Dis nog donker, al is die son al aan die opstaan. Aan weerskante van die kar hardloop ‘n boom om en om. Elke paar myl is die boom weer daar. Dis óf dat die boom hardloop, óf die wêreld is rond. Op skool vind hy dit glad nie moeilik om te glo dat die wêreld rond is en draai nie, hy het dit mos self gesien as hulle so deksels vêr gery het. Buiten die bome, hou Klein Bennie Smit die muile dop. Hy sien die knieë knak elke nou en dan, maar die pote raak nooit die grond nie. Miskien, besluit hy, miskien hang hulle sommer net aan die disselboom en skop-skop so. Want vader weet geen muil sal dit vir só lank kan uithou nie.
Op ‘n dag is Bennie weer aan diens. ‘n Oproep kom in van ‘n klein dogtertjie, Annatjie. Hy probeer uitvind of sy nie vir hom die adres kan gee, of die telefoonkode van hulle huis nie, maar Annatjie kan nie daar bykom om te sien nie. Sy lui naderhands af nadat sy lekker met Oom Ben gepraat het. Die volgende dag bel sy weer. Vir weke gesels hulle. Intussen het Annatjie erken sy is ‘n jong dame wat by die switchboard werk. Hulle spreek af om by die stasie te ontmoet, sy sal ‘n wit handsakkie hê, hy sal sy uniform dra. Maar toe die tyd kom, en Bennie haar sien, swenk hy weg. Sy’s te mooi. Later toe hy terugkeer stasie toe, gaan kyk hy hoe laat die trein Germiston toe vertrek. Toe hy by die trappies afloop, sien hy die wit handsakkie langs Santa lê. Nie lank nie, toe bly hulle saam in die getroude kwartiere van die firestation. Dol gelukkig, Deon gooi sy speelgoed in sy pa se boots en Annatjie spring nog saam met haar man op wanneer die alarm afgaan in die nag. Teen dié tyd was Oupa al ‘n volgegroeide boom met ‘n hele paar jaarlemoene aan sy takke.