Die Federale Skrywersprojek - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Works Projects Administration (WPA) is in 1935 deur Franklin D. Roosevelt gestig as deel van die New Deal -poging om die depressie te bekamp. Dit het die The Federal Writers Project ingesluit om werk aan geskiedkundiges, onderwysers, skrywers, bibliotekarisse en ander witboordwerkers te bied. Die projek is gelei deur Henry Alsberg, 'n voormalige joernalis en teaterregisseur. Oorspronklik was die doel van die projek om 'n reeks gidsboeke onder die naam te vervaardig Amerikaanse gidse, met die fokus op die skilderagtige, historiese, kulturele en ekonomiese hulpbronne van die Verenigde State. Oor die volgende paar jaar was die projek verantwoordelik vir ongeveer duisend publikasies, waaronder een-en-vyftig staats- en territoriale gidse, dertig stadsgidse en twintig streekgidse. (1)
William E. Leuchtenburg, die skrywer van Die FDR -jare: oor Roosevelt en sy nalatenskap (1995): "Projekwerkers het kettingbende-blues-liedjies getranskribeer, folklore herstel wat andersins verlore sou gewees het ... In Chicago het WPA-werkers 'n halfeeu vreemde taalkoerante vertaal, 'n projek wat sewe-en-sewentig rolle mikrofilm benodig ... Toe die tydskrif Verhaal 'n wedstryd vir die beste bydrae deur 'n projekwerker gehou, is die prys gewen deur 'n ongepubliseerde nege-en-twintigjarige wat aan die opstel oor die neger vir die Illinois-projek gewerk het. Met die prysgeld vir sy verhale, later gepubliseer as Oom Tom se kinders, Het Richard Wright die tyd gekry om sy merkwaardige eerste roman te skryf, Inheemse Seun." (2)
Die uitstorting van literatuur onder die borg van die Federal Writers 'Project was' een van die merkwaardigste verskynsels van die era van krisis ', skryf die kritikus Alfred Kazin in sy boek, Op inheemse gronde: 'n interpretasie van moderne Amerikaanse prosaliteratuur (1942): "Watter vorm ook al hierdie literatuur aanneem ... dit getuig van 'n buitengewone nasionale selfondersoek ... Nog nooit het 'n volk so honger na nuus van homself gelyk nie." (3)
Een van die indrukwekkendste projekte was die Slave Narrative Collection, 'n stel onderhoude wat gelei het tot slaweverhalings gebaseer op die ervarings van voormalige slawe, met die werk wat uitloop op meer as 2300 eerstepersoonsverslae van slawerny en 500 swart-en-wit foto's van voormalige slawe. Dit is georganiseer as takke op staatsvlak van die Federal Writers 'Projects in sewentien state, wat grotendeels afsonderlik van mekaar werk. (4)
Op 26 Mei 1938 het die Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State die oprigting van die spesiale huiskomitee oor on-Amerikaanse aktiwiteite goedgekeur. Die eerste voorsitter van die Un-American Activities Committee (HUAC) was Martin Dies. Die oorspronklike bedoeling van die HUCA was om beide linkse en regse politieke groepe te ondersoek. Dit was egter gou duidelik dat sy hoofdoel New -inisiatiewe soos die Federal Writers 'Project was. John Parnell Thomas, 'n lid van die HUCA, het op grond van 'verrassende bewyse' gesê dat die projek ''n broeikas vir kommuniste' is. (5)
Dies het in sy boek daarop gewys: Die Trojaanse perd in Amerika (1940): "Stalin kon nie beter gedoen het deur sy Amerikaanse vriende en agente nie. Hulpverleningsprojekte wemel van kommuniste - kommuniste wat nie net die nodige verligting ontvang het nie, maar wat deur New Deal -amptenare toevertrou was met hoë administratiewe posisies in die projekte. In een Federal Writers 'Project in New York, 'n derde van die skrywers was lede van die Kommunistiese Party. Dit is bewys deur hul eie handtekeninge. bestuur deur die Kommunistiese Party - om hul werk te kry of te behou .... Etlike honderde kommuniste beklee advies of administratiewe posisies in die WPA -projekte. " (6)
Works Projects Administration (WPA) was die grootste finansiële seën wat ooit by die kommuniste in die Verenigde State gekom het. Stalin kon nie beter gevaar het deur sy Amerikaanse vriende en agente nie. projekte.
