27 Mei 2018 Ds. André Agenbag Familiediens
27 Mei 2018 Durbanville Gemeente: Familiediens
Romeine 8:12-17 (Triniteitsondag) Ingenooi tot in die hart van God
Die Agtergrond: Die Wet kan jou nie red nie
Paulus beveg die onbybelse oortuiging: “Jy kan die mens wees wat God wil hê jy moet wees deur die wet te onderhou.”
‘n Tipiese kenmerk van wettiese godsdiens is ‘n beheptheid met sonde: “Hierdie is sonde en daardie is sonde.” En dit is altyd baie duidelik en helder wat sonde is. Dis ‘n wit of swart ding. Reg of verkeerd. Eenvoudig. Die Fariseërs was so. En Paulus was voor sy bekering ook ‘n Fariseër. Hy het hierdie wettiese godsdiens en beheptheid met sonde en met reg of verkeer baie goed verstaan.
Nóg ‘n kenmerk van wettiese godsdiens is geestelike meerderwaardigheid: “So, daar staan die wette en ek het hulle almal nagekom. Ek is ‘n mens so na aan God se hart. Dis die ander mense wat hierdie wette nie nakom soos ek nie, dit is húlle wat gered moet word.”
Wettiese godsdiens sê: “Jy kán die wet onderhou. En as jy dit regkry, is jy aanvaarbaar in God se oë.”
“Julle mense wat so behep is met wette en sonde, weet julle wat julle probleem eintlik is? Julle neem die sonde nie ernstig genoeg op nie!”
“Julle het sonde nou lekker in verskillende kategorieë en in verskillende boksies loop sit, om dit dan moontlik te maak om al hierdie wette te onderhou, en jou só te oortuig dat jy klaargespeel het met die sonde... en dat jy nou GOD se mens is... “
Romeine 3:20, “Daarom sal geen mens op grond van wetsonderhouding deur God vrygespreek word nie; inteendeel, deur die wet leer ‘n mens wat die sonde is.”
En wat leer ons van die sonde?
Romeine 7:13 (geparafraseer) “Die sonde bring vir my die dood.” Met ander woorde, sonde het slegte gevolge – negatiewe gevolge – doodse gevolge.
Paulus wil hê dat die wet verstaan word vir wat dit is. Nie om sonde in netjiese boksies of registers te sit sondat ons op ‘n oppervlakkige wyse vir onsself kan verontskuldig en ander kan veroordeel nie. Nee, die wet wil juis vir ons wys hoe diep en verskriklik die sonde is: “Die wet maak die sonde in sy ware aard as sonde bekend; en die wet wys hoe skrikwekkend die sonde werklik is.”
Rom 7:15, “Ek begryp self nie wat ek doen nie, want wat ek wil doen, dit doen ek nie, maar wat ek haat, juis dit doen ek.”
Rom 7:17, “Maar nou is dit nie meer ek wat dit doen nie, maar die sonde wat in my woon.”
Rom 7:20, “En as ek nou doen wat ek nie wil doen nie, dan is dit nie meer ek wat dit doen nie, maar die sonde wat in my woon.”
Vir Paulus is die sonde dus ‘n baie sterk mag wat ‘n groot invloed op ‘n mens uitoefen. Wettisisme en sondebeheptheid kom nie naby genoeg daaraan om reg te laat geskied aan die diepte en die omvang van sonde nie.
Vanoggend se skrifgedeelte sê egter dat ons onder ‘n verpligting staan om nie vanuit hierdie sonde te leef nie. Rom 8:12, “Daarom dan, broers en susters, staan ons onder ‘n verpligting, maar nie teenoor ons sondige natuur om daarvolgens te lewe nie.”
Martin Luther het gesê, “Sonde is om ingebuig te wees op jouself.” Dit beteken dat die hart van die sonde is om weg te keer van God en om van jouself die middelpunt van jou bestaan te maak.
