Alpine Front, Winter 1944-45 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Alpine Front, Winter 1944-45
Amerikaanse troepe wat 'n geruime tyd gedurende die winter van 1944-45 aan die Alpine Front veg. Dit was een van die stiller fronte, met Amerikaanse troepe wat oos vanuit Frankryk en Duitse troepe wes van Italië was.
Duitse soldaat met vlammenwerper iewers in Rusland 1941 wehrmacht -soldate met 'n masjiengeweer MG 34 en mortier Wehrmacht -troepe MG 34 pos met Zieloptik Wehrmacht -soldate 1941 Kowno Oosfront
Wehrmacht-soldate van die 19. Panzer-afdeling met MG34 Dimitrijewka Oosfront Julie 1942 Amerikaanse 9de afdeling gevang Duitse soldate POW Pull gewond Februarie 1945 gulaschkanone wehrmacht veldkombuis 2 Fallschirmjagers Chania Kreta
Glimlachende Duitse seunsoldaat na sy gevangenskap in Caen 1944 Wehrmacht -soldaat Oosfront Wehrmacht Soldiers Skoonmaak Mauser 98k Gewere wehrmacht -soldaat met 'n masjiengeweer MG34
Wehrmacht Duitse kavallerietroepe Ford Stream tydens vooruitgang in Pole 1939 wehrmacht -soldaat met Zeltbahn Stahlhelm Gasmaskenbuchse Wehrmacht -soldate in aksie Oosfront Wehrmacht -waarnemer in 'n sloot aan die Oosfront 1942
weermacht -soldate en Hiwi van Grenadier Regiment 460 Eastern Front Wehrmacht -soldaat met handgranaten Slag van vermoeide Duitse troepe in Stahlhelm in Trench Kiev 1941 Oosfront Wehrmacht -pioniertroepe in aksie met vlamwerper
Duitse offisier met MP38 -masjiengeweer Wehrmacht Infanteriekruisbrug deur die gebombardeerde Franse stad gulaschkanone wehrmacht veldkombuis Fallschirmjagers van 1 Fallschirmjagerdivision dra landmyne met hout om te plant naby die Nettuno -gebied van die Anzio -strandkop 1944
Wehrmacht -soldate Winter -kamoeflering Oosfront Honger Duitse soldate 80ste afdeling POW 's Eet Februarie 1945 Duitsland Duitse soldate en masjiengeweer MG 34 met optiese omvang Wehrmacht -soldate met Russiese krygsgevangenes
Wehrmacht -soldate op MG 34 -masjiengeweerpaal Duitse troepe in aksie tydens straatgevegte in Kovno 1941 Unternehmen Barbarossa Duitse seunsoldaat na sy gevangenskap in Italië 1944 Duitse soldate gee hulself oor aan die Russiese troepe by Stalingrad 1942
Bestry momentopname gewonde Duitse soldate POW 's Luxembourg Moselle 1945 wehrmacht -soldate met handgranaten in 'n sloot aan die oostelike front Eerste Duitse soldate gevange geneem in die stryd om Aken 1944 Wehrmacht -troepe en mediese bus met Rooi Kruis
Duitse soldate en brandende Sowjet -tenk aan die Oosfront 1941 Wehrmacht -soldate met handgranate en K98 Oosfront wehrmacht -troepe met Maschinengewehr 34 1941 Duitse soldate met masjiengeweer MG 34
Duitse soldate grawe slote op Leningradfront 1941 Wehrmacht jong soldate 1945 wehrmacht -soldate met Stahlhelm- en Morser -mortier Wehrmacht -soldaat 47
weermag troepe Wehrmacht -troepe 13 wehrmacht soldaat luftwaffe griekeland weermag troepe
wehrmacht -troepe in Italië Afrika korps DAK in Afrika Duitse troepe Fallschirmjagers Knochensack Springerhelmet Granaat wehrmacht -soldaat toegeken
wehrmacht soldaat en motor Wehrmacht -soldaat 8 Wehrmacht -soldaat met MG34 2 Wehrmacht Funkgerat Fernmelder
Wehrmacht -troepe 41 Wehrmacht -troepe 22 weermag troepe Wehrmacht -troepe met Pak
Wehrmacht -radiospan in die veld Wehrmacht Cabriolet motor weermag troepe Wehrmacht -soldaat met MG34
Wehrmacht -soldate in loopgrawe 2 Afrika Korps -soldaat met gevange Britse vragmotor Wehrmacht Funkgerat Fallschirmjager Duitse valskermsoldate
Afrika korps DAK in Afrika Duitse troepe en Feldkuche Wehrmacht -troepe – 142 Wehrmacht -beamptes 17 Wehrmacht -soldate 27
Wehrmacht -soldate met 'n MG34 AA -masjiengeweer op 'n treinspoorwa wehrmacht soldaat weermag troepe wehrmacht -soldaat in die winter
Duitse soldate krygsgevangene Wehrmacht -soldaat 5 Gulaschkanone Feldkuche Bahnhof Smolensk weermacht -soldate
Afrika korps soldaat Wehrmacht -soldate 24 Duitse soldaat met MG34 -masjiengeweer Wehrmacht -soldate ry op 'n trekker
wehrmacht -troepe in Rusland wehrmacht -soldate en radio Fallschirmjager Italië 1944 Gulaschkanone Wehrmacht
wehrmacht -soldaat in sloot wehrmacht -soldaat MG34 Feldfunkgerat Wehrmacht Wehrmacht -troepe 472
wehrmacht varia soldatenkino Wehrmacht -troepe Oosfront 12 weermacht -soldate Wehrmacht soldate Granatwerfer mortier
Wehrmacht -troepe 79 Wehrmacht -soldate 1944 Maschenfunker Wehrmacht -troepe Afrika korps DAK in Afrika Duitse troepe en tent
Luftwaffe -soldate met Flakkampfabzeichen weermacht -soldate weermacht -soldate Wehrmacht -soldate in Rusland
Wehrmacht -soldate en krygsgevangenes in Rusland Fallschirmjager WW2 valskermsoldaat met helm Wehrmacht -soldate wehrmacht -soldaat met granaat
Afrika korps DAK loopgrawe weermacht -soldate Wehrmacht -soldate 16 Wehrmacht Soldaten mit Funk Funkgerat
wehrmacht -troepe in die loopgraaf van rusland Fallschirmjager in Chania Kreta Mei 1941 MP40 Afrika korps DAK Duitse troepe en tent wehrmacht -soldate op die vliegveld met aa mg
weermacht -soldate in sloot Afrika korps DAK in Afrika tent Wehrmacht -soldate Portait Fallschirmjagers
Wehrmacht -soldate Wehrmacht -soldaat saam met Stahlhelm Portrait Oblt Lehmann Chef 8 Flak Rgt 24 Artemowsk Rusland weermacht soldate Rusland
Wehrmacht -troepe Oosfront 17 Wehrmacht -soldate 2 weermacht soldate en motor Wehrmacht Funkwagen
Wehrmacht Afrika Korps -soldate met MG34 -masjiengeweer weermag troepe weermag troepe Wehrmacht -soldate in loopgrawe
Wehrmacht -soldate 21 Fallschirmjager parade Wehrmacht -soldate met 8 cm Granatwerfer Gr.W 34 weermacht -soldate
Fallschirmjager Valskermsoldate Wehrmacht Landser Gasmaske en Stahlhelm weermag troepe Afrika korps DAK in Afrika -beamptes
wehrmacht troepe italië Afrika korps DAK in Afrika Duitse soldaat met hond Wehrmacht -troepe grawe in by Russian Town weermacht -soldate
wehrmacht -soldate paradeer wehrmacht soldaat Fallschirmjager met mauser 98k Afrika korps DAK soldaat
Wehrmacht -troepe 47a Wehrmacht Afrika Korps soldaat met EKII Lint per Truck in Desert wehrmacht bmw motor en Balkan pow Knight 's Cross Holder (Ritterkreuzträger) Major der Reserve Gustav Hippler
Wehrmacht -radiospan Wehrmacht -soldate in Rusland en Panzer Attrappe Wehrmacht -troepe 62
Foto's van Wehrmacht -soldate wat tydens die Tweede Wêreldoorlog geneem is.
foto's van die Tweede Wêreldoorlog: meer as 31500
tenk modelle: 95
geweer modelle: 5
Wêreldoorlogfoto's 2013-2021, kontak: info (at) worldwarphotos.info
Trots aangedryf deur WordPress | Tema: Quintus deur Automattic.Privacy & Cookies Policy
Die nodige koekies is absoluut noodsaaklik om die webwerf behoorlik te laat funksioneer. Hierdie kategorie bevat slegs koekies wat die basiese funksies en veiligheidskenmerke van die webwerf verseker. Hierdie koekies stoor geen persoonlike inligting nie.
Enige koekies wat moontlik nie besonder nodig is vir die funksionering van die webwerf nie, en word spesifiek gebruik om persoonlike data van gebruikers te versamel via analise, advertensies en ander ingeslote inhoud, word as nie-nodige koekies genoem. Dit is verpligtend om toestemming van die gebruiker te verkry voordat u hierdie koekies op u webwerf gebruik.
