Hoe produkpryse werklik werk
Die meeste mense dink aan pryse as 'n uitbreiding van 'n maatskappy se gierigheid. Met ander woorde, die algemene persepsie is dat wanneer 'n gegewe produk duur is, is dit omdat die maatskappye wat dit maak wil graag soveel wins verdien as wat hulle kan. In werklikheid het besighede nie volle beheer oor die pryse wat hulle hef nie. Pryse in 'n kapitalistiese ekonomie is gebaseer op vraag en aanbod, nie 'gierigheid' nie.
Hoekom die prys?
'N Item se hoë prys is 'n simptoom, nie 'n siekte nie.
Die werklike skuldige is koste. 'N Maatskappy wat haareborsels vervaardig en verkoop, kan nie arbitrêr sy prys teen $ 1000 'n borsel stel nie omdat niemand dit sou koop nie; dosyne ander haarborstelvervaardigers het reeds pryse laer gestel as dit. So 'n item se prys kan nie die prys wat deur ander maatskappye wat daardie item maak, oorskry nie. 'N Maatskappy kan slegs sy prys hoër as die gemiddelde stel indien dit 'n verduideliking kan opspoor - byvoorbeeld, rookmateriaal, of 'n produk wat vinniger of betroubaarder as ander werk.
Om in besigheid te bly, moet 'n maatskappy 'n prys hê wat hoër is as die koste om daardie produk te maak. Andersins sal dit geld verloor op elke eenheid wat dit verkoop. 'N Maatskappy is verplig om 'n prys te gebruik wat soortgelyk is aan sy mededingers. Die enigste ding wat dit kan beheer is sy koste. So maatskappye gebruik die mees doeltreffende en goedkoopste maniere om hul produkte te vervaardig en te verkoop, om genoeg te maak van 'n wins om te floreer.
'N Maatskappy wat 'n goedkoper manier kry om sy produk te maak, het die opsie om die prys op dieselfde vlak te hou of om die spaarrekening aan verbruikers te verlaag deur sy pryse te laat val. In die praktyk kies maatskappye byna altyd om pryse te verlaag. Die rede hiervoor is dat laer as normale pryse sonder 'n daling in gehalte baie kliënte sal trek wat gewoonlik van mededingers koop.
Deur sy markaandeel te verhoog (die persentasie verbruikers wat in die besonder van een maatskappy koop), kan dit baie hoër winste maak as wat dit sou wees deur dieselfde prys te verlaat.
Natuurlik sal die maatskappy se laer pryse en toenemende markaandeel dadelik sy mededingers laat val om hul pryse te verlaag. Dieselfde met penetrasie pryse. Sommige van die mededingers sal maniere vind om hul koste te verlaag en in besigheid te bly, terwyl ander nie in staat sal wees om dit te doen nie en sal bankrot wees. Die finale uitslag is 'n laer prys algehele. So, terwyl enige een maatskappy graag 'n hoër prys wil aanwend, as 'n groep, dryf die besighede in 'n gegewe bedryf mekaar om die laagste moontlike pryse te bied.
In seldsame gevalle sal 'n groep mededingers in dieselfde bedryf saamstem om dieselfde (hoë) prys te hef. Hierdie reëling word 'n kartel genoem en is onwettig in baie lande, waaronder die VSA. Nie net kartels stel besighede in gevaar deur hulle oop te maak vir vervolging om anti-trust wette te oortree nie, maar hulle is ook inherent onstabiel. Vroeër of later sal een van die lede 'bedrieg' en bied 'n laer prys om kliënte te lok, en dwing sy mededingers om dieselfde te doen.
Soms sal 'n regering of ander regsgroep ingryp deur 'n kunsmatig lae prys op 'n sekere produk te stel, soos die VSA in die 1970's op petrol gedoen het. Die gevolg is altyd 'n tekort aan die produk wat meer pyn vir verbruikers veroorsaak as wat die prysstyging ooit kon. Die kunsmatig lae pryse veroorsaak dat maatskappye hul voorraad na ander markte verskuif waar hulle wettig hoër pryse kan hef. Weereens, dit is nie as gevolg van 'gierigheid' nie, maar omdat die maatskappye eenvoudig nie in die sak kan bly teen daardie pryse nie, het hulle geen ander keuse as om 'n nuwe mark te vind of te vergaan nie. Die enigste manier om werklik laer pryse te hou, is deur die koste te verlaag om daardie produk te maak. Om die probleem op te los deur 'n lae prys te stel, is om 'n termometer in yswater te dun en die koors te verklaar.