Marita swets en stap uit. Sy klap die deur so hard toe, dit laat ’n paar mense by hul kantoordeure uitloer.
Sy klem haar bewende hande saam. Sy sal baie vinnig ’n nuwe werk moet soek. Intussen moet sy maar net harder probeer om nog kliënte te kry vir die sanglesse wat sy aanbied.
Marita onthou daardie dag in Julie toe sy Petunia ontmoet. Sy was net klaar met haar laaste sangles vir ’n ongeskikte, bedorwe brokkie toe haar deurklokkie lui.
“Dis net jou boobse wat serious aandag kort en jou hare wat ons wilder en witter moet kry, dan’s jy haar identical twin,” straal Petunia asof sy die agtste wonder van die wêreld ontdek het. Marita kyk fronsend na die vrou voor haar. Is sy gek?
Marita kyk weer na die advertensie en sluk ’n paar keer toe sy die prysgeld sien. Genoeg om haar behoorlik uit haar geldpenarie te red.
Petunia plak ’n groot foto van Dolly se gesig teen die spieël en begin soos ’n kunstenaar werk. Selfs die vals moesie onderaan Marita se linkermondhoek lyk eg. Sy sit haar boude moeg voor Petunia klaar is.
Haar blink rooi rok, met die selfs blinker fraiings onderaan die moue, trek aandag en sy doen moeite om haar arms nes Dolly s’n te swaai terwyl die fraiings saamswiep.
Toe Marita nie wen nie, word sy ’n troosprys aangebied as ’n reserwe die aand van die 19de. Sy moet net klaar opgedollie in ’n kleedkamer wag, sou die wenner dalk ’n enkel breek.
Anders as Marita is Kelvin se singery nie om den brode nie; dis sy stokperdjie. Hy doen dit al jare so tussen sy studie deur, vertel hy. Marita kry ’n bitter smaak in haar mond toe sy hoor hoe geesdriftig die gehoor die nabootsers oor en oor toejuig.
'Ek het besluit jy en daai hunk van ’n Kelvin Roux is damn beter impersonators as die twee wat gewen het. So, ek gaan vir julle ’n north-to-south-Dolly-en-Kenny- toer organise.'
Petunia het ’n meneer van ’n markiestent gereël. En dis sowaar die eerste windstil aand in weke, vertel almal vir Marita. Alles is perfek, van die beligting tot die klank.
Marita knik, skuif die mikrofoontjie voor haar mond reg en tel die dogtertjie wat ’n ma vir haar aangee glimlaggend op. Almal kyk bewonderend na haar terwyl sy Lucille uit volle bors sing.
Sy sien die kabel van die vloerbeligting langs haar en skop ’n paar keer hard daaraan tot dié se prop uit die verlengtou loskom. Toe sit sy die kleinding neer, gryp Kelvin se hand, hardloop in die donker tot by hul motor en woema Stilbaai toe.
Daar gekom, bespreek hulle plek in ’n gastehuis en gaan met ’n bottel wyn op die plek se stoepmuur sit.