Apollo 13 - Feite, tydlyn en film - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Apollo 13 was die sewende bemande sending in die Apollo Space-program (1961-1975) en was veronderstel om die derde maanlandingsending te wees, maar die drie ruimtevaarders aan boord het nooit die maan bereik nie. In plaas daarvan het die bemanning en grondbeheerspan deur 'n haarverhogende reddingsmissie gegaan. Op 13 April 1970 het 'n suurstoftenk aan boord ontplof. Grondbeheer in Houston het vinnig 'n noodplan ontwikkel terwyl miljoene regoor die wêreld dopgehou het en die lewens van drie ruimtevaarders in die weegskaal was: bevelvoerder James A. Lovell jr., Maanmodulevlieënier Fred W. Haise jr. En bevelmodulevlieënier John L Swigert.
Apollo 13 se missie
Op 11 April 1970 Apollo 13 van stapel gestuur vanaf Cape Canaveral, Florida. Aan boord was ruimtevaarders James Lovell, John "Jack" Swigert en Fred Haise. Hulle missie was om die Fra Mauro -hooglande van die maan te bereik en die Imbrium -kom te verken en geologiese eksperimente te onderneem.
KYK: Apollo 13: Modern Marvels on HISTORY Vault
"Houston, ons het 'n probleem gehad ..."
Om 21:00. OOS op 13 April, Apollo 13 was meer as 200 000 myl van die aarde af. Die bemanning het pas 'n televisie -uitsending voltooi en ondersoek Waterman, die Landing Module (LM). Die volgende dag, Apollo 13 sou die baan van die maan binnegaan. Lovell en Haise sou die vyfde en sesde manne word wat op die maan geloop het.
Dit moes nie wees nie. Om 21:08 - ongeveer 56 uur in die vlug - het 'n ontploffing die ruimtetuig getref. Suurstoftenk nr. 2 het opgeblaas, wat die gereelde toevoer van suurstof, elektrisiteit, lig en water uitgeskakel het. Lovell het aan die sendingbeheer gesê: "Houston, ons het hier 'n probleem gehad." Die Command Module (CM) lek suurstof en verloor vinnig brandstofselle. Die maanlandingsending is gestaak.
LUISTER OP APPLE PODCASTS: 'Houston, ons het 'n probleem gehad'
Hoe die bemanning van Apollo 13 oorleef het
Een uur na die ontploffing het sendingbeheer die bemanning opdrag gegee om na die LM, wat voldoende suurstof het, te beweeg en dit as 'n reddingsboot te gebruik. Die LM is slegs ontwerp om ruimtevaarders van die wentelende CM na die maanoppervlak en weer terug te vervoer; die kragtoevoer was bedoel om twee mense 45 uur lank te ondersteun. As die bemanning van Apollo 13 Om weer lewendig na die aarde terug te keer, sou die LM drie mans vir ten minste 90 uur moes ondersteun en meer as 200 000 myl se ruimte suksesvol moes navigeer.
Die toestande aan boord van die LM was uitdagend. Die bemanning het op 'n vyfde waterrantsoen gegaan en die temperatuur van die kajuit 'n paar grade bo die vriespunt verduur om energie te bespaar. Die vierkantige houers van litiumhidroksied van die CM was nie verenigbaar met die ronde openinge in die LM -omgewingstelsel nie, wat beteken dat die verwydering van koolstofdioksied 'n probleem word. Sendingbeheer het 'n geïmproviseerde adapter gebou uit materiaal wat aan boord is, en die bemanning het hul model suksesvol gekopieer.
Navigasie was ook uiters ingewikkeld; die LM het 'n meer rudimentêre navigasiestelsel gehad, en die ruimtevaarders en sendingbeheer moes die veranderinge in aandrywing en rigting wat nodig was om die ruimtetuig huis toe te neem, met die hand uitwerk.
Op 14 April, Apollo 13 om die maan geswaai. Swigert en Haise het foto's geneem en Lovell het met sendingbeheer gepraat oor die moeilikste maneuver, 'n enjinbrand van vyf minute wat die LM genoeg spoed sou gee om terug te keer huis toe voordat sy energie opraak. Twee uur nadat hulle die ander kant van die maan afgerond het, het die bemanning, met die son as 'n uitlynpunt, die LM se klein afdraaiende enjin afgevuur. Die prosedure was 'n sukses; Apollo 13 was op pad huis toe.
LEES MEER: Wat het verkeerd gegaan met Apollo 13?
Die verste afstand van die aarde wat mense bereik het
Op 15 April 1970 was Apollo 13 254 km (158 myl) van die maanoppervlak aan die ander kant van die maan — en 400,171 km (248,655 myl) bo die aardoppervlak, wat beteken dat die bemanning van Apollo 13 'n Guinness -wêreldrekord opgestel het vir die verste afstand van die aarde wat mense bereik het.
