Dit is nie vir almal altyd maklik om te volhard in hulle Christenskap nie. Mense verloor soms – om watter rede ook al – hulle lus vir die dinge van die Woord.
Baie keer is so ’n verslapping in jou Christenskap ’n teken van fisieke moegheid. As jy die een afskeep, is dit dikwels net natuurlik dat jy die ander een ook afskeep. Wat doen mense om weer hulle lus vir die lewe en so ook die dinge van die Woord terug te kry? Sommige mense verdiep hulle in sport, ander doen weer inkopies en sommige mense het net ’n bietjie tyd saam met vriende nodig, ander moet net weer ’n bietjie by die viswater uitkom.
Dit is goed om jou batterye te herlaai te midde van ’n dol lewe – veral as ons fisieke moegheid ons daarvan weerhou om ons alles vir die Here te gee. Ons moet egter net altyd onthou dat wat ons ook al doen tot sy eer moet wees. Ons fisieke plesiere mag ons nooit van die Here af weghou nie.
Hierdie “gedagte vir die dag” sit die pot geheel en al mis. In die konteks waar hierdie vers staan verskyn die idee van “herlaai jou batterye deur fisiese ontspanning” in geen vorm nie. Boonop is dit ‘n idee wat na my kennis nie in die Bybel verskyn nie. Hierdie perikoop gaan oor die hoop en verlange na die finale verheerliking van die wedergebore kinders van God. Die werk van die Vader(vers 29 en 30), Seun(vers 27 en 29) en Gees(vers 26) word eerder voorgehou as die rede vir die volharding as mens net die paar verse na die teksvers lees. So ook word gebed daar geplaas in vers 26 vir skynbaar geen rede nie, maar dit hou ten sterkste verband met die volharding in die hoop in Christus waarvan ons in vers 25 lees.
Om fisieke moegheid voor te hou as die rede vir jou onlus om die Here te dien getuig van ‘n klein geloof en ‘n oppervlakkige kennis van die Woord. Die probleem lê by ons begeerte om steeds die sondige wil van die vlees na te jaag. Die oplossing lê nie by die verdieping in ontspannende aktiwiteite soos visvang of sport kyk nie. Nee, dit lê by die verdieping in gebed en die kennis van die Woord. Dink jy die apostel Paulus en sy helpelinge het nie besonderse swaar fisieke moegheid gehad nie? Enige iemand wat vandag gereeld reis kan getuig van die eise daarvan op die liggaam en die moegheid wat dit te weeg bring. Paulus se reise het nie so vinnig soos vandag sin gegaan nie en was baie meer uitputend tog het hy nie gesê nie: “Skuus mense, eks bietjie moeg. Ek wil Israel toe gaan en bietjie gaan ontspan en weg kom van al die moeilikheid om ‘n Christen te wees.”
Sy het dit as aanklag teen hierdie joernaliste bedoel. Maar speel Afrika self nie ’n rol daarin dat dit deur baie beskou word as ’n kontinent waar die inwoners self hul eie grootste vyande is nie?
Sy het dit ook daarteen dat die neiging bestaan om oor Afrikane te skryf, eerder as om Afrikane self aan die woord te stel.
Of ’n mens met Nourhussen saamstem of nie, die feit is dat die Afrikaner wel deeglik aan sy bas voel hoe frustrerend dit is om skeef en krom in die buiteland voorgestel te word.
Waarskynlik een van die oorsese koerante wat die beste indringende artikels oor gebeure in ander lande skryf, is die Christian Science Monitor van Boston in die VSA. Kom dit egter by Suid-Afrika, gaan lê daar tog maar ’n klip of wat in die maag. ŉ Goeie voorbeeld was ’n onlangse artikel oor die regstryd tussen Steve Hofmeyr en Conrad Koch (“Chester Missing”) (hoewel feitelik meestal akkuraat, weerspieël dit tog ŉ subjektiwiteit wat redelik maklik verklaar kan word – baie joernaliste uit die Engelssprekende lande en selfs ander wêrelddele is volslae vir hul Suid-Afrikaanse nuus van Engelse koerante afhanklik. Dit gee dus op ’n onregstreekse manier ’n idee aan Afrikaanssprekendes hoe ’n groot deel van die Suid-Afrikaanse gemeenskap deur hul uitsluitlike gebruik van Engelse media (ook nuuswedwerwe) beïnvloed word.
