Chinese aanranding Tibet - Inligting
Die Chinese keiser K'ang-His val Tibet aan en verdryf die finale Mongoolse invloed op China. 'N Pro Chinese Dali-Lama is geïnstalleer om Tibet te regeer.
Slag van Chamdo
Die Slag van Chamdo (Chinees : 昌都 之 战), ook na verwys as die Invasie van Tibet, Η ] die Chinese inval in Tibet, ⎖ ] ⎗ ] of amptelik in China as die Bevryding van Tibet ⎘ ] was 'n militêre veldtog deur die Volksrepubliek China teen 'n de facto onafhanklike Tibet in Qamdo na maande van mislukte onderhandelinge. ⎙ ] Die doel van die veldtog was om die Tibetaanse leër in Chamdo te vang, die Lhasa -regering te demoraliseer en sodoende kragtige druk uit te oefen om onderhandelaars na Beijing te stuur om voorwaardes te onderteken waarin erkenning gegee word aan Chinese soewereiniteit oor Tibet. ⎚ ] Die veldtog het gelei tot die verowering van Qamdo Δ ] en verdere onderhandelinge tussen die PRC en Tibetaanse verteenwoordigers, wat uiteindelik tot die inlywing van Tibet in die Volksrepubliek China gelei het.
China en Indië deel 'n lang grens, opgedeel in drie dele deur Nepal, Sikkim (toe 'n Indiese protektoraat) en Bhoetan, wat volg op die Himalaja tussen Birma en die destydse Wes -Pakistan. 'N Aantal betwiste streke lê langs hierdie grens. Aan die westelike punt daarvan is die Aksai Chin -gebied, 'n gebied ter grootte van Switserland, tussen die Chinese outonome gebied Xinjiang en Tibet (wat China in 1965 as 'n outonome gebied verklaar het). Die oostelike grens, tussen Birma en Bhoetan, bestaan ​​uit die huidige Indiese deelstaat Arunachal Pradesh (voorheen die North-East Frontier Agency). Beide hierdie streke is in die 1962 -konflik deur China oorval.
Die meeste gevegte het op hoë hoogtes plaasgevind. Die Aksai Chin -streek is 'n woestyn van soutvlaktes ongeveer 5000 meter (16.000 voet) bo seespieël, en Arunachal Pradesh is bergagtig met 'n aantal pieke van meer as 7.000 meter (23.000 voet). Die Chinese weermag het een van die hoogste rante in die streke besit. Die hoë hoogte en ysige toestande het ook logistieke en welsynsprobleme veroorsaak in soortgelyke konflikte (soos die Italiaanse veldtog van die Eerste Wêreldoorlog). Die Sino-Indiese oorlog was nie anders nie, met baie troepe aan beide kante wat swig voor die ysige koue. 
Die hoofoorsaak van die oorlog was 'n geskil oor die soewereiniteit van die wyd geskeide grensstreke Aksai Chin en Arunachal Pradesh. Aksai Chin, wat deur Indië beweer word dat dit aan Ladakh behoort en deur China deel is van Xinjiang, bevat 'n belangrike padverbinding wat die Chinese streke Tibet en Xinjiang verbind. Die konstruksie van hierdie pad in China was een van die oorsake van die konflik.
Die westelike deel van die Sino-Indiese grens het sy oorsprong in 1834, met die verowering van Ladakh deur die leërs van Raja Gulab Singh (Dogra) onder die heerskappy van die Sikh-ryk. Na 'n onsuksesvolle veldtog in Tibet, onderteken Gulab Singh en die Tibetane in 1842 'n verdrag waarin hulle ooreengekom het om by die 'ou, gevestigde grense' te bly, wat ongespesifiseerd gelaat is.   Die Britse nederlaag van die Sikhs in 1846 het gelei tot die oordrag van die Jammu- en Kashmir -streek, insluitend Ladakh na die Britte, wat Gulab Singh as die Maharaja onder hul heerskappy geïnstalleer het. Britse kommissarisse het Chinese amptenare gekontak om oor die grens te onderhandel, wat geen belangstelling getoon het nie.  Die Britse grenskommissarisse het die suidelike punt van die grens by die Pangong -meer vasgemaak, maar beskou die gebied noord daarvan tot by die Karakorampas as terra incognita. 
Die Maharaja van Kasjmir en sy amptenare was deeglik bewus van die handelsroetes vanaf Ladakh. Vanaf Leh was daar twee hoofroetes na Sentraal -Asië: die een het deur die Karakorampas na Shahidulla aan die voet van die Kunlun -gebergte gegaan en deur die Kilian na Yarkand gegaan en Sanju -passe, die ander oos via die Chang Chenmo -vallei, verby die Lingzi Tang -vlaktes in die Aksai Chin -streek en het die loop van die Karakashrivier gevolg om by die eerste roete by Shahidulla aan te sluit.  Die Maharaja beskou Shahidulla as sy noordelike buitepos, en behandel die Kunlun -berge in werklikheid as die grens van sy domeine. Sy Britse suzereienaars was skepties oor so 'n uitgebreide grens, want Shahidulla was 130 kilometer van die Karakorampas af en die tussenliggende gebied was onbewoon. Tog kon die Maharaja meer as 20 jaar lank Shahidulla as sy voorpos behandel.  [a] [b]
Chinese Turkestan beskou die 'noordelike tak' van die Kunlun -reeks met die Kilian- en Sanju -pas as die suidelike grens. Die bewering van die Maharaja was dus onbetwisbaar.  [c] Na die Dungan -opstand in 1862, wat die Chinese uit Turkestan laat verdryf het, het die Maharaja van Kasjmir 'n klein fort in Shahidulla in 1864 opgerig. op vriendelike voet met Kasjmir. Toe die Khotanese heerser deur die Kashgaria -sterkman Yakub Beg afgedank is, moes die Maharaja sy pos in 1867 laat vaar. Dit is toe deur Yakub Beg se magte beset tot aan die einde van die Dungan -opstand.  In die tussentyd het W.H Johnson van Survey of India die opdrag gekry om die Aksai Chin -streek te ondersoek. In die loop van sy werk is hy deur die Khotanese heerser 'uitgenooi' om sy hoofstad te besoek. Nadat hy teruggekeer het, het Johnson opgemerk dat die grens van Khotan by Brinjga, in die Kunlun -berge was, en dat die hele Karakashvallei binne die gebied van Kasjmir was. Die grens van Kasjmir wat hy getrek het, strek van Sanjupas tot by die oostelike rand van Chang Chenmo-vallei langs die Kunlun-berge, word die 'Johnson Line' (of 'Ardagh-Johnson Line') genoem.  [d]
Nadat die Chinese in 1878 Turkestan herower het en dit Xinjiang hernoem het, keer hulle weer na hul tradisionele grens. Teen hierdie tyd was die Russiese Ryk in Sentraal -Asië gevestig, en die Britte was angstig om 'n gemeenskaplike grens met die Russe te vermy. Nadat hulle die Wakhan -gang as die buffer in die noordweste van Kasjmir geskep het, wou hulle hê dat die Chinese die 'niemandsland' tussen die Karakoram- en Kunlun -reekse moes invul. Onder Britse (en moontlik Russiese) aanmoediging beset die Chinese die gebied tot by die Yarkandriviervallei (Raskam genoem), insluitend Shahidulla, teen 1890.  Hulle het ook ongeveer 1892 'n grenspilaar by die Karakorampas opgerig. [35 ] Hierdie pogings lyk halfhartig. 'N Kaart wat Hung Ta-chen, 'n senior Chinese amptenaar in St. Petersburgh, in 1893 verskaf het, wys die grens van Xinjiang tot by Raskam. In die ooste was dit soortgelyk aan die Johnson -lyn, wat Aksai Chin op Kashmir -gebied geplaas het. 
