Ocean at the Door: Nuwe huise en die stygende see - Klimaatimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Climate Central
Die onlangse groeikoers vir behuising is vinniger in tien-jaar-vloedrisikosones in 'n derde van alle kusstate. Hierdie verslag is in Julie 2019 met nuwe data opgedateer.
Connecticut ontwikkel risikosones meer as 3x vinniger as veiliger liggings
Delaware, Mississippi, New Jersey, Rhode Island ontwikkel risikosones meer as 2x vinniger as veiliger plekke
Maine, New Hampshire en Suid-Carolina ontwikkel risikosones vinniger as veiliger plekke
Groot stede gaan vir waterkrisis as populasies ontplof
New Jersey, Florida en Noord-Carolina het die meeste huise in risikosones toegelaat, meer as 9,000 sedert 2010
24-stede — waaronder New York, Tampa, Virginia Beach, Charleston en Galveston — het minstens 100-huise sedert 2010 toegelaat om in risikosones gebou te word
Ongekontroleerde kweekhuisgasvrystellings sal 3.4 miljoen bestaande huise ter waarde van $ 1.75 triljoen blootstel aan 'n jaarlikse risiko van oorstromings deur 10% van% 2100% of hoër.
In 2012 slaan die orkaan Sandy in New Jersey in, wat 'n groot stormstort veroorsaak en beskadig of vernietig duisende huise. In die daaropvolgende jare het bouers nuwe huise opgerig en beskadigde huise gerekonstrueer - in baie gebiede wat in die toekoms kwesbaar sal wees vir meer oorstromings.
Die heropbou na die Sandy was 'n treffende voorbeeld van 'n breër patroon. Regdeur die Verenigde State het kusgemeenskappe onlangs tienduisende huise gebou in gebiede wat gevaar loop vir toekomstige oorstromings wat deur klimaatsverandering gestyg word. Dit het huiseienaars, huurders en beleggers in die komende jare gevaar vir ernstige persoonlike en finansiële verliese. En hoewel munisipaliteite toenemend planne ontwikkel om die styging in seevlak te hanteer, kan die patroon van die onlangse konstruksie moontlik 'n meer streng gids wees waarop plekke die bedreiging ernstig opneem.
In 2018 lewer Climate Central en Zillow die eerste landwye ontleding van die aantal nuwe huise in gebiede wat kwesbaar is vir oorstromings aan kus in al die 24-kusstate en die District of Columbia. Hierdie navorsing het voorspel hoeveel huise gedurende die komende dekades blootgestel sal word aan die gemiddelde jaarlikse oorstroming van die oseaan - afhangend van watter keuses die wêreld vandag rondom kweekhuisgasbesoedeling maak. Hierdie verslag verbeter die resultate deur volledige gegewens oor tuisvoetspore in te sluit in plaas van ramings vir punteligging (sien metodologie), en bied ook resultate vir groter oorstromings, benewens die jaarlikse.
Die resultate is duidelik. As die wêreld matige besnoeiings aan kweekhuisgasbesoedeling doen - rofweg in ooreenstemming met die Parys-klimaatooreenkoms, waarvan die internasionale gemeenskap die teikens is nie op koers nie om te voldoen — sommige 17,800 bestaande huise wat na 2009 gebou is, sal 'n minimum vloedbedreiging van 10 persent jaarliks ​​teen 2050 per jaar in die gesig staar. Die syfers vir 2100 is meer as twee keer hoër — en meer as drie keer hoër as die besoedeling ongemerk groei.
In die afgelope dekade het die openbare belangstelling in die seevlak gestyg volwasse, vloedwater het in baie kusgemeenskappe toegeneem, en wêreldwye aandag het vergroot oor die gevare van klimaatsverandering tydens internasionale onderhandelinge in Kopenhagen en Parys. En tog, in die jare na die 2009-vergadering in Kopenhagen, was die persentasie groeikoers waarby nuwe huise bygevoeg is in Amerika se tien-persentasie-vloedrisiko-sones, groter as die persentasie groeikoers buite daardie gebiede - in 'n derde van die land se kusstate.