Jesaja, sê dieselfde ding op ‘n ander manier in hoofstuk 59:2, “Sonde is dít wat skeiding maak tussen ons en God.” Hiermee het ons by die kern van die saak gekom. Hiermee word dit ook duidelik hoe oppervlakkig wettiese godsdiens is omdat dit die sonde verpak in netjiese boksies en registers wat orals en altyd vir almal presies dieselfde ding is.
“Nee,” sal Paulus sê, “die sonde sit baie dieper in ons as dít! Ons kan nie agter uiterlike wette wegkruip nie.”
Die wet kan ons nie red nie
Rom 8:3, “Wat die wet nie by magte was om te doen nie, omdat dit weens ons sondige natuur te swak was, dit het God gedoen.” Die wet kan ons dus nie red nie. Ons kan in elk geval nie die wet volkome en na sy diepste bedoeling nakom nie. Ons sondige natuur is eenvoudig te swak...
Kom ons stop ‘n bietjie en dink hieroor na: Ons sondige natuur is SO groot, dat ons NOOIT die wet volkome sal kan nakom nie. Die sonde is véél groter en véél dieper as wat ons dink.
En ‘n mens wat dít besef, sal van beter weet as om sonde-sonde te speel, sondebehep te wees, sonde die heeltyd in uiterlike boksies te wil sit, geestelike meerderwaardig te wil wees.
So iemand roep saam met Paulus uit (Rom 7:24), “Ek ellendige mens! Wie sal my dan van hierdie doodsbestaan verlos?” En dan antwoord hy (vers 25), “Aan God die dank! Hy doen dit deur Jesus Christus ons Here.”
Die Keuse: Jou Sondige Natuur beheers jou lewe óf die Gees beheers jou lewe
Rom 8:3, “Hy het met die sonde afgereken deur sy eie Seun in dieselfde gestalte as die sondige mens te stuur; so het Hy die sonde in die sondige bestaan van die mens veroordeel.”
(Vers 4) “Nou kan ons aan die eise van die wet voldoen, óns wat ons lewe nie deur ons sondige natuur laat beheers nie, maar deur die Gees.”
(vers 5) “Dié wat hulle deur hulle sondige natuur laat beheers, hou hulle besig met die dinge van die sondige natuur, maar dié wat hulle deur die Gees laat beheers, hou hulle besig met die dinge van die Gees.”
Nou kan ‘n mens vra:
Is hierdie nie nou maar weer ‘n net ‘n ander of nuwe manier om te sê dat ‘n mens die wet KAN onderhou nie; en dat die wet jou KAN red nie?
Dat jy jou verlossing kan VERDIEN en dat die stryd teen die sonde in hierdie lewe sal OPHOU nie?
“Nee,” sê Paulus, “Kom ek neem julle na die KERN van alles:”
Dit gaan nie oor die wette nie; dit gaan oor die sondige natuur VERSUS die lewe deur die Gees.
Deur Christus, saam met Christus KAN ons deur die Gees lewe: Van Binne Uit! Dag vir dag. Nederig. Diep bewus van hierdie diep neiging tot selfsug, ingebuigdheid op die self.
Elke dag moet ons KIES: Laat die Gees jou lei, NIE jou sondige natuur nie.
Al wat die wet en die wette moet doen, is om jou te laat besef hoe verskriklik en vernietigend hierdie mag van die sonde is. En hoe afhanklik ons van God in Christus deur die vernuwende werk van die Heilige Gees is.
In Christus is ons vry van die mag van die sonde EN die wet... en nou kan ons deur die Gees lewe
Om ons deur die Gees te laat lei, maak ons kinders van God
Paulus sê, “Iemand wat hulle deur die Gees laat lei, is ‘n kind van God.” Dan is jy nie ‘n slaaf nie. Jou sondige natuur hoef jou nie te verslaaf nie. Jy is nie vasgeketting en uitgelewer aan jou sondige natuur nie. Jou sondige natuur het nie die laaste sê in jou lewe nie!
