Gekonsolideerde PBY Catalina -produksie in Kanada - Artikels - 2022
Gekonsolideerde PBY Catalina -produksie in Kanada
Kanada het tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n baie groot vliegtuigbedryf ontwikkel, en een van die vliegtuie wat dit in groot getalle vervaardig het, was die Consolidated Catalina. Tussendeur het Boeing van Kanada en Kanadese Vickers 721 Catalinas vervaardig, waarvan baie in Kanada as die Canso gedien het, by die RAF as die Catalina IVB of met die USAAF as die OA-10.
Gekonsolideerde produksie vir Kanada
Die eerste PBY's wat by die RCAF gedien het, is eintlik tussen Augustus en November 1941 deur Consolidated vervaardig. Hierdie ses en dertig vliegtuie is deur die RAF en die Canso in Kanada as die Catalina IIA aangewys.
Canso A-42 Julie-43 Julie
Die eerste Catalinas wat deur Boeing Canada vervaardig is, was 55 PBY-5A's wat saamgestel is uit dele wat deur Consolidated in San Diego verskaf is. In Kanadese diens was hulle bekend as Canso As. Hulle is tussen Julie 1942 en Julie 1943 afgelewer.
PB2B-1-43 Julie-44 Oktober
Die PB2B-1 is tussen Julie 1943 en Oktober 1944 afgelewer en was 'n lisensiegeboude weergawe van die PBY-5. Van die 240 vervaardigde vliegtuie gaan 194 na die RAF as Catalina IVB, 34 na Nieu -Seeland, 7 na die RAAF en 5 na die Amerikaanse vloot.
PB2B-2-44 September-45 Maart
Die PB2B-2 was die mees gevorderde weergawe van die Catalina-vlieënde boot, en was in wese 'n PBY-6A Catalina, met die neusbol van die oogbal, radoom bo die kajuit en 'n groter verhaal, maar sonder die wiele van die PBY-5A of 6A. Dit is tussen September 1944 en Maart 1945 afgelewer,
Die bronne verskil oor die totale aantal PB2B-2's wat geproduseer word, maar die mees geloofwaardige syfers dui daarop dat 67 vliegtuie vervaardig is, die meeste vir die RAF waar hulle die Catalina VI geword het. Van hierdie vliegtuie is 47 toe aan die RAAF gegee.
Ander bronne dui daarop dat 59 na die RAF en 50 na die USN gegaan het, wat altesaam 109, of dat 50 gebou is, wat almal na die RAF gegaan het, saam met 17 vliegtuie identies aan die PBY-5.
Met die waarskynlikste syfers het Boeing Canada dus 362 Catalinas en Cansos vervaardig.
Kanadese Vickers vervaardig 359 vliegtuie gelykstaande aan die PBY-5A, saam met 'n groot aantal vleuelgedeeltes en rompe vir die fabriek van Consolidated in New Orleans.
Canso A-43 April-43 Oktober
129 van hierdie vliegtuie is tussen April 1943 en Oktober 1943 by die RCAF afgelewer, waar hulle gedien het onder die benaming Canso A.
OA-10A-43 Desember-45 Mei
Die oorblywende 230 vliegtuie is tussen Desember 1943 en Mei 1945 afgelewer en is deur die USAAF gebruik, waar hulle die benaming OA-10A-VI (Observation vliegtuie, Amphibious, tiende tipe, Vickers) ontvang het. Die Amerikaanse vloot het hulle die benaming PBV-1A gegee, maar uiteindelik geen vliegtuig ontvang nie.
Die Catalina Preservation Society
'N Handjievol PBY-5A Catalina's wat met vroeë ASVradar toegerus was, het teen Augustus 1942 die Stille Oseaan bereik en teen Desember 1942 het die USAF 'n volledige eskader van PBY-5A's ingespan om snags op die Salomonseilande te werk. Hierdie Black Cat " eskader (VP-11) het sy vliegtuie swart geverf, behalwe vir 'n eskader-kenteken wat begin het as 'n basiese katlyn. Oë is bygevoeg na die tweede missie, tande en snorhare na die derde, en na bewering anatomiese tekens van 'n meer persoonlike aard " na die vierde missie (Morison 1949). Die Black Cats het deelgeneem aan soektogte, stakings en vuurwapens, wat elke aand omstreeks 2230 opgestyg het en na dagbreek teruggekeer het.
onder direkte bevel en beheer van die RAF, met vliegtuie in besit van RAF.
Catalina I/IB/IV (41 Julie – 44 ​​Desember) (VK en Ceylon). Catalina IB/III/IV (42 Jul. – 42 Nov.) (terwyl u werkstatus bereik).
