Kaart van die Heilige Romeinse Ryk, 972-1032 CE (illustrasie) - Artikels - 2022
Kaart van die Heilige Romeinse Ryk, 972-1032 CE
Die Heilige Romeinse Ryk (Latyn: Sacrum Imperium Romanum Duits: Heiliges Römisches Reich) was 'n multi-etniese kompleks van gebiede in Wes- en Sentraal-Europa wat gedurende die vroeë Middeleeue ontwikkel het en tot die ontbinding daarvan in 1806 tydens die Napoleontiese oorloë voortgeduur het. 
Rooms -Katolisisme (800–1806)
Calvinisme (Gereformeerd) (1648–1806)
Die grootste gebied van die ryk na 962, (toe Otto I as keiser gekroon is) was die koninkryk van Duitsland, hoewel dit ook die naburige Koninkryk Boheme, die koninkryk van Italië en talle ander gebiede kort daarna bevat het, is die koninkryk van Bourgondië bygevoeg . Teen die einde van die 15de eeu was die Ryk in teorie nog steeds bestaan ​​uit drie groot blokke - Italië, Duitsland en Bourgondië - maar in die praktyk het slegs die Koninkryk Duitsland oorgebly, terwyl die Bourgondiese gebiede verlore was vir Frankryk en die Italiaanse gebiede, geïgnoreer in die Keiserlike Hervorming, hoewel dit formeel deel was van die Ryk, het in talle de facto onafhanklike territoriale entiteite verdeel.     Veral die status van Italië het gedurende die 16de tot die 18de eeu gewissel, en sommige gebiede soos Piemonte-Savoye het toenemend onafhanklik geword, terwyl ander meer afhanklik geraak het vanweë die uitsterwing van hul adellike huise hierdie gebiede val dikwels onder die heerskappy van die Habsburgers en hul kadettakke. Met die uitsondering van die verlies van Franche-Comté in 1678, het die buitegrense van die Ryk nie merkbaar verander van die Vrede van Westfalen-wat erkenning gee aan die uitsluiting van Switserland en Noord-Nederland, en die Franse protektoraat oor die Elsas-na die ontbinding van die Ryk . Aan die einde van die Napoleontiese oorloë in 1815 was die grootste deel van die Heilige Romeinse Ryk by die Duitse Konfederasie ingesluit, met die belangrikste uitsonderings die Italiaanse state.
Op 25 Desember 800 kroon pous Leo III die Frankiese koning Karel die Grote as keiser, en herleef die titel in Wes -Europa, meer as drie eeue na die val van die vroeëre antieke Wes -Romeinse Ryk in 476. In teorie en diplomasie is die keisers beskou primus inter pares, beskou as die eerste onder gelykes onder ander Rooms -Katolieke vorste in Europa.  Die titel duur voort in die Karolingiese familie tot 888 en van 896 tot 899, waarna dit deur die heersers van Italië in 'n reeks burgeroorloë betwis is tot die dood van die laaste Italiaanse eiser, Berengar I, in 924. Die die titel is weer herleef in 962 toe Otto I, koning van Duitsland, as keiser gekroon is, wat homself as die opvolger van Karel die Grote  gevorm het en 'n voortdurende bestaan ​​van die ryk vir meer as agt eeue begin het.    Sommige historici verwys na die kroning van Karel die Grote as die oorsprong van die ryk,   terwyl ander die kroning van Otto I verkies as die begin daarvan.   Geleerdes stem egter oor die algemeen saam oor die ontwikkeling van die instellings en beginsels wat die ryk uitmaak, en beskryf 'n geleidelike aanname van die keiserlike titel en rol.  
Die presiese term "Heilige Romeinse Ryk" is eers in die 13de eeu gebruik, waarna daar na die ryk verwys is as universum regnum ("die hele koninkryk", in teenstelling met die plaaslike koninkryke), imperium christianum ("Christelike ryk"), of Romanum imperium ("Romeinse ryk"), , maar die legitimiteit van die keiser berus altyd op die konsep van translatio imperii, [d] dat hy die hoogste mag gehad het wat geërf is van die ou keisers van Rome.  Die dinastiese amp van die Heilige Romeinse keiser was tradisioneel elektief deur die meestal Duitse prinsverkiesers, die hoogste adellikes van die ryk, en sou hulle een van hul eweknieë as 'koning van die Romeine' verkies om deur die pous tot keiser gekroon te word , hoewel die tradisie van pouslike kroning in die 16de eeu gestaak is.
Die ryk het nooit die omvang van politieke eenwording bereik soos dit in die relatief gesentraliseerde koninkryk Frankryk in die weste gevorm is nie, maar in plaas daarvan ontwikkel tot 'n gedesentraliseerde, beperkte elektiewe monargie wat bestaan ​​uit honderde sub-eenhede: koninkryke, owerhede, hertogdomme, provinsies, prins- bisdom, Free Imperial Cities, en uiteindelik selfs individue wat imperiale onmiddellikheid geniet, soos die keiserlike ridders.   Die mag van die keiser was beperk, en hoewel die verskillende vorste, here, biskoppe en stede van die ryk vasale was wat die keiser hul trou skuld, het hulle ook 'n mate van voorregte gehad wat hulle gegee het de facto onafhanklikheid binne hul gebiede. Keiser Francis II ontbind die ryk op 6 Augustus 1806 na die totstandkoming van die Konfederasie van die Ryn deur keiser Napoleon I die vorige maand.
Aard van die ryk
Die presiese term Sacrum Romanum Imperium dateer eers uit 1254, hoewel die term Heilige Ryk tot 1157 strek, en die term Romeinse Ryk is vanaf 1034 gebruik om die lande onder Conrad II se bewind aan te dui. Die term "Romeinse keiser" is ouer, dateer uit Otto II (oorlede 983). Hierdie titel is egter nie deur Otto II se voorgangers gebruik nie, van Karel die Grote (of Karel I) tot Otto I, wat bloot die frase gebruik het imperator Augustus ("Augustus -keiser") sonder enige territoriale byvoegsel. Die eerste titel wat bekend is dat Karel die Grote gebruik het, onmiddellik na sy kroning in 800, is "Charles, die rustigste Augustus, gekroon deur God, groot en stille keiser, wat die Romeinse ryk regeer." Hierdie lomp formule is egter gou weggegooi.
Hierdie vrae oor terme toon 'n paar probleme wat verband hou met die aard en vroeë geskiedenis van die ryk. Dit kan beskou word as 'n politieke instelling, of benader word vanuit die oogpunt van politieke teorie, of in die konteks van die geskiedenis van die Christendom behandel word as die sekulêre eweknie van 'n wêreldgodsdiens. Die geskiedenis van die ryk moet ook nie verwar word of geïdentifiseer word met die geskiedenis van sy koninkryke, Duitsland en Italië nie, hoewel dit duidelik met mekaar verband hou. Die samestellende gebiede het hul identiteit behou; die keisers het, benewens die keiserlike kroon, ook die krone van hul koninkryke gedra. Ten slotte, terwyl geen van die vroeëre keisers van Otto I die keiserstitel aangeneem het totdat dit eintlik deur die pous in Rome gekroon is nie, nadat Karel V niemand in hierdie opsig keiser was nie, hoewel almal aanspraak maak op die keiserlike waardigheid asof hulle behoorlik gekroon is sowel as verkies. Ten spyte van hierdie afwykings en ander, was die ryk, ten minste in die Middeleeue, met algemene instemming, saam met die pousdom, die belangrikste instelling van Wes -Europa.
Teoloë, prokureurs, pouse, kerklikes, regeerders, rebelle soos Arnold van Brescia en Cola di Rienzo, letterkundiges soos Dante en Petrarch, en die praktiese manne, lede van die hoë adel, waarop die keisers steun gesteun het, het almal die ryk gesien in 'n ander lig en het hul eie idees gehad oor die oorsprong, funksie en regverdiging daarvan. Onder hierdie heterogene en dikwels onverenigbare opvattings kan drie gesê word oorheersend: (1) die pouslike teorie, waarvolgens die ryk die sekulêre arm van die kerk was, wat deur die pousdom vir sy eie doeleindes opgerig is en dus aan die pous verantwoordelik was en, in die laaste uitweg, deur hom (2) die keiserlike of Frankiese teorie, wat groter klem gelê het op verowering en hegemonie as bron van die mag en gesag van die keiser geplaas het en waarvolgens hy verantwoordelik was God en (3) die populêre of Romeinse teorie (die "mense" is in hierdie stadium sinoniem met die adel en in hierdie geval met die Romeinse adel), waarvolgens die ryk, volgens die tradisie van die Romeinse reg, 'n delegering van magte deur die Romeinse volk. Van die drie teorieë was die laaste die minste belangrik; dit was klaarblyklik gerig teen die pous, wie se implisiete ontwykende rol dit ontken het, maar dit was ook 'n spesifiek Italiaanse reaksie teen die oorheersing in die praktyk van Frankiese en Duitse elemente.
Dit is ook belangrik om 'n onderskeid te tref tussen die universalistiese en lokalistiese opvattings van die ryk, wat die bron van groot geskil tussen historici was. Volgens eersgenoemde was die ryk 'n universele monargie, 'n 'gemenebes van die hele wêreld, wie se verhewe eenheid elke klein onderskeid oortref' en die keiser 'geregtig was op die gehoorsaamheid van die Christendom'. Volgens laasgenoemde het die keiser geen ambisie vir universele heerskappy nie, was sy beleid op dieselfde manier beperk as die van elke ander heerser, en toe hy meer ingrypende bewerings maak, was sy doel gewoonlik om die aanvalle van die pous af te weer. of van die Bisantynse keiser. Volgens hierdie siening moet die oorsprong van die ryk ook verklaar word deur spesifieke plaaslike omstandighede eerder as deur verre teorieë.
Was die Heilige Romeinse Ryk dieselfde as Duitsland?
Die Koninkryk Duitsland het die grootste deel van die Ryk uitgemaak. Die ander koninkryke het soms saamgewerk om as 'n sterk staat op te tree. Maar meer as nie, het hulle om outonomie geveg en eintlik die Duitse keisers weerstaan. Veral in die koninkryk van Italië het politieke magte, soos die pous, sterk bots met keiserlike owerhede. Om hul eie identiteit te onderskei, het die Italianers vanaf die grondlegging van die Ryk na mense noord van die Alpe verwys as "Teutons " of "Germans ".
Gedurende die 12de eeu het Duitsers ook so na hulself begin verwys. Na hierdie kulturele verskuiwing het die keisers hul pogings toegespits op die Koninkryk Duitsland eerder as op die hele Ryk. Mettertyd het dit toenemend ongewoon geword dat hulle die here van Italië, Bohemen of Bourgondië aanroep. Die vier state het hul eie afsonderlike paaie gevolg. Duitsland, soos dit gebeur het, was sterk genoeg om op sy eie te staan.
Ongeag die werklike mag van die keiser, het landbouverbeterings die aantal Duitse mense aansienlik verhoog. Hulle het ooswaarts begin stoot en baie Slawiërs uit hul lande verdryf in 'n proses wat bekend staan ​​as Ostsiedlung . In die Ryk self het die aantal stede toegeneem. Handelsverbintenisse en gildes het geblom. Sy politieke struktuur was soms ongemaklik, maar die ekonomie en kultuur van die Ryk het versterk en verdiep.
Teen die einde van die Middeleeue is die naam van die Ryk uiteindelik verander na die Heilige Romeinse Ryk van die Duitse Nasie. Dit sou nog baie meer eeue neem en, helaas, baie oorloë voordat die moderne Duitsland daaruit voortspruit.
[HD weergawe ] – Die verhaal van die Heilige Romeinse Ryk in een beeld. Gedurende die 13de eeu het die Ryk sy grootste omvang bereik (hier getoon). Intussen het die politieke gesag ook gefragmenteer, verteenwoordig deur die lappies van state op hierdie kaart. Die Ryk was terselfdertyd die mees uitgebreide, komplekse en gefragmenteerde staat van Europa. [kaart deur Wikimedia -gebruiker Alphathon]
Kaart van die Heilige Romeinse Ryk, 972-1032 CE - Geskiedenis
Heilige Romeinse Ryk 800-1806
Kom ons begin met 'n Voltaire -aanhaling uit 1769:
Hierdie byeenkoms wat genoem is en wat nog steeds die Heilige Romeinse Ryk noem, was nie heilig nie, nóg Romeins, nóg 'n ryk.
