Die selfmedikasie-teorie van verslawing is gebaseer op die idee dat mense stowwe soos alkohol en dwelms gebruik, of die gevolge van ander verslawende gedrag, soos eet of dobbel, om te vergoed vir onderliggende probleme wat nie behoorlik behandel is nie. Die selfmedikasie teorie verwys gewoonlik na die gebruik van stofgebruik , maar dit kan ook toegepas word op nie-stof- of gedragsverslawing .
Wat is die selfmedikasie teorie?
Die selfmedikasie hipotese het in die 1970's verskyn in mediese joernale, soos klinici opgemerk het dat heroïenverslaafdes die dwelm gebruik om probleme soos stres en eensaamheid te hanteer. Dit het gelei tot die idee dat dwelmgebruik ontwikkel as 'n manier om stres te hanteer in die afwesigheid van voldoende oplossings en betekenisvolle sosiale verhoudings.
Die teorie het momentum gekry, aangesien dit erken is dat baie medikasie wat voorgeskryf word vir wettige kwale soortgelyk is aan ontspanningsdwelms. Dit is verder gewild gemaak deur die toenemende erkenning in die mediese gemeenskap dat marihuana, wat jare lank as 'n suiwer ontspanningsdwelm beskou word, baie medisinale eienskappe het. Die teorie is dat vir sekere toestande, soos chroniese pyn, voorgeskrewe medikasie onvoldoende of problematies kan wees. Mense wat chroniese pyn ly, is dus net selfmedikasie.
Dit het daartoe gelei dat mediese marihuana nou op sekere plekke op voorskrif beskikbaar gestel word vir die behandeling van sekere toestande.
Reaksies op die selfmedikasie teorie
Die selfmedikasie teorie word toenemend gewild onder mense met verslawings en professionele persone wat hulle behandel. Terwyl sommige wat 'n harde lyn op verslawing maak, glo die selfmedikasie-teorie 'n verskoning vir onverantwoordelike gedrag. Baie in die mediese beroep vind dit nuttig om mense van stowwe en gedrag te oorskakel waaraan hulle verslaaf is en die probleme veroorsaak om meer beheerbaar te maak. voorskrifmedikasie wat die onderliggende probleem regstreeks aanspreek.
Depressie, byvoorbeeld, kan dikwels suksesvol behandel word met antidepressante medikasie, wat die individu bevry om emosionele troos in hulle verslawing te soek.
Die teorie is medelydend teenoor mense met verslawings, veral onwettige dwelmgebruikers. Dit bied hulle nie so swak-wil nie, maar as kreatiewe probleemoplossers, wat probeer om die gaping te vul wat deur beperkte mediese opsies gelaat word.
Die selfmedikasie teorie is ook nuttig vir die terapeutiese proses, aangesien dit 'n duidelike pad uit verslawing bied wat professionele persone verenig met mense wat sukkel met verslawings. Hulle het 'n gedeelde doel om die onderliggende probleem korrek te hanteer en kan saamwerk om dit te bereik.
Sommige argumenteer egter dat die teorie onwettige dwelmgebruikers van sommige van die verantwoordelikheid vir hul probleme kan ontduik. 'N Ander houding teenoor die selfmedikasie-teorie is dat deur te argumenteer dat mense met verslawings selfmedikasie is, die teorie legitimiseer dwelmgebruik en medikasie oor die algemeen as 'n manier om emosionele probleme op te los. Baie mense wat deur die proses van abstinent gewees het, voel dat enige dwelmgebruik, insluitend medikasie, mense toelaat om te verhoed dat hulle sielkundige probleme hanteer en die ontkenning versterk.
Terselfdertyd versterk die selfmedikasie teorie die siektemodel van verslawing. Dit loop die risiko om die komplekse probleem van verslawing, wat baie sielkundige en sosiale faktore behels, te vereenvoudig tot suiwer fisiologie.
Die toekoms van die selfmedikasie teorie
Meer en meer mense gaan publiek met hul verslawings. Verslawing en die behandeling daarvan word nie meer onder die mat getrek nie, en hierdie kwessies het selfs die onderwerp geword van realiteitsprogramme, soos "Intervensie." Baie bekende persoonlikhede en selfs politici het tot dwelmmiddels erken.
Met groter sosiale verandering en openheid oor dwelmgebruik en verslawings, word die samelewing meer medelydend teenoor diegene met verslawings.
Die dwelm-wettigingsbeweging en die mediese dagga-beweging, wat albei al hoe meer algemeen geword het, ondersteun die selfmedikasie-teorie. Die teorie sal waarskynlik 'n belangrike rol speel in huidige en toekomstige konsepte van verslawing.
Grinspoon MD, L. en Bakalar, J. Marihuana: The Forbidden Medicine. New Haven, CT: Yale Universiteit Pers. 1997.
Kasten RN, Ph.D., BP "Selfmedikasie met alkohol en dwelms deur persone met ernstige geestesongesteldheid." Tydskrif van die American Psychiatric Nurses Association 5: 80-87. 1999.
Khantzian MD, EJ, Mack MD, JE en Schatzberg, AF "Heroïne gebruik as 'n poging om te hanteer: kliniese waarnemings." Am J Psigiatrie 131: 160-164. 1974.
Khantzian, EJ "Die selfmedikasie hipotese van verslawende versteurings: fokus op heroïne en kokaïen afhanklikheid." Am J Psigiatrie 142: 1259-1264. 1985.