Mense vra my dikwels wie my goeroes is. Jare gelede sou ek die name van verskeie bekende wyses afrompel wie se name geëindig het met "-ananda" (baie van hulle Joodse genote wat Goldstein vir 'n Swami-naam verhandel het.) En inderdaad is daar baie wonderlike sulke onderwysers.
Meer onlangs was ek beïndruk deur gewone mense wat nie veel oor geestelike sake praat nie; hulle leef dit net. Na baie jare lank oor onvoorwaardelike liefde te praat, vind ek dit verfrissend om dit in aksie te sien, sonder hype of floreer. Hierdie verborge goewerneurs het gemaskaraer as hotel skoonmaak dames, skoen shiners, of huur motor shuttle bus bestuurders. Hulle lyk soos gewone mense, en hulle is - behalwe hulle is buitengewoon blink en hulle beliggaam 'n eenvoudige aardse wysheid wat my in my spore stop.
My mees onlangse ontmoeting met 'n heilige-in-drag was met 'n limo-bestuurder wat my op die Los Angeles-lughawe gekies het. Terry was 'n lang, skelm Afrika-Amerikaanse man wat net so maklik gewerk het as 'n bouncer. Sy hare was amper aan sy kopvel, sy nek die wydte van die dijbeen, en hy het nie veel gelag nie. Hy het aangekom op bagasie eis oor 20 minute laat, maar ek was nie op die punt om in sy gesig te kry nie.
Terry het om verskoning gevra dat hy laat was, met die verduideliking dat hy 'n minderjarige fender bender in die lughawe parkeerterrein gehad het; 'n jong dame wat pas haar bestuurslisensie pas gekry het, het sy motor in die agterkant getik. Alhoewel daar geen skade was nie, het hulle papierwerk verruil.
Langs die roete het ek gehoor dat Terry sy ongeluk aan sy verzender oor die 2-wegradio rapporteer. "Was daar enige skade aan die motor?" vra die dispatcher.
'Nee,' antwoord Terry versigtig.
"Het jy seergekry?" was die volgende vraag.
"Hoe voel jou nek?"
Kort stilte. Dispatcher opgawes: "Jy weet, daar kan 'n bietjie kontant in hierdie vir jou wees."
Alhoewel ek 'n bietjie walglik was om dit te hoor, was ek nie verbaas nie; baie mense dink so. Maar Terry se reaksie het my verras. Op 'n baie gesaghebbende wyse het hy geantwoord: "Ek speel nie seer nie."
Ek speel nie seer nie. Nou is daar 'n bevestiging om op 'n opvallende plek te lê. Ek speel nie seer nie. My God, dis presies wat ek vir 30 jaar geleer het! (En hoeveel leeftyd?) Moenie klein speel nie. Moenie 'n slagofferposisie aanvaar nie. Moenie beloning soek vir pyn nie. Wees pragtig. Wees selfbemagtig. Wees heel. Speel grand, want dit is wie jy - almal van ons - werklik is.
Hoekom, as ons almal so groot is, wil mense klein speel? Omdat hulle glo dat die beloning vir pyn groter is as wat hulle sou ontvang as hulle goed en geheel was. Kom ons kyk na sommige van die belonings wat ons kan versamel vir pyn: geld; geskenke; aandag; simpatie; beheer oor ander; om uit die werk te kom; ontsnap verhoudings met onopgeloste probleme; vermy ongewenste seks; uitstel van besluitneming; reg wees; 'n identiteit; aanvaarding in 'n groep wat soortgelyke pyn verheerlik; en op en aan.
Kom ons kyk nou na die voordele om nie seer te wees nie: integriteit; eerlikheid; gesondheid; voorspoed; sukses; lonende verhoudings; self-bemagtiging; en gemoedsrus. Die hele lys van wêreldse belonings om klein te speel, voeg nie in waarde by tot selfs een van die voordele van die beoefening van heelheid nie. Die belonings vir slagoffers is glad nie bevredigend nie; hulle dryf net pyn, skeiding, en illusie dieper. Die voordele van groot lewe is bemagtigend en gaan goed bymekaar.
Oorweeg die scenario van 'n man wat in 'n straat loop, wanneer 'n blompot van 'n vensterbank oor hom val en by sy voete val en hom versigtig raak om hom te tref. Daar is verskeie reaksies wat die mede kan volg: (1) Slagoffer: hy slaan in kwesbaar gevoel, gaan huis toe, voel jammer vir homself en stuur weg vir selfbeskermings toerusting; (2) Retaliator: hy stamp tot by die woonstel waaruit die blompot val en die eienaar uitstoot; (3) Stoic: hy redeneer dat dit bloot sy karma was vir die blomkruit om hom te mis en hy bly loop; en (4) Geneser: Hy gaan na die bloemis op die hoek, koop nog 'n blom, vind die woonstel waaruit die pot geval het, en gee dit aan die eienaar om die een wat hy per ongeluk verloor het, te vervang.
Dit is duidelik dat die pad van die geneser die mees bemagtigende en regeneratiewe is. Die geneser "speel nie seer nie." Ons het almal seergekry. Ons hoef nie seer te bly nie. Dit verg 'n groot persoon om buite die skynbare belonings vir kleinheid te groei. Terry weet. Hy is onverwags gestoot, maar hy sal eerder met die pretgedeelte van die rit aangaan.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > "Ek speel nie seer nie": groei verder as die bevredigende belonings vir kleinheid