Bloedspoor | SkalkSkryf
Die jaar wat was (in prentjies) »
Januarie 23, 2013 deur Joh Waarskuwing: Hierdie storie bevat grafiese beskrywings van gruwelike geweld.
“Waar is die geld en die wapens,” bulder ´n sterkgeboude swart man wat agter hom staan. Hy druk die loop van ´n pistool met geweld teen die ou man se nek vas. “Sê ons waar die geld en die wapens is of ek skiet jou vrek!”
Nog ´n swart man met ´n bebloede panga kom die vertrek binne. Hy loop tot by die vrou wat op die vloer lê en skop haar in die maag. Sy maak geen geluid nie. Met ´n sadistiese glimlag op sy gesig kyk hy na die ou man. Sonder ´n woord lig hy die panga en bring dit met geweld op die ou man se hand wat op die tafel lê af. Dit tref die tafel met ´n donderende slag, dring die hout binne terwyl die bloed uit die ou man se regterhand teen die lem opwel en stadig oor die skoongeskropte tafelblad versprei. Die ou man se pinkie lê leweloos weg van die hand waaraan dit so pas nog geheg was. Die ou man se lyf ruk van skok. Hy staar verbysterd na sy hand.
“The money,” sê die man met die panga. “Tell me where is the money or I chop all your fingers off.” Hy lig weer die panga op. Hou dit dreigend in die lug. “The money!” sê hy weer en dan, sonder aarseling bring hy weer die panga af. Die ou man ruk sy hand weg en die panga kloof die tafelblad en ruk ´n stuk hout uit waar die ou man se hand so pas nog gelê het. Die swart mans lag uitbundig en praat opgewonde met mekaar in hulle eie taal. Die ou man verstaan elke woord wat hulle vir mekaar sê. Hy het immers tussen die mense grootgeword en praat die taal so vlot soos enige van hulle dit kan doen.
Die man met die pistool gryp die ou man se arm vas, druk die bloeiende hand op die tafel vas en skreeu; “The money!” terwyl sy vier makkers uitbundig lag. Die panga swiep weer af en die ou man se ringvinger word by die eerste lit afgekap.
Trane loop teen die ou man se wange af. Hy sit willoos en bleek van skok en staar voor hom uit. Hy weet daar is niks meer geld in die huis as wat hulle reeds uit sy beursie gevat het nie. Daar is ook geen wapens in die huis nie. Hy het dit al reeds menig maal vir hulle gesê, maar hulle glo hom nie. Hy weet dus dat nie hy of sy vrou hierdie nag sal oorleef nie. Die honde is reeds almal doodgekap. Hy weet nie of sy vrou nog lewe nie.
“The guns!” skreeu die man met die panga weer en kap die ou man se middelvinger af. “The money!” gil hy laggend en kap die wysvinger af. Die afgekapte vinger spat die lug in en beland in die suikerpot waar dit leweloos lê terwyl die bloed stadig in die suiker wegsyfer. Bloed spat in die ou man se gesig, dit spat tot teen die dak.
By die hoek van die tafel staan een van die aanvallers, besig om met sy panga ´n besemstok skerp te maak. “Vannaand maak ons wit sosatie,” sê hy laggend aan sy makkers en beduie na die vrou wat roerloos op die vloer lê.
“My God,” prewel die ou man. “Laat sy tog asseblief liewer dood wees as om so verneder te word. Liewer dood as om so ´n brutale dood te moet sterf, asseblief, asseblief.”
Die man met die pistool gryp die ou man aan die hare en ruk sy kop agteroor. Hy slaan hom met die pistool in die gesig. Bloed gemeng met trane loop oor sy wange tot by sy mondhoeke. Hy proe die sout smaak van sy eie bloed in sy mond. Die man met die panga lê die lem daarvan teen die ou man se keel. “Vandag vrek jy witman,” sê hy en trek die panga terug om te kap.
Die ligte van motors wat in die plaaspad aangery kom, skyn deur die venster. ´n Geweerskoot knal en die glasskerwe van ´n venster wat breek spat deur die vertrek. Die panga val uit die man se hand en hy gryp na sy skouer. Soos deeglik opgeleide soldate val die vyf plat op die vloer en skarrel na die agterdeur toe. So geruisloos as wat hulle gekom het, so verdwyn hulle weer die nag in.
Die ou man se seun en van sy ander bure storm die huis binne, gewapen tot die tande toe. Hulle vind die twee oumense waar hulle bewusteloos in plasse van hulle eie bloed lê. Die huis is van kant tot kant geplunder. Waardevolle antieke meubels is in stukke gebreek. Koppies en borde is met geweld op die vloer stukkend gegooi en deure is uit hulle koesyne geskop. In die slaapkamers is daar petrol op die beddegoed gegooi, gereed om aan die brand gesteek te word.
Die oumense word inderhaas in ´n kar gelaai en die seun jaag met hulle na die naaste hospitaal. Die ou tannie leef tot die volgende oggend, maar sterf dan hoofsaaklik weens skok. Op dié dag sou hulle sestig jaar lank getroud gewees het. Die ou oom oorleef die aanval, maar sterf ´n paar maande later aan beroerte.
Hans het die huis gaan skoonmaak na die tyd, hy en sy broer. Die bloed is van die meubels, die mure, van die plafon en die vloere af gewas. Die tafel waar die ou man gesit het was so vol bloed en kapmerke dat hulle dit saam met die ander gebreekte meubels verbrand het.
Wat Hans die ergste geskok het was die afgekapte vinger wat hy in die suikerpot gekry het. Toe hy dit optel om skoon te maak van die bloed het die bebloede vinger daar gelê. Die suiker om die vinger was een groteske rooigekleurde klont. Hy het die suikerpot laat val en na buite gestorm en gekots tot hy op sy knieë geval het. Dit was ´n gesig wat hy nooit sou vergeet, of vergewe nie.
“Die suikerpot Maria,” raas Hans.“Ek sien daar is weer met die suikerpot gepeuter Maria. Jy steel my suiker en my koffie en ek het al ´n duisend keer vir jou gesê jy moet dit nie doen nie. Elke keer waarsku ek jou en elke keer vang ek jou dat jy steel. Jy weet wat die straf is. Ek sal weer vir my ´n pak suiker en ´n bottel koffie gaan koop en dit die einde van die maand van jou geld aftrek. Ek sal aanhou om traps te stel om jou te vang, en ek sal aanhou om jou geld te vat tot jy leer,” sis hy afgemete. Hy skreeu nie. Hy skreeu nooit, al is hy bleek van woede.
Hulle staan in die skoongeskropte plaaskombuis. Sy werk hard om die huis silwer skoon te hou. Sy weet die man is fanaties oor skoon. Alles moet skoon wees. Alles moet op hulle plek wees anders is die duiwel los. Werk is skaars. Sy kan nie bekostig om haar werk te verloor nie.
Sy steel nie sy goed nie, sy is te bang vir hom. Sy weet hy stel lokvalle om haar te vang, soos die suikerpot en suikerlepel wat presies op ´n manier in die suikerpot laat staan word. As dit dan die geringste verskuif word glo hy sy het die verskuiwing gedoen toe sy die suiker steel. Maar sy het nie, sy het die rak skoongevee waar hy suiker gemors het toe hy die oggend vir hom koffie gemaak het. Haar gedagtes was op ´n ander plek en sy het nie gekyk wat sy doen nie. Sy het die suikerpot per ongeluk gestamp. Sy het geweet sy is nou in die moeilikheid en het desperaat probeer om die pot en lepel presies te sit soos sy dink dit gestaan het. Nou gaan hy haar geld vat en sy het reeds te min om haar kind se skoolgeld te betaal. Sy weet hy het ´n obsessie met die suikerpot en sy kan dit nie vestaan nie.
