Dumbarton - Geskiedenis Podcasts - 2021
'N Provinsie en stad in Skotland.
pdr., 2 12-pdr. hoe.)
Distel, 'n sywiel -stoomboot, is op 1 Junie 1864 deur Fort Jackson gevang terwyl hy die blokkade langs die kus van Noord -Carolina uitgevoer het; vir veroordeling na Boston gestuur, gekoop by die pryshof 20 Julie 1864, hernoem na Dumbarton; en in opdrag van 13 Augustus 1864, waarnemende vrywilliger luitenant H. Brown in bevel.
Dumbarton se eerste opdrag was om te soek na Raider CSS Tallahassee langs die Atlantiese kus. Daarna het sy by die North Atlantic Blockading Squadron by Beaufort, NC aangesluit en tot 6 Desember 1864 diens gedoen by die blokkade van Wilmington NC.
Nadat sy by Norfolk Navy Yard was, het Dumbarton van 17 Februarie tot 27 Maart 1865 as vlagskip van agteradmiraal W. Radford in die James River, VA, gedien. Sy was buite diens by Washington Navy Yard tot 11 November 1865 toe sy na New York Navy Yard en in gewone. Sy is 15 Oktober 1867 daar verkoop.
Geskiedenis van die tuine
In 1921 begin Mildred Bliss saam met die tuinier Beatrix Jones Farrand (1872–1959) om die tuin by Dumbarton Oaks te ontwerp. Die twee vroue het byna dertig jaar lank in noue samewerking gewerk om hul visie te bereik oor tuine en vergesigte, boorde en kombuistuine en 'n groot wildernis van weivelde en beboste paadjies. Hulle het ook saamgewerk aan die ontwerp en keuse van tuinornamente - banke, hekke, finials en beeldhouwerke.
Die oordrag van Dumbarton Oaks na Harvard Universiteit in 1940 het ongeveer sestien hektaar grond ingesluit, insluitend die boonste, meer formele tuine. Sewe-en-twintig hektaar, insluitend die meer naturalistiese wildernis, is aan die Amerikaanse regering geskenk om Dumbarton Oaks Park te skep. 'N Bykomende tien hektaar is verkoop om die Deense ambassade te bou.
In 1941, in afwagting van die onvermydelike veranderings wat die verskillende funksies van die tuin sou meebring, het Farrand begin skryf Plantboek om haar ontwerpvoornemens te definieer en gepaste onderhoudspraktyke voor te stel. Haar voorstelle vir rentmeesterskap bly vandag nog nuttig.
Na die geleidelike uittrede van Beatrix Farrand in die veertigerjare en haar dood in 1959, het ander landskapargitekte gewerk aan veranderinge aan die Dumbarton Oaks Garden. Dit sluit in Ruth Havey (1899–1980), Ralph E. Griswold (1894–1981) en Alden Hopkins (1905–1960). Die tuin is onderhou onder leiding van superintendente: William Gray van 1922 tot 1937, James Bryce van 1937 tot 1948, Matthew Kearney van 1948 tot 1973, Donald Smith van 1973 tot 1992, Philip Page van 1992 tot 1996 en Gail Griffin van 1997 tot 2018, en Jonathan Kavalier van 2018 tot hede.
Wat Dumbarton familie rekords sal jy vind?
Daar is 793 sensusrekords beskikbaar vir die van Dumbarton. Soos 'n venster in hul daaglikse lewe, kan die Dumbarton-sensusrekords u vertel waar en hoe u voorouers gewerk het, hul opvoedingsvlak, veteraanstatus en meer.
Daar is 105 immigrasierekords beskikbaar vir die van Dumbarton. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die VSA aangekom het en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die aankoms- en vertrekhawe.
Daar is 61 militêre rekords beskikbaar vir die van Dumbarton. Vir die veterane onder u voorouers in Dumbarton, bied militêre versamelings insigte oor waar en wanneer hulle gedien het, en selfs fisiese beskrywings.
At the Mercy of Foreign Invaders - The Rock Subdued
Die Britte en die Pikte was rusteloos en het hulle nooit ten volle aan die Romeinse heerskappy onderwerp nie. Toe die Romeinse era in Brittanje tot 'n einde gekom het, omstreeks 400 nC, het Alcluith weer in Brittoniese hande geval. Voorheen was hierdie plek die setel van 'n lang reeks konings van die Strathclyde -Britte. Hierdie opeenvolgende geslagte Britte het die ligging altyd 'Dunbritton' genoem, wat 'die fort van die Britte' beteken.
