Die Amerikaanse minister van buitelandse sake, George Marshall, vra hulp aan Europa - GESKIEDENIS - Inligting
Die Amerikaanse minister van buitelandse sake, George Marshall, vra hulp aan Europa
In een van die belangrikste toesprake van die Koue Oorlog, het minister van buitelandse sake, George C. Marshall, 'n beroep op die Verenigde State gedoen om te help met die ekonomiese herstel van die naoorlogse Europa. Sy toespraak was die dryfveer vir die sogenaamde Marshall-plan, waaronder die Verenigde State miljarde dollars na Wes-Europa gestuur het om die oorloggeteisterde lande te herbou.
In 1946 en tot in 1947 het 'n ekonomiese ramp vir Wes -Europa opgeduik. Die Tweede Wêreldoorlog het groot skade aangerig, en die verlamde ekonomieë van Groot -Brittanje en Frankryk kon die ekonomiese aktiwiteit van die streek nie weer lewendig maak nie. Duitsland, eens die industriële dinamo van Wes -Europa, lê in puin. Werkloosheid, haweloosheid en selfs honger was algemeen. Vir die Verenigde State was die situasie veral besorg oor twee sake. Eerstens was die ekonomiese chaos van Wes -Europa 'n goeie teelaarde vir die groei van kommunisme. Tweedens, die Amerikaanse ekonomie, wat vinnig terugkeer na 'n burgerlike staat na 'n paar jaar se oorlog, het die markte van Wes -Europa nodig gehad om homself te onderhou.
Op 5 Junie 1947 het die minister van buitelandse sake, George C. Marshall, aan die Harvard -universiteit, die haglike situasie in Wes -Europa uiteengesit en gepleit vir Amerikaanse hulp aan die nasies van daardie streek. 'Die waarheid', het die sekretaris beweer, 'is dat die Europese vereistes vir die volgende drie of vier jaar van buitelandse voedsel en ander noodsaaklike produkte - hoofsaaklik uit Amerika - soveel groter is as haar huidige betaalvermoë wat sy moet hê aansienlike bykomende hulp of in die gesig staar ekonomiese, sosiale en politieke agteruitgang van 'n baie ernstige karakter. " Marshall verklaar: "Ons beleid is nie gerig op enige land of leerstelling nie, maar op honger, armoede, desperaatheid en chaos." In 'n dun bedekte verwysing na die kommunistiese bedreiging, belowe hy 'regerings, politieke partye of groepe wat probeer om menslike ellende te bestendig om daaruit polities of andersins voordeel te trek,' sal die opposisie van die Verenigde State teëkom.
In Maart 1948 het die Amerikaanse kongres die Wet op Ekonomiese Samewerking (meer algemeen bekend as die Marshall -plan) goedgekeur, wat $ 4 miljard se hulp vir Wes -Europa opsy gesit het. Teen die tyd dat die program byna vier jaar later geëindig het, het die Verenigde State meer as $ 12 miljard vir Europese ekonomiese herstel voorsien. Die Britse minister van buitelandse sake, Ernest Bevin, vergelyk die Marshall -plan met 'n 'reddingsboei met sinkende mans'.
LEES MEER: Koue Oorlog: 'n tydlyn
GEORGE C. MARSHALL se bydraes tot ons land en die wêreld kan nie oorbeklemtoon word nie. Hy was die organiseerder van oorwinning en die argitek van vrede tydens en na die Tweede Wêreldoorlog. Hy het die oorlog gewen, en hy het die vrede gewen. Sy kenmerke van eerlikheid, integriteit en onbaatsugtige diens is uitstekende voorbeelde vir diegene wat die verlede bestudeer en vir die generasies wat in die toekoms van hom sal leer. Die Marshall -stigting is toegewy aan die viering van sy nalatenskap.
Marshall se loopbaan het baie van die belangrikste gebeurtenisse van die 20ste eeu aangeraak - as 'n nuwe weermagoffisier na die Filippynse opstand, as 'n lid van die personeel van generaal van die leërs John J. Pershing tydens die Eerste Wêreldoorlog, as stafhoof van die Amerikaanse weermag tydens die Tweede Wêreldoorlog, as minister van buitelandse sake en die argitek van Europese ekonomiese herstel na die Tweede Wêreldoorlog, en as minister van verdediging tydens die Koreaanse Oorlog. Hy is die enigste persoon wat in hierdie drie hoogste poste gedien het.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was Marshall as stafhoof van die weermag (1939–1945) die belangrikste militêre figuur in die Amerikaanse militêre vestiging en van groot betekenis vir die handhawing van die Anglo-Amerikaanse koalisie. Na die oorlog is hy aangewys as spesiale ambassadeur in China (1945–1947), minister van buitelandse sake (1947–1949), president van die Amerikaanse Rooi Kruis (1949–1950) en minister van verdediging (1950–1951). In 1953 ontvang hy die Nobelprys vir Vrede vir sy rol in die voorstel, aanmoediging van wetgewende optrede en die ondersteuning van die Europese herstelprogram (bekend as die Marshall -plan). Byna 20 jaar lank was hy 'n belangrike Amerikaanse leier, militêr, polities en moreel, en hy word vandag nog steeds baie bewonder.
Die Marshall -plan
Die behoefte, hulp aan Europa, die Europese herstelprogram en die resultate.
Tydlyn en chronologie
Die gedetailleerde chronologie bevat 'n lys van al die belangrikste gebeurtenisse in die lewe van George C. Marshall.
Eerste Wêreldoorlog Memoirs
Marshall het hierdie manuskrip opgestel terwyl hy in Washington, DC was, tussen 1919 en 1924 as assistent-van-die-kamp by generaal van die leërs John J. Pershing.
'N Verskeidenheid opstelle en onderhoude, insluitend die Forrest C. Pogue -onderhoude wat die naaste George Marshall verteenwoordig, het ooit 'n memoire opgestel.
Opstelle en opmerkings
Artikels en toesprake opgedra aan George C. Marshall.
Film en video oor George Marshall.
'N Geannoteerde bibliografie van die nuttigste bronne van inligting oor die lewe van George C. Marshall.
Het die Marshall -plan werklik Europa gered na die Tweede Wêreldoorlog?
Dit neem slegs 12 minute van die minister van buitelandse sake, George Marshall, om 'n plan vir die redding van Europa na die Tweede Wêreldoorlog uiteen te sit, hoewel hy van plan was om sy opmerkings nog korter te hou. In plaas van die kongres of die nuutgestigte Verenigde Nasies toe te spreek, het Marshall op 5 Junie 1947 'n aanvangstoespraak van Harvard gekies as sy platform om die strategie van die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake om die Europese ekonomie te laat herleef, bekend te maak. Met die klem op armoedeverligting bo politieke konflik, het Marshall in eenvoudige, konkrete taal gepraat. Dae later het amptenare in die Verenigde State en Europa gesprekke begin oor wat as die belangrikste uitruil van buitelandse beleid in die Amerikaanse geskiedenis erken sou word.
Die Tweede Wêreldoorlog, wat in 1945 tot 'n einde gekom het, het Wes -Europa verwoes. 'N Kwart van die stedelike behuising in Duitsland is vernietig, gekombineer met 'n daling van die bruto binnelandse produk met 70 persent [bron: Hoover]. Industriële produksie regoor die vasteland was op 60 persent van die vooroorlogse vlakke [bron: Machado]. Alhoewel sommige lande herstel het, het 'n droogte, gevolg deur 'n wrede winter in 1946, koringoeste verwoes en die skaarste aan goedere versterk. Die gaping tussen invoer en uitvoer het toegeneem, vererger deur die terugbetaling van oorlogskuld. Will Clayton, onder sekretaris van ekonomiese sake tydens die Truman -administrasie, het die na -oorlogse wrak in Europa waargeneem en 'n groot aantal mense beskryf. stadig verhonger & quot [bron: Hindley].
In die lig van toenemende wanvoeding, haweloosheid en werkloosheid, het kommunistiese regimes gewild geword. Teen 1947 het die Franse Kommunistiese Party 'n aansienlike teenwoordigheid in die nasionale parlement gehad, en Italiaanse kommuniste het 'n soortgelyke politieke invloed gewen. Terwyl die betrekkinge tussen die Verenigde State en die Sowjetunie verkoel het, was die Amerikaanse regering bang vir die toename in kommunistiese steun in reaksie op die verbrokkelde Europese ekonomie.
Te midde van hierdie swak internasionale omgewing, sou George C. Marshall 'n eredoktorsgraad van Harvard ontvang. In 'n brief van Marshall aan die universiteitspresident, het die minister van buitelandse sake verduidelik dat hy 'n paar bedankings by die aanvangsplegtigheid sou sê en miskien 'n bietjie meer '[bron: Hindley].
Deur 'n leë skare aan te spreek, het Marshall meer krag gekry. Streng isolationiste in die kongres sou die herstelstrategie onmiddellik van die hand gewys het, wat hom in 'n opdraande stryd gedwing het. In plaas daarvan het die grotendeels konserwatiewe Harvard -gehoor en die teenwoordige media die plan toegejuig en die weg gebaan vir die ontvangs daarvan op Capitol Hill.
Prins Charles is hierdie week nie die enigste lid van die koninklikes wat onderwerpe rakende die koronavirus en volhoubaarheid aangeraak het nie.
In 'n toespraak wat Maandag gelewer is voor 'n paneel wat deur CNBC gemodereer is by die beraad oor die impak op die Sosiale Volhoubare Ontwikkeling van die World Economic Forum, het koning Abdullah II van Jordanië opgemerk hoe die pandemie en die langtermyngevolge daarvan kwessies op 'n verskeidenheid gebiede gehad het.
"Die klimaatkrisis, armoede, honger, werkloosheid en sosio -ekonomiese ongelykhede het versleg na jare van ondoeltreffende kollektiewe optrede," het hy gesê.
& quot wêreld. & quot
Soros en CFR ontgin vlugtelingkrisis vir nuwe wêreldorde
Nadat die vlugtelingkrisis van begin tot einde letterlik ontstaan ​​het - verskeie Midde -Oosterse nasies vernietig het en dan geëis het dat Europa die miljoene ontheemde slagoffers aanvaar - benut die internasionalistiese establishment nou die chaos wat dit losgemaak het om meer globalisme en statistiek te bevorder. Europa, Afrika en die Midde-Ooste is almal in die kruishare van die miljardêr George Soros (getoon), die wêreldwye regeringsbevorderende Raad vir Buitelandse Betrekkinge en ander belangrike globalistiese magte. Onder ander pogings gebruik die aanstigters van die vlugtelingkrisis die gruwel wat hulle ontketen het as 'n voorwendsel om die oorblyfsels van nasionale soewereiniteit in daardie streke te ondermyn-alles terwyl hulle supranasionale instellings soos die Verenigde Nasies, die Europese Unie, die Afrika-unie en selfs 'n "Midde-Ooste-unie" wat deur globaliste gesteun word, wat nog formeel onthul moet word. 'N Nuwe "Marshall -plan" en selfs 'n paramilitêre mag van die EU met ongekende magte is ook op die agenda, alles op pad na die vestigingstemme wat gereeld na verwys word as 'n nuwe wêreldorde. "
Aangesien die vlugtelinge -situasie vinnig buite beheer oor dele van die vasteland uitloop - die massale seksuele aanvalle op die nuwe jaar in Duitsland en daarna, die ineenstorting van wet en orde rondom Calais in Frankryk, die wydverspreide oorval van die sentrale stasie in Stockholm deur vlugtelinge jongmense en meer - die publiek raak nou al hoe meer woedend. Inderdaad, as Die New American berig verlede week, selfs die vestigingsmagte wat verantwoordelik was vir die ontketening van die chaos, veroordeel dit nou hardop. Die New York Times, 'n gevestigde spreekbuis wat die globalistiese oorloë wat die vlugtelingkrisis veroorsaak het, pligsgetrou bevorder het, en daarna die daaropvolgende oorstromings van die Weste met die slagoffers van die oorloë, het 'n opskrif laat blyk dat Duitsland "op die randjie" was weens die krisis . Top Europese politieke base het ook alarm gemaak.
'N Ander senior globalis, die beskermheer van die Rothschild-bank dinastie en die miljardêr-verskansingsfondsbaas Soros, het 'n belangrike rol gespeel in die aanmoediging van die magdom oorloë en die daaropvolgende tsunami van vlugtelinge na Europa wat deur die oorloë veroorsaak is. En nou, soos ander establishment -stemme, wys Soros ook op die voor die hand liggende. Hy het in 'n onlangse onderhoud gesê dat die Europese Unie 'op die rand van ineenstorting' is weens die skielike toeloop van meer as 'n miljoen Islamitiese vlugtelinge verlede jaar. Nie toevallig nie, Soros het ook idees oor 'oplossings'. En nie verrassend nie, behels die beweerde "oplossings" meer globalisme vir Europa, Afrika en die Midde-Ooste-saam met minder soewereiniteit, selfbestuur en vryheid.
In 'n onderhoud met Bloomberg van die World Economic Forum in Davos, Switserland, het die radikale anti-nasionale soewereiniteitsstatistiek beweer dat Europa 'n nuwe 'Marshall-plan' moet finansier vir die streke van die wêreld waaruit die vlugtelinge vlug-streke en nasies grootliks vernietig deur die globalistiese Westerse vestigingsfigure wat die nuwe plan stoot. Soros het steun uitgespreek vir 'n voorstel wat vroeër deur 'n mede -globalis, die Duitse minister van finansies, Wolfgang Schaeuble, gemaak is. Die nuwe 'Marshall -plan' wat hulle beoog, is daarop gemik om rykdom van sukkelende Europese belastingbetalers oor te dra na 'n menigte nasies wat deur globalistiese sameswerings soos Libië, Sirië, Irak, Afghanistan en verder verwoes is - maar die werklike agenda gaan veel dieper, net soos die vorige Marshall -plan na die Tweede Wêreldoorlog.
