Oudpresident FW de Klerk het onlangs aan Willemien Brümmer gesê dat Suid-Afrika nie moet toelaat dat die ANC die land se geskiedenis herskryf nie.
Oor die opstand teen die besluit om Tafelbaai-boulevard na hom te vernoem sê die oudpolitikus: “Dit maak regtig nie seer komende van wie dit kom nie. Tony Ehrenreich het my selfs ’n monkey genoem as ek reg is. Feit is ek het nie gevrá dat ’n straat na my genoem word nie.”
De Klerk gesels oor sy rol in Suid-Afrika oorgangsprosesse na demokrasie: “Ek het nie gedoen wat ek gedoen het om erkenning te kry nie. En ek loop nie rond met die gevoel ek verdien erkenning nie. So, sonder om nou heilig te klink – ek is eintlik regtig ’n beskeie mens. Ek het gedoen wat ek gedoen het, omdat dit móés gedoen word.”
“Dis asof die ANC die enigste party is wat krediet moet kry vir wat hier in Suid-Afrika gebeur het. Ek dink nie ons moet toelaat dat die geskiedenis op dié manier herskryf word nie.
“Wat gebeur het tussen 2 Februarie 1990 en 1994 was dat deur onderhandeling ’n plegtige verdrag gesluit is langs die weg van gee en neem. Dit was ’n gesamentlike poging, en daardie gesamentlike poging wat die wêreld verbaas gelaat het, behoort erkenning te gee aan alle partye en alle instansies wat daaraan deelgeneem het.”
Die groot dryfkrag vir hom en sy kabinet destyds, sê hy, was geregtigheid. “Ons het op ’n plek beland wat moreel onregverdigbaar is en dít was die dryfkrag – nie sanksies nie, nie druk nie, nie die moontlikheid dat die ANC daarin kan slaag om ’n effektiewe burgeroorlog te ontwikkel nie.”
“My rug het ingegee en ek het ineengestort van pyn. Die gevangenisdokter was self ’n soort krimineel, die slegste wat jy kon kry,” onthou dié struggle-ikoon.
“Pleks daarvan om my hospitaal toe te neem, het hy my in traksie gesit op ’n hospitaalbed wat hulle na my sel gebring het. Daar was te min ystergewigte, dus het hulle bakstene gebruik om my liggaam uit te rek.”
Lee onthou haar eerste ontmoeting met Mandela en noem dat sy die sjarme wat sy daardie aand opgemerk het, in gedagte gehou het tydens die rolverdeling. Idris Elba was eenvoudig net die beste kandidaat. “In Idris het ons al die kwaliteite van Mandela gevind: die onpeilbare krag, fisieke teenwoordigheid, charisma, sjarme en sex appeal wat ’n nuwe gehoor wêreldwyd aan die ikoon kan voorstel.”
Daar staan ’n massiewe Oscar-beeld – ’n fris replika – in die voorportaal. Agterlangs pryk ’n plakkaat van Tsotsi, die plaaslike uitvoerproduk wat in 2005 met die ware Jakob bekroon is (Oscar: Beste Buitelandse Rolprent).