Ligging, ligging, oorvloed
Deur die gemiddelde watervlak te verhoog, word die styging in die seevlak geprojekteer om die soorte onderbroke vloede wat die kusgemeenskappe een keer per dekade sien - of met 'n jaarlikse risiko van 10 persent - verder binnelands te bereik as wat hulle tans doen. Daardie oorstromings kan huise beskadig en devalueer, infrastruktuur verneder, strande uitwas, die onderbodies van motors uitroes, vorm en so meer bevorder.
Nuwe konserwatiewe klimaatplanne is nie konserwatief of klimaatsplanne nie
Toekomstige emissies sal die omvang van die skade berokken - en die aantal huise in die kusgebied se "risikosone" in die komende jare. Tensy anders vermeld, definieer hierdie verslag die risikosone as die gebied wat blootgestel is aan 'n jaarlikse vloedbedreiging van ten minste 10 persent in 2050, onder die matige uitstootonderbrekings wat tegnies bekend staan ​​as Verteenwoordigende konsentrasiepad (RCP) 4.5en onder die mediaanprojeksies vir styging op seevlak wat ooreenstem met hierdie emissievlak soos beskryf in Kopp et al. 2017. Ander risikosones kan gedefinieer word met ander aannames, soos ongemerkte uitstoot, of deur na die jaar 2100 te kyk, en verskillende resultate lewer. 'Nuwe huise' verwys slegs na die huidige strukture wat gebou is na 2009 en voor 2017 (of voor 2016 in Alabama, Florida, Mississippi en New York). "Nuwe" verwys nie na huise wat in die toekoms gebou sal word nie.
Nuwe huise in risikosones word nie eweredig oor die kusstate van die land versprei nie. Plaaslike faktore, van die grootte van die bevolking en die toestand van die ekonomie tot die hoeveelheid beskikbare ruimte, vorm die ontwikkeling van nuwe huisraad in elke gemeenskap. En die grootte van 'n risikosone is self die produk van 'n verskeidenheid elemente, van landhoogte tot die teenwoordigheid van beskermende funksies soos dakke.
Om 'n redelike vergelyking tussen die patroon van nuwe konstruksie in risikosones in verskillende stede, state of provinsies, is dit nodig om meer as net rou getalle dop te hou. Ons het persentasiegroei in behuising in die vloedrisikosone vergelyk met persentasiegroei daarbuite, wat 'n enkele vergelykbare verhouding vir elke plek opgelewer het.
Neem die staat New Jersey. Na 2009 was die groeikoers van huise bykans drie keer hoër in die kus-vloedrisikosone as in veiliger gebiede. Ongeveer 4,500 nuwe huise, ter waarde van ongeveer $ 4.6 biljoen, is na daardie jaar in die vloedrisikosone gevoeg - heel waarskynlik gedryf deur heropbou na die orkaan Sandy. In Connecticut was die verhouding van riskante groei tot minder riskante groei selfs hoër, ongeveer 3.5. En in Florida, waar die groeikoers in veilige gebiede in die onlangse risikosone minder geword het, is sommige nuutgeboude huise 2,645 nietemin op 2050-gebiede waar XNUMX minstens een keer per dekade kan oorstroom.
Ses ander kusstate het ook gesien hoe hul groeikoerse vir konstruksie in die risikosone die groeikoers in veiliger gebiede oortref. (Benewens die state wat in Tabel 1 gelys is, sluit dit Maine, Mississippi, New Hampshire en Rhode Island in.) 'N Derde van die land se kusstate, met ander woorde, het onlangs hoër huisvesting in die tien persent vloed gesien -Risk sone dan buite dit
Net soos die groei in nuwe risikosone-behuising oneweredig versprei is oor lande, word dit ook oneweredig versprei. Daar is 37 provinsies waar meer as 100 huise met risiko's gebou is na 2009. Al die provinsies is in 12-state: Connecticut, Delaware, Florida, Louisiana, Maryland, Mississippi, Noord-Carolina, New Jersey, New York, Suid-Carolina, Texas en Virginia.
In 24-stede is minstens 100 huise ná 2009 in die risikosone gebou. Niemand het meer gebou as Ocean City, New Jersey, 'n gewilde oord in die Cape May County nie, wat 'n aantal nuwe 500-huise in die risikosone opgerig het.
