Nebuchadrezzar II - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Nebukadrezzar II (ook Nebukadnésar; regeer 605-562 B.C.E.), is die bekendste heerser van Babilonië in die Chaldeense dinastie. Hy is bekend vir sy verowerings van Juda, sy monumentale bouprojekte in sy hoofstad Babilon, sy rol in die Bybelse boeke van Daniël en Jeremia, en die oprigting van die Hanging Gardens of Babylon.
Hy word tradisioneel 'Nebukadrezar die Grote' genoem en word deur die profeet Jeremia na verwys as 'God se dienaar'. Sy vernietiging van die tempel en die dwang van die burgers van Juda in ballingskap het egter veroorsaak dat hy in ander dele van die Bybel en die Judaïstiese tradisie verwoes is. Dit het daartoe gelei dat Judeo-Christene in die weste baie anders vertolk het in vergelyking met die hedendaagse Irak, waar hy verheerlik word as 'n groot historiese leier.
Nebukadrezzar was die oudste seun en opvolger van Nabopolassar, wat Babilon verlos het van sy afhanklikheid van Assirië en die groot stad Nineve in puin gelê het. Sy aangekondigde huwelik met Amyitis, die dogter van die Mediese heerser Cyaxares, het die Mediese en Chaldeense dinastieë verenig, en saam met Nebukadrezzar se uitstekende eienskappe as militêre leier en bouer, het die Babiloniese Ryk die magtigste van sy tyd gemaak.
Sy naam in Akkadiese taal, Nabu-kudurri-sur, word geïnterpreteer as 'O Nebo, verdedig ...' (óf) 'my nakomeling', 'my ryk' of 'my grenssteen', met Nebo die Babiloniese god van wysheid en seun van die primêre god, Marduk. inskripsie stel hy homself "Nebo se gunsteling." Die Hebreeuse vorm is נבוכדנאצר, Nəbūkadnệzzar, en soms (in Jeremia en Esegiël) נבוכדראצר, Nəbūkadrệzzar. Die Septuagint en Vulgate Bybels het Ναβουχοδονοσορ, Nabuchodonosor, maar die King James Bybel stel die Hebreeuse variante weer in Nebukadnésar en Nebukadrésar. Laasgenoemde sal in hierdie artikel gebruik word, omdat dit meer ooreenstem met die Akkadiese.
Toe die Assiriese hoofstad Nineve in 612 vC deur die Babiloniërs onder Nabopolassar oorrompel is, het Egipte hulle met die Assiriërs verbind en in 609 tot hul hulp opgetree. Die Egiptiese leër van Farao Necho II is by Megiddo uitgestel deur die magte van koning Josia van Juda, wat in die geveg doodgemaak is. Toe die Egiptenare die volle mag van die Babiloniese leër, wat nou deur die jong generaal en kroonprins Nebukadrezzar gelei is, in Carchemish in 605 ontmoet het, is die gekombineerde Egiptiese en Assiriese magte deeglik verslaan. Assirië het opgehou om te bestaan ​​as 'n onafhanklike mag, en Egipte het teruggetrek, en nie meer in staat om as 'n belangrike mag in die Midde-Ooste op te tree nie.
Na die dood van sy vader het Nebukadrezar op 'n troonstryd opgetree en het verskeie suksesvolle militêre veldtogte onderneem om die Babiloniese invloed in Sirië en Juda te verhoog. 'N Botsing met die pas herlewende Egipte in 601 het egter terugslae gehad, wat gelei het tot verskeie opstandings onder die Levantstate, waaronder Juda. Nebukadrezzar het spoedig met hierdie rebellies gehandel, Jerusalem in 597 vC gevange geneem en koning Jojagin en ander vooraanstaande burgers van Juda na Babilon gebring. Toe Farao Apries in 589 'n nuwe Egiptiese inval in die Babiloniese beheerde Palestina probeer, het Juda en ander lande van die streek weer in opstand gekom, ondanks die teendeel van die figure soos die profeet Jeremia. 'N Verdere beleg van Jerusalem het in 587/586 plaasgevind, wat geëindig het in die vernietiging van die stad sowel as die Tempel, sowel as die deportasie van 'n nuwe golf van ballinge na Babilon. Nebukadrezzar het toe 'n belegging van 13 jaar op die groot Fenisiese stad Tirus (585-572 B.C.E.) beleef, wat, indien nie in 'n regte oorwinning nie, geëindig het met die Tiriërs wat die Babiloniese gesag aanvaar het.
