Iemand het ’n keer vir ’n groepie mense gevra: As jy een wens kon kry, wat sou dit wees? Die antwoorde het gewissel: ’n ideale lewensmaat; rykdom; goeie gesondheid; wêreldvrede. Een antwoord het egter opgeval. Iemand het geantwoord: Ek wens net om die dinge wat ek besit en die mense wat deel vorm van my bestaan, meer te waardeer.
Volgens Deuteronomium 8 was die volk van die Here gereed om die beloofde land binne te gaan. Die land sou meer as genoeg grondstowwe en basiese middele hê vir hulle om ’n gelukkige en sinvolle lewe te kan lei. Dit was egter vir Moses belangrik dat die volk sou onthou waar hierdie voorspoed vandaan kom. Natuurlik werk mense mee aan hul eie welstand en sukses. Ons mag egter nooit vergeet wie dit alles aan ons gun nie. Ons behoort dit wat ons ontvang, te waardeer. Wanneer ons vandag Dankdag vir die Oes of Biddag vir die Gesaaides vier, moet ons onthou dat alle dank en eer God toekom.
In die film About time beskik die hoofkarakter oor die vermoë om in tyd terug te beweeg en sekere foute wat hy gemaak het, reg te stel. Sy pa wat oor dieselfde talente beskik, gee aan hom die raad om elke dag twee keer te leef. Die eerste keer leef jy dit gewoon soos ons maar normaalweg ons dae deurbring. Die tweede keer poog jy om die mooi in elke lewenstoneel raak te sien. Aan die einde van die film vertel die hoofkarakter dat hy, anders as sy pa, besluit het om eerder elke dag by voorbaat te geniet. Om dit wat op sy pad kom, hetsy positief of negatief, van harte te waardeer.
Ons kan ongelukkig nie teruggaan en foute regmaak nie. Ons kan nie teruggaan om verspilde tyd weer oor te leef nie. Dit wat God aan ons gun binne ’n bepaalde leefruimte, is wat ons moet benut en waardeer tot sy eer.
As daar ‘n God is, soos ma vir my laas week gesê het, sou Hy my lankal al gesond gemaak het. Ek het vanoggend gehoor dat die dokters besluit het om alle terapie te staak wat my kanker betref. Die kanker het van my maag nou deur my hele liggaam versprei. Die dokter was vanoggend die eerste keer met my werklik eerlik. Ek het nog net ‘n maand oor. Hulle kan niks meer vir my doen nie. Inteendeel. Hulle gaan ook nie eers meer probeer nie.
Waarom moet ek so jonk sterf? Ek glo nie meer dat God goed kan wees nie, dat Hy my liefhet en vir my die beste in die lewe wil gee nie. As dit so was, so my lyding lankal reeds tot ‘n einde gekom het, en sou ek kon voortgaan met ‘n gesonde lewe. Maar nou glo ek nie meer aan God nie, ek glo nie Hy bestaan nie. Ek is jammer om dit so reguit vir ma te stel, maar ma moet nou maar self sien hoe ma met ma se geloof klaarkom. Moet net nie weer met my oor ma se God praat nie. Want Hy is nie meer my God nie.
Nog so ‘n stem is die stem van die digter van Psalm 22. Wat die agtergrond of werklike situasie van sy ellende was, weet ons nie. Dit is egter baie duidelik dat hy emosioneel totaal en al uitgeput is, dat hy fisiek gefolter is — vermoedelik deur sy vyande — dat hy al die dood in die oë gestaar het. Hy is op moedverloor se vlakte, hy het feitlik klaar boedel oorgegee wat die lewe betref.
Wat alles vir hom nog pynliker maak, is die feit dat hy die God ken wat so ver van hom af staan. Hy weet presies wie die God is wat hy so sonder ophou aanroep: dit is die God wat ‘n geskiedenis met Israel gemaak het, wat vir Abraham, Isak en Jakob so goed was. Wat hulle nooit in die steek gelaat het nie. Wat meer is, lees ons in vers 4,dat hy tot die God roep wat tog veronderstel is om teenwoordig te wees daar waar Israel se lofsange weerklink.
Maar nou, waar is die God nou? Kyk, wil hy amper sê, die afwesigheid van ‘n onbekende god sou dalk nog draaglik kan wees, maar nou is die God wat hy ken, die God wie sy kinders nie alleen laat nie, wat sy kinders antwoord, vir hulle goed is, wat afwesig is, wat hom nie antwoord nie. En hy ken God nie so nie. Sy God maak eenvoudig nie so nie. Daarom: iets klop iewers nie, iewers moet daar ‘n misverstand wees, iewers is iets nie reg nie.
Tweedens, broers en susters, swyg God soms dalk ook omdat Hy toornig is oor ons sonde en oor ons lewe. Dalk het Hy in die verlede met ons oor ons lewe of sekere dade gepraat en gepraat en bly praat, op verskillende maniere. Maar toe wou ons nie hoor nie. Ons wou Hom nie antwoord nie. Ons wou nie ‘n keuse vir Hom maak nie. En daarom swyg Hy nou. Hy het naby aan ons kom staan, maar ons het, uit eie keuse, weg van Hom af gaan staan. En nou staan Hy weg van ons af.
Ek sou graag wou sê, broers en susters, dat hierdie rede vir Godse somtydse swye glad nie waar is nie, of dat dit glad nie in die Bybel voorkom nie, maar ek kan nie. Gaan lees maar net die geskiedenis na van God se volk in die Ou Testament. Oor hulle sonde, oor God se pleitredes deur sy profete, oor die volk se reaksie. En dan: God se swye. God swyg soms omdat Hy toornig is. En weer: moet ons dalk nie dan ook miskien hand op die mond sit en maar stilbly nie?
Psalm 22, broers en susters, beantwoord hierdie waarom-vraag egter ook op‘n ander manier, op ‘n baie meer troosryke wyse. Want die Psalm sê ook: al sou God swyg omdat Hy God is, al sou Hy swyg asgevolg van ons sonde, al sou Hy swyg omdat Hy weet dit die beste is, al sou Hy swyg in sy toorn, dit verander nie ‘n enkele greintjie aan sy trou teenoor ons of sy liefde vir ons nie. Want die digter weet, en dit sien ons duidelik uit vers 4: al ervaar Hy God nie naby nie, al ervaar Hy net God se swye, God is die Heilige wat woon waar die lofgesange van sy kinders opklink. God is altyd by ons, en op sy tyd sal Hy ons antwoord.
Presies soos dit in vers 22 van die Psalm gebeur wanneer die digter uitroep:U het my gebed verhoor! God was toe al die tyd daar toe hy gedink het God was nie. God het hom gehoor, toe hy gedink het God het sy gesig van hom weggedraai. In sy ellende het God hom toe al die tyd nie vergeet nie, al het dit so gevoel. En hoe tipies, broers en susters: dit wat ons van God ervaar, wat ons van God dink, is so dikwels presies dit wat God nie is nie. God is genadig, selfs in sy toorn. Al voel dit nie vir ons so nie. God het ons lief, altyd lief, al ervaar ons dit nie altyd so nie. Meer nog: God weet van my, God weet alles van my, selfs dit wat ek die nodigste het, al dink ons nie altyd so nie.
Maar laat ons nooit vergeet nie: God is soms ‘n swyende God. Ons sal dit nie altyd verstaan nie. Ons sal nie altyd verstaan hoekom nie. Maar God is alleen God, in sy liefde en trou sal ons altyd vasgevang wees, al ervaar ons dit nie. Hy weet die beste. Elke oomblik van ons lewe.