Van Goa se glorier-dae is vandag weinig te sien. Beenwit kerke en somber murasies kaats die beeld van die lang en ingewikkelde lewe van Goa, vandag 'n plek aan die soom van 'n gulsige woud wat voortdurend om die onsekere oopte teruggekap moet word; 'n vergange afskynsel van 'n Europese stad op 'n riviereiland in Indië - eens vir Portugal van groter belang as Lissabon. Dit is 'n plek, 'n werklikheid, maar die groot gedagte is uitgedroom.
Die wit kerke word vir die toekoms bewaar, maar, sonder die stadsomgewing waarmee hulle verweefd was, stamel hulle onsamehangend oor 'n vervaagde verlede in 'n ampervergete taal - saam met Maleis die lingua franca van die Indiese Oseaan tot die 18de eeu. Nou word Portugees net opgeroep in die aaneengesnoerde name van Indiese families wat vervloë die Christelike geloof aangeneem het, oorgeloopte woorde waarvan die toenmalige betekenisse verdof het, 'n ongewone verstrengeling van teenstrydige bouwyses en talmende geure van kosse wat makgemaak is in afgeleefde koloniale kombuise.
Die kerke - en die ruïnes - herinner aan die waagmoed van die Portugese om twee oseane aan te durf om om Afrika te kon draai; die ysere wil om eie gewoonte en gebruik oral uit te leef en ander daartoe te verplig; die oordrag van 'n bekende skoonheid na 'n vreemde kus; die waan van wapen en geloof; die verbeelding van toekoms in 'n onbekende omgewing; die geringskatting van die ander; praal en hubris. Plek en mens mymer oor droom en daad - wat is, wat was, wat kon gewees het. Goa bly die spieël daarvan, ook van wat kan wees.
'n Lys van die Onderkonings en goewerneurs van Portugees-Indië, 1505-1961 word in 'n bylaag verskaf, terwyl die boek met 'n Bronnelys en Register afgerond word.