Jeugsiekte - Hondsgesondheid
In Januarie 1990 het ek my Standard-poedel-hondjie van een en twintig maande laat neersit. Sy was een van drie hondjies in 'n werpsel van elf wat gesterf het aan jeugdige niersiekte. Al drie die hondjies met die siekte het gesond voorgekom en normaal gegroei totdat kliniese tekens teen tien maande in een en twintig maande by die ander twee verskyn het.
Sy sterf twee weke nadat sy gediagnoseer is. Die siekte is verwoestend. Die voorspelling is treurig. Niemand verwag om 'n hondjie van daardie ouderdom te verloor nie. Ek het sedert haar dood inligting versamel oor die siekte wat haar doodgemaak het.
Ondanks die feit dat verskeie artikels oor jeugdige niersiekte en gesinsniersiekte in die 1970's in veeartsenykundige tydskrifte gepubliseer is, en baie ander is sedertdien op JRD gepubliseer in Dobermans Pinchers, Alaskan Malamutes, Noorse Elkhounds en Samoyeds sowel as in Standard Poodles, die meeste individuele gevalle van JRD word deur eienaars en veeartse as geïsoleerde voorvalle behandel eerder as as die manifestasie van 'n genetiese siekte.
Die siekte is ook bekend in Rottweilers, Shi Tzus en Lhasa Apsos, en word onder andere gesien in sagte bedekte Wheaten Terriers, Portugese Waterhonde, Shar Peis, Miniature Schnauzers en Cocker Spaniels. Dit word nou gesien in Golden Retrievers, 'n ras waarin dit nog nie voorheen erken is nie.
Erkenning van die probleem
Die uitskakeling van JRD
Vroeë simptome van jeugdige niersiekte sluit in die drink van oorvloedige hoeveelhede water, iets wat miskien nie maklik in 'n huis met meer as een hond sigbaar is nie, gereelde urinering en verdunde urine met min kleur of reuk. Sommige aangetaste hondjies sal urine lek, ander nie.
Namate die siekte vorder, word braking, gewigsverlies, anorexia, lusteloosheid en spierswakheid gesien. Daar is dikwels 'n chemiese reuk aan die asem, en tande word soms verkleur. Sommige hondjies groei normaal totdat hulle gediagnoseer word, en sommige lyk asof hulle nie floreer nie.
Behandeling vir JRD bestaan ​​uit 'n voorgeskrewe dieet met lae proteïene, Hill's K / D, en daarbenewens kan IV vloeistowwe gegee word om as 'n soort dialise op te tree. Epogen, 'n duur middel wat noukeurig gemonitor moet word, kan ook gegee word vir die behandeling van die hipoproliferatiewe anemie van chroniese nierversaking. Sommige veeartsenykundige skole eksperimenteer met nieroorplantings, maar oorgeplante niere by honde word gewoonlik verwerp.
Hierdie behandelings is op sy beste palliatief, en die voorspelling vir JRD is grimmig. Puppies sterf gewoonlik binne 'n paar maande nadat hulle gediagnoseer is, amper altyd voor die ouderdom van twee.
Ek weet wel van verskeie honde wat JRD het met minder ernstige nierbetrokkenheid, en wat goed onderhou word met dieet met lae proteïene. Hierdie honde is albei meer as drie jaar oud en is gediagnoseer voordat hulle simptomaties was. Een omdat sy rommel deur die siekte verminder is, en een omdat sy veearts gratis BUN-toetse aan sy / haar kliënte gegee het.
As 'n teler ingelig word oor 'n mediese probleem by 'n hondjie wat sy verkoop het, en dit is sy dikwels nie, of, as net die eienaar van die dam in kennis gestel word, en dit net een hondjie in 'n werpsel is oor wie sy ingelig is, word gewoonlik as 'n geïsoleerde voorval behandel.
Tensy daar in die werpsel veelvoude is en die teler oor elkeen ingelig word, word die feit dat die hondjie waaraan 'n hondjie ly, 'n genetiese siekte nie erken nie, en daar word nie erkenning gegee aan die rommelmaats wat dra nie. Sonder begrip van die betrokke genetika en die meeste veeartse beskou geïsoleerde voorvalle as van onbekende oorsake eerder as as jeugdige niersiekte, kan veeartse nie berading aan telers bied nie, en al hoe meer draers word onwetend geteel.
In die rasse waarin bekend is dat JRD voorkom, kan baie van die hondjies wat in die 'vervaagende hondjiesindroom' val en op 'n jong ouderdom sterf, waarskynlik aan JRD gesterf het. Baie doodgebore hondjies is die slagoffers van hierdie siekte. Dikwels sal 'n aangetaste hondjie egter normaal groei totdat dit tussen tien en vier-en-twintig maande oud is voordat dit simptomaties is, gediagnoseer word en hy sterf.
