Is die een beter as die ander? Terapie of groepwerk? Oordenking of mindfulness?
Geskryf deur dr. Miguel Farias en dr. Catherine Wikholm
Image deur Oliver Kepka
Ons leef in 'n tyd waarin ons teoreties ons lewens kan leef sonder dat ons die huis of dae, weke, maande aaneen moes verlaat of 'n ander persoon sou sien. Die Japannese het 'n naam - HIKIKOMORI - vir tieners of jong volwassenes wat leef as hedendaagse kluisenaars en weier om maande of selfs jare hul huise te verlaat.
Ons kan aanlyn inkopies doen, ons bankrekeninge elektronies bestuur en 'n besigheid vanuit 'n virtuele kantoor bedryf. As ons 'n nuwe vaardigheid wil aanleer - of dit nou kunsvlyt, taal of selfs meditasie of joga is, stel DVD's, Apps en die internet ons in staat om dit vanuit ons eie huise te doen. En as hierdie isolasie depressie of angs sou veroorsaak, moenie vrees nie! Ons kan 'n selfhelpboek met die klik van 'n knoppie by ons deur aflewer, en elke stap op die bladsy volg sonder dat iemand anders ingryp. Maar soms vind ons dat ons nie die veranderinge kan bewerkstellig wat ons wil hê nie, selfs wanneer ons wil.
Dit sou maklik wees om te dink dat as ons misluk, dit bloot is omdat ons nie hard genoeg probeer het nie. Miskien het ons nie wilskrag of selfdissipline gehad nie, of was ons bloot halfhartig. Ons kan die skuld heeltemal in onsself opspoor; ons dink miskien dat ons persoonlik nie die suksesvolle sukses benodig nie. Wat ons egter skort, is die verhoudingskomponent.
Dit is 'n algemene ervaring dat dit baie makliker is om verandering te bewerkstellig wanneer ons 'n ondersteunende verhouding het met 'n ander persoon (of 'n groep) wat ons verstaan, inspireer en aanmoedig - hierdie ervaring vorm die basis van die ontelbare groepintervensies, van Weight Watchers tot Alcoholic Anoniem. Ondanks die sterk individualistiese aard van die Westerse samelewing, is daar net soveel wat ons op ons eie kan bereik. Miskien is dit ook waar van persoonlike verandering.
Daar is groot bewyse dat terapie werk. In die Verenigde Koninkryk bied die National Institute of Health and Care Excellence (NICE) spesifieke riglyne aan oor watter benaderings 'n terapeut moet oorweeg om volgens die pasiënt se psigiatriese diagnose te gebruik. Die behandelings wat NICE aanbeveel, is 'bewysgebaseerd', wat beteken dat studies aangedui het dat dit 'n effektiewe intervensie vir 'n spesifieke probleem is. Byvoorbeeld, Mindfulness-Based Cognitive Therapy (MBCT) is 'n aanbevole terugval-voorkomende intervensie vir herhalende depressie - en word algemeen gesien as die huidige keuse wat gekies word. Baie sielkundiges argumenteer egter dat die getuienis ter ondersteuning van 'een kwessie, een terapie' eenvoudig nie opstapel nie.
Die sielkundige Scott Miller verklaar dat daar nie 'n tekort is aan bewyse dat die diagnose wat 'n persoon ontvang, met die uitkoms gekorreleer is nie, minder dat dit ons inlig watter spesifieke behandelingsbenadering die beste is. Saam met baie ander is Miller van mening dat die sielkunde-veld so vasgevang is in die idee van 'n bewysgebaseerde praktyk, met die fokus op tegniek, dat ons die belangrikste invloed - die van die terapeute - self verwerp.
As die terapeutiese alliansie 'n belangrike voorspeller van 'n suksesvolle uitkoms is, is dit die beste keuse om die regte terapeut te vind, eerder as die regte terapie.
In 1974 bedink die Amerikaanse navorser David Ricks die term 'supershrinks' om 'n kategorie uitsonderlike terapeute te beskryf. Ricks se navorsing het die langtermynuitkomste van 'erg versteurde' adolessente seuns ondersoek. Toe sy deelnemers weer as volwassenes ondersoek is, het hy ontdek dat 'n geselekteerde groep wat deur een spesifieke aanbieder behandel is, beter resultate gehad het.
Daarteenoor het diegene wat deur die 'pseudoshrink' behandel is, baie volwasse mans aangepas. Sy gevolgtrekking - dat terapeute verskil in hul vermoë om verandering by hul kliënte te beïnvloed - is nie juis openbarend nie, maar wat verbasend is, is hoe baie hierdie bevinding oor die hoof gesien is ten gunste van die poging om te bepaal wat terapie is die doeltreffendste.
Meer onlangse navorsing het bevestig dat sommige terapeute beter uitkomste met hul pasiënte bereik as ander. 'N Studie van 2005 deur die sielkundiges Bruce Wampold en Jeb Brown het 581 gelisensieerde terapieverskaffers (waaronder sielkundiges, psigiaters en terapeute op meestersvlak) behandel wat 'n uiteenlopende steekproef van meer as 6,000 mense behandel.
