Ptolemeus I Soter - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Ptolemeus I Soter
Ptolemeus I Soter (Grieks: Πτολεμαῖος Σωτήρ, Ptolemaĩos Sōtḗr, dit wil sê Ptolemeus die Verlosser, (ongeveer 367 vC - ongeveer 283 vC) was 'n Masedoniese generaal onder Alexander die Grote wat heerser oor Egipte geword het (323 vC - 283 vC) en stigter van die Ptolemaïese dinastie wat Egipte regeer het tot die Romeinse verowering in 30 CE In 305/304 VHJ hy neem die titel van die farao. Ptolemeus I was een van Alexander die Grote se mees betroubare generaals, en onder die sewe somatophylakes, of lyfwagte, verbonde aan sy persoon. Hy was 'n paar jaar ouer as Alexander, en sy intieme vriend sedert sy kinderjare. Hy was moontlik selfs in die groep edel tieners wat deur Aristoteles begelei is. Hy was saam met Alexander van sy eerste veldtogte en het 'n groot rol gespeel in die latere veldtogte in Afghanistan en Indië. Op die Susa-huweliksfees in 324 het Alexander hom met die Persiese prinses Artakama laat trou. Dit is ook bekend dat Ptolemeus 'n groep in Thaïs gehad het.
Die nalatenskap van Ptolemeus I leef voort in die dinastie wat hy gestig het en in die tradisie van kulturele patronaatskap en samesmelting wat hy geïnisieer het. Die Ptolemeërs het langer regeer as enige ander dinastie wat deur die opvolgers van Alexander gestig is. Ptolemaïs Egipte, 'n bloeiende sentrum van leer en wetenskap, het die wêreld aansienlike vooruitgang in die wetenskappe en op baie ander terreine van kennis en die grootste biblioteek gebring, en ongelukkig vernietig. Die sintese van Griekse en Egiptiese gebruike, oortuigings en praktyke wat deur Ptolemeus I en sy erfgename geskep is, bly 'n onderwerp vir studie en navorsing. Teenoor die siening van sommige dat multikulturalisme 'n chimera is, kan die Ptolemaïese tydperk van Egipte se geskiedenis wat deur Ptolemeus I van stapel gestuur is en wat deur sy erfgename onderhou is, ondersoek word as 'n voorbeeld van 'n florerende, lewendige beleidsrigting.
Hy was die seun van Arsinoe van Macedonië, en hoewel sy vader onbekend is, is hy in antieke tye beskryf as die seun van Lagus, 'n Masedoniese edelman, of dat hy 'n buite-egtelike seun van Filippus II van Macedon was (wat sou maak hom die halfbroer van Alexander die Grote, indien waar).
Opvolger van Alexander
Toe Alexander in 323 B.C.E. sterf, word daar gesê dat Ptolemeus die hervestiging van die ryk in Babilon ingestel het. Deur die verdeling van Babilon is hy nou aangestel as 'n kaptein van Egipte, onder die nominale konings Philip Arrhidaeus en die baba Alexander IV; die voormalige satrap, die Griekse Cleomenes, het aangehou as sy adjunk. Ptolemeus het vinnig, sonder toestemming, verhuis om Cyrenaica te onderwerp.
Konings in Macedonië het volgens hul gewoonte hul reg op die troon bevestig deur die begrafnis van hul voorganger uit te voer. Seker omdat hy Perdiccas, die keiserlike regent, wou voorbehou om sy aanspraak op hierdie manier te beywer, het Ptolemeus baie moeite gedoen om die liggaam van Alexander die Grote te bekom en dit tydelik in Memphis te plaas. Ptolemeus het toe openlik by die koalisie teen Perdiccas aangesluit. Dit wil voorkom asof Perdiccas Ptolemeus vermoed het dat hy self na die troon wou mik, en het miskien besluit dat Ptolemeus sy gevaarlikste mededinger was. Ptolemeus het Cleomenes tereggestel vir spioenasie namens Perdiccas - dit het die hoofkontrole op sy gesag verwyder en Ptolemeus toegelaat om die enorme bedrag wat Cleomenes opgehoop het, te bekom.1
Die neem van Jerusalem deur Ptolemeus Soter ca. 320 B.C.E., deur Jean Fouquet 'N Seldsame muntstuk van Ptolemeus I, 'n herinnering aan sy suksesvolle veldtogte met Alexander in Indië.
obv: Ptolemeus in profiel aan die begin van sy bewind.
