Sir Thomas More & Dogter - Geskiedenis Podcasts - 2021
Sir Thomas More & Dogter
Die afskeid van Sir Thomas More en sy dogter
More was 'n gereed skrywer en nie 'n paar van sy werke het tot 'n paar jaar na sy dood in die manuskrip gebly nie, terwyl verskeie heeltemal verlore gegaan het. Van al sy geskrifte is die bekendste ongetwyfeld die Utopie, die eerste keer gepubliseer in Louvain in 1516. Die bundel vertel van die fiktiewe reise van een Raphael Hythlodaye, 'n mitiese karakter, wat tydens 'n reis na Amerika agter Cape Frio agtergelaat is en vandaar verder gedwaal het totdat hy op die eiland aangekom het van Utopia ("nêrens") waarin hy 'n ideale grondwet gevind het. Die hele werk is eintlik 'n uitbeelding van die verbeelding met 'n briljante satire oor die wêreld van More se eie dag. Ware persone, soos Peter Giles, kardinaal Morton en More self, neem deel aan die dialoog met Hythlodaye, sodat 'n atmosfeer van werklikheid die geheel deurdring, wat die leser ongelukkig laat wonder waar die waarheid eindig en fiksie begin, en het gelei nie 'n paar om die boek ernstig op te neem nie. Maar dit is presies wat More bedoel het, en daar kan geen twyfel bestaan ​​dat hy verheug sou gewees het om William Morris, wat daarin 'n volledige evangelie van sosialisme of kardinaal Zigliara ontdek het, vas te vang, wat dit as 'niet minder dwaas dan goddeloos' bestempel hy moes by sy eie tydgenote gewees het wat voorgestel het om 'n skip te huur en sendelinge na sy nie-bestaande eiland te stuur. Die boek het 'n aantal uitgawes in die oorspronklike Latynse weergawe uitgevoer en is binne 'n paar jaar in Duits, Italiaans, Frans, Nederlands, Spaans en Engels vertaal.
"Luciani Dialogi.. .Compluria opuscula ... ab Erasmo Roterodamo et Thoma Moro interpretibus optimis in Latinorum lingua traducta...." (Parys, 1506)
'Hier is die lyf van John Picus, Earle van Mirandula, ontwerp ...' (Londen, 1510)
"Geskiedenis van die jammerlike lewe en die ongelukkige dood van Edward die vyfde en die destydse hertog van York, sy broer ...", onvolledig gedruk in die "English Works" (1557) en heruitgereik met 'n voltooiing van Hall's Chronicle deur Wm. Sheares (Londen, 1641)
"Thomae Mori v.c. Dissertatio Epistolica de aliquot sui temporis theologastrorum ineptiis ..." (Leyden, 1625)
Epigrammata. Thomae Mori Britanni, pleraque en Graecis versa. (Basel, 1518) Eruditissimi viri Gul. Rossi Opus elegans quo pulcherrime retegit ac refellit insanas Lutheri calumnias (Londen, 1523), geskryf op versoek van Henry VIII in antwoord op Luther se antwoord op die koninklike "Defensio Septem Sacramentorum"
"'N Wenner van Syr Thomas More Knyght... Van uiteenlopende maats, as van die verering en waardering van ymages en reliques, wat tot Sayntys bid en op pylgrymage gaan ..." (Londen, 1529)
"The Supplycacyon of Soulys" (Londen, 1529 [?]), Geskryf in antwoord op Fish se "Supplication of the Beggars"
"Antwoord van Syr Thomas More op die eerste deel van die boekie ..." The Souper of the Lorde "(Londen, 1532)
"Die tweede deel van die Confutacion of Tyndal's Answere ..." (Londen, 1533) hierdie twee werke vorm saam die langste van al More se geskrifte behalwe Tindal, Robert Barnes word behandel in die laaste boek van die geheel
"'N Brief betwis die erronyouse wrytyng van John Fryth teen die Heilige Sakrament van die Aultare" (Londen, 1533)
"Die apologie van Syr Thomas More, Hnyght, gemaak deur hom anno 1533, nadat hy die amp van Lord Chancellour of Englande oorgegee het" (Londen, 1533)
"The Debellacyon of Salem and Bizance" (Londen, 1533), 'n antwoord op die anonieme werk met die titel "Salem and Bizance", en bevestig die ernstige straf van dwaalleer
"'N Dialoog van troos teen verdrukking ..." (Londen, 1553).
'N Onvoltooide verhandeling' op die woorde van die Heilige Skrif, 'Memorare novissima et in eternum non peccabis', gedateer 1522
"Verhandeling om die geseënde Liggaam van ons Heer te ontvang, sakramenteel en feitlik albei"
"Verhandeling oor die passie" onvoltooid
"Vroom en betroubare Certein -instruksies, meditasies en gebede"
'n paar briewe wat in die toring geskryf is, insluitend sy ontroerende briefwisseling met sy dogter Margaret.
Die laaste brief van Sir Thomas More, 1535
Die volgende brief is op 5 Julie 1535, die dag voor sy teregstelling, aan More ' se dogter Margaret geskryf. More skryf met 'n houtskoolstok op lap Koning Henry VIII het beveel dat sy boeke en skryfmateriaal verwyder moet word.
Meer is aangestel as Lord Chancellor by Wolsey se val in 1529. Hy was reeds 'n gerespekteerde filosoof en skrywer in Europa. Maar vir sy Engelse tydgenote was hy die bekendste as advokaat. Hy was 'n briljante regsgeleerde wat hy in die parlement en op diplomatieke missies gedien het. Anders as die meeste koninklike dienaars, het hy onberispelike integriteit gehad. Hy kon nie omgekoop word nie. Hy het bo alles geglo in die onpartydige oppergesag van die wet. As kanselier het hy hard gewerk om geregtigheid en geloof in die howe te bevorder. Hy bedank egter in 1532 toe die vasbeslotenheid van die koning om sy huwelik met Katharine van Aragon te vernietig, Henry laat pouslike gesag in Engeland verwerp.
More was diep vroom. Hy erken die misbruik van die Katolieke kerk, maar hy glo dat dit homself van binne kan hervorm. Hy kon nie geestelike hervorming deur sekulêre mag aanvaar nie. As jong man was hy geskeur tussen 'n loopbaan in die kerk en 'n loopbaan in die regte. Alhoewel hy laasgenoemde gekies het, het hy nooit sy passie vir teologie verloor nie.
Nadat hy die kanselier bedank het, het More teruggetrek na sy gesinshuis. Hy probeer beskeie en stil lewe, in die hoop om alleen gelaat te word. Maar hy was te beroemd en gerespekteer om vergeet te word. Henry VIII het geweet dat sy omstrede hervorming baie meer geloofwaardig sou wees as mans soos More dit aanvaar. As die belangrikste intellektuele in Engeland, was die mening van More te belangrik om sy eie te bly.
Daar moet op gelet word dat More die parlement se vermoë aanvaar het om die opvolging ten gunste van die koning se kinders saam met Anne Boleyn te besluit, want dit was 'n regskwessie en die parlement het die regte gehad om daaroor te besluit. Hy sou egter nie 'n eed aflê om die posisie van Henry as die opperhoof van 'n nuwe Engelse kerk te erken nie. Hy kon eenvoudig nie die geestelike gesag van die pous weerlê nie.
En so is hy gearresteer in die lente van 1534. Hy is meer as 'n jaar in die Tower of London gehou, onder toenemend moeilike omstandighede. Die koning het gehoop dat gevangenisstraf die geaardheid van More sou verander. Dit het nie. More is uiteindelik aangekla van hoogverraad en op 1 Julie 1533 in Westminster verhoor. Ten spyte van sy briljante verweer, is hy skuldig bevind en op 6 Julie tereggestel. Die nuus het die hele Europa geskok. Dit is steeds die bekendste voorbeeld van geregtelike moord tydens Henry's regering. Meer is later deur die Katolieke kerk heilig verklaar.
Ons Here seën u, goeie dogter, en u goeie man, en u seuntjie, en u almal, en al my kinders, en al my godkinders en al ons vriende. Beveel my asb aan my goeie dogter Cecily aan, wie ek smeek om die Here te troos; en ek stuur haar seën en al haar kinders en bid haar om vir my te bid. Ek stuur vir haar 'n sakdoek en God troos my goeie seun, haar man. My goeie dogter Daunce het die prentjie in perkament wat jy my van my Lady Coniers, haar naam op die rug, afgelewer het. Wys haar dat ek haar hartlik bid dat u dit weer in my naam na haar kan stuur, as 'n bewys van my om vir my te bid.
Ek hou baie van Dorothy Colly. Ek bid dat jy haar goed sal wees. Ek sou weet of dit sy is waarvan jy my geskryf het. As dit nie die geval is nie, dan bid ek dat u die ander goed sal wees in u ellende, en ook vir my goeie dogter Jane Aleyn. Gee haar 'n vriendelike antwoord, want sy het my tot vandag toe gedag om te bid dat u haar goed sal wees.
Ek besweer jou, goeie Margaret, baie, maar ek sal spyt wees as dit langer as môre moet wees, want dit is selfs die heilige Thomas, en die nut van Sint Petrus en daarom sal ek môre lank lank na God toe te gaan. Dit was 'n baie ontmoetende en gerieflike dag vir my.
Ek het nog nooit beter van jou manier van my gehou as van toe jy my laas gesoen het nie, want ek is lief vir dogterlike liefde en liefdevolle liefdadigheid om nie na wêreldse hoflikheid te kyk nie. Vaarwel, my liewe kind, en bid vir my, en ek vir u en al u vriende, sodat ons met vreugde in die hemel kan ontmoet. Ek bedank u vir u groot koste. Ek stuur nou my goeie dogter Clement haar algoritme -steen, en ek stuur haar en my peetseun en al die seën van God en myne. Ek bid dat u my op die regte tyd by my goeie seun John More aanbeveel. Ek hou baie van sy natuurlike manier. Ons Here seën hom en sy goeie vrou, my liefdevolle dogter, aan wie ek hom bid dat hy goed sal wees, want hy het 'n groot saak en dat, as die land van my in sy hande kom, hy my wil oor sy suster Daunce nie verbreek nie. En die Here seën Thomas en Austin, en alles wat hulle sal hê.
Sir Thomas More & Daughter - Geskiedenis
'Ek wens ons was 'n nederige gesin,' het Margaret hartstogtelik vir Mercy gesê. 'Dan kan ons bymekaar bly en geen aandag op onsself trek nie.'
'Ons behoort geen opleiding te hê nie,' herinner Mercy haar. 'En kan u Vader voorstel as 'n man sonder opvoeding? Nee, soos hy sê, daar is goed en sleg in die lewe en daar is sleg in die goeie en in die slegte en die enigste manier om te lewe is om die een met die ander te aanvaar. Geniet die een, verdra die ander. "
'Dit is geleende wysheid ... geleen van Vader.'
Genade was daardie jaar bly, ondanks die afwagting van Thomas, en die rede was dat daar 'n nuwe lid van hierdie steeds groeiende huishouding was. Dit was John Clement, 'n protegé van die kardinaal, 'n jong man in sy laat tienerjare wat Thomas as sy sekretaris en dienaar op die sending na Vlaandere sou vergesel.
John Clement was 'n ernstige en baie geleerde persoon - 'n jong man na Thomas se eie hart - en hy is hartlik verwelkom in die huis van sy nuwe meester. Young Clement het vinnig lid geword van die gelukkige familiegroep, maar hy het agtergekom dat sy wat hom die meeste interesseer nie een van die Mores was nie, maar Mercy Gigs.
Hy soek elke geleentheid om met haar te praat. Hy was 'n paar jaar ouer as sy, maar dit het vir hom gelyk asof hy nog nooit 'n meisie van haar ouderdom so plegtig op sigself ontmoet het nie, en as sy nie so geleerd was soos Margaret nie, lê haar geleerdheid in die onderwerp wat hom die meeste interesseer. .
Hy het nooit die verwoede uitdrukking in haar oë vergeet toe hy haar vertel dat hy medisyne aan Oxford studeer het nie.
'Stel u belang in medisyne, meesteres genade?' vra hy.
Nou het hulle 'n onderwerp gehad wat hulle saam kon bespreek. Thomas het hulle met plesier dopgehou. My klein Genade word groot, dink hy. Hulle word almal groot. Oor twee of drie jaar sal dit nodig wees om mans vir Mercy en Margaret te vind - en ook vir Ailie, hoewel sy ongetwyfeld een vir haar sal vind.
Dit was 'n droom wat realiseer, 'n ideaal wat tasbaar word. Toe hy besluit het om die lewe van die monnik op te gee vir die lewe van 'n gesinsman, het hy 'n huishouding voorgestel wat baie soos die van hom was. Het hy hom ooit so 'n liefde as vir Margaret voorgestel? Nee, die werklikheid was groter as wat hy voorsien het. En as sy trou, moet sy my nooit verlaat nie, dink hy, want sonder Margaret sou ek nie wou lewe nie. En genade hier is my net so dierbaar as my eie kinders. Het 'n man ooit so 'n geleerde en toegewyde dogter soos Margaret gehad, sulke sjarmante kinders as die wat uit sy huis bestaan ​​het? En Alice self, sy was nie 'n pêrel of 'n meisie nie, maar hy was lief vir haar en hy het geweet dat haar skerp woorde dikwels vriendelike motiewe verberg. Waar kan hy 'n beter huishoudster kry? En sy was beslis die beste ma vir sy kinders, want dit was goed om 'n tikkie speserye in die soetste gereg te hê. Daar was tye dat sy geliefde kinders tugtiging nodig gehad het, en hoe kon hy 'n sweepslag toedien? Hy was 'n lafaard oor sulke sake. Waarmee sou hy sy kinders kon sweep, behalwe 'n pouveer? Tog het meesteres Alice die taak ontduik.
