Hoe om nie verlore te raak in die Arenal Jungle in Costa Rica - Reisverhale - 2020
Opgedateer: 11/11/2018 | 11 November 2018
"Kom ons gaan stap in Arenal," het ek een oggend by ontbyt gesê.
"OK, ons gaan middagete gaan," sê Gloria en Lena. Gloria was 'n dertig-iets olyfolie-spaanse vrou en haar vriendin Lena, 'n kort Latino met strawwart hare van Chicago. Albei was die enigste inheemse Spaanse sprekers op die toer en het my gehelp om my Spaans te verbeter.
"Gracias," het ek geantwoord.
Ons was in Arenal, 'n klein dorpie in Sentraal-Costa Rica, bekend vir sy aktiewe vulkaan met dieselfde naam, speleologie, meer, warmwaterbronne en reusagtige waterval. Dit was 'n einde aan almal se reisplan, 'n plek om daardie pura vida lewenstyl te omhels. Gedurende die dag het rook uit die vulkaan opgekom, aangesien lava daaruit uitgegooi het, wat 'n stowwerige voorkoms op die berg uitsteek. Snags laat rooi flitse jou laat weet dat lava op sy sy oorkom.
Dit was ons tweede dag daar en ek wou van die (veilige) paadjies om die berg stap en die sonsondergang oor die meer vang. Stap in Costa Rica is een van die beste dinge om in die land te doen en ek wou soveel as moontlik doen.
Ons het aan die taxi bestuurder gesê ons sal sesuur by die ingang van die park wees en begin met ons avontuur om die sonsondergang oor die meer te sien. Ons het in die oerwoud ingekom, wat dikwels vinnig uitgegooi tot rotsagtige paaie wat soos spinnekoppe van die kant van die berge uitsprei. Dit was oorblyfsels van uitbarstings lank verby. Dooie aarde wat stadig terug kom na die lewe. Ons het van die trein af en van hierdie grondpaaie af geloop en gevind waar hulle gelei het. Dit was 'n avontuur. Ek het soos Indiana Jones gevoel. Ek het oor klippe gespring en klippe geklim, Gloria en Lena gekry om foto's van my te neem. Ek het onbekende plaaslike diere gevolg.
Terug na die amptelike roete, het ons na die meer gestap. Onderweg het ons die vae roete kaart wat ons hotel aan ons gegee het, geraadpleeg.
"Ek dink ons ​​is by hierdie deursnit," het ek gesê dat ons 'n plek op die kaart wys. "Ons het hierdie lawa velde 'n bietjie gelede verbygesteek, so ek dink as ons so 'n bietjie verder gaan, kom ons by die meer."
Gloria leun oor. "Ja, ek dink so ook. Ons het 'n paar uur tot sonsondergang, dus laat ons stap. Ons kan om hierdie sypaadjies rondloop en dan terug na die hoofroete. "
Namate die son begin sit het, het ons teruggedraai na die meer.
Raadpleeg ons kaart weer, het Gloria gesê:
'Hmm, ek dink ons ​​is nou hier.'
Ons was nie 'n 100% seker watter kruispad ons was nie. Die kaart was vaag en het min verwysing na afstand.
"Miskien loop ons twee kruisings terug en ons sal die hoofroete tref. Daar is hierdie ander roete, maar ek weet nie of ons naby is nie. '
Terwyl ons hierdie kaart raadpleeg, het ons 'n paar stappers geslaag.
'Verskoon, kan jy ons vertel waar ons is? Watter pad na die meer ?, "het ek gevra.
"Gaan net terug en vat 'n linkerkant by die bord," sê een van die ouens terwyl hy verby was, terwyl hy vae gestaar het.
Terwyl hulle voortgaan, het ons na die kaart gekyk.
"As hy so gesê het, dan moet ons by hierdie kruispunt wees," het ek gesê en wys na 'n aansluiting wat nader aan die hoofpad is. "Dit moet die ander pad wees waarop ons net gekyk het."
Ons het voortgegaan in die rigting wat hy ons vertel het en links gegaan.
Maar in plaas daarvan het ons roete in plaas daarvan aangehou en ons het ons gouer in die bos bevind. Daar was geen kruising nie, geen afdraai nie. Ons raai by die kruising was verkeerd. Namate die son oor die hoof gesit het en die lug 'n diep pienk geword het, het ons al hoe meer verloor. Ons het weggegaan met roetes wat skielik geëindig het. Ons verdubbel terug, het nuwe paaie gevind, maar het in kringe rondgehou. Dag het in die nag verander. Muskiete het uitgekom om hul verwarde prooi (ons) te jag, en die diere het uitmekaar geraak en is nie meer deur duisend toeriste getref nie.
Twilight het ingestel en ons flitsligbatterye het gesterf. Al wat ons moes lei, was die lig van ons kameras. Ons het geen kos of water gehad nie. Hierdie reis moes net 'n paar uur duur. Ons was onvoorbereid.
"Ons moet 'n punt kry wat ons herken en daarna werk. Ons gaan rond in kringe, "het Lena gesê.
Sy het reg gehad. Ons het geen vordering gemaak nie.
Die gedagte om 'n nag in die oerwoud te spandeer, het ons vies gemaak. Ons toergroep sal op 'n groot aandete besig wees terwyl ons uit hierdie gemors kom. Sal ons die nag hier moet deurbring? Wanneer sal hulle begin om bekommerd te wees oor ons? Sal dit te laat wees? Die park was nie so groot nie, maar ons het in die donker weggedraai.
Ons het by 'n vurk in die pad gekom.
"Ek onthou hierdie plek," het ek gesê.
'Ek dink ons ​​gaan ... so,' sê ek en wys na 'n ander pad. "Die kaart wys 'n grondpad aan die einde. Paaie beteken motors. Karre beteken mense. Mense beteken betyds vir aandete. "
'Kom ons hoop,' antwoord Gloria.
Na die roete het ons uiteindelik op 'n grondpad gekom. Dit was op die kaart en het 'n wetenskapstasie gemerk. Een manier het daartoe gelei, die ander na die hoofpad. Om vas te stel dat ons ten minste in die regte rigting was, het ons links in die duisternis omgedraai.
Ons het al die verkeerde pad gekies. Voor ons was die hek na die wetenskapstasie. Gesprek in Spaans met die wag, het Gloria en Lena hom ons situasie vertel. Hy het ons op die hoogte gebring dat ons nie 'n taxi kon bereik nie, en ons moes twintig minute terug na die hoofpad stap, probeer om daar te ry of terug te stap na die dorp.
Die pad was leeg toe ons daar kom. Moeg en honger, ons het begin met ons lang loop huis in stilte. Uiteindelik het ons 'n motor gekies.
Eens binne, het ons weer geanimeerd, praat en lag oor die hele ervaring.
"Julle weet, agteraf, ons het 'n goeie storie om die groep te vertel," het Gloria gesê. Sy het tydens die loop in woede geswyg.
"Haha! Ja, maar eers moet ek eet, "antwoord Lena. "Ek is uitgehonger."
Terug by die hotel was ons toergroep na nagereg. Almal het na ons gekyk in ons vuil klere en gevra: "Waar was julle ouens? Hoekom het jy ete mis? "
Ons het na elkeen gekyk.
"Dis 'n interessante storie, maar eers het ons kos nodig. Ons is honger, "het ons met 'n glimlag gesê.
Dit was 'n Arenal-wandelavontuur wat ek nie sou vergeet nie.
Howler Monkey Hostel - Hierdie plek is 'n bietjie buite die dorp, maar dit is altyd skoon en die eienaar gaan bo en behalwe om jou verblyf onvergeetlik te maak.