31st August 2010, 20:35 #1
Sarah Raal beskryf dit soos volg in haar boek: Met die Boere in die Veld.
Die môre van 31 Mei sal ek nooit vergeet nie, toe ou Richards, die kommandant van die kamp waar ek en my ouers was, kennis gegee het dat al die mense van die kamp om nege-uur voor sy kantoor moes wees. Toe ons daar kom, staan hy op 'n kar, waarvoor twee muile gespan was. Hy staan regop op die bankie van die kar, met 'n siprestak in sy hand. Toe nege-uur klaar geslaan het, sê hy net die woorde: " Dit is vrede, dit is vrede, die Boere het hul land verloor." Toe spring hy van die bankie af en gaan sit, trek die muile op en jaag weg.
Seker vyf minute lank was daar 'n doodse stilte. Toe hoor jy hier en daar een snik. Dit was asof die snikke die waarheid deurgedryf het tot aan almal se verstand en dit was asof hulle toe eers besef wat die kommandant gesê het. Party vrouens kruip op die grond rond en ween, in elke hut is daar 'n gekerm en geween. Ander weer roep hard uit: "Hy lieg, hy lieg!" Ou moeders stap met geboë hoofde en ween in stilte. Ander weer skeur hul Bybels stukkend en skree: "Ek glo aan niks meer nie. Hierdie slag is te onregverdig ."
Die "joiners" gooi hul hoede in die lug op en skree "Hoera!" Dit was 'n treurige skouspel. Ek het net gehaal om ons huisie te bereik en my gesig diep in die kussings gedruk. Ek kon en wou niemand sien nie, my hart was deurboor. Tyd, net tyd kon die smart heel.
1st September 2010, 21:13 #2
Ons mense het 'n manier om wanneer ons teen die grond is, instinktief die regte ding te doen. Ons oorlewing as volk is te danke aan hierdie intuïtiewe aanvoeling wat ons lei om God-gerigte besluite onder kritieke omstandighede te neem.
Met Bloedrivier was ons met die rug teen die muur en instinktief keer ons met die Gelofte terug na die God van Hemel en Aarde. En daarby het ons vir Jahweh die stamgod van die Israeliete en die Roomse Kerk uitgesluit. (Dit is deesdae nie meer 'n geheim dat Jahweh een van die Seuns van El was nie).
Ongelukkig het ons ná Bloedrivier teruggekeer na die Kerk en haar Jahweh. Dit het veroorsaak dat Sarel Cilliers 'n tweede gelofte op die Waldensian moes aflê op die rotse neffens Struisbaai. Die tragiese terugkeer na Jahwehisme was egter onafwendbaar.
2nd September 2010, 19:33 #3
Die Bybels wat deur die Boervroue opgeskeur is, vertel 'n verhaal uit die pen van die Joodse skrifgeleerdes. Van daardie skrifgeleerdes het Jesus gesê dat hulle die Duiwel as vader het.
Die storielyn van die Bybel handel hoofsaaklik aangaande die wel en weë van 'n primitiewe Midde-Oosterse stam en hul stamgod, Jahweh.
Ingevolge die tradisie waarop die Ou Testament aanpas en voortbou, was die Allerhoogste (El) hoof van 'n vergadering van gode (divine council). El se godin was Asherah.
El en Asherah het sewentig seuns gehad. El het spesifieke volke uit die Arabiese woestyn aan sy seuns toegeken. Jahweh het die Israeliete gekry. Die volgende seuns word in die Bybel genoem:
•	Baäl (Kanaän)
•	Xos (Edom
Jahweh en Baäl was skinkers in die hof van El.
Later in die storielyn het Jahweh sy Vader, El se rol en godin oorgeneem. Jahweh word toe deur sy skrifgeleerdes in status verhoog van seun van El en broer van Baäl, na skeppergod.
Dit is hierdie verhaal wat deur die Boervroue opgeskeur is. Hierdie optrede was waarkynlik die grootste daad teen Jahwehisme in ons volk se geskiedenis.
Die tyd kom nader dat ons daarop sal voortbou.
3rd September 2010, 09:25 #4
Al kyk 'n mens nou na die mees antieke verhale en al luister ons na mense sal ons dan nog steeds nie die regte pad kan vind nie, want vlees is blind en hoe kan blindes dan nou ander blindes lei?
Dit is net soos die mens kleef aan die Jesus mensekind die (Christengeloof), almal het nou waarlik van die mense kind 'n god en verlosser begin maak. Dit is verkeerd want hy kon of kan nog steeds geen een na hulle saligheid toe lei nie.
Wat werklik plaasvind deur die Christen geloof is dat weereens net die vlees gevoed word en die gees nie. Want hoekom nou moet 'n mens almal na hulle oorspronklike geestelike woonplek toe lei as die mens die woonplek dan nie eens kan gewaar met die vleeslike oog nie?
Daarom is dit dan nie eerder veel beter om 'n Gees te volg wat alles om ons heen kan sien in die geestelike realm nie? Wat ook weet presies wat om ons aangaan, waar ons vandaan kom.
