Oct | 2011 | MaanKind
30 Sun Oct 2011
Weet jy wie jy is? Soveel mense word oud sonder dat hulle regtig weet wie hulle is en wat hulle wil hê. Waarvoor hulle bang is. Is die vrese onnodig? En moet jy iets daaraan doen?
Hierdie vierjarige weet beslis wie sy is, waarvoor sy bang is, en wat om daaromtrent te doen. Sy moes narkose kry vir haar tandjies, en haar ma het so mooi sy kon verduidelik wat gaan gebeur. Die aand voor die tyd, soek poplap toe 'n pen, want sy wil haar naam op haar arm skryf, sodat hulle moet weet wie sy is as hulle haar aan die slaap maak. Haar ma verduidelik toe mooi van bandjies om haar arm met haar naam op, en sy is toe bed toe.
Die volgende oggend toe sy bad, toe dring sy aan om self te bad en aan te trek. Haar ma los haar toe, maar toe sy haar in haar stoeltjie vasstrap om te ry, toe sien sy hoekom wou sy self bad en aantrek. Madam het haar naam yslik groot op haar been geskyf. Hulle moet weet wie sy is as sy aan die slaap raak.
Die arme kind, hoe onseker moes sy nie in haar hartjie gewees het nie? Al het haar ma hoe mooi verduidelik en voorberei. Maar 'n boer maak 'n plan!
Vergewe maar die i se groot kolletjie, sy het self skelm haar naam leer skryf toe sy maar drie was. Sy het haar naam afgekyk van haar skooltassie en een goeie dag het sy haar ma geroep om te kom kyk, sy het haar naam self geskryf.
Duidelik 'n kind met 'n uitstekende idee van Self. 'n Voorbeeld vir baie volwassenes met identiteitskrisisse!
Haar tannie reken sy het 'n baie sterk wil om te lewe, en goeie instinkte, en ek kan net saamstem.
Mag hierdie klein pop so grootword dat sy nie net weet wie sy is nie, maar ook waar sy wil heengaan. En dan gáán. En dat daardie oorlewingsdrang so sterk bly! Afrika is nie vir sissies nie.
Gordelroos, Varicella zoster
Elke dag as ek na my Blog Stats kyk, dan is daar iemand wat op my blog afgekom met die soekterm Gordelroos. Dit is by verre die soekterm waarmee die meeste mense op my blog afkom. Dit beteken dat daar baie mense is wat self Gordelroos het, of iemand na aan hulle wat dit het.
Dit is regtig die siekste wat ek nog in my hele lewe was, en daarom wil ek graag vir almal wat daaroor inligting soek, moed gee dat dit wel oorgaan (al voel dit nie so nie), en vertel hoe dit my geaffekteer het. Miskien voel jy dan minder alleen, want die vet weet, dit is 'n eensame siekte, omdat dit so lank aanhou. Aan die begin is almal jammer vir jou, maar wanneer die rooi en die blase verdwyn het en daar nie meer sigbare letsels is nie, net dowwe rooi/pers merkies, en die tyd stap aan, begin die simpatie ook opdroog. Jy lyk immers gesond.
Natuurlik is een van die eerste dinge wat mense doen, om te Google daaroor, en daar vind jy al die dinge wat die dokter jou ook vertel, die simptome en die behandeling. Wat niemand my vertel het nie, is die emosionele sy daarvan. Die huilbuie, die snaakse depressiewe gevoel, sonder dat jy terneergedruk voel.
Enige ou wat al ooit Gordelroos (oftewel Shingles) gehad het sal weet, tydens die akute fase voel dit of jy gek word, dis 'n brand en pyn wat moeilik beskryf kan word. En geen pil help vir daardie pyn nie. Niks help nie. NIKS. Jou kop voel of dit met 'n fietspomp opgepomp is, jy brand asof iemand al jou velle met 'n pomelomessie afgeskil het (en jou hier en daar met die skerp puntjie raak geraps het), en jy pyn soos wat soos jou rug voel met geboortepyne, net dit is oor jou hele lyf en in elke been en buigplek. Jou spiere bestaan nie, anders sou dit ook seer gewees het. Amper vergeet ek van die naar en jy wil opgooi, maar jou spiere is te seer om op te gooi… Eers later het ek gehoor van die rou senuwee, want die virus het die omhulsel aangeval en opgevreet! Dit gee nuwe betekenis aan die term Rou Senuwee.
