Cleitus, d.318, Masedoniese admiraal - Geskiedenis Podcasts - 2021
Cleitus, d.318, Masedoniese admiraal
Cleitus was 'n Masedoniese edelman en soldaat wat veral bekend was vir sy diens as admiraal in die vroeë jare van die Diadochi -oorloë, hoewel hy tydens sy oorloë in Persië in die leër van Alexander die Grote was. In 324 vC het Alexander 'n deel van sy veterane soldate, waaronder Cleitus, na Macedonië teruggestuur, onder bevel van Craterus. Teen die dood van Alexander, in 323, het Craterus Cilicië in Suidoos-Klein-Asië bereik, en daar het hy gestop terwyl die toekoms van die ryk in Babilon bepaal word.
Een van die newe-effekte van Alexander se dood was die uitbreek van 'n opstand in Griekeland, gelei deur Athene (Lamian-oorlog). Die Masedoniese regent, Antipater, is beleër in die stad Lamia, in Thessalië, en het hulp ontbied. Craterus reageer deur Cleitus te stuur om die bevel oor die Masedoniese vloot te neem.
Athene het daarin geslaag om 'n indrukwekkende vloot op te rig en te beman, 200 skepe sterk aan die einde van die vlootveldtog. Onder bevel van Euetion het die vloot na die Hellespont gevaar, in 'n poging om te keer dat Masedoniese versterkings Europa bereik.
In die lente van 322 verslaan Cleitus die Atheense vloot in die slag van Abydos, naby die westelike punt van die Hellespont. Euetion het ontsnap en Athene het nog 'n vloot opgerig (of die oorlewendes van Abydos versterk). Cleitus het gevolg en die Atheense vloot by Amorgos, suidwes van die eiland Samos, 'n beslissende nederlaag toegedien. Hierdie nederlaag het die Atheense vlootmag beëindig, en Craterus kon gou Griekeland bereik. Die Griekse bondgenote is by Crannon verslaan, en Athene het oorgegee.
Cleitus is beloon deur Antipater, wat hom in 321 aangestel het op die satrapie van Lydia (Wes -Klein -Asië). Hy het die pos behou deur die eerste fase van die Diadochi oorloë. In 319 sterf Antipater egter (van natuurlike oorsake, een van slegs twee van die belangrikste Diadochi om so te doen!). Craterus was ook dood nadat hy in die geveg dood was. 'N Tweede ronde van gevegte het gou begin, tussen Royaliste wat lojaal was aan die Masedoniese koninklike familie, gelei deur Polyperchon en Eumenes aan die een kant, en 'n koalisie tussen Antigonus, Cassander, Ptolemaeus en Lysimachus. Cleitus skaar hom by die lojaliste en word byna onmiddellik uit Lydia gedwing.
Hy is toe aangestel om die vloot van Polyperchon te beveel. Sy belangrikste plig was om die kommunikasielyne tussen Polyperchon in Griekeland en Eumenes in Klein -Asië oop te hou. Gevolglik het hy sy vloot na die Hellespont geneem. Antigonus en sy bondgenote het 'n vloot onder Nicanor gestuur om Cleitus teë te staan. Die gevolglike stryd om die Bosporus (318) het oor twee dae plaasgevind. Op die eerste dag het Cleitus die oorwinning behaal en blykbaar die helfte van Nicanor se vloot vernietig. Antigonus kon 'n paar van sy troepe egter na die Europese oewer van die Hellespont stuur, en die volgende oggend 'n gekombineerde aanval op land en see op die vloot van Cleitus geloods en dit vang terwyl sy skepe gestrand was. Die Royalistiese vloot is vernietig, en hoewel Cleitus ontsnap het uit die nederlaag wes in Thracië, is hy gou gevang en vermoor.
Navy Records, 1789 tot 1925
Die rekords wat die Naval Records -versameling van die Office of Naval Records and Library uitmaak, weerspieël die geskiedenis van die kantoor wat dit versamel het. Hierdie kantoor was oorspronklik 'n biblioteek, en het later die publikasie van manuskripse seevaartrekords onderneem, maar uiteindelik het dit sy oorspronklike funksies behou, maar het tot 'n argiefagentskap ontwikkel, wat gemagtig was om rekords van alle eenhede van die vloot en die vlootafdeling te bekom en ook van bronne buite die departement. Ongeveer 1 600 volumes van die versameling is op mikrofilm, vlootrekords en biblioteek weergegee.
Muster Rolls, 1813-1859 A - Kol
Muster Rolls, 1813-1859 Con - Cy
Muster Rolls, 1813-1859 D-F
Muster Rolls, 1813-1859 G-L
Muster Rolls, 1813-1859 M (Graham)
Muster Rolls, 1813-1859 N-P
Muster Rolls, 1813-1859 Port - Pow
Muster Rolls, 1813-1859 R
Muster Rolls, 1813-1859 Sa-Sp
Muster Rolls, 1813-1859 St-Su Saranac
Muster Rolls, 1813-1859 T-W
Muster Rolls, 1813-1859 T-W Polk
Ontmoet -betaal rolle en lyste Agawam - Chattahoochee
Versamel -betaal rolle en lyste Chattahoochee - Franklin
Versamel -betaal rolle en lyste Franklin - Jefferson
Versamel -betaal rolle en lyste Jefferson - Illinois
Versamel-betaal rolle en gee 'n lys van Illinois aan Peacock
Versamel -betaal rolle en lyste Pou - Sumter
Versamel -betaal rolle en lyste Sylph - Zouave
Pay Rolls 1813-1829 Alert, Delaware, Norfolk
Versamelstuk 1815-1830 Waarskuwing
Betaal rolle 1813-1822 Alligator
Pay-Muster Roll, 1803-1813 Argus
Pay-Muster Roll, 1826-1836 Boston
Muster Roll, 1815-1840 Boxer
Pay Roll, 1815-1835 Boxer
Muster Roll, 1825-1836 Brandewyn
Pay Roll, 1825-1829 Brandywine
Pay Roll, 1830-1837 Brandywine
Muster-Pay Roll, 1799-1813 Chesapeake
Muster Roll, 1819-1839 Columbus
Muster-Pay Roll, 1830-1843 Columbus
Pay Rolls, 1827-1841 Delaware
Muster-Pay Roll, 1821-1835 Dolphin
Muster Roll, 1800-1835 Enterprise
Pay Roll, 1809-1829 Enterprise
Muster-Pay Roll, 1814-1815 Epervier
Muster Roll, 1815-1826 Erie
Muster Roll, 1827-1840 Erie
Pay Roll, 1815-1830 Erie
Payroll, 1830-1839 Erie
Muster-Pay Roll, 1801-1814 Essex
Muster-Pay Roll, 1828-1839 Fairfield
Muster-Pay, Roll, 1828-1843 Falmouth
Muster Roll, 1805-1820 Franklin
Muster Roll, 1817-1824 Franklin
Muster-Pay Roll, 1832-1833 Franklin
Pay Roll, 1815-1824 Franklin
Muster Roll, 1820-1838 Fulton
Pay Roll, 1827-1829 Fulton
Muster Roll, 1821-1840 Grampus
Betaalrol, 1821-1838 Grampus
Muster Roll, 1813-1831 Guerrriere
Pay Roll, 1818-1838 Guerriere
Muster Roll, 1813-1821 Masedonies
Muster Roll, 1818-1838 Masedonies
Pay Roll, 1813-1829 Masedonies
Pay Roll, 1837-1842 Masedonies
Muster Roll, 1827-1839 Natchez
Muster Roll, 1820-1837, Noord-Carolina
Muster Roll, 1836-1839 Noord-Carolina
Pay Roll, 1813-1827 Noord-Carolina
Pay Roll, 1836-1839 North Carolina
Muster Roll, 1814-1840 Ontario
Pay Roll, 1813-1832 Ontario
Pay Roll, 1833-1840 Ontario
Muster Roll, 1813-1825 Pou
Muster Roll, 1823-1840 Pou
Betaalrol, 1813-1837 Pou
Muster-Pay Roll, 1831-1836 Potomac
Muster Roll, 1800-1813 President
Muster Roll, president van 1809-1813
Muster-Pay Roll, 1815-1818 Promethers
Muster-Pay Roll, 1814-1817 Saranac
Muster Roll, 1821-1835 Haai
Pay Roll, 1819-1839 Columbus
Muster Pay Roll, 1830-1838 Concord
Muster Roll, 1799-1814 Congress
Muster Roll, kongres 1814-1817
Muster Roll, kongres 1817-1847
Pay Roll, 1803-1830 Congress
Muster Roll, 1799-1801, Connecticut
Muster-Pay Roll, 1836-1839 Consort
Muster Roll, 1800-1815 Constellation
Muster Roll, 1814-1820 Constellation
Muster Roll, 1823-1838 Constellation en American
Pay Roll, 1812-1824 Constellation
Pay Roll, 1824-1838 Constellation
Versamelstuk 1803-1824 Grondwet
Versamelstuk 1824-1838 Grondwet
Muster-Pay Roll, 1798-1814 Grondwet
Muster-Pay Roll, 1800-1815 Grondwet
Muster-Pay Roll, 1809-1812 Grondwet
Betaalstaat, 1803-1828 Grondwet
Betaallys, grondwet 1826-1838
Pay-Muster Roll, 1818-1827 Cyane
Muster Roll, 1827-1835 Delaware
Muster Roll, 1805-1819 Hornet
Muster Roll, 1820-1828 Hornet
Betaalrol, 1805-1829 Hornet
Muster-Pay Roll, 1828-1839 Hudson
Muster Roll, 1814-1817 Onafhanklikheid
Muster Roll, 1818-1828 Onafhanklikheid
Muster-Pay Roll, 1818-1840 Independence
Betaallys, onafhanklikheid van 1815-1820
Muster Roll, 1815-1838 Java
Muster-Pay Roll, 1831-1835 Java
Muster-Pay Roll, 1836-1837 Java
Muster-Pay Roll, 1838-1839 Java
Betaalrol, 1815-1839 Java
Muster Roll, 1802-1815 Adams
Muster Roll, 1804-1816 John Adams 1st
Muster Roll, 1817-1822 John Adams 1st
Muster Roll, 1822-1827 John Adams 1st
Pay Roll, 1809-1818 John Adams 1st
Pay Roll, 1818-1827 John Adams 1st
Pay Roll, 1834-1840 John Adams 2de
Muster Roll, 1812-1814 Lake Champlain Squadron 1824-1826
Pay Roll, 1816-1839 Lexington en Lynx
Betaalrol, 1823-1837 Haai
Muster Roll, 1814-1825 Spark
Betaalrol, 1811-1825 Spark
Muster-Pay, 1828-1840 St. Louis
Muster-Pay, 1814-1817 Superior
Muster Roll, 1809-1814 U.S.S. Verenigde State
Muster Roll, 1809-1825 U.S.S. Verenigde State
Muster Roll, 1823-1844 U.S.S. Verenigde State
Pay Roll, 1809-1821 U.S.S. Verenigde State
Pay Roll, 1823-1840 U.S.S. Verenigde State
Muster Roll, 1828-1845 Vandalia
Pay Roll, 1828-1839 Vandalia
Muster Roll, 1826-1836 Vincennes
Pay Roll, 1826-1836 Vincennes
Muster-Pay Roll, 1806-1836 Vixens, Warren en Wasp
Muster Roll, 1803-1822 Washington
Muster-Pay, 1815-1825 Washington
Muster Roll, 1822-1825 eskader Wes-Indië
Pay Roll, 1825-1839 Diverse Vaartuie
Muster Roll, Sept 1814 Slag van Lake Champlain
1809-1836 Station Baltimore. G.B.
1812-1826 Stasie Boston
Pay Roll, 1814-1825 Station Boston
Muster-Pay Roll, 1807-1823 Station Charleston
Muster-Pay Roll, 1812-1823 Station Erie-meer
1813-1814 Stasies Lake Champlain en Whitehall
1804-1806 Stasies New London en Newport, 1814-1815
1805-1826 Station New Orleans en U.S.S. Adder
1807-1826 Stasies New Orleans en U.S.S. Adder
Muster Roll, 1815-1830 Newport, Norfolk en New York
1824-1838 Stasie New York
Muster Roll, 1800-1813 Stasies New York
Muster Roll, 1813-1828 Stasies New York
Pay Roll, 1812-1817 Vol.1 Station New York
Pay Roll, 1818-1831 Stations New York
Muster Roll, 1807-1838 Station Norfolk
1826-1837 Stasie Pensacola Yard
Pay-Muster Roll, 1810-1837 Station Philadelphia
1809-1813 Stasie Portland
1812-1819 Station Portsmouth, N.H.
1820-1828 Station Portsmouth, N.H.
1806-1828 Stasie Washington
1809-1814 Stasie Wilmington
Wilmington Station Marine Corps en Misc.
Charleston Station en Fleet CS Navy
Mobile en Jackson Station C. S. Navy
Mobile, Ala, Accounts C. S. Navy
New Orleans -stasie en Fleet CS Navy
1861-1862 Beampte en mans North Carolina Station CS Navy
Savannah Station en Fleet CS Navy
Richmond -stasie en James River Squadron C.S. Navy
1861-1865 Gestuurartikels van CS Navy
1780-1781 Rekeningboek en rol, Konfederasie
1/1808-3/1814 Navy Yards
3/1814-8/1816 Navy Yards No. 2
1824-1835 Rooster van vaartuie en werwe Amerikaanse vloot
1824-1825 Navy Yard, Boston 5/1830-2/1834
3/1834-12/1835 Navy Yard, Boston Columbus
1836 Navy Yard, Boston Columbus
1837-1838 Navy Yard, Boston (Columbus)
1815-1829 Navy Yard, Norfolk
1830-1833 Navy Yard, Norfolk
1834-1838 Navy Yard, Norfolk
1839-1842 Navy Yard, Norfolk
1813-1833 Navy Yard, New York
1829-1840 Navy Yard, Pensacola
1825-1833 Navy Yard, Philadelphia
1834-1837 Navy Yard, Philadelphia
1838-1840 Navy Yard, Philadelphia
1830-1839 Navy Yard, Portsmouth, N.H.
Aansoek by die Amerikaanse tesourie 22 Junie 1789 - 31 Augustus 1803
Waste Book of Philadelphia Naval Yard 1794-1801
1800-1813 rooster van vaartuie
1811-1827 rooster van alle vaartuie
1789-1844 Vol. 1 Diverse Rolletjies skepe
1809-1842 Vol. 2 Diverse Rolle skepe
1799-1828 Vol. 3 Diverse Rolletjies skepe
1811-1814 Geweerbote Diverse
1811-1814 Stasie St. Mary's, Kanonbote
1807-1812 Station Norfolk Gunboats
Pay Roll 1809-1826 Station Norfolk Gunboats
1805-1813 Flotilla New York Gunboat
1807-1814 Flotilla Chesapeake
1833-1836 Hudson, skepe in gewone New York
1836-1837 Hudson, skepe in gewone New York
1838-1839 Hudson, skepe in gewone New York
1843-1844 Briefboek van kaptein Joel Abbott U.S.N. Bevelvoerende U.S.S. Decatur
12/1843-12/1845 Briefboek Conner
12/1843-9/1846 Briefboek Conner
9/1846-5/1847 Briefboek Conner Home Squadron
12/1846-3/1847 Briefboek van Commodore Conner Commandant Home Squadron
9/1846-5/1847 Briefboek van Commodore Conner Commandant Home Squadron
9/1811 1813 Briefboek Daniel Dexter
12/1855-3/1856 Briefboek van Comdr. Gansevoot
10/1855-2/1856 Briefboek van Comdr. Gansevott
1858-1860 Briefboek van W. S. Macomb
6/1857-4/1860 Briewe gestuur Wm. Mervine 12/1856-6/1857 Commandant Pacific Squadron
4/1856-4/1857 Briewe ontvang Wm. Mervine Commandant Pacific Squadron
1847-1855 Briefboek Kaptein Wm. Mervine U.S.N.