Works Projects Administration (WPA) was die grootste finansiële seën wat ooit by die kommuniste in die Verenigde State gekom het. projekte.
(1) William E. Leuchtenburg, Franklin D. Roosevelt en die New Deal (1963) bladsy 127
(2) William E. Leuchtenburg, Die FDR Jare (1995) bladsye 262-263
(3) Alfred Kazin, Op inheemse gronde: 'n interpretasie van moderne Amerikaanse prosaliteratuur (1942) bladsye 378-379
(4) Norman R. Yetman, Die agtergrond van die Slave Narrative Collection (1967) bladsye 534-553
(5) Walter Goodman, Die komitee (1964) bladsy 25
(6) Martin sterf, Die Trojaanse perd in Amerika (1940) bladsy 298
Die Federale skrywersprojek (FWP) was 'n federale regeringsprojek in die Verenigde State wat geskep is om werk te bied vir out-of-work skrywers tydens die Groot Depressie. Dit was deel van die Works Progress Administration (WPA), 'n New Deal -program. Dit was een van 'n groep New Deal -kunsprogramme wat gesamentlik bekend staan ​​as Federal Project Number One of Federal One. Die FWP het duisende mense in diens geneem en honderde publikasies vervaardig, waaronder staatsgidse, stadsgidse, plaaslike geskiedenis, mondelinge geskiedenis, etnografie en kinderboeke. Benewens skrywers, bied die projek werk aan werklose bibliotekarisse, klerke, navorsers, redakteurs en historici.
Die Federal Writers ' Project (FWP) was 'n federale regeringprojek van die Verenigde State om geskrewe werk te befonds en skrywers tydens die Groot Depressie te ondersteun. Dit was deel van die Works Progress Administration, 'n New Deal -program wat op 27 Julie 1935 gestig is.
Die benarde toestand van die werklose skrywer en almal wat as skrywer soos advokaat, onderwyser of bibliotekaris kon kwalifiseer gedurende die beginjare van die depressie, was nie net kommerwekkend vir die Roosevelt -administrasie nie, maar ook vir skrywers. organisasies en persone van liberale en akademiese oortuigings. Oor die algemeen is daar gevoel dat die New Deal meer geskikte werksituasies vir hierdie groep kan bied, behalwe blouboordjob op konstruksieprojekte.
Die uitkoms was 'n projek vir al die kunstenaars, en ook bekend as Federal One. Onderdeel van president Roosevelt se tweede New Deal, was Federal One verdeel in vyf spesialiteite - skrywers, historiese plate, teater, musiek en kuns. Professionals in die veld was aan die hoof van elke program.
Die Federal Writers Project is eers bedryf onder joernalis en teatervervaardiger Henry Alsberg en later John D. Newsome, wat beskuldig is van die in diens van skrywers, redakteurs, historici, navorsers, kunskritici, argeoloë, geoloë en kartograwe. Sowat 6 600 individue was in diens van die projek wat plaaslike en kulturele geskiedenis, mondelinge geskiedenis, kinderboeke en ander werke saamstel.
Amerikaanse gidsweek, FWP, 1941
Die bekendste van hierdie publikasies was die 48 staatsgidse na Amerika, bekend as die Amerikaanse gidsreeks. Hierdie boeke bevat gedetailleerde geskiedenis van elke staat met beskrywings van elke stad en dorp en die geskiedenis en kultuur van die staat, motorreise na belangrike besienswaardighede en 'n portefeulje foto's.
In elke staat is 'n Skrywer -projekpersoneel saamgestel met redakteurs en veldwerkers. Sommige kantore het tot 150 mense gewerk, waarvan die meerderheid vroue was. Personeel het ook verskeie bekende outeurs van die tyd ingesluit en gehelp om die literêre loopbane van ander te begin.
Alhoewel die projek nuttige werk lewer in die vele mondelinge geskiedenis wat deur inwoners in die Verenigde State versamel is, het dit van die begin af kritici gehad, en baie het gesê dat die federale regering gepoog het om die Amerikaanse kultuur te demokratiseer. dit was nie altyd die geval nie, aangesien skrywers wat politieke temas ondersteun, soms hul standpunte in hul geskrifte uitgespreek het. Dit het daartoe gelei dat sommige staatswetgewers sommige projekte sterk teëgestaan ​​het, en in 'n paar state het die Amerikaanse gidsreeks boeke is slegs minimaal gedruk.
