AANHEGTINGSORGANE IN DIE VARKLINTWURM, DIE STRUKTUUR VAN DIE VARKLINTWURM (FOTO) - DIERE - 2022
Op die struktuur van varklintwurm
Alle lintwurms parasiteer in die gastro-intestinale kanaal van die gasheer, maar die struktuur van die lintwurm het eienskappe wat dit van ander onderskei. Die teenwoordigheid van spesiale hake en suiers laat die soliter toe om stewig aan die epitheelweefsel te bind en die ingewande vir 'n lang tyd te parasitiseer. Hierdie helmintes kan tot 8 m groot word en hul gemiddelde lengte bereik 2-3 m. Hulle absorbeer voedingstowwe en vergiftig die liggaam van 'n dier of persoon met giftige afval van hul vitale aktiwiteit.
Die parasiet met 'n komplekse ontwikkelingsiklus
Varkvisse Latynse naam wat Taenia solium is, is 'n bron van infeksie met gevaarlike siektes teniozom en cysticercosis. Hierdie biohelminth het 'n komplekse lewensiklus, tesame met 'n aantal veranderinge in die struktuur wat deur die lewe voorkom. Die volwassene lyk soos 'n lang wit lint.
Die intermediêre larwesvorm ontwikkel in die spiervesels van varke, honde, kamele, harpe en konyne. 'N Persoon kan ook 'n draer van parasietlarwes wees.
Infeksie van die draer met 'n lintwurm vind plaas deur die vleis te eet van diere wat met cysticercus besmet is.
Die volwasse lintwurm is wit van kleur. Dit leef in die dunderm van die mens en bestaan ​​uit ongeveer een duisend segmente. Alle segmente van die lintwurmliggaam het hul eie voortplantingstelsel en kan tot 50 duisend eiers produseer, wat aanleiding gee tot die ontwikkeling van larwes.
Saam met die fekale massas word die parasiet eiers uitgehaal. Hulle word versprei deur klein diere, wat voedsel- en waterbronne besmet, en dan weer die maagdarmkanaal van die intermediêre draer betree.
U kan meer hieroor leer deur die artikel "Die lewensiklus van die ontwikkeling van varkvleis te lees."
Wetenskaplike taksonomie klassifiseer varklintwurm vir helminths met die klassifikasie van parasitêre lintwurms in Cestoda, wat vandag meer as 3.5 duisend spesies bekend is. Tik Plathelminthes - plat wurms.
In die loop van evolusie het hierdie helminth die struktuur van sy liggaam makliker vereenvoudig, aanpas by die parasitiese leefwyse en lyk nou soos 'n wit dun lint.
Die volwasse lintwurm het 'n klein kop (die scolex), wat die aanhegting van die parasiet aan die epitheelweefsel, voeding en die vrylating in die eksterne omgewing van die produkte van sy vitale aktiwiteit fasiliteer.
Die scolex van varklintwurm het 'n lengte van ongeveer 3 mm en 'n deursnee van tot 1 mm. Daar is vier spiersuikers daarop, wat die parasiet toelaat om by die intestinale wand van die gasheer te hou. Suiers word omring deur 'n spesiale proboscis of Rostellum, waarmee die parasiet voedingstowwe absorbeer.
In teenstelling met ander lintwurms het die orrel van aanhegting in die varklintwurm addisionele toestelle wat dit toelaat om veilig vas te maak aan die dunderm van die dunderm. Van 17 tot 32 stompe hake is bo-op Rostellum geleë, wat twee rye fiksasie-toestelle skep.
Dit was die swaaihakies van die scolex wat hierdie spesies parasiet 'n addisionele naam gegee het - gewapende ketting.
Die nek vorm duisende proglottiede
Onmiddellik agter die scolex is die nek, met 'n lengte van ongeveer 1 cm, wat 'n groot aantal segmente of proglottiede produseer. Gedurende die lewe verhoog hulle in grootte, self bevrugting en produseer tot 50 duisend helminste eiers elk.
Nuwe segmente van minder as breedte, maar nader aan die stert van die parasiet, word meer langwerpig. Gedurende die dag vorm die nek 5-6 nuwe segmente en die helmde liggaamslengte styg met 8-10 cm. Elke hermafroditiese segment van die varklintwurm is 'n onafhanklike lewende eenheid waarin eiers gevorm en bevrug word.
