"Another Country is gebaseer op Suid–Afrikaners se siening oor hulle land en hul persoonlike geskiedenis; dit is ’n onverbloemde weergawe van verandering wat plaasgevind het deur die lens van bestaande foto’s. Hierdie boek is die opvolging van Reiner Leist se South Africa: Blue Portraits, wat in 1993 – op die vooraand van die eerste demokratiese verkiesing gepubliseer is. Another Country bevat die oorspronklike swart–en–wit foto’s van die oorspronklike deelnemers wat in jukstaposisie met nuwe kleurfoto’s geplaas word. In die geval van afgestorwenes het die lens verskuif na oorlewende seuns en dogters, ’n kleinseun, nuwe ampsdraer of dieselfde terrein waar die oorspronklike foto geneem is. Elke portret word vergesel deur geredigeerde weergawes van die gesprekke; verhale van menslikheid binne die Suid–Afrikaanse landskap." (Aldus die flapteks.)
Tydens die militêre diktatorskap (1976–1983) in Argentinië het ongeveer 30 000 mense spoorloos verdwyn. Germano het die foto’s wat hy gedurende daardie tydperk van families geneem het, dekades later ge–herkonstrueer. Dit is ’n aangrypende dokumentasie waarin soms slegs ’n leë strand oor is, soos in die geval van "La Tortuga Alegie" (foto's heel bo en bo).
Hierdie "toé en nou" benadering is veral betekenisvol in die geval van Suid–Afrika, waar ’n skeidslyn tussen apartheid se verlede, teenoor ons demokratiese hede, ons daagliks in die gesig staar. Om dus die uitwerking van so ’n metamorfose te toets deur middel van die lens se kalibrasie, maak volledig sin omdat fotografie aan ons die geleentheid bied om die gewig van ’n gebeurtenis te weeg aan die hand van die historiese dokument.
Waar Germano egter sentraal tot sy dokumentasie geposisioneer is, is Leist se perspektief afstandelik, ten spyte van die feit dat hy wel etlike jare in Suid–Afrika deurgebring het en onder andere aan die Michaelis Kunsskool ’n kunsgraad verwerf het.
Daar is ’n gebrek aan digtheid omtrent die kwaliteit van die foto’s en dit suggereer ’n verloëning van die medium se vermoë om die kyker uit te daag, sodat poseerders dikwels "troebelrig" figureer:
Die portret–genre is vandag meer meedoënloos as ooit vantevore en daar is ’n oorvloed fotograwe wat hierdie onderwerp ontgin, dus moet mens jou storie ken as jy jou hierin wil begeef. Ten beste sou ek die fotografiese konstruk van Another Country as ’n sosiaal–antropologiese verwysingsbron oproep. Die oortuiging van die projek berus in die samesnoering van beeld/teks asook (tot ’n mindere mate) die herbesoek. (Dit is uiteraard moontlik dat die onderwerp hier ter sprake, só oorbekend is aan die kyker, en dat die oorvloed sosiaal–dokumentêre werk uit Suid–Afrikaanse bodem jou tot ’n mate óf afgestomp óf hiper–krities gelaat het.)
Dit gebeur wanneer verhale soos dié van Bernidene Mol (63) vertel word en die foto van die sittende jong meisie nader beweeg aan die lens van die Amerikaanse fotograaf William Eggleston se aangrypende werk. Dán ontwikkel teks teenaan foto soos die numeriese spesifikasies op ’n film se soom.
Makhanya se optimistiese uitkyk en vertelling maak sy meegaande foto des te meer sinryk op ’n tydstip waar menslike onverdraagsaamheid en konflik besig is om ander dele van die wêreld uitmekaar te skeur.