Robert Aske - Geskiedenis Podcasts - 2021
Robert Aske, die derde seun van sir Robert Aske en Elizabeth Clifford Aske, die dogter van John Clifford, negende Baron Clifford, is gebore in ongeveer 1500. Sy ouer broer John Aske was erfgenaam van die familie -eiendom. Sy pa was 'n groot grondeienaar, van Aughton, naby Selby, Yorkshire. Robert het vier susters gehad, Margaret, Anne, Agnes en Dorothy. (1) Aske se biograaf, Richard Hoyle, het daarop gewys: 'Die gesin was redelik goed verbind: hy was 'n neef van Henry Clifford, eerste graaf van Cumberland, wie se swaer Henry Percy, die sesde graaf van Northumberland was. Aske se broer Christopher Aske was die bestuurder van Cumberland. " (2)
In 1527 gaan werk Aske kortliks vir Henry Percy, die 6de graaf van Northumberland. Later dieselfde jaar is hy egter opgeneem in Gray's Inn, een van die vier ou Inns of Court in Londen. 'Dit word soms gesamentlik die Derde Universiteit van Engeland genoem, omdat jong mans nie net vir die regte opgelei is nie, maar ook geskiedenis geleer het ... geskiedenis terug na Magna Carta, en ongelooflik komplekse geskille wat ontwerp is om die beroepsvaardighede van studente te toets in die voorbereiding van ingewikkelde skrif en pleitstukke. " (3)
By sy terugkeer na Yorkshire het hy as advokaat gewerk. Daar is geen bewyse dat hy ooit getroud is nie. (4) Hy reis op 4 Oktober na Londen toe hy gevange geneem word deur 'n groep rebelle wat betrokke was by 'n opstand wat in die markstad Louth in Lincolnshire begin het, rakende die besluit om die kloosters in daardie gebied te sluit. Die rebelle het plaaslike amptenare gevange geneem en geëis dat die vooraanstaande kerkfigure wat hulle as ketters beskou, gearresteer word. Dit sluit aartsbiskop Thomas Cranmer en biskop Hugh Latimer in. Die het 'n brief aan Henry VIII geskryf waarin hulle beweer dat hulle hierdie aksie onderneem het omdat hulle aan 'uiterste armoede' ly. (5) Kort voor lank was die hele Lincolnshire in die wiele gery, maar "die heerskappy het onmiddellik hul beheer oor die beweging laat geld, wat andersins gevaarlik uit die hand sou geraak het". (6)
Robert Aske het ingestem om sy talente as advokaat te gebruik om die rebelle te help. Hy het ingestem om sy talente as advokaat te gebruik om die rebelle te help. Hy het vir hulle briewe geskryf waarin hulle hul klagtes verduidelik. Hierdie briewe het daarop aangedring dat hulle twis nie met die koning of die adel was nie, maar met die regering van die koninkryk, veral Thomas Cromwell. Die historikus, Geoffrey Moorhouse, het daarop gewys: "Robert Aske het nooit getwyfel in sy oortuiging dat 'n regverdige en geordende samelewing gebaseer was op 'n behoorlike erkenning van rang en voorreg nie, te begin met die van hul gesalfde prins, Henry VIII." (7)
Aske keer nou terug huis toe en begin mense uit Yorkshire oorreed om die opstand te ondersteun. Mense het om verskillende redes aangesluit by wat bekend gestaan ​​het as die pelgrimstog van genade. Derek Wilson, die skrywer van A Tudor Tapestry: Men, Women & Society in Reformation England (1972) het aangevoer: "Dit sou verkeerd wees om die rebellie in Yorkshire, die sogenaamde Pelgrimage of Grace, as bloot 'n oplewing van militante vroomheid namens die ou godsdiens te beskou. Onpopulêre belastings, plaaslike en streeksgriewe, swak oeste sowel as die aanval op die kloosters en die hervormingswetgewing het alles bygedra tot die skep van 'n gespanne atmosfeer in baie dele van die land ". (8)
Binne 'n paar dae het 40 000 mans in die East Riding opgestaan ​​en op York opgetrek. (9) Aske het 'n beroep op sy manne gedoen om 'n eed af te lê om by "ons Pelgrimage of Grace" aan te sluit vir "die gemenebes ... die handhawing van God se geloof en militante van die kerk, die behoud van die persoon en die saak van die koning en die suiwering van die adel van alle villein se bloed en bose raadgewers, tot herstel van die kerk van Christus en die onderdrukking van ketters se opinies ". (10) Aske publiseer 'n verklaring wat "elke mens verplig om getrou te wees aan die kwessie van die koning en die edele bloed, en die kerk van God te beskerm teen bederf". (11)
AL Morton het voorgestel dat al die getuienis daarop dui: "The Pilgrimage of Grace ... was 'n reaksionêre, Katolieke beweging van die Noorde, gelei deur die nog steeds halffeodale adel van daardie gebied en was gerig op die Reformasie en die ontbinding van die kloosters Maar as die leiers edel was, het die massakarakter van die opstand 'n diepe ontevredenheid aangedui, en die rang en stam was grootliks afkomstig van die ontevredenes en van die bedreigde boere. " (12)
Op 11 Oktober 1536 het Aske en sy leër by die Abdij van Jervaulx aangekom. Die abt, Adam Sedbar, onthou later dat die rebelle wou hê dat hy die eed moes aflê om die pelgrimstog van genade te ondersteun. Volgens sy biograaf, Claire Cross: "Met sy eie vader en 'n seuntjie vlug Sedbar na Witton Fell en bly daar vir vier dae. In sy afwesigheid het die rebelle probeer om die klooster te oorreed om 'n nuwe abt te kies, en in hierdie uiterste monnike het die oorhand gekry om terug te keer. " (13)
Sedbar het eers geweier om die eed af te lê, maar nadat hy met teregstelling gedreig is, het hy ingestem om by die opstand aan te sluit. Geoffrey Moorhouse betwyfel hierdie storie en stel voor dat "Sedbar in 'n baie minder bui bui was as wat hy erken het, genoeg vertroue in die gewildheid van hierdie ontluikende saak". (14) Sedbar het ingestem dat Aske se leër beheer oor die perde van die abdij kon neem. Hy het ook saam met hulle na Darlington gereis, waar hy ten gunste van die styging gepraat het.
Robert Aske en sy rebelle het York op 16 Oktober binnegekom. Na raming het Aske nou 'n leër gelei wat 20 000 getel het. (15) Aske het 'n toespraak gehou waarin hy daarop gewys het "ons het (hierdie pelgrimstog) geneem vir die behoud van die kerk van Christus, van hierdie koninkryk van Engeland, die koning, ons soewereine heer, die adel en die gemeentes van dieselfde ... die kloosters ... in die noorde het hulle arm aalmoese groot aalmoese gegee en God lofwaardig gedien ... en by geleentheid van die onderdrukking word die goddelike in goddelike diens van die Almagtige God baie verminder. " (16)
Robert Aske marsjeer nou na Pontefract Castle. Na 'n kort beleg, Thomas Darcy, het die kasteel op 20 Oktober oorgegee. Darcy het 'n boodskap aan Henry VIII gestuur dat hy nie genoeg soldate het om die kasteel te verdedig nie. "Henry het aan Darcy geskryf dat hy verbaas was dat hy niks doeltreffender teen die rebelle kon doen nie, maar het hom verseker dat hy geen twyfel het oor sy lojaliteit nie. Privaat het Henry aan sy raadgewers gesê dat hy vermoed dat Darcy 'n verraaier is." (17) Richard Hoyle beweer dat "dit was Aske se bewering dat Darcy nie 'n beleg kon weerstaan ​​nie, maar sou doodgemaak gewees het as die algemene mense die kasteel binnegestorm het". (18)
Edward Lee, aartsbiskop van York, het in die kasteel skuil. Hy het 'n reputasie as konserwatief gehad en het in die herfs van 1535 aan Thomas Cromwell geskryf en gekla oor die nuwe radikale predikers wat in die streek bedrywig was. Hy volg dit ses maande later op met die voorstel dat niemand mag preek nie, tensy toestemming van Henry VIII verleen is. Lee het ook gekla oor die plan om Hexham Abbey te sluit. (19) Aske en sy volgelinge het aangeneem dat die aartsbiskop meegevoel het met hul doelwitte vir die herstel van die kerk se vryhede en toe hy die eed van die pelgrims afgelê het, mag hy vrykom. (20)
Einde Oktober het die styging na Lancashire, Durham, Westmorland, Northumberland en Cumberland versprei. Die rebelle het by die Sawley Abbey, naby Clitheroe, aangekom, wat onlangs gesluit is en die grond aan 'n huurder verhuur is. Die man is uitgesit en die monnike is genooi om terug te keer. Toe hy die nuus hoor, het Henry vir Henry Stanley, 4de graaf van Derby, opdrag gegee om die abdij in besit te neem en die abt en die monnike sonder verhoor op te hang. "Hulle moes in hul monnike se gewoontes gehang word, die Abt en 'n paar van die hoofmonnike aan lang stukke hout wat uit die toring uitsteek, en die res op geskikte plekke in die omliggende dorpe. Derby het aan Henry verduidelik dat hy nie genoeg troepe om hierdie bevele uit te voer te midde van die opposisie van die hele platteland. " (21)
Die leierskap van Robert Aske is geprys deur historici. Een van sy versoeke was dat Henry VIII 'n parlementsvergadering in die noorde sou hou. Anthony Fletcher het aangevoer: "Aske se bedoeling gedurende die hele veldtog wat hy gelas het, was om die regering te weerhou om aan die eise van die noorde te voldoen deur 'n bewys van geweld te toon. Slegs een man is tydens die pelgrimstog gedood. Hy wou nie suidwaarts vorder nie, tensy Henry het die versoeking van die pelgrims geweier en hy was nie van plan om 'n alternatiewe regering te vorm of die koning te verwyder nie. Aske wou net die noorde inspraak in die aangeleenthede van die land gee, Cromwell verwyder en sekere beleid van die Henriciaanse reformasie omkeer. " (22)
Henry VIII ontbied Thomas Howard, 3de hertog van Norfolk, uit pensioen. Norfolk, hoewel hy 63 was, was die land se beste soldaat. Norfolk was ook die voorste Rooms -Katoliek en 'n sterk teenstander van Thomas Cromwell en daar is gehoop dat hy 'n man was wat die rebelle sou vertrou. Norfolk kon 'n groot leër oprig, maar hy twyfel oor die betroubaarheid daarvan en stel aan die koning voor dat hy met Aske moet onderhandel. (23)
