Vandag, meer as ooit, word die veronderstelde en toegestane verbods, hindernisse en blokke vir baie aktiwiteite op sekere ouderdomme daagliks gebreek. Die skrywers van Lewe aan 100, Thomas Perls en Margery Silver van die New England Centenarian Study in Boston, wat in 1994 begin het, vertel ons dat, in teenstelling met vroeëre heersende gedagtes, baie ouer Boomer-ouers steeds aktiewe betrokkenheid by besigheid, vrywilligheid en gesinslewe bly. Centenarians, sê Perls en Silver, "verf 'n wonderlike prentjie van die potensiaal van veroudering. Hulle demonstreer dat 'n lang lewe 'n gesonde, genotvolle lewe kan beteken. . . 'n lewe van tevredenheid. "
Daagliks is die trompet die prestasies van 60-, 70-, 80-jariges en ouer. Hulle hardloop marathons, vertoon skilderye, wen toekennings, vervul hul drome, streef na wat hulle liefhet.
Clint Eastwood bly steeds by 86. George W. Bush het op sy 90th verjaardag gegaan. Angela Lansbury by 91 gaan voort om op te tree. Skrywer Herman Wouk is 101. Kirk Douglas by 100 kom uit met sy twaalfde boek. Joga meester Tao Porchon-Lynch by 98 lesings, leer, en doen al die ledemaat buig. En ons kan waarskynlik dink aan baie meer musikante, skilders, argitekte, tegnologiese towenaars, korporatiewe hoofde en ander wat die verjaarsdagplaas geslaan het.
Die te laat aanname
Nietemin beperk ons ​​baie van ons met die "te laat" klaaglied, en dit lyk asof daar geen laer perk is nie. In die park het ek 'n 30-jarige ma gesien wat twee babas geswaai het en haar vriendin vertel het sy wou hê sy sou in die deeg-spysenieringsonderneming gekry het wat sy altyd wou hê. Sy het bygevoeg: "Ek kon nie nou begin nie. Dit is te laat. "Toe 'n man van ongeveer 45 my vertel het hy altyd klavierlesse wou neem, het ek voorgestel dat hy begin. "O nee," het hy gesê, "te laat! Ek kon nie nou leer nie. "
Die groot Engelse digter John Milton, skrywer van Paradise Lost, was nie immuun teen die "te laat" refrein nie. In een van sy beroemdste sononne het hy die geleentheid geslaag: "As ek oorweeg hoe my lig spandeer word, is ek die helfte van my dae in hierdie donker wêreld en wyd. . . . "Vertaling: Milton het gevoel sy lewe was halfpad en hy het niks met sy" lig "of talent gedoen nie.
Hoe oud was hy? Geleerdes verskil van wanneer hy hierdie gedig geskryf het, maar hulle stem saam dat hy tussen 32 en 47 was. In beide gevalle, relatief jonk. Terloops, nadat hy blind geword het by 43, het hy begin Paradise Lost toe hy ouderdom was 52 en dit by 57 voltooi het. Te laat?
Ek onthou my eie klaagster toe 'n kollege-klasmaat onmiddellike roem bereik het. As gevolg van haar sukses, het ek gedink alles was verby vir my, dat ek nooit kanse gehad het om te publiseer nie, en dat dit inderdaad te laat was vir my. My ouderdom by die tyd? 21.
Die "te laat" fout kan by enige ouderdom byt. Dit kan begrawe en onder jou vel kom as depressie en fester met sy verraderlike bedvanger, jaloesie. Wanneer jy jouself met ander vergelyk, kom jy natuurlik altyd uit. Daardie gedagtegang lei net tot meer depressie en verstand, indien nie fisies, verlamming nie. Maar met rolmodelle wat ons geen ouderdomsgrense inspireer en wys nie, kan ons ons gedagtes en selfverwagtings omdraai.
Is dit ooit te laat?
By 87 het Stewart Elliot in 'n verpleeginrigting in Evansville, Indiana, gewoon. Hy is aan 'n rolstoel beperk en het twee hartaanvalle oorleef en het aan ernstige osteoporose en akute spysverteringskanale gely.