In ongeveer 756 nC het die kasteel weer die agtergrond geword vir hewige optrede toe die koning Eadgbert van Northumberland, vergesel van die koning Uengust van die Pikte, die Dumbarton -kasteel beleër, dit verower en weer 'n paar dae later verloor. Die kasteel verskyn weer in die historiese argiewe in 782 nC, toe dit op 1 Januarie verbrand en geplunder is, hoewel deur die rekeninge nie genoem word nie.
In die daaropvolgende dekades is die Alcluith-nedersetting hervestig, en dit was steeds die middelpunt van die koninkryk Alclud. Maar in 872 is 'n nuwe donker bladsy in sy geskiedenis geskryf. In daardie jaar beleër 'n mag van Deense en Noorse Vikings, gebaseer in Ierland, die kasteel onder leiding van hul klein Viking -konings Ivar Beinlaus die kreupeles (Ímar) ​​en Óláfr die Blanke (Amlaíb). Die beleg het vier maande geduur. Toe die watertoevoer van die kasteel uiteindelik opraak, val die kasteel in die hande van Viking. Die Vikings het dit heeltemal afgedank en vernietig en 'n magdom gevangenes saamgeneem. Na hierdie afdanking word die Dumbarton -kasteel eers weer in die 13de eeu in die argiewe genoem.
Die meeste van die strukture wat vandag bestaan, is later bygevoeg terwyl die oorspronklike verdediging van die ystertydperk skaars oorleef het. Die 14de eeu Portcullis Arch (aan die linkerkant) is die oudste struktuur wat nog oorleef het op Dumbarton Rock. (Links: Lairich Rig / CC BY-2.0 Regs: Tom Parnell / CC BY-SA 4.0 )
Die Dumbarton -kasteel wat ons vandag kan sien, is amper heeltemal van die middeleeuse konstruksie. Die oorspronklike, ystertydperk -verdediging is argeologies opgegrawe en gedokumenteer. Die middeleeuse vestings is eenvoudig bo die oorspronklike vestings gebou of opgegradeer. Boonop is sommige van die vroegste middeleeuse elemente van die kasteelkompleks deur die eeue vernietig. Die oudste oorlewende segmente is die Portcullis -boog en die waghuis. Die meeste ander geboue, soos die artillerie -verdedigingsplase, die goewerneur se huis, gevangenis en poeierblaaie, is later bygevoeg en kan herlei word in die 17de eeu. Dumbarton Rock, op wie se basis die kasteel staan, het twee merkbare pieke. Dit staan ​​bekend as die bek en die White Tower Crag.
ROMEINE INVASON. — Toe die Romeine met hul oorwinnende leërs Caledonië, die land van die Pikte, binnekom, vind ons hulle historici in die beskrywing van die noordelike grense van hul verowerings, wat gereeld in 'n baie vroeë tydperk verwys na hierdie antieke stad, onder die naam van Alcluith of Alcluyd. Die Atticotti, 'n baie kragtige en gedugte stam, wat langs die noordelike oewer van die rivier die Clyde gewoon het, was sy destydse eienaars. Atticotti is 'n naam wat inwoners invoer langs die uiterste van die Caledoniese woud. Die afstammelinge van hierdie volk is nooit heeltemal onderdruk of verban uit hul jagveld deur hul Romeinse indringers nie. Ptolemeus, 'n Romeinse skrywer, sê dat die Gadeni, 'n ander stam van die oorspronklike inwoners, op die suidelike oewer van die Clyde gewoon het. Pinkerton, in sy ondersoek na die historiese oudhede van Skotland, beweer sonder twyfel dat die Atticotti -stam die ou inwoners van Dumbartonshire was, en hy haal Richard van Cirencester aan, 'n antieke historikus, wat dit bevestig. (Sien boek I. hoofstuk 6.) Die vertaling van die gedeelte uit die oorspronklike Latyn van Richard is soos volg: 'n nasie wat daarna en daarna formidabel vir die hele Brittanje was. Hier is 'n groot meer (Lochlomond) gesien, waarvan die naam vroeër Lyncalidor was naby die monding waarvan die stad Aicluith, gestig deur die Romeine, 'n naam gegee het wat dit 'n kort tydjie vroeër deur die Romeinse generaal Theodosius, die provinsie wat deur die barbare beset is, herower. Hiermee kon geen stad vergelyk word nie, want dit het tot die laaste die aanvalle van die Romeinse vyand verduur nadat die ander omliggende provinsies heeltemal onderwerp is. & Quot
Die stad Alcluith was dus in die onmiddellike omgewing geleë en vorm die aangename en heerlike westelike voorstad van die uitgebreide Romeinse muur wat tussen die Clyde en die Forth opgerig is. Alhoewel dit 'n barbaarse provinsie was, wil dit voorkom asof dit aanvanklik nobel geweier het om die wrede treurspel van 'n vreemde vyand te ondergaan, maar uiteindelik verower is. Dit het egter geminag om sy vyande sytak te word, en het weer in opstand gekom uit die Romeinse juk. Kort daarna is dit weer herwin deur die seëvierende Romeinse soldate, onder leiding van hul onverskrokke generaal Theodosius. Uit antieke Romeinse en ander outeurs blyk dit dat hierdie 'stad van Alcluith' (want so is dit genoem) gestig en gebou is deur hierdie Romeinse generaal.
