hy regtig? Jy weet.
So in elk geval, reg, so hy maak dit. Hy skryf hierdie briewe.
Nou kom die kanonne aan. Goed, maar daar is 'n probleem.
Daar is geen osse nie, en daar is geen skuinspunte op hierdie stadium nie.
[1:00:30] Dit is dus 'n Dit is 'n werklike probleem. Nou, nou, dit is wat u van die kinderboekverhale afwyk.
Goed, want die kinderboeke lei tot dreigemente van ongelukke, ons wag almal, jy kry kaneel.
[1:00:41] Maar die waarheid is dat dit 'n operasie was wat geen presedent gehad het nie.
Knox het 'n kontrak gehad met 'n ander man met die naam Palmer.
Goed. En Palmer was die soort gladde Charlotte van 'n ou wat gesê het: Ja, ek kry die osse vir jou. Dit lei. Palmer weet nie, en Knox het hom al geld gegee.
En wat eintlik gebeur, is dat knox 'n brief van Skylar kry wat sê: Kyk, moenie met sy Palmer -man te doen kry nie.
U weet dat hulle dit nie doen nie.
En so het Knox 'n situasie waarin al hierdie kanonne binnekom, het hy gesê: Moenie Palmer gebruik nie.
Hy weet nie wanneer Skylar en Becker vir hom sy slee gaan gee nie.
Hy doen dus 'n baie vreemde ding. Hy gaan self met 'n paar mans na Albany.
[1:01:33] Onderneem hierdie ongelooflike reis en verdwaal in die bos in 'n sneeustorm.
U weet, hier is die kern van die artillerie van die Amerikaanse Revolusie. Hy het in die bos verloor.
Hy kom uiteindelik daar onder. Hy ontmoet eintlik Palmer in Skylar, en basies blyk Palmer 'n bedrog te wees.
En in Skylar sê: Ons kry vir jou hierdie slee en osse.
En dan is die koppe terug met al hierdie slee en osse is op pad na en tydens die pad na weer, doen hy 'n paar vooraf werk.
Hy het gesien waar hy die Hudson kon oorsteek. Hy kyk baie goed na hul verskillende roetes en kom weer daarheen.
En so nou, nou die spleet, die kanonne lug daar, die slee en die osse daar.
En nou verdeel hy dit in vyf groepe. Vyf pakkies, as u wil.
[1:02:27] Al die slee word weer gelaai. Weet jy, daar is 42 slee. Daar is 90 osse.
Dit is Dit is die soort getal wat steeds na ons toe kom. En so het die kanker gelaai, alles is gereed. En in Januarie vertrek hulle.
Hulle gaan nou terug suidwaarts na Bustin.
[1:02:51] Toe ek net 'n paar maande gelede van Fort Tide van Boston af terugry, dink ek ek het deur Rochester gegaan en in Middlebury geskeur, al hierdie groot torings met groot name in die Green Mountains van Vermont.
Maar om die Groenberge oor te steek, sou destyds nie vir Knox prakties gewees het nie, selfs sonder Cannon. Hoe het hy die roete van Moses gespeel? Dat hy van plan was om terug te gaan na Boston?
[1:03:14] Um, ja, hy sou reguit afloop, Um, en dan sou hy regeer?
Eerstens moet hy vier keer oor die Hudson kom, wat ongelooflik is om oor na te dink.
[1:03:30] Hudsonrivier is 'n enorme rivier.
[1:03:32] Enorme, enorme rivier, regs, en.
[1:03:35] Ah Oppa 's faras Albany. Dit is oop vir seil, maar die seevaartuie. Dit is 'n groot rivier.
[1:03:40] Ja, dit is in die trant van Amerika. Weet jy, wat die Britte, weet jy, later allerhande gekke dinge doen om West Point en al die ander dinge te probeer neem.
Maar, u weet, hy is op pad af, en terwyl hy afkom, besef hy dat hy hierdie Hudson vier keer vier keer moet oorsteek. En hier is die ding.
[1:04:00] Vier keer Wow!
[1:04:05] Weet jy, hulle verstaan ​​nie hoe hulle die swaar, swaar kanonne en die osse slee kan trek nie, en hulle sou omdraai.
En hierdie Teamsters sou dan moes,
trek die slee, haal die wat jy weet, die osse af, trek die slee terug oor jou blok en pak dit aan, weet jy, draai dit om 'n boom en haal die slee en die kanonne terug en gaan aan.
