Die Afrikaanse digteres Elisabeth Eybers het 'n besondere verbintenis met Nederland gehad omdat sy in 1961 na Amsterdam verhuis het. Sy het die kulturele boikot belaglik gevind: "Dit getuig van so 'n bekrompenheid en dis tog ook diskriminasie om te dink dat alles wat uit Suid-Afrika kom, uit die bose is." Sy wou weet waarom 'n Nederlandse toneelgroep nie in Suid-Afrika mag optree nie: "Dit is belangrik dat Nederlandse kultuurprodukte ook in Suid-Afrika te sien, te hoor of te lees moet wees."38
Die erg omstrede Nederlandse skrywer, Gerard Reve (1923-2006), was ook op die VN se swartlys vanweë sy besoek aan Suid-Afrika in Junie 1984. Reve het hom boonop tydens dié besoek ook positief uitgelaat oor apartheid. Hy het by verskeie universiteite lesings gegee. In 'n onderhoud het hy die beskuldigings teen Hermans as totaal absurd verwerp. Volgens hom weet Nederland altyd wat goed is vir ander volke: "Die Nederlander beleef alles teoreties op 'n afstand ... voor die televisie." Reve kon dit nie begryp dat Nederland 'n Kultuurverdrag met Rusland het nie, terwyl honderde Russiese skrywers gevange sit in tweeduisend werkkampe. Volgens hom het Nederland 'n "gekkehuis" geword.52
Volgens die AABN is mense ook mislei deur die publisiteit vir Ipi Tombi. Dié musiekblyspel is in Amsterdam bekendgestel as 'n "Afrikaanse" opvoering en daar is melding gemaak van die "fascinerende ritme van Afrika". Baie mense was dus nie bewus daarvan dat dit 'n Suid-Afrikaanse produksie was nie. Daarby het Ipi Tombi 'n misleidende beeld opgeroep van die lewe van die swart bevolking in Suid-Afrika, aldus die AABN. Ipi Tombi is dus 'n produk van apartheid, 'n vrolike opvoering wat die "afschuwelijke gevolgen" van apartheid verdoesel. Die produksie is selfs vergelyk met die vooroorlogse propagandafilms in Nazi-Duitsland.58
Die groep "Schrijvers tegen apartheid" het vroeg in 1980 'n poësie-aand in Amsterdam georganiseer. Nederlandse digters het saam met Suid-Afrikaanse digters-in-ballingskap opgetree. Gedigte is ook voorgelees van Suid-Afrikaanse skrywers wat vanweë hul verset teen apartheid in gevangenskap was. Al hierdie tekste is versamel in 'n bundel.62
Die anti-apartheidsaktivis Karel Roskam het in 'n belangwekkende artikel, 30 September 1982, verklaar dat die voorstanders van 'n kulturele boikot nie gekant is téén Suid-Afrika of téén die Afrikaners nie. Hulle is wel gekant teen die bestaande stelsel waar 'n blanke minderheid eksklusiewe regte besit. Volgens Roskam het steeds meer Nederlanders tot die besef gekom dat dialoog met Suid-Afrika alleen sinvol is as alle bevolkingsgroepe daarby betrokke is.63