Taj Mahal (illustrasie) - Inligting - 2022
Die geskiedenis van die Taj Mahal
Die bekendste monument van Indië, die Taj Mahal, is ook die perfekste mausoleum van Arabies-Indiese argitektuur. Hierdie bladsy verduidelik wanneer, hoe en waarom dit gebou is, maar dit gee ook inligting oor die geskiedenis deur die jare. Maar eerstens moet op gelet word dat die geskiedenis baie onbeheersd is; die Taj Mahal het so te sê geen veranderinge, verbeterings of besondere skade ondervind nie; dit word aan ons afgelewer in 'n soortgelyke vorm as wat dit was in die sewentiende eeu.
Feite oor die Taj Mahal
Feit #1: Siek van hartseer, is Shah Jahan die eerste keer geïnspireer om die Taj Mahal te bou nadat sy derde vrou, Mumtaz Mahal, gesterf het terwyl hulle die 14de kind gebaar het. Sy vrou het 30 uur lank kraam voordat sy op 40 -jarige ouderdom gesterf het.
Feit 2: Die vier minarette (torings) rondom die Taj Mahal is verder as gewoonlik van die hoofstruktuur gebou. Die minarette leun ook effens na buite eerder as om reguit te staan. Dit is as 'n veiligheidsmaatreël gedoen, sodat as een van hulle val, hulle van die graf sal val eerder as om in die sentrale struktuur vas te val.
Feit 3: Tydens die Britse bewind in Indië is die tuin aangepas om meer te lyk na die versorgde grasperke in Londen, Engeland. Die oorspronklike tuin is versier met baie rose en narcissen.
Feit 4: Die Taj Mahal bevat 'n werkende moskee en is op Vrydae gesluit vir gebed. Respek moet betoon word tydens 'n besoek, want dit is 'n aktiewe godsdienstige struktuur. Trek behoorlik aan, ondanks die hitte.
Feit 5: Daar is geen bewys om die jarelange mite te ondersteun dat kunstenaars en argitekte wat betrokke was by die bou van die Taj Mahal later doodgemaak is sodat hulle nooit so 'n pragtige prestasie kon herhaal nie. Historici meen dat hulle kontrakte moes onderteken.
Feit #6: Met die bouwerk wat omstreeks 1632 begin en in 1653 voltooi is, het die Taj Mahal na raming 22 jaar geneem om te bou. Klein verfynings het daarna voortgegaan.
Feit 7: Ustad Ahmad Lahauri, algemeen beskou as die hoofargitek van die Taj Mahal, was nie 'n Indiër nie, hy was 'n Pers van Iran.
Feit 8: Islamitiese tradisie verbied die versiering van grafte, sodat Shah Jahan en sy vrou eintlik begrawe word in 'n gewone grafkelder onder die belangrikste binnekamer van die Taj Mahal.
Feit 9: Die ander vroue van Shah Jahan en selfs sy gunsteling bediende word begrawe in mausoleums net buite die Taj Mahal.
Feit 10: Die konstruksie van die Taj Mahal het na raming 32 miljoen Indiese roepies gekos (gelykstaande aan meer as $ 1 miljard destyds).
Feit #11: Daar word vermoed dat die struktuur aan die westekant van die Taj Mahal as 'n gastehuis gebruik is.
Feit #12: Meer as 1 000 olifante is gebruik om swaar materiaal en voorrade vir die konstruksie te vervoer.
Feit 13: 'N Totaal van 28 soorte kosbare en halfwaardige juwele word in die marmer geplaas. Die turkoois kom uit Tibet, en jade kom uit China. Swaar wit marmer - die belangrikste boumateriaal - is uit Rajasthan vervoer.
Feit 14: Britse soldate het tydens die Sepoy -rebellie in 1857 edelgesteentes uit die mure van die Taj Mahal geruk.
Feit #15: Na raming is 20 000 arbeiders uit die hele Asië gewerf om by te dra tot die groot projek. Die oorblyfsels van hul massiewe kamp, ​​basaar en woonkwartiere is nou 'n nabygeleë woonbuurt.
Feit 16: Na voltooiing van die Taj Mahal is Shah Jahan in 1658 deur sy seun, Aurangzeb, in huisarres geplaas. Shah Jahan kon die Taj Mahal slegs die laaste agt jaar van sy lewe vanuit sy venster bekyk voordat hy daar begrawe is.
Feit 17: Valse strukture en steierwerk is rondom die Taj Mahal in verskillende konflikte gebou om Duitse, Japannese en Pakistaanse bomwerpers te verwar.
Feit #18: Die wit marmer van die Taj Mahal word vinnig geel as gevolg van vreeslike lugbesoedeling in Agra. Slegs elektriese voertuie word naby die struktuur toegelaat, en 'n omgewingsradius van 4000 vierkante myl is rondom die monument verklaar om die uitstoot te beheer. Besoekers moet loop of elektriese busse neem vanaf die parkeerarea na die Taj Mahal.
Feit #19: Die Taj Mahal kraak eintlik teen 'n onrusbarende tempo weens 'n gebrek aan grondwater onder die struktuur. Daar word vermoed dat hout fondamente - een keer ondergedompel - besig is om te verrot. Selfs die minarette begin meer leun.
Feit 20: Die Taj Mahal is in 2007 tot een van die nuwe sewe wonders van die wêreld verklaar en het meer as 100 miljoen stemme gekry. Om vir die Taj Mahal te stem, het eintlik gehelp om die omstrede meningspeiling op die internet en op die telefoon in die wêreld se kollig te plaas.
Feit 21: In 2008 het 'n Bangladesjiese filmmaker 'n replika van die Taj Mahal vir 'n bedrag van $ 56 miljoen dollar gebou, sodat sy arm landgenote in Bangladesh die beroemde monument kon geniet sonder om na Indië te reis. Die replisering het vyf jaar geneem om te voltooi met moderne toerusting.
Feit #22: 'N Taj-geïnspireerde luukse hotel, geleentheid en winkelkompleks is in aanbou in Dubai. Die Taj Arabia, soos die replika genoem word, sal vier keer die grootte van die oorspronklike wees en sal na raming 1 miljard dollar kos. Die glashotel van 20 verdiepings sal 350 luukse kamers bevat.
Abdul Hamid Lahauri, in sy boek uit 1636 Padshahnama, verwys na Taj Mahal as rauza-i munawwara (Perso-Arabies: روضه منواره, rawdah-i munawwarah), wat die verligte of illustere graf beteken. 
Die naam wat nou gebruik word, Taj Mahal, kom van Persies تاج محل tāj maħall en beteken "kroon" (tāj) "plek" (maal).   Maħall is ook die van van Mumtaz Mahal, vir wie Shah Jahan die mausoleum gebou het.
Die Taj Mahal is in opdrag van Shah Jahan in 1631 gebou om te bou ter nagedagtenis aan sy vrou, Mumtaz Mahal, wat op 17 Junie daardie jaar gesterf het, terwyl hy geboorte geskenk het aan hul 14de kind, Gauhara Begum.   Die bouwerk het in 1632 begin,  en die mausoleum is in 1648 voltooi, terwyl die omliggende geboue en die tuin vyf jaar later klaar was.  Die keiserlike hof waarin Shah Jahan se hartseer na die dood van Mumtaz Mahal gedokumenteer word, illustreer die liefdesverhaal wat die inspirasie vir die Taj Mahal was. 
"Shah Jahan on a globe" van die Smithsonian Institution
Die Taj Mahal bevat en brei ontwerptradisies van Indo-Islamitiese en vroeëre Mughal-argitektuur uit en brei dit uit. Spesifieke inspirasie kom uit suksesvolle Timurid- en Mughal-geboue, waaronder die Gur-e Amir (die graf van Timur, stamvader van die Mughal-dinastie, in Samarkand),  Humayun's Tomb, wat die Charbagh-tuine en die hasht-behesht (argitektuur) plan geïnspireer het die webwerf, Itmad-Ud-Daulah se graf (soms genoem Baba Taj), en Shah Jahan se eie Jama Masjid in Delhi. Terwyl vroeër Mughal-geboue hoofsaaklik uit rooi sandsteen gebou is, het Shah Jahan die gebruik van wit marmer ingelegd met halfedelstene bevorder. Geboue onder sy beskerming het nuwe verfyningsvlakke bereik. 
Die graf is die sentrale fokus van die hele kompleks van die Taj Mahal. Dit is 'n groot, wit marmerstruktuur op 'n vierkante voetstuk en bestaan ​​uit 'n simmetriese gebou met 'n iwan ('n boogvormige deuropening) bedek met 'n groot koepel en voorkant. Soos die meeste Mughal-grafte, is die basiese elemente van Indo-Islamitiese oorsprong. 
Die basisstruktuur is 'n groot kubus met meer kamers met afgeronde hoeke wat 'n ongelyke agtkantige struktuur vorm wat ongeveer 55 meter (180 voet) aan elk van die vier lang sye is. Elke kant van die iwan is omring met 'n groot pishtaq of gewelfde boog met twee ewe groot geboë balkonne aan weerskante gestapel. Hierdie motief van gestapel pishtaqs word herhaal op die afgeronde hoekareas, wat die ontwerp aan alle kante van die gebou heeltemal simmetries maak. Vier minarette omraam die graf, een op elke hoek van die sokkel wat na die afgeronde hoeke kyk. Die hoofkamer huisves die valse sarkofae van Mumtaz Mahal en Shah Jahan, die werklike grafte is op 'n laer vlak. 
Die mausoleum (Rauza-i-munnauwara)
Die hoofpoort (darwaza) na die Taj Mahal
Taj Mahal met sonsopkoms vanaf die hoofingang
Vier minarette omraam die graf.
Skets van die binnekant van die gewelfde koepel oor die grafte van Shah Jahan (links) en Mumtaz Mahal (regs)
Die vals sarkofae van Mumtaz Mahal (regs) en Shah Jahan (links) in die hoofkamer
Die werklike grafte van Mumtaz Mahal (regs) en Shah Jahan (links) in die onderste vlak. Let op dat die graf van Mumtaz nie 'n laer plaat het soos dié van Shah Jahan nie
Hoof marmer koepel, kleiner koepels en dekoratiewe torings wat strek vanaf die rande van die basismure
Arabiese kalligrafie by die ingang van die graf
Die mees skouspelagtige kenmerk is die marmerkoepel wat die graf oorheers. Die koepel is byna 35 meter hoog, wat naby aan die voet se lengte meet, en word beklemtoon deur die silindriese "trommel" waarop dit sit, wat ongeveer 7 meter hoog is. Vanweë sy vorm word die koepel dikwels 'n uiekoepel of amrud (koejawel koepel).  Die bokant is versier met 'n lotus -ontwerp wat ook dien om die hoogte daarvan te beklemtoon. Die vorm van die koepel word beklemtoon deur vier kleiner koepels chattris (kiosks) op sy hoeke geplaas, wat die uievorm van die hoofkoepel herhaal. Die koepel is effens asimmetries.  Hul basisse met kolomme maak deur die dak van die graf oop en gee lig aan die binnekant. Lang dekoratiewe torings (guldastas) strek vanaf die rande van die basismure en gee visuele nadruk op die hoogte van die koepel. Die lotus -motief word herhaal op beide die chattris en guldastas. Die koepel en chattris word bedek met 'n vergulde voorblad wat tradisionele Persiese en Hindustaanse dekoratiewe elemente meng. 