En ook dan as een Gees almal lei, dan sal daar ook nie meer soveel verdeeldheid onder die mensekinders wees nie. Almal sal dan dieselfde glo. Dan sal dit nie meer nodig wees om vir die ander mensekinders te sê dat hulle geloof verkeerd is nie, want almal leer dan mos van een Geestelike Pa af, nie waar nie. Almal se harte sal dan 'n eenheid kan vorm. En daar sal dan ook nie meer onenigheid onder die mensekinders wees nie. En ek sê nog steeds die eindgeveg gaan mense stom slaan. Want dit gaan glad nie gepaard gaan met geweld nie, net met liefde. Die liefde het groter mag as wat die satan en geweld ooit sal kan besit.
5th September 2010, 16:49 #5
5th September 2010, 17:30 #6
Ek het die toepaslike gedeelte in jou plasing verhelder. Dit sluit aan by die volgende woorde van die Christus.
maar die Trooster, die Heilige Gees, wat die Vader in my Naam sal stuur, sal julle alles leer en sal julle herinner aan alles wat Ek vir julle gesê het. (Johannes 14:26)
Dit is duidelik dat die "herinnering" nie uit 'n boek of bundel geskrifte sal kom nie, maar uit die Gees.
5th September 2010, 18:26 #7
Sarah Raal beskryf 'n skokkende gebeurtenis in ons volk se geskiedenis. Die blote gedagte dat ons bittereinder volksmoeders hul Bybels opgeskeur het, rym nie met ons vroom volkslewe nie. Van die mans sou mens dit dalk kon verwag, maar van ons vroue in die konsentrasiekamp, nie eers amper nie.
Die gedrag van die vroue vorder deur 'n paar fases. Daar was ontkenning, verslaentheid, dan die vernederende gekruip op die grond (soos in die Ou Testament) en uiteindelik die wraak van sommige op die Bybel.
Waarom die Bybel as die uiteindelik sondebok uitgesonder is, behoort die onderwerp vir 'n interessante gesprek te vorm.
Mens moet aanvaar dat die vroue nie met Bybels in die hand by die kommandant se kantoor opgedaag het nie. Die Bybel was dus nie 'n voor-die-handliggende voorwerp as teiken vir die vroue se misnoë nie. Hulle het die Ou Testament geken en geweet wat die Israelitiese se gebruik onder sulke omstandighede was. Dit het 'n gekruip, sak en as en die skeur van klere behels, maar nie die skeur van "heilige geskrifte" nie.
Waarom sou die vroue wat die aanvanklike Ou Testamentiese roete volg, dan lynreg daarteen optree?
Waarom het die vroue hul wraak op die vyand verplaas na die Bybel?
Waarom was die Bybel uitgeken as die sondebok?
Die verhaal soos deur Sarah Raal beskryf die geweldige negatiewe moraal wat onder die Boervroue geheers het, te verstane ook sou 'n mens jou in die omstandighede indink.
Dan kom die vredesluiting... Dit herrinner my aan die dae toe ek 'n bruin uniform gedra het, al die swoeg en sweet deur die opleiding om jou psigies af te breek tot nul, en dan weer as 'n soldaat op te bou. Dit is een ding van ons destydse weermag, hulle het die sielkunde agter die vorm van 'n soldaat verstaan, maar teen watter koste?
Die volgende breekpunt wat ons tref is die ontrekking, die oorlog is verby. Jy voel verslae, jou makkers se ledemate le in die vreemde, jy het gesien hoe ander bebloed en sommige leweloos weggelaai word, jy het gehelp laai. Ander is nooit gevind nie, en dan die nuus, politici het besluit dit is die verkeerde besluit. Eenvoudig stomp en sonder gewete, alles verniet.
Betrek dit op Boervroue wat andersyds weerloos in helkampe was en daagliks hul weerlose kindertjies sien wegkwyn, dit ten spyt, hul vaste geloof, hoop liefde vir hul land/medemens. Hulle het vasgeglo daar sou uitkoms wees teen die Imperialis, die mammon van die 20ste eeu.
Die "Warlord" van die Ou Testament het hulle versaak, of het Hy?
Ons Bruinuniform troepe het destyds by tant Mossie elkeen 'n Bybeltjie ontvang voor ons ontplooi is, anders as die Boervroue se Staatenvertaling, was dit so 'n rooi Bybeltjie met slegs die Nuwe Testament daarin.
Nie ek of enige van my makkers het die Bybeltjie opgeskeur nie, inderwaarheid myne met 'n afdruk van die destydse 1sent met die mossies op, le steeds in my voorkamer.
Die deursnee troep in die Bosoorlog had 'n diepgewortelde vertroue in sy eie bevelstruktuur, hy is so opgelei. Die verslaentheid wat ervaar is met die vredesluiting, word omgeskakel in 'n woede teenoor hierdie einste bevelstruktuur. Daarom is van vroeg reeds gepoog dmv. propaganda dat die ontrekking uit Angola, Suid-Wes polities die "regte" besluit was, vandag ken ons die teendeel daarvan, aan die hand van dit wat ons nou beleef.
Die vraag wat hier na vore kom, het die Boervroue die Bybels opgeskeur uit woede teenoor Hom wat hulle aanbid het?
Indien die antwoord hierop 'n onomwonde "ja" is, sou mens met reg seker kon vra, of dit in 'n oomblik van swakheid gedoen is.