R. D. Blackmore - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Richard Doddridge Blackmore (7 Junie 1825 - 20 Januarie 1900), word meestal verwys as R. D. Blackmore, was een van die beroemdste Engelse romanskrywers van sy generasie. In die loop van sy loopbaan het Blackmore wêreldwyd 'n noue volgeling behaal. Hy het literêre meriete en lof vir sy aanskoulike beskrywings en verpersoonliking van die platteland gekry, met Thomas Hardy, 'n Wes-Engelse agtergrond en 'n sterk gevoel van streekomgewing in sy werke.1 Die kritici van die tyd het kennis geneem van sy oog vir en simpatie met die natuur, en beskryf dit as een van die treffendste kenmerke van sy geskrifte.
Blackmore, 'n gewilde romanskrywer uit die tweede helfte van die negentiende eeu, het opgetree as pionier van die nuwe romantiese beweging in fiksie wat voortgegaan het met Robert Louis Stevenson en andere. Daar word gesê dat hy vir Devon gedoen het wat Sir Walter Scott vir die Hoogland en Hardy vir Wessex gedoen het. Blackmore is beskryf as "trots, skaam, terughoudend, met 'n sterk wil, soet en selfgesentreerd."
Alhoewel hy baie gewild was in sy tyd, word Blackmore se werk sedertdien grotendeels geïgnoreer, en die hele liggaam van sy werk, behalwe sy magnum opus Lorna Doone, het nie meer gepubliseer nie. Dus berus sy reputasie hoofsaaklik op hierdie romantiese werk, hoewel dit nie sy gunsteling is nie.
Richard Doddridge Blackmore is op 7 Junie 1825 op Longworth in Berkshire (nou Oxfordshire) gebore, 'n jaar na sy ouer broer Henry (1824-1875), waar sy vader, John Blackmore, die kurator was. Sy ma is 'n paar maande na sy geboorte oorlede, die slagoffer van 'n tifus-uitbraak in die dorp. Na hierdie verlies verhuis John Blackmore na sy geboorteland West, eers na Culmstock, Devon, en later na Ashford, in dieselfde land. Richard word egter deur sy tante, Mary Frances Knight, geneem en na haar huwelik met eerw. Richard Gordon, saam met haar na Elsfield-pastorie, naby Oxford, verhuis. Sy vader trou weer in 1831, waarna Richard weer in Devon gaan woon het. Nadat hy 'n groot deel van sy kinderjare deurgebring het in die welige en pastorale "Doone-land" van Exmoor, en langs die Badgworthy Water (waar daar nou 'n gedenksteen ter ere van Blackmore is), het Blackmore baie lief vir die platteland wat hy in Lorna Doone verewig het.
In 1837 betree Blackmore Blundell's School in Tiverton. Hy het uitgeblink in klassieke studies en later 'n beurs aan die Universiteit van Oxford behaal, waar hy in 1847 sy graad verwerf het. Tydens 'n universiteitsvakansie het hy sy eerste poging aangewend om 'n roman te skryf. Dit was die begin van Die slavin van Sker- eintlik nie tot baie jare later voltooi nie en uiteindelik in 1872 gepubliseer.
Nadat hy Oxford verlaat het en 'n tyd as privaat tutor was, besluit Blackmore op 'n loopbaan in die regte. Hy het in 1849 die Middel-tempel binnegegaan en in 1852 na die Balie geroep. Swak gesondheid het hom egter verhinder om as voltydse beroep regswerk voort te sit, en in 1854 neem hy die pos van klassiekmeester aan by die Wellesley House Grammar. Skool, Hampton Road, Twickenham. In later jare het dit die Metropolitan and City of London Police Orphanage geword en daarna die Fortescue House School. Kort nadat hy hierdie pos aanvaar het, verhuis hy van Londen na Laer Teddingtonweg 25, Hampton Wick, waar hy gewoon het totdat hy na sy nuwe huis in Teddington verhuis het.
Blackmore is op 8 November 1853 in die Trinity Church, Holborn, met Lucy Maguire getroud. Sy was 26, 'n Rooms-Katolieke, en ietwat delikaat; om die rede word aanvaar dat hulle nooit kinders gehad het nie. Hulle was albei lief vir haar suster Agnes se vier kinders en moes hulle gereeld bybly. Die Blackmores het Eva ook aangeneem toe hulle 7 was. Hulle het hul help met die opleiding daarvan. Hulle is deur Blackmore se suster beskryf as 'n "gelukkige huwelik."
Beweeg na die land
In September 1875 sterf die oom van Blackmore, eerw. H. Knight, rektor van Neath, en laat sy neef 'n som geld, wat hom in staat stel om 'n lang ambisie te verwesenlik om 'n huis in die land te besit, omring deur 'n groot tuin. Blackmore se pa het hom in die skema aangemoedig en hom gehelp om dit in werking te stel.
Die land wat gekies is, was 'n erf van 16 akker in Teddington wat Blackmore al 'n geruime tyd gesien en bewonder het. Hier het hy sy nuwe huis gebou, voltooi in 1860, waarin hy die res van sy lewe gewoon het. Hy noem dit 'Gomer House', na een van sy gunsteling honde, 'n Gordon Spaniel. Op die uitgebreide terrein het hy 'n marktuin van 11 hektaar geskep wat spesialiseer in die verbouing van vrugte. Die terrein is omring deur hoë mure wat diewe beskerm en die rypwording van teer vrugte bevorder het. Sy kennis van tuinbou was uitgebreid, maar omdat hy nie die nodige besigheidsin gehad het nie, was die tuin nie 'n baie winsgewende onderneming nie.