Die gemiddelde lengte van 'n volwasse lintwurm is 2-3 m. Daar is egter gevalle waar die volwasse parasiet 'n lengte van 8 m bereik. Dit word bereik as gevolg van die feit dat volwasse proglottiede, bekend as strobila, gereeld aan die einde van die wurm kom. Die aantal losstaande daaglikse strobile stem ooreen met die aantal nuutgevormde servikale segmente.
Segmente van die liggaam van lintwurm is nie aangepas vir beweging nie. Hulle beweeg passief deur die ingewande van die gasheer, saam met fekale massas. In die eksterne omgewing word eiers deur knaagdiere versprei, tesame met kos wat die spysverteringskanaal van die intermediêre draer binnedring. Dikwels is dit wilde en huishoudelike varke wat op afvalprodukte voed en die boonste laag grond wat deur wurms besmet is, afgeskeur word.
Parasitisme lei tot 'n vereenvoudiging van die liggaam.
As gevolg van die feit dat die varklintwurm parasiet in die draer se liggaam is, word die spysverteringstelsel maksimaal verminder. Kos is die mure van elke proglottied. Dit is perfek aangepas vir die lewe in die dunderm van 'n persoon met 'n groot hoeveelheid voedingstowwe en lae vlakke van suurheid.
Voeding en vertering van die varklintwurm vind voortdurend plaas en die verbruikte voedingstowwe word bestee aan die produksie en ontwikkeling van nuwe proglottiede.
Die senuweestelsel van die lintwurm bestaan ​​uit 'n kopknoop en twee senuweestamme, op die plek waar simmetrie waargeneem word. Beide beweeg deur die hele liggaam parallel aan die uitskeidingstelsel. Die helminth het feitlik geen organe van sin nie en sy asemhaling word anaerobies uitgevoer.
Die uitskeidingstelsel van die parasiet bestaan ​​uit vier dun buisies, wat strek oor die hele lengte van die wurm se liggaam en in die kop se area kom. Die anus van die wurm ontbreek. Alle toksiese stowwe wat in die proses van die lewe van die varkband gevorm word, stroom deur die uitskeidingskanale in die scolex. Hulle word vertoon in die dermwand van die gasheer, besmet en vergiftig.
Giftige afval veroorsaak draervergiftiging.
Dit is 'n groot aantal giftige stowwe wat 'n persoon binnekom wat met die varkketting van 'n persoon besmet is, wat lei tot pynlike sensasies en die voorkoms van:
duiseligheid en hoofpyn;
swakheid, lusteloosheid en apatie;
naarheid en gagging;
daar is senuweeagtigheid en humeur;
hardlywigheid en diarree;
akute nie-sistemiese pyn in die buik;
Met sistikerkose verskyn 'n uitslag en 'n ontslag op die slymvlies.
Tydens die behandeling moet die strukturele eienskappe van hierdie parasiet in ag geneem word, wat met sy hake baie vas aan die mure van die dunderm van die gasheer vasklou, en as dit meganies afgeskil word, kan 'n klein ulkie voorkom. Die agterkant van die wurm het geen hake nie en kan vryelik beweeg met kos wat deur die ingewande beweeg, en met meganiese skade kom dit af, terwyl die vitaliteit van die parasiet behou word.
Lees meer in die artikel "Maniere om vrugte lintwurm te behandel".
Chitin dop beskerm teen temperatuur uiterstes
Deur die lewe ontwikkel proglottiede vroulike en manlike voortplantingsorgane. Bevrugting van eiers kom in elke strobil voor, wat 12-15 by 6-7 cm meet, wat feitlik onbeperkte moontlikhede skep vir die voortplanting van die wurm. Die volwasse segment van die lintwurm breek weg van die moederlike organisme en betree die eksterne omgewing, waar dit kan lei tot die ontwikkeling van tienduisende parasietlarwes.
Elke eier het 'n digte kelkagtige dop, waarvan die struktuur betroubaar beskerm teen negatiewe omgewingsfaktore. Eiers verdra hitte en koue heeltemal, terwyl hulle hul vitaliteit behou, selfs met langdurige vriespunt. Hulle kan lankal in die grond wees en deur enige lewende wesens vervoer word, insluitend erdwurms, insekte, voëls, knaagdiere.