Sneeu was 'n probleem, nie baie sneeu nie, maar hulle sou die probleem hê, maar ook 'n gebrek aan sneeu.
So baie keer trek hulle saam in modder. Dit is dus nog 'n aaklige, aaklige ding waarmee hulle te kampe het.
En terwyl hulle afkom, weet u, hulle moet die eerste keer oor die Hudson gaan en die Hudson kyk Fresen,
Maar Knox het 'n tegniek gekry om die ys te verdik waar hy hierdie gate boor.
En jy weet waar die water deur die gate opborrel, oor die ys gaan en dit verdik.
[1:05:12] Staan op in die koue koue New York -lug in die staat.
[1:05:15] Reg? Reg. Presies. En so skep hy so yspaaie Almal weet, maar tog is hulle nie seker of hulle dit sal regkry nie. So hier sou die metode wat hulle gebruik het, dat Jim Bakker 'n byl sou hou.
Langs die pamflet sal die £ 5000 Big Bertha en die osse trek.
En as hulle 'n kraak hoor, swaai hy die byl en sny ons idiote osse, sodat hulle nie saam met sy slet met die kanon na die rivier toe gaan nie.
En dit is baie ontstellend dat hierdie soort kruising, Long Langrivier, 'n lang kruis is, maar hulle doen dit die eerste keer, en alles werk.
Maar die tweede keer dat hulle dit doen, gaan hulle deur. En seker, die kanon breek deur en jy weet hulle het die tou gesny.
[1:06:11] Becker gebruik die byl.
[1:06:12] Ja, hy gebruik die bylskommelinge wat die osse afsny. Hulle is gratis, maar hulle het nog steeds 'n tou wat aan die kanon gekoppel is.
En weer sê die meeste mense, jy weet, ons het net die kanon in die Hudson verloor.
O, sjoe, laat ons maar gaan. Maar nou wil hulle dit terugtrek, en daarom moet hulle dit na die strand toe trek.
En in die geval van Albany, laat hulle almal toe om uit te kom en hulle te help,
om hierdie kanon op te trek, en dit neem die hele dag, en jy weet, dit is 'n enkele keer dat dit die hele dag neem om hierdie blik te kry en 'n back -up te maak.
Maar hulle doen dit en weer, hy wil nie een verloor nie. U weet dit en weer, hierdie temperatuurvariasies gaan aan tot op die punt dat hulle moet wag totdat die temperatuur baie keer daal voordat hulle weer die Hudson oorsteek.
En Knox skryf briewe in Washington en sê ons wag vir die koue om terug te kom. Um, wat, jy weet.
Kan dit moeiliker wees as dit? Ek bedoel, hulle het. Hulle het duisende en duisende pond panne en manne en osse en slee, maar tog het hulle 'n rivier wat op verskillende tye besig is om te ontdooi.
[1:07:22] Dit is snaaks, Ah, die Fisher Price plak die voorval naby Albany op, waar hulle uiteindelik die geweer doop. Drie. Albany het so dramaties uitgebeeld dat ek die grootste deel van my kinderjare aan daardie oomblik as die keerpunt van die rewolusie dink.
[1:07:36] Reg, reg. Ja.
[1:07:36] En dan sou dit meestal sê dat die rewolusie op daardie stadium nog nie eers begin het nie;
Uiteindelik sal Knox in sy party hierdie vier kruisings van die magtige Hudson maak.
Hulle sal die geweer wat hulle uiteindelik in die Albany twee keer uit die water het, herstel.
En dan het hulle te doen met die Berkshire -gebergte van Western Mass.
En ek moet erken, ek het 'n bietjie gegril van jou beeldmateriaal van die Berkshires en 'n dun alpiene lug en die aanhalings van groot bergklimmers.
Hulle was beslis 'n prestasie met £ 120,000 kanonne. Maar die Berkshires is nie presies die Himalaja nie, nè?
[1:08:21] Nee, nee, hulle is nie. Hulle is nie. Nou dit.
[1:08:25] Maar dit was 'n groot uitdaging. Hoe het hulle die skoot dan verslaan? Hoe het hulle tegnologie en vindingrykheid gebruik om die kanonne oor die bergketting te kry?
[1:08:34] Weet jy, jy's reg. U weet dat ek in die boek baie sê -tye 'n paar aanhalings gebruik van ouens wat Everest opgegaan het en sulke dinge.
