Verkiesing vir die Europese Parlement: tendense wat die kaarte deurmekaar krap’n EU-vlag voor die Europese parlementsgebou in Straatsburg, Frankryk. (Foto: Jean-Francois Badias, AP) Soos wat reeds verwag is, het die verkiesing tot die Europese parlement die bestaande politieke orde verder deurmekaargekrap. Elke lidland stuur verteenwoordigers proporsioneel volgens sy bevolkingsgrootte na die Europese parlement wat uit 751 verteenwoordigers bestaan. Aangesien daar in 27 state – wat wesenlik van mekaar verskil – gekies word, is daar talle uiteenlopende uitslae. In party state was dit die gewone, in ander was daar aardskuddende verskuiwings. Daar was wel ’n paar duidelike tendense: Reeds met talle nasionale verkiesings was dit duidelik dat die sentrum-regse en sentrum-linkse partye dikwels steun verloor. Al hoe meer kiesers voel dat die hoofstroompartye hulle nie meer verteenwoordig nie, dat die Europese Unie se besluitnemingsprosesse baie stadig en oneffektief is, en dat die parlement hulle met nietighede besig hou en nie genoeg aandag skenk aan die kernvraagstukke, soos klimaatverandering (aan die kant van die Groenes) en migrasie (aan die kant van die regse partye). Daar bestaan ook ongemak met die idee van ’n al hoe groter, al hoe nouer Europese Unie wat al hoe meer in state se sake inmeng. Nogtans het die partye wat almal “meer Europa” op hul vaandels geskryf het, nog steeds ’n meerderheid en sal die stryd oor die tempo en rigting van die EU verwoed voortgesit word. Indien daar geen kompromisse gevind kan word nie, sal die Brexit ŉ voorbeeld ook vir ander lande kan word.