/> Panzerkampfwagen VI Tiger of Schwere Panzer-Abteilung 503, tenk nommer 334, tydens veldoefeninge /> Panzer VI Tiger of Schwere Panzer-Abteilung 509, tenk nommer 113 oosfront /> Tiger of Schwere Panzer-Abteilung 503, tenk nommer 233 ( 2de Kompanjie, 3de peloton, 3de voertuig) /> WW2 Duitse tenk Tiger I
/> Tiger tenk nommer 300 van schwere Panzer Abteilung 503 /> Panzerkampfwagen VI Tiger of Schwere Panzer-Abteilung 503, tenk nommer 334, tydens veldproewe Panzer VI Tiger code S02 van Schwere Panzerkompanie SS-Panzer Regiment 2 Das Reich Oosfront /> Tiger tank 112 of Schwere Panzer-Abteilung 503
/> Tiger oostelike voorwinter /> Panzerkampfwagen VI Tiger of Schwere Panzer-Abteilung 506, tenk nommer 13 Duitse tier tenk van die 2/Schwere Panzer Abteilung 502. Oosfront winter Panzer VI Tiger of schwere Panzer-Abteilung 505, tenk nommer 231
Tiger Ausf. H1 van 8./SS-Panzerregiment 2 Das Reich, tenk nommer 800 spoorvervoer 1943 /> Panzer VI Tiger of Schwere Panzer-Abteilung 503, tenk nommer 311 (3de Kompanjie, 1ste peloton, 1ste voertuig) Tiger nommer 223 Schwere SS Panzer Abteilung 102. Frankryk 1944 /> Tiger I Schwere Panzer Abteilung 502 oostelike front
Tiger nommer 114, 505 Schwere Panzer Abteilung Eastern Front 1943 /> Tiger 𔄛 " from of schwere Panzer-Abteilung 502 – Eastern Front 1943 /> Tiger S14 of the Schwere Panzerkompanie SS-Panzer Regiment 2 Das Reich – Kursk 1943 /> Panzer VI Tiger of Schwere Panzer-Abteilung 503, tenk nommer 321 (3de Kompanjie, 2de peloton, 1ste voertuig) oosfront
/> Tigers I van die Schwere Panzer Abteilung 502, Eastern Front /> Tiger I tank Afrika Korps DAK Gevangene Tiger I nommer 131 van schwere Panzer-Abteilung 504, Afrika Korps Tunisië 1943 /> Porsche Tiger (P), prototipe VK4501 (P)
/> Tiger tenk nommer 222 van Schwere Panzer Abteilung 503 en soldate. Palais Rohan, Straatsburg. /> Crew and Tiger I number 321 of schwere Panzer Abteilung 505 - Eastern Front 1943 /> German Tiger I number 222 of Schwere Panzer Abteilung 502 – winter camouflage east front 1943 /> Tiger befehls code "B ", 507 Schwere Panzer Abteilung, Rusland 1944
Duitse tiertenk nommer 300 van schwere Panzer Abteilung 503, Oosfront Vroeë produksie Tiger I van Schwere Panzer Abteilung 502, bevelvoerder Lt. Meyer – winter camouflage oostelike front 2 Tiger I tenk van schwere Panzer Abteilung 508 Rome 1944 3 Panzer VI Tiger of Schwere Panzer-Abteilung 504, Ponte Dirillo Sicilië
Beskadigde Panzerkampfwagen VI Tiger of Schwere Panzer-Abteilung 503, tenk nommer 313 Tiger I nommer 223 van Schwere Panzer Abteilung 501 winter camo, Eastern Front 3 Duitse tiertenk 8 Tiere op SSyms 80t Plaformwagen
Tiger I tenk rewolwer Vernietigde Tiger tenk 121 s.Pz.Abt. 501 Noord -Afrika 1943 Tiger tenk Italië Tiger I-tenk (met zimmerit) van schwere Panzer-Abteilung 508 Italië 1944
Late Tiger � " of schwere Panzer Abteilung 503, Normandië 1944. Tank met zimmerit Vernietigde Tiger I nommer 121 van Schwere Panzer Abteilung 501 Afrika Korps DAK Tunisië Vernietigde Tiger I Ausf E (laat) met Zimmerit, 1944/45 Bemanning van s.Pz.Abt. 503 verwyder die rewolwer uit Tiger -tenk � "
Tiger I nommer 223 van Schwere Panzer Abteilung 501 winter camo, Eastern Front 2 Tiger zimmerit spoorvervoer Villers Bocage vernietig Panzer VI Tiger Ausf E van 1/schwere SS-Panzer-Abteilung 101 – Normandië 1944 Panzer VI Tiger Ausf E van schwere SS-Panzer-Abteilung 101, tenk nommer 311-Normandië 1944
Tiger I -tenk, romp tydens produksie 1942/1943 Panzer VI Tiger S24 van schwere Panzerkompanie SS-Panzer Regiment 2 "Das Reich " Kursk 1943 Tiger I tenk van schwere Panzer-Abteilung 508, Italië 1944 7 Villers Bocage vernietig Panzer IV en Panzer VI Tiger #112 van die 1/schwere SS-Panzerabteilung 101
Tiger I van schwere Panzer-Abteilung 508, Rome Vittoriano, Italië PzKpfw VI Tiger met zimmerit van die schwere Panzer-Abteilung 508. Villa Bonnaza Italië Panzer VI Tiger of Schwere Panzer-Abteilung 501, tenk nommer 211 winter camo Oosfront Tiger I tenk van schwere Panzer-Abteilung 508 Italië 1944
Tiger of the Schwere Panzer Abteilung 501, tenk nommer 324. Oosfront Tigers 331 en 332 van schwere Panzerabteilung 503 Tiger I tenkkode A2 van schwere Panzer-Abteilung 508 Italië 1944 9 Tiger I tenk van schwere Panzer-Abteilung 504, Sicilië 1943
Tiger I tenkkode A2 van schwere Panzer-Abteilung 508 Italië 1944 2 Tiger I tenk Italië 1944 1 Tiger tank 121 of the of schwere Panzer-Abteilung 505, Orscha Tiger I van schwere Panzer-Abteilung 508 tenk Italië 1944
Tiger of schwere Panzerabteilung 503, Tarnopol 1944 Panzer VI Tiger Ausf E van schwere SS-Panzer-Abteilung 101, tenk nommer 205-Normandië Junie 1944 Tiger I tenk van schwere Panzerabteilung 508 naby Rome 1944 2 Tiger nommer 831 van die SS -afdeling Das Reich
Tiger tank 324 of the of schwere Panzerabteilung 503 Tiger I 222 van schwere SS-Panzer-Abteilung 101- Normandië Frankryk Tiger I met zimmerit nommer 332, van schwere Panzerabteilung 504, Massa Lombarda Italië Panzer VI Tiger Ausf E van schwere SS-Panzer-Abteilung 101, tenk nommer 211-Normandië 1944
Vroeë Tiger tenk 7 Tiger tank tracks – � " of schwere Panzer-Abteilung 503, 1943 Camouflaged Tiger tank of 1/schwere SS-Panzer-Abteilung 101- Villers Bocage France 1944 Tiger of the 4./SS-Panzer Regiment 3 Totenkopf, tenk nommer 413. Winter kamoeflering
Verlate Tiger I met zimmerit, Panzer-Abteilung 508, Italië, vooraanzicht Swaar tenk Tiger I van die Schwere Panzer Abteilung 505 Tiger tank 217 of of schwere Panzer-Abteilung 503 – winter camo Tiger I nommer 223 van Schwere Panzer Abteilung 501 winter camo oostelike front
Tiger -rewolwer Panzer VI Tiger Ausf E van schwere SS-Panzer-Abteilung 101, tenk nommer 232-Normandië Julie 1944 Tiger tenk 24 Tiger turret 5 depot
Duitse panzerman inspekteer 'n nie-deurdringende aanslag op die voorste pantser van Tiger 's (3/sPzAbt 503) Tiger tenk 26 Tiger -kode A12 van die III Bataljon Panzer Regiment Grossdeutschland 1944 Tiger I, Nashorn nommer 211 en Sherman tenk Italië 1944
Tiger I ausf H1 "Strolch ", van die Tigergruppe "Meyer ", Anzio-Nettuno Italië, Maart 1944 Villers Bocage vernietig Tiger Ausf E van schwere SS-Panzer-Abteilung 101, tenk nommer 111 – Slag van Villers-Bocage Normandië 1944 Tiger I naby Tarnopol 1944, Oosfront 1944 Verlate Tiger (laat model) met staalpadwiele en zimmerit
Tiger with Zimmerit, Eastern Front, Tarnopol 1944, Tiger I tenk nommer 2 van 2/schwere Panzerabteilung 508, baanverandering – Anzio Italië 1944 Vroeë Tiger I met vervoerspore, 1942-1943 Tiger -rewolwer 5
Tiger tenk 23 Tiger I tenk met zimmerit Tiger tenk 3 Tiger tenk 5
Tiger I tenk nommer 2 van 2/schwere Panzerabteilung 508 Anzio Italië 1944 Tiger tenks van Schwere Panzer Abteilung 502 Frankryk Panzer VI Tiger Ausf E van die schwere 3/SS-Panzer-Abteilung 101, tenk nommer 311-Normandië 1944 Tiger tenk 17
Panzerkampfwagen VI Tiger of Schwere Panzer-Abteilung 505 Tier met gasbottels Waffen SS Tiger met zimmerit van die schwere SS-Panzer-Abteilung 102 1944 Vroeë Panzerkampfwagen VI Tiger-kode S01 van die Schwere Panzerkompanie SS-Panzer Regiment 2 Das Reich
Tiger Ausf E van 2/Schwere Panzer-Abteilung 503, tenk nommer 213. Frankryk 1944 Panzer VI Tiger code S33 van Schwere Panzerkompanie SS-Panzer Regiment 2 Das Reich, Shitomir val 1943 Tiger I tenk van die 3/schwere Panzer-Abteilung 508 naby Rome, 1944 Beskadigde Panzerkampfwagen VI Tiger of Schwere Panzer-Abteilung 503, tenk nommer 313 2
Tiere word op die voorkant vervoer met spesiaal ontwerpte spoorwaens Tiger tenk van die schwere Panzer-Abteilung 502 tydens trianing, Frankryk Somer 1943 Villers Bocage Soldat en Panzer VI Tiger tenk Tiger I nommer 134 van Schwere Panzer Abteilung 501 winter camo oostelike front
Tiger I-kode � " van Schwere Panzer-Abteilung 505, winter Rusland Tiger I van die schwere Panzer-Abteilung 508. Italië 1944 Tiger Ausführung E van schwere SS-Panzer-Abteilung 101, tenk nommer 111 – Villers-Bocage Normandië 1944 befehls Tiger -kode B van Schwere Panzer Abteilung 507, Oosfront 1944
Tiger winter camo Rusland 2 Detail van die rewolwer van Tiger I met zimmerit Tiger tenk van die Schwere Panzer Abteilung 502 (502ste Heavy Panzer Bataljon), winterkamoefleer Tiger tenk rewolwer
Gevang Tiger I nommer 712 van Schwere Abteilung 501 Afrika Korps Tunisië Duitse swaar tenk Tiger 121 van Schwere Panzer-Abteilung 501, Tunisië, Noord-Afrika WW2 Tiger I tenk Tiger I tenk Italië 1944 5
Tiger I tenk van die 3/schwere Panzer-Abteilung 508 in Rome 1944 4 Panzer VI Tiger Ausf E of 3/schwere SS-Panzer-Abteilung 101, tenk nommer 331-Normandië 1944 Tiger I nommer 5 van Schwere Panzer Abteilung 506 winter kamoeflering Tiger 232 van die Schwere SS-Panzer Abteilung 101 sleep Tiger 231, 14 Junie 1944, Normandië
Panzer VI Tiger Ausf E of 3/schwere SS-Panzer-Abteilung 101. Normandië 1944 Tiger I nommer 132 van Schwere Panzer Abteilung 501, voorlopige winterkamoefleer, Oosfront WW2 Tiger tenk Tiger tenk rewolwer 2
Tiger-kode 231 van Schwere SS-Panzer-Abteilung 102 met zimmerit, Frankryk Laat PzKpfw VI Tiger Ausf. E van Schwere Panzer-Abteilung 506, tenk nommer 10 Tiger I nommer 221 en 224 van Schwere Panzer Abteilung 501 winter camo oostelike front Vroeë produksie Tiger I van Schwere Panzer Abteilung 502, bevelvoerder Lt. Meyer – winter kamoeflering oostelike front
Tiger tenk 13 Verlate Tiger (laat model) met staalpadwiele en zimmerit 2 Tiger I tenkkode II van Schwere Panzer-Abteilung 505 Tiger tenk 11
Tiger I Duitse swaar tenk. Die Duitse benaming was Panzerkampfwagen VI Tiger Ausf.E, dikwels verkort tot Tiger.
