Soms voel ek nostalgies vir die kulturele mitologie van my jeug, 'n wêreld waarin daar niks verkeerd was met soda pop, waarin die Super Bowl belangrik was, waarin Amerika demokrasie aan die wêreld bring waarin die dokter jou kon herstel nie, waarin die wetenskap die lewe beter en beter sou maak, en hulle het net 'n man op die maan gesit.
Die lewe het sin gemaak. As jy hard gewerk het, kan jy goeie grade kry, in 'n goeie kollege kom, na die graadskool gaan of 'n ander professionele pad volg, en jy sal gelukkig wees. Met 'n paar ongelukkige uitsonderings sal u suksesvol wees as u die reëls van ons samelewing gehoorsaam. As u die nuutste mediese advies gevolg het, het u op hoogte gehou deur die New York Times te lees, 'n goeie opleiding te hê, die wet gehoorsaam, omsigtige beleggings te doen en Bly weg van slegte dinge soos dwelms. Seker, daar was probleme, maar die wetenskaplikes en kundiges het hard gewerk om hulle te herstel. Binnekort sal 'n nuwe mediese voorskot, 'n nuwe wet, 'n nuwe opvoedkundige tegniek, die voortdurende verbetering van die lewe voortbring.
Die verhaal van die volk
Uit my uitkykpunt was die basiese uitgangspunte van hierdie storie onbetwisbaar. My opvoeding, die media, en die meeste van die normaliteit van die roetines rondom my het saamgesweer om te sê: "Alles is goed."
Vandag is dit toenemend duidelik dat dit 'n borrelwêreld was wat bo massiewe menslike lyding en omgewingsdegradasie gebou is, maar destyds kon mens binne daardie borrel leef sonder dat daar baie selfbedrog nodig was. Die storie wat ons omring het, was sterk. Dit het maklik anomaliese data punte op die marges behou.
Iets was verkeerd met daardie storie
Nietemin het ek (soos baie ander) 'n verkeerdheid in die wêreld gevoel, 'n onreg wat deur die krake van my bevoorregte, geïsoleerde kinderjare gesaai het. Ek het nooit ten volle aanvaar wat ek normaalweg aangebied is nie. Die lewe, ek het geweet, was meer vreugdevol as dit, meer werklik, meer sinvol en die wêreld moes mooier wees.
Ons was nie veronderstel om Maandae te haat en te leef vir die naweke en vakansies nie. Ons was nie veronderstel om ons hande in te samel om toegelaat te word nie. Ons was nie veronderstel om op 'n pragtige dag, dag na dag, binne te bly nie. En toe my horisonte verruim het, het ek geweet dat miljoene nie honger gehad het nie, dat kernwapens nie oor ons koppe moes hang nie, dat die reënwoude nie gekrimp moes word of die vis doodgaan nie, of die kondore en arende nie verdwyn.
Ek kon nie aanvaar hoe die dominante verhaal van my kultuur hierdie dinge hanteer nie: as fragmentêre probleme wat opgelos moet word, as onheilspellende lewensfakture, of as onverbeterlike taboe-vakke eenvoudig geïgnoreer word.
Ons weet almal beter
Op 'n sekere vlak weet ons almal beter. Hierdie kennis vind selde duidelike artikulasie, daarom verklaar ons dit indirek deur middel van 'n duidelike en openlike opstand. Verslawing, self-sabotasie, uitstel, luiheid, woede, chroniese moegheid en depressie is alle maniere waarop ons ons volle deelname aan die program van die lewe wat ons aangebied word, weerhou. Wanneer die bewuste verstand nie 'n rede kan vind om nee te sê nie, sê die onbewuste nee op sy eie manier. Meer en meer van ons kan nie langer in die "ou normale" bly nie.
Hierdie vertelling van normaal is ook op 'n sistemiese vlak verkrummel. Ons leef vandag op 'n oomblik van "oorgang tussen wêrelde". Die instellings wat ons deur die eeue gedra het, het hul vitaliteit verloor; slegs met toenemende selfverwarring kan ons voorgee dat hulle volhoubaar is.
