Dit is n aanduiding dat al die valse gelowe wat in Babilon ontstaan het, in die eindtyd in n enkele ekumeniese liggaam gestalte sal aanneem (Op. 17:1-6). Die neiging na stilistiese vervaging in die bundel hang met die uitbeelding van ‘n grensbestaan saam. ‘n Mens sien dit reeds in die feit dat, op die slotgedig na, geen van hierdie verse getitel is nie. Ook die hoë frekwensie van ritmiese heffings suggereer die toon van gesproke taal. ‘n Versreël soos die volgende bevat slegs twee dalings aan die begin van die reël en dan vyf heffings direk na mekaar: “… hoě kǎn tweé máns eén vroú hé? 29 Sou Ek hieroor geen besoeking doen nie? spreek die HERE. Dr. Etienne Britz het egter in ‘n deeglik nagevorste artikel op Gay Litnet bewys dat “Egidius” nie ‘n gay gedig is nie. Dis die roubeklag van ‘n getroude man vir ‘n gestorwe vriend.