Namate die projek in die laat dertigerjare voortgesit is, het kritiek voortgegaan en was verskeie kongreslede van plan om die onderneming te beëindig. In Oktober 1939 het die federale befondsing vir die projek geëindig weens die behoefte van die administrasie aan 'n groter verdedigingsbegroting. Die program is egter toegelaat om tot 1943 onder staatsborging voort te gaan.
Tydens sy bestaan ​​het die projek 'n ryk versameling landelike en stedelike folklore ingesluit, verhale uit die eerste persoon van mense wat die depressie hanteer, studies oor sosiale gebruike van verskillende etniese groepe en meer as 2300 eerstepersoonsverslae oor slawerny.
Grapes of Wrath deur John Steinbeck
By die dokumentasie van die gewone mense het verskeie boeke verskyn van skrywers oor die projek, waaronder Jack Conroy 's Die onterfde en John Steinbeck se blywende klassieke Die druiwe van toorn.
Om baie van die geskrifte van die FWP te sien, gaan hier: Digital Collections, Library of Congress.
Die Groot Depressie het baie Amerikaners sonder werk gelaat en daarna sonder identiteit. Vir kunstenaars was dit veral ernstig. In reaksie hierop het die Works Progress Administration (WPA) die federale projek nommer een gestig om kunstenaars wat nie 'n beroep op hul ambagte gehad het nie, openbare werk te bied.
Binne die federale projek nommer een is programme opgestel om kunstenaars op gebiede soos kuns, musiek, teater en skryfwerk werk te gee. Hierdie maand is die 85ste herdenking van die Federal Writers 'Project (FWP). Die program, wat op 27 Julie 1935 gestig is, en bied werk aan duisende skrywers en joernaliste en publiseer publikasies wat wissel van die Amerikaanse gidsreeks, na plaaslike geskiedenis en kinderboeke. Die direkteur van FWP, Henry Alsberg, wou ook die program gebruik om 'n 'selfportret van Amerika' te skep, en het daartoe groot pogings aangewend om eerstepersoonsverslae oor historiese gebeure, verhale, volksverhale en ander te versamel 'n beduidende ontasbare erfenis, bekend as die 'lewensgeskiedenis en volksprojekte'. Baie belangrike skrywers, digters en fotograwe het vir die FWP gewerk, waaronder baie vroue en Afro-Amerikaners, soos Zora Neale Hurston, Ralph Ellison, Studs Terkel, May Swenson, Saul Bellow en Robert McNeill.
Miskien was die belangrikste projek wat deur FWP voortgespruit het, die Slawe Narrative versameling – 'n samestelling van meer as 2300 eerste -persoon rekeninge van voormalige slawe, in 17 state. Terwyl dit later gekritiseer word as 'n verdraaide en simplistiese beeld van slawerny en die lewe op 'n plantasie, word die program toegeskryf aan die behoud van 'n groot hoeveelheid persoonlike vertellings oor die onderwerp, wat andersins vir ewig sou verlore gegaan het. Die versameling word vandag in die Library of Congress gehuisves.
Van al die projekte wat die FWP onderneem het, was die gewildste moontlik die Amerikaanse gidsreeks. Gepubliseer vanaf 1937-1941, die Amerikaanse gidsreeks was 'n versameling gidsboeke vir elke staat en groot gebied van die land (Hawaii uitgesluit), asook sekere streke en stede. Dit bevat die geskiedenis van die onderwerp, sowel as beskrywings van die kultuur, die groot stede, sowel as reisbelange soos rondleidings en foto's. Vir baie Amerikaners was dit 'n venster na die land en was dit 'n poort om Amerika te sien, hetsy per motor of in hul huis. Volgens skrywer John Steinbeck was dit die mees omvattende verslag van die Verenigde State wat ooit saamgestel is.
Die Federal Writers 'Project, saam met sy ouer, Federal Project Number One, het teen 1939 begin vervaag, en sommige projekte is gekanselleer of van die federale regering verkoop. Die program, tesame met die ander komponente van die federale projek nommer een, het onder die beskuldigings van kommunistiese aktiwiteite en simpatie geval deur die Huiskomitee vir Un-Amerikaanse aktiwiteite (HUAC). Alsberg sou ontslaan word en die FWP sou oorgaan na staatsborgskap, en tot 1943 as die skrywerprogram voortgaan.