Hier is die heersers van die Heilige Romeinse Ryk van 800 tot 1806:
962 - 1806 Ottoniese Ryk
962 - 973: Otto I die Grote
973 - 983: Otto II
983 - 1002: Otto III
1002 - 1024: Henry II
1024 - 1039: Conrad II
1039 - 1056: Henry III
1056 - 1105: Henry IV
1105 - 1125: Henry V
1138 - 1152: Conrad III
1152 - 1190: Frederick I
1190 - 1197: Henry VI
1198 - 1208: Philip
1208 - 1212: Otto IV
1212 - 1250: Frederick II
1250 - 1254: Conrad IV
1273 - 1291: Rudolf I
1292 - 1298: Adolf van Nassau
1298 - 1308: Albert I
1308 - 1313: Henry VII
1314 - 1346: Louis IV
1346 - 1378: Karel IV
1378 - 1400: Wenceslaus
1400 - 1410: Rupert
1410 - 1437: Sigismund
1438 - 1439: Albert II
1440 - 1493: Frederick III
1493 - 1519: Maximilian I
1519 - 1558: Charles V.
1558 - 1564: Ferdinand I
1564 - 1576: Maximiliaan II
1576 - 1612: Rudolf II
1612 - 1619: Mathias
1619 - 1637: Ferdinand II
1637 - 1657: Ferdinand III
1658 - 1705: Leopold I
1705 - 1711: Josef I
1711 - 1740: Karel VI
Die begin van die Heilige Romeinse Ryk
Sommige sê dat die Heilige Romeinse Ryk in 962 gestig is, nie in 800 nie.
Wat is die verskil? Sommige sien die Karolingiese Ryk as deel van die Heilige Romeinse Ryk, doen sommige dit nie.
In die jaar 800, Karel die Grote tot keiser gekroon is en die Karolingiese ryk gestig is.
In die jaar 962 het Otto I is tot keiser gekroon en die Ottoniese Ryk gestig is.
Sien hier vir meer oor die Karolingiese dinastie .
Dinastieë van die Heilige Romeinse Ryk
Die Hohenstaufen -dinastie regeer 1138-1208 en weer 1212-1254.
Die einde van die Heilige Romeinse Ryk
In 1806 het Napoleon die Konfederasie van die Ryn . Sestien Duitse state het die Heilige Romeinse Ryk verlaat en by die Konfederasie aangesluit. Meer state het later aangesluit.
Heilige Romeinse keiser Francis II opraak en op 6 Augustus 1806 amptelik bedank. Die Heilige Romeinse Ryk was geskiedenis.
Hier is die kaart van Duitsland en Italië ten tyde van die ontbinding van die Heilige Romeinse Ryk
En hier is nog een, dieselfde datum, maar Sentraal -Europa
Europa 979 nC
Wes -Europa beleef interne oorloë en eksterne aanvalle wat wydverspreide onsekerheid meebring en tot die opkoms van feodalisme lei.
Wat gebeur in Europa in 979CE
Die afgelope tweehonderd jaar het die Frankiese koninkryk uitgebrei oor 'n groot deel van Europa onder sy kragtige heerser, Karel die Grote, maar dan breek hy vinnig na sy dood uit. Die koninkryk van Frankryk en die Heilige Romeinse Ryk (wat Duitsland, Noord -Italië en sommige oostelike lande dek) het uit die wrak gekom.
Destruktiewe invalle van buite - Vikings uit die noorde, Magyars uit die ooste en Arabiere uit die suide - het die ontbinding van sentrale mag versnel. Wydverspreide wanorde versprei oor groot dele van Wes -Europa, waarin 'n nuwe feodale samelewing gestalte kry.
Die opkoms van feodalisme
Plaaslike grondeienaars bou op hul eie hulpbronne deur die swakheid van die konings kastele (in hierdie stadium van hout, later van klip), huur gewapende retinues (nou te perd, die voorvaders van Middeleeuse ridders) en vestig byna koninklike mag oor hul plekke (in wat later as 'leen' genoem sou word - waaruit die term 'feodalisme' kom).
Die adel gebruik hierdie mag, nie net om indringers en brigande te weerstaan ​​nie, maar ook koninklike amptenare. Heersers word dus gedwing om met hulle te make as hulle enigsins leierskap wil uitoefen, en die feodale stelsel-in wese 'n manier om die militêre vermoëns van 'n streek in 'n tyd van gefragmenteerde gesag te koördineer-kom geleidelik na vore.
Ondanks die probleme van die tyd, word die Christendom ('n term wat dikwels in die Middeleeuse Europa toegepas word, wat die oorheersende rol van die Christendom in sy samelewing en kultuur aandui) steeds groter. Dit verdeel egter toenemend in 'n oostelike tak (vandag verteenwoordig deur die Ortodokse Kerk) gebaseer op Konstantinopel, en 'n westelike tak (die Katolieke Kerk), onder leiding van die pous in Rome. Sendelinge van die westelike Katolieke Kerk is bedrywig in Noord- en Sentraal -Europa, terwyl diegene uit Konstantinopel Oos -Europa en 'n groot deel van die Balkan tot Ortodokse Christendom wen.
Die Christelike koninkryke in die noorde van Spanje kon Moslem se mag ontneem.
Die Britse Eilande het massiewe Viking -aanvalle beleef. Op 'n tydstip het die Christelike Angelsaksers gelyk asof hulle heeltemal deur die heidense Vikings verower kon word, maar nou verenig tot 'n enkele koninkryk, het hulle hul hele grondgebied herstel en die Vikings (nou tot die Christendom bekeer) onder hulle heerskappy opgeneem.
Middeleeuse Europa 400 tot 1000 CE ('n meer diepgaande blik op die vroeë Middeleeue)
Middeleeuse Europa 1000 tot 1450 CE ('n meer diepgaande blik op die latere Middeleeue
Wat as die Romeinse Ryk nooit bestaan ​​het nie?
Ek is veral 'n fan van Keltiese Europa, iets wat 'n volgehoue ​​Romeinse bestaan ​​sou aanhou doodmaak. Dit is so verfrissend.
Ja, groot Rome -imo is net 'n bietjie verveliger as wat dit behoort te wees.
Rome is ongetwyfeld die grootste ryk van die menslike geskiedenis. Die impak daarvan het die hele wêreld beïnvloed, omdat dit die grondslag gelê het vir die Europa wat die hele wêreld verower het, van Alaska tot Australië en van Namibië tot Kamchatka. Ons neem Rome altyd as vanselfsprekend, hetsy deur die bestudering van die regte geskiedenis of die skep van alternatiewe wêrelde. Maar wat as die magtige Ryk, die Senaat en die Romeinse volk nooit bestaan ​​het nie? Wat as 'n groep Latyns nooit besluit het om hulle op die Seven Hills te vestig nie? Of as u die mites verkies, wat as Romulus en Remo nooit bestaan ​​het of hul lot nie bereik het nie?
Die wêreld in 1700 nC verskil heelwat van die een wat ons ken en liefhet. Daar is geen Heilige Romeinse Ryk, geen Spaanse Ryk, geen Qing -ryk, geen Ottomaanse Ryk, geen Russiese Ryk nie. Daar was geen Slag van die Teutoburg -woud nie, geen Karolingiese Ryk, geen Islamitiese Invasies en geen Christendom nie.
Die Kelte en Slawiërs heers oor Europa. In die Weste vorm die Celtaic -domein hierdie wêreld se eweknie tot die Heilige Romeinse Ryk. Alhoewel dit nie so gefragmenteerd was nie, behou die Kelte 'n konfederasievlak van organisasie, aangesien die oorspronklike Ryk deur hoë koning Diarmad, keiser van alle Kelte, stadig gedesentraliseer is. Die afstammelinge van die oorspronklike stamme, verenig deur Diarmad, vorm nou die kernblokke van die domein, van Iberia tot by die Po -vallei en selfs die suidelike kus van Brittanje. In die ooste, die Ryk van Slowenië, die beskermheer van Europa. Slovenië is 'n groot land in Oos -Europa, van die Dnjepr tot by die Pannoniese bekken tot by die Oossee, en is die land Behemoth van Europa. Hulle was al meer as 700 jaar die dominante land en het deur verskillende vorme gegaan, aangesien dinastieë meeding om beheer oor die Ryk. In die suide vind ons die nasies van die Middellandse See: die ewige Hellenes met hul Konfederasie, die Ryk van Agipte en die opvolgers van die ou Kartago -ryk. 'N Ent na die weste staan ​​die Mauriese Ryk in die rol van Europa se voorste vlootmag, nadat hy die suidelike Iberia verower het en een van die wêreld se koloniale moondhede was.
In Asië vind ons die semi -nomadiese nasies in die Steppe, soos die Solturk Khaganate of die Magyars, terwyl die Tarpiniese dinastie in Persië probeer om aan die bewind te bly namate nuwe spelers in die streek na vore kom. Die Kelebekan -ryk waak oor Indië, hoewel die voortgesette burgeroorlog tussen twee broers 'n einde aan sy heerskappy kan maak, terwyl die Marathi -ryk wakker word. Dan is daar China. Die Ewige Ryk, tans onder die An -dinastie, is tans in sy grootste omvang ooit en het Tibet, Mantsjoerije en die Nomades in die noordweste onderwerp.
Dan kom ons by die Maleise argipel, die tuiste van die grootste vlootryk op aarde: The Empire of Nusantara. Die invloed van die Nusantaran strek tot in Afrika, en hul handelsvloot het een en 'n half eeue gelede Europa bereik, en die keiserlike Nusantaran -vloot kyk nou na Amerika, op soek na 'n prooi om op te slaan.
Afrika in hierdie wêreld is 'n baie soortgelyke en 'n baie ander plek as die waaraan ons gewoond is. Toenemende handel met Agypt, Arabië en veral Nusantara het gelei tot die ontwikkeling van verskeie semi-gemoderniseerde state, met toegang tot selfs vuurwapens, anders as ons wêreld
Afrika. Sy belangrikste moondhede is die Agrew -ryk in Wes -Afrika, 'n koloniale ryk en 'n teëstander van die Maurians, die Kongo- en Lunda -ryke in Sentraal -Afrika, wat die handelsroetes tussen die Atlantiese Oseaan en die Swahili -kus, die koninkryk van Azangia, in genoemde kus beheer, die belangrikste handelsvennoot van Nusantara, maar ook sy grootste mededinger, die Orma Gadaa -ryk in die suide van Ethiopië en laastens die Puniese Ryk, 'n voormalige Kartago -kolonie in Wes -Afrika wat die mantel van Kartago vir hulself ingeneem het.
In Noord -Amerika veg die Nords, Kelte en Frise om invloed en kolonisasie, terwyl die steeds groeiende Haudenosaunee -konfederasie hulle teen mekaar speel in die hoop om hulle te weerhou om die binneland binne te dring. In Meso -Amerika oorheers die Iere, saam met hul onwaarskynlike bondgenote, die Taraskaanse ryk, wat van gelyke vennote teen die Asteke oorgegaan het tot vrees vir sy lewe, terwyl die Iere alles om hulle neem. Dit het die Tarascans in staat gestel om baie nasies in die streek te onderwerp deur gebruik te maak van die gewone "Dit is hulle of ons, en u kan beter hoop dat dit ons is en nie hulle".
In Suid -Amerika oorheers die Maurians en Agrew in die noorde, terwyl die Aymara -ryk die Sentraal -Andes oorheers, waar die Maurians nog nie presies kan bereik nie. In die suide beheer die Gallaeciërs en Lusitaniërs onderskeidelik die Atlantiese en Stille Oseaan -kus. Tans ondervind die Gallaeciërs 'n geringe terugslag, aangesien Keir, 'n generaal van die koloniale leër, skelm geword het en onafhanklikheid in die noordelike streke verklaar het.
