Indien iemand aan die Suid-Afrikaans Telersregister behoort, is dit 'n vereiste dat hy of sy gedurende die teelseisoene valneste moet gebruik in die teeltome. Sommige telers gebruik ook valneste gedurende die grootste deer van die jaar om die jong henne te toets.
(a) is die valdeurtjie wat aan die raamwerk vasgemaak is met twee stukkies soolleer of twee klein skarniertjies(b), en (c) is die draadjie waarmee die valdeurtjie gestel word. Die mate van opening van die valdeurtjie word gereguleer met hierdie draadjie (c). As die draadjie, wat bo aan die sifdraad vas is, langer of korter gemaak word, word die opening groter of kleiner onderskeidelik. Die punt van hierdie draadjie word effens gebuig sodat die valdeurtjie wanneer dit gestel is, daarop kan rus. Sodra die hen ingaan, lig sy die deurtjie met haar rug of stert, en dit swaai die hakkie los en dan val die deurtjie agter die hen toe.
Die valnes het vandag 'n onafskeidelike deel geword van die tipe pluimveeboerdery waar geteel word vir verhoogde eierproduksie: Om die indiwiduele uitbroeiresultate van henne te kry of om 'n geslagsrekord op te bou van sekere lyne, is dit absoluut noodsaaklik om van die valnes gebruik te maak. Diegene wat hul jong hoenders jaarliks wil toets vir eierproduksie maak vandag ook gebruik van die enkel toetshokke, soos wat gebruik word op die Landboukolleges en by die eierlê-wedstryde. Dit beteken wel 'n groter belegging per hen, dog 'n groter besparing in arbeid, aangesien die henne nie gedurig uit die neste gehaal moet word nie. Vir diegene wat alleen gedurende broeityd rekords wil opstel, is die valnes vandag nog die enigste doeltreffende middel. Dis wenslik om vir elke 3 tot 5 henne een enkel nes te voorsien, en gewoonlik is 4 sulke neste aanmekaar gebou, soos in Fig. 9 aangedui doeltreffend vir 'n broeitoom wat bestaan uit 15 henne. (Tekening deur J. de Szabo, Lektor Ingenieurswese.)