Catalina I (41 Junie – 41 Julie) Canso A (41 Oktober – 45 Junie) (41 Julie – 43 Aug.) Canso A (43 Sep. – 45 Junie) Catalina I/IB/IVA (42 Mei – 43 Desember) Canso A (42 Mei – 43 Aug.) Canso A (43 Mei – Junie 45) Canso A (43 Nov. – 45 Mei) Canso A (42 Mei – 45 Aug
Canso A (42 Desember – 45 Augustus)
Catalina IB/IVA (44 Apr – 44 ​​Aug) Canso A (43 Apr – 43 Nov)
Catalina IB/IVA (43 Sept. – 45 Aug Catalina IVA (44 Jan. – 45 Julie)
Canso A (44 April – 45 Julie) Canso A (43 Apr. – 44 ​​Aug.)
Catalina I/IB/IVA (44 Feb – 44 ​​Aug) Canso A (43 Apr – 43 Sep)
Catalina IVA (43 September – 44 ​​April)
Kanadese Vickers Canso
Die produksie van die Kanadese Vickers Canso begin op 25 Julie 1941 in St-Hubert, Quebec. Die aanvanklike kontrak was vir 39 Cansos. Vanweë die beperkte ruimte in St-Hubert is die eerste 25 Cansos gebou in hangers wat Hampden-bomwerpers gemaak het.
Die Amerikaanse regering het toe die Kanadese Vickers 'n kontrak toegestaan ​​om 230 OA-10A ''s vir die Amerikaanse leër te bou, sodat die Kanadese regering besluit het om 'n nuwe aanleg in Cartierville, Quebec, te bespoedig. Die nuwe aanleg was 1,6 miljoen vierkante meter wat die regering besit en is bestuur deur die Kanadese Vickers.
In totaal is 369 Cansos & amp; OA-10A 's (CV-240 tot CV-608) deur die Kanadese Vickers gebou. Vandag is die vlieënde boot 'n seldsame stuk lugvaartgeskiedenis. Ek is 'n AME in Kanada en ek herstel Cansos en ander Propliner's vir 'n bestaan. Ek het my vaardighede geleer by my pa, wat ook 'n AME is, en hy het by sy pa geleer.
Die Canso is vandag nog aktief as gevolg van mense soos ons en ander mense met die vaardighede om dit reg te stel en te vlieg. Hierdie groep is vir die deel van inligting, nuus, geskiedenis, verhale, advertensies en foto's oor die Canso. Almal is welkom wat belangstel in hierdie wonderlike vlieënde boot.
In 1939 bou Boeing of Canada, met sy hoofkwartier in Vancouver, BC, 'n groot vervaardigingsfabriek op Sea Island langs die middelste arm van die Fraser River om vliegtuie te bou vir die oorlogspoging. Die fabriek van die Boeing Aircraft Company 's Sea Island, BC was tydens WWll baie bekend vir die bou van PBY Catalina Aircraft vir lugpatrollies op die strand en die middelste gedeelte van die B-29.
Boeing Aircraft of Canada het 362 PBY-vlieënde bote en amfibieë gebou wat ontwerp is deur Consolidated Aircraft van San Diego en 16 Britse ontwerpte Blackburn Shark-torpedo-vliegtuie vir die Royal Canadian Air Force. Die RCAF het die PBY 's Cansos genoem.
Volgens die boek, Richmond Child of the Fraser, bladsy 160 in 1939 was die Sea Island Aircraft -aanleg die enigste fabriek in Kanada wat die Catalina PBY Flying Boat gebou het. Daar was ook 'n amfibiese ekwivalent, die PBY-5A. Meer …
Die PBY Catalina is opgestel as 'n opnamevliegtuig vir lugmynbou/minerale neerslagmeting en het die roepsein VH-EXG. Ek verstaan ​​dat Qantas op 'n tyd twee PBY's bedryf het, en Trans Australia Airlines en Ansett een elk.
Oorspronklik vlieg 18 PBY's in Australië onder die vaandel van die Royal Australian Air Force, en groei tot 168 teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog 2. Catalina's vlieg tot 1952 saam met die RAAF.
Die Catalina is oorspronklik aangedryf deur twee 1200 pk Pratt- en Whitney WASP -enjins, wat die Catalina 'n bereik van 4030 kilometer bied. 'N Mens sou die Catalina nie as 'n "pretty " -vliegtuig klassifiseer nie, maar dit het 'n sekere genade gehad toe dit Essendon genader het om te land.
Dit is vreemd dat die eerste Catalina van 'n land wat Catalinas self vervaardig het, 'n tweedehandse Catalina was: in 1937 het dr. Richard Archbold die eerste kommersiële PBY van Consolidated ' gekoop.
