HIPOSPADIEë: WATTER WERKSWYSE BESTAAN ​​EN IN WATTER GEVALLE MOET HULLE AANGEWEND WORD? - MANS SE GESONDHEID - 2019
Peer dieet, 3 dae, 3 kg
Hormonale kerse tydens menopouse
Plaveisel servikale kanker: prognose, behandeling
Chirurgie vir hipospadieë in 'n kind: tipes, komplikasies, rehabilitasie
Benewens die verkeerde plek van die opening van die uretra in hipospadieë word penile kromming dikwels waargeneem.
In ernstige vorms van hierdie siekte is daar nie net probleme met urinering nie - sulke patologie kan later problematiese (en selfs onmoontlike) bevrugting maak.
Hierdie siekte word uitsluitlik deur chirurgie behandel, en die operasie word in die vroeë kinderjare uitgevoer. Dit is geregverdig nie net deur die risiko van sielkundige trauma vir die kind te verminder nie, maar ook deur ander fisiologiese aspekte.
Behandeling van hipospadieë
Huidiglik vind chirurgiese behandeling van hipospadië in die meeste gevalle plaas in een (maksimum twee) operasies, maar die chirurgiese behandeling van hipospadieë self is sedert 1800 bekend. In daardie tyd was medisyne nie so ontwikkel nie. As gevolg daarvan was die bedrywighede nie so suksesvol en effektief nie, en die bedrywighede kon tot 15-20 wees en hulle is vir 'n paar jaar uitgevoer.
Vandag sluit hierdie behandeling vier hoofstadia in en vind op dieselfde dag plaas:
Die skep van die uretra,
Posisionering van die eksterne opening van die uretra op die kop van die penis.
Die hele proses duur van een en 'n half tot drie uur, maar in sommige tye (afhangende van die vorm van hipospadieë en die mate van erns), kan dokters besluit om die operasie in fases uit te voer.
Die werking van hipospadia by seuns
Die meeste spesialiste is nou geneig om die werking van hipospadia so vroeg moontlik in seuns uit te voer, optimaal tussen die ouderdomme van 8 en 16 maande. Dit is te danke aan die feit dat moderne kinders baie vroeg in hul bewustheid van hul minderwaardigheid in verband met hierdie siekte is en sielkundige trauma kan kry.
Die werking van die stamvorm van hipospadia
Met stamhypospadiaë word aanbeveel om 'n operasie tot drie jaar uit te voer, wat die pasiënt in staat stel om sielkundige gerief te bied en maksimum resultate te behaal.
Met hierdie tipe hipospadieë word 'n abnormale ligging van die uretra waargeneem, en die eksterne opening word na die romp van die penis verskuif. As 'n reël, met stamhypospadia, is daar ook 'n kromming van die penis, en afhangende van hoe ver die gat van die normale posisie is, kan die kromming groter of kleiner wees.
Uretrale stricture kan ook voorkom (vernouing van die uretra).
Al die Hierdie probleme word maklik opgelos deur chirurgievoorafgegaan deur 'n deeglike diagnose.
In die loop van sulke studies word die moontlikheid van 'n operasie geopenbaar, met verwante siektes bepaal - hierdie maatreëls help om die veiligheid van die operasie self te verhoog en komplikasies te verminder. Die operasie word in een stadium onder algemene narkose uitgevoer..
Die werking van die koronêre vorm van hipospadieë
Soos die hipospadieë, word die koronoïedvorm as eenvoudig vanuit die oogpunt van die operasie beskou, maar in hierdie geval word die operasie nie net vanuit die oogpunt van urinasieprobleme geregverdig nie, maar ook die voorkoms van die penis reggestel.
In koronêre hipospadieë word afstandsbehandeling en ureaplastie gebruik., en as daar na die tweede werkswyse dikwels komplikasies in die vorm van fistels is, dan het afstandmetodes verskeie voordele:
Distraktiewe metodes is nie so moeilik vanuit 'n tegniese oogpunt nie,
Hierdie tipe intervensie veroorsaak minder komplikasies (nie meer as 10% van pasiënte nie).
Operasie hipospadieë kapiteer
Dit is die mildste vorm van hipospadieë, chirurgie word nie in die meeste gevalle vereis om hipospadieë te kapiteer nie. Die uitsondering is 'n vernouing van die opening van die uretra, sowel as 'n sterk kromming van die penis.
Weet jy wat teratozoospermia is en wat is die maniere om dit te behandel?
Hoe om balanopostitis by mans te behandel, word hier geskryf - vind dit nou op die hoogte.
En deur op hierdie skakel te klik: https://man-up.ru/bolezni/andrologiya/astenozoospermiya/ast-i-beremennost.html kan jy uitvind wat die oorsake van asthenozoospermia is.
Ten spyte van die feit dat hipospadia-operasies in die meeste gevalle suksesvol eindig, daar is altyd die risiko van sekere komplikasies. In die besonder moontlik verswakte bloedtoevoer na die kunsmatige uretra, en in hierdie gevalle kan tot twintig chirurgiese prosedures uitgevoer word.
Ook die belangrikste komplikasies sluit in:
Bloeding vir 'n lang tyd na die operasie
Inflammasie van postoperatiewe wonde,
Die laaste probleem is die algemeenste. Fistelontwikkeling is 'n kanaal wat die uretra en vel verbind, en littekens kan ook in die buitenste opening van die uretra vorm.
As 'n reël Die meeste komplikasies kom gou na die operasie voorDaar is egter gevalle waar die postoperatiewe gevolge hulself jare na die operasie laat voel het.
Ten spyte van die feit dat die resultate na chirurgie vir die behandeling van hipospadie by kinders in die meeste gevalle gunstig is, Na die operasie word dit aanbeveel om die kind gereeld aan spesialiste te wys. Dikwels, selfs na die operasie, kan latente misvormings opgespoor word wat dadelik reggestel moet word, veral dikwels kan sulke afwykings by kinders tydens puberteit manifesteer.
Hoekom ontstaan ​​hipospadieë?
Volgens verskeie bronne word hierdie anomalie van 0,5 tot 5% in pasgebore seuns vasgestel en is geneig om te styg. Kenners assosieer hierdie verskynsel met 'n toename in die aantal swangerskappe met behulp van bygestaan ​​reproduktiewe tegnologieë, hormonale voorbereidings vir swangerskapbewaring, toksikologiese effekte, nadelige gevolge van eksterne toestande, oorerwing, ens.
Daar is bewyse dat in vitro-bevrugting die frekwensie van hipospadieë met 5 keer toeneem (die studie van Silver RI en mede-outeurs in 1999).
Wat is die gevolge van hipospadieë?
Eerstens is dit moeilik om te urineer, hoe laer die opening van die uretra is, hoe groter is die behoefte om te urineer op die "vroulike tipe" terwyl jy sit.
Dikwels word die urinestroom gedraai of gespat.
'N Gedraaide penis met 'n abnormale openings uretra lei tot die onmoontlikheid van 'n volle seksuele lewe.
'N Inferioriteitskompleks, depressie, apatie - dit is die metgeselle van 'n man wat nie betyds was nie.
Die diagnose self is nie moeilik nie, die diagnose word tydens 'n eksterne eksamen vasgestel. Alle pasgebore seuns moet geïnspekteer word vir hipospadieë.
'N Kind met hierdie misvorming word verwys na 'n genetiese en endokrinoloog konsultasie.
Diagnostiese soeke is gemik op die vestiging van ander patologieë van die organe van die urogenitale kanaal, aangesien hipospadieë gekombineer kan word met ander ontwikkelingsgebreke.
Daar is ernstige vorms van hipospadieë met pseudohermafroditisme.
Vir verwysing:Pseudo-hermafroditisme is 'n toestand waarin die interne geslagsdele van die vroulike en die eksterne genitale manlik is of andersom.
Uit gepaardgaande hipospadie-patologieë word die volgende geopenbaar:
displasie van die voorhuid
abnormale ligging van die testikels (kriptorchidisme),
hidronephrotiese transformasie, ens.
Baie ouers stel belang: "Is dit moontlik om hipospadieë tydens roetine-ultraklankondersoek tydens swangerskap te bepaal?". Kenners glo dat nee. Die grootte van die geslagsorgane is so klein dat dit nie altyd moontlik is om die geslag van die kind korrek te bepaal nie, behalwe dieper besonderhede. Verder, selfs al was dit moontlik om hierdie patologie in die utero te diagnoseer, sal chirurgiese behandeling nog na die geboorte binne die voorgeskrewe tyd uitgevoer word.
Wanneer is dit beter om chirurgie vir hipospadieë te doen?
Tans is die optimale tydperk die ouderdom van die kind vanaf 8 maande tot 3 jaar.. Daar is kundiges wat meen dat chirurgie beter is om vroeër uit te voer: van 6 tot 9 maande. Dit is te danke aan die gebrek aan trauma aan die psige van die kind tydens vroeë chirurgiese ingryping, wat geleenthede skep vir die volle ontwikkeling van die holle liggame en die normale groei van die penis.
Vir die regstelling van die ligte vorm is 'n enkele operasie voldoende; in komplekse vorms van hipospadieë kan verskeie chirurgiese ingrepe uitgevoer word.
Die eerste fase behels die sluiting van die velafwyking en die vorming van 'n ontbrekende uretraklep uit die vel van die voorhuid of skrotum.
Herwerking word uitgevoer tussen 4 en 6 jaar. Die intervensie is daarop gemik om die vorming van 'n nuwe uretra met 'n voldoende deursnee vir die normale deurvoer van urine te voltooi.
In geval van gekombineerde patologie, word die korreksie van anomalieë van die boonste en onderste urinale traktaatjies uitgevoer, wat die funksionele vermoëns van die niere behou, en dan eers die ontwikkelingsgebrek van die uretra regstel.
Wat is die aanduidings vir chirurgie
Daar is aanduidings wat uitgedruk word in funksionele afwykings en indikasies wat verband hou met 'n kosmetiese defek. Tot die funksionele sluit in:
kromming van die penis
Spuit van urine spuit, sy afwyking,
vernouing van die eksterne opening van die uretra.
Kosmetiese aanduidings vir chirurgie is soos volg:
anomalie van die urethrale opening,
rotasie van die penis,
misvormings van die voorhuid
splitsing van die skrotum.
Chirurgiese ingryping in hipospadieë in 'n kind impliseer die volgende aspekte: die herstel van die normale vorm van die penis, die vorming van 'n "nuwe" uretra, die verwydering van die eksterne opening van die peniskop.
In die moderne urologie is daar meer as 200 wysigings van chirurgiese behandeling wat gebruik word in die urinale hipospadieë.
Vroeër is plastiese chirurgie meer gereeld met behulp van 'n velflap uitgevoer. Op die oomblik gebruik uroloë hoofsaaklik die werking van insnyding en tubulering van die uretrale plaat (TIP). Hierdie metode is van toepassing op die korrekte sowel distale as proksimale hipospadieë. In vergelyking met voorheen gebruik bedrywighede, is die voordele van die TIP soos volg:
minder trauma aan omliggende weefsels,
korter duur van narkose slaap.
Hoekom is dit belangrik om vroegtydig 'n operasie vir hiperspadias van die uretra te doen?
Ongeveer 40 jaar gelede is hipospadia reggestel vir seuns ouer as 3 jaar. Daar is geglo dat dit tegnies makliker is om chirurgiese regstelling op die groter penis uit te voer.
Maar later het hulle die aandag gevestig op die feit dat die seuns op 'n bewuste ouderdom opgedoen het, betekenisvolle fisiologiese en sielkundige afwykings ontwikkel.
Soms word, voor chirurgie, adjuvante hormoonterapie gebruik, waarvoor hulle hormonale middels gebruik. Maar dit word volgens streng aanduidings gedoen na oorleg met die endokrinoloog. Целью является увеличение размеров пениса на фоне применения тестостерона и хорионического гонадотропина человека.
makliker penis sorg na die operasie: dit is makliker vir die baba om 'n luier aan te trek sodat dit nie aandag gee aan die urinêre kateter wat na die operasie geïnstalleer is nie,
Op hierdie ouderdom het seuns nie spontane ereksies wat die waarskynlikheid van na-operatiewe naaldafwyking verhoog nie
Die psige van die kind ly nie, want die kind onthou bietjie op hierdie ouderdom.
Die duur van die operasie hang af van die tipe hipospadieë en anomalieë wat reggestel moet word.
Dit duur gemiddeld 2 tot 3 uur, maar die operasie vir hipospadieë kan langer neem.
Let daarop dat alle intervensies onder algemene narkose uitgevoer word, wat die chirurgiese regstelling van die gebrek in 'n jong kind fasiliteer.
Rehabilitasie na chirurgie vir hipospadieë
Na ontslag uit die hospitaal, neem die chirurg die kind vir ten minste 24 maande in ag, aangesien dit gedurende hierdie tydperk komplikasies gereeld is.
Na die operasie word die verband vir 5 - 7 dae verwyder.
Vir die voorkoming van die toetreding van 'n sekondêre infeksie word antibiotika terapie voorgeskryf met penisillienpreparate. Vir plaaslike terapie gebruik 'n salf met anti-inflammatoriese effek, wat 4 tot 5 keer per dag toegedien word.
Pampers moet gereeld verander word elke 1.5 - 2 uur. Dit is nodig om die postoperatiewe litteken te "lug", maar terselfdertyd om te verseker dat die kind nie die uretrale kateter, wat minstens 2 weke in die blaas is, uitrek nie.
Wat kan komplikasies en probleme wees ná chirurgie vir hipospadieë?
Pynsindroom word gestaak deur medisyne uit die groep NSAID's voor te skryf in die vorm van stroop, wat anti-inflammatoriese en pynstillende effekte het.
Die oorsprong van pyn is verstaanbaar. Eerstens, die operasie uitgevoer, tweedens, die urinêre kateter beïnvloed die blaaskrag, wat baie senuwee eindig, wat spasmas veroorsaak. Die gebruik van 'n warm luier aan die onderbuik verlig die toestand effens.
Bloeduitskeiding in die eerste dae na die operasie moet nie versteur word nie, mits daar geen uitgesproke bloeding is nie. 'N Paar druppels bloedige ontslag op die luier word toegelaat.
Die mees ongunstige komplikasie is die infeksie van 'n postoperatiewe wond, wat tot die nuluitslag al die pogings van chirurge kan verminder. daarom Dit is belangrik om nie die antibiotika te verlaat nie, en nie die dosis self te verminder nie en nie die ontvangs te mis nie.
Die vorming van 'n fistulêre gedeelte ontwikkel teen die agtergrond van divergensie van hechtings en urine wat in nabygeleë weefsels vloei. As daar geen gepaardgaande urinale stricture is nie, is dit waarskynlik dat 'n klein fistel vanself gaan.
Die stricture van die nuutgevormde uretra benodig bougienage; as onsuksesvol is, gebruik hulle die laserafbreking van die gebrek.
Is dit nodig om 'n operasie vir die kind in die "sagte" vorm van hipospadieë te hê?
Die "ligte" vorms sluit in capita, circumobarbate en koronêre hipospadia.. Die operasie moet gedoen word, aangesien alle dieselfde sielkundige aspekte in volwassenheid kan lei tot nadelige gevolge. Volgens statistieke werk hierdie seuns nog steeds, maar eers later.
Stam-, skrotale, perineale hipospadia word beduidende sielkundige trauma vir ouers. Dit is nodig om te besef dat slegs chirurgiese ingryping die patologie kan regstel, wat die hooftaak moet wees.
Die skuld vir 'n "wonderwerk" en die selfoplossing van die situasie is ten minste onkonstruksie.
In die mees ernstige vorm van hipospadieë is die penis so klein dat dit lyk soos die klitoris, die skrotum is soortgelyk aan die labia as gevolg van splitsing, en die uretra is soos die vagina. Die testikels in die skrotum kan ontbreek as gevolg van kriptorchidisme.
Doen in hierdie geval 'n bloedtoets op die karyotipe om die geslag van die kind te bepaal, aangesien die meisie dalk 'n seun is. Maar selfs sulke ernstige gevalle is vatbaar vir chirurgiese regstelling.
Wat kan gedoen word om hipospadieë te voorkom
Volgens kenners word anomalieë van die uretra gelê in vroeë swangerskap, en hoe vroeër, hoe meer patologie sal harder wees.
Daarom moet swangerskap beplan word om byvoorbeeld die skadelike uitwerking van alkohol, nikotien, dwelms, ens. Op embriogenese uit te sluit. Profylactiese toediening van foliensuur en vitamien E verminder die waarskynlikheid van fetale ontwikkelingsafwykings.
Jy moet nie 'n swangerskap beplan dadelik nadat jy mondelinge voorbehoedmiddels geneem het nie. Dit is beter om 'n jaar te wag wanneer die hormonale agtergrond van die ma herstel word.
3,638 totaal aantal kyke, 6 x bekeken vandag
Primêre gonades vorm tussen die 4de en 5de weke van fetale ontwikkeling. Die teenwoordigheid van die Y-chromosoom verseker die vorming van die testikels. Daar word aanvaar dat die Y-chromosoom die sintese van die Y-antigeen proteïen koder, wat bydra tot die transformasie van die primêre gonad in die weefsel van die testikel. Embryogeniese fenotipiese verskille ontwikkel in twee rigtings: interne kanale en eksterne genitalieë word gedifferensieer. In die vroegste stadiums van ontwikkeling bevat die embrio beide die vroulike (paramesonfrale) en die manlike (mesonephrale) kanale.
Die inwendige genitale organe word gevorm uit die wolf- en mulleriese buise, wat langs mekaar geleë is in die vroeë stadiums van embrionale ontwikkeling in beide geslagte. By manlike fetusse gee die Wolfkanale aanleiding tot epididimis, vas deferens en seminale vesikels, terwyl Mulleriese kanale verdwyn. In vroulike embrio's ontwikkel die Mulleriese buise die fallopiese buise, die baarmoeder en die boonste gedeelte van die vagina, en die wolfkanale regresseer. Die eksterne genitalieë en uretra van die vrugte van enige geslag ontwikkel uit 'n algemene tab - die urogenitale sinus en die genitale tuberkel, die genitale voue en die hoogtes.