Teen 1892 het die Britte besluit oor die beleid dat hul voorkeurgrens vir Kasjmir die 'Indus-waterskeiding' is, dit wil sê die waterskeiding waaruit water in die Indus-rivierstelsel aan die een kant en in die Tarim-kom aan die ander kant vloei. In die noorde was hierdie waterskeiding langs die Karakoram-reeks. In die ooste was dit meer ingewikkeld omdat die Chip Chap -rivier, die Galwan -rivier en die Chang Chenmo -rivier in die Indus vloei, terwyl die Karakash -rivier in die Tarim -kom stroom.  'n Grenslynstelling langs hierdie waterskeiding is deur die onderkoning Lord Elgin bepaal en aan Londen meegedeel. Die Britse regering het dit mettertyd aan China voorgestel via sy gesant sir Claude MacDonald in 1899. Hierdie grens, wat die Macartney – MacDonald-lyn genoem word, het aan China die Aksai Chin-vlaktes in die noordooste afgestaan, en die Trans-Karakoram-traktaat in die noorde. In ruil daarvoor wou die Britte dat China sy 'skaduryke hoogheid' op Hunza afstaan.  [e]
In 1911 het die Xinhai -rewolusie gelei tot magsverskuiwings in China, en teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog het die Britte amptelik die Johnson Line gebruik. Hulle het geen stappe gedoen om buiteposte te vestig of beheer op die grond te maak nie.  Volgens Neville Maxwell het die Britte tot 11 verskillende grenslyne in die streek gebruik, aangesien hul aansprake met die politieke situasie verander het.  Van 1917 tot 1933 het die "Postal Atlas of China", gepubliseer deur die Chinese regering in Peking, die grens in Aksai Chin getoon volgens die Johnson -lyn, wat langs die Kunlun -berge loop.   Die "Peking University Atlas", gepubliseer in 1925, het ook die Aksai Chin in Indië geplaas.  By onafhanklikheid in 1947 gebruik die regering van Indië die Johnson Line as basis vir sy amptelike grens in die weste, wat die Aksai Chin insluit.  Op 1 Julie 1954 verklaar Jawaharlal Nehru, die eerste premier van Indië, definitief die Indiese standpunt,  en beweer dat Aksai Chin al eeue lank deel was van die Indiese Ladakh -streek, en dat die grens (soos omskryf deur die Johnson Line) was ononderhandelbaar.  Volgens George N. Patterson, toe die Indiese regering uiteindelik 'n verslag opstel waarin die beweerde bewys van Indië se aansprake op die betwiste gebied uiteengesit is, "was die kwaliteit van die Indiese getuienis baie swak, insluitend 'n paar baie twyfelagtige bronne". : 275
In 1956–57 bou China 'n pad deur Aksai Chin, wat Xinjiang en Tibet verbind, wat op baie plekke suid van die Johnson -lyn geloop het.   Aksai Chin was maklik toeganklik vir die Chinese, maar toegang uit Indië, wat beteken het om oor die Karakoram -berge te onderhandel, was baie moeiliker.  Die pad kom op Chinese kaarte wat in 1958 gepubliseer is. 
Die McMahon Line
In 1826 het Britse Indië 'n gemeenskaplike grens met China verkry nadat die Britte die beheer oor Manipur en Assam van die Birmaanse afgestuur het, na die Eerste Anglo-Birmaanse Oorlog van 1824-1826. In 1847 het majoor J. Jenkins, agent van die North East Frontier, berig dat die Tawang deel was van Tibet. In 1872 het vier kloosteramptenare uit Tibet in Tawang aangekom en toesig gehou oor 'n grensoplossing met majoor R. Graham, NEFA -amptenaar, wat die Tawang -traktaat as deel van Tibet insluit. In die laaste helfte van die 19de eeu was dit dus duidelik dat die Britte die Tawang -traktaat as deel van Tibet behandel het. Hierdie grens is bevestig in 'n nota van 1 Junie 1912 van die Britse generale staf in Indië, waarin verklaar word dat die "huidige grens (afgebaken) suid van Tawang is, weswaarts langs die voetheuwels loop van naby Udalguri, Darrang tot by die suidelike Bhutanese grens en Tezpur beweer deur China. "  'n Kaart van 1908 van die provinsie Oos -Bengale en Assam wat voorberei is vir die departement van buitelandse sake van die regering van Indië, toon die internasionale grens van Bhoetan aan tot by die Baroirivier, na aanleiding van die Himalaya -voetheuwels.  In 1913 het verteenwoordigers van die VK, China en Tibet 'n konferensie in Simla bygewoon rakende die grense tussen Tibet, China en Brits -Indië. Terwyl al drie verteenwoordigers die ooreenkoms geparafeer het, het Beijing later beswaar aangeteken teen die voorgestelde grens tussen die streke Outer Tibet en Binne -Tibet, en dit nie bekragtig nie. Die besonderhede van die Indo-Tibetaanse grens is destyds nie aan China bekend gemaak nie.  Die buitelandse sekretaris van die Britse Indiese regering, Henry McMahon, wat die voorstel opgestel het, het besluit om die Chinese te omseil (alhoewel opdrag van sy meerderes nie) en die grens bilateraal te vestig deur direk met Tibet te onderhandel.  Volgens latere Indiese aansprake was hierdie grens bedoel om deur die hoogste rante van die Himalaja te loop, aangesien die gebiede suid van die Himalaja tradisioneel Indies was.  Die McMahon Line lê suid van die grens wat Indië beweer.  Die regering van Indië was van mening dat die Himalaja die ou grense van die Indiese subkontinent was, en dus die moderne grense van Indië moet wees,  terwyl dit die standpunt van die Chinese regering is dat die betwiste gebied in die Himalaja was sedert antieke tye geografies en kultureel deel van Tibet. 
Maande na die Simla -ooreenkoms het China grensmerke suid van die McMahon -lyn opgestel. T. O'Callaghan, 'n amptenaar in die oostelike sektor van die Noordoosgrens, het al hierdie merkers na 'n plek effens suid van die McMahon -lyn verskuif en daarna Rima besoek om met Tibetaanse amptenare te bevestig dat daar geen Chinese invloed in die gebied was nie .  Die Britse regering van Indië verwerp aanvanklik die Simla-ooreenkoms as onverenigbaar met die Anglo-Russiese konvensie van 1907, wat bepaal dat geen van die partye met Tibet sou onderhandel nie "behalwe deur die tussenganger van die Chinese regering".  ​​Die Britte en Russe het die ooreenkoms van 1907 met gesamentlike toestemming in 1921 gekanselleer.  Eers in die laat dertigerjare het die Britte die McMahon Line op amptelike kaarte van die streek begin gebruik.
China het die standpunt ingeneem dat die Tibetaanse regering nie toegelaat moes word om so 'n verdrag te sluit nie, en verwerp Tibet se bewerings van onafhanklike heerskappy.  Tibet het van sy kant geen beswaar aangeteken teen enige gedeelte van die McMahon Line behalwe die afbakening van die handelsdorp Tawang, wat die Line onder Brits-Indiese jurisdiksie geplaas het nie.  Tot die Tweede Wêreldoorlog is Tibetaanse amptenare toegelaat om Tawang met volledige gesag te administreer. As gevolg van die groter bedreiging van Japannese en Chinese uitbreiding gedurende hierdie tydperk, het Britse Indiese troepe die stad beveilig as deel van die verdediging van die oostelike grens van Indië. 
In die 1950's het Indië begin om die streek te patrolleer. Dit het bevind dat die hoogste rante op verskeie plekke eintlik noord van die McMahon Line geval het.  Gegewe die historiese standpunt van Indië dat die oorspronklike bedoeling van die lyn was om die twee nasies met die hoogste berge ter wêreld te skei, het Indië op hierdie plekke sy voorste poste noordwaarts uitgebrei na die rante, aangesien hierdie stap in ooreenstemming was met die oorspronklike grens voorstel, hoewel die Simla -konvensie nie hierdie voorneme uitdruklik verklaar het nie. 