Geweer: 8,8 cm KwK 36 L/56. Max pantser: 120 mm. Produksie: 1347 tenks.
Enige koekies wat moontlik nie besonder nodig is vir die funksionering van die webwerf nie en word spesifiek gebruik om persoonlike data van gebruikers te versamel via analise, advertensies, ander ingeslote inhoud, word as nie-nodige koekies genoem. Dit is verpligtend om toestemming van die gebruiker te verkry voordat u hierdie koekies op u webwerf gebruik.
Die plan vir die inval in die Sowjetunie, wat deur Hitler ontwerp is, het die gebruik van drie groot leërgroepe vereis.Weermaggroep Noord sou deur die Baltiese Republieke optrek en Leningrad verower. In Pole sou die Army Group Center ooswaarts na Smolensk ry, dan na Moskou. Army Group South is beveel om die Oekraïne aan te val, Kiev te verower en dan na die olievelde van die Kaukasus te draai. Alles in ag genome, het die plan gevra om 3,3 miljoen Duitse soldate te gebruik, asook 'n bykomende 1 miljoen van as -nasies soos Italië, Roemenië en Hongarye. Terwyl die Duitse Opperkommando (OKW) gepleit het vir 'n direkte aanval op Moskou met die grootste deel van hul magte, dring Hitler daarop aan om ook die Baltiese Eilande en die Oekraïne te verower.
1944–45: Die tweede front [wysig | wysig bron]
Normandië [wysig | wysig bron]
Roetes wat gevolg is deur die D-Day-inval
Op 6 Junie 1944 begin die Geallieerdes Operasie Overlord (ook bekend as 'D-Day')-die langverwagte bevryding van Frankryk. Die misleiding planne, Operations Sterkheid en Lyfwag, het die Duitsers oortuig dat die inval in die Pas-de-Calais sou plaasvind, terwyl die eintlike doelwit Normandië was. Na twee maande se stadige bakleiery in die heideland, het Operation Cobra het die Amerikaners toegelaat om aan die westelike punt van die woning uit te breek. Kort daarna jaag die Geallieerdes dwarsdeur Frankryk. Hulle het ongeveer 200 000 Duitsers in die Falaise -sak omsingel. Soos so gereeld aan die Oosfront gebeur het, het Hitler geweier om 'n strategiese onttrekking toe te laat totdat dit te laat was. Ongeveer 150 000 Duitsers kon uit die Falaise -sak ontsnap, maar hulle het die meeste van hul onvervangbare toerusting agtergelaat en 50 000 Duitsers is dood of gevange geneem. Die Geallieerdes het gestry oor die vordering op 'n breë of smal front voor D-Day. Β ] As die Britte uit die Normandie-brugkop rondom Caen uitgebreek het toe hulle Operasie begin het Goodwood en langs die kus gestoot het, kon feite op die grond die argument in die guns van 'n smal front gedraai het. Aangesien die uitbreek egter tydens operasie plaasgevind het Cobra aan die westelike punt van die brugkop, het die 21ste weermaggroep wat die Britse en Kanadese magte ingesluit het, ooswaarts gegaan en na België, Nederland en Noord-Duitsland gegaan, terwyl die Amerikaanse twaalfde weermaggroep deur die ooste van Frankryk, Luxemburg en die Ruhr -gebied, wat vinnig na 'n breë front waai. Aangesien dit die strategie was wat die opperste geallieerde bevelvoerder Dwight D. Eisenhower en die meeste van die res van die Amerikaanse hoë bevel bevoordeel het, het dit die strategie geword wat aangeneem is.
Bevryding van Frankryk [wysig | wysig bron]
Op 15 Augustus begin die Geallieerdes Operasie Dragoon - die inval in Suid -Frankryk tussen Toulon en Cannes. Die Amerikaanse sewende leër en die Franse eerste leër, wat deel uitmaak van die Amerikaanse 6de leërgroep, het hierdie strandkop vinnig gekonsolideer en Suid -Frankryk in twee weke bevry, waarna hulle noordwaarts in die Rhone -vallei beweeg het. Hulle opmars het net vertraag toe hulle Duitse troepe in die Vosges -gebergte hergroepeer en verskans het.
Die Duitsers in Frankryk word nou deur drie magtige geallieerde weermaggroepe gekonfronteer: in die noorde het die Britse 21ste leërgroep onder bevel van veldmaarskalk sir Bernard Montgomery, in die middel die Amerikaanse 12de leërgroep, onder bevel van generaal Omar Bradley en in die suide die VSA 6de weermaggroep onder bevel van luitenant -generaal Jacob L. Devers. Middel September het die 6de weermaggroep, wat uit die suide gevorder het, in aanraking gekom met Bradley se formasies wat uit die weste vorder en die algehele beheer van Devers se mag het van AFHQ in die Middellandse See oorgegaan, sodat al drie weermaggroepe onder Eisenhower se sentrale bevel by SHAEF (hoogste hoofkwartier, geallieerde ekspedisiemagte).
Onder die aanslag in die noorde en suide van Frankryk val die Duitse leër terug. Op 19 Augustus het die Franse verset (FFI) 'n algemene opstand gereël en die bevryding van Parys het op 25 Augustus plaasgevind toe generaal Dietrich von Choltitz die Franse ultimatum aanvaar en oorgegee het aan generaal Philippe Leclerc de Hauteclocque, bevelvoerder van die Free French 2nd Armored Divisie, ignoreer bevele van Hitler dat Parys tot die laaste gehou moet word en vernietig moet word. Die bevryding van Noord-Frankryk en die Benelux-lande was van besondere betekenis vir die inwoners van Londen en die suidooste van Engeland, omdat dit die Duitsers geweier het om webwerwe vir hul mobiele V-1 en V-2 te begin Vergeltungswaffen (vergelding wapens).
Ongelukkig vir die Geallieerdes het die Duitsers spesiale sorg gedra om alle hawe -fasiliteite deeglik te verwoes voordat hulle gevange geneem kan word. [ wanneer? ] [ aanhaling nodig ] Terwyl die Geallieerdes oor Frankryk gevorder het, het hul toevoerlyne tot by breekpunt gestrek. Die Red Ball Express, die geallieerde vragmotorpoging, kon eenvoudig nie genoeg voorraad van die hawe in Normandië vervoer tot by die voorste linie, wat teen September naby die Duitse grens was nie.
Groot Duitse eenhede in die Franse suidweste wat nie in Normandië gepleeg is nie, het hulle teruggetrek, hetsy ooswaarts in die rigting van die Elsas (soms direk regoor die Amerikaanse 6de weermag) of in die hawens met die bedoeling om dit aan die Geallieerdes te weier. Hierdie laasgenoemde groepe is nie veel moeite werd geag nie en is "te verrot" gelaat, met die uitsondering van Bordeaux, wat in Mei 1945 bevry is deur Franse magte onder generaal Edgard de Larminat (operasie Eerwaarde). Γ]
Geallieerde vordering van Parys na die Ryn [wysig | wysig bron]
Die gevegte aan die westelike front blyk te stabiliseer, en die opmars van die geallieerde het voor die Siegfried -lyn gestop (Westwall) en die suidelike bereik van die Ryn. Begin September begin die Amerikaners stadig en bloedig deur die Hurtgen -woud ("Passchendaele met boom bars"—Hemingway) om die lyn te breek. Die hawe van Antwerpen is op 4 September bevry deur die Britse 11de Pantserdivisie. Dit lê egter aan die einde van die lang Schelde -riviermonding, en kon dus nie gebruik word voordat die naderings duidelik was nie sterk versterkte Duitse posisies. Terugskakel, tydens die Slag van die Schelde. Dit is gevolg deur 'n vervelige veldtog om 'n skiereiland wat die monding oorheers, skoon te maak, en laastens die amfibiese aanval op Walcheren -eiland in November. Die veldtog om die Schelde -riviermonding skoon te maak, was 'n beslissende oorwinning vir die Eerste Kanadese weermag en die res van die Geallieerdes, aangesien dit 'n sterk verbeterde lewering van voorrade direk vanaf Antwerpen moontlik gemaak het, wat baie nader aan die voorkant was as die strande in Normandië.
Amerikaanse troepe kruis die Siegfried -lyn na Duitsland
In Oktober besluit die Amerikaners dat hulle nie net Aachen kan belê en dit in 'n stadige beleg kan laat val nie, omdat dit die flanke van die Amerikaanse negende leër bedreig het. [ aanhaling nodig ] Aangesien dit die eerste groot Duitse stad was wat gevange geneem word, beveel Hitler dat die stad ten alle koste gehou moet word. [ aanhaling nodig ] In die gevolglike geveg is die stad ingeneem, teen 'n koste van 5 000 slagoffers aan beide kante, met 'n bykomende 5600 Duitse gevangenes. [ aanhaling nodig ]
Suid van die Ardennen het Amerikaanse magte van September tot middel Desember geveg om die Duitsers uit Lorraine en agter die Siegfried Line te stoot. Die kruising van die Moselrivier en die verowering van die vesting van Metz was moeilik vir die Amerikaanse troepe in die lig van Duitse versterkings, tekorte aan voorraad en ongunstige weer. [ aanhaling nodig ] Gedurende September en Oktober het die Allied 6th Army Group (Amerikaanse Sewende Leër en Franse Eerste Leër) 'n moeilike veldtog deur die Vosges -berge geveg, wat gekenmerk is deur hardnekkige Duitse weerstand en stadige vooruitgang. In November het die Duitse front egter onder druk gekom, wat gelei het tot skielike geallieerde vooruitgang wat Belfort, Mulhouse en Straatsburg bevry het en die Geallieerde magte langs die Rynrivier geplaas het. Die Duitsers het daarin geslaag om 'n groot brughoof (die Colmar -sak) vas te hou, op die westelike oewer van die Ryn en rondom die stad Colmar. Op 16 November begin die Geallieerdes 'n grootskaalse herfsoffensief genaamd Operation Koningin. Met sy hoofstoot weer deur die Hürtgen -woud, het die offensief die Geallieerdes na die Rurrivier gedryf, maar sy kerndoelwitte het misluk om die Rur -damme vas te vang en die weg na die Ryn te baan. Die geallieerde operasies is toe opgevolg deur die Duitse Ardennen -offensief.