Die bemanning van Apollo 13 keer terug na die aarde
Lovell, Haise en Swigert het drie lang dae in die koue maanmodule gekuier. In hierdie sombere toestande het Haise griep opgedoen. Op 17 April is 'n navigasie-regstelling op die laaste oomblik aangebring met behulp van die aarde as 'n belyningsgids. Daarna is die CM met 'n nuwe druk suksesvol aangeskakel. 'N Uur voordat die aarde weer in die atmosfeer van die aarde ingaan, is die LM losgemaak van die CM.
Net voor 13:00. op 17 April 1970 het die ruimtetuig weer die aarde se atmosfeer binnegegaan. Sendingbeheer het gevrees dat die CM se hitte skilde in die ongeluk beskadig is en wag vier minute lank sonder radiokommunikasie van die bemanning. Dan, Apollo 13Se valskerms is opgemerk. Al drie ruimtevaarders spat veilig in die Stille Oseaan neer.
Apollo 13 -fliek
Alhoewel Apollo 13 nie op die maan beland het nie, is die heldhaftigheid van die bemanning en die vinnige denke van missiebeheer wyd as 'n suksesverhaal gevier. Dit is selfs in die film van 1995 gemaak Apollo 13 met Tom Hanks, Ed Harris, Bill Paxton en Kevin Bacon.
7. Tom Hanks het gevoel dat die vliegtuigongeluk die beste ding is wat ooit met Chuck gebeur het Wegwerp.
In dieselfde klankonderhoud bespreek Hanks Noland na die beproewing en hoe hy aan die voorkant van die pad in Texas staan. 'Op die een of ander manier kan u aan die einde van die film op die kruispad staan, en dit sal goed gaan, dit sal goed gaan, solank u aanhou asemhaal en 'n sekere perspektief en verhouding met u lewe het. En dit is nie 'n groot verskuiwing vir Chuck nie, selfs al was hy nie verlore nie. Mense doen dit altyd. 'Ek hou op, ek wil nie meer hierdie taak doen nie, ek gaan uitvind wat ek wil doen en dit gaan goed met my.' Dit is interessant. Dit is amper asof Chuck kan sê dat die beste wat ooit met hom gebeur het, was: 'Ek was in 'n vliegtuigongeluk waarin vyf mense dood is en ek het vier jaar oorleef en ek het teruggekom en ek het die vrou verloor wat ek liefhet.'
Feite oor Apollo 13
'N Jaar na die suksesvolle maanlanding van Apollo 11, probeer drie ruimtevaarders 'n tweede maanlanding op Apollo 13. Maar die lot van hierdie missie was gedoem om nie die bemanningslede terug te stuur sonder om elke voet aan te raak wat op die maan was nie. Hier is 'n paar interessante feite oor die Apollo 13 -missie.
Feit 1: Apollo 13 gelanseer op 11 April 1970 en keer terug na die aarde op 17 April 1970. Die hele sending duur 142 uur, 54 minute en 41 sekondes.
Feit 2: Die missie van Apollo 13 's was om die maan 's Fra Mauro Hoogland -streek te verken.
Feit 3: Die bemanningslede van Apollo 13 was 'œJuniors ': James A. Lovell jr. (Bevelvoerder), John L. Swigert jr. (Command Module Pilot) en Fred W. Haise jr. (Lunar Module Pilot).
Feit 4: Op 13 April, net twee dae na die sending, het 'n suurstoftenk ontplof, wat die bemanning genoop het om die ruimtetuig te laat vaar.
Feit 5: Die beroemde lyn, 'œHouston het ons 'n probleem gehad ' is deur Swigert gesê.
Feit 6: Die bemanning het die maanmodule Waterman gebruik om daarna terug te keer na die aarde.
Feit 7: Waterman is slegs vir twee bemanningslede gebou. Om koolstofdioksiedvergiftiging te voorkom, het die bemanning lugfilters uit karton, plastieksakke en kleeflint gebou.
Feit 8: Daar was geen hitte in Waterman nie en die temperatuur het tot vriespunt gedaal.
Feit 9: Die bemanning het 'n gedenkplaat met hul name daarop gegraveer wat hulle op die maan sou verlaat. In plaas daarvan het Lovell dit teruggebring na die aarde as 'n 'œsouvenir '.
Feit 10: Waterman beland veilig op die USS Iwo Jima in die Stille Oseaan.
Feit 11: In 1995 regisseer Ron Howard die film 'œApollo 13 ', met Tom Hanks en Kevin Bacon in die hoofrolle. Dit is goed ontvang.
Feit 12: Beide die ruimtevaarders en die sendingbeheerspan is bekroon met die Presidential Medal of Freedom.