Fetale testikels is in staat om 'n proteïenhoudende stof te sintetiseer - 'n anti-Muller-faktor wat die paramesonephralkanale in 'n manlike fetus verminder. Daarbenewens, vanaf die 10de week van intra-uteriene ontwikkeling, die fetale testikel, eers onder die invloed van menslike chorioniese gonadotropien (CG), en dan sintetiseer sy eie luteïniserende hormoon (LH) 'n groot hoeveelheid testosteroon wat die onverskillige eksterne genitalieë beïnvloed, wat hul maskulinisering veroorsaak. Die genitale tuberkel, toenemend, verander in die penis, die urogenitale sinus word omskep in die prostaat- en prostatiese gedeelte van die uretra, die genitale voue saamsmelt, wat die manlike uretra vorm. Meatus word gevorm deur die inname van epitheelweefsel in die kop en meng saam met die distale einde van die gevormde uretra in die gebied van die scaphoid fossa. Dus, teen die einde van die eerste trimester, vind die finale vorming van die geslagsorgane plaas.
Daar moet op gelet word dat testosteroon vir die vorming van die interne manlike genitalieë (genitale kanaal) direk optree, terwyl die ontwikkeling van die eksterne genitalieë die invloed van die aktiewe metaboliet T-DHT (dihidrotestosteroon) vereis, wat direk in die sel onder die invloed van 'n spesifieke ensiem, 5alfa-reduktase, gevorm word.
Tans is daar baie klassifikasies van hipospadieë, maar net die Barcat-klassifikasie stel ons in staat om die graad van hipospadieë objektief te assesseer, aangesien die evaluering van die vorm van die gebrek slegs uitgevoer word na die chirurgiese ontplooiing van die penisas.
Barcat hipospadias klassifikasie:
I. Anterior hipospadieë:
II. Gemiddelde hipospadia:
Ten spyte van die ooglopende voordeel het die Barcat-klassifikasie een groot nadeel. Dit sluit nie 'n spesiale vorm van patologie in nie, soos "hipospadieë sonder hipospadiës" (soms genoem "akkoord-tipe hipospadia"). Maar, gebaseer op die patogenese van die siekte, is "hipospadieë sonder hipospadiës" 'n gepaste term vir hierdie tipe patologie aangesien dit in sommige gevalle slegs dysplastiese vel van die ventrale oppervlak sonder uitgesproke fibreuse koord die oorsaak is van ventrale afwyking van die stam van die penis, en soms word fibrous koord gekombineer met diep dysplastiese prosesse in die wand van die uretra.
In hierdie verband is dit logies om die Barcat klassifikasie uit te brei deur dit by 'n afsonderlike nosologiese eenheid te voeg - "Hipospadium sonder hipospadia".
Op sy beurt word vier tipes "hipospadia sonder hipospadiës" onderskei: 1) In die eerste tipe word die ventrale afwyking van die penisas uitsluitlik veroorsaak deur die dysplaasvel van die ventrale oppervlak van die penis. 2) Die oorsaak van die kromming van die stam van die tweede tipe is die veselagtige koord tussen die vel van die ventrale oppervlak en uretra, 3) lei tot die derde tipe kromming van die veselagtige koord, tussen die uretra en die kaakagtige liggame van die penis, 4) in die vierde tipe kromming uitgespreek fibreuse koord kombinasie tsya skerp dunner eintlik uretra muur (displasie uretra) (B. Belman 1985. Fayzulin AK 2003). Om die patogenese van hierdie vorm van ontwikkelingspatologie van die penis te verstaan, bepaal die korrekte taktiek van die chirurg en dra by tot die suksesvolle regstelling van die gebrek.
Die behandeling van hipospadieë word uitsluitlik uitgevoer deur chirurgie. Voor die operasie is dit nodig om 'n omvattende ondersoek van die pasiënt uit te voer, sodat die hipospadieë met ander oortredings van die vorming van die vloer onderskei kan word. Vir hierdie doel word, behalwe die algemene ondersoek van die pasiënt, kariotipering uitgevoer (veral in gevalle waar hipospadieë gekombineer word met kriptorchidisme), ultraklank van die pelviese organe en urineweg. In die geval van 'n kombinasie van hipospadieë met nier- en urienwegafwykings, benodig die pasiënt 'n deeglike kliniese ondersoek met behulp van urodinamiese toetse, X-straal-, radio-isotoop- en endoskopiese diagnostiese metodes.
Die doel van chirurgiese behandeling van pasiënte met hipospadieë is: 1) volledige ontvouing van geboë holle liggame, die verskaffing van 'n ereksie voldoende vir seksuele omgang, 2) die skep van 'n artefaktuele uretra met voldoende deursnee en lengte sonder fistels en beperkings van weefsels sonder haarfollikels, 3) uretroplastiese gebruik die pasiënt se eie weefsel met voldoende bloedtoevoer, wat die groei van die geskape uretra verseker met die fisiologiese groei van die holle liggame, 4) die eksterne opening van die uretra na die top beweeg die kop van die penis met die longitudinale ligging van Meatus, 5) die skep van vrye urinering sonder afwyking en spatstraling; 6) die maksimum eliminasie van kosmetiese afwykings van die penis met die doel om psigosemosionele aanpassing van die pasiënt in die samelewing, veral wanneer seksuele verhoudings aangaan.
Soms gebeur daar in die praktyk van 'n pediatriese uroloog wanneer 'n kind met 'n 46XX karyotipe, maar virilgenitalieë weens diagnostiese foute in die manlike veld geregistreer is, en 'n kind met die 46XY-kariotipe, maar gefeminiseerde genitalieë in die vroulike veld. Die mees algemene oorsaak van probleme in hierdie groep pasiënte is foutiewe karyotipering, of die afwesigheid van 'n studie glad nie. Die verandering van paspoortgeslag by kinders op enige ouderdom word geassosieer met ernstige psigosemiese trauma aan die ouers en die kind, veral as die pasiënt reeds 'n psigoseksuele oriëntasie gehad het. Daar is gevalle waar meisies met aangebore adrenale hiperplasie en klithiperpertie met 'n vorm van hipospadieë met al die gevolglike gevolge gediagnoseer is, en integendeel, 'n seun met testikulêre feminiseringsindroom is voor die puberteit in die vroulike veld opgevoed. Dikwels is dit in puberteit dat die gebrek aan tydige menstruasie die aandag van spesialiste lok, maar teen hierdie tyd het die kind reeds seksuele identiteit of andersins sosiale seks gevorm. Daarom moet enige kind met afwykings van die eksterne geslagsorgane in 'n gespesialiseerde instelling ondersoek word. Daarbenewens, selfs by kinders met onveranderde genitalieë, is dit noodsaaklik om onmiddellik na geboorte 'n ultraklankondersoek van die bekkenorgane te doen. Tans is meer as 100 genetiese sindrome wat verband hou met hipospadieë bekend. Reeds, op grond hiervan, is dit raadsaam om 'n genetikus te raadpleeg wat in sommige gevalle kan help om die diagnose te verduidelik en uroloë te fokus op die kenmerke van die manifestasie van 'n sindroom tydens die behandeling.
Die endokrinologiese aspek is die belangrikste in die oplossing van hierdie probleem, aangesien die onderliggende oorsake van hipospadieë endokriene stelselpatologie is, wat op sy beurt die kombinasie van hipospadieë met mikropenie, skrotale hipoplasia, verskillende vorme van kriptorchidisme en verswakte uitwissing van die viginale proses van die peritoneum (inguinale breuk en verskillende vorme van kruipende testikel en spermatiese koord).
In sommige gevalle word aangebore afwykings van die urienweg aangetref by kinders met hipospadieë, so 'n ultraklankondersoek van die urienweg moet uitgevoer word by pasiënte met enige vorm van hipospadieë. Die meeste uroloë word aangetref met vesikoureterale refluks, asook met hidronephrose, ureterohydronephrose en ander abnormaliteite in die ontwikkeling van die urienweg. Wanneer 'n kombinasie van hipospadieë en hidronephrose of ureterohydronephrose aanvanklik uitgevoer word, is plastiek van die aangetaste uretersegment en slegs na 6 maande is dit raadsaam om die hipospadieë te verbeter. In die geval wanneer 'n pasiënt 'n PMR het, is dit nodig om die oorsaak van terugvloei te verduidelik en uit te skakel. Hierdie groep pasiënte het getoon dat hulle 'n diep kliniese studie ondergaan, insluitend 'n volledige reeks urodinamiese toetse, X-straal-, radio-en-endopositiese diagnostiese metodes wat die taktiek van verdere behandeling van die pasiënt bepaal.
Die optimale ouderdom vir chirurgiese behandeling
Sedert die bekendstelling van die nuutste prestasies van wetenskap in moderne medisyne, is daar genoeg geleenthede om 'n aantal begrippe in plastiese chirurgie van die penis te hersien. Die teenwoordigheid van mikrokirurgiese instrumente, optiese versterking en die gebruik van inerte suture het dit moontlik gemaak om chirurgiese trauma te verminder en suksesvolle operasies uit te voer by kinders vanaf 6 maande en ouer. Die meeste moderne uroloë regoor die wêreld verkies gelyktydige korreksie van hipospadieë op 'n vroeë ouderdom. Pogings van sommige uroloë om 'n een-stap operasie in pasgebore seuns of op die ouderdom van 2-4 maande uit te voer, het hulle nie regverdig nie (Belman, Kass 1985). Meestal word die hipospadia-korreksie op die ouderdom van 6-18 maande uitgevoer, aangesien die verhouding van die grootte van die holle liggame en die voorraad plastiek materiaal (die werklike vel van die penis) op hierdie ouderdom optimaal is vir die implementering van die bedryfsvoordeel (Snyder 2000).
Daarbenewens het die uitvoering van korrektiewe bedrywighede op hierdie ouderdom 'n minimale effek op die psige van die kind. As 'n reël vergeet die kind die negatiewe aspekte van postoperatiewe behandeling, wat nie sy persoonlike ontwikkeling verder beïnvloed nie. Pasiënte wat verskeie chirurgiese ingrypings vir hipospadieë ondergaan het, vorm dikwels 'n minderwaardigheidskompleks.
Alle vorme van ontwikkelde tegnologieë kan in 3 groepe verdeel word:
metodes van regstelling van hipospadieë deur gebruik te maak van penis eie weefsels,
chirurgiese behandeling van hipospadieë deur gebruik te maak van pasiëntweefsel buite die penis,
blemish correctie gebruik weefsel ingenieurswese prestasies.
Die keuse van die metode hang dikwels af van die tegniese toerusting van die kliniek, die ervaring van die chirurg, die ouderdom van die pasiënt, die effektiwiteit van die preoperatiewe voorbereiding en die anatomiese eienskappe van die geslagsdele.
Algoritme van 'n keuse van 'n metode van chirurgiese behandeling
Die keuse van chirurgiese behandeling hang direk af van die aantal metodes waarmee die operasionele chirurg vloei, aangesien met dieselfde vorm van gebrek met dieselfde sukses, u 'n aantal voorheen voorgestelde tegnieke kan gebruik. In sommige gevalle, om 'n probleem op te los, is dit genoeg om 'n metotomie uit te voer, en soms word dit nodig om komplekse mikrochirurgie te doen. Daarom is die bepalende faktor vir die keuse van 'n metode:
ligging van hipospadiese meatus,
grootte van preputiale sak
die verhouding van die grootte van die holle liggame en die vel van die penis,
vel displasie van die ventrale oppervlak van die penis,
die krommingsgraad van die holle liggame,
die diepte van die voorkoms op die ventrale oppervlak van die glans penis,
die mate van rotasie van die penis,
die teenwoordigheid van synechiae voorhuid en hulle erns,
tops van die skag van die penis, ens.
Tans is meer as 200 metodes van chirurgiese regstelling van hipospadieë bekend. In hierdie hoofstuk het ons egter probeer om bedrywighede aan te bied wat 'n fundamentele nuwe rigting in plastiese genitale chirurgie het.
Die eerste poging tot chirurgiese regstelling van hipospadiae in 1837 is onderneem deur Dieffenbach. Ten spyte van die interessante idee van die operasie self, het dit ongelukkig geen sukses gehad nie.
В том же году Duplay использовал для пластики уретры тубуляризированный вентральный кожный лоскут по принципу Thiersh, предложенный для коррекции стволовой эписпадии в 60-е годы того столетия. Операция выполнялась в 1 и в 2 этапа. In die distale vorm van hipospadieë is die operasie in stadium 1 uitgevoer. In gevalle met proksimale vorms van plastiek is uretra 'n paar maande later na voorlopige reëling van die skag van die penis uitgevoer. Hierdie operasie word wyd versprei oor die hele wêreld, en nou gebruik baie chirurge wat nie die tegniek van een-stap-korreksie van hipospadieë ken nie, hierdie tegnologie.
In 1897 beskryf Nove - Josserand 'n metode om 'n artefaktuele uretra te skep met behulp van 'n outoloë vrye velflap wat uit die nie-harige deel van die liggaamsoppervlak (binneoppervlak van die voorarm, buik) versamel is.
In 1911 het Ombredanne probeer om 'n eenstap regstelling van die distale vorm van hipospadieë te verkry, waarin die artefaktuele uretra op die "flip-flap" -prinsipaal geskep is deur die vel van die ventrale oppervlak van die penis te gebruik. Die gevolglike wondafwyking is gesluit deur 'n verplaasde voorgeskrewe flap volgens die beginsel wat Thiersch ontwikkel.
In 1932 het Mathieu, met behulp van die beginsel van Bouisson, 'n suksesvolle regstelling van die distale vorm van hipospadieë uitgevoer.
In 1941 het Humby voorgestel om wanglemhosa te gebruik om 'n nuwe uretra te skep.
In 1946 het Cecil, met die beginsel van Duplay en Rosenberger in 1891, tydens die produksie van die tweede fase van die operasionele handleiding 'n drie-stadium plastiek van die uretra in die stamsirkulêre vorm gebruik met die stamsirkulêre anastomose.
Memmelaar het in 1947 'n metode beskryf vir die skep van 'n artefaktuele uretra deur 'n vrye blaasmukosa flap te gebruik.
In 1949 Browne beskryf die metode van distale uretroplastiek sonder die sluiting van die interne werf van die artefaktuele uretra, wat staatmaak op onafhanklike epithelisering van die nie-buisvormige oppervlak van die kunsmatige uretra.
Die stigter van 'n aantal bedrywighede wat daarop gemik was om 'n artefaktuele uretra met behulp van die vaskulêre bundel te skep, was Broadbent, wat in 1961 verskeie variasies van sulke bewerkings beskryf het.
In 1965 het Mustarde 'n ongewone metode van uretroplastiek ontwikkel en beskryf met behulp van 'n buisvormige roterende ventrale velklep met tonnel van die glanspenis.
In 1969 - 1971 N. Hodgson en Asopa het die idee van Broadbent ontwikkel en 'n aantal oorspronklike tegnologieë geskep wat die regstelling van ernstige vorms van hipospadieë in 'n enkele stap moontlik maak.
In 1973 ontwikkel Durham Smith die beginsel van 'n ontwortelde de-epithelialized flap, wat later in die wêreld wydverspreid geword het met die regstelling van hipospadieë en uitskeiding van uretrale fistels.
In 1974 was Gittes en MacLaughlin die eerste wat die "kunsmatige ereksie" -toets toegepas en beskryf het, nadat fisiologiese sout na die draai op die basis van die penis toegedien is, intraveneus ingespuit is. Hierdie toets het ons toegelaat om die krommingsgraad van die skag van die penis objektief te assesseer.
In 1980 beskryf J. Duckett 'n variant van een-stap-korreksie van hipospadieë deur die vel van die binneste pamflet van die prepuce op die vaskulêre pedikel te gebruik.
In 1983 beskryf Koyanagi 'n oorspronklike metode van een-stap regstelling van die proksimale vorm van hipospadia met 'n dubbele vertikale urinale hechting.
In 1987 het Snyder 'n metode van uretroplastiek ontwikkel met 'n binneste stukkie prepuce op die vaskulêre pedikel op die beginsel van twee kleppe of "onlay" uretroplastiek.
In 1987 beskryf Ouderling 'n variant van die beskerming van die urinale hechting deur gebruik te maak van 'n de-epithelized vascularized flap.
In 1989 het Rich die beginsel van longitudinale disseksie van die ventrale flap in distale hipospadieë in kombinasie met Wiskunde-tegnologie toegepas. Dit het uretroplastiek met minder weefsespanning verrig en sodoende die waarskynlikheid van postoperatiewe komplikasies verminder.
In 1994 het Snodgrass die idee ontwikkel met dieselfde tegniek om die ventrale oppervlak in kombinasie met die Duplay-metode te dissekteer.
Om tegniese ondersteuning te bied vir die chirurgiese regstelling van hipospadieë, moet die uroloog 'n grondige kennis hê van die anatomie van die penis. Hierdie kennis stel jou in staat om die holle liggaam optimaal reg te maak, die velklep uit te sny, wat bedoel is om 'n artefaktuele uretra te skep, terwyl die vaatbond behou word en die wondoppervlak gesluit word sonder om belangrike anatomiese strukture te beskadig. Onderskatting van hierdie probleem kan lei tot ernstige komplikasies, insluitende gestremdheid. Op baie maniere hang die suksesvolle behandeling van hipospadieë af van die tegniese toerusting. As 'n reël, vir die chirurgiese regstelling van hipospadieë, gebruik uroloë 'n binokulêre loupe met 'n 2.5-3.5-voudige vergroting of mikroskoop, sowel as mikrokirurgiese instrumente. Die algemeenste gebruik is die abdominale skulppel nr. 15, anatomiese en chirurgiese tweezers met 'n minimale weefselopvanggebied, atraumatiese naaldhouer, kolibrie-pincet, enkel- en tweetandehakies van klein grootte, asook absorbeerbare atraumatiese hechtmateriaal 6/0 - 8/0. Tydens die operasie moet vermoeide weefsel wat gebruik word om die artefakurum te skep, vermy word. Vir hierdie doel is dit meer logies om klein hake of mikrokirurgiese terugtrekkers te gebruik.
Vir die langtermyn vaslegging van weefsels in 'n sekere posisie, is dit raadsaam om draadhouers te gebruik wat nie skade aan die velklep veroorsaak nie.
