Die bittere ironie wat Arendt hier probeer begryp, is dat Eichmann, wat gehelp het om miljoene Jode na hulle verdoemenis te stuur, streng volgens sy gewete gehandel het, en in die naam van die gereg. Hy het juis nie gehandel uit perverse of demoniese oorwegings nie. Eichmann vertoon die krag van die wet op so 'n kragtige manier dat dit 'n totaal omgekeerde wêreld tot gevolg het - 'n wêreld waarin die goeie die voorkoms aanneem van 'n versoeking wat weerstaan moet word. "In the Third Reich," skryf Arendt, "only the 'exceptions' could be expected to react 'normally'" (2006:27). En om hierdie rede is dit volgens Arendt eenvoudig dwaas ("question-begging") om te sê dat Eichmann na sy gewete moes geluister het (die "sedewet in hom"). Die ontstellende feit is dat dit presies is wat Eichmann gedoen het.