JY LEES NOU Resensie: Lucky
Dit is vir my moeilik om Lucky te resenseer.
Eerstens, is dit 'n reuse verantwoordelikheid om iemand anders se werk/drome te kritiseer.
Tweedens, het ek 'n sagte plekkie vir die groeiende Suid-Afrikaanse film industrie.
Laastens, is daar 'n streep internasionale resensente wat dink die film is ongelooflik! Dit laak my dink ek mis dalk die punt.
Die 10-jarige Lucky se ma is dood aan Vigs. Haar laaste wens is dat hy by sy oom in die stad gaan bly. Dié sal na hom omsien en skool toe stuur. Die oom is egter 'n dronklap en spoedig wend Lucky hom na die bejaarde Indiër-tannie in die woonstel oorkant hulle.
Padma se rassisme is egter so ingeprent in haar wese dat sy skaars aan swart mense, of objekte waaraan hulle geraak het, kan vat.
Lucky vertel 'n belangrike storie sonder om die kyker emosioneel te manipuleer – dit kyk na Vigs-wesies, die ouma’s wat na hulle omsien en die rassisme ingebou in ons Reënboognasie.
Die kamerawerk is treffend en die gebruik van spieëls is interessant.
Die grootste probleem vir my is Padma se wonderbaarlike transformasie van rassistiese ou tannie wat Lucky met haar kierie beetkry tot 'n liefdevolle ouma wat alles vir hom sal doen. Die een dag gebruik sy 'n lappie om aan die kasset te raak wat Lucky by sy ma gekry het. Die volgende dag verlaat sy die veiligheid van haar woonstel en stap na die naaste streep taxis toe. Sy betaal die swart drywer om die kassetopname vir haar te vertaal. Sy klim ook in sy kar om daarna te luister. Waar is haar lappies en vooroordeel dan?
Die einde is vir my effens deurmekaar. Daar is twee volwassenes in Lucky se lewe. Padma wat enige iets vir Lucky sal doen en dan 'n kêrel van sy ma wat a) ontken dat hy Lucky se pa is en b) boonop niks met hom te doel wil hê nie. Lucky kies die kêrel. Ja, dit laat hom nader aan sy ma voel, maar watse toekoms het hy?
Regisseur: Avie Luthra
Spelers: Sihle Dlamini, Jayashree Basavaraj