Wat eet slakke? - interessantLees Meer
Hoof interessantWat eet slakke?
Slakke is baie interessante en vriendelike diere, maar nie almal is duidelik oor hul dieet nie. Hier vertel ons u in detail.
Slakke is lewende wesens wat in die algemene kultuur teenwoordig is, aangesien ons almal 'n paar van hierdie buikpotiges gesien het met skulpe wat op 'n reënerige aand op 'n pad of snelweg afstorm. Hierdie ongewerweldes is op baie maniere interessant, maar hulle staan ​​bo alles op vir hul ekologiese werk. Om dit te verstaan, is dit nodig om die vraag te beantwoord wat slakke eet.
Daar is duisende spesies lewende wesens wat by die term "slak" ingesluit kan word. Daarom ondersoek ons ​​in die volgende reëls hul dieet op 'n algemene manier volgens die omgewing wat hulle gekoloniseer het (land, see en vars water). Moet dit nie misloop nie!
Wat is slakke?
Voordat ons die dieetkeuses van hierdie ongewerweldes ondersoek, vind ons dit interessant om dit kortliks te beskryf. Alle slakke behoort aan die filum Mollusca, maar hulle verskil van ander van hul familielede (soos tweekampe of seekatte) deur in die Gastropoda -klas in te skakel. Tot op hede is daar na raming 60 000 verskillende spesies gastropodslakke.
Hierdie weekdiere word van ander onderskei danksy die teenwoordigheid van 'n dop, wat in alle gevalle groot genoeg moet wees om die liggaam heeltemal terug te trek. Hierdie eksoskelet het 'n komplekse struktuur met 3 verskillende lae en bestaan ​​meestal uit kalsiumkarbonaat (en proteïen in hoogstens 2%).
Buite hul dop het slakke 'n mobiele voet wat slym afskei, waarvan die funksie is om die dier op land en in die mariene substraat te laat beweeg. As gevolg van hul rudimentêre bewegingsmetode, is hulle bekend vir hul uiters lae vervoersnelheid (tot 1 millimeter per sekonde).
Die opvallendste dele van die slak is sy motorvoet en sy beskermende dop.
Die radula van slakke: die geheim van hul dieet
Soos aangedui deur professionele portale, die radula is 'n spesiale struktuur wat in baie weekdiere voorkom. Hierdie orgaan bestaan ​​uit 'n soliede chitineuse band in die bek van die dier en die doel daarvan is om die voedsel van die oppervlak af te skrap sodat dit die slukderm so effektief moontlik kan binnedring.
Die radula van slakke bestaan ​​uit duisende klein tande en die volgende afdelings verskil daarin:
Radulêre membraan: dit is 'n elastiese laag wat die hoofstruktuur dek. Dit kan enkel wees of in 2 verdeel word (tweepartig).
Hyalien skild: Hierdie struktuur is die invoegpunt van die spiere wat verantwoordelik is vir die terugtrek van die radula.
Odontophore: Dit is die "vlesige tong " wat onder die radulêre membraan is. Beheer radula -sametrekking en koubewegings.
Tande: die oppervlak van die radula is bedek met tande waarvan die funksie is om voedsel te skraap.
Soos u kan sien, gee die radula ons baie leidrade oor wat slakke eet, aangesien so 'n gespesialiseerde orgaan moet reageer op 'n reeks redelik spesifieke dieetbehoeftes. Ons sien hulle in die volgende reëls.
Daar word gesê dat alle slakke herbivore is, aangesien die meeste van die gastropod -verteenwoordigers wat ons ken, toegewy is aan blaai deur blare en gras in hul omgewing. Hierdie stelling is ver van die waarheid: hoewel sommige spesies slegs van plantmateriaal voed, eet ander dooie insekte, verrottende vleis, ontlasting van ander diere en leef selfs ongewerweldes en visse.
Om die dieetkeuses van slakke te ondersoek, moet u eers kyk na die ekosisteme waarin hulle woon. Ons verdeel dus die volgende afdelings volgens die omgewing wat hulle gekoloniseer het: land, vars water of see.
Wat eet landslakke?
Sonder twyfel is die bekendste landslakspesie ter wêreld Cornu aspersum, aangesien dit in elke Europese tuin voorkom en baie maklik is om te sien. Hierdie ongewerwelde dier is meestal plantetend, aangesien dit baie vrugte, blare en kruie eet. Dit kan egter sporadies ook dooie dieremateriaal inneem wat in die grond voorkom.
Slakke van die genus Powelliphanta breek die vorm wanneer dit kom by hul dieetkeuses, aangesien dit streng vleiseters is. Hulle voed lewende slakke en gebruik hul radula om stukke van die liggaam van hul slagoffer af te skeur en dit te kan verteer. Hierdie spesies toon ongetwyfeld aan dat u nie moet veralgemeen as u oor 'n biologiese orde of klas praat nie.
Die meeste landslakke is herbivore, hoewel daar uitsonderings op hierdie reël is.
Wat eet varswaterslakke?
Varswaterslakke kan volgens hul asemhalingsvermoë ingedeel word, aangesien sommige longe het en na die oppervlak kom om asem te haal, terwyl ander kieue ontwikkel het om suurstof onder die water te verkry. Die meeste spesies wat in hierdie groep voorkom, voed op die alge wat in klippe en rotse van die waterbeddings voorkom, maar daar is uitsonderings.
Sommige varswaterslakke is detritivore, wat beteken dat hulle voed op ontbindende organiese materiaal (hetsy dierweefsels, plantdele of ontlasting). Ander het aangepas om die water te filter en hulself te voed danksy die mikrodeeltjies in suspensie.
Wat eet seeslakke?
Die meeste seeslakke is herbivore en voed op alge, maar weereens is daar uitsonderings op hierdie algemene reël. Die familie Conidae (keëls) val in hierdie gebied bo die res uit sy verteenwoordigers is karnivore en beskik oor baie gevaarlike gifstowwe.
Die keëltjies het 'n 'harpoen', 'n verandering van die radula hierbo beskryf. As die slak van hierdie familie 'n prooi in die omgewing opspoor, draai hy sy bek en skiet sy gespesialiseerde struktuur vol gifstowwe. Die slagoffer is geïmmobiliseer en heeltemal ingesluk.
Soos jy kan sien, veralgemening pas nie by die natuurlike wêreld nie. Terwyl die meeste spesies slakke herbivore is, is daar fassinerende uitsonderings op hierdie stelling wat die moeite werd is om te weet. Soos algemeen in die natuur, sal daar altyd verskillende spesies wees wat bewys dat hy verkeerd was, vir elke vooropvatting wat deur mense gestel word.