Wat is kort strategiese terapie? - Kommentaar - 2021
Kort strategiese psigoterapie of kort strategiese terapie Dit is 'n model van terapeutiese intervensie wat hoofsaaklik op oplossings gefokus is, wat die oorsprong van die sielkundige malaise of die oorsaak daarvan ignoreer of nie delf nie. Dit is ontwikkel deur Giorgio Nardone en sluit die teoretiese modelle van Paul Watzlawick van die Palo Alto-skool in San Francisco (VSA).
Die grondslag van die strategiese benadering kan saamgevat word in:
Sielkundige probleme is die resultaat van die stelsel van persepsie van die werklikheid van die individu.
Om 'n probleem op te los, moet u net verstaan ​​hoe dit werk en in die hede bly, sonder om in die verlede na die oorsaak te soek.
Die willekeurige pogings tot oplossing wat deur die pasiënt of sy familielede in die praktyk gebring word, is gewoonlik diegene wat die probleem onderhou of nuwe probleme opwek.
Wat is die kort strategiese terapie?
die Kort strategiese terapie Dit is 'n kreatiewe en oorspronklike manier om die vorming en oplossing van menslike probleme in 'n sielkundige konsultasie te konsentreer.
Die willekeurige pogings tot oplossing wat deur die pasiënt of sy familielede in die praktyk gebring word, is gewoonlik diegene wat die probleem onderhou of nuwe probleme opwek. Dit is 'n kort terapeutiese ingryping (wat minder as 20 sessies kortliks verstaan) wat enersyds handel oor die uitskakeling van simptome of disfunksionele gedrag waardeur die persoon tot terapie gebruik het, en andersyds om die verandering van die modaliteite waarvolgens die persoon sy eie persoonlike en interpersoonlike werklikheid opbou.
Gevolglik is die Kort strategiese terapie Dit verteenwoordig 'n radikale en blywende ingryping en nie 'n oppervlakkige en bloot simptomatiese terapie nie. Anders as tradisionele sielkundige en psigiatriese teorieë, gebruik 'n strategiese terapeut geen teorie oor 'menslike aard' nie, en daarom baie minder definisies rakende 'normaliteit' of psigiese 'patologie'. Hierdie benadering is veral geïnteresseerd in die 'funksionaliteit' of 'disfunksionaliteit' van mense se gedrag en hul manier om met hul eie werklikheid verband te hou.
As ons probleme ondervind - of dit nou persoonlik, verhoudings of professioneel is, is die eerste ding wat ons probeer doen om dit op te los, om 'n strategie te gebruik wat vir ons produktief lyk, miskien omdat dit in die verlede in 'n soortgelyke situasie gewerk het. As die gekose strategie werk, word die probleme binne 'n kort tydjie opgelos, maar soms gebeur dit dat ons strategie nie werk soos ons sou verwag nie, en dat dit daartoe lei dat ons ons pogings in daardie rigting versterk, aangesien die oplossinggedagte selfs die mees logiese, voor die hand liggende lyk , of die enigste moontlike. Hoe meer ons hierdie strategie toepas, hoe meer lyk die aanvanklike probleme nie net onoplosbaar nie, maar selfs ingewikkeld, en word dit 'n werklike gestruktureerde probleem.
In hierdie gevalle is dit dieselfde pogings as wat die persoon doen in die rigting van die verandering wat die onveranderlike situasie handhaaf, dit wil sê: die "beproefde oplossings" wat deur die onderwerp getoets is, en deur die mense om hom om die probleem op te los, wat hom uiteindelik voed en bepaal Dus is die volharding daarvan. Hierdie pogings tot oplossing word deur die persoon dikwels as nie-funksioneel erken, maar ten spyte daarvan versuim sy anders, en ontwikkel dus 'n diepgewortelde vertroue in die moontlikheid om die probleemsituasie self te verander.
Vanuit 'n strategiese oogpunt, om 'n problematiese situasie te verander, is dit nie nodig om die oorspronklike oorsake te openbaar nie (aspek daarenteen, sou ons geen moontlikheid van ingryping hê nie), maar werk aan die hand van hoe dit in die hede gehandhaaf word danksy die herhaling van die "poging tot oplossing" wat aangeneem is. Om hierdie rede is die strategiese terapeut konsentreer vanaf die begin van die terapie op die breuk van hierdie bose kringloop wat ontstaan ​​het tussen die oplossings en die volgehoue ​​probleem., werk aan die hede eerder as op die verlede, aan die manier waarop die probleem werk eerder as aan die 'waarom' bestaan, op soek na oplossings eerder as oorsake.
Die uiteindelike doel van die terapeutiese intervensie word dus getransformeer in die verplasing van die observasiepunt van die subjek vanaf sy oorspronklike rigiede en disfunksionele posisie (wat manifesteer deur die oplossings wat gepoog word) na 'n meer elastiese en funksionele perspektief, met 'n groter keuse. Op hierdie manier verkry die persoon die moontlikheid om die probleem sonder rigiditeit en sonder stereotipes in die gesig te staar, en geniet hy die voordeel dat hy verskillende resolusiestrategieë ontwikkel het.
Om hierdie doelwit op die mees doeltreffende en vinnige manier te bereik, is die strategiese ingryping van 'n aktiewe en voorskriftelike aard en moet dit resultate lewer vanaf die eerste sessie. As dit nie gebeur nie, is die terapeut in staat om sy eie strategie aan te pas op grond van die antwoorde van die kliënt, totdat hy die ideale strategie vind om die persoon te lei tot die uiteindelike verandering van sy eie problematiese situasie.