Tibet en die grensgeskil
In die veertigerjare was daar 'n groot verandering met die verdeling van Indië in 1947 (wat gelei het tot die stigting van die twee nuwe state van Indië en Pakistan), en die totstandkoming van die Volksrepubliek China (PRC) na die Chinese burgeroorlog in 1949. Een van die mees basiese beleid vir die nuwe Indiese regering was die handhawing van hartlike betrekkinge met China, die herlewing van sy ou vriendskapsbande. Indië was een van die eerste nasies wat diplomatieke erkenning verleen het aan die nuutgestigte VRK. 
Destyds het Chinese amptenare geen neiging tot veroordeling van Nehru se bewerings uitgespreek nie, of teen die openlike verklarings van Nehru oor Aksai Chin. In 1956 het die Chinese premier, Zhou Enlai, gesê dat hy geen aansprake het op gebied wat deur Indië beheer word nie.  Hy het later aangevoer dat Aksai Chin reeds onder Chinese jurisdiksie was en dat die McCartney-MacDonald-lyn die lyn was wat China kon aanvaar.   Zhou het later aangevoer dat, aangesien die grens onbeperk was en nog nooit deur 'n verdrag tussen enige Chinese of Indiese regering gedefinieer is nie, die Indiese regering nie eensydig die grense van Aksai Chin kon definieer nie. 
In 1950 neem die Chinese Volksbevrydingsleër beheer oor Tibet, wat deur alle Chinese regerings nog steeds as deel van China beskou is. Later het die Chinese hul invloed uitgebrei deur 'n pad te bou in 1956–67  en grensposte in Aksai Chin te plaas.  [ onbetroubare bron? ] Indië het uitgevind nadat die pad voltooi is, protesteer teen hierdie bewegings en besluit om 'n diplomatieke oplossing te soek om 'n stabiele Sino-Indiese grens te verseker.  Om twyfel oor die Indiese standpunt op te los, verklaar premier Jawaharlal Nehru in die parlement dat Indië die McMahon Line as sy amptelike grens beskou.  Die Chinese het geen kommer uitgespreek oor hierdie stelling nie,  en in 1961 en 1962 beweer die Chinese regering dat daar geen grensvraagstukke met Indië is nie. 
In 1954 het premier Nehru 'n memorandum geskryf waarin gevra word dat die grense van Indië duidelik omskryf en afgebaken moet word  in ooreenstemming met die vorige Indiese filosofie; Indiese kaarte toon 'n grens wat op sommige plekke noord van die McMahon -lyn lê.  Chinese premier Zhou Enlai, in November 1956, herhaal weer die Chinese versekering dat die Volksrepubliek geen aansprake op Indiese gebied het nie, hoewel amptelike Chinese kaarte 'n gebied van 120 000 vierkante kilometer (46 000 vierkante myl) toon wat deur Indië as Chinese geëis is.  CIA -dokumente wat destyds geskep is, onthul dat Nehru die Birmaanse premier Ba Swe geïgnoreer het toe hy Nehru gewaarsku het om versigtig te wees wanneer hy met Zhou te doen het.  Hulle beweer ook dat Zhou doelbewus aan Nehru gesê het dat daar geen grensprobleme met Indië is nie. 
In 1954 onderhandel China en Indië oor die vyf beginsels van vreedsame naasbestaan, waardeur die twee nasies ooreengekom het om hul geskille te besleg. Indië het 'n grenskaart aangebied wat deur China aanvaar is, en die slagspreuk Hindi-Chini bhai-bhai (Indiërs en Chinees is broers) was toe gewild. Nehru het in 1958 privaat aan G. Parthasarathi, die Indiese gesant in China, gesê om glad nie die Chinese te vertrou nie en alle kommunikasie direk na hom te stuur.  Volgens Georgia Tech-geleerde John W Garver, was Nehru se beleid ten opsigte van Tibet om 'n sterk Sino-Indiese vennootskap te vestig wat gekataliseer sou word deur ooreenkoms en kompromie oor Tibet. Garver glo dat Nehru se vorige optrede hom vertroue gegee het dat China gereed sou wees om 'n 'Asiatiese as' met Indië te vorm. 
Hierdie oënskynlike vooruitgang in die betrekkinge het 'n groot terugslag beleef toe Nehru in 1959 die destydse Tibetaanse godsdienstige leier, die 14de Dalai Lama, gehuisves het wat uit Lhasa gevlug het na 'n mislukte Tibetaanse opstand teen die Chinese bewind. Die voorsitter van die Kommunistiese Party van China, Mao Zedong, was woedend en het die Xinhua News Agency gevra om verslae te lewer oor Indiese ekspansioniste wat in Tibet werksaam is. [ aanhaling nodig ]
Grensvoorvalle het gedurende hierdie tydperk voortgeduur. In Augustus 1959 neem die People's Liberation Army 'n Indiese gevangene in Longju, wat 'n dubbelsinnige posisie in die McMahon Line gehad het,    en twee maande later in Aksai Chin, wat 'n botsing by die Kongka -pas tot die dood van nege Indiese grenspolisiemanne.  [ onbetroubare bron? ]
Op 2 Oktober verdedig die Sowjet -eerste sekretaris Nikita Chroesjtsjof Nehru in 'n vergadering met voorsitter Mao. Hierdie aksie versterk China se indruk dat die Sowjetunie, die Verenigde State en Indië almal ekspansionistiese ontwerpe oor China het. Die People's Liberation Army het so ver gegaan as om 'n self-verdedigingsplan vir teenaanval op te stel.  Onderhandelinge is tussen die nasies begin, maar daar is geen vordering gemaak nie.  
As gevolg van hul nie-erkenning van die McMahon-lyn, het China se kaarte beide die Noordoos-grensgebied (NEFA) en Aksai Chin as 'n Chinese gebied getoon.  In 1960 stel Zhou Enlai nie -amptelik voor dat Indië sy eise aan Aksai Chin laat vaar in ruil vir 'n Chinese terugtrekking van eise oor NEFA.In ooreenstemming met sy verklaarde standpunt, het Nehru geglo dat China nie 'n wettige aanspraak op enige van hierdie gebiede het nie, en dus nie gereed was om dit toe te gee nie. Hierdie vaste standpunt word in China beskou as 'n Indiese opposisie teen die Chinese heerskappy in Tibet.  Nehru wou geen onderhandelinge oor die grens voer nie, totdat Chinese troepe hulle aan Aksai Chin onttrek het, 'n posisie wat deur die internasionale gemeenskap ondersteun word.  Indië lewer talle verslae oor die onderhandelinge en vertaal Chinese verslae in Engels om die internasionale debat te help inlig. [ aanhaling nodig ] China het geglo dat Indië eenvoudig sy eislyne beveilig om sy 'groot planne in Tibet' voort te sit.  Die standpunt van Indië dat China hom aan Aksai Chin onttrek het veroorsaak dat die diplomatieke situasie voortdurend versleg tot die mate dat interne magte Nehru onder druk plaas om 'n militêre standpunt teen China in te neem.
1960 vergaderings om die grensvraag op te los
In 1960, op grond van 'n ooreenkoms tussen Nehru en Zhou Enlai, het amptenare uit Indië en China gesprekke gevoer om die grensgeskil te besleg.   China en Indië was dit nie eens oor die groot waterskeiding wat die grens in die westelike sektor gedefinieer het nie.  Die Chinese verklarings met betrekking tot hul grensaansprake het dikwels die aangehaalde bronne wanvoorgestel.  Die mislukking van hierdie onderhandelinge word vererger deur suksesvolle Chinese grensooreenkomste met Nepal (Sino-Nepalese Verdrag van Vrede en Vriendskap) en Birma in dieselfde jaar. 
