Spinasie-Porcini Vulresep - Nuwe resepte
Vulsel van spinasie-porcini
1 pakkie gedroogde porcini-sampioene*
2 warm Italiaanse worsies (6 tot 7 gram in totaal), omhulsels verwyder
1/2 koppie gekapte sjalot (3 groot)
2 koppies 1/3-inch blokkies korslose, dagoud, landelike brood
1 pakkie van 10 gram bevrore gekapte spinasie, ontdooi, baie droog gedruk
Plaas porcini in klein bakkie; gooi 1 koppie kookwater oor. Laat staan ​​tot sag, ongeveer 45 minute. Dreineer, behou weekvloeistof. Kap porcini; tersyde gestel.
Verhit 'n groot kleefvrye pan oor medium hitte. Voeg wors by; soteer tot bruin, breek in klein stukkies met agterkant van vurk. Voeg porcini, sjalot en knoffel by. Verminder hitte tot medium-laag; bedek en kook tot wors gaar is, af en toe roer, ongeveer 5 minute. Plaas worsmengsel en sappe in 'n medium bak. Roer broodblokkies, spinasie en roosmaryn by worsmengsel. Geur met growwe sout en peper. Meng 1/4 koppie gereserveerde porcini -vloeistof in. Bedek en verkoel oornag.
Bring die vulsel tot kamertemperatuur. Klits die eier net voor gebruik in 'n klein bak en meng tot vulsel.
*Beskikbaar in die produkte -afdeling van baie supermarkte en in spesialiswinkels en Italiaanse markte.
Inhoud en die ontevredenheid daarvan
Vir jare, ons in tradisionele media het ons getroos oor die toenemende irrelevansie van ons werk. Eerstens dring ons daarop aan dat inhoud koning is. As 'n verhaal, beeld, film of verslag oortuigend genoeg is - 'n openhartige foto van Malia Obama, 'Slumdog Millionaire', die rubrieke van Maureen Dowd - sal dit vertaal word in pixels. Dit sal floreer op enige platform, oorheers elke sport. Volgens hierdie logika moet skeppers, vervaardigers, kunstenaars en joernaliste hulle net toespits op die vervaardiging van groot werk en die huidige veranderinge in die verspreiding en vertoon van inligting aan nerds in pakke oorlaat.
As hierdie argument nie bykomend is nie, troos ons onsself op 'n ander manier. Ons sê dat klassieke 20ste-eeuse vorms soos Hollywood-films en glanstydskrifte natuurlike digitale uitbreidings teweegbring. 'N Videospel kan uit' Gossip Girl 'gespin word. Sosiale netwerke kan saamspan rondom publikasies soos The Economist of Vogue. Miskien sal hierdie sekondêre media mense na die hoofgebeurtenis lok, of miskien - ons was huiwerig om dit op te let - dit sal self die hoofgebeurtenis wees. Hoe dan ook, dit is O.K. As 'n opgeleide en talentvolle ou hand die primêre inhoud maak, kan jongmense wat iMovie verstaan ​​of weet hoe om boodskapborde te modereer - miskien iemand se neef of baba -oppasser - die ander dinge laat draai.
Dan is daar die lastige derde argument, die een wat ons weet waar is. Dit is die een wat erken dat die inhoud wat in die nuwe verspreidings-en-vertoonstelsels gedy, agterdogtig verskil van die Amerikaanse populêre kultuur wat ons selfs tien jaar gelede liefgehad het. Dit lyk asof rillers nie op Hulu floreer nie. Niemand lees 'n sesdelige ondersoekreeks oor wangedrag van burgemeesters op Twitter nie. En as dit die na -gedagte -boodskapborde is - dié wat deur interns gemodereer word - wat al die verkeer lok, waarom gooi ons dan in ou media soveel geld en tyd in 'main event' -programme wat ongelees en ongesiens bly?
Die derde argument sê dat ons moet verander. Ons moet inhoud ontwikkel wat metamorfoseer in ooreenstemming met nuwe maniere om dit te ervaar, te versprei en geld te verdien. Hierdie argument gee toe dat dit is onmoontlik om tradisionele analoog inhoud soos nuusberigte en sepies in pixels te vertaal of uit te brei sonder om dit fundamenteel te verander. Ons moet dus nuwe vorms uitvind. Al die fassinerende, besondere, soms pragtige en reeds eienaardige maniere om woorde en beelde te organiseer wat in die vorige eeue ontwikkel het-musiekresensies, modeverslae, nuusberigte op die eerste bladsy, aksiefilms, geselsprogramme laat in die nag-is ontwerp vir 'n wêreld wat nie meer bestaan ​​nie. Hulle versuim om bestaande begeertes aan te spreek, terwyl hulle pligsgetrou reageer op begeertes wat mense nie meer het nie.