Die groter stede New York, Tampa en Virginia Beach is ook een van die stede met meer as 100 nuwe huise in gebiede met 'n toekomstige vloedrisiko van tien persent.
Oorstroom die mark
Hierdie verslag het tot dusver slegs op die tien persent jaarlikse kansvloedgebied gefokus. Maar dit is ook moontlik om na jaarlikse oorstromings te kyk, wat gemiddeld een keer per jaar voorkom - minder ekstreme gebeure wat minder grond oorstroom dan dekadale vloede, maar op 'n meer gereelde basis.
In die algemeen is sommige 10,500-huise wat nuut gebou is, op die land wat teen 2050 binne die jaarlikse vloedgebied sal lê - sommige 7,000 minder as wat in die vloedgebied van tien jaar sal lê. Net in New Jersey sal ongeveer 3,100 teen 2050 in die jaarlikse vloedgebied lê.
Boonop is besoedelingscenario's verder as die matige emissies wat in hierdie verslag beskryf word, moontlik. Pleks van die soort gematigde uitstootverminderings wat in Parys belowe word, kan die wêreld dieper besnoei. Alternatiewelik kan die mensdom kweekhuisgasse in die atmosfeer gooi wat nie gemerk is nie.
Hoe sou hierdie alternatiewe die tienjarige vloedrisiko vir onlangs geboude Amerikaanse huise beïnvloed? Teen 2050, nie veel nie. Matige besnoeiings aan besoedeling sou net meer as 17,800 nuwe huise in die risikosone laat. Diepe besnoeiings in emissies - wat die Intergouvernementele Paneel vir Klimaatsverandering RCP 2.6 noem - sou die syfer tot ongeveer 17,250 verminder. En nie-gekontroleerde besoedeling, oftewel RCP 8.5, sou gemiddeld een keer per dekade gemiddeld 19,250-huise in gebiede waar die vloede gevaar het, plaas.
Teen die einde van die eeu sal daar egter groot verskille wees in die gevare wat hierdie uitstoot-scenario's vir kushuise inhou. Dieper besnoeiings sou ongeveer 27,750 huise wat onlangs gebou is, in gevaar stel. Matige vermindering, soos dié wat in die Parys-ooreenkoms belowe is, sou die getal tot 40,800 verhoog. As die besoedeling van kweekhuisgas ongemerk toeneem, sal 60,500 van vandag se nuwe huise teen 2100 in die tien-jaar-vloedrisikosone lê.
Nog opvallender is dat die 60,500 huise wat net gebou is, 'n klein fraksie van die totale aantal huise met vloedrisiko sou uitmaak. Onbesmette besoedeling sou 3.4 miljoen bestaande huise blootstel aan 'n jaarlikse 10-persentasierisiko van oorstromings deur 2100. Die eiendomme is tans ongeveer $ 1.75 triljoen werd - 'n bedrag gelyk aan ongeveer nege persent van die VSA ekonomie.
Geen staat het meer te verloor as gevolg van so 'n uitkoms as Florida nie, waar ongeveer 8,150 meer nuwe huise teen die einde van die eeu in die vloedrisikosone sal voorspel as die kweekhuisgasbesoedeling onvermydelik voortduur as as matige besnoeiings behaal word. As al die huise in die staat in oënskou geneem word, is die verskil selfs skerper. Onbesmette besoedeling sou 850,000 meer huise in Florida in vloedrisikosones plaas as wat besnoeiings sou matig maak - en 1.2 miljoen meer as diep snywonde.
Seevlak en vloedprojeksies
Hierdie ontleding bepaal die maksimum plaaslike landverhogings wat risikosones definieer deur toekomstige plaaslike seevlakke te projekteer en die hoogte bo seevlak toe te voeg wat plaaslike vloede gemiddeld een keer per jaar oorskry.