"Die belangrikste is dat ons miljarde belê in die streke waarvandaan die vlugtelinge kom om die druk op die buitegrense van Europa te verminder," het Schaeuble aangevoer in 'n paneelbespreking by die globalistiese Wêreld Ekonomiese Forum, saam met verskeie Europese premiers wat ook 'n sleutelrol gespeel het in die oorstroming van Europa met vlugtelinge wat verplaas was uit die nasies wat hulle gehelp het om te vernietig. 'Dit sal Europa baie meer kos as wat ons gedink het.' Natuurlik sal dit gebeur, en u sal daarvoor betaal. Schaeuble, wat in 2014 in die propagandaorgaan van die "Project Syndicate" met Soros gesteun het, het vroeër 'n wêreldwye belastingstelsel gevra, een van sy vele oproepe tot meer globalisme en statistiek.
Hoe sou 'n nuwe 'Marshall -plan' vir die Midde -Ooste en Afrika daar uitsien? 'N Kort geskiedenis van die oorspronklike Marshall -plan kan 'n paar leidrade bied. Amptelik bekend as die 'European Recovery Program', of ERP, het die skema behels dat die ekwivalent van byna $ 150 miljard in vandag se dollars van Amerikaanse belastingbetalers aan Wes -Europese regerings oorgedra word. Die oënskynlike doel was om te help om Europa na die Tweede Wêreldoorlog te herbou. In die praktyk was dit egter 'n belangrike hulpmiddel in die transformasie van Wes-Europa in 'n statistiese gebied wat oorheers word deur Groot Regering en supranasionale instellings, wat uiteindelik uitloop op die onderwerping van Europeërs onder die onverantwoordelike superstaat van die EU. Dit was die hele tyd die doelwit.
Reeds in 1947 het die destydse V.S. Buitelandse minister George Marshall (CFR)-'n sleutelspeler in die oorhandiging van China aan die moorddadige kommuniste van die Voorsitter Mao, en miskien die massamoord-diktator Joseph Stalin se belangrikste bondgenoot ter wêreld-stel sterk voor in 'n toespraak dat Europese 'ekonomiese samewerking' "Was 'n voorwaarde vir die broodnodige Amerikaanse hulp na die oorlog. 'Dit is reeds duidelik dat, voordat die Amerikaanse regering baie verder kan gaan in sy pogings om die situasie te verlig en die Europese wêreld op pad na herstel te begin, daar 'n mate van ooreenkoms moet bestaan ​​tussen die lande van Europa oor die vereistes van die situasie en die deel wat die lande self sal neem om behoorlik uitvoering te gee aan die aksie wat hierdie regering kan onderneem, "sê Marshall, die man na wie die skema vernoem is. 'Ek dink die inisiatief moet uit Europa kom. Die rol van hierdie land moet bestaan ​​uit vriendelike hulp by die opstel van 'n Europese program en later ondersteuning van so 'n program, sover dit vir ons prakties is. Die program moet 'n 'n aantal, indien nie alle Europese lande nie. " (Klem bygevoeg.)
Die Komitee vir Europese Ekonomiese Samewerking, onder voorsitterskap van die destydse Britse minister van buitelandse sake, Ernest Bevin, het amptelik geantwoord met 'n groot verslag wat uiteindelik goedgekeur deur die staatsdepartement aan president Harry Truman gestuur is. Onderteken deur regeringsverteenwoordigers uit Oostenryk, België, Denemarke, Frankryk, Griekeland, Ysland, Italië, Luxemburg, Nederland, Noorweë, Portugal, Swede, die Verenigde Koninkryk en meer, het die komitee pogings uiteengesit om 'n doeane -unie te stig wat uiteindelik kan lei tot nog verdere samewerking. Amerikaanse amptenare was tevrede.
Lede van die kongres, veral verteenwoordiger Walter Judd (R-Minn.), Het selfs probeer om taal te kry in die doelstelling van die oorspronklike Marshall Plan-wetsontwerp van 1948 wat uitdruklik verklaar dat dit die beleid van die Verenigde State is om die ekonomiese eenwording aan te moedig en die politieke federasie van Europa. Uiteindelik is taal wat die ontwikkeling van ekonomiese samewerking vereis, eerder ingesluit. Die volgende jaar is die wysiging van die "politieke federasie" weer gevolg, met die gevolg dat die sin bygevoeg is: "Dit word verder verklaar as die beleid van die mense in die Verenigde State om die vereniging van Europa aan te moedig." Teen 1951 het die kongres uiteindelik uitgekom en dit openlik gesê, met 'n klousule in die 1951 Wet op wedersydse veiligheid wat lui: "om die ekonomiese eenwording en die politieke federasie van Europa verder aan te moedig."
Die doelwitte van steun van die Amerikaanse regering vir Europese integrasie is deels dekades gelede verduidelik, hoewel dit grootliks geïgnoreer is, deur Amerikaanse topamptenare. Op 20 September 1966 het die destydse onderminister van buitelandse sake, George Ball (CFR), byvoorbeeld voor die kongres getuig oor die siening van die staatsdepartement oor die vorming van 'n 'Atlantiese gemeenskap', wat die Verenigde State in wese saamsmelt met Europa. 'Ek vind min bewyse van 'n sterk belangstelling onder die Europeërs vir 'n onmiddellike stap na 'n groter politieke eenheid met die Verenigde State,' verduidelik hy. 'Hulle vrees die oorweldigende gewig van Amerikaanse mag en invloed in ons gemeenskaplike rade en#8230. Ons glo dat solank as wat Europa net 'n kontinent van medium- en klein-state is, daar definitiewe grense is vir die mate van politieke eenheid wat ons oor die see kan bereik.
Nie toevallig word die nuwe 'Marshall -plan' gedruk deur dieselfde globalistiese instelling wat die afgelope paar jaar openlik 'n 'Midde -Ooste -unie' op die streek ingestel het nie. "Net soos 'n strydende [Europese] kontinent vrede vind deur eenheid deur die skepping van die EU, kan Arabiere, Turke, Koerde en ander groepe in die streek relatiewe vrede vind in 'n steeds nouer unie," beweer Mohamed "Ed" Husain, ' adjunk -senior genoot vir Midde -Oosterse studies "by die CFR, in 'n stuk gepubliseer in die Financial Times en op die CFR-webwerf middel 2014. 'Die meeste van sy probleme - terrorisme, armoede, werkloosheid, sektarisme, vlugtelingkrisisse, watertekorte - vereis egter streeksantwoorde. Geen land kan sy probleme alleen oplos nie. " Dit is natuurlik onsin, maar dit is standaard globalistiese retoriek.
Baie ander globaliste het soortgelyke toelatings aangebied. Dit het selfs in die mode geword om gevestigde persone en hul hangers om die Midde-Ooste van vandag met Europa voor die EU te vergelyk. Richard Haass, die CFR -baas en 'n voormalige leier by die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake, skryf in Soros ' Project Syndicate, presies dit. Maar in 'n ongelooflike erkenning, verduidelik Haass, sonder om die reuse-rol van CFR ' te erken in die aanhitsing van al die tragedies wat hy noem, dat die deur CFR gesteunde globalistiese oorloë van die afgelope anderhalf dekade van deurslaggewende belang was om die streek aan die brand te steek- dieselfde brand wat nou vermoedelik vereis dat 'n CFR-geïnspireerde "Midde-Ooste-unie" gedoof word.Die globalistiese strategie wat telkens gebruik word, is soos volg: skep 'n probleem, ontgin en bestuur dan die onvermydelike reaksie om 'n 'oplossing' te bewerkstellig.
"Die Irak-oorlog in 2003 was baie gevolge, want dit het die spanning van die Soennities-Sjiïte in een van die belangrikste lande in die streek vererger, en gevolglik in baie van die ander verdeelde samelewings in die streek," het Haass geskryf en die instrumentele rol van CFR-lede weggelaat en agente in die Bush -administrasie, die media, die kongres en verder wat die vernietiging van Irak geëis en van stapel gestuur het. "Regimeverandering in Libië [deur Obama, die Verenigde Nasies, NAVO en CFR apparatchiks] het 'n mislukte staats louwarm steun vir [CFR en Soros-gesteunde] regime-verandering in Sirië geskep, het die weg gebaan vir langdurige burgeroorlog." En die chaos, bloedvergieting en terreur sal voortduur, sê hy, totdat ''n nuwe plaaslike orde ontstaan ​​of uitputting intree'. Intussen moet globaliste die streek beskou as 'n 'voorwaarde wat bestuur moet word', het Haass gesê. Hoe gerieflik - die CFR steek 'n vuur aan, en wil nou 'n brandblusser hê, wat 'n woedende inferno belowe, tensy en totdat almal aan die globalistiese eise voldoen, insluitend 'n nuwe streeks "orde."
Verskeie nuusberigte het voorgestel dat die Kremlin in Moskou, wat tans sy eie "Eurasiese Unie" bou, 'n beroep kan doen op die nuwe "Marshall -plan". Verskeie media het selfs berig dat Soros wou hê Rusland moes aan die skema saamwerk, alhoewel die berigte op die oomblik ten minste onakkuraat blyk te wees. Maar die idee dat die Kremlin van Poetin help om regionalisering en uiteindelik globalisme saam met die EU te dryf, is skaars nuut. Trouens, voor die onlangse spanning was die beste EU -base baie openlik daaroor. Tydens 'n ontmoeting aan die einde van 2012 tussen Russiese en EU-leiers, het die destyds gekeurde Europese 'president', Herman Van Rompuy, gesê: 'Deur saam te werk, kan die EU en Rusland 'n beslissende bydrae lewer tot globale bestuur en streekskonflik resolusie, tot globale ekonomiese bestuur in die G 8 en G 20, en tot 'n wye verskeidenheid internasionale en streeksaangeleenthede. Russiese swaargewigte het ook in die openbaar begin pleit vir 'integrasie' - insluitend polities - tussen die EU en Rusland.
In Afrika word dieselfde regionaliseringstrategie gevolg, soos Die New American gedokumenteer in 'n onlangse artikel oor die globalistiese agenda wat duidelik word te midde van die oplegging van 'n 'Afrika -unie' op die mense van die vasteland. Dit is nie verbasend nie dat die EU, saam met die Obama -administrasie en die kommunistiese diktatuur wat die vasteland van China verslaaf, reeds die hooffinansier van die Afrika -unie is. Die VN help intussen om die proses te orkestreer.
Die eindspel is ook duidelik: die gebruik van die streekblokke as boustene vir die oprig van wat globaliste soos Soros, Bush, Clinton, Biden en ander in die openbaar dikwels na verwys as hul 'nuwe wêreldorde'. In sy onlangse boek Wêreldorde, het die globalistiese operasie en voormalige minister van buitelandse sake, Henry Kissinger, die plan uiteengesit. "Die hedendaagse soeke na wêreldorde [wêreldregering] sal 'n samehangende strategie vereis om 'n konsep van orde [streeksregering] binne die verskillende streke daar te stel en hierdie streeksordes [regerings] met mekaar in verband te bring," het hy geskryf. Staatsdepartement se dokumente wat dekades teruggaan, beskryf dieselfde strategie.
Ander internasionalistiese skemas wat deur die ontginning van die vlugtelingkrisis aangewend word, is onder meer die skepping van nuwe EU -instellings, insluitend agentskappe om beheer oor immigrasie uit voorheen soewereine nasies oor te neem, sowel as om militêre uitrustings te skep wat oënskynlik daarop gemik is om "die grense van Europa te beskerm" teen die vlugteling tsunami veroorsaak deur globalistiese sameswerings. As dit goedgekeur word, kan die voorgestelde EU -militêre mag selfs sonder toestemming van die nasionale owerheid in Europese lande 'ingryp' as die situasie 'dringend' is. Die globalis, voormalige Goldman Sachs-baas, Peter Sutherland, wat tans "dien" as die VN se "spesiale verteenwoordiger van die sekretaris-generaal vir internasionale migrasie", het openlik verklaar dat nasionale soewereiniteit 'n 'absolute illusie' is wat in die belang 'agter ons' geplaas moet word van die vlugtelingkrisis en, in die breër, 'n 'beter wêreld'.
Maar as humanitarisme werklik die motivering was, het talle kenners daarop gewys dat dit radikaal meer koste -effektief sou wees om vlugtelinge en slagoffers van globalistiese oorloë nader aan hul huise te help. Letterlik kan 25 tot 50 keer meer mense in Libanon of Jordanië ondersteun word as in Europa, vir dieselfde hoeveelheid belastinggeld. Die oorloë wat daardie lande vernietig het en die krisis laat begin het, sou nooit begin het as die beweerde 'humanitêre bekommernisse' van die onderneming werklik was nie. Die agenda is in plaas daarvan om die globalisme, suiwer en eenvoudig, te bevorder, en dit lyk asof die onderneming skaars belangstel om die feit te verberg. Europeërs, Afrikane, Amerikaners, Midde -Oosters en die hele mensdom behoort hulle teë te staan.