1855-1856 Briefboek van Wm. Mervine
6/1857-4/1860 Briewe gestuur Wm. Mervine Commandant Pacific Squadron
5/1855-3/1856 Briewe gestuur deur Wm Mervine, Commandant Pacific Squadron
2/1845-10/1846 Briefboek van kaptein John B.Montgomery
10/1944-9/1846 Briefboek van kapt. Montgomery Comm. U.S.S. Portsmouth
9/1846-12/1846 Briefboek van kaptein John B.Montgomery
1/1847-12/1847 Briefboek van kaptein John B. Montgomery
10/1870-1872 Briewe van Lt. Rockwell U.S.S. Palos
1854-1855 Vol.1 Briewe Ensovoorts van Comdr. Rodgers -ekspedisie na Noord -Stille Oseaan
7/1855-7/1856 Briewe ensovoorts van Commodore Rodgers
1855-1857 Briefbus van kaptein C.R.P. Rodgers
5/1857-3/1858 Briefboek C.R.P. Rodgers
9/1856-10/1860 Briefboek van kommandant Rodgers
1789-1799 Briewe en mededeling nr. 10 van en na Commodore Thomas Tingey
5/1799-7/18/1807 Briewe van Sekretaris van die Amerikaanse Vloot
6/20/1789-1824 Brief aan die minister van oorlog van die sekretaris van die vloot
1814 Briewe en kommunikasie aan kommodoor Thomas Tingey
4/1843-3/1845 Briefboek van kapt. D. Turner
10/1860-9/6/1860 Briefboek Huis Eskader
7-9/1867 Bestellings en briewe aan eskaders
9-12/1867 Briewe en bevele aan eskaders
9/1868-2/1869 Bestellings en briewe aan eskaders
2-5/1869 Bestellings en briewe aan eskaders
1867-1868 Bestellings en briewe aan die Suid-Atlantiese eskader
6-9/1868 Bestellings en brief aan die Suid-Atlantiese eskader
3-6/1858 Briewe en bestellings aan die Suid-Atlantiese eskader
10/1867-1870 Asiatiese eskader
1-9/1870 Pacific Fleet
1847-1848 African Squadron Vol. 2
11/1854-11/1858 Afrikaanse Eskader
1852-1855 Afrikaanse eskader publieke dokumente
1847-1855 Bestelboek, kapt. Jamesson
1847-48 Bolton Papers Vol. 1
Afrikaanse eskader Bolton -vraestelle
1801 Beamptesbriewe Vol. 1
10/1845 Beamptes Briewe
11/1845 Beamptes Briewe
12/1845 Beamptes Briewe
1/1846 Beamptes Briewe
2/1846 Beamptes Briewe
3/1846 Beamptes Briewe
4/1846 Beamptes Briewe
6/1846 Beamptes Briewe
7/1846 Beamptes Briewe
8/1846 Beamptes Briewe
10/1846 Beamptes Briewe
11/1846 Beamptes Briewe
12/1846 Beamptes Briewe
1/1847 Beamptes Briewe
2/1847 Beamptes Briewe
5/1847 Beamptes Briewe
6/1847 Beamptes Briewe
7/1847 Beamptes Briewe
8/1847 Beamptes Briewe
9/1847 Beamptes Briewe
10/1847 Beamptes Briewe
11/1847 Beamptes Briewe
12/1847 Beamptes Briewe
7/1868-7/1869 Briewe aan Departement
4/1815-7/1833 Briewe aan beamptes
4/1815-12/1818 Briewe aan kommandante van Navy Yards
5/1869-11/1869 Briewe aan hawe-admirale, kommandante van werf
11/1869-9/1871 Briewe aan Port Admirals Commandants of Yards
9/1868-5/1869 Briewe aan kommandante van Port Admirals, Naval Academy en ander beamptes
1876 ​​Briewe vir senior amptenare
9-12 Briewe van agteradmirale kommodore en kapteins
1866 Admirals and Commodores Letters Vol. 1
1866 Admirals and Commodores Letters Vol. 2
1-6/1867 Admirale en Commodores-briewe
7-12/1867 Admirale en Commodores-briewe
1868 Admirals and Commodores Letters Vol. 1
1868 Admirals and Commodores Letters Vol. 2
1-3/1869 Admirale en Commodores-briewe
4-6/1869 Admirale en Commodores-briewe
7-9/1869 Admirale en Commodores-briewe
10-12/1869 Admirale en Commodores-briewe
1-6/1870 Admirale en Commodores-briewe
7-12/1870 Admirale en Commodores-briewe
1-6/1871 Admirale en Commodores-briewe
7-12/1871 Admirale en Commodores-briewe
1-6/1872 Admirale en Commodores-briewe
1873 Admirale en Commodores -briewe
1874 Admirale en Commodores Briewe
1875 Admirale en Commodores -briewe
1876 ​​Admirale en Commodores -briewe
1-6/1877 agteradmirale en Commodores-briewe
7-12/1877 agteradmirale en Commodores-briewe
1878 Admirale en Commodores -briewe
1-6/1879 Admirale en Commodores-briewe
7-12/1879 Admirale en Commodores-briewe
1880 Admirale en Commodores -briewe
1-6/1881 Admirale en Commodores-briewe
7-12/1881 Admirale en Commodores-briewe
1882 Admirale en Commodores -briewe
1883 Admirale en Commodores -briewe
1884 Admirale en Commodores -briewe
1-3/1865 Kommandante Briewe
1-3/1870 Komm. Briewe
1814-1817 Briewe Kommandant Washington
8/1870-11/1876 Briewe aan vlagoffisiere en kommandante
12/1876-5/1886 Briewe aan vlagoffisiere
2/1876-8/1870 Briewe aan vlagoffisiere nr. 6
6-9/1886 Briewe aan vlagoffisiere, kommandantstasies
1815 Briewe wat die vlootkommissaris ontvang het van offisiere op see en elders
5-7/1868 Briewe aan die departement van admiraal Davis
6-7/1869 Briewe aan eskaders van agter-admiraal Davis
1/1811-3/1816 Briewe aan die kongres
2/1829-6/1834 Briewe aan die kongres
12/1825-8/1842 Briewe aan die kongres
1811-1819 Verslae van die Sekretaris van Vloot Vol. 2
1814-1817 Briewe van die Sekretaris van die Vloot
4/1815-6/1822 Briewe aan die Sekretaris van die Vloot
10-12/1818 Briewe ontvang deur die sekretaris van die vloot van offisiere Vol. 5
3/1868-8/1870 Brief van die minister van vloot aan Pacific Station
11/1869-3/1871 Briewe aan Naval Academy en ander beamptes
6/1872-10/1873 Briewe aan Naval Academy Commanding en ander offisiere
10/1873-1/1875 Briewe aan Naval Academy
2/1875-3/1876 Briewe aan Naval Academy
5/1876-6/1877 Briewe aan Naval Academy
6/1879-7/1880 Briewe aan Naval Academy
7/1880-7/1881 Briewe aan Naval Academy
8/1881-6/1882 Briewe aan Vlootakademie, bevelvoerders
4-10, 1883 Briewe aan Vlootakademie - bevelvoerders en ander offisiere
10/1883-6/1884 Briewe aan Naval Academy
6-8/1884 Briewe aan Naval Academy
1845-1848 Navy Department Archives Area 8 Klas 2
1845-1848 Navy Department Archives Area 9 Klas 2
9/843-2/1849 Rekords van vertroulike briewe nr
2/1840-2/1853 Rekords van vertroulike briewe nr. 2
2/1853-10/1857 Vertroulike briewe nr. 3
1857-9/6/1861 Vertroulike briewe
1812-1816 Diverse briewe
1814-1818 Diverse briewe
5/1815-9/1819 Diverse briewe
1804-1823 Aanvaardings A. F.
1804-1823 Aanvaardings G. N.
1804-1823 Aanvaardings O. Y.
1809-1839 Aanvaardings A. B.
1809-1839 Aanvaardings E. M.
1809-1839 Aanvaardings N.Y.
1812-1814 Aanvaardings, afsprake Midshipman
1810-1814 Aanvaardings, afsprake Midshipman
1815-1816 Aanvaardings, afsprake Midshipman deur beamptes van die Amerikaanse vloot
1817-1818 Aanvaardings, afsprake Midshipman
1804-1826 Aanvaardings, bedanking, geboorteplekke
1812-1839 Aanvaardings C-D
1808-1816 Vlootrekords, afsprake USMC, A - W
1812-1844 Aanvaardings USMC
5-11/1861 Aanstellings en bedankings nr. 11
11/1815-3/1822 Aanstellings en bedankings nr. 12
Afsprake en bedankings
1803-1825 Vlootrekords, bedankings, A - W
1810-1825 Vlootrekords, bedankings, A - K
1810-1825 Vlootrekords, bedankings, L - Y
1812-1833 Bedankings van beamptes U.S.N.
1861 Bedankings en ontslag van amptenare U.S. Navy (gebind)
1861 Bedanking en ontslag van amptenare U.S. Navy (gebind)
1/1828-1/1832 Afsprake, bevele en bedankings nr. 14
1/1832-8/1836 Aanstellings, bevele en bedankings nr. 15
8/1836-10/1838 Afsprake, bevele en bedankings nr. 16
10/1838-10/1840 Afsprake, bevele en bedankings nr. 17
10/1840-2/1842 Afsprake, bevele en bedankings nr. 18
Eerbiedig ontslaan offisiere vrywillige vloot
1914 Desember 1917 Diverse materiaal druk lêers, Wêreldoorlog
1915-1917 Diverse materiaal druk lêers, Wêreldoorlog
1914 Oktober 1920 Diverse materiaal Druk 1915-1917 Lêers, Wêreldoorlog
1/1914-1919 Diverse materiaal Druk 1914 Junie 1918 Lêers, Wêreldoorlog
1914 Junie 1916 Diverse materiaal druk lêers, Wêreldoorlog
8/1918 1/1922 Diverse materiaal Druk 1914 Oktober 1920 Lêers, Wêreldoorlog
7-12/1918 Diverse materiaal 1914 Oktober 1920 Lêers, Wêreldoorlog
1919 Jan 1920 Diverse materiaal Druk 1914 Jan 1919 lêers, Wêreldoorlog
1914 Desember 1917 Diverse materiaal Druk 1-8/1918 lêers, Wêreldoorlog
7/1918-12/1922 Diverse materiaal-lêers, Wêreldoorlog
1-6/1918 Diverse materiaal Druk 7-12/1918 lêers, Wêreldoorlog
7-12/1918 Diverse materiaal druk lêers, Wêreldoorlog
1-8/1918 Diverse materiaal-lêers, Wêreldoorlog
8/1918-1/1922 Diverse materiaal druk lêers, Wêreldoorlog
1/1919-1920 Diverse materiaal druk lêers, Wêreldoorlog
1914 Junie 1918 Diverse materiaal Druk 7/1918-12/1922 lêers, Wêreldoorlog
Wereldoorlogsafdeling WT-lêer van: WT Weeklikse verslae van sake in Turkye 1919-1925 Amerikaanse vlootoperasie in Turkse waters 1919 tot: WT Weeklikse verslae van Amerikaanse vlootoperasies in Turkse waters 7-12/1920
Wereldoorlogseksie WT-lêer van: WT Weeklikse verslae van Amerikaanse sake in Turkye 1919-1925 Vlootoperasies in Turkse waters 7-12/1920 na: WT Weeklikse verslae van Amerikaanse vlootoperasies in Turkse waters 1-6/1921
Wereldoorlog-afdeling WT-lêer van: WT Weeklikse verslae van Amerikaanse aangeleenthede in Turkye 1919-1925 Vlootoperasies in Turkse waters 1-5/1921 Aan: WT War Diary-Comdr. Amerikaanse vlootafdeling in Turkse waters 8/1922
Afdeling Wêreldoorlog Wt-lêer Van: WT War Diary-Comdr. Amerikaanse sake in Turkye 1919-1925 Vlootafdeling in Turkse waters na WT War Diary-Comdr. Amerikaanse vlootafdeling in die oostelike Middellandse See 7-12/1925
Britse vloot M.S.S. Court Martial War van 1812 Lake Champlain en Erie
Britse vloot MS.S Masedoniese en Guerriere -oorlog van 1812
Britse vloot M.S.S. Warren, Yeo. Shannon's Log War van 1812
Britse vloot M.S.S. Ekspedisie teen die oorlog in New Orleans van 1812
1815 Briewe ontvang New York Navy Yard van Navy Department
1826-1831 Brief- en bestelboek vir beamptes
1853-1854 Bestellings Vingennes
11-12/1873 Korrespondensie met betrekking tot die beslaglegging van die Virginius deur die Kubaanse owerhede
1790-1798 Vlootaangeleenthede Toe vloot onder die oorlogsdepartement was
1799 vaar rooster van beamptes en bemanning
1826-1830 Cruise van Captain Finch in die VSA Vincennes
Vaarte van die VSA Cyane 1826 VSA Franklin 1821-24, U.S.S. Ontario 1818, U.S.S. Pou 1826-27, U.S.S. Verenigde State 1825
9/1848-11/1850 Cruises of St. Lawrence
1878-1879 Cruises van die Ticonderoga
1879-1880 Cruises van die Ticonderoga
12/1847-2/1849 Ekspedisie van die Dooie See
5-12/1836 Exploring, Expedition Letters Vol. 1
1840-1842 Wilkes Exploring Expedition Vol. 1
11/1852-1/1855 Opmetingsekspedisie Behring Straits, No. Pacific and China Seas
1855 Bylaag tot verslag van Ringgold -bewegings en werking van die opmetingsekspedisie
1859 Verkenning van landgrond
2-5/1859 Naval Expedition of Isthmus of Panama
1/1853-8/1856 Briewe ETC., Van Thomas J. Page Exploration and Survey of the Rivers Plata en Paraguay
11/3/1841-10/13/1844 Log USS United States Vols. 15 en 16
2/1862-9/1862 Logboek van die U.S.S. Monitor
1867-1868 VSA Lackawanna
12/1867-7/1869 U.S.S. Penobscot
1850 Korporale straf en geesrantsoen, verslae van beamptes
Court Martial in Boston
1814-1816 Vlieënde eskaders
1814-1818 Verslae, ramings, opnames Navy Commissioners Office Navy Agents
1855 Verslag van Commodore Ringgold
1885 Verslae van komd. Harrington -ondersoek by Johanna
1790-1842 Omsendbrief en algemene bevele nr
1778-1863 Bestellings, omsendbrief, regulasies
1842-1865 Omsendbrief en algemene bevele nr. 2
Hierdie bladsy is laas op 15 Augustus 2016 hersien.
Philip II is vermoor deur die kaptein van sy lyfwag, Pausanias. Philip se seun, en voorheen aangewese erfgenaam, Alexander, is deur die Masedoniese edelman en leër koning uitgeroep. 
Die nuus oor Philip se dood het baie state tot opstand gewek, waaronder Thebe, Athene, Thessalië, sowel as die Thraciese stamme in die noorde van Masedonië. Toe die nuus van die opstand Alexander bereik, het hy vinnig opgetree. Alhoewel sy adviseurs die gebruik van diplomasie aanbeveel het, het Alexander die advies geïgnoreer en in plaas daarvan sy Masedoniese kavallerie van 3 000 man bymekaargeskraap. Saam het die leër suidwaarts gery na Thessalië (Macedon se onmiddellike buurman in die suide). Toe hy die Thessaliese leër kry wat die pas tussen die berg Olympus en die berg Ossa blokkeer, het hy sy manne oor die berg Ossa laat ry. Toe die Thessaliërs wakker word, vind hulle Alexander aan die agterkant. Die Tessaliërs het vinnig oorgegee en hul kavallerie is bygevoeg tot die mag van Alexander. Daarna het hy suidwaarts gegaan, na die Peloponnesos. 
Alexander het by Thermopylae gestop, waar hy erken is as die leier van die Sacred League voordat hy suidwaarts na Korinte gegaan het. Athene het vrede aangekla en Alexander het die gesant ontvang en almal wat by die opstand betrokke was, vergewe. In Korinte kry hy die titel 'Hegemon' van die Griekse magte teen die Perse. Terwyl hy in Korinte was, het hy die nuus gehoor van 'n Thrakiese opstand in die noorde. 
Voordat Alexander na Asië reis, wou Alexander sy noordelike grense beskerm, en in die lente van 335 vC vorder hy in Thrakië om die opstand te hanteer, wat gelei is deur die Illyrians en Triballi. By die berg Haemus val die Masedoniese weermag 'n Thrakiese garnisoen aan wat die hoogtes beman en aangeval het. Die Masedoniërs is daarna agterin aangeval deur die Triballi, wat om die beurt verpletter is. Alexander vorder daarna na die Donau en ontmoet die Getae -stam aan die oorkantste oewer. Die Getae -leër het teruggetrek na die eerste kavalerie -skermutseling en hul stad aan die Masedoniese weermag oorgelaat.  Nuus bereik Alexander dat Cleitus, die koning van Illyria, en koning Glaukias van die Taulantii in opstand was teen die Masedoniese gesag. Alexander verslaan elkeen om die beurt, en dwing Cleitus en Glaukias om met hul leërs te vlug, wat die noordelike grens van Alexander veilig laat. 
Terwyl hy triomfantlik na die noorde veldtog voer, het die Thebane en Atheners weer in opstand gekom. Alexander reageer onmiddellik, maar terwyl die ander stede weer huiwer, besluit Thebe om met die grootste krag te weerstaan. Hierdie weerstand was egter nutteloos, aangesien die stad te midde van groot bloedvergieting met die grond platgeslaan is en sy gebied tussen die ander Boeotiese stede verdeel is. Die einde van Thebe het Athene onderdanig gemaak en die hele Griekeland ten minste uiterlik in vrede met Alexander gelaat. 
Klein Asië Redigeer
In 334 vC het Alexander die Hellespont na Asië oorgesteek. Dit het meer as honderd trireme (drieledige galeie) geneem om die hele Masedoniese leër te vervoer, maar die Perse het besluit om die beweging te ignoreer. 
In hierdie vroeë maande het Darius steeds geweier om Alexander ernstig op te neem of 'n ernstige uitdaging aan Alexander se bewegings te stel. Memnon van Rhodos, die Griekse huursoldaat wat hom met die Perse verbind het, het 'n verskroeide aarde -strategie voorgestaan. Hy wou hê dat die Perse die land voor Alexander moet vernietig, wat hy gehoop het Alexander se leër sou dwing om honger te lei en dan terug te keer. Die satraps in Anatolië het hierdie advies verwerp, aangesien dit hul plig was om hul land te verdedig.  Uiteindelik, terwyl Alexander dieper na Persiese gebied gevorder het, beveel Darius al vyf satraps van die Anatoliese provinsies om hul militêre hulpbronne saam te voeg en Alexander te konfronteer. Hierdie leër is gelei deur Memnon, terwyl die absolute bevel onder die vyf satraps verdeel is. 
Slag om die Granicusrivier Redigeer
Die Slag om die Granicusrivier in Mei 334 vC is in Noordwes-Klein-Asië (hedendaagse Turkye), naby die terrein van Troje, gevoer. Nadat hy die Hellespont oorgesteek het, het Alexander die pad gevorder na die hoofstad van die Satrapie van Frigië. Die verskillende satrape van die Persiese ryk het hul magte bymekaargemaak by die stad Zelea en geveg aangebied op die oewer van die Granicusrivier. Alexander het uiteindelik baie van sy gevegte op 'n rivieroewer gevoer. Deur dit te doen, kon hy die voordeel van die Perse in getalle verminder. Boonop was die dodelike Persiese waens nutteloos op 'n beknopte, modderige rivieroewer. [ aanhaling nodig ]
Arrian, Diodorus en Plutarchus noem almal die stryd, met Arrian wat die meeste besonderhede verskaf. Die Perse het hul kavallerie voor hul infanterie geplaas en op die regter (oostelike) oewer van die rivier opgetrek. Die Masedoniese lyn was toegerus met die swaar Falanks in die middel, Masedoniese kavallerie onder leiding van Alexander aan die regterkant, en geallieerde Thessaliese kavallerie onder leiding van Parmenion aan die linkerkant.  Die Perse het verwag dat die hoofaanval uit Alexander se posisie sou kom en eenhede van hul sentrum na die flank verskuif. [ aanhaling nodig ]
Alexander se tweede in bevel, Parmenion, het voorgestel om die rivier stroomop oor te steek en die volgende dag teen dagbreek aan te val, maar Alexander val dadelik aan. Hy het 'n klein groepie kavallerie en ligte infanterie beveel om aan te val vanuit die Masedoniese reg om die Perse van die oewer en in die rivier te trek. Toe hy sien dat hy die Persiese lyn verbreek het, het Alexander sy perdegenote in skuins volgorde na regs gelei om die Perse te oorweldig en tyd te koop vir sy infanterie om die rivier oor te steek.  Verskeie hooggeplaaste Persiese adellikes is deur Alexander self of sy lyfwagte doodgemaak, hoewel Alexander verstom was deur 'n bylhou van 'n Persiese edelman met die naam Spithridates. Maar voordat die edelman 'n doodskoot kon kry, is hy self deur Cleitus die Swart vermoor. Die Masedoniese kavallerie het 'n gat in die Persiese lyn oopgemaak toe die Masedoniese infanterie gevorder het, en die vyand teruggedwing en uiteindelik hul sentrum gebreek het. Die Persiese kavallerie het omgedraai en van die slagveld gevlug, en die Griekse huursoldaat-infanterie wat hulle in die reservaat gehou het, is deur die Masedoniërs omsingel en slegs sowat twee duisend daarvan geslag, en dit is na Masedonië teruggestuur vir arbeid. 