Maar jy praat nie terug nie, al is jy onskuldig, dit weet sy uit dure ondervinding. Jy sê ook nie jy is jammer nie, want dan erken jy skuld. Jy hou jou bek en weet in jou hart jy is onskuldig.
Dit gaan sleg op die plaas. Vandat die man se vrou weg is gaan dit sleg. Sy weet daar kom moeilikheid, maar sy weet ook sy kan hom nie waarsku nie. Haar man was kwaad toe sy hom vertel het van die ding met die kind en die tamatie. Ja, die kind het die tamatie gepluk, maar sy het dit nie gesteel nie. Sy is ´n kind. Sy was lus vir die tamatie en het dit gepluk, die enigste tamatie aan die rank. Die enigste oorblywende tamatie in die tuin. Mens sou nie dink dat hy tot sy tamaties dophou om te kyk of iemand dit steel nie. Wat hy aan die kind gedoen het wys net hoe ´n siek mens hy is.
Soms, net soms as sy met ´n mes in die hand voor die wasbak staan en hy kom in die kombuis in, dan klem sy die mes vas en dink. Sy hou haar rug op hom gekeer want sy weet, sy moet nie na sy gesig kyk nie, nie nou nie.
Buite die huis is daar skielik ´n groot geraas. Deur die venster sien hulle ´n polisie helikopter wat op die grasperk voor die huis land. Hans stap op die stoep uit om te kyk wat aan die gang is. Buite sien hy ´n stoet van polisiemotors, vangwaens en selfs twee troepedraers aangery kom. Hy herken dadelik die groot vet man wat uit die groot, swart ampsmotor klim as die Premier van die provinsie. Hy het hom al baie by vergaderings oor veiligheid en grondeise raakgeloop. Daar is geen liefde verlore tussen die twee nie. Inteendeel, by die laaste vergadering het die Premier geskreeu dat hy nog sal sorg dat Hans agter tralies beland.
Die gesette hoof van die plaaslike polisie klim stadig uit die voorste motor. Swaar gewapende manskappe met koëlvaste baadjies borrel by die ander voertuie uit en omsingel die huis. Twee manne kom staan agter Hans en rig hulle wapens op hom.
“En waaraan het ek die vriendelike besoek te danke Kaptein?” vra die boer aan die bevelvoerder.
“Jou arrogansie het jou uiteindelik ingehaal Joubert,” antwoord die Premier met ´n sweempie van vermaak in sy stem. Ek het jou gesê ek sal sorg dat jy in die tronk beland. Vandag sluit ek jou toe. Jy gaan vir die res van jou lewe in die tronk bly waar rassiste soos jy hoort.”
“En wat is die klag Kaptein?” vra die boer weer direk aan die polisiehoof. Hy ignoreer die Premier asof hy nie bestaan nie.
“Moord,” sê die Premier bars. “Moord op drie jong mans. Ons het ooggetuies. En as ek my sin kan kry dan hang ek jou nou hier soos ´n hond aan ´n boom op.”
“Boei hom en gooi hom in die vangwa,” sê hy aan een van die polisiemanne. “En deursoek die huis en buitegboue. Soek vir vuurwapens en ammunisie en bring sy rekenaar. Ek soek alle korrespondensie wat hy met sy mede rassistiese samesweerders gevoer het.”
“Jy het ´n lasbrief?” vra die boer aan die Kaptein. Die Kaptein haal ´n brief uit sy sak uit en oorhandig dit aan die boer.
“Kom ons gaan sit hier op die stoep dan vertel jy vir my wat jou probleem is,” sê Hans vir die Kaptein en beduie na die tafel en stoele op die stoep.
“Jy kan in die tronksel gaan sit dan vertel jy vir ons waar is die lyke,” sê die Primier kwaad. “Ek gaan nie toelaat dat jy met ons speletjies speel nie. Jy het drie mense vermoor en jy sal boet.”
In die verte sien die boer hoe polisieduikers met sillinders op die rug in die grot onder die waterval inbeweeg terwyl ander onder die poel water van die val verdwyn.
Die Kaptein gaan sit by die tafel en Hans neem oorkant hom plaas.
“Ons het gehoor dat jy Saterdag drie jong mans op jou plaas betrap het. Ons het ook gehoor dat jy hulle op jou bakkie gedwing het met ´n pistool en dat jy met hulle na die waterval toe gery het. Daar word beweer dat daar skote geskiet is. Die mans is gisteroggend as vermis aangegee. Sodra ons klaar is met die deursoek van jou huis, sal jy my vergesel na die polisiekantoor vir ondervraging. As ons konkrete bewyse van die misdaad teen jou het sal ons ´n klag van moord teen jou aanhangig maak.” Hy knik met sy kop in die rigting van een van die polisiemanne wat met sy geweer op die boer gerig staan. “Boei hom en sit hom in die vangwa,” sê hy en rek hom behaaglik uit op sy stoel.
“Ek het niemand geskiet nie en jy weet dit,” sê Hans terwyl hy opstaan en sy selfoon uit sy sak uit haal. “Maar terwyl ons nou praat van moord, het jy al iemand gearresteer in verband met die moord op my ma en die aanranding van my pa?” Die Kaptein antwoord hom nie, hy kyk nie eers na die boer nie, hy staar net stil oor die werf.
“Ek het nie so gedink nie, maar ek hoor daar loop ´n man met ´n skietwond in die arm hier tussen die plase rond. Dit behoort nie so moeilk te wees om hom op te spoor nie, dis nou as mens wil natuurlik,” sê hy sarkasties en begin om ´n nommer op sy selfoon te skakel.
“Konfiskeer daardie selfoon onmiddelik,” skreeu die Premier woedend vir die polisieman en storm self op die boer af.
“Ek is geregtig op een oproep en jy weet dit,” sê Hans rustig en gaan voort om sy prokureur te bel. Toe dié antwoord verduidelik hy kortliks aan hom die situasie. “Wag vir my by die polisiestasie,” sê hy vir hom. “Ons behoort binne ´n uur of twee daar te wees. Ons het moeilikheid.”
Toe hy klaar gepraat het gee hy sy selfoon aan die Kaptein. Deur die venster sien hy hoe meubels rondgestoot en omgegooi word. Kaste se laaie word oopgeruk en die inhoud op die vloer gegooi.
Hy word geboei en in die vangwa toegesluit vanwaar hy sien hoe hulle die werkswinkel, skure en ander buitegeboue deursoek. Die Kaptein en die Premier sit op die stoep en drink van sy drank wat die manskappe vir hulle uit sy kroeg uit aandra.
Na byna twee uur se soektog wat niks oplewer nie, ry die stoet weer terug dorp toe met die boer geboei agter in die vangwa. By die waterval gaan die soektog onverpoosd voort.
By die polisiestasie word die boer met geweld uit die vangwa gepluk. Hy val met sy gesig in die grond. Sy prokureur en ´n privaatspeurder snel hom te hulp en tel hom weer op sy voete.
“Jy kan maar sy boeie afhaal Kaptein,” sê die prokureur aan die polisieman.