Ds: Alexander ry triomfantelik op 'n wa wat deur olifante getrek is Ptolemeemuntstuk met Alexander wat 'n olifantkopvel dra, simbool van sy verowering van Indië.
In 321 het Perdiccas Egipte binnegeval. Ptolemeus het besluit om die Nyl te verdedig, en Perdiccas se poging om dit te dwing het in fiasko geëindig, met die verlies van 2000 man. Dit was 'n noodlottige slag vir die reputasie van Perdiccas, en hy is in sy tent vermoor deur twee van sy ondergeskiktes. Ptolemeus het ek onmiddellik die Nyl oorgesteek om voorrade te lewer aan wat die dag tevore 'n vyandelike leër was. Ptolemeus word die regentskap aangebied in die plek van Perdiccas; maar hy weier2. Ptolemeus was konsekwent in sy beleid om 'n magsbasis te bewerkstellig, maar het nooit onder die versoeking gekom om almal te waag om Alexander op te slaan nie.3
In die lang oorloë wat gevolg het tussen die verskillende Diadochi, was die eerste doel van Ptolemeus om Egipte veilig te hou, en sy tweede was om beheer in die buitewyke te bewerk: Cyrenaica en Ciprus, sowel as Sirië, insluitend die provinsie Judea. Sy eerste besetting van Sirië was in 318, en hy het terselfdertyd 'n protektoraat oor die klein konings van Ciprus gevestig. Toe Antigonus One-Eye, meester van Asië in 315, gevaarlike ambisies toon, het Ptolemeus by die koalisie teen hom aangesluit, en Sirië ontruim na die uitbreek van die oorlog. In Ciprus het hy teen die partisane van Antigonus geveg en die eiland weer verower (313). 'N Opstand in Cyrene is dieselfde jaar verpletter.
██ Koninkryk van Ptolemeus I Soter Ander diadochi ██ Koninkryk Cassander ██ Koninkryk Lysimachus ██ Koninkryk Seleucus I Nicator ██ Epirus Ander ██ Karthago ██ Rome ██ Griekse kolonies
In 312 het Ptolemeus en Seleucus, die vlugtende satrap van Babilonië, Sirië binnegeval en Demetrius Poliorcetes ('belegger van stede'), die seun van Antigonus, in die Slag van Gaza verslaan. Weer het hy Sirië beset, en weer enkele maande nadat Demetrius 'n geveg oor sy generaal gewen het, en Antigonus Sirië binnegegaan het, het hy dit ontruim. In 311 is 'n vrede gesluit tussen die vegters. Kort daarna is die oorlewende 13-jarige koning, Alexander IV, in Macedonië vermoor, wat die egpaar van Egipte absoluut sy eie meester laat. Die vrede het nie lank geduur nie en in 309 het Ptolemeus persoonlik 'n vloot beveel wat die kusdorpe Lycia en Caria van Antigonus losgemaak het, en daarna na Griekeland oorgesteek, waar hy Korinte, Sicyon en Megara (308 B.C.E.) in besit geneem het. In 306 val 'n groot vloot onder Demetrius Ciprus aan, en Ptolemeus se broer Menelaus is verslaan en gevange geneem in 'n ander beslissende Slag van Salamis. Ptolemeus se volledige verlies van Ciprus het gevolg.
Die satraps Antigonus en Demetrius het nou elkeen die titel van koning aangeneem; Ptolemeus, sowel as Cassander, Lysimachus en Seleucus I Nicator, het geantwoord deur dieselfde te doen. In die winter van 306 B.C.E. het Antigonus sy oorwinning in Ciprus probeer opvolg deur Egipte binne te val; maar Ptolemeus was die sterkste daar, en het die grens suksesvol teen hom gehou. Ptolemeus het geen verdere oorsese ekspedisies teen Antigonus gelei nie. Hy het wel groot hulp na Rhodes gestuur toe dit deur Demetrius beleër is (305/304). Pausanius berig dat die dankbare Rhodians die naam verleen het Soter ('verlosser') op hom as gevolg van die opheffing van die beleg. Hierdie rekening word algemeen deur moderne wetenskaplikes aanvaar, hoewel die vroegste datering daarvan genoem kan word uit munte uitgereik deur Ptolemeus II in 263 B.C.E.
