Deur middel van 'n bekende agtergrond en/of konteks van 'n teks, kan leerders van Afrikaans as 'n addisionele taal bewus raak van die estetiese verskeidenheid van die teikentaal; hulle kan vertroud raak met die diepte en inhoud van betekenis wat in die teks geïmpliseer word.
As 'n teks verstaan word, raak die leser persoonlik betrokke en kan dit die leser lei om kreatief om te gaan met die teks – met sowel die meganiese aspekte van die taalstelsel as die analitiese aspekte – waar sy/hy kan deelneem aan die storie. Die leerder kan dus vind hoe die gebeure ontvou, sy/hy kan deel in die karakters se emosionele ervarings en hul persoonlike ervaring kommunikeer. Hierin lê die relevansie van 'n goeie lees van die teks (ten spyte van die oorsprong wat in 'n ander taal is) – omdat die leser leef in die teks en in die proses word die taal deursigtig.
Die mate waartoe leerders leermateriaal verstaan en daarmee identifiseer kan versterk word deur die gebruik van kulturele kontekste wat goed aan hulle bekend is. Alle mense is aktiewe deelnemers aan 'n dinamiese kulturele proses. As volksoorlewering deel is van die letterkunde-onderrigprogram is, kan die aanleer van Afrikaans as 'n addisionele taal 'n belangrike rol speel in die leerder se alledaagse lewe; in plaas daarvan dat dit net 'n intellektuele oefening is wat uitgevoer word in die isolasie van 'n taalklas.
Volksoorlewering, soos Potter dit beskryf, kan gesien word as 'n lewendige fossiel wat weier om te sterf. Dit is 'n neerslag van die wetenskaplike en kulturele rykdom van die eeue en millennia van menslike ervaring. Volksoorlewering het ontwikkel as die tradisionele, meestal mondelinge oordrag en verduideliking van die oorsprong en vroeë geskiedenis van die mens."
Die betekenis van die bogenoemde vir die onderrigprogram van Afrikaans as 'n addisionele taal is dat die kulturele ervarings van die leerder ingesluit, verryk en aangepas word deur volksoorlewering as 'n instrument in 'n literêre konteks.
Die multikulturele karakter van die Suid-Afrikaanse samelewing impliseer dat elke gemeenskap sy eie beelde van universele waardes en idees skep. Met die bestudering van 'n letterkundeteks lei die opvoeder in die addisionele taal die leerders om die relevante waardes wat inherent aan die teks is te ontdek en te bestudeer. volksoorlewering as 'n literêre instrument kan daartoe bydra dat niemand se integriteit of self-agting bedreig word nie. Elke leerder bring met hom/haar sy/haar eie weergawe van hierdie waardes na die klaskamer.
Morain verwys na "kinesics" wat deel moet wees van enige leerprogram dit sluit persepsie. Morain is van die mening dat kinestiek kan bydra tot die begrip van die sosiale en interkulturele verhoudings, omdat diegene wat 'n addisionele taal aanleer ernstig gestrem is as hulle van plan is om in interaksie te tree met die lewende lede van die kultuur in plaas van met papier en die gedrukte media. Kiinestiek in die vorm van komiese lyftaal is 'n kreatiewe manier van kommunikasie oor die grense heen en voeg 'n ander dimensie aan die waardering en uitdrukking van die humor in die addisionele taal.
'n Afrikaanse storie wat geklassifiseer kan word as 'n magiese verhaal- omdat dit die rol van toordery en die herhaling van die nommer drie behels – is "Die Wolfkoningin" deur I. D. du Plessis. Hierdie storie word 'n Kaapse verhaal genoem omdat dit die kultuur van die mense van Maleise oorsprong beklemtoon en gekonsentreer is in die Wes-Kaap (Du Plessis kan beskou word as een van Suid-Afrika se voorste kenners op die Kaapse Maleise-stories). Steenberg meen daar is 'n verband tussen hierdie storie en sprokies. Dit is 'n verhaal van die toordery wat sommige aspekte van die innerlike wêreld van die mens weerspieël. Volgens Miruka se klassifikasie van die volksverhaalinhoud, kan dit 'n denkbeeldige (fiktiewe) verhaal genoem word.