MARSHALL -PLAN HET DIE GEES VAN EUROPA VERANDER
'N Artikel Sondag oor die Marshall-plan het een van die mede-vervaardigers van 'n PBS-dokumentêr oor die plan op 6 Junie weggelaat. Dit is die Educational Film Center. (Gepubliseer 27/05/97) ARTIKELS OP 25 MEI EN 29 MEI AANGEHALTE OUD BRITSE PRIMIERE WINSTON CHURCHILL BESKRYWENDE DIE MARSHALL -PLAN AS "DIE ONGELUKKIGSTE WET" IN DIE GESKIEDENIS. SY WOORDE VERWYS EINTLIK NA DIE WET OP HUURLENING VAN 1941. (PUBLISHED 06/06/97)
"In die hele geskiedenis van die wêreld is ons die eerste groot nasie wat die oorwonne voed en ondersteun." President Harry S. Truman, April 1948
Met gemak oefen 'n werker die kartondoos oop, trek die panele van Kalifornië se sederhande uit en steek dit aan die hoof van die lopende band.
In net 'n paar minute loop die dun blokke af na die wat in die fabriek bekend staan ​​as Pencil Street, waar hulle vinnig gegroef word, ingelegd met grafietkerne, bedek, gesny en gevorm is tot 'n paar van die 1,2 miljoen potlode wat uit rol Faber-Castell se fabriek elke jaar hier. Die Kaliforniese sederhout is die sleutel wat geen ander hout so goed doen vir kwaliteit potlode nie.
Ludwig Lihl (76), 'n pensioenaris wat in 1950 vir die eerste keer by Faber-Castell GmbH & Co kom werk het, weet waarom hierdie onderneming na die Tweede Wêreldoorlog begin het om sederhout uit Stockton, Kalifornië, in te voer.
'Dit sou nie moontlik gewees het sonder die Marshall -plan nie,' het hy gesê.
Wanneer president Clinton en die leiers van drie dosyn Europese nasies Woensdag in Nederland bymekaarkom om die 50ste herdenking van die Marshall -plan te herdenk, sal hulle 'n buitengewone vrygewigheid van die Verenigde State betoon. Winston Churchill het dit een keer 'die mees onsedelike daad in die geskiedenis' genoem.
Van 1948 tot 1951 het die Verenigde State $ 13 miljard se geld, goedere en dienste aan die oorlogsvernietigde lande in Wes-Europa gegee. Die bedrag is gelykstaande aan minstens $ 88 miljard vandag. Vir meer as drie jaar het Amerikaners, wat niks anders wou nie as om hul rantsoenkaartjies weg te gooi, verbruiksgoedere te koop en die vrede te geniet, in plaas daarvan soveel as 3 persent van wat hulle in Europa vervaardig het, omgesit.
Skepe gevul met kratte kos en graansakke het na Rotterdam, Bordeaux en ander hawens langs die Atlantiese kus van Europa getrek. Trekkers, kunsmis, turbines, draaibanke en ander toerusting het vinnig gevolg. Europese bestuurders en werkers het oor die Atlantiese Oseaan gereis om die maniere van Amerikaanse sake te leer. Lenings is gemaak, damme gebou, nuwe toerusting is geïnstalleer en geldeenhede is ondersteun.
Vir Amerikaners wat toe geleef het, is die Marshall-plan 'n warm maar vervaagende herinnering aan 'n tyd toe die Verenigde State-deels geïnspireer deur 'n groot inspuiting van anti-kommunisme-meer beteken as 'n onwelkome Yankee. Maar hier in Europa is die erfenis van die Marshall-plan vir almal sigbaar: in hoë-tegnologie spoorweë en snelweë, in welvarende, moderne stede, in produkte van parfuum tot vegvliegtuie. Vier van die sewe rykste nasies op aarde is Europese ontvangers van Marshall -planhulp.
Benewens die stimulering van die skepping van welvaart, het minister van buitelandse sake, George C. Marshall, en die groep Amerikaanse adviseurs wat die Marshall -plan opgestel het, gehelp om 'n visie in te stel van 'n Europa waarvan die nasies vryelik met mekaar handel dryf, waarvan die geldeenhede ten volle omruilbaar was, wat soewereiniteit aan gesamentlike instellings afgestaan ​​het ter wille van groter welvaart. Al hierdie elemente word beliggaam in die huidige Europese Unie van 15 lede.
'Die Verenigde State moet nie vergeet dat die opkomende Europese Unie een van sy eie grootste prestasies is nie: dit sou nooit gebeur het sonder die Marshall -plan nie,' het die voormalige Duitse kanselier Helmut Schmidt in die huidige uitgawe van die tydskrif Foreign Affairs geskryf.
Maar die nalatenskap van die Marshall -plan is ook sigbaar in wat Europa nie is nie. Die ekonomiese opkoms van hierdie kontinent in die vyftiger- en sestigerjare, wat deur Marshall-hulp begin is, is gebaseer op rookbedrywe en infrastruktuur. Dit is gebou op produkte, nie op prosesse nie. Dit het Europa nie voorberei om verder as potlode na persoonlike rekenaars te beweeg nie.
Vandag, 50 jaar nadat Marshall oor Europa gesê het dat 'die pasiënt sink terwyl die dokters beraadslaag', staar Europa weer 'n ekonomiese krisis in die gesig. Die rykdom wat dit geskep het, het sy maatskappye met hoë koste belemmer en gebind aan onbuigsaamheid, meen baie. Vrygewige sosiale beskerming het baie mense se lewens verlig, maar dit het te duur geword. Sake -innovasie ontbreek. En die idee van die vrye mark, met min regeringsbetrokkenheid, maak nog steeds baie hier bang.
"Ons is besig om te liberaliseer, maar daar is nog steeds 'n tradisie van staatsinmenging wat teruggaan tot 200 jaar voor die Franse Revolusie," sê Rostislaw Donn, wat toesig gehou het oor opvoedkundige besoeke deur die Franse bestuur en arbeid aan Amerikaanse fabrieke onder beskerming van die Marshall -plan in die 1950's.
Of, soos Imanuel Wexler, emeritus -professor in ekonomie aan die Universiteit van Connecticut, gestel het: "Die ekonomiese sukses wat Wes -Europese lande behaal het as gevolg van die Marshall -plan, het 'n situasie geskep waarin regerings hulself te veel uitgebrei het ten opsigte van sosiale voordele, welsyn, werkloosheidsprogramme wat hul hulpbronne moontlik te veel ingehou het ... die bevolkings van Europese lande het gewoond geraak aan baie sosiale voordele. " Die nagmerrie lyk nou ver weg, maar toe Amerikaners Europese lewensomstandighede in die naoorlogse 1945 begin ondersoek het, het hulle verwoesting gevind. Die steenkoolmyne wat die huise verhit en die fabrieke van Europa aangedryf het, was in verval en het min opgelewer. Sowat 5 000 brûe is vernietig. By gebrek aan die reserwes om geldeenhede te ruil, kon die nasies van Europa nie eens met mekaar handel dryf nie. Stede in ruïnes
Hele stede, veral in Duitsland, is in puin gelê. Boere het voedsel vir hul gesinne gekweek. Amerikaanse soldate wat Duitsland beset het, het dikwels gevind dat 'n Duitser wat die ongesuurde rantsoene gaan weggooi, 'n smeekbond vra.
Schmidt het geskryf: "Daar was dae gedurende die winter van 1946-1947 toe ons in die bed gebly het, want daar was niks om te eet en niks om te verbrand nie." Voor daardie verskriklike winter het die Duitsers duisende grafte gegrawe vir die aantal mense wat hulle geweet het sou doodgaan van die aarde voordat die aarde ontdooi het.
Alle basiese produkte is gerantsoeneer. Die daaglikse rantsoen brood - 'n dieetvoedsel - in Frankryk was 200 gram per dag, minder as 'n lang stokbrood. Om 'n jas in Duitsland te koop, moes u 'n permit aanvra, wat dikwels geweier is. 'N Pakket Chesterfield -sigarette kos 100 punte op die swart mark, 'n derde van die gemiddelde loon van 'n maand.
Vernon Walters, later ambassadeur in Duitsland en nou ere -voorsitter van die George C. Marshall International Center in Leesburg, kom in 1948 na Parys as assistent van Averell Harriman, wat administrateur was van die Marshall -plan. Selfs toe was nog net elke ander straatlig aangesteek, en daar was feitlik geen motors in die strate nie.
"Die sakesektor het nie orals bestaan ​​nie. Baie min het van die vooroorlogse struktuur oorgebly," het Walters gesê.
Marshall, 'n voormalige generaal, en die groot geeste wat vir en saam met hom gewerk het - Dean Acheson, George Kennan, Charles Bohlen, William Clayton - was diep ontsteld oor die berigte van verwoesting en het kort ná die oorlog van 'n massiewe hulp begin praat program. Gedurende die lente van 1947, met Truman se instemming, het hulle 'n plan begin opstel.
Daar was meer as altruïsme in hul werk. In Februarie 1946 het Kennan, die aanklaer by die Amerikaanse ambassade in Moskou, sy beroemde 'Long Telegram' gestuur waarin hy die Sowjets onder Joseph Stalin beoordeel as 'n obsessie met uitbreiding, oral waar daar 'n leemte is. 'N Jaar later het die Verenigde State ingegryp om massiewe hulp aan Griekeland en Turkye te stuur, wat beide om verskillende redes as 'n kommunistiese bedreiging beskou word.
Soos Truman dit aan die kongres verduidelik het in wat bekend gestaan ​​het as die Truman -leerstelling, "moet dit die beleid van die Verenigde State wees om vrye mense te ondersteun wat hulle weerstaan ​​teen poging tot onderwerping deur gewapende minderhede of deur druk van buite."
Die wetgewers van beide Frankryk en Italië het 'n aansienlike aantal kommuniste ingesluit, en vakbonde in beide lande was onder die invloed van Stalin. In die gedagtes van Marshall se adviseurs was daar min twyfel dat Wes -Europa onder kommunistiese bedreiging staan.
Op 5 Junie 1947 het Marshall met die aanvang van die Harvard -universiteit gepraat. Daar was min herinneringe aan sy woorde, en dit het Amerikaanse koerante etlike dae geneem om die betekenis daarvan te begryp. Maar dit was hierdie toespraak wat die doelwitte uiteengesit het van wat die Marshall -plan geword het. Europa het 'aansienlike bykomende hulp' nodig, 'het Marshall gesê, of dit het' ekonomiese, sosiale en politieke agteruitgang van 'n baie ernstige aard 'onder oë gehad.
Marshall het nog iets belangriks gesê: "Ek dink die inisiatief moet uit Europa kom." Hy nooi die nasies van Wes -Europa uit om 'n inkopielys op te stel - maar veral 'n gesamentlike inkopielys. Europa sou met ander woorde niks kry nie, tensy sy nasies saam gaan sit en 'n samewerkingsplan voorstel.
Selfs die besette Duitsland sou ingesluit word. Die Franse was ten gunste van 'n meer onderdrukkende benadering. Amerikaners, bewus van hoe die Nazi -leier Adolf Hitler die wrok oor die behandeling van Duitsland na die Eerste Wêreldoorlog gebruik het, het anders geglo. Jacques Delors, voormalige president van die hoofbestuur van die Europese Unie, beskryf die opname van Duitsland as een van die 'meesterwerke' van die Marshall -plan.
Die Britse minister van buitelandse sake, Ernest Bevin, het vinnig op Marshall se toespraak gereageer en later gesê dat dit 'hoop gebring het waar daar geen was nie ... ons gryp die reddingsboei met albei hande'. Binne enkele dae was Marshall op 'n vliegtuig na Parys. Op 12 Julie 1947 het 16 nasies begin vergader in die Grand Dining Room van die Franse ministerie van buitelandse sake, as die komitee vir Europese ekonomiese samewerking.
Die Sowjetunie het reeds uit voorafgaande gesprekke gestap en wou nie toelaat dat Pole of Tsjeggo -Slowakye deelneem nie, en sodoende onbedoeld die sterkste besware van die Amerikaanse kongres teen die plan vermy. Teen November is 'n pakket tussentydse noodhulp goedgekeur. Die Sowjet -bekamping van Tsjeggo -Slowakye in Februarie 1948 het die Kongres die laaste stukrag gegee. Op 3 April onderteken Truman die Wet op Ekonomiese Samewerking wat die Marshall -plan implementeer. Nywerhede hergebore
Die hulpverleningspogings was waarskynlik die mees sigbare vir die gemiddelde Europeër. Vir Charles Pasqua, nou 'n voormalige minister van binnelandse sake, het die Marshall -plan een ding beteken: "witbrood." Ander beskryf die einde van rantsoenkaartjies, of die terugkeer van eiers en botter na die winkels, of hul eerste nuwe winterjas. Diegene wat kinders in Duitsland was, onthou dat hulle geblikte Amerikaanse sop geëet het. Britse babas het Amerikaanse lemoensap gedrink. Tuismakers in Griekeland het baba -kuikens gekry.
Maar die langdurige uitwerking van die Marshall-plan was op die nywerheid. Byna al die groot name van Europese ondernemings-Renault, Pechiney en Dassault in Frankryk Volkswagen en Daimler-Benz in Duitsland Fiat in Italië plus Norse Crown Canning in Noorweë-is ná die oorlog met Amerikaanse hulp begin of weer begin.
