Donald Weaver, Universiteit van Toronto
Op die oomblik is die enigste goedgekeurde medisyne vir Alzheimer 'n paar van die simptome - gedeeltelik en tydelik - maar verhoed nie dat die siekte vorder nie. (Shutter)
As navorser wat Alzheimer se siekte bestudeer en as neuroloog wat mense met Alzheimer versorg, deel ek mense en gesinne se frustrasie, selfs woede, as ek vir hulle sê dat ek geen geneesmiddel het om aan te bied nie.
Die afgelope jaar het wetenskaplikes COVID-19, 'n voorheen onbekende siekte, aangepak en binne maande effektiewe nuwe entstowwe ontwikkel. Oor dieselfde tydsraamwerk, die lys van Mislukkings met die behandeling van Alzheimer het langer geword. Op die oomblik, die enigste goedgekeurde medisyne vir Alzheimers verlig slegs sommige van die simptome - gedeeltelik en tydelik - maar verhinder nie dat die siekte vorder nie.
Alhoewel dit eers amptelik was 115 jaar gelede beskryf, en natuurlik nog lank daarvoor bestaan, het ons nog steeds geen geneesmiddel vir hierdie verwoestende siekte nie. Hoekom?
Kom ons begin deur die geld te volg. Gedurige advokate het jare lank gewys op die stygende tol- en ballonvaringskoste van Alzheimers namate die wêreld se bevolking ouer word. Alzheimers is erg onderbefonds in vergelyking met kanker, hartsiektes, MIV / vigs en selfs COVID-19.
Ongelukkig is die verkeerde oortuiging dat Alzheimer net ouer mense raak, 'n bydraende faktor tot hierdie onderbefondsing. Maar, vyf tot tien persent van die mense met Alzheimers is jonger as 10 jaar; sommige is selfs in hul 40's. Alzheimer is ook 'n siekte wat die hele gesin veroorsaak angs, depressie en uitputting by versorgers en geliefdes, wat 'n buitensporig hoë maatskaplik-ekonomiese koste eis.
Finansiering is nie die enigste probleem hier nie. Die menslike brein is uiters ingewikkeld en die siekte van Alzheimer is die mees komplekse siekte in die brein. Die uitdagings wat voortspruit uit hierdie kompleksiteitsbotsing word weerspieël deur die vele mededingende teorieë oor Alzheimer.
Die teorie wat die meeste vereer word, is dat Alzheimers veroorsaak word deur verkeerde vou proteïene wat versamel of saamtrek, breinselle doodmaak en aanleiding gee tot die simptome van geheueverlies en verminderde kognisie. Aanvanklik was die skuldige in hierdie verkeerde vouverhaal 'n proteïen genaamd beta-amyloïed. Meer onlangs het 'n ander proteïen, tau, na vore gekom as 'n moontlike bydraer.
Die proteïen wat verkeerd vou agter Alzheimer se siekte, kan beta-amyloïed- of tau-proteïene insluit. (AP Photo / Evan Vucci)
Alhoewel 'n magdom navorsingsgegewens hierdie proteïen-misvou-teorie, wat die amyloïede hipotese genoem word, ondersteun, verskeie geneesmiddels wat ontwerp is om die brein se toksiese proteïen-misvouprosesse te blokkeer, het in menslike proewe herhaaldelik misluk. In werklikheid, die afgelope twee jaar, verskeie belangrike kliniese toetse gebaseer op die voorste hipotese van die veld - dat die vermindering van die vlak van geaggregeerde beta-amyloïed wat die brein van Alzheimer-pasiënte belemmer, die vordering van die siekte sou stuit - het dramaties misluk.
En so is daar baie ander teorieë. Die nuwe swaargewig-aanspraakmaker is die teorie vir neuro-ontsteking van Alzheimer, wat daarop dui dat die siekte ontstaan ​​as gevolg van 'n oormatige vrystelling van toksiese inflammatoriese chemikalieë van immuunselle in die brein microglia genoem. Geneesmiddels wat ontwerp is om hierdie teorie aan te spreek, verskil fundamenteel van dié wat die amiloïede hipotese aanspreek, en is nog vroeg in die ontwikkelingsproses.
'N Ander teorie beweer dat Alzheimers 'n siekte van sinapse, wat die verbindings tussen breinselle is, en nog een dui daarop dat Alzheimer 'n siekte van mitochondria, 'n struktuur wat sentraal staan ​​in energieproduksie in elke breinsel.
Uitdagings om 'n geneesmiddel te vind
Die pad na 'n geneesmiddel gaan nie maklik wees nie, en selfs al lei hierdie teorieë tot die ontwikkeling van dwelms, hierdie middels kan om baie ander redes misluk.
Alzheimer is 'n baie lang, chroniese siekte, waarskynlik 20 tot 30 jaar voordat die eerste simptome duidelik word. Die gebruik van die dwelm as iemand simptomaties raak, kan te laat wees om enige verskil te maak. Maar ons het nie die vermoë om dit 30 jaar voor die eerste simptome te diagnoseer nie, en selfs al sou ons dit moet doen, moet ons die etiek oorweeg om 'n potensieel giftige middel langtermyn te gee aan iemand wat 'n siekte kan kry of nie. drie dekades.
In teenstelling met die ontwikkeling van antibiotika waarin die navorsers binne enkele dae weet of die middel werk, is die chroniese aard van Alzheimer lank, duur, jare lank nodig voordat 'n antwoord bereik kan word. Sulke tyd en koste is 'n verdere belemmering vir die ontwikkeling van geneesmiddels.
Een laaste probleem is dat Alzheimer nie net een siekte kan wees nie. Dit kan in werklikheid 'n versameling soortgelyke siektes wees. 'N 52-jarige kind met 'n vroeë aanvang van Alzheimer het beslis 'n kliniese verloop wat verskil van 'n 82-jarige met 'n laat-aanvangs-Alzheimer. Sal 'n middel wat in 'n 82-jarige werk, ook in 'n 52-jarige persoon werk? Miskien, of miskien nie.
Gelukkig vind ondanks hierdie vele hindernisse 'n magdom fassinerende en bemoedigende navorsing plaas in laboratoriums regoor die wêreld. Die sukses van die wetenskap en die farmaseutiese industrie teen baie ander siektes gedurende die afgelope eeu, is dikwels die gevolg van die pluk van lae hangende vrugte. Alzheimer se siekte is nie 'n vrug wat laag hang nie, maar die appel heel bo aan die boom, en wetenskaplikes sal baie takke moet klim - waarvan baie nog nooit getrap is nie - op pad na 'n geneesmiddel. Maar ons sal daar aankom.
Donald Weaver, Professor in chemie en direkteur van Krembil Research Institute, University Health Network, Universiteit van