Toe die koalisie teen Antigonus in 302 hernu is, het Ptolemeus daarby aangesluit en Sirië 'n derde keer binnegeval, terwyl Antigonus met Lysimachus in Klein-Asië verloof was. Toe hy 'n berig hoor dat Antigonus 'n beslissende oorwinning daar behaal het, het hy Sirië weer ontruim. Maar toe die nuus kom dat Antigonus verslaan en verslaan is deur Lysimachus en Seleucus tydens die Slag van Ipsus in 301, het hy Sirië 'n vierde keer beset.
Die ander lede van die koalisie het die hele Sirië aan Seleucus opgedra, na wat hulle as die verwoesting van Ptolemeus beskou het, en vir die volgende honderd jaar het die vraag na die besit van Suid-Sirië (dws Judea) herhalende oorlogvoering tussen die Seleusiede en Ptolemaïese dinastieë opgelewer . Voortaan lyk dit asof Ptolemeus so min as moontlik in die wedywering tussen Klein-Asië en Griekeland gemeng het; hy het verloor wat hy in Griekeland gehou het, maar Ciprus in 295/294 verower. Cyrene is ná 'n reeks rebellies uiteindelik ongeveer 300 onderwerp en onder sy stiefseun Magas geplaas.
In 285 maak Ptolemeus sy seun deur Berenice - Ptolemeus II Philadelphus sy mederegent. Sy oudste (wettige) seun, Ptolemy Keraunos, wie se ma, Eurydice, die dogter van Antipater, is afgewys, het na die hof van Lysimachus gevlug. Ptolemy I Soter is in 283 B.C.E. oorlede. op die ouderdom van 84. Hy was slim en versigtig met 'n kompakte en goed geordende gebied om aan die einde van 40 jaar oorlog te wys. Sy reputasie vir bonhomie en vryheid het die drywende soldateklas van Macedoniërs en Grieke aan sy diens geheg, en was nie onbeduidend nie; en ook nie die versoening van die Egiptiese bevolking geheel en al verwaarloos nie.
Alexandria, die hawestad wat deur Alexander die Grote gestig is, is ontwikkel as die nuwe hoofstad, waar sy paleis geleë was. Hy het voortgegaan om die stad te bou volgens Alexander se oorspronklike plan. Die Romeinse historikus Tacitus sê dat hy die stad se mure, tempels gebou het en 'godsdienstige rites' gevestig het. Hy begin werk aan die Vuurtoring, wat onder Ptolemeus II voltooi is. Hy het Alexander se tempelgrafkompleks gebou.4 Die meeste senior amptenare onder Ptolemeus en sy opvolgers was Grieks. Die tradisionele monarge (oorerflike provinsiale goewerneurs) is onderdanig gemaak aan 'n nuwe laag bestuur bekend as stategoi (generaals) wat ook Grieks was. Terwyl die priesterskap gepatroon en op sy plek gelaat is, word die inkomste uit die tempels, wat voorheen deur die priesters geadministreer is, deur die koning beheer. Grieks, nie Egipties nie, was die amptelike taal.5 Die weermag was hoofsaaklik Grieks, gewerf uit Macedonië en Griekeland en is deur baie grond betaal. Die tradisionele Egiptiese militêre klas is behoue ​​gebly, maar hoofsaaklik as polisie en binnelandse veiligheid ontplooi en is selde "in die werklike geveg" gebruik. Ander Griekse setlaars is ook uitgenooi om te help met die bestuur van die administratiewe stelsel. Die meeste was verspreid onder die algemene bevolking eerder as om in Griekse kolonies te woon. Hulle het egter dikwels 'n eiesoortige lewensstyl gehandhaaf en was onderworpe aan 'n ander stelsel van burgerlike reg. Aan die ander kant was "ondertrouery algemeen", sodat "die onderskeid tussen Grieke en Romeine uiteindelik 'n kwessie van taal en kultuur was as van afkoms."6 Gutzwiller sê dat die "daaglikse lewe" onder die Egiptiese kleinboere onder Ptolemeus I se administrasie grotendeels onveranderd gelaat het.7
Beskermheer van leer en godsdienstig