Ontelbare klein besighede, handelaars en boere is weer op die been gebring. Skiliften is in Oostenryk herstel. In 'n dokumentêr oor die Marshall -plan wat deur Linda en Eric Christenson vervaardig is wat op 6 Junie op PBS verskyn, verduidelik Ivo Blom, inwoner van Rotterdam, eenvoudig hoe die beroemde hawe herbou is: 'Toe die Marshall -hulp inkom, kon ons nuwe hyskrane koop. "
Faber-Castell was, in teenstelling met baie Duitse fabrieke, aan die einde van die oorlog nie in puin nie. Die fabriek in Stein is omskep in die vervaardiging van ammunisie, maar die basiese masjinerie om potlode te maak was nog steeds daar. Die onderneming, wat sedert 1761 in hierdie klein voorstad van Neurenberg bedryf is, was ook steeds in familiebesit.
Maar daar was geen geld om die vervaardiging van potlode of enigiets anders te ondersteun nie. Die Nazi -geldeenheid, die ryksmark, het daagliks meer waarde verloor. Dit is vervang met 'n 10-tot-1-verhouding deur die Deutsche-punt, ondersteun deur die Amerikaanse dollar. Die wisselkoers met die Amerikaanse dollar het Faber-Castell in staat gestel om die Amerikaanse sederhout te koop en vir potloodomhulsels in te bring.
Boonop het die Marshall -plan 'n meganisme geskep waarmee elke Europese nasie sy geldeenheid vryelik met al die ander kan ruil - 'n alledaagse gebeurtenis - om die beskadigde stelsel van bilaterale valutabeheer wat voor die oorlog geheers het, te vervang. Die European Payments Union, soos dit genoem is, is versterk deur $ 600 miljoen aan Amerikaanse steun, en dit was 'n ander manier waarop Amerikaners Europeërs gehelp het om met mekaar saam te werk.
Faber-Castell-potlode, omhul in sederhout in Kalifornië, was spoedig op pad na Spanje, Swede en Griekeland, na Iran en Saoedi-Arabië, na Latyns-Amerika. Hulle is op die herboude paaie na die nuut herboude hawens vervoer, dikwels met vergunning van die Marshall -plan. Selfs die fabriek wat die masjiene vervaardig wat die potlode maak, is gedeeltelik gerehabiliteer deur geld van Marshall Plan, het die fabriekspensioenaris Ludwig Lihl gesê.
In die vier jaar van die Marshall -plan, van 1948 tot 1951, het die industriële produksie in Europa met 36 % gestyg. Baie hiervan sou ongetwyfeld gebeur het sonder Amerikaanse hulp, wat 'n fraksie van die totale Europese belegging uitgemaak het. Maar geleerdes sê dat dit nie so vinnig sou gebeur of gevorm sou word soos dit was nie.
Die vorm is deels bepaal deur 'n massiewe inspuiting van Amerikaanse bestuur en tegnologiese kennis. Alhoewel die arbeidsmag in die meeste Europese lande goed opgelei en opgelei is, het twee wêreldoorloë die produksievermoë gelaat waar dit in 1910 was.Behalwe dat masjiene in fabrieke voorsien is, het die Marshall -plan ook afvaardigings van duisende Europese sakelui en vakbondverteenwoordigers na talle ondernemings in die Verenigde State gestuur om die Amerikaanse maniere van modernisering, bestuur en produktiwiteit te leer.
'Die doel was om die psige van mense aan te pas,' sê Donn, wat toesig gehou het oor sommige van die Franse spanne. 'Baie van hulle het gedink dat Amerikaanse produktiwiteit te wyte was aan natuurlike hulpbronne, of u groot bevolking.'
Maar is die psige van Europa verander? Die wortels van die welsynstaat lê diep op hierdie kontinent, wat eeue voor die Marshall -plan was. Vir dekades-dit word die '30 glorieryke jare' in Frankryk genoem-het Europa genoeg rykdom geskep om 'n steeds groter wordende poel voordele, beskerming en regulasies te bied. Iewers langs die lyn, sê diegene met lang herinneringe, het die mentaliteit verander.
'Na die oorlog het mense kerk toe gegaan en God gedank vir die geleentheid om te werk', het 'n Duitse amptenaar gesê wat gevra het om nie genoem te word nie. 'Vandag is die houding om so min as moontlik te werk.'
Hierdie voordele maak werknemers duur, wat die aanstelling verminder. Werkloosheidskoerse vir die 16 Marshallplan -lande wissel van minder as 8 persent in Brittanje tot meer as 20 persent in Spanje. Die helfte van die lande het werkloosheid in die dubbelsyfer, terwyl die Amerikaanse werkloosheid minder as 5 persent is. Van die tien mededingendste lande ter wêreld, volgens die World Economic Forum, is slegs twee, Brittanje en Noorweë, gegradueerdes van die Marshall -plan.
Die evolusie van Faber-Castell simboliseer die rigting wat Europa ingeslaan het sedert die opheffing na die Marshall-plan. Die verouderingsfabriek in Stein het ongeveer 600 mense in diens, vergeleke met 1500 10 jaar gelede. Die lopende band is meestal masjiene wat deur relatief min werkers bestuur word. Die produksie daarvan word verdwerg deur die aantal potlode en ander werktuie wat in Faber-Castell-fabrieke in Brasilië, Maleisië en Indonesië vervaardig word. Die fabriek in Brasilië alleen het 2800 werknemers en produseer meer as 1 miljard potlode per jaar. Byskrif: SLEUTELGELEENTHEDE VAN DIE MARSHALL -PLAN
Marshall was aan beide kante van sy familie afkomstig van setlaars wat sedert die 17de eeu in Virginia was. Sy pa, 'n welvarende coke en steenkoolhandelaar tydens sy jonger seun, was in finansiële moeilikheid toe George in 1897 by die Virginia Military Institute, Lexington, ingaan. Na 'n swak begin by die instituut, verbeter Marshall sy rekord, en hy wys gou vaardigheid in militêre vakke. Nadat hy op 'n militêre loopbaan besluit het, konsentreer hy op leierskap en eindig sy laaste jaar by die instituut as eerste kaptein van die korpskorpus.
Marshall voltooi die universiteit in 1901. Onmiddellik nadat hy in Februarie 1902 sy pos as tweede luitenant van infanterie ontvang het, trou hy met Elizabeth Carter Coles van Lexington en begin vir 18 maande diens in die Filippyne. Marshall het vroeg die rigiede selfdissipline, die studiegewoontes en die eienskappe van bevel ontwikkel wat hom uiteindelik tot die top van sy beroep gebring het. Mans wat onder hom gedien het, het gepraat van sy stille selfvertroue, sy gebrek aan flambojansie, sy talent om sy saak aan soldate en burgerlikes voor te lê, en sy vermoë om sy ondergeskiktes hul bes te laat doen.
Iets afsydig lyk dit vir sommige bekendes wat van nature koud is, maar hy het 'n hewige humeur onder sorgvuldige beheer en 'n groot liefde en warmte vir die naaste aan hom gehad. Hy was gelukkig 25 jaar getroud met sy eerste vrou tot haar dood in 1927, en trou weer drie jaar later en neem as sy tweede vrou 'n weduwee, Katherine Tupper Brown, wie se drie kinders hom die gesin gegee het wat hy tot dusver ontbreek het.
Shultz is gebore op 13 Desember 1920 in New York, die enigste kind van Margaret Lennox (née Pratt) en Birl Earl Shultz. Hy het grootgeword in Englewood, New Jersey.  Sy oupagrootjie was 'n immigrant uit Duitsland wat in die middel van die 19de eeu in die Verenigde State aangekom het. In teenstelling met die algemene aanname, was Shultz nie 'n lid van die Pratt -familie wat verband hou met John D. Rockefeller en die Standard Oil Trust nie. 
Nadat hy die plaaslike openbare skool bygewoon het, het hy na die Englewood School for Boys (nou Dwight-Englewood School) oorgegaan, tydens sy tweede jaar op hoërskool.  In 1938 studeer Shultz aan die privaat voorbereidende koshuis Loomis Chaffee School in Windsor, Connecticut. Hy verwerf 'n baccalaureusgraad, cum laude, aan die Princeton University, New Jersey, in ekonomie met 'n minderjarige in openbare en internasionale aangeleenthede. Sy senior tesis, "The Agricultural Program of the Tennessee Valley Authority", ondersoek die uitwerking van die Tennessee Valley Authority op die plaaslike landbou, waarvoor hy ter plaatse navorsing gedoen het.  Hy studeer met lof in 1942.  
Van 1942 tot 1945 was Shultz aktief in diens by die U.S. Marine Corps. Hy was 'n artillerie -offisier wat die rang van kaptein bereik het. Hy is tydens die Slag van Angaur (Slag van Peleliu) losgemaak van die 81ste Infanteriedivisie van die Amerikaanse weermag. 
In 1949 verwerf Shultz 'n Ph.D. in industriële ekonomie van die Massachusetts Institute of Technology.  Van 1948 tot 1957 doseer hy in die MIT Departement Ekonomie en die MIT Sloan School of Management, met verlof in 1955 om in president Dwight Eisenhower se Raad van Ekonomiese Adviseurs as Senior Personeelekonoom te dien. In 1957 verlaat Shultz MIT en sluit hy aan by die University of Chicago Graduate School of Business as professor in industriële betrekkinge, en dien as die Graduate School of Business Dean van 1962 tot 1968.  Gedurende sy tyd in Chicago is hy beïnvloed. deur Nobelpryswenners Milton Friedman en George Stigler, wat Shultz se siening van die belangrikheid van 'n vryemarkekonomie versterk het.  Hy verlaat die Universiteit van Chicago om in 1969 onder president Richard Nixon te dien. 
Sekretaris van Arbeid Redigeer
Shultz was president van Richard Nixon se sekretaris van arbeid van 1969 tot 1970. Hy het spoedig die krisis van die Longshoremen's Union -staking in die gesig gestaar. Die Lyndon B. Johnson -administrasie het die uitstappie vertraag met 'n Taft Hartley -bevel wat verstryk het, en die pers het hom gedruk om sy benadering te beskryf. Hy het die teorie wat hy in die akademie ontwikkel het, toegepas: hy laat die partye dit uitwerk, wat hulle vinnig gedoen het. Hy het ook die Philadelphia -plan opgelê, wat vereis dat Pennsylvania -bouvakbonde 'n sekere aantal swart lede teen 'n gedwonge sperdatum moes toelaat - 'n breuk met hul beleid van die verlede om sulke lede grootliks te diskrimineer. Dit was die eerste gebruik van rassekwotas in die federale regering. 
Daar word opgemerk dat Daniel Patrick Moynihan, Nixon se eerste keuse vir minister van arbeid, nie aanvaarbaar was vir die destydse president van die AFL -CIO, George Meany, wat die pos aangevul het met Shultz, wat dekaan was van die University of Chicago's School of Business, (en het vroeër in president Eisenhower se raad van ekonomiese adviseurs gedien). 
Kantoor vir bestuur en begroting wysig
Shultz word op 1 Julie 1970 die eerste direkteur van die kantoor van bestuur en begroting, die herdoop en herorganiseerde buro van die begroting.  Hy was die 19de direkteur van die agentskap. 
Sekretaris van die tesourie Redigeer
Shultz was sekretaris van die tesourie van die Verenigde State van Junie 1972 tot Mei 1974. Gedurende sy ampstermyn was hy besorg oor twee belangrike kwessies, naamlik die voortgesette binnelandse administrasie van Nixon se 'Nuwe Ekonomiese Beleid', begin onder sekretaris John Connally (Shultz was privaat daarteen gekant) drie elemente), en 'n hernude dollarkrisis wat in Februarie 1973 uitgebreek het.  
Binnelands het Shultz die volgende fase van die NEP uitgevaardig, wat die prysbeheer wat in 1971 begin is, opgehef het. Hierdie fase was 'n mislukking, wat hoë inflasie tot gevolg gehad het, en prysstopings is vyf maande later hervestig. 
Intussen word Shultz se aandag toenemend van die binnelandse ekonomie na die internasionale arena herlei. In 1973 neem hy deel aan 'n internasionale monetêre konferensie in Parys wat ontstaan ​​het uit die besluit van 1971 om die goue standaard af te skaf, 'n besluit wat Shultz en Paul Volcker ondersteun het (sien Nixon Shock). Die konferensie het die Bretton Woods -stelsel formeel afgeskaf, wat veroorsaak dat alle geldeenhede dryf. Gedurende hierdie tydperk was Shultz medestigter van die "Library Group", wat die G7 geword het. Shultz bedank kort voor Nixon om terug te keer na die privaat lewe. 
Shultz was 'n belangrike rol in die vryheid van die Sowjet -Jood.   [ verduideliking nodig ]
In 1974 verlaat hy die staatsdiens om uitvoerende vise -president van Bechtel Group, 'n groot ingenieurs- en diensteonderneming, te word. Hy was later die president en 'n direkteur. 
Onder leiding van Shultz het Bechtel kontrakte gekry vir baie groot bouprojekte, onder meer uit Saoedi -Arabië. In die jaar voordat hy Bechtel verlaat het, het die onderneming 'n styging in inkomste van 50% gerapporteer. 
Shultz is een van slegs twee individue wat in vier Amerikaanse kabinetsposte in die Amerikaanse regering gedien het, die ander was Elliot Richardson.  
Die diplomatieke historikus Walter LaFeber verklaar dat sy memoires uit 1993, Turmoil and Triumph: My Years as Secretary of State, "is die mees gedetailleerde, lewendigste, uitgesproke en betroubaarste rekord wat ons waarskynlik van die 1980's sal hê totdat die dokumente oopgemaak word". 
