Opmerkings oor Sadhus word hoog - Interessant
Robert Hirschfield kyk na die seremonie en hoe die 'raaisel van kontinuïteit in die teenwoordigheid van ineenstorting' nie in die ander wêreld voorkom nie, maar op grondvlak.
DIE TWEE OU sadhus in die Trevini Ghat in Rishikesh rook altyd ganja. Hulle sou hul vetpapierhorings in hul monde suig op 'n manier wat so eroties was dat hulle onsedelik gelyk het.
Ek het baie stories oor sadhu-stenigers gehoor. Ek wou glo dat die sadhus lewendig bly in 'n ou alleenheid wat die wêreld laat sterf het. Ek wou glo dat hulle net hoogty het op tridente en lingams en sulke dinge. Totdat ek die twee in die Trevini Ghat teëgekom het, het ek nooit die teendeel gesien nie.
Ek het gou besef dat dit net een deel van 'n goedaardige seremonie was wat marathon-gesels en mantel insluit. Hul klere was van gekreukelde, fyngemaakte, pre-historiese saffraan. Verby die genesing van naald en draad.
Waarom selfs die moeite doen? Miskien net die behoefte om die raaisel van kontinuïteit in die teenwoordigheid van ineenstorting deur te dring. Ek verbeel my 'n paar ou dames op 'n stoep in die Midde-Weste.
Tyd, sê ek, nie tydloosheid nie. Die tekens en geklets van die heilige mans, die gesuiwer van hul naalde, het my fantasieë oor sadhu ander wêreldsheid opgeblaas asof hulle beelde op 'n Tibetaanse sandmandala was.
Watter seremonies en tradisies het jy al teëgekom tydens jou reise wat weggebreek het van jou vooropvattings? Laat weet ons asseblief in die kommentaar.
Vir 'n interessante blik op Westerse persepsies van (en probleme met) inheemse kulture, kyk na Christine Garvin se onlangse stuk by Brave New Traveller, The Rights and Wrongs of Traditional Cultures.