By die regstelling van enige vorm van hipospadieë, is dit wenslik om 'n volledige mobilisering van die holle liggame in die ruimte tussen die oppervlakkige fascia van die penis en die fascia Buck uit te voer. Hierdie manipulasie laat u toe om 'n volledige hersiening van die holle liggame uit te voer en versigtig die fibrous koord te verlig, wat selfs met distale vorms van hipospadiës vanaf die kop tot by die penisrotale hoek kan voorkom, wat die verdere groei van die penis beperk. Gemobiliseerde vel van die penis laat jou toe om die stadium van sluiting van die holle liggame meer vrylik te verrig, wat die moontlikheid van weefselspanning uitskakel. Een van die basiese beginsels van plastiese chirurgie van die geslagsdele, wat bydra tot die bereiking van 'n suksesvolle uitslag, bly die beginsel van losgelaatde kleppe sonder weefsespanning.
Soms na mobilisering van die vel van die penis, is daar tekens van verswakte mikrosirkulasie in die flap. In hierdie gevalle moet die stadium van uretale plastie die volgende keer uitgestel word, of as u die plastiek van die uretra verrig het, verplaas die area van die iskemiese weefsel weg van die vaskulêre pedikel wat die uretra voed, ten einde kontaktrombose van die vate te vermy.
Aan die einde van die plastiese stadium van die uretra is dit wenslik om die lyn van latere hechtings te verskuif om die vorming van uretrale fistels in die postoperatiewe periode te voorkom. Hierdie tegniek, meer as 100 jaar gelede, het Thiersch gebruik vir die regstelling van epispadias.
Die meeste uroloë stem saam dat tydens die implementering van die operasionele handleiding dit nodig is om die gebruik van 'n elektrokoagulator te verminder, of om minimale koagulasie modusse toe te pas. Sommige chirurge gebruik epinefrienoplossing (1: 100.000) om weefselbloeding te verminder. Vanuit ons oogpunt verhoed 'n spasma perifere vate in sommige gevalle objektief die toestand van veltransplantasies te assesseer en kan lei tot foutiewe taktiek tydens die operasie. Baie meer effektief is die gebruik van 'n harnas wat op die basis van die holle liggame geplaas is om dieselfde effek te bereik. Dit moet egter opgemerk word dat dit elke 10-15 minute vir 'n geruime tyd die toetjie uit die holle liggame moet verwyder word. Tydens die operasie word besproeiing van die wond met antiseptiese oplossings aanbeveel. Prolaktiese uroloë gebruik soms 'n enkele daaglikse dosis van 'n breëspektrum antibiotika teen 'n ouderdomsdosis.
Aan die einde van die operatiewe handleiding word 'n aseptiese verband aan die penis toegedien. Die meeste chirurge is geneig om 'n gliserienverband in kombinasie met 'n poreuse elastiese verband te gebruik. Die belangrike punt is die oplegging van 'n losse gaasverband, geweek in steriele gliserien in 'n enkele laag in 'n spiraal van die kop tot by die basis van die penis. Dan word 'n dun poreuse elastiese bandage (byvoorbeeld 'n 3M Kobanverband) oor die gaasverband toegedien. Uit die verband word 'n strook met 'n breedte van 20-25 mm gesny. Dan, volgens dieselfde beginsel, word een laag verband toegepas in 'n spiraal vanaf die kop tot by die basis van die penis. Daar moet geen spanning van die verband in die proses van die toediening van 'n verband. Verbande moet net die kontoere van die romp van die penis volg. Hierdie tegniek laat jou toe om 'n voldoende bloedtoevoer in die postoperatiewe periode te handhaaf, terwyl die toenemende swelling van die penis beperk word. Teen 5-7 dae na die postoperatiewe periode, verminder die oedeem van die penis geleidelik, en die kleed is verminder as gevolg van sy elastiese eienskappe. Die eerste dressing word as 'n reël op die 7de dag verander as dit nie met bloed geweek is nie en sy elastisiteit behou. Die toestand van die kleed word visueel en deur palpasie beoordeel. Die verband, geweek met bloed of limf, droog vinnig en doen nie sy funksie nie. In hierdie geval moet dit verander word, vooraf gevog met 'n antiseptiese oplossing en tussen die ouderdomme 5-7 minute.
'N belangrike aspek in plastiese chirurgie van die geslagsdele bly urinêre afleiding in die postoperatiewe periode. Oor die lang geskiedenis van genitale chirurgie het hierdie probleem baie veranderinge ondergaan van die mees komplekse dreineringstelsels tot banale transurethrale lood. Tot op datum beskou die meeste uroloë dit nodig om die blaas vir 'n tydperk van 7 tot 12 dae te dreineer.
In die 70's het die bekende uroloog V.I. Rusakov 'n metode van urienafvoer ontwikkel en geïmplementeer.
Op sy beurt, gebruik baie uroloë sistostomiese dreinering in die postoperatiewe periode, soms in kombinasie met transuretrale afleiding. Sommige skrywers oorweeg die punker uretrostomie, wat dit moontlik maak om urine voldoende te gee, as die beste manier om hierdie probleem op te los.
Die oorweldigende meerderheid van uroloë beskou effektiewe urinering van urine as 'n verpligte item in die algemene kompleks van maatreëls wat daarop gemik is om moontlike komplikasies te voorkom, sodat die verband op die penis sonder langdurige kontak met urine kan bly.
Die langtermyn-ervaring van chirurgiese regstelling van hipospadia bewys objektief die rasionaliteit van die gebruik van transuretrale urinêre afleiding by pasiënte met enige vorm van letsel.
'N uitsondering kan wees pasiënte wat die prestasies van weefsel ingenieurswese gebruik het om 'n artefact uretra te skep. In hierdie groep pasiënte is dit logies om gekombineerde urinêre afleiding te gebruik - puncture sistostomie in kombinasie met transuretrale ontvoering vir tot 10 dae.
Die gebruik van 'n uretrale kateter met end en syopeninge No. 8 CH word aanbeveel as 'n optimale kateter vir blaas dreinering. Die kateter moet nie meer as 3 cm in die blaas geplaas word om onwillekeurige detrusor kontraksies en urine lekkasie bykomend tot die dreineringsbuis te voorkom nie.
Dit word nie aanbeveel om 'n kateter te gebruik met 'n ballon wat irritasie van die blaaskrag en permanente reduksie van die detrusor veroorsaak nie. Verder, die verwydering van 'n Foley ballon kateter verhoog die risiko van skade aan die artefakte uretra. Die rede hiervoor lê in die feit dat die ballon, wat opgeblaas is vir 7-10 dae, in die postoperatiewe tydperk nie in staat is om in sy oorspronklike toestand te val nie. 'N Versterkte muur van die ballon lei tot 'n toename in die diameter van die kateter wat uitgehaal moet word, wat kan bydra tot 'n gedeeltelike of volledige breuk van die artefaktuele uretra.
In sommige gevalle word urienlek buite die uretrale kateter gehandhaaf, ten spyte van die oënskynlik optimale dreinering. Hierdie omstandighede word gewoonlik geassosieer met die posterior posisie van die blaaskrag, waardeur daar 'n konstante irritasie van die blaaswand met 'n kateter is. In hierdie gevalle is dit meer effektief om 'n stent in die uretra te plaas, naby aan die hipospadiese meatus, in kombinasie met die dreinering van die blaas deur puncture sistostomie (Fayzulin AK 2003).
Die uretrale kateter word aan die kop van die penis vasgemaak, wat die "mesenterie" laat vergemaklik om die liggame makliker oor te steek wanneer die kateter verwyder word. Dit is raadsaam om 'n duplikaat knoopsirkel oor die rand van die aantrek op te lê en dit met 'n bykomende knoop aan die uretrale kateter vas te bind. Dus, die uretrale kateter sal nie op die kop van die penis trek nie, wat die pasiënt se pyn veroorsaak. Die buitenste einde van die kateter word aan die urinêre ontvanger gekoppel, of na 'n luier of luier afgelei.
Gewoonlik word die uretrale kateter in die reeks van 7 tot 14 dae verwyder, met aandag aan die aard van die straal. In sommige gevalle is daar 'n behoefte aan die artefak van die uretra. Aangesien hierdie prosedure uiters pynlik is, moet narkose uitgevoer word. Nadat die pasiënt uit die hospitaal ontslaan is, moet 'n opvolg ondersoek na 1, 2 weke, 1, 3 en 6 maande en dan een keer per jaar tot die groei van die penis voltooi word en die ouers fokus op die aard van die straal en oprigting.
Dreinering van die postoperatiewe wond word slegs uitgevoer in gevalle waar dit nie moontlik is om 'n kompressieverband oor die hele chirurgiese sone toe te pas nie, byvoorbeeld as die uretrale anastomose naby die pentokrotale hoek toegedien word.
Vir hierdie doel word 'n dun buis nr. 8CH met veelvuldige sygate of 'n rubbergraduaat gebruik, wat na die kant van die velhegtingslyn verwyder word. Tipies word dreinering die dag na die operasie verwyder.
Kenmerkende metode MAGPI (Duckett 1981)
Die aanduiding vir die gebruik van hierdie tegniek is die ligging van die hipospadiese meatus in die area van die kransslag of die penis sonder die ventrale vervorming van laasgenoemde.
Die operasie begin met 'n aangrensende insnyding rondom die kop van die penis, sowat 4-5 mm van die koronale sulcus, en op die ventrale oppervlak word die insnyding 8 mm na die hipospadiese meatus gemaak.
Tydens die insnyding is dit nodig om maksimum waarskuwing in verband met die verdunning van die weefsel van die distale uretra waaraan die insnyding gemaak word, te danke aan die bedreiging van die vorming van 'n uretrale fistel in die postoperatiewe periode.
Die velinsnyding word tot volle dikte gemaak aan die fascia Buck. Daarna word die mobilisering van die vel van die penis uitgevoer, wat die vate wat die vel voed, bewaar word. Na die disseksie van die werklike vel van die penis met behulp van tweezers word die oppervlakkige fascia geopper en dissekteer met vaskulêre skêr. Weefsels word stewig geteel tussen die oppervlakkige fascia en fascia Buck. Met behoorlike disseksie van die fascia ontstaan ​​mobilisering van die vel amper bloedloos.
Dan word sagte vesels van die penis liggies met die skuinsstreep versprei, langs die velinsnit, geleidelik van die dorsale oppervlak na die kante van die penis in die interfasiale ruimte. Spesiale aandag moet gegee word aan manipulasies in die gebied van die ventrale oppervlak, aangesien dit hier is dat die vel van die penis, die oppervlakkige fascia en die albugineale membraan (Buck fascia) soldeer word, wat op sy beurt tot besering van die uretrawand kan lei.
Die vel word van die stam van die penis na die grond verwyder as "kouse", wat dit moontlik maak om die veltorsing wat soms distale vorms van hipospadiëë vergesel, uit te skakel, asook om 'n mobiele velklep te maak.
Die volgende stadium is 'n longitudinale insnyding langs die navikulêre fossa van die penis, insluitend die rugmurg van die hipospadiese meatus vir die doel van 'n metotomie, aangesien dikwels die distale vorms van hipospadia gepaard gaan met meatale stenose.
Die insnyding word diep genoeg gemaak om die bindweefsel-trui te kruis, wat tussen die hipospadiese meatus en die distale rand van die scaphoid fossa geleë is. So, die chirurg bereik die gladding van die ventrale oppervlak van die kop, en elimineer die ventrale afwyking van die straal tydens urinering.
Die wond op die dorsale wand van meatus neem 'n diamantvorm, en elimineer dus enige meatale vernouing. Ventrale wond word gesit met twee of drie transversale hechtings deur gebruik te maak van 'n monofilament hechting (PDS 7/0).
Vir die vervaardiging van glanuloplastie word 'n enkel-tandhak of mikrokirurgiese tweezers gebruik, met die hulp waarvan die velkant naby aan die hipospadiese meatus na die kop styg sodat die ventrale rand van die wond op 'n omgekeerde letter V lyk.
Die laterale wondrande op die kop word gesuig met twee of drie U-vormige of onderbreekte suture sonder spanning op die ouderdoms-uretrale kateter.
By die sluit van 'n wondafwyking met gemobiliseerde velblare, is daar geen enkele metode wat universeel is vir alle gevalle van plastiek nie, aangesien die mate van dysplasie van die ventrale vel, die hoeveelheid plastiekmateriaal op die penisas en die grootte van die voorpakkingsakkie aansienlik verskil. Die mees gebruikte metode is die sluiting van die velafwyking wat deur Smith voorgestel word, waarin die preputiale sak verdeel word met die longitudinale insnyding van laasgenoemde langs die dorsale oppervlak. Dan word die gevormde velvlekke om die skag van die penis toegedraai en op die ventrale oppervlak tussen hulle of die een onder die ander gesy.
К моменту закрытия раневого дефекта, как правило, мобилизованный кожный лоскут имеет характерные признаки краевой ишемии. Чаще ишемизированные участки располагаются в области латеральных краев препуция и характеризуются некоторой синюшностью ткани, поэтому, производя резекцию излишков кожи на этапе закрытия раневого дефекта, необходимо в первую очередь резецировать пораженные участки. Tydens die reseksie van die onveranderde vel word 'n deeglike voorbereiding van die mesenterie van die prepuce uitgevoer, wat net die vel self ophef en sodoende die vaatnetwerk behou, wat bydra tot die vinnige genesing van weefsels in die postoperatiewe periode.
In sommige gevalle word die Tiersh-Nesbit-beginsel gebruik om die ventrale wondafwyking te sluit, waarin 'n venster geskep word in die avaskulêre sone van die dorsale velklep, waardeur die kop van die penis dorsaal beweeg en die gebrek aan die ventrale oppervlak gesluit word met 'n geventreerde prepuce weefsel. Ten slotte word die kransse kutane marge van die wond na die rand van die vel se venster gestik, en die wond op die ventrale oppervlak van die penisas word in die lengterigting met 'n deurlopende hechting gesug.
Die metode van uretroplastiek met megalomeatus sonder die gebruik van prepuce (MIP) (Duckett - Keating 1989)
Die aanduiding vir die gebruik van hierdie tegnologie is die koronêre vorm van hipospadieë sonder ventrale vervorming van die penisas, bevestig deur die "kunsmatige ereksie" toets.
Die beginsel van operasie is gebaseer op Tiersch-Duplay-tegnologie sonder die gebruik van prepuce-materiaal. Die operasie begin met 'n U-vormige insnyding langs die ventrale oppervlak van die glans penis met die megamatus rand langs die proksimale rand. Skerp skêr onderskei die kantmure van die toekomstige uretra liggies sonder om die gesplete sponkerige liggaam van die uretra te sny. Dikwels is daar geen behoefte aan 'n diep ontlading van die mure nie, omdat die diep navikulêre fossa jou 'n nuwe uretra kan maak sonder die geringste spanning.
Die uretra word op die uretrale kateter gevorm. Die transurethrale kateter moet vrylik beweeg in die lumen van die geskepde kanaal. As 'n sutuurmateriaal is dit optimaal om 'n 6/0 - 7/0 monofilament-absorbeerbare hechting te gebruik.
Ten einde parauretrale urienuitvloei in die postoperatiewe periode te voorkom, word 'n deurlopende presisie uretrale hechting gebruik. Dien ook 'n velsaad toe.
Beweging van die uretra met glanuloplastie en prepuce plastiek met distale hipospadia (Keramidas, Soutis, 1995)
Die aanduiding vir die gebruik van hierdie metode is die kapitaat- en koronêre vorms van hipospadieë sonder tekens van distale uretrale displasie.
Aan die begin van die operasie word die blaas kateteriseer. Die operasie begin met 'n submeatale sikkelvormige velinsnyding, wat 2-3 mm onder die meatus gemaak word. Hierdie insnyding word vertikaal verleng, aan die kant van die meatus aan weerskante, en gaan opwaarts totdat hulle by die bokant van die glanspenis saamsmelt. Meatus word op 'n skerp en stomp manier afgeskei, dan word die distale uretra gemobiliseer. Agter die uretra is die veselagtige laag. Dit is baie belangrik om nie die laag in die proses van uitskeiding van die uretra te verloor nie, sonder om die wand van die uretra en die holle liggaam te beskadig. In hierdie stadium van die operasie word spesiale aandag gegee aan die behoud van die integriteit van die uretra en die dun vel van die penis, waardeur die risiko van postoperatiewe fistelvorming verminder word. Mobilisering van die uretra word as volledig beskou as die urethrale meatus die spiere van die glans penis sonder spanning bereik. Vir die uitskakeling van die oorblywende koord naby die kronkelsulcus word 2 insnydings gemaak, elkeen is ongeveer ¼ van sy omtrek. Na die volledige mobilisering van die uretra begin sy rekonstruksie. Meatus na die top van die glans penis intermittente hechting gesuig. Die kop sluit oor die onderbreekte uretra onderbreek sutures. Die vel van die prepuce word 'n natuurlike voorkoms gegee deur 'n transversale disseksie van sy ventrale deel aan albei kante en 'n vertikale gewrig. Dus, die kop is gesluit gerestaureerde voorhuid. Na voltooiing van die operasie, kry die penis 'n normale voorkoms, die meatus is bo-aan die kop, die vel van die prepuce grens die kop. Die transurethrale kateter word op die sewende dag na die operasie verwyder.
Die aanduidings vir die gebruik van hierdie tegnologie is die kapitatumvorm van hipospadieë sonder vervorming van die penisas en 'n goed ontwikkelde skurfidefossa, waarin die uretrale defek 5-8 mm is in kombinasie met hoëvlakvel van die ventrale oppervlak wat geen tekens van dysplasie het nie.
Die operasie word in een stap uitgevoer. Twee parallelle longitudinale insnydings word langs die laterale rande van die navikulêre fossa laterale tot by die hipospadiese meatus gemaak, en proximaal tot laasgenoemde vir die lengte van die uretrale buis tekort. Die breedte van die velklep is die helfte van die omtrek van die geskape uretra. Die proksimale punte van die insnydings is onderling verbind.
