Die Skool vir Beeldende Kunste en sy geboue in die 19de eeu - Die versamelings
Die studiehof van die Ecole des Beaux-Arts (Parys).
Portaal van die kasteel van Anet, Skool vir Beeldende Kunste.
Portiek van Gaillon.
Bekende verspreiding van krone.
Titel: Die studiehof van die Ecole des Beaux-Arts (Parys).
Skrywer: DUBAN Félix (1797 - 1870)
Afmetings: Hoogte 37,5 - Breedte 42,7
Prentverwysing: 09-520705 / ARO2007-6
Titel: Portaal van die kasteel van Anet, Skool vir Beeldende Kunste.
Tegniek en ander aanduidings: Foto deur Edouard Baldus.
Stoorplek: Multimedia biblioteek webwerf vir argitektuur en erfenis
Prentverwysing: 95-015108 / PH.86380
Titel: Portiek van Gaillon.
Skrywer: REY DE SARLAT Charles (-)
Tegniek en ander aanduidings: Album van die Skool vir Beeldende Kunste. Foto deur Louis-Philippe-François Boitte.
Prentverwysing: 98-024705 / F3457C-1520
Titel: Bekende verspreiding van krone.
Skrywer: DELAROCHE Paul (1797 - 1856)
Afmetings: Hoogte 35 - Breedte 212
Tegniek en ander aanduidings: Olie op papier, La Renommée versprei kranse (1841). In die middel: Ictinous, Apelles, Phidias, vier vroue wat die kunsperiodes (Grieks, Romeins, Goties, Renaissance) simboliseer, namens ander skilders, beeldhouers, argitekte.
Stoorplek: Nantes Museum of Fine Arts webwerf
Prentverwysing: 04-000743 / INV898
Die stigting van die Skool vir Beeldende Kunste
Die Skool vir Beeldende Kunste is amptelik ingestel deur 'n verordening van Louis-Philippe van 4 Augustus 1819 de facto sedert die rewolusie, wat die ou koninklike akademies, die akademie vir skilderkuns en beeldhouwerk en dié van argitektuur afgeskaf het, wat tydens die regering van Lodewyk XIV geskep is.
In die vroeë dae het die skool die perseel van die vermiste akademies in die Louvre beset. Die eerste keer aan François Debret toevertrou, begin die werk in 1820; die gebou van die Lodges, gebou in 'n klassieke Italiaanse styl, was die eerste wat in 1824 ontstaan ​​het. Debret se swaer en wenner van die groot prys vir die argitektuur, die jong argitek Félix Duban (1798-1870), toe in beheer van die restourasie van nasionale monumente het in 1832 oorgeneem tot en met sy dood in 1870.
Die konstruksie van die Skool vir Beeldende Kunste
Gekonfronteer met die rykdom van die voormalige Franse Gedenkwaardigheidsmuseum, het Duban besluit om die argitektoniese en dekoratiewe oorblyfsels wat op die terrein agtergebly het nadat die museum gesluit is, in sy projek op te neem. Die nuwe paleis van studies is geïnspireer deur die Italiaanse Renaissance-argitektuur, in die besonder die Chancellery-paleis in Rome, en bevat verskillende werke van argitektoniese modelle, replika's van antieke werke en bekroonde werke van studente. Die gevel en binnehof is versier met gegraveerde name of medalje-portrette van kunstenaars uit die Oudheid tot die 17de eeu.e eeu.
Die gebou wat in 1839 voltooi is, word verder verbeter deur twee agtereenvolgende binnehowe, soos getoon deur 'n tekening wat Duban rondom 1837 gemaak het. Die eerste, geleë in Rue Bonaparte, word aan sy regterkant begrens deur die geboue van die voormalige klooster. des Petits-Augustins en sy kapel.
Die gevel van die kapel, gefotografeer deur Édouard Baldus (1813-1889), bestaan ​​uit die voorste deel van die Anet-kasteel wat onder Henri II gebou is en deur Lenoir herwin is vir sy museum vir Franse monumente. Aan die einde van hierdie cour des Études styg die boog van die Château de Gaillon, vanaf die vroeë 16de eeu.e eeu. Hierdie boog, geleë tussen twee halfsirkels met antieke fragmente van argitektuur, beklemtoon die gevel van die paleis, na aanleiding van 'n toestel geïnspireer deur die Place du Panthéon in Parys.
Ander fragmente van Gaillon is in die sogenaamde binnehof van Gaillon agtergelaat, soos hierdie portiek, voorgestel deur Charles Rey de Sarlat, waardeur kopieë van antieke standbeelde gesien kan word.
