Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 23 Julie 2006 (aand)
Sing vooraf: Skrifberyming 11-4:2 (nuut)
Lofpsalm 63:3 (307)
Psalm 65:3 (315)
Skriflesing: Johannes 6
Teks: Johannes 6:32; Kategismus Sondag 28
En Jesus sê vir hulle: Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle, dit is nie Moses wat die brood uit die hemel aan julle gegee het nie, maar my Vader gee julle die ware brood uit die hemel. (Johannes 6:32 AFR53)
Die vorige dag het die Here ’n groot menigte mense gevoed met brood.
Aanvanklik het die dissipels gedink dat hulle nie genoeg geld of kos het om die groot skare mense kos te gee nie.
Hulle het tweehonderd pennings by hulle gehad, maar dit kon onmoontlik genoeg brood koop vir soveel mense soos wat daardie dag daar saam was.
Hulle het vir die Here gesê dat daar in die skare ’n seuntjie was wat kos by hom gehad het:
Hier is ’n seuntjie wat vyf garsbrode en twee vissies het, maar wat is dit vir so baie mense? (Johannes 6:9 AFR53)
Gerigtheid van die wonderwerk was om aan te toon hoe Hy as Verlosser ons uit die hongerdood van die sonde gaan verlos deur ons met vergifnis van sondes en die ewige lewe te voed.
Die oorvloedigheid van die genade van God in die versoening wat die Here Jesus vir ons bewerk word, word ook uitgebeeld in die hoeveelheid kos wat oorgeskiet het.
Die Here het die mense beveel om al die kosstukkies wat rondlê op te tel.
Hulle maak toe bymekaar en het twaalf mandjies gevul met brokstukke van die vyf garsbrode wat oorgeskiet het by die wat geëet het. (Johannes 6:13 AFR53)
Die skare het die wonderwerk verkeerd verstaan.
Hulle het net die aardse daarin gesien.
Hulle het gedink dat ’n profeet wat sulke geweldige kragte het, dadelik hulle Koning moes word – dan kon Hy mos vir hulle sorg.
Toe die mense dan die teken sien wat Jesus gedoen het, sê hulle: Hy is waarlik die profeet wat in die wêreld sou kom. En toe Jesus merk dat hulle wou kom en Hom met geweld neem om Hom koning te maak, het Hy weer weggegaan na die berg, Hy alleen. (Johannes 6:14-15 AFR53)
Die aand is die Here se dissipels met ’n boot daar weg na Kapérnaüm toe – dit was die nag toe die dissipels die Here op die water sien loop het en hulle so bang geword het.
Maar kyk wat doen die skare.
Hulle soek die Here.
Hulle ondersoek selfs watter bote nog daar is en watter weggevaar het.
Dit was hoe hulle agtergekom het dat die dissipels se skuit weg was.
Hulle kry toe ook skuite en roei agter die Here aan na Kapérnaüm toe.
Toe hulle by die Here kom, wou hulle weet wanneer Hy dan daar aangekom het. Toe verduidelik die Here Jesus vir hulle wat die inhoud van die redding is wat Hy bewerk:
Jesus antwoord hulle en sê: Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle, julle soek My nie omdat julle tekens gesien het nie, maar omdat julle van die brode geëet en versadig geword het. Moenie werk om die spys wat vergaan nie, maar om die spys wat bly tot in die ewige lewe, wat die Seun van die mens julle sal gee; want Hom het God, die Vader, verseël. (Johannes 6:26-27 AFR53)
Die spysiging van die skare was nie ’n voorspel van die Nagmaal wat later deur die Here ingestel is nie, maar dit het wel ’n verband met die Nagmaal.
Soos wat ’n mens se liggaam kos en drank nodig het om te kan lewe, net so het ’n mens geestelike voedsel en drank nodig vir jou siel.
Die geestelike voedsel wat ons vir ewig laat lewe, is natuurlik die soendood van ons Here Jesus.
Die brood en wyn wat ons by Nagmaal gebruik, is die tekens wat die Here Jesus gebruik om uit te beeld dat sy liggaamlike sterwe was sodat ons daardeur die vryskelding van sondes kan kry.
Dis waarom die Here Jesus die volgende dag vir die skare gesê het hulle loop net agter Hom aan omdat hulle kos soek.
Hulle moet die ewige lewe soek!
Hulle moet Hom dus volg – maar nie as een wat vir hulle rogbrood en vis gee nie.
Hulle moet Hom soek as die Verlosser wat vir hulle die ewige lewe kan gee!
Die Here het die aand voordat Hy kruis toe is om die versoening te gaan bewerk deur die straf van God te dra, die sakrament van die heilige Nagmaal ingestel.
Die aand by die instelling het die Here Jesus Christus my en alle gelowiges beveel om tot sy gedagtenis van hierdie gebreekte brood te eet en van hierdie beker te drink.
Daarom moet alle kerke uit gehoorsaamheid aan hierdie opdrag gereeld saamkom om die Nagmaal te vier. Die Nagmaal herdenk die Here Jesus op ’n besondere manier.
Die Nagmaal herdenk nie die geboorte van die Here Jesus Christus soos wat ons byvoorbeeld met Kersfees doen nie.
Dit herdenk die bittere geweld wat Hy deurgemaak het toe Hy die straf van God gedra het dat ons van die hel vrygespreek kan word.
Dit herdenk dat sy liggaam so seker vir my aan die kruis geoffer en gebreek, en sy bloed vir my gestort is, as wat ek met my oë sien dat die brood van die Here vir my gebreek en die beker aan my gegee word.
