Tunisië basiese feite - Inligting
Tunisië Basiese feite - Geskiedenis
Bevolking middel 1997 (miljoene) ..................... 9.513.603
BNP per capita 1997 (Atlas -metode, VS $) ........... 2,110
BNP 1997 (Atlas -metode, miljarde dollars) ................. 19.4
Werkloosheid ................................................. .................... 15,6%
Gemiddelde jaarlikse groei 1991-97
Bevolking (%) ....... 1.7
Arbeidsmag (%) ....... 2.6
Totale oppervlakte................................................ ................... 63,170 vierkante myl.
Stedelike bevolking (% van die totale bevolking) ............................... 63
Lewensverwagting by geboorte (jare) ........................................... .......... 70
Kindersterftes (per 1 000 lewende geboortes) ....................................... 30
Kindervoeding (% van kinders onder 5) ............................... 9
Toegang tot veilige water (% van die bevolking) ..................................... 90
Ongeletterdheid (% van die bevolking ouderdom 15+) ......................................... ... 33
Tunisië, [a] amptelik die Republiek van Tunisië, [b] is die noordelikste land in Afrika. Dit is 'n deel van die Maghreb -streek in Noord -Afrika en grens aan Algerië in die weste en suidweste, Libië in die suidooste en die Middellandse See in die noorde en ooste, wat 163,610 km2 groot is, met 'n bevolking van 11 miljoen. Dit bevat die oostelike punt van die Atlasberge en die noordelike dele van die Sahara -woestyn, met 'n groot deel van die oorblywende bewerkbare grond. Die kuslyn van 1300 km (810 myl) bevat die Afrika -verbinding van die westelike en oostelike dele van die Middellandse See. Tunisië is die tuiste van die noordelikste punt van Afrika, Kaap Angela, en die hoofstad en die grootste stad is Tunis, aan die noordoostelike kus, wat die land sy naam gee.
Sedert die vroeë antieke tye is Tunisië bewoon deur die inheemse Berbers. Fenisiërs het in die 12de eeu v.C. begin aankom en verskeie nedersettings gevestig, waarvan Kartago in die 7de eeu v.C. die sterkste geword het. 'N Groot handelsryk en 'n militêre mededinger van die Romeinse Republiek, Kartago is in 146 vC deur die Romeine verslaan, wat Tunisië die grootste deel van die volgende 800 jaar beset het, die Christendom bekendgestel het en argitektoniese erfenisse soos die amfiteater van El Jem agtergelaat het. Na verskeie pogings in 647, het Moslems die hele Tunisië teen 697 verower en Islam en die Arabiese kultuur na die plaaslike inwoners gebring. Die Ottomaanse Ryk het beheer in 1574 gevestig en meer as 300 jaar lank beheer gehad totdat die Franse Tunisië in 1881 verower het. Tunisië het onafhanklikheid verkry onder die leiding van Habib Bourguiba, wat die Tunisiese Republiek verklaar het in 1957. Vandag is Tunisië die kleinste nasie in Noord Afrika en sy kultuur en identiteit is gewortel in hierdie eeue lange kruising van verskillende kulture en etnisiteite.
In 2011 het die Tunisiese rewolusie, veroorsaak deur die gebrek aan vryheid en demokrasie onder die 24-jarige bewind van president Zine El Abidine Ben Ali, sy regime omvergewerp en die breër Arabiese lente in die hele streek laat kataliseer. Gratis parlementêre verkiesings met meer partye is gehou kort nadat die land weer op 26 Oktober 2014 vir die parlement gestem het  en vir president op 23 November 2014.  Tunisië bly 'n eenheids semi-presidensiële verteenwoordigende demokratiese republiek en is die enigste land in Noord-Afrika deur Freedom House geklassifiseer as 'gratis'  en word beskou as die enigste volledig demokratiese staat in die Arabiese wêreld in die Economist Intelligence Unit se demokrasie -indeks.  [c] Dit is een van die min lande in Afrika wat hoog op die indeks vir menslike ontwikkeling is, met een van die hoogste inkomste per capita op die vasteland.
Tunisië is goed geïntegreer in die internasionale gemeenskap. Dit is onder meer lid van die Verenigde Nasies, La Francophonie, die Arabiese Liga, die OIC, die Afrika-unie, die nie-belynde beweging, die Internasionale Strafhof en die groep van 77. Dit handhaaf noue ekonomiese en politieke betrekkinge met sommige Europese lande, veral met Frankryk,  en Italië,   wat geografies baie naby daaraan lê. Tunisië het ook 'n assosiasie-ooreenkoms met die Europese Unie en het ook die status van die belangrikste bondgenoot van die Verenigde Nasies wat nie die NAVO is nie, bereik.