Om die geskape uretra veilig te bedek, mobiliseer die erektiele weefsel van die glans penis. Hierdie baie delikate taak word bereik deur die liggaamsweefsel langs die bindweefselweb tussen die holle liggaam van die kop en holle liggame te dissekteer totdat die roteerde flap in die nuutgeskepte nis voorkom en die rande van die kop oor die gevormde uretra gesluit word.
Die proksimale einde van die velklep word gemobiliseer na die hipospadiese meatus en draai distaal op die basisflap, sodat die hoeke van die punt van die gekose flap ooreenstem met die hoekpunte van die insnydings op die basisflap van die flip-flap tipe. Die flappe word saamgevoeg deur 'n deurlopende intradermale presisie sutuur vanaf die bokant van die kop tot by die basis van die klep op die uretrale kateter.
In die volgende stadium word die gemobiliseerde rande van die glanspenis saam met onderbroke heinings oor die gevormde uretra gestik. Oortollige preputiale weefsel word op die vlak van die koronêre sulcus herstel. Die operasie eindig met die oplegging van 'n kompressieverband met glycerien. Die kateter word 10-12 dae na die operasie verwyder.
Kenmerke van die metode van uretroplastiese tipe Tiersch - Duplay (1874)
Aanduidings vir hierdie operasie word beskou as koronêre of kapitaatvorms van hipospadieë in die teenwoordigheid van 'n goed ontwikkelde glanspenis met 'n uitgesproke scaphoidsulcus.
Die beginsel van operasie is gebaseer op die skepping van 'n buisvormige flap op die ventrale oppervlak van die penis en het derhalwe goeie kontraindikasies. Dit is ongewens om hierdie operasie by pasiënte met stingel en alle proksimale vorms van hipospadieë te verrig, aangesien die uretra, wat volgens die Tiersch-Duplay-beginsel geskep is, amper sonder hoofvoorsieners is en gevolglik geen groeivooruitsigte het nie. Kinders met proksimale vorms van hipospadieë, wat met hierdie tegnologie gebruik word, in die laat postoperatiewe periode (puberteit) ly aan "kort uretra" sindroom. Daarbenewens is die persentasie vorming van postoperatiewe komplikasies na die gebruik van hierdie tegniek die hoogste.
Die operasie begin met 'n U-vormige insnyding langs die ventrale oppervlak van die penis met die grens van die hipospadiese meatus langs die proksimale rand. Dan word mobilisering van die wondrande op die kop gemaak, deur die bindweefsel septum tussen die erektiele weefsel van die kop en die holle liggame binnedring. Dan word die sentrale flap in 'n buis op 'n kateter nr. 8-10 CH gestik, met 'n deurlopende presisie hechting, en die kante van die kop word saam met onderbroke hechtings oor die gevormde uretra gestik. Die operasie eindig met die oplegging van 'n kompressieverband met glycerien.
Kenmerke van die metode van uretroplastiese gebruik van die slymvlies van die wang (Humby, 1941)
In 1941 het G.A. Humby het eers voorgestel om die buccale mukosa as 'n plastiese materiaal te gebruik vir die chirurgiese regstelling van hipospadieë. Baie chirurge het hierdie metode gebruik, maar dit was J. Duckett wat die gebruik van wanglemhosa aktief bevorder het vir die rekonstruksie van die uretra. Baie chirurge vermy die gebruik van hierdie tegnologie as gevolg van die hoë persentasie postoperatiewe komplikasies wat wissel van 20 tot 40% (Ransley, 1999, Hadidi, 2003, Manzoni, 1999).
Daar is een-stadium en twee-stadium operasies vir die rekonstruksie van die uretra met die buccale mukosa. Op sy beurt moet een-stap-operasies in drie groepe verdeel word: 1) uretrale plastiek met 'n buisvormige wangmukosa flap, 2) uretale plastiek op die "onlay" of "patch" -beginsel, en 3) die gekombineerde metode.
In elk geval word die wangmukosa aanvanklik afgehaal. Selfs in 'n volwassene kan die klep van 60-55 mm in grootte van 12-15 mm soveel as moontlik verkry word. Dit is gerieflik om 'n flap van die linker wang te neem, as die chirurg regshandig is, staan ​​links van die pasiënt. Dit moet onthou word dat die klep streng in die middelste derde van die wang se oppervlak moet wees om skade aan die speekselkanale te voorkom. 'N Belangrike voorwaarde moet beskou word as die afstand van die mond, omdat die postoperatiewe litteken tot vervorming van die mondlyn kan lei. Ransley (2000) beveel nie die gebruik van die slymvlies van die onderlip om dieselfde rede aan nie. Na sy mening lei die postoperatiewe litte tot die vervorming van die onderlip en verswakte dikte.
Voordat u 'n flap neem, word 'n inspuiting van 1% lidokainoplossing of 0,5% -novokainoplossing onder die buccale mukosa ingespuit. Sny die klep skerp uit en suture wondafval onderbreek sutures met behulp van chroom katgut drade 5/0. Dan word die residu's van die onderliggende weefsels deur 'n akute metode van die binneste oppervlak van die mukosa verwyder. Gebruik dan die behandelde flap doelbewus.
In die gevalle waar die uretra gevorm word volgens die beginsel van 'n buisvormige klep, word laasgenoemde op die kateter gevorm met 'n deurlopende of geknotte hechting. Dan word die gevormde uretra gesig met 'n hipospadiese meatus volgens die "end-to-end" -beginsel en 'n meatus word geskep, wat die rande van die dissekteerde kop oor die artefaktuele uretra sluit.
By die skep van die urinebeginsel "onlay" moet onthou word dat die grootte van die inplantbare slymvlies afhang van die grootte van die onderliggende velklep. In totaal moet hulle ooreenstem met die ouderdom deursnee van die uretra wat gevorm word. Die kleppe word saamgevoeg met 'n sykontinue hechting met behulp van absorbeerbare 6 / 0-7 / 0 sutures op die uretrale kateter. Die wond is gesluit met die oorblyfsels van die vel van die skag van die penis.
Gebruik minder dikwels 'n slymvlies van 'n wang op die gevormde tekort aan plastiese materiaal. In sulke situasies word 'n gedeelte van die kunsmatige uretra gevorm volgens een van die beskrywende metodes, en die tekort aan die uretrale buis word geskep deur 'n vrye klep van die wangslymvlies te gebruik.
Die produksie van soortgelyke operasies by pasiënte met 'n volledige groei van die holle liggame is beslis van praktiese belang. Wat die pediatriese urologiese praktyk betref, bly die vraag egter oop omdat dit onmoontlik is om die vertraging in die ontwikkeling van die artefaktuele uretra uit die groei van die kaakagtige liggame van die penis uit te sluit. By pasiënte met hipospadieë wat vroeër met hierdie tegnologie gebruik word, is die ontwikkeling van die sindroom van "sagte uretra" en sekondêre ventrale vervorming van die penis van die penis moontlik.
Eienskappe van die metode van uretroplastiek deur gebruik te maak van die buisvormige binneste pamflet van die prepuce op die vaskulêre pedikel (Duckett 1980)
Die Duckett-tegniek word gebruik vir een-stap-regstelling van die posterior- en middelvorme van hipospadieë, afhangende van die voorraad plastiekmateriaal (die grootte van die voorhuid). Die tegnologie word ook gebruik in ernstige vorms van hipospadieë met ernstige velfoute om 'n artefaktuele uretra in die skrotale en skrotale stingels te skep. 'N Belangrike aspek is die skep van 'n proksimale fragment van die uretrale buis van vel sonder haarfollikels (in hierdie geval, van die binneste vel van die voorhuid), met die vooruitsig van distale uretroplastiek met plaaslike weefsels. Die bepalende oomblik is die grootte van die preputiale sak, wat die moontlikhede van plastiek van die kunsmatige uretra beperk.
Die operasie begin met 'n snoei insnyding rondom die glans penis 5 - 7 mm van die koronêre sulcus. Die vel word na die basis van die penis gemobiliseer volgens die beginsel hierbo beskryf (p.). Na mobilisering van die vel van die penis en uitsnyding van die vesellyn word 'n ware evaluering van die uretrale tekort uitgevoer. Dan word 'n transversale velklep uit die binneste vel van die voorhuid afgesny. Die snit op die binneste oppervlak van die prepuce word gemaak aan die diepte van die vel van die binneste vel van die voorhuid. Die lengte van die klep hang af van die grootte van die gebrek van die urethrale buis en word beperk deur die wydte van die preputiale sak. Die flap word in die buis op die kateter gestik, met 'n deurlopende presiese intradermale hechting met atraumatiese monofilament-absorbeerbare hechtings. Die oorblyfsels van die binneste en buitenste blare van die voorhuid word in die avaskulêre sone gestratifiseer en word verder gebruik om die wondafwyking in die ventrale oppervlak van die penis te sluit. 'N Belangrike stadium van hierdie operasie is die akkurate mobilisering van die artefaktuele uretra vanaf die buitenste epitheliale plaat sonder om die vaskulêre pedikel te beskadig. Dan word die gemobiliseerde uretrale buis na die ventrale oppervlak na regs of links van die penisas geroteer, afhangende van die plek van die vaskulêre pedikel om die buiging van die toevoervoorwerpe te verminder. Die "nuwe urinebuis" is anastomosed met 'n end-tot-end hipospadiese meatus met 'n knoop of deurlopende hechting.
Die anastomose tussen die artefakurum en die glanspenis word volgens die Hendren-metode uitgevoer. Om dit te doen word die epiteliale laag na die holle liggame gedissekteer, waarna die distale einde van die geskape uretra in die gevormde holte geplaas word en met die kante van die scaphoid fossa geplaas word met onderbroke heinings oor die gevormde uretra. Soms is dit nie moontlik vir kinders met 'n klein peniskop om die rande van die kop te sluit nie. In hierdie gevalle word Browne-tegnologie gebruik, wat in 1985 deur B.Belman beskryf is. In die klassieke weergawe, om 'n anastomose van die distale artefaktuele uretra (J.Duckett 1980) te skep, is tonnelering van die glanskop gebruik. Volgens die skrywer het stenose van die uretra plaasgevind met 'n frekwensie van meer as 20%. Deur die beginsel van Hendren en Browne te gebruik, kan die persentasie van hierdie tipe postoperatiewe komplikasies met 'n faktor van 2 tot 3 verminder word. Om die cavernous liggame van die penis te sluit, word die voorheen gemobiliseerde vel van die buitenste pamflet van die prepuce, wat langs die dorsale oppervlak gedissekteer is en na die ventrale oppervlak volgens die beginsel van Culp geroteer, gebruik.
Kenmerkende metode van holle uretroplastiek op die vaskulêre pedikel op die beginsel van "onlay" Snyder-III (Snyder 1987g.)
Die aanduidings vir die gebruik van hierdie tegnologie is pasiënte met koronêre en stingervorms van hipospadiës (anterior en middelvorme volgens Barcat) sonder kromming van die skag van die penis, of met minimale kromming. Pasiënte met 'n uitgesproke kromming van die penis van die penis moet dikwels die ventrale velweg oorsteek vir die volle ontvouing van die holle liggame. Poging om die penis met uitgesproke vezelagtige koord te reguit met behulp van die dorsale plasie metode lei tot 'n beduidende verkorting van die lengte van die skag van die penis.
Die operasie is nie in pasiënte met hipoplastiese voorhuid aangedui nie. Voor die operasie is dit nodig om die korrespondensie van die grootte van die binneste vel van prepuce en die afstand van die hipospadiese metatus na die bokant van die kop te evalueer.
Die operasie begin met 'n U - vormige insnyding langs die ventrale oppervlak van die penis met 'n hipospadiese meatus rand langs die proksimale rand. Die breedte van die ventrale flap word gevorm deur ten minste die helfte van die omtrek van die uretra. Dan word die insnyding na die kante uitgebrei, aan die kop van die penis, ongeveer 5-7 mm van die kransslag. Mobilisering van die vel vervaardig volgens die bostaande metode. Die veselagtige koord word van die kante van die ventrale flap uitgesny. In die geval van aanhoudende kromming van die skag van die penis, word plication langs die dorsale oppervlak uitgevoer.
Die volgende stap is om 'n transversale velklep van die binneste prepuce-vel te sny, wat ooreenstem met die ventrale flap in grootte. Die insnyding word gemaak aan die diepte van die werklike vel van die binneste pamflet van die voorhuid. Dan mobiliseer die preputiale flap in die avaskulêre sone, wat die velle van prepuce stratifiseer. Die vel "eiland" word gemobiliseer totdat dit sonder spanning na die ventrale oppervlak beweeg. Die kleppe word saamgevoeg met 'n deurlopende subkutane hechting op die uretrale kateter. Aanvanklik word die mesenteriese marge gesug, dan die teenoorgestelde. Die gemobiliseerde kante van die kop word met onderbroke heinings oor die gevormde uretra gestik. Naak holle liggame word bedek met die oorblyfsels van gemobiliseerde vel.
Kenmerke van die gekombineerde metode van uretroplastiek volgens die metode van Hodgson III-Duplay
Die aanduiding vir chirurgie is skrotale of perineale vorm van hipospadieë (posterior volgens Barcat klassifikasie), waarin die meatus aanvanklik op die skrotum of perineum op 'n afstand van minstens 15 mm van die hipospadiese meatus tot by die skuim-skrotale hoek geleë is.
Die operasie begin met 'n ronde insnyding rondom die kop van die penis, sowat 5-7 mm van die kransslag. Op die ventrale oppervlak word die insnyding longitudinaal na die pentokrotale hoek verleng. Dan mobiliseer die vel van die penis voordat jy na die skrotum beweeg langs die ventrale oppervlak. Op die dorsale en laterale vlakke word mobilisering van die vel uitgevoer na die skuim-simfyseale ruimte met 'n ligdisseksie. suspensorium penis.
Die gekombineerde beginsel van uretroplastiek vir proksimale vorms van hipospadiës kan ook bestaan ​​uit 'n eilandvormige buisvormige veltransplantaat vanaf die binneblad van die voorhuid (Duckett-beginsel) en die Duplay-metode, asook Asopa-tegnologie in kombinasie met die Duplay-metode.
Kenmerke van die metode van uretroplastiek (F - II) (Fayzulin 1993)
Hierdie metode van vinnige regstelling van hipospadieë is gebaseer op die beginsel wat ontwikkel is deur N. Hodgson (1969-1971), en is inherent 'n wysiging van die bekende metode. Hierdie metode word gebruik in voor- en middelvorme van hipospadieë.
In 50% van pasiënte met die distale vorm van hipospadieë, word aangebore stenose van die meatale opening gediagnoseer. Chirurgiese ingryping begin met bilaterale laterale vleiskotomie deur Duckett. Die lengte van die insnydings wissel van 1 tot 3 mm, afhangende van die pasiënt se ouderdom en die erns van meatale stenose. Die snitlyn is voorheen gebreek met 'n muskiet-tipe hemostatiese klem, en na disseksie van die meatus word 'n knoopsirkel aan die insnydingsgebied toegedien, maar slegs wanneer bloed uit die wondrande lek, word aangeteken. Na die uitskakeling van meatale stenose, gaan hulle voort na die hoofstadium van die bedryfsvoordeel.
Op die ventrale oppervlak van die penis word 'n U-vormige insnyding gemaak met die Meatus-rand langs die proksimale rand. In die klassieke weergawe word die breedte van die basisflap geskep gelyk aan die helfte van die omtrek van die uretra. Ons het die insnyding op die ventrale oppervlak verander en dit langs die rand van die scaphoid fossa gemaak, wat nie altyd ooreenstem met die helfte van die omtrek van die uretra nie. Dikwels lyk die vorm van hierdie insnyding soos 'n "vaas" met 'n verlengde nek, 'n vernoude nek en 'n verlengde basis.
In hierdie gevalle word die teenoorgestelde klep ("klep") so gevorm dat wanneer 'n klep toegedien word, 'n perfek plat buis verkry word. In die plekke waar uitbreiding op die basisflap gevorm het, word 'n vernouing geskep op die skenker een, en omgekeerd.
Die gesnede insnyding op die ventrale oppervlak word geskep met die doel om die kopweefsel vir die finale stadium maksimaal te bewaar - die glanuloplastie en gerieflike toegang tot die bindweefsel-interkavernous sulcus wat die erektiele weefsel van die peniskop en die holle liggame skei.
Mobilisering van die vel van die penis word volgens standaardtegnologie volgens 'n skuim-skrotale hoek uitgevoer. In gevalle waar die diep dorsale ader van die penis 'n perforerende vaartuig het wat met 'n velklep verband hou, probeer chirurge dit nie oorsteek nie. Maksimum behoud van veneuse angioarchitecture van die penis laat veneuse stase verminder en dienooreenkomstig verminder die graad van edeem van die penis in die postoperatiewe periode. Vir hierdie doel word die perforatievat tot op 'n vlak gemobiliseer totdat die dorsale klep nie sonder die geringste spanning vrylik pas nie, nadat die velklep na die ventrale oppervlak beweeg het. In die gevalle waar die mobilisering van die klep onmoontlik is as gevolg van vaartuigspanning, word die aar vasgebind en tussen die ligaturasies sonder koagulasie gedissekteer. Koagulasie van die perforerende vaartuig kan lei tot trombose van die hoof veneuse stamme.
Die preputiale flap vir die vorming van die uretra word uitgesny deur die dikte van die vel van die buitenste laag van die voorhuid. Dissekteer slegs die vel sonder om die subkutane weefsel te beskadig, ryk aan vate wat die preputiale flap voed.
Die romp van die penis word geskuif volgens die metode van Tiersch-Nesbit. Gegewe die teenwoordigheid van metotomie snitte, is daar 'n behoefte om die beginsel van die stiksel van velgrafte te verander. Terselfdertyd word die "basiese" nodulêre hechting vir drie uur van die regterrand van die meatus geplaas, en dan word die dorsale flap tydens die hechting van die uretrale flap gehamer om die albugiene membraan in die onmiddellike omgewing van die ventrale een te hou. Met hierdie tegniek kan jy 'n verseëlde lyn van die urinale hechting skep sonder tegniese probleme en om urinale lekkasie te voorkom.
