DIE 9 LITERÊRE ELEMENTE WAT U IN ELKE VERHAAL SAL VIND - SAT / ACT PREP AANLYNGIDSE EN WENKE
Die AP Literatuureksamen is ontwerp om u vermoë om literatuur te analiseer, te toets. Dit beteken dat u moet weet hoe om analitiese instrumente, soos literêre elemente, te gebruik om die betekenis van 'n teks te ontdek.
Omdat literêre elemente in elke literatuur voorkom (regtig!), Is dit 'n goeie plek om te begin met die ontwikkeling van u analitiese gereedskapskis. In hierdie artikel gee ons u die definisie van literêre elemente, verduidelik hoe 'n literêre element verskil van 'n literêre instrument en kyk na die top nege literêre elemente wat u moet ken voordat u die AP Literatuureksamen aflê.
Wat is literêre elemente?
Neem 'n oomblik en stel jou voor dat jy 'n huis bou. (Hou hier by ons.) Wat is van die dinge wat u sou wou doen? absoluut het in te sluit om 'n huis te maak? Sommige van die ononderhandelbare elemente is 'n dak, mure, 'n kombuis en 'n badkamer. As u nie hierdie elemente gehad het nie, sou u nie 'n huis gehad het nie. Heck, jy het miskien nie eers 'n gebou nie!
ap calculus ab vrygestel eksamen
Die definisie van 'n literêre element is baie dieselfde. Literêre elemente is die dinge wat alle literatuur hetsy 'n nuusartikel, 'n boek of 'n gedig - absoluut moet he. Net soos 'n huis, kan die elemente effens anders gerangskik word ... maar aan die einde van die dag is hulle gewoonlik almal teenwoordig en word daar rekening gehou met. Literêre elemente is die fundamentele boustene van skryf, en dit speel 'n belangrike rol om literatuur te skryf, lees en verstaan.
U kan selfs sê dat literêre elemente die DNA van literatuur is.
Hoe verskil 'n literêre element van 'n literêre toestel?
Maar wag! U het ook daarvan geleer literêre toestel (soms literêre tegnieke genoem), wat skrywers gebruik om literatuur te skep!
Wat maak 'n literêre element dan anders as 'n literêre instrument?
Kom ons gaan vir 'n oomblik terug na ons huismetafoor. As literêre elemente die noodsaaklike dele van 'n huis is wat u moet hê, kan dit nie doen nie, dan is literêre instrumente die opsionele dekor. Miskien hou u van 'n klassieke styl (a trope !), of miskien is u meer 'n eklektiese soort persoon (a verwaandheid )! Net omdat jy versier jou huis soos 'n mal mens maak dit nie minder van 'n huis nie. Dit beteken net dat u 'n ... unieke persoonlike styl het.
Literêre toestelle is opsionele tegnieke waaruit skrywers kies en kies om die styl, genre, toon, betekenis en tema van hul werke te vorm . Byvoorbeeld, literêre instrumente is wat die westerse roman van Cormac McCarthy maak, Bloedmeridiaan , so anders as Matt McCarthy se mediese memoir, Die regte dokter sal jou binnekort sien . Omgekeerd hou literêre elemente - veral die elemente wat albei as 'boeke' kwalifiseer, by Barnes & Noble langs mekaar uit. Dit is die ononderhandelbare dinge wat albei werke 'literatuur' maak.
Top 9 lys van literêre elemente (met voorbeelde!)
Laat ons nou dieper kyk na die mees algemene elemente in die literatuur. Elke term in die literêre elementelys hieronder gee u die definisie van literêre elemente en 'n voorbeeld van hoe die elemente werk.
# 1: Taal
Die belangrikste literêre element is taal. Taal word gedefinieer as 'n stelsel om idees en gevoelens deur middel van tekens, geluide, gebare en / of tekens te kommunikeer. Taal is die manier waarop ons idees met mekaar deel, of dit nou deur spraak, teks of selfs uitvoering is!
Al die literatuur is in 'n herkenbare taal geskryf, aangesien een van die hoofdoelstellings om idees, konsepte en verhale met 'n groter gehoor te deel. En aangesien daar verby is 6 900 verskillende tale ter wêreld , dit beteken dat literatuur ook in talle verskillende taalvorme bestaan. (Hoe cool is dit ?!)
