Kort-kort lees ons in koerante of hoor oor die radio dat nuusstellings gemaak word dat rassespanning in Suid-Afrika aan die toeneem is. Trouens, as gevolg van hierdie opvatting het die regering verlede jaar ’n veldtog teen rassisme gehou, met ’n dag waarop pres. Jacob Zuma selfs ’n openbare toespraak hieroor gehou het – maar ’n afskuwelike gemors daarvan gemaak het.
Dit is byvoorbeeld ontstellend opvallend hoeveel ideologiese en retoriese raakvlakke daar tussen die studente-onluste in Suid-Afrika en die VSA gevind kan word.
Die verskynsel van kloofvorming word erken, maar daar bly ’n skugterheid om die baba by die naam te noem. Die argument is dat hoe meer die media en ander instellings hieroor kwytraak, hoe meer beïnvloed dit die mense se denke, en word die persepsie van die probleem groter as die probleem self.
Maar as jy tegelykertyd ’n donkie en ’n tier ry, kom daar ’n breekspul – ’n uitgerekte breekspul in Suid-Afrika.
Die kloof is al lankal daar. Sal altyd daar wees as rasbeheptheid die heeltyd in ons kele afgedruk word. Laat elkeen sy ding doen met sy eie kultuur. Dan sal dit stop. Maar dit gaan nie. Dit staan so geskrywe.
Ek glo dat die regering 100% verantwoordelikheid moet aanvaar vir dit. Die regering doen NIKS en het nog NIKS gedoen en sal NIKS doen om die verhoudinge te verbeter nie. Die regering blameer nog die wittes na soveel jare vir hulle mislukking. Die uitverkose swartes word net ryker en wanneer die arm swartes daaroor kla, blameer hulle eenvoudig die wittes.
Ek kan nie sien dat daar enige toekoms is vir wittes in Suid Afrika. En ek praat nie hier van die Boere alleen nie.
En so het mense met die 2010 wêreldbeker sokker in Suid-Afrika, dit is nou daardie fundies wat in feëverhale glo, geglo dat dit sal nasiebou.