Die hooffinale was oorspronklik van goud, maar is in die vroeë 19de eeu vervang met 'n kopie van vergulde brons. Hierdie funksie bied 'n duidelike voorbeeld van integrasie van tradisionele Persiese en Hindoe -dekoratiewe elemente.  Die finale is bo -op 'n maan, 'n tipiese Islamitiese motief waarvan die horings hemelwaarts wys. 
Die minarette, wat elk meer as 40 meter lank is, toon die ontwerper se neiging tot simmetrie. Hulle is ontwerp as werkende minarette - 'n tradisionele element van moskees, wat deur die muezzin gebruik is om die Islamitiese gelowiges tot gebed op te roep. Elke minaret word effektief in drie gelyke dele verdeel deur twee werkende balkonne wat die toring omring. Bo -op die toring is 'n laaste balkon met 'n chattri wat die ontwerp van die op die graf weerspieël. Die chattris deel almal dieselfde dekoratiewe elemente van 'n lotusontwerp bedek met 'n vergulde voorblad. Die minarette is effens buite die sokkel gebou, sodat in geval van ineenstorting, 'n tipiese voorkoms met baie hoë konstruksies van die tydperk, die materiaal van die torings geneig sou wees om van die graf af te val. 
Die buitekantversierings van die Taj Mahal is een van die beste in die Mughal -argitektuur. Namate die oppervlakte verander, word die versierings proporsioneel verfyn. Die dekoratiewe elemente is geskep deur verf, pleisterwerk, klip inlegsels of kerfwerk aan te bring. In ooreenstemming met die Islamitiese verbod op die gebruik van antropomorfe vorms, kan die dekoratiewe elemente gegroepeer word in óf kalligrafie, abstrakte vorme of vegetatiewe motiewe. Dwarsdeur die kompleks is gedeeltes uit die Koran wat 'n paar van die dekoratiewe elemente bevat. Onlangse studie dui daarop dat Amanat Khan die gedeeltes gekies het.  
Die kalligrafie op die Groot Poort lui "O siel, jy is in rus. Keer terug na die Here in vrede met Hom, en Hy in vrede met jou."  Die kalligrafie is in 1609 geskep deur 'n kalligraaf met die naam Abdul Haq. Shah Jahan het die titel "Amanat Khan" aan hom toegeken as beloning vir sy "skitterende virtuositeit".  Naby die lyne van die Koran aan die voet van die binnekoepel is die opskrif, "Geskryf deur die onbeduidende wese, Amanat Khan Shirazi."  'n Groot deel van die kalligrafie bestaan ​​uit floride thuluth -skrif gemaak van jaspis of swart marmer  ingelê in wit marmerpanele. Hoër panele is in 'n effens groter skrif geskryf om die skewe effek te verminder as dit van onder gesien word. Die kalligrafie wat op die marmer -senotafs in die graf gevind word, is besonder gedetailleerd en delikaat. [ aanhaling nodig ]
Abstrakte vorms word deurgaans gebruik, veral in die sokkel, minarette, gateway, moskee, kakebeen en, in mindere mate, op die oppervlaktes van die graf. Die koepels en gewelwe van die sandsteengeboue word bewerk met snywerk van gesnyde skilderye om uitgebreide meetkundige vorms te skep. Visgraatinlegsels definieer die ruimte tussen baie van die aangrensende elemente. Wit inlegsels word in sandsteengeboue gebruik, en donker of swart inlegsels op die wit albasters. Die gedeeltes van die marmergeboue is gekleur of geverf in 'n kontrasterende kleur, wat 'n komplekse reeks geometriese patrone skep. Vloere en gange gebruik kontrasterende teëls of blokke in tessellasiepatrone. 
Op die onderste mure van die graf is wit marmer dado's gemaak met realistiese bas reliëf voorstellings van blomme en wingerde. Die marmer is gepoleer om die uitstekende besonderhede van die gravures te beklemtoon. Die dado -rame en boogspande is versier met inlegsels van pietra dura van hoogs gestileerde, amper geometriese wingerde, blomme en vrugte. Die inlegstene is van geel marmer, jaspis en jade, gepoleer en gelykgemaak aan die oppervlak van die mure. 
Taj Mahal -buitekant met 'n minaret
Detail van plantmotiewe op die Taj Mahal -muur
Die binnekamer van die Taj Mahal strek veel verder as tradisionele dekoratiewe elemente. Die inlegwerk is nie pietra dura nie, maar 'n lapidary van kosbare en halfedelstene.  Die binnekamer is 'n agthoek met die ontwerp wat toegang tot elke kant kan maak, hoewel slegs die deur na die suide na die suide gebruik word. Die binnemure is ongeveer 25 meter hoog en word bedek met 'n 'vals' binnekoepel versier met 'n sonmotief. Agt pishtaq -boë definieer die ruimte op grondvlak en, net soos met die buitekant, word elke onderste pishtaq bekroon met 'n tweede pishtaq ongeveer halfpad teen die muur.  Die vier sentrale boonste boë vorm balkonne of kykareas, en die buitvenster van elke balkon het 'n ingewikkelde skerm of jali uit marmer gesny. Benewens die lig van die balkonskerms, kom lig deur die dakopeninge bedek met chattris op die hoeke. Die agtkantige marmer skerm of jali wat aan die senotaaf grens, is gemaak van agt marmerpanele wat met ingewikkelde steekwerk uitgesny is. Die oorblywende oppervlaktes is in fyn besonderhede ingelê met halfedelstene wat wingerde, vrugte en blomme vorm. Elke kamerwand is hoogs versier met dado bas-reliëf, ingewikkelde lapidêre inlegsel en verfynde kalligrafiepanele wat in klein besonderhede die ontwerpelemente weerspieël wat aan die buitekant van die kompleks gesien word. 
Detail van pietra dura jali inlegsel.
Lekkerheid van ingewikkelde deurboorwerk.
Pietra dura, of parchin kari, blomme.
Moslem -tradisie verbied uitgebreide versiering van grafte. Daarom is die liggame van Mumtaz en Shah Jahan in 'n relatief eenvoudige kript onder die binnekamer gesit met hul gesigte na regs, na Mekka. Die senotaaf van Mumtaz Mahal is in die presiese middel van die binnekamer geplaas op 'n reghoekige marmerbasis van 1,5 by 2,5 meter (4 ft 11 in by 8 ft 2 in). Beide die basis en kis is uitgebrei ingelegd met kosbare en halfwaardige juwele. Kalligrafiese inskripsies op die kis identifiseer en prys Mumtaz. Op die deksel van die kis is 'n verhoogde reghoekige ruit wat bedoel is om 'n skryfbord voor te stel. Die senotaaf van Shah Jahan is langs Mumtaz se westekant en is die enigste sigbare asimmetriese element in die hele kompleks. Sy senotaaf is groter as dié van sy vrou, maar weerspieël dieselfde elemente: 'n groter kis op 'n effens groter voetstuk, presies versier met lapidary en kalligrafie wat hom identifiseer. Op die deksel van die kis is 'n tradisionele beeldhouwerk van 'n klein penkissie. 
Die pennetjie en die skryfbord is tradisionele Mughal -begrafnisikone wat onderskeidelik die kiste van mans en vroue versier. Die negentig nege name van God is kalligrafiese inskripsies aan die kante van die werklike graf van Mumtaz Mahal. Ander inskripsies binne die kript sluit in, "O edele, o wonderlike, o majestueuse, o unieke, o ewige, o heerlike.". Die graf van Shah Jahan bevat 'n kalligrafiese inskripsie met die opskrif "Hy reis van hierdie wêreld af na die banketsaal van die ewigheid in die nag van die ses en twintigste van die maand Rajab, in die jaar 1076 Hijri." 
Die kompleks is geleë op 'n groot vierkante van 300 meter (980 voet) charbagh of Mughal -tuin. Die tuin maak gebruik van verhoogde paadjies wat elk van die vierkwartiere van die tuin in 16 gesinkte parterres of blombeddings verdeel. Halfpad tussen die graf en die poort in die middel van die tuin is 'n marmer watertenk met 'n weerkaatsende poel op 'n noord-suid-as om die beeld van die mausoleum te weerspieël. Die verhoogde marmerwatertenk word genoem al Hawd al-Kawthar met verwysing na die 'Tank of Abundance' wat aan Mohammed belowe is. 
Elders is die tuin aangelegd met bome, gemerk volgens algemene en wetenskaplike name  en fonteine. Die charbagh -tuin, 'n ontwerp wat deur Persiese tuine geïnspireer is, is deur Babur, die eerste Mughal -keiser, aan Indië voorgestel. Dit simboliseer die vier vloeiende riviere van Jannah (Paradys) en weerspieël die Paradystuin wat afkomstig is van die Pers paridaeza, wat 'ommuurde tuin' beteken. In mistieke Islamitiese tekste van die Mughal -tydperk word die paradys beskryf as 'n ideale tuin van oorvloed met vier riviere wat uit 'n sentrale bron of berg vloei, wat die tuin in noord, wes, suid en oos skei. [ aanhaling nodig ]
Die meeste Mughal charbaghs is reghoekig met 'n graf of paviljoen in die middel. Die Taj Mahal -tuin is ongewoon omdat die hoofelement, die graf, aan die einde van die tuin geleë is. Met die ontdekking van Mahtab Bagh of "Moonlight Garden" aan die ander kant van die Yamuna, is die interpretasie van die Argeologiese Opname van Indië dat die Yamuna -rivier self opgeneem is in die ontwerp van die tuin en dat dit as een van die riviere beskou moes word van die Paradys.  Gelykhede in uitleg en argitektoniese kenmerke met die Shalimar Gardens dui daarop dat beide tuine moontlik ontwerp is deur dieselfde argitek, Ali Mardan.  Vroeë verslae van die tuin beskryf die oorvloed van plantegroei, insluitend volop rose, narcissen en vrugtebome.  Namate die Mughal -ryk afgeneem het, het die Taj Mahal en sy tuine ook afgeneem. Teen die einde van die 19de eeu het die Britse Ryk meer as drie vyfdes van Indië beheer,  en die bestuur van die Taj Mahal aangeneem.Hulle het die landskap verander na hul smaak wat meer lyk soos die formele grasperke van Londen. 
