Geskryf deur Elena Mannes
Image deur Александра Туркина (hond bygevoeg deur InnerSelf)
Ek het as kind in reïnkarnasie geglo. Soos ek onthou, was dit byna 'n wete. Ek het eenkeer 'n gevoel gehad van 'n plek en kultuur waar ek al eeue gelede was, hoewel ek geen herinnering aan vorige lewens gehad het nie. Ek het net 'n friss van erkenning onthou toe ek 'n geskiedenisboek gelees het en afgekom het oor 'n gedeelte oor Chichén Itzá, die pre-Columbiaanse stad wat deur die Maya's gebou is in die huidige Mexikaanse Yucatán. Gevul met opgewondenheid en 'n absolute oortuiging hardloop ek my ma en ouma aan.
My onthulling dat ek so opwindend gedink het, was dadelik poo-pooed as "net jou verbeelding." Soos ek intussen verneem het, is dit 'n algemene reaksie van ouers in die Westerse wêreld wanneer hulle hul kinders hoor dat hulle in reïnkarnasie glo.
Sit dit neer op kinderlike verbeelding as jy wil, maar daardie oomblik van ontdekking - en selfs besef - het in my geheue ingebed. Dit het my nooit gelaat nie, alhoewel ek geleer het om nie van die oortuiging van kinderjare te praat nie en dit self gesien het as moontlik net 'n vlug van deftigheid en iets wat nie heeltemal pas by die wêreld van feit en rede nie - beslis nie met die joernalistieke nie. eis van harde getuienis. Toe dryf Brio se fisiese dood my na 'n nuwe ondersoek na die idee van die fisiese lewe daarna.
Kon Brio regtig terugkom?
Ek het drome gehad om Brio te verloor. Ek sou na hom soek - soek en soek - want sonder hom het ek verlore gevoel. Maar miskien het my slaapgesigte op 'n ander waarheid gesinspeel: dat ons huidige verband lank, lank gelede geïnspireer is. Dat ek Brio miskien in die voormalige lewens geken het. Dat Brio en ek mekaar oor en oor verloor het en weer gevind het - in verskillende tye, omstandighede en vermommings.
Nou het ek weer gesoek. Ek het onthou wat my vriend oor Brio gesê het: 'U kan die piramides in sy oë sien.' Ek het nou probeer om die vele lewens van Brio te ontdek wat my so verander het. Ek het die ayurvediese dokter onthou wat gesê het hy is 'n ou siel. Ek onthou die verklaring van die chiropraktisyn David Mehler dat Brio ''n soort koning in 'n ander leeftyd' was. '
Skeptisisme in die "Age of Reason"
Skeptisisme oor enige geloof in 'n hiernamaals en reïnkarnasie het in die Weste geheers sedert die Verligtingstydperk, gesentreer in die agttiende eeu, die rasionalistiese filosofie van die Franse filosoof René Descartes bevorder. Die ouderdom van die rede en die wetenskaplike rewolusie was noue betrekkinge.
Miskien is dit miskien vir baie mense 'n verrassing - net soos ek eerlik gesê het - dat die Weste nietemin uit die Griekse filosofie 'n heel ander draad van historiese geloof oor reïnkarnasie geërf het. Pythagoras was veral bekend vir sy wiskundige teorieë - veral met betrekking tot die grondslag van musiek. Maar in sy tyd was hy ook bekend vir sy leerstellings van 'n leer genaamd metempsychosis, wat beweer het dat die siel nie sterf nie en 'n siklus van wedergeboorte ondergaan.
Nog 'n boeiende ding: Pythagoras het blykbaar geglo dat die siel van 'n mens in die liggaam van 'n dier hergebore kan word. En die verhaal lui dat hy geglo het dat hy die stem van 'n vriend wat dood is, gehoor het in die gehuil van 'n hond.
Plato het ook in metempsigose geglo — reïnkarnasie. Hy het gedink dat daar 'n vaste aantal siele bestaan. Daarom moes hulle aanhou om in verskillende liggame terug te keer. Hy het geskryf: 'Dit is die gevolgtrekking, het ek gesê; en as dit 'n ware gevolgtrekking is, moet die siele altyd dieselfde wees, want as niemand vernietig word nie, sal hulle nie verminder nie. '
Kan diere reïnkarneer soos mense?
