Image deur DarkWorkX van Pixabay
Joyce en ek het 'n diep affiniteit vir St Francis en St Clare van Assisi, regtig sedert ons die fliek gesien het, Broer Sondag en Suster Maan, in 1973, en ek het die rolprent verlaat om al ons besittings weg te gee. Wel, ek het dit nooit gedoen nie, maar op ons eie manier het ons probeer om 'n lewe van eenvoud en spiritualiteit te leef.
En daar is nog 'n rede waarom ons veral naby Francis en Clare voel. Dit was hul diep liefde vir mekaar. Was hierdie twee heiliges ook sielsgenote? Ek glo so. Hoeveel tyd het hulle saam uitgegee? Baie min. Het hulle ooit 'n seksuele verhouding gehad? Ek twyfel dit ernstig.
Dan, waarom is ek daarvan oortuig dat hulle sielmaats is? In die eerste plek beweer ek nie 'n Franciscan-geleerde te wees nie. Ek het egter 'n rak vol boeke oor Francis en Clare, meestal Francis, want daar is baie min oor Clare aangeteken. Dit sluit in die vroegste werke wat geskryf is deur diegene wat eintlik by hierdie twee was.
Uit alles wat ek gelees het, is dit duidelik hoeveel hierdie twee groot siele mekaar liefgehad het. Vir die doel van hierdie kort artikel moet ek kort wees.
Clare was net 'n tiener van 'n edele familie toe sy Francis eers preek in ongeveer 1210, maar hy het 'n geestelike vuur in haar aan die brand gesteek wat haar uiteindelik laat weghardloop van haar familie. Francis het haar as die eerste vrou in sy destydse klein groepie volgelinge begin. Hy het haar uiteindelik by San Damiano, die eerste kerk wat hy herbou het, gekloof. En daar het sy vir die res van haar lewe gebly, met 'n groeiende aantal vroue, insluitende haar eie ma en suster.
Dwars Liefde deel
Daar is verskeie aangetekende gebeurtenisse oor hierdie twee heiliges wat die diepgaande liefde wat hulle gedeel het, openbaar. Een keer het Francis sukkel met die rigting van sy lewe, of sy lewe as 'n kluizenaar in afsondering moes lewe of om voort te gaan en te reis. Hy het een van sy broers na San Damiano gestuur om Clare opdrag te gee om te bid vir goddelike leiding. Haar gebed is beantwoord. Sy lewe moet 'n pad van diens in die wêreld wees. So groot was sy vertroue in Clare dat hy dadelik haar richtlijn gehoorsaam en op die pad uitgelê het. Tog het hy sy lewe gebalanseer met periodes van afsondering en gebed in die mees afgeleë, en strawwe plekke.
Nog 'n keer, waarskynlik voordat Clare by San Damiano gestig is, loop sy in die winter saam met hom op 'n sneeupad. Sy het gevra, "Francesco, wanneer sal ek jou weer sien?" Waarskynlik om haar af te sit, omdat ek glo dat hy 'n bietjie bang was vir sy liefde vir haar, het hy gesê, "As jy 'n roos in die sneeu blom." Hy was waarskynlik vol vertroue in die onmoontlikheid van hierdie gebeurtenis in die dood van die winter. Terwyl die storie gaan, loop sy dadelik in die bos, vind 'n roos in volle bloei, en keer terug om Francis te wys. Dit is hoe kragtig Clare se liefde vir Francis was.
Wel, uit die verskillende verslae het Clare skaars enige tyd met Francis in persoon gehad. Siel tot siel, hulle was altyd saam. Clare het uiteindelik haar wens verleen aan die einde van Francis se lewe. Baie siek en blind, hy is na San Damiano gebring sodat Clare sy talle kwale kon bedien. Selfs as sy hom nie kon genees soos wat sy vir so baie ander gedoen het nie (want destyds het talle mense na haar gekom vir genesing), kon sy nog steeds die man wat haar hart tot God se teenwoordigheid wakker gemaak het, neig.
Clare het haar lewe aan God en aan Francis toegewy. Elke herfs, tydens ons toevlug in Assisi, bring ons die groep na San Damiano, waar baie die kragtige teenwoordigheid van Francis en Clare kan voel, selfs in die klipblokke wat Francis gedra en ingestel het om die kerk te herbou. Ons vertel stories oor die twee goddelike liefhebbers in die kamer waar sy saam met haar geestelike susters geslaap het, en later gesterf het. Dikwels gaan ander groepe wat Engels verstaan, aan om die stories te hoor. En ons sien Clare se klein privaat tuin, waar sy 'n uitsig oor Mt. Subasio. Sy kon voel toe hy op die berg was, en kon hom by gebed aansluit en sy bediening seën, ongeag waar hy was.
Miskien is my gunstelingverhaal een wat talle getuies gehad het. Clare het eenkeer aan haar susters geopenbaar, "As ek net 'n maaltyd by Francesco kon kry." Baie waarskynlik, het sy nooit daardie voorreg gehad nie. Op een of ander manier het die woord teruggekom na die broers oor Clare se begeerte, en hulle het Francis genader en gesê: "Hey Francesco, alles Chiara wil 'n eenvoudige maaltyd wees. Hulle het waarskynlik nie die laaste deel gesê nie.
Uiteindelik het hy geluister, maar hy wou nie alleen by Clare wees nie, daarom het hy daarop aangedring dat hulle deur verskeie susters en broers gekapteer word. Clare het by die Portiuncula aangekom (die "klein gedeelte", 'n klein kerk wat hy ook herbou het wat die middelpunt van die Franciscan-beweging geword het). Die susters en broers het 'n eenvoudige maaltyd uitgelê en Francis en Clare het begin bid.
Intussen, op die heuwel in Assisi, het mense na die Portiuncula afgekyk en vlamme gesien wat die klein kerk lyk. Die mense het gewaarsku, die dorpsmense het met emmers water op die heuwel gehardloop om die vuur uit te steek. Toe hulle egter aankom, was die vuur wat hulle gesien het, 'n geestelike, nie 'n fisiese vuur wat kom uit die goddelike wegraping van hierdie twee heiliges en sielsgenote nie.
Hulle het nooit die kos geëet nie, so wonderlik was hulle geestelike ete!
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Paartjies > Heiliges en Soulmates: Francis and Clare of Assisi