Norfolk het 'n ontmoeting met Thomas Darcy gehad en probeer om hom en die ander edeles en here uit Yorkshire te oorreed om die guns van die koning te herwin deur 'die skurk Aske' te oorhandig. Hulle het egter geweier en Norfolk keer terug na Londen en stel Henry voor dat die beste strategie is om aan die noordelike rebelle vergifnis te bied. Toe die rebelle -leër versprei het, kon die koning sorg dat sy leiers gestraf word. Henry het uiteindelik hierdie advies gevolg en op 7 Desember 1536 verleen hy vergifnis aan almal noord van Doncaster wat aan die opstand deelgeneem het. Henry het Aske ook na Londen genooi om die griewe van die mense van Yorkshire te bespreek. (24)
Robert Aske het die kersvakansie saam met Henry in Greenwich Palace deurgebring. Toe hulle hulle die eerste keer ontmoet, het Henry vir Aske gesê: "Wees welkom, my goeie Aske; dit is my wens dat u hier voor my raad vra wat u verlang en ek sal dit gee." Aske antwoord: "Meneer, u majesteit laat u toe om te bestuur deur 'n tiran met die naam Cromwell. Almal weet dat as dit nie vir hom was nie, sou die 7000 arm priesters wat ek in my geselskap het, nie as 'n swerwer verwoes word soos nou nie." Henry wek die indruk dat hy met Aske saamstem oor Thomas Cromwell en vra hom om 'n geskiedenis van die vorige paar maande op te stel. Om sy steun te bewys, het hy vir hom 'n baadjie van bloedrooi sy gegee. (25)
Terwyl hy in Londen was, het 'n ander rebellie in die East Riding uitgebreek. Dit is gelei deur sir Francis Bigod wat Aske daarvan beskuldig het dat hy die pelgrimstog van genade verraai het. Aske het ingestem om na Yorkshire terug te keer en sy manne bymekaar te maak om Bigod te verslaan. Daarna het hy saamgespan met Thomas Howard, 3de hertog van Norfolk, en sy leër bestaan ​​uit 4 000 man. Bigod is maklik verslaan en nadat hy op 10 Februarie 1537 gevange geneem is, is hy in die Carlisle -kasteel opgesluit. (26)
Op 24 Maart is Aske en Thomas Darcy deur die hertog van Norfolk gevra om terug te keer na Londen om 'n ontmoeting met Henry VIII te hê. Hulle is meegedeel dat die koning hulle wou bedank dat hulle gehelp het om die Bigod -opstand te onderdruk. By hul aankoms is hulle albei gearresteer en na die Tower of London gestuur. (27) Aske is aangekla van hernieude sameswering ná die kwytskelding. (28)
Thomas Cromwell het 'n baie lae profiel gehou tydens die pelgrimstog van genade, maar daar is geen rede om aan te neem dat hy sy plek as die regterhand van die koning verloor het nie. (29) Hy het egter nou die ondersoek van Robert Aske op 11 Mei gedoen. 'N Totaal van 107 skriftelike vrae is aan Robert Aske gevra. Geoffrey Moorhouse beweer dat Aske geen poging aangewend het om sy vroeë betrokkenheid by die Pelgrimage of Grace te verberg nie: "Die opvallendste van al Robert Aske se getuienis is hoe eenvoudig hy was, veral vir een in so 'n penarie soos syne. Dit was soos al was hy nie net in staat om leuens te vertel nie, maar selfs om die waarheid te verdoesel. " (30)
Cromwell het daarin geslaag om verklarings van sommige van die gevangenes te verkry wat Aske by die Bigod -rebellie betrek het. Cromwell het ook 'n brief gevind wat deur Aske en Darcy onderteken is en 'n beroep op mense gedoen het om nie by Bigod aan te sluit nie, maar om in hul huise te bly. Cromwell het aangevoer dat hulle deur hulle aan te spoor om in hul huise te bly, by implikasie gesê het dat hulle nie by die magte van die koning moet aansluit nie en nie moet help met die onderdrukking van die opgang nie. Volgens Cromwell was dit verraad. (31)
Robert Aske is skuldig bevind aan hoogverraad en gevonnis om opgehang, getrek en in kwartale opgeskort te word. Henry VIII het daarop aangedring dat die straf uitgevoer moet word in York, waar die opstand begin het, sodat die plaaslike mense kon sien wat met verraaiers gebeur. Markdag is gekies vir die uitvoering. Op 12 Julie 1537 word Aske aan 'n hekkie vasgemaak en deur die strate van die stad gesleep. Hy is na die hoë op die heuwel geneem waarop Clifford's Tower gestaan ​​het. Op die steier vra Aske om vergifnis. Aske is opgehang, amper tot die dood, herleef, kastreer, ontkoppel, onthoof en in kwarte gesny (sy liggaam is in vier stukke gesny). (32)
Daar word gevrees dat hy (Henry) nie sal voldoen aan die eise van die noordelike mense nie ... Die rebelle ... is genoeg om hulself te verdedig en daar is alle verwagtinge dat ... as hulle hulp in die buiteland kry.
Ons het (hierdie pelgrimstog) geneem ter behoud van die kerk van Christus, van hierdie koninkryk van Engeland, die Koning, ons soewereine heer, die adel en die gemeenskaplike van dieselfde ... en by geleentheid van die onderdrukking is die goddelike diens van die Almagtige God baie verminder.
Julle mag nie ons pelgrimstog van genade vir die Statebond aangaan nie, maar slegs vir die liefde wat julle aan die almagtige God, sy geloof en die strydlustige Heilige Kerk en die handhawing daarvan, vir die behoud van die Koning se persoon en sy saak , vir die suiwering van die adel, en om alle bloed en bose raadslede teen die gemenebes uit sy Genade en sy Geheime Raad van dieselfde te verdryf. En julle mag nie in ons genoemde pelgrimstog ingaan sonder om vir julle 'n besondere wins te maak nie, of om aan enige privaat persoon misnoeë te doen nie, maar deur raad van die gemenebes, of om dood te maak of te vermoor sonder afguns, maar in julle harte alle vrees weg te neem en vrees, en neem die kruis van Christus en sy geloof, die herstel van die kerk, die onderdrukking van hierdie ketters en hulle opinies, in julle harte vooruit deur al die heilige inhoud van hierdie boek.
Terwyl daar 'n ongemaklike kalmte in Lincolnshire kom, het 'n baie ernstiger opstand in Yorkshire ontstaan, waar Robert Aske, 'n minderjarige heer en advokaat, die inisiatief geneem het. Aske was 'n idealis, wat die grootste deel van sy geestelike kwaliteit aan die rebellie gegee het ... Sy lojaliteit aan die koning was eg, en hy en Henry het waarskynlik baie van dieselfde aannames oor godsdiens gedeel.
Hulle noem dit ... 'n heilige en geseënde pelgrimstog; hulle het ook baniere gehad waarop Christus aan die kruis gehang is ... Met valse tekens van heiligheid ... het hulle probeer om die onkundige mense te mislei.
Dit sou verkeerd wees om die opstand in Yorkshire, die sogenaamde pelgrimstog van genade, bloot as 'n oplewing van militante vroomheid namens die ou godsdiens te beskou. Onpopulêre belasting, plaaslike en streeksgriewe, swak oeste sowel as die aanval op die kloosters en die Reformasie -wetgewing het alles bygedra tot die skep van 'n spanningsvolle atmosfeer in baie dele van die land.
Die pelgrimstog van genade ... Maar as die leiers edel was, het die massakarakter van die opstand 'n diepe ontevredenheid aangedui en die rang en lê was grootliks afkomstig van die ontevredenes en van die bedreigde boere.
Aske se bedoeling gedurende die hele veldtog was om die regering te weerstaan ​​om aan die eise van die noorde te voldoen deur 'n bewys van krag aan te bied. Aske wou net die noorde inspraak in die aangeleenthede van die land gee, Cromwell verwyder en sekere beleide van die Henriciaanse Reformasie omkeer.
Op Vrydag 15 Desember stuur die koning 'n boodskap aan Robert Aske deur middel van een van die here van die priviekamer. Hy het geskryf dat hy 'n groot begeerte het om Aske, aan wie hy pas 'n gratis vergifnis aangebied het, te ontmoet en eerlik te praat oor die oorsaak en die verloop van die opstand. Aske verwelkom die geleentheid om homself vry te spreek. Sodra Aske die koninklike teenwoordigheid betree, staan ​​die koning op en gooi sy arms om hom. "Wees welkom, my goeie Aske; dit is my wens dat u hier, voor my raad, vra wat u verlang en ek sal dit gee."
Aske antwoord: "Meneer, u majesteit laat u toe om te bestuur deur 'n tiran met die naam Cromwell. Almal weet dat as dit nie vir hom was nie, sou die 7000 arm priesters wat ek in my geselskap het, nie as 'n swerwer verwoes word soos nou nie."
Die koning gee toe aan die rebel 'n baadjie van karmosynrooi satyn en vra hom om 'n geskiedenis van die vorige paar maande op te stel. Dit moes vir Aske gelyk het of die koning implisiet met hom instem oor die belangrike sake van godsdiens. Maar Henry bedrieg hom. Hy was nie van plan om die onderdrukking van die kloosters te stop of om te keer nie; hy was nie van voorneme om enige van die geldende godsdienstige statute te herroep nie.
Aske het Kersfees by Greenwich deurgebring as Henry se gas. Henry was baie vriendelik, en Aske was gevlei, gecharmeerd en heeltemal gek .... Binne 'n paar dae het 'n opstand in die East Riding uitgebreek. Dit was onder leiding van sir Francis Bigod, wat 'n bietjie verrassend was, want Bigod was 'n aktiewe anti-Papist en het tot dusver geen rol gespeel in die pelgrimstog van genade nie. Hy het Hull probeer vang, maar is deur die burgers afgeweer. Die styging is onmiddellik veroordeel deur Aske, Darcy en Constable, wat alles in hul vermoë gedoen het om te verhoed dat dit versprei, want hulle was bang dat dit sou lei tot die terugtrekking van die toegewings wat hulle van Henry gekry het ... Hulle speel ook 'n aktiewe deel in die onderdrukking van die styging.
Veroordeel sulke vreeslike teregstellings op 'n groot aantal inwoners wat hulle aan bome hang, in kwartiere sit en die woonbuurte in elke stad opsit, soos 'n vreesaanjaende waarskuwing sal wees.
U moet op 'n hekkie getrek word na die plek van teregstelling, en daar moet u aan die nek gehang word en lewendig afgekap word, en u privaat lede moet afgesny word en u ingewande uit u maag en daar verbrand, terwyl jy lewe; en jou kop moet afgesny word, en jou liggaam moet in vier kwarte verdeel word, en dat jou kop en kwartiere weggedoen moet word waar sy majesteit dit goedvind.
