Agapanthus - Agapanthus - Agapanthus - Bolle - Agapanthus - Agapanthus - Bolle - Tuin - 2020
Agapanthus of Agapanto is 'n plant met risoomatiese wortels, eie aan Suider-Afrika; in die lente lewer dit lang lintagtige blare, 4-6 cm breed en tot 50-80 cm lank, wat aanleiding gee tot groot bosse. Die blare is blink, dik, effens leeragtig, met 'n duidelike kleur. Gedurende die somermaande ontwikkel tussen die geboë blare 'n vlesige, stywe, regop, stingel tot 60-100 cm hoog, aan die punt waarvan talle buisvormige blomme, van blou of blou kleur, verenig is in 'n groot, ronde bloeiwyse. Gedurende die wintermaande word die blare agteruit en droog dit uit, daarom gaan die plant vegetatiewe rus tot laat in die lente. Hierdie groot risome is maklik om te kweek en kan gewoonlik 2-3 bloeiwyses produseer in 'n vegetatiewe seisoen; Daar is talle kultivars, met kompakte of veral helder kleure, altyd in blou en blou skakerings. Sommige variëteite het wit blomme. Dit is moeilik om in die grense te vestig, dit word meer gereeld in skrop gebruik, of as enkelmonsters, word hulle ook dikwels in potte verbou.
Waarom agapanto kies
Een van die geliefdes onder die geofiete is ongetwyfeld die agapanto: dit is in werklikheid toegerus met baie dekoratiewe blare, en danksy sy vertikale peiling kan dit maklik versamelings en kombinasies in die blombeddings en grense vind. Die kenmerk wat dit veral aantreklik maak, is die intense blou of blou kleur van sy blomme. Hy slaag daarin om die tuin op te helder in die oomblikke in die warmste maande, en trou perfek met byna al die ander kleure (die pare met geel, rooi of pienk is baie mooi). Gegewe die skaars roes, word dit makliker in die Midde-Suid en aan die kus verbou, selfs al is die verbouing in die noordelike streke, met enkele voorsorgmaatreëls en die keuse van die variëteite, beslis nie verbode nie.
DIE BREIN IN KORT
Blomplante met risoomwortel
Aanhoudend tot bladwisselend, afhangende van die verskeidenheid en klimaat
Van 30 tot 150 cm
Van 3 tot 5 per m2
Normaalweg brei die risoom stadig uit
Van rustiek tot delikaat, afhangende van die spesie
Son, suid of oos
Diep, ryk en vars, maar met uitstekende dreinering
Grense, vase, Mediterreense tuin
afdeling; saad (slegs vir entoesiaste)
Agapanto, 'n boorling van Suid-Afrika, is deel van die familie Amaryllidaceae; tot sy geslag behoort ongeveer 10 spesies wat gekenmerk word deur risoomagtige wortels wat horisontaal ontwikkel waaruit die lang en smal donkergroen blare vertak word. Van die middel van die plant, van Julie tot September, word die blomstingels met semi-sirkelvormige oop sambreels bo-op vervaardig. Elkeen kan ook meer as 100 blombollievormige blomme dra, gewoonlik blou van kleur (maar daar is ook kultivars in wit, blou en selfs met pienk skakerings). Die finale hoogte is baie veranderlik: daar is dwergvariëteite wat nie 20 cm oorskry nie, terwyl ander die anderhalf meter raak.
In tuine kan dit op baie maniere gebruik word: dit vergesel en verbeter gewoonlik die skoonheid van ander essensies, veral meerjarige kruidagtige en struike. Afhangend van hul finale grootte, kan hulle dan op die eerste of tweede verdieping in die grense aangebring word. Dit kombineer ook goed met vetplante soos agaves of opuntas, in die Mediterreense tuin of meerjarige grasse.
Hulle verkies sonnige liggings, of met 'n paar uur skaduwee gedurende die warmste ure van die dag; gedurende die winterperiode is hierdie risome in vegetatiewe rus, daarom kan hulle temperature van 'n paar grade onder die nul dra; In gebiede met baie koue winters, kan Agapanthus in potte gekweek word, sodat dit gedurende die winter in 'n koue kweekhuis gestoor kan word. Dit is ook moontlik om die risome in die herfs op te grawe, of om die grond naby die risoom met droë blare, turf of strooi te dek, om te verhoed dat die grond te veel ryp word.
Dit is 'n heliofiele en termofiele groente: dit is goed om dit in volle son te plaas (met blootstelling aan Suid- of Ooste). As ons in 'n winderige omgewing woon, het ons 'n beskermde gebied: die sterk strome kan die stingels breek, wat die oesjaarblom onherstelbaar kan benadeel.
Die Agapanto word natgemaak van April tot Mei tot September; dit word slegs natgemaak in die geval van 'n baie droë klimaat, om oormaat en stagnasie van die water te voorkom, en wag totdat die grond perfek droog word tussen een water en die ander. Gedurende die koue maande word waterings opgeskort. Die Agapanthus is 'n plant wat baie ly onder die oormatige hoeveelheid water en die ongedreineerde gronde, omdat hierdie toestand die vorming van gevaarlike stagnasies veroorsaak omdat dit wortelvrot veroorsaak.