In die loop van sy bestaan ​​het die FWP honderde groot publikasies gepubliseer en duisende Amerikaners tydens die Groot Depressie in diens geneem, waarvan baie die Amerikaanse literêre landskap sou vorm. Die programme van Federal Project Number One en die FWP het Amerikaners destyds ook toegang tot die kunste gebied en broodnodige inspirasie en vermaak gelewer in 'n dekade van onbestendigheid.
Die nalatenskap van die FWP kan vandag nog gevoel word. Geleerdes het baat gevind by die eerste persoon se rekeninge wat deur die FWP bewaar is, en baie belangrike literatuurwerke gevolg deur werknemers van FWP, waaronder die van Ralph Ellison Deursigtige man (1952).
Alhoewel dit nie die gewildste New Deal -program is nie, bly die Federal Writers 'Project 'n belangrike deel van Amerika se verhaal.
Vanaf ons uitgawe van Maart 2021
Lewis se belangstelling in die geskiedenis sou uiteindelik die loop van sy lewe verander. Terwyl hy besig was met sy genealogiese navorsing, het hy heeltemal teruggekeer na die Amerikaanse Revolusie, om te probeer ontdek of hy familielede het wat in die Britse kolonies tot slawe was. Hy het op die boek afgekom Swart geslagsregister, deur die historikus Charles L. Blockson. Daar het Lewis die verhaal teëgekom van 'n man met die naam Edward "Ned" Hector, 'n swart soldaat wat in die Revolusionêre Oorlog geveg het, een van duisende swart mense om aan die kant van die Amerikaners te veg. Tydens die Slag van Brandywine, in September 1777, was Hector en sy regiment aangeval en beveel om hul gewere te laat vaar en terug te trek vir veiligheid. Hector het egter soveel verlate gewere as moontlik in beslag geneem, dit in sy wa gegooi en Britse soldate afgeweer om die enigste toerusting wat sy geselskap oor het, te red.
Leer oor Hector was transformerend vir Lewis. Hy het gedink dat hierdie geskiedenis van swart bydraes tot die Amerikaanse projek in die kinders se klaskamers geleer moet word - maar nie net deur boeke of lesings nie. Die geskiedenis moes lewendig gemaak word. Dit moes werklik gemaak word. 'Ek het dus gedink dit sou 'n baie beter manier wees om by die kinders uit te kom oor Hector as ek kom as Hector, "het hy gesê.
Sy eerste voorlegging was in sy dogter se vyfde klas, in 'n tydelike kostuum waaroor hy vandag nog lag. Sy broek was blou hospitaalskrops, met 'n paar lang wit sokkies wat oor die onderkant van die bene getrek is. Hy het 'n geel linne-baadjie, 'n hoed met 'n aandenking in 'n aandenkingwinkel en 'n vrou se bloes gedra. 'Dit was baie erg, baie erg,' het hy gesê. Tog was die onderwysers en studente mal oor sy aanbieding, en hy is gevra om weer terug te kom. En weer. 'Na 'n rukkie het een van die onderwysers gesê:' Hier het u iets goeds. Miskien wil u dit oorweeg om dit meer publiek, na ander skole en plekke toe te neem. 'Ek het daaroor gedink. En ek het gesê: 'Weet jy, dit is nie 'n slegte idee nie.'
Ongeveer drie jaar later besluit Lewis om sy voltydse werk by 'n elektroniese herstelwinkel te verlaat, sodat hy meer tyd kan spandeer aan sy herontwikkelingswerk, waarvoor hy begin betaal het. Sedertdien het hy opgetree as Ned Hector in klaskamers, op gedenkplekke en op gemeenskapsfeeste en het hy 'n belangrike rol in die koloniale herontwikkelingsgemeenskap geword.
In 'n video van een opvoering, is hy geklee in 'n blou wolbaadjie - tipies van die wat Amerikaanse soldate tydens die Revolusionêre Oorlog gedra het - en 'n bypassende hoed met 'n drieknop met 'n groot rooi veer. In sy hande is die musket wat hy vashou, nie net 'n musket nie, maar 'n instrument wat hom help om die gehoor meer as twee eeue terug te vervoer. Dit word 'n spaan wat voor sy bors styg en val terwyl hy die verhaal vertel van swart soldate wat ander Amerikaanse troepe tydens 'n geveg help om 'n rivier oor te steek. Hy plaas dit net onder sy ken asof dit 'n mikrofoon is wat sy verhaal versterk, of 'n lig wat bedoel is om sy gesig in die donker te verlig.
