Of jy kan vir jou ‘n buskaartjie koop waarmee jy heeldag kan rondry, of met dieselfde kaartjie op ‘n trem of die moltrein klim en lukraak iewers afklim, sommer net vir die pret. Hulle openbare vervoerstelsel loop op geoliede ratte en die meeste mense maak daarvan gebruik, selfs tot laat in die aand.
Op pad terug na die hotel toe kom ek agter dat Kate, een van die chaperones, ‘n bietjie af lyk. Haar man het siekerig gevoel en eerder by die hotel gebly terwyl ons aandete gehad het. Ek vra wat fout is en sy vertel hoe sy half uit gevoel het omdat ons volwassenes heeltyd Afrikaans gepraat het. Sy is ‘n eks-Zimbabwiër en vind dit moeilik om ons gesprekke te volg. Ek voel baie sleg en vra om verskoning. ‘n Mens vergeet so maklik dat jy almal in ‘n groep in ag moet neem.
Ek gaan sit by ‘n kafeetjie wat op die een hoek van die plein uitloop. Die tafels en banke is van spoorweg houtstawe gemaak en van daar af kan ek die mense oor ‘n Cappucino beskou terwyl ek vir Manlief wag. Hy daag uiteindelik op en hierdie keer sleep ek hom saam om na die oulike winkeltjies te gaan kyk. So verwyl ons die res van die oggend tot dit tyd is om terug hotel toe te gaan.
. Die kerk self is besonder groot en heelwat mooier as die ander wat ons tot dusver gesien het. Dit laat my nogal baie aan ons kerke in Suid-Afrika dink, behalwe natuurlik vir die enorme, pragtige muurskildery agter die kansel. Die akoestiek is ongelooflik en volgens Manlief duur die eggo’s ten minste 5 sekondes lank. Absoluut ideaal vir koorsang.
Die koor kry ‘n staande ovasie en Manlief kry drie verskillende bosse blomme. Die voorkant van die bus lyk al soos ‘n bloemiste, maar hy sal wel iemand by die volgende stop kry vir wie hy die blomme sal kan gee sodat hulle ook ‘n bietjie vreugde daaruit kan kry.
Na die tyd drom ‘n klompie mense om hom saam wat graag ‘n woordjie wil inkry en dan is ons weer in die bus en is dit tyd om die stad vaarwel toe te roep.