Afrikaner Weermag 01
P. 1Afrikaner Weermag 01Afrikaner Weermag 01Ratings: 0|Views: 581|Likes: 0Published by whitehawkMore info:Categories:Topics, Art & DesignPublished by: whitehawk on Jan 03, 2011Copyright:Attribution Non-commercialAvailability:Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.Free download as PDF, TXT or read online for free from ScribdFlag for inappropriate content|Add to collectionSee MoreSee lesshttp://www.scribd.com/doc/46210970/Afrikaner-Weermag-0101/03/2011pdftextoriginal DIE WEERMAG VAN GISTER, EN VANDAG SE TRAGIESE OORBLYFSELS
Written by RedTuesday, 16 June 2009 12:28 - Last Updated Wednesday, 17 June 2009 09:32
Radio Pretoria sê in gister (15 Junie 09) se Nuuskommentaar oor die Weermag dat diéinstelling deur buitelandse druk, volksverraaiers en onkundiges van 1990 af “binne ŉ paar jaarafgebreek is tot een van Afrika se mees patetiese verdedigingsinstellings”. Daarmee kan ‘nreggeaarde Afrikaner met ‘n kwalifikasie hier en daar saamstem. Die radiostasie noem dan ookdie eertydse kommandostelsel “ons laaste bastion van selfbeskerming”. Wat ‘n fatale flater! Alin mnr. P.W. Botha se tyd was dit nie die geval nie. Dat die terroris Terror Lekota diekommando’s ontbind het, is waar. Dat die ou staande mag nou slegs ŉ paar geroeste voertuie,vliegtuie sonder loodse (dis ook die vlieëniers!) en ŉ kontingent vigsbesmette soldate is, is ooktot ‘n groot mate waar.Kom ons loop die pad van die weermag se geskiedenis om te probeer vasstel hoe ons in dietoestand beland het waarin ons nou is... In ‘n 1985-publikasie, Die Suid-Afrikaanse krygsmag, geskryf deur Helmoed Römer-Heitman, lidvan die Suid-Afrikaanse Burgermag van toe, verklaar hy (p. 185): Interne veiligheidsprobleme kan ontstaan omdat regse...ekstremiste hul bes doen om dietoepassing van die nuwe grondwetlike stelsel en die verdere ontwikkeling daarvan in die wielete ry. In hierdie verklaring in ‘n vermoedelik NP-regeringsgesubsidieerde publikasie lê heelwatopgesluit. Vandag weet ons byvoorbeeld wat die “verdere ontwikkeling” van die “nuwegrondwetlike bedeling” beteken. Dit is nie nodig om daaroor te gis nie. Die “ontwikkeling” hetuitgeloop op ‘n kommunistiese ANC-bewind.Wie was die “regse ekstremiste” waarna Römer-Heitman verwys het? Volksgerigte Afrikanersin die Konserwatiewe Party, Herstigte Nasionale Party, die Afrikaner-Weerstandsbeweging, dalkin daardie stadium nog in die Nasionale Party self? Mense wat geglo het daar kan maar een
DIE WEERMAG VAN GISTER, EN VANDAG SE TRAGIESE OORBLYFSELS
politieke vryheid wees en dit is in ‘n politieke bedeling waarin die Afrikaner as volk syselfbeskikking kan uitleef. Römer-Heitman se verklaring het van opperste arrogansie gespreek.In dié standpunt lê ook opgesluit die feit dat volksgerigte Afrikaners soos genl. Koos de la Reyen genl. Christiaan Beyers misgetas het toe hulle hulle en hul volksgerigte volgelinge laatbetrek het by die sogenaamde Unieverdedigingsmagte wat kragtens die Suid-AfrikaanseVerdedigingswet van 1912 tot stand gekom het. Hierdie mistasting sou hom reeds twee jaarlater op genls. De la Rey en Beyers wreek toe hulle met hul lewens moes boet toe hulle hulprobeer verset het teen genls. Louis Botha en Smuts se planne om Boerevegters by die Brittese oorlogspoging teen die Duitsers te betrek.Genl. Smuts sou onversetlik op dié pad volhou en ook Suid-Afrikaners in die