Alexander konsolideer ondersteuning in Klein -Asië Edit
Na die geveg het Alexander die dooies begrawe (Grieke en Perse) en die gevange Griekse huursoldate teruggestuur na Griekeland om in die myne te werk, as 'n afwykende les vir enige Griek wat besluit het om vir die Perse te veg. Hy stuur 'n deel van die buit terug na Griekeland, waaronder driehonderd panopliee (volledige Persiese wapenrustings) terug na Athene om in die Parthenon gewy te word met die opskrif "Alexander, seun van Philip en die Grieke, Lacedaemonians (Spartane) uitgesonderd, hierdie buit van die barbare wat in Asië woon ". 
Antipater, wat Alexander in sy afwesigheid onder beheer van Macedon agtergelaat het, het die vrye hand gekry om diktators en tiranne te installeer waar hy ook al goedvind om die risiko van opstand te verminder. Namate hy dieper na Persië beweeg het, het die dreigement van moeilikheid egter gegroei. Baie van hierdie dorpe is al generasies lank deur swaarhandige tiranne regeer, en in hierdie Persiese dorpe het hy die teenoorgestelde gedoen van wat hy in Griekeland gedoen het. Hy wou 'n bevryder wees, en bevry die bevolking en laat selfregering toe. Terwyl hy verder in Persië marsjeer, sien hy dat sy oorwinning by Granicus op niemand verlore was nie. Stad na stad het hom skynbaar oorgegee. Die satrap by Sardis, sowel as sy garnisoen, was een van die eerste van vele satrape wat oorgegee het. [ aanhaling nodig ]
Terwyl hierdie satraps moed opgegee het, het Alexander nuwes aangestel om dit te vervang en beweer dat hy die opbou van absolute mag in niemand se hande wantrou nie. Daar was min veranderinge as die ou stelsel. Alexander het egter onafhanklike rade aangestel om hulde en belasting van die satrapies in te samel, wat blykbaar niks anders gedoen het as om die doeltreffendheid van die regering te verbeter nie. Die ware effek was egter om die burgerlike te skei van die finansiële funksie van hierdie satrapies, en sodoende te verseker dat hierdie regerings, hoewel hulle tegnies onafhanklik van hom was, nooit werklik was nie. Andersins het hy die inwoners van hierdie dorpe toegelaat om voort te gaan soos altyd, en het geen poging aangewend om hulle Griekse gebruike af te dwing nie. Intussen het ambassadeurs van ander Griekse stede in Klein -Asië na Alexander gekom om voorlegging te bied as hy hul 'demokrasieë' laat voortgaan. Alexander het hul wens toegestaan ​​en hulle toegelaat om op te hou om belasting aan Persië te betaal, maar slegs as hulle by die Liga van Korinthe aansluit. Deur dit te doen, het hulle belowe om geldelike steun aan Alexander te verleen. [ aanhaling nodig ]
Belegging van Halicarnassus Edit
Die beleg van Halicarnassus is in 334 vC onderneem. Alexander, wat 'n swak vloot gehad het, word voortdurend bedreig deur die Persiese vloot. Dit het voortdurend gepoog om 'n verbintenis met Alexander uit te lok, wat niks daarvan sou hê nie. Uiteindelik vaar die Persiese vloot na Halicarnassus om 'n nuwe verdediging te vestig. Ada van Caria, die voormalige koningin van Halicarnassus, is deur haar usurpende broer van haar troon verdryf. Toe hy sterf, het Darius Orontobates se satrap van Caria aangestel, wat Halicarnassus in sy jurisdiksie insluit. By die nadering van Alexander in 334 vC, het Ada, wat in besit was van die vesting Alinda, die vesting aan hom oorgegee. Dit lyk asof Alexander en Ada 'n emosionele band gevorm het. Hy noem haar 'moeder' en vind haar vriendeliker as sy grootmans-slang-aanbidende moeder Olympias. In ruil vir sy ondersteuning, het Ada vir Alexander geskenke gegee en selfs vir hom van die beste kokke in Klein -Asië gestuur en besef dat Alexander 'n soet tand het. In die verlede het Alexander na sy biologiese vader, Philip, verwys as sy 'sogenaamde' vader, en verkies om die godheid Amon Zeus as sy werklike vader te beskou. So het hy uiteindelik daarin geslaag om van albei sy biologiese ouers te skei. [ aanhaling nodig ]
Orontobates en Memnon van Rhodes het hulself gevestig in Halicarnassus. Alexander het spioene gestuur om teenstanders in die stad te ontmoet, wat beloof het om die hekke oop te maak en Alexander toe te laat. Toe sy spioene egter aankom, was die teenstanders nêrens te vinde nie. 'N Klein geveg het gevolg, en Alexander se leër het daarin geslaag om deur die stadsmure te breek. Memnon het egter nou sy katapulte ontplooi, en Alexander se leër het teruggeval. Memnon het toe sy infanterie ontplooi, en kort voordat Alexander sy eerste (en enigste) nederlaag sou ontvang het, het sy infanterie daarin geslaag om deur die stadsmure te breek, die Persiese magte te verras en Orontobates dood te maak. Memnon, wat besef dat die stad verlore was, het dit aan die brand gesteek en met sy leër teruggetrek. 'N Sterk wind het veroorsaak dat die brand 'n groot deel van die stad verwoes het. Alexander het toe die regering van Caria aan Ada verbind en sy het Alexander op haar beurt formeel as haar seun aangeneem en verseker dat die heerskappy van Caria onvoorwaardelik aan hom oorgedra het by haar uiteindelike dood. [ aanhaling nodig ]
Kort na die geveg sterf Memnon. Sy plaasvervanger was 'n Perse wat tyd in Masedonië deurgebring het, genaamd Pharnabazus. Hy het Alexander se toevoerroetes ontwrig deur Egeïese eilande naby die Hellespont te neem en deur opstand in die suide van Griekeland aan te moedig. Intussen het Darius die Persiese leër geneem om Alexander te onderskep.
Alexander het sy leër ooswaarts deur Kappadokië opgeruk, waar daar vir byna 150 km (93 myl) geen water was nie. Toe sy leër die berg Taurus nader, het hulle slegs een roete gevind om deur te gaan, wat 'n smal onrein was, genaamd "The Gates". Die besoedeling was baie nou en kon maklik verdedig gewees het. Die Persiese satrap van Kappadokië het egter 'n opgeblase siening van sy eie vermoëns gehad. Hy was by die Slag van die Granicusrivier en het geglo dat Memnon se verskroeide aarde -strategie hier sou werk. Hy het nie besef dat die verskillende omstandighede op die terrein die strategie nutteloos maak nie. As hy 'n geloofwaardige verdediging van die onrein sou uitoefen, sou Alexander maklik afgeweer gewees het. Hy het slegs 'n klein kontingent gelaat om die onrein te bewaak, en het sy hele leër geneem om die vlakte wat voor Alexander se leër was, te vernietig. Die Persiese kontingent wat veronderstel was om die onrein te beskerm, het dit gou verlaat, en Alexander het sonder probleme deurgeloop. Alexander het vermoedelik ná hierdie voorval gesê dat hy nog nooit in sy hele loopbaan so gelukkig was nie. [ aanhaling nodig ]
Nadat hy die berg Taurus bereik het, het Alexander se leër 'n stroom gevind wat uit die berg gevloei het met yskoue water. Alexander het nie gedink nie, maar het in die stroom gespring, 'n kramp en dan stuiptrekkings opgedoen en is byna dood uitgehaal. Hy het vinnig longontsteking opgedoen, maar nie een van sy dokters sou hom behandel nie, want hulle was bang dat hy as hy sou sterf, verantwoordelik gehou sou word. Een geneesheer genaamd Philip, wat Alexander van kleins af behandel het, het ingestem om hom te behandel.Alhoewel hy gou in 'n koma verval het, het hy uiteindelik herstel. [ aanhaling nodig ]
Slag van Issus Edit
Die slag van Issus het in November 333 vC plaasgevind. Nadat die magte van Alexander die Perse verslaan het in die Slag van die Granicus, neem Darius persoonlike leiding oor sy leër, versamel 'n groot leër uit die dieptes van die ryk en manoeuvreer om die Griekse voorraadlyn te sny, wat vereis dat Alexander sy magte moet ondermyn en stel die verhoog vir die geveg naby die monding van die Pinarusrivier en suid van die dorp Issus. Darius was klaarblyklik nie bewus daarvan dat hy deur die besluit om die geveg op 'n rivieroewer op die been te bring, die getalvoordeel wat sy weermag bo Alexander gehad het, tot 'n minimum beperk nie. 
Aanvanklik het Alexander gekies wat blykbaar ongunstige grond was. Dit verbaas Darius wat verkeerdelik verkies het om die verkeerde posisie te beklee, terwyl Alexander sy infanterie opdrag gegee het om 'n verdedigende houding in te neem. Alexander het persoonlik die meer elite Griekse metgesel -kavallerie gelei teen die Perse wat teen die heuwels opgestaan ​​het, en die vyand op die minder beswarende terrein afgesny en sodoende 'n vinnige roete opgelewer. Nadat hy 'n deurbraak behaal het, het Alexander gedemonstreer dat hy die moeilike ding kon doen en die kavallerie in toom gehou nadat dit die Persiese reg gebreek het. Alexander klim toe op sy geliefde perd Bucephalus, neem sy plek in aan die hoof van sy metgesel -kavallerie en lei 'n direkte aanval op Darius. Die perde wat Darius se wa getrek het, is beseer en begin na die juk gooi. Darius, op die punt om van sy wa af te val, het in plaas daarvan weggespring. Hy gooi sy koninklike diadeem weg, klim op 'n perd en vlug van die toneel af. Die Persiese troepe, wat besef dat hulle verloor het, het óf oorgegee óf met hul ongelukkige koning gevlug. Die Masedoniese kavallerie het die vlugtende Perse agternagesit solank daar lig was. Soos met die meeste ou gevegte, het daar na die slag aansienlike bloedbad plaasgevind toe agtervolgende Masedoniërs hul oorvol, ongeorganiseerde vyand vermoor het. [ aanhaling nodig ]
Die Slag van Issus het in November 333 vC in die suide van Anatolië plaasgevind. Die indringende troepe onder leiding van Alexander was meer as 2: 1, maar tog verslaan hulle die leër wat persoonlik gelei is deur Darius III van Achaemenidiese Perse. Die geveg was 'n beslissende Masedoniese oorwinning en dit was die begin van die einde van die Persiese mag. Dit was die eerste keer dat die Persiese leër verslaan is met die koning wat op die veld was. Darius het sy vrou en 'n enorme hoeveelheid skat agtergelaat toe sy leër vlug. Die hebsug van die Masedoniërs het gehelp om hulle te oorreed om aan te hou, net soos die groot aantal Persiese byvroue en prostitute wat hulle in die geveg opgetel het. Darius, wat nou vrees vir sy troon en sy lewe, het 'n brief aan Alexander gestuur waarin hy beloof het om 'n aansienlike losprys te betaal in ruil vir die krygsgevangenes, en stem hy in tot 'n alliansieverdrag en die verbeuring van die helfte van sy ryk aan Alexander. Darius het 'n antwoord ontvang wat begin het met 'koning Alexander tot Darius'. In die brief blameer Alexander Darius vir sy pa se dood en beweer dat Darius maar 'n vulgêre woekeraar was wat van plan was om Masedonië in te neem. Hy het ingestem om die gevangenes sonder losprys terug te gee, maar het vir Darius gesê dat hy en Alexander nie gelykes was nie, en dat Darius voortaan Alexander as "Koning van heel Asië" sou toespreek. Darius is ook kortliks ingelig dat, as hy Alexander se aanspraak op die Achaemenidiese troon wil betwis, dat hy sal moet staan ​​en veg, en dat Alexander hom sou agtervolg en doodmaak as hy sou vlug. Hierdeur het Alexander vir die eerste keer onthul dat sy plan was om die hele Persiese Ryk te verower. [ aanhaling nodig ]
Siege of Tire Edit
Die beleg van Tirus het plaasgevind in 332 vC toe Alexander op pad was om Tirus, 'n strategiese kusbasis, te verower. Tirus was die tuiste van die enigste oorblywende Persiese hawe wat Alexander nie oorgegee het nie. Selfs op hierdie punt in die oorlog het die Persiese vloot steeds 'n groot bedreiging vir Alexander ingehou. Tirus, die grootste en belangrikste stadstaat van Fenisië, was geleë aan die Middellandse See sowel as 'n nabygeleë eiland met twee natuurlike hawens aan die landkant. Ten tyde van die beleg het die stad ongeveer 40 000 mense gehou, hoewel die vroue en kinders na Karthago, 'n ou Fenisiese kolonie, ontruim is. [ aanhaling nodig ]
Alexander het 'n gesant na Tirus gestuur en 'n vredesverdrag voorgestel en gevra om hul stad te besoek en offers aan hul God Melqart te bring. Die Tiriërs het beleefd aan Alexander gesê dat hul stad neutraal was in die oorlog, en dat dit hom sou toelaat om offers aan Melqart te bring, gelykstaande sou wees aan hom as hul koning. Alexander het dit oorweeg om 'n paadjie te bou waarmee sy weermag die stad met geweld kon inneem. Sy ingenieurs het nie geglo dat dit moontlik sou wees om so 'n massiewe struktuur te bou nie, en daarom het Alexander nogmaals vredesgesante gestuur om 'n alliansie voor te stel. Die Tiriërs het geglo dat dit 'n teken van swakheid was, en daarom het hulle die gesante doodgemaak en hul liggame oor die stadsmuur gegooi. Die onenigheid teen Alexander se planne om die stad met geweld in te neem, het verdwyn, en sy ingenieurs het die struktuur begin ontwerp. Alexander het begin met 'n ingenieurswese wat die ware omvang van sy glans toon, aangesien hy nie die stad uit die see kon aanval nie; hy bou 'n kilometer lange paadjie wat na die eiland strek, op 'n natuurlike landbrug van nie meer as twee meter diep nie.  Alexander bou toe twee torings van 150 voet hoog en skuif dit na die einde van die weg. Die Tiriërs het egter vinnig 'n teenaanval bedink. Hulle gebruik 'n ou perdtransportskip en vul dit met gedroogde takke, pik, swael en ander brandbare stowwe. Hulle het dit dan aan die brand gesteek, wat ons 'n primitiewe vorm van napalm sou noem, en dit op die weg laat loop. Die brand het vinnig versprei en beide torings en ander belegstoerusting wat opgeneem is, verswelg. [ aanhaling nodig ]
Dit het Alexander oortuig dat hy Tyrus nie sonder 'n vloot sou kon neem nie. Die noodlot sou hom binnekort een voorsien. Tans keer die Persiese vloot terug om hul tuisstede onder Alexander se beheer te vind. Aangesien hulle trou aan hul stad was, was hulle dus Alexander s'n. Hy het nou tagtig skepe gehad. Dit val saam met die aankoms van nog honderd en twintig uit Ciprus, wat van sy oorwinnings gehoor het en by hom wou aansluit. Alexander vaar toe op Tirus en blokkeer vinnig albei hawens met sy uitstekende getalle. Hy het verskeie van die stadiger galeie en 'n paar bote gehad wat met slagramme opgemaak is, die enigste bekende geval van slagramme wat op skepe gebruik word. Alexander het die muur op verskillende punte met sy ramme begin toets totdat hy 'n klein breuk in die suidpunt van die eiland gemaak het. Daarna koördineer hy 'n aanval oor die skending met 'n bombardement van alle kante deur sy vloot. Toe sy troepe die stad binnedring, het hulle maklik die garnisoen ingehaal en die stad vinnig verower. Die burgers wat in die tempel van Herakles skuil, is deur Alexander begenadig. Daar word gesê dat Alexander so woedend was oor die verdediging van die Tiriërs en die verlies van sy manne dat hy die helfte van die stad verwoes het. Alexander het die koning en sy gesin vergifnis verleen, terwyl 30 000 inwoners en buitelanders wat as vreemdelinge geneem is in slawerny verkoop is. Daar was egter 'n gesin wat Alexander 'n baie hoë posisie in sy regering gehad het, maar die enigste kontak wat hy ooit met hulle gehad het, was toe hy die nag by die vrou van die huis geslaap het. [ aanhaling nodig ]
Belegging van Gaza Edit
Die vesting in Gaza is op 'n heuwel gebou en was sterk versterk.  Die inwoners van Gaza en hul Nabataïese bondgenote wou nie die winsgewende handel wat deur Gaza beheer is, verloor nie. 