In die jaar 367 stuur die Romeinse keiser Valentinianus die Eerste, Theodosius, sy generaal weer na Brittanje teen die Pikte en Skotte, wat hulle nie net afgeweer het nie, maar ook hul grond tussen die mure beslag gelê en in 'n provinsie opgerig het wat die naam van die keiser Valencia. Hy versterk sy noordelike en westelike grense, tussen die Clyde en die Forth, en bou in 368 Theodosia of Alcluith as 'n vesting en grensstad. Daarom is hierdie plek daarna deur Bede en ander historici beskou as die groot grens tussen die Britte en die Pikte. (Sien Richard, boek I. hoofstuk 7.)
Die afstammelinge van die Atticotti -stam het lankal die noordelike grense en oewers van die Clyde bewoon. Na baie eeue van oorlog en talle konflikte met ander stamme, wat hulle baie aantreklik gemaak het vir hul aantreklike land, was hulle baie verdwaal, maar hulle het nog steeds in hul ou domeine gebly by die afsterwe van Bede, 'n monnikse historikus, en wat in die jaar gesterf het 734. Hulle word nog steeds erken as 'n aparte en aparte volk, selfs vir 'n paar eeue daarna.
Die Romeine het Brittanje vrywillig verlaat ongeveer 409 na die Christelike era. Die Britte het egter omstreeks die jaar 421 hul hulp aangevra teen die Pikte en Skotte. Die Romeinse leër het opgedaag en die vyand afgeweer en die Britte op die opmars tussen die Clyde en die Forth 'n turfmuur of muur laat bou, aangesien die voormalige huil heeltemal neergegooi is. Bode gee 'n baie duidelike en klein beskrywing van hierdie muur (afdeling I., hoofstuk 12), wat uit die omgewing van die stad Alcluith na 'n plek ongeveer twee myl wes van Abercorn, aan die suidelike oewer, bereik. van die Forth, genaamd Cairn-in. Die Romeinse legioene wat gebruik is om dit op te rig, was die tweede, die sesde en die twintigste, en drie legioene, wanneer dit klaar was, ses en dertigduisend man sou beloop. .
Die enigste oorblyfsels van hierdie muur sny die gemeentes Kilsyth en New Kilpatrick, en is te sien by Dunglass op die rand van die Clyde. Daar is ook 'n brug van twee boë in die dorpie Duntocher. Hierdie ou relieke is nou meer as 1400 jaar oud. Hierdie brug het baie vervalle geraak, maar is verbeter en herstel onder leiding, en ten koste van wyle Lord Blantyre, wat die oorspronklike inskripsie, wat op 'n groot klip in die gebou geplaas is, herstel het. daaraan, ter herdenking van sy lofwaardige smaak en ywer vir klassieke oudhede. Die opskrif is in Latyn. Die Engelse vertaling loop so:-& quot Hierdie brug is gebou onder die vaandel van keiser Titus Elius Antoninus Hadrianus Augustus, vader van sy land, deur Quintus Lollius Urbicus, sy luitenant: dit was byna verwoestend, dit is herstel deur Lord Blantyre, in die jaar van onse Heer 1772. & quot
Die volgende beskrywing van die ou Caledoniërs word gegee deur Dio, 'n Romeinse historikus op die tydstip toe Severus die Romeinse keiser hulle land in 183 binnegeval het: dit sal baie treffend en interessant gevind word.