Feite oor Apollo 13 7: die bekendstelling
Die ruimtetuig van Apollo 13 is op 11 April 1970 om 13:13 CST vanaf Kennedy Space Center, Florida gelanseer. Twee dae later het 'n suurstoftenk egter ontplof. Die maanlanding moet dus gestaak word.
Feite oor Apollo 13 8: terugkeer na die aarde
Alhoewel hierdie missie baie moeilik was weens die tekort aan drinkbare krag, verlies aan hitte in die kajuit en beperkte krag, kon die bemanning op 17 April 1970 veilig na die aarde reis.
Die Apollo 13 -ongeluk
Die wanfunksionering van die Apollo 13 is veroorsaak deur 'n ontploffing en skeuring van suurstoftenk nr. 2 in die diensmodule. Die ontploffing het 'n leiding gebreek of 'n klep in die nr. 1 suurstoftenk, wat veroorsaak dat dit vinnig suurstof verloor. Die deksel van die bedieningsmodule -baai nr. 4 is afgewaai. Alle suurstofopslagplekke het binne ongeveer 3 uur verlore gegaan, asook waterverlies, elektriese krag en die gebruik van die aandrywingstelsel.
Die suurstoftenks was hoogs geïsoleerde sferiese tenks wat vloeibare suurstof bevat met 'n vullyn en verwarmer wat in die middel loop. Die nr. 2 suurstoftenk wat in Apollo 13 (Noord-Amerikaanse Rockwell-reeksnommer 10024X-TA0008) gebruik is, is oorspronklik in Apollo 10. geïnstalleer. Dit is uit die Apollo 10 verwyder vir aanpassing en tydens die onttrekking 2 duim gedaal, wat 'n interne vullyn effens geskud het. Die tenk is vervang met 'n ander vir Apollo 10, en die buitekant is ondersoek. Dit is nie bekend dat die interne vullyn beskadig is nie, en hierdie tenk is later in Apollo 13 geïnstalleer.
Die suurstoftenks was oorspronklik ontwerp om die 28 volt DC -krag van die bevel- en diensmodules af te skakel. Die tenks is egter herontwerp om ook die 65 volt gelykstroomkrag by Kennedy Space Center af te loop. Alle komponente is opgegradeer om 65 volt te aanvaar, behalwe die verwarmingstermostatiese skakelaars, wat oor die hoof gesien is. Hierdie skakelaars is ontwerp om die verwarmer oop te maak en af ​​te skakel wanneer die tenktemperatuur 80 grade F bereik (normale temperature in die tenk was -300 tot -100 F.)
Tydens voorvlugtoetse het tenk nr. 2 het afwykings getoon en sou nie korrek leegloop nie, moontlik as gevolg van die beskadigde vullyn. (Op die grond is die tenks leeggemaak deur suurstofgas in die tenk te dwing en die vloeibare suurstof uit te dwing, in die ruimte was dit nie nodig om die tenks leeg te maak nie.) Die verwarmers in die tenks is gewoonlik vir baie kort periodes gebruik om die binnekant effens, wat die druk verhoog om die suurstof te laat vloei. Daar is besluit om die verwarmer te gebruik om die oortollige suurstof te "afkook", wat 8 ure 65 volt gelykstroom benodig. Dit het waarskynlik die termostaties beheerde skakelaars op die verwarmer beskadig, wat slegs vir 28 volt ontwerp is. Daar word geglo dat die skakelaars gesluit is, sodat die temperatuur in die tenk plaaslik kan styg tot meer as 1000 grade F. Die meters wat die temperatuur binne -in die tenk meet, is ontwerp om slegs tot 80 F te meet, sodat die uiterste verhitting nie opgemerk is nie. Die hoë temperatuur het die tenk leeggemaak, maar het ook ernstige skade aan die teflon -isolasie op die elektriese drade aan die kragwaaiers in die tenk tot gevolg gehad.
56 uur na die missie, omstreeks 03:06 UT op 14 April 1970 (22:06, 13 April EST), word die kragwaaiers binne die tenk aangeskakel vir die derde 'cryo-stir' van die missie, 'n prosedure om die vloeibare suurstof in die tenk te roer, wat geneig is om te stratifiseer. Die blootgestelde waaierdrade het kortgekom en die teflon -isolasie het aan die brand geslaan in die suiwer suurstofomgewing. Hierdie vuur het vinnig verhit en die druk van die suurstof in die tenk verhoog, en het moontlik langs die drade versprei na die elektriese kanaal in die kant van die tenk, wat onder die druk verswak en gebars het, wat veroorsaak dat die nr. 2 suurstoftenk om te ontplof. Dit het die nr. 1 tenk en dele van die binnekant van die diensmodule en blaas af van die baai nr. 4 omslag.