Geskiedenis en etniese verhoudings
Die opkoms van die nasie. Die geografiese ligging van Tunisië het daartoe gelei dat baie mense die land binnegekom en oorheers het. Waarskynlik was die oorspronklike bevolking Berber -sprekend. Die parade van indringers het begin met die Feniciërs, wat Kartago gevestig het, dit as 'n handelsbasis gebruik en uiteindelik 'n verlore konflik met Rome aangegaan. Onder die Romeine, wat Tunisië etlike eeue lank oorheers het, het die Christendom ook die land binnegekom. Na die agteruitgang van die Romeine het die Vandale vanuit die weste binnegeval, gevolg deur 'n Bisantynse herowering uit die ooste. Die Bisantyne is in die sewende eeu vervang deur Moslem -Arabiere uit die ooste, maar deur die land. Tunisië is sedertdien oorwegend Arabies-sprekend en Moslem, alhoewel dinastieë gekom en gegaan het. Na 1574 is Tunisië opgeneem in die Ottomaanse Ryk. Die Spanjaarde het dele van Tunisië kort voor die Ottomane gehou, en die Franse regeer Tunisië gedurende die koloniale periode van 1881 tot 1956.
Tunisië is regeer deur die Husseini -dinastie van 1705 tot 1957. Die beys van Tunis en hul regering het gedurende die negentiende eeu 'n moderne Tunisië probeer bou om sterker Europese moondhede af te weer. Nadat Frankryk Algerië in 1830 oorgeneem het, het die druk op Tunisië toegeneem. In 1881 aanvaar die stad Tunis 'n Franse protektoraat oor die land. Frankryk het 'n koloniale administrasie gestig en die vestiging van baie Franse en ander Europeërs, veral Italianers, in Tunisië vergemaklik. Ongeveer 'n generasie na die oprigting van die protektoraat het 'n nasionalistiese beweging ontstaan ​​wat 'n moderne en onafhanklike Tunisië gesoek het. Die Destour (Constitution) Party is gestig omstreeks 1920, en in 1934 het 'n uitloop, bekend as die Neo-Destour Party, oorheers onder die leiding van Habib Bourguiba (1903–2000).
Parallel met die politieke beweging het daar ook 'n sterk arbeidersbeweging ontstaan. Gewoonlik het die politieke en arbeidsvleuel saamgewerk teen die Franse kolonialisme tot onafhanklikheid in 1956. 'n Republiek is in 1957 verklaar, met Bourguiba as die eerste president. Die onafhanklike regering het baie sosiale hervormings in die land uitgevoer met betrekking tot onderwys, vrouestatus en ekonomiese strukture. Gedurende die sestigerjare het die regering 'n sosialistiese beleid gevolg en daarna na liberalisme teruggekeer, met behoud van 'n aansienlike staatsbetrokkenheid. In 1987 is Bourguiba seniel verklaar en vervang deur Zine El Abidine Ben Ali (1936–), maar sonder 'n groot beleidsverskuiwing. Hedendaagse beleid is eerder pragmaties as ideologies.
Nasionale identiteit. Teen die einde van die negentiende eeu het Tunisiërs onderskei tussen Moere, Turke, Jode, Berbers, Andalusiërs, Arabiere en verskillende soorte Europeërs. 'N Paar van hierdie onderskeidings is vandag relevant. Sommige groepe is geassimileer, ander soos die koloniale Europeërs het uiteindelik teruggetrek. Nie een van die invalle en bevolkingsbewegings het spore in die etniese struktuur van die land gelaat nie. Die aardrykskunde van die stad Tunis en sy agterland, en die poging om 'n nasionale kultuur te skep, het sterker geblyk as uiteenlopende etniese oorsprong in die vorming van Tunisiese identiteit.
Dit het na Egipte en Sirië versprei
In Egipte was die Tahrir -plein in Kaïro die plek vir 18 dae van groot protesoptredes wat tienduisende Egiptenare byeengebring het wat eis dat hul president, Hosni Mubarak, moet uittree. Die dramatiese betogings het Mubarak, wat al 30 jaar lank regeer het, uiteindelik uit sy amp gedwing. Die revolusie het 'n era van politieke chaos en onstabiliteit in Egipte ingelui, wat sy burgers steeds onderdruk het.