Hy sê — & quot; Van die barbaarse Britte is daar twee groot nasies, die Caledoni en die M genoem
eet vir die res word algemeen hierin verstaan. Die Maatte woon naby die groot muur wat die eiland in twee dele verdeel wat die Caledoniërs buite hulle bewoon. Hulle beskik albei oor ruwe en droë berge en woestynvlaktes vol moerasse. Hulle het geen kastele of dorpe nie, en hulle bewerk ook nie die grond nie, maar leef hoofsaaklik van hul kuddes en van hul jag, en van die vrugte van sommige bome. Hulle eet geen vis nie, alhoewel baie volop. Hulle woon in onbeskofte tente, redelik kaal en sonder bosse. Vroue wat hulle gemeen het, en maak al hul kinders gemeen. Hulle algemene regeringsvorm is demokraties. Hulle is verslaaf aan roof, baklei in motors en het baie klein perde. Hulle infanterie is baie vinnig om te hardloop, en ook merkwaardig vir vrymoedigheid en fermheid om 'n vyand te trotseer. Hul wapenrusting bestaan ​​uit 'n skild en 'n kort spies, aan die onderkant 'n groot appel, waarvan die geluid, as dit getref word, dikwels 'n vyand skrik: hulle het ook dolk. Hulle kan hongersnood, koue en allerhande arbeid opdoen, want hulle sal selfs vir baie dae in die moeras tot in die nek in water staan, en in die bos leef hulle op die bas en wortels van bome. By baie geleenthede berei hulle 'n sekere soort kos voor, waarvan hulle net 'n bietjie so groot soos 'n boontjie voel, en dat hulle lankal nie honger of dors voel nie. So is Brittanje, en so is die inwoners van die land wat so vrymoedig teen die Romeine opgeval het. Dat dit 'n eiland is, is al gewys. Die lengte is sewe duisend honderd twee en dertig stadia (agt stadia is ongeveer 'n Engelse myl). Sy grootste breedte tweeduisend driehonderd en tien stadions: sy minste breedte driehonderd stadions. Van hierdie eiland word nie veel minder nie as die helfte deur Severus verower, en hy, wat die geheel onder sy eie mag wou verminder, het Caledonië binnegegaan. In sy optog het hy met onuitspreeklike probleme te kampe gehad: om bosse af te kap, vlakke gelyk te maak, oewers oor moerasse op te rig en brûe oor riviere te bou, geen gevegte nie; die vyand het nooit in 'n geveg verskyn nie, maar hulle het raadsaam skape en osse in die pad gesit van ons troepe dat, terwyl ons soldate probeer het om hulle te gryp, en deur die bedrog in onreinhede getrek is, hulle makliker afgesny kon word. Die mere was eweneens vernietigend vir ons manne deur hulle te verdeel, sodat hulle in 'n hinderlaag geval het en terwyl hulle nie afgebreek kon word nie, maar deur ons eie leër gedood is, sodat hulle nie in die hande van die vyand sou val nie. As gevolg van hierdie oorsake het daar nie minder nie as vyftigduisend van ons troepe gesterf. Severus het egter nie eers opgehou om die uiterste deel van die eiland te bereik nie, toe hy die diversiteit van die sonloop en die lengte van die dag en nag in die somer en winter ywerig opmerk. Uiteindelik, nadat hy deur die grootste deel van die vyandige land gedra is (omdat hy oor die algemeen in 'n oop werpsel gedra is), keer hy terug na die vriendelike dele van die eiland, waar die noordelike barbaarse Britte gedwing is om 'n soort alliansie, op voorwaarde dat hulle 'n klein deel van hul land aan hulle moet toevertrou. & quot
Dio vertel dan dat Severus in 'n konferensie met die Caledoniërs byna deur sy seun Antoninus Caracalla vermoor is. Daarna voeg hy by: — & quot Hierna kom die felle Britte weer in opstand, waarop Severus, sy hele leër bymekaargemaak het, hulle beveel om die land binne te val en geen kwart te gee nie: herhaal hierdie uitwissende gedigte.