In 'n ander video staan ​​Lewis voor 'n skoolgroep. 'Hoe sou u wou hê dat u gesinne, u geliefdes sterf vir iemand anders se vryheid, sodat hulle net deur hulle vergeet word?' Hy staan ​​stil en skandeer die skare. "As jy 'n Amerikaans, jy deel in die Afro -Amerikaanse geskiedenis, want hierdie mense het gehelp jy om vry te wees."
Toe ek Lewis sien, was ek onder die indruk van hoe hy die Revolusie tot lewe gebring het op 'n manier wat my handboeke nog nooit gehad het nie. Hoe hy stories vertel het van die rol wat swart mense in die oorlog gespeel het wat ek nog nooit gehoor het nie. Hoe op skool - behalwe vir Crispus Attucks se martelaarskap tydens die Boston -bloedbad - dink ek nooit dat ek ooit moes dink dat swart mense hoegenaamd deel was van die Amerikaanse rewolusie nie. Dit het my herinner aan hoe baie van die Swart geskiedenis onder -gerapporteer, wanvoorgestel of bloot verlore gaan. So min Amerikaners weet hoeveel verhale wat ons 'n vollediger beeld van Amerika sou gee.
Op die foto wat by die onderhoud van Carter J. Johnson gepaardgaan, staan ​​hy voor 'n houthut in die stad Tatum, Texas. Hy dra 'n denim -oorpak en 'n kraaghemp. Sy kop is vasgeslaan, sy wenkbroue vertoon. Op die stoep agter hom is 'n vrou met 'n patroonrok.
Janice Crawford het nog nooit 'n foto van haar ma se pa gesien nie. Toe sy hierdie foto sien, het sy my vertel, was dit onder die naam Carter J. Jackson, maar Crawford kon nie 'n Carter Jackson in die sensusrekords vir daardie gebied vind nie. Sy herken sommige van die name wat hy in sy vertelling genoem het uit haar genealogiese navorsing, en wys die foto aan haar ma, wat dadelik haar pa herken het. Carter J. Jackson was in werklikheid Carter J. Johnson. Die onderhoudvoerder moes 'n fout gemaak het.
Crawford se ma is gebore uit twee ongetroude ouers. Hulle het daar naby gewoon, maar die man wat sy vir Pappa genoem het, die man aan wie sy altyd haar pa gedink het, was Carter Johnson. Johnson, 'n diaken in die plaaslike kerk, en sy vrou, Sally Gray Johnson (wat Crawford Big Mama genoem het, en wat die vrou op die stoep op die foto is), het haar opgeneem en haar as hul eie grootgemaak. Crawford het haar oupa nooit geken nie - hy is nege jaar voor sy geboorte oorlede, maar sy teenwoordigheid was nog steeds in die lug toe sy grootgeword het.
Janice Crawford het nog nooit 'n foto van haar oupa gesien voordat sy op sy vertelling in die FWP -argief afgekom het nie. Deur haar navorsing het sy ook in aanraking gekom met 'n afstammeling van die familie wat haar verslaaf het. (Hannah Price)
Crawford se ma het nie 'n foto van haar pa gehad nie, en dit het baie beteken vir Crawford om vir haar een te kon gee. 'Dit was vir my baie emosioneel,' het sy gesê.
Sy onthou hoe haar ma haar 'n storie vertel het, lank voordat sy dit in die verhaal gelees het, oor hoe Johnson en ander slawe gedwing is om van Alabama na Texas te loop terwyl hulle die eienaar se vee en perde en 'n trop kalkoene die hele pad gelei het. Sy kon nie verstaan ​​hoe iemand ander mense so ver, so lank kon laat loop nie.
In die vertelling sê Johnson dat sy ma, 'n vrou met die naam Charlotte uit Tennessee, en sy pa, 'n man met die naam Charles uit Florida, elk verkoop is aan 'n man met die naam Parson Rogers en dat hy hulle na Alabama gebring het, waar Johnson is gebore.
Johnson sê dat Rogers in 1863 - die jaar waarin president Abraham Lincoln die Emancipation Proclamation uitgereik het - 42 van sy slawewerkers na Texas gebring het, waar die afkondiging nie toegepas is nie. Daar het hulle vier jaar nadat die oorlog geëindig het, slawe van Rogers geword.