Toe Aske daardie Donderdagoggend in York uit sy sel gehaal word, voordat hy vasgemaak was aan die hindernis wat hom na die steier sou bring, het hy erken dat hy God, die koning en die wêreld beledig het. Hy is daarna deur die middel van die stad gesleep, "omdat hy die mense wou hê terwyl hy verbygaan om vir hom te bid." Toe hy van die hekkie weggeneem is, is hy 'n rukkie op die heuwel gelei en na Clifford's Tower, totdat die hertog van Norfolk opgedaag het. Toe hy weer uitgebring is, het hy, net soos alle veroordeelde mans, die geleentheid gekry om 'n finale verklaring aan die kykers te maak. En hierin het hy gesê dat daar twee dinge was wat hom ontstel het. Een daarvan was dat Cromwell gesweer het dat alle noordelike mans verraaiers was, "waarmee hy effens beledig was". Die ander was dat die Lord Privy Seal hom "verskeie kere 'n vergifnis van sy lewe belowe het, en op 'n tydstip het hy 'n teken van die Koning se Majesteit van vergifnis vir die belydenis van die waarheid". In sy beriggewing het Coren bygevoeg: 'Hierdie twee dinge het hy aan niemand in hierdie noordelike dele gewys nie, soos hy gesê het, maar net aan my; wat ek het en ooit sal geheim hou.' Sodra Norfolk gereed was vir die skouspel, het Aske na die galg bo -op die toring geklim en weer om vergifnis gevra ... Toe hulle sy liggaam klaar geslag het, word dit daar in kettings gehang; en John Aske, wat saam met ander van die Yorkshire -heerskappy ontbied is om teenwoordig te wees, was een van diegene wat na alles kyk wat hulle aan sy jongste broer gedoen het.
Mary Tudor and Heretics (Antwoordkommentaar)
(1) Geoffrey Moorhouse, Die pelgrimstog van genade (2002) bladsy 66
(2) Richard Hoyle, Robert Aske: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(3) Geoffrey Moorhouse, Die pelgrimstog van genade (2002) bladsy 66
(4) Richard Hoyle, Robert Aske: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(5) Geoffrey Moorhouse, Die pelgrimstog van genade (2002) bladsy 48
(6) Roger Lockyer, Tudor en Stuart Brittanje (1985) bladsy 58
(7) Geoffrey Moorhouse, Die pelgrimstog van genade (2002) bladsy 74
(8) Derek Wilson, A Tudor Tapestry: Men, Women & Society in Reformation England (1972) bladsy 59
(9) Anthony Fletcher, Tudor Rebellies (1974) bladsy 26
(10) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 287
(11) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 109
(12) A. Morton, A People's History of England (1938) bladsy 142
(13) Claire Cross, Adam Sedbergh: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(14) Geoffrey Moorhouse, Die pelgrimstog van genade (2002) bladsy 79
(15) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 109
(16) Roger Lockyer, Tudor en Stuart Brittanje (1985) bladsy 58
(17) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 288
(18) Richard Hoyle, Thomas Darcy: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(19) Geoffrey Moorhouse, Die pelgrimstog van genade (2002) bladsye 80-81
(20) Claire Cross, Edward Lee: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(21) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 289
(22) Anthony Fletcher, Tudor Rebellies (1974) bladsy 22
(23) Roger Lockyer, Tudor en Stuart Brittanje (1985) bladsy 59
(24) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 290
(25) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 115
(26) Michael Hicks, Francis Bigod: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(27) Geoffrey Moorhouse, Die pelgrimstog van genade (2002) bladsy 297-298
(28) Richard Hoyle, Robert Aske: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(29) David Loades, Thomas Cromwell (2013) bladsy 140
(30) Geoffrey Moorhouse, Die pelgrimstog van genade (2002) bladsy 301
(31) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsye 295-295
(32) Geoffrey Moorhouse, Die pelgrimstog van genade (2002) bladsy 305
In 1689 het Robert Aske £ 20 000 en die oorblyfsel van sy boedel, ongeveer nog £ 10 000, aan die Haberdashers 'Company oorgelaat om 'n hospitaal of aalmoesehuis vir twintig arm mans van die Kompanjie te bou en om twintig seuns van arm vrymanne te onderhou, te beklee en op te voed. . In 1690 is die liefdadigheidsorganisasie deur die parlementswet opgeneem en die geld belê in 21 hektaar in Hoxton en 1 500 hektaar in Kent, wat in 1696 'n jaarlikse inkomste van £ 765 oplewer. (vn. 1) Die hospitaal, ontwerp deur Robert Hooke, die natuurfilosoof, is opgerig op 'n perseel tussen Pitfieldstraat en Charles Square in Hoxton en het in 1695 geopen, 'n kolonnade van 340 voet lank, met die kapel en die skool in die middel . (vn. 2) Eerw. Thomas Wright, die eerste kapelaan, was meester van Bunhill School (Finsbury) en kon gevolglik nie die seuns van Aske leer nie, daarom word John Pridie in 1697 aangestel as kapelaan en sou hy Engels, die kategismus en die basiese beginsels van grammatika onderrig teen 'n salaris van £ 40 met huis en plank. Die kinders moet tussen nege en twaalf jaar opgeneem word en om vyftien moet hulle vertrek om te verseker dat die onttrekkingsveiligheid by die ouers of vriende van elke kind geneem word. Ses maande later het Pridie toestemming gekry om privaat leerlinge te neem, wat hom in staat gestel het om 'n assistent sonder koste vir die goewerneurs in te skakel. (vn. 3)
In 1701 word nuwe statute opgestel wat broers en misvormde of siek kinders uitsluit, die toediening van kappies en jasse afdwing, die afdanking van 'n seun wat gelukkig is, vereis om 'n nalatenskap van £ 100 of meer te ontvang en voorsiening maak vir die aanstelling van 'n assistent skryf en rekenkunde te onderrig. (vn. 4) Teen 1714 het die liefdadigheidsorganisasie egter finansiële probleme ondervind, en die skryfmeester is ontslaan en die aantal leerlinge tot agt verminder. In 1733 blyk dit dat skooltoerusting slegs uit 'n halfdosyn boeke, 'n meester se lessenaar en twee lessenaars en vorms vir die seuns bestaan. (vn. 5) In 1738 het die Assistenthof beslis dat die omstandighede van die maatskappy die herstel van die skool regverdig, en dat die vakante plekke geadverteer is, en een kandidaat is later verwerp omdat hy nie kon lees nie. Kort daarna is die dra van kappies en rokke afgeskaf, en Latyn is uit die leergang verwyder. (vn. 6) Twee jaar later het mnr. Dove, die skryfmeester, bevind dat hy sy eie leerlinge saam met die van die stigting onderrig het en is beveel om kort daarna te stop dat hy sy salaris van £ 30 aangevul het deur te aanvaar 'n plek in die Victoalling Office, en is gevolglik ontslaan. Sy opvolger het sy amptelike huis geadverteer om onmiddellik na sy afspraak te verhuur, wat dus gekanselleer is. Uiteindelik, in September 1741, word George Purdy aangestel teen 'n salaris van £ 15 en maaltye saam met die aalmoese. Hy moes redelike tevredenheid verleen het, want hy is jaarliks ​​tot sy dood in 1760 herkies, maar tog het hy in die moeilikheid beland omdat hy die verkeerde woonstelle bewoon het, en sy seun is om redes wat nie genoem is nie verbied om die hospitaal binne te gaan hoegenaamd rekening. (vn. 7)
Edward Rayne, die volgende skoolmeester, mag nie instappers neem nie, hoewel Purdy dit blykbaar gedoen het, maar hy kon tot twintig dae leerlinge neem. In 1763, as gevolg van die groot verbetering van die kinders in leer en gedrag en as gevolg van sy eie voorbeeldige gedrag, is sy salaris verhoog tot £ 20, sy steenkooltoelaag verdubbel tot 'n hele ketel en sy kerstoelaag het gestyg van 39 tot 52 per jaar, maar twee jaar later is hy beveel om elke aand sy sleutel by die buitepoort aan die kapelaan te oorhandig, en teen 1766 is hy as onbevoeg beskou om sy pligte uit te voer. (opv. 8) Sy opvolger, Christopher Podd, het bykans elke jaar tot 1776 'n gratifikasie ontvang van die seuns van die seuns, hoewel hy self berispe is omdat hy 'slegte ure gehou' het, en ook ingelig is dat hy betaal self vir stukkende vensters, tensy hy die skuldiges gevind het. (vn. 9) Thomas Gatherwood, meester van 1777 tot 1787, word gevolg deur Nathaniel Gatherwood, wat in 1794 bedank het. (vn. 10) In 1778 is beveel dat elf seunsbeddens van goggas skoongemaak moet word, ten koste van meer as 30s. en dat 'n bykomende 5s. sou die bed van die verpleegster toegelaat word, moet so 'n ontsmetting jaarliks ​​herhaal word. (vn. 11) William Webb, die volgende meester, het in 1818 en 1819 fooie van £ 20 ontvang, en uiteindelik in 1820, na net meer as 'n kwarteeu se diens by Aske's, is hy aangestel as meester van die Haberdashers 'Trotman -skool in Bunhill Ry. Die skoolmeester se salaris was steeds £ 15, vergeleke met £ 50 vir die kapelaan, £ 16 vir die matrone, £ 12 vir die verpleegster en £ 8 elk vir twee diensmeisiesklere vir 20 seuns kos £ 120, boeke, leisteen, penne en ink kos £ 12, en vier komitee -etes met wyn £ 77. (vn. 12) In 1818 het die liefdadigheidskommissarisse gerapporteer dat die geboue te groot was vir die skenking, in 'n slegte toestand was en dat dit nooit voltooi is deur foute in die boekhouding van die liefdadigheidsorganisasie wat £ 7 000 aan die maatskappy skuld nie, maar eintlik moes daar 'n kredietsaldo van £ 900 gewees het. Die twintig stigters was almal seuns van vrymanne en hulle het geleer lees, skryf, rekenkunde en die kategismus. (vn. 13)
In 1825 is nuwe geboue wat ontwerp is deur D. R. Roper op die terrein van die oorspronklike hospitaal opgerig. Die skoolmeester, George Hamilton (1820-30), was self 'n lewenskneg van die Kompanjie en het by die skool opgelei, maar sy salaris is verhoog tot £ 52, en hoewel hy verbied is om privaat leerlinge te neem, is hy 'n verdere £ 25 toegelaat in plaas daarvan . Die voorraad boeke is vergroot, gereelde ondersoeke is gedoen en pryse toegeken. Die aangrypende gees in hierdie hervorming was Benjamin Hawes, meester van die Kompanjie 1833-4, wie se 'onvermoeide inspannings' herdenk is deur 'n opskrif by die nuwe hospitaal. (vn. 14) Hamilton, wat vroeër ontevreden was deur huwelik te oorweeg, word blykbaar nie gelykstaande aan die verhoogde verantwoordelikhede en waardighede van sy amp nie, en in 1830 is hy nie herkies nie, hoewel hy 'n annuïteit van £ 30 en 'n gunstige getuienis aan die Farnham National School. (vn. 15)
