Gedig: Stil aandArgieffoto Vanaand het ek weer so verlang, in grondelose vrees van eie gryse eensaamheid, dat jy by my moet wees, dat ek die wye koeltes van jou stem om my kan voel, soos die rimp’ling van die somerreën vervlugtig oor my spoel. En toe ek deur die duister wind wat oor my huisie waai, die knip hoor lig, het heel my hart in vreugde opgelaai… Nou sit ons voor die vuur en speel die vlamlig deur ons hare… Laag waai die reënwind buite deur die afgevalle blare.