'n Onverwagse ontploffing in die Boereoorlog wat deur die dapper jongste suster van haar oupa aan moederskant en haar makkers veroorsaak is en wat die Britte 'n gevoelige slag toegedien het skrywe Mev. Ria Oosthuizen.
Die vroue het nooit in die konsentrasiekamp beland nie omdat hulle bo-op die Rushoek- en Rustfonteinberge in 'n dwarskloof geskuil het.
Percy Steel het 'n winkeltjie gehad waarin hy negosiegoed aangehou het dit was hul doelwit. Die sekelmaan het ver in die weste gesit. Dewie, Martina en Johanna Swart het van bos tot bos gesluip sonder om 'n woord te praat.
Die ou opstal naby die begraafplaas het spookagtig gelyk. As 'n mens 21 jaar oud is, al is jy dapper, is daar vrese vir die onbekende en ou tant Martina van der Merwe het glo nie in vrede gerus nie.
Haar ou man, Hans die vioolspeler, was al fluks aan die gang om weer 'n hele spannetjie Van der Merwetjies by sy tweede vrou bymekaar te maak.
Dewie, wat naby die wadrif was, het eerste stemme gehoor. Sy het geluister: Dit was die Rooi taal wat daar gepraat word! Daarvan het sy min verstaan.
Met die beskutting van die gras op die rivierwal het sy nader gekruip en die silhoeët van 'n wa gesien. Drie mense het winkeltjie toe gestap. Die perde was uitgespan en juis vasgemaak aan die krom boompie waar die drie bymekaar moes kom.
Die drie Tommies is die winkeltjie in en ou Steel het van geselskap gehou. Daar was nie 'n roering nie.
Takkies en gras is op die aste en wiele van die wa aan die kant weg van die winkel af gepak. Dewie het die ander twee gestuur om die wal te wag, want sy was die jongste en kon vinniger beweeg.
Versigtig het sy dit aan die brand gesteek. Sy wou seker maak hulle het hul werk goed gedoen, maar het net 'n oomblik te lank getalm voordat sy begin hardloop het. Die wa het met 'n geweldige slag ontplof en 'n stuk skrapnel het haar in die been getref. Haar twee metgeselle moes haar help om verder weg te kom.