Rasklubs (AKC, UKC, CKC, CFA en ACFA) - Troeteldier versorging - 2020
Rasklubs (AKC, UKC, CKC, CFA en ACFA)
"'N Huis sonder 'n kat of 'n hond is die huis van 'n skelm."
- Portugese spreekwoord
Die mens se verhouding met honde en katte gaan terug na antieke tye. Oor die 12.000 jaar van tuisonderneming het die mens hierdie spesies selektief geteel om aan spesifieke doeleindes te voldoen. Sommige is selektief geteel om te jag, ander om te haal, en ander is geteel vir menslike kameraadskap. Dit is net natuurlik dat mense die talente van hul geliefde troeteldiere en werkhonde wil openbaar. Dus is die konsep van honde- en katvertonings gevorm om die beste vriende van die mens in staat te stel om met mekaar te kompeteer in 'n poging om te onderskei wie die beste troeteldier het.
Toe skoue oorspronklik ontwikkel is, was nie alle honde 'troeteldiere' nie. Die meeste eienaars het eintlik gewys hoe goed hul honde werk en het gespog dat hul hond ander plaaslike werkende of jaghonde kon slaan. Prestasies was die eerste kwaliteit wat in kompetisies geëvalueer is, waarna die kompetisie vir die "looks" aangebied is. Jag- en werkhondwedstryde is goed gereël voor enige samestelling van die bouvorm, alhoewel dit minder amptelik was. Honde met spesifieke prestasietalente is aan dieselfde geteel en groot rasse was die resultaat. Destyds moes die telers hul eie teelrekords hou om die eienskappe wat hulle verlang te verseker. Die opneem van stambome is by die telers begin.
Die heel eerste opgetekende konstellasie-hondeskou was in 1859 in Newcastle, Engeland. In Amerika het belangstelling in rasegte boukompetisie eers ná die Burgeroorlog plaasgevind. Die eerste Westminster Kennel Club Show het eers in 1877 plaasgevind. Gedurende hierdie tyd het honde-klubs vir spesifieke rasse en spesifieke talente gebruiklik geword, soos jagklubs (soos honde en geweerhonde), en fancy clubs. Cat Fanciers het die kompetisie-fout in die vroeë 1900's betrap. Die heel eerste katvertonings in Amerika is in 1906 gehou.
Die noodsaaklikheid van nasionale ras honde klubs of ras ras klubs het van belang geword, aangesien daar elke jaar meer en meer telers en mededingers was. Dit het die eienaars van spesifieke rasse die geleentheid gebied om met mekaar te kommunikeer, hul ras te bevorder en die stigterslede van hierdie klubs die geleentheid gegee om die standaarde vir hul ras te stel. Met die konsep om honde te wys wat oor die hele wêreld groei, het dit toenemend belangrik geword om eenvormige reëls vir skoue te hê, en om die winste en stambome van die hoogste gegradeerde honde vir 'baie' verskillende rasse te dokumenteer. In 1884 het die eerste ras, rasegte honde-register in Amerika, The American Kennel Club, of AKC ontstaan. Die AKC werk saam met National Breed Clubs, en ander georganiseerde honde groepe wat sal dien as die ouerklub vir 'n ras, wat van toepassing sal wees op die AKC (of 'n ander register) vir rasaanvaarding. Die klubs moet aan die AKC-rasaanvaardingskriteria voldoen voordat hulle in die diverse groep gaan, waarna dit na 'n permanente hondegroep kan opgaan waaraan alle kriteria voldoen.
Verskillende rasregisters word oor die hele wêreld gevorm, elk met verskillende kriteria vir aanvaarding van ras gebaseer op hul filosofieë. Die Nasionale Rasklubs, Ouerklubs, of ander georganiseerde groepe, besluit watter register werk vir hul doelstellings en plek. Met 'n poging om die registrasieaanvaarding van enige rasklub te aanvaar, moet die 'baie belangrike' rasstandaarde gedetailleer word, en die formaat en inligting daarvan moet deur die register aanvaar word. Drie is enkele uitsonderings soos die UKC, wat eintlik die rasstandaard stel op grond van die insette van die professionele beroep en die oorspronklike funksie van die hond. Alle rasregisters sal ietwat verskil van wat hulle in die rasstandaarde wil sien, maar nie noodwendig die werklike bewoording nie. Die formalisering van 'n rasstandaard kan 'n baie politieke gebeurtenis wees. Die besluite wat geneem word, sal die ras vir ewig beïnvloed, of dit nou goed of sleg is.