As die monsters van hierdie spesifieke plant in potte gekweek word, benodig hulle meer aandag aan die watervoorsiening en die gevaar van stagnasie.
Die agapanto het nie konstante sorg nodig nie, indien nie 'n sekere aandag aan besproeiing nie. Gedurende die eerste twee jaar vanaf die plant is dit goed om die plante noukeurig te volg en seker te maak dat die grond altyd effens klam bly. Die toedienings sal versterk word wanneer die plant die stingels begin afgee; ons sal verminder sodra dit begin verdwyn.
Die hele somer
November (in die Suide), Maart-April (Sentraal-Noord)
Van April tot September, om versterk te word wanneer die stingels vrygestel word
Verdeling en voortplanting vermenigvuldiging
Die vermenigvuldiging van Agapanto kan ook deur saad in die lente plaasvind; die plante wat van saad verkry word, neem ongeveer 3-4 jaar om genoeg te ontwikkel om te kan blom. Dikwels word die voortplanting van die risoom in die herfs beoefen, met die oog op die behoud van 'n paar goed ontwikkelde wortels vir elke gedeelte wat beoefen word.
Wanneer daar besluit word om nuwe eksemplare van hierdie genus te plant, is dit goed om 'n onderlaag voor te berei wat uitstekende dreinerings-eienskappe het, aangesien die plant onderworpe is aan radikale verrotting wat veroorsaak word deur waterstagnasie. Dit is ook 'n goeie idee om 'n mengsel met grond en organiese stof voor te berei, sodat die plant al die voedings benodig vir goeie groei.
Die agapanto moet so stil as moontlik gelaat word: sy wortelstelsel hou eintlik nie daarvan om gehanteer te word nie. Die verdeling moet ten minste elke 5 jaar, aan die einde van die winter (of in November, in die Suide) uitgevoer word. Die wortelstokke word met 'n vloervleis uit die grond gehaal en word met 'n goed skoongemaakte en skerp mes verdeel, en sorg dat daar ten minste een oog aan elk oorbly. Die snye word met swael of ander spesiale produkte ontsmet voordat die blombedding weer bymekaar gesit word (die ideaal is om minstens 'n jaar in 'n vaas te sit).
Gebruik 'n goeie, ryk, sagte, diep en baie goed gedreineerde grond. dit is omdat die agapanto 'n plant is wat baie ly aan oormatige humiditeit en waterstagnasie.
Hierdie gloeilamp moet minstens 8 cm diep begrawe word en sorg dat dit goed bedek word. Vir die groei van potte beveel ons 'n houer met 'n minimum deursnee van 20 cm aan in afwagting van die toekomstige ontwikkeling van die wortelstelsel.
Gewoonlik vrees hulle nie die aanval deur plae of siektes nie, omdat hierdie plantverskeidenheid uitstekende eienskappe van weerstand en goeie eienskappe van roes het. Om hierdie rede is die plant nie bestand teen die teenwoordigheid van buitensporige humiditeit en stilstaande water nie, wat veral skadelik is omdat dit vinnig die vorming van wortelvrot veroorsaak. As dit nie dadelik behandel word nie, kan dit lei tot die dood van die gloeilamp self.
Verbouing in die regte klimaatstoestande is glad nie moeilik nie en gee sekere resultate in terme van blomvorming. As ons in woeste winters in streke woon, sal ons meer aandag daaraan moet gee.
Hoe om die plant te kies
Die ideaal is om potloodmonsters te kies: die wortels van die agapanthus hou nie daarvan om hanteer te word nie, en in die geval benodig hulle 'n lang tyd om te herstel en terug te keer. Ons kies slegs voorbeelde van kaalwortels as ons geen ander opsies het nie. In hierdie geval word voorgestel dat u die plant minstens 'n jaar in 'n taamlike smal houer laat: dit sal die groei stimuleer en ons kan dit die volgende jaar suksesvol in die blombeddings plaas.
Plant in die oop grond
In die Sentrum-Noord gaan ons aan die begin van die lente, wanneer ons seker is dat daar geen ryp meer is nie. Ons werk diep in die grond met oorvloedige organiese materiaal en sorg dat die water effektief dreineer. Andersins verlig ons die ondergrond met sand en grond vir blomplante; ons skep 'n laag gruis aan die onderkant. Ons haal die erde brood uit die pot en vermy dit absoluut. Laat ons dit so stel dat die wortel ongeveer 15 cm diep is terwyl die "oë" net onder die oppervlak is. Afhangend van die finale grootte van die kultivar, distansieer ons die vakke van 20 tot 40 cm (in een vierkante meter kan ons van 3 tot 5 sit).
Ons kompakteer goed en besproei baie.
Die wortels van die agapanto word mettertyd baie omvangryk, maar ons sal altyd moet probeer om hulle 'n bietjie styf te hou. Die beskikbaarheid van ruimte dryf die plant inderdaad uit om uit te brei tot nadeel van die produksie van stingels. Om vinnige resultate te kry, is die raad om drie risome in 'n vaas van 40 cm in te sit. Ons sorg veral vir die dreinerende laag aan die onderkant en kies 'n ryk grond wat vars kan bly.