Hy was 'n gelukkige man. Hy moenie kla dat sy lewe weg van sy familie nie alles was wat hy kon wens nie. Soveel mans het die koning se guns begeer, so baie sou geëer gewees het om die kardinaal hul vriend te noem. Hy wou te veel van die lewe hê. Hy moet die beste uit sy nuwe eerbewyse put, wat hy so gereeld as moontlik van hulle moet wegneem, om by sy boeke en sy gesin te wees, en hy moet God dankbaar wees vir die goeie lewe wat syne was.
Was die mens ooit so lief? Baie min, het hy geglo. Eers gister, toe die kinders saam praat oor wat hulle die graagste wil hê, het hy verbygeloop en hulle praatjies gehoor. Mercy het gesê: "As ek iets kon wens, sou ek wens ek was die ware dogter van vaders."
En toe hy haar alleen gevind het, het hy vir haar gesê: "Genade, u hoef nie te wens vir wat reeds joune is nie. Vir my is jy presies asof jy my ware dogter is. "
Sy het bloos en wankel en gesê: "Vader, ek het bedoel dat ek wou hê ek was u dogter soos Margaret, Elizabeth en Cecily is."
'Dit maak glad nie saak nie, Genade, my kind. Ek sien jou as my dogter - my ware dogter - net soos enige van die ander. Jy is so dierbaar vir my. "
'Ek weet dit, Vader,' het sy gesê. "Maar…"
'Maar, genade, as die liefde tussen ons twee net so sterk is as die liefde tussen my en die dogters van my eie liggaam, watter verskil kan daar wees! U verheug my, Genade. U is alles waarvoor ek in 'n dogter kon wens. U moet nie iets wens wat alreeds joune is nie ... in alles wat saak maak. Ek onthou toe jy 'n klein dogtertjie was en ek jou vir 'n klein foutjie aangepak het, het jou nood my so seergemaak as wat die nood van enige van die ander sou veroorsaak het. "
Sy gryp sy hand en soen dit. 'In daardie dae,' het sy gesê, 'het ek soms die foute begaan dat u alleen met my kan praat ... al was dit om my te berispe.'
"Arme klein Genade! Het u gevoel dat u dan weggelaat is? Was u die pleegkind? U wou aandag kry ... selfs al lyk dit asof u skuldig is om dit te verkry? "
'Dit was dit,' antwoord sy. 'Maar ek het ook die plesier gehad om voor u te staan ​​en dat u aan my moes dink ... my alleen. Ek ... alleen, sonder Margaret. "
'O, genade ... Genade ... u mag nie so 'n hoë opinie van my hê nie. Ons moet nie gode op aarde vestig nie, weet u. "
Sy het gesê: 'Ek het niks opgestel nie. Ek het my oë opgeslaan en gesien. "
Hy het gelag. 'Nou om sin te praat. Jou wens was dat jy my ware dogter kon wees. Noudat u weet dat so 'n wens nie nodig was nie, watter ander wens het u, my kind? Gestel ek was 'n koning met al die rykdom in die wêreld tot my beskikking, en ek het gesê ek sal u 'n guns bewys, wat sou u sê? "
Sy huiwer nie. 'Ek sou 'n groot huis vra waarheen ek die siekes kon bring en na hulle kon omsien, en geleidelik meer en meer leer dat ek nie net moet weet hoe om te genees nie, maar om siektes te voorkom.
'Dit is 'n edele wens, Genade. Sou ek 'n koning gewees het ... net sodat ek dit kon gee. "
Hy het haar dus saam met John Clement dopgehou, en sy hart het warm geword vir albei, want hy wou hê sy meisies moes trou en gesinne hê. Dit was die gelukkigste lewe, hy was seker dat hy dit bewys het. En terwyl Thomas besig was om voor te berei om na sy ambassade te vertrek, was Mercy en John Clement dikwels saam, en het hulle gepraat oor die verskriklike siekte wat die stad beslag gelê het.
'Dit is 'n wonderlike ding,' het Mercy gesê, 'dat daar nie 'n enkele geval van siekte hier in Bucklersbury is nie.'
'Ek het 'n teorie hieroor,' het John Clement gretig gesê. 'Hierdie straat het nie die slegte reuke van ander strate nie. Hier ruik ons ​​nie onaangenaamheid nie, maar soetheid ... die reuk van muskus, die geur van speserye en parfuum en ongeurmiddels. "
'Dink u dan dat die siekte as gevolg van slegte reuke kom?
'Ek glo dit kan so wees, en as hierdie straat, soos ek meen dat dit die geval was in die afgelope epidemies, nie 'n enkele persoon wat sweet het nie, terwyl daar skaars 'n huis in die res van die stad ontsnap, is daar miskien nie iets in die teorie? "
'Waarom', het sy uitgeroep, 'toe Erasmus hier was, veroordeel hy ons huise. Hy het glad nie van hulle gehou nie. Hy het gesê dat die kamers so gebou is dat daar geen ventilasie is nie. Ons omhulsels laat lig in, maar nie lug nie, en die huise is so dragtig. Hy het gesê dat ons gewoonte om ons vloere te bedek met klei waarop ons biesies gelê het, 'n skadelike gewoonte was - veral in die arm kothuise word die biesies twintig jaar lank nie verander nie. Ek weet hoe kwaad Ma was toe hy kla oor ons stormloop, hoewel dit een keer per week verander is. Hy het gesê ons moet vensters hê wat wyd oopgaan.Hy het gesê dat ons te veel geëet het - te veel soutvleis. Hy het gesê ons strate is vuil en 'n skande vir 'n land wat homself beskaafd noem. "
'Hy klink 'n baie kwaai heer.'
'Hy was ... in sekere opsigte. By ander was hy sag. Maar ek dink daar is dalk iets in wat hy oor ons huise gesê het, nie waar nie, meester Clement? "
'Ek is bang dat die siekte by hierdie huis sal kom. Maar ek is bly dat Vader die land nou verlaat
. Hy sal ten minste wegkom van hierdie plaagstrate. U ook, meester Clement ... Maar ... dit sou verskriklik wees as hier iets gebeur ... terwyl hy weg is. Wat moet ek doen as ek die siekte opdoen? "
'U kan natuurlik niks doen aan die konsepte en die gebrek aan goeie lug in die huis nie. Maar ek glo meer gereeld versoetering sou voorkom dat die siekte hierheen kom. Hier is 'n goeie mengsel vir alle geteisterdes: goudsbloem, endief, saaddistel en nagskerm - drie handvol van alles kook dit in leidingwater - 'n kwart van hierdie stam in 'n houer met 'n bietjie suiker. Dit sal die suurheid verwyder. Laat die pasiënt dit drink. Die pasiënt moet warm bly en in sy bed lê wanneer die sweet hom eers vat. As hy geklee is, hou hom aangetrek en as hy uitgetrek is, laat hom dan uitgetrek bly, maar bedek die bed ... bedek dit goed. Ek weet dat mans en vroue herstel as hulle so behandel word. "
"Goudsbloem, endief, nagskerm en saaddistel. Ek sal dit onthou. "
'Ek sal u vertel hoe u die filosowe kan laat eier. Nou, dit is 'n uitstekende middel vir die sweet. Dit kan vooraf voorberei word en u kan dit jare lank hou. Dit verbeter eintlik met behoud. "
'Dit sal my baie verbly. Vertel my maar. "
'U neem 'n eier en breek 'n gat daarin en neem die dooier so skoon as moontlik uit die wit. Vul die dop met die eiergeel en 'n bietjie saffraan en maak die punte toe met eierdop. Giet dit in die kole en laat dit totdat dit hard is en tot 'n fyn poeier gemaak kan word.
Ailie kom na die plek waar hulle sit en kyk onheilspellend na hulle.
'Wat interesseer u so dat u iets anders vergeet?' wou sy weet.
'Meester Clement vertel my hoe om die eier van 'n filosoof te maak.
"Die filosowe eier! Bedoel u dit wat onedele metale verander in goud of silwer? O, Meester Clement, ek smeek u om my u geheim te vertel. "
'U verstaan ​​dit verkeerd,' sê John Clement nugter.
'Die filosoweier' verduidelik Mercy. 'U dink aan die filosowe se klip'
"En watter magiese kragte het hierdie eier?"
'Dit genees die siekes', het Mercy gesê.
'Ek sou die steen liewer wou hê,' sê Ailie.
'Gee nie ag op haar nie,' sê Mercy met 'n mate van ongeduld. "Sy hou daarvan om te spot."
Ailie staan ​​en glimlag vir hulle, en John Clement gaan verder: 'U benodig wit mosterd, dinonie en termontel met 'n stuk kroonneute, u moet ook angelica en pimpernel, vier korrels eenhoornhoring byvoeg as u dit kan kry. Al hierdie moet met treacle gemeng word totdat dit aan die stamper hang. Ek sal dit uitskryf sodat u dit kan behou. As hierdie stof gemaak word, kan dit in glaskaste gesit word en vir jare gehou word. Die groot deug daarvan is dat hoe langer jy dit hou, hoe beter. "
"O dankie. Ek sal jou vriendelikheid nooit vergeet nie. "
Ailie gaan na Cecily en fluister: "Kyk hoe vriendelik word hulle."
"Wat gee hy haar?" vra Cecily.
'Dit is 'n liefdesbrief,' sê Ailie. 'Om te dink dat Genade 'n minnaar voor my moet hê.'
"Liefdesbrief! Jy is verkeerd, Ailie. Dit is 'n resep vir medisyne, ek sweer. "
'Ag, my liewe klein Cecily, dit mag wees. Maar daar is baie soorte liefdesbriewe. "
En Ailie skrik, want sy het gesê dat sy nie daarvan gehou het dat een van die meisies 'n minnaar sou hê voordat sy dit gehad het nie.
Alice lag vir die twee jongmense. "Meester More, watter vreemde dogters het u! Hulle hou beter van Latynse vers as fyn klere, en ruil resepte uit wanneer ander jongmense en meisies liefdesbriewe uitruil. "
'Dit kan wees,' het Thomas gesê, 'maar met my gesin - en dit pas by elke lid daarvan - met my gesin, is ek baie bly.'
"Tilly valley!" het Alice gesê, maar sy was self nie minder tevrede nie.
THOMAS HET gereeld huis toe geskryf terwyl hy van hulle af weg was.
Hulle moet aan hom skryf, want hy het hulle baie gemis, en hy was gelukkig toe hy hulle briewe ontvang het. Hy wou alles hoor, hoe triviaal dit ook vir hulle lyk as dit sy huis betref, dit was genoeg om hom te verbly. 'Daar is geen verskoning vir julle meisies nie,' het hy geskryf. 'Kan meisies nie altyd iets kry om oor te gesels nie? Dit is wat ek wil hê dat julle moet doen, my skat. Neem jou penne op en gesels met jou pa. "
Daar was altyd 'n spesiale kompliment as Jack iets geskryf het. Arme Jack, noudat hy grootgeword het, het hy begin besef hoe moeilik dit vir 'n normale, gesonde seun was om met sulke briljante susters mee te ding. Alice het gesê dat dit God se bestraffing van sy vader is omdat hy soveel en so konsekwent geprys het oor die gelykheid van die brein van mans en vroue toe die res van die wêreld meen dat mans die geleerdes sou wees. Hier is u briljante dogters, miskien het God gesê. En jou seun sal 'n dobber wees.
Nie dat Jack hoegenaamd 'n dom was nie, hy was bloot normaal. Hy kon nie van lesse hou nie, net soos van die buitelewe. Daarom het sy vader baie saggeaard aan sy seun geskryf en sy pogings met die pen gekoester, hom aangemoedig en besef dat almal nie soos leer kan hou nie.
Hy skryf entoesiasties aan Margaret. Hy kon dit nie help as hy vir Margaret plesier verskaf wat groter is as enigiets anders wat hy tydens sy buitelandse verblyf kon geniet nie.
Hy het 'n boek geskryf wat lank in sy gedagtes was, het hy vir haar gesê. Dit het bestaan ​​uit denkbeeldige gesprekke tussen hom en 'n man wat uit 'n vreemde land gekom het, wat Utopia genoem is. Hulle het die maniere en gebruike van hierdie land bespreek. Die skryf van hierdie boek het hom groot plesier verskaf, en as hy by die huis kom, sou hy dit graag vir haar voorgelees het.