Operasie Market Garden [wysig | wysig bron]
Die Britse veldmaarskalk Montgomery het die Allied High Command oorreed om 'n gewaagde aanval, Operation, te loods Marktuin wat hy gehoop het dat die Geallieerdes oor die Ryn sou kom en die smal front sou skep wat hy bevoordeel het. Valskermsoldate vlieg vanuit Brittanje in en neem brûe oor die belangrikste riviere van die Duits-besette Nederland in drie hoofstede, Eindhoven, Nijmegen en Arnhem. Die Britse XXX Corps sou deur die Duitse lyne langs die Maas-Schelde-kanaal slaan en met Amerikaanse valskermsoldate in Eindhoven skakel. As alles goed verloop, sou XXX Corps na Duitsland vorder sonder enige groot struikelblokke. XXX Corps kon verder kom as ses van die sewe brûe wat deur 'n valskermsoldaat gehou is, maar kon nie skakel met die troepe naby die brug oor die Ryn by Arnhem nie. Die gevolg was die byna vernietiging van die Britse 1st Airborne Division. Die offensief het geëindig met die feit dat Arnhem in Duitse hande gebly het en die Geallieerdes 'n uitgebreide hoogtepunt gehou het van die Belgiese grens tot die gebied tussen Nijmegen en Arnhem.
Winter teenaanvalle [wysig | wysig bron]
Amerikaanse soldate het tydens die Slag om die Bulge verdedigende posisies in die Ardennen ingeneem
Die Duitsers het 'n massiewe teenaanval in die Weste voorberei sedert die uitbreek van die Geallieerde uit Normandië. Die plan het geroep Wacht am Rhein ("Watch on the Rhine") was om deur die Ardennen aan te val en noord na Antwerpen te swaai en die Amerikaanse en Britse leërs te verdeel. Die aanval het op 16 en#160 Desember begin in wat bekend geword het as die Slag van die Bulge. Die verdediging van die Ardennen was troepe van die Amerikaanse Eerste Leër. Aanvanklike suksesse in slegte weer, wat hulle dekking van die geallieerde lugmag gegee het, het gelei tot 'n Duitse penetrasie van meer as 80 kilometer tot minder as 16 kilometer van die Maas. Nadat die Geallieerdes verras was, het die Geallieerdes hergroepeer en die Duitsers is gekeer deur 'n gekombineerde lug-en-landaanval wat hulle uiteindelik teen 25 Januarie 1945 na hul beginpunte teruggestoot het.
Die Duitsers het 'n tweede, kleiner offensief geloods (Nordwind) Elsas op Oujaarsdag, 1945. Met die doel om Straatsburg te herower, val die Duitsers die 6de en#160Army -groep op verskeie punte aan. Omdat die geallieerde linies ernstig uitgerek is as gevolg van die krisis in die Ardennen, het die Nordwind offensief was 'n duur saak wat byna vier weke geduur het. Die hoogtepunt van die geallieerde teenaanvalle herstel die frontlyn na die gebied van die Duitse grens en stort die Colmar-sak in duie.
Invasie van Duitsland [wysig | wysig bron]
In Januarie 1945 is die Duitse brughoof oor die rivier Roer tussen Heinsberg en Roermond tydens operasie skoongemaak Swartkop, gevolg deur die knypbeweging van die Eerste Kanadese leër in operasie Regtig Die bevordering van die Nijmegen -gebied in Nederland en die Amerikaanse negende leër wat die Rur (Roer) in Operasie Granaat oorsteek, sou op 8 Februarie 1945 begin, maar dit is met twee weke vertraag toe die Duitsers die riviervallei oorstroom het deur die damhekke te vernietig stroomop. Gedurende die twee weke dat die rivier oorstroom is, sou Hitler nie toelaat dat veldmaarskalk Gerd von Rundstedt oos agter die Ryn terugtrek nie, met die argument dat dit die onvermydelike net sou vertraag. Hitler het hom beveel om te veg waar sy magte staan.
Teen die tyd dat die water bedaar het en die Amerikaanse negende leër op 23 Februarie die Roer kon oorsteek, was ander geallieerde magte ook naby die westelike oewer van die Ryn. Von Rundstedt se afdelings wat op die westelike oewer gebly het, is in die 'slag van die Rynland' in stukke gesny - 280 000 mans is gevange geneem. Met 'n groot aantal mans gevange geneem, was die hardnekkige Duitse verset tydens die Geallieerde veldtog om die Ryn in Februarie en Maart 1945 te bereik, duur. Die totale verliese het na raming 400 000 man bereik. Δ ]
Amerikaanse soldate steek die Ryn oor met aanrandingsbote
Die kruising van die Ryn is op vier punte bereik: die een was 'n geleentheid wat die Amerikaanse magte aangegryp het toe die Duitsers nie die Ludendorff -brug by Remagen kon opblaas nie, een kruising was 'n haastige aanval en twee kruisings was beplan. Bradley en sy ondergeskiktes het die Remagen -kruising wat op 7 Maart 1607 gemaak is, vinnig uitgebuit en die brugkop uitgebrei tot 'n volgrootte kruising.
Bradley het aan generaal Patton, wie se Amerikaanse derde leër deur die Pfalz geveg het, gesê om 'die Ryn aan die gang te kry'. Ε ] Die Derde Weermag het presies dit gedoen die aand van 22 Maart 160 en het die rivier oorgesteek met 'n haastige aanval suid van Mainz by Oppenheim.
In die noorde operasie Plundery was die naam wat die Britse 21st Army Group die aand van 23 Maart op die kruising van die Ryn by Rees en Wesel gegee het. Dit bevat die grootste lugoperasie in die geskiedenis, met die kodenaam Operation Varsity. Op die punt wat die Britte die rivier oorgesteek het, is dit twee keer so breed, met 'n veel groter volume water as die punte waar die Amerikaners oorgesteek het en Montgomery besluit het dat dit slegs met 'n noukeurig beplande operasie oorgesteek kan word. [aanhaling nodig]
In die gebied van die Geallieerde 6de weermaggroep het die Amerikaanse sewende leër op 26 en 160 Maart oor die Ryn in die gebied tussen Mannheim en Worms aangerand. Ζ ] 'n Vyfde kruising op 'n baie kleiner skaal is later deur die Franse Eerste Leër by Speyer behaal. Η ]
Amerikaanse soldate trek deur die wasige ruïnes van Waldenburg, Duitsland, April 1945
Nadat die Geallieerdes die Ryn oorgesteek het, waai die Britte noordooswaarts na Hamburg oor die Elbe -rivier en verder na Denemarke en die Oossee. Britse magte het Bremen op 26 April ná 'n week se geveg gevange geneem. ⎖ ] Britse en Kanadese valskermsoldate bereik die Baltiese stad Wismar net voor Sovjet -magte op 2 Mei. Die Amerikaanse negende leër, wat sedert die slag van die Bulge onder Britse bevel gebly het, het suid gegaan as die noordelike knyper van die Ruhr -omsingeling en elemente ooswaarts gedruk. XIX Korps van die negende leër het Magdeburg op 18 April verower en die Amerikaanse XIII korps in die noorde beset Stendal. ⎗ ]
Die Amerikaanse 12de weermaggroep het ontplof, die eerste leër het noord gegaan as die suidelike knyp van die Ruhr -omsingeling. Op 4 April is die omsingeling voltooi en het die negende leër teruggekeer na die bevel van Bradley se 12de Army -groep. Die Duitse weermaggroep B onder bevel van veldmaarskalk Walther Model was in die Ruhr -sak vasgekeer en 300 000 soldate het krygsgevangenes geword. Die negende en eerste Amerikaanse leërs het daarna oos gedraai en teen middel van April na die Elbe-rivier gestoot. Tydens die stoot na die ooste is die stede Frankfurt am Main, Kassel, Magdeburg, Halle en Leipzig sterk verdedig deur ad hoc Duitse garnisone wat bestaan ​​uit gereelde troepe, Flak -eenhede, Volkssturm en gewapende Nazi -partyhulpe. Generaals Eisenhower en Bradley het tot die gevolgtrekking gekom dat om verder te gaan as die Elbe geen sin het nie, aangesien Oos -Duitsland in elk geval deur die Rooi Leër beset sou word. Die Eerste en Negende Leërs het langs die Elbe- en Mulde -riviere gestop en einde April kontak gemaak met Sowjet -magte naby die Elbe. Die Amerikaanse Derde Leër het in die ooste na westelike Tsjeggo -Slowakye en suidoos na Oos -Beiere en Noord -Oostenryk uitgebrei. Teen VE-dag was die Amerikaanse 12th Army Group 'n mag van vier leërs (eerste, derde, negende en vyftiende) wat meer as 1,3 miljoen mense uitgemaak het. ⎘ ]
Einde van die Derde Ryk [wysig | wysig bron]
Die Amerikaanse 6de weermaggroep het na die suidweste gestrek, na die ooste van Switserland deur Beiere en na Oostenryk en Noord -Italië. [ wanneer? ] .Die Swartwoud en Baden is deur die Franse Eerste Leër oorval. [ wanneer? ] Bepaalde standpunte is in April deur die Duitse magte by Heilbronn, Neurenberg en München gemaak, maar is na 'n paar dae oorkom. [ wanneer? ] Elemente van die Amerikaanse 3de Infanteriedivisie was die eerste geallieerde troepe wat by Berchtesgaden aangekom het, wat hulle beveilig het, terwyl die Franse 2de Pantserdivisie die Berghof (Hitler's Alpine residence) in beslag geneem het op 4 Mei 1945. Duitse weermaggroep G het oorgegee aan die Amerikaanse magte in Haar, in Beiere, op 5 Mei. Veldmaarskalk Montgomery neem die Duitse militêre oorgawe van alle Duitse magte in Nederland, Noordwes -Duitsland en Denemarke op Lüneburg Heath, 'n gebied tussen die stede Hamburg, Hannover en Bremen, op 4 Mei 1945. As operasionele bevelvoerder van sommige van hierdie magte [ vaag ] [ Verduideliking nodig ]
Op 7 Mei by sy hoofkwartier in Rheims het Eisenhower die onvoorwaardelike oorgawe van alle Duitse magte aan die westelike bondgenote en die Sowjetunie oorgedra, en#9113 ] van die Duitse stafhoof, generaal Alfred Jodl, wat die eerste generaal onderteken het oorgawe -instrument om 0241 uur. Generaal Franz Böhme kondig die onvoorwaardelike oorgawe van Duitse troepe in Noorweë aan. Die operasies het op 8 Mei om 2301 uur Sentraal -Europese tyd (CET) gestaak. Op dieselfde dag is veldmaarskalk Wilhelm Keitel, as hoof van OKW en Jodl se meerdere, na marskalk Georgy K. Zhukov in Karlshorst gebring en 'n ander oorgawe -instrument onderteken wat in wese identies was aan die ondertekening in Rheims met twee klein toevoegings wat die Sowjets versoek het . ⎚ ]
Die veldtog 1944–45 agterna [wysig | wysig bron]
Terwyl die onvoorwaardelike oorgawe van die Duitse weermag 'n dawerende sukses vir die Westerse bondgenote en die Sowjetunie was, is die pad na hierdie uitkoms beïnvloed deur die strategiese besluite van beide kante. Terugskouend is dit duidelik dat spesifieke faktore en keuses die pas en verloop van die veldtog aan die Wesfront sterk beïnvloed het.