“Sy boeie kom af wanneer ek so sê!” bulder die Premier waar hy van sy kar af aangstorm kom. “Hy is ´n moordenaar en hy gaan tronk toe!”
“Die man is onder arres onder verdenking van moord. Vir die duur van die ondervraging sal hy geboei bly. As sy prokureur mag jy natuurlik die ondervraging bywoon,” sê die Kaptein. Hy vat die boer ru aan die arm en stuur hom in die rigting van die aanklagkantoor.
“Nie so haastig nie kaptein,” sê die prokureur en gaan staan voor die Kaptein om sy weg na die aanklagkantoor te versper.
“Ek sal jou laat arresteer vir dwarsboming van die gereg, meneer Jacobs. Jy ken die wet. Jy moet nie my gesag probeer ondermein nie. Gee pad voor my!” sê die kaptein woedend.
Gewapende polisiemanne staan dreigend nader.
“Ek sal aanbeveel dat jy jou huiswerk in die vervolg eers deeglik doen voor jy mense links en regs begin arresteer Kaptein,” sê die prokureur. “Ek het hier dokumente by my wat bevestig dat die drie mans wat as vermis aangegee is, en wat jy sommer sonder bewys as vermoor beskou, op hierdie oomblik in die tronk sit. Hulle is op die buurdorp gevang waar hulle Saterdagnag by ´n drankwinkel ingebreek het. Speurder Loots hier het hulle betrap en in die tronk gestop soos mens met misdadigers maak. Hy het dus met eenvoudige speurwerk jou moordsaak vir jou opgelos.” Hy haal ´n koevert uit sy sak uit en oorhandig dit aan die kaptein.
“Ek wil voorstel dat jy my kliënt se boeie afhaal en hom laat gaan. En jy kan jou solank begin voorberei vir ´n saak van onregmatige inhegtenisname en aanranding.”
“En saakbeskadiging,” voeg die Boer woedend by. “Jy dink jy kan by enige witman se huis inloop en die plek afbreek soos jy wil. Jy gaan betaal Max. Ek gaan jou persoonlik dagvaar vir my skade. Jy sal betaal!” sê hy aan die Kaptein.
Die Kaptein gluur die Boer woedend aan en lees dan die dokument vinnig, knik dan met sy kop vir een van die polisiemanne om die boer se boeie te verwyder en storm die polisiestasie binne sonder om ´n woord verder te sê. Die Premier gluur die Boer woedend aan en sis: “Ek is nie klaar met jou nie Joubert. Jy kan weghardloop, maar jy kan nêrens skuil nie. Ek sal jou kry. Jy sal boet. Jy en jou soort hoort agter tralies.”
Die twee groepe, een wit en die ander swart, staan in die straat voor die Polisiestasie en gluur mekaar aan. Aan die een kant staan die Premier en die gewapende polisiemanne, en aan die anderkant staan die Boer, sy prokureur en die speurder. ´n Kring toeskouers het rondom die twee groepe stelling ingeneem. Wit toeskouers agter die Boer en swart toeskouers agter die Premier in die polisiemanne.
´n Gespanne stilte hang oor die bonte versameling mense in die straat. Polisiemanne se hande rus gespanne op hulle wapens.
“Kom ons gaan sit daar op die stoep by San se Koffiekroeg dan vertel jy my wat de hel hier aan die gang is,” sê die prokureur aan die Boer en stap met sy aktetas in die hand tussen die mense deur oor die straat.
Die swart en wit toeskouers staan nog ´n tyd lank vyandig vir mekaar en kyk voor hulle elkeen sy eie koers kry en wegdrentel.
Die drie mans gaan sit by ´n tafel onder ´n helder geel sambreel en bestel vir hulle koffie.
´n Man in ´n donker pak klere, met ´n sonbril op en aktetas in die hand kom aangestap en gaan sit by die tafel langs die prokureur en sy geselskap. Hy sit sy aktetas langs hom op die tafel, bestel vir hom koffie. Hy vou sy koerant voor sy gesig oop en begin skynbaar die jongste nuus te lees.
“Vertel,” sê die prokureur aan die boer. Op hierdie oomblik loop hy nie oor van vriendelikheid nie. Hy ken die boer. Hy weet dat die man moeilik is, selfs onbeskof as dit hom pas en dat hy die paar werkers wat nog bereid is om vir hom te werk nie goed behandel nie.
“Was daar ´n skietery op jou plaas? Wat is die storie?” vra hy vir die boer.
Die kelner sit die koffie voor hulle neer en loop weer weg. Die boer wag tot hy weg is voor hy antwoord.
“Ja, daar was ´n skietery, en ja, daar was drie vreemde mans op my plaas. Ek het hulle betrap waar hulle deur my wildkamp geloop het. Hulle storie was dat hulle op pad na my buurman se statte toe was. Het glo gedink hulle kan kortpad deur my grond vat. Was nie lus om die grootpad langs te loop nie. Dis mos ´n draai.” Hy vat ´n sluk koffie en vryf ingedagte aan sy gewrigte waar die boeie hom geskaaf het.
“Ek het nie hulle storie geglo nie. Hulle was moeilikheid makers, nie plaaswerkers nie. Skollies. Toe sê ek hulle moet terug grootpad toe, hulle mag nie oor my grond loop nie. Hulle het gedink dis ´n grap, vra toe of ek hulle met die bakkie tot by die pad sal vat. Toe sê ek ja, ek sal, hulle kan maar begin hardloop. Toe lag hulle weer vir my en kom na my bakkie toe aangeloop. Toe skiet ek ´n skoot met my pistool voor hulle voete in die grond, toe hardloop hulle en ek ry agterna. Ek het nog een skoot geskiet toe een van hulle weg van die pad die veld in probeer hardloop het. Ek het hulle tot by die grootpad gevolg en seker gemaak hulle hou aan loop in die rigting wat hulle gesê het hulle op pad was.”
“En?” vra die prokureur half skepties.
“Is die laaste wat ek van hulle gesien het,” sê die boer en kyk die prokureur stip in die oë. Hy is nie vandag lus vir die man se nonsens nie. As hy hom nie wil glo nie is dit sy saak. Die mans is gevang en die saak is dus opgelos. Vir wat karring hy dan nog?
Hy kyk na die speurder en steek sy hand na hom toe uit. “Ek het jou nog nie bedank vir die deeglike stukkie speurwerk wat jy gedoen het nie,” sê hy en skud die man se hand. “As dit nie vir jou was nie, was ek nou in die tronk en more dalk ´n dooie man. Soos jy seker weet is ek nie die gewildste man in die kontrei nie. Ek haat hulle en hulle haat my, dis so eenvoudig as wat dit is. Maar baie dankie, jy moet sê wat ek jou skuld.”
“Jy moet versigtiger wees Hans,” sê die prokureur. “Hierdie ouens soek jou bloed en jy weet dit. Ek sal nie elke keer kan help om jou uit die tronk uit te hou nie, en soos jy self sê, as jy eers in die selle is sal hulle vir jou dood maak. Jy moet jou inhou, haat gaan ons nêrens bring nie.”
