Het jy geweet dat die eerste boek/brief van die Nuwe Testament, soos ek en jy dit vandag ken, destyds deur Paulus om en by 49 n.C. juis hierdie brief aan die gelowiges in Galasië was?
Die rede waarom Paulus hierdie brief geskryf het, was omdat Paulus en van die ander Christenleiers die heeltyd moes keer vir hulle paaltjies oor die sake wat Paulus in hierdie brief aanspreek.
Ja, sê hulle verder, kan jy glo dat hy selfs vir hulle leer dat die pasgebore babaseuntjies nie meer besny hoef te word nie!
Arme Paulus kon net gaan sit en ŉ brief skryf aan die betrokkenes, wat hy daarna so vinnig moontlik na die betrokke gemeentes laat stuur het, met die opdrag dat dit daar in die byeenkomste van gelowiges gelees sal word.
Omdat so baie van die Christene in die suide van Galasië destyds arm was en baie van hulle of hulle familielede slawe was, gebruik Paulus beelde wat hiermee verband hou as hy vir hulle uitspel dat ons nou in Christus “vrygemaak is van die wet”.
Wanneer ons dit dan doen, hoor ons hoe die lewende God vir ons sê: Jy is Myne! Jy is My kind, en daarom ook mede-erfgenaam van die keur van My seëninge! (Gal 3)
Die worsteling waaroor dit hier gaan in hierdie gedeelte, handel oor vrae soos: Wat is die verhouding tussen die Ou en Nuwe Testament in die lig van die volbragte werk van Christus Jesus aan die kruis en deur die oop graf? Moet Christene hulleself nog hou aan bepaalde wetgewing en reëlings wat God destyds van Sy Ou Testamentiese volk gevra het?
Dit was die soort vrae waarmee die jong Christendom, wat in Handelinge 15 beskryf word, geworstel het.
Toe ek sien dat hulle van die reguit pad van die evangeliese waarheid afwyk, het ek daar voor almal vir Sefas gesê: ‘Jy is ŉ Jood, en jy hou jou nie meer aan die Joodse gebruike nie. As jy self leef asof jy nie ŉ Jood is nie, hoe kan jy dan mense wat nooit Jode was nie, wil dwing om te lewe asof hulle Jode is?’
... Maar wat my betref, deur die wet is ek vir die wet dood sodat ek vir God kan lewe: ek is saam met Christus gekruisig, en nou is dit nie meer ek wat lewe nie, maar Christus wat in my lewe. Die lewe wat ek nou nog hier lewe, leef ek in die geloof in die Seun van God wat sy liefde vir my bewys het deur sy lewe vir my af te lê.
Ek verwerp nie die genade van God nie. As ŉ mens vrygespreek kon word op grond daarvan dat hy die wet onderhou, sou dit immers beteken dat Christus verniet gesterwe het.