Die joernalis Jeff Jarvis blameer die afgelope tyd sy eweknieë omdat hulle nie die veranderinge in ons beroep wat deur digitale tegnologie veroorsaak is, beter begryp nie. Die skrywer Ron Rosenbaum het geantwoord dat die beste joernaliste te besig was om te filosofeer: hulle rapporteer, skryf en redigeer. Albei is reg. Joernaliste het tien jaar lank gehoop om radikale heropleiding te vermy. En wie kan in enige beroep, midde-loopbaan en op haar manier, die skuld gee vir die vermyding van seminare oor die skryf van Google-vriendelike leidrade of die oopmaak van haar bronne vir lesers? Terselfdertyd het 'n groot aantal hoofstroomjoernaliste begin blog, op Facebook en Twitter aangemeld, met video gekoppel en met nuwe vorme geëksperimenteer. Jarvis en Rosenbaum is onder hulle.
Glo iemand nog steeds dat die vorms van films, televisie, tydskrifte en koerante onafhanklik van hul vinnig veranderende manier van verspreiding kan bestaan? Die gedagte het onvolhoubaar geword. Neem tydskrifskryf. Op skool of op die werk leer tydskrifskrywers nooit iets so breed as om 'wonderlike verhale te vertel' of 'arrestasie -beelde te maak' nie. U bestudeer nie die ou kuns van storievertelling nie. U leer om sekere getalle en style en vorms van woorde en beelde te produseer. U leer om bondig te wees as 'n publikasie advertensiebladsye verloor. U leer om te vergroot as 'n 'artikel' meestal beskou word as 'n afleweringsvoertuig vir foto's van 'n sexy beroemdheid. Die woorde stapel onder sekere opskrifte wat ook voldoen aan streng ooreenkomste met betrekking tot grootte en toon, en uiteindelik verskyn dit langs sekere soorte foto's en illustrasies met sekere onderskrifte op bladsye van sekere dimensies wat gereeld met advertensies gedeel word. Net soos om 'n film vir 'n Hollywood -fliek te maak, is nooit net om op te neem nie, en om op te tree in 'n TV -advertensie is nooit net toneelspel nie, maar skryf vir 'n tydskrif is nooit net skryf nie.
Die feit dat artikels in digitale vorm leef en nie meer in die eerste plek op papier is nie, bevry dit van sekere beperkings wat vir ou-mediamense absoluut normaal lyk en vir almal anders, as nie net dom nie. Neem 'n voorbeeld uit 'n onlangse uitgawe van die tydskrif Self. Dit bevat 'n artikel oor vrywilligerswerk, een wat op 'n miljoen maniere geskryf kon word. Maar omdat dit in 'n tydskrif verskyn met verkope van kiosks, 'n intekenaarbasis van vroue en advertensies van skoonheidsmiddels en farmaseutiese produkte, is dit perforce 'n omgangstaal persoonlike opstel wat in sy DNA sterk oortuigings uitdruk oor hoe vrouetydskrifte werk en verkoop en oorleef. . Dit is spesifiek vervaardig om 'n voorblad te vorm en te regverdig, die goeie ou toestel wat deur glanstydskrifte gebruik word om op die kiosk uit te staan. In hierdie geval lui die voorblad: 'Die #1 gelukgeheim wat u moontlik kan mis', en die verhaal beskou vrywilligerswerk as 'n bron van tevredenheid. Daardie vrywilligersverhaal is 'n wêreld weg van een wat u in 'n privaat joernaal, 'n hardebandbundel, 'n betaalde advertensie of 'n reisblog sou vind.
