Oor die beweegredes en die meriete van daardie besluit wil en kan hierdie ou gryse hom nie uitlaat nie. Ek glo nogal as jy jou beurt gehad het, het jy hom gehad. Daarna gun jy diegene wat na jou kom hulle beurt. Jy hou dus jou mond en basta.
Ons is vol moed hier in die suide dat onse kontrei (in die konteks van Suid-Afrikaanse werklikhede natuurlik) oorgehaal is om vornetoe verreweg dié modelprovinsie in die land te word. Daardie status gaan egter nie uit die lug val net omdat die D.A. regeer nie.
Raakvat met haar kabinet – dit is na hierdie bekeerling se oordeel die eerste groot uitdaging vir Helen Zille wanneer sy as premier die septer in die Wes-Kaap begin swaai.
Gelukkig het die gedugte Helen klaar laat blyk sy wil haar omring met die bewaamste mense wat beskikbaar is. Dit sal ‘n goeie begin wees, en dadelik vertroue inboesem as sy in hierdie opsig die daad by die woord kan voeg.
Max self het soos die graf bly swyg oor hoekom hy padgee. Marthinus van Schalkwyk, destydse Wes-Kaapse premier, het egter nie doekies omgedraai nie. Hy het reguit verklaar dat hy nie tevrede was met die bestuur van die polisie in die provinsie nie. “Die bestuur moet eerder met die misdadigers baklei as met mekaar in die media.”
Soos ‘n kurkprop het Max telkens weer na die oppervlak gekom, en nou word hy selfs genoem as kandidaat vir die Kabinet. Helen Zille moet egter maar rustig oorweeg of dit wys sal wees om iemand met so ‘n geskiedenis tot ‘n leiersrol in die “nuwe Wes-Kaap” te bevorder, glo hierdie veteraan. Tensy sy doodseker van haar saak is.
Ek wil vir Chris Louw (die nimlike hy van die Boetman-brief) ‘n pluimpie gee. Ter wille van die “historiese perspektief” moet ek eers meld dat ons nie juis lief is vir mekaar nie. Ek meen hy sal dit verwelkom as ek dit hier konstateer.
Ek vergeet minstens een giftige resensie van ‘n eie boekie nie, en skud meermale die kop oor die stelligheid waarmee Jan Rap en sy liggewig-mater verwoestende oordele kan uitspreek oor ‘n boek wat hy of sy self nie sou kon ewenaar nie.
Nou kyk, ek ken Jaco Kirsten nie. Ek het Wit plafon nie gelees nie. Ek spreek dus geen waarde-oordeel uit nie. Maar dat Corné of Cornel vermoed dat dit hoegenaamd vir lesers relevant is wat sy op haar boekrak het of wil hê, is in hierdie outeurtjie se oë onuitstaanbare arrogansie.
Eers is ek op die N7 deur ‘n verkeersman met flitsende noodligte en ‘n skellende sirene ingejaag om my te waarsku my nommerplate is “onwettig”. Gelukkig het ek na die Laingsburg-insident die oorspronklike “regte” plate vir die wis en die onwis in die bagasieruimte saamgery. Ek kon die omgekrapte verkeersman oortuig ek is as’ t ware op pad om hulle op te sit.
Na die tyd gaan vra die nuuskierige spreker vir hom hoekom die helde van Spioenkop so ‘n entoesiastiese reaksie by hom uitgelok het. Die omie reageer teleurgesteld. “Helde van Spioenkop? Ek dag jy seg: ‘Te hel met die spietkops!’”
Sy bied aan om dadelik na brekfis te gaan koop. Kort daarna word my TY 24 WP vervang met die kleiner weergawe. Dié spog ewe breed met die amptelike stempel van daardie Wes-Kaapse magte en owerhede wat so toegewyd oor so ‘n lewensbelangrike saak soos die grootte van nommerplate bly waak.
Die komplikasie is dat die seuntjies met hul eie oë gesien het hoe kraanvoëls in die koringlande tussen Welgemoed en Melkbos sierlik opstyg en land. Ouma het ook vir hulle ‘n pragfoto oor ‘n dubbelblad in die tydskrif “Weg” gewys met ‘n swerm kraanvoëls in vlug.
Wel, Wikus is natuurlik ‘n beertjie en Wim ‘n muis. Dit is hul paspoort tot die bos. Maar die kinders assosieer met die twee. Albei kan immers praat. Dit verg voetwerk om te verduidelik hoekom ‘n pratende beertjie salig op sy gemak met wilde diere geselsies kan aanknoop en kindertjies nie. Dan het hulle boonop ‘n maatjie Wim by die speelskool, wat sake nie makliker maak vir Ouma nie.