Om 'n boek te lees, moet u natuurlik die taal waarin dit geskryf is, verstaan. Maar taal kan ook 'n belangrike instrument wees om die betekenis te verstaan van 'n boek ook. Skrywers kan byvoorbeeld tale kombineer om lesers te help om die karakters, instelling of selfs toon beter te verstaan. Hier is 'n voorbeeld van hoe Cherrie Moraga kombineer Engels en Spaans in haar toneelstuk, Helde en heiliges :
Kyk in die gesigte van u kinders. Hulle vertel jou die waarheid. Dit is ons toekoms. Maar ons sal geen toekoms hê as ons steeds slagoffers is nie.
Moraga se toneelstuk handel oor die lot van Spaanse trekarbeiders in die Verenigde State. Deur Engels en Spaans regdeur die toneelstuk te kombineer, help Moraga lesers om haar karakters en hul kultuur beter te verstaan.
# 2: plot
Die plot van 'n werk word gedefinieer as die volgorde van gebeure wat van die eerste reël tot die laaste plaasvind. Met ander woorde, die intrige is wat gebeur in 'n verhaal.
Die literatuur het 'n plot van die een of ander aard. Die meeste langvormige literatuur, soos 'n roman of 'n toneelstuk, volg 'n redelik tipiese plotstruktuur, ook bekend as 'n plotboog. Hierdie tipe plot het ses elemente:
Begin / uiteensetting: Dit is die begin van 'n verhaal. Tydens die uiteensetting stel skrywers gewoonlik die hoofkarakters en instellings aan die leser voor.
Konflik: Net soos in die werklike lewe, is die konflik van 'n verhaal die probleem wat die hoofkarakters moet aanpak. Daar is twee soorte konflik wat u in 'n plot kan sien. Die groot konflik is die oorkoepelende probleem waarmee karakters te kampe het. Geringe konflik, andersyds, is die kleiner struikelblokke wat karakters moet oorkom om die grootste konflik op te los?
Stygende aksie: Stygende aksie is letterlik alles dit gebeur in 'n verhaal wat lei tot die klimaks van die intrige. Gewoonlik behels dit die gesig staar en die oorwinning van geringe konflik, wat die intrige voortbeweeg. Belangriker nog, skrywers gebruik toenemende aksie om spanning op te bou wat tot 'n hoogtepunt kom tydens die hoogtepunt van die plot.
Klimaks: Die klimaks van die intrige is die deel van die verhaal waar die karakters uiteindelik die grootste konflik moet trotseer en oplos. Dit is die 'piek' van die plot waar al die spanning van die stygende aksie uiteindelik tot 'n punt kom. U kan gewoonlik die klimaks identifiseer deur uit te vind watter deel van die verhaal die oomblik is waarop die held sal slaag of heeltemal sal misluk.
Vallende aksie: Val aksie is alles wat gebeur na die klimaks van die boek, maar voor die resolusie. Dit is hier waar skrywers alle los punte vasmaak en die boek se aksie tot 'n einde bring.
Besluit / ontkenning: Dit is die slot van 'n verhaal. Maar net omdat dit 'resolusie' genoem word, beteken dit nie dat elke kwessie gelukkig of selfs bevredigend opgelos word nie. Die resolusie in Romeo en Juliet behels (spoiler alert!) die dood van albei hoofkarakters. Dit is miskien nie die soort einde wat u wil hê nie, maar wel is 'n einde, daarom word dit die resolusie genoem!
As u ooit 'n toneelstuk van Shakespeare gelees het, het u die plot gesien wat ons hierbo uiteengesit het op die werk. Maar selfs meer kontemporêre romans, soos Die honger Spele , gebruik ook hierdie struktuur. Eintlik kan jy dink aan 'n plotboog soos 'n storie se geraamte!
Maar wat van gedigte, vra jy? Het hulle erwe? Ja! Hulle is geneig om 'n bietjie minder dig te wees, maar selfs gedigte bevat dinge wat daarin gebeur.
Gaan kyk na 'Gaan nie saggies daardie goeie nag in' van Dylan Thomas nie . Daar gebeur beslis dinge in hierdie gedig: die verteller sê spesifiek vir lesers om die dood nie te aanvaar sonder om te veg nie. Alhoewel dit eenvoudiger is as wat in iets soos gebeur Die Here van die ringe , dit is nog steeds 'n plot!