Die gebrek aan 'n sentrale verenigde ryk in die Middellandse See het die geskiedenis in 'n spiraal van vlindereffekte en oorsaak en gevolg gegooi, wat 'n merkwaardige afsonderlike wêreld tot gevolg gehad het. Maar wie weet, dit is maar net 'n bespiegeling.
(Duitse geskiedenis in dokumente en beelde) (Helmut Smith)
Historiese kaarte van Duitsland
Historiese kaarte van Duitsland (WHKMLA)
Historiese kaarte van Duitsland, 1378-2003 (Institut of European History - Mainz (Universiteit van Alabama)
The Empire of Charlemagne (B. Smith, The Century Atlas of the World, 1900)
Ryk van Charlemagne 's, 814 en die verdelingsverdrag van 843 (United States Military Academy 's Department of History)
Sentraal -Europa in die Karolingiese tyd (Droysens Allgemeiner Historischer Handatlas, 1886)
Sentraal -Europa in die Carolinigian Times (Putzger's Historischer Weltatlas, 1905)
Karolingiese en Oos -Romeinse Ryk (Putzgers Historischer Weltatlas, 1905)
Ontbinding van die Frankiese koninkryk, 880 (WHKMLA)
Duitsland om en by die jaar 1000 (Droysens Allgemeiner Historischer Handatlas, 1886)
Heilige Romeinse Ryk. c. 1050 (WHKMLA)
Sentraal -Europa in die tyd van die Staufens (Droysens Allgemeiner Historischer Handatlas, 1886)
Duitsland in die tyd van die Saksiese en Saliese keisers (Putzgers Historischer Weltatlas, 1905)
Ontwikkeling van die Switserse Konfederasie (Droysens Allgemeiner Historischer Handatlas, 1886)
Die Switserse Konfederasie (Cambridge Modern History Atlas, 1912)
Heilige Romeinse Ryk. c. 1350 (WHKMLA)
Duitsland en Bo -Italië in die 14de eeu (1378) (Putzgers Historischer Weltatlas, 1905)
Duitsland in die 14de eeu (Droysens Allgemeiner Historischer Handatlas, 1886) TheThe Burgundian Lands, 1363-1477
Die Bourgondiese heerskappy van Karel die Stoute, 1467-1477 (Robert H. Labberton)
Duitsland en Bo -Italië in die 15de eeu (1477) (Putzgers Historischer Weltatlas, 1905)
Die groei van Bourgondië tot 1477
The Burgundian Lands, 1477 (The British Library)
The Burgundian Lands, 1493 (Cambridge Modern History Atlas, 1912)
Duitsland in die 15de eeu (Droysens Allgemeiner Historischer Handatlas, 1886)
Heilige Romeinse Ryk, c. 1500. Kerkadministrasie (WHKMLA)
Heilige Romeinse Ryk, c. 1500
Die opstand in Switserland, 1524-1531 (C. Colbeck, The Public Schools Historical Atlas, 1905)
Heilige Romeinse Ryk, c. 1530 (WHKMLA)
Switserse Federasie, 1536 (WHKMLA)
Duitsland ten tyde van die Reformasie (1547) (Putzgers Historischer Weltatlas, 1905)
Duitsland ten tyde van die Reformasie (Droysens Allgemeiner Historischer Handatlas, 1886)
Switserse Federasie, 1570 (WHKMLA)
Dominions of the House of Habsburg in Europe at the Abdication of Charles V (Cambridge Modern History Atlas, 1912)
Duitsland tydens die 30 -jarige oorlog (Droysens Allgemeiner Historischer Handatlas, 1886)
Heilige Romeinse Ryk, 1648
Switserse Federasie, 1648 (WHKMLA)
Die Ryk en Nederland, c. 1792 (Cambridge Modern History Atlas, 1912)
Helvetic Republic, 1798-1803 (WHKMLA)
Rhaetian Republic, 1798 (Swiss Genealogy Project)
Switserland onder die Wet van Bemiddeling, 1803 (Cambridge Modern History Atlas, 1912)
Duitsland 979 CE
Die Duitse stamme het onder die heerskappy van die nuutgestigte Heilige Romeinse Ryk gekom.
Wat gebeur in Duitsland in 979CE
Die Duitse stamme is aan die einde van die 8ste eeu deur die Franken onder Karel die Grote verower, en - dikwels met geweld - gekersten. Na Karel die Grote het die Duitsers onder die heerskappy gekom van sy nageslag, die konings van die Oos -Franken.
Toe die Karolingiese lyn van Oos-Frankiese konings in 919 uitsterf, het die Duitse hertogte een van hulle getalle, Henry van Sakse, as hul koning verkies (regeer 919-936). Henry en sy seun Otto (regeer 936-973) voer veldtog met groot sukses, verslaan die Magyars, brei die koninkryk van Oos-Frank in hierdie streek uit en verower 'n groot deel van Italië. In 962 het Otto homself deur die pous tot keiser in Rome laat kroon. Hy stig dus die politieke entiteit wat in die Europese geskiedenis bekend was as die Heilige Romeinse Ryk.
Die uitbreiding van die Heilige Romeinse Ryk ooswaarts gaan gepaard met die uitbreiding van die tak van die Christelike Kerk onder leiding van die pous. Waar ook al die grens na heidense gebied vorder - en soms voor dit - die Kerk stig biskoppe en bring voorheen heidense volke binne die groep van die Christendom.
Die volledige lys van Heilige Romeinse keisers
Die Heilige Romeinse keiser (Duits: R & oumlmisch-deutscher Kaiser, Latyn: Romanorum Imperator) was die heerser van die Heilige Romeinse Ryk. Die posisie het ontwikkel tot 'n verkose monargie, maar die uitverkore keiser (imperator electus) moes tot die 15de eeu deur die pous gekroon word voordat hy die keiserstitel kon aanvaar. Die titel is gehou in samewerking met die bewind van die koninkryk van Duitsland en die koninkryk van Italië (keiserlike Noord -Italië). In teorie was die Heilige Romeinse keiser in die praktyk primus inter pares (eers onder gelykes) onder die ander Rooms -Katolieke monarge; 'n Heilige Romeinse keiser was net so sterk soos sy leër en alliansies het hom gemaak.
Hierdie lys bevat alle keisers van die Heilige Romeinse Ryk, ongeag of hulle 'n Heilige Romeinse keiser was of nie. Daar is 'n paar leemtes in die telling. Henry the Fowler was byvoorbeeld koning van Duitsland, maar nie keiser keiser Henry II was as sy opvolger as Duitse koning genommer nie. Die Guideschi volg die syfers vir die hertogdom Spoleto. Soms het twee mense die titel geëis. Dit word deur die mededinger langs hul name aangedui. Die meeste Heilige Romeinse keisers was ook konings van Duitsland, en dit word ook langs hulle opgemerk. Interregnum beteken "tussen konings". Tradisionele historiografie beweer 'n kontinuïteit tussen die Karolingiese Ryk en die Heilige Romeinse Ryk. Sommige moderne historici verwerp dit, wat die stigting van die Heilige Romeinse Ryk tot 962 dateer, terwyl die Vereniging van die Heilige Romeinse Ryk die tradisionele siening van die historiografie het.
Karel die Grote (2 April 742/747/748 & ndash 28 Januarie 814), ook bekend as Karel die Grote (Duits: Karl der Gro & szlige Latyn: Carolus of Karolus Magnus) of Karel I, was die koning van die Franke vanaf 768, die koning van Italië vanaf 774, en vanaf 800 die eerste keiser in Wes -Europa sedert die ineenstorting van die Wes -Romeinse Ryk drie eeue tevore. Die uitgebreide Frankiese staat wat hy gestig het, word die Karolingiese Ryk genoem.
Karel die Grote, die oudste seun van Pepyn die Korte en Bertrada van Laon, het in 768 koning geword ná die dood van sy vader. Hy was aanvanklik medeheerser saam met sy broer Carloman I. Carloman se skielike dood in 771 onder onverklaarbare omstandighede het Karel die Grote as die onbetwiste heerser van die Frankiese Koninkryk gelaat. Karel die Grote het sy pa se beleid ten opsigte van die pous voortgesit en die beskermer geword, die Langobarde van die mag in Noord -Italië verwyder en 'n inval in Moslem -Spanje gelei. Hy het ook 'n veldtog gevoer teen die mense in sy ooste en hulle gekerstenis na die doodstraf, wat soms gelei het tot gebeure soos die bloedbad van Verden. Karel die Grote bereik sy hoogtepunt in 800 toe hy op Paas Leo III op Kersdag in die Ou Sint -Pietersbasiliek deur pous Leo III as 'keiser' gekroon is.
Karel die Grote, wat die 'Vader van Europa' (pater Europae) genoem word, het die grootste deel van Wes -Europa vir die eerste keer sedert die Romeinse Ryk verenig. Sy bewind het die Karolingiese Renaissance aangespoor, 'n tydperk van kulturele en intellektuele aktiwiteite binne die Katolieke Kerk. Beide die Franse en Duitse monargieë beskou hul koninkryke as afstammelinge van Karel die Grote se ryk. Karel die Grote sterf in 814, nadat hy net meer as dertien jaar as keiser regeer het. Hy is ter ruste gelê in sy keiserlike hoofstad Aken in die huidige Duitsland. Sy seun Louis die Vroom volg hom op.
Louis die Vroom I van Frankryk en van Duitsland - 814-833 - 834-840
Lodewyk die Vroom (778 & ndash 20 Junie 840), ook bekend as die Beurs, en die Debonaire, was die koning van Aquitanië vanaf 781. Hy was ook Koning van die Franken en mede-keiser (as Louis I) saam met sy vader, Karel die Grote, vanaf 813. As die enigste oorlewende volwasse seun van Karel die Grote en Hildegard, word hy die enigste heerser van die Franken na die dood van sy vader in 814, 'n pos wat hy tot sy dood beklee het, behalwe vir die tydperk 833 & ndash34, waartydens hy afgesit is.
Tydens sy bewind in Aquitanië is Louis beskuldig van die verdediging van die suidwestelike grens van die Ryk. Hy verower Barcelona van die Moslems in 801 en beweer Frankiese gesag oor Pamplona en die Baske suid van die Pireneë in 812. As keiser het hy sy volwasse seuns, Lothair, Pepin en Louis, by die regering ingesluit en wou 'n geskikte afdeling van die koninkryk onder hulle. Die eerste dekade van sy bewind is gekenmerk deur verskeie tragedies en verleenthede, veral die wrede behandeling van sy neef Bernard van Italië, waarvoor Louis versoen het in 'n openbare daad van selfvernedering.
In die 830's is sy ryk geskeur deur 'n burgeroorlog tussen sy seuns, net vererger deur Louis se pogings om sy seun Charles deur sy tweede vrou in die opvolgingsplanne op te neem. Alhoewel sy heerskappy op 'n hoë noot eindig, met orde wat grotendeels in sy ryk herstel is, is dit gevolg deur drie jaar burgeroorlog. Louis word oor die algemeen ongunstig met sy pa vergelyk, hoewel die probleme waarmee hy te kampe gehad het, van 'n heel ander aard was.
Lothair I of Lothar I (Duits: Lothar, Frans: Lothaire, Italiaans: Lotario, Nederlands: Lotharius) (795 en ndash 29 September 855) was die keiser van die Romeine (817 en ndash855), wat saam met sy vader tot 840 regeer, en die Koning van Beiere (815 & ndash817), Italië (818 & ndash855) en Middel -Francia (840 & ndash855). Die gebied van Lorraine (Lothringen in Duits) is na hom vernoem.
Lothair was die oudste seun van die Karolingiese keiser Louis die Vroom en sy vrou Ermengarde van Hesbaye, dogter van Ingerman, die hertog van Hesbaye. Lothair het by verskeie geleenthede sy volbroers Pippyn I van Aquitanië en Louis die Duitser in opstand teen hul vader gelei om te protesteer teen pogings om hul halfbroer Charles the Bald 'n mede-erfgenaam van die Frankiese domeine te maak. By die dood van die vader het Charles en Louis kragte saamgesnoer teen Lothair in 'n driejarige burgeroorlog (840 & ndash843). Die stryd tussen die broers het direk gelei tot die verbrokkeling van die Frankiese Ryk wat deur hul grootvader Karel die Grote vergader is, en het die grondslag gelê vir die ontwikkeling van die moderne Frankryk en Duitsland.