Die geallieerde misleiding oor waar die D-Day-landing sou plaasvind, was baie suksesvol, met die meerderheid van die Duitse kommando wat oortuig was dat die landings in die Calais-gebied sou plaasvind. Die Duitsers onderskat die geallieerde bereidwilligheid om 'n amfibiese aanval op 'n roete langer as die kortste pad oor die Engelse kanaal te waag. Terwyl die Geallieerdes die landings noukeurig beplan het, kon hulle nie die platteland onmiddellik buite die strande beoordeel nie, en dit het daartoe gelei dat die Duitsers die heiningland (Bocage) baie suksesvol gebruik het as 'n stelsel van natuurlike verdedigingswerk wat die Geallieerdes twee geneem het maande om te ontslae te raak teen 'n verbysterende koste by infanterie -ongevalle. ⎝ ] Geskiedkundiges het ook beweer dat die Amerikaanse weermag aan die oostelike punt van die Normandiese strande moes geland het en die noordelike vleuel van die geallieerde magte in Noordwes -Europa gevorm het.⎞ ] ⎟ ] Die primêre steun vir hierdie argument was dat die mobiliteit van Amerikaanse magte beter gebruik kon word op die meer oop terrein en die mees direkte roete na Berlyn wat die noordelike benadering gebied het. Die pre-inval van troepe in Brittanje het die rangskikking van die landingsmagte bepaal.
Terwyl die Duitsers rede gehad het om af en toe te twyfel aan die geallieerde militêre vaardigheid van die Geallieerde, is dit duidelik dat hulle te dikwels die geallieerde bevoegdheid onderskat het. In sy mees skadelike uitdrukking het hierdie gewoonte van onderskatting gelei tot die verwerping van die idee dat die Geallieerdes Duitse militêre sifers kon breek, veral die Enigma -kode. Die vermoë om Duitse militêre kommunikasie te monitor was 'n geallieerde strategiese bate van die hoogste orde. Minder dramaties het die Duitsers dikwels die vaardigheid van die geallieerde troepe onderskat, 'n gewoonte wat af en toe skerp nederlae vir te selfversekerde Duitse eenhede tot gevolg gehad het. ⎡ ] ⎢ ]
Mannekrag het die verloop van die veldtog sterk beïnvloed. Die Duitse vermoë om 'n samehangende verdedigingslinie te vorm (die sogenaamde 'Miracle in the West') na die ramp wat hul magte in Normandië verduur het, was feitlik heeltemal te wyte aan die vermoë van die Ersatzheer (Replacement Army) om groot getalle nuwe troepe vinnig te ontplooi. Hierdie onervare soldate is gekoppel aan ervare veterane wat vinnig gehelp het om die plaasvervangers te omskep in gevegseenhede wat as voldoende bekwaam geag is om versterkte posisies te verdedig. Terwyl die Geallieerdes groot getalle Duitse gevangenes tydens hul opmars van Normandië na die Duitse grens geneem het, onderskat hulle egter die vermoë van die Duitsers om hul magte onder baie nadelige omstandighede te herbou. ⎣ ] Die Geallieerdes het ook die infanterie -slagoffers wat hul magte in Noordwes -Europa sou ly, ernstig onderskat en die aantal afdelings wat nodig sou wees om die veldtog te wen. Die Geallieerdes het tussen 1944–45 ⎤ ] 776 294 mans dood of gewond in Wes -Europa en Britse tekort aan mannekrag het so ernstig geword dat twee infanteriedivisies ontbind moes word, terwyl die Amerikaners genoodsaak was om oortollige personeel uit hul logistiek te skud en Army Air Force -eenhede om die geweer -eenhede sterk te maak. ⎥ ] ⎦ ] Tekorte aan Amerikaanse mannekrag is sterk vererger deur die neiging om reguit aan te val, ongeag die omstandighede, ⎧ ] 'n gewoonte wat veral bewys is tydens die maande van gevegte in die Hürtgen-woud. ⎨ ] ⎩ ] Die geallieerde logistieke krisis wat hul bedrywighede tussen September en Desember 1944 oorheers het, het die verdere afdelings in Brittanje beperk wat na die vasteland verplaas kon word om die front te versterk, aangesien die Geallieerdes kon slegs 'n beperkte aantal afdelings oos van die Seine voorsien. Nadat die Geallieerdes die logistieke krisis onder die knie gehad het, het die Amerikaners afdelings na die Stille Oseaan -teater herlei in 'n laat besef dat meer afdelings nodig was vir operasies in Europa.
Terwyl die Duitsers met hul offensief in die Ardennen strategiese verrassing behaal het, kon die Panzer -afdelings wat so noukeurig herbou is, meer winsgewend gebruik word om die Siegfried -lyn en die Rynland te verdedig, of miskien ter verdediging van Berlyn teen die Rooi Leër. ⎪ ] Die Duitse stoot het die alliansie van hul vyande nie in die wiele gery nie en het Duitsland groot ongevalle en toerustingverliese gekos wat sy nie kon bekostig nie. Hierdie dwaasheid is in Januarie in Elsas herhaal, maar met die bykomende nadeel hierdie keer dat die Geallieerdes die aanval verwag het.
Die Geallieerdes het tydens die operasies in 1944–45 verskeie kere ernstige foute gemaak en twyfelagtige gebruik van hul magte gemaak.
By die uitbreek van Normandië in Augustus het die Amerikaners twee gepantserde afdelings toegesluit vir operasies in Bretagne toe dit broodnodig was vir die agtervolging van die Duitse leër in Frankryk. Terwyl die hawe van Brest uiteindelik deur die Amerikaners gevange geneem is, het dit 'n hele maand lank die diens van 'n Amerikaanse korps vereis en uiteindelik min vir die geallieerde pogings gedoen omdat die Duitsers die hawe so deeglik beskadig het voordat dit gevang is. ⎫ ]
Uit vrees dat twee vleuels van hul magte kan bots, het die Geallieerdes nie daarin geslaag om die Falaise Gap in Augustus definitief te sluit nie, sodat vasgevangde Duitse magte na die ooste kon ontsnap. ⎬ ] Alhoewel die operasies rondom Falaise 'n aansienlike aantal Duitsers vasgevang het, het ervare Duitse eenhede die geallieerde magte ontduik en was hulle beskikbaar om 'n samehangende front langs die Siegfried -lyn te herstel.
Alhoewel Britse magte 'n briljante agtervolging in Noord -Frankryk uitgevoer het, wat tot die bevryding van die kritiek belangrike hawe van Antwerpen begin September gelei het, kon hulle nie die Schelde -riviermond onmiddellik skoonmaak nie. ⎭ ] ⎮ ] Die Duitsers het onmiddellik die betekenis van die Schelde -riviermonding begryp en troepe ingeskuif om 'n lang verdediging uit te voer. ⎯ ] ⎰ ] Die geallieerde versuim om die Schelde -riviermonding vinnig te verwyder, het beteken dat die hawe eers op 28 November 160 gebruik kon word, en het sterk bygedra tot die lang logistieke krisis wat die geallieerde bedrywighede vier maande lank belemmer het. Operasie Marktuin was 'n dubbele mislukking in die sin dat die hulpbronne wat daarvoor aangewend is, meer winsgewend sou gewees het om die Scheldt-riviermonding skoon te maak in plaas van om 'n uitgebreide uitgangspunt uit te sny wat niks anders gedoen het as om 'n reeds te uitgebreide Geallieerde frontlyn te rek nie. ⎱ ]
Ondanks 'n ernstige tekort aan gewere, is Amerikaanse operasies voor die Siegfried -lyn, veral in die gebied van die Amerikaanse Eerste Leër, gekenmerk deur bloedige frontaanvalle. ⎧ ] Hardkoppigheid en misplaaste opvattings dat die Amerikaanse weermag hom nie kon toelaat om winsgewende operasies te laat vaar nie ⎡ ] ⎫ ] het vyf infanteriedivisies in die geveg van die Hürtgen -woud laat vaar, met die aanval eers in Desember laat vaar nadat die Duitse aanval in die Ardennen. Die konsentrasie van afdelings in die Hürtgen Forest - Aachen -gebied dwing ook 'n ooreenstemmende gebrek aan konsentrasie langs die Ardennenfront, met die gevolg dat slegs vier Amerikaanse afdelings aanvanklik in die Ardennen beskikbaar was om 'n Duitse offensief wat 26 afdelings sterk was, die hoof te bied.
Toe die Geallieerdes in November aansienlike sukses in die gebied van die 6de leërgroep geniet, het generaal Eisenhower geweier om die sukses te versterk en selfs sy bevelvoerders in die suide verbied om te probeer aanval oor die Ryn in die gebied van Straatsburg terwyl die Duitse verdediging in wanorde was. . ⎲ ] Hierdie gebrek aan dapper onderneming ⎳ ] was 'n byproduk van Eisenhower se besluit om beperkte objektiewe aanvalle op 'n breë front uit te voer, alhoewel die Geallieerdes nie 'n voldoende aantal verdeeldheid gehad het nie, beide vir 'n breë front en konsentreer genoeg gevegskrag in gekose gebiede om deurbrake te bereik. ⎴ ] ⎵ ] En daar was ander gevalle van versigtige Geallieerde generaalskap. ⎶ ] ⎷ ]
Na die kruising van die Ryn is ontplooiing van die geallieerde magte bederf deur misplaaste prioriteite, en#9144 ] ⎹ ] 'n gebrek aan vaste leiding van die hoogste politieke geledere, ⎺ ] ⎻ ] en tot 'n mate deur oordrewe vrese van Duitse vermoëns. ⎼ ] ⎽ ] Toe Amerikaanse troepe middel April die Elbe-rivier bereik, besluit Eisenhower eensydig dat Berlyn nie meer 'n belangrike militêre doelwit is nie. ⎾ ] Die amptelike geskiedenis van die Amerikaanse weermag het hierdie besluit verdedig deur te verklaar dat Eisenhower weet dat Berlyn binne die Sowjet-gebied van die na-oorlogse Duitsland sou wees en geen rede sien om te veg vir grond wat na die Sowjetunie sou moes gegee word nie die oorlog. ⎿ ] Ander geskiedenis van die veldtog was minder vrygewig, met die beoordeling dat dit 'n politieke besluit was wat sekere militêre voordele opgeoffer het. ⏀ ] ⏁ ] Eisenhower het George S. Patton, die derde leërbevelvoerder, daarop gewys dat Berlyn geen militêre strategiese waarde het nie en baie hulpbronne sou verg om te beset en het Patton gevra: "Wie sou dit wou hê? " Patton het geantwoord: "Ek dink die geskiedenis sal die vraag vir u beantwoord." Onbevange deur Patton, Simpson (die bevelvoerder van die Amerikaanse negende leër), of selfs Winston Churchill, beveel Eisenhower Amerikaanse magte om langs die Elbe- en Mulde -riviere te stop. ⏂ ] Hierdie spiespunte is dus feitlik geïmmobiliseer terwyl die oorlog nog drie weke voortduur. Terselfdertyd het generaal Bradley die Duitsers wat in die Ruhr -sak vasgekeer was, as die grootste bedreiging beskou en het verbasend groot getalle Amerikaanse troepe daartoe verbind om die sak in duie te stort (in plaas daarvan om sy troepe by die Elbe -rivier te versterk). ⏃ ] As gevolg van Eisenhower se besluit is die Britse 21ste Army Group beveel om noordoos na Hamburg te ry in plaas daarvan om ooswaarts in die rigting van Berlyn te gaan. Uiteindelik was die geallieerdes nuuskierig liggelowig oor Duitse propaganda en beweer dat daar 'n 'National Redoubt' in die Alpe -binneland van Beiere en Oostenryk bestaan. ⏄ ] Uit vrees vir 'n grootskaalse laaste stand by die Nazi's in hierdie sogenaamde redoubt, het generaal Eisenhower nie minder nie as drie veldleërs beveel om Suid-Duitsland skoon te maak in 'n tyd toe die grootste groepe Duitse magte na die ooste gestaan ​​het, nie die suide van generaal Eisenhower se troepe nie. Gelukkig vir die Geallieerdes was die Duitse leër van April 1945 nie in staat om troepekonsentrasies en bewegings van twyfelagtige verdienste te benut nie.
