Die lewe is 'n droom - vir sommige 'n nagmerrie.
Ware geestelike ervarings verhoog ons vreugde altyd. Dit is deels omdat ware geestelike ervarings altyd 'n element van groter insluiting, uitbreiding en verbintenis behels.
Dit is 'n hartseer en tragiese kommentaar wat dualistiese godsdienste (gelowe steeds vasgevang in die strik van ego gedagtes en sy fiksasie op goeie en kwaad) was die oorsaak van soveel pyn en onenigheid, elkeen wat glo dat hulle een of ander manier "God se Wil" verteenwoordig. Die feit dat daar 50,000 verskillende denominasies in die Christelike wêreld alleen is, elkeen met hul eie interpretasie van God se Woord, moet vertel jou iets oor menslike gedagte-gebaseerde persepsie as 'n manier om skeiding en egoïsme te handhaaf.
Geskiedenis vertel die verhaal. Geloof, 'n menslike uitvinding, is geneig om mense te skei in "gelowiges" en "nie-gelowiges," ten spyte van baie gelowe en opdragte wat altruistically anders stel. By werklik ontwaking, baie mense natuurlik wegdryf van die geestelike kleuterskool van godsdiens. Dit is nie te sê dat iemand 'n ware geestelike ervaring binne 'n godsdienstige konteks nie kan hê.
Geloof waarborg nie 'n geestelike ervaring
Gees is nie beperk deur enige tyd of omstandighede nie! Vir sommige kan 'n godsdienstige konteks die ideale omgewing vir hul opkomende spiritualiteit bied. Maar godsdiens self waarborg nie 'n geestelike ervaring of verbintenis nie.
Die arrogansie van dominante hiërargieë, dogmatiese skeiding en "heilige oorloë", is 'n seker idee dat die ego in die mengsel is, aangesien slegs ego belê word in hiërargieë wat eerder skei as om aan te sluit. Jy kan 'n godsdiens erf, soos jy kan 'n aksent of haarkleur hê, maar jou spiritualiteit is heeltemal aan jou!
Ongelukkig word baie godsdienste gelukkige hawens vir die ego en bied institusionele ondersteuning vir die verspreiding van vrees, onverdraagsaamheid, woede en selfs oorlog. As jy hierdie laaste stelling betwyfel, het jy die aandnuus onlangs gesien?
Die enigste manier waarop dit sin kan maak, is asof hierdie dualistiese godsdiens van godsdiens nie die ware God van onvoorwaardelike liefde was nie, maar die uitbeelding van kollektiewe ego gemartel deur sy eie innerlike afdelings. As die teenstrydige ego jou god is, dan veronderstel jy dat jy geregverdig sou wees om 'n god van vrees te aanbid wat oorloë voer om sondaars en sondaars te straf. Basies diegene wat nie saamstem met ons interpretasie van die waarheid nie en dus 'n bedreiging.
Godsdienstige Dogma: Die oorsaak van baie lyding en verdeling
Ek het net een aspek van die krankzinnigheid van die wêreld aangeraak. Maak nie saak waar jy in die mensgemaakte wêreld van waansin kyk nie, sal jy dieselfde skouspelagtige teenstrydighede vind en die oorsaak van baie lyding en verdeeldheid in die algemene gedagtes, houdings en oortuigings van baie wat in ons instellings gehou word en onbetwiste historiese patrone.
As enigiets vandag die diep vereerde "mite van vooruitgang" uitdaag, sou ek sê dat die vasberade vashou aan voorgeletterde en dualistiese godsdienstige dogmas op die samelewing bewys dat ons nog steeds op die meeste maniere in die koppelaar is, of nie die skaduwee van die donker eeue.
Is die fliek nog oor?
Dit bring ons by die vraag na "die einde van die drama." Hoe oplos ons die probleme van hierdie gemors van 'n wêreld op die randjie van selfvernietiging en vergetelheid? Ek sal nie eens oorweeg om politieke, ekonomiese of filosofiese oplossings van dieselfde vlak te bied wat die probleem geskep het nie. Die meeste oplossings in die wêreld vandag werk eenvoudig nie omdat hulle net die gevolge van 'n dieper, verborge oorsaak van ons ellende aanspreek.