Die sketse hierbo is geneem uit die NASA-boek "Apollo Expeditions to the Moon", NASA SP-350. Die boonste diagram toon die besonderhede van suurstoftenk nommer 2 en die verwarmer- en termostaat -eenheid. Die onderste prentjie toon die Apollo 13 -diensmodule en die ligging van die suurstoftenks relatief tot die ander stelsels. Hieronder is 'n ander weergawe van die beskadigde diensmodule wat na die skeiding uit die opdragmodule geneem is.
Gedetailleerde chronologie van gebeure - 'n Beskrywing van gebeure vanaf 2 en 'n half minute voor die ongeluk tot 5 minute daarna.
"Houston, ons het 'n probleem gehad"
Om die missie van Apollo 13 te verstaan, moet 'n kort agtergrond gegee word oor die twee vlugte wat dit voorafgegaan het. Apollo 8 is op 21 Desember 1968 gelanseer. Die bemanning het bestaan ​​uit Frank F. Borman II, die bevelvoerder, James A. Lovell Jr., bevelmodule -vlieënier en William A. Anders, maanmodule -vlieënier. Die Apollo 8 -sending was die eerste om die maan suksesvol te wentel.  Na die sukses van Apollo 8, het Amerika begin glo dat dit moontlik is om op die maan te land. Apollo 11 was die missie wat Edwin E. Aldrin Jr., vlieënier van die maanmodule, Neil Armstrong, bevelvoerder en Micheal Collins, bestuurder -vlieënier, na die maan gestuur het. Die rugbyspan vir Apollo 11 was Jim Lovell, Ken Mattingly en Fred W. Haise Jr. Hierdie manne was ook die belangrikste bemanning wat vir die Apollo 14 -sending geskeduleer was. Toe Alan Shepard (die eerste Amerikaner in die ruimte) nie deel kon wees van die Apollo 13 -missie nie, is Lovell gevra of hy bereid sou wees om sy afspraak om ses maande vroeër op die maan te beland, deel te wees van die Apollo 13 missie. Natuurlik het Lovell ingestem. 
Die Apollo 13 -sending is op 11 April 1970 om 14:13 EST gelanseer by Kennedy Space Center. Die bemanning is James A. Lovell Jr. module vlieënier.  Na die eerste twee dae van die vlug verloop die Apollo 13 -vlug baie vlot. Een man in sendingbeheer het selfs gesê: "Die ruimtetuig is in 'n goeie toestand wat ons betref. Ons verveeld hier tot in trane. "  Dit was die laaste keer dat iemand vir 'n lang tyd verveling sou noem. Op 55 uur en 46 minute was die bemanning net besig met 'n uitsending. Intussen was diegene in missiebeheer besig om die volgende stel roetine -oefeninge te beplan, insluitend 'n "cyro stir ". Hierdie prosedure het basies beteken dat die suurstoftenks geroer sou word om te voorkom dat dit te koud word.  Terwyl Lovell en Haise hul eie roetine verrig, het Jack Swigert die skakelaar omgedraai om al vier tenks (twee suurstof en twee waterstof) te roer. Wat daarna gevolg het, was 'n skrikwekkende klank wat Jim Lovell in sy boek beskryf het, Lost Moon: The Perilous Voyage of Apollo 13 (1994), as 'n " donderklap dreun. " 
Die geluid wat hy gehoor het, was suurstoftenk nommer 2 wat opgeblaas het, wat veroorsaak het dat suurstoftenk nommer 1 misluk. Waarskuwingsligte het die geluide vergesel wat dui op die verlies van twee van Apollo 13 se drie brandstofselle wat die ruimtetuig se grootste bron van elektrisiteit was.  John Swigert was die eerste wat Houston van die probleem in kennis gestel het. Lovell het intussen opgemerk dat iets buite die venster in die ruimte uitloop, wat blykbaar die suurstof was wat uit die tweede en laaste suurstoftenk ontsnap het. Die ontploffing in die suurstoftenks het gelei tot ander uitdagings waarmee Mission Control en die bemanning van Apollo 13 te kampe het: 'n baie beperkte toevoer van krag, 'n verswakte voorraad verbruiksgoedere, 'n koolstofdioksiedopbou en veranderinge in die vlugplan hulle huis toe.