Plaaslike seevlakprojeksies is gebaseer op 'n onlangse eweknie-geëvalueerde navorsingsartikel (Kopp et al. 2017) afbou van wêreldwye projeksies van die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering en opkomende navorsing oor die moontlike onstabiliteit van Antarktiese ysvelle (DeConto en Pollard 2016), wat in die tweede helfte van die eeu aansienlik meer kon styg. Scenario's vir klimaatsbesoedeling gemodelleer sluit in "nie-gekontroleerde besoedeling" (tegnies, Representative Concentration Pathway 8.5, of RCP 8.5), "matige koolstofsnitte" (RCP 4.5), en "diep koolstofsnitte" (RCP 2.6), wat hierdie laaste keuse beteken 'n piek in emissies naby die jaar 2020 gevolg deur 'n skerp daling tot nul naby 2070 en daarna met netto negatiewe emissies. Die seevlakmodel is uitgevoer vir duisende simulasies in elke scenario. Mediaanprojeksies word onder elke scenario vir die jare 2050 en 2100 gebruik wat weerspieël die sensitiwiteit van die middellandse seevlak vir klimaatsbesoedeling. Minder of meer ernstige uitkomste is moontlik, met 5ste en 95ste persentielresultate beskikbaar in die Risiko Finder hulpmiddel (blaai na die gedeelte "Toekomstige vloedrisiko vir huise" van die werktuig nadat u 'n stads-, land- of staatnaam ingevoer het, en klik op die rat-vormige instellingspictogram regs bo op die paneel).
Vlakke vir jaarlikse gemiddelde en dekadale vloede is verkry met behulp van metodes van Tebaldi et al. 2012, met die watervlakstasie-data opgedateer aan die einde van 2015 vir 71-stasies regoor die Verenigde State. Hierdie benadering veronderstel geen toekomstige veranderinge in die frekwensie of erns van kusstorms of getye in vergelyking met die afgelope dekades nie. Sommige navorsing dui daarop dat klimaatsverandering toekomstige storms sal vererger. Die stormstoot wat met groot orkane verband hou, neem die afgelope eeu al toe.
Definiëring van risikosones
'Risikosones' word eers geklassifiseer as gebiede met 'n verhoging onder die plaaslike geprojekteerde seevlakke plus jaarlikse of dekadale vloedhoogtes. Assessering is gebaseer op akkurate, hoë-resolusie, lidar-afgeleide elevatiedata wat hoofsaaklik deur die National Atmospheric and Oceanic Administration (NOAA) verskaf word. Aanvanklike risikosones word dan verfyn deur die laagliggende gebiede te verwyder wat blykbaar beskerm word teen die oseaan deur natuurlike topografie of deur heuwels. Hierdie benadering word 'n 'badmodel' genoem, omdat dit slegs afhang van hoe water nog 'n landskap sal vul, soos water wat 'n bad vul, sonder om rekening te hou met faktore soos wind, golwe of reën wat werklike vloede dinamiese en ongelyke oppervlaktes gee. . Badmodelle is geskik vir die projekte van suiwer seevlak en maak redelike benaderings vir meer beskeie vloede, soos gemiddelde jaarlikse of dekadale.
Dinamika speel 'n groter rol in skaarser en meer gewelddadige storms, soos 'honderdjarige vloede', dus is badkies minder geskik hiervoor. Meer gevorderde metodes wat hidrodinamiese simulasies gebruik, kan baie faktore in ag neem wat badmodelle nie kan nie, maar dat dit groot hoeveelhede rekenaarkrag benodig om die duisende kombinasies van seevlak, getye, wind, golwe en reën te kenmerk wat enige ligging in die land kan beleef. toekoms.
Dakke, mure, damme of ander funksies kan sommige gebiede beskerm, veral op laer vlakke. Databeperkings, soos 'n onvolledige inventaris van dakke en 'n gebrek aan dakke om die heuwelhoogte te maak, maak dit moeilik om die beskerming van dakke te beskerm. Levees kom veral voor in Louisiana en in die Bay Area en San Joaquin delta streek in Noord-Kalifornië. Ontbrekende of miskarakteriseerde levee-data in hierdie gebiede kan 'n belangrike uitwerking op die resultate hê, insluitend bekende oorskattings van blootstelling as gevolg van ontbrekende dakveggegevens in Noord-Kalifornië. Ons gebruik data van die FEMA / USACE Midterm Levee Inventory vir ons nasionale datastroom vir vloedbeheerstrukture, en vul dit aan met plaaslike data van Louisiana en Massachusetts. Hierdie ontleding is nie verantwoordelik vir toekomstige erosie, moerasmigrasie of konstruksie nie. Soos algemene praktyk is, moet plaaslike detail met 'n besoek aan die perseel bevestig word.