Op 16 Julie 1982 word Shultz deur president Ronald Reagan aangestel as die 60ste Amerikaanse minister van buitelandse sake, in die plek van Alexander Haig, wat bedank het. Shultz het ses en 'n half jaar gedien, die langste ampstermyn sedert Dean Rusk.  Die moontlikheid van 'n botsing van belange in sy pos as staatsekretaris nadat hy in die hoër bestuur van die Bechtel -groep was, is tydens sy bevestigingsverhore deur verskeie senatore geopper. Shultz het kortliks sy humeur verloor na aanleiding van 'n paar vrae oor die onderwerp, maar is nietemin eenparig deur die senaat bevestig. 
Shultz het hoofsaaklik op die buitelandse diens staatgemaak om Reagan se buitelandse beleid op te stel en te implementeer. Soos gerapporteer in die amptelike geskiedenis van die staatsdepartement, "het Shultz teen die somer van 1985 persoonlik die meeste senior amptenare in die departement gekies, met die klem op professionele persone in die proses [.] Die buitelandse diens het in natura gereageer deur aan Shultz sy 'volledige ondersteuning', wat hom een ​​van die gewildste sekretarisse maak sedert Dean Acheson. "  Die sukses van Shultz kom nie net van die respek wat hy van die burokrasie verdien het nie, maar ook van die sterk verhouding wat hy met Reagan gesmee het, wat hom volkome vertrou het. 
Betrekkinge met China Edit
Shultz het onderhandelinge met die Volksrepubliek China oor Taiwan geërf van sy voorganger. Ingevolge die bepalings van die Taiwan Relations Act was die Verenigde State verplig om te help met die verdediging van Taiwan, wat die verkoop van wapens insluit. Die administratiewe debat oor Taiwan, veral oor die verkoop van militêre vliegtuie, het gelei tot 'n krisis in die betrekkinge met China, wat eers in Augustus 1982 verlig is, toe die Verenigde State en die Volksrepubliek, na maande van moeisame onderhandelinge, 'n gesamentlike mededeling uitgereik het oor Taiwan waarin die Verenigde State ingestem het om wapenverkope tot die eilandnasie te beperk en China het ingestem om 'n 'vreedsame oplossing' te soek. 
Betrekkinge met Europa en die Sowjetunie Redigeer
Teen die somer van 1982 was die verhouding nie net gespanne tussen Washington en Moskou nie, maar ook tussen Washington en belangrike hoofstede in Wes -Europa. In reaksie op die instelling van krygswet in Pole die vorige Desember, het die Reagan -administrasie sanksies ingestel op 'n pypleiding tussen Wes -Duitsland en die Sowjetunie. Europese leiers het sterk beswaar aangeteken teen sanksies wat hul belange benadeel het, maar nie Amerikaanse belange in graanverkope aan die Sowjetunie nie. Shultz het hierdie 'giftige probleem' in Desember 1982 opgelos, toe die Verenigde State ingestem het om die sanksies teen die pyplyn te laat vaar en die Europeërs ingestem het om strenger beheer oor strategiese handel met die Sowjets aan te neem. 
'N Meer omstrede kwessie was die besluit van die Navo-ministers in 1979 oor' dubbele spore ': as die Sowjette sou weier om hul ballistiese missiele SS-20 binne vier jaar te verwyder, sou die Geallieerdes 'n teenvliegtuig van cruise- en Pershing II-missiele in die westelike Europa. Toe onderhandelinge oor hierdie intermediêre kernmagte (INF) tot stilstand kom, het 1983 'n jaar van protes geword. Shultz en ander Westerse leiers het hard gewerk om die geallieerde eenheid te handhaaf te midde van demonstrasies teen kernwapens in Europa en die Verenigde State. Ten spyte van Westerse protesoptogte en Sowjet -propaganda, het die bondgenote begin met die implementering van die missiele soos in November 1983 geskeduleer. 
Die spanning tussen Amerika en Sowjet is verhoog deur die aankondiging in Maart 1983 van die Strategic Defense Initiative, en vererger deur die Sowjet-afskop van Korean Air Lines Flight 007 naby Moneron Island op 1 September. Die spanning bereik 'n hoogtepunt met die Able Archer 83-oefeninge in November 1983, waartydens die Sowjette gevrees het vir 'n voorkomende Amerikaanse aanval. 
Na die raketontplooiing en die oefeninge het beide Shultz en Reagan besluit om verdere dialoog met die Sowjets te soek.  
Toe president Mikhail Gorbatsjof van Rusland in 1985 aan bewind kom, bepleit Shultz dat Reagan 'n persoonlike dialoog met hom voer. Reagan het geleidelik sy opvatting van Gorbatsjof se strategiese bedoelings in 1987 verander, toe die twee leiers die Verdrag oor die Kernkragte van die Intermediêre Bereik onderteken het.  Die verdrag, wat 'n hele klas missiele in Europa uitgeskakel het, was 'n mylpaal in die geskiedenis van die Koue Oorlog. Alhoewel Gorbatsjof die inisiatief geneem het, was Reagan goed voorbereid deur die staatsdepartement om te onderhandel. 
Nog twee gebeure in 1988 het Shultz oortuig dat die Sowjet -voornemens verander. Eerstens het die Sowjetunie se eerste onttrekking uit Afghanistan aangedui dat die Brezjnef -leerstuk dood was. "As die Sowjets Afghanistan verlaat, sou die Brezjnef -leerstuk oortree word en die beginsel van 'nooit laat gaan nie' geskend word ', het Shultz geredeneer.  Die tweede gebeurtenis, volgens Keren Yarhi-Milo van die Princeton-universiteit, het plaasgevind tydens die 19de Kommunistiese Party-konferensie, "waarop Gorbatsjof groot binnelandse hervormings voorgestel het, soos die instelling van mededingende verkiesings met geheime stemperiodes vir die skeiding van verkose amptenare magte met 'n onafhanklike regbank en bepalings vir vryheid van spraak, vergadering, gewete en pers. "  Die voorstelle dui aan dat Gorbatsjov revolusionêre en onomkeerbare veranderinge aanbring. 
Midde -Ooste diplomasie Redigeer
In reaksie op die toenemende geweld van die Libanese burgeroorlog, het Reagan 'n mariene kontingent gestuur om die Palestynse vlugtelingkampe te beskerm en die Libanese regering te ondersteun. Die bomaanval in Oktober 1983 op die mariene kaserne in Beiroet het 241 Amerikaanse soldate doodgemaak, waarna die ontplooiing tot 'n skandelike einde gekom het.  Shultz het daarna 'n ooreenkoms tussen Israel en Libanon beding en Israel oortuig om in Januarie 1985 gedeeltelike onttrekking van sy troepe te begin ondanks Libanon se oortreding van die skikking. 
Tydens die Eerste Intifada (sien Arabies-Israeliese konflik) het Shultz ''n internasionale konvensie in April 1988 voorgestel.  Teen Desember 1988, na ses maande van pendeldiplomasie, het Shultz 'n diplomatieke dialoog met die Palestynse Bevrydingsorganisasie gesluit, wat deur die volgende administrasie opgetel is. 
Shultz was bekend vir sy uitgesproke opposisie teen die skandaal "wapens vir gyselaars" wat uiteindelik bekend sou staan ​​as die Iran-Contra Affair.  In 1983 voor die kongres het hy gesê dat die Sandinista -regering in Nicaragua ''n baie ongewenste kanker in die gebied is'.  Hy was ook gekant teen enige onderhandeling met die regering van Daniel Ortega: "Onderhandelinge is 'n eufemisme vir kapitulasie as die skaduwee van mag nie oor die onderhandelingstafel gewerp word nie." 
Nadat hy die amp verlaat het, het Shultz ''n ikonoklastiese reeks behou' en in die openbaar gekant teen sommige standpunte van mede -Republikeine.  Hy noem die War on Drugs 'n mislukking,  en voeg sy handtekening by 'n advertensie wat daarin gedruk is Die New York Times in 1998, opskrif "Ons glo die wêreldoorlog teen dwelms veroorsaak nou meer skade as dwelmmisbruik self." In 2011 was hy deel van die Global Commission on Drug Policy, wat saam met Kofi Annan, Paul Volcker en George Papandreou 'n benadering tot openbare gesondheid en skadevermindering ten opsigte van dwelmgebruik gevra het. 
Shultz was 'n vroeë advokaat van die presidensiële kandidatuur van George W. Bush, wie se pa, George H. W. Bush, die vise -president van Reagan was. In April 1998 het Shultz 'n vergadering aangebied waarin George W. Bush sy standpunte bespreek het met beleidsdeskundiges, waaronder Michael Boskin, John Taylor en Condoleezza Rice, wat moontlike Republikeinse kandidate vir die verkiesing in 2000 evalueer. Aan die einde van die vergadering , het die groep gevoel dat hulle Bush se kandidatuur kan ondersteun, en Shultz het hom aangemoedig om aan die wedloop deel te neem.  
Daarna was hy 'n informele adviseur vir Bush se presidensiële veldtog tydens die verkiesing in 2000  en 'n senior lid van die "Vulcans", 'n groep beleidsmentors vir Bush wat ook Rice, Dick Cheney en Paul Wolfowitz insluit. Een van sy mees senior adviseurs en vertrouelinge was die voormalige ambassadeur Charles Hill. Shultz is die vader van die 'Bush -leerstelling' genoem en het die Bush -administrasie se buitelandse beleid in die algemeen verdedig.  Shultz ondersteun die inval in 2003 in Irak en skryf ter ondersteuning van Amerikaanse militêre optrede maande voor die oorlog begin. 
In 'n onderhoud met Charlie Rose in 2008, het Shultz hom uitgespreek teen die Amerikaanse embargo teen Kuba en gesê dat Amerikaanse sanksies teen die eilandland "belaglik" is in die post-Sowjet-wêreld en dat Amerikaanse betrokkenheid by Kuba 'n beter strategie is. 
In 2003 dien Shultz as medevoorsitter (saam met Warren Buffett) van die Economic Recovery Council in Kalifornië, 'n adviesgroep vir die veldtog van die Kaliforniese gubernatoriale kandidaat Arnold Schwarzenegger. 
In die latere lewe was Shultz steeds 'n sterk voorstander van die beheer van kernwapens.  In 'n onderhoud van 2008 het Shultz gesê: "Noudat ons soveel weet van hierdie wapens en hul krag, is dit amper wapens wat ons nie sou gebruik nie, so ek dink ons ​​sou beter daarsonder wees."  In Januarie 2008 het Shultz (saam met William Perry, Henry Kissinger en Sam Nunn) 'n mede-outeur van Die Wall Street Journal dit het regerings versoek om die visie van 'n wêreld vry van kernwapens aan te neem.  Die vier het die Nuclear Threat Initiative gestig om hierdie agenda te bevorder, gefokus op die voorkoming van kernterroraanvalle en 'n kernoorlog tussen wêreldmoondhede.  In 2010 verskyn die vier in die dokumentêre film Kernpuntpunt, wat hul agenda bespreek het. 
In Januarie 2011 skryf Shultz 'n brief aan president Barack Obama waarin hy hom versoek om Jonathan Pollard te vergewe. Hy het gesê: "Ek is beïndruk dat die mense wat die beste ingelig is oor die geklassifiseerde materiaal wat Pollard aan Israel oorgedra het, die voormalige direkteur van die CIA, James Woolsey en die voormalige voorsitter van die senaat se intelligensiekomitee, Dennis DeConcini, sy vrylating bevoordeel". 
Shultz was 'n prominente voorstander van pogings om antropogene klimaatsverandering te beveg.  Shultz was 'n inkomste-neutrale koolstofbelasting (dit wil sê 'n koolstoffooi- en dividendprogram, waarin koolstofdioksiedvrystellings belas word en die netto ontvangde fondse terugbetaal word aan belastingbetalers) as die mees ekonomies doeltreffende manier om klimaatsverandering te verminder.   In April 2013 skryf hy saam met die ekonoom Gary Becker 'n op-ed in die Wall Street Journal wat tot die gevolgtrekking gekom het dat hierdie plan 'alle Amerikaners sal bevoordeel deur die behoefte aan duur energiesubsidies uit te skakel, terwyl gelyke speelveld vir energieprodusente bevorder word.'  Hy herhaal hierdie oproep in 'n gesprek in September 2014 by MIT  en 'n opskrif in Maart 2015 Die Washington Post.  In 2014 het Shultz aangesluit by die adviesraad van die Citizens 'Climate Lobby, en in 2017 stig Shultz saam met George HW Bush, minister van buitelandse sake, James Baker en George W. Bush, sekretaris van die tesourie, Henry Paulson, die Climate Leadership Council. .  In 2017 het hierdie Republikeinse oudste staatsmanne, saam met Martin S. Feldstein en N. Gregory Mankiw, konserwatiewes aangespoor om 'n koolstofgeld- en dividendprogram te aanvaar. 
In 2016 was Shultz een van agt voormalige tesourie -sekretarisse wat 'n beroep op die Verenigde Koninkryk gedoen het om 'n lid van die Europese Unie te bly voor die 'Brexit' referendum. 
