Psalm 8 – Tale & Verhale
Ver van alles en niks af; ver verby die groen ewige velde en die blou horison, aan die agterkant van die bloedige son, netjies aan die voet van 'n berg, daar staan ek.
Kraaie skreeu deur die lug. Uile sit hoog in bome en gluur my met geel oë aan. Mense stamp verby my. Die wind waai woes en die wêreld draai.
Ek is tog nie eensaam nie. Al is ek alleen. Want êrens binne my, in die binneste van my denke, knaag iets aan my wete. Ek onthou weer my oupa se Griekwapsalms.
Jirre, dasie 'n lantie so ver of woes geleë,
sos die sandland wat U nou vir my kom gjee,
groei die gemsbokkomkommer van U se heerlikeit.
Die wind gaan lê. Mense glimlag saggies as hulle verby stap. Die uile verdwyn soos die son wakker word. Voor my kom sit 'n Kwikkie en herinner my aan 'n vriendin se geselskap. Iemand kom fluister vir my hart: