Edvard Munch Kids Hoodies | TeePublic
Edvard Munch Kids Hoodies
Vincent van Gogh 2, 2012 by Diego Manuel Kids Hoodie
The Meow Kids Hoodie
Scream Bucket Challenge Kids Hoodie
Main Tag German Expressionism Kids Hoodie
R Banner Kids Hoodie
Anatomy of Ghostface Kids Hoodie
Link Scream Kids Hoodie
Scream in Hyrule Kids Hoodie Ferrari 208 GTB Turbo Red '83 57 500 € Oost-Vlaanderen
Mercedes W116 280 SE LPG Oldtimer 5 500 € Antwerpen
MG B Roadster pull handle '64 27 950 € Oost-Vlaanderen teeth veneers in Troy 62294
united healthcare dental in Des Moines IA
aetna dental in 78504
snap on smile in Sandy UT
teeth cosmetic in Pearland 77581
davinci veneers in Palatine Illinois
Westchester ameriplan dental
porcelain crowns Troy IL Rocky the Raccoon by Heidi Van Meter (Hardcover) - Lulu
By Heidi Van Meter grootmensspeletjies | Hoe 'n lekkerbek die lewe bitterbek beleef.
Posted on February 14, 2018 by Hanri Wondergem
So… dit is Valentynsdag. ’n Dag wat sorg dat sommige winkels ryk word omdat mense rondskarrel om sjokolade en teddie-bere en hartjie-balonne te koop. ’n Dag waarop ek vir 30 jaar vir myself, en die wêreld, gejok het oor hoe ek regtig voel.
Ek sê nie om Valentynsdag te vier is reg nie, ek sê ook nie dis verkeerd nie. Maar ongeag hoe hard ek probeer maak het asof dit my nie pla nie, as (destyde) chroniese enkellopende was dit elke keer ’n dolk in die hart. En hoewel ek nie namens elke mens op die aardbol kan praat nie, kan ek namens myself praat. En elke keer wat ek gesê het dis simpel en eenvoudig en ’n geldmaakstorie en ek voel ’n veer, het ek gejok. Of soos ’n kollega sal sê: “Jy praat loutere, onverdunde, makoukak!” En is is amper doodseker ek is nie die enigste mens wat al oor my gevoelens oor Valentysdag gejok het nie.
En ek het nie gejok omdat ek diep telleurgesteld was omdat die man van my drome my nie gevra het om te trou nie. Ek het nie gejok omdat my man-crush nie op Valentysdag sy ewige liefde aan my verklaar het nie. Ek het gejok om myself te beskerm. Omdat ek alleen was. Omdat ek om my gesien het hoe mense ’n klap van die romance weg het op die dag en ek nie ook geklap is nie.
Ek het gejok omdat ek nie kon deel in die opwinding nie. Omdat reklame uitgebassuin het dat rose op afslag is en soetgoed en romantiese etes en wegbreek-naweke beskikbaar is. Ek is ’n sucker vir ’n spesiale aanbod en ek kon nie deel daarin nie, want ek het niemand gehad vir wie ek dit kon koop nie. Ek het nie voordeel daaruit getrek nie omdat niemand dit vir my wou koop nie.
Ek was heel voor in die koor van enkellopendes wat so hard geskree het dat Valentynsdag nie saak maak nie dat dit toe eintlik heel ooglopend was dat ek oorreageer want dis ’n seer toon wat met ’n hakskoen getrap word.
Ek het ook gemaak of 14 Februarie net nog ’n dag is, dat dit nie spesiaal is nie… Ek het sovêr gegaan om teen-Valentysdag-planne te beraam. Enkellopendes gebel om saam met my te gaan dronk word. En hoe meer ek aan die 14 Februaries van my lewe dink, hoe meer besef ek hoeveel ek regtig eintlik omgegee het.
Self toe daar wel ’n man in my lewe was, het ek gemaak of ek nie omgee nie. Nie omdat ek regtig nie omgegee het nie, maar uit pure vrees dat ek soos ’n idioot sal voel as ek met sy Valentysbederfie opdaag en hy staan daar met leë hande. Want dit het al gebeur.
Na my mening het ons elkeen iewers ’n plekkie in ons harte waar ons wel omgee oor Valentysdag. ’n Plekkie wat wens iemand wil genoeg omgee om ons darem net so bietjie te bederf. Al is dit net ’n handgeskrewe briefie en net eenkeer ’n jaar.
En vir diegene wat dit nou oorweeg om heeltemal aapkak te gaan en vir my te vertel hoe min jy omgee – ek kyk vir julle – ek weet julle gee die meeste om. En ek weet dit want ek was in julle skoene. En al die negatiewe goed oor dié dag is waar. Dit is eintlik nogal silly. Dit is ’n geldmaakstorie om meer rose en sjokolade te verkoop. Dit is ’n kans vir vroue om mans te dwing om The Notebook en A Walk to Remember en Titanic te kyk. Dit is alles waar. Maar jy gee steeds om. En dis okay.
