'n Ode aan oom Volla van Worcester | Maroela Media
'n Ode aan oom Volla van Worcester
Foto: Pixabay, j_nnesk_sser
Die mense van die dorp het hom oom Volla genoem. Agtien jaar lank het hy in sy wit 1965-Volla langs die kerkplein in Worcester gebly. Vanjaar het hy 72 jaar oud geword – hy was nooit getroud nie en het ook nie kinders gehad nie. Praat jy egter oor twee dekades se "alleenjare", keer die dorpsmense vinnig: Alleen was hy gewis nie.
Soggens sou oom Volla douvoordag na die Wimpy stap: dáár het op sý sitplek gaan sit en elke oggend dieselfde ontbyt geniet – eiers, roosterbrood, gebraaide spek en sterk koffie. Daarna sou hy na die munisipale kantoor loop om te gaan bad. Hy was skoon en netjies, só sê almal.
Later die dag, élke dag, het hy koffie by een van die dorp se prokureurs gaan drink. Hulle sou oor ditjies en datjies praat voor hy later weer in die pad geval het. Sondae was hy in die kerk – hy het nóóit 'n diens misgeloop nie.
Nou is oom Volla dood. Skielik oorlede.
Onlangs het die burgemeester van die dorp nog haar toeter vir hom geblaas toe sy op pad kantoor toe was en mense in die verbygaan het ook 'n vinnige geselsie aangeknoop. Hy was geliefd op die dorp, so deel van die dorp soos die paaie wat in en uit hom beweeg.
Daar was egter een kenmerkende verskil: Oom Volla het nooit uit die dorp beweeg nie. Hy was befaamd vir sy gewoontetjies, en jy sou hom op enige tydstip kon opspoor omdat hy byna daagliks 'n roetine gevolg het.
Maar Donderdag het hy sy roetine verbreek – sonder enige waarskuwing aan die mense van die dorp – toe hy skielik onder narkose in die hospitaal oorlede is.
Stories was volop oor hom in die dorp. Elkeen het sy of haar stertjie bygelas – baie het gesê hy was van sy vrou en kinders vervreem; 'n man wat waansinnig geraak het en nou 'n kluisenaarsbestaan op die kerkplein gevoer het. Hy en sy Volla – een van sy enigste besittings.
Dis alles wolhaarstories, vertel Quinton Manuel van Worcester FM waar hy die stasiebestuurder is. Manuel was een van 'n saai groepie mense wat 'n eerlike blik op oom Volla se lewe kon kry terwyl hy in gesprek met sy boetie was.
Hy was glo baie geheg aan sy ma. Ná sy in 1998 oorlede is, het hy na Worcester verhuis. Vóór dit het hulle op Robertson gebly.
Oom Volla het twee sussies en 'n boetie, maar omdat hulle hul eie gesinne het en ook al in daardie stadium op 'n gevorderde ouderdom was, kon hulle nie vir hom sorg toe hy Worcester toe verhuis het ná sy ma se afsterwe nie. Hy wóú ook nie by hulle bly nie, hy was immers nooit 'n man wat volgens ander se reëls kon leef nie.
Die familie het hom daarna in 'n ouetehuis gesit, maar dáár kon hy nie aanpas nie. So gou as wat die son soggens opgekom het, het hy in sy Volla gaan sit. Dan sou hy die hele dag in sy motor verwyl voor hy weer na sy kamer teruggekeer het. Kort daarna het hy self van die ouetehuis weggery, en van daar het hy in sy motor op die kerkplein gewoon.
Daar was nooit kwade gevoelens tussen hom en sy familie nie.
Diegene wat hul eie stories opgemaak het, was oortuig daarvan dat hy 'n armlastige sukkelbestaan gevoer het. Dít, meen Manuel, is ver van die waarheid verwyder.
Oom Volla was 'n welaf man. Vroeër vanjaar het 'n vrou na hom toe geloop om vir hom toebroodjies te vat. Hulle gesprek het haar so geboei dat sy hom vir ete na haar huis genooi het. 'n Paar dae en nagte is verby toe hy op 'n aand met sy wit Volla voor haar huis stop. Sy het vergeet om inkopies te doen, en het vir hom toebroodjies met grondboontjiebotter gegee. Hy is nie gepla oor wat hy eet nie, het hy gesê.
Toe hulle groet, het hy elkeen se hand gevat en vir hulle gebid. Daarna het hy R3 000 vir hulle gegee – dié geld was om "hulle te seën". Dié wat weet, weet dat die oom nooit 'n tekort aan geld gehad het nie; om in die motor te woon was bloot net wat hy wou hê.
Vandag staan die Volla by die prokureurs se kantoor in die dorp. Dié motor, veel meer as 'n ryding, is in oom Volla se boedel – 'n boedel wat hy onlangs, ná koffie saam met sy prokureursvriend, opgestel en afgehandel het. Dít, en alles andersins op sy naam.