Die droom van demokrasie was ook vlugtig in Sirië, waar die vreedsame pro-demokrasie-betogers met opposisie van die regering te doen gekry het. Nadat die Siriese regering die betogers van die Arabiese Lente doodgemaak en in die tronk laat sit het, het die land in faksies verdeel en sektariese geweld uitgebreek. Burgeroorlog het spoedig gevolg. Buitelandse ingryping kon die oorlog nie stop nie, wat meer as die helfte van alle Siriërs verplaas en tot 'n halfmiljoen mense doodgemaak het.
Tunisië feite:Toeriste -aantreklikhede in Tunisië
Tunisië is bekend vir sy ou ruïnes van Kartago, die strande langs die Middellandse See, die oorde op die eiland Djerba, asook woestynsafari's in die binneland van die land.
Hammamet in Tunisië is 'n gewilde bestemming
Ander gewilde gesinsreisbestemmings is:
Tun is : Besoek die medina met paleise en moskees, insluitend die Bardo nasionale museum met argeologiese uitstallings. Die ruïnes van die antieke stad Kartago is geleë onder 'n paar voorstede van die moderne stad. Tunis was voorheen bekend as Kartago, wat in 146 vC aan die Romeine geval het.
Djerba: Hierdie Middellandse See -eiland aan die suidelike kus is gewild vanweë sy strande, witgekalkte dorpe, die vissershawe -dorp Houmt Souk en sy kasteel, asook vir sy gewilde toeriste -oorde.
Groot Moskee van Kairouan
El Djem Amfiteater is gebou toe Tunisië eens tot die Romeinse Ryk behoort het en een van die grootste amfiteaters ter wêreld is. Dit het plek vir meer as 30 000 toeskouers. Hierdie beroemde Tunisiese landmerk is tussen die stede Sousse en Sfax geleë.
Amfiteater El Djem in Tunisië
Die Tunisiese nasionale leër (Arme Nationale Tunisienne - ANT), wat in weermag-, lugmag- en vlootkomponente verdeel was, het 'n drievoudige missie gehad: om die land se territoriale integriteit te verdedig teen vyandige buitelandse moondhede, om die polisie by te staan ​​indien nodig om interne sekuriteit, en om aktief deel te neem aan die regering-geborgde burgerlike aksieprogramme. Die regering het ook probeer om, grootliks met sukses, te verseker dat die ANT min invloed op die politieke gebied het.
Sedert die laat sewentigerjare het al die gewapende dienste uitgebrei en gemoderniseer om hul verdediging teen aanvalle van potensieel vyandige state te verbeter. Alhoewel die verbeterings uiters duur was, het die verslegtende verhouding met Libië en die kwesbaarheid wat die Israeliese aanval toon, die kommer oor Tunisië se militêre swakhede verhoog. In 1985 het die president sy regering opdrag gegee om saam met sy vriende en bondgenote in die Arabiese wêreld en die Weste die moontlikheid te ondersoek om nuwe grootskaalse aankope van vliegtuie, wapens en vlootvaartuie te doen.
Die hedendaagse Tunisiese samelewing weerspieël weinig die militêre tradisie wat die nasionale lewe van die ander Maghribi -lande deurdring. Baie wetenskaplike waarnemers skryf hierdie anomalie deels toe aan die nalatenskap van die era voor Tunisië se protektoraatstydperk en aan ervarings wat tydens die 75 jaar van Franse oorheersing ondervind is. Politieke wetenskaplike Jacob C. Hurewitz het ook gewys op veranderinge wat binne die samelewing plaasgevind het, insluitend die virtuele verdwyning van die tradisionele Berber -kultuur. Bourguiba en die PSD hoef dus nie afhanklik te wees van die hefboomwerking van 'n vooraanstaande militêre instelling om interne geskille tussen strydende etniese of streeksgroepe te besleg nie, net soos leiers in ander ontwikkelende lande. Dit het ook nie militêre hulp nodig gehad om die groot homogene bevolking te verenig agter die doelwitte en strewe wat Bourguiba en sy politieke elite as nasionale doelwitte bereik het nie. Tog was die nasionale lewe van die land nie heeltemal sonder militêre ervaring nie.
Terwyl dit onder Franse beheer was, dien Tunisië Frankryk as 'n belangrike bron van mannekrag. Na die oprigting van die protektoraat het die Franse kragtens 'n beyliese besluit in 1883 die bevoegdheid gekry om plaaslike Moslems te werf met die doel om gemengde Frans-Moslem-militêre eenhede te vorm. Teen 1893 word alle Moslem -manne in Tunisië onderhewig aan militêre plig, hoewel dit moontlik was vir diegene wat vir diens gekies is om plaasvervangers te voorsien solank induksie -kwotas nagekom is. As gevolg hiervan kom die meeste rekrute uit die armer klasse van die Tunisiese samelewing, en ongeletterdheid was die norm onder hulle. Verpligte Moslem -Tunisiërs moes drie jaar lank dien, net soos Franse setlaars, wat onderworpe was aan die dienspligwette van die metropolitaanse Frankryk.