Tog, op 'n manuele tikmasjien wat nou 'n versamelaar se item moet wees, het hy 'n weeklikse kolom vir die Evansville Courier & Press. Elliot het veral oor die lewe in 'n verpleeginrigting en die probleme van baie inwoners geskryf. Gedurende sy kolomme, en ten spyte van die gelyktydige kwale van sy vrou, wat ook in die huis gewoon het, het Elliot die belangrikheid van die waardevolle bydraes beklemtoon, 'n meedoënlose, opregte houding beklemtoon en sy kolom vir baie jare voortgesit.
Connie Goldman en Richard Mahler het 'n wonderlike boek getiteld Secrets om 'n laat Bloomer, en die 14 geheime sluit in dié van positiewe houding, vergifnis, werk, gesondheid, humor, kreatiwiteit en spiritualiteit. In die Voorwoord het Ken Dychtwald 'n verskuiwing in ons perspektief vereis:
Die verouderde beskouing van volwassenheid as 'n tydperk van stagnasie en agteruitgang moet eens en vir altyd vervang word met die realiteit dat die laaste deel van die lewe 'n opwindende tyd van groei, produktiwiteit en nuutgevonde genot is - as ons die geheime ken om 'n Laat Bloeier te word. .
Nog 'n gunsteling boek wat ek oopmaak in daardie depressiewe "te laat" gemoedstoestande, word gepas genoeg, Laat Bloomers by die New Yorker skrywer Brendan Gill. Hy profiele baie bekende mense wat laat in die lewe "bloei" volgens die normale chronologiese standaarde en nogtans beduidende bydraes gemaak het. Hier is sommige van hulle, en ek is seker jy het geen idee gehad nie: Harry Truman, Paul Cezanne, R. Buckminster Fuller, Julia Kind, Ed Sullivan, Charles Darwin, KFC se kolonel Sanders, Pous Johannes XXIII, Edward VII, Mary Baker Eddy, O Henry, Moeder Teresa, Miguel Cervantes, Jonathan Swift, Charles Ives, Edith Wharton, Sir Alexander Fleming.
Gill is onaangeraak deur hul laatstes. Trouens, hy kla dit en wys selfs hoekom dit nodig is:
Die vertraging is net so belangrik soos die bloei
. . . . Ek het nie te doen met die oomblik waarin ons ontdek het of dit deur middel van 'n gebeurtenis wat deur magte buite ons of deur 'n oënskynlik spontaan persoonlike insig gedikteer word, 'n waardige manier is om ons te vervul nie.
Gill maak ook 'n verrassende bewering: Die ouderdom waarop ons hierdie ontdekking maak, is irrelevant:
Met ander woorde, 'n bepaalde ouderdom, ondanks die kriteria en bepalings van ons kultuur, beïnvloed nie ons verlange na vervulling, die middele wat ons kies en moet hê nie, of ons talent om te bereik wat ons begeer.
Ons drome en begeertes verdwyn nie met die jare nie. Julia Cameron, die kreatiwiteitskenner en afrigter, sê dat as jy by 20 'n roman wil skryf, wil jy dit nog by 80 skryf (Die Kunstenaar se manier: Ontmoet jou kreatiewe mites en monsters, audiotape). Jou drome en talente gaan nie weg nie. Hulle gaan net ondergronds en hou weer op totdat jy gereed is.
So, wat het jy al ooit gehad, wou hê, wou jy doen?
U kan daardie "kultureel voorgeskrewe norme" skop, soos Marianne Williamson hulle noem Die Ouderdom van Wonderwerke. Sy merk: "Ons kan 'n nuwe visie, 'n nuwe gesprek, smee om ons te verby die beperkte denkvorme wat sy parameters vir generasies bepaal het."
Soos jy na jou innerlike wysheid luister, sal jy die moed hê om vir jou 'n lewenslange droom te herverklaar en daarop te handel. Soos 'n aanhoudende buurman, hou die geleentheid aan die klop. Maak die deur oop. U word nie beperk deur u ouderdom of verskansde gemeenskaplike begrippe van veroudering nie. Gebruik jou onbegrensde verbeelding en bewuste besluite om te weet dat enigiets moontlik is.
Smash jou eie verjaardag plafon!
© 2016 Noelle Sterne. Alle regte voorbehou.