Die verborge betekenis van olyfstof - Inligting
Niemand waarsku jou oor die olyfstof nie.
Dit val in 'n mis met elke skud van die takke, snor en nies met elke ontploffing van die kettingsaag. Bladryke ledemate val op die netbedekte grond. Olyfstof lê op my vel, my hare, my stewels. Ek hou 'n tak vas en vee my hand in die lengte daarvan af. 'N Strooi olywe val op die net. Gryp, sleep, herhaal. Stoei met die groot takke, die digte gewasse en vrugte. Dit lyk soos druiwe. Stowwerige druiwe.
Ons pluk olywe in Italië, diep in die suide van die kattebak, olyftrek gemeng met appelkoos- en suurlemoenboorde. Pluk olywe in Basilicata. Dit is hoe u dit doen: Smeer nette onder die bome, skud die krone en hark die takke skoon totdat die arms seer is en die vel in stof bedek is en hande met skrape gekleur is. Kyk na die olywe in die nette soos klein visse, maar in plaas van die see het ons gras, in plaas van bote is daar lere. Trek die takkies en blaarstukkies uit en kap die oorblyfsels in kratte. Dit is die werkwoorde wat ons sal gebruik: af te haal en scoop en krat en carry.
Ons is nege in hierdie ou kliphuis - drie geslagte Italianers, miskien 'n paar spoke in die verweerde mure, en twee susters uit New York. Ons het op 'n werkswinkel gekom, en ons woon by 'n gesin wie se wortels hier strek tot in die jare, wat ons so vinnig in hul huis en hul lewens aangeneem het, wat ons daagliks in wyn en tuisgemaakte pasta en gelag toedig. Ons is hier in hierdie klein dorpie van een kerk en 'n handjievol kafees, waar oumense altyd hoede dra en hul geplooide vel die kleur van die crema op hul koffie, verduister deur jare se son in veld en langnaweke by die see. Ons is hier, ek en my suster, oes olywe en 'n daaglikse lewe wat voed as dit langsaan waai, een glas vino op 'n slag, daaglikse middagete in die son. Ons het die geknoeiery van weë en woonstelle verlaat vir die geklets van die platteland, die stadige oggend van die landelike oggende en siestas.
Ons begin om 7 werk. Soggens is dit nie die haan nie, maar die geluid van kettingsae wat na bome kap wat ons wakker maak. Die buurman is al in sy bos, al sedert dagbreek. Daaglikse ontbyt van 'n moka-pot vee die slaap stadig van ons oë af, en ons lê by die plaashuis in en loop in die boomstamme. Mama lei die pad - soos met alles wat sy doen, draai sy haar omgewing in 'n omhelsing. En daar is haar eersteling, Mario, met die altyd aanwesige stomp sigarette wat aan sy lippe hang, sy suster Lucca agter hom, stewels en 'n bikinitop, Rico, die jongste, steeds plegtig met slaap terwyl hy agter ons aanstap.
Die vel bloei met kneusplekke van die reënval van olywe.
Soggens loer die son deur die takke terwyl ons werk en maak kalkpatrone in die gras. Dit lyk asof die lug gloei. Dit is meditatief en dit is ontspannend, terwyl hulle hierdie takke van hul vrugte stroop, in die oggendlig by boom ledemate pluk. Dit is hoe dit begin, dit is die oggend kies - 'n plesier. Let op die kleur van die olywe, hul grootte in u hande, die tekstuur glad, die glans terwyl u die stof met u duim vryf, terwyl u die korrel skyn soos 'n muntstuk in u palm. En let op hierdie boom en die gekreukelde bas en sy kronkelende romp en geknoopte vorms soos 'n geboë ou man met 'n riet bedek in 'n sjaal groen. Soos groen strome van tragende trane.
Na 'n paar uur is ons sweet en dors. Die son word deeglik warm, ons merk ons ​​met tan-hempbruin lyne en klam rug. Ek tel die ure af terwyl ons die kratte tel. Hande word gekrap en gepik en roet en in vuil en brambleek gebak. Die vel bloei met kneusplekke van die reënval van olywe, hare is versier met stukkies takkies en blare. Die frizz van Lucca is 'n nes van boomdetritus, soos 'n boswolk bo-op haar kop. Die lang, rooi vlecht van my suster is versier met olywe, strepe wat hulself in haar vlakte gevleg het. Sy haal hulle uit en skiet hulle in 'n krat. Mario skud olywe uit sy hemp soos los knoppies, van die vou in sy kraag. Sweet het die geruite stof verduister. Hy rol sy moue weer op, te skaam om met kaal borskas te gaan.
