Kat 9 bofbalkolf - Kolwers word deur Reël 110(a) van die Amptelike Bofbalreëls vereis om 'n kolf te gebruik wat een van die volgende is: - Inligting - 2022
Vir die meeste hoëprestasie-slaners is die bofbalkolf 'n sekondêre wapen in die soeke na 'n kampioenskapsring. 'n Kolf wat te lig, of te swaar of te styf is, kan prestasie nadelig beïnvloed deur te veroorsaak dat die slaner oorswaai of onderswaai, of om nie die kolfspoed te genereer wat nodig is om die bal uit die park te dryf nie. Kolfgewig is een van die belangrikste kenmerke van 'n bofbalkolf.
Kolwers word deur Reël 1.10(a) van die Amptelike Bofbalreëls vereis om 'n kolf te gebruik wat een van die volgende is:
Vlermuisgrootte is ook belangrik. Vir die meeste hoëprestasie-slaners is die kolf die primêre wapen, en die kolf bepaal die vermoë van die slagter om kolfspoed te genereer. Die vlermuis moet in staat wees om 'n impaksnelheid van minstens 95 ,mph te produseer.
Die kolf moet in staat wees om die energie van 'n opgeslaan bal te absorbeer. Dit word bepaal deur die vlermuis se spesifieke energie (B.E.). Dit is die verhouding tussen die totale gewig van die kolf en sy traagheidsmoment wat die vermoë van die kolf bepaal om energie te absorbeer en na die bal oor te dra.
'n Kolf wat 'n groter traagheidsmoment het, sal meer effektief wees om energie na die bal oor te dra. Kolfgemiddeld is 'n maatstaf van die gemiddelde slagsnelheid van 'n kolfgeslag se balle. Hoe hoër die gemiddelde, hoe beter. Hoe hoër die traagheidsmoment, hoe beter. Kolwers met lae kolfgemiddeldes het gewoonlik hoë B.E. en lae B.E. vlermuise, wat die beslag in staat stel om die meeste krag uit die kolf te haal.
Vir elk van die voorafgaande soorte vlermuise is die ideale B.E. is in die reeks van 2,5–3,0 ,J. Die traagheidsmoment van 'n vlermuis word bepaal deur sy lengte en deursnee. 'n Kolf moet lank genoeg en swaar genoeg wees om die maksimum hoeveelheid kolfspoed te lewer, en kort genoeg en lig genoeg om die slaander toe te laat om die verlangde vlak van beheer te handhaaf.
Die grootte van die slaangebied is een van die belangrikste oorwegings by die keuse van 'n kolf.
'n Vlermuis word van enige soort hout gemaak. 'n Vlermuis sal altyd 'n groter oppervlak hê as 'n hout- of bamboesvlermuis. Houtvlermuise kan baie verskil in grootte en gewig, afhangende van die materiaal waaruit die vlermuis gemaak is. Bamboeskolwe word nie vandag algemeen in bofbal gebruik nie, aangesien hulle nie die nodige krag het nie. Om hierdie rede is houtvlermuise vandag baie meer algemeen as voorheen. Houtvlermuise verskil egter baie in grootte en gewig, selfs binne dieselfde tipe hout.
Bofbalkolwe word tipies van een van drie soorte hout gemaak: esdoorn, as en hickory. Maple-vlermuise is geneig om die ligste te wees en 'n "gladde" gevoel te hê, terwyl hickory-vlermuise meer dig is en "hol" voel. Beide esdoorn- en hickoryvlermuise het meer taps as as. Maple word gewoonlik deur slaners verkies vir sy buigsaamheid en vermoë om die energie van die bal te absorbeer. Askolwe is harder as esdoornkolwe, wat die bal makliker maak om te "byt" op pad in. Hickory-kolwe word dikwels vir linkshandige kolwers gebruik, want die loop van 'n hickorykolf het 'n "natuurlike" linkshandige draai.
Daar is met ander materiale, soos metaal en saamgestelde materiale, vir bofbalkolwe geëksperimenteer, insluitend metaal (veral staal), titanium, aluminium, koolstofvesel en verskeie soorte saamgestelde materiaal, maar was nog nie suksesvol nie.
Die meeste professionele en kollegiale spelers gebruik saamgestelde kolwe. Die meeste hoë-end vlermuise gebruik koolstofvesel, 'n eksotiese materiaal wat in 'n reeks lugvaart- en sporttoerusting voorkom. Dit is in saamgestelde vlermuise gebruik in pogings om die vlermuis se "gevoel" te verbeter. Daar is gevind dat koolstofveselvlermuise baie styf en onbuigsaam is, sowel as aansienlik swaarder as soortgelyke houtvlermuise, alhoewel die prestasie van sulke vlermuise gemeng is. Die styfheid en ligte gewig van koolstofvesel vlermuise, tesame met die styfheid van die vlermuise se skag, maak voorsiening vir vinniger swaaispoed wat 'n faktor is in die opwekking van groter krag. Koolstofvesel vlermuise word oor die algemeen net deur professionele spelers gebruik wat die krag en spoed van die tegnologie benodig. Vir baie amateurspelers en kollegespelers wat nie die ekstra krag nodig het nie, maak die bykomende gewig van die vlermuise min verskil, en esdoornkolwe met 'n tradisionele greep word verkies.
Alhoewel die meeste vlermuise van een soort hout gemaak word, word 'n klein persentasie houtvlermuise van verskeie soorte hout gemaak, soos esdoorn-asvlermuise, esdoorn-hickory-vlermuise en ash-esdoorn-hickory-vlermuise. Hierdie vlermuise word oor die algemeen gebruik deur slaners met 'n voorkeur vir sekere soorte hout.
Kolwers gebruik 'n verskeidenheid grepe, afhangende van hul persoonlike voorkeure. Die tradisionele greep is die tweedelige greep, waar die kolf se greep bo en onder in twee helftes verdeel word. Die greep word tussen die hand en die bal gehou, en word deur die meeste slaners gebruik om die greep op die kolf te behou en om 'n slagter se vermoë om die bal met die onderhand op die loop te slaan, te verbeter. Hierdie greep laat die slagter toe om die kolf te "pomp" tydens sy swaai, met sy bohand wat die greep op die kolf draai om die kolfvat te draai, met sy onderhand wat stilstaan. Dit gee die slaner 'n meer direkte verband tussen sy swaai en die bal, wat sy swaai meer konsekwent en beheers maak. Die tradisionele greep laat die slagter ook toe om die hak van die kolf te gebruik om kontak met die bal te maak, wat die slagter se kolf meer vertikaal laat swaai en dus meer effektief maak.