Soos in ons simptome-onderdrukkende siektesorgstelsel, kan Band-Vigs net simptome bedek; hulle kan nie worteloorsake aanspreek nie. Ek gaan dit net sê: Oplossings vir die probleme van die wêreld en jou lewe lê nie daarin om iets te "fix" nie, maar eerder in erkenning van die wêreld het geen werklikheid meer as 'n droom en is dus nie werklik at all!
Hierdie stelling tref beslis in die hart van die ego se gedagte-stelsel, wat ons het grootgeword met en aanvaar sonder vraag. Die ego se weergawe van jou en die wêreld, so oortuigend soos dit mag wees, is in wese beperk tot die koninkryk van sensoriese insette en kondisionering van ander wat net so is beperk tot 'n gekondisioneerde materiaal geaardheid. Net omdat die meerderheid van die mense rondom ons dink en voel op dieselfde manier nie die konsensus siening reg te maak.
Die deel van julle wat by die idee staan ​​dat Daar is geen wêreld is die deel wat onbewus vermoed dit is waar. . . En as dit waar is, dan kan die hele huis van kaarte opgebou deur ons geloof in onsself as afsonderlike en onafhanklike ego's, afkom. Hiertoe sê ek: "Groot!" Daardie geloofstelsel gaan in elk geval later af kom, aangesien enige struktuur wat betyds begin is, betyds sal eindig. Die idee dat tydelike strukture noodwendig tydelik is, is 'n basiese beginsel van Boeddhisme, 'n grootliks nie-dubbele gedagte-stelsel.
Ons leef in 'n denkbeeldige wêreld?
"Waar bestaan ​​die vermoede dat ons net in drome leef?" Kan jy vra. Onthou dat vonk binne? Die feit dat die wêreld 'n illusie is, is een van sy sleutelboodskappe, en hierdie besef is 'n belangrike stap in jou ontwaking.
Ek is bly om jou te vertel dat die illusie nie net "onwerklik" is nie, maar ook bestem is om terug te verdamp in die niks waaruit dit ontstaan ​​het. Dit is net 'n kwessie van tyd.
Hoe kan ek so seker wees? Dit is eenvoudig, regtig. Enige geloof of gedagtes wat op fout gebaseer is, moet uiteindelik implodeer, want foute het absoluut geen grondslag of werklikheid in en van hulleself nie. Slegs die waarheid is waar. Slegs wat waar is, is werklik. Al die res is eenvoudig niks-selfs 'n fout wat so diep en hard gehou word deur die deel van die verstand wat in skeiding belê word.
Wat is die fout? Dit is eenvoudig ons geloof in die moontlikheid van skeiding van ons Bron en vandaar uit ons Ware Self en mekaar. Soos ons herstel van al ons illusies van skeiding, selfs die onderskeid tussen Bron, Self, en ander moet toegee aan die Eenheid, wat nooit verander het, bly soos dit altyd was.
Die gedagte beplan egter om te argumenteer. Mens kan nie 'n dualistiese perspektief handhaaf sonder die teenwoordigheid van die teenoorgestelde standpunt nie. Dit is nie 'n kritiek of oordeel nie - dit is bloot 'n waarneming.
Hier is waar die fout van skeiding word 'n leuen wat ons deur te leef. Conditioning denksisteme net verskyn soliede as gevolg van die baie komplekse valshede gebou te stut die swakheid van die oorspronklike fout.
Die Ego is 'n meester van rook en spieëls
Die ego hou van kompleksiteit, want met meer ingewikkeldheid kom meer verwarring en uiteindelik oorgawe aan iets wat ons oortuig is, is buite ons greep. Tog kan die ego, as 'n konstruktie wat gebaseer is op onwerklikheid, net tot slegte gevolgtrekkings kom. So lank as wat dit werk, is die ego 'n meester van rook en spieëls wat gebruik word om af te lei van die eenvoudige, duidelike waarheid dat ons een bly en dat die skeiding wat dit voorstel, heeltemal betekenisloos is.
Die ego se grootste vrees is dat wanneer jy wakker word, jy sal realiseer dat jy nie meer 'n ego nodig het nie. As 'n beperkte, selfstandige en selfbeheersende program, het die ego geen enkele uitvee knoppie, soos 'n nare rekenaarvirus nie. Dit is 'n ander deel van die verstand, die deel daarvan is eintlik, om daardie knoppie te skep en te druk totdat die werk gedoen is en die virus vir goed uitgeskakel word.
