Dit was 'n omvangryke taak om die tekste van al die oorspronklike dokumente in argiewe en ander bewaarplekke hier te lande en oorsee byeen te bring. Die deeglikheid waarmee prof. Bergh en sy helpers hierdie taak verrig het, is prysenswaardig en die eindresultaat daarvan gaan toekomstige navorsers nog tot groot dankbaarheid stem. Al die tekste wat in Engels vertaal is, sal in 'n veeldelige reeks verskyn. Gelukkig het prof. Bergh en die uitgewer besluit om ook 'n Afrikaanse weergawe van Staatspresident Kruger se toesprake, telegramme en korrespondensie te publiseer, maar vanweë die groot omvang van die dokumente moes noodgedwonge 'n seleksie gemaak word wat in een band sal pas. So is sommige dokumente wat reeds elders gepubliseer is byvoorbeeld nie opgeneem nie. Maar die seleksie van die stukke wat wel opgeneem is, is keurig gedoen en gee 'n duidelike beeld van Kruger se lewens- en wêreldbeskouing en sy staatmanskap.
In 'n inleidende afdeling word die verskillende uitsprake oor die Kruger-figuur weergegee, waarna die redaksionele werkwyse aan die orde kom en veral die seleksieproses deeglik verduidelik word. Hierdie afdeling sluit af met 'n seleksie van Kruger se korrespondensie en toesprake van die vroeg 1850's tot 1881. Wat veral in die dokumente uit hierdie tydperk opvallend is, is die feit dat Kruger op 'n waardige wyse met die inheemse kapteins gekommunikeer het en dat hy 'n groot bydrae met die opstel van die eerste Transvaalse grondwet gelewer het. Die stroewe verhouding tussen Kruger en President T.F. Burgers blyk duidelik en Kruger se rol tydens die Eerste Vryheidsoorlog (1880-1881) en as lid van die Driemanskap saam met P.J. Joubert (1831-1900) en M.W. Pretorius (1819-1901) kom ook aan die orde.
Die derde afdeling dek Kruger se loopbaan van 1890 tot 1895. In hierdie tydperk het die staatspresident die inisiatief geneem om die uitlanderkwessie te besleg deur voor te stel dat 'n tweede volksraad in die lewe geroep moes word waarin daar ook vir verteenwoordigers van die nuwe immigrante voorsiening gemaak kon word. Kruger het ook sy korrespondensie met prof. Kuyper oor die stigting van 'n universiteit in Pretoria voortgesit, maar weining steun in hierdie verband van die Boerevriend ontvang. In 1893 is Kruger as staatspresident herkies, maar met 'n verminderde meerderheid teen sy opponent P.J. Joubert. Die belangrikste gebeurtenis in hierdie tydvak was waarskynlik die ingebruikneming van die Delagoabaai-spoorlyn tussen Lourenço Marques en Pretoria in 1895, wat Transvaal tot 'n nie-Britsbeheerde hawe toegang gegee het. Uit die dokumente blyk dit dat Kruger 'n regverdige, maar besliste benadering tot die afbakening van lokasies vir swart gemeenskappe gehandhaaf het.
Die vierde afdeling handel oor Kruger se reaksie op die Jameson-inval van 1895 tot 1896 en die nagevolge daarvan. Uit die staatspresident se toesprake voordat die inval plaasgevind het, wil dit voorkom asof hy daarvan bewus was dat daar in sekere kringe 'n komplot gesmee word wat vir die Zuid-Afrikaansche Republiek nadelige gevolge kon inhou en dat Cecil John Rhodes (1853-1902), die Kaapse premier, waarskynlik die aanhitser daarvan was. Die Jameson-inval het misluk en dr. L.S. Jameson (1853-1917) en ander leierfigure is gevange geneem.
Die laaste afdeling handel oor Kruger en die Anglo-Boereoorlog. Na die aanvang van die oorlog het Staatspresident Kruger steeds 'n belangrike rol gespeel, hoewel hy nie soos Staatspresident Steyn te velde was nie. Daagliks is daar vanaf die verskillende oorlogsfronte aan hom telegramme gestuur, wat hy dan geëvalueer en beantwoord het. Benewens sy taktiese evaluering en advies, het hy ook moreel-godsdienstige ondersteuning in sy telegramme aan die kommando's aan die verskillende fronte gegee. Toe dit gelyk het asof baie Boerekrygers moed verloor het, het Kruger die Natalse en Vrystaatse fronte besoek om die burgers moed in te praat. Teen Mei 1900 het Kruger en die Transvaalse Boeregeneraals se oortuiging dat die oorlog voortgesit moet word, 'n laagtepunt bereik. Die opmars van die Britse troepe het Kruger uiteindelik verplig om na Oos-Transvaal en eventueel na Lourenço Marques uit te wyk, waarvandaan hy na Europa vertrek het om daar die saak van die twee Boererepublieke te probeer bevorder.
Soos uit bostaande oorsig blyk, dek die dokumente wat in hierdie boek byeengebring is nie alleen die hoogtepunte in die lewe van Staatspresident S.J.P. Kruger nie, maar weerspieël dit ook die wel en wee van die Zuid-Afrikaansche Republiek tydens die tweede helfte van die 19de eeu. Elke historikus wat in die toekoms oor Kruger of die ZAR navorsing wil doen, sal verplig wees om hierdie inhoudryke bronnepublikasie te raadpleeg omdat 'n herwaardering van Kruger daarna haas onvermydelik is.