Batis, die bevelvoerder van die vesting in Gaza, wou nie aan Alexander oorgee nie. Alhoewel hy 'n eunug was, was Batis fisies imposant en genadeloos. Na drie onsuksesvolle aanrandings, is die vesting uiteindelik met geweld ingeneem,  maar nie voordat Alexander 'n ernstige skouerwond opgedoen het nie. Toe Gaza ingeneem is, is die manlike bevolking aan die swaard gesteek en die vroue en kinders in slawerny verkoop. Volgens die Romeinse historikus Quintus Curtius Rufus is Batis deur Alexander vermoor in navolging van Achilles se behandeling van die gevalle Hector. 'N Tou is deur Batis se enkels gedruk, waarskynlik tussen die enkelbeen en die Achillespees, en Batis is met 'n wa onder die mure van die stad lewend gesleep. Alexander, wat moed in sy vyande bewonder het en moontlik geneig was om barmhartigheid te betoon aan die dapper Persiese generaal, was woedend oor Batis se weiering om te kniel en oor die hoogmoedige stilte en minagtende manier van die vyand se bevelvoerder.
Met Gaza ingeneem, het Alexander na Egipte getrek. Die Egiptenare het die Perse gehaat, deels omdat Persië Egipte as niks anders as 'n broodmandjie beskou het nie. [ aanhaling nodig ] Hulle verwelkom Alexander as hul koning, plaas hom op die troon van die Farao's en gee hom die kroon van Bo- en Neder -Egipte en noem hom die vleeswording van Ra en Osiris. Hy het planne beraam om Alexandrië te bou, en hoewel toekomstige belastinginkomste na hom oorgedra sou word, het hy Egipte onder beheer van Egiptenare verlaat, wat hom gehelp het om hul steun te kry. [ aanhaling nodig ]
Slag van Gaugamela Wysig
Die Slag van Gaugamela het in 331 vC plaasgevind in die huidige Irakse Koerdistan, moontlik naby Dohuk,   en het 'n beslissende oorwinning vir die Masedoniërs tot gevolg gehad. Na die beleg van Gaza, vorder Alexander uit Sirië na die hart van die Persiese ryk en steek die Eufraat- en die Tigris -riviere oor sonder enige opposisie. Darius was besig om 'n massiewe leër op te bou, wat manne uit die uithoeke van sy ryk trek, en beplan om blote getalle te gebruik om Alexander te verpletter. Alhoewel Alexander 'n deel van die Persiese ryk verower het, was dit nog steeds groot in gebied en in mannekragreservate, en Darius kon meer manne werf as wat Alexander kon droom. Die gevreesde oorlogsolifante was ook teenwoordig in die Persiese leër, 'n teken dat die Perse nog steeds baie magtig was. Terwyl Darius 'n aansienlike voordeel in die aantal soldate gehad het, was die meeste van sy troepe nie so georganiseerd soos dié van Alexander nie. [ aanhaling nodig ]
Die geveg begin met die Perse wat reeds op die slagveld was. Darius het die beste kavallerie uit sy oostelike satrapies gewerf. Darius het homself in die middel geplaas met sy beste infanterie, soos die tradisie onder Persiese konings was. Die Masedoniërs is in twee verdeel, met die regterkant van die leër onder die direkte bevel van Alexander, en die linkerkant na Parmenion. Alexander begin deur sy infanterie te beveel om in falanksvorming na die middel van die vyandelike lyn te marsjeer. Darius het nou sy strydwaens, wat deur die Agrianiërs onderskep is, gelanseer en vinnig nutteloos gemaak. Terwyl Alexander die aanklag gelei het, het hy sy eenhede gevorm in 'n reuse -wig wat vinnig in die verswakte Persiese sentrum ingebars het. Darius se strydwa is deur 'n spies doodgemaak, en chaos klink toe almal (verkeerdelik) gedink het dat dit Darius is wat vermoor is. Die Persiese lyn het toe in duie gestort, en Darius het gevlug. Darius het ontsnap met 'n klein kern van sy magte wat ongeskonde was, hoewel die Baktriese kavallerie en Bessus hom spoedig ingehaal het. Die oorblywende Persiese verset is vinnig neergelê. In totaal was die Slag van Gaugamela 'n rampspoedige nederlaag vir die Perse, en moontlik een van Alexander se beste oorwinnings. [ aanhaling nodig ]
Na die geveg het Parmenion die Persiese bagasie -trein afgerond terwyl Alexander en sy eie lyfwag Darius agtervolg het in die hoop om in te haal. Na die geveg is aansienlike buit verkry, met 4 000 talente gevang, sowel as die koning se persoonlike wa en boog. Darius was van plan om verder ooswaarts te gaan en 'n ander leër op te rig om Alexander in die gesig te staar terwyl hy en die Masedoniërs na een van die Persiese hoofstede, Babilon, en dan na 'n ander, Susa, op pad was. Daar het Alexander rykdom gevind wat selfs hy nooit gedink het moontlik was nie. Hy het sy troepe betaal en ses keer die jaarlikse inkomste van Athene na Griekeland 'n som geld gestuur om 'n Spartaanse opstand te onderdruk. Darius stuur intussen briewe aan sy oostelike satrapies waarin hulle vra om lojaal te bly. Die satrapies het egter ander bedoelings gehad en het vinnig aan Alexander oorgegee. [ aanhaling nodig ]
Bessus het Darius doodgesteek voordat hy ooswaarts gevlug het. Darius is gevind deur een van Alexander se verkenners, kreunend van pyn. Darius, sterwend en vasgeketting aan 'n bagasietrein wat deur 'n os getrek word, lê langs 'n eensame hond en sy koninklike klere was vol bloed. Hy het water gevra, en toe het hy die Masedoniese soldaat se hand vasgegryp en gesê dat hy dankbaar is dat hy nie heeltemal alleen en verlate sou sterf nie. Alexander, wat moontlik werklik bedroef gevoel het by die dood van Darius, begrawe Darius langs sy Achaemenidiese voorgangers in 'n volledige militêre begrafnis. Alexander beweer dat Darius, terwyl hy gesterf het, Alexander as sy opvolger van die Achaemenidiese troon genoem het en Alexander gevra het om sy dood te wreek, 'n opvallende ironie, aangesien dit Alexander was wat hom tot sy dood agtervolg het. Daar word beskou dat die Achaemenidiese Persiese Ryk met die dood van Darius geval het. [ aanhaling nodig ]
Alexander, wat homself as die wettige Achaemenidiese opvolger van Darius beskou, beskou Bessus as 'n woekeraar van die Achaemenidiese troon, en uiteindelik vind en voer hy hierdie 'usurpator' uit. Die meerderheid van die bestaande satrape sou hul lojaliteit aan Alexander gee en toegelaat word om hul posisies te behou. Alexander se troepe het nou gedink die oorlog is verby. Alexander was nie seker hoe hy dit moet hanteer nie, en daarom het hy besluit om hulle onderdanig te maak. Hy het 'n toespraak gehou en aangevoer dat hul verowerings nie veilig was nie, dat die Perse nie wou hê dat die Grieke in hul land moes bly nie, en dat slegs die krag van Masedonië die land kon beveilig. Die toespraak het gewerk, en die troepe van Alexander het ingestem om by hom te bly. Alexander, nou die Persiese "Koning van die konings", het Persiese kleredrag en maniere aangeneem, wat die Grieke mettertyd as dekadent en outokraties begin beskou het. Hulle het begin vrees dat Alexander, die koning wat hulle deur die helde aanbid het, in 'n oostelike despoot verander, hoewel 'n jong eunug uiteindelik aan Alexander voorgestel is en gehelp het om sy dekadensie in toom te hou. [ aanhaling nodig ]
Slag om die Persiese Poort Wysig
In die winter van 330 vC, tydens die Slag van die Persiese Poort noordoos van die huidige Yasuj in Iran, het die Persiese satrap Ariobarzanes 'n laaste stand van die Persiese magte gelei.   Na die Slag van Gaugamela in die huidige Irakse Koerdistan, het Alexander gevorder na Babilon en Susa. 'N Royal Road verbind Susa met die meer oostelike hoofstede van Persepolis en Pasargadae in Persis (die Persiese Ryk het verskeie "hoofstede" gehad) en was die natuurlike plek vir Alexander se voortgesette veldtog. Na die verowering van Susa verdeel Alexander die Masedoniese leër in twee dele. Alexander se generaal, Parmenion, het die helfte langs die Royalweg gevat, en Alexander self het die roete na Persis geneem. Om in Persis te klim, het die Persiese Hekke nodig gehad, 'n smal bergpas wat hom maklik kon laat hinder. 
Omdat hy geglo het dat hy ná sy oorwinning oor die Uxians tydens sy optog geen vyandelike magte meer sou teëkom nie, het Alexander nagelaat om verkenners voor sy voorhoede te stuur en het sodoende Ariobarzanes se hinderlaag binnegestap. Nadat die Masedoniese leër voldoende in die smal pas gevorder het, het die Perse klippe van die noordelike hange op hulle laat reën. Vanaf die suidelike helling het Persiese boogskutters en katapulte hul projektiele gelanseer. Die leër van Alexander het aanvanklik groot slagoffers gely en het hele peloton op 'n slag verloor.  Ariobarzanes het gehoop dat die verslaan van Alexander by die Persiese Hekke die Perse meer tyd sou toelaat om nog 'n leër op te tel en moontlik die Masedoniese inval heeltemal te stop.
Ariobarzanes het die pas 'n maand lank gehou, , maar Alexander het daarin geslaag om die Persiese leër te omsingel en deur die Persiese verdediging gebreek. Die nederlaag van Ariobarzanes se magte by die Persiese Poort het die laaste militêre struikelblok tussen Alexander en Persepolis verwyder. By sy aankoms in die stad Persepolis het Alexander 'n generaal genaamd Phrasaortes as opvolger van Ariobarzanes aangestel. Vier maande later het Alexander die troepe toegelaat om Persepolis te plunder. 'N Brand het uitgebreek en na die res van die stad versprei. Dit is nie duidelik of dit 'n dronkongeluk was nie, of 'n doelbewuste wraak vir die verbranding van die Akropolis van Athene tydens die Tweede Grieks-Persiese Oorlog. 
Nadat Alexander die laaste van die magte van die Achaemenidiese Ryk in 328 vC verslaan het, het hy in 327 vC 'n nuwe veldtog teen die verskillende Indiese konings begin. Hy wou die hele bekende wêreld verower, wat in Alexander se tyd aan die oostelike punt van Indië geëindig het. Grieke van Alexander se tyd het niks geweet van China of ander lande oos van Indië nie. Die beleg van die Sogdian -rots, 'n vesting noord van Bactria in Sogdiana, het in 327 vC plaasgevind. Oxyartes van Bactria het sy vrou en dogters, waarvan een Roxana was, gestuur om toevlug te neem by die vesting, omdat dit vermoedelik ondeurdringbaar was, en is vir 'n lang beleg voorsien. Toe Alexander die verdedigers vra om oor te gee, het hulle geweier en vir hom gesê dat hy 'mans met vlerke' nodig sou hê om dit vas te vang. Alexander het gevra vir vrywilligers, wat hy sou beloon as hulle die kranse onder die vesting kon klim. Daar was ongeveer 300 mans wat van vorige beleërings ervaring opgedoen het in rotsklim. Met behulp van tentpenne en sterk vlaslyne het hulle snags op die krans geklim en ongeveer 30 van hul getal tydens die styging verloor. In ooreenstemming met Alexander se bevele, het hulle hul sukses aan die onderstaande troepe beduie deur linne te waai, en Alexander het 'n boodskapper gestuur om die nuus na die vyand se gevorderde poste te stuur dat hulle nou sonder verdere vertraging kan oorgee. Die verdedigers was so verbaas en gedemoraliseer dat hulle oorgegee het. Alexander het verlief geraak op Roxana, wat ou historici die 'mooiste vrou ter wêreld' noem (nie 'n ongewone aanspraak op 'n antieke koningin nie), en het uiteindelik met haar getrou. Die verhaal van die beleg word vertel deur die Romeinse historikus Arrian van Nicomedia, in Anabasis (afdeling 4.18.4–19.6). [ aanhaling nodig ]
Na die dood van Spitamenes en sy huwelik met Roxana (Roshanak in Bactrian) om sy betrekkinge met sy nuwe Sentraal -Asiatiese satrapies te versterk, was Alexander uiteindelik vry om sy aandag op die Indiese subkontinent te vestig. Alexander het al die hoofmanne van die voormalige satrapie van Gandhara, in die noorde van die huidige Jhelumrivier, in die Pakistaanse streek (Mordern History) genooi om na hom te kom en hom aan sy gesag te onderwerp. Omphis, heerser van Taxila, wie se koninkryk strek vanaf die Indus tot by die Hydaspes, het gehoor gegee, maar die owerstes van sommige heuwelklans, waaronder die Aspasioi en Assakenoi dele van die Kambojas (bekend in Indiese tekste ook as Ashvayanas en Ashvakayanas), wou nie ingee nie .
In die winter van 327/326 vC het Alexander persoonlik 'n veldtog gelei teen hierdie stamme die Aspasioi van Kunar -vallei, die Guraeërs van die Guraeus -vallei en die Assakenoi van die Swat- en Buner -valleie.  'n Heftige stryd het gevolg met die Aspasioi waarin Alexander self in die skouer gewond is deur 'n pyl, maar uiteindelik het die Aspasioi die stryd verloor. Alexander het daarna die gesig gestaar teen die Assakenoi, wat dapper geveg het en Alexander hardnekkig verset het in die vestings van Massaga, Ora en Aornos. Die fort van Massaga kon eers verminder word na etlike dae van bloedige gevegte waarin Alexander self ernstig in die enkel gewond is. Volgens Curtius het Alexander nie net die hele bevolking van Massaga geslag nie, maar ook sy geboue tot puinhope gereduseer.  'n Soortgelyke slagting volg toe op Ora, 'n ander vesting van die Assakenoi. In die nasleep van Massaga en Ora vlug talle Assakeniane na die vesting Aornos. Alexander het agter hulle hakke gevolg en die strategiese heuwel-fort verower na die vierde dag van 'n bloedige geveg. Hierdie stryd was die uitdaging wat Alexander gesoek het, 'n leër met groot olifante wat Alexander amper kon verslaan.
Nadat hy beheer oor die voormalige Achaemenidiese satrapie van Gandhara, insluitend die stad Taxila, verkry het, vorder Alexander na Punjab, waar hy in die stryd gewikkel was teen die streekkoning Porus, wat Alexander verslaan het in die Slag van die Hydaspes in 326 vC,  [ 32], maar was so beïndruk deur die houding waarmee die koning hom gedra het, dat hy Porus toegelaat het om sy eie koninkryk as 'n satrap te beheer.  Hoewel Battle of the Hydaspes as oorwinnaar ook die duurste stryd was wat die Masedoniërs geveg het. 
Oos van Porus se koninkryk, naby die Gangesrivier, was die kragtige Nanda -ryk van Magadha en Gangaridai -ryk van Bengale. Volgens die Griekse bronne was die Nanda -weermag vyf keer groter as die Masedoniese weermag.  Uit vrees vir die vooruitsigte om die magtige leërs van die Nanda -ryk in die gesig te staar en uitgeput deur jare lange veldtogte, het sy leër by die Hyphasisrivier gemuterniseer en geweier om verder ooswaarts te marsjeer. Hierdie rivier is dus die mees oostelike omvang van Alexander se verowerings.
Wat die Masedoniërs betref, het hul stryd met Porus egter hul moed geblokkeer en hul verdere opmars na Indië gebly. Omdat hulle alles in hul vermoë gedoen het om 'n vyand af te weer wat slegs twintigduisend infanterie en tweeduisend perde bymekaargemaak het, het hulle Alexander gewelddadig teëgestaan ​​toe hy daarop aangedring het om ook die rivier die Ganges oor te steek, waarvan die breedte, soos hulle geleer het, twee-en-dertig voet lank was , sy diepte honderd vaam, terwyl sy oewers aan die ander kant bedek was met menigte wapenskut en ruiters en olifante. Want hulle is meegedeel dat die konings van die Ganderiete en Praesii op hulle wag met tagtig duisend ruiters, twee honderd duisend voetgangers, agt duisend strydwaens en sesduisend veg olifante. 
Alexander het met sy leër gepraat en probeer om hulle te oorreed om verder na Indië te marsjeer, maar Coenus het by hom gesmeek om van mening te verander en terug te keer; die mans, "het hy gesê," het daarna verlang om weer hul ouers, hul vrouens en kinders, hul vaderland te sien. Alexander, siende die onwilligheid van sy manne het ingestem en afgelei. Onderweg het sy leër die Malli-stamme (in die hedendaagse Multan) verower. Op die gebied van die Indus benoem hy sy offisier Peithon as 'n satrap, 'n pos wat hy vir die volgende tien jaar tot 316 vC sou beklee, en in die Punjab het hy Eudemus in beheer van die weermag, aan die kant van die satrap Porus, verlaat. en Taxiele. Eudemus het ná hul dood heerser geword van 'n deel van die Punjab. Beide heersers het in 316 vC met hul leërs na die Weste teruggekeer. In 321 vC het Chandragupta Maurya die Maurya -ryk in Indië gestig en die Griekse satraps omvergewerp.
Alexander het nou 'n groot deel van sy leër saam met sy generaal Craterus na Carmania (moderne suidelike Iran) gestuur en 'n vloot opdrag gegee om die kus van die Persiese Golf onder sy admiraal Nearchus te verken, terwyl hy die res van sy magte langs die suidelike roete na Persië gelei het die Gedrosian -woestyn (nou deel van die suide van Iran en Makran nou deel van Pakistan). Volgens Plutarchus het Alexander tydens die optog van 60 dae deur die woestyn driekwart van sy leër aan die moeilike woestynomstandighede verloor. 
^Sien bv.ac.wwu.edu Geraadpleeg 13 Oktober 2008 by die Wayback Machine
^Vryman, Charles. Die Griekse prestasie: die grondslag van die Westerse Wêreld. Allen Lane, 1999. ISBN9780713992243. p.172: "In omvang en omvang was sy prestasies ver bo die van die Masedoniese koning, Alexander (" die Grote "), wat die ryk in die 320's sou vernietig, maar geen stabiele alternatief kon bied nie."
Bowra, C. Maurice (1994) . Die Griekse ervaring. Londen: PhoenixOrion Books Ltd. p. 9. ISBN1-85799-122-2.