Die idees van hierdie Grieke oor 'n hiernamaals en reïnkarnasie lyk opvallend soortgelyk aan die oortuigings van Oosterse godsdienste, wat meen dat ons siele reïnkarnasie totdat ons die verligting bereik het. Die Boeddhistiese geleerde Robert Thurman wys daarop dat dit geglo word dat die Boeddha self reïnkarnasies as diere gehad het. Thurman het self daaroor gepraat, verduidelik. 'Hy was 'n leeu. Hy was 'n padda, en ander diere. Boeddhiste glo dat mense diere is en dat diere weer as mense herbegrawe kan word. "
Ek het onthou wat die ayurvediese geneser gesê het - dat Brio nie as 'n hond sou terugkom nie. Kan diere reïnkarneer as mense? Die Weste, hoewel dit grotendeels skepties bly, het die idee van reïnkarnasie tot 'n sekere mate aanvaar. Aangesien onlangse belangstelling steeds op die gebied van spiritualiteit ontwikkel, is daar 'n verdieping van die nuuskierigheid oor die 'oordrag van siele', soos Pythagoras dit stel.
Die idee dat siele nie net voortleef nie, maar ook terugkom, het 'n paar ernstige navorsers se aandag getrek. Die opvallendste is wyle dr. Ian Stevenson, stigter en direkteur van die Afdeling Perseptuele Studies aan die Universiteit van Virginia. Stevenson het veertig jaar deur die wêreld gereis en duisende gevalle van kinders ondersoek wat beweer dat hulle lewens van die verlede onthou het. Hy het in baie van hierdie kinders fisieke en sielkundige eienskappe gedokumenteer wat lyk soos mense wat gesterf het.
Stevenson se werk is wyd gekritiseer. Maar die werk van die Afdeling Perseptuele Studies duur voort onder leiding van Jim Tucker, 'n professor in psigiatrie en neuro-gedragswetenskappe. Hy fokus op Amerikaanse sake in sy navorsing aan die Virginia Foundation. "Oor die dekades," het Tucker my gesê, "het ons nou meer as vyf-en-twintighonderd gevalle van kinders wat herinneringe aan vorige lewens rapporteer, bestudeer."
Onthou lewens van die verlede
Een van die bekendste was dié van 'n jong seun wat die lewe van 'n vlieënier uit die Tweede Wêreldoorlog wat in 'n ongeluk dood is, in detail onthou. James Leininger, gebore in Louisiana, was ongeveer twee jaar oud toe hy voortdurend nagmerries gehad het van 'n vliegongeluk. Volgens hom was hy 'n vlieënier in die Tweede Wêreldoorlog en het hy met 'n boot gevlieg toe hy doodgeskiet is. Hy onthou die naam van die boot en die naam van 'n vriend en kollega - 'n mede-bemanningslid wat ook dood is.
Navorsing het bewys dat daar in werklikheid 'n vliegdekskip met die naam James was. 'N Vliegtuig het inderdaad neergestort soos James beskryf het, en die vlieënier in die vliegtuig langs sy naam het die naam van James gesê.
Ek het Tucker gevra of hy ooit reïnkarnasieverhale gehad het waarby diere betrokke was - mense wat lewens as diere onthou. Hy het gesê dat hy dit nie gedoen het nie. Maar hy het vir my gesê Ian Stevenson het verwys na enkele sulke gevalle in sy boek Kinders wat vorige lewens onthou. Stevenson het geskryf,
'Nadat ek 'n aanvanklike vooroordeel teen sulke sake oorkom het, het ek bewustelik aantekeninge opgeteken van alles wat iemand my daaroor wou vertel, en tog het ek aantekeninge oor minder as dertig gevalle van beweerde nie-menslike wedergeboorte. Die meeste van hulle het 'n mens as onderwerp wat gesê het dat hy 'n menswording as 'n nie-menslike dier gehad het. Soms het so 'n dierelewe plaasgevind as 'n 'tussentydse' lewe tussen 'n ander menslike lewe en die huidige persoon. '
Maar hoe kan daar 'n bewys wees van 'n lewe in die verlede as 'n dier — van 'n dier wat dan as mens reïnkarneer? Stevenson het bygevoeg,
'Die gevalle van geëisde lewens as nie-menslike diere kan, uit die aard van die dinge, weinig bewys lewer van die soort wat ons in die gewone menslike gevalle gevind het, en die meeste van hulle lewer geen bewyse nie - bloot die onbevestigde bewering van die onderwerp dat hy gehad het so 'n inkarnasie. '
Bewussyn ... kan die dood van die liggaam oorleef
Jim Tucker stem saam dat "dit moeilik is om hierdie sake op 'n materialistiese werklikheidsbegrip te karteer. . . as die fisiese wêreld al is, dan weet ek nie hoe u hierdie sake kan aanvaar en in hulle kan glo nie. Maar ek dink daar is goeie redes om te dink dat bewussyn as 'n afsonderlike entiteit van die fisiese werklikheid beskou kan word. "Tucker gaan voort,
'Ek dink hierdie gevalle dra by tot die bewysmateriaal dat bewussyn plaasvind. . . kan die dood van die liggaam oorleef; dat die lewe na die dood nie noodwendig slegs 'n fantasie of iets is wat oorweeg moet word nie, maar dat dit ook op 'n analitiese manier benader kan word, en dat die idee op meriete beoordeel kan word. '
Tucker wys op kwantumfisika, wat voorstel dat die fisiese 'werklikheid' eintlik deur die waarnemer gevorm word, dat die bewussyn die materiële wêreld skep. Max Planck, die stigter van die kwantumteorie, het gesê: 'Ek beskou bewussyn as fundamenteel. Ek beskou materie as afgeleide van bewussyn. 'Tucker argumenteer dus,' in die geval sou dit beteken dat bewussyn nie noodwendig van 'n fisiese brein afhanklik sou wees om te oorleef nie, en dit sou kon voortbestaan. . . nadat die liggaam sterf. "Tucker glo dat individuele bewussyn na die dood kan voortduur en in 'n toekomstige lewe kan terugkeer.