'N Gewysigde PBY-1 gelisensieer as 'n model 28-1. Guba, soos Archbold sy vliegtuig genoem het, sou gebruik word ter ondersteuning van 'n beplande ekspedisie na Nieu -Guinee. Hierdie planne is verander toe Archbold gevra is om te help met 'n missie van barmhartigheid.
Die Sowjet -regering het hom gevra om Guba vir $ 230 000  aan hulle te verkoop. Archbold het ingestem en die Sowjette het Guba gebruik om te soek na Sigismund Levanevsky en sy bemanning wat tydens 'n vlug oor die Noordpool van die Sowjetunie na Fairbanks verdwyn het.
Die Kanadese navorser, sir Hubert Wilkins, het op 23 Augustus 1937 Guba na Coppermine in die Noordwes-gebied van Kanada gevlieg en gedurende Augustus en September vyf soektogte onderneem. Einde 1937 is Guba, nou geregistreer L-2, na New York gevlieg, uitmekaar gehaal en per stoomskip na die Sowjetunie gestuur.
Van Januarie tot Maart 1938 het Wilkins nog vier vlugte gevlieg, waarvan twee tydens die poolnacht was. Ongelukkig is Levanevsky en sy bemanning nooit gevind nie. Meer …
Terwyl die PBY Catalina hom onderskei het in Anti Submarine Warfare, maritieme patrollie- en Black Cat -nagaanval -rolle in beide die Atlantiese en Stille Oseaan -teaters, was hulle ook baie effektief in soek- en reddingsmissies. Met die naam van die kode " Dumbo " (deur neergeslaan vliegtuie) na die tekenprentkarakter van Disney, vlieg klein afdelings (gewoonlik van drie PBY's) gereeld bystand naby geteikende gevegsgebiede. Hierdie missies was dikwels baie gevaarlik en moedig verdedig deur begeleiders.
'N PBY Catalina wat deur LCDR Adrian Marks (USN) bestuur is, het tydens die Tweede Wêreldoorlog 56 matrose in die see gered uit die versonke USS Indianapolis. Toe daar nie meer plek was nie, het die bemanning matrose aan die vlerke vasgemaak. Catalina's bly dekades lank ná die einde van die oorlog in hierdie hoedanigheid funksioneer. Meer …
Een afdeling op die Salomonseilande het tussen 1 Januarie en 15 Augustus 1943 161 vlieëniers gered, en suksesse het geleidelik toegeneem namate toerusting en taktiek verbeter het. Meer …
Na die Tweede Wêreldoorlog het die PBY sy soek- en reddingsdiens in baie lande in Sentraal- en Suid -Amerika, sowel as in Denemarke, tot in die 1970's en die Lugmag van die Republiek van China tot 1954 voortgesit. More …
Die Sweedse lugmag PBY Catalina SAR -vliegtuig sink as die bemanning van vyf rye in twee rubberbootjies na 'n Wes -Duitse vragskip. Meer …
Gekonsolideerde PBY Catalina -produksie in Kanada - Geskiedenis
Een van die gevolge van die Washington-konferensie van 1921-22 was die beperkinge op die Verenigde State se vermoë om voorwaartse basisse in die Stille Oseaan te ontwikkel en te versterk en die impak op die planne van War Plan Orange. Beplanners in die vloot moes begin dink aan langer afstande tussen veilige basisse, wat skepe en vliegtuie met 'n veel groter reikafstand benodig as wat voorheen oorweeg is. 'N Langafstand -patrolliebomwerper en verkenningsvliegtuie wat onafhanklik van die vliegvelde of ingewikkelde baseringsvereistes kon werk, was nodig, en 'n vlieënde boot pas goed by hierdie doeleindes. Die vloot het miljoene dollars belê in die ontwikkeling van 'n verskeidenheid vlieënde bote van verskillende vervaardigers- maar een vliegtuig val uit onder die res van die Consolidated PBY Catalina.
Die Consolidated Aircraft -onderneming het in 1936 met die vervaardiging van die Catalina begin, en hierdie vliegtuig is byna 10 jaar lank voortdurend vervaardig. Ongeveer 4,00 van hierdie vlieënde bote is in totaal gebou, in byna 30 verskillende variante. Hierdie vliegtuie is deur byna al die verskillende geallieerde magte gebruik, en is in Kanada en die Sowjetunie met lisensies gebou.
Die grootste deel van hierdie kit bestaan ​​uit 8 harsonderdele, vleuel, romp, vlerkpuntvlotte (2), horisontale stabiliseerders (2) en hoofratwiele (2). Al die dele is goed gedoen, die vlotte en stabiliseerders word op blokke gegiet, en al hierdie dele het baie min flits. Die flits is papierdun en redelik maklik om los te maak.