^ Sacks, David, (1995), Ensiklopedie van die antieke Griekse wêreld, Londen: Constable and Co. Ltd, 0-09-475270-2, p. 16.
^ McCarty, Alexander die elmo, bl. 30-31.
* Plutarchus, Die era van Alexander, bl. 262-263
* Renault, Die aard van Alexander die Grote, bl. 61-62
* Jakkals, Die soektog na Alexander, bl. 72
^ McCarty, Alexander die Grote, bl. 31.
* Plutarchus, Die era van Alexander, bl. 263
* Renault, Die aard van Alexander die Grote, bl. 72
* Jakkals, Die soektog na Alexander, bl. 104
* Bose, Alexander die Grote se kuns van strategie, p. 95
^ Bose, Alexander die Grote se kuns van strategie, bl. 96.
^ *Arrian, Die veldtogte van Alexander, bl. 44–48.
* Renault, Die aard van Alexander die Grote, bl. 73–74.
^ *Arrian, Die veldtogte van Alexander, bl. 50–54.
* Renault, Die aard van Alexander die Grote, bl. 77.
Plutarchus. Phocion. bl. 17.
Justinus, Marcus Junianus. Toonbeeld van die Filippynse geskiedenis van Pompeius Trogus. bl. 11.6.
Strauss, Barry. Bevelmeesters. bl. 50.
Strauss, Barry. Bevelmeesters. bl. 48.
Strauss, Barry. Bevelmeesters. bl. 51.
Strauss, Barry. Bevelmeesters. bl. 51–53.
^https://issuu.com/sonjcemarceva/docs/alexander_the_great_-_historical_so, sien bladsy 72 [Arrian, 1.16.7.]
Murison, C. L. (1972). "Darius III en die Slag van Issus". Historie: Zeitschrift für Alte Geschichte. 21 (3): 399–423. ISSN0018-2311. JSTOR4435274.
Stafford, Ned (14 Mei 2007). "Hoe geologie Alexander die Grote help het". Nature.com . Besoek op 17 Mei 2007.
"Belegging van Tirus en Gaza". Ontsluit 19 Januarie 2007.
"Leiers en gevegte: Gaza, beleg van". Leiers en gevegte databasis. Gearchiveer uit die oorspronklike op 22 Oktober 2006. Besoek op 18 Januarie 2007.
Robinson, Cyril Edward (1929). 'N Geskiedenis van Griekeland. Methuen & amp Company Limited. ISBN9781846031083.
Farrokh, Kaveh (24 April 2007). Shadows in the Desert: Ancient Persia at War (General Military). Osprey Publishing. bl. 106. ISBN978-1846031083. 978-1846031083.
^ Sien Henry Speck, "Alexander at the Persian Gates. A Study in Historiography and Topography" in: American Journal of Ancient History n.s. 1.1 (2002) 15-234 meer. .
^Quintus Curtius Rufus
^ N. G. L. Hammond (1992). "Die argeologiese en literêre bewyse vir die verbranding van die Persepolis -paleis", Die Klassieke Kwartaallikse42 (2), bl. 358-364.
John Prevas (2005). Afguns van die gode: Alexander die Grote se noodlottige reis deur Asië. Da Capo Press. bl. 38. ISBN978-0-306-81442-6.
Narain, A. K. (1965). Alexander die Grote: Griekeland en Rome - 12. pp. 155–165.
^ Curtius in McCrindle, Op cit, p 192, JW McCrindle History of Punjab, Vol I, 1997, p 229, Punajbi University, Patiala, (Redakteurs): Fauja Singh, LM Joshi Kambojas Through the Ages, 2005, p 134, Kirpal Singh .
^ Fuller, bl 198
"Terwyl die geveg woed, dwing Craterus hom oor die Haranpur -vordering. Toe hy sien dat Alexander 'n skitterende oorwinning behaal, druk hy voort en neem, terwyl sy manne nuut was, die agtervolging oor."
Die opeenvolgende vlootnederlae, tesame met die aankoms van Masedoniese versterkings en die nederlaag van die Griekse bondgenote tydens die Slag van Crannon op land, het die Atheners vrede laat soek. ⎢ ] ⎣ ] Die voorwaardes het tot gevolg gehad dat 12 000 van die armste burgers van die stad (die thetes) en die beperking van stemreg tot die ryker burgers, wat 'n einde maak aan die Atheense demokrasie. Daarbenewens het Antipater 'n Masedoniese garnisoen op die Munychia -heuwel in Piraeus geïnstalleer, wat 'n einde maak aan die Atheense vlootmag en politieke onafhanklikheid. ⎤ ] ⎥ ]
Cleitus, d.318, Masedoniese admiraal - Geskiedenis
NUUT! Argeologiese nuus
Enorme ou Masedoniese graf wat in Amphipolis, Masedonië, ontdek is
'N Tekening van hoe die graf lyk soos die argeoloë vorder
Amphipolis was een van die belangrikste ou Masedoniese stede. Dit is verower deur Filippus van Masedonië, die vader van Alexander die Grote, en het sedertdien as 'n ekonomiese sentrum van Oos -Masedonië gedien. In 1913, toe Masedonië deur Griekeland, Bulgarye en Serwië verdeel is, voel hierdie ligging onder Griekse besetting.
101 jaar later is dit hier waar die Griekse argeoloë vir die eerste keer 'n nuut ontdekte ou Masedoniese graf binnegekom het. In teenstelling met die vele nuus in die nuus, is dit NIE 'n Griekse graf nie, dit is 'n ou tyd Masedoniese graf. Dit was 'n begraafplaas vir Masedoniërs, nie Grieke nie. Die antieke Grieke het nie sulke begrafnisgebruike nie, hulle het nie uitgebreide meerkamer-groot strukture gebou waarin hulle hul dooies begrawe het nie. Die antieke Masedoniërs, Thraciërs en Etruske is die enigste mense wat sulke begrafnisgebruike gehad het, wat hulle uniek maak in die Europese geskiedenis. Maar dit is die Masedoniërs alleen wat die mooiste van hierdie grafte geskep het, wat korrek deur spesialiste en geleerdes in die ou Masedoniese geskiedenis onderskei is, nie as "Griekse" nie, maar as "Masedoniese grafte".
Ons werk die verhaal op soos dit ontwikkel met die nuutste.
19 Januarie 2015 - Bene van ten minste vyf individue is tot dusver in 'n ondergrondse grafkamer van die Masedoniese graf by Amphipolis ontdek
Menslike beenreste van ten minste vyf individue, waaronder 'n bejaarde vrou en 'n kind, is in die Masedoniese graf by Amphipolis gevind. Verdere toetse word gedoen om te sien of dit verband hou. Die oorblyfsels behoort aan
'n vrou in haar 60's wat aan osteoporose gely het en ongeveer 1,57 m lank was
'n pasgebore kind van ongespesifiseerde seks
twee mans tussen 35 en 45 jaar oud, waarvan die jongste aan 'n steekwond dood is, en tussen 1.62m en 1.68m
en 'n vierde volwassene wie se lyk - anders as die ander - veras is.
Skets van die ondergrondse grafkamer
Daar is gevind dat die graf meer as 550 beenfragmente bevat, waarvan 157 tot dusver by die vyf individue pas. 'N Aantal dierbene is ook binne gevind.
'Die toestand waarin die bene gevind is, dui daarop dat dit versteur is,' lui die verklaring.
Emeritus -professor in argeologie aan die Universiteit van Kreta, Petros Themelis, het gesê dat die begraafplaas in wanorde was. Analise, het Themelis gesê, moet fokus op die verasde oorskot wat volgens hom waarskynlik aan die vroegste bewoner van die graf behoort het.
22 Oktober 2014 - Die vermiste kop van die ingangssfinx word ontdek
Die vermiste kop van die Sfinx wat die ingang van die graf bewaak, is uiteindelik in die derde kamer ontdek.
Die kop van die Sfinx is ongeskonde, met 'n minimale breuk op die neus. Dit het 'n hoogte van 0,60 m en word toegewys aan die liggaam van die oostelike Sfinx. Die kop is van marmer en het tekens van rooi kleur op sy krullerige hare (wat op sy linker skouer val) wat met 'n wit streep vasgemaak is. Dit dra 'n paal. Die kop is gevind in 'n diepte van 15 cm binne 'n marmerdrempel. Boonop is fragmente van die Sphinx se vlerke in dieselfde kamer ontdek.
17 Oktober 2014 - Die indrukwekkende Ou Masedoniese Mosaïek word volledig onthul
12 Oktober 2014 - Gedeeltelike imposante ou Masedoniese mosaïek word onthul
'N Indrukwekkende antieke Masedonië -mosaïek is ontbloot, van 'n bebaarde man wat saam met Hermes 'n wa bestuur, die boodskapper van die gode wat sy wa lei. Die mosaïek is 4,5 x 3 meter (14,8 x 9,8 voet) en moet nog heeltemal ontbloot word. Klein stukkies wit, swart, blou, rooi, geel en grys skep 'n prentjie van 'n wa wat deur twee wit perde getrek word, bestuur deur 'n bebaarde man met 'n kroon van lourierblare. Die mosaïek, wat drie meter by 4,5 meter breed is, beeld 'n wa en twee perde agter Hermes, die Griekse reisgod en gids vir die onderwêreld, uit. Hermes is op 'n Masedoniese manier uitgebeeld, met die Masedoniese hoed gedra kausia en 'n Masedoniese militêre mantel en dra sy caduceus, of staf. 'N Sirkelvormige deel naby die middel van die mosaïek ontbreek, maar die owerhede sê genoeg fragmente is naby gevind om 'n groot deel te rekonstrueer.
In teenstelling met die vele gerugte dat Olympias, die moeder van Alexander, in hierdie graf begrawe is, gepropageer deur verskeie Engelse skrywers en Griekse argeoloë, glo ons steeds dat die graf aan 'n man behoort, nie 'n koninklike nie, maar 'n hooggeplaaste Masedoniese figuur.
8 September 2014 - Twee Catyatid -beelde word onthul
Argeoloë het twee beelde van mariene vroulike Karyatiede opgegrawe terwyl hulle die graf binnedring. Die syfers is op Saterdag (6 September) opgegrawe, het die ministerie in 'n verklaring gesê, maar dit is 2 dae later aan die pers bekend gemaak.
Die Karyatiede, met dik krulle wat hul skouers bedek, ondersteun 'n binne -ingang van die graf en beskik oor dieselfde beeldhoutegniek wat gebruik is vir die koppe en vlerke van twee sfinkse wat in Augustus by die hoofingang van die graf bewaak is, volgens die verklaring. Die gesig van een van die Karyatiede ontbreek, terwyl albei figure met een hand uitgestrek is in 'n simboliese beweging om iemand wat probeer om die graf te skend, weg te stoot.
14 Augustus 2014 - Aankondiging
Amphipolis was een van die belangrikste ou Masedoniese stede. Dit is verower deur Philip van Masedonië, Alexander die Grote se vader, en het sedertdien as 'n ekonomiese sentrum van Oos -Masedonië gedien. In 1913, toe Masedonië deur Griekeland, Bulgarye en Serwië verdeel is, voel hierdie ligging onder Griekse besetting.
In teenstelling met die vele nuus in die nuus, is dit NIE 'n Griekse graf nie, maar 'n ou Masedoniese graf. Binne was duidelik 'n noemenswaardige Masedoniese figuur begrawe, te oordeel na die enorme omvang van die gebou.
Besoek hierdie skakels vir meer inligting oor hierdie belangrike ontdekking:
Ons mening is dat Alexander die Grote NIE begrawe is by die massiewe Masedoniese graf wat die argeoloë die afgelope twee jaar in Amphipolis gegrawe het nie, ondanks voorstelle van sommige. Dit is bekend dat sy lyk in Egipte ter ruste gelê is, eers in Memphis en daarna in Alexandrië. Dit was nog eeue lank te sien sedert die Masedoniërs die Persiese Ryk verower het. Baie Romeinse keisers, wat begin met Augustus Octavianus, het sy grafkamer in Alexandrië eeue later besoek. Alexander was dus nie en kon nie begrawe gewees het in die Amphipolis -graf nie.
Werkers gebruik kraan om groot klipblokke van 'n muur te verwyder wat oorspronklik die ingang van die graf verseël het
'N Binne -marmermuur word in die voorkamer van 'n groot graf gesien
Daar word gesien dat 'n groot poot van 'n groot klip -sfinx bo -aan die ingang is
Die vraag bly, net wie is hier begrawe? Dit is duidelik uit die enorme omvang van die graf dat dit 'n hooggeplaaste Masedoniër was, miskien selfs 'n koninklike, soos deur sommige van die Griekse argeoloë voorgestel is. Aangesien koninklikes begrawe is in Pella, die ou hoofstad van Masedonië, laat dit egter die sterk moontlikheid dat die persoon wat hier begrawe is 'n hooggeplaaste Masedoniese generaal OF admiraal was. Is dit admiraal Cleitus wat die Griekse vloot op see vernietig het? Of die algemene Craterus? Leonnatus? Anitipater, Neoptolemus? Leosthenes, Polyperchon? Sosthenes? Of ander minder bekende Masedoniese bevelvoerders?
My geval 'n Switserse kaas? U is gevra om die bron te gee van die prentjie van die muntstuk wat u geplaas het en as 'Armeense goue muntstuk, Orontes Erewond II' geëtiketteer het, terwyl dit in werklikheid 'n silwer statuur van die Kilikiaanse stad Mallos is ('n feit wat onmiddellik aan almal duidelik is) bekend met ou muntstukke uit die heeltemal duidelike opskrif Mu-Alpha-Lambda MAL).
U het 'n skakel na 'n Armeense webwerf in Armeens geplaas, maar die muntstuk is daar 'Gemerk: Sakavakiats Yervand A. (gebore en die dood was onbekend), die koning van BC 570-560-ies', so as dit u bron was, het u het die onderskrif duidelik uitgevind, aangesien dit nie ooreenstem met die een van die webwerf nie. As u nie net 'n verkeerde muntstuk gebruik het nie, sou u die forum met u etiket doelbewus mislei het. Maak u 'n dwaas en 'n leuenaar, nare woorde, maar op hierdie bewyse heeltemal akkuraat.
Die jurie sal onthou dat u voorheen as bewys gesê het dat 'maar hy eintlik presies gedoen het wat ek gedoen het, gebaseer op 'n beskrywing van 'n muntstuk van 'n enkele numismatiese webwerf' die Armeense webwerf kan dus as u bron afgemaak word omdat dit nie die geplaasde beskrywing, en ook nie 'n 'numismatiese webwerf nie.
Die volgende webwerf wat u geplaas het, was Wiki, wat u nou ontken dat u dit gebruik, alhoewel dit nie vereis dat ek daarop wys dat die prentjie dieselfde is en die beskrywing ooreenstem nie, kan 'n wanhopige man selfs beweer dat aangesien die inskrywing oor muntstukke handel, beskryf as ''n numismatiese webwerf.
Maar daar is u derde en laaste webwerf; dit merk beslis die numismatiese boks, maar dit is 'n ander munt en toegeskryf aan Artabazos c 356, so selfs al was dit 'n Orontes, sou dit van geografies en chronologies ver van die Orontes wat die Armeense magte by Gaugamela gelei het. Dit kan ook nie die webwerf wees wat u geraadpleeg het nie.
Mense sal hul eie gevolgtrekkings maak, ek is geneig om te dink dat as die vervolgingsraad net so 'n goeie greep as jy sou hê, ek vry sou loop met 'n netjiese bedrag skadevergoeding.
Re: Masedoniese militêre nommers
Plaas deur ageilaos & raquo Vr 18 Des 2015 2015 12:51
Au contraire, volgens u bron is dit ook geldig, en kan u hier twee dosyn verskillende muntstukke vind wat deur Orontes geslaan is:
Meestal uit sy ballingskapstyd as goewerneur van Mysia.
Plaas deur ageilaos & raquo Vr 18 Des 2015 2015 18:29
Dit is die werklike bewys vir die tydperk waarin die muntstuk geslaan is, c. dertig jaar voor Alexander se ekspedisie. Soos gesien kan word, was hierdie Orontes 'n satrap van Mysia; ons kan nie sê of die Orontids permanent uit Armenië uitgesluit is nie, maar Justin laat die toekomstige Darius die satrapy neem na sy enkele geveg met die Kardusiese kampioen X 3
Drie bronne getuig egter van die aanstelling van Mithrines, die gevolgtrekking dat 'dit moet dieselfde Orontes' wees, is 'n volledige opeenvolging, en vriendskap met Peukestas help ook nie om die status van Armenië te onderskei nie. Ek sien dat die ensiklopedie nou 'n betroubare bron is, miskien moet u nog 'n paar van die inskrywings daarvan lees. 'N Bewys of daar 'n behoefte was aan die keiser van Caesar:' Manne glo maklik wat hulle wil '.
Net hoeveel bronbewyse vir enigiets in Armenië, van die aanstelling van Mithrines tot dié van Neoptolemos? Absoluut niks, so die nie-vermelding van Mithrines beteken niks.
Dit lyk asof u u standpunt heeltemal vergeet het, naamlik dat Armenië deurgaans onafhanklik deur Orontes beheer is en dat dit vyandig teenoor Neoptolemos was. Dit is ongelooflik nie verenigbaar met 'n posisie van uiteindelike vasaldom nie. Alexander het die plaaslike man gereeld in beheer gelaat na hul voorlegging, neem byvoorbeeld die goeie Poros, maar hulle gebiede was deel van die ryk en nie onafhanklik en vyandig nie. Dat u nou besluit het dat hierdie posisies verenigbaar is, is geen verrassing dat slegte idees onophoudelik voortkom nie.
Mithridates van Pontos beweer dat Armenië nie deur Alexander, Justin XXXVIII 7, verower is nie
Redelik leë bombast, maar dit is die enigste literêre bewys vir voortgesette onafhanklikheid, die insluiting van Kappodokia, dieselfde Kappodokia wat Perdikkas verower het, spreek boekdele oor hoe ver dit op sigwaarde geneem moet word.
