Karis se storie oor tienerseks Hoofstuk 11 Deel 1 – Finesse Meisie
die nuus dat chris ’n kind het, word vir eers nie vir hulle ma-hulle vertel nie. Karis besluit om haar uit die saak te hou, al weet sy dit is nie ’n goeie idee dat Mia met die ou uitgaan nie. Na ’n dag of twee is Mia ook nie meer kwaad vir haar nie en beplan hulle twee kliphard aan hulle verjaarsdag se midwinterfees. Gelukkig is dit amper nooit baie koud by die see nie en die Tuinroete is bekend vir sy lekker klimaat; daarom is dit nie ’n lawwe idee om so ’n fees te hou nie. Hulle pa het ’n kliënt by wie hy ’n groot tent leen en dit is ook hy wat by die munisipaliteit toestemming kry dat hulle die tent op die strand mag oprig. Daar is natuurlik baie voorwaardes en hulle pa onderneem om die verantwoordelikheid te dra.
“Ek wil graag julle twee se verjaarsdag vir julle ’n spesiale dag maak! Met die nuwe Kinderwet wat in Julie in werking tree, word kinders mos nou mondig op agtien en dit maak hierdie verjaarsdag ’n ekstra spesiale een vir my twee meisies!” sê hulle pa trots.
“Haai, sowaar, Karis, ’n week na ons verjaarsdag is ons mondig en kan ons trou sonder Pa en Ma se toestemming!” sê Mia en giggel verspot.
“O nè, dogtertjie. Onthou, dis nie net ’n reg en ’n voordeel nie, julle moet
ook self die gevolge van julle dade dra! Sit ’n voet verkeerd en jy beland in
die tronk tussen ander volwassenes!” sê haar pa berispend vir Mia.
“Ons kan mos dan ook sonder Pa se toestemming ’n kontrak sluit en ’n kar of ’n huis koop!” sê Karis, nou ook aangespoor deur Mia se verspotte toon.
“Aha! En self daarvoor betaal, dankie!” sê haar pa en wys sy vinger in die lug.
“Dink Pappa dit is beter dat die ouderdom vir mondigwording nou agtien is?” vra Karis op ’n ernstiger toon.
“Daar is seker voordele, maar soos met alle dinge in die wêreld sal dit nie net voordeel inhou nie. Sommige kinders is darem regtig te jonk om op agtien groot besluite onafhanklik te kan neem, soos om te trou. As ek eerlik is, moet ek egter sê dat ouers in so ’n situasie waarskynlik tog toestemming sal gee ongeag die voorbehoude wat hulle het, agtien of een-en-twintig,” sê haar pa.
“Daar is ook baie kinders wat glad nie ouers het nie of slegte huislike omstandighede het, en met die nuwe wet natuurlik nou gouer selfstandig kan raak en vir hulleself ’n beter lewe kan probeer skep, sonder dat die ouers hulle kan terughou,” lewer hulle joernalis-ma ook haar bydrae. “En baie van hulle sorg ook vir hulle jonger broers en susters,” voeg sy by.
“Sou Pa my en Mia op agtien laat trou het?” vra Karis nou.
“Ag, ek weet nie, elke situasie word mos op meriete hanteer, maar ek weet ek sou ongelukkig gewees het daaroor,” antwoord haar pa.
“En die besigheidskontrakte, wat sê Pa daarvan?” vra Karis weer.
“Weet jy, een-en-twintigjariges is gewoonlik beter ingelig as agtienjariges en het darem daardie drie ekstra jare ondervinding. Baie een-en-twintigjariges was reeds drie jaar op universiteit of het die een of ander naskoolse kwalifikasie. Dit maak hulle net ’n bietjie meer bedag op die vangplekke in kontrakte,” antwoord hulle pa. Hy gaan haal eers vir hom ’n glas water voordat hy verder praat: “Vars uit die skool het ’n mens nog baie om te leer. Dan is dit goed om ’n pa se ondervinding te hê en dat hy nog help om jou verantwoordelikhede te dra. Beantwoord dit jou vraag, Karis?” vra haar pa.