Maar dit lyk asof skoonheidsmiddelsondernemings eendag hul eie webwerwe sal begin versterk-met make-upvideo's en klik-om-te-koop-opsies, net soos kraftfoods.com gedoen het met sy uiters verhandelbare resepwebwerf en walmart.com met sy gewilde blogs deur moeders. As adverteerders inhoudverskaffers word, verloor tydskrifte advertensies en laai hulle uiteindelik by die kiosk. Sonder kiosks en geen voorblaaie, is daar geen voorblaaie sonder voorblaaie nodig nie; die verhaal hoef nie meer op die voorbladregverdigende manier geskryf te word nie. Opskrifte op Newser of The Huffington Post of The Daily Beast lok 'n gehoor met nuwe vorme. (HuffPo gebruik die name van beroemdheidsbloggers, terwyl The Daily Beast miniatuurbeelde gebruik.) Terselfdertyd verloor lesers hul gewoontes aan die spesifieke plaag - die belofte van geheime vir dunheid en vreugde - wat vrouetydskrifte laat werk het. Afwesig van die infrastruktuur van die kiosk, sal vrywillige garings verander. Hulle werk moontlik die beste as verhaal oor streaming video of geborgde skakels op 'n sielkunde-webwerf of 'n opstel van 10 000 woorde wat in e-boekvorm gepubliseer is.
Mense wat in tradisionele media en vermaak werk, moet óf konsentreer op die antieke kwaliteit van hul werk, deur die eksklusiewe gehoor van TV -kykers of tydskriflesers te kweek wat moontlik vir vakmanskap betaal. Of hulle moet hulle voorstel dat hulle weer 19 is: 'n dag op Twitter deurbring of 'n resep volg van 'n video van Mark Bittman wat op 'n yskas gespeel word, wat outomaties agterkom watter bestanddele ontbreek en 'n bestelling na die kruidenierswinkel stuur (dit sal binnekort bestaan!) . Dan moet hulle nadink oor watter inhoud by hierdie nuwe verspreidingsmetodes pas, en kan hulle saam met hulle ontwikkel. Vir ou media kan geestelike buigsaamheid die grootste geheime wees wat ons gemis het.
Hartlike pasta -resepte vir die winter
Kouer nagte vra vir warmer, ryker kos. Op die hakke van my vispasta -resepte, beweeg ek reguit in pasta al forno, wat soveel meer is as net lasagne. Vooraf gemaak en dan in die oond gebak, is gebakte pastageregte 'n droom, en almal sal hiervan hou.
Pizzoccheri is wonderlike bokwietpasta (gewoonlik 20 persent koring-dus nie glutenvry nie, maar lae gluten) wat baie goed werk in hierdie ryk afterski-styl pasta. Ek waarborg dat dit een van die gerusstellendste geregte sal wees wat u lank sal eet. Die bokwiet bring 'n smaaklike mineraliteit by die kool- en kaasryke verwerking. Hierdie resep werk natuurlik goed met gewone pasta, maar voeg miskien 'n paar rogbroodkrummels of soortgelyk aan die bokant by om die volgraan smaak te bring.
Die gebakte rigatoni-resep is regtig eenvoudig, maar lewer te veel smaak op die manier waarop porcini dit altyd doen. Porcini, spinasie en ricotta pas perfek saam-ware dinge wat in die hemel gemaak is.
Cannelloni kan moeilik wees, maar die tyd wat ek aan die vulsel van die pasta spandeer, word vergoed deur die gemak van my witsousresep, dit is 'n bietjie ryker as gewoonlik, maar dit behels geen kook en geen roux nie, so dit is regtig haalbaar. Ek het kalfsvleis gebruik, maar jy kan eerder vleismaalvleis gebruik, want dit is 'n bietjie makliker om te vind.
As u nie cannelloni het nie (of nie pasta wil vul nie), kan u hierdie resep meer soos 'n lasagne maak, en dit sal wonderlik wees.
Al drie die resepte sorg vir wonderlike, opwarmende geregte wat u vooraf kan maak en later kan bak: perfek as u vir 'n honger gesin saam wil kook of 'n aandete wil hê wat vooraf voorberei is, gereed om in die oond af te sluit by die huis kom van die werk af.
Die metode om hierdie staande ribgebraai te kook, is uniek omdat dit begin met 'n baie hoë hitte - 450 grade - en eindig met die oond heeltemal afgeskakel. U kan die nodige gaarmaaktyd bereken deur die begingewig van die braai te neem en dan met 5 minute te vermenigvuldig. Byvoorbeeld, as u 'n braaipan van 4 pond het, is 4 x 5 = 20 minute. Vir 'n 6-pond braai, 6 x 5 = 30 minute.
Skakel na die tyd die oond af sonder om die deur oop te maak en wag twee uur. Aan die einde van twee uur kry u 'n gebraai wat heeltemal medium skaars is. Vir die doeltreffendste resultate, kook dit in 'n oond met 'n digitale skerm vir voorverhitting, of maak seker dat u oond behoorlik gekalibreer is.