Om te help met die pacifikasiepoging in die hele Maghrib, het die Franse - soos hulle in Algerië gedoen het - Moslem -infanterieregimente van tirailleurs (riflemen) en spahis (cavalery) in Tunisië gevorm. In die laat negentiende eeu het sommige van hierdie eenhede met hul Algerynse eweknieë saamgespan om die Franse te help met militêre verowerings suid van die Sahara. Moslem -Tunisiese soldate het ook regimente in die Foreign Legion gevorm en in die suide van Tunisië gedien as hariste (kameelkorpsmanne). Alhoewel Moslems in alle takke van die Franse leër gedien het, was streng skeiding normaal. Min Tunisiese soldate - as hulle nie Franse burgers was nie - kon offisiere word, en slegs 'n klein aantal het bo die rang van kaptein gestyg. In gemengde eenhede is Moslem-offisiere nie toegelaat om bevel te voer nie, en nie een van hulle is in die Franse militêre organisasie op hoë vlakke van personeel ontvang nie. Die infanterie- en kavalerie-eenhede was streng verdeel op etno-godsdienstige gronde. Moslem-soldate het onder bevel van Franse offisiere en onderoffisiere (NCO's) gedien. Meer gelykheid bestaan ​​in artillerie -eenhede, waar Moslem -soldate as bestuurders aangewys is, terwyl die Franse as kanonniers gedien het. Die meeste van die vervoerkorps het bestaan ​​uit Moslems onder Franse bevel.
Alhoewel hulle hoofsaaklik vir militêre diens in Afrika gewerf is, was Tunisiese lede van die Franse weermag aanspreeklik vir diens in die buiteland en dien hulle met moed en onderskeiding op verskillende plekke soos Frankryk en Indochina. Na raming het ongeveer 50 000 van die ongeveer 75 000 Tunisiërs wat Frankryk tydens die Eerste Wêreldoorlog gedien het, ervare gevegte in die loopgrawe aan die westelike front, waar hulle 'n hoë slagoffersyfer gehad het. Voordat Frankryk ineengestort het onder die aanslag van Hitler se troepe in die Tweede Wêreldoorlog, is baie Tunisiese soldate en hul eweknieë uit Algerië en Marokko na Europa gestuur om die Franse te help in hul stryd teen die Duitsers. As deel van Hitler se wapenstilstandsooreenkoms van Junie 1940 wat die Duitse besetting vergesel het, kon Frankryk 15 000 troepe in Tunisië behou, waarvan ongeveer 10 500 Moslems was. Na die sukses van die geallieerdes in die stryd om Noord -Afrika in 1943 te bevry, het Tunisiese en ander Noord -Afrikaanse soldate aksie beleef tydens die Italiaanse veldtog en die uiteindelike bevryding van Frankryk.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die opkoms van Tunisiese nasionalisme en die opkoms van sporadiese guerrillaoorlog teen Franse belange die strewe na onafhanklikheid aangekondig. Vanaf die begin van 1952 het Tunisiese guerrillabande aansienlike gewilde steun geniet en hoofsaaklik operasies in die suide uitgevoer. Hulle aktiwiteite bestaan ​​hoofsaaklik uit sabotasie en dwang teen die Franse gemeenskap sowel as teen Tunisiërs wat met die Franse owerhede meegevoel het. Die Tunisiërs wat by hierdie demonstrasies van strydlustigheid betrokke was, is deur die Franse pers as fellaghas (rebelle) bestempel. As gevolg van 'n intense veldtog teen die oproerigheid wat deur die Foreign Legion teen hulle gevoer is, het die fellaghas hul toevlug gesoek in die sentrale en suidelike berge, tyd gekoop en hul krag en ondersteuning vergroot van die Moslems wat hulself ontstel het oor die Franse administratiewe beleid en praktyke. Alhoewel die fellaghas af en toe teen die Franse owerheid kon toeslaan, kon hulle nooit 'n verenigde en samehangende krag bymekaarbring nie. Daar word beraam dat hul krag nooit meer as 3 000 man oorskry het nie. Vroeg in 1956 is die meeste van hul bands gedeaktiveer as 'n samewerkingsdaad wat daarop gemik was om die vooruitsigte op onafhanklikheid te verbeter.
