11,115,603 members (70,498 online)
Re: My vote of 5 Halil ibrahim Kalkan29-Jan-13 0:27 Thank you Last Visit: 31-Dec-99 19:00 Last Update: 27-Dec-14 22:12Refresh« Prev1234567891011 Next » Issue 2, 2003 Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif - Volume 14,
The historical antecedents of the rights to silence and the evolution of the adversarial trial system
Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif 14, pp 161 –186 (2003)
Die oorsprong van swygreg en privilegie teen selfinkriminasie is gewikkel in onsekerheid, welke onsekerheid die gevolg is van regstegniese ooreenstemming tussen die aard en funksie van die swygreg enersyds en die reg teen selfinkriminasie andersyds. Die tradisionele ontwikkeling van die reg teen selfinkriminasie kan herlei word na die noodsaaklikheid om individue teen staatsonderdrukking en gedwonge bekentenisse te beskerm. Die ontwikkeling van privilegie aan die ander kant, kan gevind word in die 16de eeuse religieuse stryd tussen die ortodokse staatsgodsdiens (Anglikaans) en die non-korformistiese denominasies (Katolieke en Purityne), sowel as in die 17de eeuse politieke stryd tussen die parlement ("Rule of Law" / regstaatbegrip) en die monargie (alleenheerser). Die redes onderliggend aan die swygreg kan gevind word in die 18de eeuse hervorming van die strafprosesstelsel. Die aanstel van regsverteenwoordiging vir die beskuldigde en die ontwikkeling van &apos;n samehangende leerstuk van relevantheid, toelaatbaarheid en bewyslas het &apos;n herstrukturering van die rolle van die voorsittende beampte, aanklaer, verdediging en jurie tot gevolg gehad. Hierdie artikel bevat &apos;n deeglike analise van die Wigmore- Levy gemenereg-teorie, die Helmholz-Macnair kanonieke reg-teorie en die Langbein-teorie wat oor die stryd tussen litigante handel. Die aard, doel en ontwikkeling van die swygreg-beginsel tussen die middel van die 13de eeu en die begin van die 21ste eeu word in hierdie artikel ondersoek.
The virtual reality of child pornography
Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif 14, pp 187 –198 (2003)
Die debat oor die verbod op virtuele of rekenaar-geproduseerde kinderpornografie is onlangs weer aangevuur deur die kontrasterende beslissings van die hoogste howe in die VSA en Kanada. Waar die Amerikaanse hof die argument dat daar &apos;n verband tussen virtuele kinderpornografie en die seksuele misbruik van kinders bestaan, verwerp het, het die Kanadese hof in teenstelling die leed wat virtuele kinderpornografie kan veroorsaak, erken, en daarom die verbod op die verspreiding en publikasie van hierdie tipe kinderpornografie gehandhaaf. Hierdie twee beslissings sal na alle waarskynlikheid &apos;n groot rol speel indien die Suid-Afrikaanse regbank oor die grondwetlikheid van die bepalings van die Wet Op Films en Publikasies 65 van 1996, wat die besit van virtuele kinderpornografie verbied, moet besluit. In die lig van die toenemende aantal voorvalle van seksuele geweld teen kinders in dié land, behoort die Suid-Afrikaanse howe die regte van kinders, soos verskans in artikel 28 van die Grondwet 108 van 1996, bo dié van die pedofiel se reg tot vryheid van uitdrukking, te stel.
Raising the Bar : a note on pupilage and access to the profession
Suryia Kumar Parmanand
Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif 14, pp 199 –204 (2003)
Soos dit tans daar uitsien, is die aard van pupilskap onbevredigend. Dit bly egter beter as geen pupilskap. Hopelik sal pupilskap ook enige regressie na Derde Wêreld-middelmatigheid oorleef. Intussen moet nougesette streng en ondubbelsinnige kwalifiserende toelatingsvereistes vertroue by die gemeenskap inboesem wanneer hulle hul keuse uit lede van die professie uitoefen. Dit is moontlik die rede hoekom die saamsnoer van intellektuele bydraes moet plaasvind: die professie as regsopleidingsinstansies behoort in &apos;n skeppende vennootskap betrokke te raak, gerig op die daarstelling van &apos;n samehangende en geloofwaardige stelsel van regsopleiding en -eksaminering.
Should transfer of undertakings be statutory regulated in South Africa?
Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif 14, pp 205 –234 (2003)
Die oordrag van &apos;n onderneming as &apos;n lopende onderneming behels verskeie arbeidsregtelike implikasies en gevolge. Sommige van hierdie aspekte is &apos;n inherente gevolg van die verandering in die feitelike situasie. Die arbeidsregtelike gevolge wat intree, is onder meer die gevolg van ingryping deur wetgewing en ander regsinstrumente. In sommige jurisdiksies (byvoorbeeld Italië) word hierdie gevolge al reeds &apos;n eeu en selfs langer gereguleer. <br>Hierdie artikel ondersoek die nut en belang van sodanige regulering van oordrag van ondernemings. Die <I>locatio conductio operarum&lt;/I&gt; is &apos;n persoonlike kontrak wat die vergestalting van &apos;n ongelyke verhouding tussen werkgewer en werknemer is. Die regulering van die oordrag van lopende ondernemings het tot gevolg dat die oordrag van &apos;n onderneming nie <I>per se&lt;/I&gt; die gevolg het dat dienskontrakte beëindig word nie. Ook in terme van die gemenereg sou dieselfde resultaat bereik word, aangesien die oordragnemer geen regsplig gehad het om werknemers weer in diens te neem nie. Voorts was daar ook geen plig om diegene wat wel weer in diens geneem is, met behoud van vorige diensvoorwaardes, senioriteit, aaneenlopendheid van dienstermyn en so voorts, aan te stel nie. <br>Die beëindiging van die diensverhouding is &apos;n vertakking van die reg wat vele moontlikhede insluit (byvoorbeeld oortolligverklaring, die sluiting van &apos;n onderneming, ontslagte op grond van operasionele vereistes en oordrag van ondernemings). Die basiese doel van die reg van onbillike ontslag is om werkers te beskerm teen ontslagte wat nie substantief en prosedureel billik is nie. Hoewel die Nywerheidshof hierdie aangeleenthede aanvanklik onder die onbillike arbeidsprak- tykjurisidiksie hanteer het, word dit nou deur hoofstuk 8 van die Wet op Arbeidsverhoudinge 66 van 1995 gereguleer. In hierdie hoofstuk (met &lt;I&gt;beskermde&lt;/I&gt; wetgewing) rakende ontslagte is veral artikels 197 en 197A relevant. Hierdie bespreking besin gevolglik oor die doel van hierdie artikels en argumenteer dat dit in wese gerig is op die beskerming van werkers se werksekuriteit, gevestigde belange en regte in die werkplek. <br>Daar word verder ook geargumenteer dat die beskerming van werknemerbelange &apos;n sosiaal regverdigbare doelwit is, gesien in die lig van die feit die verhouding tussen werkgewer en werknemer <I>sui generis&lt;/I&gt; is waar laasgenoemde die swakker party is. Aangesien maatskappyereg en die insolvensiereg tans grootliks onbetrokke is in die bereiking van hierdie doelwit &lt;I&gt;moet&lt;/I&gt; die arbeidsreg intree. Dit is noodsaaklik binne ons konstitusionele raamwerk ten einde effek te gee aan die fundamentele reg tot billike arbeidspraktyke. Die reg tot ekonomiese vryheid moet dus interpreteer word met inagneming van sosio-ekonomiese en ander relevante faktore in Suid- Afrika. Daar word dus aan die hand gedoen dat bepalings wat die oordrag van lopende ondernemings reguleer &apos;n nuwe sosiale waarde in die Suid-Afrikaanse arbeidsreg bekendstel - in pas met die internasionale en supra-nasionale regulering wat elders algemeen is. Gevolglik is die statutêre regulering van die onderwerp van hierdie artikel beide noodsaaklik en geregverdig.
The statutory remedies available to landowners that are faced with unfounded restitution claims in terms of the Restitution of Land Rights Act 22 of 1994
Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif 14, pp 235 –255 (2003)
Die Wet op die Herstel van Grondregte reël die restitusie van grond of regte ten opsigte van grond aan persone of gemeenskappe wat na 19 Junie 1913 as gevolg van rasdiskriminerende wetgewing of praktyke van sodanige regte ontneem is. Die grondeisekommissaris besluit welke eise meriete het en publiseer dit in die Staatskoerant, waarna sekere beperkings op die uitoefening van eiendomsreg deur die grondeienaar in werking tree. Die bepalings van die Wet op die Herstel van Grondregte verhoed verder dat die grondeienaar die hof vir &apos;n beslissing nader voordat die grondeisekommissaris besluit dat die eis voldoende ondersoek is en dat die bereiking van &apos;n skikking tussen eiser en grondeienaar onmoontlik is. <br>Waar die grondeisekommissaris verkeerdelik glo dat &apos;n eis meriete het en die eis gevolglik in die Staatskoerant gepubliseer word, beskik die grondeienaar wat die eis teenstaan oor &apos;n beperkte aantal statutêre remedies wat die afwysing van die eis of die verwysing daarvan na die hof kan bespoedig. Die grondeienaar kan die betrokke grondeisekommissaris versoek om die eis terug te trek. Indien dié vertoë misluk, voorsien die Wet op die Herstel van Grondregte en die Promotion of Administrative Justice Act 3 of 200086 vir die hersiening van die kommissaris se administratiewe besluite ingevolge die Wet op die Herstel van Grondregte. Die uiteindelike sukses van die hersieningsproses hang grootliks af van die feite waarop die eis steun, asook van die redes waarop die grondeisekommissaris sy of haar besluite gebaseer het. Die Promotion of Administrative Justice Act en die Wet op Bevordering van Toegang tot Informasie maak dit vir &apos;n grondeienaar moontlik om die eis en verbandhoudende dokumente, asook die redes vir die kommissaris se besluite, te bekom. <br>In gevalle waar die grondeisekommissaris verkeerdelik &apos;n grondeis toelaat, bied die bepalings van die Wet op die Herstel van Grondregte oormatige beskerming aan die eiser, terwyl die grondeienaar in die uitoefening van sy of haar eiendomsreg benadeel word.