Albei munte van Ariarathes het Aramees -inskripsies wat verbaas is dat u nie die moeite kon doen om dit by Wildwinds te kontroleer nie
Plaas deur Xenophon & raquo Sat 19 Des 2015 2015 02:29
Wat hierdie gedeelte absoluut en duidelik impliseer, is dat die Argyraspides uit die koninklike leër ontslaan is en 'n besondere pos beklee het. 'N Werk wat hulle voltooi het, waarna hulle op pad was na' huis en haard '. Eumenes, op gesag van die konings, het hierdie aftrede teengewerk.
Aangesien hulle via Egipte en terug na Indië gemarsjeer het, kan hulle miskien vergewe word omdat hulle Cilicia feitlik as 'tuis' beskou het, alhoewel dit meer as 1500 km van Masedon af was!
Met betrekking tot hul weiering om na Alexander te dien as wagte, ignoreer u die omstandigheidsgetuienis wat heeltemal in ooreenstemming is met Justin - die verdwyning van die Agema, die losbandigheid van Susa om as 'gewone' lintroepe te dien, net soos hul diens onder Eumenes, wat sy eie Guard/Hypaspists moet stig, wat in werklikheid voorrang geniet bo die 'Silver Shields'. ens.
Dit is 'n afleiding - ek stem saam met jou dat Heckel in hierdie opsig verkeerd is, soos ek reeds gesê het, glo ek.
Die hele idee dat Craterus die voorgestelde vloot van Alexander in Cilicië bou, word nêrens in ons bronne aangedui nie. Dit is 'n moderne veronderstelling deur een of ander geleerde, wat geen idee het van antieke skeepsbou nie, soos aangetoon is. Dit is 'n suiwer aanname gebaseer op [Diod XVIII.4.4] en die mede-voorkoms dat Craterus toevallig saam met die veterane in Silisië was.
Hier gaan ons alweer ! Die gewone vals bewering en ou canard dat ek iets 'ontslaan', as ek dit duidelik nie doen nie. Ons het nog nie die argeologiese verslag gesien nie, en ek het al gesê ek is nuuskierig om dit te doen. Ek hoop niks, in afwagting van die verslag - maar die bestaande argeologie is Romeins en later, soos daarna verwys is.
In elk geval, as die glybane 4 C is, voeg dit niks by nie. Die hele ding is 'n kak. Slipways/skeepsruimtes was vir die berging van skepe aan die wal, weg van 'Teredo' -wurms en dies meer. Dit was nie vir die bou van skepe nie, en kon nie so gebruik word nie, soos ek getoon het. Die skepe wat die glybane gebruik het, vanaf watter tydperk ook al, kon oral gebou gewees het, met Fenisië 'n waarskynlike raaiskoot.
Sien hierbo. 'Blykbaar' is daar as 'n waarskuwing.
Ek is bevrees dat u nogal deurmekaar is hier - sien hieronder.
Cleitus is duidelik in bevel oor die Masedoniese vloot in 322 vC [Diod XVIII.15.8], voor die kruising van die Craterus [Diod XVIII.16.4], en onthou dat Craterus ongeveer 1500 km moes ry om van Cilicia na Macedon te marsjeer. Die situasie met Polyperchon is minder duidelik, en ons word nie direk vertel wanneer hy in Macedon aangekom het nie. Daar is geen rede dat hierdie twee by Craterus en die veterane moes bly nie, en duidelik het Cleitus dit nie gedoen nie. Albei kon teruggekeer het in die vloot van Alexander se skepe wat voor die Lamian -oorlog skat aan Macedon oorgedra het. Hierdie 110 trireme word aangeteken as begeleidende Antipater aan die begin van die Lamiese oorlog, [Diod: XVIII.12.2] en wat die kern van die Masedoniese vloot moes wees wat Cleitus die volgende jaar beveel het, voor die kruising van die Craterus. Ek maak geen aanspraak op sekerheid in hierdie verband nie, maar meen dat dit die waarskynlikste scenario is.
Dit lyk asof u 'n baie onvolledige begrip hiervan het, soos die stelling en die onderstaande aandui. Diodorus dui twee gevegte aan, die tweede by die 'Echinades'. Die eerste gebeur op die Amorges -eilande wes van Halikarnassos:
Parium Marble, 239 B9:
Van die oorlog rondom Lamia wat die Atheners teen Antipaterus gevoer het, en die seestryd wat die Masedoniërs teen die Atheners rondom Amorgos geveg het, wat die Masedoniërs gewen het, 59 jaar, toe Cephisodorus in Athene archon was.
Plut. Dem. 11.4:
Toe die Atheners in die seegeveg naby Amorgos verslaan is, het hy in Athene aangekom voordat daar 'n verslag van die ongeluk ontvang is.
Plut. Mor. 238A:
Cleitus, toe hy drie of vier Griekse trireme by Amorgos verwoes het, het veroorsaak dat hy tot Poseidon uitgeroep is en 'n drietand gedra het.
Die stryd is duidelik gevoer en is die eerste van Diodorus se twee gevegte. Dit het plaasgevind in die argonskap van Kephisodoros. Dit het nie in die Ioniese See plaasgevind nie.
Dit is die 'fragmentariese verwysings' waarna ek verwys het. Wat Diodorus sê is:
"Die sake van die Grieke was dus in 'n florerende toestand, maar aangesien die Masedoniërs die bevel oor die see gehad het, het die Atheners ander skepe gereed gemaak, bo die wat hulle reeds gehad het, sodat daar altesaam honderd en sewentig was. Cleitus was in bevel van die Masedoniese vloot, wat tweehonderd en veertig getel het. In gesprek met die Atheense admiraal Evetion het hy hom in twee vlootgevegte verslaan en 'n groot aantal skepe van die vyand vernietig naby die eilande wat die Echinades genoem word.
Dit is baie teenstrydig met u fragmente hierbo aangehaal. Diodorus verwys na twee vlootgevegte naby die Echinades -eilande in die Ioniese see en 'n groot aantal vyandelike skepe wat vernietig is. Plutarchus verwys na 'drie of vier trireme' in 'n ongetwyfeld apokriewe morele staaltjie.
U kan redelik nie hierdie stelling maak nie. Die bronne vir hierdie vlootveldtog is duister, soos ons gesien het. Moderne geleerdes tot Walek, Morrison en Bosworth, raai almal om sin te maak van ons fragmentariese inligting en kom met verskillende oplossings.
Xenophon het geskryf: Diod XVIII.15.8 is baie duidelik [. ] Maar 'n redaksionele nota stel voor:
"Diodorus het sy verslag oor die vlootveldtog tot die punt van onverstaanbaarheid saamgevat, hoewel dit waarskynlik die deurslaggewende faktor in die oorlog was. Ons kan nie eens seker wees of Diodorus twee seegevegte of drie wil noem nie. T. Walek (Revue de Philologie, 48 (1924), 23 e.v.) rekonstrueer die veldtog soos volg. Terwyl 'n deel van die oorspronklike Atheense vloot van 240 skepe (hoofstuk 10.2) die vloot van Antipater in die Maliese Golf geblokkeer het, het die res die Hellespont gehou en 'n tyd lank verhinder dat Leonnatus Antipater te hulp kon kom. Alhoewel hierdie vloot tot 170 skepe uitgebrei is, is dit in die lente van 322 verslaan deur die groter vloot Cleitus in Abydos (cp. Inscriptiones Graecae, editio minor, 2.298 en 493). Cleitus steek toe die Egeïese See oor en verslaan die ander Atheense vloot met groot verlies op die Lichades -eilande in die Maliese Golf (sien kritiese aantekening), en gaan onmiddellik na Amorgos vir die laaste geveg (Plutarch, Demetrius, 11.3 Marmor Parium vir 323/2 ), wat die Atheense seemag vir ewig beëindig het. Dit is moeilik om te sien hoe enige oorlog van hierdie oorlog naby die Echinades (aan die weskus van Acarnania) kon plaasgevind het, maar hierdie naam kan 'n verwysing na Echinus aan die noordelike oewer van die Maliese Golf verberg."
Ek glo ek het duidelik gemaak dat sekerheid nie moontlik is nie.
U laasgenoemde voorstel is moontlik - ek gee nie om te bespiegel nie, want ander het niks gevind nie en daar is niks afdoende nie.
Diodorus [XVIII.10.2] en Justin [XIII.5.8] teken die Atheners aan wat van plan was om hul vloot uit te brei na ongeveer 200 skepe, hoewel hulle moontlik by 'Echinades' te kort gekom het, blyk dit dat hulle in totaal 170 gehad het na uitbreiding [Diod XVIII .15.8] alhoewel sommige moontlik elders van diens losgemaak is. Die Masedoniërs sal hul vloot op dieselfde manier uitgebrei het.
Plaas deur Xenophon & raquo Sat 19 Des 2015 2015 5:16
Ek voel nie geneig om betrokke te raak by u verdere avonture in verbeelding en dwaasheid nie.
U bedoelde bedoeling is duidelik en duidelik.
Half reg maak dit geen verskil vir die argument nie, want dit het geval van 'n bees agter die manier waarop u daarna kyk, maar om die redes wat aangevoer word, maar soos die meeste van u ondernemings in taal, kan dit veilig geïgnoreer word. Soos u verdere vals punt, het Paralus 'n fyner vertaling voorgestel, wat u beweer het dat die ou beter is, gerugsteun deur ... tradisie…. Maar dan is Herodotos die vaders van leuens, en vermoedelik die hedendaagse Aischylos gee hy ook 1207 skepe se Persae,
Lees weer. Die aangeleentheid onder bespreking was waarom ek 'n vonnis oor koste uitgelaat het. Niks te doen met die produksienommers wat in elk geval nie vergelyk kan word nie, Cilicië en Athene is wêreldwyd uitmekaar.
Ek het gedink jy beweer dat jy Engels lees en verstaan?
Dit is twee keer in hierdie berig dat u tot die diepte teruggesak het deur na my plasings as ontlasting te verwys. U kan nie regtig laer word nie, of hoe?
Volgens my ervaring, as 'n persoon na sulke dinge terugkeer, tesame met voortdurende mishandeling en naamoproepe, is dit 'n seker teken dat hulle die argument verloor het, of meer liefdadig, 'n ongelukkige lyer van Tourette -sindroom (aka coprolalia of 'potjiebek') '.) Ek sal op 'n paar ander sake reageer, en dan is ek klaar.
Baie geluk dat jy my van nog 'n draad afgedryf het!
Plaas deur Paralus & raquo Sat 19 Desember 2015 06:00
Xenophon het geskryf: Dit is die 'fragmentariese verwysings' waarna ek verwys het. Wat Diodorus sê is:
Ἐπὶ τοὺς πατέρας, ὦακαὶ κεφαλαί, τοὺς μετὰ Φιλίππου καὶ Ἀλεξάνδρου τὰ ὅλα κατειργασμένους
Goddelose mense, julle sondig teen julle vaders, wat die hele wêreld onder Philip en Alexander oorwin het.
Plaas deur Xenophon & raquo Sat 19 Desember 2015 07:35
Ek is jammer, waar het ek gesê dat enige van die veldslae waarna verwys is nie plaasgevind het nie? Ek weet nie of 1,2 of 3 dit gedoen het nie, en soos ek gesê het, gee ek nie om te spekuleer nie. Ek 'minag' ook niks. Ek het reeds gesê dat 'n gebrek aan inligting tot 'n oorvloed wetenskaplike bespiegeling gelei het. Hierdie tegniek van u om woorde in my mond te probeer plaas, is op die minste te sê irriterend, en u is voortdurend skuldig daaraan. Gebruik voortdurend die dwaling van 'Straw Man' -argumente. Die werklike woorde van Diodorus is inderdaad duidelik om te verstaan, maar soos ek opgemerk het, is dit nie in ooreenstemming met die fragmente wat u aangehaal het nie, vandaar al die wetenskaplike meningsverskille oor wat moontlik gebeur het.
Doen asseblief 'n bewuste poging om die gereelde en onakkurate gebruik van die woord 'ontslaan' te vermy, hetsy in verband met die Argyraspides of my gebruik van bronne.
Helaas, ek sal nie meer sê oor die vloot nie, want afgesien van 'n paar kans en punte, sal ek nie verder op hierdie draad plaas nie. (Sien vorige reaksie op Agesilaos)
geredigeer om die rol van Silver Shields in die bewaring van skatte duidelik te maak.
Plaas deur Paralus & raquo Sat 19 Des 2015 2015 15:04
Waar het u ooit ooreengekom dat 'n geveg op die Amorgos -eilande plaasgevind het?
U verduistering ken geen grense nie. Dit is nie 'gebrek aan inligting' nie, dit is Diodorus se wispelturige opsomming van die vermindering van Abydos, Amorgos en 'Echinades' tot 'n paar sinne wat 'gelei het tot 'n oorvloed aan wetenskaplike bespiegelinge'. Daar is inligting, maar u sit dit opsy (kan nie sê dat dit verwerp word nie) met die duidelike implikasie dat dit alles onbetroubaar is. Niemand so blind nie.
Plaas deur ageilaos & raquo Sat 19 Des 2015 2015 15:59
Tyd om hierdie kwessie aan te spreek, word ons voortdurend meegedeel dat Eumenes sy eie hipaspiste moet oprig deur iemand wat geneig is om sy beter as 'sekere klassisiste' en dergelike te klassifiseer (veral ironies, aangesien hy genoeg gelees het van die wat hy afwys wat hy moontlik sou ontdek het dat hulle die konstruk ondersteun wat hy bevoordeel het van 'n bevolking -swak Masedonië in die Diadochiese tydperk), en dat die silwer skilde hulle die ereplek toegeken het.
Geen bronne noem eintlik dat hierdie 'hipaspiste' 'opgewek' word nie; dit lyk asof hulle volledig gevorm is tydens die slag van Paraitekene, 3 000 sterk op die regtervleuel, maar onder bevel van Antigenes en Teutamos (aanhaling by poshoof). Voordat ons die taalkundige punt maak, moet ons eers stilstaan ​​en kyk na die omstandighede, soos die bronne dit verband hou.
Diodoros vertel ons dat Eumenes Nora verlaat het en 500 perd en 2 000 voet van sy voormalige leër versamel het (insluitend 500 van dié by Nora), sy werwingsdrif het daarna 'n verdere 10 000 voet en 2 000 perde langs die Argyrapides (XVIII 59) verhoog. Ons kan die Argyrapides verdiskonteer, aangesien hulle apart van die 'Hypaspists' gelys word. Net so kan die perd opsy gesit word wat die 2 000 voet wat in Kappadokia aangesluit het, of die 10 000 huursoldate waarop hy vir hierdie nuwe 'hypaspists' kan trek, laat.
Dit is moontlik dat die Masedoniese wag wat gedurende die winter van 320/19 vrywillig was na Antigonos se uitreiking van 'n oorvloed, 'n rekonstitusie gehad het, maar 'n mens sou 'n fout in die syfers moes stel, aangesien hulle slegs 1 000 sterk was. By Gabiene blyk dit dat albei eenhede teen 8 000 Masedoniërs van Antigonos gekant was, dus 'n gesamentlike totaal van 6 000 is waarskynlik sagter as een van 4 000. Dit is onwaarskynlik dat huursoldate sal opstaan ​​teen die Masedoniërs van Antigonos en dat die Argyraspids onwaarskynlik hul flank aan hulle sal vertrou (of die reg as ereposisie steeds 'n oorweging is).
Die oplossing is, soos so dikwels in die Griekse Diodoros nie '3000 van die hipaspiste' sê nie ἐκ τῶν ὑπασπιστῶν τρισχιλίων wat die konstruksie is wat in Arrian gesien word, maar ἐπὶ πᾶσι δὲ τοὺς ἐκ τῶν ὑπασπιστῶν - en daar is 'n idee, ons het reeds gesien dat die satraps persoonlike wagte gehad het wat 'hypaspists' genoem word, in navolging van die Royal Hypaspists. Dit maak vir my meer sin dat hierdie liggaam uit die Masedoniese wagte van die satrape van die Bo -Satrapies bestaan ​​het; dit is gekombineer met die Argyraspides, so moes sekerlik ook Masedonies gewees het en daar is geen ander bron vir Masedoniërs in die weermag nie. die gebrek aan stem in die verskillende bevelgeskille, in teenstelling met die Argyraspides, was dit nie 'n soliede blok nie, maar dit was troepe wat in 'n geveg gebruik sou word (ten spyte daarvan dat dit na alle waarskynlikheid nie by sommige teoretiese eenheidsgroottes pas nie). Die regterpaal was minder belangrik by snoekfalanks, aangesien die dryfkrag na die hopliet se regterwaartse wegdrywing nie bestaan ​​het nie, geen pikeman kon skuiling soek agter die skild van sy regterhandse buurman nie, hul skilde het hul buurman nie beskerm nie, hul snoek wel.
Polities pas die samevoeging van die individuele wagte van die satraps onder bevel van Eumenes se belangrikste ondersteuners (maar steeds aanvaarbaar Masedonies en ervare) by die geskiedenis van Eumenes se werwing en die praktiese aspekte van die koalisie.
Plaas deur ageilaos & raquo Sat 19 Des 2015 2015 16:44
Xenophon, u het daarin geslaag om aan te toon dat u standvastig op die speelterrein gebly het, op hierdie draad wat veroorsaak is deur u sekerheid dat iets onmoontlik was - Polyperchon se 20 000, sal ek mense herinner.
U het na drie maande met 'n uitgerekte sweer ingegaan, nou geredigeer in 'n minder aanstootlike status deur die moderator wat u beskuldig het dat hy betrokke was by 'n massiewe sameswering teen u (lesers, ek vermoed u nie) en nou vra u die leserspubliek om te glo dat die man wat geniet van die hang van 'n ander, word ontstel deur die nuus dat die onnoselheid wat hy geplaas het, onbeskryflike bewerings en bedrieglike nood al die tyd is.Jy het uitgeval omdat jy uitgevang is vir die spogger en bedrog wat jy is.
En waarom, omdat u nie die intellektuele eerlikheid het om toe te gee dat u per ongeluk Wiki op sy woord geneem het nie en u by elke pos verder in die middel gegrawe het. Maar dit was beslis nie u eerste leuen nie; daar is die klug van die lys van owerhede wat uit Bosworth se voetnoot geneem is, en die voortdurende lys van outeurs wat u nie gelees het nie, bevat 'n werklike doobie vir u, hoewel besluiteloos vir die argument.