Laat niemand u hande en wrede slagting vryspring nie
Selfs nie eers die baba nie, maar nog onskuldig in die baarmoeder. & Quot
Herodianus, 'n ander historikus, voeg by: "In die eerste plek sorg Severus om die moeras veilig te bedek met brûe, 80 sodat sy soldate op vaste grond kan staan ​​en veg." die oseaan en deur hierdie moerasse swem of waai die barbare self dikwels, sak hulle in die modder en is dikwels kaal, ongeag die slym, want hulle is onkundig oor die gebruik van klere. Hulle omring hul buik en nek met yster, en dink dit is 'n sieraad en 'n bewys van rykdom, net soos goud met ander barbare gedoen word. Boonop merk hulle hul liggame met verskillende prente en die vorms van 'n verskeidenheid diere, omdat hulle dit nie self beklee nie, ten minste moet hulle die skilderye van hul liggame bedek, maar dit is 'n oorlogsugtige volk en verheug hulle oor die slag. Hulle arms bestaan ​​uit 'n smal skild en lans, met 'n swaard wat teen hul naakte liggame slaan. Hulle is byna heeltemal onbekend met die gebruik van 'n pos of 'n helm, en dink in die verbygaan hierdie belemmerings. deur hulle moerasse, wat oor die algemeen bedek is met dampe, en donker met uitasemings. & quot
Solinus, 'n ander Romeinse historikus, (hoofstuk 25,) sê —. & quotDie Caledoniërs en Britte is wreed en oorlogsugtig. Na die geveg vlek die oorwinnaars hul gesig met die bloed van hul geslagte vyande. As 'n vrou van 'n man-kind gebore word, word sy heel eerste kos op die swaard van haar man geplaas en saggies met die punt van die wapen in sy mondjie geplaas, terwyl die liefdevolle moeder haar geloftes ernstig aflê dat haar seun mag die dood nie ontmoet nie, maar in die slagveld en in die wapen. & quot
Nadat ek u 'n outentieke beskrywing gegee het, deur die Romeinse skrywers, van ons afgeleë voorouers, in hul woeste toestand en hul onbeskofte oorlogsagtige voorkoms, laat ek my nou 'n baie kort uittreksel byvoeg oor hul growwe afgodery en wrede aanbidding.
Sammes, 'n antieke historikus, in sy oudhede van Brittanje, merk op dat die inboorlinge hulde gebring het aan die afgod Rugyvith, wat sewe gesigte gehad het na die afgod Porevith, met vyf koppe en aan Porenuth, met vier gesigte wat op sy kop betrekking het, en een gesig na sy bors. & quot (Bladsy 454.) Hierdie skrywer noem, onder andere, dat hulle mense aan hul afgode geoffer het. "Hulle het gemaak," sê hy, & quot; standbeeld of beeld van 'n man met groot afmetings, wie se ledemate bestaan ​​het uit takkies wat saamgeweef is na die manier van mandjie werk wat hulle met lewende mense gevul het, en dit dan aan die brand gesteek en in die vlamme verteer . & quot (Bladsy 104.)
Dit lyk asof die Caledoniërs, Skotte en Pikte op maniere en wreedheid op mekaar gelyk het en hierdie laaste eienskap sonder die moeite van die Romeinse koloniste uitgeoefen het. Hierdie nasies het hul ruige en gematteerde hare dikwels omskep in 'n soort natuurlike kopdress wat as helm of masker gedien is, soos nodig geag. Hulle huise was oor die algemeen gemaak van watels, of in meer gevaarlike tye het hulle onder die grond ingegrawe in lang, kronkelende opgrawings, waarvan sommige nog steeds bestaan, en die idee blykbaar deur 'n konyn-warren voorgestel te word. Selfs oor hierdie wilde mense, in 'n land wat net so wreed soos hulle was, het die son van geregtigheid opgekom met genesing onder sy vlerke. & Quot
Goeie manne, soos Columba en sy volgelinge, op wie die naam van & quotsaint & quot (wat dan nie in bygelowige sin gebruik is nie) regverdig was, en aan wie die lewe en die plesier van hierdie wêreld niks was nie, sodat hulle dit maar kon noem dat hulle vergaan sondaars om die evangelie te omhels, en sulke toegewyde mans het onder goddelike genade op edel wyse onderneem in die gevaarlike taak om hierdie onkundige wreedhede in die sublieme waarhede van die Christendom te verlig.
Ons het nou vir ons lesers 'n kort skets voorgelê van wat ons geboorteland oorspronklik in vervloë eeue was, en het hulle reeds goed ingeligte gedagtes voorberei op die vroeë geskiedenis van ons eie gunsteling plek waar ons onbeskofte Atticotti-voorvaders die bosse en woestyne in alle die wildheid van hul onbeskaafde gewoontes.
Hoe moet ons nou met opregte gelukwensing die wonderlike en verstommende veranderinge wat in ons gelukkige land plaasgevind het sedert die eerste aanbreek van die beskawing, en veral sedert die helder son van die Christendom, opgekom en geskyn het op die Britse eilande. Laat ons daarom saamgaan om die geseënde evangelie aan ander woeste en afgodiese nasies oor te dra, soos spoedig aan ons voorvaders gedoen is. Na die aanbreek van die Christelike era.
