MET Boervroue soos tant Miem Fischer, wat onwrikbaar in haar land en sy onafhanklike voortbestaan geglo het, is dit te verstane waarom die Anglo-Boereoorlog so lank aangehou het terwyl die skrif vir die twee klein Boererepublieke lankal aan die muur was. Sy kon nie insien hoe sy haar knie voor die Britse heerskappy sou kon buig nie. Sy sou eerder haarself en haar geliefdes opoffer as om die lande se onafhanklikheid prys te gee.
Sy en haar seun is 'n kort rukkie in die kamp by Standerton aangehou, maar vir die res van die tyd beleef 'n mens deur haar dagboek hul ontberinge in die kamp by Merebank naby Durban.
Trotse Boerevroue wat van hul plase weggevoer is, moes in die kampe leer dat hulle nie eens op 'n behoorlike bord kos aanspraak kon maak nie. Baie van hulle was genoodsaak om by die slagplekke hand te gee om darem van die afval te kry.