“Ek het nou ook vir Josef hier gevra om ons te help soek na die mense wat jou ma vermoor het. Ek is seker daarvan ons sal hulle kry. Maar as jy so aangaan soos nou gaan hulle jou dalk kry voor ons hulle kry. Al wat ek vra is dat jy bedaar. Behandel hulle soos mense. Net soos ons wittes nie almal goed is nie, net so is hulle nie almal sleg nie.” Hy kyk half moedeloos na die boer, vee met sy hand oor sy gesig en laat sak sy kop. Toe hy weer opkyk sê hy saaklik, “dis jou lewe wat hier op die spel is, jy beter dit begin besef Hans.”
Die boer kyk lank na die prokureur sonder om ´n woord te sê, dan staan hy op en loop weg sonder om te groet.
“Hans,” roep die prokureur hom agterna. “Voor jy loop, sê my net een ding. Is die storie oor Maria se kind en die sak tamaties en sout waar?”
Die boer steek vas en draai stadig om. Hy staar vir ´n oomblik lank na die grond, kyk die prokureur dan vierkantig in die oë en sê dan afgemete; “Sy het gesteel en ek het haar gestraf. Die saak is afgehandel.”
“´n Hele sak tamaties en ´n halwe kilogram sout!” roep die prokureur verontwaardig uit. “My God man, sy is tien jaar oud!”
“Dit was net twee honderd gram sout, en Maria het moontlik die meeste daarvan self geëet,” sê die boer en loop ergerlik weg.
“As een van Maria of haar kind nierversaking opdoen as gevolg van die sout gaan ek jou persoonlik dagvaar Hans,” sê die prokureur driftig na die rug van Hans wat al verder die straat af beweeg. “En as een van hulle doodgaan daarvan kla ek jou aan van moord!” skreeu hy nou woedend agter Hans aan.
Hans steek in sy spore vas. Vir ´n oomblik lank staan hy bewegingloos, sy hande in vuiste gebal langs sy sye, are kloppend teen sy gespanne nek. Dan begin hy weer verder loop sonder om om te kyk.
Die man met die aktetas laat sak sy koerant en kyk uitdrukkingloos van Hans na die prokureur. Hy haal tydsaam sy selfoon uit sy sak uit en bel ´n nommer.
“Wat is sy probleem?” vra die speurder toe die boer wegloop.
“Lang storie,” sê die prokureur en drink sy koffie terwyl hy die boer agterna kyk.
“Eintlik tragies. Hy was nog maar altyd ´n moeilike man. Voortrekker gene, as dit ´n verskoning kan wees.Maar dit was na die gemors met sy vrou wat dinge begin handuit ruk het. Toe nog die aanval op die plaas waar sy ma vermoor is en sy pa se vingers afgekap is. Mens kan hom ook nie regtig kwalik neem nie, hy is al deur hel. Die vraag is natuurlik altyd; wat was eerste, die hoender of die eier?”
“Van die moord weet ek. Maar wat het met sy vrou gebeur?” vra die speurder bloot omdat speurders altyd dinge wil weet, veral as dit klink of daar ´n interessante storie aan die kom is.
“Hy het so twee jaar gelede vir hom en sy vrou ´n nuwe huis teen die koppe naby die waterval op sy plaas laat bou. Die ou kliphuis waarin hulle al die jare gebly het en wat sy oupa nog voor die Boereoorlog gebou het, het uitmekaar begin val. Toe bou hy die nuwe huis.”
“Die vrou en kinders dring aan op ´n swembad, maar tussen al die klippe daar teen die kop was dit nie maklik om so iets te bou nie. Bied ´n vriend van hom toe aan om die swembad vir hom te bou, gratis. Hans moes net die arbeid en die materiaal gee.”
“Dit het maande geduur, die grawe van die gat het bloedsweet gekos,en die bou van die swembad self was nie maklik nie. Maar hulle kry toe die ding uiteindelik klaar. Hou ´n groot makietie om die dit in te wy. Gee ´n groot gesuip en gefuif af. Ek was self daar. Drank het soos water geloop. As dit by drink kom is daar min wat by Hans kan kers vashou.”
“Waar kom die hoender en die eier storie nou eintlik in?” vra die speurder.
Die prokureur kyk die speurder vir ´n oomblik onbegrypend aan. “Die hoender? Watter hoender?” vra hy uit die veld geslaan.
“Jy het gesê; ‘wat was eerste …’”
“Oo …” sê die prokureur met ´n kreun en laat sak sy kop tussen sy hande met ´n sug. “Vergeet dit. Ek bedoel maar net …” Hy sug en gaan dan aan met sy vertelling.
“Lang storie kort. Hans se vriend bou die swembad. Na dit klaar is kom hy byna daagliks terug om na die filtreersisteem te gaan kyk. Wil net seker maak dit werk, sê hy vir Hans. Toe eendag kom Hans onverwags te voet by die huis aan. Sy bakkie het gaan staan op pad wildkamp toe, so vertel hy. En daar kry hy sy vriend en sy vrou nakend op die rand van die swembad besig om passievol seks te hê.”
“Oh shit!” sê die speurder.
“Omtrent my sentiment gewees ook.” sê die prokureur.“Maar Hans laat hom nooit deur sy emosies op loop jaag nie. Hy sê altyd die rede is wat ons van diere onderskei. Daarom gaan sit hy toe onder ´n boom en wag tot die twee uitgeput van ekstase lê en hyg na hulle asem. Toe loop hy nader en sê vir sy vrou hy gaan nou terug na sy wildkamp toe, en as hy terug kom moet sy van die plaas af wees of sy is dood. Net dit. Geen uitbarsting of dreigement of niks. Vat jou goed en loop.”
“En toe?” vra die speurder verbaas. “Het sy geloop?”
“Toe hy later weer by die huis kom was sy weg. Net haar klerekas leeggemaak en haar skoothondjie gevat, niks anders nie.”
“Waarheen het sy gegaan?” vra die speurder verwonderd.
“Ons weet nie. Hans sê sy is na haar mense in die stad toe. Hy het nooit weer van haar gehoor nie, wou nooit weer van haar hoor nie. Hy het selfs die kinders verbied om ooit weer van haar te praat.”
“En loverboy?” vra die speurder ernstig. Die bloedhond in hom nou wawyd wakker. “Weet hy wat van haar geword het?”
“Sê hy het haar by die hotel afgelaai en is toe self terug huis toe, na sy vrou en kinders toe. Sy het vir hom ook iets gesê van ´n vriendin in die stad waarheen sy kan gaan.”
“En die swembad?” vra die speurder. “Swem hy nog in die swembad?”
“Hy het dit weer laat toegooi, pomp en filtersisteem die lot. Swembad is nie ´n woord wat voor hom gebruik mag word nie. Hy maak of daar nooit so iets op sy plaas was nie.”
“Van daardie dag af het dinge al slegter begin gaan op die plaas. Hy is koud en afsydig, drink te veel en behandel mense, maar veral sy werkers asof hulle sy vyande is. Hy beskuldig die kerkmense en die predikant daarvan dat hulle hom verstoot het, dat hulle nie na sy kant van die storie wil luister nie.”
“Maar soos ek gesê het, Hans was maar altyd ´n moeilike man.”
“Hoe ´n soort mens was sy vrou,” vra die speurder. “Wild en dalk ´n verleier van mans?”
“Ek dink wat die kerk ook wil weet is of sy vrou ´n verhouding met ´n ander man sou aangeknoop het as hy haar nie sleg behandel het nie. Sy was ´n goeie mens. Mooi ook, blond en seksie gebou vir haar ouderdom. Vriendelik en vol lewe. Lief vir haar kinders en betrokke by die kerk se welsyn,” sê die prokureur nadenkend.