DUMBARTON. — Dit lyk asof die naam van hierdie stad deur die verloop van eeue verskeie veranderings ondergaan het. Dit lyk asof dit nou saamhang met die van sy romantiese rots en kasteel, wat in die onmiddellike omgewing staan. Baie ou skrywers het aangeneem dat dit die Baiclutha van Ossian was, wat in die vierde eeu geskryf het waarvan die val so pragtig beskryf word deur Carthon, sy destydse eienaar. Ek het die mure van Balclutha gesien, maar hulle was verlate. Die vuur het in die sale weerklink, en die stem van die mense word nie meer gehoor nie. Die stroom van Clutha is van die plek verwyder deur die val van die mure. Die distel skud daar sy eensame kop. Die jakkals kyk uit die venster uit die ranggras van die mure om sy kop. Woes is die woning van Moina stilte is in die huis van haar vaders. Ek kom, sê die groot Classamor, in my grensskip, na die torings van Balclutha. Die wind het agter my seile gebrul, en die strome van Clutla het my vaartuig met 'n donker boesem ontvang. & Quot (Ossian se gedigte, vol. I. Bl. 78-80.)
Die vooraanstaande vesting onder wie se beskerming die stad vir ewig veilig gebly het, blyk oorspronklik naam te hê .__ Alcluyd of Alcluith Al, in Wallies, beteken Rock. Petracloet beteken die Rots van Clyde. Dit was vanaf 'n baie afgeleë tyd die koninklike setel of woning van 'n lang opeenvolging van antieke konings van die Strathclyde -Britte, wat voorheen regeer het binne die mure van die kasteel of binne die stadsdele. Chalmers, in sy koerant, sê: & quot Dat daar in 'n baie vroeë tyd 'n kerk was, wat die antieke setel van die Reguli van die Strathclyde -Britte was. & Quot Dit is meer as waarskynlik dat hierdie kerk die kerk was wat veronderstel was om gestig te word deur Columba, en waarna onmiddellik verwys sal word.
Adomnan, wat in die jaar 679 tot Abt van Ione, of Icolumbkill, verkies is, het die Life of Saint Columba in drie boeke geskryf. In die eerste boek van die manuskripbundels wat in die Advocates 'Library in Edinburgh voorkom, loop die veertiende hoofstuk so: & quotA profesie van die heilige man (wat St. Columba beteken) aangaande koning Roderick, die seun van Totail, wat in Petracloethe geheers het , of die Rots van die Clyde. & quot Hierdie koning word gesê dat hy 'n baie vrygewige monarg was, en is baie geprys deur sy tydgenote. Hy word deur sommige skrywers aangewys as & quotRhyd-derech-hael ,, die oorvloedige Koning van die Britte op die Cluyd. & Quot
"Die daaropvolgende geslagte van die oorspronklike Britte," sê Camden, 'n vroeë skrywer, en noem hierdie stad Dunbritton, of die Fort van die Britte. . (Soos aangehaal in Chalmers's Caledonia, vol. Iii, bl. 856.)
Die jaar 756 word gesê deur iloveden en Camden, wat na hom geskryf het, die tydperk van die verowering van Alcluith of Dunbritton was deur Eadgbert, koning van Northumberland, en Uengust, koning van die Pikte, wat met hul gesamentlike magte die kasteel beleër het. , en dit tot so 'n desperate uiterste gebring dat dit deur komposisie aan hulle weergegee is. Die terme van oorgawe sou blykbaar die wees van huldeblyk.
In 782 is Alcluyd op 1 Januarie in as gelê, maar deur wie verskyn dit nie, aangesien die geskiedenis nie die name van die vernietigende indringers opneem nie.
Dit is weer beleër negentig jaar alter, nl. in die jaar 872, deur die Dene en Noorweërs, onder Olive en Ivar, hul klein konings wat dit, nadat hy dit vier maande lank beset het, uiteindelik vernietig het. Daar was 'n tradisie omtrent hierdie tyd dat die wolke gedurende hierdie tydperk sewe dae lank bloed gereën het. dae oor die hele Brittanje, en dat selfs melk, kaas en botter in bloed verander is.
Hierdie antieke stad lyk op 'n baie vroeë tydperk die koninklike woning en setel van die konings van die Strathclyde -Britte, en die teater van hul bloedige oorloë en konflikte met ander onbeskofte stamme en nasies. Rhyd-derech-hael, die Bountiful, het 'n geveg gevoer met twee van sy naburige kleinprinse — Guendolaw en Aedan, wat albei in opstand gekom het uit hul trou aan sy troon. Guendolaw, wat in hierdie geveg geval het, was 'n warm beskermheer van "Merlin the Wild", 'n inheemse digter van en wat in die algemeen by Alcluith gewoon het, van wie die leser byeens sal hoor. Roderick, soos vroeër opgemerk, was 'n monarg wat so vrygewig was dat hy die bynaam & quotHael & quot by sy naam laat dra, wat liberaal, oorvloedig beteken, en hy was so in al sy woorde en dade, waarvoor hy groot lof en lof was. (Sien Pinkerton's Antiquities of Scotland.)