'Ek het een van u Latynse opstelle aan 'n baie goeie man, Margaret, gewys. Hy is 'n groot geleerde, en jy sal tevrede wees as ek jou vertel wie hy is. Reginald Paal. My liefste, hy was verstom. Hy het gesê dat, maar omdat ek hom verseker het dat dit so was, sou hy nie geglo het dat 'n meisie - of iemand van u ouderdom, seuntjie of meisie - hierdie werk sonder hulp kon verrig nie. My liefste kind, hoe kan ek jou my trots verduidelik? "
Hy was 'n baie trotse man. Hy het die geskrifte van sy kinders by hom gehou, sodat hy dit sou kon deurlees as hy neerslagtig en heimwee was, en hy kon dit nie weerhou om dit aan sy vriende te wys en 'n bietjie te roem nie. Sy trots en vreugde in sy gesin was diep. Hy skryf aan hulle:
Ek hoop dat 'n brief aan u almal gesond kan wees en dat die goeie wense van u vader u so kan behou. Terwyl ek intussen 'n lang reis maak, deurdrenk deur deurdringende reën, en terwyl my berg te gereeld in die modder vasval, stel ek dit saam om u plesier te verskaf. U sal dan 'n aanduiding kry van u pa se gevoelens vir u - hoeveel meer as sy eie oë hy u liefhet vir die modder, die ellendige weer en die noodsaaklikheid om 'n klein perd deur diep waters te ry, kon my gedagtes nie aflei nie jy.…
Daarna het hy vir hulle vertel hoe hy nog altyd van hulle gehou het en hoe hy daarna verlang om by hulle te wees:
Op die oomblik het my liefde so toegeneem dat dit vir my lyk asof ek jou glad nie liefgehad het nie. U eienskappe trek my hart aan, so bind my aan u, dat ek u vader is (die enigste rede vir baie vaderliefde), hoegenaamd geen rede vir my liefde vir u nie. Daarom, dierbaarste kinders, bly u liefkry vir u vader, en laat my deur hierdie prestasies wat my laat dink dat ek u nog nooit liefgehad het nie, want ek kan u nie liefhê nie nou….
En so wag hulle, terwyl die sweet -siekte oor Bucklersbury gaan, op die terugkeer van die vader vir wie hulle lief was.
EEN DAG ná sy terugkeer toe die gesin by die tafel vergader het, het Thomas vir hulle gesê: 'Ek het 'n verrassing vir julle almal. Daar kom 'n nuwe toevoeging tot ons gesin. Ek hoop julle almal sal hom welkom heet. Ek vind hom 'n interessante en sjarmante persoon. Ek is seker jy sal ook. "
"Is dit 'n man?" vra Ailie, haar oë skitter.
"Hierdie keer nie 'n grysbaard geleerde nie, Vader!"
"Half reg en half verkeerd. 'N Geleerde, maar nie 'n grysbaard nie. Hy is, meen ek, ongeveer twintig jaar oud. "
'Dit is te hoop dat hy nie die finale maniere van daardie Erasmus het nie,' het Alice gesê. 'Ek wil nie meer sulke voorkoms hê nie
ners in die huis. "
'Nee, Alice, hy is nie 'n buitelander nie. Hy is 'n Engelsman en ek twyfel of jy hom te veel sal vind. Hy is uit 'n baie goeie familie, moet ek jou vertel, en hy kom studeer die regte saam met my. "
'Vader', het Margaret uitgeroep, 'hoe sal u tyd hê om 'n jong man met sy studies te help, u regswerk te verrig en die koning en die kardinaal te dien? Jy doen te veel. Ons sal jou nooit by ons hê nie. "
'Moenie my uitskel nie, Meg. Ek waarborg dat jy van Friend Roper sal hou. Hy is 'n ernstige jong man, 'n bietjie stil, so hy sal jou nie veel steur nie. Ek dink hy sal gereed wees om by ons familiekring aan te sluit. "
So kom William Roper by die huis aan - 'n jong man met rustige maniere en skynbaar sagmoedig, maar merk Margaret op, met 'n hardnekkige streep na sy mond. Daar was een ding van hom waarvan Margaret gehou het, en dit was sy toewyding aan haar pa. Dit was duidelik dat die jongman besluit het om in die voetspore van Thomas te volg, waar moontlik.
John Clement, wat teruggekeer het na die huis van die kardinaal, het na die huis gekom wanneer hy kon en binne 'n paar maande het dit duidelik geword dat Will Roper en John Clement The Barge in Bucklersbury as hul tuiste beskou.
Margaret was dertien toe Will Roper kom, hy was twintig, maar ondanks die verskil in hul ouderdomme, voel Margaret net so oud soos hy. Terwyl John Clement Mercy se geselskap soek, soek Will Roper Margaret s'n, en hierdie feit maak dat Ailie 'n bietjie terg. Daar was sy, verreweg die mooiste van hulle drie, en tog het dit gelyk asof die twee geskikte jongmanne by die huis die vriendskap van Margaret en Mercy soek.
'Nie,' sê sy vir Cecily, wat self 'n bietjie ligsinnig was, 'dat ons soos John Clement en Will Roper -mans kan noem: die een snuif altyd kruie en geneesmiddels, en die ander een het altyd sy neus in sy wetboeke. Noudat Vader by die hof is, sal hy miskien 'n paar regte mans huis toe bring ... vir u, Cecily, en vir my. Ek twyfel of Margaret of Mercy sou belangstel. "
Die koning stop en staar na haar. Dan moes sy daarvan bewus geword het dat hy nie alleen was nie. Sy spring op en val op haar knieë.
"Wat doen jy hier, meisie?" eis die Koning.
'Ek smag na die genade van U genade. Ek… maar… ek het gedink… U genade wou my teenwoordigheid hier hê. "
Sy staan ​​op en Thomas herken haar as Mary Boleyn, die minnares van die koning. Haar blik was amper uitdagend toe sy na Thomas kyk. Daar was 'n sekerheid dat die ontevredenheid van die koning nie kon bestaan ​​nie.
'U het verlof om af te tree,' het die koning gesê.
Sy het gevrees en twee of drie tree agteruit na die deur gegaan.
Thomas sien hoe die koning na haar kyk, sy mond verslap, sy oë helderder blou.
'Kom in, kom in, man,' het hy byna getuig. 'Ag, daar is waar u kan sit. Nou, kyk, hierdie aantekeninge moet van 'n wonderlike boek gemaak word. Jy verstaan ​​my? 'N Puik boek! Jy weet hoe om boeke te skryf. Wel, dit is wat u vir my moet doen. "
Die aandag van die koning dwaal af, Thomas weet dat sy gedagtes die kamer met die donkerkop meisie verlaat het.
Henry het gesê: 'As u iets wil hê, vra dit. Begin nou. Kyk wat u met hierdie notas kan doen ... en later ... as u iets gereed het, kan u dit vir my bring. "
Die koning glimlag. Sy bui het verander, hy was reeds weg met die meisie wat pas weg was.
'Doen u werk goed, meester More. Jy sal nie spyt wees nie. Ek beloon graag diegene wat my behaag ... "
Die koning gaan uit, en Thomas gaan sit om na die note te kyk.
Hy het dit moeilik gevind om te konsentreer. Hy het gedink aan die koning en die donkeroogmeisie wat hy aan Surrey en Bess Holland gedink het, aan die skerp oë van Suffolk, die slinkse ou Norfolk, en aan Thomas Wolsey, wat slimmer was as enige van hulle.
En hy verlang, soos hy nog nooit tevore nie, na die vrede van sy huis.
Die aanpassing van die aantekeninge van die koning was 'n aangename taak, behalwe dat dit hom meer as ooit van sy familie af weggehou het. Hy was baie keer op die punt om huis toe te gly na Bucklersbury toe 'n boodskapper hom kom vertel dat die koning vra waarom hy nie in sy teenwoordigheid was nie.
Henry hou van hom. Hy hou van die manier waarop die werk gevorm word. Hy lees dit en herlees dit en hy gloei van trots.
'Ag', sou hy huil, 'hier is die antwoord aan meester Luther. Lees dit, Kate. "
Die koningin sou lees, en sy was ook verheug, want sy haat die Duitse monnik nog meer as Henry.
'Sou ek hom hier gehad het ... die Duitse monnik!' sou die koning huil. 'Hy moet sterf ... sterf weens die beledigings wat hy my ma toegedraai het. Want my moeder is die Kerk. Ha, Kate, jy sal sien wat ons gaan doen met hierdie trompettist van trots, rampspoed en skeurings. Hy is 'n lid van die Duiwel. Hy is 'n lae lewer. Merk my woorde daaroor. Slegs die onsedelike kon die geloof van hul vaders op so 'n manier verloor. Ons is gebind aan die See van Rome. Ons kon dit nie te veel eer nie. Alles wat ons kan doen, sal nie te groot wees nie. Ek sweer dit. "
"U genade sal my vergewe," het Thomas ingegryp, "maar die woorde wat u uitgespreek het, sou in 'n geregshof die pouslike jurisdiksie in Engeland genoem word."
"Wat is dit? Wat is dit?" roep Henry.
'Ek het gedink, my heer King, aan die Statuut van Praemunire.'
"Ha!" lag die Koning. 'Hier is 'n prokureur vir ons, Kate. 'N Skrif wat teen 'n koning in sy eie koninkryk uitgereik is, nie waar nie? Ha, Thomas More, hulle is reg om u 'n eerlike man te noem. Dit is goed om so voor u Koning te spreek. Hy hou van jou daarvoor. Maar ek sê dit: Ek is so lief vir die pousdom dat ek niks terughou om dit te verdedig nie. Onthou, Meester Meer, van daardie Sien ontvang ons ons Crown Imperial. "
'Ek moet u hoogheid aan een ding herinner', het Thomas gesê. 'Die pous, soos u genade weet, is 'n prins, net soos u self, en is 'n bondgenootskap met ander prinse. Dit kan uitval dat u genade en sy heiligheid soms in u opinies kan verskil. Ek dink daarom dat sy gesag in die boek ligter aangeraak kan word. "
'Maar ek sê vir jou, Meester More, so is ons gebonde aan die stoel van Rome dat ons nie te veel kon doen om dit te eer nie.'
'Dan is dit my plig om U genade weer aan die Statuut van Praemunire te herinner.'
'Moenie vrees nie, meester More. Moenie bang wees nie. Ons weet goed hoe ons na hierdie sake moet kyk. En gaan voort met ons soos u altyd was. Ons hou van u eerlikheid. "
En namate die boek vorder, het die vriendskap tussen Thomas en die koning en koningin ook toegeneem. Hy moet aan die tafel van die koning sit, hy moet saam met die koning op die terrasse loop, en hy moet by die paleis bly staan ​​totdat die duisternis val, want die koningin het gehoor dat hy net so baie van die sfere wat in die hemel beweeg, ken soos enige ander man in die hof en die koningin wou hê dat hy haar moes onderrig.
'Die koning self wil graag daar wees by die instruksie,' het Henry gesê. 'Want terwyl hy hierdie koninkryk hier op aarde beheer, wil hy graag iets leer van die koninkryk van die hemele.'
In die aande sou Thomas dus op die balkonne van die paleis wees, die koningin aan sy linkerhand, die koning aan sy regterkant, en die hofdienaars het daaroor gewissel terwyl hy die sterrebeelde aan die groep gekyk het.
"Hoe bevoordeel die Koning hierdie man!" het die hofdienaars gesê. 'Hy is langs die kardinaal self in die guns van die koning.'
Hulle het die glimlag van die Queens opgemerk terwyl sy daarop gewys het hoe briljant Orion daardie aand was, en het nederig gevra of sy reg het as sy aanneem dat die twee briljante ligpunte in die westelike lug die tweeling, Castor en Pollux, was en dat Procyon af is in die wes-suid-wes?
Hulle sou die harde, bulderende gelag van die Koning hoor terwyl hy verklaar dat die sterrebeeld genaamd Cassiopeia nie vir hom die minste lyk soos 'n dame in 'n stoel nie, hulle sou sien hoeveel keer die glinsterende hand op die somber geklede skouer sou neerkom van Thomas More.
'Die koning lyk meer geïnteresseerd in die Pleiades as in Mary Boleyn!' word daar gefluister onder die dames wat sulke sake bekyk het, want baie van hulle het gehoop dat die koninklike oë eendag van Mary Boleyn na hulle sou draai.
Toe die boek klaar was en geleerde manne soos Fisher, Stephen Gardiner en Wolsey self dit bestudeer het en verklaar het dat dit 'n goeie sin in volmaakte literêre styl het, was die koning so bly dat hy gesê het dat hy nie meer 'n meester sou hê nie Meer in die toekoms sal dit Sir Thomas More wees.
HENRY THE King was baie bly. Die boek is deur heel Europa geprys deur almal wat teen Martin Luther gekant was. Dit word nou as 'n geniale werk beskou. Die pous was verheug oor sy Engelse kampioen, maar hy het 'n bietjie beswyk om die titel te kry, want hy moes die toorn en jaloesie van Francis en Charles, van wie hy in ewige vrees leef, oorweeg. Maar uiteindelik het Henry se omkoopgeld en vriendskapsaanbiedings geseëvier, en die koning van Engeland was in die Katolieke wêreld bekend as 'Defender of the Faith'.
Maar Martin Luther was nie die man wat die publikasie van die boek wat hy terselfdertyd minagtend op hom en die koning van Engeland verwerp het, geïgnoreer het nie. Henry benoem Sir Thomas More om Luther in die naam van die koning van Engeland te antwoord.
Thomas het nie net sy titel nie, maar was nou onder-tesourier van die staatskas-Norfolk was self die tesourier-en het dus 'n belangrike lid van die King's Council geword. So het die man in die haarhemp een van die predikante geword wat die Koning voortdurend bywoon.
Luther het opskuddende aanvalle op Henry Thomas geskryf met ewe skurwe aanvalle op die Duitse monnik. En Margaret, wat die antwoorde gelees het wat haar pa in die naam van die koning geskryf het, sou dikwels depressief en ongemaklik voel. Dit het vir haar gelyk asof sy die vader verloor het wat sy eens geken het. Die saggeaarde, beleefde man het 'n meester van invective geword.Dit het Margaret laat sidder om te lees: "Eerwaarde broer, vader, tippelaar, Luther, rondgeloop in die orde van Sint Augustinus, misvormde bacchanal van een van die fakulteite, ongeleerde dokters in die teologie ..." Hoe kon haar sagte vader sulke woorde geskryf het? Hoe sou hy kon sê dat Luther sy metgeselle bymekaargeroep het en wou hê dat hulle elkeen sy eie gang moes gaan en allerhande mishandeling en oproerigheid sou opdoen - een na dobbelhuise, die ander na die tavernes en b
boogwinkels, nog een na die bordele?