Hopelik hoef ek nie die volledige reeks sofistiek en retoriek aan te dui wat gebruik is om die totale gebrek aan inhoud in enige van u 'stompies' te verdoesel nie; ek kan myself nie 'punte' noem nie.
Die feit dat u dit in 'n chronologiese bespreking sou wou binnedring, spreek ywerig oor u oordeel (en dit het Sherlock Holmes nie nodig gehad om te voorspel hoe dit sou gaan nie - alhoewel ek erken dat u verbaas is oor die mate van fiksie wat u steeds sal ondersteun - u irrasioneel om aan die valse muntstuk Orontes II vas te hou, is die geloof van Taphoi waardig dat Olympias die bewoner van die Kastas -graf is, ekskuus, Taphoi het eintlik die sagter geval).
U fluit omdat u 'n valse saak vir rebellie in Klein -Asië geskep het om 'n gebrekkige teorie van Hammond te ondersteun en geweier het om dit te laat gaan, en u het 'n gat in u gemaak om dit te verdedig.
Ek stel voor dat u die kersvakansie neem om na 'n vlootbydrae te kyk, wat u voortdurend beweer het dat daar geen permanente werwe was nie, dat triereis ens op strande gebou is en nie in skepskure nie bewys is, die antieke literêre of argeologiese bewyse daarvoor gevind het en verwysings verskaf en verkieslik skakels daartoe, wat nie net interessant sou wees nie, maar ook nuttig en insiggewend. Demonstreer 'n mate van kundigheid, net deur te beweer dat dit onvoldoende is, sal ander nie was nie.
Plaas u keuses egter op die ligsinnige kersdraad, selfs al is dit my kop in 'n mandjie!
Feestelike groete, maar ek hoop dat u nie alles kry waarvoor u wil nie
Plaas deur Paralus & raquo Sun 20 Desember 2015 08:29
Die eerste ding om hier op te let is dat daar geen sitplek is vir Hammond se "sons of the hypaspists" nie. Daar is 'n sirkel wat bestaan ​​uit die Argyraspides en 'dié van die metgeselle (ἑταίρων) wat onder Alexander geveg het'. Dit is nou nie 'Companion cavalry' nie, want die kavalerie het sy eie ring. Hulle moet dan pezhetairoi wees. Ons kry egter nie 'n nommer nie, en as Eumenes hierdie manne hipaspiste gemaak het, waarom verwys Diodorus (of sy bron) dan nie na hulle as sodanig nie? Verder is daar, soos opgemerk, geen ruimte in Eumenes se volle orde van vegters wat vir beide gevegte (Paraitakene en Gabiene) vir Masedoniese infanterie buite hierdie hipaspiste gegee is nie. Dit is 'n seldsame toeval dat 'die metgeselle wat onder Alexander geveg het' presies dieselfde is as Alexander se hipaspiste, die Argyraspides. Ook, hierdie satraps sou duidelik saam met hul troepe na hul satrapies terugkeer. Lyk dit nie vreemd dat Eumenes hierdie uiteenlopende satrapale wagte tot hipaspiste sou bevorder nie, sodat hulle almal hul eie gang kon gaan? Laastens is daar die oortuiging van sommige dat hipaspiste hopliet gewapen was (iets waaroor ek terloops nie hou nie). Hierdie 3 000 kan slegs pezhetairoi wees (aanhaling hierbo), en dit sou dus hernu moet word as dit die geval was.
Ek het altyd die voorstel van Bosworth gevind dat hierdie 3 000 die beste van die epigoni was, soos Xenophon herhaaldelik opgemerk het. Die enigste struikelblok is die 5 000 aantal van hierdie troepe. Soos ek egter sê, word ons slegs vertel van 3 000 in die satrapale magte. Ons weet nie wat Eumenes (ten minste 2 000) saamgebring het nie, en dit was moontlik een van diegene met wie hy uit Phoinikia gemarsjeer het ná sy werwing.
Plaas deur ageilaos & raquo Sun 20 Desember 2015 20:17
Peukestas -13,000 voet 1,000+ perd
Tlepolemos - 1,500 voet 700 perd
Sibyrtius - 1 000 voet 610 perd
Androbazos - 1,200 voet 400 perd
Stasandros - 1500 voet 1.000 perd
Eudamos - 300 voet 500 perd 120 olifante
Totaal gegee 18.700+ voet 4600 cav
Bygevoeg 18 500 4,210+ cav
Eumenes - 10.000 mercs, 2.000 voet 2.500 perd 3.000 argyraspides
Totaal - 15 000 voet, 2 500 perde
TOTAAL - 33,500 voet, 6,210 perd
Eudamos - sy 150 cav, 100 lansers
Stasandros - sy 950 cav,
Amphimachos (Mesopotamië) - 600 perde
(Ex-Sibyrtios) Kephalon-600 perd
Parapanisdai - 500 perd
Thraciërs - 500
6 000+ huursoldate
5.000 pantodapoi Mac -fash
Argyraspides - 3000+
Hipaspiste - 3000+ Antigenes en Teutamos
Tlepolemos - 800 cav
Metgeselle - 900
Eile of Antigenes and Peukestas - 300 (saamgestelde eenheid)
Eumenes - 300 cav
Paides - 2 x 50 kav
Uitverkore mans - 4x 50 cav
Benewens hierdie, is driehonderd man wat uit al die kavallerie -opdragte gekies is vir vinnigheid en krag, deur Eumenes agter sy eie eskader gestasioneer.
35 000 voet 6,100 perd 114 els
Voeg tot 17.000 voet 6.300 perd by
Daar is 'n goeie hoeveelheid getalle om mee te speel. Die eerste ding om op te let, is die enigste geringe verskil in die totaal tussen die vir Paraitekene (Diod XIX 28) en die wat verkry is deur die individuele totale by te voeg vir die leër van Eumenes wat Fenicië verlaat het en dié van die satrap se weermag. Slegs 1500 infanterie kort en gelukkig hoef ons nie die kavallerie te bespreek nie LOL.
Die punt hiervan is dat daar geen aanleiding is vir 'n nuut gewerfde eenheid van Hypaspists uit bronne buite die troepe wat reeds uiteengesit is nie, behalwe vir 'n voet vir Amphimachos, wat nog nie voorheen verskyn het nie. Dit wil ook voorkom asof die ekstra 'pantodapoi' in die ander satrapale kontingente was vir my geld, dit is nie die 'Epigonoi' nie, maar miskien lyk dit asof die seuns van Alexander se soldate wat in die Masedoniese tradisie grootgemaak is, nie genoeg is nie vir die 30 000 wat deur die Alexander -historici geëis word.
Ek kan twee moontlike antwoorde op die 'Companions' by Peukestas 'Fees sien, behalwe dat hulle' pezhetairoi 'is (aangesien dit vir my die agema van die Hypaspiste beteken, beslis 'n uitgesoekte groep volgens Theopompos Ap, scholium on Demosthenes) óf dit is nog 'n woord vir die wagte van die satraps, later Hypaspists genoem en somatophylakes genoem in Arrian se verslag van die moord op Philip satrap van Indië (VI 27), of hulle is net diegene wat 'n veldtog met Alexander en Diodoros gehad het, het die gevoel van geselskap laat verdwyn .
My grootste nadeel met die voorstel van Bosworth is dat dit lyk asof die Argyraspides in hierdie stadium erg Masedonies was, hul redes (of Antigenes) sien waarom hulle dink dat hulle die generalissimo moet kies. Dit is in stryd met hul skynbare verdraagsaamheid teenoor Opis (as hulle inderdaad met die ou Hypaspiste geïdentifiseer moet word), maar met die houding van die ander Masedoniërs, was een van die mense wat kla, dat buitelanders Masedoniese eenheidsbenamings en wapens gekry het. Buitelandse 'hipaspiste' lyk dus minder waarskynlik as Masedonies.
Plutarchus help nie veel nie; hy neem kennis van die bevelvoerders wat 'lyfwagte' bymekaarmaak - doryphoroi (Eum 14 i) en onderskei die Argyraspides van die falanks op 16 iii, maar laasgenoemde beteken waarskynlik nie pikemen net die voorste troepe nie.
Deur die omtrek van die tweede sirkel op die fees (2 400 voet) deur die aantal kavaleriste (6 000) te deel, lewer dit 0,4 voet per man, sodat hulle seker meer as een rang moes sit en dieselfde afstand op die omtrek van die Argyraspid moes toepas sirkel lewer ruimte vir 12 000 mans, wat duidelik verkeerd is. As ons elke ruiters 6 voet gee (hulle lê), is hulle 15 diep, 3.000 argyraspids sal minder ruimte hê om regop te sit, sodat hulle almal in twee geledere kan wees, weerskante van die banke, miskien is dit iets om mee te speel maar die besonderhede is op sigself verdag (die vermindering met 1200 voet per sirkel). Ek kan nie veel anders bedink om u geld te betaal en u keuse te neem nie.
Alexander 3.3 Arrian 's Bronne
Alexander die Grote (*356 r. 336-323): die Masedoniese koning wat sy Persiese kollega Darius III Codomannus verslaan en die Achaemenidiese Ryk verower het. Tydens sy veldtogte besoek Alexander o.a. Egipte, Babilonië, Persis, Media, Bactria, die Punjab en die Indusvallei. In die tweede helfte van sy bewind moes hy 'n manier vind om sy nuut verowerde lande te regeer. Daarom het hy Babilon sy hoofstad gemaak en die oostelike hof seremonieel ingestel, wat groot spanning veroorsaak het met sy Masedoniese en Griekse offisiere.
Amptelike propaganda: Callisthenes
In die geselskap van Alexander was 'n professionele historikus met die naam Callisthenes van Olynthus (c.370-327), wat reeds 'n Griekse geskiedenis van die jare 387-356. Die twee mans het moontlik ontmoet as lede van die kring rondom die Masedoniese filosoof Aristoteles van Stagira, wat 'n oom was van die historikus en die leermeester van die toekomstige koning. Tydens die veldtog was Callisthenes se belangrikste plig om die Aktes van Alexander, maar hy is ook op wetenskaplike missies gestuur. Toe Alexander in Egipte was, het hy sy geskiedskrywer na Nubië gestuur, waar hy die oorsaak van die Nyl -vloed ontdek het en in Babilon het Callisthenes toesig gehou oor die vertaling van die Astronomiese dagboeke, wat deur Callipus van Cyzicus gebruik is om die Griekse kalenders te hervorm.
In die somer van 327 het Callisthenes protes uitgespreek teen die bekendstelling van proskynese ('n aspek van die Persiese hofritueel) onder die Masedoniërs, en het Alexander se guns verloor (meer.). Dit is nie duidelik wat met Callisthenes gebeur het nie: Aristobulus en Ptolemeus, beamptes wat teenwoordig was en geskiedenis van die veldtog geskryf het, het verskillende rekords gegee - hy het gesterf of is gekruisig.
Die boek van Aktes van Alexander is nou verlore, maar lê ten grondslag aan baie van wat later geskryf is. Dit lyk asof dit die werk van 'n professionele vleier was. Dit bevat byvoorbeeld baie verwysings na Homeros Ilias, 'n berekening van die datum van die val van Troje (presies duisend jaar voor Alexander se besoek aan die heilige stad), en verwysings na dorpe wat Homer genoem en deur Alexander besoek het. Callisthenes beklemtoon Alexander se manlike gedrag en die vroulike swakheid van die Perse. 'N Ander verhaal wat Alexander moes waardeer het, is die van die see wat gehoorsaam is aan die nuwe Achilles (teks). Een ding is seker: Callisthenes het geen beswaar aangeteken teen Alexander se bewering dat hy die seun van Zeus is nie.
Dit is nie duidelik wanneer die boek van Aktes van Alexander is gepubliseer, maar sekondêre skrywers haal dit nie aan om die gebeure na 329 te beskryf nie, en dit is moontlik dat Callisthenes die dood van Bessus, die laaste leier van die Perse, as 'n gepaste klimaks van sy geskiedenis beskou het: Alexander het immers nou die hele Persië verower, die Jaxartes bereik het, Alexandria Eschatê gestig het, en dit lyk asof hy ná presies vyf jaar se geveg gewen het.
Hoe dit ook al sy, dit is seker dat die werk nie in jaarlikse paaiemente gepubliseer is om diegene wat by die huis bly, in kennis te stel nie (soos Julius Caesar sy Galliese Oorlog sou publiseer). Dit is gepubliseer as 'n eenheid, wat kan blyk uit die feit dat dit deurgaans Alexander se regterhand Parmenion as oordeelkundig uitgebeeld het. Voor 330 was daar geen rede om Alexander se betroubaarste en bekwame generaal so te beskryf nie, maar in November is hy tereggestel omdat sy seun Philotas verdink word van 'n staatsgreep (teks).
Dit blyk dat latere historici toegang gehad het tot 'n opvolg van Callisthenes Aktes van Alexander. Hierdie werk is miskien gebaseer op die Koninklike dagboek wat aangehaal word deur verskeie outeurs wat die dood van Alexander (teks) beskryf. Dit sou verduidelik waarom ons gedetailleerde inligting oor chronologie en afsprake het. Dit is egter nie seker nie.
Callisthenes se boek oor die Aktes van Alexander en die Koninklike dagboek is primêre bronne. Hulle is nou verlore, maar is gebruik deur sekondêre outeurs soos Cleitarchus en Ptolemeus, wat aan die begin van die "vulgaat" en die "goeie" tradisie is. Daarom deel hulle dieselfde chronologie en noem hulle dieselfde amptenare. Hulle werke gaan ook nou verlore, maar kan gerekonstrueer word uit tersiêre bronne: Diodorus van Sicilië en Curtius Rufus, Arrianus en Plutarchus.
Arrianus van Nicomedia
Lucius Flavius ​​Arrianus - of Arrian, soos hy gewoonlik in die Engelse taal genoem word - is gebore in Nicomedia, een van die Griekse dorpe in die Romeinse ryk, in c.87 CE. Hy lees filosofie in Nicopolis, waar die beroemde filosoof Epictetus 'n klein skooltjie gehad het, wat die toekomstige keiser Hadrianus onder sy studente tel. Arrian het by die weermag aangesluit, was gestasioneer in Beiere, moes Duitsland besoek het en het deelgeneem aan die Partiese oorlog van die keiser Trajanus (114-117). Toe sy vriend Hadrianus keiser word, word Arrianus beloon met 'n sitplek in die Senaat. In die daaropvolgende jare het hy as goewerneur van Andalusië gedien, konsul geword (129 of 130) en was hy goewerneur van Cappadocia, waar hy 'n kort oorlog gevoer het teen die Alans, 'n nomade -stam uit Kazakstan. Later vestig Arrian hom in Athene, waar hy na 145 sterf.
Arrian was moontlik nie 'n koning soos Alexander nie; hy het die hoflike lewe, burgerlike administrasie en oorlog geken. Boonop het die oorlog teen die Partiërs hom die geleentheid gebied om Mesopotamië te besoek, en hy het waarskynlik plekke soos Gaugamela en Babilon besoek. Dit maak syne Anabasis (Journey Up-Country) 'n baie goeie bron. Trouens, dit is die belangrikste bron in die regering van Alexander. In die proloog verduidelik Arrian watter bronne hy gebruik het:
Min moderne geleerdes sal onder die indruk kom van die laaste opmerking, maar almal is dit eens dat Arrian om die regte rede die regte bronne gekies het: Ptolemeus en Aristobulus was ooggetuies. Alexander het egter meer as hierdie twee owerhede gelees en bied soms verhale aan wat hy nie by hierdie skrywers gevind het nie.
Net soos Cleitarchus, wat aan die begin van die "vulgate" tradisie staan, het Arrian probeer om Alexander 'n soortgelyke beoordeling te gee, maar sy mening is die teenoorgestelde van Cleitarchus, wat die Masedoniese koning voorgestel het as 'n jong prins wat beskadig was deur sy voortdurende sukses. Arrian, aan die ander kant, bewonder Alexander, hoewel hy te veel 'n filosoof is om heeltemal onkrities te wees. Soms veroordeel hy aspekte van die gedrag van die veroweraar, maar in sy geheel is hy positief oor Alexander se prestasies. 'N Tipiese deel van die Anabasis is boek 4, waar Arrian drie pynlike voorvalle bymekaarbring en Alexander se gedrag veroordeel: chronologies hoort twee daarvan nie op hierdie plek nie, en deur dit saam te behandel, het hy verhoed dat die leser te gereeld met die harde feite te doen gekry het.
Arrian het ook 'n Indiek, wat in wese 'n aanhangsel by die Anabasis. Hierdie merkwaardige teks vertel waarskynlik minder oor Indië as oor die literêre smaak van Arrian se tyd. Om mee te begin, is dit heeltemal gebaseer op die Indiek deur Alexander se vlootbevelvoerder Nearchus (hieronder). Meer onlangse beskrywings van Indië word deur verskeie Christelike skrywers en Arrian se jonger tydgenoot Philostratus aangehaal, maar Arrian het verkies om hierdie onlangse bronne te ignoreer omdat dit in 'Koinê-Grieks' geskryf is, wat in die tweede eeu nC as lelik beskou is. Nearchus, aan die ander kant, het ordentlike "klassieke" Grieks geskryf, alhoewel die inhoud van hom Indiek verouderd was, sou Nearchus die voorkeur geniet. 'N Tweede punt is dat Arrianus besluit om sy eie te skryf Indiek in die Ioniese dialek. Dit is gedoen omdat die klassieke teks oor aardrykskunde, die Geskiedenisse van Herodotus van Halicarnassus, is in die dialek geskryf en bevat geen betroubare inligting oor Indië nie.
'N Ander boek van Arrian is die Gebeurtenisse na Alexander. Dit is bekend uit 'n opsomming van die Bisantynse aartsvader Photius (820-897), en breek taamlik skielik af. Miskien het hierdie werk onvoltooid gebly (meer.).
Dit is 'n huldeblyk aan die kwaliteit van hierdie werke en hul skrywer, dat moderne geleerdheid gewoonlik volg op Arrianus, wat die 'goeie' tradisie verpersoonlik en besonderhede byvoeg van die skrywers van die 'vulgate' tradisie. Dit is eers sedert die publikasie van die Astronomical Diaries (1988) dat oosterse tekste aandag geniet.