Terwyl die Geallieerdes 'n groot oorwinning behaal het, het hul vervolging van die veldtog soms hul Duitse teëstanders geleenthede gebied wat die geveg onnodig verleng het. ⏅ ] ⏆ ]
Jagdpanzer 38 produksie
As gevolg van die beperkte ruimte in die Jagdpanzer 38 en die begeerte om die profiel van die voertuig laag te hou, is die geweerhouer nie aan die vloer van die voertuig vasgebout nie. In plaas daarvan is 'n geweerhouer aan die gletserplaat vasgemaak. Die geweer moes buite die middel, regs van die voertuig, geïnstalleer word. Dit het die posisie van die bestuurder, kanonnier en laaier in staat gestel om aan die linkerkant van die voertuig te staan, in lyn, agter mekaar. Die bevelvoerder sit aan die regterkant van die voertuig, agter in die gevegsruimte, direk agter die geweer, met sy luik bo hom. Hy het nie toegang tot 'n gepantserde koepel gehad nie.
Die geweer was regs van die voertuig gemonteer. Dit het sy deur tot slegs 5 ° links en 11 ° regs beperk. Om teikens buite hierdie smal 16 ° dwarsstreep te kry, moet die hele voertuig geskuif word. Die geweer buite die middel het beteken dat daar te veel gewig op die regte pad en vering was. Om die voertuig nie na regs te kantel nie, moes 850 kg bemanning en toerusting aan die linkerkant van die geweer geplaas word as 'n teenwicht.
As al die luike toegemaak was, het die bemanning beperkte sigbaarheid gehad, veral aan die kant en agterkant van die voertuig. Die bestuurder het twee hoekige periskope wat uit die boonste gletserplaat uitgesteek het onder 'n beskermende gepantserde deksel. Die skutter is voorsien van 'n vooruitskouende blik Selbstfahrlafetten-Zielfernrohr 1a (Sfl.ZF 1a) periskoopgeweer. Die laaier het 'n periskoop gehad om op die uitkyk te wees vir dreigemente aan die linkerkant van die voertuig. Die dakmasjiengeweer is gemik deur deur 'n periskoop te kyk. Dit kan 360 ° draai. Die bevelvoerder het toegang tot 'n periskoop wat na agter kyk. As die bevelvoerder se luik gesluit was, het hy geen voorwaartse visie gehad nie. Dit sou slegs in uiterste noodgevalle gesluit gehou word, soos tydens 'n artillerie of spervuur. Daar was ook 'n Scherenfernohrs 14Z (Sf.14Z) skêrteleskoop wat die bokant van die oop dakluik met 'n vergroting van 8 x 10 uitsteek.
Geskiedenis van ski -stewels
In die begin het Noorse boere en jagters hul daaglikse werksskoene gebruik tydens ski. Tot in die 1840's was die tipiese skibinding 'n eenvoudige leerband wat oor die voorkant van die bagasiebak gegaan het. Die belangrikste ontwerpontwerp was om die binnekant van die bagasiebak droog te hou, sodat die sokkies hul werk kon doen om die voet te isoleer. Waterafstotendheid was afhanklik van taai, fyn leer wat mildelik met 'n mengsel van was en dierlike vet gesny is. Hierdie kombinasie van 'n buigsame skoen, eenvoudige binding en ski's sonder staalrande was veral handig om oor weide te hardloop en bosveld saggies te rol, en af ​​en toe 'n skispring. Die eenvoudige voorvoetband het 'n beperking op die hardloopprestasie gestel: as die skiër te vinnig terugskop, kan die skoen agteruit uit die band gly. Saamiese skiërs-die oorspronklike Lapplanders-het 'n oplossing hiervoor gehad: hulle het 'n vertikale lip op die punt van hul rendierstewel gebou om te keer dat dit deur die bindband terugtrek (foto links). Soms het hierdie lip 'n oordrewe gekrulde toon geword. Kersvader se elwe word gereeld uitgebeeld met Saami-stewels.
Toe ski 'n sport word en skiërs steiler heuwels en werklike spronge begin aanpak, het skiërs 'n beter beheer van stuur en rand nodig gehad. Bindings het stywer geword, met die uitvinding omstreeks 1840 van die hakband om die stewels stewig vorentoe in die teenriem te trek. Sondre Norheim en sy vriende het byvoorbeeld 'n hakband vasgemaak van gevlegte wilg. Toe Fridtjof Nansen sy span toegerus het vir die kruising van Groenland in 1888, was die neus in Saam-styl nog steeds in gebruik, maar 'n gesplus is bygevoeg om die hakband vas te hou.
Die toneband ontwikkel toe tot die styf yster van staal, en die hakband word robuuster om die bagasie stewig in die teenyster te druk. Hierdie ontwikkelings het 'n stewelaar met 'n stywer, swaarder sool vereis, gewoonlik versterk met 'n houtskenk om krummels onder die voorwaartse druk van die hakband te weerstaan. Die swaar sool is voor en agter uitgebrei om die yster en hakband te koop. Klimstewels van die era is op 'n soortgelyke patroon gemaak om stertstokkies te akkommodeer, maar daar is staalskoene of kalke aan die sole vasgespyker om die trekkrag vas te trek, wat enige hout -ski -top in 'n kort rukkie sou vernietig het.
Van dorpskoenmaker tot massaproduksie
Tot in die 1870's is al hierdie stewels met die hand gemaak deur plaaslike skoenmakers. Massaproduksie van militêre stewels, vasgenael en meganies aanmekaar geskroef, kom algemeen voor in Engeland tydens die Napoleontiese oorloë, en tydens die Amerikaanse burgeroorlog was die troepe van die Unie toegerus met massaprodusente stewels wat volgens die eerste standaard maatstelsel gemaak is. Hierdie ontwikkelings het nie regtig die ontwerp van ski -skoene beïnvloed nie. Omdat klimmers en skiërs hul stewels bestel het by iemand wat hulle in die dorp geken het, is feitlik alle skistewels op maat gemaak - die skoenlapper het jou voet gemeet voordat hy begin werk het.
Dit het verander met die bekendstelling, in die Verenigde State, van industriële naaimasjiene en in massa vervaardigde skoene en stewels (foto links). Die belangrikste uitvindings was die Goodyear -wêreld, wat in 1865 begin is deur werktuigkundiges wat vir Charles Goodyear Jr. Die uitvindings is vinnig in die meeldorpe van New England aan die werk gesit. Teen 1876 het die G.H. Die baslaarsfabriek in Portland, Maine, het elke dag duisend paar skoene en werkstewels uitgepluk. Europese skoenfabrieke het ontstaan ​​met behulp van die nuwe industriële naaitoerusting, en deur 1885 het ondernemings in Switserland, Frankryk, Duitsland, Groot -Brittanje en Italië daagliks duisende skoene en stewels gestuur. Rond die eeuwisseling verskyn die eerste massaprodusente leer-skistewels in sportkatalogusse.
Die eerste alpiene stewels
Vir 'n kwarteeu daarna was die tipiese skischoen slegs 'n vetersokkies met 'n ruim boks (om die wolkouse te akkommodeer) en 'n verlengde sool om te pas by die hakband van die era. Toe, in 1928, het die Switserse ski -renjaer Guido Reuge 'n kabelbinding uitgevind wat ontwerp is om die hak vas te hou vir alpiene ski. Hy het die band vernoem na die Kandahar -reeks alpiene ski -wedrenne. Die kragtige staalkabel en die voor-gooi-versteller het hard op die stewelsool geklap, wat aansienlik gestyf moes word. Op hierdie stadium het die ontwerp van alpiene skischoenen verskil van nordiese stewels. Stywe vir langlaufe en skispring benodig 'n buigsame sool. Maar omdat alpiene wedrenne nie vereis dat die skoen by die voetbal buig nie, kan die sool met 'n stywe skaft in die lengte gebou word. En omdat alpiene skiërs die voet stewig op die ski wou hou, het bootmakers 'n wipband (foto regs). Toevallig was 1928 die jaar waarin die bergklimmer Rudolf Lettner die gesegmenteerde staalrand vir alpiene ski's uitgevind het. Skielik kan ski's op steil en ysige gesigte beheer word - as jou stewels styf genoeg is om die rande te ry.
Die meeste skiërs het goedkoop massaprodusente-skistewels gebruik, maar renjaers, instrukteurs en ryker sportlui het hul stewels op maat by die skippers in die Alpe bestel. 'N Paar van hierdie vakmanne, soos Peter Limmer Sr., het 'n winkel in Amerika opgerig.
Na die Tweede Wêreldoorlog het pasgemaakte skoenmakers die dubbele skoen ontwikkel, met 'n sagte en gemaklike veterslaap binne-stewels wat beskerm en verstewig is deur 'n dik buitekas van 'n stiervel met swaar korsethake (foto links). Die komplekse ontwerp was moeilik om met masjiene weer te gee, en die Europese kothuisbedryf was aangepas vir massaproduksie van handgestikte leerstewels. Ondernemings soos Henke in Switserland, Le Trappeur in Frankryk en Nordica in Italië het honderde werkers in diens geneem om handgestikte stewels uit te voer.
