Tyd om te trek of tyd om te bou?Foto: Pixabay.com Die afgelope paar maande het Afrikaners goeie rede gehad om mismoedig te wees. Veral die voorgestelde wysiging van artikel 25 van die Grondwet om onteiening sonder vergoeding moontlik te maak is nie juis rede tot positiewe denke nie. ’n Paar maande gelede terwyl ons in die program Klankkoerant verslag doen oor die betogings by die Hoërskool Overvaal, stuur ’n luisteraar ’n SMS en vra of Afrikaanse skole nog bestaansreg het. Sy wys toe daarop dat haar kinders jare gelede na Australië geëmigreer het en dat haar kleinkinders, wat sy nog net een keer sedertdien gesien het, in elk geval slegs Engels verstaan. Dit is maklik om daardie persepsie te ontwikkel en negatief en moedeloos te word oor Afrikaners se toekoms. Dit is maklik om die indruk te ontwikkel dat ons ’n weglaatbare klein deel van die bevolking geword het wat geen aanspraak het op skole, universiteite en ander instellings nie. Dit is maklik om te begin glo dat ons eintlik maar kan emigreer aangesien ons toekoms hier aan die suidpunt van Afrika ’n vervaldatum het. Die bevindinge van die Solidariteit Navorsingsinstituut (SNI) se studie wat die afgelope week bekendgemaak is, skets egter ’n heel ander prentjie. Die SNI reken daar sal oor 13 jaar meer as sewe miljoen Afrikaanssprekendes wees – 270 000 meer as wat daar tydens die 2011-sensus was. In dié verslag is ook bevind dat die getal Afrikaners wat permanent na die buiteland emigreer, kleiner is as wat vermoed is en dat daar ook ’n terugkeer van Afrikaners uit die buiteland is. Die hoof van SNI, Connie Mulder, sê hulle het opgemerk dat daar tans meer wit Afrikaanssprekende dertigjariges is as wat daar tien jaar gelede twintigjariges was. Volgens Connie kan dit aan drie redes toegeskryf word: Van die drie moontlikhede is opsie drie die een wat die feite die beste verduidelik. Vir lank is dit as byna as vanselfsprekend aanvaar dat Afrikaanssprekendes se getalle aan die kwyn is. Nie net weens emigrasie nie, maar ook omdat gesinne al kleiner geword het. Alhoewel dit so is dat die getal geboortes van wit Afrikaanssprekendes ná 1994 begin afneem het, was daar voor die 2011-sensus reeds ’n styging in geboortes. En dit blyk dat die tendens (’n babaploffing soos Mulder dit beskryf) steeds voortduur. Die politieke bedreigings wat Afrikaanssprekendes in die gesig staar, maak nie van ons ’n bedreigde spesie nie. Ons is nie besig om stelselmatig te verminder tot ons almal weggekwyn het nie. Ons is ’n beduidende deel van die Suid-Afrikaanse bevolking en ons sal ’n gerekende rolspeler bly. Ons skuld die kinders wat vandag in die kleuterskool se sandput speel, ’n Afrikaanse skool, ’n Afrikaanse universiteit en ’n Afrikaanse toekoms.