Die geite en giere van Millenniërs | Netwerk24
Deur Anke Marais, Universiteit van Pretoria 04 Junie 2019 12:13
Om ’n generasie se geite en giere in ’n paar paragrawe neer te pen, is ’n taak wat grens aan die onmoontlike, maar ek het nog altyd gehou van metafore en wie beter vir die onmoontlike as Alice van Alice in Wonderland?
Nes Alice leef ons in ’n wêreld waar ons daagliks wissel van die een na die ander weergawe van realiteit – die alledaagse herskepping van onsself – en die hele affêre is ’n verskriklike deurmekaarspul met nimmereindigende teenstrydighede.
Ek kan myself absoluut vereenselwig met Alice toe sy aan Absolem erken: “I can’t explain myself, I’m afraid, sir, because I’m not myself, you see.” Want die vader alleen weet, ek hou self my asem op vir “ons” klomp.
Partymaal verorber ons die metaforiese “eat me”-koekie, krummel vir krummel, totdat ons só klein krimp dat ons bestaan slegs deur middel van skerms, in blokkies van valse voorkomste verdeel, bevestig kan word.
In hierdie toestand word ons gereeld as ’n pes beskou wat nie sonder die hulp van die voorafgaande lede van mensdom sal kan oorleef nie. Ons is laks om ons eie kennis op te doen, boeke is blote versierings op ’n rak en as Google nie die antwoord het nie, loop soek ons selde verder.
LEES OOK: Millenniërs: Ons kan nie eens onsself verstaan nie
Só ’n pes het groot opinies wat met klein woorde in kort sinne op Facebook bekend gemaak word, terwyl ons almal half saamgestelde stories van ons lewens op Instagram plaas, gestroop van die volle spektrum van emosie wat ons méns maak.
Hierdie verkrampte toestand belemmer ons waarnemingsvermoë, so die omliggende en verbygaande lewe ontglip ons verwysingsraamwerk.
Dié word eerder bepaal deur die kuberruim en ons geliefkoosde sosiale media en diegene van ons “jong” klomp wat mooi praatjies maak ter verdediging van die saak, ontken ’n groot afhanklikheid van ons generasie. Ons almal soek ’n snytjie van die koek.
Gun ons groeipyne
Wat sit agter hierdie duimspeletjies en passiewe gesiguitdrukkings? ’n Verlatenheid wat toegepleister word met emoji’s en gifs. ’n Gebrek aan gesprekke waar ’n mens se tong oor jou lippe rol en geluide uit jou keel roggel. ’
'n Heimlike vrees vir emosionele ontbloting en mede-afhanklikheid. Dis maklik om afhanklik te wees van Instagram likes, die prys daarvoor is weglaatbaar, die waarde daarvan minder. Helaas, hierdie eienskap van ons het ’n omgedraaide oorerflikheid, want “julle” as mede-lyers kan wragtig nie vingerwys nie.
Dis maklik om afhanklik te wees van Instagram likes, die prys daarvoor is weglaatbaar, die waarde daarvan minder.
Alle munte het wel twee kante.
Ons het die “drink me”-botteltjie al raakgegryp en soos Alice met haar uitgestrekte nek het ons ’n ander blik op die samelewing en die vooropgestelde grense wat ontstaan het vanuit konserwatiewe ouer gewoontes.
Ons uitkyk span oor grense, hetsy dit taal-, ras- of fisieke grense is. Die waarheid is wel dat daar helse groeipyne daarmee gepaardgaan en ons kop tref gereeld die plafon.
Ons hou nie daarvan as ander ons definieer nie, maar terselfdertyd bou ons daagliks nuwe boksies vir onsself om in te klim. Elkeen kan hul eie opinies hê, solank as wat jy die regte een kwytraak. Ons mars deur die strate teen CO2 (met plakkate van Moeder Aarde) terwyl ons verbruikerskultuur se klere swaar aan ons skouers hang.
Die ontwikkelingsfase is ’n stryd en mens neig heeltyd om na die “eat me”-lekkerny te gryp, want dis tog so eenvoudig om klein en verkramp te wees. Wees maar geduldig en gun ons die groeipyne van selfontdekking.
Jy mag ’n vrou, man of enigiets anders wees, moet dit net nie te hard verklaar nie. Inteendeel moet liewer niks verklaar nie. Maar onthou om jou vir iets te beywer!
Sien Smokie het dit destyds al reg gehad: “Who the f**k ís Alice?”
Hierdie meningstuk is 'n inskrywing vir Die Student se rubriek-kompetisie, waar hulle vir ouer lesers moet verduidelik wat hulle nie van die jong generasie verstaan nie.