Dit alles het maar net vir my aan die begin soos 'n baie kwaai griep gevoel, en ek het gewonder hoekom help niks vir die pyn nie.
Die rooi kolle met blasies het ek toegeskryf aan die kat se vlooie en MaanMan het haar dadelik 'n Capstar ingejaag. Ek het sommer Colloidal Silver gel aangesmeer wat dadelik die brand laat bedaar het. 'n Vriendin in die mediese wêreld het my arm een kyk gegee en gesê, jou árme mens! Gordelroos is niemand se maat nie. Toe eers drop die pennie. Ek het Opgevra Boontoe, en die antwoord was eenvoudig: Natuurlik is dit Gordelroos, hou maar aan met die Silver smeer. En toe was dit te laat vir antivirale middels. As 'n mens tydens die akute fase antivirale middels kry, help dit klaarblyklik om vinniger te genees.
Ek het tydens die akute fase te siek gevoel om dokter toe te gaan, want ons dokter was weg, die vennoot op kraamverlof en die locum oorwerk. Ek sou moes sit en wag, sonder waarborg dat hy my wel sou kon sien. En dit was boonop Saterdag. Toe dink ek mos dit is kwaai griep, en dit sal oorgaan.
Teen die Maandag het ek beter begin voel, maar toe slaan my arm in so lang ry blase uit. Ek weet nie of dit van skrik of pyn was nie, maar ek kon nie ophou tjank nie. Later eers het ek agtergekom dat ek op vreemde tye oor niks gehuil het nie, sommer net gehuil.
Vir weke lank het dit gevoel asof die balans in my selle met tye net deurmekaar is, en elke greintjie energie uit elke sel my lyf verlaat. My alignment was uit, my lyf se kompas wys skuins verby noord. Veral die arm wat aangetas was, was swak, my spiere wou nie werk nie, en goed het sommer uit my hande geval. Dit gebeur steeds dat ek nie kan vasvat nie, en 'n bottel konfyt kry ek nie oop nie. Dit word darem nou geleidelik beter.
Dit is nou twee maande later, en ek is steeds af, sommer net af. Moeg. Baie dae staan ek vol energie op en gaan aan met my dag, maar dan in die middel van 'n geringe taak, dan voel dit net of ek nie een enkele tree verder kan stap nie. Ek weet al, drink maar bietjie water, gaan sit 'n rukkie, en gaan dan weer aan. Ek dink en reageer steeds bietjie in s t a d i g e a k s i e.
Maar ek is vol moed, dit gaan nou elke dag beter. Vandag was die eerste dag wat ek nie een lam-bam episode gehad het nie! Die een dag wat ek op my heel moedeloosste was omdat ek nie gou genoeg na my sin herstel het nie, het ek hierdie boodskap van Neale Donald Walsch gekry:
I believe God wants you to know that the cycles of life are endless — and always serve you, because life is a process that serves Life Itself.
When things seeem to be shifting away from you, moving in the other direction, closing doors, shutting own opportunities, remember that all things are cyclical — including Life Itself.
What you are experiencing is temporary — whether it's "good" OR "bad." So stop calling it one thing or the other, and simply embrace it as What's Happening Now.
You'll move through it all much more peacefully
Besoek gerus die blog:
Hierdie is die soekterme wat mense die afgelope drie maande gebruik het
met die helm gebore 9
maankind wordpress 6
inspirerende gedagtes 5
kreatiewe skryfwerk 5
maankind blog 5
maankind se blog 5
my beste vakansie 5
kop skuif 4
hoe om te vergewe? 3
ons omgewing 3
toesprake oor erfenisdag 3
kreatiewe skryfwer 3
hoe om te vergewe 3
amanda botha laurence van der post 3
hier staan ek 3
naak seuntjie 3
wat eet sywurms 3
gordel roos 3
PS: Die naak seuntjie tickle my! Op watter van my inskrywings sou iemand beland wat soek vir naak seuntjie?