Wat Johnson beskryf, was nie ongewoon nie. Ondanks die Emancipation Proclamation, het slawe in die Konfederasie die Swart mense vir die res van die oorlog steeds in slawerny gehou. En selfs nadat generaal Robert E. Lee oorgegee het, op 9 April 1865, wat daadwerklik aandui dat die Konfederasie die oorlog verloor het, het baie slawe in Texas en ander state hierdie nuus nie met hul menslike eiendom gedeel nie. In die verhale vertel voorheen slawe mense hoe die einde van hul slawerny nie ooreenstem met militêre bevele of federale wetgewing nie. Emansipasie was eerder 'n lang, inkonsekwente proses wat die oomblikke vertraag het toe mense die eerste keer vryheid proe.
Johnson se verhaal open en sluit met verhale oor skeiding. Byna aan die begin sê hy:
Toe, aan die einde, praat hy oor die laaste keer dat hy sy ma gesien het:
"Die feit dat sy ma en verskeie van sy broers en susters wegverkoop is, en hy het daar gestaan ​​en kyk hoe dit gebeur," het Crawford gesê en haar stem kraak. 'Dit is net -dit is net hartverskeurend.'
Ek het Crawford uitgevra oor die eerste reël van Johnson se verhaal, 'n reël wat opmerklik is hoe direk dit is:
'Wel, jy weet, dit is net 'n soort van ingewande, nie waar nie?' sy het gese. 'Dit was 'n hel. En dit is die woord. Toe my ma die woord sien, spring sy net. Omdat sy gesê het sy het hom nooit hoor vloek nie. En vir haar het hy nie gepraat van hemel en hel nie, op die manier wat jy weet, 'n prediker of predikant. En dit skrik vir haar. "
Carter J. Johnson (links) beskryf hoe hy saam met sy broers en susters kyk hoe sy ma verkoop word. Later het hy die ma van Janice Crawford, Emma Lee Johnson, opgeneem (regs), en het haar as sy eie grootgemaak. (Library of Congress met vergunning van Janice Crawford)
Die genealogiese navorsing van Crawford is deels gedryf deur 'n begeerte om haar biologiese afstamming op te spoor, omdat haar ma aangeneem is. Maar sy het ook begin soek na diegene wat haar familie tot slawe gemaak het. In die sensusrekords het sy 'n Rogers gevind wat ooreenstem met die beskrywing van haar oupa van "Massa Rogers." Toe vind sy in 'n Texas -koerant 'n artikel wat deur een van Rogers se afstammelinge geskryf is, wat die plaaslike geskiedenis van die gesin vier, ondanks alles wat die geskiedenis bevat het.
'Hierdie mense is trots op hul erfenis', het Crawford aan my gesê. 'Alhoewel dit die feit insluit dat hul mense ander mense tot slawe gemaak het.'
Crawford het aan die koerant geskryf, wat haar in kontak gebring het met die skrywer van die artikel. Sy het nie gesê dat sy familie haar verslaaf het nie. Sy het eenvoudig gesê dat die twee gesinne op grond van haar navorsing 'verbind' is. Maar sy glo hy het verstaan. Dit was 'n klein dorpie, en die name wat sy genoem het, moes die aard van die verband duidelik gemaak het.
Ek het gewonder wat Crawford van hierdie uitruilings gehoop het. Wou sy om verskoning vra? N verhouding? Iets anders?
Sy het my vertel dat sy na inligting oor haar familie gesoek het en probeer het om die name van voorouers te herwin wat nog nooit in die openbare rekord gekom het nie. Die man het belowe om vir haar 'n paar dokumente van sy familielede te stuur, maar nooit. Belangriker, het sy bygevoeg: 'Ek het gehoop dat hulle ons menslikheid erken. En net soos hy daarin belangstel en trots is op sy afkoms, is ek ook so. "
"Ek sal soos om te sê dat ek 'n waarnemer is, en dat ek emosioneel losgemaak kan word, 'het sy gesê,' maar dit bring net trane in my oë hoe hulle behandel is. ' Een van die dinge wat Crawford die meeste onrustig gelaat het, was dat die Rogers -familie destyds beweer het dat hulle die beginsels van die Christendom ondersteun. "Die mense wat my voorvaders tot slawe gemaak het, was predikante, predikante, predikers."