Een ding waarna ek daarna was, was dat ek 'n verhoog wou gebruik, want hierdie ouens is uitgeput.
Hierdie spanmense het hulle al gedoen, en hulle het nie arktiese toerusting wat al lank gevries is om die Berkshires oor te steek nie.
En En hulle het hierdie kanonne en hierdie osse glad en so het hulle.
U moet baie kreatiewe dinge doen om nie net op te gaan nie, maar ook omlaag.
Een ding wat ons moet doen, is dat hulle die osse op 'n heel ander manier moet gebruik om die trekkrag te verhoog.
Hulle draai toue en katrolle wat die stelsel om bome trek, en maak dit los van die slee en sluit dan weer aan by die osse,
sodat die aksent 'n groter trekvermoë kan kry om hom op te staan, sekere hange.
En as hulle met dieselfde ding terugkom, kan hulle die val onderbreek. Hulle sal hooi en dinge onder die hardlopers sit om hom te vertraag.
Maar baie keer, weet jy, sou hulle net in die ritte slaan waar hulle nie verder kon gaan nie, omdat hulle 'n afgrond van 'n krans sou tref.
En dit was baie, baie ontmoedigend.
[1:09:55] Want knox is mans, want hierdie manne was weer gewoond daaraan om meer holes of vragte te laat doen.
Dit verdien dit van 'n soeke.
Versamel. Is hierdie reis met hierdie kanon En weer, jy weet, hulle sou versprei, hulle sou saamtrek.
U weet, dit was weer 'n lang reis vir hulle, en dit breek op 'n stadium af waar hulle sê dat ons nie verder gaan nie.
Ons gaan dit nie meer doen nie. En Henry Knox is 'n soort passie as dit sy dagboek is. Hy skryf daaroor. Hy sê, jy weet dat hulle gestop het, jy weet, ons is gestop.
[1:10:38] En dan gebeur dit dat Harry Knox weer daaroor moet uitkom.
Hy moet hierdie manne aan die beweeg kry, en jy weet eintlik dat hy dit alles verbind met die oorsake.
George Washington sou dit die Holy Cause noem, weet jy, en knox het 'n goeie frase. Hy het baie gebruik, en dit was wat ons vir die ongebore miljoene gedoen het.
Weet u, vir die mense wat nog nie gebore is nie, skep ons hierdie land, en dit is deel daarvan.
En dit is wat ons regtig doen. Dit kry dit, weet jy?
Hulle het ook meer osse, Franse osse belowe, en in dinge wat tasbaar was vir die mans.
Maar hy het hulle weer aan die beweeg gesit, jy weet, en weer, jy weet, hulle het afgekom dat Lake George op die Hudson afkom.
Hulle het baie struikelblokke oorkom. Hulle het amper doodgevries.
En so nou in die geboortekaartjies, wat weer nie Everest is nie, maar dit is baie moeilik om £ 5000 yster teen enige heuwel op te skuif.
[1:11:41] Uh huh. Ek sou dit nie wou doen nie.
[1:11:44] Wel in vir luisteraars. Hier is 'n vergelykingspunt. Dit £ 120,000 is 28 SUV's.
Stel jou voor dat jy 20 sportnutsvoertuie oor bevrore mere, bevrore riviere en bevrore berge sleep met niks anders as aksie nie.
U kan dit nie eers voorstel nie. U weet dat dit moontlik is om dit te doen.
En Henry Knox het in sy dagboek geskryf. Hy het gesê toe hy na die Berkshire IRS kyk, het hy gesê, ek kan nie glo dat 'n man hierdie vrag teen hierdie berge kan trek nie, weet jy? En weereens, hierdie man was nog nooit uit sy tuisdorp nie.
Terloops, hy was baie aangenaam by die Berkshire IRS, weet u?
Ek bedoel, hy het baie daaroor in sy dagboek geskryf, baie oor hoe mooi hulle was oor die valle en sulke dinge, weet jy?
Maar dit was beslis die moeilikste deel van die reis.
[1:12:38] En baie het verander toe hulle uiteindelik deur die Berkshires kom. En jy, jy beskryf die edele trein se aankoms in Westfield, Mass. Soos 'n ruimtevaarder wat van die maan af terugkeer.
[1:12:51] Hoe was dit vir die manne van Hinder? Knox is 'n partytjie terwyl hulle in die klein dorpies uit die berge begin aankom.