Volgens die metode wat deur N.Hodgson voorgestel word, bly die ventrale oppervlak van die glanskop 'n prepuce vel, wat 'n duidelike kosmetiese defek skep met 'n goeie funksionele resultaat. Later, wanneer 'n pasiënt seksuele lewe betree, veroorsaak hierdie tipe kop taslose vrae en selfs klagtes van seksuele vennote, wat op sy beurt soms lei tot senuwee-ineenstortings en die ontwikkeling van 'n minderwaardigheidskompleks in 'n pasiënt wat chirurgie ondergaan het.
Die wysiging van die finale fase van hierdie operasie (F-II) bied 'n oplossing vir hierdie probleem. Die onderste lyn is die epidermisasie van die distale artefaktuele uretra deur mikroskirurgiese skêr te gebruik en die rande van die kop van die penis oor die gevormde uretra te stik. Met hierdie tegniek kan jy die natuurlike voorkoms van die kop simuleer.
Vir hierdie doel, mikroskirurgiese skêr, wat langs die vliegtuig gebuig word, verlig die epidermis sonder om die onderliggende weefsels vas te vang, om die vate van die velgraft, 1-2 mm terug van die artifaktuele meatus, te bewaar. De-epithelialisering word uitgevoer na die projeksievlak van die koronêre sulcus. Dan word die laterale rande van die wond op die kop van die penis saam oor die onderbreekte uretra genaaid sonder om die velweefsel te spanning.
Dit is dus moontlik om die ventrale oppervlak van die kop van die penis te sluit, wat u toelaat om die voorkoms van die kop van die penis tot die fisiologiese toestand te maksimeer. Die finale stadium van die operasie het nie verskil van die standaard metode wat hierbo beskryf is nie.
Die metode van korreksie van hipospadieë op die beginsel van "onlay-tube-onlay" en "onlay-tube" (F-VIII, F-IX) (Fayzulin 2003)
Een van die verskriklikste komplikasies wat voorkom na ureterplastiek, met posterior en middel vorms van hipospadiës, is uretale stenose. Prostrasie van die uretra en endoskopiese disseksie van die vernoude deel van die uretra lei dikwels tot 'n herhaling van stenose en as gevolg daarvan heroperasie.
Stenose van die uretra word as 'n reël gevorm in die omgewing van die proksimale uretrale anastomose, opgelê volgens die beginsel "einde tot einde". In die proses om te soek na 'n rasionele metode om die defek reg te stel, is 'n metode ontwikkel wat die gebruik van 'n terminale anastomose vermy, wat die term "onlay-tube-onlay" in die literatuur ontvang het.
Die operasie begin met 'n figuursny. Om dit te doen, word 'n flap wat op die letter U lyk, uitgesny langs die ventrale oppervlak van die glans penis. Die flapwydte word gevorm volgens die ouderdom van die uretra, en dit is die helfte van die omtrek van die uretra. Dan word die insnyding verleng langs die middellyn van die ventrale oppervlak van die stam van die basis van die U-vormige insnyding tot die hipospadiese meatus, 5-7 mm insteek van sy distale rand. 'N Velklep word rondom Meatus uitgesny, met 'n hoek distaal. Die flapwydte is ook die helfte van die omtrek van die uretra. Die volgende stap is 'n sny insnyding om die kop van die penis om die insnydingslyne op die ventrale oppervlak te voeg.
Die vel van die penis stam word gemobiliseer volgens die beginsel hierbo beskryf. Dan word die veselagtige koord uitgesny totdat die holle liggame heeltemal uitgebrei is, en dan begin hulle 'n artefaktuele uretra te skep.
Op die dorsale oppervlak van die velflap sny 'eiland' uit, wat in sy vorm "tweehandige rolpen" lyk. Die lengte van die hele dorsale flap word gevorm afhangende van die tekort van die uretrale buis. Die proksimale smal fragment van die klep in sy breedte en lengte moet ooreenstem met die proximale dermale eiland van die ventrale oppervlak, en die distale smal fragment van die gemobiliseerde vel word gelyk aan die distale penis op die stam.
Die fundamentele posisie in die vorming van flaps bly die presiese verhouding van die snyhoeke. Dit is die ruimtelike begrip van die opset van die toekomstige uretra wat dit moontlik maak om stenose in die postoperatiewe periode te vermy.
Die vel "eiland" wat op die dorsale velflap gevorm word, word gemobiliseer deur twee mikrokirurgiese tweezers te gebruik. Dan, by die basis van die flap, skep 'n venster deur middel waarvan blote holle liggame dorsaal oorgedra word. Die proksimale smal dorsale fragment word gesitueer met die proksimale ventrale "onlay" deurlopende intrakutane hechting. Die beginpunte op die dorsale en ventrale flappe moet dieselfde wees. Die hoofstuk van artefaktuele uretra word ook voortdurend in die buis gestik. Die distale gedeelte word ook so naby aan die spieëlbeeld gevorm. Die uretra word op die uretrale kateter nr. 8 CH geskep.
Die beginsel van "onlay-tube-onlay" word gebruik met 'n onontwikkelde kop van die penis, wanneer die chirurg twyfel oor die stadium van sy sluiting. By pasiënte met 'n goed ontwikkelde kop word die onlay-tube-beginsel gebruik.
Om dit te doen, sny op die ventrale oppervlak een vel-eiland langs die meatus uit volgens die beginsel hierbo beskryf. Op die dorsale oppervlak skep hulle 'n flap wat lyk soos 'n eenhandige rolpen, met 'n handvatsel aan die basis van die penisas. Nadat die uretrale buis geskep is, word die distale gedeelte van die artefak uretra deïsithitiseer net genoeg om die gemobiliseerde kante van die kop bokant die uretra te sluit.
Die kante van die kop word saam met onderbroke hechtings oor die geskepde uretra gestik. Naak holle liggame bedek gemobiliseerde vel van die penis.
Kenmerke van die metode van uretroplastiek in "hipospadieë sonder hipospadieë" tipe IV. (F-IV en F-V) (Fayzulin 1994)
Een van die opsies vir die regstelling van die vierde tipe hipospadieë sonder hipospadieë is die tegnologie van die vervanging van 'n fragment van dysplaas uretra wat gebaseer is op operasies soos Hodgson-III (F-IV) en Duckett (F-V). Die operasie beginsel behels die behoud van die kapitaat uretra en die vervanging van die versteekte fragment van die stam uretra met 'n insetsel uit die vel van die dorsale oppervlak van die penis of die binneste vel van die prepuce op die voorraadbeen met 'n dubbele uretrale anastomose van die tipe "onlay-tube-onlay" -tipe.
Tegniese bewerkings F-IV. Die operasie begin met 'n aangrensende insnyding rondom die glans penis.
Die vel op die ventrale oppervlak met "hipospadia sonder hipospadia" word dikwels nie verander nie, dus word 'n longitudinale insnyding langs die ventrale oppervlak nie gemaak nie. Die vel van die penis word as 'n "kous" verwyder na die basis van die stam. Produseer uitskeiding van die oppervlakveselkoorde. Dan word die reseksie van die dysplasie uretrale buis sonder die holle liggaam, van die kransslag tot die begin van die erektiele liggaam van die uretra uitgevoer. In sommige gevalle is die veselagtige koord tussen die dysplastiese uretra en die holle liggame geleë. Chorda word uitgesny sonder enige probleme as gevolg van wye toegang. Die mate van regstelling van die romp van die penis word bepaal deur gebruik te maak van die toets "kunsmatige oprigting".
Die volgende stadium op die dorsale oppervlak van die velklep is 'n reghoekige velklep uitgesny, waarvan die lengte ooreenstem met die grootte van die uretrale defek, en die breedte van die omtrek van die uretra, met inagneming van die ouderdom van die pasiënt.
Dan, in die proksimale en distale gedeelte van die geskepte flap, word twee "vensters" gevorm om die skaaf van die penis verder te beweeg. Die epitheliale flap word op die kateter vasgemaak met 'n deurlopende hechting, 4-5 mm in die afstand van die punte van die klep. Hierdie tegniek laat jou toe om die dwarsdeursnee-area van terminale anastomoses te verhoog en dienooreenkomstig die persentasie uretriese stenose te verminder. Aangesien die ervaring van chirurgiese behandeling van hipospadiës het getoon dat die vernouing van die uretra in presies in die terminale gewrigte plaasgevind het.
Dan beweeg die penis twee keer langs die Nesbit: aanvanklik deur die proksimale "venster" na die dorsale oppervlak, en dan deur die distale opening na die ventrale kant. Die laaste beweging word voorafgegaan deur die anastomose van die onlay-buis tussen die proksimale einde van die artefak uretra en die hipospadiese meatus. Na die tweede beweging van die skag van die penis deur die distale "venster", word die distale anastomose tussen die urinale uitlaatkant van die uretra en die voorste punt van die kapitaat van die uretra op die beginsel van "buis-onlay" gelyk aan die eerste. Uretrale anastomoses is op 'n uretrale kateter nr. 8-10 CH geplaas.
Om die velafwyking op die dorsale oppervlak van die penis te sluit, word spaarmobilisering van die laterale wonde van die dorsale flap uitgevoer, waarna die wond gesluit word deur die rande tesame met 'n deurlopende hechting te stik. Die oorblyfsels van die vel om die kop word ook voortdurend na die distale rand van die gemobiliseerde klep gestik. Die gebrek aan die ventrale oppervlak van die penis word gesluit deur 'n longitudinale intradermale hechting. By die uitvoer van uretroplastiek is dit nodig om die geringste spanning van die weefsel wat tot die marginale nekse en afwyking van die sutuurlyn lei, te vermy.
Vir die regstelling van "hipospadieë sonder hipospadieë" in kombinasie met uretrale displasie, kan u ook 'n aangepaste operasie Duckett (F-V) gebruik.
Die bepalende faktor vir hierdie operasie is die teenwoordigheid van 'n goed ontwikkelde voorhuid, waarin die wydte van die binneste blaar voldoende is om die ontbrekende fragment van die uretra te skep.
Die kenmerkende oomblik van hierdie operasie uit die klassieke Duckett-operasie is die onlay-tube-onlay-kop van die uretra met dubbele uretrale anastomose nadat 'n artefak uretra van die binneste prepuce geskep is en dit na die ventrale oppervlak van die penis beweeg het. Die afsluiting van die veldefekte word gemaak volgens die beginsel hierbo beskryf.
Kenmerke van die metode van uretroplastiese gebruik van die laterale flap (F-VI) (Fayzulin 1995.)
Die metode van uretroplastiek is 'n wysiging van die operasie Broadbent (1959-1960). Die hoofverskil van hierdie tegnologie lê in die totale mobilisering van die cavernous liggame by pasiënte met posterior hipospadieë. Die metode behels ook die skeiding van 'n velklep, wat gebruik word om 'n artefaktuele uretra met 'n hipospadiese meatus te skep. In die Broadbent-tegnologie is 'n uretale anastomose volgens die Duplay-beginsel gebruik, en in 'n gewysigde weergawe was die beginsel "end to end", "onlay-tube" of "onlay-tube-onlay".
Die operasie begin met 'n aangrensende insnyding rondom die glans penis. Dan word die insnyding verleng langs die ventrale oppervlak na die hipospadiese meatus met die grens van laasgenoemde 3-4 mm van die rand. Na die mobilisering van die vel van die penis na die basis van die stam met die kruising van lig. suspensorium penis produseer uitskeiding van die veselagtige koord.
Om die ware tekort aan die uretra te bepaal, na die penis reguit, word dit duidelik dat hy die toevoer van plastiese materiaal van die werklike skag van die penis in die reël aansienlik oorskry. Dus, om 'n artefak uretra te skep, word een van die rande van die velwond gebruik, wat minimale tekens van iskie het. Om dit te doen, lê vier handvatsels in die beoogde area om 'n klep te skep, wat ooreenstem met die lengte van die tekort uretra. Merk dan die grense van die flap en maak snitte langs die aangeduide kontoere. Die diepte van insnyding langs die sywand mag nie die dikte van die vel self oorskry nie, ten einde die vaskulêre pedikel te behou. Die klep vorm word geskep met behulp van die bogenoemde onlay-tube-onlay tegnologie.
Veral belangrike punt is die seleksie van die vaskulêre pedikel, aangesien die dikte van die klep met volle dikte nie altyd toelaat dat hierdie manipulasie maklik gedoen word nie. Aan die ander kant moet die lengte van die vaskulêre pedikel voldoende wees vir die vrye rotasie van die nuwe uretra op die ventrale oppervlak met die urinale hechtingslyn wat na die holle liggame draai.
Artifiese uretra word gevorm op die beginsel van "onlay-tube-onlay" (sien hierbo).
Nadat u die uretra na die ventrale oppervlak beweeg het, kom die aksiale rotasie van die penis soms 30-45 grade, wat uitgeskakel kan word deur die veltransplantasie in die teenoorgestelde rigting te draai. Die operasie word voltooi deur die oplegging van 'n kompressieverband met gliserien.
Kenmerke van die metode van uretroplastiek by kinders met posterior hipospadieë deur middel van urogenitale sinus (F-VII) (Fayzulin 1995)
Dikwels word by kinders met ernstige vorms van hipospadieë die urogenitale sinus opgespoor. Normaalweg word die sinus in die proses van genitale vorming omskep in die prostaatklier en die rug uretra. In 30% van pasiënte met ernstige vorms van hipospadieë bly die sinus egter. Sinusgroottes is veranderlik en kan wissel van 1 cm tot 13 cm, en hoe hoër die mate van oortreding van seksuele differensiasie, hoe groter is die sinus. By bykans alle pasiënte met 'n uitgesproke sinus is die prostaatklier afwesig, en die vasdeferens is óf heeltemal uitgewis of kan in die sinus oopmaak. Die binneste voering van die urogenitale sinus word in die reël verteenwoordig deur die urotel, aangepas by die uitwerking van urine. Gegewe hierdie omstandighede het die idee ontstaan ​​om die urogenitale sinusweefsel vir plastiese chirurgie van die uretra te gebruik.
Vir die eerste keer is hierdie idee geïmplementeer in 'n pasiënt met ware hermafroditisme met 'n 46 XY karyotipe en virilgenitalieë.
In 'n kliniese ondersoek is die kind gediagnoseer met perineale hipospadieë, die teenwoordigheid van 'n gonad in die skrotum aan die regterkant en 'n gonad in die ingewandskanaal aan die linkerkant. Tydens die operasie, tydens die hersiening van die inguinale kanaal aan die linkerkant, is ovotestis geopenbaar, d.w.z. gemengde gonad met vroulike en manlike kiemselle met histologiese bevestiging. Смешанная гонада была удалена. Урогенитальный синус выделен, мобилизован и ротирован дистально.
Необходимость использования пластического материала, лишенного волосяных фолликулов, продиктована высоким процентом отдаленных послеоперационных осложнений. Hare groei in die uretra en die vorming van klippe in die lumen van die geskape uretra veroorsaak beduidende probleme vir die pasiënt se lewe en groot probleme vir die plastiese chirurg.
Tans word tegnologieë wat gebaseer is op die prestasies van weefselingenieurswese, meer algemeen op die gebied van plastiese chirurgie. Gebaseer op die beginsels van die behandeling van brandpatiënten met die gebruik van allogene keratinocyten en fibroblasten, is die idee van die gebruik van autologe vel cellen om hypospadieën te verbeter.
Vir hierdie doel, 'n pasiënt neem 'n vel area in 'n gebied van 1-3 cm2 verborge van sigbaarheid, dompel dit in 'n preserveermiddel, en lewer dit na 'n biologiese laboratorium.
Menslike keratinosiete word in hierdie werk gebruik, aangesien epithelio-mesenchymale verhoudings nie spesiespesifisiteit het nie (Cunha et al., 1983, Haffen et al., 1983). 1x2cm veltransplantate word in Eagle se medium wat gentamicien (0.16 mg / ml) of 2000 eenhede / ml penisillien en 1 mg / ml streptomisien bevat, geplaas. Die voorbereide veltransplantate word in stroke van 3 x 10 mm gesny, in 'n bufferoplossing gewas, in 'n 0.125% dispasoplossing (Sigma) in DMEM gesny en by 16 ° C vir 16-20 uur by 4 ° C geïncubeer of in 'n 2% aflosoplossing vir 1 uur by 37 ° C . Daarna word die epidermis geskei van die dermis langs die keldermembraanlyn. Die epidermale keratinosiet suspensie wat verkry word deur pipettering word deur 'n nylon gaas gefiltreer en deur 10 sentrifugeer by sentrifugasie by 800 rpm gefiltreer. Dan word die supernatant weggegooi en die presipitaat word in kweekmedium geskors en in plastiekbottels (Costar) in 'n konsentrasie van 200 duisend selle / ml medium geplateer. Die eerste drie dae word keratinosiete in volledige voedingsmedium gekweek: DMEM: F12 (2: 1) met 10% fetale kalwerserum (Biolot, St Petersburg). 5 μg / ml insulien (Sigma), 10-6M isoproterenol (Sigma), 5 μg / ml transferrien (Sigma). Die selle word dan in DMEM gegroei: F12 (2: 1) medium met 5% serum, 10 ng / ml epidermale groeifaktor, insulien en transferrien, en die medium word gereeld verander. Nadat die selle gevorm is van 'n multilayerlaag, word die gedifferensieerde suprabasale keratinosiete verwyder, waarvoor die kweek vir 3 dae in DMEM sonder Ca2 + geïnkubeer word. Daarna word die keratinosiete se kultuur oorgedra om medium te voltooi en na 'n dag word hulle oorgedra na die oppervlak van 'n lewende weefsel-ekwivalent wat gevorm word deur fibroblaste wat in 'n kollageenegel ingesluit is.
Voorbereiding van lewende weefsel ekwivalent
Die mesenchymale basis van die transplantaat - kollageengel met fibroblaste word voorberei soos voorheen beskryf (Horn and others, 2004) en in Petri-skottel met 'n Spongostan-spons (J & J) gegiet. Die finale polimerisasie van die gel met die binnekant van die spons en fibroblaste vind plaas vir 30 minute by 37 ° C in 'n CO2-inkubator. Die volgende dag word epidermale keratinosiete op die oppervlak van die dermale ekwivalent teen 'n konsentrasie van 250 duisend selle / ml geplant en vir 3-4 dae in 'n CO2-inkubator gekweek in die medium van volle samestelling. Eendag voor oorplanting word die lewende ekwivalent oorgedra om medium sonder serum te voltooi.
