Vind liefde en huis in Tbilisi, Georgia - Reisverhale - 2020
Vind liefde en huis in Tbilisi, Georgia
Post: 9/12/18 | 12 September 2018
"Wanneer het jy eers van Georgië gehoor?" Mako het gevra na 'n lang sleep van haar sigaret. Sy was 'n Georgiese toergids wat my vriend, Dave, help, wat ook in die land was. Ons het wyn buite Fabrika gedrink, 'n ou Sowjet-fabrieksfabriek is nou omskep in 'n multifunksiesentrum met bars, restaurante, mede-werkplekke, winkels, kunstenaarstudio's en 'n koshuis.
"Hmm ..." het ek geantwoord. "Dit is 'n goeie vraag. Op een vlak het ek al lankal oor Georgië geweet, want, wel, ek ken my geografie. Maar as 'n plek wat meer as net 'n naam op 'n kaart was, sou ek moet sê dat dit net die laaste paar jaar was - toe ek begin dink aan meer unieke en onbesproke plekke om te besoek - dat ek regtig gedink 'Hmm, Georgia? Dit kan interessant wees! ''
Toe ek in Junie na Londen vertrek het vir 'n reis na Azerbaijan, het ek naby Georgia in die reisroetes bygevoeg. Vriende het baie van die land gepraat, en ek wou sy bergdorpe, strande en historiese stede sien en die kos en wyn waaroor ek soveel gehoor het, proe.
My oorspronklike plan was om 'n bietjie meer as 'n week daar te spandeer, sommige van die hoogtepunte te slaan en my aptyt vir 'n ander reis te maak (vir my is 'n week in 'n land net nooit genoeg tyd nie).
Maar ná 'n verandering in planne wat vereis het dat ek vroeër as verwag moes huis toe gaan, het ek net tyd gehad om die hoofstad van Tbilisi te sien.
Vanaf die oomblik dat ek die bus van Azerbaijan af was, was ek verlief. Ja, dis 'n cliché. Om dadelik vir 'n plek te val. Maar soms tref 'n bestemming jou net op jou regte manier. Die energie - die essensie - van waar jy net deur jou liggaam vloei en jy voel asof jy na 'n plek kom wat jy nie eers besef het nie, was tuis.
Dit is asof 'n deel van jou nog altyd daar was, en jy het net teruggekom om jouself weer heeltemal te maak.
Oor die volgende paar dae het daardie gevoel net toegeneem namate ek die stad eintlik begin verken het.
Voordat ek aangekom het, het ek 'n slegte ou stad afgebeeld met verkrummelende, lelike Sowjet-era geboue en graffiti. In my gedagtes was dit nog in die onmiddellike val van die Sowjet-ryk bevrore.
In plaas daarvan het ek 'n pragtige bewaarde ou dorpie met geplaveide strate en pragtige geboue met versierde balkonne gevind; baie ruim parke, wye strate, eklektiese kunstenaarsruimtes en funky kafees; en moderne en soms futuristiese argitektuur. Dit was baie meer soos Europa as wat ek verwag het.
Ek het my eerste dag deur die ou dorp gesit. Ek het gekyk na die Metekhi-kerk met sy reuse-ruiterstandbeeld van koning Vakhtang Gorgasali wat uitkyk oor die Mtkvaririvier. Dit is waar die koning sy paleis gebou het toe hy Tbilisi sy hoofstad in die vyfde eeu gemaak het. (Legende het dit dat hy Tbilisi gestig het terwyl hy die swembaddens gesoek en ontdek het, maar 'n stad het lank hier voorgekom. Hy het dit net herleef.) Die eenvoudige, koepelvormige baksteenbou is gewild by die plaaslike bevolking, aangesien die legende die Vyfde-eeuse martelaar St. Shushanik is hier begrawe.
Daarvandaan het ek oor die brug, na die beroemde swaelbaadjies, 'n versameling baksteengeboue met ondergrondse badhuise geloop. Hierdie baddens het gehelp om Tbilisi bekend te maak, aangesien die waters beweer word om simptome by kronies siek pasiënte te help, soos artritiese pyn of swak bloedsirkulasie. Daar was 63 van hierdie bad in Tbilisi, maar daar is nou net 'n handvol. Hulle is nog steeds baie gewild, maar ek sien nie die sjarme soos ruige eiers ruik nie. (Maar ek is 'n wonder, so, wat weet ek?)