In die vroeë dae van die stigting was die kapelaan ook skoolmeester met 'n skryfmeester om hom by te staan, maar teen 1745 moes die kapelaan slegs een keer per maand die skool besoek om die gedrag en gedrag van die meester en die seuns en die manier van hul opvoeding. (vn. 16) In 1830 word die kapelaan ontslaan weens skandalige optrede met 'n diensmeisie, die skool is tydelik gesluit en in die volgende maand word Hamilton nie weer as skoolmeester verkies nie. Dit het die Kompanjie vroeg in 1831 in staat gestel om ds. JL Turner na die gesamentlike kantore van kapelaan en skoolmeester teen 'n salaris van £ 700, waaruit hy 'n diensmeester, huishoudelike personeel, boeke, skryfbehoeftes, kos en alle benodigdhede behalwe klere vir die twintig fondamente moes voorsien, asook om die kapelaan se huis in herstel. Hy was ook vier of vyf keer per week verantwoordelik vir die kapeldienste en vir die gedrag van die aalmoese, en hy moes twee waarborge van £ 200 vind. Hy moes geen privaat leerlinge of ander voorkeure volg nie, en hy moes grammatika, Latyn, aardrykskunde, wiskunde en rekeninge onderrig met die hulp van die leier vir skryf en rekenkunde. 'N Jaar later het Turner rekeninge opgestel om aan te toon dat hy £ 748 bestee het, die komitee was tevrede dat die seuns baie beter opgelei en onderhou is as onder die vorige stelsel en het sy salaris verhoog tot £ 800 met vryheid om aandlesings te neem. (vn. 17)
Gedurende hierdie tydperk is halfjaarlikse eksamens deur ds. Thomas Grose, en lede van die hof het die hospitaal gereeld besoek om alle sake wat daarmee verband hou, te ondersoek. By een van hierdie geleenthede het Benjamin Hawes sy verbasing en onrustigheid aangeteken oor die sagtheid van die seuns se beddens, maar hy wys ook op die behoefte aan gesonde aktiwiteite buite die skool, moontlik met pryse. Later is ook voorgestel dat elke seun 'n bed vir homself moet hê. (vn. 18) In die 1840's is daar verskeie klagtes teen Turner ingedien en in 1849 het dr. FW Mortimer, hoof van die City of London School, ongunstig kommentaar gelewer op sommige van die gebruikte handboeke en betwyfel die wysheid om Latyn te onderrig, want wat hy die vervanging van Frans aanbeveel. Dit het geblyk dat die seuns in die praktyk geleer is deur die leier met af en toe besoeke van die kapelaan. Teen 1852 is daar ooreengekom dat die bestuur van die skool groot ongerymdhede en ongerymdhede bywoon en dat die welstand van die seuns 'n volledige hersiening vereis. Turner sou slegs kapelaan wees teen 'n salaris van £ 150 by 'n huis, 'n nuwe skoolmeester moes gekies word teen 'n salaris van £ 100 met 'n huis, die Franse en tekenmeester en die matrone sou elk £ 30 ontvang, die ouderdom die grens sou van 14 na 15 verhoog word, en die onderhoud van die seuns sou terugkeer na die fondament. (vn. 19) Mnr. Carterfield word skoolmeester en gee 'n jaar of twee elke bevrediging, maar in 1858 beaam Grose Mortimer se klagtes oor die Latyn, stel voor dat Frans meer bruikbaar is, en dat meetkunde, trigonometrie, meganika en natuurfilosofie by die kurrikulum gevoeg word. Hierop het Carterfield geantwoord dat Grose se eksamens die leerplan verwring en dat dit nie regverdig uitgevoer is nie. In 1864 het die besoekers 'n groot ontevredenheid onder die ouer seuns opgemerk, en later in die jaar bedank Carterfield en die kapelaan, eerw. A. Jones, het aansoek gedoen om die hoofskap. (vn. 20)
In 1866 versoek die geestelikes en inwoners van Hoxton dat die skool vir die seuns van gemeentelede oopgemaak kan word. Onder druk het die Maatskappy ingestem om die skool oop te maak vir die seuns van sy eie huurders, maar kort daarna is met die Endowed Schools Commission onderhandel oor 'n heeltemal nuwe plan. (vn. 21) Die oorblywende stigters is na 'n ander kosskool oorgeplaas, die kapelaan, skoolmeester, matrone en aalmoese het pensioen gekry, £ 5,000 is bestee aan aanbouings en aanpassings aan die Hoxton-geboue, en twee skole is geskep, een vir 300 seuns en die ander vir 300 meisies. Terselfdertyd is twee soortgelyke skole in Hatcham geopen. (vn. 22) In 1883 is die ouderdomsperk beperk tot 18 jaar en in 1898 word die seunskool na West Hampstead verwyder en die meisies na Acton. (vn. 23) In 1961 verhuis die seunskool na Aldenham (Herts.). In 1964 was daar 400 seuns in die Junior School en 680 in die Senior School, waaronder 75 koshuise.
Tudor -minuut 12 Julie: Robert Aske uitgevoer
Hey, dit is Heather van die Renaissance English History Podcast, en dit is jou Tudor -minuut vir 12 Julie.
Vandag in 1537 is Robert Aske tereggestel. Hy was een van die leiers van die Pilgrimage of Grace, wat versprei het in die noorde van Engeland, en was die grootste rebellie waarmee Henry VIII in sy bewind te kampe gehad het. Dit was eintlik drie afsonderlike rebellies, en was 'n reaksie op die hervorming, sowel as klagtes teen ekonomiese kwessies.
Daar het gerugte versprei dat met al die veranderinge in godsdiens vreemde dinge sou gebeur asof daar nie meer wit vleis vir gewone mense beskikbaar sou wees nie. Dit was 'n tyd van groot verandering met die ontbinding van die kloosters, wat onderwys, medisyne en gasvryheid in Engeland verskaf het. Mense kom ook in en vernietig oorblyfsels, wat soveel vir die plaaslike gemeenskappe beteken het. Hulle was so ver van die sentrum van die mag af, en dit was moeilik om nuus te kry van wat werklik gebeur.
Op 'n stadium het die rebellie 40 000 mense bereik, en Henry was genoodsaak om met die leiers te onderhandel om tyd te koop. Hy het eintlik vir Robert Aske genooi om die Kersvakansie saam met hom deur te bring, maar toe Aske terug is noordwaarts, het daar meer gevegte ontstaan, wat Henry die verskoning gegee het om daadwerklik op te tree en Aske, wat vandag, 12 Julie vermoor is, tereg te stel.
Seisoen drie [wysig | wysig bron]
Aske is 'n advokaat en gerespekteerde, opgevoede heer in Yorkshire in episode 3.01. Ten spyte van die nuwe koningin van koning Henry, Jane Seymour, wat guns bewys vir die Katolieke Kerk, duur Thomas Cromwell se hervormings en onderdrukking voort teen Katolieke kloosters, wat baie van hulle woedend maak die mense in die noorde. Aske se mede-edele, insluitend sy gemoedelike vriend John Constable, druk hom om saam met hulle in opstand te kom, want hulle weet dat hy simpatie met hulle het en dat hulle opgevoede, koelkoppige leiers nodig het. Aan die einde van die episode stem Aske uiteindelik- en onwillig- in, maar net solank hulle sweer om hul lojaliteit teenoor die koning te handhaaf, benadruk hy dat hulle van plan is om hul begroeting aan Henry te versoek en te onderhandel, en nie wapens teen hom op te neem nie. & #160 Alhoewel sommige van die rebelle kwaad is vir Aske se volgehoue ​​lojaliteit aan Henry, voldoen hulle aan sy voorwaardes, en aan die einde van die episode lei Aske en sy vriende (konstabel en 'n ander heer, sir Ralph Ellerker) en#160 'n mag van tientalle duisend en sterk uit York, op pad na Lincoln.
Robert Aske, kaptein van die pelgrimstog van genade
In Londen is koning Henry ontstoke deur die rebellie wat hy beveel dat die rebellie deur die Royal Army onder Charles Brandon Duke of Suffolk verpletter moet word, en blameer Cromwell dat hy dit in die eerste plek uitgelok het. In episode 3.02, Aske en sy volgelinge vang Pontifract -kasteel sonder werklike weerstand, aangesien Lord Darcy (die garnisoenbevelvoerder) weet dat hy nie in staat is om teen sulke magte te bly nie en simpatie vir hulle het. Nadat hy Pontifract geneem en dit as hoofkwartier gebruik het Aske gaan saam met sommige van die rebelle suidwaarts om die opkomende koninklike leër te ontmoet, wat nog nie gemobiliseer of toegerus is om sy magte aan te val nie. As hy met Charles Brandon ontmoet, verduidelik Aske dat hy geen begeerte het om teen die koning te veg nie maar slegs om met hom te praat en te onderhandel oor die doelwitte van die pelgrimstog. oortuig, reël Brandon vir 'n suksesvolle skietstilstand (alhoewel Henry se onwilligheid om oor woede te onderhandel Konstabel), en later versoek Aske om na Londen te kom vir 'n gehoor met Henry. Henry is nog steeds wraakgierig teenoor die rebelle en kwaad dat Charles hulle nie verpletter het nie, maar bang vir hul getalle laat hy dit toe.
Aske verduidelik aan Charles die primêre terme van die rebel, hulle wil hê dat hul regte op Katolieke praktyke erken moet word, hulle wil hê dat baie van die adviseurs van die koning (insluitend Cromwell en Cranmer, hul belangrikste teenstanders) ondersoek moet word vir dwaalleer en dat Henry se dogter Mary Tudor erken moet word as 'n erfgenaam. Volgens Aske is die 'stokpunt' egter dat die afdanking van die noordelike abdye gestaak word en die wat vernietig is, herstel word. Aske, die gematigde gees onder die pelgrimslede, lyk veral toegewy aan hierdie abdye, wat die enigste bron van ware liefdadigheid vir die armes in Engeland is. In teenstelling met konstabel en sir Ralph Ellerker, wat radikale politieke verandering wil hê en 'n ware haat vir protestantisme toon, wil Aske eenvoudig hierdie stelsel van liefdadigheid laat hernu en Katolieke regte herstel.
Aske, Darcy, konstabel en sir Ralph onderhandel met die hertog van Suffolk
As Aske met Kersfees in 3.03 in Londen aankom, word hy deur die hof vyandig behandel, hoewel Cromwell die enigste persoon is vir wie hy woede toon. Hy ontmoet Henry en verduidelik dat die mense van die Noorde slegs die herstel van wat met geweld van hulle ontneem is, met die vraag of die aangeleentheid deur die parlement opgeneem kan word. sodra die rebelle versprei is en teruggekeer het huis toe. Intussen sal Henry#'n vergifnis van alle rebelle uitreik, solank hulle onmiddellik hul arms neerlê, en sy vrou Jane Seymour (wat simpatie toon aan Aske) sal amptelik die kroon Queen in York wees. Baie ontroer oor hierdie ruim aanbod, verseker Aske die koning dat die Noordelikes verheug sal wees om aan Henry se voorwaardes te voldoen, en hy jaag terug na Lincoln na 'n kort ontmoeting met sy ander groot ondersteuner by die hof, Prin Sê Mary Tudor. Hy gee die leiers die opdrag dat hulle by Pontifract Castle moet wag totdat Brandon die geskrewe terme van die koning aan hulle bring.