Gevolglik word in 'n paar weke 'n driedimensionele sellulêre konstruksie op 'n bio-afbreekbare matriks verkry. Die dermale ekwivalent word by die kliniek gelewer en word in die uretra gevorm, in 'n buis gestik, of die onlay-beginsel vir uretroplastiek gebruik. Dikwels vervang hierdie tegnoloog die perineale en skrotale dele van die artefaktuele uretra, waar die bedreiging van haargroei die grootste is. Die uretrale kateter word vir 7-10 dae verwyder. Na 3-6 maande word distale uretroplastiek uitgevoer volgens een van die bostaande metodes.
Om die resultate van chirurgiese behandeling van hipospadieë te evalueer, is dit nodig om aandag te skenk aan funksionele en kosmetiese aspekte, wat die sielkundige trauma van die pasiënt tot 'n minimum beperk en dit optimaal aanpas by die gemeenskap.
Voorkoming van hierdie patologie moet beskou word as die uitsluiting van dwelms, eksterne omgewingsfaktore en voedsel wat die normale ontwikkeling van die fetus belemmer, die term disruptors in die literatuur ontvang.
Kenners identifiseer die volgende vorms van hierdie siekte weens die ligging van die opening van die uretra:
Kapitaat - op die basis van die orgaan se kop,
Koronêre - is geleë in die sone van die koronêre sulcus,
Stam hypospadias word waargeneem op die romp van 'n orrel,
Skrotale opening op die skrotum,
Perineale hipospadia - in die kruisgebied.
Benewens bogenoemde tipes siektes, is hipospadiës moontlik sonder hipospadieë (akkoordsoort). In hierdie situasie ervaar pasiënte 'n verandering in die corpus cavernosum van die orgaan in die teenwoordigheid van die normale uretrale uitgang.
Dokters skryf die capita-, koronêre rasse aan anterior patologie toe, stamhypospadia - gewoonlik die middelste, perineale, skrotale - word bepaal vanuit die posterior aansig. Verskillende tipes van die siekte kan gekombineer word met die obstruktiewe vorm van die proses van urinering, orgaan vervorming:
Elke vorm van die siekte het 'n aantal kenmerkende eienskappe:
Die oorgrote vorm van die anomalie word aangeteken in 75% van die kliniese situasies. Dit word beskou as 'n algemene variant van hierdie siekte. Die urinêre opening is laer, vernou, en daarom is urinering moeilik. In staat om te kombineer met die vervorming van die penis, verhoog met die begin van seksuele verhoudings,
Corone tipe van die siekte - urinering word versteur, die vervorming van die orgaan is merkbaar. Uitskeiding van urine vind plaas in die vorm van 'n dun stroom, vereis inspanning,
Stamhypospadia - het 'n variasie van die ontwikkeling daarvan, afhangende van die ligging van meatus (verskillende vlakke van die rugkant van die penis). Dit is ook moeilik om te urineer, daar is 'n vervorming van die liggaam, daar is pynlike sensasies in die erektiele proses. Hypospadia-stam voorkom nie seksuele kontak nie, maar in die proses van ejakulasie dring die saad nie in die vaginale sone nie,
Hypospadia scrotal - erken as 'n ernstige weergawe van hierdie anomalie. Opening van die opening van die uretra vind plaas in die area van die skrotum en verdeel dit in twee helftes. Die onderontwikkelde toestand van die orgaan word opgemerk - die penis is vervorm, soortgelyk aan 'n hipertrofiese klitoris, die skrotum self is soos die labia. Manlike pasgeborenes met hierdie patologie word dikwels verwaarloos vir meisies met adrenogenitale inkorting. Die proses van urinering vind gewoonlik in 'n sitposisie plaas. Die implementering van seksuele dade met hierdie tipe siekte is nie moontlik as gevolg van die kromming van die liggaam nie. Daar is ook irritasie van die vel van die skrotum,
Perineale hipospadia - Meatus geleë agter die skrotum. Die pasiënt het 'n klein orgaan in die pasiënt, 'n gesplete skrotum. 'N Moeilike proses is om die geslag van die pasgebore kind te bepaal. Hierdie tipe siekte kan gekombineer word met die verloop van kriptorchidisme, die ontwikkeling van 'n inguinale breuk, die teenwoordigheid van druppel van die testikulêre membrane,
Patologie van die akkoord tipe - daar is 'n kort onontwikkelde uretra wat die vervorming van die penis tot die onder veroorsaak. Gemerk die korrekte ligging van Meatus. In die erektiele proses lyk die penis op die voorkoms van 'n ui; pynlike sensasies is moontlik wat inmeng met die normale uitvoering van seksuele omgang.
Die ontwikkeling van hierdie patologie kan die volgende verskynsels veroorsaak:
Verkeerde proses van fetale ontwikkeling (vanaf 7 tot 15 weke) - hierdie tydperk word gekenmerk deur die begin van die skepping van die menslike geslagstruktuur,
Genetiese, chromosomale ontwrigting,
Die teenwoordigheid van komplikasies wat veroorsaak word deur virussiektes wat tydens swangerskap voorkom - rubella, griep,
Ongeletterd gebruik van hormonale stowwe,
Teenwoordigheid van stresvolle situasies
Onvoldoende voedsel inname
Alkoholmisbruik tydens swangerskap.
Kliniese prent en vorms
Hipospadieë is nie net die patologiese ligging van die eksterne opening van die urinebuisie nie. Veel meer ernstige interne kritiek. As gevolg van die abnormale ontwikkeling van die manlike geslagsorgane in die embrio, word die urinale groei vertraag met die aangrensende ventrale weefsel, terwyl die dorsale en holle liggame daarin normaal ontwikkel.
Onmiddellike sluiting van die uretrale vel lei tot die splitsing van die posterior wand van die kanaal en kromming van die stam langs die ventrale gedeelte. As gevolg daarvan het die seun:
die urine stroom sal uitgaan in 'n heeltemal ander, abnormale plek,
pogings om te urineer sal altyd gepaard gaan met probleme, en moontlik pyn,
tydens die ondersoek word in die meeste gevalle 'n gedeeltelike vernouing van die uretra of dwarsdeur sy hele lengte gevind.
Visueel het die seun se penis krommes uitgespreek.
As jy twyfel of chirurgie nodig is vir hipospadieë, dink dat dit in die toekoms 'n ernstige struikelblok in jou persoonlike lewe kan word. Deur 'n abnormaal geleë gat is ejakulasie onmoontlik en dus bevrugting. En met die kromming van 'n lid om seksuele omgang uit te voer, is amper onmoontlik.
Nog 'n rede vir die tydige vinnige regstelling van die probleem is die moderne prestasies in die uitvoering van bedrywighede, wat die normale staat in een of twee stadiums met 'n hoë persentasie suksesvolle uitkoms kan herstel.
Tot op datum is daar meer as 200 metodes en hul modifikasies, wat dit moontlik maak om die mees toepaslike implementeringstegniek te kies. Dit hou baie belangrike faktore in ag, waarvan een die vorm van patologie is.
Van die talle klassifikasie-opsies wat vandag bekend is, is die mees volledige Barkat-verspreiding (Barcat), wat 'n objektiewe beoordeling van die omvang van die bestaande defek toelaat.
Hierdie stelsel bied sulke vorms van hipospadieë as:
Glanular (capitate). Die verplasing van die uitvloei opening is binne-in die kop, maar daar is 'n onderontwikkeling van die voorhuid en 'n vernouing van die uretra.
Subkoronale (koronêre). Die gat is geleë op die vlak van die kronkelsulcus, die vorm van die kop word verwring, die voorhuid het die vorm van 'n kap en die rigting van die urinestroom het 'n abnormale invalshoek.
Vorentoe-stam. Die gaatjie is onder die kronkelsulcus in die eerste derde van die penis van die penis.
Medium stam. Urine kom uit in die middel van die penis, wat 'n beduidende kromming het.
Posterior-stam. Die kanaal is amper aan die basis van die penis geleë.
Skrotale-stam (skuim-skrotale). Die uitlaat maak oop by die wortel van die penis, terwyl die orgaan self aansienlik verwring of onderontwikkel word.
Skrotale. Die uretra gaan na die skrotum, en 'n persoon kan net sit.
Perineale (perineale). Die uitsetkanaal van die uretra is in die perineum in die vorm van 'n trechter naby die anus. Die penis is onderontwikkeld en verborge deur die voue van die skrotum. Wanneer visuele inspeksie moeilik is om die geslag van die kind te bepaal.
Akkoord (hipospadieë sonder hipospadia). Dit is 'n spesiale toestand waarin die uretra in sy anatomiese plek gaan, maar daar is patologiese veranderinge in die uretra. Kromming van die penis in hierdie geval is te wyte aan die verskil tussen die lengte van die uretra en die penis self.
Take en beginsels van operasie
hipospadieë - foto's voor en na die operasie
Enige operasie, ongeag hoe die metode om dit uit te voer, uitgewerk word, dra 'n sekere risiko daarmee saam. En in die geval van hipospadieë kom die sielkundige faktor eerste. Daarom is die optimale ouderdom vir die operasie van ses maande tot een en 'n half jaar. Op hierdie ouderdom besef seuns nog nie hul probleme nie, en terselfdertyd kan penisgrootte u al die nodige manipulasies uitvoer. Na die operasie, uitgevoer op hierdie ouderdom, is daar byna geen komplikasies nie.
Chirurgiese behandeling dek verskeie stadiums gelyktydig:
Reguit van die penis deur die veranderde holle liggame reg te maak.
Vorming van 'n normale urinekanaal, van voldoende lengte en deursnee, vry van defekte van die slymvlies van die pasiënt self.
Verwydering van die eksterne opening van die uretra in die middel van die punt van die glans penis.
Uitskakeling van kosmetiese afwykings vir die seun se vrye aanpassing in die samelewing.
Om enige moontlike risiko te verminder en maksimum sukses te verseker, neem die dokter faktore soos:
Die mate van weefsel onderontwikkeling van ventrale strukture,
Die vlak van skeiding van die sponsagtige liggaam
Die vel toestand van die voorhuid en die penis self,
Hoeveelheid materiaal vir plastiek,
Erns van kromming,
Die diepte van die navikulêre fossa en die vorm van die kop,
Die toestand van die uretrale area.
Die hoofbeginsels wat alle chirurge lei wat bedrywighede vir hipospadieë in seuns uitvoer, is:
Minimeer beserings van chirurgie.
Die gebruik van uitsluitlike punt elektrokoagulasie metode.
Dra plastiek laag-vir-laag metode sonder spanning.
Gebruik slegs vir plastiekweefsel met voldoende bloedtoevoer.
Korreksie met 'n minimum aantal stadiums.
Ongeag die tegniek wat gebruik word vir hipospadia by seuns, sluit die operasie twee hoofpunte in: die uitbreiding van die holle liggame of die uitbreiding van die penisstam en die vorming van die uretra met plastiese chirurgie van weefsels. Take kan gelyktydig of in twee of meer stadiums uitgevoer word.
Al die operasies wat bekend is vir hipospadieë by seuns, kan in verskeie groot groepe gekombineer word:
Die vorming van die uretrale kanaal deur outotate, dit is weefsels van bloedvate en slymvliese, die ureter, of die epidermale klep van die binneste oppervlak van die dy.
Plastiek wat flapvel van die penis of skrotum op die voorraadbeen gebruik.
Die gebruik van gestalkte flaps uit weefsels van afgeleë gebiede.
Die gebruik van omliggende weefsels in die operasiekamer.
Dit is tegnieke soos:
MAGPI (mobilisering van die uretra met afvlakking van die kop)
Die beginsel van die tegniek is om die uitlaat met gelyktydige plastiekkop van die penis te beweeg. 'N Diepe insnyding word gemaak wat die ventrale groef oorsteek en dan met transversale nate gesut word. Ten koste van so 'n tegniek word 'n normale orgaan geskep.
Die operasie word aangedui vir kapitaat en koronêre vorme van hipospadieë, sonder deformasie van die penis self.
Die eienaardigheid van die metode lê in die longitudinale disseksie van die abnormaal geleë opening na die kop, en dit word gesit met 'n flap om die kateter van die vereiste grootte. Terselfdertyd is 'n onbedekte deel van die uretra oor, wat geleidelik epithelialiseer op sy eie.
Die tegniek is geskik vir die regstelling van hipospadia van enige aard, aanbeveel vir stam- en skrotale stamvorms.
Predatale lap op die been op die Matteus
Tydens die operasie word twee parallelle insnydings aan albei kante van die urinekanaal gemaak, die lengte van die kop tot die holle liggame. Die gevolglike klep is aan die uretrale plaat gekoppel, en die dele van die kop word saam verbind.
Die tegnologie word getoon in kapitaatspatologie met minimale trunkdeformasie en voldoende ontwikkelde skofhoiede fossa. Verwys na gelyktydige operasies.
Mobilisering van die uretra deur Coffey
Werksmetode R.C. Coffey is die oplegging van uretrosigmoanastomosis. Met hierdie benadering word die mobilisering en beweging van die meatus maklik uitgevoer, sowel as die regstelling van fistels in die kopstreek. Soos aangedui, het die tegniek van Coffey twee voordele bo ander operasies vir distale hipospadia, dit is:
Nie nodig vir plastiek nie van die uretra,
Die vermoë om alle dele van die onderontwikkelde weefsel te verwyder wat vervorming kan veroorsaak.
Die etiologiese faktor van die stamvorm van die anomalie is al vir dekades bestudeer. Dokters het ingestem dat die oorsake van hipospadia is:
hormonale stygings in die moeder se liggaam tydens swangerskap,
gebruik van estrogeen-gebaseerde voorbehoedmiddels,
moedergewoontes (rook, alkoholmisbruik),
gereelde swangerskappe of veelvuldige babas,
intrauteriene infeksie van die fetus.
Patologie kom voor by die kombinasie van verskeie provokasie faktore. Die lê en ontwikkeling van die urinêre stelsel begin met 8 weke embrio-ontwikkeling. Gedurende hierdie tydperk is die fetus die meeste sensitief vir eksterne en interne invloede.
Kenmerke van die stamvorm
Manifestasie van patologie - die abnormale ligging van die uretra. Stamvorm word gekenmerk deur die feit dat die uretra nie in die middel van die glanspenis oopmaak nie, soos dit normaal moet wees, maar in enige van die dele van die stam.
Eksaminering van 'n pasgebore kind bepaal hipospadieë op die eerste dag van sy lewe. 'N Ervare pediater-neonatoloog sal daarop let dat die urinestroom tydens urinering op 'n patologiese hoek gerig word, en in die geval van 'n vertikale posisie van die kind. Die seksuele orgaan het 'n kromming. Dit is veral duidelik by volwassenes wat nie voorheen behandel is nie.
Die stamvorm word gekenmerk deur 'n strenging (vernouing) van die uretra. Dit word waargeneem, nie net in die plek van die kanaaluitgang nie, maar ook in sy lengte. Тяжелые формы болезни сопровождаются формированием половых органов у мальчиков по женскому типу: неправильно сформированный пенис напоминает гипертрофированный клитор, а мошонка – влагалище.
Ligte vorm word vergesel deur 'n ligte kromming van die liggaam of dit mag afwesig wees. Kenmerkend van die koronêre stamvorm. In die vorm van matige erns is die kromming beduidend, dit vereis verpligte chirurgiese ingryping, gekombineer met die proksimale ligging van die kanaal. Dit word gekombineer met ander patologieë van die niere, blaas.
'N Komplekse vorm van anomalie word gekenmerk deur die feit dat die uretra amper in die perineum geleë is. Die uitgesproke kromming van die penis word vergesel deur hipoplasie.
Hipospadieë bestaan ​​as 'n aparte siekte of as 'n simptoom van 'n ander patologie. Ontwikkel in parallel:
patologieë van die hart en bloedvate
genetiese afwykings van 'n ander plek,
breuk in die liesgebied,
atresia (afwesigheid of fusie) van die anus,
kriptorchidisme (onbesnyde testikels in die skrotum).
Is dit moontlik om phimosis sonder besnydenis te behandel?
Daar is gevalle om die verkeerde seks by kinders by geboorte te vestig weens visuele veranderinge in die geslagsdele. 'N Seun met 'n siekte is verkeerd vir 'n meisie.
Visuele inspeksie om die diagnose te verduidelik is nie genoeg nie. Anomalie word bevestig deur addisionele navorsingsmetodes:
Ultraklank van die urinêre stelsel bepaal die teenwoordigheid van gepaardgaande patologieë van die niere, blaas. Die dokter assesseer die funksionele eienskappe van die organe, die lengte van die uretra, en sy deursigtigheid.
Urografie word gebruik om die struktuur van organe te bepaal. 'N Kontrasagent word in die aar ingespuit, die "reis" waarvan in die liggaam deur X-straalapparaat beheer word.
Sistostrogrogie word uitgevoer deur kontras direk in die blaas te spuit deur 'n dun kateter te gebruik. Vulling van die blaas en uitskeiding van die middel deur die uretra word op x-strale vasgestel.
In seldsame gevalle, met behulp van berekende of magnetiese resonansie beelding (om die nuanses te verduidelik).
Genetiese ontledings word uitgevoer om die stel chromosome te bepaal. In ernstige vorms van stamhypospadieë kan jy die geslag van die kind spesifiseer.
Hoekom het ek 'n operasie nodig?
Die herstel van die funksies van die penis en die regstelling van die estetiese voorkoms word uitgevoer met behulp van chirurgiese ingryping. Dit is wenslik om die operasie op 'n vroeë ouderdom (tot 2 jaar) uit te voer, aangesien die risiko van komplikasies met ouderdom toeneem. Die baba groei, en die proses van urinering word al hoe moeiliker. Dit is nodig om 'n sitposisie te beset, wat die ontwikkeling van komplekse veroorsaak.
Stamhypospadia veroorsaak onvrugbaarheid, chroniese neurose, onvermoë om deel te neem aan seksuele omgang.
Korreksie van die toestand op 'n vroeë ouderdom is die beste opsie. Die kind is nie bewus van wat met sy geslagsorgane gebeur nie, en die herstel in die postoperatiewe periode sal nie onthou word nie.