Worsvulsel met venkel en geroosterde muurbal
Ag die vreugdes van kruisopleiding. Ek het ongelukkig uitgebreide ervaring in hierdie afdeling.
Cross training verwys tegnies na ekstra krag en kondisionering wat u kan doen om u hardloop te verbeter. Sommige mense sweer deur fietsry/hardloop combo dae, gewigstoot, pilates, joga, ens. Dit is sinvol as dit te moeilik is vir u liggaam om baie te hardloop, dan matig te hardloop en mettertyd die verskil te maak. die fiets/in die swembad/wat ook al 'n goeie idee is.
Maar vir my klink dit te veel na oefen ter wille van oefening. ek is 'n hardloper , nie 'n oefenaar . Ek is daar om te hardloop, nie net om kalorieë te verbrand nie. 'N Elitistiese puristiese snob? Ja, ja, miskien is ek wel, maar met goeie rede!
Ek dink dat hierdie verskil tussen hardlopers en oefenaars 'n belangrike onderskeid is. Daar is niks verkeerd met oefen met die uitsluitlike doel om in vorm te bly nie. Baie mense doen dit, en almal weet dat Amerikaners ernstig aandag moet skenk aan hul gewigskwessies. (Sidenote: het u geweet dat dit onwettig is in Japan om oorgewig te wees.)
Ek dink die belangrikste nadeel van die oefenbenadering is dat dit hardloop/oefen taak . Op 'n sekere punt verloor u motivering en daar is niks anders op die spel as u eie ydelheid nie ('n kragtige motivering, ek gaan nie lieg nie, maar nie genoeg ). Daarom dink ek dit is belangrik om te hardloop met 'n doel voor oë: 'n wedloop, 'n tyd, 'n inspanningsvlak. OF, nog beter, om te hardloop vir die vreugde daarvan. Gaan uit en hardloop elke dag omdat dit u gelukkig maak, nie omdat u bang is om u jeans te ontgroei nie.
Waarop dra dit alles by? Vir my is kruisopleiding 'n plaasvervanger vir hardloop. Ek kan doen dit. Fiets, swembad, elliptiese (ugh!), Ens. En dit is regtig nie daardie sleg. Maar as ek kan hardloop, waarom sou ek enigiets anders doen? Elke keer as ek in 'n draai klas is, dink ek – hmm, ek wens ek wou nou hardloop …
Hardloop is vir my net makliker. Daar is nr proses . (Haha, ek praat asof kruisopleiding so uitdagend is!) Maar regtig, jy moet by die gimnasium kom, 'n vriend kry om jou in te sluip, of ( snak!) koop 'n lidmaatskap, dra die regte klere, bring 'n waterbottel (want die instrukteurs dring altyd daarop aan dat u water drink) en kom dan tuis. En as u saamsmelt, is dit 'n hele ander reeks vereistes en swempet, pak, handdoek! Net te veel.
Kortom, ek hou daarvan om te hardloop. Ek is mal daaroor om te hardloop. MAAR soms is hardloop nie 'n moontlikheid nie. Gee kruisopleiding.
Die meeste gimnasiums bied dit aan, gewoonlik teen 'n baie vroeë uur. Voordele: U hoef nie veel te dink nie, want die instrukteur is daar om u te vertel wat u moet doen, hoe vinnig u moet gaan, hoe lank, ens. Normaalweg behels klasse 'n kombinasie van "hills " en naellope om u te vermaak. Nadele: fiets sitplekke kan wees regtig ongemaklik. Jy moet regtig werk om 'n goeie oefensessie te kry. En jy gaan nêrens heen nie.
O seun. Hierdie maak my dood. Hulle is verreweg die beste oefensessie, maar nie alle gimnasiums het dit nie. Airdyne-fietse gebruik al u spiere (bo- en onderlyf), en minuut-vir-minuut bied 'n oefensessie wat gelykstaande is aan hardloop. Hoe weet u dat u genoeg van die oefensessie op die fiets gekry het? U word omring deur 'n plas sweet. Gebruik die wyse woorde as u gids. Ek weet, ek weet, dit is 'n bietjie neerdrukkend …
Hou van my 'n bietjie poel. Dit is die naaste aan hardloop, minus die impak. As u beenverwante beserings het, is die swembad die plek vir u. Lees die artikel van Jess vir meer inligting en 'n paar goeie oefensessie -idees.
