Oloff die Seerower 9: Die Spioen by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer - Read Online
Heem, sê Oloff ernstig sodra hy die bebaarde kanonnier bereik, "ek gaan nou na Henning toe. Ek …" "Jy sal nooit lewendig daar kom nie, Oloff!" keer Heem verskrik. "Jy sal lank voor dan platgeskiet word!" "Dit sal beter wees as om toe te laat dat Henning en sy bemanning onskuldig sterf!"
Publisher: Fantasi Books (Pty) LtdReleased: Jan 1, 1958ISBN: 9781629789040Format: book
Oloff die Seerower 9 - Gerrie Radlof
"Dis ’n treurige toedrag van sake!"
Die woorde sny deur die klein vertrek. Die duur behangsels teen die mure en die swaar gordyne voor die vensters demp die klank.
Oloff die Seerower is ’n bedreiging vir die ekonomie van ons land. Hy moet van die see verdryf word - verkieslik gevang word - sodat hy in die openbaar gehang kan word soos die seerowerskuim wat hy is!
Toe graaf Durette ophou praat, antwoord niemand uit die klein gehoor dadelik nie. Die Graaf is die invloedrykste minister aan die Franse hof, want onder hóm val die vloot en so ook feitlik volle beheer oor die Franse-Oos- Indiese Kompanjie - daardie polsende aar van Frankryk se welvaart. Die paar admiraals en direkteure van die Franse-Oos-Indiese Kompanjie wat deur die Minister ontbied is, kyk na mekaar of laat sak hulle oë. Net een jong admiraal lyk heeltemal op sy gemak. Hy sit regop in ’n leunstoel met vergulde leunings. Sy houding is fier en sy skraal gesig is skoon geskeer. Sy oë het ’n uitdrukking wat aan die gevoellose grens, soos dié van iemand wat baie verbitterd is.
De la Fonte, hervat die Minister na ’n rukkie terwyl hy vlugtig in die rigting van die jong admiraal kyk, het pas uit die Ooste teruggekeer. Sy verslag is ontstellend. Hy het ’n paar keer te staan gekom voor seerowers - en veral hierdie sogenaamde kaptein Oloff. Ek het besluit dat daar nou vir eens en altyd ’n einde daaraan gemaak moet word. Die knou wat ons handel met die Ooste opdoen as gevolg van die bedrywighede van die kaperbote, sal binnekort onherstelbaar wees.
Ons is natuurlik nie die enigste slagoffers nie, sê een van die admiraals, die Nederlandse en die Engelse kompanjies ly selfs groter skade.
Met húlle verliese het ons niks te doen nie, snou die Minister hom toe en sy stem is skerp van ongeduld. Ons sal ons tot ons eie sake beperk. Hy aarsel terwyl hy na ’n paar dokumente voor hom op die tafel kyk. Met elke reis word dit moeiliker om die skepe te beman. Almal is bang vir die sluipende dood in die Indiese Oseaan. Hierdie seerowergevaar - met kaptein Oloff aan die spits - berokken ons direkte én indirekte skade.
Die Minister staan op en die geselskap volg sy voorbeeld. My tyd is beperk, vervolg Durette dan, ek laat julle hier om die saak te bespreek en ek verwag ’n oplossing binne die volgende twee uur. Ons het Sy Majesteit se toestemming dat enige bedrag bestee kan word en enige gedeelte van die vloot gebruik kan word - binne perke natuurlik - solank dit Oloff se bedrywighede sal stopsit.
Die Minister verlaat die vertrek. Daar is ’n gebrom van stemme tussen die klein geselskap. Hulle gaan sit weer, maar dit duur ’n rukkie voordat almal hulle aandag op die jong admiraal, Pierre de la Fonte, vestig. Uit die Minister se gesprek lyk dit asof admiraal De la Fonte die meeste kennis en die jongste inligting omtrent hierdie saak het.
Jy sê dat hy jou twee keer ontglip het, Monsieur De la Fonte? vra een van die direkteure.
Ek sou dit nie só stel nie, antwoord De la Fonte, alhoewel dit is wat gebeur het. Julle onthou miskien dat daar ’n ruk gelede besluit is om die goewerneur van ons besittings in Indië te vervang?
Ja, roep ’n ander admiraal uit, Du Bois is gestuur om Dupleix se plek in te neem. Hy is gevange geneem en het later gesterf. Daar was ook sprake van sy dogter - ek dink haar naam is Rynette …
Sy is ook gevange geneem, val De la Fonte hom in die rede. Dit is juis as gevolg van háár dat ek Oloff telkens moes laat wegkom. Sy lippe is geklem. Sy stem bewe van aandoening. Sy oë blits met ’n moorddadige haat. Dan kry hy homself onder beheer en vervolg ernstig: Die seerowers wat Rynette du Bois en haar vader gevange geneem het, het ’n losprys vir hulle geëis. Oloff het hiervan gehoor en het besluit om die prooi vir homself te neem.
En waar is die jong dame nou?
Ek weet nie. De la Fonte maak ’n moedelose gebaar. Sy was by Dupleix in Pondicherry. Maar net voordat ek teruggekom het, het sy verdwyn. Dit is hoekom die saak so dringend is. Ek het besef dat ek nie verder op eie houtjie kan optree nie en dit is waarom ek die Minister genader het vir ’n oplossing en versterkings.
