Mense wat in datsjas woon, word in die omgangstaal datsjniki (дачники) genoem; die term verwys gewoonlik nie net na datsjabewoners nie, maar ook na ’n spesifieke leefstyl. Dikwels word gesê die Russiese term het nie ’n presiese ekwivalent in ander tale nie.
Datsjas het ontstaan as klein plattelandse landgoede wat die tsaar as ’n geskenk gegee het en was gewild onder die Russiese hoë stande en middelklas. In die tyd van die Sowjetunie was baie datsjas in die besit van die regering en is hulle aan die elite van die Kommunistiese Party (KPSU) gegee. Die regering van die Russiese Federasie het steeds datsjas (wat ’n gosdatsja, kort vir "staatsdatsja", genoem word) vir gebruik deur die president en ander amptenare. Hulle was uiters gewild in die Sowjettyd, want mense het nie die geleentheid gehad om grond te koop en ’n huis te bou waar hulle wou nie, en ook omdat daar min ander geleenthede was om hulle tyd en geld te spandeer.
Die eerste datsjas in Rusland het in die 17de eeu hulle verskyning gemaak en het aanvanklik verwys na klein landgoede op die platteland wat die tsaar aan lojale volgelinge present gegee het. In argaïese Russies beteken die woord datsja "iets wat gegee is", van die werkwoord дать (dat, "om te gee"). Tydens die Verligting het die Russiese aristokrasie hulle datsjas gebruik vir sosiale en kulturele byeenkomste, wat gewoonlik bestaan het uit onder meer maskerballe en vuurwerkvertonings. Die Nywerheidsomwenteling in Rusland het ’n vinnige toename in stedelike bevolkings tot gevolg gehad en ryk stedelinge het toenemend ’n behoefte gehad om uit die erg besoedelde stede weg te kom, ten minste tydelik. Teen die einde van die 19de eeu het die datsja ’n gewilde wegbreekplek vir die somer geword onder lede van die Russiese hoër en middelklas. In die tyd van die tsaar het datsjas dikwels plesiertuine gehad en is dit nie eintlik vir die kweek van voedsel gebruik nie. Anton Tsjechof het ’n novelle met die naam Datsjhniki (1885) geskryf oor pasgetroudes van die stad wat ’n "eenvoudige" lewe op die platteland lei.
Daar was in die Sowjettyd wetlike beperkings vir datsjageboue. Hulle mag nie ’n woonarea van groter as 60 m2 gehad het nie en mag net een verdieping hoog gewees het. Baie het dus dakke met solders gehad in die plek van ’n tweede verdieping. Datsjas was dikwels ontoereikend toegerus en sonder binnenshuise watertoevoer, maar was tog vir miljoene wekersklasgesinne ’n oplossing om hulle eie vorm van ’n wegbreekplek vir die somer te hê. Dit het hulle ook in staat gestel om hulle eie groente en vrugte te kweek.
Ná die Tweede Wêreldoorlog was daar ’n redelike toename in die bou van datsjas. Omdat daar geen werklike wet was wat die bou van datsjas verbied het nie, het mense begin om onbeboude erwe naby stede en dorpe te gebruik om hutte en skure te bou en tuine te kweek, asook groter huise om as datsjas te dien. Mettertyd het die getal plakkers geometries toegeneem en die regering het geen ander keuse gehad as om hulle reg tot amateurboerdery amptelik te erken nie. Die 1955-wetgewing het ’n nuwe soort regspersoon in die Sowjetse regstelsel erken: ’n tuiniervennootskap (садоводческое товарищество, sadowodtsjeskoje towarisjtsjestwo), soortgelyk aan "gemeenskapstuine" in ander lande. ’n Tuiniervennootskap het die reg gehad om grond permanent vir landboudoeleindes te gebruik en toestemming om van openbare elektrisiteit en water gebruik te maak. In 1958 is nog ’n soort organisasie bekend gestel: ’n "koöperasie vir datsjakonstruksie" (дачно-строительный кооператив, datsjno-stroitelni kooperatif), wat die reg erken het van ’n individu om ’n huisie te bou op land wat hy van die regering huur.
Die kweek van hulle eie vrugte en groente is ’n ou Russiese gebruik wat selfs deur ryk Russe beoefen word. Dit laat hulle naby die aarde voel, asook dat hulle selfonderhoudend is en vir baie dat hulle aan die kapitalistiese ekonomie ontsnap. Volgens tradisie en omdat toerusting duur kan wees, word selfs groot stukke grond dikwels met eenvoudige toerusting soos ’n graaf en vurk bewerk. In die herfs word die gewasse gewoonlik na die stede geneem vir gebruik.
In moderne tye het die opkoms van ’n nuwe klas in die Russiese gemeenskap, die "nuwe Russe", ’n ekstra dimensie verleen aan die begrip datsja. (Sommige ryk Russe verkies die woord "kothuis" vir hul plattelandse huise.)
Die boukoste van ’n luuksueuse datsja bereik soms miljoene Amerikaanse dollars en lyk glad nie soos die klein datsjas van die Sowjettyd nie. Wat grootte en dekor betref, lyk hulle meer soos herehuisie en paleise, en hulle is dikwels ’n vertoon van rykdom, status en mag.