Doel van tussenkoms
Heropbou van die uretra met plastiese penis - 'n operasie wat uitgevoer word met die stamvorm van die anomalie. Chirurge herstel die vorm van die orgaan, skakel die kromming van die holle liggame uit, "voeg" die nodige gedeelte van die uretra, het die uretra in 'n normale funksionele toestand.
Indien moontlik, word die operasie in een stadium uitgevoer. Innovasies op die gebied van medisyne laat die gebruik van hoë kwaliteit sutuurmateriaal, gereedskap en toerusting toe. Vir narkose gebruik die gekombineerde metodes van narkose. Die kombinasie van narkose met lokale narkose verminder die werkslading van die senuweestelsel.
Teks van die wetenskaplike werk oor die onderwerp "Komplikasies van rekonstruktiewe plastiese chirurgie vir die manlike hipospadia"
1. Doletsky S.Ya. Kwessies van struktuur en funksie in pediatriese chirurgie. -M., 1973.
2. Lopatkin N.A., Lyulko A.V. Anomalieë van die genitourêre stelsel. - Kiev, 1987.
3. Lopatkin NA, Pugachev A. G. Gids vir pediatriese urologie. - M., 1986.
4. Pugachev A. G. Essays oor pediatriese urologie. - M., 1993.
5. Koning R. Urologiese chirurgie by pasgeborenes en jong babas. - 1988.
KOMPLIKASIES VAN RECONSTRUKTIEWE EN PLASTIESE BEDRYWIGHEDE IN DIE MALE HYPOSPADIE
MF Trapeznikova, A.B. Sobolevsky, D.V. Romanof
Hierdie artikel gee 'n opsomming van die langtermynervaring van die urologiese departement van MONIKI. MF Vladimirsky vir die behandeling en voorkoming van komplikasies by pasiënte wat plastiese chirurgie ondergaan vir verskillende vorme van hipospadieë. Komplikasies wat op verskillende tye na rekonstruktiewe plastiese chirurgie op die uretra ontstaan, sluit in:
- kikatriese misvorming van die penis en sy kromming as gevolg van onvoldoende eksisie van embrioniese "adhesies"
- fistel artefaktuele uretra,
- vreemde liggame neooutra.
Kombinasies van hipospadieë met aangebore afwykings van die skrotale organe en die uretrovesale streek word as gevolg van die vroeë ouderdom gemanifesteer deur die teenwoordigheid van urinêre sindroom, 'n kliniek van infravesiese obstruksie, piëlonefritis.
'N Voorvereiste vir die uitvoer van rekonstruktiewe plastiese chirurgie is 'n voldoende hoë kwalifikasie van dokters en ondervinding in die uitvoering van sulke operasies, asook die voorsiening van toerusting om die nodige mediese en diagnostiese prosedures uit te voer.
In twyfelagtige gevalle word endoskopiese intervensies aangedui. Die belangrikste kenmerk van hierdie metode van ondersoek en behandeling by beide kinders en volwassenes wat uretroplastiese operasies ondergaan het, is dat hulle op anatomies komplekse toestande op die artefaktuele uretra uitgevoer word.
Endoskopiese ondersoek en behandeling van pasiënte is uitgevoer met 'n sistostroskoop vir jong kinders deur Richard Wolf GmbH (per nommer 91/25), met 'n resektoskoop deur Richard Wolf GmbH (per nommer 91/29). By die uitvoer van uretroplastiese operasies is 'n standaard stel chirurgiese urologiese instrumente gebruik, wat op die voorgeskrewe wyse geregistreer was. Die volgende materiale is gebruik as sutuurmateriaal: atraumatiese katgut (TU 9393-001-00480750-94, per. Nommer 83/1010-6), katgut (TU 9393-001-0048075094, per. Nommer 84 / 1217-14). Wanneer 'n drukverband toegedien word
vaseline olie is toegepas in die postoperatiewe periode (SHK 4810201000602). Anti-inflammatoriese en antibakteriese terapie is uitgevoer deur etiotropiese middels wat op die voorgeskrewe wyse geregistreer is.
'N Voorvereiste vir die uitvoer van rekonstruktiewe plastiese chirurgie is om 'n redelik volledige vooroperatiewe urologiese ondersoek uit te voer, insluitend visuele inspeksie, uroflowmetry, uretrocystografie, uretrocystoskopie en ultraklank. X-straal ondersoek, indien nodig, kan aangevul word deur uitskeidings urografie, vaskulêre sistostrogrografie. Pasiëntkaryotipering word in twyfelagtige gevalle van seksbepaling aangedui. Soms word, vir die doel van behandeling, 'n interne optiese elektrokirurgiese reseksie van die valse kleppe van die artefaktuele uretra, elektroepilasie en kontak litotripsy (in geval van vaste uretrale klippe) gebruik. Die gebruik van endoskopiese diagnostiese metodes dra by tot die tydige implementering van korrektiewe operasies, 'n duidelike definisie van verdere behandelingstaktieke afhangende van die vorm van die siekte.
'N Spesiale plek word beoefen deur die identifikasie van die urogenitale sinus by pasiënte met hipospadieë. Voor uretroplastiese is sinusverwydering nodig as gevolg van die gevaar van infeksie. As dit onmoontlik is om die sinus te verwyder, moet die uretroplastie voltooi word deur urine-ekstraksie deur sistostomie.
Gebaseer op 'n dekade van kliniese ondervinding in die diagnose en behandeling van hipospadieë in kombinasie met die patologie van die uretrovesale gebied, is die skrotale organe, die blaas, die spesifieke eienskappe van chirurgiese regstelling en die eliminering van komplikasies geïdentifiseer.
Wanneer u 'n aanlyn-regstelling doen, moet die volgende parameters oorweeg word:
- vorm van hipospadieë (lokalisering van meatus, die krommingsgraad van die penis),
- die teenwoordigheid van infravesiese obstruksie
- pasiënt se ouderdom en graad van fisiologiese ontwikkeling
- toestand van die eksterne geslagsorgane
- die teenwoordigheid van addisionele gepaardgaande of gepaardgaande aangebore afwykings,
- gebruikte sutuurmateriaal.
Indien nodig, moet diagnostiese endoskopiese manipulasie met terapeuties gekombineer word.
Oor die afgelope 10 jaar is 91 uretroplastiek uitgevoer in die urologiese kliniek van MONIKI, waaronder 51, Sesu! Fase I - 40.
Sutuurmateriaal wat tydens operasie gebruik word, is in werklikheid die enigste vreemde liggaam wat in die weefsel oorbly. Dit is natuurlik dat die reaksie van weefsels op die inplanting daarvan afhang van die chemiese kwaliteit en struktuur van die materiaal. In al die gevalle, in die stadium van urinale vorming, is 'n poliamieddraad gebruik, en in ander stadiums - catgut 4/0, 5/0, vislyn.
Vir die grootste gerief van die oorweging van die komplikasies en die maniere van voorkoming daarvan, kan al die komplikasies wat ontstaan ​​het, vroeg en laat verdeel word.
Vroeë - dit is komplikasies wat gewoonlik in die vroeë postoperatiewe periode voorkom:
- oortreding van trofiese flappe met die ontwikkeling van nekrose,
- die afwyking van die wondrande,
- uretritis en fistels, gewoonlik tydelik, afsluitend onafhanklik en nie sluiting nodig nie.
Die voorkoms van vroeë postoperatiewe komplikasies is redelik hoog en volgens die literatuur is dit 38,9% .
Een van die mees algemene komplikasies is edeem van die penis, wat ontwikkel as gevolg van verswakte bloed en limf sirkulasie. Om oedeem te voorkom, pas baie chirurge 'n drukverband toe , wat verskeie metodes bied: rubberspalk, paraffienverband, skuimverband, vaseline-olieverband, droë gaasverband [1, 2, 7]. Ons het 'n verband van 'n verband gebruik, wat toegepas is op 'n steriele gaasdoek wat met petrololie gevloei is. Die verband is toegepas vanaf die kop van die penis en na die basis daarvan - in die vorm van 'n keël: hierdie vorm van die verband is fisiologies.
Hematoom is 'n seldsame postoperatiewe komplikasie. Dit is direk verwant aan die deeglikheid van die prestasie van hemostase. Die voorkoms van hierdie komplikasie is relatief laag, en die gebruik van mikrokirurgiese tegnieke elimineer dit feitlik.
Komplikasies in die vorm van nekrose van veltransplantate, suppurasie en divergensie van die wondrande is volgens die literatuur 2-3%. Hulle word geassosieer met weefselspanning, verswakte bloedtoevoer na die velgraft, die gebruik van growwe hechtmateriaal [4, 5, 6].
Laat komplikasies is hoofsaaklik 'n gevolg van die evolusie van vroeë komplikasies of word veroorsaak deur tegniese foute in die operasie.
Laat komplikasies sluit in:
- postoperatiewe kromming van die holle liggame,
Herhaling van die ventrale vervorming van die penisstam ontstaan ​​as gevolg van die ontwikkeling van 'n growwe postoperatiewe litteken of as gevolg van onvolledige uitskakeling van die veselakkoord [4, 5], asook as gevolg van sekondêre veranderinge in die neo-uretra .
Na ureteroplastie is fistels (van 13.2 tot 50%) van die uretra die mees algemene komplikasie . Die vorming van fistels dra by tot oedeem, weefselisemie met gevolglike nekrose, onvoldoende aanpassing van die wondrande en uretra, die gebruik van growwe hechtmateriaal, soms onvoldoende urinêre afleiding.
Neurouretrale streng is 'n baie ernstige komplikasie, aangesien pogings tot meer konserwatiewe bestuur (bougia) of interne optiese uretrotomie ondoeltreffend is (79% van herhalings), en die uitvoer van re-uretroplastiek is effektief in 78% van die gevalle .
Hare groei in die neourethra, met die vorming van klippe op hulle, kom voor wanneer uretroplastiek uitgevoer word by pasiënte van alle ouderdomsgroepe, meer dikwels by volwassenes. Hierdie komplikasie is tans skaars, aangesien die volwasse ouderdom van die pasiënte alreeds atypies is en as 'n kompliserende faktor beskou word.
Die uitvoering van operasionele regstelling word getoon in die geval van die noodsaaklikheid om die infravesiese obstruksie te herstel, om die voortplantingsfunksie van die uretra te herstel.
Kontraindikasies vir die verrigting van uretroplastiese operasies is die teenwoordigheid van urinêre infeksie en 'n besmetlike inflammatoriese proses in die urogenitale stelsel. Die uitvoering van voldoende sanitasie elimineer hierdie oorsake.
Ons het 'n 10-jaar-opvolging van pasiënte wat vir hipospadieë gebruik is, tussen 9 en 40 jaar oud, ontleed - 234 chirurgiese ingrepe.
Ondersoek en behandel (insluitend her) pasiënte met die volgende vorms van hierdie patologie:
- Hypospadieë sonder kromming in kombinasie met metostentoseose - 28 pasiënte (25.3%),
- stamhypospadia - 44 pasiënte (39.6%),
- penosrotale hipospadieë - 21 pasiënte (18.9%),
- Skrotale hipospadieë - 15 pasiënte (13.5%),
- perineale hipospadieë - 3 pasiënte (2,7%).
Die keuse van die metode van operatiewe regstelling van die anomalie is bepaal deur die lengte van die gebrek. Met 'n klein lengte van die vorming van die uretra is volgens die metode van RIRO (51 pasiënte) uitgevoer, met 'n beduidende defek - uretroplastiek volgens die metode van Sesu! Ek (40), Sesu! II (42). Die teenwoordigheid van 'n infravesiese obstruksie het voorsiening gemaak vir die eliminasie daarvan - vleisplastiek (45 waarnemings, insluitend weer -5). Uitskakeling van embrionale littekens en reguiting van die holle liggame was nodig vir 41 pasiënte (by 5 pasiënte).
Komplikasies wat vinnige regstelling vereis:
- terugval van 'n metostasie - 5 pasiënte (11.1%),
- herhaalde regstelling van die holle liggame - 5 pasiënte (13.9%),
- fistula neourethra - in 15 pasiënte (16.5%),
- neuretra stricture - 3,
- vrywilligerswerk neourethra - 2,
- Uretrale ligaturte - 1,
- Ateroom van die ventrale oppervlak van die penis - 1, -Condylomatose van die koronêre sulcus - 1.
Urinêre afleiding is slegs toegepas op die stadium van urinêre vorming (127 pasiënte), deur 'n uretrale kateter (63) of sistostomiedreinering (64) te installeer.
49 pasiënte het 'n volle herstel gehad, van hulle 18 pasiënte het 'n stam gehad, 15 pasiënte het penokrotale, 10 pasiënte het skrotale, 2 het perineale, 4 het akkoordhypospadia.
Bykomende operasie na Sesu! II was nodig in 10 pasiënte (20.4%). Die rede vir hierdie operasies was: die distale ligging van die meatus was nie genoeg nie (4 waarnemings), die vorming van fistels (5), die uretrale vreemde liggaam (1).
Metenose en kromming van die penis is die gevolg van onvoldoende uitskeiding van littekenweefsel, gevolglike ontsteking en die geneigdheid van die organisme self om keloid littekens te vorm. Maniere om komplikasies te voorkom, bestaan ​​in die maksimum moontlike uitskeiding van embrionale littekens en, indien nodig, anti-perkutane terapie. Tydige diagnose en behandeling van 'n hipospadiese afwyking verbeter die resultate van behandeling aansienlik, aangesien dit in die vroeë kinderjare nie verander word nie. Sekondêre veranderinge in die mure van die holle liggame word nie uitgespreek nie.
Komplikasies van uretroplastiek is 'n gevolg van drie redes:
- onvoldoende urine ontslag in die postoperatiewe periode,
- Oormatige spanning wat langs die naatlyn ontstaan.
Daarom, streng nakoming van die reëls van asepsis en antisepsis,
Die uitvoering van voldoende anti-inflammatoriese en antibakteriese terapie in die postoperatiewe tydperk, die rasionele gebruik van plastiese materiaal, met inagneming van die eienskappe van die bloedtoevoer na die operasionele gebied, verminder die risiko van hierdie komplikasies.
Die gebruik van 'n dun sutuur 7/0 (polydioxanon) in plaas van 6/0 (vicryl), met die byvoeging van 'n addisionele ry subkutane hechtings, verminder die risiko van fistelvorming vanaf 16.6 tot 4.9% .
'N Groot aantal komplikasies word veroorsaak deur konstante kontak van die postoperatiewe hechtingslyn met urine. Besondere aandag moet gegee word aan die keuse van die metode en die bepaling van indikasies vir urine-afleiding. Met klein hoeveelhede tussenkoms op die uretra (sluiting van fistels, metatoplastie), word dreinering nie uitgevoer nie of die installering van uretrale dreinering word vir 'n kort tydjie (1-3 dae) uitgevoer. Met beduidende volumes uretroplastiek en die behoefte aan meer langdurige dreinering of herhaalde plastiekchirurgie - word die aanwending van 'n epikostostomie aanbeveel.
Basiese verpligte reëls vir herhaalde rekonstruktiewe bewerkings:
- interval - ten minste 6 maande tussen die vorige ingryping of regstelling van die geïdentifiseerde neo-uretra stenose en sluiting van die fistel,
- die oplegging van 'n stywe verband,
- die oplegging van 'n addisionele aantal individuele subkutane hechtings, versigtige hemostase,
- minimum spanning langs die naatlyn,
- die gebruik van 'n voldoende metode van urienafskeiding tydens die postoperatiewe periode.
1. Ban G.A. Vrae van eenwording en verdere verbetering van die uretra plastiek in hipospadia / outeur. cand. Diss. - Minsk, 1972.
2. Doletsky S.Ya., Korolkova I.A. // Urologie. - 1964. - №3. - C.6-11.
3. Kuznetsov I.L., Sknar A.A., Kachura I.A. // Kliniese Andrologie / Sat. wetenskaplike. tr. - Rostov-op-Don, 1985. - p. 64-68.
4. Lopatkin N.A., Lyulko A.V. Anomalieë van die genitourêre stelsel. - Kiev, 1987. -C. 263-343.
5. Rusakov V.I. Chirurgie van die uretra. - M., 1991. - 262 p.
6. N.E. Savchenko Hipospadieë en hermafroditisme. - Minsk, 1974.-191 p.
7. Sleptsov V.P. // Vestn. hir. - 1969. - №1. - P.120-122.
9. Duel B.P., Barthold J.S., Gonzalez R. // J. Urol. 1998.-V. 160, No. 1. - P. 170-171.
10. Ulman I., Erikci V., Avanoglu A., Gokdemir A. / / Eur. J. Pediatr. Chir. - 1997. - V. 7 (3) .- P. 156-157.
11. Vandersteen D.R., Husmann D.A. // J. Urol. - 1998. - V. 160 (3, Pt. 2). - P. 1131-1133, Bespreking - 1137.
OPTIMALE METODES VAN DIE BEHANDELING VAN VERSKEIE VORMS VAN URETEROKELE
Die ureterocele is 'n relatief gereelde anomalie van die ontwikkeling van die boonste urineweg. Volgens die literatuur word hierdie gebrek in 1-4% van urologiese pasiënte gediagnoseer [1, 2, 4]. Он встречается чаще у лиц женского пола (1:3), выявляется чаще у взрослых. В большинстве случаев уретероцеле требует хирургического лечения, особенно в детском возрасте.
Проблема уретероцеле остается актуальной до настоящего времени. В последнее время опубликовано сравнительно много работ, посвященных этому пороку и его лечению. Dit is as gevolg van die opkoms van nuwe diagnostiese metodes, die ontwikkeling van 'n aantal chirurgiese intervensies wat daarop gemik is om die gebrek en die gepaardgaande komplikasies daarvan te verbeter. Die vraag oor die keuse van taktiek van chirurgiese behandeling van ureterokele bly egter moeilik, hoofsaaklik omstrede, weens die teenwoordigheid van verskeie opsies vir hierdie gebrek, dikwels die kombinasie met ander afwykings van die urinêre stelsel.
Daar is fundamenteel verskillende benaderings tot chirurgiese regstelling van die ureterocele in die uroloë van ons land en in die buiteland, en
1. Voorspellende faktore
Faktore wat die waarskynlikheid verhoog om hipospadieë in 'n pasgeborene te ontwikkel :
1 Die waarskynlikheid van hipospadieë in 'n pasgebore baba in 'n familie wie se lid voorheen met hierdie patologie gediagnoseer is, is 7%.