Die navorsers het bevind dat die ouderdom, geslag en diagnose van die kliënte geen invloed op die sukseskoers van die behandeling gehad het nie, en ook nie die ervaring, teoretiese oriëntasie of opleiding van terapeute nie. Wat hulle wel gevind het, was dat die kliënte wat behandel is deur die beste terapeute in die steekproef, ten minste 50 persent vinniger verbeter het as diegene wat die slegste behandel het. Miller en kollegas het op hierdie en ander studies aangedui as 'onuitkeerbare' bewyse vir hul standpunt dat 'wat bied dat die terapie 'n baie belangrike bepaler van sukses is as wat behandelingsbenadering word aangebied.
Dit sou maklik wees om te aanvaar dat 'n 'supershrink' iemand baie ervare is - miskien iemand met 'konsultant' in hul titel, of 'n volledige grys hare. Maar jare in die pos waarborg nie verhoogde sielkundige kennis, of terapeutiese kundigheid en bekwaamheid nie. In 'n studie is daar bevind dat kliniese sielkundiges wat ervare was, beter as ervare terapeute was oor sielkundige kennis en vaardighede. Dus, bloot die opbou van jare se ervaring is waarskynlik nie genoeg om 'n gemiddelde terapeut in 'n supersink te maak nie.
Wat is die geheim van 'n terapeut se sukses?
So, wat is die geheim van die sukses van supershrinks? Wat onderskei hulle van gemiddelde terapeute? Dit was die vraag wat Miller, saam met mede-sielkundiges Mark Hubble en Barry Duncan, in die vroeë 2000's wou beantwoord. In 'n artikel wat hul soeke bespreek, onthul hulle dat die vind van die antwoord moeiliker was as wat hulle verwag het: die beste terapeute in hul studies het aansienlik verskil ten opsigte van hul persoonlike eienskappe, hul benadering en tegniese vaardigheid. Niks tasbaars het 'die beste van die res' onderskei nie - was dit bloot 'n toeval?
Op 'n dag het Miller op 'n artikel afgekom wat geskryf is oor die navorsing van die Sweedse sielkundige K. Anders Ericsson - wat algemeen beskou word as die 'kenner van kundiges', getiteld 'What It Takes to Be Great'. Die subtitel was nog meer intrigerend: 'Navorsing wys nou dat die gebrek aan natuurlike talent nie van groot sukses is nie.'
Nadat hy byna twintig jaar bestudeer het aan die wêreld se beste musikante, skaakspelers, onderwysers, atlete, ensovoorts, het Ericsson geglo dat grootheid nie aan genetiese begiftiging toegeskryf kan word nie. 'Sistematiese laboratoriumnavorsing', skryf hy, 'voorsien No. bewyse vir begaafdheid of aangebore talent. ' Inteendeel, die sleutel tot uitmuntende prestasie is baie eenvoudig: diegene wat die beste is in iets, werk eenvoudig harder om beter daaraan toe te wees as ander. Dit is eerder intuïtief - soos die gesegde 'oefen maak perfek' - maar wat Ericsson verwys, is belangrik doelbewuste praktyk. Dit is dus nie genoeg om net baie tyd te spandeer aan iets nie; dit gaan oor die hoeveelheid tyd wat spesifiek gewy word aan strewe na doelstellings, of prestasieteikens, net buite u huidige vaardigheidsvlak.
Volgens Ericsson is dit ook diegene wat die beste is in wat hulle doen oplettend vir terugvoering - wat volgens hom die belangrikste element is wat die beste van die res skei. Studies van geneeshere toon byvoorbeeld dat diegene wat opvolg die vaardigste is om mediese probleme te diagnoseer, wat die moeite doen om vas te stel of dit reg of verkeerd was in hul pasiëntassessering. Ericsson beweer dat hierdie ekstra stap - soek na terugvoer - 'n beduidende voordeel inhou omdat dit ons in staat stel om beter te verstaan ​​hoe en wanneer ons verbeter. Diegene wat die beste is in wat hulle doen, benut hul geleenthede om terugvoering te kry - en wil dit leer.
Na die lees van Ericsson se artikel, is Miller en sy kollegas geïnspireer om voort te gaan met hul pogings om te verstaan ​​hoe sommige terapeute beter as ander word. Wat was die sleutel tot die superieure prestasie van die superstrinks? Net soos wat Ericsson by kampioen-skaakspelers en Olimpiese atlete waargeneem het, het Miller, Hubble en Duncan gevind dat die beste terapeute harder werk om hul prestasies te verbeter en dat dit deurslaggewend aandag gee aan terugvoering van kliënte oor hul klante oor hulle en die werk wat hulle doen. doen saam.