“Maar het hulle baie baklei? Hoe was die verhouding tussen die twee as man en vrou?” vra die speurder met ´n erge frons tussen sy oë. “Ek meen, sou die soort vrou wat jy beskryf net haar goed vat en loop en haar kinders los en nooit weer met hulle kontak maak nie?”
“Miskien ´n baie skuldige, baie skaam vrou?” vra die prokureur. “Wilde seks langs die swembad met jou man se vriend is nie iets waaroor jy met jou opgeskote kinders gesels asof dit ´n tenniswedstryd is wat jy en jou buurman gespeel het nie.
“Maar sielkunde is nie my forté nie, dis in elkgeval ´n klomp twak. My werk is om Hans uit die tronk uit te hou. Dit is waarvoor ek betaal word. Gaan soek jy die moordenaars van sy ma, daarna kan jy in sy swembad gaan rondgrawe soos dit my lyk jou instink of wat ook al jou beduie om te gaan doen.”
Die twee mans staan op en stap weg. Toe die speurder by die man met die donkerbril kom steek hy vas en tik op die man se aktetas met iets wat lyk soos ´n duur vulpen. “Is goeie spy ware wat jy gebruik. Maar die versteekte kamera werk nie as jy ´n laserstraal op die lens rig nie,” sê hy en rig sy “vulpen” op die man se bors. Dit maak ´n klein rooi kolletjie op die man se hart. Hy glimlag en loop dan weg.
Toe die speurder weg is, staan die man rustig op, loop na die tafel waar die drie mans gesit het en verwyder die klein mikrofoontjie wat die kelner, teen betaling, vir hom tussen die verlepte blomme op die tafel versteek het.
Die volgende oggend om presies vyf minute voor vyf, lui die prokureur se selfoon. “Kom na my plaas toe. Hulle het twee van my renosters gestroop laasnag. Horings met ´n byl afgekap sonder dat die diere dood was,” sê die stem emosieloos en afgemete aan die ander kant en sit die foon neer.
“Hans, Hans, is dit jy? Wat gaan aan?” roep die prokureur tevergeefs in sy dooie foon. “Verdomp,” sê hy driftig en bel die speurder se nommer.
“Maak dat jy op Hans se plaas kom so gou jy kan, en sorg dat hy niks onverantwoordelik aanvang nie. Ek gaan polisiestasie toe en kom dan so gou ek kan,” sê hy dringend toe die speurder sy foon deur die slaap antwoord. Hy druk die foon dood sonder om te wag vir ´n antwoord en trek haastig sy broek en skoene aan. Terwyl hy na sy kar toe hardloop, trek hy sy hemp aan en vee sy deurmekaar hare plat met sy hande.
By die polisiestasie skud hy die bevelvoerder aan diens wakker en verduidelik aan hom die situasie. “Kry so veel manne as wat jy kan bymekaar en sorg dat julle op die plaas kom,” sê hy uitasem. “As jy nie gou maak nie gaan die bloed vloei op daardie plaas.” Toe die polisieman lusteloos bly sit, gryp hy hom voor die bors en skreeu; “My god man, daardie man gaan vandag iemand doodmaak. Sorg dat jy daar is voor dit gebeur!”
Toe klim hy in sy kar en ry na Hans se plaas toe.
Die speurder was reeds daar toe hy daar kom. Hans het op die stoep gesit en woordeloos voor hom uit gestaar. Sy geweer het dwars oor sy skoot gelê. Hy was bleek van woede. Die speurder het op en af geloop en Hans probeer kalmeer.
Die prokureur het langs Hans gaan sit, sy hand op sy skouer geplaas en gevra: “Hans, wat de hel het nou weer gebeur?”
Na ´n lang stilte het Hans geantwoord. “Ek het skote gehoor, dit was so twee uur se kant. Ek het dadelik geweet dit was die bliksems wat my renosters skiet. Ek het in my bakkie geklim en na die wildkamp gejaag in die rigting waar ek die renosters die middag nog sien wei het. Dit was donker, ek kon hulle nie kry nie. Ek het skote in die lug in geskiet met die hoop om die donners af te skrik. Na meer as ´n uur het ek op die renosters afgekom. Hulle het daar gelê en roggel in hulle eie bloed.” Hy bly lank stil, kners hoorbaar op sy tande. Sy vuiste woedend gabal.
“´n Bebloede handbyl het langs die renosters gelê. Ek het opgemerk dat daar drie diep kepe op die steel van die byl was. Dit moes iets beteken het, ek weet nie wat nie. Ek het die renosters geskiet om hulle die lyding te spaar,” sê hy terwyl trane oor sy wange loop.
Die polisie was kort daarna op die plaas. Hans het hulle stilswyend gaan wys waar die dooie renosters lê, toe is hy terug huis toe waar hy weer met sy geweer oor sy skoot op die stoep gaan sit het.
Later het die polisie ´n verklaring by hom geneem. Dié het hy sonder emosie afgelê.
Die prokureur het later, toe die polisie weg is, vir hulle gaan koffie maak.
“Hulle sal boet Jacobs. Ek sal hulle soek en ek sal hulle kry en dan sal ek hulle baie stadig en baie pynlik dood maak. Hulle verdien nie om te lewe nie,” het Hans afgemete gesê.
“Hulle was vir my soos my eie kinders, daardie twee renosters. Hulle het na my toe gekom as ek hulle roep en het uit my hand uit gevreet. Ek kon oor hulle koppe streel met my hand. Watter boosheid moet in jou wees om so iets aan sulke onskuldige diere te kan doen? En dit vir die jagsgeit van klein geel mannetjies!”
“Kyk Hans, ek haat wat hulle gedoen het net so veel soos jy. Dit is barbaars. Geen beskaafde mens doen so iets aan ´n mens of ´n dier nie. Maar jy kan nie die reg in eie hande neem nie. Laat die saak aan die polisie oor,” sê die prokureur ernstig.
“En waar bring dit ons?” vra Hans woedend. “My ma en pa se moordenaars loop na maande nog vry rond. Hulle soek nie eers na hulle nie. Hoekom sal hulle moeite doen met mense wat renosters doodmaak. Hulle is kop in een mus met die misdadigers, kry nog deel van die geld vir die horings ook.”
“Josef het gesê hy sal op sy eie die saak ondersoek. Hy het kontakte onder die mense van die omgewing. Los dit in sy hande. Hy is ´n uitstekende speurder. Jy kan nie nou kop verloor en dinge doen wat jou nog dieper in die moeilikheid by die polisie gaan laat beland as wat jy reeds is nie. Bly kalm. Ek weet dis baie gevra, maar ter wille van jouself, van jou eie veiligheid, moet in hemels naam nie iets onverantwoordelik gaan staan en doen nie.”
“Jy mag jouself en jou eiendom met alle mag tot jou beskikking verdedig, maar jy mag nie uitgaan en mense links en regs begin skiet nie. Vertrou my. Vertrou ons regstelsel om geregtigheid te laat geskied,” sê die prokureur pleitend.
“Ek moet nou gaan, maar jy moet my belowe jy sal niks doen sonder om my eers te raadpleeg nie.”
Hy staan op en kyk vraend na Hans. Hans bly sit en staar stil voor hom uit. “Goed,” sê hy en staan op. “Ek sal niks doen nie. Sê vir Josef hy moet kyk wat hy kan doen,” en met die laaste woorde draai hy om en loop die huis in sonder om te groet.
