Fil 2:15 Kan die lewe met Christus verborge bly? Kan dit so wees dat ons leef soos die wêreld rondom ons en dat net op ons sterfbed ons van Christus praat? De Gees maak o.a. in hier duidelik dat dit nie so kan wees nie. Wie Christus in sy of haar lewe ken en in Sy diens leef, straal dit uit. Wie opreg Christen is, is met sy hart aan Christus verbind. Dan leef in jou die liefde, die verwondering dat jy Gods se kind mag wees. Selfs jy wat jouself as 'n sondaar ken en wat vergifnis nodig het. Die innerlike verbondenheid in liefde met Christus beteken dat jy jou lewe wil vorm soos Christus dit wil. Jy wil beeld van Christus, beeld van God op hierdie wêreld wees. Christus is vir jou nie net 'n kaartjie by jou sterwe na die hemel nie. As jy so dink sal dit 'n groot skrik wees as jy sterf want dan is jou afsterwe nie die deurgang na die hemel nie. Opreg wees beteken dat jy onberispelik wil wees. Dat ons regtig so vir die Here wil leef dat ons lewe vir Hom blydskap beteken. Somtyds sê mense dan: "Maar ons bly sondige mense" en dit is dan 'n verskoning om nie te streef na 'n lewe wat regtig van die HERE in alles spreek nie. Dat ons tydens ons lewe op hierdie aarde die onberispelikheid as sondeloosheid nie bereik nie is reg. Nie een dag van ons lewe op hierdie aarde nie. Nogtans kan en mag dit nooit 'n verskoning wees om daarna nie te streef en daarom nie te bid nie. Paulus self skryf: "Nie dat ek dit al verkry het of al volmaak is nie, maar ek jaag daarna of ek dit ook kan gryp, omdat ek ook deur Christus gegryp is." 3:12