[1:12:59] Wel, jy weet dit weer, mense het nie hul dorpe verlaat nie. Ons was hierdie provinsiale land.
En so kom daar uit die wildernis groot bebaarde manne met hierdie enorme hoeveelheid artillerie.
En die meeste mense het nog nooit groot wapens gesien nie.
Hulle het nooit 'n groot kanon hoor afgaan nie. So kom hulle in die dorpe in. Mense is weer van voor af.
Hou daarvan. Soos om 'n ruimtevaarder te sien.
U weet, hulle het terloops ook van hulle gehoor. Hulle het gehoor dat hulle kom.
Jy weet wat. Weet u, nuus het vinnig in die kolonies gereis en daar was 'n nuwe aan die gang om die Britte te beveg en dat hierdie edele treinartillerie na George Washington sou gaan om die Amerikaners te red en die Britte uit Boston te kry.
U het dus die land saamgevoeg sodat hulle 'n fees van 'n fees daar gehou het as hulle inkom.
Gegewe Rahm Henry knox verplig en vuur af Ou saai, een van die groot mortiere, weet jy, in die ratel volg vensters. Maar mense het nog nooit so iets gehoor nie.
So hulle is helde.
Jy reeds en knox. Sy statuur groei.
En terwyl hulle deurbeweeg, weet u, van stad tot stad, in elke stad waarin dit gebeur.
[1:14:18] U weet waar hulle elke keer as hulle binnekom, meer in die mineraal van die stad beland, deur na die Kanada te kyk en dit te meet en voorspellings oor u te maak, weet wat die doeltreffendste sou wees.
Maar weereens, jy weet, dit is mense wat dit nog nooit gesien het nie.
[1:14:34] Goed. En dit is 'n groot verandering vir die manne in die partytjie om van halfhonger en half bevrore te gaan slaap, op die grond in die bos te slaap, om feesgevier te word en te pleit dat Rahman binnenshuis slaap.
[1:14:46] Ja, ja, presies. Op hierdie manier word dit baie meer 'n smaaklike reis vir hulle hierheen, weet u, en hul vriend om dit aan die einde van die tonnel te sien.
Ek bedoel, hulle begin dit begryp. Hulle het deur al die moeilike goed gegaan wat deur die vries van kanonne gegaan het.
So nou is dit nog meer 's. Dit is die Bennies wat hulle begin kry.
[1:15:08] Reg? Alhoewel die toestande beter word vir die manne in die edele trein, voel die oorspronklike groep dat hulle eers moet terugdraai, sodra hulle Springfield bereik. Waarom was dit?
[1:15:22] U weet, die oorspronklike ooreenkoms was dat hulle net so ver sou gaan. Springfield en knox, ek dink ek het geglo dat hy hom tot die hele pad kon toelaat.
Maar daar was ook streeksverskille. Die Green Mountain Boys, wat, u weet, 'n belangrike rol gespeel het om na ticonderoga te kom, was daar, soos 'n rant, 'n plaaslike guerrillaband.
En so het baie spanlede gevoel dat hulle in gevaar kan wees,
as hulle hier by die edele trein gebly het, weet u, en dat hulle daarvoor moet terugkeer na New York.
Baie van hulle het net gevoel dat hulle ver genoeg gegaan het, en dat hulle lankal weg was van hul gesinne.
U weet terloops, een van die dinge wat Knox gedurende hierdie tyd gedoen het, terwyl sy trein vorder, was dat hy voortdurend perde uitruil,
osse, mans probeer dit in elk geval aan die gang hou.
Hy kon, um, jy weet.
[1:16:26] Dit lyk asof u met perde en osse die aktiwiteitsvlak te lank nie sou kon handhaaf nie.
[1:16:32] Ja, presies. Ek bedoel, die foto's en pyne het tot 'n vertoning gekom. Hierdie baie eenvormige osse en alles lyk goed, maar die waarheid was dat dit baie ernstig was.
Dit was baie, jy weet, Henry, jy kon hom amper 'n soort byt sien, maar probeer nie uitvind nie.
OK, waar gaan ek die volgende perd kry? Ons gaan die volgende osse kry. Hoe gaan ek dit alles bymekaar hou?
Um, en dit was wat dit was, die soort, Ah, maak dit op as jy gaan. En so is dit Springfield en hy verloor al hierdie mans.
