Geskryf deur Edward Hanna, Universiteit van Sheffield
Oor die jare heen het klimatoloë verbaas oor 'n oënskynlike konfrontasie: hoekom styg die Antarktiese see-ys verder, alhoewel teen die relatief stadige tempo van ongeveer een tot twee persent per dekade, terwyl die Arktiese see-ys vinnig afneem (met 'n paar 13% per dekade in die laat somer)?
Net 'n paar weke gelede het die Antarktika 'n derde agtereenvolgende rekord jaar van die see ys dekking. Die twee vorige rekords is in 2012 en 2013 gestel.
Om te help tot die onderkant van hierdie verborgenheid, het een span wetenskaplikes 'n onderwater-robot aangewend om die dikte van die ys te meet. Hul voertuig, bekend as SeaBED, het 'n opwaartse sonar wat die onderkant van ysflesse karteer en bied nuwe, hoogs gedetailleerde driedimensionele kaarte van Antarktiese see-ys. Die navorsers bied hul bevindinge in die joernaal aan Nature Geoscience.
Die meting van 'n totaal van tien ysskotse wat meer as 500,000 vierkante meter, het hulle intussen ys diktes van 1.4 om 5.5 meter. In sommige plekke was die ys tot 16 meter dik. Dit is baie dikker as is beoordeel deur vorige meer beperkte gebied gebaseer (veral skip-gebaseerde) metings, moontlik omdat skepe is geneig om die gebiede van dikker see-ys te vermy, so daar kan baie goed wees 'n voorbeeld seleksie vooroordeel.
Satelliete sal ideaal die ys dikte oor 'n veel groter gebied kan evalueer. Alhoewel hulle wel in die Arktiese veld sukses behaal het, word satelliete aan die ander kant van die wêreld swaar belemmer deur ons swak kennis van hoeveel sneeu daar bo-op 'n gegewe gebied van Antarktiese see-ys is.
Die navorsers berig dat die ys wat hulle gemeet het, in die eerste jaar van groei was. Dit is belangrik omdat dit die meerjaars see-ys is (ys wat meer as een somer-smeltseisoen oorleef) wat meer vatbaar is vir dikte groei deur vervorming en riwwe.
Vorige ramings van die gemiddelde dikte vir eerstejaarstudente Antarktiese see-ys - wat terugdateer tot ten minste 1986 - dui dit nie meer as sowat 'n meter dik op die gemiddelde. Dit is lank reeds egter erken dat daar nog baie dikker multi-jaar ysskotse bestaan ​​- veral naby die kus en die Antarktiese Skiereiland, waar die see-ys rante van die grootte van 'n huis kan wees.
Alhoewel die nuwe studie belangrik is, veral vanuit 'n innovasie / tegnologiese oogpunt, sou ek graag wou sien dat hierdie soort analise herhaal word oor 'n verskeidenheid verskillende gebiede, en indien moontlik seisoene en jare. Aan die einde van die winter is 20 miljoen vierkante kilometer se see rondom die Antarktika deur ys bedek - 'n gebied groter as Rusland. Die ondervraagde sone is klein in vergelyking.
As die resultate deur toekomstige werk bevestig word, stel hulle voor dat Antarktiese see-ys meer veerkragtig kan wees teen klimaatopwarming as wat voorheen gewaardeer is.
Ook veranderinge in die see-ys sal op sy beurt van toepassing is op landagtige ys-ys en vryrywende yshoue as die see-ys skielik verwyder word (of dikker is as gerealiseer). Dit is veral belangrik in streke langs die sterk verwarmende Antarktiese Skiereiland, waar sommige ysterrakke dramaties in die see weggebreek het.
Dit sal egter 'n geruime tyd duur voordat ons antwoorde kry op die belangrike vraag wat onlangse see-ysgroei in Antarktika veroorsaak het: is dit verander in seestrome, wat dalk verband hou met 'n toename in die kouer, kouer ondergrondse smeltwater wat afloop van die groot kontinentale ysplate?
Nietemin het dikker Antarktiese see-ys bedekking diepgaande implikasies. Die ys dikte beheer nou die energie-uitruiling tussen die oseaan en die lug hierbo - sonder ysbedekking, sal te veel hitte die oseane verlaat en by die atmosfeer aansluit.
Alhoewel ys 'n baie effektiewe isolator is, sodra dit 'n paar sentimeter dikte bereik, is ewe belangrik gate in die ysbedekking. Hierdie gate, ken as lei en polynyas (lei is lang reguit kanale in die ys, terwyl "polynya" van die Russies kom van "oop" en is 'n groter, meeragtige opening) as natuurlike vents of skoorstene optree, wat honderde wattende hitte per vierkante meter in die oorliggende atmosfeer.
Polynyas naby Pine Island Gletsjer, Antarktika. NASA, CC BY
Enige veranderinge in die verspreiding van die ys dikte kan dramaties invloed op die punte waar hierdie funksies te vorm en hul volharding. Dit is dus redelik om te sê dat Antarktiese see-ys dikte 'n deurslaggewende rol in wat ons noem see-ys-klimaat terugvoer, waar vlakke van ysbedekking sterk gekoppel is aan die gang globale klimaatsverandering en omgekeerd speel.
Dit is dus belangrik vir wetenskaplikes wat seeweggedrag modelleer om 'n goeie kennis van dikteverdeling te hê om hul modelle te voed. Hierdie studie verteenwoordig 'n belangrike stap vorentoe.
Edward Hanna is 'n professor in Klimaatsverandering aan die Universiteit van Sheffield. Sy navorsingsbelangstellings is Polar ys en klimaatsverandering; Meteorologie / klimaat van Groenland, Ysland en ander hoë-breedtegraad streke; Massabalans van Groenland en Antarktika yslae; See-ys en satelliet afstandswaarneming van see-ys; Solar dwing van klimaat; Meteorologie tydens sonsverduisterings.
Openbaringsverklaring: Edward Hanna werk nie vir, raadpleeg eie aandele in of ontvang befondsing van enige maatskappy of organisasie wat voordeel sou trek uit hierdie artikel nie en geen relevante affiliasies het nie.
Robot Sub Reveals Antarktiese See Ice Dikker As Gedink
Navorsing gepubliseer in Nature Geoscience gebaseer op 3D ys kaarte van robot onderzeeër data toon Antarktiese see ys is tot 1m dikker as wat aanvaar is. Moenie vergeet om in te skryf nie! As jy van klimaat hou, hou video's verband. Volle storie hier: http://www.reportingclimatescience.com... (Hierdie video vergunning: Britse Antarktiese Opname)
Die wêreld is blou: hoe ons lot en die oseaan is een
deur Sylvia Earle.
Hierdie boek tie-in te National Geographic se ambisieuse 5 jaar Oseaan-inisiatief fokus op oorbevissing-is geskryf in National Geographic Explorer-in-Residence toeganklik nog hard-hitting stem Sylvia Earle se. Deur dwingende persoonlike stories sit sy die huidige en toekomstige gevaar van die see en die lewe dit ondersteun in perspektief vir 'n wye openbare gehoor.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Robot duikboot kyk onder Antarktiese See-ys om sy dikte te vermeerder