Die Taj Mahal -kompleks word aan drie kante omring deur gekorreleerde rooi sandsteenmure, aan die kant wat na die rivier kyk. Buite die mure is verskeie bykomende mausoleums, waaronder dié van Shah Jahan se ander vroue, en 'n groter graf vir Mumtaz se gunsteling dienaar. [ aanhaling nodig ] Hierdie strukture, wat hoofsaaklik uit rooi sandsteen bestaan, is tipies van die kleiner Mughal -grafte van die era. Die binnekant van die muur wat na die tuin uitkyk, word omring deur kolomme met kolomme, 'n kenmerk van Hindoe-tempels wat later in die Mughal-moskees opgeneem is. Die muur is afgewissel met koepels chattris, en klein geboue wat moontlik gebiede of torings soos die Musiekhuis, wat nou as museum gebruik word, besigtig het. [ aanhaling nodig ]
Die hoofpoort (darwaza) is 'n monumentale struktuur wat hoofsaaklik uit marmer gebou is en herinner aan die Mughal -argitektuur van vroeëre keisers. Sy boë weerspieël die vorm van die graf se boë en sy pishtaq boë bevat die kalligrafie wat die graf versier. Dit maak gebruik van bas-reliëf en pietra dura ingelegde versierings met blommotiewe. Die gewelfde plafonne en mure het uitgebreide geometriese ontwerpe soos dié in die ander sandsteengeboue in die kompleks. [ aanhaling nodig ]
Aan die einde van die kompleks is twee groot rooi sandsteengeboue wat mekaar weerspieël en na die kante van die graf kyk. Die agterkant van die geboue parallel aan die westelike en oostelike mure. Die westelike gebou is 'n moskee en die ander is die kakebeen (antwoord), vermoedelik ontwerp vir argitektoniese balans, hoewel dit moontlik as 'n gastehuis gebruik is. Onderskeidings tussen die twee geboue sluit in die jawab's gebrek aan a mihrab ('n nis in die muur van 'n moskee wat na Mekka kyk), en die vloere van geometriese ontwerp, terwyl die vloer van die moskee met buitelyne van 569 gebedsmatte in swart marmer gelê is. Die basiese ontwerp van die moskee van 'n lang saal met drie koepels, is soortgelyk aan ander gebou deur Shah Jahan, veral die Masjid-i Jahān-Numā, of Jama Masjid, Delhi. Die Mughal -moskees van hierdie tydperk verdeel die heiligdom -saal in drie gebiede met 'n hoof heiligdom en effens kleiner heiligdomme aan weerskante. By die Taj Mahal maak elke heiligdom oop op 'n uitgestrekte gewelkoepel. Die afgeleë geboue is in 1643 voltooi. 
Die Taj Mahal is gebou op 'n stuk grond suid van die ommuurde stad Agra. Shah Jahan het Maharajah Jai Singh 'n groot paleis in die middel van Agra aangebied in ruil vir die grond.  'n Oppervlakte van ongeveer 1,2 hektaar (3 hektaar) is opgegrawe, gevul met vuil om sypel te verminder, en gelykgemaak op 50 meter (160 voet) bo die oewer. In die grafgebied is putte gegrawe en met klip en puin gevul om die voetstukke van die graf te vorm. In plaas van vasgemaakte bamboes, het werkers 'n kolossale steensteun gebou wat die graf weerspieël. Die stellasie was so groot dat voormanne beraam het dat dit jare sou neem om af te breek. 
Die Taj Mahal is gebou met materiaal uit die hele Indië en Asië. Daar word geglo dat meer as 1 000 olifante gebruik is om boumateriaal te vervoer. Dit het die moeite gedoen van 22 000 arbeiders, skilders, borduurkunstenaars en steenhouers om die Taj Mahal te vorm.  Die deurskynende wit marmer is uit Makrana, Rajasthan, die jaspis uit Punjab, jade en kristal uit China gebring. Die turkoois kom uit Tibet en die Lapis lazuli uit Afghanistan, terwyl die saffier uit Sri Lanka en die karneool uit Arabië kom. Altesaam agt en twintig soorte edelgesteentes en halfedelstene is in die wit marmer ingelê. [ aanhaling nodig ]
Volgens die legende het Shah Jahan bepaal dat enigiemand die stene van die stellasie kan verwyder, en dit is dus oornag deur die boere afgetakel.  'n Oprit van 15 kilometer (9,3 myl) is gebou om marmer en materiaal na die bouperseel te vervoer en spanne van twintig of dertig osse het die blokke op spesiaal vervaardigde waens getrek.  'n Uitgebreide na-en-balk katrolstelsel is gebruik om die blokke in die gewenste posisie te lig. Water is uit die rivier getrek deur 'n reeks van vervolg, 'n tou- en emmermeganisme wat deur diere aangedryf word, in 'n groot opgaartenk en tot 'n groot verspreidingstenk verhef word. Dit is in drie bytenke gestroom, waaruit dit na die kompleks gelei is. [ aanhaling nodig ]
Dit het ongeveer 12 jaar geneem om die voetstuk en die graf te voltooi. Die oorblywende dele van die kompleks het nog tien jaar geneem en is voltooi in volgorde van minarette, moskee en jawab en gateway. Aangesien die kompleks in fases gebou is, bestaan ​​daar afwykings in voltooiingsdatums weens verskillende menings oor "voltooiing". Die bou van die mausoleum self is in 1643  in wese voltooi, terwyl daar jare lank aan die buitegeboue gewerk is. Die raming van die boukoste wissel vanweë probleme met die skatting van koste oor tyd. Die totale koste destyds is na raming ongeveer 32 miljoen Indiese roepies, , wat ongeveer 52,8 miljard Indiese roepies ($ 827 miljoen Amerikaanse dollars) is, gebaseer op 2015 -waardes. 
Kort nadat die Taj Mahal voltooi is, is Shah Jahan deur sy seun Aurangzeb afgesit en in huisarres in die nabygeleë Agra -fort geplaas. By die dood van Shah Jahan begrawe Aurangzeb hom in die mausoleum langs sy vrou.  In die 18de eeu val die Jat -heersers van Bharatpur Agra binne en val die Taj Mahal aan. Hulle het die twee kandelare weggeneem, een van agaat en 'n ander van silwer, wat oor die hoofsensaf gehang is. Hulle het ook die goue en silwer skerm geneem. Kanbo, 'n Mughal-historikus, het gesê dat die goue skild wat die voorkant van die hoofkoepel van 4,6 meter hoog (15 voet) bedek het, ook tydens die Jat-verwoesting verwyder is. 
Teen die laat 19de eeu het dele van die geboue in verval geraak. Aan die einde van die 19de eeu beveel die Britse onderkoning Lord Curzon 'n ingrypende herstelprojek wat in 1908 voltooi is. [ aanhaling nodig ] Hy het ook die groot lamp in die binnekamer, na een in 'n Kaïro -moskee, in gebruik geneem. Gedurende hierdie tyd is die tuin opgeknap met grasperke in Europese styl wat vandag nog bestaan. [ aanhaling nodig ]
In 1942 het die regering steierwerk opgerig om die gebou te vermom in afwagting van lugaanvalle deur die Japanse Lugmag.  ​​ Tydens die oorloë tussen Indië en Pakistan van 1965 en 1971 is weer steierwerk opgerig om bomwerpervlieëniers te mislei. 
Meer onlangse dreigemente het gekom as gevolg van omgewingsbesoedeling aan die oewer van die Yamuna -rivier, insluitend suurreën  weens die Mathura -olieraffinadery , wat deur die hooggeregshof van Indië se voorskrifte gekant is.  Die besoedeling het die Taj Mahal geelbruin gemaak.  Om die besoedeling te beheer, het die Indiese regering die "Taj Trapezium Zone (TTZ)" opgerig, 'n gebied van 10 400 vierkante kilometer rondom die monument waar streng emissienorme geld. 
Die kommer oor die strukturele integriteit van die graf is onlangs opgewek weens 'n afname in die grondwatervlak in die Yamuna -rivierkom, wat ongeveer 1,5 m (5 voet) per jaar daal. In 2010 verskyn krake in dele van die graf, en die minarette wat die monument omring, toon tekens van kantel, aangesien die houtgrond van die graf kan verrot weens 'n gebrek aan water. Politici het egter daarop gewys dat die minarette bedoel is om effens na buite te kantel om te voorkom dat hulle bo -op die graf neerstort in geval van 'n aardbewing. In 2011 is berig dat sommige voorspellings dui daarop dat die graf binne vyf jaar kan ineenstort.  
Klein minarette wat by twee van die afgeleë geboue geleë is, is op 11 April 2018 beskadig deur 'n storm.  Op 31 Mei 2020 het nog 'n hewige donderstorm die kompleks beskadig. 
Die Taj Mahal lok 'n groot aantal toeriste. UNESCO het meer as 2 miljoen besoekers in 2001 gedokumenteer, , wat toegeneem het tot ongeveer 7-8 miljoen in 2014.  Daar is 'n tweeledige prysstelsel, met 'n aansienlik laer toegangsgeld vir Indiese burgers en 'n meer duur vir buitelanders. In 2018 was die fooi vir Indiese burgers 50 INR, vir buitelandse toeriste 1,100 INR.  Die meeste toeriste besoek in die koeler maande Oktober, November en Februarie. Besoedelende verkeer word nie naby die kompleks toegelaat nie en toeriste moet óf uit parkeerareas loop of 'n elektriese bus haal. Die Khawasspuras (noordelike binnehowe) word tans herstel vir gebruik as 'n nuwe besoekersentrum.   In 2019, ter voorkoming van overtoerisme, het die webwerf boetes opgelê vir besoekers wat langer as drie uur gebly het. 
Die klein dorpie suid van die Taj, bekend as Taj Ganji of Mumtazabad, is aanvanklik gebou met karavansera's, basaars en markte om in die behoeftes van besoekers en werkers te voorsien.  Lyste van aanbevole reisbestemmings bevat dikwels die Taj Mahal, wat ook verskyn in verskeie lyste van sewe wonders van die moderne wêreld, waaronder die onlangs aangekondigde New Seven Wonders of the World, 'n onlangse peiling met 100 miljoen stemme. 
Die terrein is weeksdae oop van 06:00 tot 19:00, behalwe op Vrydag wanneer die kompleks oop is vir gebede by die moskee tussen 12:00 en 14:00. Die kompleks is oop vir nagbesigtiging op die dag van die volmaan en twee dae voor en daarna, [uitgesluit Vrydae en die maand Ramadan.
Sedert die bou daarvan was die gebou die bron van 'n bewondering wat kultuur en geografie oorskry, en daarom het persoonlike en emosionele reaksies konsekwent die skolastiese waardering van die monument verduister.  'n Lang mite beweer dat Shah Jahan 'n mausoleum beplan het om in swart marmer te bou as 'n Black Taj Mahal oorkant die Yamuna -rivier.  Die idee is afkomstig van wonderlike geskrifte van Jean-Baptiste Tavernier, 'n Europese reisiger wat Agra in 1665 besoek het. Daar word voorgestel dat sy seun Aurangzeb Shah Jahan omverwerp voordat dit gebou kan word. Ruïnes van verswart marmer oorkant die rivier in die Mehtab Bagh ondersteun hierdie legende. Opgrawings wat in die negentigerjare uitgevoer is, het egter bevind dat dit verkleurde wit klippe was wat swart geword het.  'n Meer geloofwaardige teorie oor die oorsprong van die swart mausoleum is in 2006 gedemonstreer deur argeoloë wat 'n deel van die poel in die Mehtab Bagh gerekonstrueer het. 'N Donker weerspieëling van die wit mausoleum kan duidelik gesien word, wat pas by Shah Jahan se obsessie met simmetrie en die posisie van die swembad self. Warrior Empire: The Mughals of India. A+E televisienetwerk. 2006.