Theranos -skandaal Redigeer
Van 2011 tot 2015 was Shultz lid van die raad van direkteure van Theranos, 'n gesondheidstegnologie -onderneming wat bekend geword het vir sy valse bewerings dat hy revolusionêre bloedtoetse opgestel het.    Hy was 'n prominente figuur in die daaropvolgende skandaal. Nadat hy in November 2011 by die direksie aangesluit het, het hy ander politieke figure gewerf, waaronder die voormalige minister van buitelandse sake, Henry Kissinger, die voormalige minister van verdediging, William Perry, en die voormalige Amerikaanse senator Sam Nunn. Shultz het ook die stigter van Theranos, Elizabeth Holmes, bevorder by groot forums, waaronder die Stanford University Institute for Economic Policy Research (SIEPR), en het haar op rekord ondersteun in groot mediapublikasies. Dit het Holmes gehelp in haar pogings om geld by beleggers in te samel.  
Shultz se kleinseun, Tyler Shultz, het in September 2013 by Theranos aangesluit nadat hy aan die Stanford -universiteit 'n biologiese graad behaal het.  Tyler moes in 2014 die onderneming verlaat nadat hy met Holmes en sy oupa besorg was oor die toetsmetodes. George Shultz het aanvanklik nie die waarskuwings van Tyler geglo nie en het hom onder druk geplaas om stil te bly.   Die voormalige minister van buitelandse sake het voortgegaan om vir Holmes en Theranos te pleit.  Tyler het uiteindelik kontak gemaak met verslaggewer John Carreyrou (wat die skandaal blootgelê het Die Wall Street Journal), maar soos saamgevat deur ABC Nightline, "dit was nie lank nie of Theranos het die wind gekry en probeer om George Shultz te gebruik om sy kleinseun stil te maak."  Tyler het na sy oupa se huis gegaan om die aantygings te bespreek, maar was verbaas om Theranos -prokureurs daar teë te kom, wat hom onder druk geplaas het om 'n dokument te onderteken.  Tyler het geen ooreenkomste onderteken nie, alhoewel George hom onder druk geplaas het om te sê: "My oupa sou dinge soos 'jou loopbaan sou verwoes as die artikel van [Carreyrou] se artikel uitkom.'"  Tyler en sy ouers sou sê het byna $ 500,000 aan regskoste bestee, hul huis verkoop om geld in te samel, in die stryd teen die beskuldigings van Theranos dat die NDA geskend is en handelsgeheime bekend gemaak is. 
Toe mediaberigte in 2015 daar omstrede praktyke blootlê, het George Shultz na die raad van raadgewers van Theranos oorgegaan. Theranos is op 4 September 2018 gesluit.  In 'n mediaverklaring van 2019 prys Shultz sy kleinseun omdat hy nie gekrimp het "van wat hy as sy verantwoordelikheid tot die waarheid en pasiëntveiligheid beskou het, selfs toe hy persoonlik bedreig en geglo het dat ek trou aan die onderneming geplaas het oor die trou aan hoër waardes en ons gesin. 
Ander lidmaatskap gehou Edit
Shultz het 'n lang verbintenis gehad by die Hoover Institution aan die Stanford Universiteit, waar hy 'n vooraanstaande genoot was, en vanaf 2011 tot by die Thomas W. en Susan B. Ford Distinguished Fellow, vanaf 2018 tot sy dood, het Shultz geleenthede oor bestuur by die instelling aangebied. .  Shultz was voorsitter van JPMorgan Chase se internasionale adviesraad.  ​​Hy was medevoorsitter van die konserwatiewe komitee oor die huidige gevaar. 
Hy was 'n eredirekteur van die Institute for International Economics. Hy was lid van die raad van adviseurs van die Washington Institute for Near East Policy (WINEP), die New Atlantic Initiative, die Mandalay -kamp by die Bohemian Grove en die Committee for the Liberation of Iraq. Hy was 'n adviesraadslid vir die Partnership for a Secure America and Citizens 'Climate Lobby.  Hy was ere -voorsitter van die Israel Democracy Institute.  Shultz was lid van die adviesraad van Spirit of America, 'n 501 (c) (3) organisasie. 
Shultz dien in die raad van direkteure van die Bechtel Corporation tot 1996.  Hy dien in die raad van Gilead Sciences van 1996 tot 2005.  Shultz sit in die raad van direkteure van Xyleco  en Accretive Health. 
Saam met die voormalige minister van verdediging, William Perry, dien Shultz ten tyde van sy dood in die raad van Acuitus. 
Terwyl hy tydens 'n rus- en ontspanningsonderbreking in Hawaii was nadat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog in die mariniers in die Asiatic-Pacific Theatre diens gedoen het, ontmoet Shultz die militêre verpleegster-luitenant Helena Maria O'Brien (1915–1995). Hulle trou op 16 Februarie 1946 en het vyf kinders: Margaret Ann Tilsworth, Kathleen Pratt Shultz Jorgensen, Peter Milton Shultz, Barbara Lennox Shultz White en Alexander George Shultz.   Helena sterf in 1995 aan pankreaskanker. 
In 1997 trou Shultz met Charlotte Mailliard Swig, 'n prominente filantroop en sosialist uit San Francisco. 
Shultz is op 6 Februarie 2021 op 100 -jarige ouderdom oorlede in sy huis in Stanford, Kalifornië.   Hy is begrawe langs sy eerste vrou op die Dawes -begraafplaas in Cummington, Massachusetts. 
President Joe Biden het op Shultz se dood gereageer deur te sê: "Hy was 'n heer van eer en idees, toegewy aan staatsdiens en eerbiedige debat, selfs in sy 100ste jaar op aarde. Daarom het verskeie presidente van beide politieke partye sy advies ingewin. Ek is jammer dat ek as president nie so baie van my voorgangers sal baat by sy wysheid nie. " 
2016 - Presidensiële eremedalje, San Francisco State University 
2014 - Ere -Reagan -mede -toekenning van Eureka College 
2013 - Silwer medalje van Jan Masaryk 
2012 - Henry A. Kissinger -prys van die American Academy in Berlyn 
2011 - Erebeampte in die Orde van Australië 
2007 - Truman -medalje vir ekonomiese beleid 
2008 - Rumford -prys 
2007 - Emma Lazarus Statue of Liberty -toekenning 
2006 - National World War II Museum, American Spirit Award 
2004-American Whig-Cliosophic Society, James Madison-toekenning vir uitnemende staatsdiens 
2003 - Lewensbydraes tot American Diplomacy Award, American Foreign Service Association 
2002 - Reagan Distinguished American Award 
2002 - Ralph Bunche -toekenning 
2001 - Eisenhower -medalje vir leierskap 
2000 - Woodrow Wilson -toekenning vir staatsdiens
1996 - Koretprys 
1992 - Seoul Peace Prize (Korea) 
1992 - Militêre Akademie van die Verenigde State, Sylvanus Thayer -toekenning
1989 - Presidensiële medalje van vryheid 
1989 - Orde van die opkomende son met Paulownia Flowers, Grand Cordon (Japan) 
1986 - Freedoms Foundation, George Washington -medalje 
1986 - Amerikaanse senator John Heinz -toekenning (Jefferson Awards) vir staatsdiens 
1970 - Genoot van die American Academy of Arts and Sciences 
Eregrade is toegeken aan Shultz van die universiteite van Columbia, Notre Dame, Loyola, Pennsylvania, Rochester, Princeton, Carnegie Mellon, City University of New York, Yeshiva, Northwestern, Technion, Tel Aviv, Weizmann Institute of Science, Baruch College of New York, Williams College, Hebreeuse Universiteit van Jerusalem, Tbilisi State University in die Republiek van Georgia, en Keio Universiteit in Tokio. 
Die krisis in die Oekraïne het verlede jaar ontplof toe die voormalige president Viktor Janoekowitsj die planne laat vaar het om 'n assosiasieooreenkoms met die Europese Unie te onderteken, en in plaas daarvan die Russiese president Vladimir Poetin se hulpaanbod aanvaar het.
"Europa, waaragtig, het baie geëis en min aangebied," het Soros in Londen gesê. 'Dit was nie moeilik vir Poetin om met 'n beter aanbod te kom nie.'
Massaprotes het Janoekowitsj verlede maand uit sy amp gedwing, en 'n nuwe pro-EU-tussentydse regering het oorgeneem. Maar die land staan ​​nou voor 'n ekonomiese krisis en geweldige militêre druk van Rusland, wat troepe gemobiliseer het en dreig om die suidelike provinsie Krim te annekseer.
"Dit is baie belangrik om te reageer en op die regte manier te reageer, nie noodwendig om Rusland sanksies op te lê nie, maar om Oekraïne finansieel te help," het Soros gesê. "Iets soos 'n Europese Marshall -plan vir die Oekraïne."
In net 'n paar maande in 1947 het die Amerikaanse minister van buitelandse sake, George Marshall, 'n plan opgestel om miljarde dollars hulp aan Wes -Europa te kanaliseer - aanvanklik in die vorm van voedsel, brandstof en masjinerie, en later deur belegging in industriële kapasiteit. Die program, wat tot 1951 geduur het, het die grondslag gelê vir die welvaart van Europa na die oorlog, die skepping van die NAVO en uiteindelik die EU.
Die EU het Oekraïne finansiële hulp ter waarde van $ 15 miljard gedurende die volgende twee jaar aangebied in die vorm van lenings, toelaes, beleggings en handelskonsessies. Die VSA het $ 1 miljard aan leningswaarborge belowe, en die Wêreldbank praat oor infrastruktuur- en maatskaplike sekerheidsprojekte ter waarde van $ 3 miljard.
Dit is nog baie minder as die $ 35 miljard wat die Oekraïense regering nodig het. Die Internasionale Monetêre Fonds sal na verwagting verdere hulp aankondig sodra 'n span kundiges vandeesweek sy beoordeling beëindig het, maar dit gaan gepaard met moeilike stringe.
As die EU sy antwoord reg kry, kan dit sy oorspronklike missie herontdek - 'n vrywillige vereniging van gelyke en soewereine state om vrede en voorspoed te bevorder - en help om die diepe krake tussen ryker en armer lidlande wat tydens die skuld oopgemaak het, te sluit. krisis.
"Oekraïners het bewys dat hulle bereid is om hul lewens op te offer om nader aan 'n Europa te wees wat terselfdertyd besig is om te ontbind," sê Soros, wat deur die Nazi -besetting van sy geboorteland Hongarye geleef het. "Gebeurtenisse in die Oekraïne is 'n wekroep om die probleem die hoof te bied."
VERTELLER: In 1918 is die Diplomatic Courier Service gestig om die werk van Amerikaanse diplomate te ondersteun deur te verseker dat geklassifiseerde boodskappe en materiaal veilig en veilig by Amerikaanse ambassades en konsulate oor die hele wêreld afgelewer word. Gedurende die 100 jaar geskiedenis van die koerierdiens, het hierdie missie, van kritieke belang vir die nasionale veiligheid van die Verenigde State, nie verander nie.
In die vyftigerjare, voor die aanvang van die straaltydperk, het hierdie klein groepie koeriers tienduisende myl per jaar afgelê en dikwels maande onderweg deurgebring. Na die Tweede Wêreldoorlog, namate die spanning tussen voormalige bondgenote in die Koue Oorlog toegeneem het en die Sowjets die mag aan hul Westerse grens gekonsolideer het, het dit steeds moeiliker geword om ons poste te bereik agter wat bekend gestaan ​​het as die Ystergordyn. Vanweë die voortdurende wedersydse respek vir internasionale konvensies oor diplomatieke betrekkinge, was diplomatieke koeriers, selfs gedurende hierdie ingewikkelde tye, onder die min mense wat nog oor hierdie grense kon reis. Elke week het hulle die Orient Express van Wene geneem om Boedapest en Boekarest te bereik.
MNR. JAMES VERREOS: O, die Orient Express. Dit was natuurlik 'n fabelagtige treinrit. Ons kon dit nooit tot by Konstantinopel of Istanbul ry nie, maar ons sou dit in Wene kom haal en van Wene na Boedapest na Boekarest ry. Dan sou ons omdraai en terugkom.
Soms in Europa sou ons met die trein reis, want dit was doeltreffender en vinniger as om 'n vliegtuig te neem, veral as ons diens aan die ystergordynlande lewer, wat vereis het dat twee koeriers om veiligheidsredes op reis was. Ons het geklassifiseerde materiaal gedra.
Hoogste geheim was nie altyd iets wat geskryf is nie. In die dae voor die tegnologie wat ons vandag het, moes ons kode -masjiene hê, toerusting wat hoogs geklassifiseer is.
Buite die ystergordyn het jy alleen gereis. Byvoorbeeld, by die aflewering van die sakke in Suidoos -Asië of Afrika of Suid -Amerika, het die koerier alleen op reis gegaan. As ons na die ystergordyn reis, was ons egter altyd in pare sodat daar geen moontlikheid was dat die koeriers nie beheer oor hul sakke kon hê nie.
MNR. KENNETH COOPER: Ek dink ek het die geskiedenis reg. Die rede waarom ons reis saam agter die gordyn sou onderneem, gaan terug na die onmiddellike naoorlogse oorlog. 'N Amerikaanse koerier val uit die trein, en hy word doodgemaak, en sy sak verdwyn 'n rukkie. En ek dink daar was 'n bietjie vermoede dat dit nie 'n ongeluk was nie. Voortaan het die Amerikaners besluit dat dit 'n reis saam sou wees, en ek dink die Britte het dieselfde gedoen.
MNR. DONOVAN KLINE: U moet altyd iemand met die sakke hê. Ons klim uit en loop op en af ​​in die gang in die Wagon-Lits, maar dit was so ver as wat ons gewaag het. Op dieselfde slaapmotors was daar ander koeriers van ander nasies - Italiaans, Frans, Russe. Toe hulle buite Rusland was, reis hulle saam, net soos ons agter die ystergordyn gedoen het.