In die Life of Gildas, uitgegee deur Mabilon, 'n Franse skrywer, verklaar die skrywer dat Gildas aan die begin van die vyfde eeu in Aleluith gebore is en dat sy vader 'n koning van die land was, en opgevolg is deur sy oudste seun, Hoel. Hy veronderstel dat die koninkryk van die Strathclyde -Britte Dumbartonshire, Renfrewshire en die boonste deel van Lanarkshire ingesluit het en dat dit oor die hele Valentia van die Romeine gestrek het, wat ongeveer tagtig kilometer lank en veertig breed was. Theodosia of Aicluith word algemeen beskou as die hoofstad in die provinsie en sy sterk vesting, wat natuurlik ondeurdringbaar is, is van ver getoon, soos die Akropolis van Korinte, op die top van 'n hoë rots wat uit 'n gelyke vlakte styg. Dit het dus natuurlik die hoofstad van die koninkryk geword. Die volgende is 'n chronologiese lys van die ou konings wat in Alcluith oor die Strathclyde-Britte geheers het, volgens die annale van Ulster, soos aangehaal deur Pinkerton in sy oudhede van Skotland:-
1. Caunus, koning van Aicluith, het ongeveer 390 nC regeer.
2. Inwald regeer as koning van Strathclyde, in Alcluith, in die tyd van St. Ninnian, of ongeveer die jaar 412.
3. Morti Arthur regeer ongeveer 460 jaar.
4. Konstantyn regeer ongeveer die jaar 510.
5. Guendolaw regeer ongeveer die jaar 540.
6. Rodericus, Roderick of Rhyd-derech-hael, het in 560 geheers. [Jocelyn, 'n poppige monnik, van Furness, in Lancashire, wat in 1180 geskryf het, verklaar dat & quotLangueth & quot die naam van Roderick se koningin was.]
7. Urien regeer in 575.
8. Hoel, seun van Roderick, regeer ongeveer 585.
9. Morkin regeer in die jaar 590.
10. Guiret, koning van Aiclyde, sterf in die jaar 660.
11. Donal, seun van Owen, koning van Aicluith, sterf in die jaar 693.
12. Bile, koning van die Britte van Strathcluyd, sterf in die jaar 724.
13. Artga, koning van die Britte van Strathcluyd, is in 874 deur Konstantyn, tweede koning van die Pikte, vermoor.
14. Dunwallon, die laaste koning van die Britte van Strathcluyd, het in 972 na Rome gegaan en kort daarna daar gesterf.
Ek glo dat sommige van my lesers tot op hede nie eers kon dink dat ons knus burgh en sy omgewing 'n koninklike en gewyde grond is waarop 'n lang lys van ou konings geheers het nie en waar woeste krygers geveg en geval het. Ja, op 'n enkelvoudige rock is baie vreemde sanguinariese toneel uitgevoer, en as die klippe en die klank klinkend was, kon hulle baie 'n tragiese verhaal vertel van barbaarse wreedheid en wee, gepleeg in dae van duisternis lank gelede, sowel as in die meer verfynde tydperk van 'n latere ouderdom. Maar sonder om verder te moraliseer, gaan ons nou 'n lys op van historici aan wie ons ou stad en sy voorstede geboorte gegee het.
Daar word gesê dat die volgende ou skrywers en historici hul geboorteplek in Alcluith of in die onmiddellike omgewing gehad het:-
1ste. Saint Patrick is gebore in Nemthur, naby Aicluith of Dunbritton. (Nemthur is die Romeinse naam van Old Kilpatrick, 'n dorpie aan die noordelike oewer van die Clyde, naby die beëindiging van die ou Romeinse muur.) Sy eie naam Patricius blyk oorspronklik uit 'n Romeinse ekstraksie te wees. Hy is gebore ongeveer 400, toe die Romeinse leër Valentia besit het. Sommige historici het egter volhard dat hy in die stad Alcluith gebore is. (Sien Aikman's History of Scotland, vol. I. bl. 220 —nota.)
2d. Gildas Albanius, oftewel die Britse Gildas, is ongeveer 426 in Aicluith gebore. Sy vader Caunus was koning van die land, wat ook die vader was van Anuerin. Hierdie Gildas was 'n vroom monnik en historikus.