Kan honde, soos mense, reïnkarneer?
Nodeloos om te sê, daar is geen navorsing soos Ian Stevenson en Jim Tucker se studies met mense oor die moontlike lewe en reïnkarnasie van ander spesies nie. Hierdie ander wesens kan ons nie van vorige lewens vertel nie - beslis nie in menslike taal nie. Mense soos ek wend hulle tot psigies en intuïtiewe vir leiding.
Die dierekommunikeerders wat ek al ontmoet het, glo dat die honde, soos mense, kan reïnkarneer. Hulle vertel verhale van diere, honde en perde wat hulle vertel het van vorige lewens. Sommige mense meen dat hulle self diere gehad het wat teruggekeer het, en hulle noem kliënte wat seker is dat geliefde metgeselle fisies na hulle teruggekeer het.
Nancy Kaiser, 'n kommunikeerder in Noord-Carolina, is van mening dat baie van haar eie diere in ander vorme teruggekeer het - 'n perd wat byvoorbeeld terugkeer as 'n katjie op 'n kliënt se plaas. Dit is voorspelbaar dat diere-kommunikeerders persoonlik sulke oortuigings het. Ek vind dus dat die verhale van hul kliënte — "gewone" mense wat tot hul verbasing dink dat reïnkarnasie eintlik met hul diere gebeur het - veral interessant is.
Een van Nancy Kaiser se kliënte, 'n voormalige uiters suksesvolle bemarkingsbestuurder in Massachusetts, het my een so 'n boeiende verhaal vertel. 'Dit is 'n liefdesverhaal,' het Barbara Barber dadelik gesê - ''n fantastiese liefdesverhaal.'
Kapper het haar hele lewe lank dertien honde gehad, maar wou nog altyd 'n sjokolade-laboratorium hê. 'N Paar jaar gelede het die regte hondjie uiteindelik saamgekom en sy het Cocoa gekry, wat deur Barbara, haar man en hul tweeling aanbid is. 'Sy was 'n absoluut wonderlike hondjie. Sy was die beste hond op die planeet. "
Maar toe Cocoa net vier jaar oud was, het sy aan kanker siek geword en gesterf. 'Dit was verwoestend; dit was net ongelooflik, "sê Barber. Desperaat vir 'n hond het sy gou 'n reddingshond gekry. Maar hy het groot temperamentprobleme gehad en moes ongelukkig neergesit word omdat hy kinders gebyt het.
Die dag toe Barber na die veearts se kantoor gegaan het om die as van die hond op te tel, sien sy 'n sjokolade-laboratorium hondjie, 'n wyfie - direk by die deur toe sy binnekom. 'Die hond het na my gekyk en na die hond gekyk, en ek het net gesmelt. Ek en daardie hond het net verlief geraak. Sy het moeg geword, "onthou Barber. Toe sy weg is, het Barber aan die eienaar van die hondjie gesê dat as sy ooit sou vind dat sy nie die hond kon hou nie, Barber haar sou neem.
In die gedagte dat die eienaar waarskynlik gedink het dat sy mal is, het Barber nie meer daaraan gedink nie, maar toe kry sy 'n oproep van die veearts se kantoor waarin gesê word dat die hondjie se eienaar met haar in kontak wil kom. Hulle het vriende geword en 'n paar keer met die hondjie ontmoet, wat terloops deur haar eienaar Cocoa aangewys is!