Aske met sy vrou, seun en dogter en vertrek uit Pontifract na Londen
Die rebelleiers in Lincoln het egter ongeduldig geraak en heg geen waarde aan die beloftes van die koning nie, aangesien die Royal Army nog steeds mobiliseer, het hulle die reg om die koning nie te vertrou nie, terwyl Henry is Hy is bereid om sy noordelike onderdane te vergewe en is nie van plan om aan hul eise te voldoen nie. Alhoewel die meeste rebelle die instruksies van Aske volg om te verdwyn, volg 'n paar van die ander leiers- waaronder John Constable- die oorblywende ondanks Aske se pleidooie dat hulle nie die koning moet uitlok nie. 'n Kort botsing tussen hierdie rebelle en die Royalistiese troepe gee Henry 'n verskoning om al sy beloftes op te skort, en keer terug na sy oorspronklike plan van wrede onderdrukking dat alle Noordelikes wat wapens dra, besmet is, en baie van hulle word tydens die proses gedood. keer saam met Brandon terug na Londen en verduidelik die nuwe rebellie, ondanks die feit dat hy en Darcy niks daarmee te doen gehad het nie, maar hy word in die toring geplaas, terwyl Brandon om verskoning vra en sê dat hy alles gedoen het wat hy kon vir Aske . Henry besoek hom daar ten spyte van sy bewondering vir Aske, Henry doen niks om hom te red nie. Cromwell bevraagteken Darcy en Aske later, terwyl Constable ('n gewone) aan die einde van die episode deur Edward Seymour gemartel word, dat beide Darcy en Constable onthoof is. Alhoewel Cromwell vir Aske sê dat hy goeie rede het om sy lewe te spaar ten spyte van hul vryheid (waarskynlik omdat Cromwell hom as 'n marionet wou gebruik om toekomstige Katolieke opstand te pas), word Aske later verhoor voor die prokureur-generaal, Richard Riche, en ter dood veroordeel .
Aske word deur Cromwell ondervra
In episode 3.04 begin Henry se onderdrukking teen die Noorde ernstig byna, en die pelgrimslede word ter dood veroordeel weens verraad, en duisende Noordelike burgerlikes word deur Charles Brandon se soldate opgehang ondanks Charles se afgryse oor wat hy beveel word om te doen. & #160 Aske word intussen besoek deur 'n priester wat om sy laaste belydenis vra en onthul dat hy in die geheim lid is van die pelgrimstog van genade. woede dat hy Cromwell se vergifnis voor sy dood moet vra (om weerwraak teen sy familie te voorkom). 160 Hy gee die priester dan 'n diamantring wat hy van prinses Mary ontvang het, en vra hom om dit aan sy gesin te gee om hulle te ondersteun. Aske word ook nog 'n keer besoek deur sy tranerige vrou en kinders.
Aske word na die hangman gelei
Later in die episode word Aske in kettings in York gehang. Die enigste een wat sy teregstelling bywoon, is Charles Brandon, wat simpatie vir hom voel en spyt is oor die verraad van die rebelle. Aske met kettings en bevlek met bloed waar die manakels in sy vlees gesny het, steier op die steier op en staar na Charles, wat sy emosies sigbaar onderdruk. Aske besef dat die hertog van Suffolk hom probeer help het, en vra aske tranerig om verskoning vir almal wat hy ooit beledig het en vergewe Brandon sy sondes, en stap dan van die rand af sodra die strop om sy nek gesit is. Prinses Mary en ambassadeur Eustace Chapuys praat later oor Aske en toon simpatie met sy saak en betreur Henry se wraak teen hom.
Robert Aske: 'n Gesang
Daar is moontlik nie 'n ander belangrike figuur in die Engelse geskiedenis van wie ons so min weet nie. " Dit is die woorde van die historikus, Geoffrey Moorhouse, in wat ek dink die mees onlangse volskaalse geskiedenis van die pelgrimstog van genade is.
Ek wil 'n saak maak om Robert Aske te bel: die gewildste, mees bekende Yorkshire-man in die geskiedenis.
Vandag se gebeurtenis is dus belangrik. Ons onthul 'n gedenkplaat ter ere van Robert Aske op die terrein van sy teregstelling om hom so bekend te maak as wat hy lief is. Hiervoor het diegene van ons wat Robert Aske liefhet en bewonder, groot rede om John Rayne-Davis en die Knights of St Columba te bedank vir die moeite wat hulle gedoen het om dit te laat gebeur, die York Civic Authority vir hul toestemming en biskop Terence dat hulle gekom het die seremonie uitvoer.
Geoffrey Moorhouse volg sy bondige opsomming op. Daar is moontlik nie 'n ander belangrike figuur in die Engelse geskiedenis waarvan ons so min weet nie. MAAR hy gaan voort Ons weet wat hy elke dag van sy lewe gedoen het-soms elke uur-vir nege maande van 1536-37-anders is dit amper 'n volledige leemte.
Hierdie nege maande se detail in 'n andersins onopgetekende lewe is wat diegene wat Robert Aske bewonder, so oortuigend vind. Die dokumentêre getuienis vertel van sy toewyding aan 'n saak, sy bereidwilligheid om dit te verdedig en daarvoor te ly, en sy laaste bereidwilligheid om sy lewe daarvoor op 'n besonder bloedige en openbare manier af te lê.
Ons vier Robert Aske in 'n ekumeniese viering wat ons gebid het om verskille uit die verlede en bloedvergieting opsy te sit en binnekort sal ons nog vir dieselfde doel bid.
Maar een van die baie interessante dinge van Aske is dat die meeste van wat ons van hom weet, afkomstig is van verslae wat gemaak is deur diegene wat hom teëgestaan ​​het en vir wie hy 'n bedreiging was. Ons kan nie verwag dat die dokumente 'n vleiende portret sal maak nie. Tog lyk dit asof Robert Aske aantreklik is vir byna almal wat dit lees, selfs uit diegene wat ons sou verwag om onsimpatiek teenoor sy saak te wees.
Aske het lankal sy bewonderaars uit baie verrassende en uiteenlopende karakters gehad. Die bewondering van die konserwatiewe en die Katolieke mag ons as vanselfsprekend aanvaar. Sy saak was immers die behoud van die antieke geloof en die ou kloosterfondasies.
Maar wat van Madeleine Dodds en Ruth Dodds? Hierdie Quaker -susters uit County Durham het in 1915 'n geleerde werk gelewer wat nog steeds onontbeerlik was vir geleerdes wat aan die bewind van Henry VIII werk. Die Dodds was baanbrekers van hoër onderwys vir vroue. Behalwe dat hulle uitstekende historici was, was hulle sosialiste, suffragette en nie-konformiste. En tog skryf Ruth Dodds in haar joernaal: 'Oh Aske, Robert Aske. Jy is my beskermheilige. Ag, as ek net u verhaal kan skryf soos dit geskryf moet word. " Hierdie taamlik bewonderende bewondering het sommige latere historici laat twyfel aan haar betroubaarheid as geleerde.
Aartsbiskop Rowan Williams het gunstige verwysings na Robert Aske gemaak tydens 'n preek in 2010 in die ou London Charterhouse ter herdenking van die 475e herdenking van die Kartusiese martelare - van wie sommige in dieselfde jaar as Robert Aske gemartel is en om dieselfde rede - om maak die burger onderdanig. Rowan Williams voer aan dat Robert Aske se martelaarskap saam met die roeping van die kontemplatiewe en die mistikus oorweeg word, soos die Kartusiërs wat sy lot gedeel het, een wat alles wou gee vir wat hy glo.
Die onvergeetlikste van alles is dat ons die gefiksionaliseerde dood van Robert Aske in die veel onderskatte historiese roman het Die man op 'n donkie in die 1530's in Yorkshire. Die skrywer, Hilda Prescott, was 'n dogter van die pastorie wat geskiedenis aan die Universiteit van Manchester onderrig het. Haar boek - en dit is 'n wonderlike boek - is die ongewoonste ding, 'n historiese roman wat sowel as letterkunde as geskiedenis oortuig.
Hier is 'n deel van haar verslag oor die dood van Robert Aske op 12 Julie 1537. Hy is op die markdag deur die oorvol strate van York probeer en gesleep - alles deur die bronne geverifieer. Dan word hy vir almal opgehang om van die bokant van Clifford's Tower af te sien. Vir die van ons wat die plek ken, is die beskrywing, alhoewel denkbeeldig, grafies en aangrypend.
Toe hy uitswaai en die ysters hom byt, sukkel hy, want hy moet. Een van sy skoene trek af, en dit lyk vir hom 'n skrikwekkende ding dat hy 'n skoen moet kort, totdat hy onthou dat hy nooit weer op niks anders as die leë lug sou trap nie. Hy was nou alleen. Naby hom was die rondte leeg, maar toe hy in die sieklike diepte onder sy voete afkyk, kon hy sien dat die groen ruimte vol wit gesigte na hom opgedraai was. Met 'n kreun van yster op yster draai hy stadig om. Die minister kom in sig net toe die klokke klink, en gooi hulle borrels soet geluid in die lug. Tog draai hy om en sien Fishergate Bar, half verwoestend omdat dit so lank geblokkeer is, nou die wye land daarbuite, goudkleurig van oes en ver van die lae heuwels anderkant Aughton. Die ure het aangestap en die pyn het toegeneem. Teen die aand het hy begin dors ly.
Dit is duidelik uit Hilda Prescott se verslag dat sy Robert Aske in sy verborge lewe en openbare dood as 'n soort Christusfiguur verstaan.
Miskien moet ons nie te verbaas wees oor hierdie reaksies nie. Baie mense - selfs miskien veral historici - is nie so geïnteresseerd as wat dit behoort te wees as dit oor geskiedenis kom nie. Die meeste van ons is onbeskaamd partydig. Of ons nou na die geskiedenis kyk om regverdiging te vind vir ons politiek, ons plaaslike lojaliteit of ons godsdiens, ons vind in die geskiedenis van die Pelgrimstog van Genade weerklank van die griewe wat Robert Aske aangevoer het. Ekko's wat telkens in die Engelse geskiedenis klink, miskien veral in die noorde van Engeland, in mense en gebeure so uiteenlopend soos die Jacobiete, die slagoffers van Peterloo en die Jarrow -optoggangers.
Mense sien iets van Jesus Christus in Robert Aske, in sy lojaliteit, sy lyding, sy volharding, miskien veral in die hopeloosheid van sy saak in die lig van die meedoënlose en herhalende boosheid van die wêreld.