Louis die Duitser - Louis II van Duitsland - 855-875
Lothair II (835 & ndash 8 Augustus 869) was die koning van Lotharingia van 855 tot sy dood. Hy was die tweede seun van keiser Lothair I en Ermengarde van Tours. Hy was getroud met Teutberga (oorlede 875), dogter van Boso die Ouere.
Karel die Kaal - Charles II Frankryk - 875-877
Charles the Bald (13 Junie 823 & ndash 6 Oktober 877) was die koning van Wes -Francia (843 & ndash77), koning van Italië (875 & ndash77) en die Heilige Romeinse keiser (875 & ndash77, soos Charles II). Na 'n reeks burgeroorloë wat begin het tydens die bewind van sy vader, Lodewyk die Vroom, het Charles met die Verdrag van Verdun (843) daarin geslaag om die westelike derde van die Karolingiese Ryk te verwerf. Hy was 'n kleinseun van Karel die Grote en die jongste seun van Louis die Vroom deur sy tweede vrou, Judith.
Charles the Fat (13 Junie 839 & ndash 13 Januarie 888), ook bekend as Charles III, was die Karolingiese keiser van 881 tot 888. Charles was die jongste seun van Louis die Duitser en Hemma, 'n agterkleinseun van Karel die Grote en was die laaste Karolinger om oor 'n verenigde ryk te heers.
Gedurende sy leeftyd het Charles heerser geword oor die verskillende koninkryke van die voormalige Ryk van Karel die Grote. Nadat hy in 876 die heerskappy oor Alamannia gekry het na die verdeling van Oos -Francia, het hy die troon van Italië opgevolg na die abdikasie van sy ouer broer Carloman van Beiere, wat deur 'n beroerte ongeskik was. Bekroon as keiser in 881 deur pous Johannes VIII, sy opvolging na die gebiede van sy broer Louis die Jongere (Sakse en Beiere) die volgende jaar herenig Oos -Francia. By die dood van sy neef Carloman II in 884, erf hy die hele Wes -Francia en herenig die hele Karolingiese ryk.
Die herenigde Ryk sou nie bestaan ​​nie. Tydens 'n staatsgreep onder leiding van sy neef Arnulf van Karinthië in November 887, is Charles in Oos -Francia, Lotharingia en Italië afgesit. Hy is in Januarie 888, net 'n paar weke na sy afsetting, aan natuurlike aftrede oorlede. Die Ryk het ná sy dood vinnig uitmekaar geval en nooit weer herstel nie, met die Ryk wat in vyf afsonderlike opeenvolgende koninkryke verdeel het.
Gewoonlik word dit as traag en ongeskik beskou, en dit is bekend dat hy herhaaldelike siektes gehad het en vermoedelik dat hy aan epilepsie gely het. so negatief as die moderne historiografiese mening.
Italiaanse keiserlike opvolgings
Guy van Spoleto (oorlede 12 Desember 894), soms bekend onder die Italiaanse weergawe van sy naam, Guido, of onder die Duitse weergawe, Wido, was die markgraaf van Camerino vanaf 880 (as Guy I of Guy II) en dan hertog van Spoleto en Camerino (as Guy III) van 883. Hy is in 889 as koning van Italië gekroon en die Heilige Romeinse keiser in 891. Hy sterf in 894 terwyl hy veg vir die beheer van die Italiaanse skiereiland. Guy was getroud met Ageltrude, dogter van Adelchis van Benevento, wat vir hom 'n seun gebore het met die naam Lambert.
Lambert van Spoleto - 894-896 en oor restourasie - 896-898
Lambert II (omstreeks 880 en ndash 15 Oktober 898) was die koning van Italië vanaf 891, die keiser van die Heilige Romein, wat saam met sy vader van 892 saam regeer het, en die hertog van Spoleto en Camerino uit die dood van sy vader in 894. Hy was die seun van Guy III van Spoleto en Ageltrude, gebore in San Rufino. Hy was die laaste heerser wat 'n hoofletter in die Karolingiese tradisie uitgereik het.
Arnulf van Karinthië (850 & ndash 8 Desember 899) was die Karolingiese koning van Oos -Francië vanaf 887, die betwiste koning van Italië vanaf 894 en die betwiste Heilige Romeinse keiser van 22 Februarie 896 tot met sy dood in Regensburg, Beiere.
Louis III - Heilige Romeinse keiser - 901-905
Berengar van Friuli - 911-924
Berengar I (omstreeks 845 en ndash 7 April 924) was die koning van Italië vanaf 887, en die Heilige Romeinse keiser na 915, tot met sy dood. Hy staan ​​gewoonlik bekend as Berengar van Friuli, aangesien hy die mars van Friuli regeer het van 874 tot minstens 890, maar hy het beheer oor die streek met 896 verloor.
Berengar het opgestaan ​​om een ​​van die invloedrykste leke in die ryk van Charles the Fat te word, en hy is verkies om Charles in Italië te vervang ná laasgenoemde se afsetting in November 887. Sy lang regeringstyd van 36 jaar het hom weerstaan ​​deur nie minder nie as sewe ander aanspraakmakers op die Italiaanse troon. Sy bewind word gewoonlik gekenmerk as 'ontsteld' vanweë die vele mededingers om die kroon en vanweë die aankoms van Magyar -plunderaars in Wes -Europa. Hy was die laaste keiser voordat Otto die Grote in 962 gekroon is, na 'n interregnum van 38 jaar.
Daar was geen keiser in die weste tussen 924 en 962 nie.
Henry I - die Folwer - koning van Duitsland - 919-936
Henry the Fowler (Duits: Heinrich der Finkler of Heinrich der Vogler Latyn: Henricius Auceps) (876 & ndash 2 Julie 936) was die hertog van Sakse vanaf 912 en die koning van Duitsland van 919 tot sy dood. Eerste van die Ottoniese dinastie van Duitse konings en keisers, word hy algemeen beskou as die stigter en eerste koning van die Middeleeuse Duitse staat, tot dan toe bekend as Oos -Francia. Hy was 'n ywerige jagter en het die bynaam "die Fowler" gekry omdat hy na bewering sy voëlnette reggemaak het toe boodskappers daar aankom om hom in kennis te stel dat hy koning sou word.
Otto I (23 November 912 & ndash 7 Mei 973), ook bekend as Otto die Grote, was keiser van die Heilige Romeinse Ryk, regeer as Duitse koning van 936 tot sy dood in 973. Die oudste seun van Henry I the Fowler en Matilda van Ringelheim, Otto was "die eerste van die Duitsers wat die keiser van Italië genoem is".
Otto het die hertogdom Sakse en die koningskap van die Duitsers geërf by die dood van sy vader in 936. Hy het sy vader se werk voortgesit om alle Duitse stamme tot 'n enkele koninkryk te verenig en die magte van die koning sterk uitgebrei ten koste van die aristokrasie. Deur strategiese huwelike en persoonlike afsprake, het Otto lede van sy familie in die belangrikste hertogdomme van die koninkryk geïnstalleer. Dit het die verskillende hertogte, wat voorheen saam met die koning was, tot koninklike onderdane onder sy gesag verminder. Otto het die Rooms -Katolieke Kerk in Duitsland verander om die koninklike amp te versterk en sy geestelikes aan sy persoonlike beheer onderwerp.
Nadat Otto 'n kort burgeroorlog onder die opstandige hertogdomme beëindig het, het Otto die Magyars in die Slag van Lechfeld in 955 verslaan en sodoende die Hongaarse invalle in Wes -Europa beëindig. Die oorwinning teen die heidense Magiërs het Otto die reputasie as redder van die Christendom besorg en sy mag oor die koninkryk verseker. Teen 961 het Otto die Koninkryk Italië verower en sy grense na die noorde, ooste en suide uitgebrei. Onder beheer van groot dele van Sentraal- en Suid -Europa het die beskerming van Otto en sy onmiddellike opvolgers 'n beperkte kulturele herlewing van kuns en argitektuur veroorsaak. Na die voorbeeld van Karel die Grote se kroning as "Keiser van die Romeine" in 800, word Otto in 962 deur pous Johannes XII in Rome tot keiser gekroon.
Otto se latere jare is gekenmerk deur konflikte met die pousdom en stryd om sy heerskappy oor Italië te stabiliseer. Otto, wat uit Rome regeer het, wou die betrekkinge met die Bisantynse Ryk verbeter, wat sy aanspraak op keiserskap en die verdere uitbreiding van sy ryk na die suide teëgestaan ​​het. Om hierdie konflik op te los, trou die Bisantynse prinses Theophanu in April 972 met sy seun, Otto II. Otto keer uiteindelik terug na Duitsland in Augustus 972 en sterf aan natuurlike oorsake in 973. Otto II volg hom op as keiser.
Otto II (955 en ndash 7 Desember 983), die Rooi (Rufus) genoem, was die Heilige Romeinse keiser van 973 tot sy dood in 983. Otto II was 'n lid van die Ottoniese dinastie, die jongste en enigste seun van Otto die Grote. en Adelaide van Italië. Otto II word in 961 op 'n vroeë ouderdom as medeheerser van Duitsland aangestel, en sy vader noem hom in 967 mede-keiser om sy troonopvolging te verseker. Sy pa het ook gereël dat Otto II trou met die Bisantynse prinses Theophanu, wat sy vrou sou wees tot sy dood. Toe sy pa na 'n 37-jarige regering sterf, word die agtienjarige Otto II in 'n vreedsame opvolging absolute heerser van die Heilige Romeinse Ryk. Otto II het sy heerskappy deurgebring om sy vader se beleid voort te sit om die keiserlike bewind in Duitsland te versterk en die grense van die Ryk dieper in die suide van Italië uit te brei. Otto II het ook die werk van Otto I voortgesit om die Katolieke Kerk te ondergeskik stel aan keiserlike beheer.
Vroeg in sy bewind het Otto II 'n groot opstand teen sy bewind verslaan van ander lede van die Ottoniese dinastie wat die troon vir hulself geëis het. Sy oorwinning het hom in staat gestel om die Beierse lyn van Ottoniërs uit te sluit van die lyn van keiserlike opvolging. Dit versterk sy gesag as keiser en verseker die opvolging van sy eie seun op die keiserlike troon.
Met binnelandse aangeleenthede afgehandel, sou Otto II sy aandag vanaf 980 vestig op die anneksering van die hele Italië in die Ryk. Sy verowerings het hom in konflik gebring met die Bisantynse Ryk en met die Moslems van die Fatimiede Kalifaat, wat albei gebiede in Suid -Italië gehad het. Na aanvanklike suksesse met die vereniging van die suidelike Lombardiese owerhede onder sy gesag en die verowering van Bisantynse beheerde gebied, het Otto II se veldtogte in Suid-Italië in 982 geëindig na 'n rampspoedige nederlaag deur die Moslems. Terwyl hy hom voorberei het om Moslem -magte teenaan te val, het 'n groot opstand deur die Slawiërs in 983 uitgebreek, wat die Ryk genoop het om sy belangrikste territoriale besittings oos van die Elbe -rivier te laat vaar. Otto II sterf skielik in 983 op 28-jarige ouderdom na 'n tien jaar lange regering. Hy is opgevolg as keiser deur sy driejarige seun Otto III, wat die Ryk in 'n politieke krisis gedompel het.
Otto III (Junie/Julie 980 - 23 Januarie 1002) was die Heilige Romeinse keiser van 996 tot sy vroeë dood in 1002. Otto III was 'n lid van die Ottoniese dinastie, die enigste seun van keiser Otto II en sy vrou Theophanu.