Veg vir die omgewing
Toe Blackmore na Teddington gekom het, het die spoorweg nog nie sy rustige landelike atmosfeer versteur nie. Kort voor lank was daar egter planne vir die aankoop van grond en die bou van lyne. In 1868 wen Blackmore 'n stryd teen die eise wat die Londense en Suidwes-spoorwegonderneming op sy eiendom gemaak het, maar hy kon nie die gebou van die spoorwegstasie byna direk oorkant sy huis verhinder nie.
Sy werke, sy reputasie en die dood
Blackmore se bekendste en suksesvolste roman, Lorna Doone (1869), vestig hom in die voorste rangorde van Britse romanskrywers van daardie tyd. Daarmee was hy 'n baanbreker in 'n nuwe romantiese beweging in Engelse fiksie. Die oorweldigende gewildheid van die roman is verseker toe dit as 'n eenvolume-uitgawe verskyn het, anders as die vorm van drie volumes waarin dit oorspronklik gepubliseer is. Sommige plaaslike inwoners in Teddington beskou Blackmore as ietwat onverbindelik, indien nie misantropies nie. Charles Deayton, 'n Teddington-handelaar, word aangeteken as 'n besoeker:
'Hy is nie 'n sosiale man nie en lyk in die somer en sy boekskrywery in die winter getroud. Dit is al wat ek van hom weet; behalwe dat hy die kwaaiste honde aanhou om sy vrugte te beskerm, en ek sou u aanraai om vermy die risiko om hom te besoek. '
Hierdie stelling gee 'n taamlik verwronge beeld van Blackmore se karakter. Alhoewel Blackmore 'n uittree-man was wat hom besig gehou het met die eise van skryf en vrugteproduksie, het hy wel 'n aantal baie intieme vriende gehad wat hy gereeld ontmoet het. Sy werke het 'n wye volgorde in die Verenigde State gehad, en gedurende sy lewe het hy baie vriendskappe met Amerikaners gesmee.
Die gedenktablet aan R. D. Blackmore in die Exeter-katedraal
Die begin van Januarie 1888 het sy vrou se gesondheid begin versleg en kritiek geraak, en sy is aan die einde van daardie maand oorlede. Die begrafnis is op 3 Februarie 1888 in die Parish Church van Teddington gehou, en sy is begrawe in die begraafplaas van Teddington. Na haar dood is Blackmore deur haar niggies, Eva en Adalgisa Pinto-Leite, versorg. Blackmore is op 20 Januarie 1900 in Teddington oorlede, na 'n lang en pynlike siekte, en is op sy versoek langs sy vrou begrawe. Sy laaste brief was aan sy suster Ellen, wat ook 'n terminale siekte het. Blackmore het sy kort Kersbrief van 1899 roerend soos volg beëindig:2
Ek het die afgelope maand weggeval, met 'n harde kouekoors; ek het nie omgegee om te eet of te drink of te praat nie. Al my energie en gees het verminder, en ek weet dikwels nie waar ek is nie.-E. & D. in vriendelike liefde by my aansluit, en ek is altyd.
PS Frost kom, ek vrees - hou nie van die voorkoms daarvan nie.
Na sy dood op 74-jarige ouderdom, is 'n begeleide begrafnis in die Teddington-begraafplaas, gehou deur sy ou vriend, eerw. Robert Borland, ter ere van hom gehou. Vier jaar na sy dood, in April 1904, is 'n gedenkteken vir hom in die Exeter-katedraal opgerig. Die resultaat van 'n komitee met sy goeie vriende, Thomas Hardy, Rudyard Kipling en James Barrie, het 'n adres geskryf deur 'n ander skrywer van Devon, Eden Phillpotts. 'N Verminderde kopie van die gedenkteken is ook in die Oare Kerk aangebring; daarbo was 'n loodglasvenster wat David, Jonathan en Samson uitbeeld, die argetipes van onderskeidelik moed, liefde en krag. John Ridd en Lorna Doone word bo-aan die venster gegooi, nie ver van Carver Doone af nie.
Die twee niggies van Blackmore bly in Gomer House; Eva is in 1911 oorlede en is ook in die Blackmore-graf begrawe. Toe, in Oktober 1938, was daar 'n veiling van al die inhoud, wat Blackmore se eie biblioteek bevat wat eerste uitgawes van sy werke bevat. Die huis self is later gesloop en Doone Close, Blackmore's Grove, en Gomer Gardens is gebou, met verwysing na die assosiasie se verbintenisse met Teddington. Die einde van Doone Close is die benaderde perseel van Gomer House. Blackmore se marktuin het die gebied tussen die huidige Stationweg en Field Lane beslaan.
Gedigte deur Melanter (1854)
Die lot van Franklin (1860)
Plaas en vrugte van ouds (1862)
Die slavin van Sker (1872)
Kit en Kitty (1890)
Verhale uit 'n Vertelhuis (1896)
↑ Michael Millgate, Thomas Hardy: 'n biografie (New York: Random House, 1982), 179, 249.
↑ Victoriaanse web, Victoriaanse webbiografie Ontsluit 19 Desember 2007.
Budd, Kenneth. The Last Victorian: R.D. Blackmore en sy romans. Centaur Press, 1960.
Burris, Quincy Guy. Richard Doddridge Blackmore: Sy lewe en romans. Herdruk Services Corp, 1930. ISBN 0-7812-7440-0
Woordeboek van die nasionale biografie. Vul. Deel 1. artikel oor Blackmore
Dunn, Waldo Hilary. R. D. Blackmore, die skrywer van Lorna Doone. Greenwood Press, 1974. ISBN 0-8371-7286-1