Daar bestaan ​​geen konkrete bewyse vir bewerings wat, dikwels in afgryslike besonderhede, die sterftes, afdelings en verminkings beskryf wat Shah Jahan vermoedelik toegedien het aan verskeie argitekte en vakmanne wat met die graf verband hou. Sommige verhale beweer dat diegene wat betrokke is by konstruksie kontrakte onderteken het wat hulself verbind het om geen deel te hê aan 'n soortgelyke ontwerp nie. Soortgelyke bewerings word gemaak vir baie bekende geboue.  Daar bestaan ​​geen bewyse vir bewerings dat lord William Bentinck, goewerneur-generaal van Indië in die 1830's, vermoedelik beplan het om die Taj Mahal te sloop en die marmer op te veil nie. Bentinck se biograaf John Rosselli sê dat die verhaal spruit uit Bentinck se fondsinsamelingsverkope van weggegooide marmer uit Agra Fort. 
'N Ander mite dui daarop dat water deur die silhoeët van die eindpunt kan klop. Tot vandag toe vind amptenare gebreekte armbande rondom die silhoeët. 
In 2000 het die Hooggeregshof in Indië die versoekskrif van P. N. Oak  van die hand gewys om te verklaar dat 'n Hindoe -koning die Taj Mahal gebou het.   In 2005 is 'n soortgelyke petisie deur die hooggeregshof in Allahabad van die hand gewys. Hierdie saak is gebring deur Amar Nath Mishra, 'n maatskaplike werker en prediker wat sê dat die Taj Mahal in 1196 deur die Hindoe -koning Parmal Dev gebou is. Ander teorieë dui daarop dat die Taj Mahal voorheen 'n Hindoe -tempel was en Shah Jahan die Hindoe -simbole afgebreek het en plaas Moslem -simbole in die plek daarvan om dit 'n graf te maak. Die afgode van die tempel was in 'n diep kluis weggesteek en opgesluit. 
'N Teorie dat die Taj Mahal deur 'n Italianer ontwerp is, Geronimo Vereneo, het 'n kort rukkie gesteur nadat dit in 1879 die eerste keer deur Henry George Keene bevorder is, wat 'n vertaling van 'n Spaanse werk ondergaan het Itinerario, (The Travels of Fray Sebastian Manrique, 1629–1643). 'N Ander teorie dat 'n Fransman, Austin van Bordeaux die Taj ontwerp het, is bevorder deur William Henry Sleeman op grond van die werk van Jean-Baptiste Tavernier. Hierdie idees is herleef deur Vader Hosten en weer bespreek deur E.B. Havell en dien as basis vir die daaropvolgende teorieë en kontroversies. 
'N Omstrede maar minder bekende teorie dui daarop dat die Taj Mahal die plek van 'n Hindoe-tempel wat aan Shiva gewy is, gemerk het in die vorm van 'n lingam. Toe Shah Jahan by die dood van Mumtaz by die terrein aankom, het hy die tempel gesloop en die Taj Mahal volledig met Moslem -simbole gebou. Die werklike graf van Mumtaz bevat nooit haar liggaam nie, maar bevat eerder die lingam wat op die tempel was, en ander afgode en Hindoe -simbole van die tempel was weggesteek en opgesluit in 'n gewelf onder die Taj Mahal. Die kluis is nog nooit oopgemaak nie en bly tot op datum gesluit en gesluit.
'N Ander teorie dui daarop dat die oorskot van Mumtaz Mahal nie in Agra begrawe is nie, maar in die Ahukhana in Burhanpur. Shah Jahan het die basis van Delhi verskuif weens die herhalende aanvalle van sy vyande. Hy vestig hom in die laat 1620's by die Shahi Quila naby die Taptirivier in Burhanpur. In die 16de eeu het die Mughals die Ahukhana gebou as 'n uitgestrekte tuinhertenpark. Dit het 'n klein paleis waar die lyk van Mumtaz ongeveer ses maande lank ter ruste gelê is. Historiese rekords dui aan dat Mumtaz Mahal se sterflike oorskot ses maande lank by die Ahukhana gehou is. Alhoewel die Akhukhana in sy bloeitydperke 'n lewendige toevlugsoord vir die koninklike Mughals was, bly alles wat vandag oorbly 'n verwaarloosde terrein wat toegegroei is met wilde gras. Die dooie liggaam van Mumtaz Mahal is ongeveer 22 jaar lank in die tuin aan die oewer van die Yamunarivier gehou tot die voltooiing van Taj Mahal in 1653 nC. Volgens die inwoners van Burhanpur het Shah Jahan gekies om Taj Mahal in Agra te bou om hoofsaaklik drie redes . Eerstens was die grond van Burhanpur besmet met termiete, en daarom sou dit lankal onmoontlik gewees het om 'n groot gebou te hou. Tweedens wou die keiser die weerkaatsing van Taj Mahal oor die rivier weerspieël. Aangesien die Tapti -rivier van Burhanpur smaller was in vergelyking met die breedte van die Yamuna -rivier in Agra, het Shah Jahan natuurlik op Agra ingestuur. Die derde rede was Agra se nabyheid aan Makrana in Rajasthan, vanwaar die wit marmer afkomstig is.
Sedert 2017 is verskeie hofsake oor Taj Mahal 'n Hindoe -tempel geïnspireer deur die teorie van P. N. Oak.   In Augustus 2017 verklaar die Argeologiese Opname van Indië (ASI) dat daar geen bewyse is dat die monument ooit 'n tempel huisves nie.  Vinay Katiyar van Bharatiya Janata Party in 2017 beweer dat die monument uit die 17de eeu deur die keiser Shah Jahan van die Mughal gebou is nadat 'n Hindoe -tempel met die naam "Tejo Mahalaya" vernietig is en dat dit 'n Shiva -linga huisves. Hierdie bewering is ook in 2014 deur 'n ander lid van die BJP, Laxmikant Bajpai, gemaak. Die minister van kultuur van die vakbond van die BJP, Mahesh Sharma, het in November 2015 tydens 'n parlementsitting gesê dat daar geen bewyse is dat dit 'n tempel is nie. Die teorieë oor Taj Mahal as 'n Shiva -tempel het begin versprei toe Oak sy boek "Taj Mahal: The True Story" uit 1989 vrygestel het. Hy beweer dat dit in 1155 nC gebou is en nie in die 17de eeu nie, soos deur die ASI gesê. 
'N Kontroversie is in 2017 ontstaan ​​toe die Uttar Pradesh -regering dit nie in sy amptelike toerismeboekie "Uttar Pradesh Tourism - Unlimited Possabilities" opgeneem het nie. Die hoofminister Yogi Adityanath het vroeër beweer dat dit nie die Indiese kultuur verteenwoordig nie.  Te midde van hierdie omstredenheid, het die BJP -LP Sangeet Som beweer dat diegene wat die Taj Mahal gebou het, verraaiers was en dat dit 'n "klad" op die land se kultuur was. Hy beweer dat dit gebou is deur 'n man wat sy eie pa in die tronk gestop het en Hindoes wou doodmaak. Die BJP -LP Anshul Verma ondersteun sy kommentaar. AIMIM -LP Asaduddin Owaisi, leier van die Jammu en Kashmir Nasionale Konferensie Omar Abdullah  en Azam Khan het hom gekritiseer. CM Adityanath het gesê dat Som se kommentaar persoonlik was en die regering sal fokus op die toerismepotensiaal van elke monument. 
Die Taj Mahal bo die eeue
Onder die lang bewind van Aurangzeb het die Mughal -ryk sy hoogtepunt bereik. Sy militante Moslem-beleid, insluitend die vernietiging van baie Hindoe-tempels en heiligdomme, ondermyn egter die blywende lewenskrag van die imperialisme en lei tot die afsterwe daarvan teen die middel van die 18de eeu.
Selfs toe die Mughal -mag verval het, het die Taj Mahal in die twee eeue na Shah Jahan se dood ondervind van verwaarlosing en verval. Teen die begin van die 19de eeu beveel Lord Curzon, destydse Britse onderkoning van Indië, 'n groot opknapping van die mausoleumkompleks as deel van 'n koloniale poging om die skilderagtige en artistieke kultuur van Indië te beskerm.
Taj Mahal -geskiedenis in Engels met volledige inligting
Die Taj Mahal is een van die beste mausoleums van alle tye. Dit is 'n monument gebou met ivoorwit marmer in Agra, Uttar Pradesh. Dit het Indië trots gemaak deur verskeie kere 'n kamer in die Sewe Wonders van die Wêreld te maak. Miljoene toeriste word bekoor deur sy skoonheid en glorie. Die Taj Mahal -geskiedenis het sy eie interessante verhaal agter sy inspirasie en konstruksie. Hier is 'n beskrywing van die monument vir alle nuuskieriges. Kom ons maak 'n wandeling deur die Taj Mahal -geskiedenis in Engels met die meeste besonderhede.
In die sestiende eeu is die graf gebou deur 'n Mughal -keiser Shah Jahan (seun van Mughal -keiser Jahangir), vir sy vrou as 'n huldeblyk aan haar na haar afsterwe. Shah Jahan, op 14 -jarige ouderdom, trou met 'n Persiese prinses, Mumtaz Mahal. Hy het baie vroue gehad, maar was baie lief vir Mumtaz, en sy het ook dieselfde teruggekeer. Mumtaz was bekend vir haar betowerende skoonheid en grasie. In 1632 is Mumtaz Mahal ongelukkig ná die geboorte van hul 14de kind, 'n dogtertjie (wat later Jahanara genoem is).
Die laaste wens van Shah Jahan was dat hy nie weer sou trou nie en 'n paleis (Mahal) sou bou as 'n kern van hul oneindige liefde. Dit was dieselfde jaar toe Shah Jahan die monument vir sy geliefde vrou begin bou het. Kom ons gaan verder in die Taj Mahal -geskiedenis en kyk wat betyds daarna gebeur.
Die bou van The Taj Mahal het baie jare geneem. Verskeie arbeiders, messelaars, ambagsmanne, inlegsels, skilders, klipkappers en kalligrafiste is nie net uit verskillende dele van die land nie, maar ook uit die hele Asië en Iran ontbied. Ongeveer 22 000 arbeiders het baie hard gewerk om hierdie wit kasteel te maak. Die meeste van die wit marmer is uit Rajasthan, Indië, gebring.Die konstruksie is in 1653 voltooi, soos genoem in die Taj Mahal -geskiedenis. Daar word gesê dat Shah Jahan na die konstruksie al die arbeiders se hande gesny het sodat hulle nie weer so 'n pragtige monument kan maak nie.
Shah Jahan het vir seuns gehad, onder wie Auarangzeb. Shah Jahan wou hê dat sy oudste seun sy erfgenaam sou word, maar Aurangzeb het in die gierigheid van die gegooide Shah Jahan omvergegooi en in die gevangenis gesit en 'n konflik met sy broers gehad ter wille van die wat gegooi is. Shah Jahan kon dit nie verdra nie en sterf in 1666 volgens die geskiedenisrekords. Daarna is hy ook begrawe langs Mumtaz Mahal onder die koepel van die paleis. Die Taj Mahal -geskiedenis eindig nie hier nie, laat ons sien wat gebeur tydens die Britse bewind in Indië.
In 1908 het die onderkoning, Lord Curzon, onder die herstelprojek, sy soldate gestuur om al die kosbare en halfedelstene uit die mure van Taj Mahal te giet. Die tuine wat u rondom die Taj sien, is gedurende hierdie tyd in Britse styl herontwerp; dit is nie dieselfde as vroeër nie. Later in 1941 was daar 'n Indo-Pak oorlog. Die Taj is tydens die oorlog met lakens gestut om die glans en helderheid daarvan te voorkom.
As gevolg van besoedeling en suurreën, slaag die Taj Mahal steeds daarin om sy witheid en grasie te behou net soos dit eeue gelede was. Dit blyk die beste illustrasie van skoonheid en elegansie te wees en is die simbool van grenslose liefde, The True Love. Hier eindig ons die Taj Mahal -geskiedenis in Engels, laat ons weet as u iets weet wat hier bygevoeg kan word.
Merk: Taj Mahal
Keiser Shah Jahan, verlam van hartseer en bedroef deur onbeheerbare krampe, het in afgesonderde rou gegaan. Hy het 'n jaar later na vore gekom met 'n gebuigde rug en 'n wit baard. Toe begin 'n periode van 22 jaar met ontwerp en konstruksie vir 'n mausoleum en begrafnisonderneming: 'n eerbetoon aan sy koningin van die wêreld.
Die Mughal -staat was 'n vroeë moderne Ryk wat eers oor Noord -Indië en later 'n groot deel van Suid -Asië geheers het. Gestig deur militêre verowering in 1526, het die Mughal -keisers 200 jaar lank regeer, wat 'n groot deel van die tydperk was, voor die opkoms van die Britsh Raj.
Prins Khurram is gebore op 5 Januarie 1592, die seun van die Rajput -prinses Jagat Gosaini en die vierde Mughal -keiser, Jahangir.
Die baba -prins is letterlik op die troon gebore en is op sesjarige ouderdom van sy ma weggeneem deur die oupa Akbar, die derde keiser van die Mughal, wat beveel het dat die baba grootgemaak moet word deur sy eerste vrou en hoofgemaal, die kinderlose Ruqaiya Sultan Begum.
Khurram het die opvoeding gekry wat by 'n Mughal -prins pas, en het 'n noue verhouding met sy surrogaatmoeder geniet.
Volgens die latere herinneringe van sy vader Jahangir, het die onvrugbare keiserin sy seun Khurram duisend keer meer liefgehad as as hy haar eie [seun] was en#8221.
Arjumand Banu was die dogter van 'n welgestelde Persiese adel en niggie van Nur Jahan, die twaalfde vrou van keiser Jahangir wat deur baie geglo is die werklike mag agter die troon. Arjumand en Khurram is vroeg in 1607 verloof toe sy 14 was en hy, 'n jaar ouer.
In 'n tydperk van polities gereëlde huwelike was hulle 'n liefdeswedstryd, al sou die huwelik nog vyf jaar wag. Vyf jaar was 'n buitengewoon lang verlowing vir die tyd, maar hof -astroloë het die datum as voordelig geag, en so was dit ook.
Intussen het Khurram op die troon gegaan en die regeringsnaam, Shah Jahan, aangeneem. Shah Jahan trou met die Persiese prinses Kandahari Begum met wie hy 'n dogter gehad het, maar dit was 'n politieke huwelik. So was dit met sy ander agt vroue.
Politieke verhoudings met vroue wat self die status van koninklike vroue geniet het, maar dit was sy tweede, Arjumand Banu, met wie die keiser onafskeidbaar was. Hy noem haar " Mumtaz Mahal ", Persies vir " die gekose een van die paleis ". By die koninklike hof en tydens die militêre veldtog was sy sy konstante metgesel en raadgewer. Sy was sy 'Malika-i-Jahan', die 'koningin van die wêreld', met wie hy in negentien jaar die vader van 14 kinders geword het.
Dit was tydens die veldtog op die Deccan -plato waar Mumtaz Mahal met die egpaar se 14de kind in kraam gekom het. Die aflewering was 'n vreeslike beproewing vir die keiserin, 'n beproewing van 30 uur wat gelei het tot onbeheerde bloeding na die bevalling.
Shah Jahan se koningin van die wêreld is op 17 Junie 1631 oorlede.
Mumtaz Mahal is begrawe in 'n ommuurde plesiertuin genaamd die Zainabad. Lam van hartseer en deur onbeheerbare krampaanvalle gegaan het, het die keiser afgesonderd gerou. Hy het 'n jaar later na vore gekom met 'n gebuigde rug en 'n wit baard. Toe begin 'n periode van twee en twintig jaar met ontwerp en konstruksie vir 'n mausoleum en 'n begrafnisstuin, geskik vir die Koningin van die Wêreld.
Die kind wat haar ma nooit sou ken nie, het gegroei tot die prinses Jahanara, wat op sewentienjarige edelstene aan die armes begin uitdeel het. 'N Pleidooi vir goddelike ingryping namens die vrou wat gesterf het en haar geboorte gegee het. Intussen het 'n groot gebou tot die ewige liefde van 'n keiser langs die suidelike oewer van die rivier Amuna gestyg.
Die Engelse digter sir Edwin Arnold beskryf die plek as "Nie 'n stuk argitektuur soos ander geboue nie, maar die trotse passie van 'n keiser se liefde wat in lewende stene gewerk word."
20 000 ambagsmanne was vandag werksaam by die projek teen 'n koste gelykstaande aan 70 miljard moderne roepies, gelykstaande aan $ 956 miljoen. Die mausoleum van ivoor marmer was die middelpunt van 'n kompleks van 42 hektaar, met 'n groot weerkaatsende swembad, 'n moskee en gastehuis, alles in 'n formele tuin en aan drie kante omring deur gekrenkte mure.
Jare later sou Shah Jahan weer by die liefde van sy lewe aansluit in haar laaste rusplek. 'N Skat van Islamitiese kuns en argitektuur in Indië, een van die sewe' Moderne wonders van die wêreld 'wat ons ken, as die Taj Mahal.
Hierdie UNESCO -wêrelderfenisgebied is gebou om in 1632 deur Shah Jahan by sy gunsteling rivier gebou te word, en is gebou rondom die graf van sy vrou, Mumtaz Mahal. Die gebied is 42 hektaar groot en het ook 'n gastehuis, moskee en formele tuine. Die belangrikste konstruksie van die Taj Mahal is voltooi in die jaar 1643. In 1983 gee UNESCO dit die benaming Wêrelderfenisgebied. Die hoofargitek van hierdie pragtige struktuur is Ustad Ahmad Lahouri, wat ook die ontwerp van die beroemde Rooi Fort van Delhi erken.
Die hoogte van die koepel is 73 meter, en die hele Mahal is gemaak van ongerepte, wit marmer. Met verloop van tyd, en weens besoedeling, het die kleur begin verander. Herstelwerk is egter aan die gang, en die instandhouding van die struktuur word uiters belangrik gegee. Die werk, vakmanskap en vakmanskap wat op die mure van die Taj Mahal sigbaar is, is betowerend.
Die Taj Mahal deel sy stories en gerugte. Een grusame verhaal wat oor generasies heen oorgedra is, is dat die argitek en sy werkers se hande afgesny is sodat hulle nooit 'n ander struktuur van hierdie aard kon herhaal nie. Terwyl die monument ter wille van die liefde gebou is, word so 'n gru -verhaal van wreedheid ook daarmee gepaard gegaan.
Regoor die mausoleum is halfedelstene, insluitend lapis lazuli, ametis, turkoois, kristal, ensovoorts in ingewikkelde ontwerpe gelê. Vier skraal minarette staan ​​aan vier kante van die koepel en dra by tot die uitgestrektheid daarvan.
In die jaar 2000 het die beroemde towenaar PC Sorcar, Jr., die Taj Mahal kortliks laat verdwyn. Maar daar is geen rede tot paniek nie, die Taj is presies waar dit was. Een skouspelagtige feit oor die Taj is dat dit van kleur verander na gelang van die lig. Dit lyk soggens pienkerig, saans melkwit en goudkleurig onder die maanlig.
Nadat Shah Jahan die Taj Mahal vir die graf van sy gunsteling vrou gebou het, het hy 'n ander een oorkant die rivier begin bou. Hierdie een sou swart wees, en hy het beplan dat dit sy laaste rusplek sou wees. Daar word gesê dat sy seun Aurangzeb ander planne gehad het, sodat die swart Taj Mahal nooit voltooi is nie.
Ongeag die seisoen, word die monument altyd deur besoekers besoek. Op 'n bepaalde dag kom ten minste 12 000 besoekers na die Taj. Die Taj Mahal is oop van 6 tot 19 uur (behalwe op Vrydae vir gebede) en is ook oop vir beperkte besoekers vir maanskyn op spesifieke dae. Die drie toegangshekke is aan die suid-, oostelike en westelike kant, met die poort in die weste die hoofingang. Die opskrif van die ikoniese ingangshek lui 'O Soul, you are in rus. Keer terug na die Here in vrede met Hom, en Hy in vrede met u. '
'N Inleiding tot die Taj Mahal
Catherine B. Asher is 'n professor aan die Departement Kunsgeskiedenis, Universiteit van Minnesota. Sy spesialiseer in die geskiedenis van die Mughals en het die#039Architecture of Mughal India ' geskryf.
Fig. 1: Taj Mahal (foto Rachita Jain)
Jaarliks ​​besoek duisende Indiese en internasionale toeriste hierdie wit marmergraf in 'n skouspelagtige tuinkompleks. Die Taj is om verskeie redes aantreklik vir toeriste: dit is een van die grootste monumente ter wêreld, een van die sewe wonders daarvan, word verbind met ewige liefde en is een van die grootste bates van Indië. Min mense wat die graf en sy tuin beleef het, laat hulle nie beïndruk nie, want die skitterende wit van die marmer van die mausoleum waarvan die kleur subtiel verander soos die aarde draai, laat die absolute simmetrie van die argitektoniese ontwerp, sowel as die skaal van die massiewe kompleks die meeste in verwondering. Op 'n meer feitelike noot is hierdie indrukwekkende terrein gebou deur die Mughal -keiser Shah Jahan (r. 1628–58) na die dood van sy gunstelingvrou, Mumtaz Mahal, in 1631. Die grootste deel van die kompleks is tussen 1632 en 1647/8 gebou . Alhoewel herstelwerk, herstelwerk en selfs veranderinge, veral in die plantasie van die tuin, die afgelope 350 jaar plaasgevind het, bly die algehele kompleks in ooreenstemming met die oorspronklike visie van Shah Jahan.
The Mughals en Shah Jahan
Die eerste Mughal, Babur, het sy afstamming teruggevoer van beide die Mongoolse Genghis Khan († 1227) en die groot Sentraal -Asiatiese krygsheer, Timur († 1405), wie se opvolgers uit die 15de eeu kuns en argitektuur vervaardig het wat die goue standaard van artistieke skepping geword het in die Persies sprekende wêreld. Babur verslaan die laaste onafhanklike Moslemheerser van Noord -Indië in 1526. Hy regeer slegs vier jaar, maar voer die Timurid -tradisie van geordende en gereelde tuine in die subkontinent in, waarin die land deur waterkanale en poele verdeel is. Alhoewel sulke tuine, wat bekend staan ​​as charbagh of tuine in vier dele, gewoonlik as paradys op aarde beskou word, het Babu en sy opvolgers hierdie tuine 'n politieke betekenis gehad, dit wil sê dat hulle as visuele metafore beskou is vir die vermoë van die Mughals om te orden en te regeer 'n land en mense wat Babur as chaoties en oproerig beskou het.