Dit was duidelik wat Hilda Prescott gedink het. Hierdie man is 'n verander Christus, 'n ander Christus. Ek sal toelaat dat my laaste woorde haar verslag is van die oomblikke van sy Robert Aske:
Die donderweer het in die donker gekom en reën, 'n stormloop van ongesiene waters wat groot dele van die hoë, kop-swaar koring neergestort het. Die reën wat op sy kop en nek klop, bring Aske vir 'n rukkie terug uit die nagmerrie in bewuste verskrikking. Hy sien in die gekrabbel van die weerlig wat die swart nag verdeel, die blote druppel van die muur langs hom die setperk ver daaronder. En soos sy oog hom vertel van die sieklike diepte onder sy liggaam, en terwyl sy gedagtes die sloerende eindeloosheid van pyniging voor hom ken, so, asof die weerlig ook 'n innerlike beligting bring, ken hy die groter wanhoopskloof waarbo sy gees hang, hulpeloos en ontsteld. God het nie nou, en ook nie in die verste toekoms, die oorhand gekry nie. Sodra Hy gekom het en gesterf het. As Hy weer sou kom, sou Hy weer sterf, en nogmaals, en so vir ewig, deur sy eie wil wat kragteloos was teen die vrye en bose wil van mense. Toe ontmoet Aske die volle aanslag van die duisternis sonder om te vergewe dat hy gehoop het op lig, want God wat uiteindelik oorwin is, was glad nie 'n God nie. Maar hoewel God nie God was nie, soos die kop van die stomme wurm draai, so draai sy gees blindelings, tastend, hopeloos lojaal na die goeie, die heilige, die barmhartige, wat, hoewel God nie was nie, al was hy oorwin. die laaste liefde van 'n oorwonne en gemartelde man.
Van 'n Star Chamber -advokaat tot 'n rebelleleier, het Robert Aske vasgevang geraak in die noordelike rebellie tot die ontbinding van die kloosters. In sy pogings om die Katolieke kloosters en vorme van aanbidding te herstel, sou hy Henry VIII uitdaag en die uiteindelike prys op die galg by Clifford's Tower in York betaal.
Die onthulling van die gedenkplaat by Clifford 's Tower, 30 November 2018. Links na regs: Die regs dominee Terence Drainey, biskop van Middlesbrough, vise-luitenant-majoor Peter Scope, die Rt Hon Lord burgemeester van York en Civic-Party, John Rayne -Davis, Knights of St Columba. (foto York Civic Trust)
Gebore omstreeks 1500, was Robert Aske die derde seun van sir Robert Aske († 1529) van Aughton, naby Selby, Yorkshire, en sy vrou, Elizabeth, dogter van John Clifford, 9de Baron Clifford van Skipton Castle. Hy het twee broers, John en Christopher, en vier susters gehad. Deur die huwelik verkry die Askes die landgoed van Aughton omstreeks 1360 en dit was hul hoofwoning tot 1645. Die gesin was goed verbind Robert Jnr was 'n neef van Henry Clifford, 1ste graaf van Cumberland, wie se swaer Henry was Percy, 6de graaf van Northumberland. Deur die Clifford -lyn was die Askes ook verwant aan koningin Jane Seymour, wat later vir Robert Aske se lewe by Henry VIII sou pleit.
Min is bekend oor die vroeë lewe van Robert Aske, behalwe dat hy die gebruik van een oog tydens 'n vis ekspedisie verloor het. Teen die laat 1520's was hy 'n kort tydjie sekretaris van die 6de graaf van Northumberland. Die Percys was een van die rykste gesinne in Engeland en Wressle Castle, hul hoofsetel, is in 'n weelderige styl herbou deur die 5de graaf in die vroeë 16de eeu.
Raad by die Star Chamber
In 1527 word Robert Aske na Londen gestuur om gemenereg aan die Gray's Inn te gaan studeer, wat 'n reputasie gehad het dat hy radikaal en ook pro-Katoliek was, gekwalifiseer het as advokaat en lid van die Inn was. Hier ontmoet hy Thomas Moigne en William Stapleton, twee advokate wat ook 'n groot rol sou speel in die opstand in Lincolnshire en die pelgrimstog van genade. Tydens die vakansie keer Robert terug na die gesinshuis in Aughton en reis vir die begin van elke kwartaal van Yorkshire na Londen. Sy naam verskyn as advokaat op verskeie Star Chamber -wetsontwerpe. Die Star Chamber, gevestig in die Palace of Westminster, is aan die einde van die 15de eeu gestig om as 'n hoër hof op te tree om te verseker dat die wet behoorlik toegepas word teen lede van die hoër klasse wat vervolging kan vryspring as hulle in mindere howe verhoor word. Aske so naby aan die koninklike hof, sou Aske bewus gewees het van die toenemende kommer oor die monastieke rykdom en die mag van die kerk.
Ontbinding van die kloosters
Nadat hy deur die pous die nietigverklaring van sy huwelik met Catherine van Aragon geweier is, het Henry VIII hom in 1531 tot die opperhoof van die Kerk van Engeland verklaar en in 1534 het Thomas Cromwell die opdrag gekry om 'n inventaris op te stel van die skenkings, laste en inkomste van die hele kerklike landgoed van Engeland en Wallis, insluitend kloosters, abdye, priories en kloosters. Kommissarisse is ook aangestel om inligting te versamel oor die kwaliteit van die godsdienstige lewe wat in godsdienstige huise gehandhaaf word, om die voorkoms van twyfelagtige praktyke soos die eerbiediging van oorblyfsels en die ontdekking van treffende verhale oor seksuele onbehoorlikheid te bepaal. Nadat die parlement 'n berg verdoemende getuienis saamgestel het, het die parlement in 1535 die Wet op die onderdrukking van godsdienstige huise uitgevaardig, wetgewing wat slegs van toepassing was op godsdienstige huise met 'n inkomste van minder as £ 200. Henry Radius se radikale ontbinding van die kloosters het begin.
Daar was 'n gemengde ontvangs onder die bevolking van hierdie eerste ronde onderdrukkings. Baie gemeenskappe het daarby baat gevind, aangesien kloosterrykdom meer regverdig versprei is. In die noorde van Engeland was daar egter groter opposisie, veral in Lincolnshire en Yorkshire, waar landelike ekonomie op kloosters staatgemaak het. Daar was ook griewe oor die beperkings op die onderhouding van heilige dae en verhoogde belasting. Die 'gebore' adviseurs van Henry VIII, veral Thomas Cromwell, word daarvan beskuldig dat hulle 'n onbehoorlike invloed op die koning gehad het en word die skuld gegee vir die instelling van hierdie en ander ongewilde beleid. Toe Robert Aske in Oktober 1536 van Yorkshire na Londen vertrek, was hy nie bewus van die opstand wat in Louth, Lincolnshire, plaasgevind het nie. Hy het byna per ongeluk die konflik, waarin hy so 'n groot rol sou speel, afgedwaal.
Revolusie in Louth
Omdat Thomas Kendall, predikant van die St James 'Church, Louth, op die punt was dat die kommissarisse van Cromwell die stad sou besoek, het hy 'n gepassioneerde preek gehou teen die ontbinding van die kloosters en die toewysing van kerkeiendom. Die Cisterciënzer -abdy in Louth Park is op 8 September ontbind en daar word gevrees dat die kerkbord ook op die punt staan ​​om geneem te word. Die volgende dag het ongeveer 100 mans onder leiding van Nicholas Melton, 'n plaaslike skoenmaker, eers John Heneage, die biskop van Lincoln se griffier, in beslag geneem, gevolg deur John Frankish, die biskop van Londen se registrateur. Hulle is na die mark gesleep om opgehang te word, maar in die verwarring het hulle ontsnap en na Londen gereis om die koning van die opstand in te lig. Op 3 Oktober het die Louth -gewone mense na Caistor opgeruk waar hulle by ongeveer 2000 rebelle uit ander dele van Lincolnshire aangesluit het. Die rebellie het na Horncastle versprei, waar die kanselier van die biskop van Lincoln op 4 Oktober van sy perd gesleep en met stokke gespaal is. 'N Lys van griewe wat aan die koning gestuur moet word, is opgestel met die hulp van die plaaslike owerheid.
Robert Aske vertrek op 4 Oktober na Londen en steek die rivier Humber oor met die veerboot van Hessle na Barton-upon-Humber. Hy is gou deur 'n groep rebelle aangekeer en moes noodgedwonge 'n eed aflê ter ondersteuning van die opstand. Aske se vaardigheid as redenaar en sy bestuursvermoëns het hom as leier gekenmerk. In ander dele van Lincolnshire is die heersers, geestelikes en professionele manne gedwing om die rebelsaak te ondersteun, en sommige was in 'n poging om leiers te word. Tydens 'n breek op 5 Oktober het Aske aan die hoof van 'n bende -rebellie gegaan om steun vir die opstand in ander gebiede van Noord -Lincolnshire te werf. Op Hamilton Hill naby Market Rasen ontmoet hy die Louth -rebelle onder leiding van Thomas Moigne, wat ook in diens gedwing is.
Op 6 Oktober keer hy terug na die Ouse -rivier en beveel die gewone mense van die moerasland om nie op te staan ​​totdat hulle die klokke van Howden hoor lui en die gemeentes van Howden om nie op te staan ​​voordat hulle die klokke van Marshland hoor nie. Aske se motiewe hiervoor is onduidelik, maar dit lyk asof hy daarop gemik was om die opstand te beheer. Nadat hy in Howden oornag het, reis hy op 7 Oktober na Lincoln waar die rebelle bymekaarkom. Hulle getalle het nou toegeneem tot ongeveer 30 000. By die aankoms van die stad word Aske egter aangeraai om vir sy eie veiligheid te vertrek, aangesien sy optrede 'n mate van agterdog veroorsaak het en hy word nou as 'n afvallige beskou.
By Lincoln het die rebelleleiers besluit oor hul volgende stap. Die lys van griewe is hersien en op Maandag 9 Oktober aan die koning gestuur. Die uiteindelike reaksie van Henry VIII sou 'n sterk weerlegging van elkeen van hul eise wees. Intussen het wantroue tussen die rebelle en hul gekose leiers toegeneem. 'N Weermag onder leiding van Charles Brandon, eerste hertog van Suffolk, was op pad noord om die opstand te beëindig. Toe die nuus op 10 Oktober aan Lincoln bekend word dat die leër van die koning in Stamford was, het die noordelike edeles afgesien en die rebelle het begin uiteenloop. Teen 12 Oktober was die rebellie in Lincolnshire verby.
Die pelgrimstog van genade
Terug in Yorkshire het die nuus van die opstand in Lincolnshire egter versprei. Die gewone mense van Beverley, onder leiding van William Stapleton, het op 8 Oktober opgestaan. Briewe deur Aske wat opstand aanmoedig, is deur die geestelikes in Yorkshire versprei voor hy terugkeer na die graafskap. Teen 11 Oktober is hy hoofkaptein van Marshland, Howdenshire en die eiland Ancholme, en het hy 'n proklamasie uitgevaardig waarin alle mans versoek word om op 12 Oktober by Skipwith Moor te vergader.