Otto III is in 983 op driejarige ouderdom as koning van Duitsland gekroon, kort na sy pa se dood in die suide van Italië, terwyl hy 'n veldtog teen die Bisantynse Ryk en die Emiraat van Sicilië voer. Alhoewel die nominale heerser van Duitsland, het Otto III se geringe status verseker dat sy verskillende regente die mag oor die Ryk sou behou. Sy neef Hendrik II, hertog van Beiere, het aanvanklik regentskap oor die jong koning geëis en probeer om die troon in 984 vir hom op te neem. en om toe te laat dat Otto III se ma Theophanu tot haar dood in 991 as regent kon dien. Otto III was toe nog 'n kind, so sy ouma, die weduwee -keiserin Adelaide van Italië, het tot 994 as regent gedien.
In 996 marsjeer Otto III na Italië om die titels Koning van Italië en die Heilige Romeinse keiser op te eis, wat sedert die dood van Otto II in 983 onopgeëis gelaat is. Otto III het ook probeer om die keiserlike beheer oor die stad Rome, wat het in opstand gekom onder leiding van Crescentius II, en daardeur die pousdom. Otto III, gekroon as keiser, het die Romeinse rebellie neergelê en sy neef geïnstalleer as pous Gregorius V, die eerste pous van Duitse afkoms. Nadat die keiser hom vergewe en die stad verlaat het, het Crescentius II weer in opstand gekom, Gregory V afgesit en Johannes XVI as pous geïnstalleer. Otto III keer in 998 terug na die stad, herinstalleer Gregory V en voer Crescentius II en Johannes XVI tereg. Toe Gregory V in 999 sterf, het Otto III Sylvester II as die nuwe pous geïnstalleer. Otto III se optrede gedurende sy hele lewe het die keiserlike beheer oor die Katolieke Kerk verder versterk.
Vanaf die begin van sy bewind het Otto III teëgekom onder die opposisie van die Slawiërs langs die oostelike grens. Na die dood van sy vader in 983, het die Slawiërs in opstand gekom teen die keiserlike beheer, wat die Ryk genoop het om sy gebiede oos van die Elbe te laat vaar. Otto III sou veg met die verlore gebiede van die Ryk gedurende sy bewind met slegs beperkte sukses. Terwyl hy in die ooste was, versterk Otto III die ryk se betrekkinge met Pole, Bohemen en Hongarye. Deur sy sake in Oos -Europa in 1000, kon hy die invloed van die Christendom uitbrei deur sendingwerk in Pole te ondersteun en deur die kroning van Stephen I as die eerste Christelike koning van Hongarye.
By terugkeer na Rome in 1001, het Otto III te kampe gehad met 'n opstand deur die Romeinse aristokrasie, wat hom gedwing het om uit die stad te vlug. Terwyl hy in 1002 marsjeer om die stad terug te kry, het Otto III egter skielik koors opgedoen en is hy op 21 -jarige ouderdom in 'n kasteel naby Civita Castellana oorlede.
Henry II (6 Mei 972 & ndash 13 Julie 1024), ook bekend as Saint Henry, Obl. S. B. ("Oblate of Saint Benedict"), was die Heilige Romeinse keiser ("Romanorum Imperator") van 1014 tot sy dood in 1024 en die laaste lid van die Ottoniese dinastie van keisers, aangesien hy geen kinders gehad het nie. Die hertog van Beiere vanaf 995, Henry word koning van Duitsland ("Rex Romanorum") na die skielike dood van sy tweede neef, keiser Otto III in 1002, word in 1004 as koning van Italië ("Rex Italiae") gekroon en is gekroon deur die pous as keiser in 1014.
Die seun van Henry II, hertog van Beiere en sy vrou Gisela van Boergondië, keiser Henry II was 'n agterkleinseun van die Duitse koning Henry I en lid van die Beierse tak van die Ottoniese dinastie. Aangesien sy pa in opstand gekom het teen twee vorige keisers, was die jonger Henry dikwels in ballingskap. Dit het daartoe gelei dat hy hom op 'n vroeë ouderdom tot die kerk gewend het, eers by die biskop van Freising skuiling gevind en later by die katedraalskool Hildesheim opgevoed is. Hy volg sy vader op as hertog van Beiere in 995 as "Henry IV". As hertog het hy probeer om saam met sy tweede neef, die Heilige Romeinse keiser Otto III, 'n opstand teen die keiserlike heerskappy in Italië in 1002 te onderdruk. Otto III sterf egter aan koors en laat geen erfgenaam agter nie. Nadat hy verskeie ander aanspraakmakers op die troon verslaan het, is Henry II op 9 Julie 1002 as koning van Duitsland ("Rex Romanorum") gekroon en op 15 Mei 1004 as koning van Italië ("Rex Italiae"). Henry II help in 1004 Jarom & iacuter , Hertog van Bohemen teen die Pole, wat die Hertogdom Bohemen definitief in die Heilige Romeinse Ryk opgeneem het.
Anders as sy voorganger, wat hom op die keiserlike aandag in Italië toegespits het, het Henry die grootste deel van sy bewind bestee aan keiserlike gebied noord van die Alpe. Sy belangrikste fokus was op 'n reeks oorloë teen die Poolse hertog Boles? Aw I, wat reeds 'n aantal lande om hom verower het. Henry het wel drie ekspedisies na Italië gelei om keiserlike heerskappy oor die skiereiland te verseker: twee keer om afskeidings van die afskeidings te onderdruk en een keer om die Bisantynse Ryk uit te daag vir oorheersing oor Suid -Italië. Op 14 Februarie 1014 het pous Benedictus VIII vir Henry as die Romeinse keiser ("Romanorum Imperator") in Rome gekroon.
Die heerskappy van Henry II word beskou as 'n tydperk van gesentraliseerde gesag regdeur die Ryk. Hy versterk sy mag deur persoonlike en politieke bande met die Katolieke Kerk aan te kweek. Hy het die gebruik van die Ottoniese dinastie baie uitgebrei om geestelikes as teengewigte teen sekulêre edeles aan te wend. Deur skenkings aan die Kerk en die stigting van nuwe bisdomme, versterk Henry die keiserlike heerskappy regoor die Ryk en verhoog die beheer oor kerklike aangeleenthede. Hy beklemtoon diens aan die Kerk en bevorder kloosterhervorming. Vir sy persoonlike heiligheid en pogings om die Kerk te ondersteun, het pous Bl. Eugene III het hom in 1146 heilig verklaar, wat Henry II die enigste Duitse monarg gemaak het wat 'n heilige was.
Henry II trou met Cunigunde van Luxemburg, wat later sy koningin en keiserin word. Aangesien die vakbond geen kinders gebaar het nie, het die Duitse adellikes na Henry se dood Conrad II, 'n agter-agterkleinseun van keiser Otto I, verkies om hom op te volg. Conrad was die eerste van die Saliese dinastie van keisers.
Conrad II (omstreeks 990 en ndash 4 Junie 1039), ook bekend as Conrad die Ouere, was keiser van die Heilige Romeinse Ryk van 1027 tot sy dood in 1039. Conrad was die stigter van die Saliese dinastie van keisers, en was ook koning van Duitsland vanaf 1024, koning van Italië vanaf 1026, en koning van Bourgondië vanaf 1033.
Hy was die seun van 'n edelman op die middelste vlak in Franconia, graaf Henry van Speyer en Adelaide van Elsas, en hy het as baba die titels graaf van Speyer en Worms geërf toe sy pa sterf. Conrad het sy mag uitgebrei tot buite sy erfgrond en het die guns van die vorste van die Koninkryk Duitsland ontvang. Toe die Saksiese dynastie van keisers met die kinderlose keiser Hendrik II sterf, word Conrad verkies om hom in 1024 op 34-jarige ouderdom as koning op te volg. Conrad stig sy eie heersersdinastie, bekend as die Saliaanse dinastie, wat heers meer as 'n eeu lank die Heilige Romeinse Ryk.
Conrad het die beleid en prestasies van die Ottoniese Henry II met betrekking tot die Katolieke Kerk en die sake van Italië voortgesit. Conrad het voortgegaan om die Kerk te bou as 'n sentrum vir keiserlike mag, en verkies om kerkbiskoppe aan te stel bo sekulêre here in belangrike poste regoor die Ryk. Soos Henry II voor hom, het Conrad ook 'n beleid van goedaardige verwaarlosing oor Italië voortgesit, veral vir die stad Rome. Sy bewind was 'n hoogtepunt van die Middeleeuse keiserlike bewind en 'n relatief vreedsame tydperk vir die Ryk. Na die dood van die kinderlike koning Rudolph III van Boergondië in 1032, het Conrad aanspraak gemaak op heerskappy oor die koninkryk van Arles en dit in die Ryk opgeneem. Die drie koninkryke (Duitsland, Italië en Bourgondië) vorm die basis van die Ryk as die 'koninklike triade' (regna tria).
Henry III (28 Oktober 1017 & ndash 5 Oktober 1056), die Swart of die Vroom genoem, was lid van die Saliese Dinastie van Heilige Romeinse Keisers. Hy was die oudste seun van Conrad II van Duitsland en Gisela van Swabië. Sy pa het hom in 1026, ná die dood van hertog Henry V., hertog van Beiere (as Hendrik VI) gemaak.
Op Paasdag 1028, nadat sy vader as die Heilige Romeinse keiser gekroon is, is Henry deur die pelgrim, aartsbiskop van Keulen, verkies en gekroon as koning van Duitsland in die katedraal van Aken.
Na die dood van Herman IV, Hertog van Swaben in 1038, het sy vader hom die hertogdom (as Henry I), sowel as die koninkryk van Bourgondië, gegee wat Conrad in 1033 geërf het. By die dood van sy vader op 4 Junie 1039 , word hy alleenheerser van die koninkryk en word deur pous Clemens II in Rome (1046) tot keiser gekroon.
Heilige Romeinse keiserin Agnes - Regent - 1056-1068
Henry IV (Duits: Heinrich IV 11 November 1050 & ndash 7 Augustus 1106) het opgevaar na die koning van die Duitsers in 1056. Vanaf 1084 tot met sy gedwonge abdikasie in 1105 word daar ook na hom verwys as die koning van die Romeine en die Heilige Romeinse keiser. Hy was die derde keiser van die Saliese dinastie en een van die magtigste en belangrikste figure van die 11de eeu. Sy bewind is gekenmerk deur die Investiture Controversy with the Pope en verskeie burgeroorloë oor sy troon in Italië en Duitsland. Hy sterf aan siekte, kort nadat hy sy seun se weermag naby Vis & eacute in Lorraine verslaan het.
Henry V (11 Augustus 1086 & ndash 23 Mei 1125) was koning van Duitsland (van 1099 tot 1125) en die Heilige Romeinse keiser (van 1111 tot 1125), die vierde en laaste heerser van die Saliese dinastie. Henry se bewind het saamgeval met die laaste fase van die groot Investiture Controversy, wat pous teen die keiser getref het. By die vestiging van die Concordat of Worms het hy oorgegee aan die eise van die tweede generasie Gregoriaanse hervormers.
Lothair II of Lothair III (voor 9 Junie 1075 & ndash 4 Desember 1137), bekend as Lotarius van Supplinburg, was hertog van Sakse sowel as koning van Duitsland vanaf 1125 en Heilige Romeinse keiser van 1133 tot sy dood. Hy was die seun van die Saksiese graaf Gebhard van Supplinburg, en sy regering was ontsteld oor die konstante intrige van die Hohenstaufen -hertog Frederik II van Swaben en hertog Conrad van Franconia. Hy sterf terwyl hy terugkeer uit 'n suksesvolle veldtog teen die Normandiese koninkryk Sicilië.