Babur se seun en opvolger, Humayun, het min gedoen om die gesag van Mughal te verbeter, en is vir 'n tydperk van 15 jaar gedwing om uit Indië te vlug, wat in 1555 kon terugkeer en die Mughal -troon kon herwin. Humayun sterf 'n jaar later en word opgevolg deur sy seun, Akbar, wat byna 50 jaar lank regeer het (1556-1605). Onder die lang bewind van Akbar is die ryk vergroot en gekonsolideer om die grootste deel van die noordelike subkontinent te dek wat tot by die Deccan bereik het. In plaas van Rajput -vorste en ander wie se gebied Akbar tot die Mughal -ryk omvou, te straf, het Akbar hierdie verslane elite in sy eie administratiewe en militêre stelsel ingesluit. Hy het lojaliteit by hierdie nuwelinge verseker deur gereeld met hul dogters te trou. Die stabilisering van die nuwe ryk, geldeenheid en belastingmetodes is gestandaardiseer. Beleid wat verdraagsaamheid onder die verskillende godsdienstige gemeenskappe in Indië bevorder, is aanvaar. Namate die ryk van Akbar gegroei het, het hy forte en paleise regoor die land bygevoeg as 'n visuele herinnering aan sy steeds groter gesag en mag. Onder sy eerste argitektoniese projekte was die graf wat hy vir sy vader, Humayun, voorsien het, wat 'n belangrike model vir die toekomstige Taj Mahal was (fig. 2).
Fig. 2: Humayun's Tomb, Delhi, westelike fasade (foto Mehreen Chida-Razvi)
By die dood van Akbar in 1605, het sy seun Jahangir die troon bestyg en regeer tot sy dood in 1627. Die ryk wat hy geërf het, was sterk, stabiel en ryk, en Jahangir het min beduidende veranderinge aangebring aan die beleid en praktyke wat deur Akbar vasgestel is. Jahangir het voortgegaan om te bou, hoewel hy meer bekend is vir sy passie vir geskilderde albums en manuskripte sowel as vir sy noukeurige waarnemings van die natuur. Militêre veldtogte is nie deur die keiser onderneem nie, maar eerder deur sy hoogs bekwame seun, Khurram, die toekomstige Shah Jahan. Prins Khurram was die gewaardeerde erfgenaam, tot in die vroeë 1620's toe die kragtige vrou van Jahangir, Nur Jahan, 'n ander van Jahangir se seuns begin bevorder het om die volgende op die troon te staan. Khurram het in opstand gekom en 'n teenhof opgerig, maar binne 'n jaar na Jahangir se dood het hierdie prins homself tot keiser uitgeroep, met 'n titel wat sy pa hom gegee het na 'n suksesvolle militêre veldtog, Shah Jahan, 'King of the World'.
Shah Jahan regeer 30 jaar lank en bevorder homself voortdurend as 'n semi-goddelike heerser wat ten volle bewus was van die waarde van die visuele om hierdie doelwitte te bereik (Fig. 3).
Fig. 3: Shah Jahan op 'n aardbol
Beide sy portret, wat hom dikwels letterlik as die Koning van die Wêreld op 'n aardbol uitgebeeld het, en sy hoogs simboliese argitektuur was bedoel om hom te laat sien as 'n afstammeling van groot heersers. Shah Jahan het homself vergelyk met die regverdige koning Salomo, iets wat sy Ottomaanse voorganger ongeveer 100 jaar tevore gedoen het. Die indruk is van 'n afsydige, miskien selfs arrogante heerser, maar historiese bronne dui op 'n meer menslike kant van hierdie Mughal -keiser.
Prins Khurram trou met Arjumand Banu Begum, later die titel van Mumtaz Mahal, in 1612 na 'n verlowing van vyf jaar, en sy word sy konstante metgesel, en vergesel hom selfs in al sy militêre veldtogte tot haar dood in 1631. Vroue het lankal 'n 'n belangrike rol speel in die uitkoms van die Mughal -politiek. Byvoorbeeld, Akbar het dikwels die raad van sy ma gesoek, maar soos ons in hierdie geval van Akbar se ma gedoen het, was dit meer gereeld die raad van senior vrouelites wat verhoudings kon maak of verbreek. Jahangir se magtige vrou, Nur Jahan, was 'n noemenswaardige uitsondering, want sy was in baie opsigte die de facto heerser, nie 'n koninginmoeder agter die skerm nie, aangesien die gesondheid van haar ouer man versleg het. Net so het Mumtaz Mahal, 'n niggie van Nur Jahan, 'n groot invloed op haar man gehad, hoewel ons nie spesifieke voorbeelde ken nie. Kronieke onthul dat hoewel Shah Jahan twee ander vroue gehad het, Mumtaz Mahal sy sielsgenoot gebly het gedurende hul 19 -jarige huwelik. Gedurende hierdie tyd het Mumtaz Mahal 14 kinders gebaar, waarvan die helfte oorleef het. Maar kort nadat sy haar laaste kind gebaar het, het sy baie swak geword, haar man ontbied en gesterf. Die verwoeste keiser het getreur, sonder om 'n goeie week met sy hof te kommunikeer en daarna vir die volgende twee jaar voortdurend bedroef. Intussen is die koningin tydelik begrawe in 'n tuin in Burhanpur, die stad in die Deccan, waar sy ses maande later gesterf het, haar lyk begrawe en na Agra verskuif na 'n plek wat vir haar mausoleum, die Taj Mahal, gekies is van 'n ruil van grond van 'n hooggeplaaste edelman. Shah Jahan het sy vrou lank oorleef en sterf in 1666. Die laaste agt jaar van sy lewe is egter nie as 'n aktiewe keiser bestee nie, maar teen 1658 is hy deur een van sy seuns, Aurangzeb, afgesit. Hy is opgesluit in sy Agra -fort, met uitsig op die Taj Mahal, waarna hy begrawe is langs Mumtaz Mahal.
Die tradisie van Mughal Funereal Architecture
Volgens die Timurid -tradisie was die Mughals 'n groot beskermheer van die kunste, insluitend skilderkuns, argitektuur en luukse kunste, soos jade -snywerk, tekstielproduksie, juweliersware, metaalvoorwerpe, militêre toebehore en meer. Die ander hedendaagse Moslem -dinastieë van hierdie tyd, die Ottomane van Turkye en die Safavids van Iran, was ook besig met soortgelyke produksie en verbruik om hul elite -status te bewys. Maar die Mughals was meer as enige ander Islamitiese huis besig met die bou van grafte, veral aan die einde van die 16de tot 17de eeu, 'n tydsraamwerk wat min of meer dieselfde is as die bou van die Taj Mahal. Grafkonstruksie is in die subkontinent uitgevoer ten minste so vroeg as die 10de eeu in die huidige Pakistan, waar Moslems in die agtste eeu politieke gesag aanvaar het. Toe Moslem -heersers hulle aan die begin van die 13de eeu in die middel van Noord -Indië gevestig het, is mausolea vir heersers en hul elite gebou. Aangesien die Mughals 'n groot hoeveelheid gebied beheer het, was 'n toenemende aantal elite nodig vir die weermag en administrasie, maar hoekom is daar soveel bestaande Mughal -grafte? Ebba Koch het voorgestel dat grafbou in wese 'n vorm van boedelbeplanning kan wees. Dit wil sê, grafte in Mughal -Indië, wat altyd in tuine geleë was, was vrygestel van die gebruiklike vereiste dat grond na die dood van die grondeienaar na die staat moet terugkeer. Terwyl baie grafte wat vir die elite bedoel is, oorleef, is dit die keiserlike Mughal mausolea wat die meeste aandag trek.
Die eerste groot Mughal keiserlike grafkompleks was die een wat Akbar vir sy vader, Humayun, in Delhi verskaf het, naby die heiligdom van 'n belangrike Moslem -heilige, Nizamuddin Auliya, en die destydse Mughal -fort wat vandag bekend staan ​​as die Purana Qila (Fig. 2) . Die graf van Humayun is in 1571 voltooi en ontwerp deur 'n vader-seun-span uit Bukhara wat opgelei is in beide strukturele en landskapargitektuur. Hierdie groot koepelvormige struktuur is 'n Baghdadi -agthoek, dit wil sê 'n agthoek met vier afwisselende lang en kort sye. Dit sit op 'n hoë voetstuk in die middel van 'n charbagh -tuin. In die algemene omvang, ontwerp en tuinplan behoort die struktuur tot die Timurid -tradisie. Ook die binnekant, bestaande uit 'n sentrale kamer omring deur agt kleiner kamers in 'n plan bekend as hasht bihisht of agt paradys, is ook Timurid in inspirasie. Die gebruik van rooi sandsteen as fineer van die struktuur, gedetailleer met wit marmerafwerking, is deel van 'n jarelange tradisie in Noord -Indiese argitektuur, veral in geboue wat verband hou met Moslem -beskermhere. Dit is waarskynlik 'n Mughal -innovasie om die graf in 'n tuin te plaas. Die tuin kan op twee vlakke gelees word, die een as 'n aardse paradys en die ander as 'n simbool van politieke beheer soos deur Babur bekendgestel. Volgens die Timurid -tradisie is Humayun se graf waarskynlik ontwerp as 'n Mughal -dinastiese graf, hoewel geen ander keiser daar begrawe is nie, maar 'n aantal koninklike elite is later in die graf van Humayun begrawe.
Toe Akbar in 1605 sterf, begin Jahangir met sy grafkompleks aan die buitewyke van Agra, vandag bekend as Sikandra, maar dan Bihishtabad, wat die 'Abode of Paradise' beteken (fig. 4).
Fig.4: Akbar se graf by Sikandara (foto Rachita Jain)
Soos die graf van Humayun en later die Taj Mahal, is die graf van Akbar ook geleë in 'n ommuurde tuinkompleks met waterweë wat die kompleks in vier hoofeenhede verdeel.Die graf, sowel as die graf wat later vir Jahangir in Lahore gebou is, het egter geen koepel nie, maar die boonste terras word oopgelaat om te pas by 'n gedeelte in die opskrif van die graf: 'Mag [Akbar se] siel skyn soos die strale van die son en die maan in die lig van God '. 'N Element wat gemeen is met die Taj Mahal is die toeganklike ondergrondse grafkelder waar die koninklike oorledenes begrawe word, want in die Moslem -tradisie moet die dooies ses voet onder die grond begrawe word. Die cenotaphs wat ander vloere merk, sal die werklike onder die grond weerspieël. Alle keiserlike Mughal -grafte het uitgebreide ingangshekke, en die graf van Akbar is geen uitsondering nie. Twee kenmerke van die hek verskyn weer by die Taj Mahal. Een kenmerk is die vier wit marmer minarette wat die hoeke van die ingang by die graf van Jahangir en die Taj Mahal merk, en soortgelyke minarette sal nie op die ingang geplaas word nie, maar op elke hoek van die voetstuk. 'N Tweede kenmerk is die lang inskripsie wat weerskante van die hek versier. Dit is 'n Persiese gedig wat spesiaal vir hierdie monument geskryf is en ontwerp is deur die kalligraaf 'Abd al-Haqq Shirizi, wat vereer is met die titel Amanat Khan. Die gedig prys die oorlede keiser, Akbar, en die beskermheer, Jahangir, maar eindig met verse wat die besoeker uitnooi om die paradys se tuine binne te gaan. Terwyl die keiserlike Mughal -tuine, veral die wat met grafte verband hou, gewoonlik met visioene van die paradys verband hou, maak hierdie gedig op die ingangshek van die kompleks hierdie verwysing duidelik.