Daar is 'n klein greintjie foto -versamelstukke vir hierdie Catalina. Dit is nie opsionele detailstukke om kitonderdele op te gradeer nie, soos op 'n kommersiële plastiekmodel, maar gedetailleerde nodige onderdele om die bouwerk te voltooi. Hierdie dele bevat propellers vir die dubbele radiale en die twee vleuelstutte per kant. Die vleuelstutte het die tapse kuipe in die vorm ingebou.
Wat 'n wonderlike klein stel van hierdie belangrike vliegtuig. Baie diorama -moontlikhede, uit alle teaters van die oorlog!
Health Canada het Canpressco Products Inc., Midale, Saskatchewan, in Januarie 2010 in kennis gestel dat dit geen beswaar aanteken teen die gebruik van koudgeperste camelina-olie as voedselbestanddeel nie. Die departement het 'n omvattende beoordeling van camelina -olie volgens sy Riglyne vir die veiligheidsbeoordeling van nuwe voedsel. Hierdie riglyne is gebaseer op internasionaal aanvaarde beginsels om die veiligheid van voedsel met nuwe eienskappe vas te stel.
Die volgende gee 'n opsomming van die kennisgewing van Canpressco Products Inc. en die evaluering deur Health Canada, en bevat geen vertroulike besigheidsinligting nie.
Camelina -olie is die olie wat uit die Camelina sativa oliesade. Camelina sativa is 'n ou oliesaadgewas wat 'n lid is van die Brassicaceae familie en is inheems in Noord -Europa en Sentraal -Asië. Camelina is in Europa verbou en verteer tot in die veertigerjare toe gewasse met 'n hoër opbrengs meer beskikbaar geword het. Tans word dit verbou in Kanada, die Verenigde State, Slowenië en Italië. Daar word egter slegs 'n klein aantal hektaar wêreldwyd verbou.
Camelina -olie kan gebruik word as kookolie, in slaaisouse en in smeer en margarien. Alhoewel dit braaitype weerstaan, word dit nie aanbeveel dat camelina -olie vir lang tyd verhit word nie. Die olie bevat baie omega-3 en omega-6-vette, sowel as vitamien E. Dit is dus ideaal vir slaai- en margarienolies.
Camelina-olie is grootliks onversadig (90%) en bevat baie omega-3 en omega-6. Die totale hoeveelheid omega-3-vetsure in die olie is ongeveer 39% (met 38% alfa-linoleensuur). Die totale hoeveelheid omega-6-vetsure in camelina-olie is ongeveer 18% (met 17% linoleïensuur). Die vlakke van erusiensuur in camelina -olie is laer as die maksimum (5%) eruciensuur wat toegelaat word in kookolies, slaai -olies, margariene en verkortings of voedsel wat lyk soos margarien of verkorting, volgens B.09.022 van die Voedsel- en dwelmregulasies. Ander vette word hieronder gelys:
Die inname van die dieet word beraam om die moontlike blootstelling van camelina -olie aan die Kanadese bevolking te bepaal. Daar word beraam dat eetbare olies (margarien, smeer, en slaai -olies) aangevul word met camelina -olie teen 'n vlak van ongeveer 5%. Palmolie kan byvoorbeeld 5% camelina -olie bevat. Op hierdie vlak sou die blootstelling aan camelina -olie in Kanada laag wees, minder as 1 gram per persoon per dag.
4. Toksikologiese assessering
Die koue persmetode wat gebruik word om camelina-olie te produseer, lei tot 'n klein hoeveelheid proteïene in die finale produk (& lt 300 mg proteïen/100 g olie). Omdat camelina verband hou met mosterd, 'n bekende voedselallergeen, dui dit op die moontlikheid dat die gebruik van camelina -olie 'n allergiese reaksie kan veroorsaak by persone wat allergies is vir mosterd. Daar is geen gedokumenteerde gevalle van 'n allergiese reaksie wat verband hou met die verbruik van camelina -olie nie. Die indiener is in kennis gestel dat hulle met Health Canada in verbinding moet tree indien enige sake onder hul aandag gebring word.
Camelina sade bevat trypsien remmers, wat die trypsien aktiwiteit kan verander wat nodig is vir die vertering van proteïene. Die moontlike bydrae van trypsien -remmers deur camelina -olie tot die dieet sal egter 'n onbeduidende hoeveelheid wees, aangesien die olie slegs 'n klein hoeveelheid proteïene bevat. Bewyse van die eiser ondersteun dus die standpunt dat die gevaar wat trypsien -remmers inhou, gering is.
Camelina -sade bevat ook glukosinolate, wat giftige verbindings is wat in Brassica -plante voorkom en wat omgeskakel kan word tot isothiocyanate en ander verbindings wat die skildklierfunksie kan beïnvloed. Op grond van bewyse van die eiser dat die olie slegs 'n klein hoeveelheid proteïene bevat, is die gevaar wat glukosinolate in camelina -olie inhou, onbeduidend.
