Vrugbaarheid en melk-eienskappe van die Merinoskaap
Last update: April 11, 2012 11:43:33 AM
DIE Merinoskaap is die vernaamste wolproduseerder in die wêreld, en dis ongetwyfeld om hierdie rede dat hy altyd by voorkeur vir wolproduksie uitgekies is. Aan ander eienskappe soos grootte, bouvorm, vrugbaarheid, moeder- en melk-eienskappe, is min of geen aandag gegee nie; so erg is die toestand dat die swak bouvorm van die Merino gewoonlik as 'n raseienskap beskou word, terwyl dit met veiligheid beweer kan word dat die Merino min melk het en minder vrugbaar is as ander skaaprasse.
Die melkkoei het nie die pragtige bouvorm van die vleisbeesrasse nie, en dit word beweer dat hoë melkproduksie en goeie bouvorm nie saamgaan nie. 'n Dergelike negatiewe korrelasie kan ook bestaan tussen die kwaliteit wol en goeie vleisvorm, maar daar bestaan geen twyfel nie dat baie verbetering teweeggebring kan word deur streng seleksie ten opsigte van elkeen van die eienskappe wat by die Merino ontbreek. Daar behoort 'n beter balans te wees tussen die hoeveelheid wol, grootte, vorm, vrugbaarheid, moeder- en melkeienskappe as wat daar vandag bestaan. Dit kan nie betwyfel word nie dat die hoeveelheid wol wat in skaap moet dra sy ander eienskappe ongunstig beïnvloed. Die stoetooie wat die meeste wol dra,veral die wat te veel plooie het, gee oor die algemeen die minste melk, terwyl stoetskape oor die algemeen in hierdie opsig kortkom in vergelyking met kuddeskape wat minder wol gee. Hoeveel stoetskaapboere sal daaraan dink om 'n ooi met goeie wol uit te skakel omdat sy nie genoeg melk gee om haar lam groot te maak nie, of om 'n ramlam van so 'n ooi nie te gebruik nie?
Uitskakeling van Swak Ooie
In plaas hiervan word die ooi op die bes moontlike manier behandel en die lam of aan 'n ander ooi gegee of hans grootgemaak. Dit word nie in aanmerking geneem dat beide ram- en ooilammers hierdie gebrek oorerf en dit weer op hul nakomelinge oorplant nie.
Baie boere soek jaarliks hul kuddes streng uit, met die oog op die uitskakeling van skape met swak wol en sekere opvallende gebreke wat konstitusie betref, maar min van hulle doen die moeite om slegte telers en swak melkgeërs uit te skakel. Hierdie belangrike werk kan nie gedoen word wanneer die uitskakeling plaasvind nie - dit moet met lamtyd deur die skaapwagter gedoen word.
As die vee opgepas word, is dit betreklik maklik om sulke ooie te merk, maar waar die skape los loop, is dit moeiliker. Die moeilikheid kan egter maklik oorkom word as die skaapwagter, wat die ooie noodwendig elke dag moet inspekteer sy werk. ken. In die meeste stoetkuddes is hierdie werk nog betreklik maklik, aangesien die kuddes gewoonlik noukeurig dopgehou word. Dis gelukkig dat dit die geval is, want dit is hier waar die strengste seleksie ten opsigte van vrugbaarheid en melkeienskappe uitgevoer moot word.
Sommige kudde-eienaars beweer dat die natuur sy eie keuse maak, dit wil sê, dat 'n lam van 'n ooi wat swak melk gee, nie aan die lewe bly sodat hy sy eienskappe kan oordra nie. Hierdie argument geld egter nie, want mens moet onthou dat die meeste ramme wat deur kuddetelers gebruik word, gekoop word van stoettelers wat, soos hierbo aangetoon, dit nie aan die natuur oorlaat om sy eie keuse te doen nie. Ook moet nie vergeet word nie dat die invloed van die ram in enige kudde sterker is as die van die ooi.
Te veel boere bereken hul rykdom volgens hul woltjek. Hulle wys met trots daarop dat hulle gemiddeld soveel per pond uit hul wol en soveel geld per skaap gemaak het.
Min dink daaraan hoeveel verliese hulle ly as gevolg van die feit dat baie ooie oorslaan en hoeveel lammers doodgaan omdat hulle moers hulle nie wil vat nie of te min melk vir hulle het.
Daar is perke wat betref die gewig wol wat mens van 'n skaap kan verwag, en hierdie perke hou direk verband met die drakrag van die veld waarop die skape loop. Te veel wol moet noodwendig noodlottige gevolge hê op die konstitusie, vrugbaarheid, ens, Dat dit die geval is, word oor en oor bewys as mens die Merino met ander rasse vergelyk.