Met die kommersialisering van ski -skoene kom die eerste ernstige bemarkingsveldtogte en die eerste atlete se goedkeuring. In 1950, toe die Nordica -skoenfabriek in Montebelluna, Italië, sy eerste ski -stewels verkoop het, het die onderneming die geluk gehad om Zeno Colò toe te rus, wat die winter twee Wêreldkampioenskappe in Aspen gewen het. Die publisiteit het Nordica op die kaart geplaas.
Selfs met verskeie lae was leerstewels nie baie waterdig, warm of duursaam nie. As jy meer as 'n paar dae per jaar ski, word stewels vinnig sag en slordig. 'N Agressiewe skiër benodig elke winter nuwe stewels, 'n duur voorstel. Dit was moontlik om leer in gom te week en dit styf te maak soos 'n bord, maar dan kon die bagasiebak nie gesluit word nie en sou dit nie aanpas by die vorm van die voet nie. Selfs versterkte stewels het nat geword en sag geword. Soos baie top-renjaers, het Jean-Claude Killy stewels aan vriende geleen om in te breek. Toe die stewels "geurig" was-gemaklik maar nog nie sag nie-was dit goed vir 'n paar wedrenne. Iets beters was nodig.
Gespe en wedeln
'N Gedeeltelike oplossing om stewels stewiger en duursamer te maak, kom in 1954 toe die Switserse fietsryer en stuntvlieënier, Hans Martin, 'n patent op die skistofgesp. Sy oorspronklike patent spesifiseer 'n vinnig aanpasbare 'vetersisteem' met oorvleuelende bagasieklappe, sodat losgemaak kan word vir klim en stywer vir afdraande. Martin het die patent aan Henke gelisensieer en aan die werk gegaan om hul stewels te ontwerp (foto links). Die gespe was baie kragtiger as enige stel veters en kon 'n baie stywe skoen toemaak. Vinnige, kort draaie word moontlik, en die stert waai wedeln Die tegniek het gewild geword in ski -skole regoor die wêreld. Om stewels nog stywer te maak, het bootmakers interne plastiekhakbekers en manchetversterkings bygevoeg.
Plastiek en randkrag
Toe, gedurende die half-dekade van 1966 tot 1972, het alles verander. Teen 1962 eksperimenteer Europese bootmakers met velle plastiek wat aan die buiteleer gelamineer is vir waterdigting en verbeterde duursaamheid. Terselfdertyd het Bob Lange en Dave Luensmann die eerste vakuumgegote plastiekstutdop gemaak (foto regs), en die daaropvolgende jaar uitgevind hoe om dit uit vloeibare uretaan te vorm (sien '50 Years of Lange' in die Maart-April 2015-uitgawe van Ski geskiedenis). Nordica se Aldo Vaccari - 'n chemiese ingenieur van opleiding - het die Lange -bagasiebak gesien en vinnig uitgevind hoe om dit te vervang met die hand vasgemaak van die sool met 'n waterdigte poliuretaan-buitensool, permanent vasgemaak aan die leer-bovendeel, met behulp van hoëspoed-spuitgietmasjinerie. Dit was 'n groot verbetering, wat vinnig deur mededingende fabrieke aangeneem is (foto links). Dit het tagtig jaar se blywende masjinerie vervang wat gebaseer is op naaimasjientegnologie.
Maar die werklike revolusie het plaasgevind in 1966, toe Lange die Kanadese skispan toegerus het met plastiekstewels vir die Alpe-wêreldkampioenskappe in Portillo (sien "Fifty Years of Lange", Maart-April 2015). Die stewels was 'n sensasie - dit het vinnig duidelik geword dat lateraal stywe plastiekstewels die randkrag op ys dramaties verbeter en dat dit die wedrenne sal oorheers (foto regs). By die Olimpiese Spele van 1968 wen Jean-Claude Killy drie goue medaljes in sy Le Trappeur-stewels, maar agt van die oorblywende 15 medaljes is in Langes verower. Leerstewels het gou uit die wedrenne verdwyn. Nordica het daardie jaar sy eerste plastiekstewel bekendgestel. Omliggende bootfabrieke in Montebelluna het vinnig 'plastiek' stewels gemaak met leer wat met uretaan bedek is. Teen die volgende jaar was spuitvormige stewels met volle bors beskikbaar by Kastinger en Peter Kennedy, Rosemount het sy veselglasstewel gestuur, en Mel Dalebout het 'n magnesiumdop aangebied.
Bederf en afval
Intussen het Franse renjaers 'n nuwe tegniek ontwikkel om kniebuig te gebruik om die onderkant van die draai-aanvang te absorbeer of te "sluk". Dit is genoem afval, Frans vir sluk. Die stap vereis dat die skistert ten volle gebruik word om die afrit aan te dryf, en dit verg 'n hoër rugleuning. Trappeur was waarskynlik die eerste om 'n paar van sy leerstewels met 'n beskeie rugleuning toe te rus, begin omstreeks 1967. Voor die Olimpiese Spele in Sapporo 1972 verskyn 'spoilers' op renstewels, waaronder die stoofpyp Lange Comp en die gladde leer Nordica Sapporo (foto links) en plastiek Olimpiese, ontwerp deur Sven Coomer (sien "Master Boot Laster," Mei-Junie 2014). Teen 1973, hoofsaaklik aangedryf deur Coomer by Nordica, het die volledig moderne skischoen ontstaan ​​met sy verwyderbare en aanpasbare binnestewels, oorvleueling of buitentongsluiting en manchet met skarnier met 'n hoë rugspoiler (foto regs). Plastiekstewels het nie soos leer ingebreek nie en benodig "vloei" materiaal of 'n vorm van aanpasbare of ingespuitte skuim om gemaklik aan die oneindige verskeidenheid voetvorms te voldoen.
Daar was beduidende afwykings van hierdie model: die warm en gemaklike agterstewellaars wat vir die eerste keer in 1968 deur Freyrie, Montan en Heschung verkoop is, het goed begin met Hanson in 1971 en was verantwoordelik vir 80 persent van alle stewels wat teen 1987 verkoop is. renjaers was nie beïndruk nie, en verkies die nabye dop-tot-voet-pas van oorvleuelingontwerpe. Die meeste fabrieke het 'n paar oorvleuelingsmodelle in produksie gehou, en teen 1990 keer die meeste hoëprestasie stewels terug na die model. In 1980 het 'n halfdosyn fabrieke innoverende kniehoogte stewels bekendgestel, wat beide gemaklik en kragtig was-maar die skibroek van die era pas nie bo-op die tops nie, dus het ski-winkels dit na 'n jaar gestaak.
Daar was ook 'n paar ontwerpverbeterings. 'N Groot stap vorentoe het gekom toe die vorms van die skischoen gestandaardiseer is in die sewentigerjare. Dit het beteken dat ski -bindings uiteindelik 'n betroubare, konsekwente meganiese oppervlak gehad het. Aangedryf deur internasionale standaardinstellings, bind bindende ontwerp saam met 'n goed verstaanbare stel ingenieursbeginsels, en die aantal beenbeserings het met 90 persent gedaal.
In die laat sewentigerjare het Mel Dalebout die afneembare en uitklapbare buitesool uitgevind. Sven Coomer het die pasgemaakte "ortotiese" binnesool ontwikkel om krag, gemak en presisie in enige bagasiebak te verbeter, en dan, in 1983, werk hy vir Koflach die kragband, wat die effek van 'n vyfde gespe aan die bokant gehad het, bring die effektiewe tonghoogte tot by die middellyf (foto links). Henke het in 1971 die driedelige dop ('bad' onderste dop, buitentong, boonste manchet) met die Strato bekendgestel, en die konsep het begin met die bekendstelling van Nordica's Comp 3 (1978) en Raichle's Flexon (1980). Dat Raichle steeds onder produksie onder K2 se Full Tilt -handelsmerk vervaardig word. Deur die dekades heen is verskeie pogings aangewend om sagte en gemaklike "loop" stewels te populariseer wat in 'n ondersteunende eksoskelet kan gly om te ski (Ramer, Bataille, Nava). Denny Hanson het dit uiteindelik met die nuwe Apex -handelsmerk laat werk.
As tegniese redakteur van SKI Tydskrif Seth Masia was 20 jaar lank getuie van die moderne ontwikkeling van ski -toerusting. Hy bedank Gary Neptune vir die verskaffing van voorbeeldstewels vir fotografie, uit die Neptune Mountaineering -versameling.
Wedrenne dwarsdeur Frankryk
Na die uitbreek van die Geallieerde het die Duitse front in Normandië ineengestort, met troepe wat ooswaarts teruggetrek het. Pogings om 'n lyn by die Seine te vorm, is in die wiele gery deur die vinnige vordering van die derde leër van Patton. Geallieerde magte het teen 'n ontsaglike spoed beweeg, dikwels teen weinig of geen weerstand, en het Parys op 25 Augustus 1944 bevry. Die spoed van die Geallieerde opmars het spoedig aansienlike spanning op hul toenemend lang toevoerlyne begin plaas. Om hierdie probleem te bekamp, ​​is die 'Red Ball Express' gestig om voorraad na die voorkant te jaag. Met behulp van byna 6 000 vragmotors, het die Red Ball Express tot die opening van die hawe van Antwerpen in November 1944 gedryf.
Die erge winter in Europa 1941–42: die grootskaalse sirkulasie, afsny-laagtepunte en blokkering
Die winter van 1941–42 staan ​​bekend as die koudste Europese winter van die 20ste eeu. Die temperatuur was baie laer as normaal vanaf begin Januarie tot einde Maart 1942. Blokkades en laagtepunte was gereeld, veral gedurende Januarie en Februarie 1942.
Die rol van kwasi-stilstaande golwe gedurende hierdie winter is bestudeer deur die 500 mb geopotensiële hoogte-data in 'n lae-deur, gefiltreerde, kwasi-stilstaande deel en 'n reisgedeelte te ontbind. Die fase van die stilstaande golf was van so 'n aard dat 'n rant oor die oostelike Atlantiese Oseaan en 'n trog oor die westelike deel van die winter was. As gevolg hiervan is die meerderheid migrerende siklone wat vanuit die weste na Europa gekom het, suidwaarts na die Middellandse See of noord van Skandinawië gestuur.
Die sinoptiese verloop van gebeure tydens 'n uitbreek van buitengewoon koue lug uit die noordooste einde Januarie 1942 word in detail beskryf. 'N Paar opmerkings word gegee oor hoe die erge winterweer die oorlog in die USSR beïnvloed het.
Die rol van kwasi-stilstaande golwe gedurende hierdie winter is bestudeer deur die 500 mb geopotensiële hoogte-data in 'n laag-deur, gefiltreerde, kwasi-stilstaande deel en 'n reisgedeelte te ontbind. Die fase van die stilstaande golf was van so 'n aard dat 'n rant oor die oostelike Atlantiese Oseaan en 'n trog oor die westelike deel van die winter was. As gevolg hiervan is die meerderheid migrerende siklone wat vanuit die weste na Europa gekom het, suidwaarts na die Middellandse See of noord van Skandinawië gestuur.