[1:17:02] Reg. En vee, dink ek.
[1:17:02] En dit lyk asof u weet dat daar by vee en in, u weet, daar 'n vreeslike ding is waar die seun van Jim Becker, John Becker, later in sy joernaal geskryf het dat hulle die kanonbaan in die modder verlaat het.
U weet, sodat u weet dat al hierdie heerlikheid in die modder is.
En nogmaals, knox -saamtrekke Die mense van die stad help hom, Um, en hy kan die mans vervang, die vee vervang,
kry die kanonne, jy sluit weer aan en gaan dan verder.
Weet u, en weer, dit is die een krisis na die ander. Hierdie mense wat dit moet oorkom, is regtig die edele trein regtig regverdig.
[1:17:46] En ek dink dit gaan na, uh, go.
Ek sal die Tweede Wêreldoorlog toelaat dat hulle altyd gesê het wat dit was.
Die Amerikaanse soldaat wat ons toegelaat het om die Nazi's en almal op Day te verslaan, het gesê dat dit die Amerikaanse soldaat se vermoë was om te improviseer,
dat die burgerlike soldaat gewoond was daaraan om dinge op te maak terwyl 'n Duitse soldaat op 'n bevel van 'n Amerikaanse soldaat sou wag.
Goed, ons moet die heuwel inneem. Maar weet jy wat? Almal is dood behalwe ons drie.
Dus, waarom gaan u nie so rond nie? Ek gaan op hierdie manier en ek sal dit probeer, en daarom is dit 'n konstante innovasie, wat ek sou aanvoer met die Amerikaanse Revolusie.
Jy weet, met mans soos Henry Knox, wat soos: Wel, jy weet, tegnies gesproke, het ek geen idee wat ek doen nie.
Maar laat ons dit op hierdie manier probeer, wat baie Amerikaans is.
[1:18:39] Op hierdie punt. Teen die tyd dat hy in Springfield is, moet Henry Knox nie te ver vooruit aan Lucy dink nie.
En Wester, wat 's Hoe lyk hierdie laaste sprint van Springfield Toe Worcester, waar Lucy was, en dan na Framingham, waar John Adams uitkom om die trein te sien en dan uiteindelik na Cambridge.
[1:19:02] Wel, jy doen nie. Henry Knox weer. Hy ry vooruit en hy gaan na Lucy.
Weet jy, hy besef dat ons amper daar is.
En so gaan hy na Lucy en hulle het baie min tyd saam deurgebring sedert hulle getroud was.
En so, natuurlik, hierdie reünie. Fantasties. Maar terselfdertyd het blad Awesome besef dat sy met 'n yweraar getroud is,
wat sy wa by die Amerikaanse revolusie aangesluit het en dat hy nou die huidige artillerie in die Amerikaanse weermag is.
Sy sal nie baie van hom sien nie.
Sodat die dubbele besef en met dit alles, hy moet af wees omdat hy na Washington moet kom. Laat George Washington O, dat die edele amper hier treine.
En so, weet jy, hy ry in, en Washington sluit nog 'n rampspoedige vergadering af met sy krygsraad, wat dit basies aanhou vertel Washington en ek het dit baie in die boek gedoen.
Ek gaan tussen Washington en Knox, waar jy weet dat die oorlog dit moeilik maak om vir Washington te sê Nee, jy kan dit nie doen nie.
[1:20:16] Washington kom voort met planne wat op die rand van die onnosel meer en amfibiese aanvalle op Boston loop, oor 'n myl oop water in die Back Bay en in die soutmoerasse.
[1:20:20] Absoluut, absoluut, ja.
[1:20:29] Of die manne sal net deur die Britse verdedigers gesny word dat as hulle saam met Pikes oor die ys storm, omdat die meeste van sy manne op daardie stadium nie busstelle het nie, wat 'n aggressiewe bevelvoerder oorweeg om Bay en Great te wees.
Die idees wat hy genereer, moet op daardie stadium afgeskiet word.
[1:20:46] Dit is reg, jy weet, en iemand het dit ooit gesê, jy weet, binne -in die rustige, rustige buitekant met die hart van 'n wilde man oor George Washington.
En hy het wel dat hy hierdie impuls het om een ​​aanval te tref om terselfdertyd die gewaagde stap te doen.
Hy het 'n baie terughoudende buitekant, jy weet, baie koud, afsydig.