Wat doen die hof met my pa? vra sy haarself.
Toe hy by die huis kom, sien sy die verandering in hom. Daar was 'n felle manier van optrede oor hom. Sy het geweet dat die haarhemp, wat sy nog vir hom gewas het, meer gereeld gedra is; sy het geweet dat hy 'n stuk hout vir sy kussing gebruik het, sodat hy nie maklik kon slaap nie. Daar was 'n nuwe emosie in sy lewe, wat nog nooit daar was voordat dit haat was vir die ketters nie.
'Vader,' het sy gesê, 'u het verander.'
'Nee, dogter, ek is dieselfde as ooit.'
'Ek verstaan ​​nie heeltemal nie', het sy gesê, 'want u en Erasmus sou op 'n stadium praat van die goddeloosheid in die kloosters. U was van plan om sekere sake in die Kerk reg te stel. Hierdie Martin Luther ... dink hy nie soos jy en Erasmus een keer gedink het nie? "
Sy dink aan Erasmus, in wese 'n geleerde. Noudat die werk wat hy begin het, deur 'n ander opgeneem is, wou hy niks daarvan hê nie; hy sou terugkeer na sy geleerde lessenaar, na die lewe van nadenke, nie na aksie nie. Margaret het gevoel dat dit die lewe was wat haar pa moes gekies het. Maar die koning het hom tot die voorpunt van die geveg gedwing, en dit was die stryd van die koning wat hy woorde gebruik wat die koning sou gebruik het. As hy 'n ander man was, sou sy geglo het dat hy dit gedoen het om guns te kry.
'Daar is 'n verandering in hierdie aangeleenthede aangebring, Meg,' het hy gesê. 'Ek en Erasmus het eenkeer probeer regstel wat verkeerd is. Hierdie monnik wil die kerk vernietig en in die plek daarvan 'n ander vestig wat op kettery gegrond is. "
"Maar die woorde wat jy van hom geskryf het ... ek ... ek kon nie glo dat jy dit geskryf het nie."
'Ek het dit geskryf, Meg. Twyfel nie daaraan nie. Soos ek dit sien, moet ons 'n groter euwel beveg by diegene wat die Kerk sou vernietig as wat ons gehad het toe ons teen diegene wat dit net misbruik het, beveg het. Meg, die Kerk staan ​​nog steeds ... die Heilige Katolieke Kerk. Om dit te vernietig, sal die wêreld afgryse bring. Die bose sal sy grense breek. Die kerk moet ten alle koste gehandhaaf word. O ja, laat ons die kwaad uit die kloosters laat verdryf, laat ons 'n strenger reël vir ons priesters hê as ons moet ... maar diegene wat die Kerk wil vernietig, moet self vernietig word, want as ons toelaat dat hulle die Kerk vernietig, dan is die bose sal seëvier. "
'Maar hierdie monnik, Vader ... kan u hom regtig 'n heiden noem?'
'Tog beweer hy dat hy 'n man van God is. Hy verneder nie God nie, dit is die Kerk van Rome. "
'Maar die Kerk van Rome is die kerk van ons vaders. Jy weet dit, Meg. "
Sy kyk na hom en dink: Vir die eerste keer in my lewe twyfel ek aan sy wysheid. Ek het nog nooit hierdie wreedheid in hom geken nie. Ek het nog nooit geweet dat hy sulke woede toon soos teenoor hierdie ketters nie.
'Vader,' het sy onrustig gesê, 'die koning het gesê dat as hierdie heiden - dit wil sê die monnik Luther - nie ophou nie, hy lewendig verbrand moet word. Lewend verbrand, Vader! U kan nie glo dat dit gedoen moet word nie! U het vroeër gesê dat ons goed moet wees teenoor ander, hulle moet behandel soos ons behandel sou word. "
'Meg, as u regterhand boos was, as dit met 'n gif aangeraak word wat die res van u liggaam sou besmet, sou u dit dan nie afsny nie?'
Sy swyg, maar hy dring aan op 'n antwoord. "Ja, Vader."
"Goed dan. Die lyding van die liggaam is niks anders as die ewige verdoemenis van die siel nie. As ons, deur die vlamme aan die voete van hierdie monnik Luther te sit, sy siel aan God kon herstel, sou dit dan nie beter wees om hom lewendig te verbrand nie? "
'Meg, dit is 'n heerlike ding om die vlees te onderwerp, om onverskillig te raak vir pyn. Wat met hierdie liggame gebeur, kan nie van belang wees nie. En as diegene wat God verloën, ewige verdoemenis sal ly, wat kan 'n paar minute in die vuur vir hulle beteken? "
Margaret bedek haar gesig met haar hande. Ek het 'n deel van hom verloor, dink sy.
Hy trek haar hande uit haar gesig en glimlag vir haar, al die sagmoedigheid is in sy oë.
Sy sien dat hy moeg is, dat hy verlang om te ontsnap uit die lewe in die hof, om terug te keer na die stilte en vrede van die gesinslewe.
Dit was 'n vreemde openbaring om te ontdek dat sy nie heeltemal met hom saamstem nie. Tog hoe lief het sy hom! Meer nog, noudat sy geglo het dat sy 'n sekere swakheid in hom bespeur het as toe sy hom liefgehad het vir al sy krag.
Sy wens amper dat hy haar nie so deeglik opgevoed het nie, dat hy haar gedagtes nie so logies opgelei het nie. Sy wens dat sy hom sou kon sien as perfek.
Hy het haar gesmeek om terug te keer na die ou verhouding. Hy wou lag en gay wees.
'Nou het u met my gepraat, Margaret,' het hy gesê. 'U het my met baie vrae ondersoek, en u kyk vasbeslote na my, en u draai in u gedagtes om wat ek gesê het, en u twyfel aan die wysheid van my woorde. Baie goed, my Meg. Ons sal later hieroor praat. Nou het ek iets om vir jou te sê. Kan jy raai wat dit is? "
"Wel, dit gaan oor Will."
"Wie anders? Hou jy nie 'n bietjie van hom nie, Meg? "
Sy bloos, en hy glimlag toe sy sien bloos. "Ek hou van hom, Vader."
'Hy is baie lief vir jou. Hy het dit vir my gesê. "
'Ek sou verkies dat hy u nie met sy dwase gevoelens belas nie.'
"Is dit dom om jou lief te hê? Dan, Meg, ek is seker die domste mens op aarde. "
'Dit is anders met ons. Jy is my pa, en dit is natuurlik dat ek en jy lief is. "
'Dit is natuurlik dat Will ook moet. Hy is goed. Ek hou van hom. Ek hou baie van hom. Daar is niemand wat ek eerder as u man, Meg, sou wou sien nie. Want alhoewel hy miskien nie so ryk of aantreklik is soos ons gay jong Allington nie, alhoewel hy nie eendag 'n dame of hertogin van u kan maak nie, is hy nog erger daarvoor. "
'Dink u dat ek 'n dame of hertogin moet wees, vader? Ek is nie soos jou vrou nie, wat so trots was sedert sy Lady More geword het. "
Hy het gelag. 'Laat haar haar plesier, Meg. Hulle is kleintjies, en ons verstaan ​​haar vreugde daarin, nie waar nie? Maar om terug te keer na Will. Jy is lief vir hom, ek weet. "
'Soos ek van die ander is. Vir my is hy nie meer as ... een van hulle nie. "
'Maar, Meg, hy is persoonlik en slim ... 'n aangename seun. Waarna soek jy by 'n man? "
'Hy lyk vir my te jonk.'
'Hy is sewe jaar ouer as u.'
'Tog lyk hy jonk. Hy kort ernstigheid. Hy is geen groot geleerde nie. As hy iets soos Utopia geskryf het ... iets wat sy ideale toon en ... O, u het ons 'n hoë standaard gestel, Vader. Jou dogter meet alle mans teen jou, wat beteken dat hulle ongelukkig ontbreek. "
Hy lag die woorde te minagtend, maar hy kon nie help om sy plesier te toon nie.
Nou was hy weer homself, vol lag, en geniet elke oomblik. Hierdie aand sou hulle saam wees ... almal sou hulle in Latyn gesels soos hulle gewoond was en Alice sou hulle teister, maar net saggies. Haar titel was vir haar 'n helder bal. Hulle glimlag almal om haar gesig te sien toe die bediendes haar as "My Lady" aanspreek.
Dit was goed om hom terug te hê, om sy felheid teenoor ketters te vergeet, om te sing en gay te wees soos in die ou dae.
PERHAPS DAAR is altyd iets goeds in wat boos lyk, dink Margaret. Sy verlang na die dae toe haar pa 'n nederige prokureur was en onder-balju van die stad, onthou sy met 'n teer pyn die wandelinge deur die stad, maar dit was nie die geval met al die lede van die gesin nie.
Ailie was helderop van geluk toe sy in die skoolkamer kom waar Margaret met haar boeke sit.
Hoe lieflik is sy nie! dink Margaret. En mooier noudat sy 'n lid van hierdie gesiene familie is as wat sy was in die dae van ons nederigheid.
Ailie trek die net af wat haar goue hare van haar gesig afhou. Daardie pragtige hare val nou om haar skouers en tot by haar middel.
'Sulke nuus, Meg! Ek gaan trou. My dame Allington! Wat dink jy daarvan? "
'Giles moet dus u man wees?'
"Ek sal die
eerste in die gesin om een ​​te vind. "
'Dit verbaas ons nie regtig nie.'
'Om die waarheid te sê, Meg, dit verbaas my nie. Giles sê dat dit goed is dat Vader hierdie boek saam met die koning geskryf het en so 'n belangrike persoon by die hof geword het. Sy pa kon nie sy toestemming tot 'n vakbond met die stiefdogter van sir Thomas More weerhou nie. Ag Meg, is dit nie 'n wonderlike ding nie ... watter groot gebeurtenisse word deur sulke klein dingetjies aan die gang gesit? Daar is net 'n boek geskryf en ek word Lady Allington! "
Margaret lag. Daar was dit in Ailie wat haar vermaak het net soos haar pa. Miskien was Ailie selfsugtig omdat sy haarself as die middelpunt van die wêreld beskou het, maar dit was 'n bekoorlike klein wêreldjie, en Ailie self was so mooi en aangenaam in haar maniere dat dit onmoontlik was om nie lief te wees vir haar nie.
"Ailie, jy sal van ons af weggaan, want Giles sal nie hier woon nie."
'Hy sal beslis sy boedels hê. Maar, afhang daarvan, ek sal aandring op baie besoeke aan my lieflingfamilie. "
'Dan twyfel ek nie daaraan dat daar baie besoeke gaan wees nie, want ek glo dat u net soos Lady Allington sal optree, net soos Alice Middleton.'
'Moenie bekommerd wees nie, liefste Meg. Ons sal gereeld saam wees. Ek sal vir jou verhale van die groot wêreld bring. Ek sal jou vertel wat die dames dra en watter nuwe danse daar gedans word ... en alle hofsake wat Vader nooit raaksien nie. Meg, dit is jou beurt volgende ... joune of genade. Ek wonder wie sal eers 'n man kry. "
Margaret draai weg, maar Ailie kyk skelm na haar.
'Daar is meester Clement wat so gereeld hierheen kom. Het u opgemerk hoe hy die eerste keer vir Mercy lyk? Dit sal my nie baie verbaas as ons plegtige barmhartigheid vir ons sê dat sy eendag meesteres Clement sou word nie. "
"Genade is te geïnteresseerd in haar studies om aan iets anders te dink."
Lag Ailie. 'John Clement en sy studies stel beide genade baie belang. Daar sit hulle, koppe naby mekaar, en praat van dwelms en siektes. Soms as ek hulle sien, dink ek dat ek sal sterf van die lag. Ek doen dit inderdaad, Meg. Ek sê vir Giles: 'Jy praat van my skoonheid ... van my sjarmante maniere ... en dit is verreweg die beste manier van hofmakery. Maar daar is ander maniere, het ek ontdek, want ek woon in 'n vreemde huishouding. Sommige liefhebbers ruil resepte uit en praat oor die interne organe van die siekes in plaas van die wimpers van die geliefde. "
Thomas More – Brief aan sy dogter Margaret
Hierdie brief is deur St. Thomas More geskryf aan sy dogter Margaret (Meg) uit sy sel in die Tower of London, waar hy deur koning Henry VIII opgesluit was. Kort nadat hy hierdie brief geskryf het, is Thomas ter dood veroordeel op grond van aanklagte.
Alhoewel ek goed weet, Margaret, dat ek vanweë my goddeloosheid in die verlede verdien om deur God verlaat te word, kan ek nie anders as om op sy barmhartige goedheid te vertrou nie. Sy genade het my tot nou toe versterk en my tevrede gestel om goed, grond en lewe ook te verloor, eerder as om teen my gewete te sweer.
Die genade van God het aan die koning 'n genadige gemoedstoestand teenoor my gegee, sodat hy nog niks anders as my vryheid van my geneem het nie. Deur dit te doen, het Sy Majesteit my so 'n groot voordeel ten opsigte van geestelike wins gedoen dat ek vertrou dat ek onder die groot voordele wat hy my so groot gemaak het, my gevangenisstraf die grootste ag. Ek kan dus nie die genade van God wantrou nie.
Deur die meriete van sy bittere passie wat by my aangesluit is en wat my baie oortref, wat ek self kan ly, sal sy oorvloedige goedheid my bevry van die pyn van die vagevuur en sal ek my beloning in die hemel ook verhoog.
