Vendusie oppie plotte | SkalkSkryf
« God is dood?
Sonder geloof »
Vendusie oppie plotte
November 13, 2008 deur Louwie
Die dag toe die Chinaman sy broek verloor het.
Vendusies bly maar `n eiesoortige gedoente. In ons kontrei doen dit nog vreemder voor as op ander plekke. Dis nie regtig `n volbloed vendusie soos op die platteland waar die Boere dit doen nie. Dis meer van `n maplotter gedoente, `n kruising tussen vlooimark, vars groentemark, rommelverkoping en kyk wie kan die maerste vark verkwansel storie.
Besoeke aan enige vendusie is nie `n aangeleerde gewoonte nie, dis `n geneties oordraagbare siekte. Families doen dit van geslag tot geslag. Rommel vergaarders is hulle. Hulle plotte lê bestrooi met halwe trekkers, stukke kruiwaens, enjinblokke, `n verskeidenheid geroeste, onherstelbare plaas implimente en sinkplate. In die stoor is daar hope disfunksionele elektriese apparaat, van boormasjiene tot hi-fi toerusting en `n gebreekte kitaar. Eendag gaan hulle dit nog alles herstel en self gebruik, of verkoop en `n vet wins maak. So glo en vertel hulle, vir jare al.
Besoekers aan ons vendusie is `n kosmopolitiese lot. Die meeste erg oorgewig met kortbroek, ongekamde, ongewaste hare, sigaret in die een hand en bierbottel in die ander met nog een spaar bottel in die broek se sak, en dis die vroumense! Die mans word uitgeken aan die weglê snor, maar die snor is hier ook nie altyd `n onfeilbare metode van diskriminasie tussen die geslagte nie.
Ons vergader om `n hok. In die een hoek lê die maerste, vuilste hoop klein varkies wat jy al in jou lewe gesien het. Ons afslaer is, in teenstelling met die normale obese, besnorde man met `n kort lont van `n humeur, `n maer klein grapjas van `n mannetjie. Hy bied aan om eers die modder op die varke op te veil, en as die koper dit verwyder het en ons almal kan sien hoe die goedjies dan lyk, sal hy hulle opveil.
Tussen die kopers staan daar `n groep van vyf welgeklede Chinese mans, een jonk en fris gebou, aantreklik soos die helde wat hulle altyd in karate flieks gebruik. Die ander is maer en middeljarig. Hulle bie sporadies op die varkies maar sonder die entoesiasme van die ander kopers, so asof hulle die sisteem eers wil toets. Die bod, `n besonder hoë bod vir sulke bloed-armoedige, moedelose varkies, word op `n kaalvoet baardman toegeslaan. Hy betaal kontant en dra die varke, een onder elke arm na sy kar toe waar hy hulle sonder seremonie deur die oop venster op die agterste sitplek neergooi. Op en af loop hy tot al sy varkies, altesaam ses van hulle, ewe kordaat op die afgeleefde Merc se agterste sitplek sit.
In die volgende hok is `n paar maer vrieskalwers, baie klein en nog nie gespeen nie. Daar heers groot belangstelling onder die kopers. Dit bie verwoed. Ook die jong, vriendelike Chinees bie nou ernstig saam. Hy geniet die speletjie en lag uitbundig elke keer as iemand sy bod oortref. En dit is net daar waar die afslaer toe agterkom dat die Chinees nie `n woord Engels of Afrikaans verstaan nie. En grapjas wat hy is, wys hy so terloops na die Chinees se duidelik baie duur langbroek en sê dat hy eers die ou se broek gaan opveil en dan verder sal gaan met die opveil van die kalwers. Die kopers speel saam en sit `n bod in. Die Chinees bie bod vir bod saam op wat hy dink nog die kalwers is. En voor hy dit agterkom is sy broek verkoop vir R150. Sy maters, wat so `n bietjie Engels verstaan, lag hulle dood vir die spektakel en vertel vir hom wat gebeur het. Hy lag uitbundig en, tot almal se verbasing trek hy sy broek daar en dan uit en oorhandig dit dood ernstig aan die koper. Toe, so in sy bloedrooi Jokey onderbroek, beduie hy na die kalwers en hou die geld in die lug as eerste bod.
Die Chinees was hierna soort van `n held in almal se oë. Hy het sy kalwers gekry teen `n baie billike prys. Die laaste wat ons van hom gesien het was toe hy met sy rooi onderbroek straat af is agter die kalwers aan. Op die onderbroek het duidelik die woorde “The nut cracker” gestaan.
Die afslaer was nou in sy ellement. Hy staan in die varkehok en veil die volgende hok kalwers op. Hy praat dat die spoeg spat, rattatat soos ‘n masjiengeweer. Baie gou slaan hy die bod toe; “…aan die oom met die snor en die kortbroek hier langs my” sê hy selfvoldaan, en toe slaan sy hom, met die vuis tussen die oë sonder om ‘n druppel bier te mors uit die bottel wat sy in die ander hand vashou. Hy het nie eers die hou sien kom nie. Op sy rug in die varke se modderbad lê hy, so uit soos ‘n kers.
“Laat nie met my mors nie,” sê die antie met die kortbroek en die snor en stap weg kantoor toe om vir haar kalwers te gaan betaal.
Ek het die maer afslaertjie nog nie weer by die vendusie gesien nie. Daar is nou ‘n vet, bebaarde en baie nors ou in sy plek. Ek dink nie iemand gaan aan hom probeer slaan nie.
Posted in Louwie | Tagged stories, Vendusie | 1 Kommentaar
op November 14, 2008 at 7:26 vm Joh
Hahaha.. Hiehiehie… rol oppie grond! 😆