Vir Crawford was die lees van Johnson se woorde die ingangspunt in 'n hele wêreld van voormalige slaweverhale. 'Hulle het regtig nie goed gevoed nie. Hulle is nie goed gehuisves nie. Hulle moes net van sonop tot sononder werk. Hulle is geslaan, "het sy vir my gesê. 'Dit is verskriklik. Maar tog voel ek so bevoorreg dat ek die dokument gevind het. "
'Omdat dit 'n skakel is na ons gedeelde geskiedenis,' het sy gesê. 'Ons het bestaan. Ons het oorwin. Ons het oorwin. "
L ucy Brown het nie haar ouderdom geken toe sy op 20 Mei 1937 in Durham, Noord -Carolina, ondervra is vir die Federal Writers 'Project nie. Sy het geen geboortesertifikaat nie, geen idee van watter jaar sy in hierdie wêreld sou kom nie. Brown se getuienis is korter as baie van die ander, deels omdat sy so jonk was - miskien net 6 of 7 - toe slawerny sy laaste dae binnegekom het.
'Ek het 'n klein dingetjie as die oorlog verby was,' het sy gesê.
Die vertelling is 'n mengsel van klein herinneringe wat sy uit haar vroeë kinderjare saamgedra het en herinneringe wat van haar ma aan haar oorgedra is.
Gregory Freeland, net soos Lewis en Crawford, het op die verhaal van sy oumagrootjie afgekom terwyl hy sy familiegeskiedenis ondersoek. Hy is grootgemaak net buite Durham, waar hy saam met sy ma en sy oumagrootjie-Lucy se dogter-gewoon het. Hy het die verhaal eers gevind nadat sy gesterf het.
Toe Freeland 'n kind was, het sy familielede stories oor hul lewens vertel, maar hy wou nie hoor nie. 'Ek was gereed om daarvan weg te kom, daardie slawerny -ding,' het hy vir my gesê. 'Ek het dus nooit aandag gegee nie. Dit het soos skoolwerk gelyk. "
Nou wens hy dat hy sy oumagrootjie uitgevra het oor haar lewe en haar ma se lewe. Hy voel dankbaar dat hy hierdie verhaal raakgeloop het, en vir hoe verbonde dit hom laat voel het aan 'n geskiedenis wat hy voorheen as vanselfsprekend aanvaar het. 'Dit is die skakel na die verlede,' het hy gesê.
Freeland is in 1967 opgestel om in die Viëtnam -oorlog te dien. Hy was in Korea gestasioneer toe Martin Luther King Jr. hulle basiese regte gee - sou nie te ontsteld raak nie. Die vreemde dissonansie om na die ander kant van die wêreld gestuur te word om te veg vir 'n land wat pas die leier van u mense doodgemaak het, het by Freeland gebly lank nadat hy na die VSA teruggekeer het.
Die GI Bill betaal vir hom om na die universiteit te gaan, en dek die grootste deel van die nagraadse skool, waar hy politieke wetenskap studeer het. Hy was die afgelope 30 jaar professor aan die Lutherse Universiteit van Kalifornië, waar hy kursusse aanbied oor ras, politiek en die burgerregtebeweging-vakke wat volgens hom dringend en noodsaaklik is vir studente aan hierdie kollege met 'n klein swart bevolking.
Hy het vir my gesê dat hy 'probeer om hierdie geskiedenis lewendig te hou, want dit raak al hoe verder.'
Die Durham van Freeland se kinderjare ruik na tabak. Hy onthou die alomteenwoordigheid van hoendergeluide, gemeng met musiek uit mense se huise terwyl hulle sing terwyl hulle kook of luister na die radio op die stoep. Sy gesin het vrugte en groente in hul tuin verbou, en Freeland het gehelp om die hoenders en varke wat hulle grootgemaak het, dood te maak. 'Ek moes uitgaan en die hoenders se nek draai,' het hy vir my gesê. 'Ek weet nie of u dit al ooit sien gebeur het nie, maar u gryp die hoender om die nek en draai dit, draai dit, draai dit totdat die liggaam opduik. En as die liggaam opduik, flop dit 'n rukkie rond. "
'My studente,' het hy gesê, 'hulle kan nie dink dat die lewe so was nie.'