Die dorpsmense sal nie weer vir oom Volla wuif wanneer hulle langs die kerkplein verbyry nie. Hy sal nie weer eiers, roosterbrood, gebraaide spek en sterk koffie in die Wimpy bestel nie en die burgemeester sal nie weer vir hom toeter blaas wanneer sy soggens verby hom ry nie.
Maar Manuel sê die dorpsmense moet dalk sy motor koop en as monument by die plein oprig. Só sal oom Volla vir altyd onthou word.
Oom Volla (gebore Gielie Kriel) word op Vrydag 25 November om 15:00 vanuit die Lede in Christus Brandwacht-gemeente in Worcester-Wes begrawe. Almal is welkom.
Oudisies vir Fiela se kinders
Gerhardus Delport · 2 jaar gelede
Wat 'n voelgoed storie. 'n Stukkie van ons dorp is weg.
Pik ek nou sommer 'n traantjie vir die oom en die dorpsmense……. So hartseer, maar tog so oulike storie vir so vroeg op 'n Vrydag oggend.
Ons gaan definitief oom Volla mis, al het ons almal nie altyd 'n praatjie met hom aangeknoop nie, het jy hom maar altyd gesien. Sy laaste staanplek was langs die Poskantoor by die Polisiestasie. Ek het gedink hy voel dalk meer veilig daar. Nie dat enige iemand in Worcester hom ooit sou kwaad aandoen nie. Rus in Vrede oom Volla.
Ek kom van Worcester af en gaan kuier nog gereeld vir my familie en het hom ook al baie daar gesien met sy Volla. Wat 'n mooi storie. Rus in vrede om Volla.
oogies · 2 jaar gelede
Wat n aangrypende storie dit is so mooi en so hartseer daar is so min mense soos oom Volla. Altyd tevrede met die minste Rus sag in Jesus arms oom.
Dirk ligter · 2 jaar gelede
Oom Volla was een unieke sielmens van Worcesterdorp. Oom Volla was nooit n toehandmens vir niemand nie. Hy het die vermoee verstaan om ongerekend een blywende indruk op n hele gemeenskap te skep…hy het baie mense in die verbygaan laat wonder en peins…in sy hart was hy vry…..en skielik is jy vry…..Koos Doep se lied….laat my nou so aan hom laat dink…..rus in vrede oom Volla…..ons almal is ook maar net vir oomblikke hier geleen…… jou Volla moet n statue word iewers in Die tuin van Herrinnering op kerkplein van Worcesterdorp….daar is n les uit jou te leer…ryk of arm….
Marianne Gouws · 2 jaar gelede
So jammer dat ek nooit oom Volla geken het nie, want hy klink na 'n baie besonderse mens….goud van die aarde, wat tevrede was met wie en wat hy was….niks voorgegee het nie,…maar tog vry en gelukkig met sy daaglikse bestaan…..en soos ek hier lees baie tyd en aandag vir sy medemens…..sulke mense kan ons baie van die lewe leer as ons net wil stil staan en besef….
As niemand van jou hoor nie
As niemand van jou weet nie
Kan jy tog niks verloor nie
Kan niemand jou vergeet nie
As niemand jou bemin nie
As niemand jou ooit raak nie
Kan niemand trou versin nie
Kan niemand jou versaak nie
Dis tog so eenvoudig, dis jy alleenlik jy
En die groter sorge, gaan vanself verby
Niks om te vehaal nie, net die vrede bly,
Niks om te betaal nie
En niks van iemand vra nie
Hoef niemand joun te steun nie
Hoef niemand jou te dra nie
Niks om te verhaal nie
Net die vrede bly
En skielik is jy VRY……..
*Maricia · 2 jaar gelede
My storie….my sustertji het altyd gevra waar was die oom….RIP Oom Volla
Ek het baie keer gevra wat is die storie agter die ou Oom en sy wit, uitmekaarval Vollatjie, maar niemand kon my die regte storie vertel nie. Hierdie een het gesê hy is van sy vrou geskei en het geen kontak het met sy kinders nie; 'n ander het weer vertel dat hy in Huis Andries Hamman gewoon het (net twee weke lank) voor hy vortgegaan het; nog een het weer te vertelle gehad dat hy g'n kraai of kind gehad het nie. En so het ek elke dag omtrent by "Oom Volla" verbygery en gewonder: "Wíé is dié Oom? Wat is sy verhaal, dat hy verkies om in 'n motor te bly?" En nou is Oom Volla weg, vir ewig na sy laaste Huis. Rus sag en in Vrede, Oom Volla, saam met Oom se Moeder daar by ons Here Jesus.