Dit is die seisoen van hoop,
van lig wat in die duisternis kom.
Sielkundiges, opvoeders en kerkleiers het jare lank gewaarsku oor ondermynende en dekadente invloede op kinders in ons samelewing - die internet, pornografiese literatuur en films, gewelddadige videospeletjies, opwindende TV, ensovoorts. Dit is 'n ou verhaal: hoe meer seksueel verdraai die vermaak, hoe meer tieners kyk daarna, en hoe hoër is die gradering en die wins.
In my boeke Op ouerskap het ek op hierdie gevare gewys en voorgestel dat die grootste strik nie woede of afkeer is nie, maar onverskilligheid. En die onverskilligheid wek my al hoe meer, omdat openbare en private sedes nie meer net gly nie, maar afneem. Waardes wat die meeste mense eenkeer as vanselfsprekend aanvaar het, word eenvoudig nie meer verwag nie, met katastrofiese gevolge vir ons kinders en jong mense. Wat het gebeur met eer en respek vir vader en moeder, vir 'n volk, vir wetstoepassing of gesag van enige aard?
Ek het gereeld daarop gewys hoe groot ondernemings, wat ons gierigheid en materialisme benut, ons kinders vernietig. Sowel die sakewêreld as die regering druk skole nou op om uit te presteer in akademici, eerder as om op karakter en integriteit te ontwikkel. Ons kultuur is blykbaar trots op die vervaardiging van briljante CEO's, met Ivy League-grade en geen morele waardes nie. Ons kan die bitter vrugte sien in die onlangse vlaag van korporatiewe skandale.
Te midde van hierdie realiteite is baie ouers bang, en met goeie rede, om hul kinders na openbare skole te stuur. Ek hoor elke week van 'n ander gesin wat hul kinders uit openbare skole trek om hulle tuis te leer. Uiteraard bring hierdie oplossing sy eie probleme mee, omdat werkende ouers te gereeld gedwing word om tuisondergeskoolde kinders 'n kort skof te gee, aangesien hulle terselfdetyd probeer om geld te verdien en op te voed.
Verder word gesonde ouer-kind-verhoudings skaarser en skaarser, deels omdat kinders vroeër hul onskuld van hul kind verloor en vervaag en wêreldsgewys raak lank voordat hulle adolessensie bereik. Die meeste tragies is dat baie jongmense so moedeloos is (en as gevolg van die volwassenes rondom hulle, sulke vreemdelinge vir die idee van langtermynverbintenis) dat hulle geen begeerte het om te trou nie, laat staan ​​nog kinders het.
Vrees en wantroue vernietig verhoudings
Op 'n manier lyk dit asof die skrikbewind van 9/11, ver van mense nie verenig - soos baie voorspel het - ons verdeel het nie. Oral vernietig vrees en wantroue verhoudings. Ek praat nie net van 'n knaende, lae vlak senuweeagtigheid oor terrorisme, die versakende aandelemark of dreigende oorlog in die Midde-Ooste nie. Daardie onsekerhede het die afgelope paar maande vir almal 'n feit geword. Ek praat van die werklike demone van vrees, geweld, wellus, hebsug en verdeeldheid wat letterlik individue, paartjies en selfs hele gesinne oor die rand stoot.
Dit is 'n wêreldwye krisis - een wat ons volle en onverdeelde aandag vra. Die Romeinse Ryk het nie net weens eksterne indringers ineengestort nie, maar ook weens sy eie verval en verval. Dit pynig my om my eie land, soos die Romeinse Ryk, van binne af te vernietig. Ons voer wêreldwyd oorlog teen terreur - en verwaarloos intussen ons eie huise, woonbuurte, werkplekke en skole.
Dit is die regte strydfronte waarop ons moet konsentreer. As net meer van ons besef dat wat regtig belangrik is in die lewe, gesonde verhoudings is tussen individue wat mekaar respekteer en liefhet. Dit is die gom wat die samelewing bymekaar hou, wat geen mate van welvaart, wette of veiligheidsmaatreëls kan vervang nie.