Daar is rasse wat eindig by twee klubs wat nie saamstem oor rasfunksie of rasstandaarde nie en kies om hul ras by verskillende registers te registreer. Die rasstandaard wat vir 'n spesifieke ras met die AKC gestel is, is moontlik nie dieselfde as met die UKC nie net omdat die registers in hul kriteria verskil, maar ook omdat daar meer as een rasklub bestaan ​​het, en sodoende twee verskillende rasfilosofieë geskep het. van vorm en funksie. Een klub (of dit nou die National Breed Club of die georganiseerde fancy groep is) het moontlik verskillende paaie verdeel en gekies, soos met die beroemde Jack Russell Terrier, ook bekend as die Parson Russell Terrier, afhangend van watter register u verwys.
Hieronder is 'n kort geskiedenis van die belangrikste prominente kennelklubs in Noord-Amerika en enkele van die verskille tussen hulle.
Die Amerikaanse Kennelklub (AKC)
James M. Taylor en Elliott Smith het die AKC in 1884 gestig. Hierdie klub is oorspronklik gestig om hondeskoue regoor Amerika te regeer en om alle deelnemers te verseker dat hulle billik onder eenvormige reëls beoordeel word. Uiteindelik het die AKC begin met hondsregisters en stamboeke. Daar is tans meer as 150 rasse wat deur die AKC erken word. Die AKC hou baie streng standaarde en regulasies in vir die erkenning van 'n nuwe ras. Die meeste nuwe rasse wat deur die AKC erken word, moes 'n lang tydperk in ander lande, of die VSA, gevestig gewees het voordat dit oorweeg is. Die Raad van Direkteure bepaal die toetrede van 'n nuwe ras as hy aan al die kriteria voldoen. Rasse word in agt groepe ingedeel vir AKC-skoue.
Die Diverse groep
Honde in hierdie groepe word beoordeel volgens 'n streng formaat wat deur die Nasionale Rasklub, of Ouersklub, opgestel word. Dit bepaal hoe die hond beoordeel moet word via 'n puntestelsel vir elke bouvorm, soos kop 20 punte, toplyn 15 punte, algehele voorkoms 30 punte, ens. 'N totaal van 100 punte (elke ras kan verskil). Die hond met die hoogste telling op daardie oomblik, in daardie klas, wen. Die topwenners ontvang punte wat na kampioenskapstitels strek. Die AKC het 'n uitstekende webwerf (www.akc.org) wat spesifieke kriteria bevat om u hond te wys. Die AKC is 'n organisasie sonder winsoogmerk. Gaan na hul webwerf by www.akc.org om meer te wete te kom oor hoe om met AKC te vertoon.
Die Kanadese Kennel Club (CKC)
Die AKC-reëls word op die vroegste hondeskoue in Kanada gehou. Kanadese het vinnig op die waentjie gespring deur in 1888 'n register sonder winsoogmerk, die Kanadese Kennelklub, op te stel. Die doel van die klub was om hul eie reëls vir hondevertonings uit te werk, die vertoon en bevordering van rasegte honde aan te moedig, om verantwoordelike eienaars te lei en telers in Kanada, en skep 'n volledige rasregister vir suiwer Kanadese honde. Die CKC is vandag die belangrikste rasegte honde-registrasieklub in Kanada. 'N Spesialiteit van die CKC is die CANADACHIP, wat 'n 24-uur-netwerk vir diereherstel is wat eienaars help om verlore troeteldiere te herstel.
Die CKC het tans 160 erkende rasse met sewe groepe.
Die United Kennel Club (UKC)
Die UKC is 'n tweede oudste en tweede grootste honde-register in die Verenigde State, maar slegs die AKC. Die stigting van die UKC het in 1889 ontstaan ​​deur Chauncey Z. Bennett wat 'n belangstelling in die 'totale hond' gehad het. Die UKC beklemtoon honde wat ewe goed lyk en presteer.
