As daar lig op die pad van Suid-Afrikaanse onderwys is, is dit ŉ baie flou kersie wat teen die politieke winde en ideologieë probeer staande bly. En nou staal ons onsself vir Blade Nzimande se drakoniese konsepwetgewing wat onderwys, soos in ŉ kommunistiese diktatuur, volledig onder politieke beheer wil plaas. Asof die gemors nie al erg genoeg is nie.
Minister Angie Motshekga is nou in beheer van basiese onderwys. Sy het afkeurend verwys na die toestand van onderwys “in die voormalige swart skole”, die min tyd wat aan onderrig bestee word (omtrent die helfte van funksionerende skole), die tekort aan handboeke, die swak infrastruktuur en die bevorderings van mislukte administrateurs.
Sy som die nasionale situasie en ook die toestand van die Oos-Kaapse onderwysdepartement, wat van al die provinsies die swakste presteer het, goed op. Die ironie is dat sy die olifant in die kamer miskyk. Hierdie provinsie en ook Limpopo, se onderwys is al sedert 2011 onder haar direkte administrasie. Dis nie juis iets wat vertroue in haar vermoë skep nie.
Maar aangesien sy en haar kollegas so lief is vir die buiteland, kan sy gerus ŉ besoek aan Kuba bring.
Dat Suid-Afrikaanse onderwys in die breë gesien in ‘n gemors is, is gemeensaak. Dit word oor rassegrense, politieke verdelinge, gemeenskapsverskille en orals erken en beskryf; soos weer in hierdie artikel.
Dis goed dat artikels soos hierdie verskyn, wat die onderwysramp navors en beskryf; maar dit moet ons tot eie, selfgedrewe aksie aanspoor en nie net ‘n politieke standpuntinname wees nie.
Die veranderde denkraamwerk wat jy voorstel, is reeds moontlik via tuisonderrig. Dit is ‘n wettige vorm van skoling en is onafskeidbaar deel van die demokratiese uitgangspunt. Ongelukkig sal dit vir die Afrikaner ‘n uitdaging inhou omdat een van die ouers sal moet tuisbly om die onderrig waar te neem. Maar as ouers deeglik na hulle uitgawes sal kyk, is die moontlikheid groot dat hulle sal ontdek hulle gaan baie bespaar indien net een van die ouers die broodwinner is en die ander een die kinders onderrig. Ek glo die Afrikaner se toekomstige heil lê in tuisonderrig.
Daar moet groter gedink word as net tuisskool. Terwyl daar teen sosialistiese onderwys gewaak moet word, is daar ook baie voordele, en myns insiens noodsaak, vir skoolgaan in groepe oftewel gewoon skoolgaan soos ons dit ken in Suid-Afrika.
‘n Probleem is dat die skole te groot word (1200 – 1600 leerlinge per laerskool in Centurion is die norm) en die kinders vergeet wat dit is om mens te wees en maklik kan wegraak. Dis die gevolg daarvan dat daar meer as ‘n kwarteeu gelede laas ‘n openbare skool in Centurion gebou is; wat net weer bewys die staat kan nie vertrou word om onderwys op dreef te hou nie.
Die privaatskole kan die tekort help opmaak, maar Curro Thatchfield (Centurion) het te min Afrikaanse aansoeke gekry en is toe maar ‘n Engelse skool, wat bewys dat die Afrikaanse gemeenskap die gerief van die oorvol massaskool verkies en nie sy begroting en leefwyse inrig vir die belangrikheid van gesonde onderwys nie.
Alternatiewe soos die onafhanklike privaatskole Laerskool Raslouw en Hoërskool Raslouw bied die opsie van gehalte-onderwys met klasgroottes waar die individu nog gesien word, en in kultuureie opset, maar dit is nie maklik om Afrikaners graag praat uit die gemaksones van die mega-skole te haal nie. Kerkmense praat baie, terwyl dit net die privaatskole is waar Bybel nog as vak en inherent deel is van die aanbieding.
Die naskoolsentrum van Laerskool Raslouw is terloops nogal groot, as refleksie van die werklikheid van die samelewing waar baie gesinne se ouers albei moet werk om die pot aan die kook te hou, en helaas ook die enkelouer-verskynsel wat toeneem.
“…. ’n verslag deur die Sentrum vir Ontwikkeling en Onderneming (CDE) oor die bestaande reguleringsraamwerk vir onafhanklike skole in Suid-Afrika.