Ptolemeus I, net soos Alexander, was geïnteresseerd in die bevordering van wetenskaplike ondersoeke en was 'n beskermheer van briewe wat die Groot Biblioteek van Alexandrië gestig het.8 Hy het 'mans van leer' rondom sy hof bymekaargemaak. McKenzie meen ook dit is waarskynlik dat ek Ptolemeus met die Biblioteek begin het. McKenzie, 41. Diegene wat bekend staan ​​as 'vriende', het as sy hoofadviseurs gedien, hetsy van edele of gemeenskaplike status.9 Hy het self 'n geskiedenis van Alexander se veldtogte geskryf wat nog nie oorleef het nie. Dit word vroeër as 'n objektiewe werk beskou, gekenmerk deur die eenvoudige eerlikheid en soberheid. Ptolemeus het egter sy eie rol oordrewe en het propagandistiese oogmerke gehad met die skryf daarvan Geskiedenis. Alhoewel dit nou verlore was, was dit 'n belangrikste bron vir die oorlewende verhaal deur Arrian van Nicomedia (ongeveer 87 - na 145).
Hy nooi die beroemde filosoof Strabo na Alexandria as tutor vir sy seun. Euclid, die wiskundige, was een van die geleerdes wat hy begunstig het. Toe Ptolemeus Eculid vra vir 'n kortpad om meetkunde te verstaan, het die salie geantwoord: "Daar is geen koninklike pad na meetkunde nie."10
Ptolemeus het homself gesien as 'n "regenerator" van Egipte en wou doelbewus 'n sintese van die Helleense en Egiptiese kultuur bewerkstellig wat ook legitimiteit aan sy dinastie sou verleen. Hy het 'die gebruik van huwelike met koninklike broersuster' weer ingestel en die oprig van tempels vir Egiptiese gode, waarvan vyf oorleef.11 Ptolemeus word uitgebeeld in tonele geklee as 'n Egiptiese farao wat die goddelike rituele uitvoer. Die bekendste voorbeeld van kulturele sintese het gesentreer op die aanbidding van Serapis, 'n baster tussen 'die Egiptiese God Osiris en verskillende Griekse gode'. Hy het 'n tempel opgerig wat aan Serapis in Alexandrië gewy is. Die kultus het in die Griekssprekende wêreld gewild geword. Hy het ook 'n kultus gevestig rondom Alexander die Grote, wat later ontwikkel het tot die "amptelike staatsgodsdiens van die Ptolemaïese dinastie."11 Alexander word tipies uitgebeeld as "dra die ram se horings van Amun-Re" wat sy goddelikheid aandui.12 Ptolemeus en sy vrou is na hul dood dood. Sy seun en sy opvolger het homself en sy vrou (ook sy suster) 'verklaar as die Theoi Adelphoi (Broeder en suster-gode) gedurende hul eie leeftyd "waarna" al die heersers van die Ptolemaïese dinastie op hulle beurt gode geword het terwyl hulle nog gelewe het. "12 Ptolemeus het ek 'n Griekse sowel as 'n Egiptiese gehoor suksesvol beroep.13
Die nalatenskap van Ptolemeus I het geleef in die dinastie wat hy gestig het en in die tradisie van kulturele patronaatskap en kulturele samesmelting wat hy geïnisieer het. Ptolemaïs Egipte, 'n bloeiende sentrum van leer en wetenskap, het die wêreld die Griekse vertaling van die Hebreeuse Bybel gegee, belangrike ontwikkelinge in wiskunde en geneeskunde en die grootste biblioteek wat ongelukkig vernietig is. Ons bly steeds skuldig aan die Ptolemeërs vir baie van wat ons weet oor Antieke Egipte, aangesien verslae wat onder hul beskerming die geskiedenis van Egipte geskryf het, die lyste van dertig dinastieë bevat. Die sintese van Griekse en Egiptiese gebruike, oortuigings en praktyke wat deur Ptolemeus I en sy erfgename geskep is, bly 'n onderwerp vir studie en navorsing. Hierdie samelewing het nie ingevloei of in duie gestort as gevolg van enige vorm van interne swakheid nie, hoewel dit nooit wydverspreide gewildheid onder die Egiptiese bevolking geniet het nie, maar tot 'n superieure militêre mag geval het. Hierdie kulturele sintese het die werk van die Joodse filosoof Philo van Alexandrië geïnspireer en die kulturele konteks geproduseer waarin die Gnostisisme later gefloreer het. Teenoor die beskouing van sommige dat multikulturalisme 'n chimera is, kan die Ptolemaïese tydperk van Egipte se geskiedenis ondersoek word as 'n voorbeeld van 'n florerende, lewendige beleid.