3d. Anuerin, broer van die laasgenoemde, was 'n digter. Sy gedigte is aan die einde van die sewentiende eeu vertaal en gepubliseer.
4de. Merlin Caledonius, of & quotMerlin the Wild, & quot was 'n boorling van Aicluith. Hierdie buitengewone persoonlikheid het floreer in die tyd van Roderick Hail, die oorvloedige koning van die Britte, en was dus 'n tydgenoot saam met Kentigern of Saint Mungo, wat die katedraalkerk van Glasgow opgerig het, byna 1300 jaar gelede, en wat ongeveer 670 jaar oud was. 'N Merkwaardige lewe van Merlin the Wild, in Latynse vers, deur Geofrey van Monmouth, bestaan ​​nog. Deur sy eiesoortige gewoontes en maniere, blootgestel aan kop en voete, met slegs 'n los stuk growwe doek of 'n ruige dier se vel om sy naakte liggaam en deur die algemeen in bos en grotte te leef, met ander eienaardighede daardie onbeskofte eeue die reputasie van 'n profeet. Die moderne inwoner van Dumbarton dink moontlik in verbeelding dat hy hom stadig sien stap oor die nou lang oorstroomde strate en paaie van antieke Aicluith, bedek met die onbeskaamde gevoelens van woeste lewe, met godsdienstige sentimente en stamme van inheemse poësie, wat waarskynlik die hoorders getref het. met eerbied en ontsag. John Fordun, wat sy geskiedenis van Skotland in 1420 geskryf het, het 'n lang verhaal oor Merlin the Wild. (Boek 3, p. 31, 32.) Verskeie bladsye in die gedigte van Merlin bewys duidelik dat sy geboorteplek Aicluith was, en dat sy geboorteland Caledonië was, die land van die Pikte. Guendolaw, 'n koning wat voorheen genoem is, was 'n warm beskermheer van Merlin the Wild.
Poësie is vroeg in die vroeë tyd deur die ou Skotte en Britte gekweek. Die volgende is 'n voorbeeld en die vertaling van twee strofes:-
& quot Maagd met die pragtige gesig, leer my verse:
U onthou hulle, hulle sal u trae ure mislei,
As u geliefde ver is en die jeug van u hart
Sal in u geheue verskyn.
Ons staan ​​saam op die grasperk toe
Die dogtertjie met die pragtige lokke en lieflike aangesig,
Omhels my met haar arms, huil bitterlik
En met linne witter as sneeu, sy
Vee die dik vallende trane uit haar stralende oë. & Quot
The revolution of ages hurries on imperceptibly, with almost the rapidity of lightning. While our eyes scan over the pages of past history, we are apt to heave an involuntary sigh over the ruins of time, the ravages of death, and the desolations of empires. Where are now the Persian, the Assyrian, and the Roman empires? Where is Tyre, and Nineveh, and Babylon? Where are the ancient cities of Baalbeck, Tadmor in the Desert, and Palmyra ?—supposed to be built by Solomon—the ruins of whose gorgeous buildings appear to have exceeded his famed Temple of Jerusalem. The answer i&-they have all perished in the wreck of ages. The ploughshare of time has erased even their very foundations and no trace of them is now to be found, but some huge pillars and broken columns and capitals strewn along the Palmyrian desert. Such is the history of the empires and cities of our globe. And in a few centuries hence where shall populous London, Empress of the Thames, be found ?—or commercial Glasgow, Queen of the far-famed Clyde? Their names, indeed, may be inscribed on the page of history by the pen of the historian but there will not be found, amongst their present stately buildings, " one stone Left on another that shall not be thrown down." Not only empires and cities are doomed to decay and ruin, to destruction and oblivion, but the fair fabric of this vast universe itself is rapidly hastening to a final end. Yes,
This conference constituted the first important step taken to carry out paragraph 4 of the Moscow Declaration of 1943, which recognized the need for a postwar international organization to succeed the League of Nations. The Dumbarton Oaks proposals (Proposals for the Establishment of a General International Organization) did not furnish a complete blueprint for the United Nations. They failed to provide an agreed arrangement on such crucial questions as the voting system of the proposed Security Council and the membership provisions for the constituent republics of the Soviet Union. These issues were resolved at the Yalta Conference in February 1945, which also resulted in the proposal of a trusteeship system under the new agency to take the place of the League of Nations mandate system (kyk Trusteeship Council). The proposals, as thus supplemented, formed the basis of negotiations at the San Francisco Conference, out of which came the Charter of the United Nations in 1945.