Kleinbokkieboerdery het die bedryf die afgelope tyd behoorlik verower. Baie plase het die afgelope tien jaar van beesboerdery na wildboerdery oorgeskakel, wat beteken dat Suid-Afrikaanse wildboere klein kampies vir hierdie diere gebou en met hulle begin boer het.
Met die uitsondering van die oribi, wat ’n hoogs selektiewe grasvreter is, is die res van die klein wildsbokkies almal blaarvreters of intermediêre vreters. Intermediêre vreters soos die grysduiker en rooibok kan gras of blare vreet, en sal op albei produktief wees. Blaarvreters soos die blouduiker en njala verkies sappige blare, vrugte en ander laeveselvoer wat hoog is in maklik verteerbare voedingstowwe van ’n hoë gehalte.
Hierdie diere verbruik ’n wye verskeidenheid kruidagtige blomplante, struike en boomspesies in natuurlike plantegroei. Dit is dus baie belangrik om ’n optimale habitat volgens ’n spesifieke bokspesie te kies, waar die grootste gedeelte van die voeding uit hul verkose blaarspesie bestaan.
Wanneer ’n dieet vir hierdie diere geformuleer word, is die maklikste benadering om ’n gekonsentreerde voer te formuleer en as aanvulling te gee wat ’n derde van die dier se droëmateriaalinname verskaf. Hierdie aanvulling moet geskik wees vir al bogenoemde spesies. Die res van die voedsel, dus die twee-derdes wat oorbly, moet verskaf word in die vorm van natuurlike voer wat hulle in hul natuurlike omgewing sou selekteer of ’n geskikte alternatief.
Al die spesies, behalwe die oribi, is nie in hul natuurlike wildernis-omgewing van water afhanklik nie, want hulle kry genoeg vog vanuit die voedsel wat hulle selekteer. Wanneer hierdie diere egter in aanhouding is, moet hulle daagliks van skoon en vars water voorsien word, aangesien die voer wat hulle gegee word nie genoeg vog bevat nie.