Ware sekuriteit kan gevind word in sosiale solidariteit
Meer as honderd jaar gelede het die groot Russiese romanskrywer Dostojewski geskryf:
'Oral in hierdie dae het mans opgehou om te verstaan ​​dat die ware veiligheid in sosiale solidariteit gevind moet word, eerder as in geïsoleerde individuele pogings. Maar hierdie verskriklike individualisme moet onvermydelik 'n einde hê, en almal sal skielik verstaan ​​hoe onnatuurlik hulle is. van mekaar geskei. Dit sal die gees van die tyd wees, en mense sal hulle verwonder dat hulle so lank in die duisternis gesit het sonder om die lig te sien. "
Die antwoord - of ons nou Christen, Moslem of Jood is - is om te glo dat die God wat ons geskape het, nie van ons afgestaan ​​het nie. Dit is die oorspronklike Kersboodskap: in 'n donker nag 2000 jaar gelede het engele aan die wêreld aangekondig: "Moenie vrees nie, ek bring vir jou goeie nuus." En die goeie nuus? 'N Klein baba is gebore, suiwer en onbesmet, wat lig in die duisternis gebring het.
Selfs vandag word daar elke dag nuwe kinders in die wêreld gebore, en elkeen is, om die Indiese digter Tagore aan te haal, ''n hernude boodskap dat God nie die geloof in die mensdom verloor het nie.' As die skepper nie die geloof in die mensdom verloor het nie, wie moet ons dan doen?
Vind vrede en geluk deur soos cnildren te word
Soos Jesus geleer het, sal ons vrede en geluk vind wanneer ons ook soos kinders word. Ons enigste hoop is om weereens hierdie kinderlike onskuld wat nog by klein kinders en soms veroudering voorkom, aan te moedig en waardeer. Die stryd om hierdie sorgelose gees van kinderjare terug te kry, sal die lewe die moeite werd maak om te lewe. Dit sal vrees en depressie wegneem, 'n gevoel van doel en veiligheid by ons jeug terugbring, en ouers wat moedig probeer om hul kinders groot te maak in die gesig van soveel teenspoed, aanmoedig.
Artikel herdruk met toestemming van die uitgewer,
Plough Publishing House. © 2000. http://www.plough.com
Bedreig: Jou kind in 'n vyandige wêreld
deur Johann Christoph Arnold.
As ons kinders volwasse volwassenes gaan wees, het hulle 'n omgewing nodig waarin hulle kinders kan wees. Maar hoe kan ons met die dringende eise van die lewe tyd en ruimte vir ons kinders maak? Hoe kan ons hulle beskerm teen die aanvalle van invloede en druk wat hulle van hul onskuld beroof? Dis 'n dilemma wat elke versorgende ma of pa weet. "Bedreigde" uitdagings en moedig elke ouer, grootouer, onderwyser en beleidmaker aan om die kosbaarheid van kinderjare te herontdek en te verdedig. Want as ons uiteindelik bereid is om hulle eerste te stel, kan ons kinders ons iets beter gee as wat hulle ooit kon gee.
Johann Christoph Arnold (1940 - 2017), 'n vader van agt met meer as dertig jaar ondervinding as 'n familieregter, het 'n rykdom van ervaring opgetel uit die leeftyd Bruderhof, 'n gemeenskapsbeweging wat toegewyd is om kinders 'n omgewing te gee waar hulle vry is om kinders te wees. Arnold is 'n uitgesproke sosiale kritikus, namens kinders en tieners regoor die wêreld, van Bagdad en Havana tot Littleton en New York. Hy was gas by meer as 100 geselsprogramme, en 'n spreker by baie kolleges en hoërskole. sy talle boeke oor seks, huwelik, ouerskap, vergewe, sterf en vrede vind, het meer as 200,000 eksemplare in Engels verkoop, en is in agt vreemde tale vertaal. Besoek die outeur se webwerf by http://www.plough.com/Endangered.
Video / huldeblyk: Johann Christoph Arnold: A Life of Reconciliation and Justice
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > 'N Seisoen van hoop - van lig, liefde en sosiale solidariteit