Die eerste probleem wat hanteer moes word, was die feit dat die opdragmodule slegs 15 minute krag oor het. 'N Vinnige besluit is geneem om die bevelmodule uit te skakel nadat dit nie weer in staat was om weer in te voer nie en om sy stelsels nie te benadeel nie. Die bemanning sal dan die res van die reis in die maanmodule deurbring. Die LM is slegs vir 'n leeftyd van 45 uur gebou, maar moes 90 uur gestrek word sodat die bemanning huis toe kon keer. Die LM het die bemanning van die nodige krag en verbruiksgoedere voorsien om die oorblywende tyd op die missie te oorleef. Die verwydering van koolstofdioksied was ook 'n probleem. Na anderhalf dag het 'n lig in die LM gewys dat CO2 tot 'n gevaarlike vlak opgebou het. Mission Control het 'n manier bedink om die CM -houers aan die LM -stelsel vas te maak deur plastieksakke, karton en band te gebruik. Die laaste groot uitdaging waarmee die bemanning van Apollo 13 gekonfronteer is, was die navigasieprobleem. Gewoonlik het die belyningsprosedure wat gebruik is om by die huis te kom, die gebruik van 'n aan boord sextant genaamd 'Alignment Optical Telescope', tesame met die hulp van 'n boordrekenaar, nodig om die leidingplatform en die belyning van die 8217's te verifieer. 'N Swerm puin van die ontploffing het dit egter onmoontlik gemaak om regte sterre te sien. 'N Alternatiewe prosedure is ontwikkel om die son as die belyningster te gebruik. Grondbeheerders in Houston moes heeltemal nuwe prosedures maak en dit in die simulator toets voordat hulle aan die bemanning oorgedra word.  Om genoeg krag te hê om by die huis te kom, moes die bemanning ook 'n brandwond van 5 minute doen met die maanmodule terwyl hulle die ander kant van die maan afrond.
Reentry het die ongewone stap vereis om die maanmodule, wat vir die vlug na die aarde teruggehou is, los te maak, benewens die skeiding van die beskadigde diensmodule.  Hulle het in die Stille Oseaan geland naby die herstelskip, Iwo Jima. Die Apollo 13 -raad vir ongevallebeoordeling het die oorsaak van die ontploffing geïdentifiseer. In 1965 het die CM baie verbeterings ondergaan, waaronder die verhoging van die spanning na die verwarmers in die suurstoftenks van 28 tot 65 volt. Ongelukkig is die verwarmers nie aangepas om by die verandering te pas nie. Tydens 'n laaste toets op die lanseerplank was die verwarmers vir 'n lang tyd aan. Dit het die bedrading in die omgewing van die verwarmers aan baie hoë temperature (1000 F) blootgestel. "  Dit het die teflon -isolasie ernstig agteruitgegaan. Die Apollo 13 -missie staan ​​bekend as 'n suksesvolle mislukking.
 Jim Lovell en Jeffrey Kluger, Verlore maan: Die gevaarlike reis van Apollo 13, (NY: Houghton Mifflin Company, 1994), 36-40.
 "The Apollo Program: Apollo 13, " Smithsonian National Air and Space Museum, http://www.nasm.si.edu/collections/imagery/apollo/as13/a13.htm (besoek 17 Oktober, 2010).
 "Apollo-13, " Kennedy Space Center, http: //science.ksc.nasa.go/history/apollo/apollo-13/apollo-13.html (17 Oktober 2010 geraadpleeg).
 Jim Lovell en Jeffrey Kluger, Lost Moon: The Perilous Voyage of Apollo 13, (NY: Houghton Mifflin Company, 1994), 90-91.
Daar is 'n oomblik vroeg in "Apollo 13" wanneer ruimtevaarder Jim Lovell 'n bietjie druk op 'n toer deur die Kennedy Space Center neem, en hy spog dat hulle 'n rekenaar het "wat in een kamer pas en miljoene instruksies kan uitstuur." En ek dink by myself, ek skryf hierdie resensie op 'n beter rekenaar as die een wat ons op die maan gebring het.
'Apollo 13' inspireer baie refleksies, en een daarvan is dat Amerika se ruimteprogram bereik is met toerusting wat vandag soos blikkies sou lyk. Soos Lindbergh, wat die Atlantiese Oseaan oorgesteek het in die eerste vliegtuig wat hy kon saamvoeg wat dit moontlik sou maak, het ons op die oomblik na die maan gegaan met die gereedskap wat byderhand was.
Vandag, met nuwe legerings, enjins, brandstowwe, rekenaars en tegnologie, sou dit veiliger en goedkoper wees - maar ons het die wil verloor.
'Apollo 13' stel nooit die tema daarvan vas nie, behalwe miskien in 'n vertellingsin aan die einde, maar die hele film is vol daarvan: die ruimteprogram was regtig 'n buitengewone ding, iets om op trots te wees en diegene wat ingegaan het ruimte was nie net 'helde' nie, wat 'n cliché is, maar dapper en vindingryk.
