“Eendag sê ek vir die coach ek kan nie oefening toe kom nie want ek het nie petrolgeld nie. Toe sê hy verkoop die kar en koop ’n fiets . . .”
In daardie eerste jare was die onsekerheid of hy dit gaan maak vir hom die moeilikste. Maar die heel moeilikste tyd in sy loopbaan was, ironies, twee jaar terug.
“Ek het baie met my rug gesukkel. Om in ’n spreekkamer te sit en die dokter sê jy moet begin dink wat jy ná krieket gaan doen . . . dis koue woorde daai.
“Ek het in my kar gaan sit en huil, en vir myself gesê: Hierdie gaan my nie onderkry nie. As jou hart vir jou sê daar is nog bietjie petrol in die tenk, moet jy daai stem volg. En ja, met baie mense se hulp . . . hier is ek nou.”
Die reeks was skaars klaar, toe maak die bouler sy lopie. Bietjie gesels word baie gesels, ses maande lank elke dag geskype.
Morné sê afrigter Ottis Gibson se klein verstellings aan die ouens se boul­aksies het 'n verskil gemaak.
Daar is ook gekyk na hoe Morné die bal vashou. “Ek het mos nou maar groot, lang vingers,” wys hy die grootste hand wat ek nog in my lewe gesien het.
“Ek het maar net vir myself gesê: Ek is nou al sleggesê, ek weet wat van die mense van my dink, dinge kan nie erger raak nie.
Die getjirp oor daai wêreldrekord van 14 foutballe . . . “Ek het myself aan die slaap gehuil oor daai foutballe!
“Ek het al baie op die veld gegaan om sportskrywers verkeerd te bewys. Maar dis gevaarlik, want op die ou end grou jy vir jouself ’n dieper gat want jy speel nie vir die regte redes nie.”
“Ek moes daarmee leer lewe: Sukses is nooit gewaarborg nie, al oefen jy so hard as jy kan, al tik jy al die boksies af.
“Gaan uit, gee jou beste en as dit nie jou dag is nie, vat dit op die ken. Maar eintlik is daar min slegte dae op die veld. Dis só lekker om vir die Proteas te speel. Ons ondersteun mekaar altyd.”
Wat hulle die meeste van Morras gaan mis, sê sy spanmaats, is die lekker gees wat hy in die kleedkamer gebring het.
“Ons is almal ’n klomp broers daar. Dit was vir my belangrik om partykeer die smaails in die kleedkamer te bring, veral op ’n agtweketoer.”
Mense noem hom die gentle giant. Hy sledge nie, hy tjirp nie. Sy onnie-ma, Mariana, het haar jongste ordentlik grootgemaak.
“Jajaja,” lag hy vrolik, “As sy sien ek’s lelik op die veld, tjop sy my uit: Onthou hulle het ook 'n ma en ’n pa en ’n gewete!
Sy pa is afgetree, en hy is woes besig om vir Vereeniging se jong krieketspelers besige seisoene te reël, vertel Morné. Dis presies waar hy homself eendag sien. “Ek wil graag eendag afrig, ’n mentor wees vir die jonger outjies. Daar’s soveel dinge waarna ek uitsien. Ek wil net léwe.”
Hy kom uitgedraf, gee die rooi haaivlag 'n vlugtige kyk en hol met daai kameelperd-treë terug vir ’n laaste vinnige een met 'n “jissou maar die water is lekker!”