# 3: Stemming
Die stemming van 'n stuk literatuur word gedefinieer as die emosie of gevoel wat lesers kry as hulle die woorde op 'n bladsy lees. As u dus ooit iets gelees het wat u gespanne, bang of selfs gelukkig voel ... u het gemoedere eerstehands ervaar!
Alhoewel 'n verhaal 'n oorkoepelende stemming kan hê, is dit waarskynliker dat die stemming van toneel tot toneel verander, afhangende van wat die skrywer probeer oordra. Byvoorbeeld, die algemene stemming van 'n toneelstuk soos Romeo en Juliet mag tragies wees, maar dit beteken nie dat daar nie snaakse, ligsinnige oomblikke in sekere tonele is nie.
Om na te dink oor bui as u literatuur lees, is 'n 'n uitstekende manier om uit te vind hoe 'n skrywer wil hê lesers moet voel oor sekere idees, boodskappe en temas . Hierdie lyne van 'Still I Rise' deur Maya Angelou is 'n goeie voorbeeld van hoe die bui 'n idee beïnvloed:
U mag my skiet met u woorde,
U mag my doodmaak met u haatdraendheid,
Maar tog, soos lug, sal ek opstaan.
Wat is die emosies wat in hierdie gedeelte voorkom? Die eerste drie reëls is vol woede, bitterheid en geweld, wat lesers help om te verstaan ​​dat die spreker van die gedig verskriklik mishandel is. Maar ten spyte daarvan is die laaste reël vol hoop. Dit help Angelou om lesers te wys hoe sy nie sal toelaat dat ander se optrede - selfs verskriklike dinge - haar terughou nie.
Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry uit die Harry Potter-boekreeks
# 4: Instelling
Het u uself al voorgestel as u in die Gryffindor-slaapsale by Hogwarts woon? Of miskien het u gewens dat u die Mad Hatter's teepartytjie in Wonderland sou kon bywoon. Dit is voorbeelde van hoe instellings - veral lewendig - die lesers se verbeelding aangryp en 'n literêre wêreld help lewe kry.
Instelling word eenvoudig gedefinieer as die tyd en plek waarin die verhaal afspeel. Die instelling is ook die agtergrond waarteen die aksie plaasvind. Hogwarts word byvoorbeeld die plek waar Harry, Hermione en Ron baie van hul avonture beleef.
Onthou dat langer werke dikwels verskeie instellings het. Die Harry Potter-reeks het byvoorbeeld baie onvergeetlike plekke, soos Hogsmeade, Diagon Alley en Gringotts. Elk van hierdie instellings speel 'n belangrike rol in die lewering van die Wizarding World.
Die opstel van 'n werk is belangrik omdat dit help om belangrike inligting oor die wêreld oor te dra wat ander literêre elemente beïnvloed, soos plot en tema. Byvoorbeeld, 'n historiese boek wat in Amerika in die veertigerjare afspeel, sal waarskynlik 'n baie ander atmosfeer en intrige hê as 'n wetenskapfiksieboek wat drie honderd jaar in die toekoms afspeel. Daarbenewens word sommige instellings selfs karakters in die verhale self! Byvoorbeeld, die huis in Edgar Allen Poe se kortverhaal 'The Fall of the House of Usher' word die verhaal s'n antagonis . Hou dus ook die instellings dop wat verskeie funksies in 'n werk bedien.
# 5: Tema
Alle literêre werke het temas, of sentrale boodskappe, wat skrywers probeer oordra. Soms word tema beskryf as die hoofidee van 'n werk ... maar meer akkuraat, temas is enige idees wat herhaaldelik in 'n teks verskyn. Dit beteken dat die meeste werke verskeie temas het!
Alle literatuur het temas, want 'n hoofdoel van literatuur is om idees te deel, te verken en te pleit. Selfs die kortste gedigte het temas. Kyk na hierdie tweerigtige gedig, 'My lewe was die gedig wat ek sou skryf,' van Henry David Thoreau :
My lewe was die gedig wat ek sou geskryf het
Maar ek kon dit nie albei leef nie.
As u na 'n tema soek, vra jouself af wat 'n skrywer ons probeer leer of deur middel van hul skryfwerk wys. In hierdie geval sê Thoreau dat ons in die oomblik moet leef, en dit is die lewende materiaal wat die materiaal bied om te skryf.