China het 'n vooruitbeleid voor 1904 ingestel, waarna die aard daarvan na 'n meer westerse benadering verander het.  Na die inval van Tibet deur China, het China probeer om sy grense verder in die Himalaja -state in te stoot en na streke wat Indië as haar gebied beskou het. [ aanhaling nodig ] Aan die begin van 1961 het Nehru die generaal B.M. Kaul se weermaghoof.  Kaul herorganiseer die algemene personeel en verwyder die offisiere wat die idee om patrolleer in omstrede gebiede te weerstaan, verwyder het, hoewel Nehru steeds geweier het om militêre uitgawes te verhoog of op 'n ander manier voor te berei op oorlog.  [ mislukte verifikasie ] In die somer van 1961 begin China langs die McMahon Line patrolleer. Hulle het dele van die Indiese administratiewe streke binnegegaan en die Indiërs baie woedend gemaak.  Die Chinese het egter nie geglo dat hulle die Indiese gebied binnedring nie.  In reaksie hierop het die Indiane 'n beleid van stapel gestuur om buiteposte agter die Chinese troepe te skep om hul voorraad af te sny en terug te keer na China.  Volgens die minister van binnelandse sake in Delhi op 4 Februarie 1962:
"As die Chinese nie die gebiede wat deur haar beset is, sal ontruim nie, sal Indië moet herhaal wat sy in Goa gedoen het. Sy sal beslis die Chinese magte verdryf." 
Op 5 Desember 1961 het bevele na die oostelike en westelike bevele gegaan:  
[. ] Ons moet so ver moontlik vorentoe patrolleer vanaf ons huidige posisies in die rigting van die internasionale grens, soos ons dit erken. Dit sal gedoen word met die doel om addisionele poste te vestig om te voorkom dat die Chinese verder vorder en ook die Chinese poste wat reeds in ons gebied gevestig is, sal oorheers. [. ]
Hierna word die 'vooruitbeleid' genoem.       [ buitensporige aanhalings ] Uiteindelik was daar 60 sulke buiteposte, waaronder 43 langs die grens met Chinese aanspraak in Aksai Chin. 
Kaul was deur die vorige diplomasie vol vertroue dat die Chinese nie met geweld sou reageer nie.  Volgens die Indiese amptelike geskiedenis is Indiese poste en Chinese poste geskei deur 'n smal stuk grond.  China versprei geleidelik in die lande en Indië reageer met die vooruitbeleid om aan te toon dat die lande nie onbeset is nie.  Neville Maxwell spoor hierdie vertroue na Mullik, wat gereeld in kontak was met die CIA -stasiehoof in Nieu -Delhi. 
Die aanvanklike reaksie van die Chinese magte was om terug te trek toe Indiese buiteposte na hulle toe gevorder het.  Dit blyk egter dat dit die Indiese magte aanmoedig om hul vooruitbeleid nog verder te versnel.  In reaksie hierop het die Sentrale Militêre Kommissie 'n beleid van "gewapende naasbestaan" aanvaar.  In reaksie op die Indiese buiteposte wat Chinese posisies omsingel, sou Chinese magte meer buiteposte bou om hierdie Indiese posisies te omsingel.  Hierdie patroon van omsingeling en teenomsingeling het gelei tot 'n ineenklopende, skaakbordagtige ontplooiing van Chinese en Indiese magte.  Ten spyte van die sprong omringings deur beide kante, het geen vyandige vuur van beide kante plaasgevind nie, aangesien troepe van beide kante beveel is om slegs te verdedig. Oor die situasie het Mao Zedong gesê:
Nehru wil vorentoe beweeg en ons sal hom nie toelaat nie. Oorspronklik het ons probeer om daarteen te waak, maar dit lyk asof ons dit nie kan verhoed nie. As hy wil vorder, kan ons net sowel gewapende naasbestaan ​​aanneem. Jy waai met 'n geweer, en ek sal met 'n geweer waai. Ons staan ​​van aangesig tot aangesig en kan elkeen ons moed beoefen. 
Verskeie grenskonflikte en "militêre voorvalle" tussen Indië en China het gedurende die somer en herfs van 1962 opgevlam. In Mei is die Indiese Lugmag aangesê om nie te beplan vir noue lugondersteuning nie, hoewel dit as 'n haalbare manier beskou word die ongunstige verhouding van Chinese tot Indiese troepe.  In Junie het 'n skermutseling die dood van tientalle Chinese troepe veroorsaak. Die Indiese inligtingsburo het inligting ontvang oor 'n Chinese opbou langs die grens wat 'n voorloper tot oorlog kan wees. 
Gedurende Junie - Julie 1962 het Indiese militêre beplanners 'ondersoekende aksies' teen die Chinese begin bepleit, en gevolglik het bergtroepe vorentoe beweeg om Chinese toevoerlyne af te sny. Volgens Patterson was die Indiese motiewe drievoudig:
Toets Chinese vasberadenheid en voornemens met betrekking tot Indië.
Toets of Indië Sowjet-steun sou geniet in die geval van 'n Sino-Indiese oorlog.
Skep simpatie vir Indië in die VSA, met wie die betrekkinge agteruitgegaan het na die Indiese anneksasie van Goa. : 279
Op 10 Julie 1962 omring 350 Chinese troepe 'n Indiese pos in Chushul (noord van die McMahon Line), maar trek terug na 'n hewige stryery via die luidspreker.  Op 22 Julie is die vooruitbeleid uitgebrei om Indiese troepe in staat te stel om Chinese troepe wat reeds in die betwiste gebied gevestig is, terug te keer.  Terwyl Indiese troepe voorheen beveel is om slegs uit selfverdediging te skiet, het alle poskommandante nou die diskresie gekry om op Chinese magte te skiet as hulle bedreig word.  In Augustus het die Chinese weermag sy gevegsgereedheid langs die McMahon -lyn verbeter en ammunisie, wapens en brandstof opgegaar. 
Gegewe sy voorkennis van die komende Kubaanse missielkrisis, kon Mao Zedong Nikita Chroesjtsjov, eerste sekretaris van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie, oorreed om die Russiese beleid om Indië ten minste tydelik te ondersteun, om te keer.  Middel Oktober het die Kommunistiese orrel Pravda vrede tussen Indië en China aangemoedig.  Toe die Kubaanse missielkrisis beëindig is en Mao se retoriek verander het, het Rusland die koers omgekeer. 
In Junie 1962 stig die Indiese magte 'n buitepos met die naam Dhola Post in die Namka Chu -vallei suid van die Thag La Ridge.  Die Dhola Post lê noord van die op die kaart gemerkte McMahon Line, maar suid van die rante waarlangs Indië die McMahon Line vertolk het om te loop.    In Augustus het China diplomatieke protesoptredes uitgevoer en posisies aan die bokant van Thag La begin beklee.   Op 8 September het 'n PLA-eenheid van 60 man na die suidekant neergedaal. nok en besette posisies wat een van die Indiese poste by Namka Chu oorheers het. Vuur is nie uitgeruil nie, maar Nehru het aan die media gesê dat die Indiese weermag instruksies gehad het om 'ons gebied te bevry' en dat die troepe die reg gehad het om geweld te gebruik.  Op 11 September is besluit dat "alle voorste poste en patrollies toestemming gekry het om op enige gewapende Chinese wat Indiese gebied binnegekom het, te skiet". 
Die operasie om Thag La te beset was gebrekkig omdat Nehru se voorskrifte onduidelik was en dat dit baie stadig aan die gang was.   Boonop moes elke man 35 kilogram (77 lb) oor die lang trek dra, en dit het die reaksie ernstig vertraag.  Teen die tyd dat die Indiese bataljon die konflik bereik het, het Chinese eenhede albei oewers van die Namka Chu -rivier beheer.  Op 20 September het Chinese troepe granate na Indiese troepe gegooi en 'n brandgeveg het ontstaan, wat 'n lang reeks skermutselings vir die res van September veroorsaak het.  