Ek noem dit net hier, want baie mense swem rondtes as 'n hardloopvervanger. As ek 'n bekwame swemmer was, sou ek waarskynlik saamstem, maar ek is nie (glad nie. Het jy al ooit 'n flammende olifant gesien? Dit is my in die water), so ek kan nie 'n besonder geldige mening gee nie.
Ek het gisteraand 'n lang, vinnige stap geloop. Net om myself te vermaak. Ek sê nie dat dit u kardiovaskulêre vermoëns of spiere sal behou nie, maar dit is lekker om uit te klim iets wanneer jy nie kan hardloop nie.
Ek het baie gehys vir ski doeleindes. Maar aangesien ek meer op hardloop fokus, sien ek nie regtig die behoefte nie. Al die spiere wat 'n afstandloper benodig, kan ontwikkel word deur hardloop op afstand. Dit kan eintlik nadelig wees om op te lig, want dit veroorsaak onnodige omvang, wat u kan vertraag. Elke keer as ek gelig het, was dit net vir estetiese doeleindes (wie wil nie mooi getinte arms hê nie?).
Ek doen gewoonlik 'n paar keer per week buikspiere. Ideaal gesproke sou ek dit elke tweede dag doen, maar dit gebeur gewoonlik nie. Ek glo dat 'n sterk kern jou help om te hardloop. Kernwerk versterk jou rug, wat jou bene en die res (natuurlik) ondersteun. Dit kan beserings voorkom. As ek nie hardloop nie, neem my kernwerk 'n bietjie toe, net omdat ek meer tyd het
Spinazie -Porcini Vulsel - Resepte
PASBAK MET SPINASIE, PORCINI EN RICOTTA. 25/10/14
Dit neem 'n paar minute om dit te monteer, maar dit lyk briljant. Gebruik 'n vegetariese Parmesaan om dit geskik vir groente te maak.
2 x 400 g blikke pruimtamaties, gedreineer en afgespoel
Vir die rigatoni
100g/3 & thinsp & frac12 & thinspoz gerasperde Parmesaan
Begin eers die tamatiesous. Voeg die olie in 'n kastrol en braai die knoffel oor matige hitte tot taai, maar nie gekleur nie. Kap die tamaties grof, roer dan by die knoffel en geur goed. Voeg 'n goeie skeut water by, verlaag dan die hitte en laat dit prut terwyl u die res voorberei, vir minstens 45 minute. Voeg 'n skeut water by as dit droog lyk.
Bring 'n pan soutwater tot kookpunt en kook die rigatoni vir 8 minute tot net voor al dente.
Skep rigatoni met 'n gaatjieslepel uit die kookwater en spoel onder koue water tot dit afkoel. Hou die water aan die kook, maar gebruik 'n koppie om die gedroogde porcini te bedek.
Voorverhit die oond tot 180C/350F/gas 4. Voeg 'n knippie sout by die kookwater en blansjeer die spinasie. Dreineer, laat afkoel en droog.
Druk soveel moontlik water uit die spinasie en sny dit fyn. Voeg 'n paar skeppies olie in 'n braaipan en braai die knoffel liggies totdat dit taai voel. Dreineer die porcini, behou die vloeistof, kap dit dan grof en voeg by die knoffel saam met die tiemie. Roer goed deur en roer dan die spinasie by. Vou die ricotta en die helfte van die Parmesaan by en geur na smaak met sout en peper. Roer 150 ml van die porcini -vloeistof by.
Smeer die basis van 'n vlak bak liggies en smeer die spinasie -mengsel oor die bodem. Sit die rigatoni bo -op die spinasie, druk dit daarin en skep die tamatiesous oor. Sprinkel die oorblywende Parmesaan oor, drup 'n bietjie olie oor, plaas dan in die oond vir 20 minute totdat die pasta sag en die Parmesaan goudbruin is.
Terwyl ek my Louis Vuitton/Solari -video op 'n vorige pos op YouTube laai, ontdek ek 'n reeks anime deur Takashi Murakami wat die monogram van die LV -handelsmerk behels. Die anime is almal winderig, magies en oulik.
