Akute Stresstoornis, die diagnose voor PTSD
Die diagnose voor PTSD
PTSD is 'n ernstige geestesgesondheidstoestand wat voortspruit uit blootstelling aan 'n traumatiese gebeurtenis, soos stryd, seksuele aanranding , motorongeluk of natuurramp. Sy simptome sluit nagmerries, terugflitse , slapeloosheid, prikkelbaarheid, konsentrasie probleme en gevoelens van vervreemding. Om 'n diagnose van PTSV te ontvang, moet 'n pasiënt 'n voldoende aantal simptome ervaar oor vier algemene kriteria.
Die simptome moet aansienlik benoud wees of funksionele nood veroorsaak, soos inmeng met 'n persoon se loopbaan of persoonlike verhoudings. Die simptome moet minstens een maand duur voordat 'n persoon met PTSD gediagnoseer kan word.
Simptome kan egter dikwels binne enkele ure van 'n trauma manifesteer. Wat beteken dit in terme van 'n moontlike geestesgesondheidsdiagnose vir die persoon wat met die nasate van die trauma leef? As die persoon duidelik ly, hoe presies ly hulle as dit te vroeg is om PTSD te diagnoseer?
Die antwoord is waarskynlik akute stresversteuring (ASD), wat so gou as die derde dag na trauma blootstelling gediagnoseer kan word.
Hoe akute stressstoornis is gediagnoseer
Soos PTSD vereis akute stresversteuring dat 'n persoon direk of indirek 'n trauma ervaar , soos blootstelling aan werklike of bedreigde dood; ernstige besering; of seksuele oortreding. Daar is vier kategorieë blootstelling: die trauma word direk ervaar; om persoonlik traumatiese gebeure te sien wat met ander mense gebeur; leer dat 'n familielid of 'n goeie vriend in 'n traumatiese gebeurtenis betrokke was sonder om dit persoonlik te ervaar; of herhaalde blootstelling aan besonderhede van 'n traumatiese gebeurtenis, gewoonlik in die loop van indiensneming.
Alhoewel PTSD spesifieke kriteria het oor vier verskillende kategorieë simptome, en 'n spesifieke aantal simptome wat in elke kategorie ondervind moet word, is daar bloot 'n minimum aantal algemene simptome wat 'n persoon met moontlike ASD moet hê ten einde gediagnoseer word.
Daar is veertien simptome gelys vir ASD; 'n persoon ouer as ses moet nege van hulle hê. Soos PTSD, is die diagnostiese kriteria vir ASD by kinders onder die ouderdom van ses ietwat anders.
Die moontlike simptome is soos volg:
Herhalende, onwillekeurige en indringende ontstellende herinneringe van die traumatiese gebeurtenis.
Herhalende, ontstellende drome waarin die inhoud en / of die invloed van die droom verband hou met die gebeurtenis.
Dissosiatiewe reaksies (terugflitse) waarin die persoon voel of optree asof die traumatiese gebeurtenis herhalend was.
Intense of langdurige sielkundige nood of gemerkte fisiologiese reaksies in reaksie op interne of eksterne leidrade wat 'n aspek van die traumatiese gebeurtenis simboliseer of lyk.
Aanhoudende onvermoë om positiewe emosies te ervaar.
'N Veranderde sin van die realiteit van jou omgewing of jou self, soos om in 'n dwaas te wees; voel asof die tyd stadiger was; of jou eie self vanuit 'n ander se perspektief sien.
Onvermoë om 'n belangrike aspek van die traumatiese gebeurtenis te onthou, tipies as gevolg van dissosiatiewe amnesie.
Pogings om ontstellende herinneringe, gedagtes of gevoelens oor, of nou verwant aan, die traumatiese gebeurtenis te vermy.
Pogings om eksterne herinneringe te vermy (mense, plekke, gesprekke, aktiwiteite, voorwerpe, situasies) wat ontstellende herinneringe, gedagtes of gevoelens oplewer, of nou verband hou met die traumatiese gebeurtenis.
Slaapstoornisse soos moeilikheid om te slaap of te slaap; of rustelose slaap.
Irriteerbare gedrag en kwaad uitbarstings (met min of geen provokasie) word tipies uitgedruk as verbale of fisiese aggressie teenoor mense of voorwerpe.
Probleme met konsentrasie.
Baie van die simptome van ASD is presies dieselfde as die simptome in Kriteria B tot en met E van die PTSV-inskrywing in die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings (DSM-5). Daar is egter 'n paar verskille, veral die fokus op dissosiatiewe simptome binne die ASD-diagnose. Dit verteenwoordig 'n houvas van die diagnostiese kriteria vir ASD wat in die DSM-IV-TR (die vorige uitgawe) gevind is.
Daardie weergawe was sterk gefokus op episodes van dissosiasie, waarin vyf duidelike dissosiatiewe simptome genoem word, waarvan 'n pasiënt met 'n minimum van drie moes voorlê.
Die doel van diagnose ASD
Oorspronklik was die doel om 'n persoon met ASD te diagnoseer om diegene wat verder gaan, PTSV te ontwikkel, meer akkuraat te voorspel. Alhoewel die meeste pasiënte wat met ASD gediagnoseer word, voortgaan om PTSV te ontwikkel, kan nie gesê word dat meeste PTSD-pasiënte aanvanklik by ASD teenwoordig is nie. Inteendeel, die meeste mense wat uiteindelik met PTSV gediagnoseer word, bied nie aanvanklik by ASD aan nie.
Daar is verskeie redes vir hierdie gebrek aan tweerigtingkorrelasie. Die DSM-IV-TR het te veel gefokus op dissosiasie, gegrond op die verkeerde aanname dat dissosiatiewe reaksies op trauma noodsaaklik was om toekomstige psigopatologie te voorspel. Hierdie vertroue op dissosiasie as 'n voorspeller het gelei tot die versuim om te fokus op akute opwekking in die tyd van trauma, wat sommige studies aandui, kan eintlik die kritieke verband wees tussen die ervaar van trauma en die ontwikkeling van PTSD. Ten slotte, en mees betekenisvol, het bykomende ondersoek na die verband tussen ASD en PTSD getoon dat die ontwikkeling van PTSD veel meer ingewikkeld en multivariêr is as wat aanvanklik aanvaar is. Ontwikkeling van PTSD is nie-lineêr. Sommige studies het vier verskillende simptoombane geïdentifiseer: 'n veerkragtige groep, met min simptome op enige stadium; 'n herstelgroep, wat aanvanklik 'n beduidende aantal simptome uitbeeld wat geleidelik vervaag; 'n vertraagde-reaksie groep, wat aan die begin met min simptome bied, maar uiteindelik met verskeie belangrike simptome voorspel; en 'n chroniese noodgroep, wat konsekwent met hoë simptome vlakke aanbied.
Terwyl ASD nie meer gebruik word as 'n voorspeller van 'n toekomstige diagnose van PTSV nie, is dit steeds belangrik om die simptome aan te spreek sodra dit voorkom. Korttermynintervensie vir onmiddellike reaksies op trauma in en vanself is 'n waardevolle doel, aangesien dit kan help om stres te verminder wat andersins afwykend sou wees.
> Bryant RA, Creamer M, et al. 'N Multisite-studie van die kapasiteit van akute stressafwykingsdiagnose om posttraumatiese stresversteuring voor te stel. Tydskrif vir Kliniese Psigiatrie. 2008 Junie; 69 (6): 923-9.
> Bryant RA1, Friedman MJ, et al. 'N Oorsig van akute stresstoornis in DSM-5. Depressie en angs. 2011 Sep; 28 (9): 802-17.