WOORDE WAT WEEG: Herman de Coninck - Die lenige liefde (Uit Nederlands vertaal deur Daniel Hugo) (2009)
Herman de Coninck - Die lenige liefde (Uit Nederlands vertaal deur Daniel Hugo) (2009)
Herman de Coninck. Die lenige liefde. (Uit Nederlands vertaal deur Daniel Hugo)
Protea Boekehuis, 2009. ISBN 978 1 86919 302 7.
Daniel Hugo het met sy vertalings ‘n regmatige plek ingeneem binne ons Afrikaanse digkuns as ‘n vertaler van statuur. Hierom is dit so jammer dat sy vertalings nie in die jongste Groot verseboek opgeneem is nie. Hierdie kwessie is al deur vele resensente en kommentators aangeraak in die debat oor Groot verseboek, maar die samesteller swyg steeds in alle tale.
Oor vertalings is daar al dikwels geskryf. In Afrikaans het ons die werk van Uys Krige wat veral met sy Spaanse en Portugese vertalings ons siening van die digkuns verruim het; daar is die werk van Gunther Pakendorf wat verbluffende Duitse vertalings gelewer het en nou onlangs vertel Johann de Lange in ‘n onderhoud op die Versindaba se webwerf hoe hy met Wilma Stockenström saamgewerk het aan die Engelse vertalings van haar gedigte.
Vertalings is verraaiers. Gedigte is herskeppings. Die goeie vertaler moet in staat wees om ‘n nuwe vers te skep wat binne die nuwe taal met sy eiesoortige klankpatrone, ritmes, metrum, beelde en wat nog ‘n nuwe vers moet word. En dit is min digters beskore. De Lange presteer dit, volgens my, met sy lieflike vertalings ook van ander bekende digters vanuit Engels na Afrikaans.
Hugo is ‘n getroue vertaler van De Coninck en miskien is hy die regte vertaler vir hierdie digter se werk, omdat beide digters oënskynlik maklik en speels is. Maar beide flous jou dikwels. Hugo verskaf vir die leser ‘n goeie, leesbare inleiding om die gedigte te verstaan.
Hy plaas die oorspronklike teks op die linkerblad sodat die leser na regs kan vergelyk wat hy met die woordgimnas se werk vermag het.
Omdat Hugo self ‘n punteneurige digter is van die woord- en klankspel, is hy uiteraard bedag op dubbelsinnige beelde. Soms moet die vertaler egter handdoek ingooi omdat die teikentaal (hier Afrikaans) nie dieselfde dubbelsinnigheid registreer nie.
Die elliptiese sintaksis is ‘n handelsmerk van De Coninck se digkuns wat uiteraard besondere eise aan die vertaler gestel het. Laure-Anne Bosselaar en Kurt Brown skryf soos volg oor The plural of happiness:
“His work, sewn with puns, double entendres, unconventional rhymes and syntax in concise, intricate forms, presents the translator with formidable problems. How to represent such linguistic acrobatics, how to preserve the formal grace and delicate wit without losing the lightness of touch, the deftness of thought, the quips and jabs that mark his poetry?”
De Coninck is besonder vroeg oorlede: op 53-jarige ouderdom op 18 April 1996 en reeds met Hugo se vertaling, Liefde, miskien, het hy hierdie digter aan ‘n groter leesgehoor voorgestel. Die liefde is ‘n universele tema in die digkuns en ‘n deurlopende tema in hierdie digter se werk. Koop hierdie bundel gerus aan: dit is mooi uitgegee deur Protea Boekehuis en kos ‘n skamele R120!
Posted by Johann de Lange at 11:16 PM
Labels: 2009, Daniel Hugo, Die lenige liefde, Fine Music Radio, Herman de Coninck, Joan Hambidge, Protea Boekehuis, Vertaling