Verlede jaar het die Brooklyn Museum 'n retroseptiewe vertoning van Takashi Murakami se werk aangebied. Die vertoning met die titel " © MURAKAMI " het 'n groepie trippy, infantiele en erotiese karakters bekendgestel. Die borrelkopkarakter met sy ongeveer 10 strekende hande, wat my aan 'n Indies-Boeddhistiese godheid laat dink, was drie verdiepings lank. Die lewensgrootte vroulike robot vou haarself in 'n ruimtetuig soos 'n transformatorspeelgoed (soos gesien in verskillende posisies agter).
Die vertoning illustreer ook die naatlose kombinasie van fantasiekuns en luukse handelsware. Afgesonderd van die museum -aandenkingswinkel, is 'n toonbank in die middel van die uitstalruimte aangebring vir die verkoop van LV/TM -handsakke en bykomstighede. Hoe kan die Japannese (en anime -aanhangers) nie verlief raak op hierdie handelsmerk nie?
Vir nog 'n video van hierdie reeks en meer foto's van die LV/TM -uitstalling, gaan na hierdie pos op die Louis Vuitton Superflat -monogram.
Om Paasfees te vier, berei 'n tradisionele, klassieke Italiaanse Paastert voor (Torta Pasqualina) is 'n moet vir die meeste Italianers. Dit is werklik 'n groot ma van 'n torta/pastei. Sekerlik so massief, tydrowend en duur in bestanddele, dat dit slegs vir spesiale vieringe soos Paasfees bespaar word. . . dit is nie u gemiddelde weeklikse of selfs maandelikse pastei/torta nie!
As dit die eerste keer is dat u 'n tradisionele Italiaanse Paastert bak, weet dat daar baie tyd aan die gang is. . . miskien wil u selfs 'n paar familie of vriende in die kombuis inroep om u te help met die rasper en die sny van al die bestanddele. Dit is 'n liefdesarbeid!
Die Italiaanse Easter Pie is gemaak om 'n skare te voed en is 'n massiewe, stewige pastei vol letterlik meer as 2 pond Italiaanse vleis in hierdie hondjie: salami, warm capicola, Italiaanse wors, prosciutto en pancetta. En ongeveer 3 pond verskillende Italiaanse kase: mozzarella, ricotta en Parmigiano. En alles gebak in 'n heerlike, botteragtige, skilferige kors!
Soveel weergawes van Italiaanse Easter Pie -resepte!
Daar is talle streeksweergawes van Italiaanse Paastert (Torta Pasqualina), elkeen met sy eie unieke manier om dit voor te berei. U sal selfs vind dat hierdie resep in die streke ook tussen stede en gesinne verskil! Almal glo natuurlik dat hul resep die beste is! Maar dit is die manier van Italiaanse kook!
Hierdie resep bevat nie net vleis en kaas nie, maar ook baie groente: artisjokke, porcini -sampioene, uie, spinasie, Italiaanse pietersielie en natuurlik. . . knoffel!
Italiaanse Paastert is beter as dit 'n dag vooruit voorberei word, want dit moet ten minste 3 uur rus nadat dit gebak is. Dit help u om dit beter in vaste stukke te sny. Verhit dit net 'n halfuur voordat dit bedien word, sodat dit warm is.
Ek weet nie van jou nie, maar ek wil nie hê my cholesterol moet nagegaan word nadat ek 'n sny van hierdie tert geëet het nie!
kook spinasie en artisjokke (boonste ry)
week gedroogde porcini -sampioene en kook (onderste ry)
voeg pietersielie by gekookte artisjokke, voeg sampioene by (boonste ry)
kap sampioenmengsel op, moenie vergeet om die gebraaide knoffel (onderste ry) by te voeg nie
Voeg eiers by ricotta Plaas alle kase om te rasper of te sny (boonste ry)
Voeg slegs parmesaankaas by ricotta/eiermengsel, voeg sampioen-artisjokmengsel by (onderste ry)
Sny Italiaanse vleisblokkies in blokkies (boonste ry)
bak tertdeeg met 1 ″ vulsel, lag dan vleis met kaas (in skywe gesny of in blokkies gesny) onderste ry
Laai die spinasie bo -op vleis en kaaslae (links) laag mozzarellaskywe bo -op (nie getoon nie)
gooi al die res van die vulsel oor (regs)
Plaas tertdeeg bo -op (nie getoon nie)
Baie lande vier Paasfees met resepte wat eiers bevat. . . BAIE eiers, en Italië is geen uitsondering nie.
