Die Moslems van Sisilië onder Christelike heerskappy - Artikels - 2022
Deur Alex Metcalfe
Die Vereniging van Normandiese Italië, geredigeer deur Graham Loud en Alex Metcalfe (Brill, 2002)
Inleiding: Die Normandiese inval in Sisilië was nie 'n inval nie, en die koninkryk wat uiteindelik daaruit voortgevloei het, was veral nie 'Norman' in karakter nie. Op die hoogtepunt van sy mag in die middel van die twaalfde eeu, het die koninkryk van Sisilië die grootste deel van die suidelike Italiaanse skiereiland sowel as Malta en kolonies langs die Noord-Afrikaanse kus ingesluit. Dit was egter die eiland Sisilië wat ongetwyfeld die swaartepunt van die kulturele en politieke lewe van die koninkryk was, en die hoofstad van Palermo was waarskynlik die rykste en mees bevolkte stad van Europa. Die eiland was ook die tuiste van die meeste groot Arabies-sprekende Moslemgemeenskappe van die koninkryk. Dit het inderdaad die meerderheid van die eiland se bevolking gevorm vir die grootste deel van die kort, maar skouspelagtige bestaan ​​van die koninkryk.
In 1061, byna sewentig jaar voordat die koninkryk uitgeroep is, het 'n beskeie militêre mag onder leiding van Robert Guiscard en Roger van Hauteville, maar in die betaling van 'n Siciliaanse amir, Ibn al-Thumna, aangekom om te help met 'n burgeroorlog wat het al 'n generasie geduur en gesien hoe die politieke en administratiewe verbrokkeling van die eiland in klein owerhede is. Die koms van hierdie twee leiers en diegene wat hulle sou volg, sou fundamentele en onomkeerbare veranderinge in die demografiese, godsdienstige en taalkundige basis van die eiland gedurende die volgende 250 jaar inhou.
In die Islamitiese tydperk word die opvatting dat die Moslems wat hoofsaaklik van Ifrīqiya afkomstig was (ongeveer die gebied wat deur die moderne Tunisië bedek is) die eiland herbevolk, gekoppel aan 'n assimilasie-teorie dat 'die grootste deel van sy bevolking Moslem geword het'. In die negende en tiende eeu is baie dorpe van strategiese belang inderdaad herbevolk na hul inname, en dit lyk asof hulle 'n Arabies-Islamitiese karakter op die hele eiland aangeneem het. Dit lyk egter of verandering in landelike gebiede van 'n baie stadiger, assimilatiewe tipe was. Selfs in hierdie meer konserwatiewe en minder noukeurige omgewings sal die meeste Christelike enklawes van Grieks- of Italo-Griekssprekendes wat oorgebly het, waarskynlik binne 'n paar geslagte tot Islam oorgegaan het en / of Arabies as tweede taal aangeneem het. Dit was waarskynlik die scenario in die suidwestelike Val di Mazara, waar die Arabies-Islamitiese invloed eers vasgestel is en vir die grootste deel van die Val di Noto in die suidooste. Dit is egter redelik om aan te neem dat verskillende gemeenskappe oor en om die vele, deurmekaar godsdienstige en sosio-taalkundige grense wat hierdeur geskep is, verskillende grade ervaar het.
In 973 het Ibn Ḥawqal, 'n vyandige besoeker aan Sisilië, byvoorbeeld beskryf hoe groot getalle in landelike gebiede Arabies-Islamitiese norme onvolmaak aanvaar het. In sulke gemeenskappe, beweer hy, 'word huwelike met Christene [toegelaat] mits hul manlike kind die vader volg deur 'n bastardiseerde Moslem (mushaʿmidh) te wees, en dat 'n vrou 'n Christen word soos haar moeder'. Hy het ook bygevoeg dat hulle onverstaanbaar gepraat het, soos 'dowe stomme'. Alhoewel die idee dat daar sekere grade van die Christendom op Sisilië bestaan ​​het, 'n intrigerende, indien nie heeltemal onaantreklike, proefskrif bied, blyk dit ook uit die beskrywing van Ibn Ḥawqal van Palermo dat dit skaars 'n oorblywende spoor van die Christelike kultuur gehad het.