News4u-net: «Η Ανάσταση να φωτίσει το δρόμο για ένα καλύτερο αύριο»
«Η Ανάσταση να φωτίσει το δρόμο για ένα καλύτερο αύριο»
Μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας μεταδίδει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος στο πασχαλινό του μήνυμα, καλώντας ...τους πιστούς να αφήσουν το φως της Αναστάσεως να λαμπρύνει την ύπαρξή τους «και να φωτίσει τον δρόμο για έναν καλύτερο αύριο». Groot gevaar is flitsend en handpas | Netwerk24
Deur Esté Gross 11 Oktober 2018 00:01
Op ’n bekende reiswebwerf sien ek onlangs ’n navraag van iemand wat ’n grot wil besoek: “Is dit waar dat jy nie toegelaat word om selfone, kameras of enige toestel wat kan foto’s neem in te neem nie? As dit die geval is, sal ek nie eens my tyd mors om die grot te besoek nie.”
Ek het in ongeloof gestaar na die inskrywing – is dit werklik vir die persoon tydmors om iets eerstehands te beleef as hy nie ’n foto kan neem nie? Het ons verleer om foto’s met ons geheue te neem? Is die enigste lewenservaring wat tel een wat deur ’n lens vasgevang kan word?
Die navraag som ’n tragiese hedendaagse tendens goed op. Dit is asof sommige mense vasgevang word in ’n virtuele bestaan en toenemend aanlyn en op kamera leef en nie aflyn of lensloos kán leef nie. Dit laat my dink aan die 1999-wetenskapsfiksiefliek The Matrix. Die fliek stel ’n distopiese samelewing voor waar die mense nie besef hulle leef in ’n nagebootste werklikheid nie.
’n Gebeurtenis het vir sommige nie waarde as daar nie ’n foto geneem is om op so­siale media aan ander te wys nie. In sommige gevalle word dit selfs ’n saak van lewe en dood . . .
Ek wonder net hoeveel van jou lewe verlore gaan as jy vasgevang raak in ’n lenslewe of ’n weerkaatsing van ’n selfoonskerm.
Die berigte herinner my ontstellend baie aan Narcissus, ’n karakter in die Griekse mitologie wat ’n weerkaatsing van homself in ’n waterpoel gesien en so meegesleur geraak het deur sy eie beeld dat hy homself nie kon wegskeur daarvan nie en uiteindelik weggekwyn het. In sommige weergawes het hy homself om die lewe gebring.
En daarmee sê ek nie dat almal wat ’n selfie neem narcisties is nie. Ek wonder net hoeveel van jou lewe verlore gaan as jy vasgevang raak in ’n lenslewe of ’n weerkaatsing van ’n selfoonskerm. Kan die slimfoon wat so handpas elke dag ons metgesel is nie soms ’n gevaar wees wat ons hande vol hou met ’n kunsmatige werklikheid nie?
Slimfone het byna ’n verlenging van jou identiteit geword. ’n Ledemaat, ’n ekstra hand. Sonder sy luiende, flitsende teenwoordigheid voel jy dikwels verlore. Ek wonder soms heimlik hoe vorige generasies sonder selfone gefunksioneer het.
Wat moet ons verloor voordat ons opkyk? ’n Foto op sy tyd vang kosbare herinneringe vas, maar die beste herinneringe word dikwels vasgevang deur onthou. ’n Selfoonlose grot sonder kameras klink vir my baie aanloklik. Dit is ’n ontvlugting van die flitsende, luiende, virtuele wêreld na ’n stiller, onopgesmukte, werklike werklikheid.
Meer oor: Esté Gross | Selfies | Selfoon | Sosiale Media