Psalm 8:1-5 (TT Cloete-omdigting), of vers 1-6 (Lina Spies-omdigting)
Omdat hierdie verse so vol gelaai is, kan die fokus van preke oor die gedeelte op verskillende aspekte daarvan geplaas word: Wie daaroor uitvoerig wil nadink, kan die volledige bespreking van Burger oor verskeie preekmoontlikhede nalees.
Met die oog op Drie-eenheidsondag (Trinitatis) sou ek die fokus plaas op: die heilswerk van die drie-enige God bewerk ’n totaal nuwe verhouding met God wat rus in die volledige heilswerk van Christus; dit bewerk ’n kragdadige hoop op God se nuwe wêreld; in die geloof kan vasgehou word aan God se nuwe wêreld wat inbreek, ook te midde van teenspoed – en hierdie nuwe wêreld gedy in die stortvloed van die liefde wat die Gees daaroor uitgiet.
Trinitatissondag herinner ons daaraan dat die drie-enige God energiekragte loslaat in hierdie wêreld, ooreenkomstig "die kragtige werking van sy mag wat Hy uitgeoefen het toe Hy Christus uit die dood opgewek het", en hierdie krag "oefen Hy uit in ons wat glo" (Ef. 1:19-20). Daarom moet die energie van ’n onwrikbare geloof, die heilsekere toegang tot God en sy genade, die opstuwende krag van die hoop op ’n beter wêreld, selfs te midde van weerbarstige omstandighede, die helende krag van die liefde losgelaat word in die kerk en in die wêreld. Hieroor kan verder gelees word in die insiggewende boek van Coenie Burger, Die dinamika van ’n Christelike geloofsgemeenskap.
Hierdie deurbraak van die koninkryk moet plaasvind in ’n wêreld vol toekomsbedreiging en toekomsvrees (Moltmann). Ernstige en geldige vrae val hier oormekaar: Wat word van ons en ons kinders se toekoms? Watter loopbaanmoontlikhede is daar te midde van groeiende werkloosheid? Watter hoop is daar te midde van stelselmatige verarming, Vigs-pandemie, geweld, verkragting, ekologiese bedreiging in ’n wêreld wat op allerlei vorme van selfmoord afstuur? Jy kan die erns van die vrae ontvlug op allerlei kunsmatige wyses: groter ekonomiese en politieke beheer, beter beplanning en bestuur, of; in die soeke na tydelike genot en ontspanning, in dwelms ..., of; ’n mens kan die ander weg opgaan: in resignasie, pessimisme, met ’n sug in die onvermydelike agteruitgang van ’n verouderende wêreld berus, waar "hoop se laaste spore in wanhoop vergaan" (ou beryming van Psalm 130). Maar is op die uiteinde dit nie alles illusies, mooi maar barstende seepbelle wat in die woorde van Romeine 5:5a hoop is wat "beskaam", tot skande word nie?
Eerstens deurdat gelowiges trinitaries toegerus word tot die hoop. Die trinitariese energie, beskrywe in die teks, is juis die onderbou van die hoop, gee ruggraat aan die lewe van gelowiges. Die versoeningswerk van Christus gee die waarborg van ’n nuwe verhouding met God, ’n verhouding van vrede, van kindskap (vgl. Rom. 8:15-18), ’n vrye toegang tot die genade, tot al die seëninge van God. Op so ’n God kan ’n mens vertrou. Hy tel gelowiges op in sy genade sodat hulle vanuit sy genade ook met genade na ander kan kyk. Hy hou ons staande in die hoop om verwagtend te hoop op die "heerlikheid": die nuwe wêreld wat op ons wag.
Tweedens: Midde-in swaarkry en allerlei vorme van teenstand teen die deurbreek van God se nuwe wêreld, midde-in die hoop wat dreig om beskaam te word, word ons deur God drie-enig staande gehou. In omstandighede waarin hierdie vrede, hierdie opgewonde vreugde, oor die nuwe wêreld bedreig word, kan ons in die geloofsvertroue volhard, vas staan in die hoop. Staande in hierdie hoop word gelowiges opstandig, word hulle deel van God se avant garde, sy stormtroepe wat stry vir die koms van God se nuwe wêreld en sy geregtigheid (sien Matt. 6:33). Hulle word mense wat hulle "kragtig insit" vir die deurbraak van God se nuwe wêreld (Matt. 11:12), hulle word hoopvolle en dus hoopgewende mense in alle situasies van wanhoop.