Maar op 14 Februarie 2018 gaan ek nie jok nie. Ek gee om. Ek het reeds ’n geskenkie (verkleining want dit is niks duur of groot nie) vir my minnaar gekoop. EK het ook ‘n kaartjie (met die hand gemaak… want ek het nul rand in die bank). Ek gaan ’n piekniekkombers op my grasperk gooi. Daar sal witwyn op ys wees en ons sal pizza bestel. En ons sal vir mekaar betekinsvolle kyke gee en (hopelik) lekker vry. En al daag hy met leë hande op (want ek weet nie sal gebeur nie want hy is die heel beste minnaar ooit), sal ek dit steeds doen. Want ek gee om en ek wil hom bederf.
Die lewe is besig en kort en daar is min genoeg tyd vir ’n bietjie bederf en om jou closeted romantic vry te laat.
Posted on January 16, 2018 by Hanri Wondergem
Ek skryf vir jou die brief amper twee dekades later. Want jy, liewe Hanri, leef in jou tienerjare in ‘n lugkasteel in ‘n droomwêreld. So hier is ‘n paar feite oor jou verwagtingtinge, wat jy dalk eendag met jou eie tiener kan deel.
Jou puisies gaan nie verdwyn die oomblik wat jy jou tienerjare vaarwel roep nie. Daar is ‘n kleine liggie in die donker tonnel van ag-nee-vel…dit word beter. Jy gaan nie soos ‘n roesyntjiebrood lyk nie. Maar dit gaan nie weg nie. Soos ek hier sit en skryf vat-vat ek al aan 31 en op my linkerwang is die Kilimanjaro van puisies. Was jou gesig tog behoorlik.
‘n Duisend rand is nie baie geld nie, al dink jy nou dit is. Inteendeel. Dis min. Moenie dat die drie nulle jou opgewonde maak nie. Jy blaas dit binne die eerste veraglike aftrekorder. En dan nog ‘n paar duisend daarna. Al wanneer ‘n duisend rand soos baie voel is as jy dit in jou benakrekening het twee dae voor jy betaal word. En dit gebeur amper nooit.
Jy dink almal, behalwe jy, weet presies wat om met hulle lewens te doen. Dit is nie die waarheid nie. Niemand weet regtig waarheen hulle op pad is nie. Daar is mense wat maak of hulle weet. Maar teen die tyd wat jy 25 is sien jy regdeur daai mense. As jy PMS het, het jy niks tyd vir hulle bullshit nie en sê jy vir hulle jy sien deur die stront. Jy gaan okay wees. Jy gaan 4 keer van studie-rigting verander. Jy gaan werke verwissel. Jy gaan 30 word en steeds nie weet wat om met die res van jou lewe te doen nie. En dis okay. Niemand weet regtig iets nie. Jy is nie alleen nie.
Jy is nie volwasse vir jou ouderdom nie. Die enigste rede hoekom jy dink jy is volwasse vir jou ouderdom, is omdat jy te veel in volwassenes se geselskap is. Hou op daarmee. Geniet jou jong jare. Omhels dit met altwee arms. Jy mag nog giggel en laf wees. Al dink jy nou “dis nie cool nie”, gaan jy later net nie meer omgee nie.
Ek weet jou ma se nou vir jou “dis net ‘n fase” en dan word jy woedend want jy dink: “dis wie ek regtig is”. Maar jy kan haar maar glo. Sy is wys. Jy gaan nie oor ‘n paar jaar dink om jou lippe swart te maak en stewels, wat ‘n prostutuut laat bloos, aan te trek is oulik nie. Jy gaan nie meer gel in jou hare sit nie. Jy gaan nie meer oogomlyner, wat dikker as ‘n Amerikaner wat aan vetsug lei, aansit nie. Dit is regtig ‘n fase. En jy hou baie meer van jou ouers as wat jy nou dink.
Op die oomblik dink jy babbelas is nie so erg soos wat mense sê nie. Dit is. Jy weet net nie nou al hoe dit voel nie. Jou een glasie rooiwyn of skelm sletsappie is nie ‘n goeie maatstaf nie. Eendag gaan jy wakker word en jou mond gaan voel asof ‘n hawelose dwergie daarin geslaap het en sy vuil wolkombers agtergelaat het. Dit gaan voel of dieselfde dwergie teen jou slape skop. Gisteraand se plesier gaan in jou keelgat opkruip en jy gaan die heeldag wil huil. Maar dit gaan jou nie afskrik nie. Jy gaan steeds aanhou wyn drink (gaan kyk maar weer wat ek gesê het oor volwasse vir jou ouderdom wees. Jy is nie. Jy leer nie.)