PPS: Hierdie is nie bedoel as 'n mediese artikel oor Gordelroos nie, dit is bloot my belewenis daarvan.
Voel jy jy word onderdruk?
26 Wed Oct 2011
Posted by MaanKind in Gedagtes en Quotes
Word jou kreatiwiteit gedemp? Word daar oor jou geloop? Voel jy jy word plát getrap en daar word oor jou gery deur groot en klein, oud en jonk?? Sonder om te wonder wat word van jou brose gestel?
Die sagste grassie druk deur die taaiste teer!
Uitsig het my wakker gemaak
As jou wêreld deur bouery omgekeer word, en jy met bed en al uit jou groef en uit jou kamer geruk word…
Gonsinge in die gange…
23 Sun Oct 2011
Hier staan ek, Kerk, Reïnkarnasie
Vandag is daar 'n stuk in die koerant oor 'n nuwe boek, Hier staan ek.
Ek wil net vandag vir daardie predikante iets sê wat ek hoop hulle eendag gaan onthou. Jare gelede toe ek by die punt gekom het waar hulle nou is, het ek ook gedink nóú weet ek alles, moudat ek daardie dinge ontken waarmee ek Christelik-Calvinisties grootgeword het. Stelselmatig het ek weer besef daar is baie meer en weer verder begin oopmaak en lees. En nou is die grootste bevryding daarin dat ek besef dat die Universe soveel meer bied as net die ontkenning van Bybelse Christenwees. Dis veel, veel groter as dit.
God is groot, maar God is Energie. God is die energie in ons en om ons. En ons lewens en liggame hier op aarde, is nie 'n stofdeeltjie van wie ons werklik is nie.
God is Liefde. Love is all there is. Ek dank God elke dag uit die diepte van my hart vir wie en wat en waar ek is (beide geografies en eksistensieel). Ek is diep dankbaar vir elke happie kos wat ek eet, al prewel ek nie 'n paar sinne voor ete nie. Ek dank God dat Hy/Sy elke dag met my gesels deur boodskappe, mense, boeke en Engele.
Daar is net soveel boeke daaroor wat sin maak, wat sin gee aan my lewe, dat ek vir die eerste keer in my middeljarige bestaan voel ek is op die regte plek, op die regte tyd. Daar is 'n diepe wete binne myself, nie daardie gevoel van vertwyfeling wat ek altyd gehad het nie. As iets reg is, voel mens dit mos binne-in jou diepste wese, jou selle. Hoe meer ek lees van ons Life between Lives, en van die wêreldwye neiging om dmv regressie sin te kry in wat in jou huidige lewe aangaan, hoe meer besef ek hoe universeel almal se ervaring daarvan onder hipnose is. En hierdie wetes maak my rustig. Vir die eerste keer in my lewe is daar rustigheid in my siel, en vrede in my hart, oor wat ek glo.
PS: Jammer Bileam, maar dis hoe ek glo.
Woensdag tot Woensdag
Borskanker, Borskanker maand, Knop in die bors, Mammogram
Het 'n vreemde vrou al ooit vir jou uit haar kar geskree, Jy moet jou borste laat ondersoek? Vreemd soos dit mag klink, het dit vandag met my gebeur. Sy moes die skok of ongeloof van het-ek-reg-gehoor op my gesig gesien het, want sy het in die middel van die pad gestop, haar karretjie flink in tru-rat gegooi, en harder geskree. Jy moet jou borste laat ondersoek. In die biblioteeksaal.
Ek was verstom, maar het by die biblioteeksaal ingeloer, en is summier nadergeroep. Twee vroue wat ek ken, het aanvaar ek weet waaroor dit gaan, een het my naam op 'n vorm begin invul, en die ander een het gesê dokter sal nou by jou wees, kom ons neem solank jou bloeddruk.
Soos 'n lam ter slagting, het ek my laat lei, uitgetrek en gelê vir die ondersoek. Toe die dokter voel, weer voel, frons en my saggies aan my arm vat, het ek geweet. Sy het my linkerhand geneem, dit op my regterbors amper onder my arm gesit, en saggies gesê, voel. Voel so met plat vingers, heen en weer.
