PressReader - Beeld: 2017-09-30 - La­we jou siel by ‘plek van die berg’
La­we jou siel by ‘plek van die berg’
’n Na­week weg in die Bos­veld is net wat ’n mens no­dig het om jou siel te la­we. By die En­ta­be­ni Sa­fa­ri Con­ser­van­cy in die Wa­ter­ber­ge wag daar rus, na­tuur­skoon en so­veel meer.
Beeld - 2017-09-30 - Voorblad - KARLA JAN­SE VAN VUUR­EN @Kar­laKos­klets
Ons kom vroeg­mid­dag by die En­ta­be­ni Sa­fa­ri Con­ser­van­cy in Lim­po­po aan, en met die laas­te draai in die grond­pad voor­dat ons die lod­ge be­reik waar ons gaan tuis­gaan, moet ons sum­mier stop, want drie ta­maai leeus lê lui­lek­ker in die ska­du­wee, reg in die pad. Dit is ’n in­druk­wek­ken­de maan­haar en sy t­wee op­ge­sko­te sprui­te (ons hoor la­ter by die wild­gids dat die man­ne­tjie se wy­fie ie­wers in die bos­se ’n lê­plek het waar sy ’n nu­we werp­sel ver­troe­tel).
Ná ’n he­le paar fo­to’s van die leeus ry ons die laas­te ent­jie na Hang­klip Moun­tain Lod­ge waar ons vrien­de­lik met ’n koue drink­din­ge­tjie ont­vang word.
Dié lod­ge is aan die on­der­kant van die “berg” waar­na En­ta­be­ni (wat “plek van die berg” be­te­ken) ver­wys. Daar is nog een lod­ge hier on­der en dan drie lod­ges bo-op die pla­to­rand.
Hang­klip het net tien sui­tes, en die lod­ge is heel­te­mal oop – die gids ver­tel ons juis la­ter dat die leeus wat ons te­ë­ge­kom het, die vo­ri­ge aand ’n wil­de­bees bin­ne sig van die lod­ge plat­ge­trek het. Dit is dan ook hoe­kom hul­le so lui leeg­lê, min ge­pla deur ’n voer­tuig uit Gau­teng – knup­pel­dik ge­vreet na­tuur­lik.
Ons bly in ka­mer nom­mer tien met ’n on­be­lem­mer­de uit­sig van die berg en ’n wa­ter­gat (saans moet ’n gids jou kom haal by jou ka­mer­deur, want jy wil nie graag paaie kruis met ’n see­koei of hon­ger leeu nie). Die ka­mer is luuks in­ge­rig met ’n ge­sel­li­ge kag­gel, bed ge­tooi in ’n mus­kiet­net en (groot p­ret), ’n spa-bad.
Op ons eer­ste wil­drit saam met A­mos sien ons on­der meer weer die leeus, wil­de­bees­te, jak­kal­se, ka­meel­per­de, see­koeie en se­bras. Die na­tuur­skoon en vo­ël­le­we be­ïn­druk am­per meer as die die­re en dit voel of ’n mens hier net die­per kan a­sem­haal.
Ons voor­laas­te wil­drit die vol­gen­de mid­dag het uit­ge­staan om­dat ons toe teen die berg op­ge­ry het – nog­al angs­wek­ken­de steil­tes, maar die uit­sig maak dit al­les die moei­te werd. Bo-op die pla­to­rand het ons weer an­der die­re aan­ge­tref, soos e­lan­de en vol­strui­se en selfs ’n paar o­li­fan­te (die re­ser­vaat is 22 000 hek­taar groot, so hul­le kan nie ’n groot trop o­li­fan­te huis­ves nie). Die re­ser­vaat spog met die Groot Vyf, maar lui­perd se kind is so skaars soos hoen­der­tan­de, en hier is ook net ’n paar buf­fels.
’n Ab­so­lu­te hoog­te­punt van een van die vroeg­og­gend-wil­drit­te was om ’n jag­lui­perd­ma met haar drie wol­le­ri­ge wel­pies te sien. Net jam­mer hul­le het so gou weer in die gras ver­dwyn.
Ont­span in die Bos­veld
As ’n mens En­ta­be­ni be­soek, hoef jy nie net op wil­drit­te te gaan en rond te lê nie. Die re­ser­vaat grens aan die Le­gend Golf & Sa­fa­ri Re­sort wat spog met ’n a­sem­ro­wen­de gholf­baan wat die “Ex­tre­me 19th” in­sluit – ’n sy­fer 3 wat so moei­lik is dat ’n mens met ’n he­li­kop­ter moet ry net om te kan af­slaan.
My we­der­helf het een mid­dag saam met die gids A­mos gaan stap in die re­ser­vaat en het vol lof te­rug­ge­kom oor al­les wat hul­le ge­sien en hy ge­leer het.
Ek het die tyd ver­wyl deur by die swem­bad in die yl len­te­son­ne­tjie te lê en wild kyk – by die wa­ter­gat was daar wa­ter­bok­ke, vlak­var­ke, se­bras en blou­wil­de­bees­te en hier reg voor my het ’n trop bob­be­ja­ne al­ler­lei stre­ke uit­ge­haal.
E­tes by Hang­klip is iets om na uit te sien. Die hoof­sjef en sy span le­wer keer op keer smul­lek­ker maal­tye op, van vul­len­de ont­byt en heer­li­ke lig­te maal­tye tot geu­ri­ge ste­aks en de­ka­den­te na­ge­reg­te. ’n Hoog­te­punt vir ons was be­slis die bo­ma op ons laas­te aand, toe ons ge­smul het aan heer­li­ke braai­vleis, slaaie, pap, groen­te­ge­reg­te en ’n tof­fie­poe­ding met vla vir na­ge­reg. Dit al­les on­der die ster­re en met ’n knet­te­ren­de bos­veld­vuur net ’n k­lip­gooi weg.
Jan­se van Vuur­en het En­ta­be­ni op uit­no­di­ging be­soek.
Die sui­tes by En­ta­be­ni is nie om­hein nie, so dit voel as­of ’n mens kon­stant op ’n wil­drit is.
Vroeg­og­gend is ’n spe­si­a­le tyd.
’n Jak­kals les sy dors.
’n Nuus­kie­ri­ge ka­meel­perd laat­mid­dag ty­dens ’n wil­drit.
Die vo­ël­le­we is ook ’n be­le­we­nis.
Só lyk die sui­tes by En­ta­be­ni.