Waarom stap 'n gemoedstoestand is en jou soveel kan leer - InnerSelf.com
Aled Mark Singleton, Swansea Universiteit
Stap verbind jou met jou stad. Cerqueira | Unsplash, EAT
Tydens inperking in 2020 het regerings regoor die wêreld mense aangemoedig om kort wandelings in hul woonbuurte te neem. Selfs voordat COVID egter getref het, te midde van die hernuwing van middestad en omgewing en openbare gesondheid bekommernisse, loop is op baie plekke bevorder as 'n vorm van aktiewe reis, om motorritte te vervang.
Hierdie herlewing in stedelike stap kom al lank. Ons eerste baba treetjies kan dalk nog gevier word. Maar sedert die ontploffing van motorgebruik in die 1950's, het mense in Europa en Noord-Amerika al hoe minder geloop het.
UK vervoerstatistieke toon 'n jaarlikse toename van ongeveer 4.8 biljoen passasiersmotorvoertuigmyl (vanaf motor- en taxigebruik) in die vier dekades tot 1990. Die laaste dekade van die 20ste eeu het daardie groei verlangsaam. Maar tot onlangs toe het ons kollektiewe motorgebruik net aanhou klim.
Die pandemie het dit verander. Passasiersmotorvoertuigmyl het afgeneem met meer as 68 miljard. En opnames stel dat 38% van die mense wat begin stap het as 'n nuwe strewe beoog om daarby te bly. My navorsing shows loop is meer as 'n aktiwiteit: dit bind jou beide aan waar jy is en ontsluit jou herinneringe.
Stap deur Caerleon in die 1960's en 1970's, 'n film oor Aled Singleton se projek deur Tree Top Films.
Hoe stap jou met jou stad verbind
In die 2000's, as deel van hul Redding Geografie projek, het geograwe Paul Evans en Phil Jones groepstaptogte in die Eastside-distrik van Birmingham, Brittanje se derde grootste stad, gefasiliteer. Die idee was om plaaslike mense se begrip van 'n gebied te "red" voordat dit herontwikkel word. Hulle het ouer oud-inwoners te voet vergesel deur strate wat hulle as kinders geken het, voordat hierdie middestadsbuurte in die 1950's en 1960's afgebreek is en hulle na voorstede verhuis het – 'n skof wat gesien het dat die motor hul enigste opsie vir alledaagse vervoer geword het.
Net so, in my doktorale navorsing ek het gebruik loop om te verstaan ​​hoe 'n woonbuurt van Caerleon in Suid-Wallis in die 1960's en 1970's uitgebrei het. Ek het baie een-tot-een onderhoude gevoer met mense wat nie in 'n kamer gesit het nie, maar deur strate gekuier het wat hulle goed geken het. Dit het 'n manier geword om te ondersoek hoe ruimtes optree as drempels vir herinneringe en tot vlakke van die onbewuste, wat hulleself andersins nie openbaar nie.
Mense het vir my die strate gewys waar hulle gewoon het op punte deur hul lewens. Een persoon het my as tiener op die roete geneem wat hy skool toe geneem het gedurende die 1970's. Deur by sekere winkels verby te gaan, het stories ontstaan ​​oor hoe hy sou loop om 'n blokkie kaas of spekvleis vir sy ma op te tel. Hy het my vertel hoe sy gesin se inkopiegewoontes oor tyd verander het. Nadat hulle in die laat 1970's 'n vrieskas gekry het, het hulle na die buitestedelike supermark begin ry.
Ek het 'n ander gesin ontmoet wat al drie geslagte lank in dieselfde straat gewoon het. Die oupa was in sy 70's, sy dogter middeljarig en sy kleindogter 11. Sy dogter het beskryf hoe die strate wat sy as kind in die 1980's geken het, nou soveel besiger en gevaarliker was as gevolg van die motors. Sy het gevolglik haar dogter se wêreld as "smaller" beskryf.
Hoe stap ons herinneringe ontsluit
Stap verander die manier waarop ons ons lewensverhale vertel. Om 'n straat in te neem wat ons eens gery het, ontsluit dikwels dinge: ons sukkel dalk nie so baie om spesifieke datums te onthou nie. Ons vind 'n soort vryheid om dieper in ons herinneringe in te gaan.
Dit klink saam met die nie-verteenwoordigingsteorieë bekamp deur geograaf Nigel Thrift. In die breë beklemtoon hierdie benadering hoe fisies op 'n spesifieke plek ons ​​kan help om gevoelens of kennis te herwin wat diep binne die onderbewussyn is.
In haar navorsing met migrerende gemeenskappe in die VK, sosioloog Maggie O'Neill het stap- en deelnemende teater gebruik as wat sy biografiese metodes noem om idees van grense, risiko en behoort te verken.
Op 'n soortgelyke manier het ek saamgewerk aan twee openbare groepstaptogte met 'n danser, Marega Palser. Ek het lyne op die grond beplan wat omgewings soos huise, winkels, skole, besige paaie, paadjies en groen ruimtes verbind. En Palser het materiaal wat ek uit my loop-onderhoude versamel het omskep in kort stukkies straatteater wat ons as 'n kollektief sou deel.
Palser se interpretasies was doelbewus ontwapenend en speels, en dit het onverwagte reaksies ontlok. In een geval het sy speelgoedvoertuie gebruik om 'n motorongeluk uit die laat 1960's te herroep.
Een persoon het onthou hoe 'n familielid in die 1960's per ongeluk die gaspyp ('n baie nuwe tegnologie destyds) in hul raadshuis se kombuis deurboor het. Terwyl die staaltjie aanvanklik onbelangrik gelyk het, het ons verneem dat die voorval op Oukersaand gebeur het en dat die raad dadelik gekom het om die probleem uit te sorteer.
Gedagtes is teruggestuur na 'n tyd toe tegnologieë wat nou algemeen voorkom, eers na vore gekom het. Baie meer deelnemers het na vore gekom en stories uit hul lewens in die middel 1950's tot middel 1970's gedeel. Hulle het vertel hoe sentrale verwarming gekom het met nuutgeboude huise op voorstedelike behuisingslandgoedere en hoe supermarkte meer keuse gebied het.
Soos met Evans en Jones se Rescue Geography-projek, het ek gevind dat dit was deur hierdie geografiese ruimtes aan te raak en te voel dat mense met hul herinneringe kon koppel. Stap, het een persoon in die middeljarige ouderdom vir my gesê, "neem jou self terug, op 'n reis, na die plekke waar jy gewoon het". Hulle het gepraat oor die "verpakte konneksies" wat hierdie plekke inhou, om teruggeneem te word na die kinderjare en te dink aan mense wat hul hele lewe lank op een plek gewoon het.
Stap gaan daaroor om die lewe te vertraag en aan die plaaslike te dink. Dit maak gesprekke moontlik. Dit ontwikkel empatie.. Meer as 'n eenvoudige fisiese aktiwiteit, dit is 'n manier van dink en 'n gemoedstoestand. Van aanlyn hulpbronne vir die samestelling van staptogte en programme om hulle op te spoor na die aanlyn wandelende gemeenskappe van mense wat elke straat in hul stad dek – die elke-enkel-straaters – daar is baie idees vir jou om ook aan die gang te kry.