Ek wou my verstout om te se dat Julie Sabiepark se geilste “leeu-maand” in die geskiedenis moet wees. Een blik op Junie se inskrywings laat die rooiligte flikker. ‘n Mens moet altyd waak teen die hiperbool.
Vanoggend het Julie se leeu-telkaart vir Sabiepark se piekniekplek op agt gestaan. Toe kom die vuilbaarde weer – die negende dag … en die maand is nog nie verby nie.
Die Meer van die Drie Raaisels – vanwaar Gehasi? Nee, so ver my kennis strek, bestaan â€˜n plek met die naam nie regtig nie. Dis sommer my eie naam vir â€˜n stukkie Wildtuin-weelde waarvoor die Van Dâ€™s baie lief is.
Die naam kom van ‘n vloed toe die dam in aanbou was en die vrees dat die nuwe wal sou meegee. So het ek iewers gelees. Ek skryf toe vir Ben en Jeanette Coetsee in Tennessee, wetende dat hulle meer lig sal kan werp. Lake Panic is gebore in hul era in die Kruger-Wildtuin.
“Die Skukuza-gholfbaan was net nege putjies en met die groter maak, is die dam gebou. Ek skat dat dit omtrent 1977 was. Die dam het ‘n grondwal, soos jy weet, met die oorloop wat na die toeristeteerpad se kant uitmond.
Bring dan ‘n leer gebied ek. My plan is dat ek die leer benut om tot bo-op die skermmuur te klouter. Dan hys ek die leer op en laat sak dit aan die ander kant vir die tog af ondertoe. Toe die leer egter veilig by my is, heroorweeg ek die proposisie. Die besef dring deur dat so ‘n akrobatiese poging dalk vyf jaar gelede ‘n opsie sou gewees het, beslis nie nou meer nie.
Ek opper weer die “bree-die-deur-oop”-moontlikheid. Gerrie van Niekerk, bestuurder van Sabiepark, is teen die tyd persoonlik op die toneel en maan egter tot kalmte. Sy plan is om die skarniere se pennetjies uit te kap.
Uiteindelik verskyn hulp in die vorm van die arbeider Alfred se vriendelike gesig oor die muur. My Samaritaan klim oor (soos ek wou uitklim) en begin kap, kap, kap – eers die onderste, toe die boonste skarnier.