Dit is een van die dinge oor die Russe. Hulle wou dieselfde behandeling in die Weste hê as wat ons agter die ystergordyn gegee is, wat meestal goed was.
MNR. PHILIP OLIVARES: U taak was om die sakke te versorg. Ek dink nie ons het ooit gevoel dat iemand dreig of dit gaan probeer steel nie, maar ons moet dit altyd aanvaar.
Trouens, ek onthou ek en Jim Vandivier het met ons sakke uit die trein geklim. Daar was nogal 'n las. Ons het een van hierdie bagasiemotors afgetrek wat reeds half gelaai was, het die portiere gesê, en daar was Russiese sakke op. Daar was twee Russiese koeriers. So hier was ons vier. Hy het die sakke en kyk na ons eie sakke. Daar was net een bagasiemotor. Ons het probeer om 'n aparte een te kry, maar hulle het nee gesê, en dit was dit. Ek het gedink hoe ironies — ons vier in hierdie situasie.
Ons was in Wene gestasioneer. Ons was toe twee. Maandag sou ons Boedapest binnegaan en oornag, en dan die volgende dag na Boekarest.
MNR. KOPER: Wene self was baie pret, en so ook Boedapest. Behalwe vir die kort onderbreking in Boekarest, wat dof was soos skottelgoedwater, was die res lekker.
MNR. ERNEST HOHMAN: Ons het die Arlberg Orient Express gebruik, wat uit Parys gekom het, maar ons het dit in Wene gaan haal. Dit is net 'n aangename stad. Dit toon die grootsheid wat dit as deel van die Oostenryk-Hongaarse ryk gehad het, alhoewel dit 'n bietjie beskadig was as gevolg van die puin na die oorlog.
[MUSIEK - JOHANN STRAUSS - "DIE BLOU DANUBE"]
Die Oostenrykers - een van die eerste dinge wat hulle gedink het belangrik was om te herbou, was die operahuis. En nou om die verandering, die transformasie, die herbou wat daar aan die gang was, te sien. Ek was mal daaroor om opera toe te gaan.
Die Donau is natuurlik nie blou nie. Dit is slegs in die oë van 'n digter en 'n komponis.
MNR. KLINE: Ek het my eerste opera bygewoon, in Duits gesing, wat ek nie verstaan ​​het nie, en het gevolglik nooit in my lewe na 'n ander opera gegaan nie. [LAG]
Ons het baie geëet en baie besigtig. Almal van ons het dit gedoen, want dit was 'n fantastiese stad.
Ek het die Wene -besonderhede daarna in latere jare herhaaldelik herhaal. Dit was altyd vir my aangenaam, want ons het 'n rukkie uit die lug gekom. Dit was rustig. Op die treine was al wat ons gedoen het om te slaap, eet en skaak of pinochle of so iets.
MNR. VINCENT CELLA: Die koerier kom elke week of twee keer per week van Frankfurt af om vir ons die goed te gee. Dan gaan ons inkopies doen om ons kos in die trein te neem, om seker te maak dat ons genoeg wyn of skottelgoed en leesstof het, kaarte, ensovoorts. En ons vertrek in die nag van die West Bahnhof in Wene en stop een keer, ek dink dit word die Noord -Bahnhof genoem. En dan in die grens, wat aan die Oostenrykse kant Nickelsdorf is. En dit sal nog lank daar bly. Dus, alhoewel Wene nie so ver van Boedapest is nie, was dit 'n oornagreis.
MNR. VERREOS: Die trein, die Orient Express, sou 'n enkelmotor vir die diplomatieke koeriers oprig. Dit is die Britte, Queen's Messenger, King's Messenger, die Italianers, wie ook al - enige koerier van enige land wat 'n reis onderneem het, sou op die trein wees.
MNR. HOHMAN: Die ander mense in die slaapplekke, hulle was almal diplomatieke koeriers uit verskillende lande. Daar was Italianers en die Britte en die Franse ook, omdat die lugreise nie moontlik was nie, veral gedurende die wintermaande daar.
Ons het gewoonlik op daardie stadium taamlik gemaklik aangetrek. En die Italianers sou hul sy -pyjamas of 'n syjas aantrek, ensovoorts.
Die Engelse, wat die koningin se boodskappers was, hulle was groot storievertellers, raconteurs en het fantastiese verhale om te vertel.
MNR. KOPER: Die boodskapper van die koningin was gewoonlik 'n baie senior offisier, 'n weermagoffisier of 'n militêre offisier of soms staatsamptenaar. Hulle het ook in pare gereis, maar hul junior koerier was gewoonlik 'n afgetrede polisieman, so daar was 'n baie duidelike verskil in rang.Toe die boodskapper van die koningin sy ete geëet het, het die koerier nommer twee 'n wit tafeldoek in hierdie kompartement neergelê en sy maaltyd bedien. Ons het 'n skop daaruit gekry.
MNR. OLIVARES: Die primêre motor vir ons was die ou Wagon-Lits Cook. Hulle het al die slaapmotors hanteer. Die eersteklas motor was feitlik alle koeriers. Daar was 'n eetmotor langs hom, maar die kos was vreeslik. Ons moes ons eie kos kook, so ons het almal 'n bietjie alkoholstoof saamgebring wat ons in 'n slaapkas ingerig het, en ons het daarop gekook.
MNR. VERREOS: Die rit sou vroeg in die aand vertrek, en ons sou aandete eet terwyl ons op die trein was. Ons het 'n internasionale koeriervereniging ontwikkel, en ons het dit vooraf opgestel sodat die koeriers uit hierdie land 'n voorgereg sou inbring, die koeriers van die ander land die slaai sou inbring, wat die nagereg sou inbring, wie sou die wyn inbring, en wat het jy. En ons sou net aantekeninge agterlaat sodat die koeriers van volgende week - ons nie weet wie hulle sou wees nie, maar u sou in Wene kom en sê, hey, dit is hierdie week, ek sou sê, wel, as Ken en ek op reis was, het ons die briefie gekry by die ambassade wat ons die wyn moes voorsien. Ons het geweet dat daar 'n x aantal koeriers aan boord sou wees, en ons sou soveel bybring.
Om uit te kom was heeltemal anders. Die trein het naby middernag uit Boekarest vertrek, sodat almal ingepak is, en dit was dagbreek toe u in Wene aankom.
MNR. CELLA: Ons het in die een deel van die reis geslaap. Dan sou dit na Hongarye gaan, en die stad heet Hegyeshalom. Nadat hulle 'n geruime tyd daar gestop het, het ons na Boedapest gegaan en die oggend daar aangekom.
MNR. KLINE: Ons klim uit die trein en hou 'n volle 24 uur periode in Boedapest, waar ons kan inkopies doen en rondkyk. En die parlementsgebou daar was pragtig, veral oorkant die rivier, waar jy dit so duidelik kon sien.
MNR. HOHMAN: Dit was 'n interessante stad. Dit het steeds oorlogskade getoon. Die brug oor die Donau -rivier is vernietig. Dit lê daar in die rivier self. Maar jy sien, dit het nog 'n glans gehad, en dit het probeer om dit te herstel. En dit was 'n opwindende en interessante stad met 'n bietjie van die smelt wat jy ook in Wene, Oostenryk gehad het, met uitstekende aandetes en vioolmusiek.
MNR. KOPER: Soms sou ons 'n bietjie rus, 'n dag of so in Boedapest, wat lekker was. Dit was nog steeds 'n lewendige stad, en dit was voor die revolusie.
MNR. OLIVARES: Boedapest self - ek was mal oor die stad. Baie mense beskou dit as die Parys van Oos -Europa. Dit het egter steeds 'n mate van skade as gevolg van die Tweede Wêreldoorlog gehad. En dan, na die rewolusie, het dit natuurlik regtig verskeur.
Ten spyte van kommunisme en al die beperkings wat hulle op hul samelewing opgelê het, was hulle 'n baie liefdevolle volk. Ek onthou ek het na 'n nagklub gegaan en die mense sien dans en 'n bal gesit, en ek het gedink: dit kan nie wees nie. Oral anders is dit gewoonlik so saai, soos Moskou self. Om te sien hoe die mense hulself geniet en pret het, was dit 'n prettige mense.
MNR. VERREOS: Hongarye was die lekkerste plek in die ystergordyn vir koeriers. Al was u altyd onder toesig van die plaaslike KGB - dit is in Hongarye AVO's genoem - was hulle minder opdringerig as in Moskou.
MNR. CELLA: Ons het die hele dag en die nag deurgebring in die Hotel Duna, wat regtig 'n lekker hotel was aan die Donau. Hulle het 'n lekker restaurant, 'n klein kroegie, en daar was 'n ou waarna ons AVO Joe verwys het, en hy sou altyd 'n vriend met die koeriers wees. En ons was seker dat hy deur die AVO betaal word net om die koeriers dop te hou, maar ons het almal van die ou gehou. Hy was behulpsaam, 'n snaakse ou.
En u het dit geniet om in Boedapest rond te loop, alhoewel dit nog steeds goed geskiet is as gevolg van die revolusie. Ek dink eintlik dat hulle meer skade aangerig het gedurende die tyd as tydens die oorlog. Wat ek altyd verstaan ​​het, was dat die Russiese troepe nie teen die Hongare wou veg nie, en dat die AVO die Hongaarse burgers strenger was as die Russiese soldate.
Die rewolusie het reg voor die Hotel Duna begin, en die twee koeriers was ongeveer 'n week daar vasgekeer. Hulle was Woody Vest en Phil Olivares.
MNR. OLIVARES: Ons het van die stasie afgeklim. Ons is na die Duna Hotel. Die Duna is natuurlik die woord vir die Donau. Dit was reg op die rivier. Dit was nogal 'n hotel. Dit is 'n outydse hotel met die hoë plafonne en dit alles. Ons het van die plek gehou. En ek onthou ek en Woody Vest, ons het die opera gaan kyk. Hulle was besig met "Eugene Onegin."
Ons kom terug uit die teater, en toe klim ons in die hysbak, en ons hoor geluid en so iets. Ons het gedink daar gebeur iets in die stad. Ek dink ons ​​het 'n skoot of twee gehoor as ek my nie vergis nie. Maar ek onthou - en in die hysbak was die New York Times -korrespondent en sy vrou.
En ons het gesê, wel, ons het hom gevra, ek het gesê: 'Weet u wat aangaan?' Hy het gesê: 'O, dit lyk asof dit 'n geringe ding is', en dit alles. Wel, [CHUCKLES] ons het na ons kamers gegaan. Die volgende oggend kry ons 'n oproep van die Legation wat sê: 'Bly stil. Jy gaan nêrens heen nie. Alles sluit toe. Ons is aan die begin van 'n opstand. " En dit was toe dit begin het. En die skietery begin. En ons het net 'n paar dae daar gebly. Daar was ook Britse koeriers.
Daar was skietery. Ek dink ek het op 'n stadium uitgegaan om te sien wat aangaan. Ek het 'n paar meter gestap en ek het koeëls by my oor hoor suis, en ek het gesê dat ek beter in die hotel moet klim. En toe besef ek dat dit regtig erg was. En hulle het selfs 'n Russiese soldaat ingebring wat deur 'n skerpskutter getref is. Een van die Hongaarse opstandelinge was op die dak.
Die Legasie wou die meeste personeel ontruim. Trouens, die meeste van die legasies — ook die Britte. Hulle het ons in ambassade -motors met afhanklikes gesit, en ons het uit Boedapest gery met die vlag wat soos die ambassadeurs se motors op die spatbord wapper. Maar ek onthou die mense wat handeklap en handeklap toe hulle Amerikaners en Britse vlae sien. Rondom hulle was Russe.
Ek onthou, selfs in die hotel het die mans agter die lessenaar, die ontvangstoonbank, aanhoudend gesê: 'Waar is julle Amerikaners? Waarom help u ons nie? " Hulle het gesê: 'Your Voice of America sê ons moet opstaan, iets daaraan doen, en nou het ons u hulp nodig.'
RADIO -KOMMENTAAR: [HONGERS SPREEK]
MNR. OLIVARES: Ek was in 'n sekere sin so skaam oor dit alles. Waarom help ons nie hierdie mense nie? En ek het 'n bietjie skuldig gevoel dat ons soos rotte was wat hierdie skip verlaat. Daar is toejuiging, maar ons doen eintlik niks vir hulle nie. Ons moet iets vir hulle doen, en ons moet ons tenks hier hê. Maar ek weet dit is nie iets waaroor ek moet besluit nie.
En ek het altyd 'n bietjie skuldig gevoel oor die uitgaan. Ons gaan na veiligheid, en hierdie mense moet hier wees en saam met die Russe woon.
MNR. CELLA: Die langste deel was toe u die volgende oggend op die trein klim na Boekarest, want dit was oornag van die oggend tot die volgende oggend. Nadat ek deur die Ploiesti -olievelde gegaan het. O, jy sien hoe hulle die gas van bo af verbrand. Dit was regtig iets. Ja, dit was redelik naby aan die einde van die reis, want hulle was nog steeds in die berge. Nie lank daarna nie, kom u in Boekarest af. U sou soggens ingaan en laat in die nag vertrek. U sal dus die hele dag in Boekarest deurbring.
Die meeste van die tyd wat ek daar was, het ons by die Militêre Attache gebly, ongeag wie hy was.
