Die eksotiese vrou-objek - Verskeie
Die eksotiese vrou-objek
Jong ma met haar kind
Antropologiese versameling van prins Roland Bonaparte. Hottentotte. No 23
Paï-pi-bri- Groepe [Portret van twee vroue]
Titel: Jong ma met haar kind
Skrywer: KLEIN Pierre Lanith (1831 - 1909)
Skeppingsdatum : 1881 -
Afmetings: Hoogte 10,5 cm - Breedte 7 cm
Tegniek en ander aanduidings: Albumen druk
Kontak kopiereg: quai Branly museum - Jacques Chirac, Dist. RMN-Grand Palais / Quai Branly museumbeeld - Jacques Chirac Skakel na beeld
Prentverwysing: 16-518321 / PP0041091
Titel: Antropologiese versameling van prins Roland Bonaparte. No 23
Skrywer: BONAPARTE Roland (1858 - 1924)
Prentverwysing: PA000132 / 17-532476
Antropologiese versameling van prins Roland Bonaparte. No 23
Titel: Paï-pi-bri- Groepe [Portret van twee vroue]
Skeppingsdatum : 1893 -
Tegniek en ander aanduidings: Negatiewe gelatien silwer bromiedglas
Prentverwysing: PV0034536 / 15-610476
Ontdek primitiewe samelewings
Binne die groot versamelinge van etnografiese foto's wat in die laaste derde van die 19de eeu in Europa gemaak ise eeu, is nie-Europese vroue opvallend vir hul aantal en 'n opvoering waarin die manlike oog die Europese oorheersing verdubbel.
Pierre Petit (1831-1909), 'n produktiewe fotograaf wat begin het met 'n reeks beroemde figure en gekies is om die Universele Tentoonstelling van 1867 te verfilm, is ook in opdrag van die Société de géographie. Hy het in 1881 op 'n 'jong moeder' beslag gelê tydens een van sy eerste sessies op die Jardin d'Acclimatation, wat vanaf 1877 ongeveer twintig tentoonstellings van mense aangebied het.
Prins Roland Bonaparte (1858-1924) het probeer om 'n volledige nomenklatuur van die volke van die Aarde op fotografiese plate - hetsy op reis (Lapland in 1884), of in Parys - hier, in 1888, gedurende die gretig verwagte uitstalling van die Hottentotte. Die handel met aandenkings-cliché het begin: in 1893 kon 'n Europese vrou 'n waar-vals reis na die geheimsinnige "Paï-Pi-Bri" bekostig.
Van Patagonië tot Ivoorkus via suidelike Afrika word die vastelande nou deur die weermag verower en deur wetenskaplikes opgeneem, foto's en films het die verre nader gebring: die uitstallings maak dit moontlik om die vinger aan te raak 'Nog 'n eksotiese simbool deur die wilde vrou.
Wild en vreemd
Gefotografeer deur Pierre Petit, 'n Fuegiaanse moeder en haar tweejarige dogter, het hul portret wyd in kaartvorm bemark. Die wit raam noem die organiseerder van die uitstalling en die ligging daarvan in die Bois de Boulogne. Die nie-Europese profiel van vroue van onbepaalde ouderdom is onderhewig aan antropologiese ondersoek. As haar hare grof geknip word en nie versorg word nie, dra sy 'n multi-ry ketting en armband van houtkrale; sy liggaam word bedek deur 'n diervel wat as 'n beskeie sluier eerder as 'n kleed optree. Die jong kind is heeltemal naak en hy stel die kamera-operateur (en dus die besoeker) met 'n vraende blik vas.
Die geograaf Bonaparte het die houdings ook vermenigvuldig en in soekbare albums versamel vir die wetenskaplike studie van bevolkings wat nie van die industriële era weet nie. Die portret van die jong Hottentot pas sowel in hierdie reeks as daarin, uit minstens 1815, van die swart "Venus". Die ornamentele besonderhede vervaag voor die totale, naaktheid van die jong vrou. Aangesien dit nie vir homself afwesig is nie, bied dit die nuuskierige of saamgevoegde blik op die volheid van 'n merkwaardige liggaam deur die opeenhoping van vet op die heupe en die boude, wat 'n indrukwekkende boog vorm wat herinner aan die callipygous beeldhouwerke van die Voorgeskiedenis.