In April 1956 het die Franse die verantwoordelikheid vir Tunisië se interne veiligheid oorgedra aan die nuwe Tunisiese regering, insluitend inheemse elemente van die polisiedienste wat tydens die protektoraat -era onder Franse beheer gewerk het. Die nuwe Tunisiese regering het hulle gebruik om militante op te spoor wat verband hou met die nasionalistiese leier Ben Youssef, wat Bourguiba se leierskap van die Neo-Destour Party en die land uitgedaag het. Sommige van die oproeriges van hierdie groep is gearresteer, verhoor en gevonnis as 'n voorbeeld van die regering se voorneme om 'n klimaat van aanvaarbare openbare orde vir sy ontwikkelingsdoelwitte te verseker. Ten spyte van hierdie pogings, is die Youssefist-bedreiging egter eers met die grootskaalse operasies deur die Franse weermag drie maande na Tunisiese onafhanklikheid beheer. Oor die verantwoordelikheid vir verdediging - en die bou van 'n nasionale militêre instelling - was die oordrag van gesag moeiliker. Ter ondersteuning van sy aktiwiteite om die rewolusie in die naburige Algerië te onderdruk, het die Franse regering probeer om sy militêre teenwoordigheid in onafhanklike Tunisië te behou, met die idee dat beide lande sou deelneem aan die behoeftes van die eksterne staat van verdediging. Hierdie vorm van interafhanklikheid het egter 'n minder as simpatieke reaksie van Bourguiba en sy Neo-Destour Party-hiërargie gelewer. Dit was eers na lang maande van onderhandelinge dat die Franse regering in Junie 1956, met groter kommer oor die Algerynse konflik, ingestem het om Tunisië te help met die vorming van sy eie militêre arm.
Die kern van die nuwe militêre mag - die ANT - het bestaan ​​uit ongeveer 1300 Moslem -Tunisiese soldate, wat uit die Franse leër vrygelaat is, en ongeveer 600 seremoniële troepe van die beyliese wag, wat die Franse die Tunisiese bey toegelaat het om as persoonlike lyfwag gedurende die hele protektoraat. Hierdie bronne van militêre personeel is aangevul deur vrywilligers - getroue party jeug en polities betroubare fellaghas van die vroeëre versetsbeweging. Sleutelbeamptes en NCO-poste is gevul deur personeel wat sorgvuldig gekies is deur die leierskap van die Neo-Destour Party. Baie van die geselekteerde persone het opleiding ontvang by Saint Cyr, die Franse militêre akademie, of as onderoffisiere in Franse militêre eenhede gedien. Almal was getroue Neo-Destourians.
Teen die einde van 1956 het die mag bestaan ​​uit ongeveer 3000 offisiere en mans wat in 'n enkele regiment georganiseer was, maar die doeltreffendheid daarvan was beperk deur 'n tekort aan gekwalifiseerde offisiere. Die oplossing van hierdie probleem is gehelp deur 'n onderhandelde ooreenkoms met die Franse, wat ruimte gebied het vir 110 Tunisiese offisierkandidate om by Saint Cyr op te lei. Intussen is 'n skool vir onderoffisiere in Tunis gestig met Franse hulp, en 2 000 aangewese mans is ingeskryf om die nodige kader vir die NCO -korps op te bou. Benewens die opleiding van Tunisiese personeel, het Frankryk 'n beskeie hoeveelheid militêre toerusting verskaf en 'n klein skakeleenheid van Franse weermagoffisiere opgerig, wat advies en hulp sou verleen oor aangeleenthede oor bevel en personeel.
Ondanks die hulp wat die nuwe republiek gebied het, het onafhanklikheid nie wrywings met die Franse verwyder nie. Die oorlog in die naburige Algerië en die voortgesette besetting van basisse in Tunisië deur Franse magte - 'n toegewing van die onafhanklikheidsooreenkoms - het as ontstellende faktore vir Tunisiërs gedien. Toe die Bourguiba-regering middel 1957 aandring op die verwydering van sy blikke, reageer Frankryk met dreigemente om militêre hulp aan die ANT te beëindig. Franse onversetlikheid het daartoe gelei dat Bourguiba hom tot die Verenigde State wend, wat vroeër 'n bilaterale ooreenkoms gesluit het om die jong republiek van ekonomiese en tegniese hulp te voorsien, en na Brittanje. Alhoewel hulle verbonde was aan Frankryk in die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO), was Brittanje en die Verenigde State bereid om Tunisië van wapens te voorsien uit die kommer dat Bourguiba hulp kan vra.
