Epistle of James - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Sendbrief van James
Die Sendbrief van James is 'n boek in die Christelike Nuwe Testament. Die skrywer identifiseer homself as Jakobus, tradisioneel verstaan ​​as Jakobus die Regverdige, die broer van Jesus, die eerste Biskop van Jerusalem. Die teks word, binne 'n algehele tema van volharding tydens die beproewing en versoekings, veroordeel en veroordeel verskillende sondes en doen 'n beroep op Christene om geduldig te wees terwyl hulle wag op die naderende wederkoms.
Menings is verdeeld oor die outeurskap daarvan, hetsy deur die Regverdige Jakobus, 'n ander dissipel met die naam Jakobus, of 'n latere skrywer wat nie 'n direkte dissipel van Jesus was nie. Die datum daarvan is so vroeg as 45 C.E. en so laat as in die middel van die tweede eeu geskat.
'Weet u tevergeefs dat die geloof sonder werke dood is? Is ons vader Abraham nie geregverdig deur werke toe hy sy seun Isak op die altaar geoffer het nie? - Jak. 2: 20-12 (KJV) "
Die brief het 'n meer 'Joodse' houding jeens verlossing as ander Christelike werke, veral die briewe van Paulus. Dit dring daarop aan dat die wese van godsdiens nie gevind word in wat 'n mens glo nie, maar wat jy doen. Dit is veral bekend vir sy leringe oor verlossing, wat verklaar dat 'geloof sonder werke dood is'. Omdat dit lyk of dit strydig is met die leer van die apostel Paulus - dat redding deur geloof en nie werk - die brief het aansienlike omstredenheid veroorsaak. Maar dit word vandag deur alle belangrike denominasies as kanonies aanvaar.
Die brief begin met 'n groet van Jakobus aan "die twaalf stamme wat onder die nasies versprei is." (1: 1) Dit moedig die kerk aan om sy geloof in wysheid deur verskillende beproewings te behou. (1: 2-8) Of ryk of arm, ware Christene volhard in nederigheid (1: 9-11). "Salig is die man wat volhard in die verhoor, want ... hy sal die kroon van die lewe ontvang wat God belowe het vir diegene wat hom liefhet." Versoeking kom nie van God nie, maar van 'n mens se eie bose geneigdheid, wat die sonde en uiteindelik die dood tot gevolg het (1: 12-18). Christene moet "vinnig luister, stadig praat en traag word om kwaad te word." Dit moet nie net so wees nie hoorders van God se woord, maar ook doeners daarvan. Ware godsdiens word omskryf as: "om na weeskinders en weduwees in hul nood om te sien en jouself te verhoed om deur die wêreld besoedel te word." (1: 19-27)
Gelowiges in Jesus Christus moenie gunstigheid toon nie, veral nie vir die rykes nie, want is dit nie die rykes wat die kerk vervolg en die naam van Jesus laster nie? 'Hou van jou naaste soos jouself' is die 'koninklike wet' van die Skrif en 'n vaste riglyn vir diegene wat reg wil doen. Daarbenewens sal 'n oordeel sonder genade getoon word aan elkeen wat nie barmhartig was nie. ' (2: 1-13)
Gebed oor siekes
Die beroemdste gedeelte van die brief is in 2: 14-26, waarin die skrywer vra: "Wat is dit goed ... as iemand beweer dat hy geloof het, maar nie werke het nie?" Hy verklaar dat 'geloof sonder werke dood is'. Jakobus noem verskeie voorbeelde wat deur Paulus gebruik is, maar maak 'n teenoorgestelde gevolgtrekking, naamlik dat ''n man geregverdig word deur werke' en nie bloot deur geloof nie.
Die skrywer waarsku ten sterkste teen die gevare om in woede te praat, want 'die tong is 'n vuur'. (3: 1-12) Ware hemelse wysheid word in nederigheid gevind, want 'vredemakers wat in vrede saai, verhoog 'n oes van geregtigheid.' (3: 13-18)
'N Ware Christen is nie 'n' vriend vir die wêreld 'nie, maar weerstaan ​​die sonde. Terselfdertyd moet 'n mens jou broer nie laster nie of die naaste moet oordeel nie. (4: 1-12) Daar mag ook nie op 'n mens se planne of prestasies gepraat word nie, maar in alle nederigheid op God vertrou (4: 13-17). Diegene wat hul rykdom inhou, sal spyt wees oor hul optrede in die laaste dae (5: 1-6).