En nou verwag hy die oplossing van óns? sê die admiraal naaste aan De la Fonte. Maar wat dink jy het van Rynette geword?
Ek is seker dat dit Oloff is wat haar ontvoer het.
Sê my, vra een van die direkteure, hoe lyk hy?
Pierre de la Fonte se mondhoeke buig af. ’n Vreemde trek flits oor sy gelaat. Dit getuig van haat en jaloesie, maar ook van leed. Hy is ’n jong man, sê hy stadig. Hy het rooi hare en blou oë. Hy is fris gebou en ek verstaan hy is ’n meesterlike skut en ’n ongeëwenaarde swaardvegter. Daarby lyk dit asof hy ’n goeie opvoeding gehad het - wat hom selfs nóg gevaarliker maak.
Volgens jou beskrywing is hy heel aantreklik en nog jonk, merk die direkteur op.
Fisiek, ja, antwoord De la Fonte teen sy sin.
’n Jong dame sal sy aandag dus nie eintlik afstootlik vind nie, sê die direkteur droog.
Die spreker is ouer as die jong admiraal. As hy vorentoe getree en De la Fonte in die gesig geslaan het, sou die effek waarskynlik minder opmerklik gewees het. De la Fonte spring regop. Sy lippe trek styf oor sy tande. Sy regterhand rus op die hef van sy swaard.
Was dit nie vir jou jare nie, sê hy uiteindelik só gedemp dat sy woorde skaars hoorbaar is, en was dit nie dat jy uit onkunde praat nie, sou jy gesterf het vir die insinuasie dat iemand soos Rynette du Bois deur ’n skurk aangetrek kan word. Só venynig is De la Fonte se houding dat niemand dadelik ’n opmerking maak nie.
Uiteindelik sê die bejaarde direkteur stil: Ek erken dat ek uit onkunde gepraat het, Monsieur De la Fonte. Dit is ook moontlik dat jy oorhaastig gereageer het op iets waarby ek niks bedoel het nie.
Die onkunde waarna my kollega verwys, sê ’n ander direkteur in ’n poging om die spanning te verlig, is natuurlik jou persoonlike gevoelens teenoor juffrou Du Bois.
Almal lag. Een van die admiraals waag dit selfs om De la Fonte goedig op die skouer te klop. Hulle is almal Franse, elkeen met sy eie besondere opvatting van die liefde. Noodgedwonge moet De la Fonte styf glimlag.
Julle verstaan dus waarom hierdie saak vir my so ernstig is, sê hy dan. Ons moet dadelik optree.
Die Minister het dit beveel, merk ’n direkteur droog op. Met jou kennis van die saak, De la Fonte, sal ons bly wees as jy ’n oplossing kan voorstel.
Ek het al aan duisende maniere gedink waarop ons te werk kan gaan, erken De la Fonte geredelik. Deur ’n vertoning van mag of op ’n openlike wyse sal ons niks uitvoer nie. Ek wil voorstel dat ons ’n spioen onder Oloff se manne versteek. Deur hóm sal ons dan Oloff se bewegings kan agterkom.
Om hom in ’n lokval te lei?
Ja. Dit kan ons eerste doelwit wees. Ons moet ten minste twee handelsvaarders in drywende forte omskep, maar sonder dat hulle daarna lýk. Hulle moet lyk soos swaar belaaide vragskepe wat uit die Ooste na Frankryk terugkeer. Naby - maar nie in sig nie - moet ’n vloot oorlogskepe wees. Minstens twintig.
Dit klink goed, stem ’n direkteur saam. Die twee handelsvaarders kan ons kry en die vloot is tot ons beskikking, maar wat van die spioen?
Hy moet Deelenbaai toe gaan, val De la Fonte hom in die rede. Op die oomblik is daar ’n klomp seerowers in die tronk in Zanzibar.
En tussen hulle is daar ’n man wat …?
Tussen hulle moet so ’n man gepláás word … ek stel voor ons kies René le Dour.
René le Dour! Van ’n hele paar mans is daar geskokte uitroepe.
Daardie aartsskurk! protesteer een. Hoekom hy nie lánkal opgehang is of in die Bastille sit nie, weet ek nie! Die man het meer moorde op sy kerfstok …
Juis! roep een van die admiraals uit. Ons sal sukkel om ’n beter swaardvegter in Frankryk te kry.
Pierre de la Fonte glimlag. Dit is duidelik dat hulle saamstem dat René le Dour die geskikte man is. En hulle sal hom goed kan betaal vir sy dienste.
Twee maande later vaar ’n Franse vloot van twintig oorlogskepe en twee groot handelsvaarders langs die Ooskus van Afrika op. ’n Skeepsboot word neergelaat en nadat die roeiers gaan sit het, gooi ’n paar soldate ’n man daarin wie se hande en voete vasgebind is. Dan staan hulle op aandag, terwyl Pierre de la Fonte met die houtleer afklim en in die agterstewe van die boot gaan sit. Terwyl die skuit deur die water gly, buk De la Fonte tot sy gesig naby dié van die vasgebinde man is.