Bybelskool » hoop
Die brief kom van Paulus, Silvanus (Silas se Latynse naam) en Timoteus. Soos die spreekwoord lui in Afrika, jy kan nie met een vinger 'n vlooi knyp of 'n drom speel nie – die bediening is 'n gesamentlike onderneming.
Inderdaad is dit ook waar van die gemeente. Paulus beskryf die gemeente as een: "wat aan God die Vader en die Here Jesus Christus behoort". In die oorspronklike Grieks staan daar letterlik "wat IN God …is". En in hulle verbintenis aan God is hulle ook verbind aan alle ander gemeentes wat aan God behoort.
Dit tref my dat in hierdie eerste brief van Paulus hy reeds die tema van geloof, liefde en hoop gebruik as beskrywing van 'n Christelike lewe wat die moeite werd is (vgl 1 Tes 5:8; Rom 5:2-5; 1 Kor 13:13; Gal 5:5-6; Kol 1:4-5) Interessant is dat die orde van die woorde in die onderskeie briewe verskil, na gelang van die omstandighede van die mense waarvoor geskryf word. Hier is die klem van Paulus op die hoop, waaroor hy in verband met die wederkoms verder sal uitbrei. Die drie woorde word ook deur ander skrywers in die NT gebruik (Hebr 6:10-12; 10:22-24; 1 Pet 1:21-22).
Dit is een van die mees fundamentele beskrywings van die Christelike lewe. En wat spesifiek interessant is, is dat dit so aksievol en konkreet beskryf word: 1) die werk van julle geloof, 2) die inspanning van julle liefde en 3) die volharding van julle hoop op ons Here Jesus Christus.
Let verder op hoe vers 5-6 met die werk van hulle geloof te make het, vers 7-8 met die inspanning van hulle liefde, en vers 9-10 met die volharding van hulle hoop. Voorwaar nie net 'n kunstige manier om te skryf nie, maar 'n uitstaande samevatting van wat die Christelike lewe behels.
En deur hulle geloof, hoop en liefde word die Tessalonisense 'n voorbeeld vir al die gelowiges van Griekeland (2 provinsies Masedonië en Agaje). Daarvoor dank Paulus God, omdat dit 'n kragtige getuienis is van die werk van die Heilige Gees.
Dit alles word verbind aan die wyse waarop die evangelie tot hulle gekom het: 1) met woorde, 2) met krag en die Heilige Gees, en 3) met volle oortuiging. Dit legitimeer dus ook Paulus-hulle se eie bediening.
En die gelowiges se reaksie bevestig dat God hulle liefhet en uitverkies het vir dié lewe. Let op hoe die uitverkiesing aan God se liefde verbind word, en nie aan sy oordeel nie. Die uitverkiesing word ook sigbaar in die gelowiges se ontvanklikheid vir die evangelie. Die uitverkiesing is iets waaroor jy kan juig as jy dit sien, nie iets waaroor jy kan spekuleer as jy dit nog nie sien nie.
Let ook op dat daar 'n duidelike verandering in hulle lewens plaasgevind het. Hulle het hul afgode gelos om die lewende God te aanbid. Geen wonder dit het tot vervolging aanleiding gegee nie, want hulle bekering plaas ander mense voor 'n keuse.
Dit Trinitariese beskrywing van God regdeur die gedeelte val ook op. Soos Paulus-hulle saamwerk, doen God dit ook (of is dit juis andersom!).
Die gloeiende beskrywing van hierdie gelowiges se ywer motiveer my in my eie volharding in geloof. As hulle so drasties en dramaties tot bekering kan kom en vir die Here kan begin lewe – na net 3 weke se bediening! – dan spoor dit my aan om meer te doen met wat ek oor die jare van die Here en ander gelowiges ontvang het.