Christene moet geduldig wees en wag op die koms van Jesus. Hulle moet vermy om mekaar te murmureer en te kla. Die skrywer gee 'n streng vermaning teen eedsverklaring. Hy roep die kerk om vir siekes te bid en gee die opdrag dat as iemand siek is, "die ouderlinge van die kerk (moet) oor hom bid en hom met olie salf in die Naam van die Here." Uiteindelik dring hy aan op 'n poging om die lede wat van die waarheid afgedwaal het, terug te kry, want "elkeen wat 'n sondaar bekeer van die dwaling van sy weg, sal hom red van die dood en bedekking oor 'n menigte sondes." (5: 7-20)
Outeurskap en komposisie
Sint Jakobus die Regverdige
Die skrywer identifiseer homself in die openingsvers as "Jakobus, 'n dienaar van God en van die Here Jesus Christus." Die naam "James" is 'n verengelsde vorm van die Hebreeuse en Griekse naam Jakob. Vanaf die middel van die derde eeu noem patristiese skrywers die brief soos geskryf deur Jakobus die Regverdige, 'n verhouding van Jesus en die eerste Biskop van Jerusalem.1 Hierdie Jakobus word beskou as die fisiese (jonger) broer van Jesus deur baie Protestante, maar nie deur Katolieke nie, wat daarop aandring dat Jesus geen jonger broers en susters het nie. Sommige erken dat hy moontlik die ouer halfbroer van Jesus was deur 'n ander moeder wat oorlede is, en hy het 'n weduwee vir Josef gelaat voordat hy met Mary getroud is. James was nie 'n nommer onder die twaalf apostels nie en was 'n baie belangrike figuur. Paulus het hom in Galasiërs 1:19 as 'die broer van die Here' geïdentifiseer en as een van die drie 'pilare' in 2: 9, saam met Petrus en Johannes. Hy word tradisioneel beskou as die eerste van die sewentig dissipels.
John Calvin en ander het voorgestel dat die skrywer die apostel Jakobus was, die seun van Alféüs, ook genoem Jakobus die Minder, een van die 12 apostels. Outeurskap word ook toegeskryf aan die apostel Jakobus die Grote, broer van Johannes die Evangelis en seun van Sebedeus.
As Jakobus die Regverdige geskryf het, sou die plek en tyd van die skryf van die brief in Jerusalem wees, waar Jakobus voor sy marteldood in 62 nC woon. Die brief praat van vervolging in die huidige tyd (2: 6), en dit stem ooreen met die vervolging in Jerusalem (Hand. 12: 1). Sommige betwis egter 'n vroeë datum op grond van die inhoud van die brief, wat hulle interpreteer as 'n verheldering van die stelling van Paulus wat regverdiging vind in sy brief aan die Romeine en elders.
As dit deur Jakobus, die broer van Johannes, geskryf is, sou die plek ook in Jerusalem gewees het, 'n tyd voor 45, toe hierdie James volgens marteling dood is. Die Katolieke Ensiklopedie aanvaar James de Just as die skrywer en dateer met die skryf van die brief tussen 47 nC en 52 nC. Baie kritiese wetenskaplikes beskou egter die brief is geskryf in die laat eerste of vroeë tweede eeu, na die dood van Jakobus die Regverdige .2 Die redes vir die verwerping van 'n vroeë datum en die outeurskap van James is onder meer:
Die brief was blykbaar onbekend aan die vroeë kerk voor die tyd van Origen en Irenaeus (middel laat die tweede eeu).
Niks in die brief dui op 'n persoonlike verhouding tussen die skrywer en Jesus van Nasaret nie.
Die skrywer praat nie met persoonlike gesag soos James in die boek Handelinge gedoen het nie.
Die uitstekende Grieks van die skrywer strook waarskynlik met 'n persoon met die agtergrond van James.
Martin Luther het James een keer 'n strooipos genoem.
Die brief van Jakobus is opgeneem in die 27 Nuwe-Testamentiese boeke wat die eerste keer deur Athanasius van Alexandrië gelys is en is bevestig as 'n kanonieke brief van die Nuwe Testament deur 'n reeks rade in die vierde eeu. Feitlik alle denominasies van die Christendom beskou hierdie boek as 'n kanonieke skrif.
In die eerste eeue van die kerk is die egtheid van die brief deur sommige kerkvaders betwyfel, insluitend byvoorbeeld deur Theodore, biskop van Mopsuestia in Cilicië. Dit ontbreek in die Muratoriese fragment - die vroegste bekende lys van kanonieke geskrifte - sowel as in 'n paar ander vroeë lyste. Die kerkhistorikus Eusebius van Caesaria klassifiseer dit onder die betwiste geskrifte (Historia ecclesiae3,25; 2.23). St. Jerome gee 'n soortgelyke waardering, maar voeg by dat dit op sy dag universeel erken is.
Die laat erkenning daarvan in die kerk, veral in die Weste, kan moontlik verklaar word deur die feit dat dit blykbaar vir Joodse Christene geskryf is en daarom nie wyd onder die heidense kerke versprei is nie. Daar is 'n aanduiding dat enkele groepe die boek vertrou het vanweë die leer daarvan, wat beroemd beklemtoon het dat geloof alleen onvoldoende is vir verlossing, maar deur goeie werke gepaard moet gaan.
In die Hervormingstyd bevraagteken sommige teoloë, veral Martin Luther, die insluiting van die brief in die Bybel. Die Lutherse Kerk en elke ander groot denominasie aanvaar egter vandag die brief van Jakobus as 'n legitieme heilige skrif.