Na die oplossing van die kwessie oor wapenhulp, het Bourguiba die Franse gevra om hul basisse vroeër te ontruim as wat in die protokol voor onafhanklikheid ooreengekom is. Tunesiese openbare steun is gegenereer vir wat Bourguiba die 'stryd om ontruiming' genoem het, en militêre skermutselings tussen Franse en Tunisiese magte het sporadies voorgekom. Die ernstigste van hierdie ontmoetings kom in 1961 nadat die Franse hul magte by die groot militêre installasie in Bizerte gekonsolideer het. Weiering om te ontruim uit Bizerte het gelei tot 'n aanval op die Franse basis deur militante, studente en vrywilligers van die Neo-Destouriaanse organisasies, jeugorganisasies en vroueverenigings. Die Bizerte-konfrontasie, georganiseer en gelei deur die Garde Nationale, was 'n ondeurdagte en militêr onvanpaste onderneming teen professionele Franse troepe wat gelei het tot die verlies van ongeveer 1 000 Tunisiese lewens, die meeste van hulle burgerlikes.
Alhoewel daar min ANT -stamgemeentes betrokke was - vier bataljons van 3200 man het vroeër gereageer op die VN se beroep op 'n vredesmag in die Kongo -krisis van 1960 - is die nederlaag in die hande van die Franse deur die Tunisiese militêre instelling as 'n pynlike vernedering beskou. Die sogenaamde Slag van Bizerte het egter die finale onttrekking van Franse troepe bespoedig en 'n nuwe era van strategiese onafhanklikheid ingelui.
Fantastiese feite oor Tunisië
Groete in Tunisië | Kruiskulturele kommunikasievaardighede
1. Algemene groet
Of dit nou tussen mans en mans is, tussen vroue en vroue, of tussen mans en vroue, een ding is algemeen vir almal: 'n warm handdruk. Maar tussen 'n man en 'n vrou, is dit beter om die vrou te laat aandui dat sy 'n handdruk wil hê. Godsdienstig oplettende mense van die teenoorgestelde geslag raak egter nooit aan mekaar nie. Dit is 'n taboe.
2. Moenie te veel vra nie
As Tunisiërs u huisves, is hulle oor die algemeen genadig en vrygewig. Dit sou daarop neerkom dat hulle hul genade en vrygewigheid as vanselfsprekend aanvaar deur te veel te vra. Dit is omdat hulle amper nooit NEE sê nie. Maar dit sou hulle op 'n plek plaas. Ongelooflik, nie waar nie?
3. Kalm wegloop
Tunisiërs is nooit konfronterend nie, alhoewel hulle oor die algemeen direk in hul kommunikasiestyl is. Wees dus versigtig om nie iemand in die openbaar te kritiseer nie. Hoekom? Want die wonderlike deel is dat die persoon rustig sou wegstap en u en u gesin daardeur skaam sou maak.
4. Posisie van Oogkontak
Die mense hou van oogkontak, want dit is 'n teken van respek. Maar as u met ouderlinge en meerderes praat, is oogkontak vermy 'n teken van eerbied en respek. Vroue toon ook respek en beleefdheid deur oogkontak te vermy, veral met mans wat hulle pas ontmoet het.
5. Oor stiptelikheid
Kantoorure, treine, busse en vliegtuie Dit is die enigste dinge wat betyds in Tunisië loop, soos in alle lande in die Middellandse See. Stiptelikheid word slegs gewaardeer, wat verstommend is, is dat dit nie eers tydens besigheidsvergaderings waargeneem word nie. Tyd word baie losweg beskou.
6. Sluier en poligamie
Omdat dit oorwegend Islam is, is dit verbasend dat vroue wat hulself by akademiese instellings bedek, huwelike en poligamie wettiglik verbied is in Tunisië. As u dus saam met u vrou die land besoek, hoef u nie bekommerd te wees dat u vrou 'n sluier moet dra nie. Sjoe! Is dit wonderlik of wat ?!
7. Gelukwense en Bravo
Tunisiërs het 'n aantal uitdrukkings wat hulle nie hoef uit te spreek nie. Een van hulle kantel die hoed. Dit word so algemeen gebruik en verstaan ​​dat mense dit nou doen, selfs as hulle nie 'n hoed dra nie. Jy moet dit leer. Dit beteken 'bravo' of 'geluk'.
8. Die dankie/dank God gebaar
Daar is 'n gewilde manier om dankbaarheid te betoon teenoor 'n persoon of teenoor God. Dit is ook so algemeen dat die gebaar steeds uitgevoer word, selfs al word so 'n uitdrukking uitgespreek. Jy moet dit leer. Jy plaas eenvoudig jou regterhand op jou bors. Dit beteken "dankie" of "dank aan God".