Die toksikologiese evaluering het tot die gevolgtrekking gekom dat daar geen toksikologiese probleme met camelina -olie is nie, volgens die bewyse wat verskaf is.
5. Chemiese assessering
Daar word nie verwag dat daar chemiese residue in camelina-olie sal wees as gevolg van die koue persmetode nie. Resultate van chemiese ontledings (swaar metale, peroksiedwaarde) wat vir camelina -olie ingedien is, was aanvaarbaar. Alhoewel die jodiumwaarde nie gerapporteer is nie, word dit as 'n kwaliteitparameter as veiligheidsparameter beskou. Alle gegewe gegewens was voldoende om aan te toon dat die finale produk veilig is en geen kommer oor die veiligheid veroorsaak nie.
Mikrobiologiese spesifikasies was nie nodig nie, omdat die fisies-chemiese eienskappe van plantaardige olies oor die algemeen nie die groei van mikroflora ondersteun nie.
Health Canada en die Canadian Food Inspection Agency (CFIA) deel verantwoordelikhede ten opsigte van etiketteringsvereistes vir voedsel. Health Canada is verantwoordelik vir beleid en standaardopset onder die Food and Drugs Act and Regulations, terwyl CFIA verantwoordelik is vir handhawing. CFIA administreer en handhaaf ook die aspekte van die Food and Drugs Act en die Consumer Packaging and Labeling Act wat verseker dat etikettering verstaanbaar, eerlik en nie misleidend is nie.
Camelina -olie, as 'n bestanddeel by voedselsoorte (slaaisous, margarien) as 'n bestanddeel gevoeg word, sal deel uitmaak van die vetverklaring in die tabel met voedingsfeite. Dit sal op die bestanddeellys as camelina -olie verskyn. Canpressco is in kennis gestel om met die CFIA te konsulteer om algemene name en etiketteringskwessies van voedselprodukte wat camelina -olie bevat, op te los. Hulle is ook in kennis gestel om die CFIA se voerafdeling te kontak vir verdere inligting oor hoe om magtiging te verkry vir die gebruik van camelina-olie-byprodukte as veevoer.
Die oorsig van Health Canada oor die inligting ter ondersteuning van die gebruik van camelina -olie as voedsel, het tot die gevolgtrekking gekom dat daar geen kommer oor voedselveiligheid is nie. Health Canada het geen beswaar teen die gebruik van koudgeperste camelina-olie as voedselbestanddeel nie. Daar moet op gelet word dat camelina -olie nie toegevoeg kan word tot 'n voedsel waarvoor daar 'n standaard is nie Voedsel- en dwelmregulasies, tensy die standaard voorsiening maak vir die toevoeging van plantaardige olie. Dit is die voortdurende verantwoordelikheid van die vervaardiger om te verseker dat sy produk aan alle toepaslike statutêre en regulatoriese vereistes voldoen.
Hierdie nuwe voedselinligtingsdokument is opgestel om 'n opsomming te gee van die mening oor die onderwerpproduk wat deur die Food Directorate, Health Products and Food Branch, Health Canada, verskaf word. Hierdie mening is gebaseer op die omvattende hersiening van inligting wat deur die indiener ingedien is volgens die Riglyne vir die veiligheidsbeoordeling van nuwe voedsel.
Kantoor vir voedselbiotegnologie
Gesondheidsprodukte en voedseltak
Tunney se weiding
Ontwerp, ontwikkeling en bedryfsgeskiedenis [wysig | wysig bron]
Daar was twee ondernemings wat meeding om die leweringskontrak vir vlootbomaanvalle: Consolidated en Douglas. Alhoewel albei prototipes aan die vereistes van die Amerikaanse vloot voldoen, is die kontrak op 29 September 1935 toegeken aan Consolidated weens laer produksiekoste. (Consolidated beraam die koste $ 90,000, terwyl hul kollegas van Douglas $ 20,000 meer kwoteer).
Vervaardigingsopdragte vir PBY-2 en PBY-3 is afgehandel voor die aflewering van die eerste produksievliegtuie uit die vorige reeks (PBY-1 en PBY-2, dienooreenkomstig). Toe die einde van 1937 egter die bestelling vir die PBY-4 onderteken is, wat uit slegs 33 bootvliegtuie bestaan ​​(dit was die kleinste uit die PBY-reeks), was die model teen die tyd dat die produksie begin reeds as verouderd en waarskynlik beskou om die laaste van die reeks te wees. Toe die PBY-5 in gebruik geneem is, was die ontwikkeling van die volgende reeks watervliegtuie wat bedoel was om die PBY te vervang, reeds aan die gang.