Ek sal hom nie wantrou nie, Meg, al voel ek dat ek verswak en op die punt staan ​​om met vrees oorweldig te word. Ek sal onthou hoe die Heilige Petrus by 'n windstorm begin sak het vanweë sy gebrek aan geloof, en ek sal doen soos hy gedoen het: roep Christus aan en bid tot hom om hulp. En dan vertrou ek dat hy sy heilige hand op my sal plaas en in die stormagtige see my sal weerhou van verdrinking.
En ten slotte, Margaret, ek weet dit goed: dat hy my nie sonder my skuld sal laat verdwaal nie. Daarom sal ek my met goeie hoop volkome aan hom toewy. En as hy my toelaat om te sterf weens my foute, dan dien ek as lof vir sy geregtigheid. Maar te goeder trou, Meg, vertrou ek dat sy tere medelye my arme siel veilig sal hou en my sy genade sal toeval.
En daarom, my eie goeie dogter, moenie toelaat dat u gedagtes ontstel word oor enigiets wat met my in hierdie wêreld sal gebeur nie. Niks kan kom as wat God wil nie. En ek is baie seker dat wat dit ook al is, hoe erg dit ook al mag lyk, dit inderdaad die beste sal wees.
Banner/featured image Sir Thomas More and His Daughter deur John Rogers Herbert. Publieke domein.
Saint Thomas More is in 1477 gebore en is in Oxford opgelei. Hy het getrou en het een seun en drie dogters gehad. Terwyl hy kanselier was in die King's Court, skryf hy werke oor politiek, kultuur en ter verdediging van die Katolieke geloof. Op 'n stadium was een van koning Henry VIII se betroubaarste predikante, More op 6 Julie 1535 onthoof in opdrag van die koning wat hy en St. hertrou met Ann Boleyn. Sy gedenkteken vind plaas op 22 Junie saam met die van St. John Fisher wie se teregstelling op hierdie datum plaasgevind het.
Vir meer inligting oor St. Thomas More, sien die apostoliese brief van pous Johannes Paulus II wat hom beskermheilige van staatsmanne verklaar.
Die naam van hierdie plek is in die ou tyd Ealdham geskryf, d.w.s. e. die ou herehuis of woning.
Omvang van die grond, en hoe beset.
Eltham lê in die honderd Blackheath, op 'n afstand van agt kilometer van Londen, op die pad na Maidstone. Die gemeente word begrens deur Woolwich, Plumsted en die buite-egtelike gehuggie Kidbrook, in die noorde deur Bexley in die ooste en suidoos deur Chislehurst in die suide deur die ekstraparochiale gehuggie Mottingham, in die suidweste en deur Lee aan die wes. Dit bevat ongeveer 2880 hektaar: waarvan ongeveer 360 bosveld is, ongeveer 60 afval, ongeveer drie vyfdes van die bewerkte grond is bewerkbaar (vn. 1). Die grond naby die stad is hoofsaaklik gruis in die meer verre dele van die gemeente (na Shooter's Hill in die noorde en na Chislehurst in die suide), klei. Die kwota wat aan die grondbelasting betaal word, is 443l. 19s. wat teen die koers van 1s is. 9d. in die pond. Hierdie plek het voorheen 'n mark op Dinsdae gehad, en twee kermisse, een tydens die fees van die Heilige Drie -eenheid, en die ander by die van Petrus en Paulus wat albei lankal gestaak is (vn. 2).
Frederic Prince of Wales is in 1726 geskep as graaf van Eltham. Hierdie titel berus nou by sy huidige majesteit.
'N Ou muntstuk is hier in 1751 gevind, wat nie noemenswaardig sou wees nie, maar as gevolg van die publikasie van 'n paar aannames deur mnr. Clarke, van Baliol College, wat probeer bewys het dat dit 'n muntstuk van Richard I. is, en 'n antwoord van G. North, MAFAS, wat beweer dat dit 'n stuk basisgeld is, 'n Peny-yard-sent genoem.
Die landgoed van Eltham is in die tyd van Edward die Belyder onder die kroon gehou deur Alwold. Willem die Veroweraar het dit gegee aan sy halfbroer Odo, biskop van Baieux en graaf van Kent, onder wie dit gehou is deur Haimo, balju van die graafskap (vn. 3). Ongeveer vier jaar nadat die opname van Doomsday geneem is, verval Odo in skande en word al sy boedels in beslag geneem (vn. 4). Hierdie herehuis het later deels aan die kroon en deels aan die Mandevilles behoort. Koning Edward I. het sy groep Eltham aan John de Vesci (vn. 5) gegee, wat daarna, in ruil vir ander lande, die aandeel van Walter de Mandeville verkry het (vn. 6). William de Vesci, sy seun en opvolger, was 'n baron van groot aansien en het baie vertroue in die koning gehad. Hy sterf in 1297, nadat hy hierdie landgoed saam met die meeste van sy boedels gevestig het op sy natuurlike seun, William de Vesci, wat in die geveg by Strivelin in Skotland gedood is, anno 1314 (vn. 7). Die landgoed van Eltham met ander boedels het geen twyfel gelaat nie, en het (volgens die ooreenkoms van sy vader) sy regter erfgenaam op Sir Gilbert de Aton oorgedra (vn. 8). Sir Gilbert het die herehuis van Eltham Mandeville toegestaan ​​aan Geoffrey le Scrope, van Masham (vn. 9), wat in 1318 'n bevestiging daarvan by die kroon verkry het (vn. 10). Kort daarna het hy dit aan koningin Isabel gegee (vn. 11). In 1444 is die herehuis van Eltham in 1522 sewe jaar (vn. 12) aan Robert Dauson toegestaan ​​deur koning Henry VIII. aan Sir Henry Guildford, vir veertig jaar (vn. 13). Koning Edward VI. anno 1550, het die landgoed van Eltham, wat deur die dood van sir Thomas Speke (vn. 14) in sy hande geval het, lewenslank aan Sir John Gates toegestaan ​​(vn. 15). Hy geniet dit maar 'n kort rukkie en word tereggestel vir hoogverraad in 1553. William Cromer, Esq. het in 1568 die herehuis van Eltham gehou (vn. 16). Lord Cobham het dit in 1592 verhuur (vn. 17). In die regering van Karel die Eerste was die huurkontrak in die hand van die graaf van Dorset. Na die dood van die monarg is die parlement in beslag geneem, en na waardering (vn. 18) is dit saam met die herehuis (Eltham-paleis) en 'n groot deel van die afgeslote gronde verkoop aan Nathaniel Rich, Esq . van Eltham (vn. 19). Na die herstel het Sir John Shaw, nadat hy 'n bestaande termyn van hierdie herehuis gekoop het, 'n hernuwing van die huurkontrak verkry in 1663. Die huurkontrak wat verskeie kere hernu is, berus nou by sy afstammeling sir John Gregory Shaw, Bart. vir wie dit agt jaar hernu is vanaf April 1796, en weer vir sewe jaar vanaf 1804. Die landgoed van Eltham strek oor die hele hierdie gemeente, die gehucht Mottingham en 'n deel van Chislehurst. Die huurders van hierdie landgoed het verskillende voorregte en vrystellings ontvang (vn. 20).
Koshuis van die Kings of England daar.
John King van Frankryk het daar onthaal.
Robert Earl van Essex woon daar.
Die Kings of England het op 'n baie vroeë tydperk 'n paleis in Eltham gehad, 'n deel van die herehuis het in die kroon gebly totdat Edward I. dit aan John de Vesci verleen het. Henry die Derde, in die jaar 1270, het 'n openbare Kersfees gehou in sy paleis van Eltham, vergesel van die koningin en al die groot manne van die koninkryk (vn. 21). Anthony Bec, biskop van Durham en patriarg van Jerusalem, het die geboue op hierdie plek groot koste gedra, en is daar op 28 Maart 1311 oorlede (vn.22), nadat hy, soos daar gesê word, 'n rukkie voordat Eltham-huis aan Edward die Tweede gegee is, of, soos sommige sê, aan koningin Isabel, wat slegs 'n lewensbelang vir homself voorbehou (vn. 23). Edward woon gereeld hier. In 1315 word sy koningin in die paleis van 'n seun in die bed gebring, wat uit hierdie omstandigheid Johannes van Eltham genoem word (vn. 24). Edward die Derde het in 1329 'n parlement in Eltham gehou, en weer in 1375, toe die Commons hom versoek het om sy kleinseun Richard, prins van Wallis, te maak (vn. 25). In 1364 bied hy 'n wonderlike vermaak hier aan John King van Frankryk. Lionel (seun van Edward III.), Wat regent was tydens die afwesigheid van sy vader, het in 1347 'n openbare Kersfees hier gehou (vn. 26). Richard II. het in 1384, 1385 en 1386 sy kersfees by Eltham gehou (vlg. 27). Die laaste jaar het hy 'n weelderige vermaak aan Leo King van Armenië gegee (vn. 28). Hendrik IV. het sy Kersfees hier gehou in 1405, toe die hertog van York beskuldig is van die voorneme om by die paleis in te breek deur die mure te skaal met die doel om die koning te vermoor (vn. 29). Henry het weer Kersfees in Eltham gehou in 1409 en in 1412 het hy daar gewoon toe hy die siekte opgedoen het wat sy dood veroorsaak het (vlg. 30). Henry V. het sy Kersfees in 1414 in hierdie paleis gehou (vn. 31) net soos sy opvolger Henry VI. met groot prag, in 1429 (vn. 32). Edward IV. die herstelwerk van hierdie paleis veelvuldig vergoed (vn. 33). Hier word sy dogter Bridget (wat 'n non in Dartford geword het) in 1480 gebore (vn. 34) en in die kapel van die paleis gedoop deur die biskop van Chichester. In 1483 het die Koning sy Kersfees hier gehou met die mooiste vermaaklikheidsdoeleindes, terwyl tweeduisend mense daagliks tydens sy kos gevoed word (vn. 35). Henry VII. het die voorkant van hierdie paleis in die rigting van die graaf gebou en gereeld hier gewoon (vn. 36). Henry VIII. die situasie van Greenwich verkies, het selde by Eltham gekom. Hy het sy pinkstertyd hier gehou in 1515 (vn. 37), en sy Kersfees in 1526, met min bywoners, as gevolg van die plaag (vlg. 38) is dit dus die stil Kersfees genoem. Koning Edward VI. by die dood van sir Thomas Speke, sir John Gates bewaarder van Eltham -paleis en -park gemaak (vn. 39). Hy is in 1553 onthoof. Koningin Elizabeth het 'n paar dae in Eltham in 1559 deurgebring (vlg. 40). Sir Christopher Hatton was bewaarder van die paleis in haar bewind (vn. 41) en na hom het Lord Cobham, wat 'n toekenning van die amp in 1592 gehad het (vn. 42). King James was in 1612 in Eltham (vn. 43). Ek kon nie agterkom dat dit later deur enige van die koninklike familie besoek is nie. Die paleis was gedurende die burgeroorlog 'n geruime tyd in die besetting van Robert Earl van Essex, die parlementêre generaal, wat daar op 13 September 1646 (vn. 44) gesterf het en in Westminster Abbey begrawe is. Na die dood van Charles I. is die landhuis ondersoek (vn. 45), met 'n waarde van 2754l. vir die materiaal. Dit is saam met die herehuis verkoop aan Nathaniel Rich, Esq. Na die herstel het die paleis met sy toebehore teruggekeer na die kroon. Dit is ingesluit by Sir J. G. Shaw se huurkontrak, en die perseel word nou as 'n plaas bewoon. Die herehuis in die groot park is nou die koshuis.
Hall van Eltham -paleis
Oorblyfsels van Eltham -paleis
Huidige toestand van Eltham -paleis.
Die belangrikste geboue wat nou op die terrein van die paleis oorbly, is die groot saal waar die parlement gehou is, en die openbare vermaaklikhede (wat nou as 'n skuur gebruik word) en 'n paar kantore. Die saal is 100 voet lank, 36 in breedte en 55 in hoogte. Dit het 'n houtdak met gotiese ornamente.
'N Grondplan van 'n deel van die antieke paleis van Eltham, soos geneem in 1509, is gegraveer vir Hasted's History of Kent. 'N Uitsig oor die paleis is in 1650 op baie klein skaal deur Stent gepubliseer. Daar is verskeie afdrukke daarvan in die huidige verwoestende toestand.
Die verordeninge vir die stigting van die koninklike huishouding, wat presedente bevat vir die regering van die koningshuis tot vandag toe, is in 1526 in Eltham gemaak (vn. 46).
Volgens die opname in 1649, Patrick Maule, Esq, het die groot park by Eltham 596 hektaar bevat. Bruidegom van die Slaapkamer, was toe Ranger en Master of the Game. Die klein of middelste park bevat 333 hektaar Horne, alias Lee park, in Eltham en Lee, 336 hektaar. Die hert in al hierdie parke is deur die soldate en gewone mense vernietig. In die drie parke is 3700 bome vir die vloot gemerk (vn. 47). 'N Boek genaamd The Mysteries of the Good Old Cause, gepubliseer in 1660, lui:' Sir Thomas Walsingham het die eer van Eltham aan hom gegee, wat die graaf van Dorset was, en die middelste park, wat meneer White was, het hy afgekap 5000 l. Hout en het skaars 'n boom verlaat om 'n gibbet te maak. " Sir Theodore Mayerne, dokter van die koning, was jare lank hoofbestuurder en meester van die spel van Horne park, en woon in die lodge (nou 'n plaashuis) tydens die regering van Karel die Eerste voor 1649 wat hy na Chelsea en het 'n onderhouer in die lodge gelaat, soos in die opname vermeld (vn. 48).