Ontsteld oor die betrokkenheid van Robert, vlug sy twee broers na die Skipton -kasteel om toevlug te vind by die vurig royalist Cliffords. Ondersteuning vir die opstand het vinnig versprei oor die hele Noord -Engeland en op 16 Oktober het Aske 'n leër wat na raming 20 000 man geskat het, na York gelei. Die stad, wat nie 'n beleg kon weerstaan ​​nie, het geen weerstand gebied nie. Hier het Aske twee dae lank beplan om sy volgende stap te beplan. Hy was 'n bekwame taktiek en noem die opstand die 'pelgrimstog van genade' om die verraadlike optrede 'n godsdienstige en morele regverdiging te gee, wat hy beveel dat die ontbinde kloosters herstel moet word. aan die koning voorgehou. Alhoewel beide die eed en die eise gebaseer was op die van die opstand in Lincolnshire, het Aske die herstel en behoud van die kloosters en die reg om as katoliek te aanbid, vooropgestel. Die Pelgrims het ook geëis dat Thomas Cromwell verwyder word en die voorgestelde belastingverhoging afgeskaf word.
Van York af het die rebelleleër gevorder na Pontefract Castle wat deur Lord Darcy gehou is. Behalwe dat dit 'n strategiese vesting in Yorkshire was, was Pontefract Castle ook waar sommige van die adel en geestelikes van die graafskap wat die pelgrimstog nie ondersteun het nie, insluitend die aartsbiskop van York, hul toevlug geneem het. Na 'n reeks vergaderings is die kasteel op 21 Oktober oorgegee - te vinnig na Henry VIII se mening - en Lord Darcy en die ander edeles, wat verdink word dat hulle met die rebelle meegevoel het, het die pelgrimseed afgelê. Hull het ook op 20 Oktober sonder 'n geveg geval en een van die belangrikste burgers, sir Robert Constable, het 'n gesamentlike leier met Aske geword. Die opstand het nou versprei na die West Riding van Yorkshire, die Yorkshire Dales, Westmorland, Cumberland, Lancashire en Northumberland. Verdere rebelliegroepe uit die hele Noord -Engeland het by Aske se leër by Pontefract aangesluit.
Ontmoeting by Doncaster
Toe die twee partye mekaar by Doncaster ontmoet, het die rebellemag van ongeveer 40 000 'n koninklike leër van 8,000 in die gesig gestaar onder bevel van die hertog van Norfolk. As die rebelle dadelik aangeval het, het die geskiedenis van Engeland moontlik 'n ander rigting ingeslaan. In plaas daarvan het beide partye besluit om te onderhandel. Aske het verwag dat die koning redelik sou wees en die eise van die pelgrims sou aanvaar, wat Norfolk beplan het om vertragingstaktieke te gebruik en later op enige ooreenkoms afstand sou doen. Hy was van mening dat hoe langer die vertraging was, hoe groter die kans dat die opstand sou ineenstort - en dat hy korrek sou wees.
By die eerste vergadering op 27 Oktober het die Pelgrims en Norfolk ingestem tot 'n wapenstilstand. Norfolk sou die eise van die pelgrims na die koning neem, vergesel van die rebelleleiers Sir Robert Bowes en sir Ralph Ellerker, die twee leërs sou binne twee dae ontbind word, sou 'n parlement in Yorkshire gehou word en daar sou 'n gratis en algemene vergifnis vir almal wees betrokke by die opstand. Die wapenstilstand sou van krag bly totdat die pelgrims die antwoord van die koning ontvang het. Henry het die eise op 2 November ontvang. Alhoewel sy antwoord drie dae later afgehandel is, is dit nie gestuur nie, maar die koning het ook besluit dat 'n vertraging in hul guns sou wees. Die pelgrims het eers op 17 November die antwoord van die koning ontvang, maar dit was nog 'n vertragingstaktiek. Hy het geen direkte reaksie op die individuele eise gegee nie en gesê dat dit te vaag was. Henry het voorgestel dat 300 vooraanstaande pelgrims Norfolk in Desember by Doncaster sou ontmoet om te onderhandel.
'N Raad van die pelgrims is op 21 November in York gehou en daar is ooreengekom dat hulle Norfolk op 5 Desember sou ontmoet. Die eise van die pelgrims is op 2 Desember by Pontefract hersien en dit is op 6 Desember deur Aske aan Norfolk by Doncaster voorgehou. Deur die opdrag van die koning te ignoreer, het Norfolk ingestem tot 'n gratis kwytskelding van die rebelle en 'n parlement in York wat die griewe van die rebelle sal aanpak. Norfolk het egter nie ingestem om die kloosters wat die pelgrims herstel het, te laat staan ​​nie, net dat hulle vir eers kon voortgaan. Aske keer terug na Pontefract om op 7 Desember ongeveer 3 000 pelgrims toe te spreek. Toe hulle hoor dat hulle vergewe sou word, het hulle 'n 'groot geskreeu' gelui, en nadat hulle 'n skriftelike bewys van die ooreenkoms ontvang het, het die pelgrimstog van genade geëindig.
Bigod se opstand
Die vrede was baie broos en Aske het Desember deurgebring om in Yorkshire rond te reis in 'n poging om die gemeenskappe te kalmeer. Verrassend genoeg nooi Henry Aske uit om Kersfees by die hof in Greenwich Palace deur te bring. Alhoewel dit 'n erkenning was dat Aske die sleutel was tot die oplossing van die konflik, het sy teenwoordigheid slegs die vermoede van die algemene mense in die Noorde laat ontstaan, verder vermoed hulle dat Aske hulle sou verraai. By sy terugkeer na Yorkshire in die nuwe jaar, het Aske die land 'in 'n fladder en gereed om op te staan' gevind. Weer het hy in die noorde gereis om 'n verdere opstand te voorkom, maar sy pogings was tevergeefs. Sir Francis Bigod en John Hallom, twee van die leiers van die pelgrimstog, het geglo dat die pelgrims Hull en Scarborough moes neem om die koning se nakoming van die ooreenkoms te verseker. Die poging om Hull op 16 Januarie in die steek te neem, was 'n rampspoedige mislukking. Alhoewel die rebelleër onder leiding van George Lumley op 17 Januarie daarin geslaag het om Scarborough binne te gaan, het Lumley die stad verlaat en sy troepe afgedank en hulle verseker dat die koning die Doncaster -ooreenkoms sou eerbiedig. Op 18 Januarie het die rebelle troepe weer bymekaargekom in Bainton en onder leiding van Bigod het 800 man op Beverley gevorder, maar is verslaan deur 'n mag wat lojaal aan die koning was. Bigod het ontsnap, maar is op 10 Februarie in Cumberland gevange geneem. 'N Derde opstand in Carlisle op 12 Februarie sou die laaste van die opstand in die Noorde wees.
Bigod se opstand het die Doncaster -ooreenkoms oortree en Henry het die hertog van Norfolk noordwaarts gestuur om te vergelding. Die koning het Norfolk aangespoor om 'sonder medelye' op te tree om die rebelle 'n les te leer. Proewe is gehou en ophangings is begin, terwyl die liggame in kwarte in weke in bome en op die galg gelaat is as 'n teken van die ontevredenheid van die koning. Norfolk hou Aske aan sy sy 'dink hom beter by my as tuis'. In April 1537 het Aske en Darcy 'n gehoor by die koning aangevra, en teen die einde van die maand is die twee mans, saam met konstabel, in die Tower of London opgesluit in afwagting op hul lot. In Mei is 'n verhoor gehou waarin Aske se broer, Christopher, getuienis teen hom gelewer het, waarin hy Robert as 'sy onwaardige broer' beskryf het. Die rebelle is skuldig bevind en ter dood veroordeel. As 'n edele, is Darcy op 30 Junie op Tower Hill onthoof. Konstabel is terug na Hull waar hy in kettings van die Beverley -hek gehang is. Net so is Aske na York gestuur waar hy in kettings van Clifford's Tower gehang is.
Monnike wat die hervorming gekant was, is opgehang en Henry het die ontbinding van die kloosters nou met hernieude krag voortgesit. Nadat hy hom van die verraad van sy broer gedistansieer het, het John Aske baat gevind by die ontbinding, en hy het die erf van Ellerton Priory gekry, sowel as 'n herenhuis in York wat aan Bolton Priory, Thykhede Priory en landgoed behoort het, asook aan Deighton herenhuis. In 1536 betaal Christopher Aske vir die heropbou van die toring van die All Saints Church, Aughton, wat in 1533 in 'n storm waai, met 'n kriptiese Latynse inskripsie wat vertaal word as:
'Christopher, tweede seun van sir Robert, moet die jaar 1536 nie vergeet nie'.
Lees meer oor Robert Aske in die erediens van vader Richard Duffield by die onthulling van die gedenkplaat.
Keith Altazin, 'The Northern Clergy and the Pilgrimage of Grace', ongepubliseerde LSU -doktorale proefskrif 543 (Louisiana State University, 2001)
Madeleine Hope Dodds en Ruth Dodds, Die pelgrimstog van genade 1536-1537 en die sameswering van Exeter 1538 (Cambridge, 1915)
R.W. Hoyle 'Robert Aske (c.1500-1537)', Oxford Dictionary of National Biography (Oxford, 2004)
R.W. Hoyle, Die pelgrimstog van genade en die politiek van die 1530's (Oxford, 2001)
John en Wendy Rayne-Davis, Robert Aske, die man wat Henry VIII kon geslaan het (Londen, 2014)
John Rayne-Davis, The Martyrdoms at Clifford's Tower 1190 en 1537 (York, 2018)
Ek wil John Rayne-Davis bedank vir sy bydrae tot die navorsing vir hierdie artikel.
Die Askes was 'n ou Yorkshire -familie waarvan die oorsprong daarvan teruggevoer kan word na die elfde eeu toe hulle lande van die graaf van Richmond in Noord -Yorkshire gehou het. 'N Jonger tak van die gesin wat deur Conan gestig is, die tweede seun van Hugh de Aske, het deur huwelik in Aughton gekom. Conan se seun, Richard Aske, het in 1365 'n gesang in die kerk van Howden gestig wat daarop dui dat hy destyds in die suidweste van York woon. Sy kleinseun, John de Aske, het 'n dogter gehad, Alicia, wie se huwelik met die Duitse Haye grond in Aughton meegebring het en toe sy en haar man sonder probleme sterf, het dit teruggekeer na John de Aske en sy manlike erfgename.
John de Aske was die eerste Here van die herehuis van Aughton in die gesin. Sy agterkleinseun, sir Robert Aske, was die vader van Robert Aske, noordelike leier van die Pelgrimstog van Genade, wat in 1537 tereggestel is.