Ons het dus 'n idee van wat die beste terapeute doen wat hulle help om te verbeter, en ook wat ons self kan doen as ons beter wil raak in iets. Dit is nie genoeg om net hard te werk nie; konstruktiewe terugvoer van ander te kry - iets buite ons eie subjektiewe waardering van onsself - blyk ook uiters belangrik te wees. En miskien is dit iets wat terapie oor meditasie het; die terugvoering van die 'bevooroordeelde waarnemer' is miskien net die ding wat ons die voorsprong gee in ons strewe om onsself te verstaan ​​en te verbeter.
Om te sit en te praat?
Verandering is 'n onvoorspelbare en moeilike spel. As ons ons kanse op sukses wil verhoog, moet ons iemand vind om ons deur die proses te ondersteun - iemand op wie ons kan vertrou en wat ons kan help om te glo dat verandering eintlik kan plaasvind. Alhoewel die terapeutiese alliansie belangriker kan wees as die spesifieke tegniek, is die tipe terapie wat ons ondergaan steeds die oorweging werd. Wat sal ooreenstem met ons eie waardes, oortuigings en doelwitte?
Baie mense verkies of wil die in-diepte selfondersoek en ontwikkeling van 'n band met 'n terapeut wat individuele terapie kan bied, in welke geval hulle 'n MBCT (Mindfulness-Based Cognitive Therapy) of MBSR (Mindfulness-Based Stress Reduction) bywoon. ) Dit is onwaarskynlik dat die groepprogram op die puntelys sal kom. As u egter iemand met 'n geestelike wêreldbeskouing is, kan dit wees dat 'n mindfulness-gebaseerde benadering u veral sal aantrek - en dit self kan u toewyding tot die verandering wat u probeer aanbring, verhoog.
Meditasie en terapie lyk miskien soos 'n onwaarskynlike huwelik, maar integrasie van antieke tegnieke in moderne intervensies kan die weg vorentoe wees. Kan 'n verskuiwing in ons gedagtes 'n sleutel wees om ons lewens te verander?
Die bekendstelling van Boeddhistiese meditasie in moderne terapie is waarskynlik revolusionêr. Die beginsel is eenvoudig genoeg: u sal begin verander sodra u u daaglikse stroom van gedagtes en gevoelens op 'n heel ander manier ervaar. Onlangse navorsing oor die gebruik van mindfulness-meditasie (byvoorbeeld vir herhalende depressie) dui daarop dat dit 'n werklike moontlikheid is.
Kopiereg 2015 en 2019 deur Miguel Farias en Catherine Wikholm.
Gepubliseer deur Watkins, 'n afdruk van Watkins Media Limited.
Alle regte voorbehou. www.watkinspublishing.com
Die Boeddha-pil: Kan meditasie jou verander?
deur dr Miguel Farias en dr Catherine Wikholm
In Die Boeddha Pil, pioniersielkundiges Dr Miguel Farias en Catherine Wikholm sit meditasie en bewustheid onder die mikroskoop. Skeiding van feit uit fiksie, hulle openbaar watter wetenskaplike navorsing - insluitende hul baanbrekende studie oor joga en meditasie met gevangenes - vertel ons van die voordele en beperkings van hierdie tegnieke om ons lewens te verbeter. Behalwe dat die potensiaal verlig word, beweer die outeurs dat hierdie praktyke onverwags gevolge kan hê, en dat vrede en geluk nie altyd die eindresultaat kan wees nie.
Dr Miguel Farias het baanbrekernavorsing oor die pynverligende effekte van spiritualiteit en die sielkundige voordele van joga en meditasie onderneem. Hy was opgevoed in Macao, Lissabon en Oxford. Na sy doktorsgraad was hy 'n navorser by die Oxford Centre for the Science of Mind en 'n dosent aan die Departement Eksperimentele Sielkunde, Universiteit van Oxford. Hy lei tans die Brein-, Geloofs- en Gedragsgroep by die Sentrum vir Navorsing in Sielkunde, Gedrag en Prestasie, Coventry Universiteit. Vind meer uit oor hom by: http://miguelfarias.co.uk/
Catherine Wikholm lees filosofie en teologie aan die universiteit van Oxford voordat u aangaan met 'n meestersgraad in forensiese sielkunde. Haar sterk belangstelling in persoonlike verandering en gevangenisrehabilitasie het haar in diens geneem by HM Gevangenisdiens, waar sy saam met jong oortreders gewerk het. Sy werk sedertdien in NHS geestesgesondheidsdienste en is tans besig om 'n praktisyn doktorsgraad in Kliniese Sielkunde aan die Universiteit van Surrey te voltooi. Miguel en Catherine het saamgewerk op 'n baanbrekende navorsingsstudie wat die sielkundige effekte van joga en meditasie in gevangenes ondersoek. Vind meer uit by www.catherinewikholm.com
Video / aanbieding: Dr Miguel Farias en Catherine Wikholm
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Is die een beter as die ander? Terapie of groepwerk? Oordenking of mindfulness?