’n Volk staan opHannes Noëth, die besturende direkteur van Helpende Hand. Foto: Verskaf. Ons is moeg geboelie. Oeps… Ek wonder of ek die woord “volk” vir die opskrif mag gebruik? Gaan dit nou ook ’n herrie veroorsaak? Ek glo darem nie. Ek dink ek mag sê “Rondom die Ghoemas staan ’n volk op”. Soms raak ’n mens net moeg van intimidasie en voel verniel. En meteens staan mense van alle kante af op vir reg teenoor onreg. Dit is opwindend. Wanneer ŉ versadigingsvlak bereik word en mense sê, “So kan dit nie aangaan nie,” dan is dit dikwels groter as ’n saak of ’n storie of ’n gebeurtenis. Met die onttrekking van “Die Land” van die Ghoema-toekennings is ons daar. Dit is meer as ’n Steve, as ’n vir hom of teen hom. Meer as ’n het hy iets gesê of nie gesê nie, is hy ’n rassis of is hy nie ’n rassis nie, of stem jy met hom saam of nie. Dit is meer as net Afrikaans of nie Afrikaans nie, meer as net druk van ’n borg of nie ’n borg nie – dit gaan oor baie meer – dit gaan in die besonder oor mense wat moeg raak vir ’n onderdrukkery, moeg vir onreg, moeg vir omgekeerde diskriminasie, blatante omgekeerde rassisme, ŉ ruggraatloosheid in besluite. Daarom is die lied “Die Land”, se ontrekking meer as net die tevrede hou van ’n borg, dit is in meer as net ’n knyp na Steve… Dit het werklik in een dag ’n tsoenami geword van opgekropte emosies van alle kante. Ons mense is moeg gekarnuffel. In 2018 het Solidariteit Helpende Hand ’n besondere pad geloop met die lied “Die Land”. Dit was vir ons belangrik om vir ons mense hoop te gee. Ons het hulle aangemoedig om te saai. In elkeen van ons 151 takke, in 10 streke en saam met ongeveer 40 000 ondersteuners het ons deur die land gegaan met een boodskap: Die land behoort aan jou. Saai. Leef roepingsbewus. Laat jou nie onderkry deur al die onreg, al die dinge wat jou wil aftrek nie. In besonder het ons gesê ons help mekaar, ons vat hande. Rykes en armes ontmoet mekaar – die land behoort aan ons almal. Ons is almal rentmeesters hier. Ons het vlae waarop die woorde van die lied staan deur die land geneem – op die vlag staan: “Die land behoort aan jou”. Die lied is gesing, gedeel, die vlae is geteken, dit het deel geword van hoop skep-geleenthede. Die vlag het vir takke en vrywilligers ’n kosbare kleinood geword en die lied en sy woorde ’n herinnering aan ons roeping. Tydens die Afrikaans is Groot-vertoning in 2018 was dit hoendervleisoomblikke toe “Die Land” gesing is en 300 Helpende Hand-afgevaardigde kongresgangers uit die gehoor opstaan en uit die hart kon saamsing. Hulle het die lied geken en dit hulle eie gemaak. Die land behoort aan ons. Ons gaan saai, ons gaan leef, ons gaan nalaat vir ons kinders. Daarom voel dit soos mishandeling. Nie oor die onttrekking van die lied nie, nie oor die standpunte vir of teen Steve nie, maar oor ’n sogenaamde demokratiese stemming tot onreg. Die een oomblik was ek nog verstom oor die besluit, dit was vir my net verregaande. Die volgende oomblik staan ’n volk op en sê “Ons is moeg geboelie”. Van alle kante en van alle oorde. Van die borge. Van Helpende Hand-takke. Van ’n publiek. Van die pers. Van kunstenaars. Van oraloor. Ons het reeds iets daarvan beleef toe Helpende Hand saam met Afrikaans is Groot ’n spesiale vertoning bekendstel, naamlik JouAIG waarin ons die publiek gevra het om gemeenskapskrag te wys. Wanneer ’n mens elke dag met armoede werk, soos Helpende Hand doen, verstaan ’n mens die krag van ’n gemeenskap. Die nodig hê van mekaar. Die belangrikheid van nie alleen wees nie, maar van saamwees en saamstaan. Van hande vat. Ons is moeg van onderdrukking, daarom staan ons op. Daar is baie sake om voor op te staan, groter en gewigtiger dinge as ’n Ghoema-toekenning, tog is die versadigingsoomblik soms ’n demokratiese stem tot onreg. Ek gee graag ’n Helpende Hand-eerbewys vandag aan: Ons is sat geboelie. Toekennings kan van ons weggevat word, maar nie ons harte wat kragtig saamklop en saamhoop nie.