Dit is die Heilige Gees wat jou ‘n kind van die Here maak, wat jou na God laat roep, “Abba! Dit beteken Vader.” Dit beteken dat daar ‘n nou band tussen jou en God is. ‘n Diep verhouding.
Die film van ons lewens is nou nie meer ‘n film wat in ‘n hofsaal afspeel met God as die veroordeelde Regter, ons as aangeklaagdes en wette wat nie nagekom kan word nie;
Nee, die film is nou die film van ‘n familie: Omdat ons mede-erfgename saam met Christus is, kry ons deur die Gees deel aan die familielewe van God. God word vir ons ‘n Vader. Daar is ‘n lewende verhouding. Ons lewe as’t ware anderkant die wet omdat ons by die diepste plek uitgekom het, die plek wat onder en agter die wet sit. Die plek waar ons weet hoe diep ons sondige natuur in ons gesetel is en hoe vernietigend dit kan wees. Die plek waar ons weet ons is vry daarvan en dat ons sondige natuur nie die laaste sê het oor ons lewens nie, en dat dit ons nie hoef te verslaaf nie.
Ja, soms leef ons nog vanuit die sondige natuur. Maar dan keer ons terug na die Goeie en Genadige Vader soos die verlore seun...
Daar word ‘n verhaal vertel van twee monnike wat saam op reis gegaan het. Albei monnike het beloftes van die selibaat afgelê. Hulle het dus belowe om nooit in verhoudings met vroue betrokke te raak nie. Om as’t ware niks met vroue te doen te hê nie. Die een monnik was ‘n nuweling en nog jonk. Hy het vreeslik opgekyk na die tweede monnink, ‘n ouer, ervare en legendariese monnik. Op hulle pad kom hulle toe by ‘n vol rivier aan. Aan hulle kant van die rivier staan daar ‘n pragtige, Japanese vrou in een van daardie pragtige tradisionele rokke. Sy vra hulle om haar asseblief deur die vol rivier te dra omdat sy nie met haar mooi rok deur die water wil gaan nie. Onmiddelik antwoord die jong monnik verontwaardig, “Ons sal jou beslis nie deur die rivier dra nie! Ons is monnike en het albei plegtige beloftes afgelê waarmee ons belowe het om nooit aan ‘n vrou te vat nie.” Die ouer monnik het egter geantwoord, “Maar natuurlik!” En hy het haar sonder seremonie opgetel, deur die rivier gedra, aan die ander kant neergesit en verder geloop. Geskok het die jong monnik by hom aangesluit en in stilte het hulle vir so twee kilometer verder geloop. Uiteindelik bars die jong monnik uit, “Ek is diep teleurgesteld in jou! Ek het só opgekyk na jou. Jy is vir ons almal ‘n legendariese voorbeeld van wat dit beteken om ‘n monnik te wees. En jy dra ‘n vrou deur ‘n rivier! Beteken jou beloftes en geloof dan niks vir jou nie?!” Die ouer monnik het rustig in stilte verder geloop en toe bedaard geantwoord, “Die enigste verskil tussen jou en my is dat ek daardie vrou al twee kilometer terug neergesit het!”
Sonde is veel meer as die akkurate nakoming van ‘n netjiese register van wat reg of verkeerd sou wees: wette. Sonde is veel dieper as dit. Maar ons is ook nie uitgelewer daaraan nie. Dit is inderdaad moontlik om ‘n bepaalde wet uiterlik na te kom maar innerlik vasgeketting te wees aan die sonde daardie wet wil onthul, soos wat die verhaal van die twee monnike so mooi illustreer.
In Christus is ons vry van die houvas van die sonde; kan ons inderdaad elke dag kies om nie vanuit ons sondige natuur te lewe nie, maar vanuit die nuwe lewe wat die Heilige Gees vir ons in Christus gee. En dít maak van ons kinders van die Here. Kinders van die Here is sondige mense wat vanuit ‘n verhouding met God lewe; sóveel dat ons Hom Abba (Vader) kan noem!