2 Soms word hipospadieë gekombineer met endokriene afwykings in 'n kind.
3 Kinders te jong of ouderdom moeders.
4 Lae geboortegewig.
5 Die toename in die frekwensie van die voorkoms van patologie in die afgelope 20 jaar kan die invloed van omgewingsfaktore (plaagdoders, faktore wat die hormonale balans van 'n swanger vrou se liggaam inbreuk maak) aandui.
6 Die gebruik van orale voorbehoedmiddels voor bevrugting beïnvloed nie die verhoogde waarskynlikheid van hipospadie by kinders nie.
7 Mondontsteking gebruik na bevrugting verhoog die risiko van die ontwikkeling van middel- en posterior hipospadieë.
2. Hoe ontstaan ​​hipospadieë?
Hipospadieë is 'n aangebore afwyking wat voorkom tydens fetale ontwikkeling, tussen 8 en 20 weke van swangerskap .
Tot die agtste week van swangerskap verskil die eksterne genitalieë van manlike en vroulike embrio's nie. Van die agtste week van die swangerskap begin die manlike geslagsartikels van die seuns onder die invloed van die manlike geslagshormoon-testosteroon in manlike vorm te ontwikkel. Tydens penisgroei skuif die uretrale groef van die basis van die stam tot by die vlak van die basis van die kop.
Die uretrale laken wat die groef tussen die cavernous liggame op die onderste oppervlak van die penis beklee, sluit langs die middellyn en vorm 'n uretrale buis. Die proses om 'n stuk papier in 'n buis toe te maak, vind plaas vanaf die basis van die penis tot by die kop.
Die sluiting van die anterior uretra in die kanaal gaan na die proksimale, posterior uretra. Die anterior en posterior buise van die uretrale kanaal is gesluit. Hierdie teorie word ondersteun deur die feit van die hoogste frekwensie van die voorkoms van hipospadieë in die gebied van die basis van die kop (subkoronale).
Die voorhuid word gelê in die vorm van 'n vou vel wat strek vanaf die basis van die kop en groei in sywaartse rigtings, wat die kop bedek. Skending van die sluiting van die blaar uretra met hipospadiës ontwrig die vorming van die voorhuid, wat lei tot die verplasing in die posterior rigting.
In skaars gevalle ontstaan ​​die vorming van die groewe van die kop met 'n normaal ontwikkelde voorhuid (megaameatus met 'n onvoltooide voorhuid).
In kombinasie met hipospadieë word akkoorde (stringe) dikwels aangetref, wat lei tot ventrale kromming van die penis in 'n kind. Die kromming is te wyte aan 'n wanbalans in die groei van weefsels van die dorsale en ventrale dele van die penis. In die geval van patologie word 'n normale groeikoers en ontwikkeling van die cavernous liggame en omliggende weefsels van die dorsale gedeelte en die vertraagde groei van die uretra en aanliggende weefsels van die ventrale deel van die penis waargeneem.
3. Oorsake van patologie
Ons noem die hoofoorsake van hipospadia van die penis by pasgeborenes [1,2]:
1 Genetiese faktore. Die waarskynlikheid van hipospadieë in 'n kind is hoër as daar 'n anomalie in die pa of oupa is.
2 Endokriene versteurings. 'N afname in die vlak van androgenen, 'n afname in die konsentrasie van androgeen reseptore kan lei tot ontwrigting in die ontwikkeling van die eksterne geslagsorgane, die ontwikkeling van hipospadieë. 'N Verslag van Aaronson et al. Het bevind dat 66% van die seuns met 'n matige graad van siekte en 40% van die seuns met ernstige hipospadieë probleme ondervind met testosteroon sintese in die testes. Met die ontwikkeling van aangebore afwykings in die penis en skrotum, word mutasies in die hormoon 5-alfa reduktase geassosieer, wat lei tot die omskakeling van testosteroon na dihidrotestosteroon, wat 'n sterker effek het. Die voorkoms van hipospadieë by kinders wat in die winter begryp word, is hoër, wat verband hou met 'n winterverandering in die hipotalamus-pituïtêre stelsel as gevolg van veranderinge in die lengte van daglig.
3 Omgewingsfaktore kan lei tot hormonale wanbalanse en abnormale ontwikkeling van die uretrale kanaal. Die vroulike geslagshormone, oestrogenen, kan lei tot ontwikkelingsafwykings. Die effek van plaagdoders en orale voorbehoedmiddels na bevrugting van die verhoogde risiko van hipospadieë in die pasgebore is bewys.
4 Die gekombineerde effek van verskeie faktore wat hierbo beskryf word.
5. Wat is hipospadieë?
Hipospadieë word meestal geklassifiseer volgens die mate van verplasing van die eksterne opening van die uretra .
Fig. 2 - Tipes hipospadia. Bron van illustrasie - http://diseaseszoom.com/
1 Anterior (glanulêre hipospadieë - die opening van die uretra word verplaas in die area van die peniskop, subkoronale (koronêre hipospadieë) - die opening van die uretra open in die groef tussen die kop en die stam van die penis). Hierdie vorms word in 50% van die gevalle aangetref.
2 Medium (eksterne opening van die uretra word verplaas na die area van die penis van die penis, dit kan op die distale, middel- of proksimale derde oopmaak, dit kom voor in 20% van die gevalle).
3 Posterior: skrotale-stam (skuim-skrotale), skrotale en perineale (gevind in 30% van die gevalle).
Hipospadieë sonder hipospadieë is 'n abnormale ontwikkeling waarin daar slegs 'n kromming van die penis is sonder om die opening van die uretra te verplaas. Hierdie opsie verwys na aangebore kromming van die penis.
6. Inspeksie van die kind
1 Voordat 'n kind se ouers ondersoek word, word 'n geskiedenis van die teenwoordigheid van 'n soortgelyke patologie in een van nabye familielede versamel, die dokter kan inligting oor moontlike risikofaktore vir die ontwikkeling van die siekte [1-3] verduidelik.
2 Eksamen vir hipospadieë by pasgebore seuns word in die eerste dae van die lewe aan almal, sonder uitsondering, uitgevoer.
3 Tydens die eksamen- en handleidingeksamen vestig die dokter aandag aan: ligging, deursnee van die buiteropening van die uretra, die teenwoordigheid van die skeiding van die keelagtige liggame, die voorkoms van die preputiumblaar (voorhuid), penisgrootte, die teenwoordigheid van die buiging van die skag van die oprigting.
4 Tydens ondersoek en palpasie kontroleer die dokter die skrotum vir testikels om kriptorchidisme uit te sluit (die kombinasie van kriptorchidisme met hipospadieë is 10%), die teenwoordigheid / afwesigheid van aangebore inguinale breuk (in 9-15% van die gevalle word die patologie van die uretra gekombineer met 'n oop vaginale proses van die peritoneum, aangebore inguinale-skrotale breuk).
5 Ernstige hipospadieë gekombineer met kriptorchidisme / monorchisme (enkel / bilaterale onbesnoeiing van die testikels na die skrotum), dubbele genitalieë benodig 'n volledige genetiese en endokrinologiese ondersoek onmiddellik na geboorte om versteurings van die seksuele ontwikkeling van die kind uit te sluit.
7. Aanwysings vir chirurgie
Om die indikasies vir chirurgiese behandeling te bepaal, is dit nodig om te bepaal watter resultate as gevolg van die operasie behaal moet word, watter oortredings uitgeskakel moet word - kosmeties en / of funksioneel [1-3].
Funksionele gestremdhede wat aanduidings vir chirurgie is, sluit in:
1 posterior hipospadia,
2 Ventrale afwyking van die straal tydens urinering, spat van die straal,
3 Stenose van die eksterne opening van die uretra,
4 Geboë penis.
Kosmetiese aanduidings vir chirurgie:
1 Abnormale ligging van die eksterne opening van die uretrale kanaal,
2 gesplete peniskop,
3 roterende penis met 'n verplasing van die middelste hechting,
4 Anomalieë van die ontwikkeling van die voorhuid,
5 Gesplinterde skrotum.
Enige chirurgiese ingryping word vergesel deur die risiko van komplikasies, dus voor die operasie is dit nodig om die indikasies vir die operasie en die moontlike komplikasies vir die kind se ouers te verduidelik.
Die operasie in hipospadieë word uitgevoer om die normale vorm van die penis te herstel, sy draaie uit te skakel, 'n nuwe uraankanaal te vorm, die eksterne opening van die nuwe kanaal na die punt van die peniskop te bring.
Die basiese beginsels van operasies op die uretra:
1 Minimale weefselbesering tydens operasie
2 Spot gebruik van elektrokoagulasie,
3 Lê van die defek sonder weefselspanning,
4 Gebruik vir plastiese kleppe met goeie vaskulasie,
5 Afsluiting van die gebrek met die maksimum moontlike aantal lae stof
6 Onmiddellike herstel van die defek met inversie van die epiteel.
8. Opsies vir chirurgiese behandeling
Tans aangebied 'n groot verskeidenheid van metodes om aangebore misvormings van die uretra te elimineer.
Na 'n volledige assessering van die anatomie van die penis, word die vel verwyder, die vel word nagegaan vir die afwesigheid van 'n springspringer, en 'n kunsmatige oprigting word geskep om die kromming van die penis te diagnoseer.
Die belangrikste tegnieke vir die herstel van die normale anatomie van die uretrale kanaal sluit in die primêre vorming van die eksterne uretra, die gebruik van weefselherplantingstegnieke en uretrale verlengingstegnieke.
Gedurende die geskiedenis van operasies vir die eliminering van hipospadieë, is die metodes van uretrale herstel met behulp van 'n kutane veltransplantaat die meeste gebruik. In onlangse dekades is egter 'n tegniek ingestel wat deur vorige operasies gedruk is - die werking van die insnyding en tubulasie van die urinale plaat (TIP).
Die TIP-tegniek maak dit moontlik om beide distale en proksimale hipospadiëë reg te stel, is redelik maklik om te bereik, vergesel van 'n kleiner aantal en frekwensie van komplikasies .
8.1. TIP operasie
Die punt van die peniskop word gestik sodat die penis tydens operasie gemanipuleer kan word. Die liggame word ook gebruik om die urinêre kateter in 'n volgende posisie vas te maak.
Vervolgens word 'n transversale insnyding langs die binnekant van die voorhuid gemaak, die insnyding begin aan die ventrale kant van die penis en gaan voort in die dwars rigting. Die vel word teruggetrek na die basis van die skag van die penis.
'N Kunsmatige oprigting word geskep, wat jou toelaat om die afwesigheid van penile kromming te verseker.
In die teenwoordigheid van ventrale kromming langs die dorsale oppervlak van die penis word plikasie (vouvorming) van die weefsel teenoor die plek van grootste kromming uitgevoer, wat lei tot die korreksie van die vorm van die penis.
Fig. 3 - Fase 1 (TIP). Bron van illustrasie - Chirurgiese Atlas Snodgrass tegniek vir hipospadia herstel. Departement Pediatriese Urologie, Dallas Mediese Universiteit en die Universiteit van Texas Southwest Medical Center te Dallas, TX, VSA p 683-693.
Vervolgens word twee longitudinale snitte langs die sigbare verbinding van die vlerke van die peniskop met die uretrale plaat gemaak. In ooreenstemming met die tegniek van die behoud van vascularization van weefsels, word mobilisering van die vlerke van die peniskop uitgevoer. Mobilisering van die vlerke van die kop is nodig vir die moontlikheid van hul konvergensie sonder oormatige spanning.
Fig. 4 - Stadium 2 (WENK). Die bron is dieselfde.
Die belangrikste stadium van die operasie is die longitudinale insnyding van die uretrale plaat. Die urinêre kateter word in die blaas geplaas, die buitenste gedeelte is vasgemaak met 'n liggaand aan die kop van die penis. Die uretrale plaat is tubularized ('n nuwe uretrale buis word gevorm) met 'n hechting. Om 'n nuwe gedeelte van die uretra te vorm, word 'n aaneenlopende dubbelryp-hechting gebruik.
Fig. 5 - Stadium 3 (TIP). Die bron is dieselfde
Uit die vlesige dop, wat dadelik onder die vel van die penis geleë is, word 'n laken op die bene uitgesny, 'n sentrale insnyding word daarop aangebring. Die snyblad word na die ventrale oppervlak van die penis verskuif, wat die nuwe vorm van die uretra dek.
Fig. 6 - Stadium 4 (TIP). Die bron is dieselfde
Bo die oppervlak van die gevormde neouretra, die verplaasde flap van die vlesige membraan, word die gemobiliseerde vlerke van die peniskop gesuig.
Fig. 7 - Stadium 5 (TIP). Die bron is dieselfde
Die vel van die penis word gesuig deur intradermale kosmetiese hechting. Terwyl die voorhuid gehandhaaf word, word die vel sluiting in lae van binne af gemaak.
Fig. 8 - Stadium 6 (TIP). Die bron is dieselfde
8.2. Beck se operasie
'N Omhulsel insnyding word rondom die omtrek van die eksterne opening van die uretra gemaak. Die insnyding gaan vertikaal opwaarts voort, met die kop en afwaarts om die uretra te mobiliseer .
Die gemobiliseerde uretra word na die bokant van die kop verskuif, in die voorheen gevormde insnyding, vasgemaak deur ligature in die eindgat. Die wond word gesuig.
Fig. 9 - Beck se operasie met hipospadieë. Bron van illustrasie - Atlas van operasies op die organe van die genitourêre stelsel. D.P. Chukhrienko, A.V. Lyulko
'N aangrensende insnyding rondom die eksterne opening van die uretra, die insnyding strek vertikaal afwaarts, die uretra word gemobiliseer . 'N Skerp pad word deur die bokant van die koptonnel geskep.
In die nuutgevormde tonnel word die uretra gemobiliseer. Die einde van die uretra word met ligature aan die kop vasgemaak. Die wond word gesuig.
Fig. 10 - Stadiums van die operasie van Hecker-Bardengoier. Bron - 
Fig. 11 - Stadiums van die werking van Hecker-Bardengoyera (einde). Bron - 
'N Tonnel word geskep deur die kop van die penis, wat die kop van die kop verbind met die eksterne opening van die uretra. 'N Dirigent word in die gevormde kanaal geplaas . Die vel word gemobiliseer onder die buitenste opening van die uretra, en 'n vierkantige velklep word uitgesny.
Uit die gevormde flap word 'n buis gevorm met die vel binne, wat deur die kanaal na die bokant van die kop uitgevoer word. Gevormde "nuwe uretra" word aan die bokant van die kop vasgemaak met afsonderlike hechtings. Die velafwyking op die onderste oppervlak van die penis word gesuig.
Fig. 12 - Stadiums van die operasie van die Crested Seal-Marion. Bron - 
Fig.13 - Stadiums van die werking van die Crest-Marion (einde). Die bron is dieselfde
9. Die postoperatiewe periode
In die postoperatiewe periode word aandag gegee aan die wondversorging (gereelde toebehore is nodig) en 'n gevestigde urinêre kateter.
Ten einde besmettelike komplikasies te voorkom, word pasiënte voorgeskryf antibakteriese terapie, wat uitgevoer word totdat die urinêre kateter verwyder word.
Ouers word opdrag gegee om antibakteriese salf op die area van die bedryfstelsel kop toe te pas. Die salf word toegepas met elke verandering van luiers, elke urinering van die kind.
In die teenwoordigheid van pyn word nie-narkotiese analgetika aan die pasiënt voorgeskryf.
11. Wanneer om 'n kind te bedryf?
Tot 1980 was 'n operasie om hipospadia uit te skakel, op seuns ouer as 3 jaar uitgevoer, aangesien daar geglo word dat 'n groter penisgrootte die implementering van chirurgie sal fasiliteer.
Die operasie in hierdie ouderdomsgroep kan egter lei tot beduidende fisiologiese en sielkundige afwykings.
Huidiglik word plastiese chirurgie om die afwykings van urinêre en penisontwikkeling uit te skakel, op die ouderdom van 6-18 maande uitgevoer.
Waarom werk kinders op so 'n vroeë ouderdom? Hoekom nie wag nie?
1 Narkose is relatief veilig reeds oor die ouderdom van ses maande; daarom word hierdie minimum interval na geboorte gehandhaaf. Aangesien 'n kind op die ouderdom van 5-6 maande steeds die meeste van die tyd in 'n luier is, sal dit baie makliker wees vir ouers om sy postoperatiewe wond te monitor en te verwerk. Die urinêre kateter kan eenvoudig in die luier geplaas word, en die kind kan die dag na die operasie ontslaan word.
2 Op 'n vroeë ouderdom is die weefsels die meeste plastiek en genees dit baie goed.
3 Die kind het nog nie ereksies nie, wat die risiko van insolvensie van die steke en infeksie van die wond verminder.
4 Minder sielkundige trauma. 'N Kind in die toekoms sal nie sy siekte en die laaste operasie onthou nie.
14. Dinamiese waarneming
As 'n reël, na die operasie word die kind vir twee jaar by die plaaslike uroloog waargeneem. By hierdie tydsinterval word die meeste moontlike postoperatiewe komplikasies bespeur.
1 Vroeë ontslag uit die hospitaal dra by tot die vroeë vergeet deur die kind van die teenwoordigheid van patologie, die operasie wat hy ondergaan het.
2 Eksaminering van die uroloog is nodig 5-7 dae na die operasie. Tydens die inspeksie word die postoperatiewe dressing verwyder.
3 Ouers word opdrag gegee om 'n antibakteriese salf 4-5 keer per dag na die postoperatiewe wond toe te pas en by elke luier te verander.
4 Die tweede besoek word binne 10-14 dae na die operasie gemaak. Tydens die ondersoek word die urinêre kateter verwyder.
5 Intervale van besoeke aan die plaaslike uroloog - 1, 3, 6 maande na die operasie, 2 jaar na die operasie in die afwesigheid van komplikasies.
Copyright 2019 \ af.dzvranje.org \ Chirurgie vir hipospadieë in 'n kind: tipes, komplikasies, rehabilitasie