Maar natuurlik, weet jy, oor die Delaware.
Stuur Harry Knox vir hierdie missie. Hierdie lug, alles vir die Hail Marys.
Weet jy, as almal anders gedink het, weet ons, ons is klaar, ons is in die moeilikheid.
Daarom het hy aanhou om na sy oorlogsraad te gaan en sy het gesê: Weet jy, laat ons oor die ys gaan en die werkrade soos Nee, nee, nee, dit wou.
'N Deel daarvan is dat Washington nou deur mense begin klop. Baie mense hou van, ons weet, ons het hierdie leër by u gehad. Niks het gebeur nie.
U doen niks nie, u weet dat u na 'n minuut huis toe gaan. Hy het baie mans aan siektes verloor.
[1:21:44] Die helfte van die mans is huis toe.
[1:21:48] Hulle is honger en het kruit. U weet, dit gaan glad nie goed met die Amerikaners nie.
Dus word Henry Knox meer en meer net die hoop van Washington, en hy begin met vriende sê: Waar is Henry Knox?
Nou, dan, nadat hy een aand met 'n oorlogsraad vergader het, kom hy uit en hy sien 'n ruiter wat binnekom. Hy dink dit is goed, weet jy, stuur skrywer en snelskrywer, en hy sien die serp en dit is Henry Knox.
En jy weet, Harry Knox is ek terug, weet jy, met jou edele artillerie.
En vanaf hierdie oomblik, die oorlogsjefs.
[1:22:29] En ek moet my van daardie oomblik af voorstel dat Henry Knox die lewe is en die vooruitsigte ook verander.
[1:22:34] Absoluut dat hy die onmoontlike gedoen het. Hy het terloops niks ingekom nie.
Dit is Henry Knox. Sy beste oomblik, regtig. Ek bedoel, dit is wat jy weet, wanneer ek 'n boek skryf, kom ek weg en sê Daar is so iets is die lot.
Daar is so iets. Dit toets Wilbur Wright, Teddy Rose oor Henry Knox, Um, hul arm, mense wat bedoel is om een ​​ding te doen en en ek sou met Henry Knox stry.
Hierdie is dit. Dus as hy hiermee terugkom, is hy onmiddellik:
jy weet, nie net deur mense nie, maar ook dat hy in Washington se dye en ander verhef is as hierdie persoon wat die onmoontlike gedoen het, en hulle het regtig nie verwag dat hy sou slaag nie.
U weet, hulle, sy hele Oorlogsraad, het gedink dit is net 'n dom idee.
Maar hy kom wel terug en hy bring die artillerie saam, en dit verander die vergelyking van die oorlog.
[1:23:33] En so baie beroemd beroemd hier in Boston, ten minste, het Knox in Washington dit reggekry om die artillerie in die nag in die geheim op die top van Dorchester Heights te plaas.
En die volgende oggend kyk die Britte die heuwel op en sien dat daar 'n onmiddellike fort na hulle kyk.
[1:23:51] Ja, dit is 'n ongelooflike prestasie. Um, hulle gebruik weer die osse en die slee, en hulle in een nag.
Hulle trek hulle almal na die top van Dorchester Heights, bou al die versterkings. Dit is 'n ongelooflike hoeveelheid ingenieurswese wat ingaan.
En seker genoeg, dit is die skaakmat waar generaal, hoe wakker word.
En die skulpe reën op Boston neer, en hulle kan nie glo dat hulle al die kanonhemel in die oggend sien brand nie.
En hulle kan nie glo nie 'n Waar kom hulle vandaan?
En B, hoe het hulle hom in een nag daarheen gekry? En terloops, sy spioene, baie spioene het die Britte vertel.
Hey, jy weet, die Amerikaners bring al hierdie kanonne van Fort ticonderoga terug, en die Britse offisier het hom eenvoudig nie geglo nie.
Hulle sou net niemand dit doen nie.
[1:24:44] Dit is Maart, jy's mal. Februarie, dit is Februarie.
[1:24:46] Ja, wie sou uitgaan en ja, wie sou dit wou doen? Niemand nie. En so het hulle hulle eenvoudig nie geglo nie.
Dus, net toe hulle wakker word en die skulpe reën, is hulle ongelowig en natuurlik, en hoe probeer u 'n aanvalsmag teen u stuur, weet u, Dorchester Heights.
Maar toe blaas 'n noordooster in en hulle kom haal die mans van die bote af.