Sommige Indiese troepe, onder wie brigadier Dalvi, wat die magte by Thag La beveel het, was ook bekommerd dat die gebied waarvoor hulle veg nie 'n streng gebied is wat 'ons moes oortuig was ons' was nie.  Volgens Neville Maxwell was selfs lede van die Indiese ministerie van verdediging kategories bekommerd oor die geldigheid van die gevegte in Thag La. 
Op 4 Oktober het Kaul 'n paar troepe toegewys om gebiede suid van die Thag La Ridge te beveilig.  Kaul besluit om eers Yumtso La, 'n strategies belangrike posisie, te beveilig voordat hy weer die verlore Dhola-pos betree.  Kaul het toe besef dat die aanval desperaat sou wees en die Indiese regering het probeer om 'n eskalasie na 'n algehele oorlog te stop. Indiese troepe wat na Thag La marsjeer het in die voorheen onervare toestande gely toe twee Gurkha -soldate aan longoedeem gesterf het. 
Op 10 Oktober word 'n Indiese Rajput -patrollie van 50 troepe na Yumtso La ontmoet deur 'n aangestelde Chinese posisie van ongeveer 1 000 soldate.  Indiese troepe was in geen posisie om te veg nie, aangesien Yumtso La 1600 voet (4.900 m) bo seespieël was en Kaul nie van plan was om artillerie -ondersteuning vir die troepe te hê nie.  Die Chinese troepe het op die Indiane losgebrand onder die oortuiging dat hulle noord van die McMahon Line was. Die Indiane was omring deur Chinese posisies wat mortiervuur ​​gebruik het. Hulle het daarin geslaag om die eerste Chinese aanranding te stuit, wat groot ongevalle veroorsaak het. 
Op hierdie stadium was die Indiese troepe in staat om die Chinese terug te druk met 'n vuurpistool en vuurwapen. Brigadier Dalvi het besluit om nie te skiet nie, aangesien dit sou beteken dat die Rajput wat nog in die gebied van die Chinese hergroepering was, sou uitroei. Hulle kyk hulpeloos na die Chinese wat gereed is vir 'n tweede aanval.  In die tweede Chinese aanval het die Indiane hul terugtog begin en besef dat die situasie hopeloos was. Die Indiese patrollie het 25 slagoffers opgedoen, en die Chinese 33. Die Chinese troepe het vuur gehou toe die Indiërs terugtrek, en daarna die Indiërs met militêre eer begrawe, soos die soldate teruggetrek het. Dit was die eerste keer dat swaar gevegte in die oorlog plaasgevind het. 
Hierdie aanval het ernstige gevolge vir Indië gehad en Nehru het die probleem probeer oplos, maar teen 18 Oktober was dit duidelik dat die Chinese besig was om voor te berei op 'n aanval, met 'n massiewe opbou van troepe.  'n Lang reeks muile en portiere is ook waargeneem wat die opbou en versterking van posisies suid van die Thag La Ridge ondersteun. 
Twee van die belangrikste faktore wat gelei het tot die uiteindelike konflikte van China met Indiese troepe, was die standpunt van Indië oor die betwiste grense en die waargenome Indiese ondergang in Tibet. Daar was ''n vermeende behoefte om die Indiese pogings om die Chinese beheer oor Tibet te ondermyn, te straf en te beëindig, Indiese pogings wat as doel was om die status quo ante voor Tibet voor 1949 te herstel'. Die ander was ''n vermeende behoefte om Indiese aggressie teen die Chinese grens langs die grens te straf en te beëindig'. John W. Garver voer aan dat die eerste opvatting verkeerd was op grond van die toestand van die Indiese weermag en die politiek in die 1960's. Dit was nietemin 'n belangrike rede vir China se oorlog. Hy voer aan dat hoewel die Chinese opvatting van die Indiese grensaksies 'wesenlik akkuraat' was, die Chinese opvattings oor die vermeende Indiese beleid ten opsigte van Tibet 'wesenlik onakkuraat' was. 
Die CIA se gedeklassifiseerde POLO -dokumente toon kontemporêre Amerikaanse ontleding van Chinese motiewe tydens die oorlog. Volgens hierdie dokument was "Chinees blykbaar gemotiveer om aan te val deur een primêre oorweging - hul vasbeslotenheid om die grond te behou waarop PLA -magte in 1962 gestaan ​​het en om die Indiërs te straf omdat hulle probeer het om die grond in te neem". In die algemeen het hulle probeer om die Indiërs eens en vir altyd te wys dat China nie in 'n militêre "herbesetting" -beleid sou toegee nie. Sekondêre redes vir die aanval was om Nehru se aansien te beskadig deur Indiese swakheid aan die kaak te stel en  bloot te stel aan die verraad van Chroesjtsjof se beleid om Nehru teen 'n kommunistiese land te ondersteun. 
'N Ander faktor wat die besluit van China oor die oorlog met Indië kon beïnvloed het, was die behoefte om 'n omsingeling van Sowjet-Amerika en Indië te stop.  Die betrekkinge van Indië met die Sowjetunie en die Verenigde State was in hierdie tyd albei sterk, maar die Sowjets (en Amerikaners) was besig met die Kubaanse missielkrisis en sou nie inmeng met die Sino-Indiese oorlog nie.  P. B. Sinha stel voor dat China tot Oktober gewag het om aan te val omdat die tydsberekening van die oorlog presies parallel was met Amerikaanse optrede om enige kans op Amerikaanse of Sowjet -betrokkenheid te vermy. Hoewel die Amerikaanse opbou van magte rondom Kuba op dieselfde dag as die eerste groot botsing by Dhola plaasgevind het, en die opbou van China tussen 10 en 20 Oktober blyk presies saam te val met die vestiging van 'n blokkade teen Kuba wat op 20 Oktober begin het, het die Chinese waarskynlik saamgeval hiervoor voorbereid voordat hulle kon voorsien wat in Kuba sou gebeur.  'n Ander verklaring is dat die konfrontasie in die Straat van Taiwan toe verslap het.
Garver voer aan dat die Chinese die Indiese grensbeleid, veral die vooruitbeleid, korrek beoordeel het as pogings tot toenemende beslaglegging op Chinese-beheerde gebied. Oor Tibet voer Garver aan dat een van die belangrikste faktore wat gelei het tot die besluit van China om oorlog met Indië, 'n algemene neiging van mense was "om ander se gedrag toe te skryf aan innerlike motivering, terwyl hulle hul eie gedrag aan situasionele faktore toeskryf". Studies uit China wat in die negentigerjare gepubliseer is, het bevestig dat die oorsaak dat China met Indië sou oorlog voer, die vermeende Indiese aggressie in Tibet was, met die voorwaartse beleid wat die Chinese reaksie bloot kataliseer. 
Neville Maxwell en Allen Whiting voer aan dat die Chinese leierskap geglo het dat hulle grondgebied verdedig wat wettig Chinees was, en wat reeds voor die Indiese vooruitgang onder de facto Chinese besetting was, en beskou die vooruitbeleid as 'n Indiese poging tot kruipende anneksasie.  Mao Zedong het die vooruitbeleid self vergelyk met 'n strategiese vooruitgang in Chinese skaak:
Hulle [Indië] wat voortdurend vorentoe beweeg, is soos om die grens van Chu Han oor te steek. Wat moet ons doen? Ons kan ook 'n paar pionne aan die kant van die rivier sit. As hulle dit dan nie oorsteek nie, is dit wonderlik. As hulle wel kruis, eet ons hulle op [skaakmetafoor wat beteken dat ons die stukke van die teenstander moet neem]. Ons kan dit natuurlik nie blindelings eet nie. Gebrek aan verdraagsaamheid in klein sake ontstel groot planne. Ons moet aandag gee aan die situasie. 
