"Gaan nou huis toe en LEEF!"
Dis soos dit is: iets sleg gebeur … en jy moet aanbeweeg, en aanhou beweeg. Dis net hoe dit is.
SATERDAG 22 SEPTEMBER 2012
1. 'n Begrafnis vier die lewe van die persoon wie se finale afskeid dit is.
2. 'n Begrafnis gee 'n geleentheid aan vriende en familie om op seremoniële wyse afskeid te neem van 'n geliefde.
3. 'n Begrafnis verleen troos aan vriende en familie.
4. 'n Begrafnis voorsien 'n bevestiging van lewe aan die mense wat die begrafnis bywoon – om vir hulle die deur te wys na die diens verby is, en te sê: "Gaan nou huis toe en LEEF!"
Gideon Gerber: 1955-2012
Gepubliseer op 22/09/2012 29/08/2017 Kategorieë Oumensjare van my jeug – 2012
Die minste wat 'n ouer behoort te doen
Ouers moet hulleself weerhou daarvan om hulle kinders te probeer skep in hulle eie aangesig. Kinders sal uiteindelik moet oorleef in 'n wêreld wat anders lyk, en waar vele dinge anders werk, as die wêreld waarin die kind se ouers grootgeword het.
Ouers se plig is om hulle kinders toe te rus om te oorleef in 'n soms antagonistiese, vyandige wêreld, en om 'n werkbare identiteit te definieer wat hulle uiteindelik as volwassenes in staat sal stel om te kan funksioneer in hierdie wêreld, om verhoudings te kan aanknoop met 'n wye verskeidenheid mense, om 'n doel te kan formuleer waartoe hulle hul lewens kan aanwend, en om gelukkig te kan wees.
Kinders moet toegerus word om te oorleef – fisies, verstandelik en emosioneel, en om vervullende, produktiewe, gelukkige lewens te lei.
Ouer moet ten minste probeer om ten minste hierdie dinge vir 'n kind te doen, siende dat die kind in die eerste plek nie self 'n keuse gehad het daaroor om gebore te word nie.
Gepubliseer op 10/09/2012 29/08/2017 Kategorieë Oumensjare van my jeug – 2012
Hou jouself staande, anders sál jy stof byt
Mislukking, en die hernude indruk dat, omdat ek nie geld maak nie, ek nie werk nie. Dit ten spyte van boeke gepubliseer – beide persoonlike materiaal en kommersiële projekte, talle webwerwe en ander internet eiendomme, en jare se dag in en dag uit, week in en week uit, en maande aaneen se gesukkel met pogings om geld te maak wat opeindig as geskrapte projekte en pakke weggooipapier.
Wat mens laat wonder hoekom jy nog probeer. Wat, presies, is die punt? Probeer, want dis beter as opgee? Dan spandeer ek eerder al my tyd daaraan om te skryf – oggend, middag en snags, weeksdag en naweek, twaalf maande van die jaar tot ek verstryk, en om te publiseer wat ek geskryf het, en te bemark wat ek gepubliseer het.
Is dit nie genoeg nie? Wie doen beter? Mense wat kinders kry? Doen hulle noodwendig beter? Laat hulle meer agter? Is dit wat hulle agterlaat noodwendig goed? Wat van as hulle kinders fokops en kriminele word? Wat van as hulle kinders gierige, korrupte bedrieërs word, of dwelmslawe en alkoholiste?
Ek probeer geld maak. Want dis die regte ding om te doen. Want ek hou daarvan om te eet. Want ek hou daarvan om met seep te was, en ek hou daarvan om ten minste twee keer per dag my tande te borsel. Want ek hou van skoon klere, al het my hemde en broeke beter dae gesien.
Ek moet geld maak. En my vrou moet geld maak. Na werk kyk my vrou TV, of sy maak die huis skoon. Na werk, wat op hierdie stadium sinoniem is met verskynings as Engelse onderwyser want dis al wat ek skynbaar kan doen om geld te maak, doen ek meer werk, want ek wil nie méér verskynings maak as Engelse onderwyser nie, en dis in elk geval nie volhoubaar nie. Ek as ek klaar die ander werk gedoen het, moet ek verder skryf, en publiseer wat ek skryf, en bemark wat ek publiseer. Werk, werk, skryf – wat ook eintlik werk is, maar net tel as werk as dit geld maak.
Elke dag byt mense stof. Elke dag. En die wêreld gaan voort. Dis nie dat mense nie omgee nie, dis net dat hulle eie lewens nie stilstaan net omdat iemand gesneuwel het nie.
Elke dag byt mense stof, slagoffers van omstandighede, slagoffers van ander mense se bose dade, of slagoffers aan eie hand.
Dis eenvoudig: Jy móét jouself staande hou, anders sál jy stof byt. En die wêreld sál voortgaan sonder jou.