Na die pasiëring van Tirus het Nebukadrezzar blykbaar weer na Egipte teruggekeer. 'N Kleitablet, nou in die Britse museum, bevat die volgende inskripsie wat verwys na sy oorloë: "In die 37ste jaar van Nebukadrezar, die koning van die land Babilon, het hy na Mitzraim (Egipte) gegaan om oorlog te voer. Amasis II, koning van Egipte het sy leër versamel en opgetree en na die buiteland versprei. "
Die grootste koning van sy ouderdom, Nebukadrezar, is in Babel oorlede tussen die tweede en sesde maande van die dertigste-veertigste jaar van sy regering.
Muurskildery wat die paleiskwart van Nebukadrezar se Babilon uitbeeld. Die Ishtar-hek word in die linkerbovenhoek van die beeld gewys
Nadat hy die onderwerping van Fenisië voltooi het en Egipte tugtig het, het Nebukadrezar hom opgestel om die stad Babilon te herbou en te versier. Hy het kanale, akwadukte en reservoirs gebou en Babilon tot een van die wonders van die antieke wêreld gemaak. Hy het beveel dat die keiserlike grond volledig moet herkonstrueer, insluitend die herbou van die Etemenanki-ziggurat en die bou van die fantastiese Ishtar-hek - die skouspelagtigste van agt hekke wat die omtrek van Babilon omring. Die Ishtar-hek oorleef vandag in die Pergamon-museum in Berlyn. Nebukadnezzar word ook gekrediteer met die oprigting van die Hanging Gardens of Babylon, een van die Sewe Wonders van die antieke wêreld, wat na bewering vir sy verlange vrou, Amyitis, gebou is.
Dit wil voorkom asof Nebukadrezzar meer op sy konstruksies as op sy militêre oorwinnings gespog het. Gedurende die laaste eeu van Nineve se bestaan ​​was Babilonië verwoes. Nebukadrezzar, wat sy vader van heropbou voortgesit het, het ten doel om sy hoofstad een van die wêreld se groot stede te maak. Ou tempels is herstel, en nuwe opstalle van ongelooflike grootsheid is opgerig aan die vele gode van die Babiloniese panteon om die koninklike paleis wat deur Nabopolassar begin is, te voltooi. Daar word volgens berigte niks gespaar nie, nóg sederhout of brons, goud, silwer en edelgesteentes. 'N Ondergrondse gang en 'n klipbrug het die twee dele van die stad wat deur die Eufraat geskei is, verbind. Die stad self is ondeurdringbaar gemaak deur die konstruksie van 'n drievoudige muur.
Nebukadrezzar se aktiwiteite was nie net tot die hoofstad beperk nie. Hy word gekrediteer met die herstel van die Sipparmeer, die opening van 'n hawe aan die Persiese Golf en die bou van die beroemde Medianmuur tussen die Tigris en die Eufraat om die land teen invalle uit die Noorde te beskerm. Hierdie reuse-ondernemings het 'n groot aantal werkers nodig gehad. Uit die opskrif van die groot tempel van Marduk kan ons aflei dat gevangenes wat uit verskillende dele van Wes-Asië gebring is, waarskynlik 'n groot deel van die arbeidsmag uitmaak wat in al sy openbare werke gebruik is.
Die gerekonstrueerde Ishtar-hek in die Pergamon-museum.
Uit die inskripsies van Nebukadrezzar en uit die aantal tempels wat deur hierdie prins opgerig of herstel is, blyk dit dat hy 'n baie toegewyde man was. Wat uit sy geskiedenis bekend is, toon dat hy 'n menslike ingesteldheid gehad het, in opvallende kontras met die vertoning van 'n wreedaardige wreedheid van die meeste Assiriese regeerders. As gevolg van hierdie matigheid is Jerusalem herhaaldelik gespaar totdat die vernietiging daarvan 'n politieke noodsaaklikheid geword het. Opstandige vorste het maklik kwytskelding verkry, en selfs Juda se opstandige koning Sedekia sou met groter toegewing behandel gewees het as hy minder hardkoppigheid uitgedruk het (Jer. 38: 17-18). Nebukadrezar het Jeremia baie ag geslaan en hom vrygelaat om die ballinge na Babilon te vergesel of om in Jerusalem te bly en een van die vriende van die profeet, Gedalja seun van Ahikam, as die goewerneur van Juda aan te stel. Hy het ook so 'n deel van die vryheid aan die ballinge in ballingskap verleen dat sommige op 'n vooraanstaande posisie by die hof opgetree het, en volgens Jeremia is dit volgens hom 'n plig om sy landgenote te vermaan om die welstand van Babilon in die hart te hê en vir haar koning te bid ( Jer. 29). Volgens die Babiloniese tradisie het Nebukadrezzar, aan die einde van sy lewe, geïnspireer uit die hoogte, die dreigende ondergang van die Chaldeense Ryk geprofeteer (Berosus en Abydenus in Eusebius, Praep. Evang. 9.41).
