Die afgelope drie dekades het ons begrip van wat Alzheimersiekte meebring, dramaties verbeter. Daar word aanvaar dat twee proteïene verantwoordelik is: amyloïed en tau. Die algemeenste aanvaarde teorie is dat 'n kritiese vlak van amyloïed in die brein die opbou van die giftiger tau-proteïen veroorsaak. Dit het gelei tot verskeie studies wat medisyne en entstowwe toets wat amyloid en tau verwyder om te sien of dit demensie kan verbeter of selfs kan voorkom. Die resultate was teleurstellend.
Al die studies met demensiepasiënte het nie verbeterings getoon nie, selfs al is amyloïed self beïnvloed. In 'n prominente saak, blyk dit dat 'n entstof wat aan pasiënte gegee is, die brein van amyloïde skoongemaak het van mense wat nietemin aan ernstige demensie gesterf het.
Oor dieselfde tydperk, studies by mense wat bestem is om die toestand te ontwikkel as gevolg van 'n genetiese mutasie, is die veranderinge wat tot demensie lei tot 25 jaar voor enige simptome begin. Een logiese interpretasie is dat pogings om demensie te genees moontlik misluk het omdat die pasiënte in dwelmproewe behandel is te laat in die siekteproses.
Hierdie nuwe denke het daartoe gelei dat nuwe behandelings so vroeg as moontlik getoets is, byvoorbeeld in die stadium van wydverspreide amyloïed in die brein, maar geen ander tekens van demensie nie - die sogenaamde prekliniese demensie. Hierdie studies gebruik metodes soos spinale kraan of positronemissie-tomografie ('n tipe breinskandering) om te bevestig dat 'n persoon 'n kritieke vlak van amyloïed het. Maar daar is getuienis dat daar reeds in hierdie baie vroeë stadium potensieel onomkeerbare skade, soos die verlies van breinweefsel, voorkom.
navorsers het verder gegaan en dit getoon mense wat nog nie die kritieke vlak van amyloïed bereik nie, maar die proteïen vinnig versamel, toon vroeë tekens van demensieverwante breinveranderinge, soos veranderinge in die geestesvermoë.
Vind vinnige proteïenakkumulators
Ons span wou weet of so 'n groep 'vinnige proteïenakkumulators' by gesonde ouer volwassenes geïdentifiseer kan word. Die implikasie hiervan is dat hierdie mense diegene sal wees wat die meeste voordeel trek uit 'n middel wat inmeng met die demensieproses voordat enige skade ingetree het.
Om dit te kan doen, het ons toegang tot twee Amerikaanse studies gehad wat dekades herhaaldelike ruggraat- en amyloïede breinskanderings versamel het. Ons kon demonstreer dat sommige mense op 'n besonder aggressiewe manier is om amyloïed of tau op te bou, of albei. Die belangrikste is dat daar 'n "aanskakel" -moment was in die laat 50's van die deelnemers toe die opeenhoping skielik opgaan.
Na 'n genetiese variant wat is bekende om mense aan demensie te predisponeer (die e4-weergawe van die APOE-geen), het dit waarskynliker gemaak dat die persoon op die aggressiewe proteïenakkumulasie-pad sou wees en vyf jaar vantevore 'n 'aanskakel' sou wees, vergeleke met dié sonder 'n APOE e4-geen weergawe.
Ons het gevind dat die 'aanskakel'-oomblik op ongeveer dieselfde ouderdom plaasvind vir beide die amyloïde- en tau-proteïene. Dit is in stryd met die teorie dat ''n brein vol amyloïed' nodig is om die kaskade te begin wat tot demensie lei. In plaas daarvan loop die prosesse wat tot demensie lei gelyktydig.
Aangesien ons studies dekades lank strek, het 'n aantal mense uiteindelik geheueprobleme ontwikkel. Ons het gevind dat 'n persoon wat vinnig tau en amyloïde vinnig ophoop, waarskynlik in die volgende dekades met dementie gediagnoseer sou word.
Proteïene wat op 'n breinsel ophoop. Ontwerp_selle
Ons vraestel toon dat ons nou die tegnologie het om mense te identifiseer wat op die regte pad is om demensie te ontwikkel. Tog sou dit nie prakties wees om vir hierdie mense te skerm deur herhaalde werwels van die ruggraat te doen nie. In plaas daarvan moet ons goedkoop en maklik verdraagsame metodes vind om te voorspel wie tot hierdie snelgroep mense behoort.
Ons het gevind dat toetse wat meestal in demensie-studies (breinskanderings, kliniese geheue-toetse) gebruik is, nie in hierdie opsig nuttig was nie. Dit is moontlik dat ons so vroeg moontlik 'n hele reeks ander toetse benodig wat baie geringe veranderinge toon in die werking van ons breine van dag tot dag. Voorbeelde hiervan kan wees drabare toestelle wat subtiele veranderinge in gang of vertoon in die kwaliteit van die slaap toon. Programme wat bepaal hoe goed ons met die gebruik van digitale tegnologie met verloop van tyd werk (byvoorbeeld, hoe vinnig ons is om die regte woord te vind wanneer u sms), kan ook dui op mense wie se breine onder druk is.
'N Aantal sulke digitale tegnologieë word ontwikkel, en hopelik sal ons binne die nie-te-verre toekoms toegang hê tot sulke oplossings in die kliniese praktyk, sowel as studies wat nuwe behandelings toets wat demensie vertraag of selfs voorkom.