Dit was presies wat sou gebeur het as die Duitsers nie op 1 September 1939 Pole aangeval het nie. Hierdie aanval het die vraag na patrollievliegtuie aansienlik verhoog. Groot
Brittanje bestel onmiddellik 106 eenhede PBY-5 (met die naam Catalina I), terwyl Engeland 200 eenhede PBY-5 bestel (wat ook amptelik Catalina genoem is). Ander lande om bestellings te plaas, was Australië, Kanada, Holland en Frankryk.
Die PBY-5a-variant het 'n hidroulies bediende, intrekbare driewiel-landingsgestel, met die hoofratontwerp vir amfibiese werking, 'n stertgeweerposisie, en het die boog-enkelgeweer-posisie vervang met 'n boog "oogbol" -toring met twee .30 masjiengewere ( sommige latere eenhede), verbeterde wapenrusting, self verseëlende brandstoftenks en meer spoed.
In Brasilië het die Mining Group saam met Mubadala die Tico-Tico en Ipe ystererts myn- en verwerkingsbates verkry van die krediteure van MMX Sudeste. Die bates is 'n geleentheid vir Trafigura om uit te brei in die ystermynbedryf en sal 'n aanvulling wees op die Porto Sudeste -hawe -onderneming wat ook gesamentlik deur Impala Terminals en Mubadala beheer word.
Die Mynbougroep is geïnteresseerd in die ondersoek van verdere geleenthede en om 'n rol te speel in die konsolidasie van die gefragmenteerde mynbedryf in die Belo Horizonte -streek in Brasilië.
Die amfibiese Consolidated PBY Catalina was 'n veelsydige, hoogs effektiewe militêre vliegtuig voor, tydens en na die Tweede Wêreldoorlog. Dit is gebruik in oorlogsvoering teen duikbote, bombardemente, konvooi-begeleide pligte, soek-en-reddingsmissies en vragvervoer. Die laaste aktiewe militêre PBY's was eers in die 1980's uit diens.
Die ontwikkeling van PBY het in 1933 begin toe die Amerikaanse vloot in Oktober 1933 verskeie maatskappye aangegaan het om mededingende prototipes vir 'n patrollie -vlieënde boot te bou. Die wenontwerp van Consolidated het 'n vleuel met eksterne stutte wat op 'n pylon oor die romp gemonteer is, 'n 'parasol' -vleuel genoem. Vlerkant -stabiliserende vlotte was onttrekbaar tydens die vlug. Die vlerke was metaalvoorkant en stutte met 1300 vierkante meter stof. Die eerste prototipe het sy eerste vlug op 19 Mei 1936, en tydens 'n demonstrasie 'n rekord opgestel vir 'n ononderbroke vlug van 3,443 myl. Die PBY was die eerste produksievliegtuig met brandstofopberging in die vlerke.
Die PBY Catalina was oorspronklik slegs 'n waterboot, maar later het modelle amfibies geword toe die hidrouliese rat in die waterdigte kompartemente agter die vlugingenieur ingebou is. In totaal bevat die bewapening van 'n PBY-5A 'n enkele .50 masjiengeweer in beide middellyfposisies, twee .30 gewere in die boogskut en 'n enkele .30 geweer in 'n ventrale posisie. Vier bomrakke is op die vlerke aangebring. Die PBY-5A kan 4000 pond ordonnansie en#8211 bomme, dieptelading en torpedo's dra. Na raming is 4,051 Catalinas van alle weergawes tussen Junie 1937 en Mei 1945 vervaardig vir die Amerikaanse vloot, die Amerikaanse weermag se lugmag, die Amerikaanse kuswag, geallieerde lande en burgerlike kliënte.
Hierdie vliegtuig is afgelewer by die Royal Canadian Air Force, wat dit gebruik het vir onderzeeërpatrollies wat van Reykjavik, Ysland af vlieg. Na die oorlog het die vliegtuig op verskillende plekke in Kanada gedien voordat dit in 1962 uit die militêre diens getree het. Die vliegtuig is in 1999 na Suid -Afrika gevlieg, waar dit op 'n Johannesburgse lughawe geparkeer was. Dit is daarna noukeurig herstel as 'n voorbeeld van een van die belangrikste vlootvliegtuie van die Tweede Wêreldoorlog. Die gerestoureerde vliegtuig woon nou hier by die museum.