Ongeveer twee maande later het die hondjie-eienaar gebel en gesê dat sy 'n nuwe kêrel en 'n nuwe werk het. Kakao was die hele dag alleen. Kan Barber haar neem? 'Absoluut,' was die antwoord, en Barber het daardie aand Kakao nommer 2 opgetel.
Toe sy die hondjie by die huis kry, was alles so bekend, sê Barber. Kakao nommer 1 het dikwels op die tweede trap van bo geslaap. Kakao nommer 2 het dieselfde plek gekies. Toe Barber se nou-eksman die huis besoek en Cocoa hom die eerste keer sien, het dit gelyk asof hy onmiddellik erken word. "Niemand kan my anders vertel nie," benadruk Barber. 'Ek het dertien honde gehad, en dit was onmiddellike erkenning. Geen vraag nie. '
Barbier is nie godsdienstig nie. Sy is geestelik, sê sy, maar "of ek nou geestelik is of nie, daar is geen twyfel in my kop dat hierdie hond met opset na my toe gekom het om my deur 'n baie moeilike tyd in my lewe te help nie." verbeel my dat een van haar honde sou reïnkarneer en na haar sou terugkeer. 'Ek het nog nooit daaraan gedink dat 'n dier kan terugkom nie', het sy aan my gesê, "ek het nooit daaraan gedink nie."
Voortsetting en verbinding
Mense wat oortuig is dat hul diere in ander liggame na hulle teruggekeer het, noem dikwels gedrag wat lyk soos die dier wat geslaag het. Barbara Barber se "erkenning" van Kakao nommer 2 soos wat Kakao gelyk het, is bevestig deur die gedrag van die hond, wat weerspieël die gedrag van Kakao nommer 1.
Wat 'n mens ook al in hierdie verhale vind, daar is geen twyfel dat dit oor hoop gaan nie - oor mense wat te make het met oënskynlike eindes wat voortsetting en konneksie sien.
Nancy Kaiser praat oor hoe haar werk met diere kommunikeer haar verander het: 'Om met diere wat dood is te praat, het my geleer dat die dood nie die groot finale is Niks waarvoor die meeste mense vrees nie. . . .
Ek verkies die term oorgang, wat beter beskryf wat werklik gebeur. Oorgang / dood is niks anders nie as 'n vormverandering. Die energie wat uit ons siel bestaan, vibreer baie stadig in die liggaam. As die liggaam sterf en die siel vrygestel word, keer die energie terug na 'n vinnig vibrerende geestelike toestand. "
© 2018 deur Elena Mannes. Alle regte voorbehou.
Bear and Company, afdruk van: www.InnerTraditions.com
Soul Dog: 'n Reis na die Geestelike Lewe van Diere
deur Elena Mannes
Elena Mannes, 'n bekroonde TV-joernalis en -produsent, het op soek na geselskap ná 'n ongeluklike ongeluk. Sy het besluit om haar eerste hond te kry. Maar wat sy met haar hond gevind het, het Brio die fondamente van haar fisiese en geestelike wêrelde geskud, haar gestuur om die aard van sy geestelike oorsprong te ontdek en die moontlikheid van interspesie-kommunikasie te oorweeg - selfs na die dood. Hierdie boek ondersoek die hele lewe en die naslewe van Brio, insluitende sy laaste dae en sy boodskappe aan die outeur nadat hy geslaag het. Hy ondersoek ook die ondersoek na die geestelike lewe van diere en bied 'n nuwe begrip van die onbreekbare band tussen mense en diere. .
Boeke deur hierdie skrywer | verwante Boeke
Elena Mannes is 'n bekroonde onafhanklike dokumentêre regisseur / skrywer / produsent wie se eerbewyse ses Emmy-toekennings, 'n George Foster Peabody-toekenning, twee direkteursgilde van Amerika-toekennings en nege Cine Golden Eagles insluit. Sy het geskryf, gerig en geproduseer reeks en dokumentêre vir CBS, PBS, ABC, en die Discovery Channel, insluitend Die Amazing Animal Mind en die PBS primetime spesiale Die musiekinstituut, wat gelei het tot die skryf van haar boek, Die krag van musiek. Besoek haar webwerf by https://www.souldogbook.com/
Video / onderhoud met Elena Mannes: Exploring Animal Spiritualiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Om weer te reïnkarneer of nie te reïnkarneer nie: honde, mense en bewussyn