Hierdie eienskappe is nooit meer dramaties bewys as tydens die vlug van die 13de Apollo -sending in April 1970 nie, toe 'n suurstoftenk onderweg na die maan ontplof het. Die drie ruimtevaarders aan boord - Jim Lovell, Fred Haise en Jack Swigert - het die moontlikheid gehad om in die ruimte getrap te word. Hulle suurstof kan opraak, hulle kan vergiftig word deur koolsuurgasophopings, of hulle kan vries. As hulle op een of ander manier kon terugkeer na die aarde se atmosfeer, moes hulle presies in die regte hoek ingaan.
'N Te steil ingang, en hulle sou te vlak verbrand word, en hulle sou soos 'n klip op 'n dam die bokant van die atmosfeer afslaan en vir ewig in die ruimte vlieg.
Ron Howard se film van hierdie missie is gerig met 'n enkele ingesteldheid en aandag aan detail wat dit opwindend maak. Hy maak nie die fout om mieliekorreltjies by te voeg om die materiaal te populariseer nie, hy weet dat hy 'n wonderlike verhaal het, en hy vertel dit in 'n dokudrama wat voel asof dit op die plek in die buitenste ruimte verfilm is.
Die besonderhede is inderdaad so oortuigend dat ek teruggekyk het na "For All Mankind", die groot dokumentêr uit 1989 in die regie van oud-ruimtevaarder Al Reinert, wat 'Apollo 13' saam geskryf het. Dit was 'n ongelooflike ervaring, soos om na die oorsprong van die huidige prentjie te kyk.
Ontelbare besonderhede was presies dieselfde: die ruimtevaarders wat aan boord van die ruimtetuig klim, die oprit, die binnekant van die kajuit, die uitsig vanuit die ruimte, die koue gesig van hul suurstoftoevoer na die ruimte, selfs die klein bandopnemer wat in val val , boeremusiek speel.
Al hierdie beelde is uit die dokumentêr, almal lyk amper presies dieselfde in die film, en daarom het Howard moeite gedoen om te beklemtoon dat elke opname in "Apollo 13" nuut is. Geen dokumentêre beeldmateriaal is gebruik nie. Die spesiale effekte - modelle, animasie, skote waar die akteurs gewigloos is deur in 'n vliegtuig te daal - het die ervaring presies herskep.
Die ruimtevaarders word gespeel deur Tom Hanks (Lovell), Bill Paxton (Haise) en Kevin Bacon (Swigert). Die vlieënier wat oorspronklik vir die Apollo 13 -missie geskeduleer was, was Ken Mattingly (Gary Sinise), wat gegrond was omdat hy aan die masels blootgestel was. Die sleutelfiguur by Houston Mission Control is Gene Kranz (Ed Harris). Ruim gesny, bemanningsgesny, selfs in die ruimte met wit krae gedra, was die ruimtevaarders in die openbare gees opgebou as supermanne, maar soos Tom Wolfe se boek en Phil Kaufman se film "The Right Stuff" onthul het, was dit meer geneig om dit te wees hot-shot toetsvlieëniers (met die uitsondering van John Glenn) as reguit pyle.
Die film begin met die verrassing van die groep van Lovell vir die bemanning van Apollo 13. Ons ontmoet lede van hul gesinne, veral Marilyn Lovell (Kathleen Quinlan), ons volg 'n deel van die opleiding, en daarna volg die film die noodlottige missie in die ruimte en op die grond. Kranz, die Harris-karakter, kettingrook-kamele, is die hoofbeperking van die poging om uit te vind hoe (en of) Apollo 13 ooit kan terugkeer.
'N Skema word bedink om die krag in die ruimtekapsel af te skakel en die ruimtevaarders na die maanverkenningsmodule te skuif, as 'n soort tydelike reddingsboot. Die maanlander word op die laaste minuut afgeskakel, en die verswakte batterye van die hoofkapsule het moontlik genoeg krag oor om die bemanning lewendig terug te keer.
Intussen is die probleem dat hulle nie in die ruimte sterf nie.
'N Skropmasjien om koolstofdioksied uit die lugtoevoer van die kapsule skoon te maak, is uit materiaal aan boord gebou (en jy kan 'n man sien wat net so hou in "For All Mankind"). En u begin besef, terwyl die ruimtevaarders om die donker kant van die maan swaai en huis toe gaan, dat hul vaartuie en toerusting, net so groot soos die taak om terug te keer na die aarde, net 'n bietjie meer toereikend is as die vuurpylslee. wat Evil Knievel voorgestel het om ongeveer dieselfde tyd oor Snake River Canyon te jaag.