Sowjet T-34 Tank – Antonov14 – Eie werk, CC BY-SA 2.5
Een van die beste tenkontwerpe in die geskiedenis, die T-34 medium tenk is tussen 1936 en 1940 ontwerp, net betyds vir die Tweede Wêreldoorlog. Met sy wye spore en betroubare enjin, het dit goed oor die gebroke terrein en dopgebreekte slagvelde van die Oosfront gereis.
Die skuins pantser en 'n lae rewolwer het dit minder kwesbaar gemaak vir die Duitsers as baie van die Sowjet -sustertenks. Dit het aanvanklik 'n hoë-snelheid 76,2 mm geweer gedra, later opgegradeer na 85 mm.
Sowjet-T-34 aan die Oosfront.
Massaproduksie het die Sowjette laat slagvelde oorstroom met hierdie betroubare, harde vegtenks. 11 000 is slegs in 1944 gebou. Die T-34 speel 'n belangrike rol in die oorwinning van die USSR teen Duitsland.
Sowjet-KV-1 swaar tenk. Die wapenrusting was te dik sodat die Duitse Tanks in die vroeë oorlog nie kon deurdring nie.
Die KV-1, wat in 1938 ontwerp is en in 1940 in diens geneem is, is ontwerp om deur vaste verdediging te breek. Dit was toegerus met 'n geweer van 76,2 mm wat hoë plofbare wapendringende skulpe, 'n betroubare dieselenjin en die moeilikste moontlike wapenrusting kon afvuur.
Die tenks uit die KV-reeks was nuttig in die Winteroorlog teen Finland in 1940, maar was kwesbaar teen die swaarder vuurkrag van Duitse hoësnelheidsgewere, wat ondanks die gereelde verbeterings deur hul wapenrusting kon breek. Hulle skorsing was broos en onbetroubaar, en misluk dikwels in moeilike omstandighede. 13.000 KV's is gebou in die steeds verbeterde ontwerpe. In die laat oorlog is die KV's vervang deur die IS -reeks.
Sowjet-KV-1 aan die Oosfront.
Hoe Finland die Tweede Wêreldoorlog aan die Sowjetunie verloor het, maar vrede gewen het
In 1940 het die Finne die oorhand gehad. Vier jaar later slaan die Bose Ryk terug.
Verwarrelde Sowjetgeweerders wat deur diepe sneeu en onder-nul temperature vloei terwyl hulle doodvries. Russiese tenks en hul ongelukkige bemanning het deur Molotov -cocktails aan die brand gesteek. Sowjetse valskermsoldate spring sonder valskerms van vliegtuie en hoop dat 'n sneeubank hul val sal versag.
Dit is die blywende beelde van Rusland en Finland in oorlog. Alhoewel die verhaal oor Sowjet-valskermsoldate wat sonder valskerms spring, blykbaar 'n mite is, bly die gewilde verhaal van die Russies-Finse konflik van die Tweede Wêreldoorlog 'n David-teen-Goliat-verhaal van minderjarige, maar flinke Finse ski-troepe wat om massiewe, maar lomp Sowjet-afdelings rits. Dit is 'n soort Nordiese weergawe van die Konfederale verhaal van die Burgeroorlog, met Jeb Stuart se kavallerie wat die onbekwame Yankees dwaas maak.
Daar is baie waarheid hieraan. Die Winteroorlog van 1939-1940, waarin Stalin Finland binnegeval het om grensgebiede te gryp en moontlik om dit in 'n kommunistiese staat te maak, was 'n ramp vir die Sowjets. Die Sowjetunie, met 'n bevolking van 200 miljoen, behoort nie 3,7 miljoen Finne te oorkom sonder om te sweet nie. Maar die Sowjet -leërs, verlam deur die suiwering van Stalin, het so afgrondig gevaar dat Hitler - sowel as Amerika, Brittanje en Frankryk - oortuig was dat die Sowjetunie sou stort soos 'n kaartehuis ná die Duitse inval in Junie 1941.
Alhoewel die Finne uiteindelik so verslete was dat hulle die grenslande aan Stalin afgestaan ​​het, het Finland sy onafhanklikheid behou en ook die bewondering gekry vir 'n wêreld waarin 'n klein, demokratiese nasie 'n aggressiewe boelie opstaan.
Maar die Sowjet -debakel van die Winteroorlog is nie die einde van die verhaal nie. Minder bekend is hoe die Sowjets in 1944 wraak geneem het.
Alhoewel Finland 'n bondgenootskap gehad het met Nazi -Duitsland kort nadat Operasie Barbarossa begin het, was die Finne in die sogenaamde Voortsettingoorlog nogal entoesiasties oor deelname aan Hitler se kruistog teen Bolsjewisme. Die Finne was wanhopig om goeie betrekkinge met Brittanje te handhaaf (wat in Desember 1941 halfhartig oorlog verklaar het teen Finland) en 'n simpatieke Amerika (wat nooit oorlog verklaar het nie). Terwyl Finland voorlopig verby die grens van 1939 gegaan het, insluitend 'n vennootskap met die Duitsers in 'n aborsie-ekspedisie om die belangrike Lend-Lease-hawe van Murmansk te verower, was die Russies-Finse front relatief stil in vergelyking met die bloedbad verder suidwaarts in Moskou en Stalingrad. Daar was aarseling prakties: die Finne het vinnig ontdek dat die poging om die Rooi Leër uit die woude en mere van Noord -Rusland te verdryf 'n baie bloediger voorstel was as om teen die Rooi Leër op Finse gebied te verdedig. Om vyf-en-sewentigduisend ongevalle tussen Junie en Desember 1941 te verloor, was 'n pynlike herinnering dat die afneem van die Russiese beer te duur was vir die klein poolvos.
Dit was ook te duur om Hitler se bondgenoot te bly terwyl die oorlog teen Duitsland draai. Kort nadat die Duitsers by Stalingrad oorgegee het, het Finland in die geheim onderhandelinge met Moskou aangegaan om die oorlog te verlaat. Teen Junie 1944 het die onderhandelinge egter nêrens gegaan nie, en ook nie Finse militêre vermoëns nie. 'Gedurende die oorlog het baie min verander ten opsigte van die organisasie, toerusting of taktiek van die Finse magte,' volgens die boek Finland at War: The Continuation and Lapland Wars 1941–45. "Hulle wapens is effens gemoderniseer deur gevange Sowjet -toerusting te gebruik of deur die meestal verouderde items wat by die Duitsers gekoop is, te herbou."
Die Finse leër het in 1939 vasgeval, maar die Rooi leër was beslis nie. Die Sowjet-troepe wat op 9 Junie 1944 oor die Karelse Isthmus en die Ladogameer, naby Leningrad, aangeval het, was 'n strydmag wat goed toegerus was met moderne tenks en artillerie.
'Hierdie keer, nadat hulle die bitter lesse uit die Winteroorlog geleer het, het die Sowjets hul aanvalvoorbereidings ernstig opgeneem', sê hy Finland in oorlog. "Die operasies op die landas is voorafgegaan deur 'n deeglike fase van verkenning en beplanning. Die verdediging by die voorste linie was goed bekend aan Stavka [die Sowjet -hoëkommando] terwyl spioene en uitgebreide lugfotografie inligting verskaf oor posisies diep agter die lyne."
Die Sowjette het dieselfde taktiek gebruik as wat die Duitsers gedomineer het. Op 'n smal front het hulle tweehonderd en sestigduisend man, 630 tenks en 7.500 gewere in vier-en-twintig infanteriedivisies versamel, ondersteun deur talle tenk- en artillerieformasies, asook meer as 'n duisend vliegtuie. Die Finne het net vier-en-veertigduisend mans op die voorste linies van die offensief en nog twee-en-dertigduisend in reserwe, gewapen met net 'n paar tenks en verouderde antitankwapens. Sedert die Slag van Koersk in Julie 1943 is die Duitse leërs aan die Oosfront meedoënloos deur Sowjet -offensief na Sowjet -offensief teruggedryf. As Hitler se SS -panzer -afdelings die Russiese stoomroller nie kon keer nie, kon die Finne ook nie terugtrek na hul versterkte lyne nie. In 1940 het die Mannerheim -lyn die Sowjette gestuit. Teen 1944 het krake van vestings 'n roetine -prosedure vir die Rooi Leër geword.
Maar net soos in 1940 kon die pittige Finne soos tiere veg. Teen die middel van Julie is die Sowjet-offensief gestaak. Tydens die Slag van Tali-Ihantala van 25 Junie tot 9 Julie 1944 het vyftigduisend Finne honderd-en-vyftigduisend Sowjets gesteun deur 600 tenks, terwyl hulle drie keer soveel ongevalle toegedien het as wat hulle gely het. 'N Minder robuuste verdediging kon daartoe gelei het dat Finland net nog 'n besette kommunistiese satelliet geword het soos Pole of Roemenië, maar Stalin besluit dat die prys om die Finne te verower net te hoog was in 'n tyd toe die Rooi Leër al die troepe nodig gehad het wat hy kon kry om te dryf. op Berlyn.
Die vredesvoorwaardes wat Finland in September 1944 aanvaar het, was nietemin streng. Die gebied wat die Sowjets in 1940 verower het en daarna in 1941 verloor het, sal herstel word, plus Finland sal die Petsamo -skiereiland afstaan ​​en $ 300 miljoen aan vergoeding betaal. Moskou het ook geëis dat die tweehonderd -en -tienduisend Duitse troepe in Finland onttrek volgens 'n streng spertyd wat onmoontlik was om te haal. Die Sowjets eis dat die Finne die Duitsers uitdwing, wat gelei het tot 'n paar sporadiese gevegte tussen Finse magte en hul voormalige bondgenote.
Wie het die Voortsettingoorlog gewen? Albei kante kan die oorwinning behaal. Die Sowjette het die vernedering van die Winteroorlog losgekoop met 'n kragtige, goed beplande offensief wat Finland uit die oorlog geslaan het.
Finland het egter weer daarin geslaag om sy onafhanklikheid te behou en 'n demokratiese nasie aan die grense van die Sowjetunie te bly. "Finlandisering" het die nuutste woord in die naoorlogse diplomatieke leksikon geword, wat 'n klein staat beteken wat sy neutraliteit noukeurig handhaaf om nie die supermoondheid langsaan te verset nie. Tog, in vergelyking met Hongarye of die Baltiese state, was neutraliteit die voorkeur bo besetting deur bajonette van die Rooi Leër. Alhoewel Finland 'n bondgenootskap met Hitler was, het dit uit die oorlog gekom sonder die skande van samewerking, deels omdat dit Nazi -eise geweier het om Finse Jode oor te gee.
Finland het die Tweede Wêreldoorlog verloor, maar deur sy onafhanklikheid en identiteit te behou, het dit daarin geslaag om die vrede te wen.