Soorte sonstraling: eienskappe en werking | Netwerk Meteorologie
La sonstraling Dit is 'n baie belangrike veranderlike wat dien om die hoeveelheid hitte wat ons van die son op die aardoppervlak ontvang, te ken. Afhangend van sommige faktore soos wind, wolkbedekking en die seisoen van die jaar, ontvang ons 'n meer of mindere hoeveelheid sonstraling. Dit het die vermoë om die oppervlak van die grond en voorwerpe te verhit sonder om die lug skaars te verhit. Daar is verskillende soorte sonstraling, afhangende van die oorsprong en die kenmerke daarvan.
Weet alles wat verband hou met sonstraling, die soorte wat bestaan ​​en watter effekte dit op die planeet en die lewe het.
1 Wat is sonstraling
2 Tipes sonstraling
2.1 Direkte sonstraling
2.2 Diffuse sonstraling
2.3 Weerkaatsde sonstraling
2.4 Globale sonstraling
3 Hoe dit die lewe en die planeet beïnvloed
Wat is sonstraling
Dit is die vloei van energie wat deur die son ontvang word in die vorm van elektromagnetiese golwe met verskillende frekwensies. Onder die frekwensies wat ons in die elektromagnetiese spektrum vind, het ons die bekendste sigbare, infrarooi en ultravioletlig. Ons weet dat byna die helfte van die sonstraling wat ons planeet ontvang, het 'n frekwensie wat tussen die reekse van 0.4μm en 0.7μm bestaan. Hierdie soort bestraling kan deur die menslike oog opgespoor word en dit is die strook wat ons as sigbare lig ken.
Die ander helfte is meestal in die infrarooi deel van die spektrum en 'n klein deel in die ultraviolet. Om te kan meet hoeveel straling ons van die son ontvang 'N Instrument wat bekend staan ​​as 'n piranometer word gebruik.
Afhangend van die oorsprong en eienskappe van sonstraling, is daar verskillende soorte. Ons gaan fokus op die definisie van die verskillende soorte en die belangrikste kenmerke daarvan:
Dit gaan oor die een wat dit kom direk van die son af en verander min aanwysings. Dit kan beïnvloed word deur die wind, maar nie in 'n groot mate nie. 'N Afname in hitte kan gedurende winderige dae gevoel word. Op oppervlaktes raak die hitte nie so kragtig as daar 'n sterk windstelsel is nie. Hierdie tipe straling het 'n hoofkenmerk en is dat dit 'n gedefinieerde skaduwee kan werp van enige ondeursigtige voorwerp wat dit onderskep.
Dit is 'n deel van die straling wat ons vanaf die son bereik word weerspieël deur of geabsorbeer deur wolke. Dit staan ​​bekend as diffus omdat dit in alle rigtings strek. Hierdie proses vind plaas as gevolg van weerkaatsings en absorpsies, nie net deur wolke nie, maar ook deur sommige deeltjies wat in die atmosfeer dryf. Hierdie deeltjies word atmosferiese stof genoem en kan sonstraling versprei. Dit word ook diffus genoem omdat dit deur sommige voorwerpe afgewyk word, soos berge, bome, geboue en die grond self, afhangende van die samestelling daarvan.
Die belangrikste kenmerk van hierdie bestraling is dat dit werp geen skaduwee op ondeursigtige voorwerpe wat tussenin geplaas word nie. Die horisontale oppervlaktes is die plekke waar daar 'n groter hoeveelheid diffuse straling is. Inteendeel kom voor by vertikale oppervlaktes, aangesien daar amper geen kontak is nie.
Dit is een wat die oppervlak van die aarde weerspieël. Nie al die straling wat ons van die son bereik, word deur die oppervlak geabsorbeer nie, maar sommige word afgebuig. Hierdie hoeveelheid bestraling wat van die oppervlak afbuig, staan ​​bekend as albedo. Die landelike albedo neem baie toe as gevolg van die effek van klimaatsverandering en die smelt van die yskappe.
Die oppervlaktes wat horisontaal is, ontvang geen gereflekteerde straling nie, aangesien hulle geen aardoppervlak sien nie. Die teenoorgestelde is die geval met diffuse sonstraling. In hierdie geval, dit is die vertikale oppervlaktes wat die meeste reflekteerde straling ontvang.
Daar kan gesê word dat dit die totale bestraling is wat op die planeet bestaan. Dit is die som van die drie stralings hierbo genoem. Kom ons neem die voorbeeld van 'n heeltemal sonnige dag. Hier sal ons direkte straling hê wat beter is as diffuse straling. Op 'n bewolkte dag sal daar egter geen direkte bestraling wees nie, maar al die voorvalstrale is diffus.
Hoe dit die lewe en die planeet beïnvloed
As die hoeveelheid sonstraling wat ons planeet ontvang, kan lewe nie soos dit ontstaan ​​het nie. Die energiebalans van die Aarde is 0. Dit beteken dat die hoeveelheid sonstraling wat die planeet ontvang en wat dit na die buitenste ruimte uitstraal, dieselfde is. Sommige nuanses moet egter bygevoeg word. In daardie geval die temperatuur op die planeet sou -88 grade wees. Daar is dus iets nodig wat hierdie bestraling kan behou en die temperatuurvlakke gemaklik en bewoonbaar kan maak sodat dit die lewe kan ondersteun.
Die kweekhuiseffek is die enjin wat die sonstraling wat op die aardoppervlak val, help om grootliks te bly. Danksy die kweekhuiseffek kan ons bewoonbare toestande op die planeet hê. Wanneer sonstraling die oppervlak tref, keer dit amper die helfte terug na die atmosfeer om dit na die buitenste ruimte te verdryf. Sommige van hierdie straling vanaf die oppervlak word opgeneem en gereflekteer deur wolke en atmosferiese stof. Hierdie hoeveelheid geabsorbeer straling is egter nie genoeg om 'n stabiele temperatuur te kan handhaaf nie.
Dit is waar kweekhuisgasse inkom. Dit is 'n verskeidenheid gasse wat die vermoë het om 'n deel van die hitte wat deur die aardoppervlak vrygestel word, te behou, en sodoende die sonstraling wat dit bereik het, weer in die atmosfeer terug te bring. Kweekhuisgasse is soos volg: waterdamp, koolstofdioksied (CO2), stikstofoksiede, swaeloksiede, metaan, ens. Met die toename in kweekhuisgasse wat veroorsaak word deur menslike aktiwiteite, word sonstraling skadeliker, aangesien dit die omgewing, flora, fauna en mense beïnvloed.
Die som van alle soorte sonstraling is dié wat lewe op die planeet toelaat. Kom ons hoop dat die probleme van die toename in kweekhuisgasse verlig kan word en dat die situasie nie gevaarlik raak nie.