Ron Howard het 'n regisseur geword wat spesialiseer in verhale wat groot groepe karakters insluit: 'Cocoon', 'Ouerskap', 'Backdraft', 'The Paper'. Dit was alles films wat aandag gegee het aan die individuele menslike verhale wat betrokke was;
Met 'Apollo 13' besluit hy korrek dat die verhaal in die missie is. Daar is 'n nuttige kontrapunt in die tonele waarin Lovell se vrou vreesbevange op die grond wag. (Sy vertel vir hul seun: 'Iets het op die ruimteskip van u pa gebreek, en hy sal moet omdraai voordat hy selfs op die maan kom.') Maar Howard voeg geen bykomende byverhale, geen parallelle dramas by nie, soos 'n mindere regisseur het.
Dit is 'n kragtige verhaal, een van die beste films van die jaar, wat met groot duidelikheid en merkwaardige tegniese besonderhede vertel word en sonder opgeblase histrionics opgetree het. Dit gaan oor mans wat opgelei is om werk te verrig en beter te doen as wat iemand kon dink. Die begrawe boodskap is: Toe ons die ruimteprogram afskakel, het ons iets belangriks vir ons visie verloor. Toe ek 'n kind was, het hulle voorspel dat u teen die jaar 2000 na die maan sou kon gaan. Niemand het ooit gedink om te voorspel dat u dit sou kon doen nie, maar niemand sou dit pla nie.
Roger Ebert was die rolprentkritikus van die Chicago Sun-Times van 1967 tot met sy dood in 2013. In 1975 het hy die Pulitzer-prys vir uitnemende kritiek gewen.
Apollo 13 Infographic: Hoe het hulle die CO2 -skropmasjien gemaak?
In die film Apollo 13 kom 'n ingenieur in 'n konferensiekamer en gooi 'n klomp hardeware op 'n tafel. Die doel? Plaas 'n vierkantige pen in 'n ronde gat.
Die probleem? Nadat 'n ontploffing die ruimtetuig Apollo 13 lamgelê het, het die drie ruimtevaarders die grootste deel van hul vlug huis toe in die maanmodule gegaan. Die module was egter nie ontwerp vir drie ruimtevaarders nie, maar slegs twee sou na die maanoppervlak daal. Met elke asemteug het die ekstra ruimtevaarder gehelp om die koolstofdioksiedskropers in die maanmodule te oorlaai.
Die bemanning het baie skropers vir die opdragmodule, maar het nie rugsteun vir die maanmodule gehad nie. Waarom kon die bevelmodules nie by die maanmodule aansluit nie?
Hulle was van verskillende vorms en groottes. Die maanmodule het silindriese skropers gebruik, terwyl die opdragmodule kubieke.
Dit was toe NASA's se ingenieurs begin werk het om die probleem op te los. Met behulp van slegs toerusting wat die ruimtevaarders beskikbaar het, kon die ingenieurs in Houston 'n oplossing vind wat die opdragmodule -skropers in die maanmodule gebruik het.
Om dinge nog 'n bietjie ingewikkelder te maak? Mission Control in Houston kon nie foto's stuur na die Apollo 13 -bemanning nie. Hulle moes alles mondelings beskryf en hoop die ruimtevaarders het die prentjie gekry.
Hier is 'n handige infografiese uiteensetting van wat die stappe was en hoe die Apollo 13 -ruimtevaarders die CO2 -skrobber laat werk het. Sien die model wat deur NASA -ingenieurs hier in Houston gebruik is as deel van ons Starship Gallery -tydlyn.
Beplan u verblyf
'N Goeie nagrus is van kardinale belang vir 'n volle dag se verkenning van die ruimte. Soek en vergelyk uitstekende plaaslike hotelle met ons soekinstrument.
Hoe akkuraat was die film Apollo 13?
Op 17 April 1970 het die Wêreld asem opgehou toe ruimtevaarders Jim Lovell, Jack Swigert en Fred Haise hulself meer as 20 000 myl per uur na die aarde gelanseer het. Gou het hulle geveg om ses dae lank te oorleef in 'n ruimtetuig wat beskadig is deur 'n ontploffing in die suurstoftenks.
Hulle het die meeste van hul voorrade verbruik, en nou het dit alles neergekom op die oomblik van herintreding. As hulle die aarde se atmosfeer onder die verkeerde hoek raak, sterf hulle in die ruimte of word hulle verskroei deur die hitte van herintrede. Sendingbeheerders in Houston, Texas, het tydens die laaste oomblikke van die Apollo 13 -reis seergekry.
Terwyl ons die 50ste herdenking vier van die reis na die maan wat amper in 'n ramp geëindig het, is niks meer natuurlik as om die fantastiese film van die regisseur Ron Howard, Apollo 13. te onthou nie. Met Tom Hanks in 'n sterre vertoning as ruimtevaarder Jim Lovell, die film het in 1996 'n paar Oscars gewen.
Maar 'n paar wonders het nog steeds by die aanhangers gebly. Was die film waar wat werklik gebeur het? Het iemand regtig gesê: 'Houston, het ons 'n probleem?' Is dit waar dat spanning hewige gesprekke onder die bemanning veroorsaak het? Was kleefband die verrassingselement wat die missie gered het?