Ons stelsels geld, politiek, energie, medisyne, onderwys, en meer, lewer nie meer die voordele wat hulle eenkeer gedoen het nie. Hul Utopiese belofte, wat 'n eeu gelede so inspireer, word elke jaar weer vererger. Miljoene van ons weet dit; meer en meer, ons pla skaars om anders te maak. Tog lyk ons ​​hulpeloos om te verander, hulpeloos selfs om op te hou om deel te neem aan die industriële beskawing se stormloop oor die krans.
Ek het in my vorige werk 'n reframing van hierdie proses aangebied, aangesien menslike kulturele evolusie as 'n verhaal van groei, gevolg deur krisis, gevolg deur afbreek, gevolg deur 'n renaissance: die opkoms van 'n nuwe soort beskawing, 'n Ouderdom van Reunie tot volg die ouderdom van skeiding. Miskien sal die verandering net plaasvind deur ineenstorting. Sekerlik, dit is waar vir baie op 'n persoonlike vlak.
U mag intellektueel weet dat u lewenstyl nie volhoubaar is nie en u weë moet verander. "Ja, ja. Ek weet ek moet ophou rook. Begin oefen. Hou op om op krediet te koop. "Maar hoe dikwels verander iemand sonder 'n wekroep, of meer dikwels 'n reeks wekroepe? Na alles, is ons gewoontes ingebed in 'n manier van bestaan ​​wat alle aspekte van die lewe insluit. Vandaar die gesegde, "Jy kan nie een ding verander sonder om alles te verander nie."
Op die kollektiewe vlak is dieselfde waar. Soos ons wakker word van die interafhanklikheid van al ons stelsels, sien ons dat ons byvoorbeeld nie ons energietegnologie kan verander sonder om die ekonomiese stelsel wat hulle ondersteun, te verander nie. Ons leer ook dat al ons eksterne instansies ons basiese persepsies van die wêreld weerspieël, ons onsigbare ideologieë en geloofstelsels. In die sin kan ons sê dat die ekologiese krisis soos al ons krisisse is 'n geestelike krisis. Daarmee bedoel ek dat dit heeltemal onderaan gaan, wat alle aspekte van ons menslikheid omvat.
En wat is presies aan die onderkant?
Aan die onderkant van ons beskawing lê 'n storie, 'n mitologie. Ek noem dit die verhaal van die wêreld of die verhaal van die volk - 'n matriks van vertellings, ooreenkomste en simboliese stelsels wat die antwoorde bevat wat ons kultuur bied aan die mees basiese vrae van die lewe:
Waarom gebeur dinge?
Wat is die menslike natuur?
Wie is ons as 'n volk?
Waar het ons vandaan gekom en waarheen gaan ons?
Die antwoorde op hierdie vrae is kultureel afhanklik, maar hulle dompel ons so volledig dat ons hulle as die werklikheid self gesien het.
Die transformasie van die mensdom se rol op die planeet aarde
Hierdie antwoorde verander vandag, saam met alles wat bo-op hulle gebou is - wat ons hele beskawing basies beteken. Daarom kry ons soms die boeiende gevoel dat die hele wêreld uitmekaar val. As ons die leegheid sien wat ooit so werklik, prakties en blywend was, staan ​​ons asof dit by 'n afgrond staan. Wat is volgende? Wie is ek? Wat is belangrik? Wat is die doel van my lewe? Hoe kan ek 'n effektiewe genesingsmiddel wees? Die ou antwoorde vervaag as die verhaal van die mense wat hulle eenmaal geantwoord het, krummel rondom ons.
Hierdie boek is 'n gids van die ou storie, deur die leë ruimte tussen stories en in 'n nuwe storie. Dit spreek die leser as 'n onderwerp van hierdie oorgang persoonlik, en as 'n oorgangsagent - vir ander mense, vir ons samelewing en vir ons planeet.
Soos die krisis, die oorgang wat ons in die gesig staar, gaan heeltemal onderaan. Intern is dit niks minder as 'n transformasie in die ervaring om lewend te wees nie. Buitendien is dit niks minder nie as 'n transformasie van die mens se rol op planeet Aarde.
Uitgesoek met toestemming van Hoofstuk 1:
Video met Charles: 'n nuwe storie van die mense
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Die ouderdom van skeiding: Die verhaal van die volk