9. Geen wettige drinkouderdom nie
Bier in Tunisië
Alkohol is verbied vir Moslems. Maar dit is waar dit stop. U kan feitlik oral alkohol vind! En vreemd genoeg word dit verkoop aan almal wat kom koop. Dit is omdat daar geen wettige ouderdom is nie.
Daar is ook geen vaste minimum ouderdom vir die aankoop van tabak en sigarette nie.
10. Respekteer regeringsamptenare
Nog 'n wonderlike feit: dit is wetlik verpligtend om staatsamptenare te respekteer. Dit is een wet wat selfs buitelanders, veral dié uit sogenaamde baie bevryde lande, moet oppas om nie te dwaal nie. Dit is bekend dat verskeie mense lang tronkstraf opgelê is omdat hulle op polisiebeamptes gevloek het.
Die aardrykskunde van Tunisië
Totale grootte: 163 610 vierkante km
Grootte Vergelyking: effens groter as Georgië
Geografiese koördinate: 34 00 N, 9 00 E
Wêreldstreek of vasteland: Afrika
Algemene terrein: berge in die noordelike warm, droë sentrale vlakte, halfjarige suide, smelt in die Sahara -woestyn in
Geografiese laagtepunt: Shatt al Gharsah -17 m
Geografiese hoogtepunt: Jebel ech Chambi 1,544 m
Klimaat: gematig in die noorde met sagte, reënerige winters en warm, droë somerswoestyn in die suide
Hoofstede: TUNIS (kapitaal) 759,000 (2009)
Die Library of Congress Country Studies bevat uitgebreide inligting oor alle Midde -Oosterse lande, insluitend historiese oorsigte sowel as inligting oor die regering se struktuur, ekonomie en demografie.
Spesifieke lande kan nie 'n boekmerk wees nie, dus volg die skakel hierbo en kies die land van belang.
Die revolusie rapporteer
Hierdie artikel handel oor die impak van rap op die Arabiese lente. Dit eindig met 'n onderhoud met die Tunisiese rapster Hamada Ben Amor, ook bekend as El General (sien ook: Rap Songs of the Arab Spring)
Navorsingsgids vir Arabiese lente: Tunisië
Cornell -universiteitsbiblioteek se gids vir die ondersoek na die Arabiese lente in Tunisië.
David D. Kirkpatrick bespreek die ses keerpunte wat gelei het tot revolusies in Tunisië en Egipte.
Basiese agtergrondinligting oor Tunisië.
'N Vinnige feiteblad met duidelike inligting oor Tunisië.
Tunisië Feite en syfers
Tunisië feite en syfers van die Defense Language Institute Foreign Language Center
Tunisië in perspektief
Hierdie bron van die Defence Language Institute Foreign Language Center bied 'n landprofielafdeling met basiese feite oor die teikenland, gevolg deur geselekteerde temas wat onder die hoofopskrifte Geografie, Geskiedenis, Ekonomie, Samelewing en Veiligheid georganiseer is.
Hulpbronne vir diegene wat belangstel om na Tunisië te reis.
Tunisië: Fundamentaliste wat kollegekampusse ontwrig
Artikel oor die opkoms van fundamentalisme in Tunisië en die fundamentaliste se rolle in Tunisiese onderwys.
Tunisiese kulturele oriëntasie
Kulturele oriëntasies van die Defense Language Institute Foreign Language Center bied 'n innemende inleiding tot 'n gegewe kultuurgroep. Taalkundiges en nie-taalkundiges sal baat by hierdie interaktiewe materiaal en relevante taaluitruilings, gekombineer met 'n objektiewe en praktiese blik op die daaglikse lewe in verskillende kontekste. Onderwerpe sluit in godsdiens, tradisies, gesinslewe en verskille in die lewenstyl van stedelike en landelike bevolkings.
Besonderhede oor die Tunisiese vlag.
Die gewilde opstand in Tunisië plaas die Arabiese wêreld op die voorgrond
Inligting oor die begin van die Arabiese Lente in Tunisië.
Amerikaanse betrekkinge met Tunisië
Geskiedenis van Amerikaanse betrekkinge met Tunisië.
Ontwapenende milisies: een jong Tunisiese missie (klank)
Joseph Braude deel die verhaal van 'n jong aktivis wat 'n projek begin het om geweerbeheer te verbeter en geweld in Tunisië te verminder. Aangebied deur America Abroad.
