HOOR-HIER! - April 1998
April 1998: 7
Die April/Mei skoolvakansie is om die draai en ‘n welkome ruskansie wag vir kinders en onderwysers. Is dit nie salig nie! Om te kan werk is goed – en om dan op te hou om te werk is goed. As mens net kan leer om af te skakel en met grasie "niks" te doen! Ek lees een keer die gedagte: Deur doodstil te sit en niks te doen nie kom die Lente steeds en blom die blomme. Hoe het die mens oor die jare skeefgetrek met die gedagte: stilsit is ‘n sonde. Dit is net omdat die mens nie wil onthou nie dat ware groei net kan geskied na ‘n organisme werklik gerus het!
Juanita Maritz skryf daar uit Gobabis se wêreld: Ek was verstom oor die rykdom van my taal toe ek ‘n poësiekursus bygewoon het. Ek het gewonder: wat op die aarde kan ‘n mens vir twee dae oor gedigte leer? Ek het gedink ek weet iets, toe kom ek agter ek weet minder as niks. Die kursus het my in my spore laat verstar en my gedagtes behoorlik op hol gejaag. Warm woorde wat lewend gevloei het oor papier, het my oorweldig. Die mag en impak van die poësie het ou vergete gedagtes in my wakker gemaak … ek het weer geweet dat my taal groei en nog baie lewendig is. Viva Afrikaans!
(Dis die gees Juanita! Red.)
Van Fred Visagie (die man aan wie ons die naam van hierdie geselsbrief te danke het) kry ek die volgende briefie:
Ons het pas teruggekeer van ‘n vakansietjie in Gauteng en omgewing. Dit was opvallend hoe die Afrikaanse taal ook daar hoog gehou word en suiwer gepraat word – ook tussen die damduikers en bokslagters (dis nou mense van ‘n laer stand)… By ‘n gesin heet die bonkige pa die "vleispaleis" en Ma is die "stresprinses". Toe Ouboet na ‘n middag van rugby en bier heel vrolik by die huis kom, kondig hy met bravade aan: "Ek is nou so warm soos ‘n alarm." Toe sy ma hom verwytend aankyk, sê hy verontskuldigend: "Ma, hoekom moet ek smeul as ek kan brand!"
(Inderdaad, Fred! Red.)
Op die buiteblad van die roman, Uitreis, staan die volgende oor die skryfster: Rina Sherman woon in Parys, Frankryk, waar sy haar sedert 1984 as uitgewekene bevind. Sy het in die musiek studeer, maar in die teater en filmbedryf gewerk voor haar vertrek, en daarna by die Sorbonne haar doktorsgraad met onderskeiding verwerf onder toesig van die gerespekteerde antropologiese filmregisseur, Jean Rouch. Op die oomblik is dr. Sherman egter in Namibië en nadat sy kontak gemaak het met gereëlde Kritgangers, het sy ingestem om die Kritgeleentheid by te woon wanneer haar boek bespreek gaan word. Om haar vol program te akkommodeer, is die datum verander na Donderdag, 16 April, om 19:30 by die Kantore van Windhoek Consulting Engineers, Bismarckstraat 44. Belangstellendes wat die geleentheid wil bywoon is baie welkom. Die boek is beskikbaar by die Bookden in die Frans Ndonga Sentrum.
Die res van die Kritprogram vir 1998 lyk so:
Wysheid met die grysheid!
Ek ontvang onlangs ‘n telefoonoproep van ‘n ouerige dame, ene Mari D’Alton. Sy vertel my toe sy is in haar tagtigs, sy woon in Ausspannplatz hier in Windhoek en sy is lus om nog ‘n paar dinge in haar lewe te doen – soos om te skryf en so aan. Na ‘n baie interessante gesprek waar ek toe moeite doen om haar van die Afrikaanse Taalvereniging van Namibië, die Namibiese Kinderboekforum en … natuurlik die opwindende Hoor- Hier! te vertel, groet ons toe. Nie lank daarna nie, ontvang ek ‘n lekker briefie van mev. D’Alton waar sy skryf dat sy ‘n hele klompie skryfsels in haar besit het … ek moet haar tog net help om dit by die regte mense te kry. Sy skryf verder: "Dan het ek in my jeug vir my kleinspan saans ‘n vervolgverhaal vertel van Boer en Apie wat ek nou verwerk in Die Epiese reis van Boer en Apie, waarvan ek al sowat 100 vyfreëlversies klaar het. Ek skat ek sal minstens 300 versies nodig hê voordat die twee - die mens en die halfmensie - hulle reis voltooi het."
Ek wil nou net sê: die soort entoesiasme kan menige een van ons maar net van droom. Baie dankie mev. D’Alton. Ek plaas sommer nou een van jou "versies" wat jy gestuur het – al het jy dit eintlik vir die Namibiese Kinderboekforum bedoel. Ek sal sorg dat hulle die pragtige humor onder oë kry. In hierdie tyd het grootmense ook so nou en dan hierdie versies nodig!
Op die grasperk voor ons huis,
bly vet Koos Koringkriek.
Op ‘n dag roep hy vir Muis, en kla:
"Ek voel tog alte siek.
Roep tog Dokter Rot vir my;
sê hom van die pyn wat my
so seermaak in my regtersy...
Dokter Rot verskuif sy bril.
Hy trek sy onderbaadjie reg;
kry uit sy sak ‘n bitter pil.
"Drink dit nou, al smaak dit sleg.
Gaan lê dan heeldag op jou rug
en kyk op na die bloue lug
en voel hoe al jou kwale vlug."
Dit is mos nou raad van ‘n dokter wat weet waar al die siektes van ons tyd regtig vandaan kom!
(Ek ontvang met die e-pos ‘n paar gedigte van Johan Bollen uit Vlaandere. Hy skryf daarmee saam: "Ik weet niet of je Paul van Ostayen kent, maar hij is een van de best gekende Vlaamse avantgardistische schrijvers en dichters. Zijn gedicten kenmerken zich door de aandacht voor het puur esthetische, zonder meer. De betekenis, de boodskchap wordt helemaal ondergeschikt gemaakt aan de technische, esthetische en zelfs typografische aspecten van het gedicht." Ek deel graag een van sy "favorieten" gedigte met u – een van "grote droefheid"):