Koos Kombuis: Gaan rugby-skeidsregters vir altyd “untouchable” bly?
KOOS KOMBUIS goes out on a limb when he considers the evidence of anonymous email that — allegedly — casts doubt on the recent victory of the Blue Bulls and asks if rugby referees will always be beyond reproach
In hierdie rubriek gaan ek ‘n groot klip in die bos gooi deur ‘n paar hipotetiese – SLEGS hipotetiese vrae – te vra. Ek weet dit gaan klink asof ek net kak soek, maar dis nie waar nie (koes, Koos, koes).
Die eerste vraag wat ek vra, is: het die Blou Bulle REGTIG vanjaar se Curriebeker gewen?
Ek het niks teen die Blou Bulle nie. Ek dink, om eerlik te wees, dat die uiteindelike telling van die eindstryd ‘n getroue weerspieëling van die spelverloop was, want in die meeste afdelings van die spel was die Bulle net eenvoudig daardie tikkie beter as die Cheetahs.
‘n Anonieme dog hoogs oortuigende epos-dokument doen egter tans die ronde, met beeldmateriaal en nota’s, waarin ten minste vyf oënskynlik reusagtige skeidsregter-blapse uitgewys word. Op die ingeslote foto’s, wat kort op mekaar geneem is, kan mens duidelik sien dat, onder andere, (in die 14e minuut) die aangee van Fourie du Preez na Bryan Habana vorentoe was, (in die 17e minuut) Habana voor die opvolg-bal was wat Du Preez geskop het, dat (in die 49ste minuut) die aangee van Demas na Mapoe nie vorentoe was soos wat die skeidsregter beslis het nie, en dat (in die 72ste minuut), anders as wat die skeidsregter beweer het, die lynstaan-bal wat gelei het tot die Cheetahs se afgekeurde wen-drie wel die verpligte vyf meter getrek het. Party van hierdie omstrede beslissings is reeds met die uitsending bevraagteken deur kommentator Joel Stransky.
Verbeel ek my, of was daar die laaste paar jaar meer gerugte van skeidsregter-partydigheid as gewoonlik, ook op internasionale vlak?
Okei. Ek het begrip daarvoor dat rugby-skeidsregters ‘n byna bomenslik moeilike taak het wat hulle dikwels onder geweldige groot druk moet uitvoer. Hierdie ouens het ‘n raw deal! Selde is hierdie feit beter geïllustreer as in Februarie 2008, toe ‘n skeidsregter met die naam Wllie Roos deur ‘n toeskouer met ‘n drankie in die gesig gegooi is na ‘n provinsiale game. Dié nare voorval was vir Roos so traumaties dat hy as skeidsregter bedank het. Ek dink nie ons as toeskouers het enige ware begrip van sulke tipe pressure nie.
Inderdaad is die enigste mense wat dalk iets verstaan van die druk wat skeidsregters moet verwerk, rugbyspelers self; want, soos skeidsregters, moet hulle baie belangrike besluite op die veld neem, soms binne n breukdeel van ‘n sekonde. Fouteer hulle, is nie net die uitslag van die wedstryd nie, maar ook hul eie loopbane op die spel.
Maar juis om hierdie rede wil ek weet: waarom word rugbyspelers so maklik voor tugverhore gesleep, maar skeidsregters nooit nie?
Sover ek weet, is twee lynregters in 2007 vir effektief drie maande geskors weens ‘n ooglopende flater waarin die Blou Bulle benadeel is. Dis al.
Willie Roos het die volgende gesê na sy bedanking: “I fail to understand how he decisions of referees are blamed for winning and losing matches but those of coaches and players are not.” Met alle respek, hierdie uitspraak is blote onsin; vra maar vir Nick Mallet. Vra enige coach.
Skeidsregters is professionele mense, ja. Psigiaters ook. Maar onlangs het ‘n psigiater in Amerika losgetrek en ‘n klomp mense moer toe geskiet. Professionaliteit is nie alles nie, né.
Ek wonder maar net…
Lees Koos Kombuis: "Die getik van tydbomme" of "Skokkende nuwe wending in die Caster Semya sage".