Ons aanvaar vir doeleindes van hierdie ontleding dat riviere altyd hoog en sterk genoeg is vir vloedbeskerming. Die American Society of Civil Engineers Rated slegs agt persent van die dakke wat gemonitor word, soos in 'aanvaarbare' toestand, en sommige gebiede en bates wat skynbaar beskerm word deur riviere, rante of ander funksies, mag moontlik nie eintlik beskerm word nie. Gebiede kan versteekte verbindings hê deur poreuse gesteente-geologie, soos algemeen in Suid-Florida, 'n ander gebied met volop heuwels wat dreineringskanale en kanale in lyn bring. Laagliggende gebiede kan ook met mekaar verbind word deur kanale, deurbrake in riviere of seewalle, of dreineringsgange wat nie vasgevang word deur die hoogtegegevens nie, soos rioolwater. Daar is ook geen waarborg dat bestaande riviere deur 2050 of 2100 gehandhaaf sal word nie. Aan die ander kant kan nuwe verdediging binne hierdie tydraamwerke gebou word.
Huise waarvan die geografiese koördinate binne of buite die risikosone lê, is afsonderlik getel en hul waardes, wat deur Zillow geraam is, opgesom. Zillow het ligging, waardedata (Zestimates) verskaf en jare gebou vir huise wat gebou is deur 2016 (vir Alabama, Florida, Mississippi en New York) of 2017 (vir alle ander kusstate). Afsonderlike tellings is gemaak vir huise gebou in 2010 of later, teenoor 2009 of vroeër. Die gegewens bevat nie die boujaar vir sommige huise nie; hierdie huise is opgeneem in ontledings vir alle huise. Slegs huise met 'n bekende boujaar is opgeneem in die berekening van die groeikoers van huise, wat bereken is as huise wat in 2010 of later gebou is, gedeel deur huise wat in 2009 of vroeër gebou is.
Geografiese koördinate van huise in die Zillow-databasis kan ook foute bevat, veral in landelike gebiede met 'n lae digtheid. Ons het egter empiries gevind dat sulke foute feitlik ewekansig is met byna nul vooroordeel, en dus word verwag dat blootstellingtotale saamgevoeg word tot groter administratiewe grense, soos stede en provinsies, die werklike kwesbaarheid akkuraat sal weerspieël.
Vir ons 2019-opdatering is Zillow-data verder verfyn met behulp van Microsoft se databasis vir Amerikaanse bouvoetspore van Microsoft (verkry via 'n Creative Commons Erkenning 4.0 Internasionale Publieke Lisensie). As 'n gedeelte van 'n gebou laer was as die hoogte van 'n vloed, word die hele struktuur as kwesbaar beskou. Vir elke gebou se voetspoor het ons die laagste landhoogte bepaal. Daarna het ons elke huis se puntkoördinate, vanaf die Zillow-databasis, tot die naaste gebou-voetspoor daarvan gekoppel, en die struktuur sy ooreenstemmende aansig gegee.
Zillow-eiendom en Zestimate-data is verfyn om 'n stel unieke eiendomme met volledige adresse en huiswaardasies (Zestimates) te verseker. Zillow-data bevat enkelgesinshuise, woonhuise en ander huise in eiendomme met meerdere eenhede, soos dupleks en triplexes - met ander woorde, eenhede waar die belastingpakket 'n enkelwooneenheid is. Geboue wat vir kommersiële residensiële gebruik, soos woonstelgeboue, gesoneer is, is nie ingesluit nie, en die totale aantal huise wat hierdie gegewens gebruik, is gewoonlik laer as die ooreenstemmende ramings deur die 2010-sensus te gebruik.
Die adres en geboude jaar is deur Zillow verskaf via die Zillow Transaction and Assessment Dataset (ZTRAX). Meer inligting oor die toegang tot die data kan gevind word by http://www.zillow.com/ztrax. Zillow-data, soos Zestimates, is onder streng vertroulikheid verskaf.