Die Nagmaal herdenk dat die Here Jesus Christus self my siel van die ewige dood verlos.
Sy gekruisigde liggaam en gestorte bloed is die ewige voedsel waarna die Here Jesus die skare verwys het.
Dis geestelike voedsel wat my siel net so seker vir die ewige lewe voed en verkwik as wat ons die brood en die beker van die Here gebruik.
Die brood en die wyn is ontwyfelbare tekens van Christus se liggaam en bloed en die verlossende werking daarvan.
Hierin is daar ’n parallel tussen die voeding van die skare en die Here Jesus daar op die berg en die verhouding tussen Hom en die uitverkorenes in die hiernamaals.
Daar gaan ons ook saam met Hom eet – maar dit sal ’n heeltemal ander maaltyd wees.
Die Here skryf vir die gemeente van Laodicéa dat hulle die Here by hulle lewens moet betrek sodat hulle in die ewige vreugde met Hom kan deel kry. Hy sê dit so:
Kyk, Ek staan by die deur en Ek klop. As iemand my stem hoor en die deur oopmaak, sal Ek ingaan na hom toe en saam met hom maaltyd hou, en hy met My. (Openbaring 3:20 AFR53)
Die maaltyd waarvan die Here praat gebeur op ’n manier wat ons nog nie verstaan nie, want dit gebeur in die volmaakte. Die Here beskryf dit in verskillende beelde:
Ons gaan saam met die Here ’n bruilofsmaal vier.
Maar ons gaan daar ook nooit honger wees nie!
Ons sal nie soos die skare op die berg fisies verhonger wees nie; ons sal liggaamlik en geestelik gevoed wees.
Dit gebeur omdat die kruisdood van die Here Jesus maak dat ons volmaak herskep sal wees. Dit maak dat ons in die ewige lewe in elke opsig net volmaaktheid belewe. Die Here sê dit so:
Daarom is hulle voor die troon van God en dien Hom dag en nag in sy tempel; en Hy wat op die troon sit, sal sy tent oor hulle oopspan. Hulle sal nie meer honger en nie meer dors hê nie, en nooit sal die son of enige hitte op hulle val nie; want die Lam wat in die middel van die troon is, sal hulle laat wei en hulle na lewende waterfonteine lei, en God sal alle trane van hulle oë afvee. (Openbaring 7:15-17 AFR53)
Natuurlik stel die verlossing van die Here Jesus in die lewe eise aan ons.
Ons moet dit wat die Here Jesus vir ons gedoen het, voluit aanneem.
Dit beteken dat ons met ’n gelowige hart die hele lyding en sterwe van Christus aanneem.
Ons moet glo dat die Here Jesus met hierdie daad vergewing van sondes en die ewige lewe vir ons skenk.
Na die uitstorting van die Heilige Gees op Pinkster, woon die Heilige Gees tegelyk in Christus en in ons. Hy werk in ons!
Dit beteken dat ons deur die Heilige Gees ons al hoe meer met die Here Jesus se geseënde liggaam verenig.
Met ander woorde ons dra die tekens daarvan dat ons die ewige saligheid besit.
Ons is nie meer sondeverhongerde mense nie.
Ons is so gevoed met die beeld van God in ons dat ons al die tekens daarvan om salig te lewe ten toon stel.
Dit wil sê dat ons deur een Gees – soos al die ledemate van die liggaam deur een siel – ewig lewe en geregeer word.
Kom ons lees saam wat ons belydenis ons hiervan leer in die Heidelbergse Kategismus Sondag 28:
Vraag 75: Hoe word jy in die heilige nagmaal daarop gewys en daarvan verseker dat jy aan die enige offerande van Christus aan die kruis en aan al sy weldade deel het?
Antwoord: Dit beteken nie slegs om met ’n gelowige hart die hele lyding en sterwe van Christus aan te neem en daardeur vergewing van sondes en die ewige lewe te verkry nie (a). Dit beteken boonop om deur die Heilige Gees, wat tegelyk in Christus en in ons woon, al hoe meer so met sy geseënde liggaam verenig te word (b), dat ons vlees van sy vlees en been van sy gebeente is (c); al is Christus nou in die hemel (d) en ons op die aarde. Dit wil sê dat ons deur een Gees – soos die ledemate van die liggaam deur een siel – ewig lewe en geregeer word (e).
Antwoord: By die instelling van die nagmaal wat soos volg lui (a): “In die nag waarin Hy verraai is, het die Here Jesus brood geneem, en nadat Hy gedank het, het Hy dit gebreek en gesê: ‘Neem, eet, dit is my liggaam wat vir julle gebreek word; doen dit tot my gedagtenis. Net so ook die beker ná die ete met die woorde: Hierdie beker is die nuwe testament in my bloed; doen dit, so dikwels as julle daaruit drink, tot my gedagtenis. Want so dikwels as julle van hierdie brood eet en hierdie beker drink, verkondig julle die dood van die Here totdat Hy kom” (1 Kor 11:23-26). Hierdie belofte word ook herhaal deur Paulus waar hy sê: “Die beker van danksegging wat ons met danksegging seën, is dit nie die gemeenskap met die bloed van Christus nie? Die brood wat ons breek, is dit nie die gemeenskap met die liggaam van Christus nie? Omdat dit een brood is, is ons almal een liggaam, want ons het almal deel aan die een brood” (1 Kor 10:16, 17).
Slotpsalm 107:2, 4 (533) Die eerste reël van vers 2 in die nuwe boeke moet lees: In woesteny verlore – sonder die die.
Datum: 23 Julie 2006 (aand)