Paradys, in Islam, is die beloning vir die ware gelowige op die oordeelsdag. Daar word geglo dat soefi's, heiligmense wat misties geneig is, een van die plekke is om 'n plek in die paradys te vind. Die grafte van belangrike Sufi -heiliges, veral die grafte van die Chishti -heiliges, Moinuddin in Ajmer en Nizamuddin Auliya in Delhi, was gemaak van wit marmer en het assosiasies met heiligheid en reinheid. Mettertyd is strukture, hoofsaaklik van wit marmer, gemaak vir die gebruik van die keiser en sy naaste familie, maar nie vir ander nie. Die koningin van Jahangir, Nur Jahan, het 'n wit marmergraf gebou wat ryklik met veelkleurige klippe gelê is vir haar ma wat in 1621 gesterf het en haar pa wat kort daarna gesterf het. Nur Jahan se pa was die minister van finansies van Shah Jahan en baie naby aan Jahangir, maar nie van koninklike bloed nie. Die voorkoms van die graf as spierwit marmer op 'n afstand wat verander na een van veelvuldige kleure namate dit nader kom, is waarskynlik 'n weerspieëling van die moeder en vader se elite, maar nie die koninklike status nie. Alhoewel die graf vir man en vrou gebou is, staan ​​dit bekend as die graf van Itimad-ud-Daula, na die vader se amptelike titel. Die graf, voltooi in 1626-8, sit net soos ander keiserlike Mughal mausolea in die middel van 'n ommuurde charbagh en sy grondvloer voldoen aan die hasht bihisht-plan. Die tweede verhaal, bestaande uit 'n sentrale kamer omring met pragtige gesnyde skerms, is bedek met 'n afgekapte piramidale gewelf. Elke hoek van die sokkel word gekenmerk deur 'n kort minaret. Alhoewel die kompleks kleiner is as enige graf wat vir 'n keiser bedoel is, gee die ingelegde dekor die struktuur 'n ongekende elegansie. Nie verrassend word blomme en geometriese ontwerpe gevind nie, maar meer innoverend is die beelde van sipresbome, vrugte en slanke nekvate vir nektar wat op die wit marmeroppervlak ingelê is. Hierdie beelde, afkomstig van klassieke Persiese poësie en die Koran, is bedoel om die kompleks in 'n paradyslike omgewing te plaas.
Die Taj Mahal is die struktuur van 'n wit marmer -koepel wat die Mughal -fassinasie met die beeld van die paradys die beste verteenwoordig. Alhoewel dit lyk asof die Taj Mahal en sy tuinkompleks alleen langs Agra se Yamuna -rivierkant sit, was dit eintlik een van die vele - weliswaar die grootste - tuinkomplekse wat deur die Mughal -elite gebou is en langs die oewers van die rivier was. Die Taj -kompleks was egter die enigste wat aan weerskante van die rivier gestrek het. Aan die suidekant was die mausoleum en sy tuin, oorkant die Mahtab/Mehtab Bagh, Moonlight Garden, met sy weerkaatsende swembad.
Fig. 5: Terreinplan van die Taj -kompleks deur Ebba Koch
Die meeste besoekers aan die Taj Mahal beskou die marmergraf en sy tuin as die kompleks, maar daar is nog baie meer, want hierdie massiewe kompleks was amper 'n stad in die stad Agra, destyds die hoofstad van Mughal en amptelik bekend as Akbarabad (Fig. 5, 6 en 7 van Ebba Koch).
Fig. 6: Die eerste plan van die Taj deur Thomas en William Daniell (met vergunning van Ebba Koch)
Fig. 7: Die eerste plan van die Taj -kompleks deur Thomas en William Daniell (met vergunning van Ebba Koch)
Ons kan die kompleks rofweg in vier gebiede verdeel: 'n gebied vir vier hoofmarkte wat vandag Taj Ganj bekend staan, die voorhof in die hooftuin van die graf, die graf en ander geboue in die hooftuin, en die Mahtab Bagh oorkant die rivier. Taj Ganj het op elk van sy vier hoeke groot afgeslote markte met verskeie winkels waarvan die goedere geprys is deur Persiese panegyriste en naby hedendaagse Europese reisigers. Terwyl die poorte van Taj Ganj nog bestaan, is baie van die oorspronklike konstruksie vervang of opgeknap om aan die behoeftes van rugsakreisigers en inwoners te voldoen. Die voorhof is 'n ruim gebied voor die ingang van die graftuin met 'n dubbele ry winkels wat uit die oostelike en westelike ingange uitstraal, waarvan die inkomste gehelp het om die kompleks te onderhou. Twee hoeke van die voorhof bevat klein, ongeskrewe grafte, terwyl die ander twee hoeke as woonbuurte vir die personeel van die kompleks gedien het.
Die oorheersende kenmerk van die voorhof is die pragtige ingangshek in die middel van die noordelike muur wat na die hooftuinkompleks lei (Fig. 8a en 8b).
Fig. 8a: Die Darwaza-i-Rauza ('groot hek', foto Rachita Jain)
Fig. 8b: The Darwaza-i-Rauza (foto Rachita Jain)
Fig. 9: Toegang tot die graf van Akbar by Sikandara
Hierdie groot geboë hek, gekonfronteer met rooi sandsteen, herinner aan die ingang van die graf van Akbar (fig. 9), maar chattris (klein koepels) merk elke hoek, nie die minarette op die graf van Akbar nie. Die ingangshekke na beide die graf van Akbar en die Taj Mahal dra opskrifte wat ontwerp is deur dieselfde kalligraaf, Amanat Khan. Terwyl diegene op die graf van Akbar in Persies was, is die inskripsies op die ingangspoort van die Taj Mahal uit die Koran gehaal en is dit dus in Arabies. Die tema van elkeen is soortgelyk, want hulle nooi die gelowige uit om die paradys binne te gaan.
Deur die ingangshek oorheers die wit marmer mausoleum aan die einde van hierdie eerste tuin die skyline. Tussen die ingang en die graf is die lang reghoekige tuin wat in vier kwadrante verdeel is deur breë waterweë wat bymekaar kom by 'n sentrale poel wat hedendaagse tekste gelykstel aan al-Kausar, 'n Koran-hoofstuk wat God se vrygewigheid vergelyk met 'n poel van oorvloed. Die naam, wat in hedendaagse tekste bekend staan ​​as die 'paradys soos tuin', pas by die uitnodiging wat by die ingangshek staan. Alhoewel ons nie presies weet hoe hierdie tuin aangeplant is nie, is dit waarskynlik dat blomme soos goudsblooie, rose en papawers, vrugte- en koeltebome, insluitend sipres, gekoppel is aan die geliefde in die Persiese poësie, hierdie pronk.
Die graf is sentraal op 'n hoë voetstuk aan die einde van die tuin geleë met 'n uitsig oor die rivier. Om die sokkel en sy komponente nie in die rivier te laat gly nie, is putte in die grond gesink en dan met klip en yster gevul. Aan die westekant van die sokkel is 'n groot moskee met rooi sandsteen en wit marmerversiering met drie koepels met marmer. Dit word vandag nog deur die Moslem -gemeenskap van Agra gebruik vir gemeentebede op Vrydag. In die ooste is 'n gebou identies in voorkoms, wat simmetrie en balans bied. Op elke hoek van die sokkel, verbind met die moskee en sy eweknie, is rooi sandsteen torings. Alhoewel dit nie vandag vir die publiek toeganklik was nie, sou die noordelike torings goeie uitsigte op die rivier verskaf het, terwyl ander 'n put, latrines en ander kamers bevat het.
Die sentraal geplaasde graf lê op 'n marmer platform bo -op die rivierfront. Elke hoek is gekenmerk deur 'n lang, dun minaret. Die graf is, net soos die graf van Humayun, 'n agthoek van Baghdadi, en die binnekant daarvan is 'n meer gesofistikeerde weergawe van die hasht bihisht -plan wat by Humayun se graf gebruik is.
Vier soorte versierings oorheers die mausoleum: die wit marmer wat uit die steengroewe by Makrana ongeveer 365 kilometer daarvandaan verkry is, en die inskripsies wat die gesnede blommotiewe aan die buitekant en binnekant versier op die binne- en buitekant van die graf en die pietra dura -inlegsel op die keiserlike senotaaf en die omliggende skerm. Marmer as die belangrikste materiaal, nie net vir dekoratiewe motiewe nie, soos vroeër opgemerk, word geassosieer met die grafte van die heiliges, en mettertyd absorbeer marmer lig en verander die kleur met elke verandering van die dag en sedertdien, in die Moslem -tradisie God se teenwoordigheid word dikwels geassosieer met lig; die graf neem geestelike oortone aan (fig. 10).
Fig.10: Die Taj Mahal uit die suide (foto Rachita Jain)
Die 25 Koran -inskripsies wat op die kompleks verskyn, beklemtoon die geestelike. Dit ontwikkel die tema van die paradys soos belowe vir die gelowiges op die oordeelsdag wat op die groot ingang uitgespreek is. Amanat Khan het die teks so gemaak dat al die letters vir die kyker lyk asof hulle ewe groot is, maar in werklikheid het hy die gedeeltes in 'n groter formaat van die grond af gemaak. Die inskripsies sou nie net gesien word nie, maar ook in die 17de eeu sou die melodiese gesang van die Koran -lesers van die graf deur die hele graf weerklink terwyl hulle om die siel van die oorlede koningin bid.
Benewens inskripsies wat die paradys aanspreek, is daar blommotiewe in marmer langs die binne- en buitemuur. Hierdie blomme het ook 'n politieke betekenis gehad, want Mughal -kroniekskrywers en digters gebruik blomme en metafore om na lede van die koninklike familie te verwys, en noem Shah Jahan self 'die bron van die blomtuin van geregtigheid en vrygewigheid'. Hierdie blompatrone is op 'n hoogs naturalistiese manier uitgekerf, slegs by deeglike besinning is dit duidelik dat die blare en blomme nie aan enige lewende plant behoort nie. Dit is eerder flora wat slegs in God se koninkryk kan bestaan, dit wil sê die paradys. Soortgelyke blommotiewe word aangetref op die twee keiserlike senotaaf wat sentraal op die hoof binnekamer geplaas is. Dit is nie in reliëf gesny nie, maar is gemaak van halfedelstene, hoofsaaklik rooi van kleur, ingelê in die marmer. Die senotafs word omring deur 'n agtkantige marmer skerm wat ook met soortgelyke gekleurde klippe gelê is, wat die oorspronklike geëmailleerde goue een vervang, aangesien Shah Jahan gedurende sy leeftyd bekommerd was dat die goud plunderaars sou lok (Fig. 11).