Ek was lam van skok, half lighoofdig, maar kon nog nie huil nie. Ek weet ek gaan moet sterk wees vir die volgende ruk, want die dokter het aangedring dat ek hierdie week nog by 'n sjirurg uitkom.
Genadiglik het ek gaste vir ete gehad, en kon ek my besig hou met die kos, en skoon lakens op die bed vir die gastekamer. Maar nou is dit laat-aand, almal slaap, en nou is die besef van wat moontlik kan gebeur, besig om binne te dring.
Dis toe ek netnou die pakkies met my inkopies, my vrolike nuwe blomromp wat ek vandag gekoop het wegpak, wat dit my tussen die oë slaan. Toe ek vandag die bloesies aanpas in 'n winkel waar die XXXL skaars oor my kleindogter se maer kinderlyfie sal pas, het ek gedink: Móét ek sulke groot borste hê waaroor niks pas nie?
'n Vrou se naam moes Wag gewees het. Ons wag ons lewens om. Ons wag om groot te word, om te trou, om kinders te kry, wat ons dan ook VerWag.
Vandag Wag ek weer. Elke keer as die foon lui, dan begin my hart klop, en my kop suis. Wie sou ooit kon raai dat ek die dag sou uitsien daarna om 'n mammogram te kry? Dat ek nie kan Wag om te hoor om 'n afspraak by 'n sjirurg te kry nie?
Ek is baie angstig, wat nie help nie. Ek het my doodgelag vanoggend, so half histeriese laggie. Ek sê vir my man, daar is net 2 alternatiewe. Dis Iets. Of Niks. Hy lag toe, en vra nou hóé het ek hierdie briljante stukkie insig gekry? Toe lag ons maar altwee, maar kort daarna het ons weer gesels oor toetse op jou pad, wat jou laat groei. As ek iets moet deur, gaan dit wees omdat dit so moet wees, en ek is bly ek kan saam met hom daardeur.
Elke keer as ek die histerie in my voel opwel, dink ek aan 'n goeie vriendin se raad: Moet glad nie verder dink as die volgende ding wat moet gebeur nie. Dink net tot by die volgende doktersafspraak, mammogram, of wat ookal. As jy dinge vooruit gaan loop, of te ver bekommer, gaan dit jou so oorweldig dat jy histeries gaan word. 'n Doktersafspraak vanmiddag of more is heel hanteerbaar, maar die gedagte aan kanker is onhanteerbaar. Dink aan wat jy kan hanteer.
Ek is oortuig dat ek more se doktersafspraak en mammogram sal kan hanteer. Die son gaan more-oggend opkom, en hy gaan more-aand onder.
Dit was regtig die tipe raad wat ek nou nodig het. En die sagtheid in my man se oë as hy sê, As iets op jou pad kom, dan is dit ook op my pad. En dan hanteer ons dit. En ons onthou dat niks buite die blueprint staan wat vir ons in hierdie lewe uitgelê is nie.
Vandag is ek so dankbaar vir 'n ander goeie vriendin wat alles gedoen het om die wêreld om te keer om vir my so vinnig 'n afspraak te kry. Ek glo aan die regte ding op die regte tyd, en daar is 'n rede waarom dit alles so uitwerk.
Ons was douvoordag op vir die rit Kaapstad toe, die Universe wou seker maak dat die wekker en die BlackBerry se alarm nie faal nie, en het die buurman se karalarm laat afgaan 15 minute voordat ons wou opstaan.
Die dokter wat ek gesien het, was so deernisvol toe sy toe die knop voel, en amper apologeties toe sy die prentjie op die verwysingsvorm teken van Lump palpable R lower lateral.
= = Hierdie is die mammogram. Om daaroor te skryf, is om dit weer te herleef. Skip. Next.
Everything is fine. Come back in two years!
Kon dit wees? Wat dan van die twee dokters wat 'n knop op dieselfde plek voel? Ek self kan dit dan duidelik voel? Die dokter wat reël vir 'n nood-mammogram sodat ek dieselfde middag weer na haar kan terugkom sodat sy die nodige kan reël? Wat ookal Die Nodige behels? My angsvlakke wou nie daal nie, en die dokter het ook ongelowig gelyk toe ek haar die boodskap bring.