Die volgende oggend toe Hans deur sy beeste se weikamp ry, gewaar hy drie jong swart seuns met honde by hulle wat deur die veld loop. Die honde is aan lang stukke baaltou vas. Hy ry tot by hulle, groet beleefd en vra wat hulle doen. Hy herken een van hulle as die seun van een van sy eie plaaswerkers. Die ander ken hy nie. “Jag julle met die honde op my plaas?” vra hy terwyl hy uit sy bakkie klim. Die seuns ontken heftig dat hulle op ´n jagtog uit is, sê dat hulle op pad is na waar die plaaswerkers besig is om die draadheining te herstel.
“Julle lieg mos vir my,” sê Hans nou driftig. “Ek is mos nie onnosel nie. Kyk na daardie wit hond, daar is vars bloed aan sy bek en aan sy bors. Daardie bruin een is ook vol bloed. Julle weet ek laat nie jag toe op my plaas nie, maar julle is mos die baas, julle maak mos wat julle wil,” skreeu hy woedend.
“Het julle my wild gevang of het julle nie, toe sê, en moet nie lieg nie,” bulder hy buite beheer en haal sy pistool uit.
“Dit was ´n haas,” sê die oudste seun senuweeagtig. “Ons kon die honde nie keer nie. Hulle het losgeruk en die haas gevang. Ons is jammer.”
“Jammer se gat man,” skreeu Hans. “Jy lieg en ek en jy weet dit. Julle jag my wild en stel strikke, en nou lieg jy vir my. Jy dink ek is ´n swaap? Ek ken julle mos. Julle is almal ´n spul barbare. Daar is geen wette wat julle keer nie. Julle maak my wild dood, julle maak my mense dood en julle dink dis reg, julle dink julle kan maak wat julle wil!”
“Maar nie op my plaas nie,” sê hy nou oënskynlik kalm. “Nie op my plaas nie, nie weer nie, nooit weer nie. Dit stop hier en nou.”
“So, wat gaan ons met die honde doen?” vra hy kalm. “As julle nie skuldig is nie, dan is die honde skuldig, en dan moet hulle gestraf word. Wat stel julle voor, wat gaan ons doen?”
Die seuns bly angsbevange stil, kyk voor hulle op die grond. Die honde het by hulle voete gaan lê. Hulle kyk hygend na die witman wat so raas.
“Toe praat,” sê Hans nou weer driftig en haal sy pistool oor.
Die seuns bondel beangs saam terwyl die honde onrustig opstaan en aan hulle toue begin beur.
Die seuns kyk verwilderd na mekaar. Sweet slaan op hulle voorkoppe uit.
“Praat,” skreeu Hans weer en lê aan op die wit hond.
“Dan moet jy hulle maar skiet!” sê die oudste seun skielik opstandig. “Skiet hulle vrek!”
Hans kyk aandagtig na die jong man en skud sy kop. “Nee, ek skiet nie ander mense se diere dood nie,” sê hy nou weer kalm. Hy loop na sy bakkie toe en kom terug met ´n handbyltjie waaraan daar duidelik ou bloed sit. Op die steel, net agter die kop, is daar drie diep kepe gesny.
Hy gooi die byl op die grond voor die voete van die opstandige seun neer. “Julle weet mos van doodmaak. Jy maak jou eie hond dood soos julle my renosters dood gemaak het. Tel op die byl,” beveel hy skor.
Die seun skud sy kop en staan ´n tree weg van die byl af.
“Tel op die byl,” sis Hans woedend. Toe die seun weer sy kop skud, storm Hans nader en gryp die jongste seun aan die arm. Hy druk die pistool teen die kind se kop en sis “Tel op die fokken byl of ek skiet!”
Die seun kom stadig nader en tel die byl op. Met ´n trek van woede en haat op sy gesig kloof hy sy hond se kop met een hou oop. Bloed en harsings spat oor sy bene. Die hond maak geen geluid nie, sy liggaam gee ´n paar stuiptrekkings terwyl die bloed in die grond wegsyfer.
Die kind kyk na Hans met haat in sy oë terwyl hy die byl aan die ander kind gee. Trane loop oor die kind se wange. Hy kyk smekend na Hans.
“Maak dood die hond,” sis Hans.
Die kind kap na die hond, maar die hond ruk sy kop weg en die byl tref hom skrams teen die kop. Dit kloof die vel en ruk die hond se oor halfpad af. Die hand tjank en ruk verbete aan sy tou. Die kind kap blindelings na die hond en kloof sy snoet oop. Bloed spat oor almal. Die hond tjank hartverskeurend en stik in sy eie bloed. Die kind hou aan kap tot die hond rukkend op die grond bly lê. Die kind hou aan kap en kap en kap tot die hond se kop onherkenbaar verbrysel is, toe sak hy op sy knieë en huil bitter met sy kop op die hond se bebloede liggaam.
Die jongste kind huil saam met sy vriend. In die proses laat los hy die tou van sy hond en die hond hardloop die veld in. Maar voor die hond kan wegkom skiet Hans hom in sy agterlyf. Die hond se agterlyf is onmiddelik verlam en hy spartel verbete en tjankend met sy voorbene om weg te kom.
Die oudste kind tel die byl op, loop na die gewonde hond toe en kloof sy kop met een hou oop. Met die bebloede byl in die hand draai hy om en kyk Hans reguit in die oë. Skielik is daar ´n doodse stilte oor die toneel. Net die twee jonger kinders se sagte snik geluide is hoorbaar. Vir ´n lang tyd staan die man en seun, die een met ´n bebloede byl in sy hand en die ander met ´n oorgehaalde pistool in sy hand, mekaar en aangluur oor ´n landskap wat reeds deurdrenk is van die bloed van hulle voorgeslagte se haat.
Toe draai Hans woordeloos om, klim in sy bakkie en ry terug huis toe. Sy kinders het belowe hulle kom die naweek kuier en hy moet nog eetgoed gaan koop vir die braai wat hulle vir Sondag beplan het.
Dit is vroeg Saterdagoggend toe die telefoon in die prokureur se studeurkamer lui. “Jacobs’” antwoord hy kortaf.
“Josef hier. Ons het ´n probleem. Jy moet dringend na Hans se plaas toe kom. Dis ´n groot gemors hier.”
“Wat is dit,” vra Jacobs onrustig. “Wat het hy nou weer gedoen?”
“Kom net,” antwoord Josef saaklik. “En maak gou,” sê hy en sit die foon neer.
Toe Jacobs op die plaas kom was die Polisie en die nooddienste reeds in volsterkte daar. ´n Helikopter het op die grasperk voor die huis gestaan en ´n ambulans met oop deure en steeds flitsende ligte was voor die deur geparkeer.
Josef het hom tegemoet geloop.
“Wat het gebeur? Is hy aangeval?” vra Jacobs terwyl hulle na die huis toe aanstap.
Josef sug swaar en gaan staan in die deur asof hy die prokureur wil keer om in die huis in te gaan.
“Dit is nie ´n mooi gesig om te sien nie. Jy moet jou regmaak vir die skokkendste toneel wat jy al ooit in jou lewe gesien het. Hulle het hom wreedaardig dood gemaak. Hy is met ´n byl dood gekap,” sê hy en gaan die huis binne, gevolg deur ´n geskokte Jacobs.
