&larr Laaste skanse teen zefgeit
Die ander Joan &rarr
5 antwoorde op Die verhaal van twee stede, twee koerante
Jou deeglike en indringende blik (hoewel dikwels omstrede!) op die wêreld van resensies en resensente bly steeds baie insiggewend. Ek vind dit verfrissend dat die kritikus homself ook dan en wan aan die ontvangkant van die in-gal-gedoopte pen kan bevind. Doe zo voort!
janbez het gesê op November 24, 2009
Jy moes net 'n stappie verder gekyk het – ek glo nie prof. Hambidge het Breytenbach in die visier nie. Hierdie resensie is maar net 'n verdere ontwikkeling in haar vete met die boekeredakteur van Rapport, Rachelle Greeff.
Ek stem saam met jou punt oor prof. Hambidge se veralgemening oor Leroux – maar Onse Hymie is 'n beter verwysingspunt as Na'va. Dáár geld haar opmerking glad nie.
Tina.Delgado het gesê op November 28, 2009
As jy resensies kan resenseer, hoekom mag prof. Hambidge nie ook resensies betrek by haar resensie nie?
crito het gesê op November 28, 2009
Wat is die opdrag? Het Die Burger haar gevra om twee ander resensies te bespreek, of om Wynand Coetzer se roman te resenseer? Gaan lees gerus weer haar resensie, en kyk in watter mate sy Skerpioen in detail of selfs diepte bespreek.
miets het gesê op November 29, 2009
Dagblaaie sal skrywers en boeke 'n guns doen deur nie meer van Hambidge as resensent gebruik te maak nie. Resensensies is veronderstel om ruimtes te wees waar ingeligte lesers boeke subjektief maar gemotiveerd evalueer. Dis nie platforms om kleinlike en persoonlike geveggies te voer nie – soos Crito inderdaad uitwys in die skrywe oor Hambidge se resensie van Skerpioen.
Na die lees van Skerpioen en daarna die lees van vier resensies daaroor (naas die wat hier genoem word, ook die een van Cilliers) slaan ek my hande saam dat Hambidge toegelaat word om sulke twak kwyt te raak. Nie net steek haar kleinsielige onderrok hier 'n meter lank uit nie, maar maak sy absurde feite foute. Die tarot-"fout" wat sy uitwys, is nie 'n fout nie. "Boesmanmeisie" word deesdae eerder gebruik as die "San" wat in baie kringe as neerhalend beskou word. Sy het duidelik ook nie tot by die "verkorte bibliografie" gelees nie, maar verkies om neerhalend na die outeur se gebruik van webblaaie te verwys. En om na die komplekse teks wat my eindeloos fassineer, te verwys as 'n roman "wat kommentaar lewer op die ordentlike man se begeerte na die hoer" is darem regtig belaglik. Ek weet die leser skryf die teks – die lesing van die teks ontbloot egter ook die leser!
Hambidge is sekerlik geregtig op haar persoonlike lesing van die teks – hoe krom ook – maar mens verwag darem ten minste van 'n hoogleraar in letterkunde om feitelik korrek te skryf.
Ag, nee wat spaar ons haar haastige skrywery wat nog respek vir skepper of kunswerk het (al is dit vir haar vrot)en die herhaaldelike foute in haar resensies – ons lesers, outeurs en boeke verdien beter.