In Italië is groot, weelderige paastertjies of tortas gemaak met eiers tradisioneel. Soms genoem "Torta Pasqualina", "Pizza Rustica", "Pizzagaina" of "Pizza Chena/Piena" en word die eerste maaltyd bedien om die beskeie eet, die offer van sekere kosse of die vas tydens die vastyd te breek.
Hierdie vleisagtige, kaasagtige eierlaag is 'n sterre, gevul tot die rand, skouspelagtig feesgereg en absoluut perfek om te geniet aan die einde van die vastyd. Dit is 'n tradisionele weelderige gereg wat bedoel is om 'n skare te voed en om op Paasfees om die tafel te geniet wanneer ons die opstanding van Christus en sy verlossingsgeskenk vier.
Alhoewel u miskien resepte vind wat slegs vleis, kaas en eiers bevat, vind u ook dié wat spinasie of artisjokke of albei bevat, soos ek kies! Boonop hou ek van meer eiers, meer vleis en meer kaas. . . nie net een of twee van elk nie. . . maar ALMAL! Sommige mense verkies die vleis en kase wat in skywe gesny is, maar soos in my weergawe hou baie van die vleis en kase in klein blokkies. Daarbenewens geniet sommige hul tert met 'n sagte brooddeeg, terwyl ander daarop aandring om 'n skilferde tertkors te hê. . . ons hou meer van ons s'n aan die brooddeegkant. Ek weet dat ek nie die hele eiers in die middel wil kook nie, soos sommige insluit, en ek het geweet dat my man dit nie met hardgekookte eiers binne sou raak nie. My weergawe het dus geen 'harde' eiers nie.
Sommige weergawes lê selfs die gebak binne saam met die eiers, vleis en kaas, met 12 lae wat algemeen die twaalf apostels van Christus verteenwoordig. Een ding wat al die honderde weergawes gemeen het, is dat hulle almal smaaklik en nie soet is nie.
Berei die pastei 1 - 2 dae voor Paasfees voor, sodat die geure lekker trou en nie so verslete is dat u nie die heilige Paasdag geniet nie. Gedurende hierdie tyd moet die torta in die yskas gestoor word, maar op die dag waarop dit bedien word, laat dit 2 uur voor opdiening by kamertemperatuur kom. Klein skyfies is alles wat nodig is as gevolg van die swaarheid van hierdie gereg dat dit nogal vol is.
As u ekstra tertdeeg het, kan u ook 'n 'kruis' of 'eier- en/of blomontwerpe' sny om Paasfees, lente en nuwe lewe te simboliseer!
Soos frittatas, Italiaanse Paastert/Tortas is so veelsydig omdat dit warm of koud bedien kan word, en vir enige ete, ontbyt, middagete of aandete!
Sondag, 13 September 2009
Philadelphia, ps. Ek het jou lief.
As ek grootword met die uitsig op die skyline van NYC, sal Manhattan altyd vir my 'n spesiale plek wees, maar deur die jare het 'n ander stad 'n plek in my hart gevind - Philadelphia. Net soos NYC, het Philly uitstekende sport, restaurante, museums, kuns, musiek en openbare vervoer, maar daar is iets soeter aan hierdie stad. Selfs in die hartjie van die middestad is daar bome en groen ruimte, die meeste dinge is loopbaar (soos PE sou sê, "dit is net nog 'n blok"), pragtige argitektuur, honde oral en net 'n algemene gesinsvriendelike atmosfeer.
(ja, ja, NYC reël wat mode betref, maar sodra u na Suid -Carolina verhuis, verloor u outomaties die reg om oor mode te praat)
Anywho, twee weke gelede vlieg ek en C na Philly om by sy broer te gaan kuier, wat pas 'n wonderlike woonstel in die middestad gekoop het. Ons het hom vinnig op die aanbod geneem om 'n paar dae te kom bly, 'n Phillies -wild te gaan vang en deur die stad te eet.
Alhoewel daar baie hoogtepunte (en onvergeetlike maaltye) was, fokus hierdie pos op een ontbyt, een skemerkelkie en een lekker ete.
Ons eerste oggend in PHL het begin met ontbyt by Mixto (1141 Pine St)
Hierdie Kubaanse en Latyns -Amerikaanse restaurant met inspirasie is tussen antiekwinkels in 'n beskeie straat geleë. Die binnekant is pragtig, donker hout, oop baksteen, en die voorste muur is volledig gemaak van glasdeure, wat tot my vreugde wyd oop was toe ons daar aankom.
