Wat het gebeur met reispoësie? - Diverse
Wat het gebeur met reispoësie?
David Miller wonder 'n paar weke weg van Neruda se huis af wat ooit met reispoësie gebeur het.
Dit het alles begin met Neruda. Tien somers gelede het ek gelees Volle vrou, vleesagtige appel, warm maan, 'n tweetalige uitgawe vertaal deur Stephen Mitchell.
Ek het destyds niks geweet van Neruda of die manier waarop poësie en taal 'n plek 'kon definieer' nie. Tot dan was die enigste ding wat dit gedoen het, musiek.
Daardie somer was ek 'n kampberader. Ek het kinders geleer hoe om te paddle. Ek sal rondgaan om Neruda-reëls te laat val op elkeen wat wil luister - kampeerders, ander beraders. Dit het eintlik 'n grap geword. Ek het die boek agtergelaat sodat almal dit kon lees, en as dit nie help om die spesifieke somer te definieer nie, besoek die Neruda Camp High Meadows.
ekstranjeros, ésta es,
buitelanders: hier is dit,
hier is my land,
hier is ek gebore en hier leef my drome.
–Van "Regreso" deur Pablo Neruda, vertaling deur David Miller
Terwyl ek die reëls gelees het, het my oë na die Spaanse oorspronklike en die vreemde aksent, Latynse woorde gedryf. Ek het gefassineer geraak en toe behep geraak. Ek wou hierdie taal en ritme en landskap hê.
Daarna het al die verskillende faktore saamgekom. 'N Paar duisend is gespaar. 'N Slegte samesmelting met jarelange vriendin. Binne 'n jaar was ek in 'n bus in Latyns-Amerika en het na Cumbia geluister, met kop en kop neergedruk en gestook en die woorde probeer opneem.
My hele lewe het hieruit voortgevloei. Vreemd genoeg voel dit asof ek albei 'geleef het' en terselfdertyd probeer om 'terug te kom'. Ek dink dit is hier waar skryf vandaan kom. Om nie soveel te skryf as wat in debatte soos hierdie omring is nie, maar meer in die sin van skryf as 'n byna eksistensiële behoefte.
Poësie is die oorspronklike vorm van verhaalvertelling (Iliad, Odyssey), en epiese reise was altyd in die middelpunt. In die 19de eeu was Walt Whitman Blare van gras het gehandel oor reis en plek. In die middel van die 20ste eeu was Neruda. Later het jy Jack Kerouac, Allen Ginsberg, en waarskynlik die belangrikste, so ver as reis en plek, Gary Snyder.
Later in die laat 20ste eeu het u Raymond Carver, wat gedigte geskryf het oor die uitkyk vir vensters in Europa en aanloopbane in Buenos Aires en straatbeurte in Mexiko, asook die seestraat uit sy eie agterplaas in Port Angeles, Washington.
ALLONS! die pad is voor ons!
Dit is veilig - ek het dit probeer - my eie voete het dit goed probeer.
-Van "Song of the Open Road," Walt Whitman
Vir sover dit nog mense woon, skryf Jim Harrison gedigte oor reis en plekke in Montana, Michigan en die suidweste van die woestyn. Billy Collins en Ted Kooser se gedigte het elemente van plek, maar lyk meer oor 'oomblikke' van 'sien' as enigiets anders.
Sherman Alexie, die enigste bekende digter waaraan ek kan dink wie se werk elemente van reis of plek het, beweeg van daar na die jonger geslagte. Maar dit is interessant, plek is gewoonlik net 'n agtergrond in sy werk - daar is min bome, berge, riviere.
Wie doen dit nou sover dit komende generasies doen? Die meeste van die digters wat ek die afgelope tyd aanlyn gelees het, soos Tao Lin, Brandon Scott Gorell en Kathryn Regina, skryf oor die wêreld op 'n manier wat baie los van plek of reis is. Is iemand besig om iets te skryf wat reispoësie genoem kan word, of gedigte wat op plek fokus? Ek het reispoësie getoets en die resultate was baie dun.
As ek na hierdie vordering kyk (hoewel nie baie volledig nie), wonder ek:
Beweeg ons na 'n taal en poësie waar plekname, aardrykskunde, kennis van terrein en 'identiteit' gebaseer op plek nie meer relevant is nie?
Is die enigste 'wettige' vorm om op reis en plek te skryf beperk tot die narratiewe opstel of memoire?