Hier ondersoek ons ​​vyf bekende tonele uit die film en bespreek hoe dit werklik gebeur het.
1. "Houston, ons het 'n probleem"
Tom Hanks lewer een van die bekendste reëls in die filmgeskiedenis. Maar het Lovell dit eintlik gesê?
Die afskrif van die uitruil was nie so gesny en gedroog nie. Hier is wat eintlik oor 16 sekondes gesê is.
'Houston, ons het 'n probleem gehad. Goed, Houston - "
'Ek glo ons het 'n probleem hier gehad.'
'Dit is Houston. Sê weer, asseblief. "
'Houston, ons het 'n probleem gehad.'
Die filmweergawe van die beurs was moontlik nie histories akkuraat nie, maar die regisseur het dit op hierdie manier meer interessant en dramaties gevind.
2. Besprekings tussen die Apollo 13 -bemanning
Volgens Jim Lovell was daar geen besprekings of gevegte soos in die film uitgebeeld nie. Die belangrikste ding vir die bemanning op daardie stadium was om te fokus op hul grootste doel: om terug te keer huis toe.
Weer het die regisseur sy artistieke lisensie gebruik om 'n deel van die emosie wat die ruimtevaarders op daardie stadium gevoel het, aan te toon. Hierdie dramatiese toevoeging was 'n belangrike rede vir onenigheid tussen die regisseur van die film en spanlede van Apollo 13.
3. Die gespanne bevelvoerder
In een van die tonele word gesien hoe vlugdirekteur Gene Kranz beheer verloor en skree op lede van die sendingbeheer. Dit het ook nooit gebeur nie.
Hy sê dat hy nie net beheer kon verloor en die span kon stres nie. Dit was nodig om kalm te bly en presies op te tree om hulle in veiligheid te bring.
4. Het kleeflint die dag gered?
Op 'n stadium tydens die sending het die bemanning gesukkel om koolstofdioksied uit die lug in die ruimtetuig te verwyder. Die landingsmodule is ontwerp om twee mense vir twee dae te ondersteun en is skielik versoek om drie mense vier dae lank aan die lewe te hou. Daarbenewens was die vierkantige houers van litiumhidroksied nie verenigbaar met die ronde openinge in die landingsmodulesisteem nie.
In die film word Kranz gesien waar hy die span vra om 'n manier te vind om 'n vierkant in 'n ronde opening te pas. Die toestel wat die bemanning van die Apollo 13 gered het, was 'n triomf van vindingrykheid om lewens te red. Lewens is gered deur 'n plastieksak, die geplaveide omhulsel van die vlugplan en 'n slang uit een van die ruimtesakke saam te voeg.
Die bemanning het die plastieksak oor die houer gesit en dit met kleeflint verseël. Die een kant van die slang is in die plastieksak ingebring, en die ander kant is aan die sirkulasiewaaier van die ruimtetuig gekoppel en die CO2 -probleem binne ongeveer 'n uur opgelos.
5. Mislukking is nie 'n opsie nie
Dit is nog 'n baie bekende aanhaling wat aan Kranz toegeskryf word, maar eintlik het hy dit nooit gesê nie. Maar namate die lewe kuns naboots, het hy 'n boek geskryf met hierdie frase as titel.
Is die Apollo 13 -fliek akkuraat?
In werklikheid, afgesien van een of twee klein besonderhede, is die film uiters akkuraat. Dit is een van die redes waarom dit so suksesvol was, sowel by die publiek as met kritici, sowel as NASA -ruimtevaarders wat die première bygewoon het.
Dit was een van die grootste kommer van die regisseur. En ek glo hy het dit reggekry. Nie jy nie?
Dr Ana Luiza Dias het haar Ph.D. in psigobiologie (slaapwetenskappe) en is 'n spesialis in biotegnologie aan die Federale Universiteit van São Paulo, Brasilië. Sy is passievol oor wetenskap, natuur en biotegnologie, en haar doel is om mense se gesondheid en lewensgehalte te beïnvloed.
D hou jy van hierdie artikel? Sluit by ons aanDie Cosmic Companion Network for our podcast, weekly video series, informative newsletter, news briefings on Amazon Alexa and more!
After winning consecutive Best Actor Academy Awards for Philadelphia en Forrest Gump, Tom Hanks was nominated a third time for his role as drifting astronaut Jim Lovell in 1995's Apollo 13. (He did not win, proving he is human after all.) The consolation prize: the dramatization of the 1970 space program crisis that kept the world on its seat was the third highest-grossing film of the year, and remains one of the most faithful depictions of NASA operations ever put on film.