Die UKC-kriteria is nie so styf soos dié van die AKC as dit kom by die erkenning van nuwe rasse nie. Die standaard van elke ras is egter streng en geformaliseer deur die UKC, wat voel dat dit belangrik is om vroeg in die ras se geskiedenis in te gryp om behoorlike rekords en stambome te hou.
Die UKC-sanksiehond toon fokus op bouvorm, gehoorsaamheid, behendigheid, veldtoetse met baie honde en vele ander. Dit plaas baie klem op klanteverhoudinge en individuele diens en handhaaf 'n persoonlike benadering by alle geleenthede.
Daar is tans 302 erkende rasse en agt groep klassifikasies.
Die metgesel groep
The Gun honde
Die Herding honde
Die Noordelike Rasse
The Sight hounds / Pariahs
Die UKC spog ook met 'n aantal eerstes. Hulle was die eerste om prestasie-stambome aan te bied, die eerste wat DNA-profilering aangebied het, en die eerste om proaktief standpunt in te neem teen hondjiesmeulens.
Die Cat Fanciers Association (CFA)
Die CFA is 'n nie-winsgewende vereniging wat in 1906 gestig is en sanksies jaarliks ​​honderde katvertonings regoor Amerika met hul eie reëls en riglyne. Dit is die grootste register van rasegte katte ter wêreld. Die CFA erken tans 33 rasse om in hul kampioenskapsklas mee te ding.
Die hoofdoel van die CFA is die welsyn van rasegte katte. Die vereniging registreer en hou die katte dop wat by die CFA-sanksie-skoue ingeskryf word. Die CFA het nie individuele lede nie, maar is 'n vereniging van lidklubs. Lidmaatskappe kan slegs verkry word deur aan een van die lidklubs te behoort. Hulle het tans 657 lidklubs wêreldwyd. Die CFA is ook sterk betrokke by navorsing wat alle katte bevoordeel.
Die American Cat Fanciers Association (ACFA)
Hierdie organisasie is in 1955 gestig deur 'n groep mense wat meer buigsaamheid wou hê in die ontwikkeling van rasegte katte en om voorsiening te maak vir die groter behoeftes van die katliefhebbers. Die stigters van hierdie vereniging wou 'n meer demokratiese benadering hê tot die reëls rakende rasegte katvertonings. Die ACFA is die 'billikste, vriendelikste en aangenaamste katvereniging', met 'n meer ontspanne benadering om rasegte katte te vertoon en te teel. Daar is tans 45 ACFA-erkende katrasse.
Die ACFA aanvaar wel individuele lidmaatskap. Hierdie lede het die voordeel om volgens die volgende beginsels oor die toekoms van die organisasie te besluit: (1) "Die lede kies wie hulle in die direksie sal verteenwoordig; (2) die lede stel voor en bekragtig enige wysigings aan die reëls. van die Vereniging en (3) stem die telers van 'n bepaalde ras oor enige veranderinge aan hul onderskeie ras se standaard van perfeksie. "
U vind vandag baie honde- en katklubs vir baie redes. Dit sal die filosofieë van die stigters en die lede weerspieël. Sommige is vir die plesier, sommige vir vertoning of opvoering en teling, en ander om stambome en vertoonrekords te registreer en op te neem. Daar is klubs wat geen interaksie met alle rasregisters het nie, en National Breed Clubs, wat al die reëls vir 'n spesifieke ras opstel. Daar is ouerklubs wat 'n nuwe en seldsame ras in 'n register sal bevorder. Daar is almal rasklubs, spesifieke rasklubs, en spesifieke prestasie-, werk- en jagklubs. Daar is plaaslike, nasionale en wêreldwye honde-klubs.
Daar is genoeg variëteite aan klubs om aan elkeen se behoeftes te voorsien. Om meer te wete te kom oor 'n ras, kan u by 'n rasklub aansluit en die spesiale aanbieding van die ras bywoon. As behendigheid, gehoorsaamheid of veldproefgeleenthede u interesseer, is daar baie uitvoeringsklubs beskikbaar. Hulle omhels nuwe lede en is bereid om u op te voed en te help in u strewe. Die potensiaal is eindeloos.