En hoe besef hy buitendien? Omdat die advertensie wat die admiraal in die skip sê, weet u wat ons hier kan bly.
Daardie £ 5000 kanonne. Dit sou 'n gelukkige skoot wees, maar hulle kon ons tref en ons het U en ons moet ontslae raak van waarheen ons moet gaan.
En hoe realiseer dit dan? In hierdie hele oorlogsraad weet Summers -luitenante later, dit neem 'n bietjie, maar hy het dit uiteindelik gekry.
Ons het 'n verbod in Boston gekry, wat ongelooflik is, want hierdie supermoondheid waarmee die hele wêreld nou gekyk het hoe hierdie Amerikaanse rebellie verpletter word, is tegnies besig om die eerste stryd van die Amerikaanse Revolusie te verloor.
Hulle word uit Boston gedwing.
[1:25:56] En natuurlik moes die parade hierdie jaar gekanselleer word weens ons dom pandemie. Maar hier in Boston onthou ons die 17de Maart as Ontruimingsdag, basies die dag waarop die Revolusie een was, ten minste hier in New England.
Wat het ontruiming vir Henry en Lucy Knox beteken? Wat het eers met die boekwinkel van Henry gebeur?
[1:26:14] Wel, oké, so, jy weet, na die Britse vertrek, en terloops, die ouers van Lucy het saam met hulle vertrek.
Ag, en jy weet, al die lojaliste het by hulle oorgebly, want hulle het gedink dat hulle geteer en geveder sou word, of nog erger as hulle dit nie sou doen nie.
So dit is basies paniekbevange as hulle uitkom. En jy weet hoe? Die Washington -siening laat ons ongemaklik. Ons sal Boston nie afbrand nie, so laat ons met rus. Laat ons gaan.
En so het hulle dio en hulle laat insulien.
[1:26:46] Knox gaan terug na Boston. Dit kom terug, seun, hierdie held, nie waar nie?
En hy gaan terug na sy ou boekwinkel.
En, natuurlik, is dit deurloop en alles. En, jy weet, hy gaan daar in, en, jy weet, hy moes die punt op jou oomblik gehad het, waar hy besef het: Dit was my lewe ses maande gelede.
En nou keer ek terug as die man wat die Britte uit Boston gedwing het, weet jy, en Britte.
As jy weet, moes die Britte toe hulle vertrek, opkyk en die kanonne sien.
Hulle weet dit was Henry Knox daarbo.
U weet wie werklik daartoe bygedra het om hulle daar uit Boston te verwyder.
Dus het hy en Lucy dan gesê: Ag, jy weet, jy sou graag wou sê dat hulle hierdie lewe saam kon leef, maar Henry Knox was nou vir ewig getroud met die Amerikaanse Revolusie en George Washington, en hy sou aangaan.
En natuurlik, um, oor die Delaware.
Hy was net daar om die manne in die bote te kry.
Weet jy, daardie groot stem wat in die duisternis na hulle skree en dat dit geen storm is nie, weet jy, om oor te kom.
[1:27:58] En hy dien langs Washington tot by Yorktown. Sewe lang jare na die ontruimingsdag hier in Boston.
[1:28:05] Ja. Ja, absoluut. En dan weet die U dat hy natuurlik in sy eerste kabinet was. En ek dink die sekretaris van die oorlogsoorlog en, weet u, gaan voort.
I. Ek weet dat knox knox sy lewe voltooi het, ek dink Maine iewers aan die voorkant. Of in New Hampshire of Main.
[1:28:22] Hoof. Ja, ja.
[1:28:24] Het hy en Lucy ooit na 17 75 weer op 'n betekenisvolle manier in Boston gewoon?
[1:28:31] Nee, nee, nee, nie regtig nie. Ek bedoel, hulle, daarna, na die oorlog, knox Ah, volg Washington en Philadelphia in, jy weet, die eerste oorlogskabinet en so.
Maar jy weet, een ding, my Henry Knox, is dat hy nie 'n goeie sakeman was nie.
En hy besluit toe hy die regeringslewe verlaat het, dat hy hierdie ryk man sou word.
En hy voel hoe hy 'n groot herehuis in Maine is, en, weet jy, hy het homself benut.
Hy het in baie dinge belê, en dinge het ook nie uitgewerk nie, en ongelukkig het die meeste kinders gesterf.