Indië beweer dat die motief vir die vooruitbeleid was om die toevoerroetes vir Chinese troepe in NEFA en Aksai Chin af te sny.  Volgens die amptelike Indiese geskiedenis is die vooruitbeleid voortgesit vanweë die aanvanklike sukses daarvan, omdat dit beweer het dat Chinese troepe hulle onttrek het toe hulle gebiede teëkom wat reeds deur Indiese troepe beset was. Dit beweer ook dat die vooruitbeleid sukses behaal het by die afsny van toevoerlyne van Chinese troepe wat suid van die McMahon -lyn gevorder het, hoewel daar geen bewyse was van so 'n vooruitgang voor die oorlog in 1962 nie. Die vooruitbeleid berus op die veronderstelling dat Chinese magte "waarskynlik geen geweld teen enige van ons poste sal gebruik nie, selfs al is hulle daartoe in staat". Geen ernstige herevaluering van hierdie beleid het plaasgevind nie, selfs toe die Chinese magte ophou terugtrek.  Die vertroue van Nehru is waarskynlik geregverdig, gegewe die moeilikheid vir China om die gebied oor die hoogliggende terrein oor 5000 km (3000 myl) van die meer bevolkte gebiede van China te voorsien.
Die Chinese beleid teenoor Indië het dus in die eerste helfte van 1961 twee skynbaar teenstrydige aannames uitgevoer. Aan die ander kant lees hulle Indiese verklarings en optrede as duidelike tekens dat Nehru slegs oor 'n Chinese onttrekking wou praat. Wat die hoop betref, was hulle bereid om te onderhandel en probeer Nehru tot 'n soortgelyke houding dryf. Wat die Indiese voornemens betref, het hulle polities begin optree en 'n rasionaal opgebou op grond van die aanname dat Nehru reeds 'n lakei van imperialisme geword het. 
Na verneem word, het Krishna Menon gesê dat toe hy op 6 Junie 1961 in Genève aangekom het vir 'n internasionale konferensie in Laos, Chinese amptenare in die afvaardiging van Chen Yi aangedui het dat Chen moontlik sou belangstel om die grensgeskil met hom te bespreek. Tydens verskeie privaat vergaderings met Menon het Chen enige bespreking van die geskil vermy en Menon het vermoed dat die Chinese wou hê dat hy eers die saak sou aanpak. Hy het dit nie gedoen nie, omdat hy onder die opdrag van Nehru was om nie die inisiatief te neem nie, maar die Chinese het die indruk gelaat dat Nehru nie buigsaam was nie. 
In September het die Chinese 'n stap geneem om Nehru openlik in hul kommentaar te kritiseer. Nadat hulle die Indonesiese en Birmaanse perskritiek op Nehru by die naam aangehaal het, het die Chinese sy gematigde opmerkings oor kolonialisme (People's Daily Editorial, 9 September) kritiek gelewer: 'Iemand op die Non-Aligned Nations Conference voer die argument aan dat die era van klassieke kolonialisme verby is en dood. in stryd met feite. " Dit was 'n verdraaiing van Nehru se opmerkings, maar dit was naby genoeg om geloofwaardig te wees. Op dieselfde dag het Chen Yi by implikasie by die ontvangs van die Bulgaarse ambassade na Nehru verwys: "Diegene wat probeer het om die geskiedenis te ontken, die werklikheid te ignoreer en die waarheid te verdraai en wat probeer het om die konferensie van die belangrikste doel af te lei, het nie steun gekry nie en was geïsoleer. " Op 10 September laat vaar hulle alle besnydenisse en kritiseer hom by name in 'n artikel van China Youth en 'n NCNA -verslag - die eerste keer in byna twee jaar dat hulle uitgebreid kommentaar gelewer het oor die premier. 
Vroeg in 1962 het die Chinese leierskap begin glo dat Indië se bedoeling was om 'n massiewe aanval op Chinese troepe te loods, en dat die Indiese leierskap 'n oorlog wou hê.   In 1961 is die Indiese leër na Goa gestuur, 'n klein gebied sonder enige ander internasionale grense behalwe die Indiese, nadat Portugal geweier het om die eksklavekolonie aan die Indiese Unie oor te gee.Alhoewel hierdie optrede weinig tot geen internasionale protes of opposisie gehad het nie, beskou China dit as 'n voorbeeld van die ekspansionistiese aard van Indië, veral in die lig van hewige retoriek van Indiese politici. Die minister van binnelandse sake van Indië verklaar: "As die Chinese nie die gebiede wat hulle beset het, sal ontruim nie, sal Indië moet herhaal wat hy in Goa gedoen het. Indië sal beslis die Chinese magte verdryf",  terwyl 'n ander lid van die Indiese Kongresparty uitgespreek, "sal Indië stappe doen om [Chinese] aggressie op Indiese bodem te beëindig net soos dit Portugese aggressie in Goa beëindig het".  Medio 1962 was dit vir die Chinese leierskap duidelik dat onderhandelinge geen vordering kon maak nie, en die vooruitbeleid word toenemend as 'n ernstige bedreiging beskou, aangesien Delhi toenemend sonde dieper na grensgebiede stuur en Chinese toevoerlyne afsny. .  Marshal Chen Yi, minister van buitelandse sake, het tydens een vergadering op hoë vlak gesê: "Nehru se vooruitbeleid is 'n mes. Hy wil dit in ons hart steek. Ons kan nie ons oë toemaak en die dood afwag nie."  Die Chinese leierskap was van mening dat hul terughoudendheid oor die kwessie deur Indië as swakheid beskou word, wat tot voortdurende uitlokkinge lei, en dat 'n groot teenstoot nodig is om die vermeende Indiese aggressie te stop. 
Xu Yan, prominente Chinese militêre historikus en professor aan die PLA se National Defense University, gee verslag van die besluit van die Chinese leierskap om oorlog te voer. Einde September 1962 het die Chinese leierskap begin om hul beleid van 'gewapende naasbestaan' te heroorweeg, wat nie hul kommer oor die toekomstige beleid en Tibet kon aanpak nie, en 'n groot, beslissende staking oorweeg.  Op 22 September 1962 het die People's Daily 'n artikel gepubliseer wat beweer dat "die Chinese mense met 'groot verontwaardiging' brand oor die Indiese optrede op die grens en dat Nieu -Delhi nie 'nou kan sê dat die waarskuwing nie vooraf bedien is nie'."  
Die Indiese kant was vol vertroue dat oorlog nie veroorsaak sou word nie en het min voorbereidings getref. Indië het slegs twee troepe -afdelings in die gebied van die konflik gehad.  In Augustus 1962 beweer brigadier D. K. Palit dat 'n oorlog met China in die nabye toekoms uitgesluit kan word.  Selfs in September 1962, toe die Indiese troepe beveel is om 'die Chinese uit Thag La te verdryf', het majoor -generaal JS Dhillon die mening uitgespreek dat 'ondervinding in Ladakh getoon het dat 'n paar rondtes wat op die Chinese afgevuur is, sou veroorsaak dat hulle hardloop weg."   As gevolg hiervan was die Indiese weermag heeltemal onvoorbereid toe die aanval op Yumtso La plaasgevind het.  
Afgeklassifiseerde CIA -dokumente wat destyds saamgestel is, toon aan dat Indië se ramings van Chinese vermoëns hulle hul weermag laat verwaarloos het ten gunste van ekonomiese groei.  Daar word beweer dat indien 'n meer militêr ingestelde man in plaas van Nehru in plek was, Indië meer gereed sou gewees het vir die dreigement van 'n teenaanval uit China. 
Op 6 Oktober 1962 het die Chinese leierskap byeengeroep. Lin Biao het berig dat PLA -intelligensie -eenhede vasgestel het dat Indiese eenhede op 10 Oktober Chinese posisies in Thag La sou aanval (Operasie Leghorn). Die Chinese leierskap en die Sentrale Militêre Raad het op oorlog besluit om 'n grootskaalse aanval te loods om vermeende militêre aggressie uit Indië te straf.  In Beijing is 'n groter vergadering van die Chinese weermag belê om te beplan vir die komende konflik. 