Fig. 11: Grafkamer en ingelegde marmer skerm rondom die senotaaf
Die Mahtab Bagh is reg oorkant die Taj Mahal op die noordelike oewer van die rivier geplaas (Fig. 12)
Fig. 12: Die Mahtab Bagh gesien vanuit die Taj Mahal
Die tuin met sy groot weerkaatsende swembad was sedert die Mughal -tye bekend, maar slik wat deur voortdurende oorstromings veroorsaak is, het die swembad bedek en dit is in wese vergeet. In plaas daarvan 'n fiktiewe weergawe van 'n tweede Taj Mahal, wat in swart klip gebou is, wat die eerste keer deur 'n laat 17de -eeuse Europese handelaar genoem is, het soos 'n veldbrand versprei en mettertyd voortgesit. Opgrawings deur die Argeologiese Opname van Indië in die negentigerjare het die oorspronklike Mughal -tuin opgegrawe wat die mite van die swart Taj laat verdwyn het.
Die grafkompleks is ses maande na die dood van die koningin begin en teen Junie 1632 is die eerste herdenking van haar dood, bekend as 'urs, dit wil sê die huwelik van haar siel met God, herdenk tydens plegtige seremonies wat gebed en verspreiding van groot vir behoeftiges. Hofgeskiedkundiges het die geleentheid gebruik om die vordering met die voltooiing van die kompleks aan te dui. Europeërs het ook geskryf oor die boufases, hoewel dit blyk dat hulle waarnemings van 'n afstand gemaak is, nie as gevolg van die eerstehandse ondersoek van die terrein nie.
Vandag is die Taj Mahal -kompleks 'n toerisme -werf van wêrelderfenis. Almal wat die toegangsgeld kan bekostig, kan die webwerf besoek. Dit was egter nie die geval gedurende die Mughal -tye nie. Slegs diegene na aan die koninklike familie het toegang tot die graftuin gehad. Alhoewel baie mense op die paaie aangekom het, het Shah Jahan verkies om die graf op 'n boot te besoek en sou hy die kompleks binnegaan via waterhekke, nou gesluit, op die groot voetstuk. Min Europeërs voor die 18de eeu sit voet in die kompleks. 'N Uitsondering was Francois Bernier, 'n Franse dokter wat later in die 17de eeu toegang tot die koninklike familie gehad het, wat toegelaat is om die terrein van die Taj te betree, hoewel hy toegang tot die graf self geweier is omdat hy nie 'n Moslem was nie.
Toe Shah Jahan in 1666 sterf nadat hy agt jaar lank deur sy seun en opvolger, Aurangzeb, in die gevangenis was, is hy begrawe in die Taj Mahal langs sy vrou. Die vraag is: was dit altyd sy bedoeling? Tekste is stil oor hierdie kwessie, maar een van die Taj Mahal se amptelike name, Rauza-i-Munavvara, 'die verligte graf', 'n bynaam wat gedeel word met die graf van die profeet Mohammed in Medina, dui daarop dat Shah Jahan altyd bedoel het dat die Taj Mahal ook sy graf. Hy wou hê dat die geskiedenis hom, net soos die profeet Mohammed, moes onthou om aan die Islamitiese teologiese konsep van 'n volmaakte mens te voldoen. Dit lyk onwaarskynlik dat die graf van die koningin dieselfde naam as die graf van die profeet gekry het, aangesien hy 'n man was, tensy Shah Jahan dit ook as sy laaste rusplek beskou het.
Geen aspek van hierdie kompleks is aan die toeval oorgelaat nie. Elke meting is noukeurig in historiese kronieke opgeteken, en die graf- en tuinkompleks is duidelik ontwerp deur iemand met 'n buitengewone visie. Ons ken uit hedendaagse tekste die name van 'n aantal argitekte wat besig was met die bou van die talle bouprojekte van Shah Jahan, waarvan baie saam met die Taj Mahal gebou is, maar dieselfde kronieke swyg oor die argitek van die Taj Mahal. Slegs die kalligraaf, Amanat Khan, word genoem. Argitekte en ingenieurs het duidelik aan die massiewe kompleks gewerk, maar deur hierdie spelers anoniem te laat, is dit die beskermheer, Shah Jahan, wie se rol beklemtoon word.
Hierdie 5 interessante feite oor die Taj Mahal toon die liefde en sorg wat in hierdie kompleks gebring is.
Portret van Mumtaz Mahal. c. 17de en#8211 18de eeu (Foto: Publieke domein via Wikipedia)
Dit is uit liefde gebou
Shah Jahan het die Taj Mahal gebou om die graf van sy geliefde vrou, Mumtaz Mahal, te huisves. Sy was sy derde vrou, alhoewel hulle eintlik verloof was toe hy 15 was en sy was 14. Hulle moes vyf jaar wag om te trou, danksy 'n gelukkige afspraak wat deur die hof -astroloë gekies is. Intussen het Shah Jahan met 'n ander vrou getrou. Hy sou ook 'n derde vrou na hul huwelik neem. Dit was egter hoofsaaklik om politieke redes, en Mumtaz Mahal sou sy hoofmaat bly as hulle getroud was.
Hulle lang huwelik het 14 kinders opgelewer en hofwaarnemers het baie moeite gedoen om oor hul toewyding aan mekaar te skryf. Mumtaz was ook 'n goeie vertroueling en politieke raadgewer. Sy sou selfs amptelike hofstukke hersien voor hul finale konsepte.
Ongelukkig sou Mumtaz op 38 -jarige ouderdom sterf na 'n postpartum bloeding. Dit het gesê dat die keiser deur hierdie verlies verwoes is. Oorspronklik is haar lyk elders geplaas, maar is later in die Taj Mahal ter ruste gelê sodra dit voltooi was.
Dit het 'n leër geneem om dit te skep
Aangesien die Taj Mahal gepas moes wees vir die teenwoordigheid van Mumtaz Mahal en rsquos, is elke detail noukeurig uitgevoer. Ongeveer 22 000 arbeiders het aan elke aspek van die Taj Mahal gewerk. Dit het ingesluit om die drie hektaar groot grond waarop dit gebou is, op te grawe en gelyk te maak, sowel as die bou van die uitgebreide steensteigers wat vir die projek gebruik is. Volgens die legende het die Shah die steier oornag suksesvol laat afneem deur aan die plaaslike boere te sê dat hulle enige van die stene wat hulle daaruit geneem het, kan hou.
Daarbenewens het die ontwerp duisende skilders, borduurkunstenaars en klipkappers gevra wat die ingewikkelde werk kon verrig. Meer as 1 000 olifante is gebruik om boumateriaal in te bring, wat dan met osse op 'n oprit van nege myl vir die projek vervoer is. Spesiale katrolle sal dan help om die klipblokke in posisie te bring.
Al hierdie aandag aan detail en projekbeplanning het vrugte afgewerp, aangesien die graf ongeveer 12 jaar geneem het. Die res van die geboue by die kompleks sal na 'n bykomende 10 jaar voltooi word.
Foto: Stockfoto's van Mikhail Varentsov/Shutterstock
Dit was duur
Gegewe die mannekrag wat nodig was om die Taj Mahal lewendig te maak, was die projek ongetwyfeld duur. Luukse materiaal is van regoor Asië en Indië ingebring. Dit bevat groot hoeveelhede wit marmer wat uit Makrana ingebring is, sowel as 28 soorte edelgesteentes en halfedelstene wat in die marmer gelê is. Jade uit China, turkoois uit Tibet, saffier uit Sri Lanka en lapis lazuli uit Afghanistan is slegs enkele van die klippe wat in die Taj Mahal opgeneem is. 'N Ander voorbeeld van weelde kan op die koepel gevind word. Oorspronklik was die uiteindelike bokant van die mausoleum se koepel van goud (dit is sedertdien vervang met brons).
Teen die tyd dat dit in 1653 heeltemal klaar was, was die beraamde koste destyds 32 miljoen roepies. In 2020 beloop dit ongeveer 70 miljard roepies ($ 916 miljoen).
Foto: Stockfoto's van Uladzik Kryhin/Shutterstock
Simmetrie is die sleutel
Die Taj Mahal is 'n perfek simmetriese gebou. Soos tipies vir argitektuur wat onder Shah Jahan geskep is, is die kompleks georganiseer op bilaterale simmetrie wat langs 'n sentrale as loop.
Die Taj Mahal gee uiting aan die konsepte van argitektuur onder Shah Jahan & rsquos -bewind danksy sy gebalanseerde en simmetriese plan. Die mausoleum, met sy wit marmer, is die sentrale kenmerk van die kompleks en word omring deur twee rooi sandsteenstrukture, die moskee en die gastehuis.
Deur die mausoleum as die enigste wit gebou in die kompleks te hê, word 'n argitektoniese hiërargie tot stand gebring. Hoe meer wit in 'n gebou gevind word, hoe belangriker was die spesifieke struktuur.
Spesiale wette het dit beskerm
Gegewe die belangrikheid daarvan, behoort dit geen verrassing te wees dat die Indiese regering 'n sterk beskerming teen die Taj Mahal het nie. Deur die geskiedenis heen het dit spesiale maatreëls getref om die veiligheid daarvan deur mensgemaakte en natuurlike bedreigings te verseker.
Sowel tydens die Tweede Wêreldoorlog as die oorloë tussen Indië en Pakistan is spesiale steierwerk opgerig om die gebou te vermom en teen lugaanvalle te beskerm.
Om te help beskerm teen omgewingsbesoedeling, wat die Taj Mahal van wit na geelbruin verander het, is 'n gebied van 4000 vierkante kilometer bekend as die Taj Trapezium Zone (TTZ) opgerig. Die gebied het streng uitlatingsstandaarde en 'n uitspraak van 1996 deur die Hooggeregshof van Indië verbied die gebruik van steenkool in nywerhede in die TTZ. Hierdie ondernemings is óf gevra om oor te skakel na aardgas, óf uit die beskermde gebied te verhuis.
Foto: Stockfoto's van Roop_Dey/Shutterstock
Dit is 'n wonder van die wêreld
Die Taj Mahal is een van die gewildste monumente in die geskiedenis. Trouens, die afgelope paar jaar het die aantal besoekers aan die Taj Mahal meer as agt miljoen toeriste bereik.
Dit behoort dus geen verrassing te wees dat wanneer 'n organisasie 'n lys saamgestel het van die Nuwe 7 Wonders van die Wêreld, wat bedoel was om die antieke Sewe Wonders van die Wêreld te vervang, die Taj Mahal 'n slot moes hê. Die openbare peiling om die lys op te stel, het meer as 600 miljoen stemme gekry, en toe die wenners in 2007 aangekondig word, het die Taj Mahal by ander wonderwerke aangesluit, soos die Groot Muur van China, Petra en Machu Picchu as 'n nuwe wonder.