Kanadese Vickers PBV-1A Canso-A
Maritieme patrollie en soek-en-redding seevliegtuig, Kanada
[Canadian Vickers PBV-1A & ldquoCanso-A & rdquo (N413PB, s/n CV343) op die teerpad (16/05/2011) by die Glendale MAP, Glendale, Arizona (Foto's deur AFIA)] 1
[Gekonsolideerde PBY-5A "Canso A" (9754 RCAF) c.2003 by die Canadian Warplane Heritage Museum, Mount Hope, Ontario, Kanada (foto's deur John Shupek)] 2
Die Consolidated PBY Catalina, ook bekend as die Canso in Kanadese diens, is 'n Amerikaanse vlieënde boot, en later 'n amfibiese vliegtuig van die 1930's en 1940's wat deur Consolidated Aircraft vervaardig is. Dit was een van die mees gebruikte seevliegtuie van die Tweede Wêreldoorlog. Catalinas het by elke tak van die Amerikaanse weermag en in die lugmag en vloot van baie ander nasies gedien.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is PBY's gebruik in oorlogsvoering teen duikbote, patrolliebomaanvalle, konvooi-begeleiding, soek- en reddingsmissies (veral lug-see-redding) en vragvervoer. Die PBY was die talrykste vliegtuig in sy soort en die laaste aktiewe militêre PBY's was eers in die 1980's uit diens. In 2014, byna 80 jaar na sy eerste vlug, vlieg die vliegtuig steeds as 'n waterbomwerper (of vliegtuig) in lugbestrydingsoperasies regoor die wêreld.
Die benaming "PBY" is bepaal in ooreenstemming met die Amerikaanse vlootvliegtuigbenamingstelsel van 1922 PB wat "Patrol Bomber" verteenwoordig en Y is die kode wat aan die Consolidated Aircraft as sy vervaardiger toegeken is. Catalinas wat deur ander vervaardigers vir die Amerikaanse vloot gebou is, is volgens verskillende vervaardigerskodes aangewys, en Kanada se voorbeelde wat deur Vickers gebou is, is PBV, Boeing Canada-voorbeelde PB2B (daar bestaan ​​reeds 'n Boeing PBB) en Naval Aircraft Factory-voorbeelde is PBN genoem. In ooreenstemming met die hedendaagse Britse benoemingspraktyk om seevliegtuie te noem na hawestede aan die kus, is voorbeelde van die Royal Canadian Air Force Canso genoem, vir die stad met die naam in Nova Scotia. Die Royal Air Force het die naam Catalina gebruik en die Amerikaanse vloot het hierdie naam in 1942 aangeneem. Die Amerikaanse weermag en later die Amerikaanse lugmag het die benaming OA-10 gebruik. Die Amerikaanse vlootkatalinas wat in die Stille Oseaan teen die Japannese vir nagoperasies gebruik is, is in die geheel swart geverf, gevolglik is daar soms na hierdie vliegtuie as 'Black Cats' verwys.
Die PBY is oorspronklik ontwerp om 'n patrollie -bomwerper te wees, 'n vliegtuig met 'n lang operasionele reikwydte wat bedoel is om vyandelike vervoerskepe op see op te spoor en aan te val om vyandelike toevoerlyne te ontwrig. Met die oog op 'n moontlike konflik in die Stille Oseaan, waar troepe oor groot afstande hervoorraad sou benodig, het die Amerikaanse vloot in die dertigerjare miljoene dollars belê in die ontwikkeling van langafstand vlieënde bote vir hierdie doel. Vliegbote het die voordeel dat hulle geen aanloopbane nodig het nie, en het in werklikheid die hele oseaan beskikbaar. Verskeie verskillende vlieënde bote is deur die vloot aangeneem, maar die PBY was die mees gebruikte en vervaardigde.
Alhoewel dit stadig en onbedagsaam was, het Catalinas hulself in die Tweede Wêreldoorlog onderskei. Geallieerde magte het hulle suksesvol gebruik in 'n wye verskeidenheid rolle waarvoor die vliegtuig nooit bedoel was nie. PBY's word onthou vir hul reddingsrol, waarin hulle die lewens van duisende vliegtuigbemanning wat oor water was, gered het. Catalina-vlieëniers noem hul vliegtuie die 'kat' op gevegsopdragte en 'Dumbo' in lugreddingsdiens.
Namate die Amerikaanse oorheersing in die Stille Oseaan in die dertigerjare mededinging van Japan begin ondergaan het, het die Amerikaanse vloot in Oktober 1933 vir Consolidated, Martin en Douglas 'n kontrak aangegaan om mededingende prototipes vir 'n patrollie -vlieënde boot te bou. Die vlootleer van die dertiger- en veertigerjare het vlieënde bote gebruik in 'n wye verskeidenheid rolle wat vandag deur verskeie spesiale vliegtuie hanteer word. Die Amerikaanse vloot het die Gekonsolideerde P2Y- en Martin P3M -modelle vir hierdie rol in 1931 aangeneem, maar albei vliegtuie is ondermyn en belemmer deur onvoldoende omvang en beperkte vrag.