Um, hulle het nie tot volwassenheid gekom nie. Um, en so, jy weet, hulle was Hulle het baie skuld gehad.
En toe het Henry Knox, uh, eintlik verstik hy aan 'n hoenderbeen.
Ek dink dit was en hy het 'n keelinfeksie gekry.
En dit is waaraan hy gesterf het. En so het Lucy in hierdie groot herehuis agtergelaat, en sy het in moeilike tye geval en moes dit verkoop en sy het gesterf.
[1:29:47] Dit is 'n vreeslike einde aan ah, die familie waaraan Amerika baie te danke het.
[1:29:54] As ek aan Henry Knox dink, was sy beste uur beslis die edele trein,
in die feit dat hy iets gedoen het wat niemand anders kon doen nie Niemand het gedink dat hy dit kon doen nie, hy het geen ervaring nie.
Um, op 'n belangrike oomblik van die Amerikaanse Revolusie, het hy daarin geslaag om,
59 canon 300 myl in die dood van die winter van 17 75 tot by Boston,
wat George Washington kon gebruik om die Britte uit te haal en die momentum van die oorlog werklik verander het,
[1:30:34] Die meeste van ons luisteraars is in die Boston -omgewing of in New England. Soos u kan raai, as een van hulle geïnspireer is en hulle wil uitgaan en in die voetspore van Henry Knox in die Noble Train loop, wat is 'n maklike manier om dit te doen?
[1:30:47] Wel, jy kan die merkers volg, reg? Ja, die Henry Knox Trail, wat wonderlik is, weet jy.
[1:30:50] Sodat dit die Henry Knox -roete is.
[1:30:55] U kan die hele roete ry. En dan, soos hy gesê het, is dit net so 'n opvoeding om na Fort ticonderoga te gaan.
Om dit te sien en te sien, verstaan ​​waar hy Teoh moes haal om hierdie kanonne te kry.
[1:31:12] Die boek is Henry knox is Noble Train, en dit verskyn later hierdie week. Waar moet hulle kyk as mense meer wil weet oor Henry Knox of u en u werk aanlyn wil volg?
[1:31:23] U kan gaan na William hazelgrove dot com. Um, daar is 'n hele Waltham inligting daar oor die boek.
En ek het 'n Facebook -bladsy met Henry Knox.
Henry Knox is 'n edele trein.
[1:31:38] En het ons 'n skakel -aankoop? Die boek in hierdie week toon natuurlik notas.
[1:31:42] Ag, een ding, Teoh vir u luisteraars, hulle kyk moontlik na my webwerf.
Ek doen 'n hele paar zoom -aanbiedings.
[1:31:51] Ag lekker. Dit is goed hierin. Ag, hierdie tyd van afstand.
[1:31:54] Ja. Ja, en ek hou gewoonlik ongeveer 100 toesprake per jaar vir biblioteke.
U luisteraars wil na my webwerf gaan, William, sy groep dot com. Hulle sien nie waar al die spraakgebeurtenisse is nie.
[1:32:05] Goed, maak seker dat u ook hiermee skakel, sodat mense kan sien wanneer en waar hulle u kan inhaal. Dus, William hazelgrove, ek wil net baie dankie sê dat u vandag by ons aangesluit het.
[1:32:14] Ag, dankie dat u my gehad het.
[1:32:16] Om meer te wete te kom oor Henry Knox en sy edele artillerie, kyk hierdie week se notas by hub history dot com slash 184 Ons het 'n skakel om die boek te koop en 'n skakel na die Williams -webwerf.
Ons bevat ook skakels na inligting oor die besoek aan Fort ticonderoga en hoe u die Henry Knox -roete kan vind, en is natuurlik mal oor die registrasievorm vir ons geskiedenis in Boston. Happy Hour, hierdie week het 'n komende geleentheid aangebied.
As u met ons in aanraking wil kom, kan u ons 'n e -pos stuur by podcast of hub history dot com.
Ons stuur die geskiedenis van die hub op Twitter, Facebook en Instagram. Of u kan na die geskiedenis gaan deur dot com en op die skakel VS kontak klik terwyl u op die webwerf is, op die intekenskakel klik en seker wees dat u nooit 'n episode misloop nie.
As u inteken op Apple podcasts, oorweeg dit om 'n opsomming te skryf om dit te sien. As u ons 'n reël stuur, en ons stuur 'n Hub -plakker, 'n teken van waardering.