Trou én behou | Mossel Bay Advertiser
Trou én behou
Cornelle Carstens | 27 June 2019
Trou is nie perde koop nie. En wraggies ook nie die klomp ander goed waarin dit oor tyd gemuteer het nie. Maar dat dit die nimlike Gupta-familie se onlangse dubbele troue in 'n ekologies-sensitiewe area 'n vullisverwyderingsrekening vir nagenoeg 20 ton rommel tot gevolg gehad het, slaan my opnuut dronk.
Daar was skynbaar geen keer aan die reusagtigheid van die feesvieringe in Auli, 'n ski-oord in die Himalayas nie. Video-opnames van die dag, laat dit na die voorskou van 'n Bollywood-fliek met 'n onbeperkte begroting lyk. Ten spyte van skade gerapporteer aan die omgewing na afloop van dié skouspelagtige sirkus, blyk dit darem of die Indiese owerhede daarin kon slaag om te keer dat 'n eskader helikopters vol huweliksgaste op die area toesak.
Dít natuurlik in kontras met die Suid-Afrikaanse regering wat in 2013 toegelaat het dat 'n privaat vliegtuig met 200 huweliksgaste op die Waterkloof-lugmagbasis land vir 'n Gupta-familietroue in Sun City. Later het geblyk dat Jan Publiek vir die troue, waarna blykbaar elke politieke Jan Rap en sy maat uitgenooi was, betaal het. Hierdie debakel was maar die begin van die Gupta-drama. Sou 'n mens die verhaal in die hande van 'n goeie rolprentmaker laat, sou die titel dalk wees Bo blink, onder stink.
Dit bring my terug by troues. In die algemeen het dit 'n reuse-industrie geword. Ook die nadraai van huweliksverbrokkeling, hoe tragies ookal, het myns insiens eweneens in verskeie winsgewende besigheidsproposisies ontaard.
Neem my maar met 'n knippie sout. Ek wonder egter daaroor dat paartjies so behep raak met die skakering van die servette en om die etlike lede van die gevolg se variërende liggaamsvorms in dieselfde ontwerpe gesinchroniseer te kry, dat hulle skoon vergeet van die ever after wat vol gebeurlikhede voor hulle uitstrek.
'n Dierbare vriendin en haar genoot het 'n interessante ding gedoen. Sy was kopsku vir die eg. Toe op 'n dag kondig haar geliefde (tans haar man) aan dat hy op trou staan. Geskok maar té trots om haar hart op haar mou te dra, wens sy hom geluk met die groot stap. Effe oorbluf antwoord hy dat sy ook na die troue toe kan kom. Sy vra toe maar uit ordentlikheid waar en wanneer dit sou plaasvind, waarop hy antwoord, by die plaaslike landdroskantoor. Uiteindelik kry haar nuuskierigheid die oorhand en sy vra, wie die gelukkige bruid is.
En hy antwoord – jy.
Só is die twee getroud en tien jaar later, toe die groeipyne van die huwelik met toewyding deurgewerk is, tóé hou hulle bruilof - konfetti en al.
In 'n gesprek verlede jaar met 'n uiters uitsonderlike paartjie wat 70 jaar getroud was, langer as baie se leeftyd, hoor ek 'n soortgelyke benadering. Die besonderhede van die dag, datum, tyd, plek, selfs die weer is met duidelikheid beskryf, hulle hoë ouderdom ten spyt.
Die oom verduidelik dat "in daardie dae", groot troues en onthale nie die in ding was nie. Trou, "was 'n intieme besigheid", meen hy.
Deesdae is die teatrale uitmekaarval van huwelike net soos die sprokiesagtige samestelling daarvan, groot nuus.
Maar trou, is inderdaad 'n perd van 'n ander kleur.
'n Mens wil immers nie hê daar moet Gupta-vragte vuil wasgoed gewas word as jou vir altyd-prentjie aan flarde lê nie.