Nikephoros het op ’n jong ouderdom by die leër aangesluit. In 945 is hy aangestel as militêre goewerneur van die streek Anatolikon onder keiser Konstantyn VII. Toe sy pa, Bardas, in 953 in ’n veldslag gewond is, is Nikephoros bevorder tot opperbevelvoerder aan die oostelike grens. In die oorlog teen die Abbasidiese Kalifaat in 954 is hy verslaan. Hy het in die jare daarna, van 957 af, egter oorwinnings behaal in Sirië.
Intussen is sy vrou, Stephano, oorlede en Nikephoros het ’n eed van kuisheid afgelê. Dit sou later probleme veroorsaak.
Sy is egter nie toegelaat om alleen te regeer nie. Nikephoros is op 2 Julie 963 as keiser aangewys en hy is met Theophano getroud. Tydens sy bewind het hy nog verkeie oorloë gevoer. Van 964 tot 966 het hy en sy leër Mesopotamië en Sirië weer oorgeneem, terwyl Niketas Chalkoutzes Siprus herower het. Aan die noordelike front het hy in 967 ’n oorlog begin teen Bulgarye, aan wie die Bisantyne belasting moes betaal. Nikephoros het die belasting opgehef en grootprins Swjatoslaf I van Kiëf betaal om Bulgarye aan te val. Die aanval was so geslaag dat Nikephoros eindelik die verbond met Bulgarye hernu en sy Kiëfse bondgenoot die rug toegekeer het.
In die weste was hy minder suksesvol. ’n Ekspedisie teen die Arabiere het misluk en hy moes Sisilië afstaan. In 967 moes hy vrede met hulle sluit en homself verdedig teen hul gemeeskaplike vyand, Otto I, wat homself tot keiser van die Wes-Romeinse Ryk verklaar en beslag gelê het op Bisantynse besttings in Italië. Ná ’n paar aanvanklike suksesse, is die Bisantynse generaals teruggedryf tot aan die suidkus.