Conrad III - Koning - 1138-1152
Conrad III, (gebore 1093 & mdashdied 15 Februarie 1152, Bamberg, Ger., Heilige Romeinse Ryk), Duitse koning van 1138 tot 1152, die eerste koning van die Hohenstaufen -familie. Die seun van Frederik I, hertog van Swabië, en kleinseun van keiser Henry IV, is Conrad aangestel as hertog van Franconia deur sy oom, keiser Henry V, in 1115. In 1116, saam met sy ouer broer Frederick II, hertog van Swabia agtergelaat deur Henry as regent van Duitsland. Toe die keiser in 1125 sterf, het die kiesers, wat die oorerflike beginsel verwerp het, Lothar, hertog van Sakse, gekies om hom op te volg. Teen die einde van die jaar was Frederick en Conrad op 18 Desember 1127 in opstand, Conrad is op N & uumlrnberg as antiking verkies en in Junie 1128 in Monza tot koning van Italië gekroon. Toe hy in 1132 terugkeer na Duitsland, veg hy teen Lothar tot 1135, toe hy ingedien het, begenadig is en sy boedels teruggevind het.
Frederick I (Duits: Friedrich 1122 & ndash 10 Junie 1190), bekend as Frederick Barbarossa, was die Heilige Romeinse keiser van 1155 tot sy dood. Hy word op 4 Maart 1152 in Frankfurt as koning van Duitsland verkies en in Aken op 9 Maart 1152 gekroon. Hy word koning van Italië in 1155 en word op 18 Junie 1155 deur pous Adrian IV as Romeinse keiser gekroon. Twee jaar later word die term sakrum ( "heilig") verskyn die eerste keer in 'n dokument in verband met sy ryk. Hy is later formeel gekroon as Koning van Bourgondië, te Arles op 30 Junie 1178. Hy het die naam Barbarossa gekry van die Noord -Italiaanse stede wat hy probeer regeer het: Barbarossa beteken "rooi baard" in Italiaans in Duits, hy was bekend as Kaiser Rotbart, wat het dieselfde betekenis.
Voor sy koninklike verkiesing was Frederick uit erflating hertog van Swabië (1147 en ndash1152, as Frederick III). Hy was die seun van hertog Frederik II van die Hohenstaufen -dinastie en Judith, dogter van Henry IX, hertog van Beiere, uit die mededingende House of Welf. Frederick stam dus af van die twee vooraanstaande gesinne in Duitsland, wat hom 'n aanvaarbare keuse maak vir die prins-keurders van die Ryk.
Henry VI (November 1165 & ndash 28 September 1197), lid van die Hohenstaufen -dinastie, was koning van Duitsland (koning van die Romeine) vanaf 1190 en Heilige Romeinse keiser van 1191 tot sy dood. Vanaf 1194 was hy ook koning van Sicilië. Hy was die tweede seun van keiser Frederick Barbarossa en sy gemaal Beatrix van Bourgondië. In 1186 is hy getroud met Konstanz van Sicilië, die postume dogter van die Normandiese koning Roger II van Sicilië. Henry, steeds vasgevang in die Hohenstaufen -konflik met die House of Welf, moes die erfenis -eise van sy vrou teen haar neef graaf Tancred van Lecce afdwing. Op grond van 'n enorme losprys vir die vrylating van koning Richard I van Engeland, verower hy Sicilië in 1194, maar die beoogde eenwording met die Heilige Romeinse Ryk het uiteindelik misluk.
Philip van Swabië - Koning - 1198-1208
Philip van Swabië (Februarie/Maart 1177 en ndash 21 Junie 1208) was 'n prins van die huis van Hohenstaufen en koning van Duitsland van 1198 tot 1208. In die jarelange stryd om die Duitse troon by die dood van keiser Henry VI tussen die Hohenstaufen en Welf -dinastieë, was hy die eerste Duitse koning wat vermoor is.
Otto IV (1175 en ndash 19 Mei 1218) was een van twee mededingende konings van Duitsland vanaf 1198, die enigste koning van 1208 af en die Heilige Romeinse keiser vanaf 1209 totdat hy gedwing is om in 1215 te abdikeer. Die enigste Duitse koning van die Welf dinastie, het hy die toorn van pous Innocentius III opgedoen en is in 1210 uitgeskakel.
Huis van Staufen - Hohenstaufen
Frederik II (26 Desember 1194 & ndash 13 Desember 1250), was een van die magtigste Heilige Romeinse keisers van die Middeleeue en hoof van die Huis Hohenstaufen. Sy politieke en kulturele ambisies, gebaseer op Sicilië en strek deur Italië tot in Duitsland, en selfs tot Jerusalem, was egter enorm, sy vyande, veral die pouse, het die oorhand gekry, en sy dinastie het kort ná sy dood in duie gestort. Geskiedkundiges het gesoek na superlatiewe om hom te beskryf, soos in die geval van professor Donald Detwiler, wat geskryf het:
'N Man met buitengewone kultuur, energie en vermoë, genoem deur 'n hedendaagse kroniekskrywer stupor mundi (die wonder van die wêreld), deur Nietzsche die eerste Europeër, en deur baie historici die eerste moderne heerser, en Frederik het in Sicilië en Suid -Italië iets baie gevestig baie soos 'n moderne, sentraal bestuurde koninkryk met 'n doeltreffende burokrasie.
Hy beskou homself as 'n direkte opvolger van die Romeinse keisers van die oudheid, en was keiser van die Romeine vanaf sy pouslike kroning in 1220 tot met sy dood en was hy ook aanspraakmaker op die titel van koning van die Romeine vanaf 1212 en onbestrede houer van die monargie van 1215.As sodanig was hy koning van Duitsland, van Italië en van Bourgondië. Op driejarige ouderdom is hy gekroon as koning van Sicilië as 'n medeheerser saam met sy ma, Constance van Hauteville, die dogter van Roger II van Sicilië. Sy ander koninklike titel was Koning van Jerusalem op grond van die huwelik en sy verbintenis met die Sesde Kruistog.
Hy was gereeld in oorlog met die pousdom, omring tussen Frederick se lande in Noord-Italië en sy koninkryk Sicilië (die Regno) in die suide, en daarom is hy vier keer geëkskommunikeer en dikwels verneder in pro-pouslike kronieke van die tyd en sedertdien . Pous Gregorius IX het sover gegaan om hom die Antichris te noem.
Frederick, wat ses tale (Latyn, Siciliaans, Duits, Frans, Grieks en Arabies) gepraat het, was 'n ywerige beskermheer van wetenskap en kuns. Hy het 'n groot rol gespeel in die bevordering van letterkunde deur die Siciliaanse poësieskool. Sy siciliaanse koninklike hof in Palermo, van ongeveer 1220 tot sy dood, het die eerste gebruik van 'n literêre vorm van 'n Italiaans-Romaanse taal, Siciliaans, gekry. Die poësie wat van die skool afkomstig was, het 'n beduidende invloed op die letterkunde en die moderne Italiaanse taal gehad. Die skool en sy poësie is deur Dante en sy maats begroet en het ten minste 'n eeu gelede die gebruik van die Toskaanse idioom as die elite literêre taal van Italië voorafgegaan. Na sy dood sterf sy lyn vinnig en kom die huis van Hohenstaufen tot 'n einde.
Willem van Holland - 1247-1256 - Mededinger
Willem II van Holland (Februarie 1227 & ndash 28 Januarie 1256) was 'n graaf van Holland en Zeeland (1235 & ndash56). Hy is in 1247 as Duitse anti-koning verkies en het tot sy dood koning gebly.
Conrad (25 April 1228 & ndash 21 Mei 1254) van Hohenstaufen was hertog van Swabië (1235 & ndash1246), koning van Jerusalem (as Conrad II 1228 & ndash1254), koning van Duitsland (as Conrad IV 1237 & ndash1254), en van koning van Sicilië (as Conrad I 1250 & ndash125 ).
Richard van Cornwall - 1257-1272 - Mededinger
Richard van Cornwall (5 Januarie 1209 & ndash 2 April 1272), tweede seun van koning John, was graaf van Poitou (1225-1243), 1ste graaf van Cornwall (vanaf 1225) en Duitse koning (formeel "Koning van die Romeine") ( vanaf 1257). Hy was een van die rykste manne in Europa en het by die Barons 'Crusade aangesluit, waar hy sukses behaal het as onderhandelaar vir die vrylating van gevangenes en gehelp het met die bou van die vesting in Ascalon.
Alfonso X van Kastilië - 1257-1275 - Mededinger
Alfonso X (ook soms Alphonso X, Alphonse X, of Alfons X, 23 November 1221 & ndash 4 April 1284), die wyse genoem (Spaans: el Sabio), was die koning van Kastilië, Le & oacuten en Galicië vanaf 30 Mei 1252 tot met sy dood . Tydens die keiserlike verkiesing van 1257 het 'n andersdenkende faksie hom gekies om op 1 April koning van die Romeine te wees (Latyn: Rex Romanorum Duits: R & oumlmisch-deutscher K & oumlnig). Hy verloën sy keiserlike aanspraak in 1275, en in die oprigting van 'n alliansie met Engeland in 1254 ook sy aanspraak op Gascogne.
Alfonso vestig die Castiliaans as 'n taal vir hoër onderwys en was 'n vrugbare skrywer van die Galisiese poësie, soos die Cantigas de Santa Maria, wat ewe opvallend is vir hul musikale notasie as vir hul literêre verdienste. Alfonso se wetenskaplike belangstellings en mdashhe word soms die bynaam "die astroloog" (el Astr & oacutelogo) genoem en het hom gedwing om die skepping van die Alfonsine -tafels te borg, en die Alphonsus -krater op die maan is na hom vernoem. As wetgewer het hy die eerste volkswetkode in Spanje bekendgestel, die Siete Partidas. Hy het die Mesta gestig, 'n vereniging van skaapboere in die sentrale vlakte, maar het die muntstuk verniel om sy aanspraak op die Duitse kroon te finansier. Hy het 'n suksesvolle oorlog met Portugal gevoer, maar 'n minder suksesvolle oorlog met Granada. Die einde van sy bewind is bederf deur 'n burgeroorlog met sy oudste oorlewende seun, die toekomstige Sancho IV, wat na sy dood sou voortduur.
Rudolph I van Habsburg - 1273-1291
Rudolf I (ook bekend as Rudolf van Habsburg) (Duits: Rudolf von Habsburg, Latyn: Rudolphus, Tsjeggies: Rudolf Habsbursk & yacute) (1 Mei 1218 & ndash 15 Julie 1291) was van 1273 tot sy dood koning van die Romeine. Rudolf was die eerste van die graafkonings, sogenaamd deur die historikus Bernd Schneidm & uumlller.
Hy het 'n belangrike rol gespeel in die verhoging van die Habsburgse dinastie tot 'n leidende posisie onder die keiserlike feodale dinastieë. Oorspronklik 'n Swabiese graaf, was hy die eerste Habsburg wat die hertogdomme van Oostenryk en Stiermark verwerf het, gebiede wat langer as 600 jaar onder Habsburgse bewind sou bly en die kern van die Habsburgse monargie en die huidige land van Oostenryk sou vorm.
Adolf van Nassau - 1292-1298
Adolf (of Adolph) (c. 1255 & ndash 2 Julie 1298), graaf van Nassau, was van 1292 tot sy dood die koning van Duitsland. Hy is nooit deur die pous gekroon nie, wat hom die titel van die Heilige Romeinse keiser sou verseker het. Hy was die tweede in die opvolging van die sogenaamde Grafenk & oumlnige (graafkonings).
Albert I van Habsburg - 1298-1308
Albert I van Habsburg (Duits: Albrecht I.) (Julie 1255 & ndash 1 Mei 1308), die oudste seun van koning Rudolf I van Duitsland en sy eerste vrou Gertrude van Hohenburg, was 'n hertog van Oostenryk en Stiermark vanaf 1282 en koning van Duitsland van 1298 tot sy sluipmoord.
Henry VII (Duits: Heinrich ca. 1275 & ndash 24 Augustus 1313) was die koning van Duitsland (of Rex Romanorum) vanaf 1308 en die Heilige Romeinse keiser vanaf 1312. Hy was die eerste keiser van die Huis van Luxemburg. Gedurende sy kort loopbaan vernuwe hy die keiserlike saak in Italië, wat gepaard gegaan het met die partydige stryd tussen die verdeelde faksies Guelf en Ghibelline, en inspireer hy die lof van Dino Compagni en Dante Alighieri, maar sy voortydige dood het sy lewenswerk ongedaan gemaak.