Ptolemeus is in 367 gebore en was 'n jeugvriend van Alexander. Hy neem deel aan die slag van Issus, sluit aan by die reis na die orakel van Ammon, was teenwoordig tydens die verbranding van Persepolis (sy minnares Thais speel 'n belangrike rolteks) en het sy eerste onafhanklike bevele gehad tydens die oorloë in Sogdia. Hy was nooit een van Alexander se belangrikste bevelvoerders nie, maar het een van sy naaste vriende en lyfwagte gebly, 'n titel wat iets soos adjudant beteken.
Ptolemeus het onmiddellik na die dood van Alexander bekendheid verwerf: hy is as satrap van Egipte aangestel en het hom as 'n onafhanklike heerser begin gedra. Alexander se verstandelik gebrekkige broer Arridaeus kon dit nie verhoed nie, en sy regent, generaal Perdiccas, het met 'n leër na Egipte gekom om Ptolemeus te dissiplineer, maar hy is verslaan. 'N Paar maande later het Ptolemeus daarin geslaag om Alexander se lyk (320), wat in Mamphis begrawe is, en later in Alexandrië, te bekom. Hierna is hy erken as 'n onafhanklike heerser, en het hy homself in 306 tot koning uitgeroep. Dit, en nie die verowering deur Alexander nie, het die formele einde van die eenheid van die Achaemenidiese Ryk beteken.
Ptolemeus het memoires oor Alexander se veldtogte geskryf. Hulle is byna heeltemal bekend van Arrian's Anabasis, maar dit is voldoende om 'n paar gevolgtrekkings oor die aard daarvan te maak. In die eerste plek gebruik hy Callisthenes se Aktes van Alexander en 'n vervolg, omdat hy die korrekte chronologie van die gebeure het en die name van die aangewese persone ken. In die tweede plek oordryf Ptolemeus soms sy eie rol. Hy het homself byvoorbeeld 'n belangrike rol in die geveg naby Issus gegee. In die derde plek was die werk bevooroordeeld teen Antigonus Monophthalmus, een van Ptolemeus se mededingers in die oorloë na die dood van Alexander Antigonus se suksesvolle veldtogte in wat nou Turkye is, heeltemal geïgnoreer.In die vierde plek konsentreer Ptolemeus op die oorlog, daar is geen aanduidings dat sy memoires afwykings bevat nie. 'N Verenigende sielkundige konsep, soos Cleitarchus se idee dat Alexander se sukses hom of Aristobulus bederf het pothos-motief (hieronder) blyk afwesig te wees: volgens Ptolemeus se mening was Alexander 'n rasionele ekspansionis.
Op een plek maak Ptolemeus die verslag van Cleitarchus oor Alexander se veldtogte reg, en dit bewys dat Ptolemeus se geskiedenis gepubliseer is nadat die Geskiedenis van Alexander, wat tussen 310 en 301 gedateer kan word. Ons kan egter 'n bietjie meer presies wees. Daar is aanduidings dat die herinneringe van Ptolemaeus voor 301 gepubliseer is, want in daardie jaar is Antigonus vermoor, wat Ptolemaeus se vooroordeel teenoor sy mededinger nogal nutteloos gemaak het. Hierdie argument is egter nie afdoende nie.
Dit is moontlik dat Ptolemaeus sy memoires begin skryf het om te bewys dat hy die koninklike titel waardig is wat hy aanvaar het: hy het byvoorbeeld geskryf dat hy 'n Indiese koning vermoor het en van sy wapenrusting gestroop het, 'n voorval wat moet het sy lesers herinner aan die gedrag van die helde van Homeros, wat konings was.
Aristobulus en ander offisiere
Aristobulus was waarskynlik een van die vriende van Alexander se vader Philip en het Alexander vergesel tydens sy oorlog in die Ooste. Aangesien hy nooit as deelnemer aan die gevegte genoem word nie, word aanvaar dat hy óf 'n militêre ingenieur óf 'n nie-militêre amptenaar was. Dit is beslis dat Alexander hom beveel het om die graf van Kores die Grote te herstel, wat verwaarloos of opsetlik ontheilig is (teks). Aristobulus het moontlik in Alexandrië gewoon, sy memoires oor die Persiese veldtog op die ouderdom van vier en tagtig gepubliseer en na 301 in Cassandria in Masedonië gesterf.
Aristobulus se verslag van Alexander se verowerings - 'n primêre bron - is die bekendste by Arrianus. Dit word ook deur ander skrywers aangehaal, maar daar is aanduidings dat nie alle aanhalings eg is nie. Hy was moontlik Alexander se grootste bewonderaar, want as daar meer as een weergawe van dieselfde gebeurtenis is, gee Aristobulus gewoonlik die vriendeliker weergawe. Byvoorbeeld: alle owerhede is dit eens dat Alexander 'n sterk drinker was, maar Aristobulus verduidelik dat dit bloot was omdat hy daarvan gehou het om by sy vriende te wees. En toe 'n dronk Alexander Clitus vermoor het, sê Aristobulus dat dit Clitus se eie fout was. Nog 'n voorbeeld: Ptolemeus skryf dat Alexander beveel het dat Callisthenes, wat hom in die openbaar gekritiseer het, gekruisig word, en Aristobulus sê dat die man in die gevangenis gesterf het.
/> Afskrif van Skopas se pothos, met die kenmerke van Alexander
Dit is waarskynlik dat die motief van pothos is deur Aristobulus aan die Alexander -literatuur bekend gestel. Pothos beteken 'verlange', en dit was 'n goeie manier om Alexander se innerlike dryfveer te beskryf. Ons bronne noem dus dat Alexander verlang om die Donau oor te steek, die legendariese knoop by Gordium los te maak, 'n Egiptiese stad te vind, na die orakel van Ammon te gaan, Nysa te besoek, Aornus te vang, die Oseaan te vaar of die Persiese Golf te sien. Die woord - of sy Latynse vertaling ingens cupido - het 'n standaardbeskrywing van Alexander geword, en miskien was een van die aantreklikhede van die idee dit pothos kan ook 'n begeerte om te sterf beteken: pothos was die naam van die blom wat Grieke op iemand se graf geplaas het. 'N Skrywer wat hierdie woord gebruik het, kon Alexander se gedrag tydens gevegte en beleëringe en sy drinkgewoontes onverklaarbaar laat. Soos Achilles, het Alexander gekies om beroemd te wees en jonk te sterf.
'N Ander beampte wat memoires geskryf het, was Onesicritus van Astypalaea (c.380-c.305). Hy was 'n leerling van die beroemde filosoof Diogenes van Sinope, wat 'n beroemde gesprek met Alexander in Korinte gehad het (teks). Daar word nie van Onesicritus gehoor tydens die eerste helfte van Alexander se veldtog nie en maak sy eerste verskyning in ons bronne in 326, toe hy die gesprek tussen Alexander en die Indiese wyses in Taxila vertaal het.
Tydens die reis na die suide was Onesicritus die stuurman van Alexander se koninklike skip toe 'n groot deel van die Masedoniese leër na Babilonië teruggestuur moes word, hy was ook by.
Na sy terugkeer het hy gepubliseer Hoe Alexander opgevoed is, 'n primêre bron wat nou verlore is. Dit is egter seker dat hy in hierdie boek beweer het dat hy die bevelvoerder van die vloot was, wat nie waar was nie en dat admiraal Nearchus sy eie rekening laat skryf het.
Hierdie Nearchus Hy is op Kreta gebore, maar het grootgeword in Amphipolis in Masedonië. Hy was bevriend met die kroonprins Alexander en is in 334 aangestel as die satrap van Lycia en Pamphylia. In 329 word hy herroep en versterkings gebring aan Alexander, wat in Bactria was. In Indië het Nearchus aanvanklik 'n paar klein bevele gehad, maar hy is in hierdie eienskap admiraal van die Masedoniese vloot (326); hy was verantwoordelik vir die vervoer van die weermag na die Oseaan en - later - vir die versending van troepe na Babilonië. In 324 trou hy met 'n dogter van Alexander se Persiese minnares Barsine. Na die dood van Alexander het hy Herakles ondersteun, die seun van Alexander en Barsine, maar die seun is vermoor, en Nearchus het afgetree om 'n boek te skryf genaamd Indiek.
Die Indiek is nou verlore, maar die inhoud daarvan is bekend uit verskeie bronne, veral die Indiek deur Arrian. Dit het blykbaar uit twee dele bestaan: die eerste helfte bevat 'n beskrywing van die grense van Indië, grootte, riviere, bevolking, kaste, diere - veral olifante -, leërs en gebruike, en die tweede helfte beskryf Nearchus se reis huis. Dit bevat ook 'n paar opmerkings oor Onesicritus, wat as onbevoeg uitgebeeld word. ('N Voorbeeld kan hier gevind word.) Nearchus' Indiek blyk te wees geëindig met 'n beskrywing van die laaste dae van Alexander.
Dit is nie oordrewe om te sê dat Plutarchus van Chaeronea (46-ca.120) saam met Augustinus van Hippo en Aristoteles van Stagira die invloedrykste antieke filosoof is nie. Hy ontbreek moontlik diepsinnigheid van Augustinus - die invloedrykste filosoof in die vroeë Middeleeue - en die skerpsinnigheid van Aristoteles - beskou as die meester van alle intellektuele van die laat Middeleeue - maar die wysgeer van Chaeronea is 'n uitstekende skrywer en uit die Renaissance tot op hede het sy 227 morele verhandelinge 'n groter gehoor gevind as enige ander antieke filosoof. In sy eie ouderdom was hy baie gewild omdat hy filosofiese besprekings aan nie-filosofiese lesers, Grieks en Romeins, kon verduidelik. Die feit dat hy priester in Delphi was, het ongetwyfeld sy gewildheid verbeter.
Sy oeuvre bestaan ​​uit biografieë en morele verhandelinge, hoewel sy biografieë in werklikheid ook morele verhandelinge is: hy beskryf die loopbane van 'n Griek en 'n Romein en vergelyk dit om sekere karaktereienskappe te verstaan. Die resultaat is nie net 'n vermaaklike biografie nie, maar ook 'n beter begrip van 'n moreel voorbeeldige persoon - wat die leser kan gebruik vir sy eie morele verbetering.
Plutarchus skryf in die proloog van hom Lewe van Alexander/Lewe van Julius Caesar:
Dit is 'n goeie beskrywing van wat Plutarch te bied het. Hy sal nie 'n diepgaande vergelykende analise gee van die oorsake van die val van die Achaemenidiese Ryk en die Romeinse Republiek nie, maar bied staaltjies met 'n morele punt. Ons moet syne lees Die lewe van Alexander as 'n bundel kortverhale waarin deugde en ondeugde getoon word.
Die belangrikste tema ('n mens kan sê: Plutarchus se visie op Alexander se betekenis in die wêreldgeskiedenis) is dat hy die beskawing aan die barbare gebring het en hulle mens gemaak het. Alexander is so te sê 'n praktiese filosoof wat die mensdom verbeter in 'n taamlik ongewone, maar effektiewe manier. Hierdie tema word meer eksplisiet uitgewerk in 'n skrywe genaamd Die fortuin en deug van Alexander (voorbeeld). Alexander se veronderstelde filosofiese belange word getoon in verhale soos Alexander se gesprek met Diogenes.
Plutarchus het baie boeke oor Alexander gelees, en 'n mens kan nie net sê dat hy tot die 'vulgate' tradisie (wat Cleitarchus volg) of die 'goeie' tradisie (wat Ptolemeus volg) behoort nie. Hy vertel sy eie morele verhaal en het elemente uit alle tradisies geneem. Syne Die lewe van Alexander is veral interessant omdat dit baie kinderverhale bevat, wat hy blykbaar uit 'n boek genaamd geneem het Alexander se opvoeding, geskryf deur 'n Masedoniër met die naam Marsyas, wat saam met die kroonprins skoolgegaan het.
As die leser van hierdie artikel die indruk het dat Plutarchus 'n vervelige moralis is, vergis hy hom. Sy opregte belangstelling in Alexander en sy mense as mense maak die Lewe die mees leesbare van alle publikasies oor die Masedoniese koning - beide oud en modern.
Enorme ou Masedoniese graf wat in Amphipolis ontdek is
Ons mening is dat Alexander die Grote NIE begrawe is by die massiewe Masedoniese graf wat die argeoloë die afgelope twee jaar in Amphipolis gegrawe het nie, ondanks voorstelle van sommige. Dit is bekend dat sy lyk in Egipte ter ruste gelê is, eers in Memphis en daarna in Alexandrië. Dit was nog eeue lank te sien sedert die Masedoniërs die Persiese Ryk verower het. Baie Romeinse keisers, wat begin met Augustus Octavianus, het sy grafkamer in Alexandrië eeue later besoek. Alexander was dus nie en kon nie begrawe gewees het in die Amphipolis -graf nie. Die vraag bly, net wie is hier begrawe? Dit is duidelik uit die enorme omvang van die graf dat dit 'n hooggeplaaste Masedoniër was, miskien selfs 'n koninklike, soos deur sommige van die Griekse argeoloë voorgestel is. Aangesien koninklikes begrawe is in Pella, die ou hoofstad van Masedonië, laat dit egter die sterk moontlikheid dat die persoon wat hier begrawe is 'n hooggeplaaste Masedoniese generaal OF admiraal was. Is dit admiraal Cleitus wat die Griekse vloot op see vernietig het? Of die algemene Craterus? Leonnatus? Anitipater, Neoptolemus? Leosthenes, Polyperchon? Sosthenes? Of ander minder bekende Masedoniese bevelvoerders? Ons sal die verhaal opdateer soos dit ontwikkel.
Na Alexander se dood verskyn hy weer as bevelvoerder van die Masedoniese vloot vir Antipater in die Lamiese Oorlog in 323 vC, en verslaan hy die Atheense admiraal, Euetion, in die Slag van Amorgos. Daarna het hy die Atheense vloot 'n tweede keer in die Slag van die Echinades verslaan. Hierdie nederlae dui op die einde van die Atheense thalassokrasie en was deurslaggewend in die Masedoniese oorwinning in die oorlog. By die verspreiding van provinsies in Triparadisus in 321 vC het hy by Antipater (die nuwe regent van die Ryk) die satrapie van Lydia verkry.
Oorloë van die Diadochi [wysig]
In 318 vC, aan die begin van die Tweede Oorlog van die Diadochi, het Antigonus teen hom gevorder van Frigia. Kleitus het die belangrikste stede beset en na Macedonië weggevaar om die stand van sake aan Polyperchon te rapporteer (wat na die dood van Antipater regent geword het). Nadat Polyperchon in Megalopolis verbyster was, het hy Cleitus met 'n vloot na die Hellespont gestuur om te verhoed dat enige magte van Antigonus na Europa sou gaan, en ook om 'n aansluiting te bewerkstellig met Arrhidaeus, die satrap van Hellespontine Phrygia, wat homself toegesluit het in die stad Cius. In 317 vC is Nicanor deur Antigonus en Cassander teen hom gestuur, 'n veldslag naby Bisantium, waarin Cleitus 'n beslissende oorwinning behaal het. Maar sy sukses het hom te selfversekerd gemaak, en nadat hy sy troepe toegelaat het om aan boord te gaan en kamp te slaan, was hy verras deur Antigonus en Nicanor en verloor al sy skepe behalwe die skip waarin hy self gevaar het. Nadat hy die kus veilig bereik het, het hy na Masedonië gegaan, maar 'n paar soldate van Lysimachus het hom doodgemaak. ΐ ]
Verwysings en verdere lees [wysig | wysig bron]
Grainger, John D. "An Empire Builder -Seleukos Nikator", Geskiedenis Vandag, Vol. 㺫, Nr. م. (1993), pp. 㺙–30.
Grainger, John D. Seleukos Nikator: Die bou van 'n Hellenistiese Koninkryk. New York: Routledge, 1990 (hardeband, ISBN 0-415-04701-3).
John D. Grainger (1990). Seleukos Nikator: Die bou van 'n Hellenistiese Koninkryk. Kennis. ISBN 𧓒-0-415-04701-2.
John D. Grainger (1997). 'N Seleukide prosopografie en koerant. BRILL. ISBN 𧓒-90-04-10799-1.
A. B. Bosworth (2005). Die nalatenskap van Alexander. Oxford University Press. ISBN 𧓒-0-19-928515-0.
T. Boiy. Laat Achaemenidiese en Hellenistiese Babilon. Peeters Uitgewers. ISBN 𧓒-90-429-1449-0.
Waterfield, Robin (2011) (hardeband). Verdeel die buit - die oorlog vir Alexander die Grote se ryk. New York: Oxford University Press. pp. 𧈑 bladsye .. ISBN 𧓒-0-19-957392-9.
Hierdie artikel bevat teks uit 'n publikasie wat nou in die publieke domein is: Chisholm, Hugh, red. (1911) Encyclopædia Britannica (11de uitgawe) Cambridge University Press
(tot 323 vC)
Arybbas (tot 332 vC) (tot 333 vC)
Demetrius (tot 331 v.C.) (tot 323 v.C.) (tot 333 v.C.) (tot 323 v.C.) (tot 324 v.C.) (tot 330 v.C.) (tot 323 en#160 v.C.) (tot 323 v.C.) (tot 323 v.C.) (tot 323 v.C.) V.C.)
(Masedonië en Griekeland)
Philo (Illyria) (Thracië) (Hellespontine Phrygia) (Frygië) (Caria) (Lycia en Pamphylia) (Lydia) (Cilicia) (Cappadocia en Paphlagonia) (Egipte) (Sirië) (Armenië) (Babilonië)
Arcesilas (Mesopotamië) (Media) (Persië) (Parthia) (Susiana) (Pelasgia) (Hyrcania) (Aria en Drangiana) (Arachosia en Gedrosia)
(Masedonië en Griekeland) (Thracië) (Hellespontine Phrygia) (Frygië, Lycia en Pamfilië) (Caria) (Lydia) (Cilicia) (Kappadokië en Paphlagonia) (Egipte) (Sirië) (Persië)