Die landgoed van Henle, oftewel Henleys, was in die vroeë deel van Edward die Derde se regering die eiendom van John de Henley wat sonder afsterwe gesterf het, is deur William de Brantingham, sy feoffee, aan die koning gegee en is ooit geannekseer sedertdien aan die herehuis van Eltham (vn. 49).
Die landgoed van West-Horne, wat deel was van die ou demesnes van die Kroon, is ingesluit deur koning Edward die Derde (vn. 50), sedertdien word dit Horne-park, alias Lee-park, genoem. Dit is ingesluit by Sir J. G. Shaw se huurkontrak.
Corbye-saal, in hierdie gemeente, was vroeg reeds die eiendom van 'n familie met die naam (vn. 51). In die bewind van Edward VI. dit was in die kroon, en is ingesluit in die toelae aan sir John Gates (vn. 52). aan Lord Cobham (vn. 53) en is nou deel van Sir J. G. Shaw se boedel.
Manors van East-Horne, en Well-hall.
Die herehuise van East-Horne en Well-hall (of Well-hawe) was in die jaar 1100 die eiendom van Jordan de Briset (vlg. 54). In die bewind van Edward I. het Matthew de Hegham hierdie eiendom besit (vn. 55). In 1346 was dit die eiendom van John de Pulteney (vn. 56). In 1386 het Thomas Conduyt, klerk, broer en erfgenaam van Nicholas Conduyt, burger van Londen, oorlede, die herehuise van East-Horne en Well-hawe aan Gilbert Purneys, Esq. en sy erfgename (vn. 57). In 1432 het John Foxholes, klerk, aan William Basket, inwoner van Londen, vrygelaat, in hierdie landgoed, onlangs die eiendom van Margery, relik van Nicholas Sernefelde (vn. 58). Kort daarna (waarskynlik deur aankoop) het hulle na John Tattersall gekom, wat in 1446 gesterf het en twee dogters nageslag agtergelaat het (vn. 59). Margery trou met John Roper, Esq. wat, na haar reg, in besit geneem is van hierdie landgoed John, sy oudste seun, wat hom opgevolg het in hierdie boedel, was prokureur-generaal van Henry VIII. Van hom het dit tot Edward Roper, Esq. wie se dogter, Elizabeth, met Edward Henshaw, Esq. en by die dood van haar broers sonder probleme, word sy die enigste erfgenaam van haar vader. Mnr. Henshaw het drie dogters, Catherine, getroud met William Strickland, Esq. Elizabeth, aan sir Edward Dering, Bart. en die derde dogter, aan sir Rowland Wynne, Bart. Hierdie erfgename verkoop die herehuise van East-Horne en Wellhall, ongeveer die jaar 1733, aan sir Gregory Page deur wie hulle aan sir Gregory Page Turner, Bart, bemaak is. wie die huidige eienaar is.
Foto van Sir Thomas More se familie.
At Well-hall was voorheen een van die beroemde foto's van die familie van Thomas Thomas More, wat in 1731 deur Sir Rowland Wynne na Yorkshire verwyder is. Sir Thomas More se vriendelike dogter, Margaret, trou met William Roper, Esq. Protonotaris van die King's Bank, en eienaar van Well-hall.
Park-plaas-plaas, wat die setel was van mev Sarah Nunn, is gekoop van lord Harry Pawlet, (daarna hertog van Bolton,) wat deur haar dogter getroud is, deur sir William James. Dit is nou die eiendom van sy weduwee en in die besetting van sir Benjamin Hammet.
In Southend, 'n gehuggie van Eltham, (ongeveer 'n kilometer van die dorp, op die pad na Maidstone,) is 'n ou sitplek, wat die eiendom was van sir William Wythens, hoë-balju van die graafskap in 1610, van wie dit afstam na Sir Francis Wythens, Knt. Dienskneg, wat in 1704 oorlede is (vn. 60). Dit word kort daarna die eiendom van Sir Comport Fitch, Bart. wie se dogter en enigste erfgenaam, Alice, met Sir John Barker, Bart, getroud is. Sir John Fitch Barker, Bart. sterf sonder probleme, in 1766, en laat dit oor aan Robert Nassau, Esq. (vn. 61) Dit is 'n paar jaar gelede deur George Nassau, Esq. aan Joseph Warner, Esq. die huidige eienaar, wat daar woon.
Sir Anthony Vandyke het 'n somerkoshuis op Eltham gehad (vn. 62).
Sy botaniese tuin. Dillenius.
John Philipott, Somerset Herald, wat die materiaal vir die Survey of Kent versamel het en na bewering dit geskryf het (vn. 63), was van Eltham, net soos sy seun Thomas, wat die werk gepubliseer het en die verdienste daarvan aanvaar het homself. Daardie eksentrieke karakter John Lilbourn, wat alle partye aanstoot gegee het, deur een deur die pilare gestamp is, en in die toring toegesluit was deur 'n ander een wat 'n kaptein in die parlementêre weermag was, en uiteindelik in die Slag van Brentford gevange geneem is, het uiteindelik Quaker geword, en hom gevestig in Eltham, waar hy sy broers van daardie oortuiging voorgehou het (vn. 64). Hy sterf op hierdie plek, 28 Augustus 1657 (vn. 65). Sy lyk is na die Quakers-byeenkoms in Aldersgate-straat geneem, waar daar 'n mate van onrus was oor die plasing van 'n fluweelpaal oor sy kis, wat die kwakers nie sou ly nie. Hy is begrawe in die begraafplaas naby Moorfields, terwyl die begrafnis deur 'n groot menigte mense bygewoon is (vn. 66). Dr. James Sherard, 'n vooraanstaande geneesheer in die vroeë deel van die huidige eeu, het 'n botaniese graad in Eltham gevorm waarin hy bygestaan ​​is deur Dillenius, wat 'n groot deel van sy tyd hier deurgebring het (vn. 67) en 'n katalogus van dr. Sherard se plante, in twee volumes, in folio, onder die titel van Hortus Elthamensis. 'N Nuwe uitgawe daarvan is in 1775 in Leyden gepubliseer, met die Linnæan -name. Dr Sherard sterf te Eltham, 12 Februarie 1738–9 (vn. 68). Sy huis is nou in die ampstermyn van John Dorington, Esq. Sommige eksotika wat deur dr. Sherard geplant is, bly nog steeds beskikbaar, waaronder 'n fyn seder van Lebanus, naby die huis: sy omtrek, drie voet van die grond af, is nege voet.
Die parochiekerk, opgedra aan Johannes die Doper, bestaan ​​uit 'n koor, 'n skip en twee gange. Aan die westekant is 'n spits.
Op die oostelike muur van die kansel is die monumente van Richard Peter, predikant, 1748 en Peter Pinnell, DD -predikant van Eltham, en die vooroordeel van Rochester (vn. 69), 1783. Aan die noordmuur is een ter nagedagtenis aan Ann, vrou van Richard Owen, predikant DD, 1653, en 'n paar van sy kinders (vn. 70). enigste erfgenaam van William Glover, Esq. deur Elizabeth, dogter en mede -erfgenaam van Henry Herlackenden, Esq. " 1664 en Thomas Trenchfield (vn. 72), 1670. Op die vloer is die graf van John, seun van Edmund Colleton van Milverton, Somersetshire, 1635.
In die skip is die grafte van Katherine, vrou van John Bowles, handelaar, 1670 mnr. Phineas Bowles, 1718 Rebecca Lady Henley, sy dogter, 1743 Charles Bowles, Gent. 1727 Elizabeth de Bert, weduwee (geen datum) Elizabeth de Bert, haar dogter, 95 jaar oud, 1759 Henry Smith, Gent. 1757 Elizabeth, sy vrou, agterkleindogter van mev. De Bert, 1750 Nicholas Smith, Esq. 1718 Dominee Clement Hobson, 67 jaar predikant, 91 jaar oud, 1725 mevrou Ann Peake, 1742 en Elizabeth, dogter van Henry Smith, en vrou van Calverley Bewicke, Esq. 1762.
Aan die oostelike einde van die suidelike gang, wat in 1766 vergroot is, is die monumente van Robert Bright, 1785 en Joseph Middleditch, handelaar, 1788. Aan die suidwand is die van mev Amy Barton (vn. 73), relikwie van George Cooke, handelaar en vrou van eerwaarde dr. Samuel Barton, prebendary van Westminster, 1738 (opgerig deur haar broer Andrew Osborne) Elizabeth Dodson, 1749 en Elizabeth, dogter van Anthony Hodges, Esq. en vrou van Godschall Johnson, Esq. (vn. 74), 1788. Aan die westekant is 'n monument ter nagedagtenis aan John Cox, Gent. 1721 John Cox, 1766 Anne, vrou van George Cradock (fn. 75), dogter van John Cox, 1772 en Gilbert Burton, 1785. Op die vloer is die grafte van George Cooke, handelaar, 1699 John Stanyan, Esq. 1714 en mev. Susan Stanyan, sy dogter, 93 jaar oud, 1762.
Die noordelike gang is in 1667 deur sir John Shaw, Bart, gebou. wat 'n fakulteit vir hierdie doel gehad het. Terwyl die gewelf onder hierdie paadjie gegrawe het, het die dak van die skip ingeval, 24 Junie 1667 na hierdie ongeluk, dit is herbou, nuut gebreek en 'n nuwe kansel gegee, alles ten koste van sir John Shaw. In hierdie gang is die monument van mnr. John Parker van Frenches naby Ryegate, 1720.
Daar was voorheen gedenktekens in hierdie kerk vir Thomas Pierle, John Pasley, 1369, jooman - portier van Henry VIII. 1509 Margery, vrou van John Roper, Esq. dogter en mede -erfgenaam van John Tattersall (fn. 76), 1518 John Morton, seun en erfgenaam van Margaret Morton, (wat die vrou van Thomas Squiers was) geen datum nie en Margery, vrou van Edward Isam van Walmer, Esq. (dogter van John Fletcher, Esq. (geen datum) (vn. 77).
Op die kerkhof is die grafte van Richard Savill, 1729 Samuel Savill, Esq. 1745 Benjamin Tilden, handelaar, 1752 Grace, vrou van William Fauquier, Esq. 1754 William Fauquier, Esq. 1788 Tilman Henckell, Esq. 1761 Kaptein Leonard Pattison, 1764 Martha, vrou van John Henderson, Esq. 1765 Mev Eliza Cadell, 1785 Mnr John Latham, 1788 Felicia, meer as 52 jaar die vrou van Philip Burton, Esq. 1791 Philip Burton, Esq. (vn. 78), 1792 en George Horne, D. D. Biskop van Norwich (vn. 79), 1792.
Die kerk van Eltham, in die bisdom Rochester, en in die dekaan van Dartford, is deur William Earl van Gloucester gegee aan die abt en klooster van Keynsham (in Somersetshire) aan wie die pastorie in 1242 bewillig is. Na die ontbinding van die klooster, is dit toegestaan ​​aan sir John Henley wat drie dogters, koheirs, nagelaat het (vn. 80). Helen, wat met Thomas Colepepper, Esq. het hierdie pastorie, wat ongeveer 1550 verkoop is, aan William Roper, Esq. van Well-hall. Mnr. Roper, wat die advsons van die pastorie voorbehou, het die pastorie aan die Provost and Fellows van Oriel College, Oxford gegee, op voorwaarde dat hulle van tyd tot tyd 'n huurkontrak van drie of 21 jaar aan sy erfgename van die gesin van Roper betaal hulle 'n huur van 14l. per jaar, en 'n boete van 100l. by elke hernuwing. Aangesien die Ropers nagelaat het om volgens hierdie voorwaardes te hernu, het die kollege 'n huurkontrak aan Christopher Comport, Gent, toegestaan. wie se enigste dogter en erfgenaam met Sir Thomas Fitch getroud is. Alice, dogter en erfgenaam van Sir Comport Fitch, Bart. (wat in 1720 oorlede is), getroud met sir John Barker, Bart. wie se seun, sir John Fitch Barker, wat in 1766 sonder probleme sterf, sy belangstelling in hierdie pastorie aan Robert Nassau, Esq. (vn. 81) Die huurkontrak is van die Nassaus gekoop deur John Green, die huidige huurder. Die pastorie van Eltham is in 1287 gewaardeer op twintig mark per jaar.
Die advonson van die pastorie wat deur William Roper voorbehou is, het, soos voorheen genoem, afgestam met die boedel van Well-hall, en is nou die eiendom van sir Gregory Page Turner, Bart.
Die pastorie het 'n waarde van anno 1287 in 1650 op 100 sjielings gekry, met 'n waarde van 27 liter. 5s. Jaarliks. In die boeke van die koning is dit een van die ontslagen lewendes, met 'n duidelike jaarlikse waarde van 32 liter. 8s. In 1734 is dit aangevul deur koningin Anne se oorvloed, sir Gregory Page wat 100 liter bydra. na daardie doel toe.
John Foord, wat van 1597 tot 1627 predikant van Eltham was, het baie nuttige aantekeninge in die register met betrekking tot die pastorie ingevoeg (vn. 82), ten bate van sy opvolgers.
Richard Owen, wat in 1636 in hierdie pastorie ingestel is, is in 1653 deur die parlement opgedaag (vn. 83). Na die herstel het hy die lewe van St. Mary Cray gehad, maar dit blyk nie dat hy ooit die besit van Eltham Clement Hobson, wat mnr. te Eltham, 22 Januarie 1682–3. Hy het die meeste van Juvenal se satires vertaal en 'n paar kontroversiële traktate gepubliseer (vn. 84).