Die bewaring van al hierdie monumentale elemente in die geboue van die Skool speel 'n sentrale rol in die historistiese pedagogiek wat deur Duban bedink is. Hierdie vind sy uitbreiding in die groot fresko van Die Roem wat krone versprei wat die hemisiklus van die amfiteater, die pryskamer, aan die agterkant van die Palais des études versier. In opdrag van die argitek van sy vriend Paul Delaroche (1797-1856), 'n suksesvolle skilder wat bekend was vir sy historiese skilderye en 'n fyn fynproewer van die werke van die Italiaanse primitiewe, is hierdie fresko voltooi in 1841. 'N Olieskets uit 1836, bewaar aan die Musée des Beaux-Arts in Nantes, gee 'n oorsig van wat die finale werk sal wees. Hierdie monumentale muurskildery is illusionisties en baie lewendig, en vorm 'n panteon van die mees uitstaande persoonlikhede in die kunsgeskiedenis sedert die Oudheid, deur middel van vyf-en-sewentig denkbeeldige portrette van skilders, beeldhouers en argitekte wat die vakgebiede verteenwoordig. Skool. Griekse en Romeinse, Italiaanse en Vlaamse, Gotiese en Klassieke kunstenaars skuur skouers in 'n harmonieuse sintese, wat in die middel oorheers word deur die Griekse meesters Phidias, Ictinos en Apelles, gesit in 'n soort alkoof aan die voet van 'n Ioniese tempel. Rondom hulle bevat vier allegoriese figure die Griekse, Romeinse, Middeleeuse en Renaissance kuns. Hierdie geskiedenis van skilderkuns is 'n aanvulling op die argitektuur wat Duban in die verskillende geboue van die skool geïmplementeer het.
'N Historistiese visie op die beeldende kunste
Hierdie opvatting van argitektuur weerspieël Duban se sowel opvoedkundige as argeologiese ontwerp, wat binne 'n enkele ruimte 'n dialoog wou skep tussen argitektoniese elemente uit baie verre tye, van die Oudheid tot die hedendaagse tyd.
Deur die Palais des Etudes 'n museum te maak en deur studente en besoekers aan die skool 'n reis deur die Franse argitektuur aan te bied, bevraagteken Duban die estetiese opvattings van die Akademie, waarvoor slegs die Oudheid absolute volmaaktheid vergestalt. Hierdie historistiese benadering is 'n ware manifes en maak deel uit van 'n innoverende opvatting van argitektuur, waar ouer elemente hul plek vind in die moderne stedelike weefsel en waar die Franse Renaissance, wat geweet het om die gegewens van die geskiedenis te integreer in 'n ideaal. antieke gevind, word aangebied as 'n model om te volg.
In sy werk aan die Skool het Duban probeer om aan die kollektiewe geheue te werk en om, soos Alexandre Lenoir, ou monumente te bewaar. Sy benadering maak hom dus die leier van die nuwe romantiese skool, wat Franse monumente uit die Middeleeue en die Renaissance herontdek het en deelgeneem het aan die herstel daarvan. As die historiese visie van Duban voorlopig moeilik was om homself te laat geld, het dit tog 'n beslissende invloed uitgeoefen op die weerspieëling wat die modernisering van die kunsonderrig in die hele XIXe eeu.
Skool vir Beeldende Kunste
The Fine Arts, van die Akademie tot die Quat'z'arts, historiese en literêre bloemlesing gestig deur Annie Jacques, Parys, É.N.S.B.A., 2001. Jeanne LAURENT, Oor die Skool vir Beeldende Kunste, Parys, É.N.S.B.A., 1987. Silvain BELLANGER en Françoise HAMON (red.), Félix Duban, 1798-1870, die kleure van die argitek, katalogus van die uitstalling in die Château de Blois, 15 Junie - 29 September 1996, Parys, Gallimard-Electa, 1996.Paul Delaroche, 'n skilder in die geskiedenis, uitstallingskatalogus, Nantes, Musée des Beaux-Arts, 22 Oktober 1999-17 Januarie 2000, Montpellier, paviljoen van die Musée Fabre, 3 Februarie-23 April 2000, Nantes-Paris-Montpellier, Musée des Beaux-Arts-RMN -Musée Fabre, 1999.
Charlotte DENOËL, "Die Skool vir Beeldende Kunste en sy geboue in die XIXe eeu "
Video: Russias Geographic Challenge
2 Januarie 1941
Toegang tot die Underground Theatre of Herculaneum
Het die Geallieerdes se aanvalle op die swaarwatervoorsiening van Duitsland tot 'n herwaardering van sy kerndoelwitte gelei?
Waarom het slawe nie net weggegaan nie?
Copyright © salvadoryoscar.com | Die Skool vir Beeldende Kunste en sy geboue in die 19de eeue eeu...