Uitbeelding in die Bybel
Ondanks hierdie indrukwekkende historiese prestasies, is Nebukadrezzar veral bekend deur die soms onvleiende uitbeelding van hom in die Bybel, veral die boek Daniël en in 'n mindere mate die boek Jeremia.
Soos vroeër genoem, ontmoet die Bybelse koning Josia sy dood tydens die slag van Meggido in 'n aksie ter ondersteuning van die pas opgestane Babiloniërs teen die magte van Farao Necho II. Jeremia, wie se loopbaan, net soos Josia, alliansies met Egipte teengestaan ​​het, het kragtig aangevoer ten gunste van Juda se samewerking met Babilon, 'n houding wat hom in direkte konflik gebring het met beide die latere konings van Juda en met ander profete. Jeremia het geglo dat Nebukadrezar 'die dienaar van God' was (Jer. 25:29) wat opgewek is om Juda weens haar sondes te tugtig. Hy het die konings van Juda aangespoor om op te tree as Nebukadrezzar se lojale vasale eerder as om onafhanklikheid of samewerking met Egipte teen die Babiloniese hegemonie te soek. Omdat hy ten gunste van Nebukadrezar uitgespreek het, vermy hy nou maar doodstraf, is hy uit die tempel verban, het hy geslaan en is hy amper dood in die tronk. As gevolg hiervan, toe die Babiloniërs Jerusalem verower het, het hulle Jeremia groot respek en ongewone vryheid getoon (Jer 39: 11-12). Die profeet Esegiël het die leiding van Jeremia gevolg deur Nebukadrezar uit te beeld as God se instrument om Tirus en Egipte te tugtig (Eseg. 29-30). Selfs Nebukadrezzar se vernietiging van die tempel van Jerusalem, volgens Esegiël, is volgens God se wil uitgevoer (Eseg. 24:21).
William Blake se uitbeelding van Nebukadrezzar se dieragtige jare uit die boek Daniël
'N Ander houding teenoor Nebukadrezar blyk uit die boek Daniël. Hier is Nebukadrezzar die argetipiese afgodedienaar en tiran. Alhoewel Daniel sy guns wen deur sy drome te interpreteer (Dan. 2), gooi hy hulle arrogant in 'n superverhitte meubels, waar die drie jong Hebreeuse edelmanne Shadrach, Meshach en Abednego weier om deel te neem aan Nebukadrezzar. word beskerm deur God se engel (Dan. 3). As gevolg van sy arrogansie verloor Nebukadrezzar sy gesonde verstand en leef hy in die natuur soos 'n dier vir sewe jaar (Dan. 4). Hy het egter uiteindelik berou en bevestig die oppergesag van Daniël se godheid.
Sommige geleerdes meen dat Daniel se uitbeelding van Nebukadrezar 'n mengsel is van tradisies oor Nebukadrezar en Nabonidus, die laaste koning van Babilon. Die sewe jaar van waansin kan byvoorbeeld verband hou met Nabonidus se gerapporteerde tyd in die woestyn. Bewyse vir hierdie siening is gevind op fragmente uit die Dooie See-rolle wat verwys dat Nabonidus (N-b-n-y) sewe jaar van sy bewind deur God met koors geslaan is terwyl sy seun Belshazzar regent was.
Nebukadrezzar word ook in verskeie ander Bybelse boeke genoem, veral in die gewilde apokriewe boek, Judith. Hier word egter na die koning van Assirië verwys, wat uit Nineve regeer - 'n duidelike en miskien opsetlike onakkuraatheid.
Na sy dood, waarskynlik in Oktober 562 B.C.E., nadat hy 43 jaar regeer het, is Nebukadrezzar opgevolg deur sy seun Amel-Marduk. Na 'n bewind van twee jaar is Amel-Marduk opgevolg deur Neriglissar (559-555), wat deur Nabonidus (555-538) opgevolg is. Aan die einde van die bewind van Nabonidus (minder as 'n kwarteeu na die dood van Nebukadrezar) val Babilon op Kores van Persië aan die hoof van die gesamentlike leërs van Media en Persië. Dit was onder Kores wat die ballinge uit Juda eers toegelaat is om terug te keer en die tempel wat deur Nebukadrezar verwoes is, te herbou.
Leick, Gwendolyn. Die Babiloniërs: 'n Inleiding. Londen en New York: Routledge, 2003. ISBN 0415253152
Roux, George. Antieke Irak (3de uitg.). Hoofstuk 23, 'The Chaldaean Kings.' Londen: Penguin Books, 1992. ISBN 014012523-X