Angola-Boere - Wikipedia
Angola-Boere (in Portugees: angobôeres en ango-africâneres) is 'n etniese subgroep wat gevorm is na die migrasie van Boerevolk wat in die 19de en 20ste eeu in Suid-Afrika gewoon het na die suidelike en sentrale streke van Angola. In hierdie streke het die Boere hulself gevestig en betrekkinge met die Portugese, die Ovambo, die Humbe, die Ovimbundu en die Herero gevestig.
Die Angola-Boere se geskiedenis begin by die Dorslandtrek. Die Dorslandtrek was in werklikheid 'n reeks trekke uit die destydse Transvaal deur die Kalahari tot in die destydse Portugese kolonie Angola tussen 1874 en 1906.
Ongeveer 700 persone (benewens ’n onbekende getal arbeiders) het Transvaal gedurende die jare 1874 tot 1877 verlaat en hulle in Januarie 1881 ná ’n swerftog van sewe jaar op Humpata en Caconda op die hooglande van Angola gevestig. Hulle het hoofsaaklik weens godsdienstige redes, teenkanting teen bestuur van pres. Burgers en moontlik politieke en ekonomiese redes getrek. Die trek van 1905 het gespruit uit omstandighede na die Tweede Vryheidsoorlog, soos die verlies van onafhanklikheid, armoede en die soeke na 'n beter bestaan in Angola.
Die tweede trekgroep van ongeveer 600 persone het vanaf begin Mei 1875 vir twee jaar lank op die oewer van die Krokodilrivier oorgestaan, maar die Dorsland eers in Mei 1877 binnegetrek. Hierdie groep het veral swaar gely as gevolg van swak beplanning en onderlinge leierskapstryd. Tydens hulle trek deur die Dorsland het hulle ongekende lyding as gevolg van malaria en ontbering beleef. Duisende stuks vee het van dors en nagana, veroorsaak deur die steek van tsetsevlieë, gevrek.
Gedurende hulle epiese tog het ongeveer 230 blanke trekkers gesterf en ongeveer dieselfde getal na Transvaal teruggekeer. Hoewel ongeveer 130 babas gedurende die trek gebore is, het slegs sowat 370 persone uiteindelik hulle beloofde land bereik. Benewens ’n aantal kleiner trekke het drie groot trekgroepe tussen 1892 en 1894 by die trekkers in Angola aangesluit. Die laaste van die groot trekgeselskappe het in 1906 in Angola aangekom, hoewel kleiner groepe en individue tot 1928 by die Angola-Boere aangesluit het.
Mettertyd het die aanvanklike goeie verhoudinge met die Portugese owerheid versleg. 'n Trekker-afvaardiging het in die jare twintig die administrasie van Suidwes-Afrika en die Unie se minister van lande ontmoet. Skikkings is in 1928 bereik vir hulle oorkoms na Suidwes-Afrika. Die Unie-regering het 500 000 pond beskikbaar gestel om hulle vervoer en vestiging te betaal. Altesaam 350 gesinne (wat op 1 900 mense neergekom het) het na Suidwes-Afrika verhuis. Net 53 gesinne het in Angola agtergebly.
Vanaf 1958 tot 1963 is die meerderheid van die ongeveer 600 oorblywende Angola-Boere na Suidwes-Afrika en Suid-Afrika gerepatrieer, terwyl slegs enkele persone agtergebly het. Met die uitbreek van die burgeroorlog in 1975 in Angola het die laaste ongeveer 600 nasate van die Angola-Boere uit Angola gevlug en het hul verbintenis met Angola ná byna ’n eeu tot ’n einde gekom.
Stassen, Nicol: Die Dorslandtrek, 1874–1881, Protea Boekhuis, Pretoria, 2015.
Stassen, Nicol: Afrikaners in Angola, 1928–1975, Protea Boekhuis, Pretoria, 2009.
Stassen, Nicol: The Boers in Angola, 1928–1975, Protea Boekhuis, Pretoria, 2010.
G. Clarence-Smith: The thirstland trekkers in Angola – Some reflections on a frontier society.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Angola-Boere&oldid=2033291"
Last edited on 27 Augustus 2019, at 15:37