Die huidige predikant is John Kennard Shaw, M.A., wat in 1783 dr Pinnell opgevolg het.
Daar was voorheen 'n ewige gesang in hierdie gemeente, in die geskenk van die Kroon, wat saam met die huis van die priester se huis deur Henry VIII toegestaan ​​is. anno 1528, aan Robert Burste, klerk (vn. 85).
Die vroegste datum van die kerkregister is 1583.
Gemiddeld van doop. Gemiddelde van begrafnisse.
Die huidige aantal huise is ongeveer 240.
Begrafnisse in die plaagjare.
In 1603 was daar 52 begrafnisse, 17 persone sterf aan die pes, onder wie die seun van die predikant in 1625; daar is 61 begrafnisse in 1665, 44: twee-en-dertig mense sterf die jaar aan die plaag. In 1666 was daar 28 begrafnisse.
Uittreksels uit die register.
William, seun van S. r Nicholas Stoddard, van Mottingham, gedoop op 8 Maart 1603–4. "
'' N Man-kind van John Grace, gebore, gedoop deur die vroedvrou van nood (vn. 86), en begrawe op die 19de Jan. y 1605."
"Meneer Cornelius Orts, 'n Hollander, 'n dienaar van die koning, vir die verskaffing van valkies, onder S r Anthony Pell, begrawe op 1 Mei 1621. "
"Mnr. Ambrose Gurney is op 23 begrawe d van Mei 1621, in die koor, om 11 uur in die nag, vanweë sy swakheid: mev Elizabeth Gurney is begrawe in die kansel, die 20 ste dag van Augustus 1623, deur haar man, in die nag weens haar swakheid. "
In 1623 het meneer Foord, die predikant, in sy ywer teen die pous, sodoende 'n noodlottige ongeluk opgeteken, wat deur sommige van die historici van daardie tyd genoem is (vn. 87): "Laat dit 'n jammerlike herinnering aan alle nageslagte wees , dit in die jaar van ons Here 1623, die 26ste dag van Oktober, in die 21 st jaar van koning James sy bewind, lê daar 'n Franse ambassadeur in die Blacke Friers in Londen, wat in die namiddag dieselfde sabbatdag was, saam met 'n menigte blinde onkundige mense, val (in die kapel in sy huis) 'n galery in die genoemde kapel, wat tagtig en sestien siele doodgeslaan het, behalwe 'n groot menigte wat hul arms en bene gebreek het, was God so beledig met hul afskuwelike afgodediens. "
"S. r Richard Brann se dogter, begrawe op 12 Oktober 1625. "
"David Oliver, myle, Scotigenus, sepult. 15 Desember 1628."
"S. r William Withens, begrawe Des.7, 1630 Francis Withens, Kn t , 12 Mei 1704. "
"Domina Cotton, ux. Joannis Cotton, militis, sepult. 7 Des. 1638 Joannes Cotton, myle, 18 Feb., 1645–6."
"Patrick, fil. Magistri Maule, equitis, sepult. 7 Mei 1639 Stephanus, fil. Th. Maule, Arm. Gedoop. 18 Maart 1647–8, sepult. 29 Maart 1649 Maria, fil. Th. Maule , equiti gedoop. 29 Maart 1649, op 2 September 1649. "
"S. r John Rheyne en Frances Gibbes, getroud met 3 Oktober 1639. "
"Elizabeth, uxor Thomæ Fletcher, militis, sepult. 23 Des. 1650."
John, seun van S. r John Jessat, gedoop 2 Maart 1653–4. "
"Johannes Shaw, Eq. Aurat. Et Domina Brigetta Nedham, relicta Roberti Nedham, Vicecomitis Kilmurrey, voegwoord. Matrimonio 24 Junie 1663." Sir John Shaw is in 1665 'n baronet gestig as teken van die koninklike guns omdat hy tydens sy ballingskap groot bedrae geld aan die koning geleen het, toe daar min kans was om terug te betaal. Hy is ook aangewys as een van die boere van die Doeane (vn. 88). Sir John Shaw is in 1679–80 in Londen oorlede. Sy lyk is met groot begrafnis deur die stad gedra (vn. 89), en hy is op 6 Maart in Eltham begrawe. "Bridget gravin van Kilmurrey, weduwee van S r John Shaw, begrawe op 11 Julie 1696. "
"Elizabeth (vn. 90), dogter van S r John Shaw, kroeg t , gedoop 26 Februarie 1688–9 William (vn. 91), sy seun, 27 Februarie, 1689–90 Margery (vn. 92), vrou van S r John Shaw, begrawe op 29 Augustus 1690 — William (vn. 93), seun van S r John Shaw, gedoop, 7 Desember 1696 Catherine (vn. 94), sy dogter, 17 Desember 1697 Paggen (vn. 95), 7 Julie 1700 Maria, gedoop op 30 Mei 1701, begrawe op 22 Maart 1766 Rebecca (vn. 96), gedoop op 28 November 1702. Peter (vn. 97), 27 Januarie, 1703–4 Jane, Ap l 12, 1708 Anne (vn. 98), 13 Julie 1709 S r John Shaw, kroeg t , begrawe op 21 Desember 1721 die Lady Peake, (moeder van sy eerste vrou,) 23 Januarie, 1723–4 Dame Sarah Shaw (vn. 99), sy weduwee, 12 Januarie, 1742–3. "
"John, seun van S. r John Shaw, kroeg t , gebore 11 November 1728 Peter Delmé, Esq. en Anna Maria, dogter van S r John Shaw, getroud met 2 Julie 1737 S r John Shaw, kroeg t , begrawe op 13 Maart 1739 Dame Anna Maria Shaw (vn. 100), 10 Desember 1755. "
"Elizabeth Lady Shaw (fn. 101), begrawe op 12 Februarie 1750–1 John Gregory, gebore op 25 Julie 1756 John Barnardiston, seun van S r John Shaw, gebore 26 Augustus 1757 begrawe 10 Des John Kenward, 22 Desember 1758 S r John Shaw, kroeg t , begrawe 26 Junie 1779, in sy 51 st jaar Dame Martha Shaw (fn. 102), 4 November 1794. "
"Theodosia, dogter van S r John Gregory Shaw, kroeg t , en die eerw. Theodosia Margaret (fn. 103), begrawe op 8 Februarie 1785 Theodosia Martha, 20 Junie 1794. "
"Thomas Fitch, Kn t en Bar t , begrawe op 19 September 1688 William, seun van Lady Anne Fitch, 30 September 1689 Thomas, seun van S r Comport Fitch, kroeg t , 3 Junie 1712 Dame Anne, relikwie van S r Comport, 29 April 1737 S r William Fitch, kroeg t (vn. 104), 19 Junie 1736. "
"Mary, dogter van S. r George Pierce, kroeg t , begrawe op 30 September 1698. "
"Die eerw ble Philippa Mohun, begrawe op 8 September 1703. "
"Thomas Dogget, begrawe op 25 September 1721." 'N Komiese akteur met 'n uitstekende reputasie. Hy was 'n boorling van Dublin, waar hy sy eerste verskyning op die verhoog gemaak het. Hy het nie die sukses gevind wat hy verwag het nie, maar het na Engeland gekom, waar hy hom gou in die Londense teaters gevestig het. Hy was 'n geruime tyd mede-bestuurder van Drury-lane saam met Wilks en Cibber, maar het in 1712 afgetrek, beide van die bestuur en die verhoog, nadat Booth tot 'n aandeel toegelaat is. Die laaste keer van sy toneelspel was in die Wanton -vrou, ten bate van mev Porter, die 28ste April in daardie jaar. Dit is waarskynlik dat hy 'n woning in Eltham gehad het, waar sy vrou, Mary Dogget, op 8 November 1712 begrawe is. Daar word gesê dat hy daarna met 'n dame van groot fortuin getrou het. Cibber sê in sy verskoning dat Dogget die oorspronklikste en strengste natuurwaarnemer was, van al sy tydgenote wat hy by geen van hulle geleen het nie; sy manier was sy eie; hy was 'n patroon vir ander, wie se grootste verdienste was, dat hulle hom soms verdraagsaam nagevolg het. Deur 'n karakter tot die grootste voordeel aan te trek, was hy opvallend vaardig, en die minste artikel van watter gewoonte hy ook al dra, lyk of hy in 'n sekere mate die verskillende humor wat hy voorgehou het, spreek en merk: hy kan uiters belaglik wees sonder om in die minste onbehoorlikheid te tree. Sy grootste sukses was in karakters van 'n lae lewe. In liedjies en spesifieke danse van humor het hy geen mededinger gehad nie. Congreve was 'n groot bewonderaar van hom en het sy verslag gevind in die karakters wat hy uitdruklik vir hom geskryf het. In dié van Fondlewife, in die Old Batchelor en Ben in Love for Love, kon geen skrywer en akteur meer verplig wees tot hul onderlinge meesterlike optredes nie (vn. 105). Dogget het die Country Wake geskryf, 'n komedie wat sedertdien verander is in 'n klug, wat gereeld herleef word, genaamd Hob in the Well. Vir baie jare voor sy dood het hy jaarliks, op die eerste Augustus, (dit was die herdenking van die toetrede van George die Eerste), 'n jas en silwer kenteken gegee om deur ses watermanne te roei en, volgens sy testament, 'n som geld agtergelaat met die doel om die gebruik te handhaaf (vn. 106).
"Lady Pollet (fn. 107), begrawe op 8 Junie 1764."
"Deborah Lady Hudson (fn. 108), relikwie van S r Charles Hudson, kroeg t , begrawe op 8 Januarie 1780. "
Tower opgerig tot sy geheue op Shooters-Hill.
"S. r William James, kroeg t , begrawe op 22 Desember 1783. "Hierdie dapper offisier (wat op Park-plaas-plaas in hierdie gemeente woonagtig was) het 'n geruime tyd die bevel van die Kompanjie se mariene magte in Oos-Indië gehad, waar hy hom veral onderskei het deur die neem van Severndroog-kasteel aan die kus van Malabar, 2 April 1755. Lady James het 'n driehoekige toring opgerig op Shooter-heuwel, ongeveer vyf en veertig voet hoog, ter nagedagtenis aan hierdie gebeurtenis. Dit bestaan ​​uit drie verdiepings: op elk van die boonste verdiepings is 'n kamer met twee kaste langs mekaar, netjies ingerig. Die voorportaal, by die ingang, is versier met wapens en trofeë wat by die Severndroog -kasteel geneem is. Aan die voorkant van die gebou is 'n gepaste inskripsie (vn. 109). Hierdie toring beveel 'n baie uitgebreide en pragtige vooruitsig op die metropool, Greenwich, Woolwich, die rivier die Teems en die aangrensende graafskappe Kent, Surrey en Essex. Sir William James is in 1778 'n baronet geskep. Sir Edward William James, sy enigste seun, was begrawe te Eltham, 24 November 1792, in die 18t h jaar van sy ouderdom.
George Horne, biskop van Norwich.
"Die R. t Ds d George Horne, D. D. L d Biskop van Norwich, oorlede Jan y 17, 62 jaar oud, begrawe Jan y 26, 1792. "Hierdie vriendelike en geleerde prelaat was 'n boorling van Otham in Kent. Hy is opgevoed aan die University College, waaruit hy in 1750 tot 'n genoot van Magdalen verkies is. In 1768 word hy in 1781 tot president van laasgenoemde kollege verkies. , aangestel as Dekaan van Canterbury en in 1789 gepromoveer tot die See van Norwich. Sy hoofwerk was 'n Commentary on the Psalms, in twee volumes quarto, gepubliseer in 1776. Hy was ook die outeur van Considations on the Life and Death of John the Baptis 'n brief aan Adam Smith Briewe oor ontrou 'n brief aan dokter Priestley Waarnemings oor die saak van die protestantse dissenters en die letters gemerk Z. in die Olla Podrida. Dr. Horne was baie bewonder as 'n prediker, soos sy grafskrif tereg sê, " in die universiteit, in die stad en in die landelike gemeente. "Twee volumes van sy preke is in druk, behalwe verskeie enkele toesprake, by openbare geleenthede gepreek. 'n Lewe van biskop Horne is gepubliseer deur eerwaarde mnr. Jones van Neyland.
Inheems in Nieu -Suid -Wallis.
"Yemmurravonyea Kebarrah, 'n boorling van Nieu -Suid -Wallis, is op 18 Mei 1794 oorlede, 19 jaar oud, begrawe op 21 Mei."
"John Pennard, 100 jaar oud, begrawe op 15 November 1727 Margaret Harrod, weduwee, 95, 9 September 1728 Catherine Castleman, weduwee, 98, 18 Desember 1728 Elizabeth Mason, 94, 9 Maart 1746 –7 Sarah Small, 96 jaar, 12 April 1749 Mary Smith, weduwee, 95, 6 Julie 1786, mev. Catherine Pittman, weduwee, 96, 27 Junie 1790. "
Uittreksels uit die Churchwardens se rekeninge.
Uitvoerings om die boude te maak.