MNR. KLINE: Ons sou vroegoggend, sesuur of so, in Boekarest aankom, so iets, en ons sou na die Militêre Attache se woning gaan. Hy het vir ons ontbyt voorsien. Hulle kon nie vrugte en groente en sulke goed kry nie. Ons sou lemoene daarin dra en vir hulle lemoene of piesangs gee.
Die diplomatieke kolonie daar, die Westerse diplomatieke kolonie, het 'n gholfbaan van ses putjies by 'n klub gehad waar hulle 'n kroeg gehad het. En jy kan ses putjies speel. En ek het. Ek het meer as een keer ses putjies gholf daar gespeel. 'N Plek vir die Westerse gemeenskap om te ontspan sonder dat iemand hulle bespied. En ek is seker daar was altyd genoeg daarvan agter die ystergordyn.
Ek weet nie of ek gevolg is nie. Ek het dit nie gesoek nie. Maar ons is vooraf ingelig: 'Moenie broederlik wees nie. Moenie vasgevang word by vroue agter die ystergordyn nie, punt. "
MNR. CELLA: Ons het baie keer na die diplomatieke gholfbaan gegaan, veral in die goeie weer. Ons het sigarette en skeermesse en kitskoffie saamgebring om vir ons gholflesse te betaal. En daar was 'n klein meer waar jy met 'n bootjie kon uitgaan om die dag deur te bring, want dit was nie so lank nie en ons het die aand weer vertrek. Ons moes inklok en die sakke kry en teruggaan.
MNR. KOPER: Ek vind Boekarest 'n baie oninteressante stad. Nou was hulle regtig agter die gordyn daar. Ek kan glad nie onthou dat ek 'n interaksie gehad het nie. Ter wille van hulle en ons ontwil, was dit beter om dit nie te doen nie. Dit was my indruk. Miskien sou ek as ek vandag teruggaan, verkeerd wees.
MNR. HOHMAN: Boekarest - ja. Ons het ook tyd daar gehad, en dit is 'n armer land. Dit was 'n geruime tyd 'n diktatuur onder Ceausescu. Soos ons goed weet, was die mense werklik oorheers deur die geheime polisie, hoewel die kommunistiese elite 'n baie genadige en baie luukse leefstyl gelei het. Ek vind dit eerder 'n arm stad, in teenstelling met selfs Boedapest, wat nog steeds 'n heerlike aspek gehad het.
MNR. CELLA: Om terug te gaan, was 'n bietjie anders. Ons sou kos in Boekarest kry, brood koop en dit by hierdie klein winkels koop. Weet jy, jy moes in die ry staan ​​om goed te koop. Dit was op 'n manier depressief - vir die mense bedoel ek.
Toe ons terugkom op die reis, vertrek ons ​​in die nag van Boekarest af, en gaan die volgende aand na Boedapest. Die trein sou nogal lank in Boedapest stop. Jy kon daardie rooi ster in die mistige nagmis sien. Eers die volgende oggend beland ons weer in Wene.
MNR. OLIVARES: Ons sal hierdie reise geniet. Ek dink ons ​​het almal gedoen. Ek dink nog steeds dat dit 'n meer beskaafde manier is om per trein te reis. Treinstasies was in daardie dae fassinerend. Hulle het al die opwinding gehad wat lughawens aangegryp het. Ek onthou in Europa, die treinstasies self - dit was groot, grotte -sake, meestal yster en so. Daar was 'n aura oor hulle almal wat my gefassineer het. Ek was so trots om deel te wees van dit alles.
Die moderne stelsel van arbeidsverdeling waarop die uitruil van produkte gebaseer is, loop gevaar. Die waarheid is dat die Europese vereistes vir die volgende drie of vier jaar van buitelandse voedsel en ander noodsaaklike produkte - hoofsaaklik uit Amerika - soveel groter is as haar huidige betaalvermoë dat sy aansienlike bykomende hulp nodig het of ekonomiese, sosiale en politieke agteruitgang van 'n baie ernstige karakter in die gesig staar. "
- minister van buitelandse sake, George C. Marshall, wat die doelwitte van die plan vir ekonomiese herstel beskryf,
5 Junie 1947 aan die Harvard Universiteit.
Die Verenigde State en sy bondgenote, die oorwinnaars van die Tweede Wêreldoorlog, het stappe gedoen om massa -verbrokkeling onder die mense van Europa, insluitend Turkye, om te keer. Die Wet op Ekonomiese Samewerking van 1948 (Marshall -plan) is geïmplementeer om die skade in die gebiede so vinnig as moontlik te verwyder en met ekonomiese heropbou te begin. Die Verenigde State het die voormalige vyande, Duitsland en Italië, by sy plan ingesluit - en sodoende 'n herhaling van die wêreldwye ekonomiese depressie van 1929 voorkom. Die Marshall -plan het ook die grondslag gelê vir die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) en die uiteindelike eenwording van Europese lande (Europese Ekonomiese Unie). Europa het in 1945 in puin gelê, baie van sy stede is gesloop, die ekonomieë daarvan verwoes. Die oorlewendes van die oorlog, miljoene van hulle ontheem, het hongersnood ondervind. Die tydperk was ook die aanvang van The Domino Theory (die val van die een land na die ander op kommunisme) en die gevolglike pogings om kommunisme in die Koue Oorlog te "bevat". Die hegemonie van die Sowjetunie oor Oos -Europa en die kwesbaarheid van Wes -Europese lande vir voortgesette Sowjet -ekspansionisme het die gevoel van krisis verskerp. Die Marshall -plan was gewortel in die vier vryheidstoespraak van die FDR, en was oorspronklik nie bedoel om 'n wapen te wees om die kommunisme te beveg nie, maar dit het 'n bolwerk geword van die Amerikaanse buitelandse beleid om die kommunistiese insluiting op die vasteland te bestuur, soos uiteengesit in die Truman -leer, tydens die Koue Oorlog: George Kennan, leier van die staatsdepartement se beleidsbeplanningspersoneel onder Marshall en Acheson, was 'n belangrike rol in die opstel van die Marshall -plan. Kennan is verantwoordelik vir die langtermynbeplanning.
Die afsterwe van die as se politieke en militêre mag het 'n leemte gelaat op die gebiede van die internasionale lewe waar die mag homself laat geld het. Die geallieerdes het nêrens met Rusland gekom oor vredesverdragte nie, omdat hulle nie kon saamstem oor hoe die vakuum gevul moet word nie. Die Amerikaanse siening was dat nuwe en geliberaliseerde politieke regerings uit die totalitêre puin moet opstaan. Die voormalige as -lande sou gedemilitariseer en onder noue geallieerde toesig bly, maar sou andersins nasionale onafhanklikheid geniet. Die Sowjette onder Stalin was vasbeslote om nuwe regimes te sien ontstaan ​​wat gedomineer sou word deur kommuniste wat aan Moskou onderdanig was. Dit sou die Kremlin doeltreffende beheer oor die militêre en industriële mag van die lande gee, en dit sou hulle ook help om die omliggende streke te oorheers.
Die Wet op Ekonomiese Samewerking
In 'n toespraak op 5 Junie 1947 stel die Amerikaanse minister van buitelandse sake, George Marshall, voor dat Europese lande 'n plan moet opstel vir hul ekonomiese heropbou en dat die Verenigde State ekonomiese hulp sal verleen. In praktiese toepassing behels die voorstel die konstruktiewe oplossing van duisende gedetailleerde probleme van die internasionale lewe. Terwyl hy probeer om met die program voort te gaan, het die Amerikaanse regering hom tydelik geblokkeer deur die onvermoë van die ander Geallieerdes om ooreenstemming te bereik oor die voorwaardes van vredesverdragte met die lande met die groot as: Duitsland en Japan. Op 19 Desember 1947 stuur president Harry S. Truman 'n boodskap aan die kongres wat Marshall se idees volg om ekonomiese hulp aan Europa te verleen. Na langdurige verhore in die komitee vir buitelandse sake-en 'n onrusbarende staatsgreep in Tsjeggo-Slowakye op 25 Februarie 1948-is die Wet op ekonomiese samewerking klinkend goedgekeur met 'n stemming van 329 tot 74. Op 3 April 1948 onderteken president Truman die daad wat bekend geword het as die Marshall -plan.
Deelnemende lande sluit Oostenryk, België, Denemarke, Frankryk, Wes -Duitsland, Groot -Brittanje, Griekeland, Ysland, Italië, Luxemburg, Nederland, Noorweë, Swede, Switserland en Turkye in. Die kongres het $ 13,3 miljard bewillig gedurende die lewensperiode van die plan vir Europese herstel. Hierdie hulp het broodnodige kapitaal en materiaal verskaf wat die Europeërs in staat gestel het om die ekonomie van die Europese vasteland te herbou. Die Marshall -plan het markte vir Amerikaanse goedere verskaf, betroubare handelsvennote geskep en die ontwikkeling van stabiele demokratiese regerings in Wes -Europa ondersteun. Die goedkeuring van die kongres van die Marshall -plan dui op 'n verlenging van die multilateralisme van die Tweede Wêreldoorlog tot in die naoorlogse jare. Die plan was om op 30 Junie 1952 te beëindig, met 'n moontlike verlenging van 12 maande. Die plan was nie 'n eenvoudige kontantoorhandiging nie, maar 'n tydelike oprigting van 'n hele burokratiese struktuur en uitbreiding van die Amerikaanse regeringsbestuur in Europa. Die vrygewigheid en toewyding van die Verenigde State tydens sy Tweede Wêreldoorlog, plus die Marshall -plan, het die Europese Unie van vandag moontlik gemaak.
Om in aanmerking te kom vir hulp ingevolge die wet, moes elke deelnemende land 'n ooreenkoms sluit met die Amerikaanse regering wat hom tot die doeleindes van die wet verbind het. Deelnemers het hul geldeenheid gestabiliseer, produksie bevorder, saamgewerk met ander deelnemende lande by die uitruil van goedere, die nodige materiaal aan die Verenigde State voorsien, vorderingsverslae ingedien en ander maatreëls getref om die terugkeer na ekonomiese selfvoorsiening te bespoedig.
Nie-Europese lande geraak
Ingevolge die bepalings van titel IV van die Wet op Buitelandse Bystand van 1948, is China en Korea, hoewel hulle nie deelneem aan die Marshall -plan nie, op soortgelyke wyse hulp verleen. Na 1 Januarie 1949 het die ECA die administrasie van die program vir verligting en ekonomiese rehabilitasie van Korea by die Amerikaanse weermag oorgeneem. Die siening deur die Truman-administrasie in die lente van 1948 oor die voortgaande Chinese rewolusie was dat die kommuniste onder Mao Zedong sou versuim om China met een regering te beheer, as hulle enigsins die nasionaliste onder Chiang Kai-shek sou wen. In beide gevalle het nie-geïndustrialiseerde China nog steeds gesukkel om eeue se feodalisme uit die weg te ruim en is dit as onbevoeg beskou om geen bedreiging vir die westelike halfrond te veroorsaak nie.
Die kommuniste het wel die burgeroorlog in China gewen. Mao verklaar die stigting van die Volksrepubliek China op 1 Oktober 1949. Die Sowjetunie was die eerste land wat die VRK erken het. Terwyl ander lande die nuwe regering erken het, het die Verenigde State, waaksaam teen die verspreiding van kommunisme, geweier om die Volksrepubliek formeel te erken tot drie dekades later met die besoek van president Richard M. Nixon. Tot by die besoek het die Amerikaanse regering slegs die nasionalistiese regering in Taiwan erken as die wettige regering van China.
Die Marshall -plan het ook die Amerikaanse ekonomie bevoordeel. Marshall -plan se geld is gebruik om goedere uit Amerika te koop, en die goedere moes op Amerikaanse handelsvaartuie oor die Atlantiese Oseaan gestuur word. Teen 1953 het Amerika $ 13 miljard ingepomp, en Europa was op pad om weer op sy voete te staan. Die hulp was van ekonomiese aard, maar dit het militêre hulp eers na die Koreaanse oorlog ingesluit.
Japan, die teëstander van die Tweede Wêreldoorlog van die VSA in die Verre Ooste, moes gered word uit die bedreiging van kommunistiese rewolusie. Onder die administratiewe leiding van Douglas MacArthur en Amerikaanse ekonomiese hulp, is dit weer op die been gebring. Dieselfde oorweging geld vir Suid -Korea en Taiwan. Eersgenoemde het die kommunistiese Noord -Korea as buurman. Laasgenoemde is deur China as 'n provinsie beskou. Boonop was beide Noord -Korea en China bondgenote van die Sowjetunie. Gevolglik moes die Truman -leerstelling van toepassing wees op beide Wes -Europa en die Asiatiese Verre Ooste. Logies genoeg moes die Verre Ooste sy eie weergawe van 'n Marshall -plan hê.
Buitelandse minister George Marshall het die volgende oor Sowjet -aggressie in Februarie 1948 gesê:
In baie opsigte was die Marshall -plan tevrede met diegene wat wou dat die Amerikaanse buitelandse beleid vrygewig en idealisties was, sowel as diegene wat praktiese oplossings gevra het. Dit het gehelp om die hongeres te voed en dakloses te beskerm, en terselfdertyd gehelp om die verspreiding van kommunisme te stuit en die Europese ekonomie weer op die been te bring.
Kyk die video: 10 Fastest Fighter Aircraft in the World 2021
Copyright © salvadoryoscar.com | Die Amerikaanse minister van buitelandse sake, George Marshall, vra hulp aan Europa...