​Jare gelede het ek al begin wonder of ek net in ’n virtuele werklikheid bestaan. Vir etlike jare nadat ek na hierdie dorp getrek het, het die polisie verseg om te aanvaar dat die straat waarin ek woon, bestaan. Elke keer wanneer ’n besoeker of koerier na ’n heen-en-weer soekery uiteindelik moedeloos by die polisiestasie gaan navraag doen het, moes hulle hoor hulle het die verkeerde dorp beet, want hier is nie ’n Suidstraat nie. Probeer die buurdorp. Nêrens op ’n kaart of ’n naambord kon iemand die straat opspoor nie. Nie dat dit die munisipaliteit verhoed het om vir my rekeninge te stuur nie.
Dan was daar die keer toe ek van Telkom se stelsel verdwyn het. Nadat ek vir sewe jaar dieselfde nommer gehad het, was die telefoon een dag buite werking. Toe ek van my selfoon af bel om dit aan te meld, moet ek hoor die nommer bestaan nie. Jammer, dis nêrens op hulle stelsel te vinde nie.
Toe ek hierdie week vir ’n nuwe paspoort wil aansoek doen, moet ek hoor dat ek regtig nie meer bestaan nie – ek is dan nie eers in die land se bevolkingsregister aangeteken nie. O ja, daar is iemand met daardie identiteitsnommer, maar dis ’n heeltemal ander van. Die man agter die koeëlvaste, klankdigte toonbankvenster kyk my beskuldigend aan.
Jammer, dis wat die stelsel sê en ek moet eers bewys bring dat ek dit nie so wou hê nie. Stry help niks nie. Ek kan nou maar op en af spring en aandring daarop dat ek is wie ek is, die man se ooglede knip-knip net meewarig.
Ek staan in die ry. Ek lê my aansoekvorm voor, kompleet met foto’s en duplikaatafskrifte en bewysstukke. En dié? wil die man weet. Dis die bewys van my van, sê ek ingenome.
Dis nie meer jou van nie, sê hy. Jy moet aansoek doen om jou van terug te verander (op hierdie vorm) en dan moet jy aansoek doen vir ’n nuwe identiteitsdokument (op hierdie vorm met twee foto’s en ’n afskrif van jou ID).