Daar is 'n duidelike rede dat lone nie groei nie, maar jy sal dit nie van die tesourie of die Reserwebank hoor nie
Geskryf deur David Peetz
Die ooglopendste rede vir loonstagnasie is die afname in vakbondverband die afgelope drie dekades. Maar jy sal dit nie van regeringsekonome hoor nie. www.shutterstock.com
Loongroei vir Australiese werkers is van die slegste in die geïndustrialiseerde wêreld. Vir meer as n derde van werknemers op individuele kontrakte, groei die lone glad nie.
Dit is vreemd, aangesien Australië in 'n “rekord'28th jaar van ekonomiese groei met blykbaar lae werkloosheid en 'n sogenaamde sterk ekonomie.
Regeringsekonome het verskeie redes uiteengesit, van die feit dat hulle die skuld gee aan werkers wat nie genoeg werk verander nie, tot salarisse vir die staatsdiens. Maar die mees voor die hand liggende faktor is die verlies aan werkersmag as gevolg van die afname in die vereniging gedurende die afgelope drie dekades.
Op soek na alternatiewe antwoorde
Lae loongroei is 'n probleem in die meeste geïndustrialiseerde lande, maar sedert 2013 was Australië se nominale loongroei minder as die helfte van die OESO-gemiddelde, volgens Jim Stanford in die Australiese Instituut se sentrum vir toekomstige werk.
Verlede jaar het Stanford 'n boek oor geredigeer die lone krisis in Australië, waartoe ek bygedra het. In die derde hoofstuk van die boek, Stephen Kinsella en John Howe verklaar “die erosie van die regte van werkers is die gevolglikste en uitvoerbare faktor agter die stagnasie van lone in Australië”.
Persentasie werknemers wat deur kollektiewe ooreenkomste gedek word. OECD databasis oor dekking van die Unie
Maar dit lyk asof sommige regeringsekonome sukkel om dit te erken.
In Julie het 'n adjunk-sekretaris van die tesourie eerder gewys op die probleem van werkers genoeg werk om te skakel as “verdere aandag”.
Dit was asof werkers op een of ander manier kollektief maar afsonderlik besluit het om nie aansoek te doen vir hoër betaalde poste nie, en dit was eerder 'n oorsaak as 'n gevolg van laer werkersmag.
Verlede maand het die president van die Reserwebank, Philip Lowe, aan die staande komitee vir ekonomie van die Huis van Verteenwoordigers gesê geld vir loonverhogings in die openbare sektor was deel van die probleem. Dit dui daarop dat die bank erken dat daar 'n institusionele element in die kwessie is, hoewel lae loongroei nie net 'n probleem in die openbare sektor is nie.
In April het die Reserwebank konferensie gehou op lae lone groei.
Een van die referate deur personeel van die Reserwebank se departement van ekonomiese navorsing, gevind dat die vakbondlidmaatskap afneem “sal waarskynlik nie 'n groot deel van die onlangse groei in lae lone wees nie”.
Hierdie bevinding was vreemd, want ekonome was dit al dekades lank skryf oor hoe vakbonde het lone verhoog, en hoe die verval van die unie 'n faktor in is stygende ongelykheid.
In die verlede het amptenare van die Reserwebank gekla dat vakbonde te effektief was. In 1997 is die adjunk-goewerneur van die bank byvoorbeeld bekommerd oor die feit dat “buitensporige loonvereistes".
Die referaat van die departement van ekonomiese navorsing is gebaseer op die ontleding van statistieke uit die databasis oor werkplekooreenkomste van die federale regering. Dit is 'n baie goeie databasis, maar dit bevat nie data oor vakbondigtheid nie (lidmaatskap as 'n persentasie van die indiensneming). Dit kan dus nie gebruik word om te toets of die dalende vakbondigtheid loonuitkomste beïnvloed nie.
Unie digtheid is ver van wees 'n perfekte maatstaf van unie-mag, maar dit is beter as die gevolmagtigdes wat die papier gebruik.
In plaas daarvan om die vakbondigtheid te oorweeg, baseer die koerant sy gevolgtrekking daarop dat daar nie 'n afname was in die deel van ondernemingsooreenkomste wat met vakbondbetrokkenheid onderhandel is nie. Daar is ook bevind dat lone in vakbondooreenkomste vinniger groei as lone in nie-vakbonde-ooreenkomste.
Nie een van hierdie bevindings bewys dat loonstagnasie nie verband hou met dalende vakbondigtheid nie. Dit wys net dat werknemers nog minder bedingingsmag het as hulle nie verbonde is nie.
Ons het sterker bewyse as hierdie nodig om dekades se navorsing om te keer waarin vakbonde verhoogde lone omgeslaan het.
Monopsony op die arbeidsmark
Dit gesê, die afname in die digtheid van die unie is nie die enigste kwessie nie. Veranderings aan die wette op industriële betrekkinge het vakbonde dit ook moeiliker gemaak om loonverhogings te bekom. Die effek van sulke dinge is nog moeiliker vir ekonome.
In die buiteland dui die plaaslike arbeidsmark aan toenemend oorheers deur 'n klein aantal werkgewers. Die Amerikaanse Nasionale Buro vir Ekonomiese Ondersoek dui daarop dat lone in meer gekonsentreerde arbeidsmarkte is 17% laer dan lone in minder gekonsentreerde arbeidsmarkte.
Stilswyende of eksplisiete ooreenkomste tussen werkgewers om nie werkers te stroop nie, en klousules op “nie-mededinging” word selfs gedwing lae-geskoolde werkers, verskuif ook mag van werknemers na werkgewers.
As die ontslape Princeton Universiteit-ekonoom Alan Krueger het verlede jaar daarop gewys, monopsony-mag - die mag van kopers (werkgewers) as daar maar min is - het waarskynlik nog altyd in arbeidsmarkte bestaan ​​"maar die magte wat tradisioneel die monopsoniese mag teenwerk en die onderhandelingskrag van werkers versterk het, het die afgelope dekades geërodeer".
So ja, daar is 'n aantal redes waarom werkers minder krag het, en dat die groei in lone swakker is as in die verlede. Onder hulle kan ons egter nie die kritieke val in die onderhandelingsmag van die unie ignoreer nie.
David Peetz, professor in diensverhoudinge, sentrum vir werk, organisasie en welstand, Griffith Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Daar is 'n duidelike rede dat lone nie groei nie, maar jy sal dit nie van die tesourie of die Reserwebank hoor nie