Destyds in die Ou Nabye Ooste in die tyd van die groot “Empires” of “wêreldryke”, het baie konings die gebruik gehad om met hulle onderdane, of hulle “vasale” verdrae te sluit. ‘n Vasaal was ‘n laer koning wat deur die hoër koning oorwin is. Ons noem hierdie soort tekste vasaalverdrae en ons het baie van hulle gekry veral uit die tyd van die Neo-Assiriërs—dit was van die mense wat baie moeilikheid in die Ou-Testamentiese tyd gemaak het. Hulle het byvoorbeeld die Noordryk weggevoer in die jaar 722 v.C. en 20 jaar later amper ook die hele Juda ingeneem.
1) Die teks is vol landboubeelde. “Reën op sy regte tyd” sê vers 4 en vers 5 vertel hoe die oeste oorgenoeg kos gaan gee. In vers 10 hoor ons weer van die groot oeste. Israel het natuurlik ‘n Mediterreense klimaat soos in die Kaap. Reën moet nou (in hulle winter) val. Dit moet genoeg wees en op die regte tyd. Enigiemand wat iets weet van boerdery sal weet hoe akkuraat hierdie landboubeeld is. Maar vir hulle was dit nog akkuter as vir ons. In ons wêreld speel boere bankrot as die reën nie op die regte tyd kom nie en dit is erg genoeg, maar in hulle wêreld het jy eenvoudig doodgegaan van die honger as die reën nie op sy regte tyd kom nie. Dit is die eerste basiese behoefte wat deur hierdie teks aangespreek word, reën op die regte tyd, sodat mense kos in hulle maag kan hê.
“Ek sal die belofte aan hulle voorouers wat Ek voor die oë van die nasies uit Egipte laat trek het, weer van krag maak, die belofte dat Ek hulle God sal wees. Ek is die Here.” (Die Hebreeus praat eintlik letterlik van onthou asof God vir ‘n tydjie vergeet het.)