Genesis 32: 22-32 – Nogtans geloof is ware geloof - Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika
Genesis 32: 22-32 – Nogtans geloof is ware geloof
Elke Sondag wanneer ons in die kerk sit, bely ons ons geloof in God. Wanneer ons dit bely, sê ons ten minste twee dinge: Eerstens, dat ons glo dat God ‘n almagtige God is (die Skepper van die hemel en die aarde), en tweedens, dat hierdie Almagtige God ons Vader is.
Maar wat bedoel ons wanneer ons dit bely, broers en susters? Of, bedoel ons werklik wat ons bely? Anders gesê: leef ons dit wat ons in ons belydenis sê? Maak dit werklik ‘n verskil in ons lewens? Wat meer is: laat hierdie belydenis ons anders praat, leef en dink as die ongelowige, hulle wat nie bereid is om soos ons te bely nie?
Wie bely dat die Almagtige God ook sy Vader is, sê iets geweldigs. Wat hierdie iets geweldigs is, stel die Heidelbergse Kategismus (Sondag 9) soos volg: `Wat glo jy as jy sê: Ek glo in God die Vader, die Almagtige, die Skepper van die hemel en die aarde?’ En dan die antwoord: `…dat ek so op Hom vertrou dat ek nie daaraan twyfel nie dat Hy my met alles wat vir my liggaam en siel nodig is, sal versorg; dat Hy ook al die kwaad wat Hy in hierdie lewe oor my beskik, tot my beswil verander’.
In die lewe van Jakob, broers en susters, was dit aanvanklik egter anders. Want aan die begin van sy lewe keer Jakob hierdie volgorde om. Hy wil vooruit, en God, het hy gemeen, moet maar net bereid wees om te volg. Hy sal lei, en God moet maar net saamstap. Ons sien dit op verskillende maniere in Jakob se lewe: God beskik dat Esau die eersgeborene is. Maar hiermee is Jakob nie tevrede nie – met ‘n pot lensiesop koop hy die eersgeboortereg van Esau af. En toe Isak vir Esau wil seën, maak hy ‘n plan dat hy as die oudste geseën kan word. Dus: Jakob vooruit, en God (met eerbied gesê), moet maar net volg.
Hoe dit ook al sy, broers en susters, Genesis 32 vertel ons dat God by die Jabbokrivier ingehaal en dat ‘n ‘man’ daar vir ‘n hele nag met Jakob geworstel het. Wie die man presies was en wat die nag daar werklik gebeur het, kan ons nie presies uit die teks aflei nie. Maar een ding is duidelik: vir Jakob was dit ‘n ontmoeting met God. Want die hele nag het Jakob net bly vashou, en bly sê: ek sal U nie laat gaan tensy U my seën nie.
Ons wat die Jakobverhaal ken, broers en susters, weet egter dat op dieselfde oomblik toe Jakob met sy hande in sy hare uitgeroep het `alles is teen my’, God toe al besig was om op ‘n besondere wyse die pad met Jakob te stap.
En wel op so ‘n wyse dat ‘n swaksiende en gryse Jakob later, op sy siekbed vir Josef kon sê: `Ek het nooit gedink dat ek jou ooit weer sou sien nie, en hier laat God my selfs nou jou kinders ook sien’. En daar, aan die einde van sy lewe, het Jakob God geloof vir die feit dat God hom sy hele lewe soos ‘n herder gelei het, al het hy wat Jakob is dit nie altyd raakgesien of wou erken nie.
En laat ek dadelik bysê, broers en susters, onsekere tye soos die tye waarin ons nou leef, is nie sonder sy seën nie. Want wanneer mensgemaakte ideologieë, mensgemaakte bouwerk en mensgemaakte planne rondom ons struikel, planne van die verlede en planne van nou, dan sien ‘n mens immers weer die een groot waarheid raak: daar is net een vaste punt in die lewe wat nie wankel of wyk nie: God, en God se beloftes.
Maar om dit te kan sê, en dit werklik te glo, broers en susters, vra van ‘n mens opregte geloof, ware geloof, kom ek sê, dit vra van ons nogtans geloof. Nogtans geloof wat sê: al lyk dinge hoe, al lyk my omstandighede hoe, al is my situasie wat, al lyk dit vir my of God vêr staan, al lyk God vir my onbetrokke, nogtans sal ek jubel in die Here, my God.
Dus, broers en susters, en ek sluit hiermee af: om te sê ek glo in God, die Almagtige, my hemelse vader, word eintlik eers ‘n ware belydenis wanneer ek bereid is om ook ‘n `nogtans’ geloof te bely. Om, wanneer alles volgens my oordeel en insig, skeefloop te weet en te glo: maar God is hier. Al voel dit nie so nie, Hy hou my vas. Al lyk dit nie so nie, Hy is besig om ‘n bepaalde pad met my te stap. Ja, wanneer die dokter se diagnose jou keel wil toedruk, beteken nogtans geloof om te weet: God is by my. Of: as droefheid oor ‘n geliefde wat nie meer daar is nie jou hart wil stukkend breek, te weet: God verstaan.
Dit is egter eers daarbuite in die werklikheid van die lewe, met al sy spanninge, onsekerhede, druk, hartseer en ellende, dat dit duidelik word of ons hierdie belydenis glo of nie. Dit is eers waar ek werklik bereid is om my geloof as ‘n nogtans geloof uit te leef, waar dit duidelik word of ek my elke Sondag se belydenis werklik glo. En, of ons elke Sondag se belydenis ook ‘n belewenis is. Want waar belydenis belewenis geword het, nogtans geloof geword het, daar het dit ware geloof geword.