Die belangrikste geskiedkundige belang van die brief van Jakobus was met betrekking tot die regverdigingskwessie: word mense hoofsaaklik gered deur geloof in Jesus, of moet hulle ook 'n goeie werke en morele karakter openbaar? James se aandrang dat 'geloof sonder werke dood is' is in talle Christelike teologiese debatte aangehaal, veral teen die Protestantse leerstelling van regverdiging deur geloof alleen.
Volgens James is ware godsdiens 'om na weeskinders en weduwees in hul benoudheid om te sien en te verhoed dat u deur die wêreld besoedel word.' (Jakobus 1:27)
Die leringe van James oor die behoefte aan werke sowel as geloof blyk bewustelik bedoel te wees om enkele interpretasies van die leringe van Paulus van Tarsus reg te stel, veral dié van die brief aan die Romeine (sien Romeine 3:28), wat beklemtoon het dat die mens geregverdig is deur geloof, 'eerder as deur werke of gehoorsaamheid aan die Joodse seremoniële wet. Paulus moes egter self met Christene twis wat glo dat hul 'vryheid' in Christus hulle geregtig was om die gebooie teen owerspel, hoerery en heidense altare te ignoreer (bv. 1 Kor. 5: 1-13, 1 Tess 4: 3- 5). Dit kan wees dat Jakobus slegs bedoel het om sulke houdings reg te stel, eerder as om Paulus se basiese leer te weerspreek. Die houding wat in Jakobus uitgespreek word, is in elk geval 'n herinnering daaraan dat gedeeltes in die Nuwe Testament mekaar in balans bring en nie uit die konteks geneem moet word om die een siening te ondersteun sonder die inagneming van die menings van ander Bybelskrywers, of selfs van die dieselfde skrywer in 'n ander konteks.
Die kontroversie oor geloof teenoor werke oorskadu dikwels die ander belangrike bydraes van die brief van Jakobus. Dit is byvoorbeeld die een wat in die Nuwe-Testamentiese skrif geskryf word om 'n definisie te gee van godsdiens wat vir God aanvaarbaar is: "om na weeskinders en weduwees in hul benoudheid om te sien en te verhoed dat u deur die wêreld besoedel word." (1:27) Soos Jesus self, beklemtoon dit die belangrikheid daarvan om nie net gehoor te gee nie, maar doen: "As u regtig die koninklike wet in die Skrif hou, 'Wees lief vir u naaste soos uself', dan doen u reg." (2: 8) Dit beklemtoon ook die noodsaaklikheid om nie in woede te praat nie en die tong as 'n primêre bron van kwaad te hou: "Die tong is ook 'n vuur, 'n wêreld van boosheid onder die liggaamsdele." (3: 6) Die brief van James is ook die belangrikste Bybelse teks vir die beoefening van die salwing van siekes en om oor hulle te bid: "Is daar iemand onder julle wat siek is? Hulle moet die ouderlinge van die kerk oproep en oor hulle bid. en hulle met olie in die Naam van die Here te salf (5:14).
Die brief van Jakobus, ver van ''n strooipos', is een van die belangrikste van die korter boeke van die Nuwe Testament.
↑ Epistle of St. James, 1913, Katolieke ensiklopedie aanlyn. 13 Februarie 2008 herwin.
↑ brief van Jakobus, earlychristianwritings.com. 13 Februarie 2008 herwin.
Adamson, James B. The Epistle of James. Die Nuwe internasionale kommentaar op die Nuwe Testament. Grand Rapids: Erdmans, 1976. ISBN 9780802823779
Cheung, Luke L., en Richard Bauckham. Die genre, komposisie en hermeneutiek van die brief van Jakobus. Paternoster Bybelse en teologiese monografieë. Waynesboro, Georgia: Paternoster Press, 2003. ISBN 9781842270622
Wette, Sophie. 'N Kommentaar op die brief van Jakobus. Harper se Nuwe-Testamentiese kommentaar. San Francisco: Harper & Row, 1980. ISBN 9780060649180
Luther, Martin en James Atkinson. Vroeë teologiese werke. The Library of Christian classics, v. 16. Philadelphia: Westminster Press, 1962. OCLC 4341259
Scheef, Richard L. Jr. "The Letter of James," in Laymon, Charles M. Nashville: Abingdon Press, 1971.
CanonOntwikkeling: Ou Testament · Nuwe Testament · Christelike Kanon
ander: Deuterocanon · Apokriewe: Bybelse · Nuwe TestamentMeer afdelingsHoofstukke en verse · Pentateug · Geskiedenis · Wysheid · Profete- en minderjarige profete · Evangelies (Sinopties) · Briewe (Paulinies, Pastoraal, Algemeen) · ApokalipsVertalingsVulgate · Luther · Wyclif · Tyndale · KJV · Moderne Engelse Bybels · Debat · Dinamies vs. Formeel · JPS · RSV · NASB · Versterker · NAB · NEB · NASB · TLB · GNB · NIV · NJB · NRSV · REB · NLT · MsgManuskripte Septuagint · Samaritaanse Pentateug · Dooie See-rolle · Targum · Diatessaron · Muratoriese fragment · Peshitta · Vetus Latina · Masoretiese teks · Nuwe-Testamentiese manuskripte