Ons vertel nie vir die kinders hoe moeg ons is nie Ons vra hulle net of hulle honger is En ons - Inligting - 2022
Dit is soos elke ander Saterdagaand, ek en my maat kom huis toe en kry al ons kinders wat op die sitkamervloer lê, uitgesprei en iets kyk. Op hierdie spesifieke aand was dit ons dogter wat oor haar lewe gedra en gegiggel word, terwyl ons seuns rustig aan haar voete gesnork het. Ek en my maat het na mekaar gedraai en gesê: "Ek dink ek is nie die enigste een wat uitgeput is nie," en gelag.
Op 'n gewone Saterdag het ons vir die kinders gesê "goeie nag" en "lekker naweek," dan sê ons miskien 'n gebed of twee voordat ons die strs klim. Maar 'n aand soos hierdie was anders. Ons was moeg vir daardie roetines. Ons was moeg vir gesprekke soos daardie een, op gewone aande.
Ons vertel nie vir die kinders hoe moeg ons is nie. Ons vra hulle net of hulle honger is. En ons eet eers.
"Jy gaan terug bed toe. Ek gaan net gaan sit en hierdie tydskrif lees en 'n rukkie dink."
En ons doen.
Ons kyk TV en maak ligte geselsies, en uiteindelik raak hulle aan die slaap. En soggens maak ek koffie en ons praat oor alles, selfs normale dinge. Ons praat oor die weer, of oor die kinders, of oor ons dag, of oor die lewe in die algemeen. Ons praat nie oor wie die sokkerwedstryd gewen het nie, of of ons aandele styg of daal nie.
Want ons is uitgeput. Ons probeer nie die eerste wees om te praat of selfs die hardste om te praat nie. Ons is net daar om te luister en te kyk of iemand anders bereid is om hul gedagtes te deel. Ons is net bly vir 'n blaaskans.
Vir my is dit so eenvoudig soos om na die kant van die rusbank te stap, die kombers van agter af uit te trek, daarin op te rol, die TV aan te skakel en 'n tydskrif te kry. Want ons is moeg.
En ek weet dit voel nie so nie. Ek weet julle sien uit daarna wanneer julle kinders by die huis kom en julle almal kan praat, en lag, en feesvier, en alles saam kan doen. Maar vir sommige van ons wil ons regtig hê dat ons kinders moet gaan slaap wanneer ons wil hê hulle moet gaan slaap, en dat ons net eet wanneer ons moet eet en praat wanneer ons moet praat.
In my familie is dit 'n redelik belangrike versoek.
So weet asseblief dat ons almal van julle waardeer. Ons weet jy probeer, en probeer hard. En ons waardeer ook al jou opofferings.
Ons is almal moeg. En as jy ons 'n minuut gee, sal ons gaan sit en 'n tydskrif lees. Of kyk TV. Of luister dalk na musiek. En dan kom ons uit en gesels met jou.
So baie waar, dankie. Ons is oneindig lief vir ons kinders, maar ons is meer lief vir onsself. Sommige mense het vergeet hoe om hulself te wees. Ons probeer hulle herinner. Ons gee nie om om met ons babas en kleuters by die huis te bly nie, maar dit kan soms rof en uitmergelend wees. Dit kan die hele dag neem om die wasgoed te was, wat nog te sê van die skottelgoed of ander verantwoordelikhede. Ek is lief vir julle omdat julle julle eerlike gevoelens deel. Ek en die meisies praat ook baie oor ouers wees. Ons is baie lief vir en waardeer julle, so moet asseblief nie lus wees om uit te reik nie, want ons reik uit en help wanneer ons ook al kan.
O, ons is lief vir jou en ons waardeer alles wat jy doen. Dit is moeilik, maar ons weet ons is gelukkig om so 'n ongelooflike ondersteuningstelsel te hê. Ek weet self, ek kan gefrustreerd raak omdat ek soveel meer produktief wil wees, maar net om te weet dat ek nodig is om die stukke vir my kinders op te tel, is vir my 'n groot motivering om moeite te doen. Lief vir jou, Mamma.
Ek is so bly julle het mekaar. Ek en my man het dit nie. Ek is dankbaar vir vriende wat kan help wanneer dit nodig is. Maar dit is nie dat ons nie daarvan hou om tyd saam deur te bring nie – ons doen. Dis net dat dit moeilik is om die enigste sorgverskaffer te wees. Ek dink daar is net dae waar ek dit net sal waardeer om iemand anders te hê om 'n paar van die huispligte oor te neem sodat ek 'n bietjie spasie kan hê om te dekomprimeer. Of miskien het ek net 'n massering nodig. Of 'n lang stort.
My seun, wat vier is, was die afgelope tyd baie veeleisend. Ek moes meer doen as wat ek kan hanteer en dit was te veel. Ons praat daaroor, en ek weet my man sal daar wees vir my, maar terselfdertyd wil ek nie net op hom staatmaak nie. Die laaste keer dat ek regtig oorweldig was met my seun se gedrag, was die dag toe hy amper dood is.
Dit is soos jy sd - jy weet jy kan op jou man staatmaak, maar wat vriende/familie betref, het jy nie baie keuses nie, behalwe om te sê "Ek voel net nie goed nie en ek sal liewer alleen wees." Dit is moeilik om te hoor, maar ek dink dit is deel van die lewe.