Consolidated en Douglas het albei enkele prototipes van hul nuwe ontwerpe, onderskeidelik die XP3Y-1 en XP3D-1, gelewer. Consolidated se XP3Y-1 was 'n evolusie van die XPY-1-ontwerp wat oorspronklik twee jaar tevore tevergeefs meegeding het om die P3M-kontrak en van die XP2Y-ontwerp wat die vloot vir 'n beperkte produksieloop goedgekeur het. Alhoewel die Douglas -vliegtuig 'n goeie ontwerp was, het die vloot gekies vir die van Consolidated omdat die geraamde koste slegs $ 90,000 per vliegtuig was.
Consolidated se XP3Y-1-ontwerp (maatskappy Model 28) het 'n parasolvleuel met eksterne stutte, wat op 'n pylon oor die romp gemonteer is. Wingtip-stabiliserende vlotte kon in vlug ingetrek word om vaartbelynde vlerke te vorm en is gelisensieer van die Saunders-Roe-onderneming. Die tweestap-rompontwerp was soortgelyk aan dié van die P2Y, maar die Model 28 het 'n kruisvormige stert-eenheid in plaas van 'n tweelingstert met stutstut. Skoner aërodinamika het die Model 28 beter prestasie gegee as vroeër ontwerpe. Die konstruksie is van metaal, gespanne vel, van aluminiumplaat, behalwe die ailerons en die agterkant van die vleuel, wat met stof bedek is.
Die prototipe is aangedryf deur twee 825 pk (615 kW) Pratt & Whitney R-1830-54 Twin Wasp radiale enjins wat aan die voorkant van die vleuel gemonteer is. Bewapening bestaan ​​uit vier .30 in (7,6 mm) Browning AN/M2 -masjiengewere en tot 910 kg bomme.
Die XP3Y-1 het sy eerste vlug op 28 Maart 1935 gehad, waarna dit na die Amerikaanse vloot oorgeplaas is vir diensproewe. Die XP3Y-1 was 'n aansienlike prestasieverbetering in vergelyking met vorige patrollie-vlieënde bote. Die vloot het verdere ontwikkeling versoek om die vliegtuig in die kategorie patrolliebomwerpers te plaas, en in Oktober 1935 is die prototipe teruggestuur na Consolidated vir verdere werk, insluitend die installering van R-1830-64-enjins van 900 pk (670 kW). Vir die herontwerpte XPBY-1 het Consolidated herontwerpte vertikale stertoppervlaktes bekendgestel wat 'n probleem opgelos het met die stert wat onder water begin val het, wat onder sekere omstandighede nie kon opklim nie. Die XPBY-1 het sy eerste vlug op 19 Mei 1936 gehad, waartydens 'n rekordvlugvlug van 2.992 mi 5.541 km bereik is.
Die XPBY-1 is in Oktober 1936 by VP-11F afgelewer. Die tweede eskader wat toegerus was, was VP-12, wat die eerste van sy vliegtuie vroeg in 1937 ontvang het. Die tweede produksiebestelling is op 25 Julie 1936 geplaas. drie jaar is die ontwerp geleidelik verder ontwikkel en opeenvolgende modelle bekendgestel.
Die vliegtuig het uiteindelik die naam Catalina gedra nadat Catalina Island die naam in November 1941 geskep is, aangesien Groot -Brittanje hul eerste 30 vliegtuie bestel het.
Massaprodusente variante van die Amerikaanse vloot 2
PBY-1: September 1936-Junie 1937. Oorspronklike produksiemodel. 60 vliegtuie.
PBY-2: Mei 1937-Februarie 1938. Geringe veranderinge aan die stertstruktuur, rompversterkings. 50 vliegtuie.
PBY-3: November 1936-Augustus 1938. Hoërkrag-enjins. 66 vliegtuie.
PBY-4: Mei 1938-Junie 1939. Hoërkrag-enjins, skroefdraaiers, akrielglasblase oor middellyfgewere (sommige latere eenhede). 32 vliegtuie.
PBY-5: September 1940-Julie 1943. Hoërkrag-enjins (met hoër oktaanbrandstof), gestaakte gebruik van skroefdraaiers, gestandaardiseerde middellyfgeweerblase. Selfsegende brandstoftenks word tydens produksie uitgevoer. 684 vliegtuie.
PBY-5A: Oktober 1941-Januarie 1945. Hidroulies bediende, intrekbare driewieler-landingsstel, met hoofversnellingsontwerp gebaseer op een uit die 1920's ontwerp deur Leroy Grumman, vir amfibiese werking. Bekendgestel stertgeweer posisie, vervang boog enkel geweer posisie met boog "eyeball" rewolwer toegerus met twee .30 masjiengewere (sommige latere eenhede), verbeterde pantser, self verseëlende brandstoftenks. 802 vliegtuie.