Aug | 2019 | MaanKind
Op 25 Augustus 2015 het ek geskryf: Die waarde van Facebook. And the joys of living in a small town. Die see het geneem en die see het gegee… Tien dae tevore het ek gevra: Waar kry ek my skoen? Een FitFlop verlore tussen klein strandjie en hoofstrand. As jy dit dalk sien, bêre asseblief vir my?
Tien dae voor 25 Augustus, was dit 15 Augustus, dus vandag presies 4 jaar gelede, op die dag het ek ‘n skoen verloor, en vier mense het gesoek waar ek dit verloor het en nie gevind nie. Ons vier het die volgende oggend op ‘n blommetoer gegaan, en ek het aanvaar my dure skoen is weg. In Springbok het ek toe ‘n paar plakkies gekoop om op die Weskus-reis te dra, en aanvaar ek sal maar weer ‘n ordentlike paar draskoene kom koop as ons terug is. Ek het altyd net een paar plakkies, een paar sandale, een paar slippers, een paar skoene, een paar tekkies en een paar boots. Dit dra ek dan op voordat ek ander koop.
Tien dae later was ons terug, en my foon het gelui. ‘n Vreemde vrou het gebel, en gesê sy het ‘n verrassing vir my. Sy het die oggend op die strand gaan stap, en gesien hoe daar ‘n skoen uitspoel. My skoen was 10 dae ter see – ongeskonde. Na vier jaar het dit effens begin verinneweer, waar die ander een nog perfek was. Sê iets van FitFlop se kwaliteit!
Na tien dae op die oop see…
En toe vandag, dag en datum vier jaar nadat ek een skoen verloor het op die strand, gebeur dit weer. Hierdie keer het ek nie besef hy was weg nie, maar ons het deur die lagune gestap en na ‘n ruk het ‘n vreemde man van oorkant af arms geswaai en geroep. Ek het gewonder wat gaan aan, want dit was net ons op die strand. Toe gooi hy my skoen oor die stroom! Hy het blykbaar van die restaurant af gesien dat ek my skoen verloor en niks agterkom nie, ek was droomverlore besig om skatte te soek op die strand, nadat ek gevra het: Give me a sign… Die stukkie seeglas was die eerste wat ek in 17 jaar op die strand opgetel het. Give me a sign…
Die skoen en die skatte, direk nadat ek gevra het…
And I, much like sea glass, shall shatter myself from my broken-bottled beginnings and take the journey of my life. I wish the sea to erode me, transform me, and I hope you’ll then pluck my shards from the sand and call me good enough, call me yours.
Jare gelede toe John nog ‘n “Belangrike Man” in Johannesburg was, was ons genooide gaste by een of ander perdewedren, een van daardies wat jy vir jou smart aantrek, seekosetes kry en so aan, en met so ‘n spesiale plek waar ons ons weddenskappe kon plaas. Nou my geliefde is nie ‘n man wat hom ophou met ‘n gedobbelry nie, maar ons tafelgenoot het saam met my ons weddenskappe geplaas en dan het ons met groot gejuig ons perde dopgehou en dan ons wengeld gaan haal en summier weer verwed. Lékker man. Ek onthou ek het so swart mini aangehad, en sulke wilde fish-nets met rose op. En ‘n sexy swart hoed.
Daardie een sin van die man met die ysblou oë, het ‘n reeks gebeure in plek laat val soos ‘n Rubik’s Cube wat in plek kliek.
Nou Die Man Met Die Ysblou Oë het in my lewe bly opduik, op onwaarskynlike plekke. Hy was die eienaar van die restaurant waar ek my oggendkoffie gedrink het in Melville, waar ek my dag beplan het. Ek het hom raakgeloop by die Toastmasters klub waaraan ek behoort het, wat kilometers ver was van beide ons huise. Een aand op pad na Toastmasters, lui my baksteen Ericson en hy vra hy ek moet hom ontmoet vir koffie voor die tyd en ons kom nooit by Toastmasters uit nie, maar begin ‘n besigheid saam. ‘n Kwekery. Ek het die volgende dag mt werk bedank. Net so. Security blankets se dinges.
Kyk, ons is grootgemaak in ‘n tyd wat jy gaan studeer het in ‘n ‘veilige’ rigting soos onderwys, sodat jy iets het ‘om op terug te val’ nie. Niemand het egter ooit gesê waarop jy gaan terugval nie. Nou daardie jare het jy ook besluit watter werk jy wil doen, aansoek gedoen, en die pos gekry. Veilige beroepe, sekuriteit, pensioenskemas. Jy het ook nie sómmer van werk verander nie. Wrapped in security blankets, dit was ons.
Drie jaar later was John ook nie meer ‘n Belangrike Man nie, maar deel van die kwekery en ons koop toe ook ‘n Verimark Franchise. As kleinhandel besigheids-eienaar, voel jy teen Januarie of jy nie meer uit die bed wil klim in die oggend nie, wat nog te sê om jou liggaam moeisaam deur die dag sleep. Ek het een goeie dag net opgestaan en twee vliegkaartjies bespreek Kaap toe vir die naweek, sonder enige planne van hoe en waarheen. John wou nog prakties wees en ‘n ordentlike vakansie reël, maar ek het bloot gesê die kaartjies is gekoop, alles is gereël, ons vlieg en klaar.
Van die lughawe af het ons kuslangs gery met Clarence Drive, deur Bettiesbaai. Op daardie stadium het nie een van ons hierdie gedeelte van die Wes-Kaap geken nie. In Kleinmond aangekom, het ek vir John gevra om bietjie deur die woongebied te ry, dit het na ‘n lekker dorpie gevoel, so tussen die berg en die see. Ek onthou die gevoel in my hart toe ek vir hom gesê het, “Hier sal ons lekker kan fietsry, kom ons kom bly hier.” Inskiklike mens wat hy is, het hy dadelik ingewillig, maar bloot omdat hy soos gewoonlik nie mooi geluister het wat ek sê nie. Hy het gedink die bedoeling is dat ons die aand in Kleinmond oorbly, in plaas van verder ry soos beplan.
Nadat ons blyplek vir die aand gekry het, wou ek gaan kyk na huispryse. Ons het by die naaste eiendomsagent – die Oranje een nogal! – na ‘n muur vol foto’s gekyk, en John het sy vinger spontaan op een foto gedruk en gesê hy hou van dáárdie een. Die agent wou nie byt aan ons navrae nie en gereken dat die plek te verwaarloos is en dat hy ons beter huise in dieselfde prysklas kon wys. Kleinmond is egter ‘n klein dorpie en ons het die huis self gaan soek. ‘n Teensinnige vrou het ons storie aangehoor en ons binnegelaat om net baie vlugtig die huis te bekyk.
Ons was onmiddellik albei verlief op die verflenterde huis en het teruggery na die eiendomsagent en ‘n aanbod om te koop gaan teken, onderhewig aan die verkoop van ons besigheid binne sestig dae. Twee dae later het ons teruggevlieg Johannesburg toe en die besigheid die volgende oggend voor werk verkoop. Net so. Alles het soos ‘n legkaart in plek geskuif.
Die belangrikste van alles, ons het nou TYD. Tyd om te doen wat vir ons lekker is, tyd om onsself te leer ken en te groei en ontwikkel. Ons het nader aan onsself en na mekaar gegroei. En dit alles het begin by ‘n vreemde man wat my op ‘n funksie op my skouer tik en iets vra. Die man met die ysblou oë. Ons lewe het daardie dag ‘n vurk gevat, wat ons gestuur het na ons tuiskoms, met ‘n lewenslange vriend.
Hart is waar jou huis is.