# 6: Standpunt
Standpunt is die posisie van die verteller in verhouding tot die intrige van 'n stuk literatuur . Met ander woorde, standpunt is die perspektief waaruit die verhaal vertel word.
wet van bewaring van massa-voorbeelde
Ons het eintlik 'n baie diepgaande gids vir die standpunt wat u hier kan vind. Maar hier is die kort weergawe: literatuur kan uit een of vier standpunte geskryf word.
Eerste persoon: Dit word deur een van die karakters van die verhaal vanuit hul perspektief vertel. U kan eerstepersoonstandpunte maklik identifiseer deur na voorpersoonvoornaamwoorde te soek, soos 'ek', 'u' en 'my'.
Tweede persoon: tweepersoon-standpunt gebeur wanneer die gehoor 'n karakter in die verhaal word. In hierdie geval gebruik die verteller tweedepersoonsvoornaamwoorde, soos 'jy' en 'jou'. As u ooit deurmekaar raak, moet u net onthou dat die tweede persoon gebruik word in 'Kies u eie avontuur'.
Derde persoon beperk: dit is wanneer die verteller uit die verhaal verwyder word en dit vanuit 'n buite-perspektief vertel. Om dit te doen, gebruik die verteller voornaamwoorde soos 'hy', 'sy' en 'hulle' om na die karakters in die verhaal te verwys. In 'n derde persoon se beperkte oogpunt fokus hierdie verteller op die verhaal aangesien dit een karakter omring. Dit is amper asof daar 'n kamera-span die protagonis volg wat verslag doen oor alles wat met hulle gebeur.
Derde persoon alwetend : in hierdie oogpunt gebruik die verteller steeds voornaamwoorde van derdepersone ... maar in plaas daarvan om tot een karakter beperk te wees, kan die verteller lesers vertel wat te alle tye met alle karakters gebeur. Dit is amper asof die verteller God is: hulle kan alles sien, alles hoor en alles verklaar!
Standpunt is om twee redes 'n belangrike literêre element. Eerstens help dit ons om die karakters in 'n verhaal beter te verstaan. 'N Persoon van 'n eerste persoon laat lesers byvoorbeeld die hoofkarakter in detail ken, aangesien hulle die gedagtes, gevoelens en optrede van die hoofkarakter ervaar.
Tweedens vestig die standpunt 'n verteller, of 'n karakter waarvan die taak is om die verhaal te vertel, waaroor ons in die volgende afdeling sal praat!
# 7: Verteller
Soos ons pas genoem het, is die verteller die persoon wat die verhaal vertel. Die literatuur het 'n verteller, selfs al word die verteller nie genoem of 'n aktiewe deel van die verhaal nie.
Dit is wat ons bedoel: as u 'n koerantberig lees, is dit die verslaggewer se taak om u die besonderhede van 'n spesifieke gebeurtenis te vertel. Dit maak die verslaggewer die verteller. Hulle neem 'n kombinasie van onderhoude, navorsing en hul eie ooggetuieverslag om u te help om 'n onderwerp beter te verstaan.
Dieselfde geld ook vir die verteller van 'n boek of gedig. T die verteller help om die intrige vir die leser sinvol te maak . Dit is hul taak om plotpunte aan die gehoor te verduidelik, te beskryf en selfs dramaties te openbaar. Hier is 'n voorbeeld van hoe een van die beroemdste vertellers in die letterkunde, John Watson, Sherlock Holmes se karakter aan lesers verduidelik in 'N Studie in Scarlet:
Hy studeer nie medies nie. Hy het self, in antwoord op 'n vraag, Stamford se mening oor die punt bevestig. Dit lyk ook nie asof hy enige kursus van lees gevolg het wat hom sou pas vir 'n graad in die wetenskap of enige ander erkende portaal wat hom toegang tot die geleerde wêreld sou gee nie. Tog was sy ywer vir sekere studies opmerklik, en binne eksentrieke perke was sy kennis so buitengewoon en klein dat sy waarnemings my redelik verstom het. Niemand sal beslis so hard werk of sulke presiese inligting verkry nie, tensy hy 'n duidelike doel voor oë het. Desultory lesers is selde opmerklik vir die akkuraatheid van hul leer. Niemand belas sy gedagtes met klein sake nie, tensy hy baie goeie redes daarvoor het.