Ptolemeus is in die film deur Vergilio Teixeira gespeel Alexander die Grote (1956) en deur Robert Earley, Elliot Cowan, en Anthony Hopkins in die film Oliver Stone Alexander (2004).14
L. Sprague de Camp se roman Die bronsgod van Rhodes bevat Ptolemeus as 'n minderjarige karakter.15 Hy verskyn ook in die roman van Harry Turtledove Die Gryphon se skedel.16
Duncan Sprott se roman Die Ptolemeë bevat Ptolemeus as 'n sentrale karakter en stigter van die Ptolemaïese Dinastie.
Jonathan Stroud s’n Die Bartimaeus-trilogie.
Ptolemeus verskyn as karakter in die romans van Mary Renault Vuur uit die hemel, Die Persiese seun, en Begrafnisspeletjies. Hy verskyn ook in haar nie-fiksie-werk Die aard van Alexander.
Ptolemeus is een van die minderjarige karakters in die historiese roman Roxana-romanse deur A. J. Cave met die Helleniese spelling van Ptolemaios.
Gebore: 367 B.C.E .; Oorlede: 283 B.C.E.
Alexander IV Aegus Farao van Egipte
305-283 B.C.E. Opgevolg deur:
Ptolemeus II Philadelphus
↑ Peter Green. Alexander tot Actium: die historiese evolusie van die Hellenistiese era. (Berkeley, CA: University of California Press, 1990. ISBN 9780520056114), 13-14.
↑ Groen, 14.
↑ Groen, 119.
↑ Judith McKenzie. Die argitektuur van Alexandrië en Egipte, ca. 300 B.C.E. aan A. 700. (New Haven, CT: Yale University Press, 2007. ISBN 9780300115550), 41.
↑ John D. Fage. Die Cambridge-geskiedenis van Afrika, Vol. 1 Van die vroegste tye tot c. 500 B.C.E. (Cambridge, UK: Cambridge Univ. Press, 1982. ISBN 9780521222150), 151.
↑ Fage, 152.
↑ Kathryn J. Gutzwiller. 'N Handleiding vir die Hellenistiese literatuur. (Malden, MA: Blackwell Pub., 2007. ISBN 9780631233213), 17.
↑ Sommige argumenteer dat die Biblioteek deur Ptolemeus II gebou is, maar Collins noem dat Ptolemeus I begin het, wat beslis 'n plek vir sy geleerdes gebied het om te werk. Sien Nina L. Collins. Die biblioteek in Alexandrië en die Bybel in Grieks. (Aanvullings tot Vetus Testamentum, v. 82.) (Leiden, NL: Brill, 2000. ISBN 9789004118669), 111.
↑ Collins, 94.
↑ Matthew Battles. Biblioteek: 'n ongewone geskiedenis. (New York, NY: W.W. Norton, 2004. ISBN 9780393020298), 59.
↑ 11.0 11.1 A. Rosalie David. Handboek vir die lewe in antieke Egipte. (Oxford, UK: Oxford University Press, 1999. ISBN 9780195132151), 43.
↑ 12.0 12.1 Fage, 150.
↑ Gutzwiller, 17.
