‘n Kruisdood was grusaam. Selfs die Romeine wat dit moes uitvoer het gedink daar is niks erger nie. Geen Romeinse burger is gekruisig nie. Die doodstraf vir ‘n Romein was onthofing of die gifbeker as gedwonge selfdood. Kruisiging was vir slawe en kriminele. Die kruis was oorspronklik ‘n Persiese teregstellingsmetode. Die motief vir so ‘n wrede dood was dat die bloed van ‘n krimineel so afstootlik was dat dit nie die aarde kan besmet nie. Die Kartagiërs in Noord-Afrika het dit by die Persiërs oorgeneem. Deur hulle het die Romeine die praktyk leer ken.
In Jerusalem is die teregstellingsheuwel Golgotha (Hebreeus) genoem. Dit beteken letterlik die skedel. Dit kan wees dat die heuwel soos ‘n skedel gelyk het, maar ook omdat die gekruisigdes nooit die eer van ‘n graf kon hênie. Die lyke is op ‘n mens-ashoop gegooi vir die honde en die kraaie tot net die kaalgevrete bene oorgebly het. Dit kon dae neem voordat iemand sterf aan ‘n kruis. Die Jode het egter altyd teen die aand die dooies begrawe. ‘n Hoop lyke net buite die stad moes vir die Jode ‘n bitter aanstoot gewees het.
Sy “misdaad” is in Hebreeus, Grieks en Latyn geskryf. Dit was die drie groot nasies van daardie tyd. Saam moes hulle talente die wêreld ‘n beter plek gemaak het: die Romeine met regering en administrasie, die Grieke met filosofie en kuns en die Hebreërs met die waarheid van God.