Miranda is die kleinste maan van die vyf hoofsatelliete wat die planeet Uranus besit. Dit is op 16 Februarie 1948 deur die Amerikaanse sterrekundige Gerard Kuiper ontdek. Soos met ander Uranus-satelliete, is die naam van die werk van die Engelse skrywer William Shakespeare. Meer presies, dit verwys na Miranda se karakter, die dogter van die welvarende towenaar, wat verskyn in "Die storm."
Miranda het 'n geprogrammeerde wentelbaan, linksom, en is byna sirkelvormig. Dit bestaan ​​uit 'n ongeveer gelyke mengsel van ys en rots. Dit is die maan wat die naaste aan Uranus is, en die semi-groot as van sy wentelbaan is 129.900 kilometer.
Miranda is in Januarie 1986 deur Voyager 2 gefotografeer. Soos u op hierdie foto kan sien, is die oppervlak daarvan 'n massa opgestapelde rotse. Daar is ook groot foute, krake, kranse, diep klowe en kranse. Sterrekundiges glo dat Miranda deur die evolusie daarvan al 'n paar keer verpletter is en daarna weer bymekaar gekom het.
Sommige Miranda-canyons het 'n diepte van tot 20 kilometer. Dit is die geval met die sogenaamde Verona Platorand. Dit het 'n V-vorm, en sy naam is ter ere van Shakespeare se "Romeo en Juliet". Van die kraters van Miranda is ook groot, soos Alonso, wat 'n deursnee van 24 kilometer het.