Mao en die Chinese leierskap het 'n richtlijn uitgereik waarin die doelwitte van die oorlog uiteengesit word. 'N Hoofaanval sou in die oostelike sektor begin word, wat gekoördineer sou word met 'n kleiner aanval in die westelike sektor. Alle Indiese troepe binne die beweerde gebiede van China in die oostelike sektor sal verdryf word, en die oorlog word beëindig met 'n eensydige Chinese skietstilstand en onttrekking, gevolg deur 'n terugkeer na die onderhandelingstafel.  Indië het die Non-Aligned Movement gelei, Nehru geniet internasionale aansien en China, met 'n groter weermag, sou as 'n aggressor uitgebeeld word. Hy het gesê dat 'n goed gevegte oorlog 'ten minste dertig jaar van vrede' met Indië sal verseker, en die voordele bepaal om die koste te vergoed. 
Na berig word, het China ook 'n beduidende hoeveelheid geldeenheid van die Indiese roepie van Hongkong gekoop om vermoedelik onder sy soldate te versprei ter voorbereiding op die oorlog. 
Op 8 Oktober is addisionele veteraan- en elite -afdelings beveel om voor te berei om vanuit die militêre streke Chengdu en Lanzhou na Tibet te verhuis. 
Op 12 Oktober verklaar Nehru dat hy die Indiese weermag beveel het om 'die Indiese gebied in die NEFA van Chinese indringers skoon te maak' en persoonlik met Kaul vergader en instruksies aan hom gegee.
Op 14 Oktober het 'n hoofartikel op People's Daily China se laaste waarskuwing aan Indië uitgereik: "Dit wil dus voorkom asof Nehru besluit het om die Chinese grenswagte op 'n nog groter skaal aan te val ... Dit is hoog tyd om vir Nehru te skree dat die heldhaftige Chinese troepe met die glorieryke tradisie om vreemde aggressie te weerstaan, kan nooit deur iemand uit hul eie gebied verwyder word nie. As daar nog 'n paar besetene is wat roekeloos genoeg is om ons goedbedoelde advies te ignoreer en daarop aan te dring om weer 'n poging te gee, laat hulle dit doen. Die geskiedenis sal sy onverbiddelike uitspraak uitspreek. Op hierdie kritieke oomblik wil ons nog 'n keer 'n beroep op meneer Nehru doen: beter ingehou aan die rand van die afgrond en moenie die lewens van Indiese troepe gebruik as 'n spel in u waagstuk nie. " 
Marshal Liu Bocheng was aan die hoof van 'n groep om die strategie vir die oorlog te bepaal. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat die opponerende Indiese troepe een van die beste in Indië is, en om oorwinning te behaal, sal die ontploffing van troepe nodig wees en op magskonsentrasie staatmaak om 'n beslissende oorwinning te behaal. Op 16 Oktober is hierdie oorlogsplan goedgekeur, en op die 18de het die Politburo die finale goedkeuring gegee vir 'n "selfverdedigende teenaanval", wat op 20 Oktober geskeduleer was. 
Op 20 Oktober 1962 het die Chinese People's Liberation Army twee aanvalle geloods, 1000 kilometer van mekaar. In die westelike teater het die PLA probeer om Indiese magte uit die Chip Chap -vallei in Aksai Chin te verdryf, terwyl die PLA in die oostelike teater probeer het om albei oewers van die Namka Chu -rivier vas te vang. Sommige skermutselinge het ook plaasgevind by die Nathula -pas, in die Indiese deelstaat Sikkim ('n Indiese protektoraat op daardie stadium). Gurkha -gewere wat noordwaarts gereis het, is deur Chinese artillerievuur geteiken. Na vier dae van hewige gevegte het die drie regimente van Chinese troepe daarin geslaag om 'n aansienlike deel van die betwiste gebied te beveilig. 
Chinese troepe het op 20 Oktober 'n aanval op die suidelike oewer van die Namka Chu -rivier geloods.  Die Indiese magte is ondermyn, met slegs 'n ondersterk bataljon om hulle te ondersteun, terwyl die Chinese troepe drie regimente aan die noordkant van die rivier gehad het.  Die Indiane het verwag dat Chinese magte via een van vyf brûe oor die rivier sou oorsteek en die kruisings verdedig.  Die PLA het die verdedigers omseil deur in plaas daarvan die rivier, wat vlak was op daardie tyd van die jaar, te omseil. Hulle het onder dekmantel gevorm in bataljons aan die suidekant van die rivier wat deur Indië gehou is, terwyl elke bataljon teen 'n aparte groep Rajputs toegewys is. 
Om 5:14 het die Chinese mortiervuur ​​die Indiese posisies begin aanval. Terselfdertyd het die Chinese die Indiese telefoonlyne afgesny en die verdedigers verhinder om kontak met hul hoofkwartier te maak. Omstreeks 06:30 het die Chinese infanterie 'n verrassingsaanval van agter gemaak en die Indiërs gedwing om hul loopgrawe te verlaat. 
Die Chinese het die Indiese troepe oorweldig in 'n reeks flankerende maneuvers suid van die McMahon -lyn en het daartoe gelei dat hulle uit Namka Chu onttrek het.  Uit vrees vir voortgesette verliese het Indiese troepe teruggetrek in Bhoetan. Chinese magte het die grens gerespekteer en het nie agtervolg nie.  Chinese magte het nou die hele gebied gehad wat betwis was tydens die Thag La -konfrontasie, maar hulle het voortgegaan met die res van die NEFA. 
Op 22 Oktober, om 12:15, het PLA -mortiere op Walong, op die McMahon -lyn, afgevuur.  Flares wat die volgende dag deur Indiese troepe gelanseer is, het talle Chinese maal rondom die vallei onthul.  Die Indiane het probeer om hul mortiere teen die Chinese te gebruik, maar die PLA het gereageer deur 'n bosvuur aan te steek, wat verwarring onder die Indiane veroorsaak het. Sowat 400 Chinese troepe het die Indiese posisie aangeval. Die aanvanklike Chinese aanval is gestaak deur akkurate Indiese mortiervuur. Die Chinese is toe versterk en het 'n tweede aanval geloods. Die Indiërs het dit reggekry om hulle vir vier ure terug te hou, maar die Chinese het gewig getalle gebruik om deur te breek. Die meeste Indiese magte is teruggetrek na gevestigde posisies in Walong, terwyl 'n onderneming wat deur mortiere en medium masjiengewere ondersteun is, oorgebly het om die terugtog te dek. 
Elders het Chinese troepe 'n drieledige aanval op Tawang geloods, wat die Indiërs sonder enige weerstand ontruim het. 
Gedurende die daaropvolgende dae was daar botsings tussen Indiese en Chinese patrollies by Walong, terwyl die Chinese versterkings instorm. Op 25 Oktober het die Chinese 'n ondersoek gedoen, wat die weerstand van die 4de Sikhs ontvang het. Die volgende dag is 'n patrollie van die 4de Sikhs omsingel, en nadat hulle nie die omsingeling kon breek nie, kon 'n Indiese eenheid die Chinese flank, sodat die Sikhs kon loskom. 
Aan die Aksai Chin -front het China reeds die grootste deel van die betwiste gebied beheer. Chinese magte het vinnig die gebied van enige oorblywende Indiese troepe gevee.  Laat op 19 Oktober het Chinese troepe 'n aantal aanvalle deur die westelike teater geloods.  Teen 22 Oktober is alle poste noord van Chushul skoongemaak. 