Baie dikwels skryf iemand in ’n kommentaar op ’n berig, artikel of nuuskommentaar die versugting dat dit so jammer is dat die betrokke stuk nie in Engels vertaal kan word nie, want dit is nodig dat die “ander” dit ook moet lees. Baie mense korrespondeer nou danksy die internet met mense oorsee, en sou so graag inligting wat ander hoeke belig, ook vir die kennisse oorsee wou stuur.
En dis nie Afrika wat dit veroorsaak het nie, dis die mense. In baie opsigte was Suid-Afrika ’n uitsondering. Teen 1994 het Suid-Afrika 60% van die kontinent se elektriese krag opgewek, en was daar ’n groot genoeg surplus om uit te voer. Nou is Suid-Afrika se kapasiteit 41 gigawatt, en die totaal vir Afrika 147 gigawatt. Dit is maar sowat 35%. As Afrika suid van die Sahara geneem word, lewer dié deel van die kontinent, Suid-Afrika uitgesluit, maar 28 gigawatts. Die VSA lewer ŉ totaal van meer as 4 600 gigawatt (verskillende bronne gee verskillende syfers oor elk van bogenoemde). In geheel lyk dit egter of Suid-Afrika nie net teenoor Afrika agteruitgeboer het nie, maar ook sy aandeel in Afrika suid van die Sahara aan die verloor is.
Die Afrikaner het ’n keuse van hoe hy teen hierdie minder goeie agtergrond beskou moet word. Afrika is lief om die blaam vir sy agterstande gewoon op kolonialisme te pak, terwyl die “demokraties verkose leiers” (en ook ’n aantal wat nou nie juis bodder oor demokrasie nie) miljarde van hul lande se rykdomme stroop en in buitelandse bankrekenings stort.
Die Afrikaner moet die weste oortuig dat Afrika wel bestaan – dat almal op die kontinent nie maar in dieselfde stereotipe bootjie geplaas kan word nie. Dat daar ’n volk is wat ruggraat het, trots op sy taal en kultuur is, wat hou vir hou met die weste kan saampraat…
Dit is maklik om pessimisties te wees. In die jongste Rasmussen-peiling word byvoorbeeld aangedui dat die persentasie Amerikaners wat meen dat die VSA teen die einde van die 21ste eeu steeds die magtigste land ter wêreld sal wees, nou op 27 % staan, 10% minder as ses jaar gelede.
Die Afrikaner het veral nou ’n binnebaan om hom te onderskei van ’n persepsie van ’n kontinent waar sy inwoners hul eie grootste vyand is. Pres. Jacob Zuma se onlangse stelling dat korrupsie ’n Westerse konsep is, het die negatiewe beeld van Afrika byvoorbeeld baie woema gegee, en open geleenthede vir die Afrikaner (en ander minderhede) om hande op te steek.
Maar dan moet die beeld wat uitgestraal word, oorweldigend positief wees. Dit kos slegs ’n paar; noem hulle maar eufemisties minder afgerondes, wat met ’n paar smerige woorde die hele saak enorme skade kan berokken.
Twedens, ek dink nie as jy bekommerd is dat jy jou dalk aan die “onafgeronde” optrede skuldig maaak, sal jy daaraan skuldig wees nie,
Wil al lyk asof die veiligste uitweg is om jou kommentaar te beperk, tot die geleenthede wanneer jy met die skrywer saamstem.