Generaal Belgrano - Daarbenewens - 2021
Die generaal Belgrano, 'n Argentynse kruiser, is tydens die Falklands-oorlog op 2 Mei gesinknd 1982. Die Belgrano is gesink deur die jagter-moordenaar duikboot HMS Conqueror met aansienlike lewensverlies.
Die Belgrano is in 1938 van stapel gestuur as 'n Amerikaanse ligte cruiser - destyds die naam USS Phoenix. Die Phoenix was in Pearl Harbor gesetel toe die vlootbasis in Desember 1941 deur die Japannese aangeval is en Amerika in die Tweede Wêreldoorlog gebring het. Die Phoenix is ​​in 1946 in gebruik geneem en in 1951 aan die Argentynse vloot verkoop. In 1956 word die skip 'Generaal Belgrano' herdoop na generaal Manuel Belgrano, 'n leidende militêre figuur in Argentinië se stryd om onafhanklikheid.
Op 29 AprilsteIn 1982 patrolleer die Belgrano en twee verwoesters na die suide van die Falkland-eilande. Al drie skepe is op 30 April deur HMS Conqueror opgespoorste, het die Veroweraar haar benadering tot hulle begin. Die Belgrano was buite die totale uitsluitingsone wat deur die Britse regering rondom die Falklandeilande gestig is. Die Belgrano word egter teen 12.000 ton vol gelaai en met 'n ordentlike verskeidenheid wapens (insluitend die Britse Sea Cat-missiele) beskou as 'n bedreiging vir die taakmag, selfs al was sy buite die uitsluitingsone. Die bevelvoerder van die veroweraar, Chris Wreford-Brown, het die voorsprong gekry om aan te val.
Op 2 Meind, het die Veroweraar drie konvensionele torpedo's op die Belgrano afgevuur. Die eerste een het die boog getref, maar interne skottels het vasgehou en die skade wat aan die einde van die Belgrano aangerig is, hoewel aansienlik, was nie kritiek nie en daar was geen sterftes of beserings aan hierdie torpedo nie.
Die tweede torpedo het die Belgrano in die rigting van die agterstewe getref. Hier het die ontploffing van die treffer massiewe skade tot gevolg gehad en 'n geraamde 275 sterftes as gevolg van hierdie enkele torpedo veroorsaak. Die ontploffing het 'n storting van 20 meter in die Belgrano-dek veroorsaak en het die skip se elektriese stelsel so beskadig dat die kaptein nie genoeg krag gehad het om 'n noodoproep na die nabygeleë verwoesters uit te roep nie. Die gebrek aan krag het ook beteken dat die skip se pompe nie kon werk nie en die romp vinnig met water en rook gevul het.
Twintig minute nadat die eerste torpedo die Belgrano getref het, het kaptein Hector Bonzo die ontruiming van die cruiser beveel. Slegte weer het die verspreiding van reddingsbote veroorsaak. Baie van die bemanning is opgetel en oor die volgende twee dae is 770 mans gered. In totaal is 323 mans doodgemaak - verreweg die grootste getal in enige geval tydens die Falklandsoorlog.
Vrae is gevra oor die wettigheid van die aanval, veral omdat die Belgrano buite die uitsluitingsone was. Die Britse regering het volgehou dat die Belgrano steeds 'n bedreiging vir die taakmag uitmaak, en dat hulle tot 'n mate deur die kaptein van die Belgrano ondersteun word. Hector Bonzo het later daarop gewys dat hoewel die Belgrano uit die uitsluitingsone vaar, hy nie na die hawe in Ushuaia in Tierra del Fuego vaar nie, maar dit eenvoudig na 'n ander onbepaalde posisie verhuis het om op verdere bevele te wag - wat sou kon insluit die taakmag. Die vlootbevelvoerder van die Taakmag, Admiraal Sandy Woodward, het daarop gewys dat die Belgrano en sy begeleiders vinniger kon omdraai en sodoende terugkeer na die taakmag.
Ook op 23 Aprilrd, het die Argentynse regering 'n boodskap van die Britse regering (via die Switserse ambassade) oorhandig dat dit die reg het om enige stappe te neem wat nodig is om homself te verdedig indien enige Argentynse 'oorlogskip, insluitend duikbote, vloothulp of militêre vliegtuie' sou dreig die marine-taakmag. Aangesien die Belgrano as 'n bedreiging beskou is, is dit duidelik aangeval en gesink. Na die oorlog erken die Argentynse agteradmiraal Allara dat die hele Suid-Atlantiese Oseaan 'n operasionele teater geword het tydens die konflik en dat die Belgrano 'n oorlogsgeval was.
Die sink van die 'Generaal Belgrano' het 'n belangrike boodskap aan die militêre junta gestuur wat oor Argentinië regeer het. Die Argentynse vloot was ná die sinking effektief beperk tot die hawe, veral hul vliegdekskip 'Veinticinco de Mayo'. Dit beteken dat hul enigste manier om die Taakmag aan te val, via sy lugmag was, wat, alhoewel dit sy suksesse tydens die oorlog gehad het, 'n verskeidenheid wapens op die see en na die landing in San Carlosbaai op land moes kry.