Hierdie badhuise het 'n klein rivier wat hulle voed en dan deur 'n canyon wat jy kan volg na die ongelooflike Dzveli Tbilisi swael waterval. Daar smelt die geluid van die stad weg, en jy voel meer asof jy in 'n nasionale park is as 'n nasionale hoofstad.
Ek het nog 'n paar keer gedompel en die ingang van Tbilisi se reuse Nasionale Botaniese Tuin geleë, waar ek 'n ritslyn gevind het, tonne meer watervalle en riviere om in te swem (wat die hoë tempels tydens my besoek geniet het, was goed gebruik deur plaaslike inwoners), staproetes , en blomme en struike. Te midde van hierdie vrede moes ek myself dikwels herinner dat ek in 'n chaotiese groot stad was en nie 'n bietjie stil bergdorp nie.
Van daar af was dit aan die Narikala-fort, wat die skyline oorheers. Uit die vierde eeu dateer, was dit eens 'n Persiese citadel. Die meeste van die mure is in die agtste eeu gebou, maar in 1827 het 'n ontploffing van die Russiese ammunisie daar gestoor. Die klippe die ruïnes bied die beste uitsig oor die hele stad. Jy kan sien vir myle, wat is waarskynlik waarom die terrein vir die citadel gekies is. 'N Kabelbaan verbind dit met Rike Park aan die ander kant van die Mtkvaririvier.
Die volgende dag het ek die stad se geskiedenismuseums verken (wat tot my verbasing 'n goeie hoeveelheid Engelse vertalings gehad het). Ek beveel die Georgian National Museum aan, wat 'n gedetailleerde uitstalling oor die land se geskiedenis het; die Nikoloz Baratashvili Memorial House-Museum, wat materiale bevat wat verband hou met die lewe en werk van die romantiese digter, periodieke meubels, folkmusiekinstrumente, skilderye en baie geskiedenis oor die 19de eeuse Georgië; en die David Baazov Museum, wat praat oor die Joodse geskiedenis in Georgië (Israel en Georgië het 'n noue verhouding).
Nadat ek egter in Azerbaijan baie gewandel het, was dit nie so opwindend om in die kuierende somerhitte van Tbilisi te stap nie. Dus, na 'n dag en die helfte van die besoek, het ek myself binne-in gedrink, tee gedrink, geskryf, 'n (on) gesonde hoeveelheid wyn verteer, op Fabrika gery, met ander reisigers gesels, die personeel by 'n plaaslike koffie bekend gemaak winkel, en hang saam met Dave.
Ek kan nie sê nie werklik weet Tbilisi. Seker, ek kan nou by die metro kom. Ek het 'n idee van wat dinge kos. Ek weet 'n bietjie oor die stad en die land. Ek het 'n paar cool mense ontmoet. Ek het 'n vae gevoel van plek
Maar ek weet dit nie soos ek New York of Parys of Bangkok ken nie, of 'n duisend ander plek waaraan ek geleef het of spandeer het.
Maar ek voel soos ek dit weet.
Tbilisi is 'n stad wat bars met aktiwiteite. 'N stad van kuns en geskiedenis. Van genot. Van 'n energie wat blyk te sê, "Kom geniet die goeie lewe oor wyn. Moenie oor dinge kwaad wees nie - wees net. "
Tbilisi se energie is my energie.
Ons is 'n wedstryd wat in die hemel gemaak is.
En hoewel dit verskriklik is om 'n reisartikel met die cliché te beëindig, kan ek nie wag om terug te gaan nie. Ek kan eerlik nie wag om terug te gaan nie.
Ek het tuis gevoel in daardie stad.
En almal is lief vir die gevoel om terug te keer.
Bespreek jou reis na Tbilisi: Logistieke wenke en truuks
Vind 'n goedkoop vlug na Tbilisi met Skyscanner of Momondo. Hulle is my twee gunsteling soekenjins. Begin met Momondo.
Ek raai die koshuis en medewerkerspasie Fabrika sterk aan. Om 'n ander koshuis in Tbilisi te bespreek, gebruik Hostelworld. As jy elders wil bly, gebruik Booking.com aangesien hulle die goedkoopste tariewe konsekwent terugbesorg. (Hier is die bewys.)
Reisversekering sal jou beskerm teen siekte, besering, diefstal en kansellasies. Ek gaan nooit sonder 'n reis daarheen nie. Ek gebruik tien jaar lank die World Nomads. Jy moet ook.