Freeland het grootgeword in dieselfde dorp waar sy oupagrootjie hom ná die Burgeroorlog gevestig het. Toe bekend as Hickstown - vernoem na 'n wit grondeienaar, Hawkins Hicks - het die gemeenskap begin as 'n landbou nedersetting vir die voorheen slawe aan die westelike rand van Durham. In die loop van etlike dekades het dit 'n selfstandige Swart gemeenskap geword waar voorheen slawe, hul kinders en hul kinders se kinders almal saam gewoon het. Hierdie geskiedenis word weerspieël in die verhaal van Lucy Brown:
Namate die nabygeleë Duke -universiteit toeneem, het ook Hickstown, wat bekend geword het as Crest Street, gegroei. Inwoners het gedien as voedseldienswerkers, huishoudsters, onderhoudspersoneel. Teen die sewentigerjare het die gemeenskap meer as 200 huishoudings gehad, en meer as 60 persent van die inwoners het vir die universiteit gewerk, volgens die Southern Oral History Program aan die Universiteit van Noord -Carolina. Dit sluit Freeland se ma in, wat elke dag van die grondpaaie rondom hul huis na die geplaveide strate naby Duke gestap het. En alhoewel baie van die beskikbare poste nie veel betaal het nie, was dit 'n hegte gemeenskap van mense wat diep in mekaar belê is, en in die geskiedenis van die gemeenskap wat hul voorouers opgebou het.
Crest Street het in die sewentigerjare bedreig geraak met die beplande uitbreiding van die East-West Expressway, wat direk deur die middel van hierdie eeu-oue Swart gemeenskap sou sny. Die inwoners het besluit om die plan te beveg. Hulle het 'n span prokureurs aangestel en 'n klag by die Amerikaanse departement van vervoer ingedien, met verwysing na titel VI van die Wet op Burgerregte van 1964, wat diskriminasie verbied "onder enige program of aktiwiteit wat federale finansiële hulp ontvang." In 1980 het die Amerikaanse departement van vervoer bepaal dat die snelwegprojek nie soos voorgestel kan voortgaan nie, omdat dit swart inwoners onproportioneel sou raak.
Verteenwoordigers van die Noord -Carolina Departement van Vervoer en lede van die Crest Street -gemeenskap het begin vergader om te sien of hulle tot 'n ooreenkoms kan kom. Inwoners van Creststraat het amptenare genooi om hul huise te besoek, sodat hulle kon sien wat die bouprojek sou gesloop het. Uiteindelik is 'n kompromie bereik waarin die inwoners almal sou verhuis na 'n gebied wat aangrensend was aan hul oorspronklike woonbuurt, sodat die gemeenskap grotendeels ongeskonde sou bly.
Toe ek luister hoe Freeland hierdie verhaal vertel, het ek gedink hoe merkwaardig dit was dat swart mense op dieselfde plek waar voorheen slawe 'n gemeenskap vir hulself opgebou het na geslagte se slawerny, weer hulself moet verdedig teen 'n regering wat probeer om 'n soort vryheid weg.
Vir Freeland is verhale van dorpe soos Creststraat en die aktiviste wat die gemeenskap bymekaar gehou het, net so noodsaaklik om te dokumenteer as die verhale van sy voormalige verslaafde oumagrootjie. 'Ek wil graag 'n onderhoud voer met mense wat deur die segregasie -era geleef het,' het hy vir my gesê. 'En ek wil 'n onderhoud voer met die mense wat deelgeneem het aan verandering - swart mense wat miskien op my ouderdom is, en wat in hierdie soort gemeenskap grootgeword het - voordat ons aangaan.
'Wie gaan onthou,' het hy gesê, 'as niemand daar is om dit te vertel nie?'
'Dit is die skakel na die verlede', sê Gregory Freeland oor die FWP-verhaal van sy oumagrootjie Lucy Brown, wat 'n jong meisie was toe slawerny eindig. (Stephanie Mei-Ling)
Freeland is reg. Daar is ander verhale oor die Swart -ervaring wat versamel moet word - en binnekort. Recently, I've become convinced of the need for a large-scale effort to document the lives of people who lived through America's southern apartheid who left the land their families had lived on for generations to make the Great Migration to the North and West who were told they were second-class citizens and then lived to see a person who looked like them ascend to the highest office in the land. Their stories exist in our living rooms, on our front porches, and on the lips of people we know and love. But too many of these stories remain untold, in many cases because no one has asked.
Diverging from Botkin's model, W.T. Couch, the Writers' Project regional director for the Southeast, assembled an anthology of WPA life histories from three states titled These Are Our Lives. Wanneer These Are Our Lives first appeared, the New York Times called it "history of a new and peculiarly honest kind" and "an eloquent and important record."
Writers continued FWP work until 1943, but only a few of their projects were published. The most notable Minnesota publications besides the main guidebook are The Minnesota Arrowhead Country en Bohemian Flats. Bohemian Flats was an in-depth ethnic study of an immigrant community that had lived near St. Anthony Falls in Minneapolis.