Tronkstraf sou natuurlik enige mens se entoesiasme om die evangelie te verkondig, demp. Die meeste van ons kyk immers na die lewe in terme van bates en laste. Die dinge wat ons bang maak of wat onaangenaam is, kategoriseer ons as laste, en dit wat aangenaam is of wat ons lewens verryk, kategoriseer ons as bates. Die apostel Paulus keer hierdie stelsel op sy kop. Sy tronkverblyf, wat in die meeste mense se lewens as ’n las beskou sou word, sien hy as ’n bate, ’n geleentheid om Jesus se saak te dien. Die dood, wat vrees by die meeste mense wakker maak, is vir hom ’n bate – iets waarna hy uitsien.
Paulus vertel verder dat nie alle verkondigers van die evangelie van hom gehou het nie. Sommige was waarskynlik jaloers op die feit dat hy dikwels in die kollig was. Die Griekse woord wat met jaloers vertaal is, het letterlik beteken om afgunstig te wees op ’n ander mens se sukses. Ook aan hierdie afguns steur hy hom nie. Hy was so gefokus op sy dienswerk dat niks, nie omstandighede of mense, hom van stryk gebring het nie.