bloedige oorlog in1939 dompel waarin miljoene omgekom het en daarmee duisende soldate uit Suid-Afrika. Diéoorlog en Suid-Afrika se deelname daaraan, het die Afrikaner nie net in oorlogsgesindes enoorlogafkeriges verdeel nie, maar ook volksgerigte Afrikaners in partye soos die HerenigdeNasionale Party, Afrikanerparty laat versink; tot volgelinge van die Ossewa-Brandwag enGryshemde versplinter: alles in ag genome ‘n duur prys te betaal vir die reg - gewis geen eernie - om Afrikaners in ‘n uniform te prop, gewere in die hand te sit en Britse oorlogsmasjinerie tebeman.Tog is die les nie geleer nie. Afrikaner-regerings van na 1948 het voortgegaan om op die genls.Botha en Smuts se twyfelagtige fondament te bou en nie pogings tot die bou van ‘n weermag teonderwerp aan die toets dat dit ingespan moes kan word om die Afrikanervolk teen ‘n militêreaanslag te verweer nie. Die prys vir so ‘n stap sou net te ingrypend hoog wees. Net opstaatkundige terrein alleen sou dit ‘n wegkeer van Suid-Afrika as eenheidstaat beteken. Dit hetradikaal ingedruis teen die hele gangbare denkklimaat van daardie tyd en dit sou so wees totselfs in 1961 en daarna. Tog kon ‘n diepgewortelde aversie by ‘n kern van die Afrikanervolk watbetref die Weermag én die Polisie, waargeneem word. ‘n Loopbaan by dié twee instellings was‘n heel laaste oorweging, al sou dit weens aanleg en ander realistiese gesteldhede die regtekeuse wees. Die Suid-Afrikaanse Weermag is daarom aanvanklik deur vele Afrikaners verwerp;dit kon eenvoudig nie die toets van ‘n volksweermag slaag nie. In die smeltkroes van die 70's en 80'sDie ware toets vir die SAW sou kom na die Portugese se onttrekking in 1975 uit Angola enMosambiek. Mnr. PW Botha, die een hooffiguur in die drama in Suid-Afrika se buurstate, wasdie minister van verdediging, en genl. Magnus Malan, hoof van die SAW.In Römer-Heitman se Die Suid-Afrikaanse krygsmag skryf hy (p. 170):
Laat in Augustus 1975 het Suid-Afrikaanse verteenwoordigers samesprekings gevoer met dieFNLA en UNITA - die twee versetbewegings in Angola wat ten koste van die MPLA opSuid-Afrika se guns kon staatmaak. Suid-Afrika het ingestem tot bystand in die vorm vanopleiding en adviseurs. Twee opleidingskampe is in die suide van Angola opgerig.Die FNLA-elemente in die noorde moes tevrede wees met bystand van Zaïre en - baie min -van Amerika. Römer-Heitman se onskuldig bedoelde relaas gaan voort: Met onafhanklikheid vasgestel vir 11 November was dit duidelik dat ingrypender maatreëlsnodig was. Suid-Afrikaanse troepe in Angola het gevolglik meer aktief in die situasie beginoptree en van suiwer opleiding en advisering begin beweeg in die rigting van beplanning enhantering van swaar wapens en gedeeltelike bevel...Die tweede fase van die operasie, nou bekend as Savanna, was bedoel om soveel moontlikveld voor die onafhanklikheid van Angola te wen. En hiervoor was Unita/MPLA-magte nieopgewasse nie. Die keuse was tussen aktiewe militêre deelname aan die een kant en - prakties- aanvaarding van ‘n MPLA-oorwinning aan die ander kant. Omdat die Angolese daarom gevrahet, verskeie Afrika-state daarop aangedring het en Amerika minstens op passiewe steungesinspeel het, het die Suid-Afrikaanse regering besluit om hierdie een keer van sy verklaardebeleid van nie-inmenging in die binnelandse sake van ‘n ander land af te wyk. Die ander kant van die munt