Hierdie denkbeeldige verhaal het 'n tipies Oosterse omgewing met 'n landelike atmosfeer. Daar is jagters, 'n hut, ryk grondeienaars ("wazirs") en pragtige dames ("poeteri"). Daar is 'n definitiewe beweging van 'n aardse ruimte (die huis van 'n houtkapper) na 'n magiese ruimte ('n dansparty en 'n wolf se lêplek), en uiteindelik 'n terugkeer na 'n aardse werklikheid (die huis van die wazir). Die nommer drie kom telkemale voor in verskillende ruimtes en met betrekking tot die verskillende voorwerpe; dit simboliseer die karakter se soeke na vryheid, identiteit en die gemeenskap. Die hoofkarakter se inkantasie om die vrylating van die magiese krag (waar sy verander van 'n wolf in 'n pragtige dame) bewerkstellig sentreer ook rondom hierdie getal.Die simboliek van hierdie voorwerpe strek "the capacity of both expression and comprehension, and becomes the medium through which some of the most universal, elemental – and intangible – concepts of man are conveyed".
'n interessante voorbeeld van 'n Afrikaanse volksverhaal wat geleë is in 'n Afrika-konteks en wat die oordrag van kulturele waardes, tradisies en sienings behels, is Postma se storie "In die begin". Hierdie storie verduidelik hoe dinge was tussen vrou en man in die begin. Miller gee 'n soortgelyke bespreking van dieselfde verskynsel in 'n bespreking van 'n Sotho-Tswana-mite genoem "The First Marriage and the First Bachelor".
In "Die Vaal Koestertjie" vind ons die bekende temas van bedreigde onskuld en skoonheid, en die swakker karakter se oorwinning oor die fisiese krag en bespotting. Volgens Kannemeyer, volg hierdie storie – met sy gebruik van die Afrikaner, paradoks, inversie en kumulatiewe en progressiewe parallelisme – tot 'n groot mate die tradisionele lyn van feêverhaalliteratuur. 'n jong Koisan-meisie, Nampti, het 'n baie spesiale verhouding met 'n klein voëltjie wat sy haar klein grys suster noem omdat hulle beide koestertjies is.
Hierdie karakter pas baie goed by Miruka se algemene beskrywing van die voëls in ekologiese stories – sy lyk onfeilbaar en verskyn in tye van krisis, sy dien as 'n boodskapper wat dringende en belangrike boodskappe oordra – meer spesifiek inligting oor die magise formule wat kan verander en die protagonis versterk. Sy (die voël) is onoorwinlik, is in die lug en buite bereik van die antagoniste – in hierdie geval die ander jong vroue. Sy gee raad vir die protagonis en is haar voog.
Taal speel 'n belangrike rol in enige kultuur. Hyde meen dat mense nie noodwendig gevangenes van hul taal is nie, maar dat die manier waarop iemand 'n kultuur en die wêreld sien tog weerspieël word in sy taal. Trivedi beklemtoon die belangrikheid van die oordrag van waardes sowel as die erkenning van die emosionele probleme wat die leerders mag ervaar (soos kultuur skok en gevoelens van hulpeloosheid), taalangs en vrees van mislukking as hulle nie in staat is om die kulturele boodskap in die teks te verstaan of te interpeteer nie. Hulle kritiese waardering sal word versterk deur te luister na Afrikaanse volksoorlewering.
Hierdie storie deur Marais volg die basiese patroon van die Wes-Europese sprokies en mites daarin dat die San-held (Klein Riet) die opdrag kry om 'n belangrike taak uit te voer binne 'n spesifieke tydraamwerk. Nolte dui aan dat die hele storie ontwikkel rondom 'n verskeidenheid Afrikaanse idiomatiese uitdrukkings. Hierdie uitdrukkings kan beskou word as 'n weerspieëling van die waardes van die bronkultuur in die klaskamer vir Afrikaans as 'n addisionele taal.
Volgens Mihálik is hierdie volksverhaal deur Marais – hoewel dit beskou kan word as 'n inheemse sprokie – 'n voorbeeld van 'n Afrikaanse pryslied wat vergelyk kan word met die Sotho-en Zulu prysliedere toegewy aan die natuur. Mihálik verwys na Finnegan se siening dat daar 'n ooreenkoms is tussen die Afrikaanse en Europese volksoorlewering en dat beide kom uit 'n oerbron. Marais het hierdie stories van 'n sekere "ou Hendrik" (waarskynlik Tswana of Sotho) tydens sy besoeke aan die Waterberge gehoor.