Verskeie jare gelede by die NRF-konvensie het ek 'n voorlegging van 'n maatskappy van die "toekoms" van inkopies gesien. Hulle het 'n spesiale merker aangebring aan elke item in die winkel wat met 'n netwerk kommunikeer. Hierdie kommunikasie sal die netwerk of bediener vertel wat die item was asook die huidige prys.
Die visie was 'n kruidenierswinkel wat gelaai is met hierdie toestelle bekend as RFID-etikette, en die kliënt het net die deur na hul motor met die items geloop - geen behoefte aan kassyne nie.
Die RFID-etikette op die items sal aan die netwerk vertel hoeveel jy jou gestoor kredietkaart op die kleinhandelaar se bediener of netwerk moet hef.
Nou, terwyl dit 10 jaar later is en daar nog baie gate in die visie is, het die gebruik van RFID's in die kleinhandel uitgebrei en gemeenskaplike plek geword. Die mees algemene gebruik is vir voorraadbeheer. Vervaardigers kan hierdie etikette heg en 'n produk deur die hele proses opspoor - van vervaardiging na verskeping na pakhuis na aflewering na u winkel. Trouens, hierdie tegnologie is sedert die vroeë 1970's gebruik sedert dit gebruik is vir groot items soos motors en vragmotors.
In wese kom alle produkte met 'n UPC (Universal Product Code) of strepieskode op hulle. As hulle dit nie doen nie, bied baie kleinhandel POS-stelsels jou die geleentheid om 'n merker of etiket vir die produk te skep met sy korrekte itemkode. UPC's maak die lewe makliker, aangesien jy dit by die POS-register kan skandeer om dit te koop. U kan selfs die kodes skandeer tydens 'n fisiese voorraadproses wat tyd oor handskrifproduk-inligting spaar.
RFID-etikette is 'n verbetering oor strepieskode, aangesien u die inligting op die tag kan opdateer of verander. Aangesien dit kommunikeer met die netwerk, kan dit die data wat daarop gestoor word, verander dit na iets nuuts. Jy kan dit nie met 'n UPC doen nie. RFID-etikette is egter 'n fisiese toestel wat aan die produk geheg moet word teenoor 'n UPC wat 'n eenvoudige streepieskode is wat gedruk kan word.
Terwyl die grootte van die RFID-tag drasties verander het oor die jare wat dit 'n meer haalbare opsie maak, moet jy steeds die ROI van die koste weeg om dit te gebruik. In sy eenvoudigste vorm bevat 'n RFID-tag data wat op 'n mikroskyfie gestoor word. Wanneer dit in kontak kom met 'n RFID-antenna (of leser), kommunikeer dit wat op die skyfie is.
Die netwerk wat aan die leser gekoppel is, kan die data wat op die RFID-tag gestoor is, opdateer of verander indien nodig. Maar die koste vir hierdie tegnologie is dikwels onnodig. Daarom is daar nou drie tipes RFID-tags - aktief, passief en semi-aktief. Soos die name aandui, word die hoeveelheid heen en weer tussen die tag en die netwerk gevarieer. Hoe meer aktief, die data verander en die meer koste.
RFID staan ​​vir R adio F vereiste I nformasie D evice. Soortgelyk aan Bluetooth en Near Field tegnologie (soos iBeacons ), werk RFID slegs binne die omvang van die leser of antenna. Al hierdie tegnologieë gebruik radiogolwe om 'n produk se unieke nommer van 'n merker na 'n leser te stuur. Dit is baie anders as 'n QR-kode wat. Alhoewel skanderings om te lees, kommunikeer nie met enige ander toestel soos 'n UPC nie.
Alhoewel daar geen praktiese toepassings vir RFID in onafhanklike kleinhandel is nie, maak dit sy weg na grootskaalse kleinhandelaars.