Louis IV (Duits: Ludwig 1 April 1282 & ndash 11 Oktober 1347), die Beiers genoem, van die huis van Wittelsbach, was koning van Duitsland (koning van die Romeine) vanaf 1314, koning van Italië vanaf 1327 en Heilige Romeinse keiser vanaf 1328 .
Louis IV was hertog van Bo -Beiere vanaf 1294/1301 saam met sy oudste broer Rudolf I, dien as markgraaf van Brandenburg tot 1323 en as graaf Palatyn van die Ryn tot 1329, en word hertog van Neder -Beiere in 1340 en graaf van Henegouwen, Holland , Zeeland en Friesland in 1345.
Karel IV (Tsjeggies: Karel IV., Duits: Karl IV., Latyn: Carolus IV 14 Mei 1316 & ndash 29 November 1378), gebore Wenceslaus, was die tweede koning van Bohemen uit die Huis van Luxemburg, en ook die eerste koning van Bohemen om die Heilige Romeinse keiser te word. Hy was die oudste seun en erfgenaam van koning Johannes van Bohemen, wat gesterf het tydens die Slag van Cr & eacutecy op 26 Augustus 1346. Charles het die graafskap Luxemburg en die koninkryk Bohemen van sy vader geërf. Op 2 September 1347 word Charles gekroon as koning van Bohemen.
Op 11 Julie 1346 het prinsverkiesers hom gekies as koning van die Romeine (rex Romanorum) in teenstelling met keiser Lodewyk IV. Charles is op 26 November 1346 in Bonn gekroon. Nadat sy teenstander gesterf het, is hy in 1349 (17 Junie) herkies en (25 Julie) tot koning van die Romeine gekroon. In 1355 word hy op 6 Januarie as koning van Italië gekroon en op 5 April die Heilige Romeinse keiser. Met sy kroning as koning van Bourgondië, wat tot 4 Junie 1365 vertraag is, word hy die persoonlike heerser van al die koninkryke van die Heilige Romeinse Ryk.
Wenzel van Luxemburg - 1378-1400
Wenceslaus (ook Wenceslas Tsjeggies: V & aacuteclav Duits: Wenzel, met die bynaam der Faule ("die idle") 26 Februarie 1361 & ndash 16 Augustus 1419) was, uit erfenis, koning van Bohemen (as Wenceslaus IV) vanaf 1363 en by verkiesing, Duitse koning ( formeel koning van die Romeine) vanaf 1376. Hy was die derde Boheemse en derde Duitse monarg van die Luxemburgse dinastie. Wenceslaus is in 1400 as koning van die Romeine afgesit, maar het tot sy dood as koning van Boheem regeer.
Ruprecht III Wittelsbach van Palts - 1400-1410
Rupert (Duits: Ruprecht 5 Mei 1352 & ndash 18 Mei 1410) was keurvorst Palatine van 1398 en die Duitse koning (rex Romanorum) van 1400 tot sy dood. Hy was die seun van keurvorst Palatine Rupert II en Beatrice, dogter van koning Petrus II van Sicilië. Rupert se agterkleinkind was keiser Lodewyk IV.
Sigismund van Luxemburg (14 Februarie 1368 & ndash 9 Desember 1437) was prins-keurvors van Brandenburg van 1378 tot 1388 en van 1411 tot 1415, koning van Hongarye en Kroasië vanaf 1387, koning van Bohemen vanaf 1419 en Heilige Romeinse keiser vir vier jaar vanaf 1433 tot 1437, die laaste manlike lid van die Huis van Luxemburg. Hy was ook koning van Italië vanaf 1431, en van Duitsland vanaf 1411. Hy word beskou as hoogs geleerd, het verskeie tale gepraat (onder meer Duits, Latyn, Italiaans en Frans) en was & ndash anders as sy vader Charles & ndash 'n uitgaande persoon wat ook plesier in die toernooi.
Verkose koning van die Romeine - Albert II van Habsburg - 1438-1439
Albert the Magnanimous KG (10 Augustus 1397 & ndash 27 Oktober 1439) was van 1437 tot sy dood koning van Hongarye en Kroasië. Hy was ook koning van Bohemen, gekies (maar nooit gekroon nie) as koning van Duitsland as Albert II, hertog van Luxemburg en, as Albert V, aartshertog van Oostenryk vanaf 1404.
Frederik III (21 September 1415 & ndash 19 Augustus 1493), genaamd die vreedsame, was die Heilige Romeinse keiser van 1452 tot sy dood. Voor sy keiserlike kroning was hy oorerflike van Hertog van Oostenryk (as Frederik V) vanaf 1424 en verkies tot koning van Duitsland (as Frederik IV) vanaf 1440. Hy was die eerste keiser van die Huis van Habsburg. In 1493 word hy opgevolg deur sy seun Maximilian I na tien jaar gesamentlike bewind.
Maximilian I (22 Maart 1459 & ndash 12 Januarie 1519), die seun van Frederik III, die Heilige Romeinse keiser en Eleanor van Portugal, was koning van die Romeine (ook bekend as die koning van die Duitsers) vanaf 1486 en die Heilige Romeinse keiser van 1508 tot sy die dood, hoewel hy eintlik nooit deur die pous gekroon is nie, maar die reis na Rome was altyd te riskant. Hy het die afgelope tien jaar van sy vader se regering saam met sy vader regeer, vanaf c. 1483. Hy het die invloed van die Huis van Habsburg uitgebrei deur oorlog en sy huwelik in 1477 met Maria van Boergondië, die erfgenaam van die hertogdom Burgundy, maar hy verloor ook die Oostenrykse gebiede in die huidige Switserland aan die Switserse Konfederasie.
Deur die huwelik van sy seun Philip the Handsome met die uiteindelike koningin Joanna van Kastilië in 1498, het Maximilian gehelp om die Habsburgse dinastie in Spanje te vestig, wat sy kleinseun Charles in staat gestel het om die troon van Le & oacuten-Castilië en Aragon te beklee, wat Charles V die eerste jure Koning van Spanje. Sedert sy vader Filipus in 1506 sterf, volg Charles Maximilianus as keiser van die Heilige Romein op in 1519, en regeer sodoende sowel die Heilige Romeinse Ryk as die Spaanse Ryk gelyktydig.
Karel V (24 Februarie 1500 en 21 September 1558) was heerser van die Heilige Romeinse Ryk vanaf 1519 en, as Karel I, van die Spaanse Ryk vanaf 1516 tot sy vrywillige abdikasie ten gunste van sy jonger broer Ferdinand I as Heilige Romeinse keiser en sy seun Filips II as koning van Spanje in 1556.
As die heerser van baie groter en mindere Europese state, het Charles 'n baie ingewikkelde wapen gehad. Hy was die erfgenaam van drie van die voorste dinastieë in Europa, die Huis van Habsburg van die Habsburgse monargie, die huis van Valois-Bourgondië van die Bourgondiese Nederland, en die House of Trast & aacutemara van die kroon van Kastilië en Aragon. Hy regeer oor uitgebreide domeine in Sentraal-, Wes- en Suid -Europa, en die Spaanse kolonies in die Amerikas en Asië. Aangesien Charles die eerste koning was wat gelyktydig in eie reg Kastilië, Le & oacuten en Aragon regeer het, het hy die eerste koning van Spanje geword. In 1519 word Charles die Heilige Romeinse keiser en aartshertog van Oostenryk. Van toe af strek sy ryk oor byna vier miljoen vierkante kilometer oor Europa, die Verre Ooste en Amerika. 'N Groot deel van Charles se bewind was gewy aan die Italiaanse oorloë teen Frankryk, wat, hoewel geweldig duur, militêr suksesvol was, en wat gelei het tot die ontwikkeling van die eerste moderne professionele leër in Europa, die Tercios. Charles se magte herower sowel Milan as Franche-Comt en eacute uit Frankryk ná die beslissende oorwinning in Habsburg in die Slag van Pavia in 1525, wat Francis I van Frankryk gedwing het om die Frans-Ottomaanse alliansie te stig. Charles se mededinger Suleiman the Magnificent verower die sentrale deel van die Hongaarse koninkryk in 1526 nadat hy die Christene in die Slag van Moh & aacutecs verslaan het. Die Ottomaanse opmars is egter gestop nadat hulle nie in 1529 Wene kon verower nie.
Afgesien van sy militêre pogings, is Charles veral bekend vir sy rol in die opposisie van die Protestantse Hervorming. Verskeie Duitse vorste het die Katolieke Kerk verlaat en die Schmalkaldiese Liga gestig om Charles se gesag met militêre geweld uit te daag. Charles wou nie toelaat dat godsdiensoorloë na sy ander gebiede kom nie, en dring aan op die byeenkoms van die Raad van Trente, wat die teenhervorming begin het. Die Genootskap van Jesus is tydens die regering van Charles gestig deur die heilige Ignatius van Loyola om Protestantisme vreedsaam en intellektueel te bestry, en kontinentale Spanje is volgens sommige skrywers grotendeels van godsdienskonflik gespaar deur Charles se gewelddadige maatreëls. In die Nuwe Wêreld het Spanje die Asteke van Mexiko en die Inka's van Peru verower en daarna sy beheer oor 'n groot deel van Suid- en Sentraal -Amerika uitgebrei. Charles het toesig gehou oor die Spaanse kolonisasie van die Amerikas. Charles het vyf skepe aan Ferdinand Magellan verskaf, wie se reis die eerste omseiling van die aarde en die grondslag gelê het vir die Stille Oseaan -ryk van Spanje en die Spaanse kolonisasie van die Filippyne begin het.
Hoewel hy altyd in oorlog was, was Charles 'n liefhebber van vrede. "Nie gretig op grondgebied nie", het Marcantonio Contarini in 1536 geskryf, "maar die gulsigste van vrede en stilte." Charles abdikeer in 1556. Die Habsburgse monargie gaan oor na Charles se jonger broer Ferdinand, terwyl die Spaanse Ryk deur sy seun Philip II geërf word. Die twee ryke sou tot die 18de eeu bondgenote bly. Charles was slegs 54 toe hy abdikeer, maar na 34 jaar van energieke bewind was hy fisies uitgeput en soek hy die vrede van 'n klooster waar hy op 58 -jarige ouderdom sterf.
Ferdinand I (10 Maart 1503 & ndash 25 Julie 1564) was die Heilige Romeinse keiser vanaf 1558, koning van Bohemen en Hongarye vanaf 1526 en koning van Kroasië vanaf 1527 tot met sy dood. Voor sy toetreding regeer hy die Oostenrykse erfgrond van die Habsburgers in die naam van sy ouer broer, Karel V, die Heilige Romeinse keiser. Die belangrikste gebeurtenisse tydens sy bewind was die wedstryd met die Ottomaanse Ryk, waarvan die groot opmars na Sentraal -Europa in die 1520's begin het, en die Protestantse Hervorming, wat gelei het tot verskeie godsdiensoorloë. Ferdinand se leuse was Fiat iustitia, et pereat mundus: "Laat geregtigheid geskied, hoewel die wêreld vergaan".
Maximilian II (31 Julie 1527 & ndash 12 Oktober 1576), lid van die Oostenrykse Huis van Habsburg, was die Heilige Romeinse keiser van 1564 tot sy dood. Hy is op 14 Mei 1562 in Praag as koning van Bohemen gekroon en op 24 November 1562 tot koning van Duitsland (koning van die Romeine) gekroon. Op 16 Julie 1563 word hy in Pressburg (Pozsony) as koning van Hongarye en Kroasië gekroon. Op 25 Julie 1564 volg hy sy vader Ferdinand I op as heerser van die Heilige Romeinse Ryk.
Maximilianus se heerskappy is gevorm deur die konfessionaliseringsproses na die Vrede van Augsburg in 1555. Alhoewel hy 'n Habsburgse katoliek was, het hy na die Lutherse keiserlike boedels gegaan om die denominasionele skeuring te oorkom, wat uiteindelik misluk het. Hy het ook te kampe gehad met die voortslepende Ottomaanse en ndash Habsburgse oorloë en toenemende konflikte met sy neefs in Habsburg, Spanje.
