Lewenswoede, noem hy dit: die gulsigheid om meer te doen, want hy kán en hy wíl. Op 65 is daar niks wat Dave Pepler gaan laat afskaal nie. Inteendeel.
As jy by Dave Pepler kuier, is dit met koffie en beskuit op die sementtrappe voor sy huis wat eers ’n skuur was, langs Idasvallei in Stellenbosch.
As jy by Dave Pepler kuier, word dit ’n reis om die wêreld, deur woude en woestyne, van die kleinste geitjie tot boomkolosse, deur geskiedenis en literatuur en menslike geite. Jy verken. Jy leer. Jy leer van leef. En van doodgaan.
“En delightfully so. Ek het gesorg dat sy haar laaste jare sorgeloos lewe. Die pos weggevat, die bank, die telefoon, sy’t net vryheid gehad.”
Die aand van haar dood lê sy in die hospitaal. Oud en broos. Hulle raak mos soos ’n voëltjie in ’n nes, sê hy.
“En daar steek ’n storm op, skrikwekkend, takke teen die venster, Shakespeariaans. Ek vra vir ’n privaat kamer en ek
Hy dink deesdae so baie aan ’n aanhaling uit Thomas Hardy se Jude the Obscure: Leer my van die dood sodat ek kan lewe.
As sy wêreld in duie stort, as sy ma sterf, as hy die duiwel in raak, dan koop hy ’n pakkie tien en rook dit op. En dan gaan hy weer aan.
Dis vroegoggend, hier op sy stoep. Baba, sy groot swart hond, lê en betrag die wêreld so uit die hoogte. ’n Paar kolganse kry klaend koers bome toe.
“Dis seker nou bietjie uit die mode,” vat hy ’n nuwe spoor, “maar ek raak by die dág liewer vir Afrikaans, en vir Afrikaansheid.”
’n Ruk terug moes hy die tabakboere van Mbombela oortuig van ’n nuwe biodiversiteit-moniteringstelsel. “Maar hulle kry nie vát daaraan nie. Ek dag toe: Kom ek werk deur die vroue, kom ons hou ’n braai by die boeresaal. Weet jy, ek staan op daai verhoog en ek gaan letterlik aan die huil, want dis my mense. My ménse.
Hy lag, sy bokbaardjie biggel. “Jan- Boland Coetzee het mos so ’n rugbyding gehad met sy plaaswerkers lank voor die
Vir die eerste keer in hul lewe wéét hulle hoe broos die aarde is, hoe ragfyn elke lewende wese ingevleg is met sy ganse omgewing.”
Dis eintlik ’n skande dat hulle hom hiervoor betaal, grinnik hy. “Hulle besef nie dat ek vir myself toer en nie vir hulle
Laas jaar in Casablanca, moerig oor hulle die vlug verpas het, gaan sit hy in die plaaslike vertreksaal tussen Marokkane in djellabas. Langsaan sit ’n Touareg, twee vroue en ’n blinde meisie. “Sulke mélkoë. Vyftien. Kínd. Die man maak ’n doek oop met twee vloerbrode en ’n gekookte hoender, die kruie sit nog so. En met iets tussen liefde en toewyding begin die twee vroue die kind voer. Nou sit ek só ver van tjank af,” wys hy twee vingers teen mekaar.
En hy dink: In sy sak is ’n botteltjie gedistilleerde lemoenbloeisels waarvoor hy ’n fortuin betaal het. Sy sal dit kan
Hy vra die kelner om die botteltjie te gaan aflewer “want netnou kap daai Touareg hierdie infidel met ’n byl!”
Ná ’n leeftyd se klasgee op Stellenbosch begin Dave volgende jaar met ’n nuwe projek – die Academy for Environmental Leadership. Als het op ’n toer in Uganda begin toe sy skoolmaat Fef le Roux, advokaat en destydse voorsitter van die Curro-skoolgroep, vir Dave van sy droom vertel het: ’n gap-jaar-akademie.
“Begeesterd het ek 12 dae later ’n kurrikulum geskryf gehad. Dit gaan oor die natuur, leierskap, navorsing, lewensvaardighede.”
In studieklasse destyds op Cambridge het hy geleer: hier’s jou kans om kreatief verkeerd te wees, niemand gaan vir jou lag nie. Dis wat hy by Upington wil doen. Beloon ’n student vir die argument, nie noodwendig die antwoord nie.
Anderdag op ’n vliegtuig lees hy weer die Zen-aanhaling: As jy jou kudde wil beheer, gee vir hulle groot weikampe.
“En daar slaan dit my oor die kop, uiteindelik, want dáár lê die ding: om waarlik beheer oor jouself te hê, moet