George Padgett, D.V.M., 'n genetikus en professor in patologie aan die Michigan State University, het my vertel dat JRD ongeveer 20 rasse raak. In die meeste rasse waarin dit bestudeer is, is dit 'n eenvoudige (een geen), outosomale (nie geslagsgebonde), resessiewe siekte (albei ouers moet die geen dra). Albei ouers van 'n betrokke hondjie is dus gedefinieerde draers.
Die aanwesigheid van net een hondjie wat geraak word, bepaal dat albei ouers draers is. Rommelmaats van 'n betrokke hondjie het 'n 66% kans om draers te wees. Tannies en ooms van 'n aangetaste hondjie het 'n 50% kans om draers te wees, net soos grootouers. Volgens dr. Padgett, as 'n vader 'n aangetaste hondjie voortbring en dus 'n gedefinieerde draer is, het hy ook bewese tewe wat waarskynlik duidelik is: diegene wat by hom geteel het, het groot werpsels geproduseer waarin daar geen aangetaste hondjies.
'Bewese' word hier nogal losweg gebruik, aangesien statisties 'n hond wat aan 'n draer gekoppel is en ses normale nakomelinge voortbring, steeds 'n 17,8% kans het om 'n draer te wees. Twaalf normale nageslag sou die kans tot 3,17% verminder. Die voorafgaande figure wat verwys na eenvoudige outosomale resessiewe afwykings is uit Malcolm B. Willis se boek Genetics of The Dog. As die siekte veroorsaak word deur 'n eenvoudige outosomale resessiewe geen, moet albei ouers draers van die geen wees om 'n aangetaste hondjie te produseer.
Alhoewel slegs die vader of slegs die moeder 'n draer is, is die ander ouer duidelik, maar 50% van al die hondjies wat gebore word, is self draers. As die oorsaak van JRD poligene is, sal verskeie gene gesamentlik nodig wees om die siekte te laat voorkom. In Samoyeds is dit nou bekend dat die erfenis x-gekoppel is. In daardie ras word slegs mans met die siekte aangetas, maar wyfies gee dit deur die x-chromosoom.
Onder die stambome wat ek versamel het, is dié van vyf en twintig werpsels van 'n Amerikaanse kampioenvader. Daar is 'n groot aantal Amerikaanse kampioene onder sy nageslag. In twee van hierdie werpsels was daar een hondjie met JRD. Die vader is dus 'n draer, en die helfte van die hondjies in elkeen van sy werpsels is draers.
Dit is net een vader: die rekenkunde is verstommend. Die moontlikheid dat dit nie uiteindelik elke teler in die rasse waarin dit bekend is, sal raak nie, is teen die tyd moeilik en nie onmoontlik om uit te skakel nie.
Ten einde jongere niersiekte, wat ook wel familiële niersiekte, nierdysplasie of aangebore hipoplasie genoem word, in enige ras te bestudeer, moet daar verskeie dinge voorkom. Telers van rasse wat deur hierdie siekte geraak word, moet doodgebore kleintjies hê en alle kleintjies wat sterf voordat hulle verkoop word, is doodsondersoek, al is dit net om na hierdie een siekte te soek.
As daar gesien word dat die hondjie JRD het (die nierselle moet eintlik onder 'n mikroskoop bestudeer word, aangesien die niere soms met die blote oog normaal lyk), kan die res van die werpsel getoets word. Bloedwerk moet gedoen word om na 'n verhoogde BUN te soek, en urine moet getoets word om 'n kreatinienverhouding van die proteïen te bepaal.
Onaangetaste rommelmaats moet almal as draers beskou word, aangesien daar geen manier is om 'n draer van 'n nie-draer-hondjie te onderskei nie. Die enigste positiewe uitkoms van 'n geaffekteerde werpsel wat ek kan dink, is dat dit die teler in staat stel om draers en potensiële draers te identifiseer.
Elke betrokke werpsel het die potensiaal om te verhoed dat draers meer draers produseer. As uit 'n lykskouing blyk dat 'n hondjie nie aan JRD dood is nie, is dit ook nuttige inligting. Ek besef dat die nadoodse ondersoek duur is, maar 'n beperkte eksamen om na een spesifieke bevinding te soek, sal baie goedkoper wees.