“Ja, Pappa, maar ’n mens moet toegee dat dit die lewe ook makliker maak. Ek dink aan studente wat ver van hulle ouers af bly en gereeld verblyfkontrakte en studieooreenkomste heen en weer oor die land moet stuur om dit te laat teken. Dit gaan sulke mense se lewens baie vergemaklik!” sê Karis.
“O ja, dit gee ek toe. Soos ek sê, feitlik alle dinge het voor- en nadele!” beaam haar pa.
“Dis net nogal sad dat ’n mens nie meer daardie groot twenty-first partytjie kan hou nie! Dit is darem so tradisioneel!” sug Mia.
“Ek dink dit is te veel deel van ons tradisie, daardie partytjies gaan steeds gehou word! Julle agtiende verjaarsdagpartytjie gaan in elk geval net so spesiaal wees!” meen haar pa ingenome.
Mia en Karis is baie opgewonde oor die verloop van die partytjiereëlings. Die eksamen is gelukkig ’n week voor die einde van die kwartaal verby, en dan gaan die komende partytjie al wees waaroor daar gepraat en gedink word. Die gaste gaan hulle eie drinkgoed bring, maar Karis-hulle voorsien al die kos. Omdat dit winter is, beplan hulle ma warm winterkosse, soos ’n bredie, kerrie en rys en ’n verskeidenheid brode. Seekosborde en biltonghappies gaan dien as voorgereg.
Die week voor die verjaarsdag gons die skool behoorlik oor wie na die midwinterverjaarsdagfees genooi is en wie nie. Mia het die strydbyl begrawe en vir Anri en Karl ook genooi. Inge is natuurlik hoog op die lys van genooide gaste, terwyl JD, Adolf, Rico, Ian, Renate, Celia, Gerrit, Mason, Melé en Schalk ook genooi is. So word die lys langer en langer. Mia het haar vriende van buite die skool, Lucia en Jacques, ook genooi. Conrad is natuurlik Karis se metgesel en Mia gaan saam met Chris. Daar is toe op die ou end sestig gaste.
Omdat dit buite gehou word en koud is, moet hulle mooi beplan wat om aan te trek. Mia besluit op ’n dowwe donkerblou langbroek en ’n wollerige, roomkleurige trui. Karis kies ’n swart langbroek met groot sakke en ’n rooi-pers trui met ’n rolkraag. Hulle bestee ure aan hulle hare, naels en grimering en albei lyk baie spesiaal toe hulle vir hulle vriende wag om te arriveer. Conrad se gesig verhelder toe hy Karis sien.
“Karis, jy lyk stunning. Ek het geweet jy is mooi, maar sjoe, vanaand is jy regtig stunning!” sê Conrad. Hy kan sy bewondering nie wegsteek nie.
“Dankie,” sê Karis en voel verleë. Hy gee vir haar ’n kleinerige, vierkantige boksie in rooi glinsterpapier toegedraai en met ’n wit geskenk-roset bo-op.
“Jou geskenkie, Karis. Ek hoop jy hou daarvan,” sê hy huiwerig. Karis se hart klop wild toe sy dit oopmaak. Binne-in lê ’n kettinkie met die mooiste silwerbranderplankie daaraan vas. Haar naam en die datum is daarop gegraveer.
“Ag, Conrad, dit is so spesiaal!” roep Karis uit en soen hom spontaan. In sy oë sien sy die vreugde dat sy daarvan hou. Sy sê weer dankie en vra hom om dit vir haar aan te sit. Sy is skielik oorbewus van sy hande wat die kettinkie om haar nek vasmaak. Conrad voel vanaand heeltemal te naby.
Deur die loop van die aand voel sy kort-kort hoe hy bewonderend na haar kyk en sy kyk dan skaam weg. Sy is nie gewoond aan soveel aandag nie.
Wees vry, wees jou eie baas
Moet ek oop kaarte speel?