Footpedia Tunisië Foto's (beelde)
Jadaliyya: Tunisië (teks)
'N Versameling artikels oor Tunisië wat op Jadaliyya geplaas is
Joodse lewe in Tunisië onder Ennahda (klank)
As een van die vroegste Joodse nedersettings ter wêreld, was Tunisië in die middel van die 20ste eeu die tuiste van meer as 100,000 Jode. Vandag is die getal minder as 2 000. In hierdie podcast, Amerika in die buiteland verslae uit Tunisië oor die lewe vir diegene wat oorbly, en hul hoop en bekommernisse onder die nuwe Islamitiese regime.
Tunisië Nuus (teks)
Huidige nuus oor Tunisië uit die New York Times.
Tunisië deur kos (video)
In hierdie video reis die Brits-Israeliese kosskrywer en restauranteienaar, Yotam Ottolenghi, na Tunisië om die land se bekende rissiesaus, en nog baie meer te verken.
Tunisië se primêre Engelse koerant.
Tunisiese nuusagentskap (teks)
Tunisiese Engelse koerant.
Oog op Noord -Afrika, uit u Midde -Ooste (teks)
Hierdie kolom beklemtoon ontledings en kommentaar op politiek, kultuur, ekonomie, trending onderwerpe en betrekkinge in en tussen Algerië, Libië, Marokko en Tunisië.
Lesplan: Revolusie in Tunisië
Lesplan om die rol van Tunisië in die Arabiese lente te leer.
Op die Groot Sandsee vaar
In hierdie eenheid sal studente die maniere waarop Noord-Afrikaanse handelaars kon aanpas by die moeilike omgewing van die Sahara-woestyn verstaan ​​om natuurlike hulpbronne te ontgin en handel te dryf vir ekonomiese gewin. Hulle sal verstaan: (1) die faktore wat 'n woestyn definieer en die verskillende soorte woestyne (2) dat die bekendstelling van die kameel in Noord-Afrika 'n oplossing bied wat handel oor die Sahara moontlik gemaak het en (3) die natuurlike hulpbronne wat in die woestyn en die voordele daarvan om dit te benut.
Inhoud ontwikkel deur die Universiteit van Texas in Austin
Sosiale media en nie-gewelddadige protes
Hierdie les bespreek die impak van sosiale media op die revolusie in 2011 in Egipte en Tunisië.
Materiaal vervaardig deur Greg Timmons vir PBS News Hour Extra.
Die gebruik van "Tunisiese gewilde opstand plaas die Arabiese wêreld op die rand en#8221 in die klas
Hoe om die artikel van die Tunisiese gewilde opstand die Arabiese wêreld op die rand te plaas as 'n onderrigbron.
Tunisië is 'n sterk vennoot van die Verenigde State, en die Amerikaanse regering is trots om Tunisië te ondersteun in sy oorgang na demokrasie. In hierdie poging is een van die prioriteite van die Verenigde State om Tunisië te help om 'n veilige omgewing te bied wat bevorderlik is vir die ontwikkeling van demokratiese instellings en praktyke en vir inklusiewe ekonomiese groei. Die Verenigde State ondersteun Tunisië ook, aangesien dit die grondslag lê vir politieke stabiliteit en ekonomiese welvaart, insluitend pogings om die burgerlike samelewing te versterk, die jeug te bemagtig, ekonomiese hervorming te ondersteun en werk te skep.
Die Verenigde State was die eerste groot moondheid wat Tunisiese soewereiniteit erken het en het in 1956 diplomatieke betrekkinge met Tunisië gevestig ná sy onafhanklikheid van Frankryk. Op 14 Januarie 2011 begin 'n volksrevolusie 'n proses van demokratiese oorgang wat nog aan die gang is. 'N Konstituerende Vergadering wat 'n nuwe grondwet opgestel het, is in Oktober 2011 verkies in verkiesings wat as vry en regverdig beskou is. Tunisië staan ​​nou voor die uitdagings om die ontluikende demokratiese instellings van die land te versterk, wat opbouende volksdeelname aan die nasionale politieke proses vergemaklik, wat werk skep, veral vir jeugdiges, vroue en kollege -gegradueerdes wat die bedreiging van transnasionale terrorisme en uitvloei van konflikte in buurlande tegemoetkom en groter eise bestuur oor die nasionale veiligheidsmagte.
Amerikaanse hulp aan Tunisië
Sedert die rewolusie in Januarie 2011 het die VSA meer as $ 1,4 miljard toegewy om die oorgang van Tunisië te ondersteun. U.S. assistance to Tunisia focuses on an array of targeted areas that include ensuring and enhancing internal and external security, promoting democratic practices and good governance, and supporting sustainable economic growth.