Oor Kerstyd en verjaardae is jy nou baie lief vir geskenke wat heeltemal over the top is. Iemand gaan vir jou kouse as geskenk gee en jy gaan dink dit is die slegste geskenk ooit. Later gaan jy wel besef dat praktiese geskenke die beste bederf is. O, en net dat jy weet – jy dra nogsteeds daai einste kouse in die winter.
Jy dink nou dat jou lewe agter mekaar sal wees teen jou 21e verjaardag. Dit gaan nie. Jy dink 25 is oud. Dit is nie. Jy noem 30-jarige vrouens tannies. Moenie.
Ek weet deurnag-sessies is vir jou vreeslik opwindend. Geniet dit maar terwyl jy kan. Jy gaan eendag gedwing word om te deurnag en jy gaan dit haat. Jy gaan eendag daarvan hou om te slaap en wens iemand wil vir jou sê: “Jy moet nou bed toe gaan.” En gaan terug verlang na die dae toe jy 8ure elke aand kon slaap.
Jy voel nou erg sleg en soos ‘n loser as jy nie planne vir die naweek maak nie. As jy eers in jou 20’s is gaan jy elke naweek planne hê. Later gaan jy begin om uitnodigings van die hand te wys. En eendag gaan jou idee van die beste naweek wees om in jou slaapklere voor die televisie te le, kitskos te bestel en middagslapies. Jy dink nou mense wat dit doen is sad. Hulle is nie. Jy word een van hulle en dit is lieflik.
My vriende is friends for life. Dis sweet. Jy gaan kontak verloor met 99% van jou skoolvriende. Julle gaan een keer per jaar op Facebook vir mekaar goeie verjaardagwense toewens. En dis al. Jou ware, harstvriende gaan jy op universiteit en later in jou lewe ontmoet. Hulle gaan uiteenlopende persoonlikhede, ouderdomme en belangstellings het. En jy gaan liewer wees vir hulle as wat jy ooit in staat was in jou tienerjare. Daai matching hangertjie wat die een sê “best” en die ander “friend” kan jy maar dra, maar jy gaan dit weggooi en daaroor lag eendag.
Jy dink nou in jou 20’s gaan jy ‘n groot, luukse meenthuis kan bekostig. Nee. Jy kyk te veel televisie, tiener. Dit is onrealisties. Jy gaan in voëlhokkies bly of woonstelle deel met vreemde mense. Jy gaan nie geld hê vir ‘n groot televisie, ‘n spaarkamer of selfs ‘n mooi mat nie. In ‘n stadium gaan jy in iemand se garage bly. Jy gaan nie eers ‘n badkamerdeur he nie. Jou landlord gaan sy valskerm-onderbroeke by jou voordeur ophang. Jou stortgordyn gaan vasplak aan jou bobeen. Maar dit gaan later beter word. Jy gaan alleen bly as jy 30 is, maar in ‘n gemakliker, eenslapkamerwoonstel. Jy gaan nogsteeds op die bank slaap as jou ouers kom kuier… En terwyl ons oor verlyf praat. Jy dink nou teen die tyd dat jy 30 is gaan jy in ‘n kasarm van ‘n huis teen ‘n heuwel bly. Nope. Not happening.
Jy is nou verlief. Dis puppy love en dis lekker. Maar dit gaan (genadiglik) nie hou nie. Jy gaan nog baie verlief word. En jou hart gaan telkemale in stukke spat. Jy gaan seer kry. Jy gaan moed opgee. Jy gaan weer probeer en weer seer kry. Maar jy is sterker as wat jy nou dink. Dis alles deel van die lewe. Dis nie nodig om nou jou verhoudings so ernstig op te neem nie. Nie een van die ouens in jou tienerjare is jou trane werd nie. En as jy dertig is gaan jou hart weer breek – maar moenie te bekommerd wees nie – ‘n jongman gaan jou so styf vashou dat al die stukkies weer in plek gaan val.
Jy gaan spyt wees eendag. Maar dit gaan te laat wees om iets daaraan te doen. Jy gaan spyt wees dat jy nie meer vir jou Ouma gaan kuier het nie. Jy gaan spyt wees dat jy nie jou ma se raad wou volg nie. Jy gaan spyt wees dat jy sommige mense in jou lewe toegelaat het. Jy gaan spyt wees dat jy ander mense weggestoot het. Jy gaan spyt wees, maar jy gaan ook dankbaar wees en besef dat jou lewe, hoewel dit anders lyk as wat jy verwag het, pretty damn awesome is.
Hanri Wondergem on Ek was Hanri Wondergem vir SAU…
Toortsie on Ek was Hanri Wondergem vir SAU…
Metzi vd Merwe on Ek was Hanri Wondergem vir SAU…
ekmyselff on Welkom, lief-dierbare Winter