Geplaas deur	Sophia Kapp Donderdag 01 Maart 2018
My deelname aan die sitting was dus uit die staanspoor met ŉ steeksheid beslaan, maar ek moes naderhand in die aansig van die Namibiërs se ondempbare vriendelikheid vermurwe.
ŉ Mens kan in ŉ stad soos Pretoria en in ŉ land soos Suid-Afrika so verstrengel raak in probleme en die daaglikse stryd, dat ŉ mens vergeet van ŉ gemeenskap in hierdie wye plek, wat ŉ rustigheid oor hulle het wat ons hulle maar gerus kan nadoen. Dit is ŉ land waar die taal gemaklik in mense se monde sit, waar hy ewe veel behoort aan almal wat hom wil praat, waar onderwysers nog toegewyd genoeg is om oor Afrikaans in Afrikaans te konfereer, waar ŉ koerant en Afrikaanse radiostasies nog moeite doen om keurige Afrikaans aan die gemeenskap te bied. Maar boweal is Afrikaans hier ongehaas. Hy is duidelik afgeteken, met helder sillabes en kragtige konsonante, terwyl daar die hele tyd onder sy musiek duidelik en onmiskenbaar ook ŉ Duitse ritme pols. ŉ Taal wat sy eie, unieke plek in sy eie, unieke omgewing gekry het.
Daarom: My opregte dank aan die Namibiërs. Sommer vir alles. Vir die berge en die lug en die bome en die skurwe veld wat so oop lê onder die helder Afrikason. En vir Afrikaans, en die lêplek wat hy onder julle karos het. Ek sal weer kom kuier. En ek weet ek sal weer tuis wees hier.
Lees 2455 tye
Meer in hierdie kategorie: « Die taal wat ek aan my ma gedrink het	Sonneblomme of sonneblom - wat staan daar op jou land? »
Kommentaarskakel	 Dinsdag 13 Maart 2018 10:33	geplaas deur	Christine Marais
Ek was verlede jaar by 'n skoolreünie in Namibië en was aangenaam verras dat my Duitssprekende klasmaats in al die jare nie verengels het nie. Hulle praat steeds perfek Afrikaans - selfs Ingrid wat al dekades in Duitsland woon. Waar ons in Suid-Afrika gewoond geraak het om enige vreemdeling meestal eerste in Engels aan te spreek, werk Afrikaans daar!