Oor die algemeen is dit goed om nie die agapantas bloot te stel aan temperature onder 5 ° C nie. Vir 'n goeie resultaat in die noordelike gebiede, selfs met plante in die oop grond, beveel ons eerstens 'n goeie posisie in die Suide aan, dit is noodsaaklik om dreinering te genees (in die winter verrot die risome baie maklik) met baie sand.
Ons verkies ook die variëteite van die Campanulatus-spesie, wat sigbaar meer bestand is teen harde winters. Ons vermy die delikate Africanus en Praecox absoluut.
Agapanto in die winter
Die plante op die volle aarde moet volop saamgevleg word met blare, strooi of ander vernietigingsmateriaal. Die minimum dikte is 20 cm.
Die vase, veral in die noordelike streke, moet eerder in 'n helder vertrek versamel word, maar nie verhit word nie. Die ideale temperatuur is ongeveer 8-10 ° C. Dit is noodsaaklik om 'n effense vegetatiewe rus te bewerkstellig omdat die plant die volgende jaar 'n oorvloed blomstingels uitstraal.
Agapanthus benodig goeie voedingstowwe.
In die oop grond, in April en daarna in Junie, versprei ons 'n korrelproduk vir blomplante (of tamaties) met 'n goeie kaliumvoorraad. As die stingels begin verdwyn, kan ons in plaas daarvan na 'n kunsmis oorgaan waarin fosfor oorweldigend is: die plant sal voedingstowwe in sy wortels stoor en sal die volgende winter en lente gereed wees om in die gesig te staar.
In die pot kan ons in plaas daarvan kies vir vloeibare formulerings, soortgelyk aan dié hierbo beskryf. Die toediening kan in hierdie geval weekliks tydens besproeiing plaasvind.
Agapanto skoonmaak en snoei
Dit is noodsaaklik om die verdorde sambreel (maar nie die stingels nie) uit te skakel en te voorkom dat dit na saad gaan: hulle sal onnodig energie steel vir die ontwikkeling van die wortelstelsel.
Ons verwyder gedroogde, vrot of gekompromitteerde blare deur dit aan die basis te sny.
In hierdie opsig is die agapanto baie bestand. Ons moet net aandag gee aan oormatige natmaak of stilstaande humiditeit in die winter: dit kan verrotting in die risoom veroorsaak.
In die lente kan die blare deur slakke of slakke geëet word: ons beskerm die plant met natuurlike middels of spesiale korrels.
Agapanto - Agapanthus: verskeidenheid van Agapanthus
In die natuur is daar ongeveer tien soorte agapanthus wat almal in suidelike Afrika kom. Op tuinbouvlak is die Agapanthus praecox, die Agapanthus Africanus (eens 'umbellatus') en die Campanulatus die enigste wat wydverspreid gebruik word en wat gebruik word om basters te verkry.
• Vroeë Agapanthus bereik 60-70 cm hoog, maar daar is ook dwergvariëteite wat nie 40 cm oorskry nie. Hulle het aanhoudende lintagtige blare, baie dekoratief. Die blomme is in digte sambreë gerangskik, tot 7 cm lank, blou of helderblou. Dit is die algemeenste en mees gebruikte spesie vir kruisteling: dit word opreg waardeer vir sy elegansie en lang blomseisoen. Glad nie rustiek nie; dit kan net in die oop grond verbou word in gebiede met 'n ligte winters; elders moet hulle in potte geplaas word voordat hulle in die slegte seisoen beskut word.
• Afrikaanse Agapanto Dit is groter: dit kan die meter maklik oorskry. Dit het immergroen blare, korter en wyer as die vorige. Die blomme is in groot bolvormige sambreels gerangskik en is gewoonlik van 'n pragtige medium-delikate blou. Dit blom in die somer (Julie en Augustus) op 'n baie mooi manier. Dit is beslis nie baie rustiek nie en verbouing in blombeddings moet slegs vir die sentrum-suid en die kusgebiede gereserveer word.
• Kampanuleer Agapanthus meer dwerg as die ander (selde meer as 'n halwe meter, stamme ingesluit). Dit het bladwisselende, smal en lang blare, van 'n pragtige gryserige groen, uiters ornamentele, selfs sonder blom. Die korollas is klokvormig, ligblou. Hulle is baie dig met sambreels. Dit word van middel Augustus tot einde September geproduseer. Dit is die mees rustieke spesie, en met die behoorlike sorg van die posisie en korrekte dreinering, is dit moontlik om dit in die oop grond te probeer verbou, selfs in die noordelike streke. Onder die regte toestande weerstaan ​​dit selfs by -12 ° C.
Agapanthus, ook bekend as Agapanthus Africanus, is 'n plant wat inheems is aan Suider-Afrika wat kan produseer
Agapantus is 'n plant inheems aan die lande van suidelike Afrika. Dit word gekenmerk deur risomatiese wortels en die periodes daarvan