Sy het self die verslag gaan trek, met die professor gesels en my gebel vanoggend.
16 Sun Oct 2011
Aborsie, Abortorium, Boekemakranka, Gerhard Buchner
Dis seker 'n goeie ding om soms uit jou nate geskok te word deur iets wat jy lees. Hierdie week het ek vir die eerste keer die naam Gerhard Buchner gehoor. Soos wat die verhaal ontvou het, het ek eers skok gevoel, toe ongeloof. Hoekom weet ek niks daarvan nie? Dit het wel afgespeel voor my geboorte, maar so ook ander sensasionele gebeurtenisse soos Daisy de Melcker se moorde, en dit was en is steeds nuus.
Abortorium – Die verhaal van Gerhard Buchner: Vrugafdrywer. Hierdie is 'n skokkende, ware verhaal. 'n Verhaal wat vandat ek onthou, nooit publisiteit gekry het nie.
In die jare veertig/vyftig van die vorige eeu was dokter Gerhard Buchner een van die mees bekende en omstrede persoonlikhede in Suid-Afrika. Tydens die oorlogsjare het hy 'n aborsiekliniek in Johannesburg bedryf wat oogluikend deur die owerhede toegelaat is.
Die samelewing het in dié tyd onder geweldige druk verkeer. Mans is 'op Noorde toe' en vroue is by die oorlogindustrie ingeskakel of het militêre diens verrig.
Ongewenste swangerskappe was maar een van die gevolge van hierdie sosiale wanorde. Dokter Buchner het uitgehelp en vanweë sy betrokkenheid by hoëvlak gevalle kon hy na die oorlog ongesteurd voortgaan met sy aborsiewerk.
Hy was 'n kleurryke figuur wat hom geensins aan sosiale orde of reëls gesteur het nie.
Hy het beskerming van die hoogste politieke gesag geniet totdat die Smuts-regering in 1948 tot 'n val kom en plek maak vir Malan en die Nasionale Party. Die nuwe 'skoon' regering het begin planne maak om Buchner vas te trek. Na een van die land se mees opspraakwekkende hofsake, in die stadium die langste ooit, is Buchner in 1949 skuldig bevind en het hy tronkstraf uitgedien.
Soms is die waarheid voorwaar vreemder as fiksie.
Abortorium is Boekemakranka se nuutste e-Boek. Kliek op die voorblad van Abortorium, om 'n gratis proestuk van 10% van die boek te lees!
Vandag was my status update: You may choose your word like a connoisseur, and polish it up with art. But the word that sways, and stirs, and stays, is the word that comes from the heart. (Ella Wheeler Wilcox)
Ek het dit geskryf omdat ons 'n 'oomblik' beleef het vanoggend in Casa Maan, waar ek die suiwerste vorm van liefde kon vóél.
Dan lees ek weer 'n bloginskrywing wat my hart so seer maak dat ek daardie pyn ook voel. En dan hoor ek van 'n situasie naby aan my, wat meeste mense net verweg van hoor en miskien in koerante van lees.
Vandag het ek een wedstryd gewen, en ook een verloor. Iemand anders het minute voor my by so skattejag-tipe ding by die prys opgedaag. Vir die wenner was ek bly, sy het die prys regtig meer nodig gehad as ek!
Verandering is onafwendbaar en tyd, die mens, die volmaan en die getye, die lewe en die seisoene stap meedoënloos voort. Siklusse kom en gaan, politiek verander, en tegnologie verander ons lewe op skrikwekkende maniere. Elke paar jaar maak mense reg vir nog 'n wegraping (Wat terloops weer volgende week is – Geniet jou laaste naweek). Alles kom en gaan. Liefde ook. Mense sweer ewige trou en skei terwyl hulle mog aan die troue afbetaal
Soet/suur, lig/donker, op/af, wen/verloor, eb en ty. Ons het hierdie balans nodig! Hoe gaan ons tog dankbaar kan wees vir ons lewens, as ons ekwilibrium nie soms bietjie versteur word nie?