African customary wives in South Africa : is there spousal equality after the commencement of the Recognition of Customary Marriages Act?
Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif 14, pp 256 –272 (2003)
Kragtens die tradisionele inheemse reg, soos vervat in onder meer artikel 11(3) van die Swart Administrasie Wet 38 van 1927, is swart getroude vrouens normaalweg as ewigdurende minderjariges beskou. Nadat die Wet op Erkenning van Gebruiklike Huwelike 120 van 1998 op 15 November 2000 in werking getree het, is die tradisionele inheemse reg drasties verander deurdat artikel 6 uitdruklik bepaal dat gades gelyk aan mekaar is. Die vraag is egter of hierdie bepaling as sodanig werklik tot gelykheid in die huwelik gelei het. In hierdie artikel word eerstens &apos;n kort historiese uiteensetting met betrekking tot die status van swart getroude vrouens kragtens die inheemse reg weergegee, waarna die impak van die Erkenningswet in meer besonderhede bestudeer word. Hoewel artikel 6 vir formele gelykheid voorsiening maak, impakteer die spesifieke vermoënsregtelike bedeling in die huwelik, sowel as die rangorde van vrouens in poliginiese huwelike steeds op die werklike status van vrouens. Aspekte soos egskeiding en die gevolge daarvan word ook ontleed. Die bepaling dat vermoënsregtelike bedelings, soos wat dit voor die inwerkingtreding van die Wet gefunksioneer het, outomaties van krag bly, is veral problematies, aangesien die ondergeskikte posisie van vrouens daardeur perpetueer word en dit die grootste persentasie van gebruiklike huwelike affekteer. Daar word onder meer aan die hand gedoen dat dié bepaling gewysig word om vrouens wat getroud is voordat die wet in werking getree het, gelyk te stel aan vrouens wat daarna in die huwelik getree het. Die artikel beklemtoon verder ook dat wetswysigings moontlik &lt;I&gt;formele&lt;/I&gt; gelykheid kan daarstel, maar nie noodwendig tot <I>werklike</I>
gelykheid lei nie. Sekere inheemsregtelike gebruike is lank reeds ingeburger, met die gevolg dat dit steeds gesindhede en praktyke beïnvloed lank nadat dit afgeskaf is. Om hierdie rede word aanbeveel dat ook ander maatreëls en strategieëoorweeg moet word om te verseker dat gades in die praktyk werklike gelykheid beleef.
The effectiveness of the Promotion of Access to Information Act 2 of 2000 for the protection of socio-economic rights
Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif 14, pp 273 –281 (2003)
Die doel van hierdie studie is om vas te stel of, en indien wel, in watter mate die Bevordering van Toegang tot Inligting Wet 2 van 2000 gebruik kan word om die beskerming van sosio-ekonomiese regte in Suid-Afrika te bevorder. Ten einde in hierdie doel te slaag, gee hierdie artikel &apos;n oorsig van die reg op toegang tot inligting, dit analiseer die bepalings van die Wet krities en maak aanbevelings vir die effektiewe implementering daarvan. <br>Die instel van hierdie Wet het sy oorsprong gehad in die beroep wat op die regering gedoen is om effek te gee aan artikel 32(2) van die Suid-Afrikaanse Grondwet 108 van 1996. Die motivering daaragter was dat die bepaling in die Grondwet opsigself onvoldoende was vir die effektiewe implementering van die reg op toegang tot inligting. Alhoewel die Wet nie direk betrekking op sosio-ekonomiese regte het nie, en die potensiële gebruik in die bevording van sosio-ekonomiese regte duidelik beperk is, is die uitgangspunt van hierdie studie die betoog dat as die gemeenskap nie toegang tot inligting oor die aard en die implementering van hulle sosio-ekonomiese regte het nie, hulle nie die regering se aksies in hierdie verband kan monitor nie. Gebrek aan inligting dra dus direk by tot burger- en gemeenskapsontmagting en in die besonder die ontmagting van armes.