John Watson vertel die verhaal vanuit 'n eerste persoon perspektief (alhoewel dit nie duidelik is in hierdie aanhaling nie). Dit beteken dat hy lesers sy eie perspektief gee op die wêreld rondom hom, wat Sherlock Holmes insluit. In hierdie gedeelte leer lesers van Holmes se eienaardige leergewoontes, wat net nog 'n deel van sy buitengewone aard is.
Grant Snider / Toevallige strokiesprente
# 8: Konflik
Omdat konflik deel uitmaak van die plot - en soos ons reeds vasgestel het, het alle literatuur 'n soort plot - wat beteken dat konflik ook 'n literêre element is. 'N Konflik is die sentrale stryd wat die karakters motiveer en tot 'n werk se klimaks lei. Oor die algemeen vind daar konflik tussen die protagonis , of held, en die antagonis , of skurk ... maar dit kan ook bestaan ​​tussen sekondêre karakters, mens en natuur, sosiale strukture, of selfs tussen die held en sy eie verstand.
Meer belangrik, konflik gee 'n verhaal se doel en motiveer die verhaal van die verhaal . Anders gestel, konflik veroorsaak dat die protagonis optree. Soms is hierdie konflik groot, soos 'n oorlog ... maar dit kan ook klein wees, soos konflik in die verhouding tussen die held en hul ouers.
Een van die belangrikste dinge om konflik te verstaan ​​is dit kan albei wees eksplisiet en implisiet. Eksplisiete konflik word binne die teks verduidelik; dit is 'n voor die hand liggende oomblik waar iets verkeerd loop en karakters moet dit regmaak. Bram Stoker s'n Dracula gebruik eksplisiete konflik om die intrige aan te wakker: 'n vampier het na Engeland gekom, en die helde in die verhaal moet hom so gou as moontlik doodmaak.
Implisiet konflik kom meer voor in poësie, waar daar nie 'n spesifieke voorkoms is wat uitroep nie: 'dit is 'n probleem'. In plaas daarvan moet u tussen die lyne lees om die konflik te vind wat die verteller motiveer. Gaan kyk na Elizabeth Barrett Browning se 'Hoe is ek lief vir jou?' vir 'n voorbeeld van implisiete konflik in aksie:
suidelike metodistiese aanvaardingskoers
Ek het jou lief tot in diepte en breedte en hoogte
My siel kan reik as ek buite sig voel
Ek het jou lief tot op die vlak van elke dag
Ek het jou vrylik lief, soos mans streef na reg.
In my ou hartseer en met my kinderjare se geloof.
Glimlag, trane, van my hele lewe lank; en as God kies,
Die konflik hier is eintlik gelukkig: die verteller is so verlief dat sy sukkel om die diepte van haar emosie uit te druk!
Sianied en geluk / Explosm.net
# 9: Karakters
'N Stuk literatuur moet ten minste een karakter hê, wat 'n persoon, 'n voorwerp of 'n dier kan wees.
Alhoewel daar baie verskillende karaktertipes (en argetipes!) Is, gaan ons praat oor die twee wat u absoluut moet ken: die protagonis en die antagonis.
Die hoofkarakter van 'n werk is die hoofkarakter. Die intrige sirkel rondom hierdie persoon of voorwerp, en dit staan ​​sentraal in die oplossing van die konflik van die verhaal. Protagoniste is dikwels heldhaftig, maar dit hoef nie te wees nie: baie verhale fokus ook op die stryd van gewone mense. Protagoniste is meestal die karakters wat jy onthou lank nadat die boek verby is, soos Katniss Everdeen, David Copperfield, Sherlock Holmes en Hester Prynne.
Antagoniste, daarenteen, is die karakters wat die protagonis op die een of ander manier teëstaan. (Hierdie teenkanting is die oorsaak van die konflik in die verhaal!) Daar kan verskeie antagoniste in 'n verhaal wees, hoewel daar gewoonlik een hoofkarakter, dier of voorwerp is wat die vooruitgang van die protagonis bly belemmer. As u ooit vergeet wat 'n antagonis is, dink net aan u gunsteling Disney-skurke. Hulle is van die beste slegte ouens wat daar is!