Dit lyk asof 'n derde soort professionele fotograaf toestemming gehad het om by die Jardin d'Acclimatation te werk. Die toneel wat in 1893 afspeel, ter geleentheid van die uitstalling van Ivoorkusstamme, verwerp enige rekonstruksie van 'n hersaamgestelde natuurlike omgewing. Buite, ongetwyfeld op een van die grasperke in die tuin, het ons 'n neutrale doek agtergrond aangebring wat twee vroue bied wat heeltemal gekant is. Aan die linkerkant dra 'n kaalvoet-Afrikaanse vrou, kroesende hare wat uit 'n kleurvolle serp uitsteek, juwele en sien hoe haar liggaam verdwyn onder die opeenhoping van kunsmatige materiaal. Aan die regterkant stel 'n belangrike Parisienne die doel met groot selfvertroue. Haar rok wat die gemerkte kontoere van haar korset volg en haar nuwerwets hoed maak haar 'n verpersoonliking van die stedelike beskawing. Haar wit handskoene, haar sweep en haar hand op die skouer van die Ivoorkus dui aan dat sy tot die boonste lae van die bevolking behoort. Sy wit vel, dun hare en dun lippe staan ​​uit in skrille kontras met die Wes-Afrikaanse tipe.
'N Veronderstelde seksistiese rassisme
Dwarsdeur die XIXe eeu, het die wetenskap en die ontluikende vermaaklikheidsbedryf saamgekom in die bevordering van rassisme gebaseer op morfologiese waarnemings en etnografiese ondersoek. Die voorkant van die 1881-kaart dui aan dat die gefotografeerde dogtertjie dood is, wat die bronne bevestig: haar dood van onbekende oorsaak dateer uit 30 September 1881. Dit is moeilik om dit toe te skryf aan die reis- en habitatomstandighede van soveel as Tierra del Fuego geniet nie 'n baie gasvrye klimaat nie. Maar die verandering van natuurskoon het teen alle wetenskaplike etiek besluit en die opsluiting soortgelyk aan dié wat aan die diere van die menasie opgelê is, het ongetwyfeld daartoe bygedra dat hierdie Indiërs die lewenswyse onbalanseer en die broosste in die groep getref het. Niemand was bekommerd oor die reaksie van sy moeder nie; die kaarte is steeds verkoop. Daar is egter baie "woeste" wat psigo-sosiale afwykings ervaar het, met verslawing en selfmoordpogings.
Dit is die geval met Saartjie Baartman, bekend as die Hottentot Venus (1788 / 9-1815), wat 'n beroemde kermis was in Europa, bevry van Napoleon, eers in Londen, daarna in Parys. Sy het die mans wat betaal het, opgewonde gemaak om aan haar beroemde boude te raak en haar vergrote labia minora waar te neem. Hierdie etniese eienaardighede, wat besluit het om dr. Alexander Dunlop na Europa uit te voer, word deur Georges Cuvier nadoodse ondersoek beskryf. Terwyl Parysenaars sedert 1815 tevrede moes wees met sy geraamte en die gips wat deur die vooraanstaande anatomis gemaak is, het hulle gesien hoe ander eksemplare in 1888 aankom, baie lewendig. Dit is duidelik dat die vroue van hierdie bedreigde mense van suidelike Afrika gekies is vir hul steatopigie (hipertrofie van die heupe en boude), selfs vir hul makronimfie. Op hierdie manier word die sensuele seksuele seksualisering deur swart diere in Westerse kuns toegedien sedert die Middeleeue weer geaktiveer.
As die manspubliek in Parys hierdie keer nie die magtiging gehad het om hierdie skouspelagtige vlees te voel nie, het Bonaparte gehaas om dit vanuit elke hoek te fotografeer om die vergelyking met Europese vroue te kon voortduur, tot nadeel van hierdie primitiewe vroue. Uiteraard. Die derde cliché kry dus sy volle betekenis. Dit gaan nie net oor die visuele bewys van 'n totale antitese tussen die eerste era van evolusie en die triomfantelike moderniteit nie. Die rolle is duidelik versprei tussen die dominante en die oorheersende: die Parys het gekom as minnares van die plek om die cliché te verkry wat getuig van haar meerderwaardigheid, die ontwortelde Afrikaan ondergaan natuurlik die toestel wat sy verstaan ​​op die spel, maar waarteen sy nie kan opstaan ​​nie.