“Ek het vroeg hierheen gekom om hom te vertel dat ek een van sy ma se moordenaars opgespoor het. Hy is in die tronk en hy het die name van die ander wat betrokke was vir my gegee.” Hy bly stil, gaan staan by die kombuuideur en sê: “Toe kom ek op dit af.”
In die huis is daar chaos gesaai. Elke vertrek is besaai met gebreekte, bebloede meubels en gebreekte glas. Daar is bloed teen die mure. Dit is duidelik dat Hans terug geveg het, dat hy vir sy lewe geveg het tot op die laaste oomblik toe.
Maar in die kombuis het sy aanvallers die oorhand gekry en daar het hulle hom op die wreedste manier moontlik vermoor.
“Die patoloog sê dit lyk asof Hans nog gelewe het toe hulle sy ledemate een vir een begin afkap het,” sê Josef aan die prokureur wat bleek van die skok in die kombuisdeur vasgenael bly staan en staar na die toneel voor hom. Elke sentimeter van die vertrek is oortrek van stukke vleis en bloed.
“Hulle het by die voete en die hande begin,toe die bene en die arms afgekap, toe die buik oopgesny. Teen die tyd dat hulle sy kop van sy lyf af gekap het, was hy reeds dood.”
“Die kop is onherkenbaar verbrysel. Hulle sal moet DNA toetse doen om sy identiteit te bevestig. Dit is nie maar net nog ´n plaasmoord wat hier gepleeg is nie. Hierdie was ´n daad van ongebreidelde haat. Ek het in my lewe nog nie so iets gesien nie,” sê Josef terwyl hy Jacobs volg wat die huis uit vlug tot buite op die grasperk waar hy van skok begin opgooi.
“Die moordwapen is langs die lyk gevind. Dit is ´n handbyltjie met drie vreemde, diep kepe op die steel. Dit lyk nie of daar iets uit die huis uit gesteel is nie.”
Die twee mans gaan sit onder ´n koelteboom. Uit die huis se rigting kom daar sagte musiek aangesweef. ´n Koor sing ‘Stille nag, Heilige nag’.
Jacobs kyk vraend na Josef.
“Hy was besig om kersversierings op te sit. Die kinders sou Kersdag by hom kom deurbring.”
Hulle sit in stilte en luister na die musiek. Selfs toe iemand die CD speler afskakel, bly hulle vir ´n lang tyd in stilte sit.
“Daar is nog slegte nuus,” sê Josef afgetrokke. “Ek het die afgelope tyd in die geheim in die grot agter die waterval gaan rondkrap. Daar is verbasend baie sygange diep agter in die grot. Onder ´n hoop klippe in een van die sygange het ek op ´n vrou se geraamte afgekom. Lang blonde hare, lang rok en duur skoene nog herkenbaar. Saam met die vrou was daar ook die skedel van ´n klein diertjie. Ek vermoed dit was ´n hond. Ek sal die Polisie daarvan moet sê. Hulle sal forensiese toetse moet laat doen om die identiteit van die vrou vas te stel.”
“Dan was jy van die begin af reg,” sê Jacobs sag. “Hoe maak ´n mens ´n wêreld reg wat so deur haat verteer word Josef, sê my dit. Hoe moet ons kinders dit oorleef in hierdie land van bloed en vergelding?”
Dis toe die Premier met ´n grynslag op sy bakkies aangestap kom, dat albei besef dat daar eintlik geen hoop meer is nie.
Posted in Louwie | Tagged Geweld, moord | 23 Kommentaar	23 Responses
op Januarie 24, 2013 at 9:05 vm charlene
op Januarie 24, 2013 at 9:42 vm Son
Dis verskriklik. En wat dit meer verskriklik maak, is dat dit heel waarskynlik die waarheid kan wees. Bloedgrond, weer van voor af, dis ons land.
op Januarie 24, 2013 at 10:56 vm Hannelie
op Januarie 24, 2013 at 11:33 vm jagternw1976
Aangrypend. Is daar ‘n opvolg ?
op Januarie 25, 2013 at 7:14 vm Louwie
op Januarie 25, 2013 at 7:16 vm Louwie
Son, meer waar as wat jy dink. Dit gaan erg daar buite.
op Januarie 25, 2013 at 7:17 vm Louwie
Dankie Hannelie. Dit was `n erge een om neer te pen.
op Januarie 25, 2013 at 7:19 vm Louwie
Jagter, ek vermoed dit kan `n hele boek word. Die opvolg is reeds besig om daar buite te gebeur. Ons word net nie die helfte daarvan vertel nie.
Ons land is siek.
op Januarie 25, 2013 at 2:22 nm jagternw1976
Ditto Louwie. Siek. Die mense in ons land is siek.
op Januarie 28, 2013 at 6:05 nm brieweuitdievreemde
Briljant geskryf, Louwie. Maar: “Vertrou ons regstelsel om geregtigheid te laat geskied,” sê die prokureur pleitend.” Is dit nie die 99% van die probleem in ZA nie? Ons ALMAL weet geregtigheid sal in 90% van gevalle NIE geskied nie.
Al het ‘n mens met haatdraendes en barbare te doen, AS daar ‘n regstels was wat effektief was, as, as, as. Indien dit dan eeue gaan neem om mense se harte te verander, kan daar minstens in die tussentyd ‘n effektiewe regsisteem en polisie wees.
op Januarie 29, 2013 at 7:56 vm demoerin
Dit is sad ja. Sommer net moer sad.
op Januarie 29, 2013 at 6:04 nm Hans Onrust
als je niet te veel reacties krijgt dan is dat waarschijnlijk omdat Zuid Afrika niet meer door buitenstaanders te bevatten is. Als de daders zich als soldaten zien, als dit landhervorming zonder compensatie heet, als dit nemen van de rijken en geven aan de armen betekend, als dit nog revolutie, transformatie of vrijheidsstrijd wordt genoemd. Weergaloos.
Wij noemen dit laffe massaslachting, volkenmoord ofwel genocide. Geraffineerder en onmenselijker dan ooit in de menselijke geschiedenis. Onze gedachten gaan uit naar de groeiende stroom slachtoffers. you’re not getting too many responses that’s probably because South Africa is no longer outsiders to comprehend. If the perpetrators see themselves as soldiers, as it is called land reform without compensation, if it take from the rich and give to the poor means, if it is revolution, transformation or liberation struggle called. Surpassingly.
We call this cowardly massacre, or genocide. Sophisticated and more brutal than ever before in human history. Our thoughts go out to the growing number of victims.
op Januarie 30, 2013 at 8:01 vm Louwie
Dankie Hans vir die ” Onze gedachten gaan uit naar de groeiende stroom slachtoffers.” Die stroom word net al groter elke dag.
Gisteroggend is `n vriend van ons se seun en sy plaasbestuurder hier by ons geskiet. Die seun is in die been geskiet en toe hy probeer wegkom het hulle hom in die rug geskiet. Hy het dit oorleef maar sy een nier en milt verloor. Hy is in intensief waar nog veg om te oorleef.
Die plaasbestuurder is dood, hy is met sewe koëls in sy lyf neergevel.
Altwee was ongewapen.
If you want me to translate this for you into English Hans, I will gladly do so. The WordPress translation of your Dutch was not very good. In fact, it was rather funny.
op Januarie 30, 2013 at 8:06 vm Louwie
Dalene jy is heeltemal reg. Sonder wetstoepassing van die straat tot die hof tot die raadsale moet wette afgedwing word om orde te herstel. Sonder dit is daar geen hoop om mense se harte te verander nie. Inteendeel.