Bandiete, Gevangenes, Gevangenis, Juwelekissie, Tronk, Zonderwater
Jare gelede het ek die 'voorreg' gehad om op 'n begeleide toer deur Pretoria Sentraal te loop. Dit was 'n baie snaakse ervaring, en die energie daar het rillings op rillings deur my senuweeagtige lyf gestuur.
'n Klompie jaar gelede was ek ook gereeld deur 'Sun City' (Diepkloof) se vrouegevangenis in Johannesburg, waar ons 'n program vir die vroue aangebied het en vir die kleintjies speelgoed gevat het. Oor daardie hartverskeurende dae sal ek nie uitwei nie, hier lees sensitiewe mense ook. Sommer net ek en 'n pel, nie deur 'n organisasie nie. Die owerhede het ons goed ontvang daar!
Iewers in 'n vorige lewe was ek seker in die tronk, want ek kan skielik aan klomp tronkstories dink! Soos die konserte wat die gevangenes destyds by Zonderwater aangebied het, en ons ons oë uitgehuil het vir die talent van hierdie mense en skoon vergeet het dat hulle om 'n rede daar is.
Die kuier by neef Jock in Pretoria Sentraal sal ek ook nie lig vergeet nie. Sy ma het nog so mooi dankie-sê briefie geskryf oor ons twee rosies se kuier wat soveel vir hom beteken het.
As werknemer van die destydse Gevangenisdiens was etenstye om die brugtafel met kollega George, die 2 majore en die twee brigadiere as aflosse van die lekkerste in my lewe. Dit was ook die Gevangenisdiens wat betaal het dat ek geleerd kom.
Dan is daar hierdie pragtige klein juweelkissie wat een van daardie gevangenes vir my gemaak het in 1974, 'vir meneer Jannie se girl, omdat meneer Jannie so goed is vir my'. Die afwerking is ongelooflik fyn en hy moes baie lank daaraan gewerk het. Ek wens so ek kan vir daardie man wys dat ek dit nog al die jare koester!
Ek het skoon van hierdie vergeet! – As kinders het my pa ook soms 'bandiete' gekry as daar 'n bouwerkie op die plaas was, dan het ons skelm vir hulle twak gegee wat ons by oupa afgebedel het, en jam-brood. Ek onthou hulle lus vir iets soets. Ek kan nie othou dat ons bang was vir hulle nie, hoewel my ma ons van hulle af weggehou het..
03 Mon Oct 2011
Boekemakranka, e-Boek Uitgewers, e-Boeke, Kleinmond Self-Catering Accommodation, Kleinmond Selfsorg Akkommodasie
Hemel, mense, julle moet dink wat julle sê. Dis so maklik om te praat van As ek eers afgetree is, gaan ek al die dinge doen wat ek nog altyd wou doen.
Ek was net so onverantwoordelik, ek het altyd dieselfde gesê.
Eendag gaan ek nog 'n boek skryf
Eendag gaan ek elke dag slaap totdat ek self wakker word
Eendag gaan ek na al die plekke toe ry waarvan ek lees
Eendag gaan ek tyd hê om kos te maak wat lang prosesse verg
Eendag gaan ek nog by die see bly
Eendag gaan ek tyd hê om al die boeke te lees wat ek wil
Eendag gaan ek aan 'n Leeskring behoort dat ek met mense oor boeke kan gesels
Eendag gaan ek tyd hê om musiekkonserte en uitvoerings by te woon, en meer gereeld teater toe te gaan
Nou moet ek al hierdie goed doen! Al hierdie dinge was maar altyd deel van my lewe, maar ek het minder tyd gehad om daaraan te spandeer as wat ek graag sou wou. Die snaakse ding is, daar kom goed by ook. Nie dat ek kla nie, maar die aand kom te vinnig nader! Gaan julle dae ook so vinnig om? Elke aand dink ek – Dis te gou!
Die e-Boeke hou my ook verskriklik besig, en dit kring tog te lekker uit. Vandag weer 'n nuwe skrywer bygekry, waaroor ek bitterlik opgewonde is. En ons 'seisoen' met die akkommodasie begin ook weer lekker lewe kry. Daar staan juis 'n s t a a a a p e l beddegoed wat smeek om die gladde warmte van die strykyster se blink magie om oor hulle te streel…