Die spel van die lewe en die voortbestaan ​​van die ego
Die manier waarop die "spel" van die lewe is gebou lyk skuins na die oorlewing van die ego. Na alles, ons bestaan ​​uit die ego, en ons is Goddelike mede-skeppers. Enigiets wat ons doen, ons doen baie goed! Die dualistiese denke stelsel is lugdig binne sy eie bedryfstelsel. Met ander woorde, "alternatiewe" denke stelsels soos dié van nie-dualiteit te maak absoluut geen sin binne die ego se denke stelsel, en is dus maklik afslag, indien nie arrogant bespot en afgekraak.
Daarom hoor "die wêreld is 'n illusie" kan woede en vrees in sommige veroorsaak. Dit is ook hoekom dit nie verstandig is om iemand van enigiets teen hulle wil te oortuig nie. Inteendeel, die ontwaakte verstaan ​​eenvoudig net waar die ego vandaan kom en gee dit geen krag om die stewige fondament van die waarheid van die Gees te skud nie. Ons vergewe, wat beteken dat die onmoontlike moet oor die hoof gesien word, en kies vrede oor konflik.
Ek het altyd gevoel dat as daar so iets soos Universal Truth is, dan moet dit baie eenvoudig en toeganklik wees (en dit is!). Die meeste van ons is immers in wese eenvoudige wesens sodra ons die ego se fasade van vals kompleksiteit verwerp. Trouens, die meeste mense op Aarde vandag hanteer nie dieselfde vlak van kompleksiteit wat die tegnologies gevorderde maar geestelik verarmde mense van die beskaafde (lees: "aangehaalde") wêreld plaag nie. Soos hulle al millennia was, is die meeste mense bloot betrokke by die daaglikse besorgdheid om hul gesinne en geliefdes so goed as moontlik te ondersteun en te ondersteun.
Watter wêreld is eg?
Om te sê dat die wêreld van menslike ego-drama nie eintlik is nie, vlieg in die gesig van ons vertroue en vertroue in ons eie sintuie. Die moderne wetenskaplike metode word gebou op die grondslag dat wat gesien en gemeet kan word, werklik is; Al die res is nie regtig nie (of in die verdagte twyfelagtig!). Hierdie blinde vertroue in ons sintuie as die finale arbiters van die werklikheid is op sy beste swak en belaglik, veral as jy oorweeg hoe erg beperk en dus onbetroubaar ons sintuie werklik is!
Die plat wêreld en Aardegesentreerde kosmos van die onlangse verlede was beide vaste oortuigings gebaseer op die logika van die sintuie. Dit is ons sensoriese persepsie van die skeiding van liggame in die ruimte wat sommige van die sterkste ondersteuning bied aan die ego se credo van skeiding as universeel en onomkeerbaar. Tog maak ons ​​sintuie regtig sin?
'N Insek met verskillende sensoriese apparaat bestaan ​​in 'n heeltemal ander wêreld. Watter wêreld is regte mense of die hommels? Om uiteindelike en eksklusiewe betekenis toe te ken aan 'n heelal wat gebaseer is op een spesie se sensoriese apparaat, is tragies reduksioneel en verminder jou en jou kreatiewe, oneindige verstand tot 'n klomp voorwaardelik gekweekte neurale stroombane.
Uitdagende jou eie aannames
Sielkundiges weet dat selfs sensoriese persepsie deur verwagting en vooroordeel bemiddel kan word, soos wanneer getuies dikwels aan verskillende rekeninge van dieselfde gebeurtenis in die hof getuig. As een kriterium van die ware werklikheid is dat dit oor die tyd konsekwent en onveranderlik moet wees, dan kan ons sê dat alles wat veranderlik is, nie as eintlik werklik kwalifiseer nie. As iets in ons wêreld kan verander met die flip van mening of begeerte om dinge anders te sien, is enigiets wat ons eintlik werklik "werklik" beskou?
Optiese illusies waar twee kontrasterende beelde plaasvind, afhangende van jou standpunt, illustreer hierdie feit. Slegs jy kan die vraag beantwoord wat werklik "werklik" is, en slegs as en wanneer jy gereed is om jou eie aannames te identifiseer en uit te daag.
Sodra ons verstaan ​​dat die horror fliek van menslike drama bloot 'n fliek is wat gebaseer is op ons gekondisioneerde aannames, het ons die vryheid om op te staan ​​en die teater heeltemal te verlaat.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Die einde van die drama: die lewe is maar 'n droom