In 1536. Robert Aske, kampeer by Scausby Lees, Doncaster ?, met 40,000 goed gedissiplineerde troepe, en baie ridders en here in sy trein. Hy het die aartsbiskop van York en ander by die Pontefract -kasteel gedwing om die eed af te lê wat die herald van die Koning -instansie gemaak het, het homself meester van Hull gemaak en York verplig alle noordelike adel om aan te sluit by sy standaard wat in Doncaster aangegaan is, en het 'n algemene vergifnis verkry. uitgenooi na die hof, en goed ontvang, maar uiteindelik in kettings in York gehang.
Robert Aske, getroud met Anne Sutton, hulle het 2 kinders:
Robert Aske trou met Elena Merring
Helen (Ellen) wat getroud is met Thomas Fairfax - 1st Baron
Hulle seun, John Aske (1565-1605), trou met Christiana, dogter van Thomas Fairfax. Hy verkoop die boedels in Aughton, hoewel die omheinde herehuis van die laat sestiende eeu nog steeds oorbly.
Hulle oudste seun, John Aske (d. 1655) het geen manlike erfgename gehad wat hom oorleef het nie.
Sy tweede seun, Richard Aske (1589-1626), het tien kinders gehad deur sy vrou, Ellen:
Hul oudste seun, Robert Aske (geb. 1617), sterf in 1656 ongetroud.
Hul tweede seun sterf as 'n baba en hul derde seun,
Richard Aske (geb. 1619), het slegs vroulike erfgename gehad.
Hulle vierde seun, Francis Aske (1620-1712), het ses seuns gehad deur sy vrou, Barbury, waaronder tweelingseuns wat in die kinderjare gesterf het.
Hul oudste seun, Robert Aske (1654-1692), het vier kinders gehad, waaronder drie seuns wat hom oorleef het.
Die derde seun, Thomas Aske (1686-1727), trou met Jane Precious en het 'n ander Thomas Aske (1727-1812) by haar gehad.
Sy seun, Thomas Aske († 1826), word gevolg deur nog 'n manlike erfgenaam genaamd Thomas Aske (1782-1834) en hy en sy vrou, Charlotte Brown, het twee dogters en 'n seun gehad:
Aske se oudste dogter, Margaret (1813-1833), trou met James Coultous
Fairfax van Mensington Helen, dogter van Robert Aske getroud met Sir Thomas Fairfax
Robert Aske, advokaat en heerleier van die pelgrimstog van genade, is skuldig bevind aan verraad en ter dood veroordeel op hierdie dag in 1537. Ter verdediging van die kloosters in die noorde van Engeland het hy die groot byeenkoms van pelgrims gelei en onderhandel met Thomas Howard , die hertog van Norfolk. Aske het die mense se begeertes voorgehou om die onderdrukking van die kloosters en ander godsdienstige veranderings te beëindig, met verwysing na die beskerming van die kerk wat in die Magna Carta beloof is! Sy pelgrimsorkes/weermag was baie groter as die Thomas Howard -magte, maar hy wou 'n oplossing onderhandel. Deur Norfolk het Henry belowe om 'n parlement in York byeen te roep om die kwessies aan te spreek as die rebelle ontbind en na hul huise terugkeer. Aske ontmoet ook Henry in Londen. Toe 'n ander opstand die wapenstilstand breek, is Aske gearresteer en verhoor.
"... hy het homself die mees getroue en bekwame hedendaagse kampioen en apologeet van die Tudor -godsdienstige getoon, en sy dood kan nie toegelaat word om te verbygaan sonder 'n herinnering aan woorde nie. Hy is inderdaad een van die min manne van sy ouderdom wat ons herken. eens baie eerlik en eensgesind gewees het ... "
Terwyl Knowles voortgaan, beskryf hy hoeveel Aske bygedra het tot die vordering van die pelgrimstog van genade, en demonstreer hy tog hoe aspekte van Aske se karakter tot sy mislukking gelei het:
'Robert Aske, nie Henry nie, was die ware verteenwoordiger van alles wat die kenmerkendste en opregste in Engeland was. . "
Aske was nie bereid om sy koning te trotseer, met Henry VIII te behandel soos Henry VIII met geweld en bedrog met hom sou behandel nie, en hy was nie bereid om sy koning te verslaan, om hom af te neem indien nodig:
"Die leier van 'n opstand moes voorbereid gewees het, indien nodig, om sy saak voor sy koning te stel, anders was dit beter om stil en verborge te bly."
Aske het gedink dat hy sy koning kon vertrou om te reageer op die kommer van sy mense en sy beloftes na te kom. Hy wou nie die mag gebruik wat sy leër van pelgrims verteenwoordig nie, en daarom het hy misluk.
Knowles kom egter tot die gevolgtrekking:
"Van alle leiers van opstande wat misluk het, is Aske een van die edelstes. Hy is mislei en vermoor deur die koning wat hy graag sou bedien het en wat hy liefgehad en vertrou het, nie wys nie, maar te goed '."*
Soos Knowles ' -gedenkteken aan Robert Aske duidelik maak, was hy die beter man in sy omgang met Henry VIII omdat hy eerbaar en eerlik was. Knowles sê verder dat slegs geweld Henry VIII kon stop, maar hoe ver kon die krag gaan? As Aske bereid was om die groep pelgrims in 'n leër te omskep, die stryd teen Thomas Howard aan te pak, hom te verslaan, wat dan? Maart na Londen en beleër een van die kastele van Henry VIII? Neem die kasteel, vang Henry en voer hom dan tereg? Uiteindelik toon hierdie verhaal selfs die grense van militêre mag.
Slegs Henry kon die behoeftes van sy mense bo die behoeftes van sy mag gestel het en op die Pelgrimstog van Grace en Robert Aske gereageer het soos hulle verdien het. In sy gedagtes verdien hulle egter slegs straf. Hy het wrede vergelding geëis teen die leiers van die opstand. Aske verduur, nie net die gewone straf van verraaiers om opgehang, getrek en in kwarte gesny te word nie, maar die nog meer pynlike dood om aan die kantels by die York Castle gehang te word, moet sterf aan blootstelling en uitdroging.
Henry VIII se derde vrou, Jane Seymour, het probeer om te praat ter verdediging van Aske, die pelgrimstog en die kloosters, maar Henry het haar gewaarsku dat sy voorganger die val van haar voorganger tot gevolg gehad het. Jane luister na sy waarskuwing en swyg.
Soos ek al opgemerk het, is David David Knowles 'n uitstekende skrywer: styl en presisie van diksie is volop in sy werke. U moet soms stilstaan ​​om die impak te laat toeneem. Aske is byvoorbeeld 'een van die min mans van sy ouderdom wat ons dadelik erken dat hulle heeltemal eerlik en eensgesind was'-wat erken ons dan dat die meeste mans van sy ouderdom is? (dubbel en pragmaties-"syncophants and time servers").Aske het misluk, want "toe die oproep om sy toring te bou skielik op hom kom, het hy nie die koste heeltemal bereken nie."-let op die Bybelse beelde (Lukas 14: 28-30) Wat Knowles sê, wat ons van Robert weet Aske kom uit slegs ses maande of so van sy 36 lewensjare, maar ons kan uit daardie maande agterkom dat hy 'intelligensie, leiersvermoë en 'n gevoel van geregtigheid en vrygewigheid buitengewoon het'-'n goeie grafskrif inderdaad. Mag hy in vrede rus.
*David Knowles, Kaal verwoeste kore: die ontbinding van die Engelse kloosters. Cambridge: The University of Cambridge Press, 1967, bladsye 219-220
Haberdasher 's Company se eerste handves
Die eerste handves van die Haberdashers Company is in 1448 deur koning Henry VI toegestaan. Hierdie handves het die leermeesters van die raaisel van Haberdashers goedgekeur en bemagtig om 'n gilde ter ere van St Catherine op te rig. Soos die tyd vorder, is die verskillende takke saamgevoeg en in die bewind van koning Henry VII is 'n handves opgestel waarin verklaar word dat dit 'n vaartuig met die naam van die Merchant Haberdashers moet wees.
Leier in die opstand in Yorkshire tydens die pelgrimstog van genade, 1536 – 37 b. plek en datum onbekend d. York, Engeland, (Junie – Julie?) 1537. Min is bekend oor sy vroeë lewe, behalwe dat hy 'n advokaat was met 'n goeie praktyk in Londen. Beperkende verordenings van die parlement (1536) het tot 'n opstand gelei deur ridders, ridders en gemeentes in Lincolnshire. Teen Oktober was 30 000 Yorkshiremen, met die kenteken van die 'Five Wounds', ook in die wapen. Aske was hul leier. Die doelstellings van die pelgrimstog was kompleks, die motiewe van die pelgrims was nie altyd duidelik en duidelik nie, en godsdienstige en sosiale elemente is onlosmaaklik in die opstand gekombineer. Aske het 'n proklamasie uitgereik teen Thomas Cromwell en "ander bose raadgewers" van Henry VIII, waarin hy die statuut van gebruike herroep en 'n einde aan die onderdrukking van kloosters eis. Die pelgrims het lojaliteit verkondig "aan Holy Church militant … en aan die behoud van die koning se persoon en sy saak." Aske bepleit matigheid en selfbeheersing. Slegs as alle versoeke aan die koning misluk, moes die swaard gebruik word. Onder bevel van Thomas Howard, graaf van Surrey en tweede hertog van Norfolk, is 'n koninklike mag van ongeveer 8 000 gestuur om die opstand te onderdruk. Op 5 Desember het Aske op sy knieë neergeval, Norfolk by Doncaster gekonfronteer en 'n versoek aan die koning versoek. Aske uitgenooi na die hof, ontvang Henry se beloftes van vergifnis en die versekering dat daar binnekort 'n parlement in York sal plaasvind. In Januarie 1537 het 'n nuwe uitbraak in Oos -Yorkshire aan Henry 'n voorwendsel gegee om sy belofte te verbreek. Verraad en brutaliteit was 'n kenmerk van sy behandeling van die voorste opstandelinge. Aske, weer na Londen ontbied, is in die Tower opgesluit. Hy het daarop aangedring dat die wet op oppergesag 'nie met God se wet kan bestaan ​​nie', en dat geloof in die gesag van die pous die toetssteen was van die ortodoksie wat hy volgehou het dat Thomas Cranmer en ander biskoppe ketters was omdat dit die oorsaak was van die verbreking van eenheid in die Kerk en was ondersteuners van die nuwe leer en van die opinies van Luther en Tyndale. Aske is gevonnis en veroordeel om op 'n hekkie deur die stad York getrek en in kettings gehang te word.
Bibliografie: m. h. en r. dodds, The Pilgrimage of Grace, 1536 – 1537, en die Exeter -sameswering, 1538, 2 v. (Cambridge, Eng. 1915). bl. hughes, Die Reformasie in Engeland (New York 1963) a. taylor, Dictionnaire d'histoire et de g é ographie eccl é siastiques 4: 1048 – 49. j. gairdner, The Dictionary of National Biography van die vroegste tye tot 1900 (Londen 1908 – 09), 1: 661 – 664.