Maar hoe pas jy wette toe as die wetstoepassers nog vauit `n “hunter-gatherer mindset” na die werkilikheid kyk?
In duisend jaar gaan dit nie verander nie.
Is sad DM, fokken sad.
op Januarie 30, 2013 at 3:44 nm Hans Onrust
Van bijna alle slachtoffers is te zeggen dat deze systematisch en op grote schaal gruwelijk gemarteld zijn en worden, wat de dood nog moeilijker maakt voor de nabestaanden juist als deze daar ook nog bij waren en nog kort of langer te leven hadden of hebben na zo’n verschrikkelijk beeld, maar ook voor ieder mens die hier weet van heeft is dit proces ondraaglijk. Waarschijnlijk duurt het daarom nog lang om hier een geloofwaardige justitieel systeem te maken dat dit wel aankan overigens net als in geval van de moord op Socrates. Welke rechtbank kan de moord op Jezus al als zaak behandelen?
op Januarie 30, 2013 at 3:44 nm brieweuitdievreemde
@Louwie: Wetstoepassing. Haha. Vanaand word ons dorp se buurtwag amptelik gestig (dit is al ‘n 2 weke lank operasioneel). Wat dit in effek beteken (soos op ander dorpe) is dat gewone burgers nou verantwoordelik neem, fisies en finansieel, om die “wet” toe te pas want die polisie is te sleg om dit langer meer te doen. Waarvoor ontvang hulle salarisse? Niemand weet nie.
Baie jammer om te hoor van die insident daar by julle. Is die mense wat die moord gepleeg het, gevang? Seker nie.
En ja, Hans, buitestaanders moet seker maar sukkel om te verstaan wat hier aangaan. Soos die wrang ou grappie lui: Vraag: Wat’s die verskil tussen ‘n toeris en ‘n “rassis” in Zimbabwe / Suid-Afrika? Antwoord: Tien minute.
op Februarie 1, 2013 at 9:09 vm Louwie
Die marteling is afskuwelik Hans. Hoe kan enige mens aanspraak maak op beskaafdheid as hy `n oumens van 70 of 80 so wreed martel en vermoor?
Hoe barbaars is jy as jy `n baba vermoor deur hom in kookwater te gooi ?
Dit is siek!!
op Februarie 1, 2013 at 9:16 vm Louwie
Goed so vir die buurtwag Dalene. Ons betaal deur ons nekke vir Alpha Security om ons op te pas. En teen die tyd wat hulle opdaag is jy reeds beroof of verkrag of vermoor, of natuurlik almal soos genoem.
Ons moet onthou, Zuma het aan die wêreld verkondig dat opstande en geweld hier by ons normaal is. Dus moet ons ook glo moord en roof en verkragtings is normaal.
En as die abnormale die dag normaal verklaar word deur die ou wat veronderstel is om na jou om te sien, dan is jy in die moeilikheid.
op Februarie 12, 2013 at 7:06 nm brieweuitdievreemde
Louwie, ek stem ten volle saam met wat jy hierbo se oor “normaal” en “abnormaal”. EEN misdryf in hierdie gemeenskap (waar ek bly) is EEN te veel. Het niemand in die Republiek nog ooit gehoor van ZERO tolerance nie? Dit lyk nie so nie. Want waar jy ookal gaan in die Republiek is die reaksies ‘n skouerophalende : “This is South Africa…..” DIS NIE GOED GENOEG NIE. (Jammer vir al die hoofletters. Dit beduie ‘n gevoel van magteloosheid en woede en angs alles ineengerol. Maar meestal woede. Want waarom moet die Grondwet van hierdie land -by name art. 198a. – melding maak van my REG om NIE in vrees te lewe nie, terwyl dit AL IS wat die meeste van ons doen die heeltyd. Dit irriteer my en maak my kwaad. Verander dan die Grondwet, is wat ek se.)
Benewens die fisiese patrollies, is ons ook besig om ‘n verslag saam te stel oor die misdrywe hier (nie) plaasvind (nie) (want dit word eenvoudig nooit ondersoek nie, sodat ‘ons’ – die SAPD – nie die statistieke opf*k nie, sien) en hierdie verslag sal eersdaags aangestuur word na Kommisarisse van elke denkbare deskripsie.
Sal maar moet sien wat dit alles oplewer.
op Februarie 12, 2013 at 8:58 nm Louwie
Vuisvoos of “mishandelde vrou sindroom” is wat hulle dit noem Dalene. Swart en wit ly daaraan. Jy is totaal magteloos. Swartmense neem nog hier en daar die reg in eie hande en vermoor `n verkragter of moordenaar. Ons wit outjies het te beskaafd geword daarvoor. Is die swakpunt van alle demokrasieë. Dit is nie bereid om geweld met geweld te beveg nie, en gaan so ten gronde. Pirsig het dit baie goed beskryf in sy boek “Lila”.
Hier by ons loop buurtwagte, wat gewoonlik baie entoesiasties begin, net so gou weer dood want dit help niks. Rowers pas net hulle operasies aan na tye wanneer en waar die buurtwag nie aktief is nie.
Voorspoed met julle poging. Ek vermoed op julle verslae gaan daar geen reaksie wees nie. As mens nie `n plunder en brand optog hou nie, steur niemand in die regering hulle aan jou nie.
op Februarie 15, 2013 at 5:43 nm brieweuitdievreemde
Ja, die magteloosheid. Dis amper net so erg as die gedurige vrees. Wat die buurtwag aanbetref: so far so good. Ek dink mense besef almal dat as ons almal net niks doen nie, gaan dit net erger raak en gaan almal eventually moet trek (soos nou reeds gebeur het in een ou tannie se geval). Dis nie vir almal ewe moontlik om op ‘n ander plek te gaan oor begin nie, so mense is nogal ernstig hieroor.
Ons kyk maar wat gebeur, Louwie. Ek hoop uit die diepte van my hart ek kan met goeie nuus terugrapporteer oor ‘n maand of drie.
op Februarie 17, 2013 at 5:14 nm Hans Onrust
I’m aware of my weak position, also in this, but:
nogmaals respect. Voor de nobele wijze met dit realistische verhaal iets te betekenen in dit enorme moeras van ‘criminaliteit’. De staat is hierin grootaandeelhouder omdat ze geen protectie en veiligheid biedt(nalatig) en vooral omdat ze daarna onvoldoende, de slachtoffers, als deze nog leven, ondersteund en compenseert in welke zin ook. Daarmee is die regering partner in crime. De regering zal er dus alles aan doen om dit criminaliteit te blijven noemen en spreken over ‘landreform within the constitutioneel framework’. Criminaliteit is dynamisch dus dat dient de preventie ervan ook te zijn. Leven in voortdurende angst kan draaglijker worden als je meer doet aan voorkoming van het gevaar.
Organiseer, verenig, informeer, elkaar al is dat moeilijk. Never give up in breaking this ‘crime industry’. Veel succes bij jouw werk.
op Februarie 23, 2013 at 10:05 nm Louwie
Dankie Hans. Die “crime industry” hou ons in `n spiraal van geweld vasgevang. Dit blaas haat aan, wat meer geweld bring. Ek vermoed dit gaan nog baie slegter gaan voor dit sal beter word, if it is ever going to get better!!
Baie dankie nogmaals vir jou bemoediging en belangstelling.