• 'n Gebrek aan gewilligheid en vermoë om die inhoud van die geloof aan die volgende geslagte oor te dra (vgl. ook Strommen & Hardel 2000:1-7). Jongmense spandeer met toestemming van hulle ouers baie tyd daaraan om die tegnologie van die tyd baas te raak. Gemeet aan die horisonne en moontlikhede van Facebook, Twitter, die Internet, selfone en allerlei ander programme skiet prediking en kategese tekort vir baie jongmense. Gesinne moet begelei word om aan hulle kinders die noodsaaklikheid van genoegsame tydsbesteding aan die verhouding met God en die waarde van tydsbenutting ten opsigte van hulle dienswerk te benadruk.
Prins (2001:105-106) benadruk in die lig van bogenoemde navorsing die belangrikheid dat die kinders nie as 'n aanhangsel van die kerk beskou moet word nie, maar wel as 'n volwaardige deel van die kerk waarin hulle potensiaal ontsluit word, sodat hulle ook 'n volwaardige rol in die kerk se funksionering as liggaam kan speel. Lincoln (1990:240-241) wys daarop dat gawes aan elke lid van die liggaam gegee is en dat die totaal van hierdie gekombineerde gawes wat die gawes van die jeug insluit, die opbou van die liggaam ten doel het. Roebben (1995:313) benadruk op sy beurt aan die hand van die begrippe geloofwaardigheid en kwaliteitskommunikasie die belangrikheid van die ouerhuise in die kerk. Ouers is immers die primêre agente vir geloofs- en waardevorming (Prins 2001:108).
• 'n Beskrywend-empiriese ondersoek waarin die navorser inligting versamel om die probleemveld binne die praksis beter te begryp.
• 'n Interpretatiewe ondersoek waardeur die navorser poog om te analiseer waarom sekere handelinge binne die probleemveld geskied. In hierdie artikel sal 'n verkennende ondersoek op interpretatiewe wyse vanuit die sosiale psigologie gedoen word om vas te stel in watter mate verkeerde gesindhede en die gebrekkige erns met begeleiding van ouers en kinders 'n problematiese praksis bewerkstellig. 'n Intra-dissiplinêre gesprek sal op hierdie wyse met die ontwikkelingpsigologie gevoer word.
• 'n Normatiewe ondersoek waarin normatiewe vrae vanuit ander velde van die teologie gestel word. In hierdie artikel sal 'n normatiewe ondersoek gedoen en basis-teoretiese perspektiewe vanuit sentrale Skrifgedeeltes ontgin word om spesifiek die betekenis van toerusting tot diakonia te belig.
• 'n Pragmatiese ondersoek waarin die navorser poog om perspektiewe daar te stel om die problematiese praksis te herstel.
'n Beskrywende verkenning van die probleemveld met verwysing na voorbeelde van navorsing op die terrein
Uit bogenoemde navorsing blyk dit dat die kerk 'n belangrike taak ten opsigte van die begeleiding en toerusting van ouers en kinders het om hulle taak binne die liggaam van Christus te verrig. Een van hierdie opdragte in die begeleiding van die ouers en die jeug is die begeleiding tot diakonia.
• Die gesaghebbende ouerskapstyl. In hierdie styl is ouers betrokke by hulle kinders, maar word daar duidelike perke gestel. Hierdie ouerskapstyl stel grense en perke, maar moedig tegelyk ook onafhanklikheid aan.
• Die onbetrokke ouerskapstyl. Ouers met hierdie styl is geneig om emosioneel afsydig te wees as gevolg van hulle eie onverwerkte probleme. In die toepassing van hierdie styl het die ouers min tyd en energie oor vir die behoeftes van hulle kinders. Kinderverwaarlosing is die uiterste pool van hierdie ouerskapstyl.
• 'n Pre-konvensionele vlak (4-10 jaar) waar morele redenasievermoë afhanklik is van die gevolge (beloning of straf). Die eerste twee stappe vind op hierdie vlak plaas, naamlik kinders is gehoorsaam uit vrees vir straf en hulle stel belang in die voordeel wat hulle uit 'n saak kan trek.
Fiske (2004:216-217) beskryf gesindhede as strukture wat in die geheue van mense gestoor word. Baron en Byrne (1994:138) toon aan dat hierdie struktuur van gesindhede uit drie komponente of geledinge bestaan, naamlik 'n kognitiewe komponent (oortuigings), 'n affektiewe komponent (evaluering of emosies) en 'n handelingsmoment (voornemens). 'n Verandering in een van die komponente lei tot 'n verandering in die ander komponente (Lord 1997:231). 'n Gesindheid is dus die algemene gevoel (wat wissel van goed tot sleg) wat 'n persoon teenoor, hulleself, ander mense, voorwerpe of gebeure het (Louw & Edwards 1998:704). Daar is dus rigting, sterkte en sentraliteit in gesindhede. Gesindhede wat uit eie en direkte ervaring opgebou word, is baie sterk en oefen 'n groot invloed op jongmense se lewens uit (Baron & Byrne 1994:136).
Fiske (2004:227-228) toon aan dat gesindhede deur 'n sosiale proses van waarneming van ander persone aangeleer word. Kinders en jongmense neem waar wat ouer persone doen en hoe hulle optree. Die voorbeeld wat van vroeg gestel word, speel 'n rol in die vorming van gesindhede. Duncan (2004:277) toon aan dat die ouderdom 12-30 jaar 'n kritieke tydperk in die vorming van gesindhede is. Drie sake speel in dié tydperk 'n rol:
Boshoff (1985:1-10) benadruk dat die veranderinge in die land en die wêreld ook 'n invloed op kinders se lewens het. Jongmense ervaar dat 'n breuk van sekerhede plaasvind, wat dikwels nog meer intens word vanweë ouers se oorvol program en die geborgenheid van die huisgesin wat vanweë gesinsdisorganisasie onder skoot kom. Genoemde outeur bemerk 'n gesindheidsverandering as gevolg hiervan, waarvan geloofsgemeenskappe kennis moet neem. Vier groot verskuiwings in gesindhede het volgens Boshoff (1985:3) plaasgevind:
• 'n Eksistensiële lewenshouding waar die klem op 'n ek-wil-die-lewe-geniet-gesindheid val, is dikwels belangrik vir jongmense.