Hoe lank wil ons nog 'moan'? | Mossel Bay Advertiser
Hoe lank wil ons nog 'moan'?
Hannes Visser | 19 September 2019
Daar is vir my 'n verskil tussen kla en moan en ek weet nie of daar 'n Afrikaanse woord vir moan is nie. Om te kla oor swak diens of oor 'n wynpyn in jou groottoon is een ding, maar om dag na te dag te loop en moan is iets heel anders. Dit gaan gepaard met 'n sekere stemtoon, met sekere frases en dit maak die moaner ook boonop doof, want hy of sy luister na geen oplossing of voorstel nie.
My oorlede skoonpa het 'n spesifieke hardewarewinkeltjie in George gereeld ondersteun. Hy het gevoel die groot winkels kry genoeg aandag en hy wil eerder 'n eenmansaak ondersteun. Die eienaar was maar 'n redelike ou suurgat wat moeilik geglimlag het en ek kan nie onthou dat hy ooit eenkeer gesê het dit gaan goed met hom nie.
Maar, my lojale skoonpa het hom vir jare ondersteun totdat 'n paar goed kort na mekaar gebeur het en hy finaal besluit het om sy paar honderd rand elke maand in 'n ander winkel te gaan spandeer: Die eienaar het die gewoonte gehad om elke noot in die lug te hou om te kyk of dit eg is voordat hy dit in die kasregister sit.
Alhoewel dit my skoonpa, 'n eerbare Duitser, grensloos geïrriteer het, het hy dit maar aanvaar.
Op 'n dag het Skoonpa 'n klomp goed gekoop en nadat elke noot noukeurig teen die lig nagegaan is, is daar nog omtrent 70 sent uitstaande en Skoonpa besef hy het nie meer 'n sent in sy beursie nie. Eerder as om vir hom te sê hy kan die paar sent maar volgende keer saambring, het die eienaar die sakkie eenkant gesit en gesê hy sal dit hou totdat Skoonpa die kleingeld in die kar gaan haal.
Die laaste strooi was 'n sonnige Saterdagoggend toe Skoonpa spesiaal na die spesifieke winkel toe ry om 'n bottel houtlym en skuurpapier te koop. en uit gewoonte weer vra hoe dit gaan en die man begin weer moan oor die dorp wat hom nie ondersteun nie, oor goed wat duur word en die taxis wat voor sy winkel parkeer.
Skoonpa het mooi vir hom verduidelik dat dit eintlik nie 'n goeie besigheidsbeginsel is om teenoor iemand wat spesiaal ry om jou te ondersteun te moan oor mense wat jou nie ondersteun nie en hy het nooit weer teruggegaan nie.
Dit voel vir my of ons land se mense in 'n klomp moaners ontaard het.
Ja, dinge gaan sleg, ja dis droog, ja Malema en Steve en die vlag irriteer sekere groepe en ja Cyril is net eenvoudig te nice en te sagmoedig en te veel van 'n people pleaser. Maar wát verander as ons dag na dag moan en fout soek?
Ek kom dikwels op ongelukstonele en soms is my inligting so vinnig dat ek voor die nooddienste daar opdaag. Ek kan nie een toneel onthou waar beseerdes en wrakstukke oor die pad besaai gelê het en mense in groepies rondgestaan en gemoan en fout gesoek het nie. Nee, elke liewe persoon op die toneel probeer om op een of ander manier te help totdat die nooddienste opdaag.
En, is dit nie maar hoe ons land nou is nie? Die land is 'n enorme ongelukstoneel en om rond te staan, aanhoudend te moan en foute uit te wys, is vermorste energie. Natuurlik moet ons ons nie blind hou nie, maar iewers moet elkeen inspring en net op sy of haar eie klein manier 'n verskil maak.
Al is dit net om die papiere voor jou eie besigheid of huis op te tel of om te sorg dat jy die verkeersreëls nakom. Ons is onlosmaaklik deel van die ongeluk, ons kan net sowel help opruim.
Posted on: 19:29 Thu, 19 September 2019