Waar jy ook al kyk, kyk, is die sleutel
Geskryf deur Mark Epstein, MD
Daar is 'n storie wat in die loop van die jare in my werk opgeduik het, wat baie van wat ek geleer het oor hoe mense verander, beliggaam. Dit is 'n storie wat 'n aantal verskillende funksies gedien het, soos ek met die soms mededingende wêreldbeskouings van Boeddhisme en psigoterapie gestoei het, maar dit dui uiteindelik op die rigting van hul integrasie.
Dit is een van die verhale van Nasruddin, 'n Sufi-amalgaam van wyse man en dwaas, met wie ek soms geïdentifiseer het en deur wie ek alreeds verbaas geraak het. Hy het die eienaardige gawe van beide wat ons basiese verwarring uitwerk en terselfdertyd ons tot dieper wysheid oopmaak.
Ek het hierdie storie baie jare gelede van een van my eerste meditasie onderwysers, Joseph Goldstein, gehoor, wat dit gebruik het as 'n voorbeeld van hoe mense soek na geluk in inherent vlugtige en dus onbevredigende, aangename gevoelens.
Nasruddin & die sleutel
Die storie gaan oor hoe 'n mens op Nasruddin 'n nag op 'n lamppaal op sy hande en knieë kruip.
"Waarvoor soek jy?" hulle het hom gevra.
"Ek het die sleutel vir my huis verloor," het hy geantwoord.
Hulle het almal afgekom om hom te help kyk, maar na 'n vrugtelose tyd van soek, het iemand gedink om hom te vra waar hy die sleutel in die eerste plek verloor het.
"In die huis," antwoord Nasruddin.
'Dan, hoekom kyk jy onder die lantern?' hy word gevra.
"Omdat daar meer lig hier is," het Nasruddin geantwoord.
Ek dink ek moet met Nasruddin identifiseer om hierdie storie so gereeld aan te haal. Soek na my sleutels is iets wat ek kan verstaan. Dit bring my in aanraking met 'n gevoel van vervreemding of verlange, dat ek nogal 'n bietjie in my lewe gehad het, 'n gevoel dat ek gelyk het aan 'n ou reggae liedjie deur Jimmy Cliff, genaamd "Sitting in Limbo."
Op soek na die sleutel
In my eerste boek (Gedagtes sonder 'n denker) Ek het die gelykenis gebruik as 'n manier om te praat oor mense se gehegtheid aan psigoterapie en hul vrese op spiritualiteit. Terapeute is gewoond daaraan om in sekere plekke te kyk vir die sleutel tot mense se ongelukkigheid, het ek gehandhaaf. Hulle is soos Nasruddin wat onder die lantern kyk, as hulle meer kan verdien om binne hul eie huise te kyk.
In my volgende boek (Gaan na stukke sonder om af te val), Ek het skuins teruggekeer na hierdie storie toe ek my beskryf het om my uit my lopende motor te sluit terwyl ek probeer om 'n meditasie-retraite te verlaat wat ek pas klaar was. Ek het geweet ek het my sleutels in die motor toegesluit (dit was voor my vanweë, voor my!), Maar ek het steeds gedwing om op die grond te kyk vir die sleutels, net as ek op een of ander manier wonderbaarlik gered kon word.
Om uit my motor uit te sluit, terwyl dit sonder my loop, lyk soos 'n gepaste metafoor vir iets soortgelyk aan die titel van my eerste boek, Gedagtes Sonder 'n Denker. Iets soos 'n motor sonder 'n bestuurder, of, in hierdie geval, 'n bestuurder sonder sy motor.
Humbled deur my eie onbekwaamheid, het ek nader aan Nasruddin gevoel in my tweede deur sy storie. Eerder as om hom eenvoudig in sy dwaas af te sien, as 'n ingryping vir psigoterapeute wat op die verkeerde plek vir die sleutel kyk, het ek nou gevoel vir Nasruddin, wat met hom tevergeefs was, tevergeefs soek vir wat hy geweet het, nie daar was nie.
Maar dit was nie eers later nie, toe ek op dieselfde verhaal in iemand anders se werk kom, dat ek dit nog op 'n ander manier kon waardeer. In 'n wonderlike boek getiteld Ambivalente Zen, Het Lawrence Shainberg vertel hoe dieselfde gelykenis sy verbeelding vir tien jaar betower het.
Hy het ook gedink dat hy dit verstaan ​​het. Die morele, het hy afgesluit, is om te kyk waar die lig is, aangesien duisternis die enigste bedreiging is. Maar hy het eendag besluit om sy Japannese Zen-meester (wat 'n wonderlike innemende karakter is soos deur Shainberg beskryf) te vra vir sy interpretasie.
"Jy ken die storie oor Nasruddin en die sleutel?" Shainberg het sy meester gevra.
"Nasruddin?" het die roshi geantwoord. "Wie is Nasruddin?"
Nadat Shainberg die storie vir hom beskryf het, het sy meester dit nie gedink nie, maar later het die Roshi dit weer opgedoen.
"So, Larry-San, wat sê Nasruddin?" die Zen-meester het sy dissipel bevraagteken.
"Ek het jou gevra, Roshi."
"Maklik," het hy gesê. "Soek is die sleutel."
Vind 'n meer egte self
Daar was iets buitengewoon bevredigend oor hierdie antwoord; Behalwe dat ons die pittigheid het wat ons van Zen verwag, het dit my op 'n vars manier na die hele situasie gekyk. Shainberg se roshi het die spyker op die kop getref.
Nasruddin se aktiwiteit was tog nie tevergeefs nie; Hy het iets meer fundamenteel aangevoer as wat aanvanklik verskyn het. Die sleutel was net 'n verskoning vir 'n aktiwiteit wat sy eie rasionaal gehad het. Freud het een manier van kyk ontwikkel, en die Boeddha het 'n ander ontdek. Hulle het belangrike ooreenkomste en onderskeidende verskille gehad, maar hulle was elkeen gemotiveer deur die behoefte om 'n meer egte manier van bestaan ​​te vind, 'n waarderende self.
Gaan voort: Boeddhisme en die Weg van Verandering
deur Mark Epstein, MD
Meer boeke deur Mark Epstein.
Mark Epstein, MD, is die skrywer van Gedagtes Sonder 'n Denker en Gaan na stukke sonder om af te val sowel as Gaan voort om te wees. 'N Psigiater in privaat praktyk, woon in New York. Hy het baie artikels geskryf vir Joga Journal en O: Die Oprah Magazine. Besoek sy webwerf by http://markepsteinmd.com/
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Waar jy ook al kyk, kyk, is die sleutel
Grawe in the Dung: Verander tragedie en pyn in ...