1554. Betaal vir die opstel van die graf 0 4
- Om dieselfde te neem 0 4
1554. Vir kyk na dieselfde twee nagte 0 8
1557. Rek d vir die begrafnis van sir Chaplene aan sir Henrye Gernygane, Knighte, wat binne die kerk begrawe is 6 8
1562. Betaal aan die boyes vir die maypole 0 6
1566. Betaal vir die waaksaamheid van die baken op Shutters Hill (N. B. Dit kom verskeie kere voor) 5 0
1573. Betaal by die eetplek van die bok (bok) wat mnr. Hatton aan die gemeente gegee het 37 8
1574. Betaal aan John Petley vir die vervaardiging van die baken 2 4
1583. Uitgelê vir drie bewapende girdells, en een girdell vir 'n paar pyle 3 4
Artikel vir twee boogringe en een mache 0 4
1603. Betaal vir die afkap van drie bome vir die boude, en om dit uit te sny 0 12
- Vir die dra van dieselfde hout 0 12
- Vir twee dae na Hamshere, sal ons die poste en emmers vir die kolwe maak en dit opstel 2 4
- Betaal aan vier mans wat gras gegrawe het en aan die bene gewerk het 4 0
- Vir honderd en 'n half spykers 0 9
- Betaalde vergoeding vir hul aandete vir almal wat aan die bors gewerk het, wat drie of vier meer was as wat ons hyred gehad het, omdat ons dit op een dag sou beëindig 4 0
- Vir die twee stawe vir die gatte, met die krammetjies en ysterwerk daarop 2 2
1608. Payd aan Henry Byrde vir die sloot voor die gatte in Eastfylde 0 12
1612. Betaal vir ryers toe die Kinges Majestie by Ealthom kom loog 0 12
1642. Betaal aan vier Ierse sagtevroue 1 6
1642. Betaal aan die Ierse vrouvroue, wat hul pas uit die parlement gehad het 2 0
Die skoolhuis te Eltham is in 1634 gebou (vn. 110), maar dit blyk nie dat daar 'n skenking vir 'n skool was nie, totdat mev Elizabeth Leggatt, weduwee, anno 1714, lande verlaat het, nou 18l. per jaar, vir die doel: in hierdie skool word nou sestien seuns onderrig.
Thomas Philipott, anno 1680, stig 'n aalmoesehuis op hierdie plek vir ses arm mense (van wie vier uit hierdie gemeente behoort, en twee van Chislehurst) en gee terreine (nou 31l. Per jaar) ter ondersteuning (vn. 111).
Drie van die pensioenarisse in Queen Elizabeth's College in Greenwich behoort aan hierdie gemeente.
Datum. Donateurs se name. Huidige waarde. Gebruik.
1492. Koning Henry VII. Lande, nou 56l. 9s. Jaarliks, Aan die arm inwoners vir die betaling van vyftiende.
1509. John Passey, Lande, onlangs verhuur op 60l. 10s. per jaar. (vn. 112), Een punt om die boete genaamd kop-silwer te betaal, 1 punt vir massas, benodigdhede, en ampc. die res is aan sy vrou Agnes se beskikking, die geheel het van oudsher gebruik gemaak van die gebruik van die armes.
1583. Thomas Roper, Esq. en sy seun William, Lande in ruil, nou 8l. per jaar. Swak.
1620. Henry Keightley (fn. 113), 12d. per jaar. Twaalf arm mense.
1624. Thomasine Sampson, Lande, nou 14l. per jaar. Leer kinders, en vir die armes, in groepe.
1656. Abraham Colfe, 8s. 8d. per jaar. Om twee stuks brode, weekliks, van soet koringbrood aan te koop vir twee van die godigste en armste inwoners.
1671. Nicholas Hayley, Lande, die afgelope tyd verhuur teen 10l. per jaar. Swak.
1707. Dame Sarah Pritchard, 2l. 10s. per jaar. Tien arm weduwees of diensmeisies.
1733. Mary Clapham, weduwee, 100l. 3 persent. Kole vir twintig arm huishoudsters.
1751. William Smith, Esq. 200l. 3 persent. Om godsdienstige boeke en kole te koop.
1754. Dorothy Smith, weduwee, 100l. 3 persent. Dieselfde doel.
1779. William Hewitt, 50l. 3 persent. Die oorblyfsel van die rente, om Robertstraat se grafsteen te herstel, om brood vir die armes te koop.
1787. John Wall, 80l. 5 persent. 'N Kole van kole vir ses arm weduwees, wat op 11 April gekoop moet word, die oorblywende geld.
Onbekend. Richard Slyan, 12s. per jaar. Brood.
Twee huise is deur 'n weldoener, nou onbekend, gegee vir die bewoning van arm persone.
Aan die noordoostelike uiteinde van hierdie gemeente lê die Shooter-heuwel, waaroor die snelweg van Londen na Dover is. Die pragtige vooruitsig vanaf hierdie heuwel en Lady James se toring is al genoem (vn. 114). Nie ver van die toring af word een van die telegrawe opgerig wat tussen Londen en Dover kommunikeer nie. Op die top van die heuwel is 'n minerale bron, waarvan 'n verslag in 1673 deur William Godbid gepubliseer is. Shooter-heuwel was voorheen 'n plek waar die reisigers baie bang was vir die steilte en nouheid van die paaie, en die hawe waar die naburige koppe die rowers verleen, wat dit 'n baie geskikte plek maak vir hul afwykings. Shakespeare maak dit die toneel van die roof van Falstaffe, en sy metgeselle, in Henry IV. Maatreëls is getref om die snelweg op hierdie heuwel te verbeter, so vroeg as Richard die Tweede se tyd (vn. 115), maar dit was ondoeltreffend en eers in 1739 het 'n wesenlike verbetering aangebring toe 'n pad van makliker styging en groot breedte, op 'n afstand van die ou lê (vn. 116).
Henry VIII. en koningin Katherine vermaak deur boogskutters.
Koning Henry VIII. word gesê dat hy Shooter-Hill op Mei 1511 saam met sy koningin Katherine besoek het toe hy ontmoet word deur 200 boogskutters, groen geklee, met 'n kaptein aan die hoof van Robin Hood: nadat hulle hul vaardigheid in boogskiet vertoon het, vermaak hulle die Koninklike partytjie met wildsvleis en wyn, in hutte versier met byeenkomste (vn. 117).
Modingham, of Mottingham, is 'n buite -egtelike gehuggie, aangrensend aan hierdie gemeente en Chislehurst waaraan dit behoort te behoort. Die inwoners het in die vorige eeu gemeentekantore in Chislehurst bedien, maar meestal besoek hulle die kerk van Eltham en doop en begrawe daar. Die aantal huise in hierdie gehuggie is 17. Die inwoners van Mottingham geniet dieselfde voorreg as dié van Eltham. 397. Die groot tiendes van Mottingham is deur Ansgot, Chamberlain, aan William Rufus gegee aan die priory van St. Andrew in Rochester (vn. 118), waarvan die ontbinding aan die Dekaan en Hoofstuk van die plek toegestaan ​​is. In 1639 is hulle vir twintig jaar verhuur aan Nicholas Buckeridge, teen 'n huur van 5 liter. per jaar (vn. 119). Hulle is nou in die ampstermyn van Robert Dinely, Esq. Hierdie gehuggie is sedert die bewind van Edward I. aan die landgoed van Eltham geheg, en dit lyk asof dit aan Lewisham behoort het (vn. 120).
Thomas Banquel, wat in 1361 oorlede is, is in beslag geneem op sekere lande in die gehucht Mottingham (vn. 121) (wyle Legh's). Hierdie landgoed was in 1445 die eiendom van Robert Cheseman, wat deur sy huwelik met Joan, dogter van Benjamin Cavell, ook sekere ander lande verkry het wat al lank in besit van die Cavells was (vn. 122). Alice, dogter en erfgenaam van Thomas Cheseman, Esq. 'n afstammeling van die genoemde Robert, getroud met Robert Stoddard, Esq. wie se seun George, in 1560, die ou herehuis genaamd Mottingham-place herbou het, wat saam met die gronde wat daaraan behoort, in die gesin voortgegaan het tot die dood van Nicholas Stoddard, Esq. (in 1765) wat ongetroud en intestaat gesterf het, het 'n lang geskil in die hof van Chancery ontstaan. Uiteindelik is hierdie boedel beoordeel volgens William Bowerman, Esq. van die Isle of Wight. Dit is 'n paar jaar gelede gekoop deur Robert Dynely, Esq. die huidige eienaar, wat die huis herstel en gemoderniseer het.
Fairy-heuwel in die distrikte van hierdie gehuggie, wat die villa was van wyle Earl Bathurst toe Lord High Chancellor van Engeland, was sedertdien in die opeenvolgende beroep van Henry Hoare, Esq. Generaal Morrison en John Randall, Esq. Dit is 'n paar maande gelede verkoop aan - Naylor, Esq. wat dit inpas vir sy eie woning.
Buitengewone sink in Mottingham.
'Op 4 Augustus 1585, tussen die oggend, in die gehucht Mottingham, in die gemeente Eltham, het die grond begin sak in 'n veld wat aan Sir Percival Hart behoort, soveel dat drie groot elmbome ingesluk is die put en voor tien uur kon geen deel daarvan gesien word nie. Die kompas van die gat was ongeveer 80 meter, en dit was skielik vol water. " Dit is die verhaal van Fuller (vn. 123) Philipott voeg by: "'n klinkende lyn van vyftig vate kon amper geen bodem vind of voel nie en dat op tien meter afstand nog 'n stuk grond op dieselfde manier gesink het, naby die snelweg, en so naby woonhuis, dat die inwoners baie bang was daarmee (vn. 124). Die plek waar hierdie ongeluk sou gebeur het, is naby die pad wat na Fairy-hill lei, wat nou slegs 'n geringe ongelykheid van die oppervlakte bied, en dit moet is veroorsaak deur die val van wat op 'n afgeleë tyd 'n krytput was.
Meer, terwyl hy sy regsloopbaan volg en die parlement in 1504 betree, word hy aangetrokke tot die Christelike humanistiese kring. Hierdie filosofie (die studie van kennis) het die studie van Grieks gekoppel aan die bestudering van die evangelie om 'n meer direkte boodskap te soek. Hy het sy middel-twintigerjare in noue kontak met die streng Carthusiese monnike in Londen gebring en amper een geword. Maar More besluit toe dat hy 'n Christelike oproep tot bediening kan vervul terwyl hy 'n leek (nie-geestelikes) bly.
More trou eers met Jane Colt, wat drie seuns en 'n dogter gebaar het voordat hy in 1511 sterf. Daarna trou hy met Alice Middleton. Sy regsloopbaan het gegroei en het gelei tot 'n aanstelling as onderheriff in Londen in 1511. Dit beteken ekstra werk en inkomste as openbare advokaat by die Henry VIII -hof en as hofverteenwoordiger by buitelandse handelaars.
More se eerste amptelike buitelandse reis, in 1515 by 'n ambassade in Antwerpen, het hom die vrye tyd gegee waarin hy sy grootste werk begin het, Utopie. Gemodelleer na Plato 's (c. 427 𠄼. 347 B.C.E. ) Republiek en klaar en gepubliseer in 1516, beskryf dit 'n denkbeeldige land, vry van die hoogmoedige hebsug en geweld van die Engelse tonele wat More gesien het.
Kapt. Sir Tom Moore se dogter sê dat sy hom beskerm het teen 'slegte' trolle voor die dood
Die familie van kapt. Sir Tom Moore sê dat die trolle in die weke voor sy dood oorstroom is deur haatlike kommentaar, maar dat die ontslape Britse held van die 'buitengewone negatiwiteit' beskerm is om hom te beskerm.
Moore (100), wat bekendheid verwerf het nadat hy meer as $ 40 miljoen ingesamel het vir die UK & aposs National Health Service, is op 2 Februarie dood nadat hy positief getoets het vir COVID-19 en gesukkel het met longontsteking.
Sy dogter, Hannah Ingram-Moore, het gesê dat die gesin erg geraak is na 'n gesinsvakansie na Barbados in Desember.
Ingram-Moore het aan die BBC gesê die gesin steun op hul 'gesin se veerkragtigheid' en 'emosionele veerkragtigheid' tot krag deur die pyn, maar sorg dat hy die haat van Moore, wat in Julie deur koningin Elizabeth II tot ridder geslaan is, weerhou.
'Ons het hom nooit vertel nie, want ek dink nie dat hy dit ooit sou kon verstaan ​​nie,' het sy gesê. Ek dink dit sou sy hart eerlik gebreek het, as ons vir hom sê: 'Mense haat ons.' Want hoe rasionaliseer jy vir 'n 100-jarige man dat iets so ongelooflik goed sulke afgryse kan lok? Dit is moeilik. & Quot
Tog sê die bedroefde dogter dat die fokus op haar pa en die nalatenskap van & quothope and joy & quot haar gehelp het om gefokus te bly op wat regtig saak maak.
'Dit het regtig seergemaak en dit is regtig moeilik om te hanteer, maar ons het dit reggekry en hulle sal nie wen nie; hulle sal hierdie wonderlike ding nooit negatief maak nie,' het sy aan Reuters gesê.
Ingram-Moore het ook opgemerk dat die gesin gefokus bly op die "groot meerderheid mense met wie ons skakel" in teenstelling met 'n "minderheid."
Sy het gesê dat sy en haar gesin voor sy dood 'lieflike afskeid' met Moore kon deel, en dat hulle steeds gefokus sal bly om na die blink kant te kyk.
Hy sou nie wou hê dat ons 'n hartseer moes hê nie. Hy sou net nie afvallig wees nie, 'het sy aan die BBC gesê. & quot Dit is goed om te treur. En ons weet dat u saam met ons treur, maar laat ons nooit uit die oog verloor dat dit vir hom alles gaan nie, en môre 'n goeie dag, en hoopvol. Geen rede om te lank te sit en treur nie. Gaan voort, en maak 'n goeie taak daarvan. & Quot