Ek kan enigiemand wat op 'n emosionele sowel as finansiële basis oneindig duurder is, verseker dat daar geen lykskouing gedoen word om na hierdie siekte te soek nie. Sodra draers en honde wat duidelik is, geïdentifiseer is, kan bekommerde en versigtige telers werk om die siekte stelselmatig uit te teel.
George Lees, DVM van die Texas A & M Universiteit, doen tans navorsing oor jeugdige niersiekte by cocker spaniels. Die Soft Coated Wheaten Terrier Club van Amerika borg navorsing deur dr. Shelley Vaden aan die North Carolina State University College of Veterinary Medicine. Dr Vaden versamel gesondheidsrekords oor SCWT, en sy het 'n broeikolonie gestig.
Die Departement Menslike Genetika aan die Michigan State University het 'n groot toekenning wat gebruik kan word vir navorsing oor geenmerker. Die aanvanklike poging sal wees om 400 DNS-probes te ontwikkel om die chromosome van die honde met die probes te versadig. Nadat die sondes vasgestel is, kan ondersoek ingestel word na die koppeling van enige honde-siektesgen wat van belang is.
Uiteindelik sal die voordele wees dat honde op die draertoestand van die geen gekeur kan word. Hierdie navorsing sal vir baie jare nie voltooi word nie. Aangesien die finansiering slegs voldoende is om die sondestelsel te ontwikkel en nie om 'n spesifieke siekte te bestudeer nie, sal die finansiering in die tussentyd deur telers of deur ander eksterne bronne 'n verskaffer moet wees vir die bestudering van spesifieke siektegenprojekte.
Vir die eerste paar individuele studies is die skatting dat die koste van $ 25.000 tot $ 50.000 sal beloop om deur die 400 sondes te kyk om 'n noue koppeling te bewerkstellig. Om keuring vir hierdie of enige ander genetiese siekte te ondersoek, moet stambome van 15-20 werpsels waarin daar minstens twee aangetaste en twee onaangetaste hondjies is, geïdentifiseer word. Bloedmonsters van ten minste twee aangetaste hondjies en twee onaangeraakte hondjies in elke werpsel, sowel as van albei ouers, moet beskikbaar wees vir studie.
Puppies van herhaalde teling word vir hierdie doel as rommelmaats beskou. Die bloedmonsters kan natuurlik gestoor word vir toekomstige gebruik. Verskeie ander universiteite, soos Texas A & M en die Universiteit van Kalifornië in Berkeley, is ook betrokke by DNA-navorsing.
Om te wag dat DNA-toetse maklik beskikbaar is, is nie 'n haalbare oplossing vir die probleme van genetiese siektes nie. Die enigste verantwoordelike optrede is nou selektief weg te tel van draers. In sommige gevalle het versigtige telers daarin geslaag om sekere genetiese afwykings van hul rasse grootliks uit te wis. Sukses hang af van 'n aantal faktore. Elke hondekoper moet aangemoedig word om ernstige siektes by die teler aan te meld.
Telers moet 'n duidelike begrip hê van die wyses van oordrag van genetiese afwykings wat hul rasse beïnvloed. Bekende draers, sowel as moontlike draers (rommelmaats en nakomelinge van diegene wat as draers ontdek word), moet pligsgetrou buite die genepoel gehou word. 'N Kommunikasiemetode tussen telers moet vasgestel word. Dit is duidelik dat 'n oop register soos die oop register wat in Julie 1992 begin is vir Sebaceous Adenitis in Standard Poodles (hierdie siekte kom ook voor by ander rasse) 'n belangrike stap vorentoe en 'n onskatbare bron.
Registrasies vir baie honde-siektes word op die been gebring by die GDC (Genetic Disease Control) in Davis, Kalifornië. In Europa het oop registers dit vir versigtige telers moontlik gemaak om die aantal gevalle van sommige genetiese afwykings sterk te verminder.
'N Oop register sal die name van draers van die siekte bevat, sowel as die name van honde wat duidelik is; diegene wat by 'n draer geteel is, het geen gevalle van die siekte in 'n werpsel van beduidende grootte opgelewer nie. Dit is duidelik dat die vroeë aanvang van jong niersiekte toelaat dat draers baie gouer geïdentifiseer word as 'n siekte wat later in die lewe manifesteer.
Malcolm B. Willis het in sy inleiding tot Genetics of The Dog geskryf: 'Ons is die voogde van ons gekose rasse gedurende die betreklik kort tydperk van ons honde teel lewens. Ons moet die materiaal wat ons teel, in 'n beter toestand oorhandig as toe ons dit ontvang het, of as ons niks bereik het nie, en die rasse wat ons as liefde beskou, sal die lyers wees. "