Versindaba » Blog Archive » Spesiale Nuuswekker. Lucas Malan
Thursday, April 15th, 2010 | Nuuswekker.
5 Kommentare op “Spesiale Nuuswekker. Lucas Malan”
Lenza Summerton-Meyer :
Lucas: ‘n Mentor en ‘n stem wat ‘n mens uit waansin kon dra. Ek hoor hom nou sug:”Ag nou ja, Meisiekind, nou is dit ook verby.”
Wim Vorster :
April 16th, 2010 at 8:45 pm
Ai, my vriend, ai. Ons urelange geselse – meesal oor die foon die afgelope jare – en jou lag, jou weersin in pretensie, jou insig in die mens, jou liefde vir die natuur, jou sensitiwiteit, jou weerbarstigheid, jou woede, jou bulderende lag… Ai, Lalique, Loes, die dik digter van Darling, Lucas, ai… Het jy en Miems dit beplan dat julle my op dieselfde dag sou verlaat? God, ek verlang
April 17th, 2010 at 11:33 am
Ek is verslae en baie hartseer oor nog ‘n meester van die woord wat weg is – iemand wat soveel vir die Afrikaanse letterkunde en digkuns beteken het.
Wat my nog meer hartseer maak is die feit dat hy nooit die erkenning daarvoor gekry het wat hy myns insiens verdien het nie – en nou is dit te laat.
Rus in vrede Lucas, ek sal jou mis.
Gerrit Olivier (Pretoria) :
Toe ek deur sy verse soek na iets wat my sal troos, lees ek weer die gedig “Nagsorg” uit sy jongste bundel “Vermaning”. Dalk het Lucas in sy studeerkamer op die boonste verdieping van die huis in Hoogstraat gesit en oor Darling en omgewing Kaap se kant toe gekyk toe hierdie vers by hom opgekom het. Ek haal aan:
“ŉ Donskombers, die kleed wat slapendes dek
en verwarm, is vannag met pluksels wolk
in ŉ netjiese blokpatroon uit die onderste laai
van die hemel se groot linnerak gehaal
en oor ons wyk gehang. Deur ŉ kuswind sag
aangedryf om oor die dorp en township te waai
en stadigaan na die suidelike kant te strek.
Langsaam het die wolkelap uitgerek en uitgesprei
na die kus ………na die Strand, Hermanus en so…………
Groots was dit om te sien, so iets geweldigs en stil.
Asof God besorg was oor ons,
en ons gerus wou stel deur ŉ lam-wit
wolk oor ons almal te hang. ŉ Volle uur lank”
Mag die mooi herinneringe aan Lucas oor ons bly hang, net soos daardie wit wolk in sy gedig – en dan nie net vir ŉ uur lank nie – vir die res van ons dae. Mag ons daardeur getroos word.
Loek, jou bliksem nou gaan jij nog dood ook. As jy daar Bo kom, as daar ‘n Bo is, vra Etienne wat van my haardroër geword het. Verbij is verbij maar jou vergeet Nooit.