In die spysverteringstelsel word wurm eiers nie vernietig nie, maar begin nie 'n nuwe lewensiklus nie. Vir die transformasie in 'n larwe is dit nodig dat die eier in die spysverteringskanaal van 'n wilde of huishoudelike vark, hond, kameel of man val. Die suursamestelling laat die chitienskede toe om die larwe op te los en los te laat.
Larwes het hake om aan weefsel vas te maak
Van die tyd van geboorte het die larwes van die varklintwurm wat uit die eier ontstaan ​​het, sterk kramme waarmee hulle die darmmuur van die gasheer deurdring, deurdring in sy bloed of limfstelsel. Saam met die bloedstroom versprei die larwes regdeur die liggaam deur die spierweefsel en sy interne organe binne te gaan.
Binne 2-4 maande voed die parasiet die gasheer met voedingstowwe. Larwes bereik die grootte van rysgraan. Hulle lyk soos bel met 'n helder vloeistof.
Die volgende stap is die self-inkapseling van die helminth. Dit is bedek met 'n laag duursame chitien, en binne is dit 'n volledig gevormde scolex, wat suigers, hake en 'n rudimentêre nek het, gereed om onmiddellik die produksie van proglottiede te begin.
Die larwe in die vorm van 'n sistis kan vir 'n paar maande in die gasheer se spierweefsel lewe, waarna dit sterf.
In die menslike liggaam, wat deel uitmaak van die finale en doodlopende tak van die ontwikkeling van die parasiet, kom lintwurms saam met voedsel wat nie hitte behandel is nie. Varklintwurm word saam met vleis van wilde en huishoudelike varke versprei.
Onder die werking van die suuromgewing van die maag word die cysticercusmembraan vernietig, en die jong individu betree die dunderm. Dit heg aan die epithelium en begin vinnig groei, die voedingstowwe van die gasheer absorbeer en die nek vorm nuwe proglottiede.
Homself en ma en pa
Die belangrikste kenmerk van biohelmints is die vereenvoudiging van hul algemene struktuur wat verband hou met die parasitiese lewenstyl in die gasheer organisme. Hulle is feitlik onafhanklik van veranderinge in die omgewing, die beperking van hul belangrike funksies van voeding, die vrystelling van giftige afval en voortplanting.
Reproduksie van die parasiet is die verantwoordelikheid van die voortplantingstelsel, wat van die hermafroditiese tipe is. In die parasiet is daar manlike en vroulike geslagsdele. In die aanvanklike stadium van ontwikkeling van die lintwurm tot die lengte 1 m bereik, ontwikkel slegs manselle in proglottiede, en eers daarna word die vroulike voortplantingstelsel gevorm.
Mannlike geslagsorgane word verteenwoordig deur talle testes, met die voorkoms van klein borrels. Hulle produseer 'n groot aantal sperms, wat die eiers bemes.
Bevrugting vind plaas in die wurm.
Verskeie buisies loop weg van die testes, wat saamsmelt in die saadbuis wat algemeen is vir elke proglottose, wat in die copulatoriese orgaan vloei.
Die vorming van eiers kom voor in die trilaterale eierstokke, en hulle bevrugting en akkumulasie vind in die baarmoeder plaas, wat die vorm het van 'n lang hol buis wat langs die hele lengte van die segment loop.
So 'n struktuur van die voortplantingstelsel laat die soliter toe om eiers te produseer totdat die strobila van die moederlike organisme losmaak.
Die nakoming van sanitêre en higiëniese standaarde, wat vereis dat jy altyd jou hande was nadat jy die toilet gebruik het en voordat jy geëet het, kan 'n persoon beskerm teen infeksie met die eiers van hierdie gevaarlike parasiet, wat cysticercosis veroorsaak. En die gebruik van versigtig hittebehandelde vleis sal die indringing van larwes voorkom wat die groei van lintwurm veroorsaak, wat die gesondheid van sy gasheer nadelig beïnvloed. Lees meer in die artikel "Vark lintwurm: maniere van infeksie en simptome."
Asof die artikel interessant en nuttig vir jou was.
Skryf in die kommentaar wat jy weet oor die struktuur van die varklintwurm.
Kyk na die video: Mislukking op plaaslike regeringsvlak grootste van al die ANC mislukkings Wouter Wessels (Januarie 2022).