The true capacity of women under customary rule to acquire land : an exposé on the law, land and the rules of succession
Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif 14, pp 282 –295 (2003)
Die posisie van vroue onder die gewoontereg is die afgelope paar jaar hoog op die agendas van die wetgewer, regslui en veral akademici. Een van die redes wat hiervoor aangevoer kan word, is dat daar sedert die inwerkingtreding van die Grondwet &apos;n groter fokus op gelykheid en gelyke behandeling is, en omrede daar in die verlede teen vroue onder gewoontereg, wat grotendeels in die landelike gebiede woon, gediskrimineer is. Gesien die nuwe fokus op gelykheid, asook die klem op die ontwikkeling van alle hulpbronne, insluitend menslike hulpbronne, moet die posisie van vroue onder die gewoontereg, veral hul vermoë om grond en grondregte te bekom, ondersoek word. <br>Hierdie artikel fokus op die vermoë van vroue om grond te bekom, en die teenstrydigheid wat bestaan tussen hul <I>de iure&lt;/I&gt; posisie, soos weerspieël in wetgewing, en hul <I>de facto&lt;/I&gt; posisie, soos beoefen in die praktyk. Die wetgewer het dit sedert 1985 moontlik gemaak vir vroue onder die gewoontereg om eiendom te bekom (artikel 1A van die Swart Administrasiewet 27 van 1938), desondanks die bepalings van artikel 11(3)(b) van die Wet. In die negentigerjare het die wetgewer voortgegaan met die bemagtiging van vroue, en het vroue tans, sover dit die wetgewer aangaan, gelyke magte met hul manlike eweknieë, veral na die herroeping van artikel 11(3)(b) deur die Wet op Erkenning van Gewoonteregtelike Huwelike 120 van 1998. Die regbank was, aan die ander kant, minder liberaal met hul interpretasie van gewoontereg in die lig van die bepalings van die Grondwet, want, soos <I>Mthembu v Letsela&lt;/I&gt; 2000 3 SA 867 aangetoon het, is die hof huiwerig om gestand te doen aan die bepalings van artikel 211 en artikel 39 van die Grondwet. Die hof het gevolglik besluit om aan die reël van manlike eersgeboortereg gehoor te gee en dit toe te pas. Die gevolg hiervan is dat vroue wel self grond en grondregte kan bekom, maar dat hulle dit nie kan erf nie, as gevolg van gewoonteregtelike erfopvolging.
Punishment and sentencing pertaining to criminal conduct within the South African tax environment
Pieter E. Lombard
Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif 14, pp 296 –306 (2003)
Straf en straftoemeting binne die kader van die Suid-Afrikaanse belastingreg is die fokus van hierdie bespreking. Belastingontduiking neem tans toenemend groter afmetings aan en dit wil voorkom asof belastingbetalers al hoe minder geneëword om hul regverdige bydrae tot die fiskus te maak. Die standpunt word gehuldig dat nie genoeg oortreders vervolg en / of aangekla word nie, hetsy statutêr ingevolge die Inkomstebelastingwet en verwante wetgewing, of gemeenregtelik op grond van bedrog. Die vraag word gevra op watter basis straftoemeting moet geskied en watter vorme van straf die mees toepaslike is. Die verskillende vorme van straf word vervolgens bespreek, en ter afsluiting word voorgestel dat periodieke gevangenisstraf en gemeenskapsdiens meer aandag moet geniet. Oplegging van die twee vorme van straf sal teweegbring dat die betrokke oortreder steeds inkomste kan verdien (en dus voortgaan om belasting daarop te betaal) terwyl die gewone wetsgehoorsame belastingbetaler nie verder belas word deur noodwendig die oortreder se verblyf in die gevangenis te subsideer met sy / haar belastinglas nie.
The Other Law : Non-State Ordering in South Africa by Wilfried Schaèrf & Daniel Nina : book review
Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif 14, pp 307 –308 (2003)
Tort and Insurance Law Yearbook : European Tort Law 2001, edited by Helmut Koziol and Barbara Steininger : book review
Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif 14, pp 308 –309 (2003)
De wetgeving op het notarisambt, deur W.G. Huijgen en A.J.H. Pleysier : book review
Stellenbosch Law Review = Stellenbosch Regstydskrif 14, pp 310 –316 (2003)