Ons breek vir 'n koffie, 'n paar minute vir 'n sigaret en 'n siesta in die skadu. 'N Termos met soet donker vloeistof word deurgebring en ons drink dit uit klein plastiekmedisyne-koppies, soos in die hotelbadkamers. Ek sit op 'n krat en sluk aan die stroop soetheid. Mario rol tabak los in sigarette terwyl hy met 'n draagbare radio meer speelgoed speel as tegnologie. Hy knik met die antenna totdat die statiese murmure 'n melodie word wat hy herken, waarna hy fluit. Lucca gaan om 'n bord oorskiet-appelkoos-tert en blaas die deuntjie. Ons sit in die gras in die skadu van bome, olywe besaai rondom, pluk aan gesprekke in gebroke tale. 'N Italiaanse breek en rookblaar in die middagson.
Dit is die woorde wat ek geleer het: ragazza. Hierdie is Ek. La ragazza is moeg. Is la ragazza wil jy meer koffie hê? La ragazza doen dit nie in New York nie, pluk nie haar eie olyfolie nie.
Ons sit in die skaduwee, die speelgoedradio knip 'n popliedjie in die droë lug, sigarette soos rookstapels wat in die son oplos, en die Italianers wil weet van my stad. Wat is New York, vertel ons. Dit is warm en sweet soos hierdie, maar vogtig, en die enigste skaduwee word van toringgeboue gegooi, bome is in sement gevoer, hutte is soos die suurlemoenboorde, 'n metro-rit kos meer as 'n bottel wyn hier. En die lug is soveel kleiner.
Hierdie Amerikaners met hul vreemde behoeftes en behoeftes. Hierdie hande, klawerbordvingers en verwende spykerbeddens, hierdie delikate polse - kyk nou na hulle.
Vertel ons van Little Italy. Dit is een straat, Mulberry, maar daar is geen moerbeibome nie, net woonstelgeboue en geruite tafeldoeke op tafels wat op die stoep mors, en kelners met meer aksent as New York as Rome, die geur van pizza en duiwe en metro-roosters. En om deur die blok te stap, is soos om kontinente te kruis, tamatiesous vervang deur soja en die reuk van gebraaide rys en markte wat bosbokke groen en vis in emmers verkoop. Jy is nou in Chinatown, draai 'n hoek en jy is in Soho, en 'n ander in Noho, en nog een, en jy is op 'n brug na Brooklyn.
Maar hier, op hierdie plaas in hierdie klein dorpie waar olyf- en lemoenboorde kilometers ver strek en reuse-kaktusplante aan die kant van die rigting ruk en sonsondergange die lug in neon-kwasstrepe verf, kan u ure stap, velde groen- en vrugtebome verbysteek, en die die enigste ding wat sal verander, is die lig in die lug.
"Jy is mal, ragazza, u verlaat New York om hierheen te kom en olywe te pluk in hierdie son, en werk so hard. Kyk na jou hande, kyk hoe vuil hulle is, "sê Mario waaroor hulle almal verbaas was. Hierdie Amerikaners met hul vreemde behoeftes en behoeftes. Hierdie hande, klawerbordvingers en verwende spykerbeddens, hierdie delikate polse - kyk nou na hulle.
Ek kyk af na my hande en sien hoe donker hulle in hierdie son geword het, hoe verslete. Ek sien plooie wat in meer plooie gevou word, lyne soos kunsklassketse, kreukels en skeure van vuil. Ek sien dat die vingernaels in stof en grond versier is, skrape en trane in verweerde vel. Ek sien die greep en koppeling en weiding van vingers, vingers versag deur gras en sand en blare en blomme in lande te raak, vingers wat deur werk en aarde gehard is en gereedskap wat hierdie hande geleer het om te gebruik. Ek sien die eindronde van die olyf oes, die troebel glas groen getinte olie in hierdie hande, die glibberigheid, die kraak van die bruschetta gedoop in hierdie tasbare resultate.