↑ Alexander die grote (1956). Internet Movie Data Base. Regisseur en skrywer: Robert Rossenn. 21 Februarie 2009 herwin.
↑ L. Sprague De Camp. Die bronsgod van Rhodes. (New York, NY: Bantam Books, 1963.)
↑ H. N. Turteltaub. Die gryphon se skedel. (New York, NY: Forge, 2002. ISBN 9780312872229).
Gevegte, Matthew. 2004. Biblioteek: 'n ongewone geskiedenis. New York, NY: W.W. Norton. ISBN 9780393020298.
Bingen, Jean, en Roger S. Bagnall. 2007. Hellenistiese Egipte: monargie, samelewing, ekonomie, kultuur. Hellenistiese kultuur en samelewing, 49. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 9780520251410.
Cave, A.J. 2008. Roxanâ romanse = Rošanak Nâmeh. San Mateo, Kalifornië: Pavastâ. ISBN 9780980206104.
Collins, Nina L. 2000. Die biblioteek in Alexandrië en die Bybel in Grieks. (Aanvullings tot Vetus Testamentum, v. 82.) Leiden, NL: Brill. ISBN 9789004118669.
David, A. Rosalie. 1999. Handboek vir die lewe in antieke Egipte. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 9780195132151.
De Camp, L. Sprague. 1963. Die bronsgod van Rhodes. New York, NY: Bantam Books. Fiksie.
Ellis, Walter M. 1994. Ptolemeus van Egipte. Londen, Verenigde Koninkryk: Routledge. ISBN 9780415100205.
Fage, John D. 1982. Die geskiedenis van Cambridge van Afrika 1 Van die vroegste tye tot ca. 500 B.C.E. Cambridge, die Verenigde Koninkryk: Cambridge Univ. Press. ISBN 9780521222150.
Gutzwiller, Kathryn J. 2007. 'N Handleiding vir die Hellenistiese literatuur. (Blackwell-gids vir klassieke letterkunde.) Malden, MA: Blackwell Pub. ISBN 9780631233213.
Groen, Peter. 1990. Alexander tot Actium: die historiese evolusie van die Hellenistiese era. (Hellenistiese kultuur en samelewing, 1.) Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 9780520056114.
Kincaid, C.A. 1969. Opvolgers van Alexander die Grote. Chicago, IL: Argonaut. ISBN 9780890053522.
McKenzie, Judith. 2007. Die argitektuur van Alexandrië en Egipte, ca. 300 B.C.E. aan A. 700. (Yale University Press Pelikaanse geskiedenis van kuns.) New Haven, CT: Yale University Press. ISBN 9780300115550.
Renault, Mary. 1972. Die Persiese seun. New York, NY: Pantheon Books. ISBN 9780394481913. Fiksie.
__________. 1975. Die aard van Alexander. New York, NY: Pantheon Books. ISBN 9780394491134.
__________. 1981. Begrafnis speletjies. New York, NY: Pantheon Books. ISBN 9780394520681. Fiksie.
__________. 2002. Vuur uit die hemel. New York, NY: Vintage. ISBN 978-0375726828. Fiksie.
Sprott, Duncan. 2004. Die Ptolemeë. New York, NY: Alfred A. Knopf. ISBN 9781400041541. Fiksie.
Stanwick, Paul Edmund. 2002. Portrette van die Ptolemeërs: Griekse konings as Egiptiese farao's. Austin, TX: University of Texas Press. ISBN 9780292777729.
Hoogmoedig, Jonathan. 2006. Die Bartimaeus-trilogie. New York, NY: Miramax Books / Hyperion. ISBN 9781423104209. Fiksie.
Turteltaub, H.N. 2002. Die gryphon se skedel. New York, NY: smee. ISBN 9780312872229. Fiksie.
Alle skakels is op 16 Junie 2020 herwin.
Ptolemy Soter I by LacusCurtius - (Hoofstuk II van E. R Bevan's Huis van Ptolemeus, 1923).
Ptolemeus I Soter-inskrywing in historiese bronboek deur Mahlon H. Smith.
Kyk die video: Ptolemy I Soter, died of old age in 282 BCE (Julie 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Ptolemeus I Soter