Terwyl ons aan mango bellini's en mimosas drink, trek PE die agenda uit. letterlik. (let op die gepatenteerde Sipala-vingerpunt)
U kan die spyskaart van Mixto aanlyn bekyk, maar 'n paar hoogtepunte sluit in Argentynse biefstuk en eiers (gebraaide rompsteak met twee eiers in elke styl, tuisgebakte friet en gemengde groente, $ 11,00) Huevos Rancheros (twee eiers, elke styl bedek met 'n kreoolsous bedien met gebakte boontjies en tortillaskyfies $ 8,00) Colombiaanse ontbyt (boonste ronde steak bedien met wit rys gemeng met rooibone, mieliemeelpatty en twee eiers in elke styl $ 9,00).
Nou oor na een van my gunsteling etes van die dag - laataand -skemerkelkies. Hiervoor het ons na 'n redelik nuwe plek gegaan, The Franklin Mortgage and Investment Company (112 S 18th St)
Ek kan hierdie watergat nie beter beskryf as wat hulle het nie.
"Aan die einde van die twintigerjare was The Franklin Mortgage And Investment Company die voorkant van die grootste alkoholring in die land. Die Franklin vier beide die goue eeu-kroeë van die tydperk voor die verbod, en die bekwame kroegmanne wat uit hul huise gevlug het om te jaag 'n edele vaartuig wat in sy land van herkoms verban en gedemoniseer is.
Ons verwelkom die kuns van 'n lekker mengeldrankie by ons kus. Die franklin is 'n plek waar 'n stywe drankie en 'n stemvolle horing saamsmelt, en waar kroegmanne kunstenaars is. Die Franklin is boonop 'n baken vir diegene wat voel dat 'n drank alkohol nie net bedoel is as dronkenskap nie, maar 'n eie sensoriese ervaring. "
Ek beveel die Southside sterk aan, met die sentrale foto (gin, vars suurlemoensap, kruisement en Angostura -bitter), maar alles is kunstig vervaardig en volgens wat ons bestel het, heerlik. Alhoewel die drankies van 'n ander era is, moenie bang wees nie, dit is nie 'n lekker kamer vol meisies in kleedrokke nie.
Laaste, maar nie die minste nie, aandete by James (824 S. 8th Street)
Vir 'n naweekuitstappie het u slegs 'n kans op 'n 'lekker eet' restaurant -ervaring. Toe ek James binnekom, het ek geweet ons het reg gekies. Moderne dekor, skerp lyne, ryk aardtones (die vroulike wagpers het selfs warm warm groen rokke gedra), fyn glasware en kerse oral.
Soos my foto's illustreer, is die restaurant baie donker. Sleg vir fotografie, ideaal vir 'n intieme ete om oor sport, politiek, kantoorpolitiek, lewe en liefde te praat.
Ek het die aand begin met 'n glas borrels. hul Cava Cocktail '88' om presies te wees (droë vonkelende Spaanse wyn, rivesoutes 1988, en perskebitter).
Ons het drie voorgeregte vir die tafel bestel.
In volgorde van ontsag.
(1) soutgeroosterde beet, prei-swart okkerneut fonduta, pomelo & amp eend wat kraak. (Vir my was dit die beste van die drie sonder twyfel. Maar hoe kan jy eend -krummels verslaan?)
(2) handgesnyde tagliatelle, eend -ragu, geskeer sjokolade en lemoen. (Klink na 'n vreemde kombinasie, maar dit het regtig gewerk.)
(3) pasta e fagiole. (Om twee redes teleurstellend. Dit was eintlik net 'n toneelstuk oor pasta e fagiole - dink hoenderbouillon met mini -wontons en wit boontjies - om die saak te vererger, was iemand swaar aan die sout.)
Vir ons hoofborde het ons gesmul (weer, in volgorde).
-grasgevoerde kalfsboud (dit was 'n besonderse, en ek kan nie onthou waarmee dit bedien is nie, maar dit maak nie saak nie, die kalfsvleis self was die ster en nie van hierdie wêreld nie)
-wilde gestreepte bas, skaars warm heirloom -tamaties en kekerertjies
-stadig gebraaide poularde, sagte spinasie, porcini -sampioene en pansous met appelgeur
Nagereg - maak jou eie kaasbord:
Wel, daar het julle dit mense. Jammer vir die gebrek aan foto's. Sal hopelik binnekort terug wees na die noorde en sal dit dan gelukkig vergoed :)