Rudolf II (18 Julie 1552 & ndash 20 Januarie 1612) was die Heilige Romeinse keiser (1576 en ndash1612), koning van Hongarye en Kroasië (soos Rudolf I, 1572 & ndash1608), koning van Bohemen (1575 & ndash1608/1611) en aartshertog van Oostenryk (1576 en ndash1608). Hy was lid van die Huis van Habsburg. Rudolf se nalatenskap word tradisioneel op drie maniere beskou: 'n ondoeltreffende heerser wie se foute direk tot die Dertigjarige Oorlog gelei het, 'n groot en invloedryke beskermheer van kuns uit die Noord -Maniërs en 'n toegewyde okkultiese kuns en leer wat die wetenskaplike revolusie gehelp het.
Matthias (24 Februarie 1557 & ndash 20 Maart 1619), 'n lid van die Huis van Habsburg, regeer as Heilige Romeinse keiser vanaf 1612, koning van Hongarye en Kroasië vanaf 1608 (as Matthias II) en koning van Bohemen vanaf 1611. Hy was lid van die Huis van Habsburg.
Ferdinand II (9 Julie 1578 & ndash 15 Februarie 1637), lid van die Huis van Habsburg, was die Heilige Romeinse keiser (1619 & ndash1637), koning van Bohemen (1617 & ndash1619, 1620 & ndash1637), en koning van Hongarye (1618 & ndash1625). Sy bewind val saam met die Dertigjarige Oorlog.
Ferdinand III (13 Julie 1608 & ndash 2 April 1657) was die Heilige Romeinse keiser van 15 Februarie 1637 tot sy dood, sowel as koning van Hongarye en Kroasië, koning van Bohemen en aartshertog van Oostenryk.
Leopold I (volledige naam: Leopold Ignaz Joseph Balthasar Felician Hongaars: I. Lip & oacutet 9 Junie 1640 & ndash 5 Mei 1705) was die Heilige Romeinse keiser, koning van Hongarye en Kroasië en koning van Bohemen. Die tweede seun van Ferdinand III, die Heilige Romeinse keiser, deur sy eerste vrou, Maria Anna van Spanje, word Leopold in 1654 erfgenaam deur die dood van sy ouer broer Ferdinand IV. Leopold, wat in 1658 as Heilige Romeinse keiser verkies is, sou tot sy dood in 1705 as sodanig regeer.
Leopold se bewind is bekend vir die konflikte met die Ottomaanse Ryk in die ooste en die wedywering met Louis XIV, 'n tydgenoot en eerste neef, in die weste. Na meer as 'n dekade van oorlogvoering, het Leopold as oorwinnaars uit die Groot Turkse Oorlog gekom danksy militêre talente van prins Eugene van Savoye. Deur die Verdrag van Karlowitz het Leopold byna die hele koninkryk van Hongarye herstel wat in die jare na die Slag van Moh & aacutecs in 1526 onder die Turkse juk geval het.
Leopold het drie oorloë teen Frankryk gevoer en die Nederlandse oorlog, die negejarige oorlog en die Spaanse opvolgingsoorlog vernietig. In hierdie laaste het Leopold probeer om sy jongste seun die hele Spaanse erfenis te gee, sonder om die wil van die ontslape Spaanse koning te verontagsaam. Vir hierdie doel het hy 'n oorlog begin wat binnekort 'n groot deel van Europa verswelg het. Die eerste jare van die oorlog het redelik goed gegaan met Oostenryk, met oorwinnings op Schellenberg en Blenheim. Maar dit was 'n hardnekkige oorlog wat tot 1714 sou duur, nege jaar na Leopold se dood, wat in werklikheid skaars 'n uitwerking op die strydende nasies van Europa gehad het. Toe Vrede aan die einde van alles terugkom, kon nie gesê word dat Oostenryk net so triomfantelik was as uit die oorlog teen die Turke nie.
Joseph I (26 Julie 1678 & ndash 17 April 1711) was die Heilige Romeinse keiser van 1705 tot sy dood in 1711. Hy was die oudste seun van keiser Leopold I uit sy derde vrou, Eleonor Magdalene van Neuburg. Joseph word op nege jaar in 1687 as koning van Hongarye gekroon, en op elfjarige ouderdom in 1690 as koning in Duitsland.
Joseph het die Spaanse opvolgingsoorlog, wat deur sy vader begin is, teen Lodewyk XIV van Frankryk voortgesit in 'n vrugtelose poging om sy jonger broer Charles (later Charles VI, Heilige Romeinse keiser) in die proses koning te maak, a.g.v. die oorwinnings wat sy militêre bevelvoerder, prins Eugene van Savoye behaal het, het hy daarin geslaag om Oostenrykse hegemonie oor Italië te vestig. Joseph het ook te kampe gehad met 'n uitgerekte opstand in Hongarye, aangevuur deur Lodewyk XIV.Geen konflik is opgelos tot ná sy dood nie. Sy leuse was Amore et Timore (Latyn vir "Through Love and Fear")
Karel VI (1 Oktober 1685 en 20 Oktober 1740) volg sy oudste broer, Joseph I, op as keiser van die Heilige Romein, koning van Bohemen (as Karel II), koning van Hongarye en Kroasië (as Karel III) en koning van Serwië (as Karel I), aartshertog van Oostenryk, ens., In 1711. Hy het tevergeefs die troon van Spanje as Charles III geëis na die dood van sy heerser, en Charles se familielid, Karel II van Spanje, in 1700. Hy trou met Elisabeth Christine van Brunswick- Wolfenb & uumlttel, deur wie hy sy twee kinders gehad het: Maria Theresa, gebore 1717, die laaste Habsburgse soewerein, en Maria Anna, gebore 1718, goewerneur van die Oostenrykse Nederland.
Vier jaar voor die geboorte van Maria Theresa, gekonfronteer met sy gebrek aan manlike erfgename, het Charles voorsiening gemaak vir 'n mislukking in die geslagslyn met die Pragmatiese sanksie van 1713. Die keiser bevoordeel sy eie dogters bo dié van sy ouer broer en voorganger, Joseph I In sy opvolging het hy die dekreet wat hy tydens die bewind van sy vader onderteken het, geïgnoreer en die ander Europese moondhede se goedkeuring gesoek. Hulle het streng voorwaardes geëis: Brittanje het geëis dat Oostenryk sy oorsese handelsonderneming skrap. In totaal het Groot-Brittanje, Frankryk, Sakse-Pole, die Nederlandse Republiek, Spanje, Venesië, die state van die kerk, Pruise, Rusland, Denemarke, Savoie-Sardinië, Beiere en die dieet van die Heilige Romeinse Ryk die sanksie erken. Frankryk, Spanje, Sakse-Pole, Beiere en Pruise het later afgekeur. Charles sterf in 1740 en veroorsaak die oorlog van die Oostenrykse opvolging, wat sy opvolger, Maria Theresa, agt jaar lank geteister het.
Karel VII (6 Augustus 1697 & ndash 20 Januarie 1745) was prins-keurvors van Beiere vanaf 1726 en keiser van die Heilige Romein van 24 Januarie 1742 tot sy dood in 1745. Charles was 'n lid van die Huis van Wittelsbach, veral die eerste persoon wat nie gebore is nie die Huis van Habsburg om in meer as drie eeue keiser te word, wat bewys dat die titel suiwer elektief was en nie oorerflik was nie.
Francis I (Francis Stephen 8 Desember 1708 & ndash 18 Augustus 1765) was die Heilige Romeinse keiser en groothertog van Toskane, hoewel sy vrou die werklike magte van die posisies effektief uitgevoer het. Met sy vrou, Maria Theresa, was hy die stigter van die Habsburg-Lorraine-dinastie. Van 1728 tot 1737 was hy hertog van Lorraine. In 1737 word Lorraine bestuur deur Frankryk onder voorwaardes wat voortspruit uit die oorlog van die Poolse opvolging. Francis en House of Lorraine ontvang die Groothertogdom Toskane in die vredesverdrag wat die oorlog beëindig het. Nadat hy die troon van die Heilige Romeinse Ryk ingeneem het, het die terugkeer van die voorvaderhertogdom Lorraine nominaal gegaan aan sy broer prins Charles Alexander van Lorraine (wat egter besig was met die heerskappy van die Oostenrykse Nederland), totdat opvolging onder afgeleide huisalliansies gelei het tot die anneksasie van Lorraine in 1766 na Frankryk.
Joseph II (Joseph Benedikt Anton Michael Adam 13 Maart 1741 & ndash 20 Februarie 1790) was die Heilige Romeinse keiser van 1765 tot 1790 en heerser van die Habsburgse lande van 1780 tot 1790. Hy was die oudste seun van keiserin Maria Theresa en haar man, Francis I , en was die broer van Marie Antoinette. Hy was dus die eerste heerser in die Oostenrykse heerskappy van die Huis van Lorraine, gestileer Habsburg-Lorraine (von Habsburg-Lothringen in Duits). Joseph was 'n voorstander van verligte absolutisme, maar sy verbintenis tot hervorming van hervormings het later aansienlike opposisie veroorsaak, wat uiteindelik uitloop op 'n uiteindelike mislukking om sy programme ten volle te implementeer. Hy is ingedeel, saam met Catherine II van Rusland en Frederik II van Pruise, as een van die drie groot Verligtingsmonarge. Sy beleid staan ​​nou bekend as Josephinism. Hy sterf sonder seuns en word opgevolg deur sy jonger broer, Leopold.
Leopold II (5 Mei 1747 & ndash 1 Maart 1792), gebore Peter Leopold Joseph Anton Joachim Pius Gotthard, was die Heilige Romeinse keiser en koning van Hongarye en Bohemen van 1790 tot 1792, aartshertog van Oostenryk en groothertog van Toscane van 1765 tot 1790. Hy was 'n seun van keiser Francis I en sy vrou, keiserin Maria Theresa, dus die broer van Marie Antoinette. Leopold was 'n gematigde voorstander van verligte absolutisme.
Francis II (Duits: Franz II., Erw & aumlhlter R & oumlmischer Kaiser) (12 Februarie 1768 & ndash 2 Maart 1835) was die Heilige Romeinse keiser, regeer van 1792 tot 6 Augustus 1806, toe hy die Heilige Romeinse Ryk ontbind het na die rampspoedige nederlaag van die Derde Koalisie deur Napoleon in die Slag van Austerlitz. In 1804 het hy die Oostenrykse Ryk gestig en Francis I (Franz I.) geword, die eerste keiser van Oostenryk (Kaiser von & Oumlsterreich), wat van 1804 tot 1835 regeer het, en later word hy die enigste Doppelkaiser (dubbele keiser) genoem in die geskiedenis. Vir die twee jaar tussen 1804 en 1806 gebruik Francis die titel en styl deur die genade van God tot Romeinse keiser, ooit Augustus, erflike keiser van Oostenryk, en hy is die keiser van Duitsland en Oostenryk genoem. Hy was ook die apostoliese koning van Hongarye en Bohemen as Francis I. Hy dien ook as die eerste president van die Duitse Konfederasie na die stigting daarvan in 1815.
Francis I sit sy leidende rol voort as 'n teenstander van Napoleontiese Frankryk in die Napoleontiese oorloë, en ly nog 'n paar nederlae na Austerlitz. Die gevolmagtigde huwelik van sy dogter Marie Louise van Oostenryk met Napoleon op 10 Maart 1810 was waarskynlik sy ernstigste persoonlike nederlaag. Na die abdikasie van Napoleon na die Oorlog van die Sesde Koalisie, het Oostenryk deelgeneem as 'n leidende lid van die Heilige Alliansie aan die kongres van Wene, wat grotendeels oorheers is deur Francis se kanselier Klemens Wenzel, Prince von Metternich wat uitloop op 'n nuwe Europese kaart en die herstel van Francis se ou heerskappy (behalwe die Heilige Romeinse Ryk wat ontbind is). As gevolg van die totstandkoming van die Concert of Europe, wat grootliks weerstaan ​​het by volksnasionalistiese en liberale neigings, word Francis later in sy regering as reaksionêr beskou.