June 12, 2013 June 20, 2013
"Kris!" Sy ignoreer die bevelende stemtoon en stap haastig voort.
Haastige voetstappe klink agter haar op en vir 'n oomblik dink sy hy stap saam met Claudie weg. Sy trek haar asem rukkerig in toe haar elmboog in 'n ystergreep vasgevat word en sy met min ontsag omgeswaai word.
Die grys oë is donker toe sy teen 'n harde borskas vasgetrek word.
"Groet jy nie ordentlik nie?" vra hy sag en vir 'n oomblik is sy verward, maar dan sak sy kop en kom sy mond op hare neer met 'n beslistheid wat haar asem wegslaan. Dit is beslis nie 'n piksoentjie nie. Dit is 'n soen van 'n man wat 'n stelling wil maak. 'n Boodskap wil oordra. Kristie is net nie seker aan wie nie. Haar kop is buitendien te wollerig om enige logiese verklarings te formuleer. Sy hang soos 'n semelpop in die omhelsing, nie in staat om te beweeg nie.
Dit duur nie lank nie, seker 'n paar sekondes, maar vir Kristie voel dit of sy in 'n wilde wentelbaan saam met die aarde begin tol. Toe Sebastiaan sy kop lig, sukkel sy om op die gesig naby haar te fokus.
Hy los haar stadig, maak seker dat sy nie sal omval nie en buk dan om haar sambreel wat sy laat val het, op te tel. Hy druk dit in haar dom, koue vingers.
"Ek bel jou later," sy vinger vee vinnig oor haar nat wange, voordat hy op sy haak omdraai en na Claudie stap wat hulle dophou met 'n krytwit gesig.
"Waarvoor?" kry sy eindelik haar tong om die woorde gevou.
Sebastiaan draai om: "Die onthaal."
Sy kan net knik, al is sy nie seker waarvan hy praat nie. Lank staan sy daar, kyk die verspotte pienk sambreel en die lang man agterna, maar die verwarring in haar wil nie opklaar nie.
Dit voel of haar kop in 'n draaikolk beland het. Sy kan geen sin uitmaak van wat sopas gebeur het nie. As haar hart net nie soos 'n hans boklam net voor reën tekere gegaan het nie, sou logika dalk nie te moeilik gewees het nie. Maar dit voel of alles teen mekaar bots en sy iewers in die middel staan en die slae moet absorbeer.
Hy het haar gesoen! Hoekom het hy dit gedoen? In al die jare wat hulle mekaar ken, het hy nooit aan haar geraak nie.
Toe 'n motor agter haar sy toeter blaas, skrik sy en waai verskonend vir die man agter die stuur. Sy is sopnat en kry bibberkoud, terwyl sy oor plasse spring om onder 'n dak te kom.
"Genade! Kyk hoe lyk jy," Gerda leun oor die toonbank wat haar van die pasiënte se wagkamer skei toe Kristie die glasdeur oopstoot. "Jy is sopnat. O, jy gaan hondsiek raak as ons jou nie vinnig uit daardie klere kry nie. Gaan trek gou uit. Ek bring vir jou warm klere." Sy trippel op hoë hakke in die gang af, terwyl sy aaneen praat, informasie soos 'n masjiengeweer aframmel, sonder om 'n teug asem te neem. "Dokter Lombard het na jou gesoek. Gelukkig hou jy darem 'n ekstra langbroek en trui vir noodgevalle in jou kantoor. Bert het gebel om te sê hy gaan direk hospitaal toe. Terwyl jy aantrek, gaan ek gou vir jou 'n koppie tee maak, voordat die eerste pasiënt opdaag."
Kristie laat Gerda begaan, te dankbaar dat sy nie konstruktief hoef te dink nie. Haar verstand is soos die van 'n willose skaap wat oppad is slagpale toe. Dit het vasgehaak by Sebastiaan en die gevoel van sy warm lippe, wat haar mond ferm vasgevat het. Daar was niks dikdood aan die manier waarop hy haar gesoen het nie. Sy liggaamsreuk, gemeng met reën en die soet geur van peperment op sy asem, is in haar geheue ingeprent.
En die meisie se ontstelde gesig.
Posted in: Boeke, Proestukkies, Romance, Romance novels, romanses, Skrywers | Tagged: Afrikaans, Lapa Uitgewers, liefdesverhale, Mari Roberts, romanses, Romanza