Op 20 Oktober het die Chinese maklik die Chip Chap -vallei, die Galwan -vallei en die Pangong -meer geneem.  Baie buiteposte en garnisoene langs die Westelike front kon hulle nie teen die omliggende Chinese troepe verdedig nie. Die meeste Indiese troepe wat in hierdie poste geposisioneer is, het weerstand gebied, maar is óf doodgemaak óf gevange geneem. Indiese steun vir hierdie buiteposte was nie beskikbaar nie, soos blyk uit die Galwan -pos, wat in Augustus deur vyandelike magte omring was, maar daar is geen poging aangewend om die beleërde garnisoen te verlig nie. Na die aanval van 20 Oktober is niks van Galwan gehoor nie. 
Op 24 Oktober het Indiese magte hard geveg om die Rezang La Ridge vas te hou om te voorkom dat 'n nabygeleë vliegveld val.  [ onbetroubare bron? ]
Nadat hulle die omvang van die aanval besef het, het die Indiese Westelike Kommando baie van die geïsoleerde buiteposte na die suidooste teruggetrek. Daulet Beg Oldi is ook ontruim, maar dit was suid van die Chinese aanspreeklyn en is nie deur Chinese magte genader nie. Indiese troepe is teruggetrek om te konsolideer en te hergroepeer in die geval dat China suid van hul aanspraaklyn gesoek het. 
Teen 24 Oktober het die PLA die gebied binnegegaan wat voorheen deur Indië geadministreer is om die Volksrepubliek 'n diplomaties sterk posisie oor Indië te gee. Die meerderheid Chinese magte het voor die konflik sestien kilometer (10 myl) suid van die kontrolelyn gevorder. Vier dae se geveg is gevolg deur 'n stilte van drie weke. Zhou het die troepe beveel om op te hou vorder terwyl hy met Nehru probeer onderhandel. Die Indiese magte het teruggetrek in sterker versterkte posisies rondom Se La en Bomdi La, wat moeilik sou wees om aan te val.  Zhou het 'n brief aan Nehru gestuur en voorgestel
'N Onderhandelde skikking van die grens
Dat beide kante twintig kilometer (12 myl) losmaak en onttrek van die huidige reëls van werklike beheer
'N Chinese onttrekking noord in NEFA
Dat China en Indië nie die huidige beheer in Aksai Chin oorskry nie.  
Nehru se antwoord op 27 Oktober toon belangstelling in die herstel van vrede en vriendelike betrekkinge en stel voor om terug te keer na die "grens voor 8 September 1962". Hy was kategories bekommerd oor 'n onderlinge onttrekking van twintig kilometer (12 myl) na '40 of 60 kilometer (25 of 40 myl) blatante militêre aggressie'. Hy wou 'n groter onmiddellike buffersone skep en weerstaan ​​dus die moontlikheid van 'n herhaalde offensief. Zhou se antwoord op 4 November herhaal sy aanbod van 1959 om terug te keer na die McMahon Line in NEFA en die Chinese eis tradisioneel MacDonald Line in Aksai Chin. Teenoor die Chinese magte wat hulself op Indiese bodem handhaaf en probeer om politieke druk te vermy, kondig die Indiese parlement 'n nasionale noodtoestand aan en neem 'n resolusie aan waarin hulle voornemens is om 'die aggressors uit die heilige bodem van Indië te verdryf'. Die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk ondersteun die reaksie van Indië. Die Sowjetunie was besig met die Kubaanse missielkrisis en het nie die ondersteuning gebied wat dit in vorige jare verleen het nie. Met die steun van ander groot moondhede, het 'n brief van 14 November deur Nehru aan Zhou sy voorstel weer verwerp. 
Nie een van die twee partye het oorlog verklaar, hul lugmag gebruik of diplomatieke betrekkinge heeltemal verbreek nie, maar die konflik word gewoonlik 'n oorlog genoem. Hierdie oorlog het saamgeval met die Kubaanse missielkrisis en is destyds deur die westerse nasies beskou as 'n ander aggressiewe daad deur die kommunistiese blok.   Volgens Calvyn wou die Chinese kant blykbaar 'n diplomatieke oplossing hê en die konflik staak. 
Nadat Zhou die brief van Nehru ontvang het (die verwerping van Zhou se voorstel), het die gevegte op 14 November (Nehru se verjaardag) in die oostelike teater hervat, met 'n Indiese aanval op Walong, wat deur China geëis is, vanuit die verdedigende posisie van Se La geloods en groot ongevalle veroorsaak die Chinese. Die Chinese hervat militêre aktiwiteite op Aksai Chin en NEFA ure na die Walong -geveg. 
In die oostelike teater val die PLA op 17 November Indiese magte naby Se La en Bomdi La aan. Hierdie posisies is verdedig deur die Indiese 4de Infanteriedivisie. In plaas daarvan om soos verwag langs die pad aan te val, het PLA -magte via 'n bergpaadjie genader, en hul aanval het 'n hoofweg afgesny en 10 000 Indiese troepe geïsoleer.
Se La beset hoë grond, en eerder as om hierdie bevelvoerende posisie aan te val, verower die Chinese Thembang, wat 'n toevoerroete na Se La was. 
Op die westelike teater het PLA -magte op 18 November 'n hewige infanterie -aanval naby Chushul geloods. Hul aanval het om 04:35 begin, ondanks 'n mis rondom die meeste gebiede in die streek. Om 5:45 het die Chinese troepe gevorder om twee peloton Indiese troepe by Gurung Hill aan te val.
Die Indiane het nie geweet wat gebeur nie, aangesien kommunikasie dood was. Terwyl 'n patrollie gestuur is, het China met 'n groter getal aangeval. Indiese artillerie kon nie die superieure Chinese magte weerhou nie. Teen 09:00 het Chinese magte Gurung Hill direk aangeval en Indiese bevelvoerders het uit die gebied en ook uit die verbindende Spangur Gap teruggetrek. 
Die Chinese het gelyktydig Rezang La aangeval wat deur 123 Indiese troepe in besit was. Om 05:05 het Chinese troepe hul aanval hardnekkig geloods. Chinese medium masjiengeweer vuur deur die Indiese taktiese verdediging. 
Om 06:55 het die son opgekom en die Chinese aanval op die agtste peloton het in golwe begin. Die geveg het die volgende uur aangehou totdat die Chinese te kenne gegee het dat hulle die 7de peloton vernietig het. Indiërs het probeer om ligte masjiengewere op die medium masjiengewere van die Chinese te gebruik, maar na 10 minute was die geveg verby.  Logistieke ontoereikendheid het die Indiese troepe weereens seergemaak.  Die Chinese het die Indiese troepe 'n respekvolle militêre begrafnis gegee.  In die gevegte is ook die dood van majoor Shaitan Singh van die Kumaon Regiment, wat 'n belangrike rol gespeel het in die eerste geveg van Rezang La.  Die Indiese troepe moes noodgedwonge terugtrek na hoë bergposisies. Indiese bronne het geglo dat hul troepe net die berggeveg onder die knie kry en het uiteindelik meer troepe gevra. Die Chinese het 'n skietstilstand verklaar en die bloedvergieting beëindig. 
Indiese magte het swaar ly, terwyl dooie Indiese troepe se lyke in die ys gevind is, gevries met wapens in die hand. Die Chinese magte het ook groot ongevalle opgedoen, veral in Rezang La. Dit dui op die einde van die oorlog in Aksai Chin toe China hul aanspreeklyn bereik het - baie Indiese troepe is beveel om hulle uit die gebied te onttrek. China beweer dat die Indiese troepe tot die bitter einde wou veg. Die oorlog eindig met hul onttrekking om die aantal ongevalle te beperk. 
Die PLA dring deur tot naby die buitewyke van Tezpur, Assam, 'n groot grensdorp, byna vyftig kilometer van die grens tussen Assam-Noord-Oos-grensagentskap.  Die plaaslike regering het beveel dat die burgerlikes in Tezpur ten suide van die Brahmaputra -rivier ontruim moet word, alle gevangenisse is oopgegooi en regeringsamptenare wat agtergebly het, het Tezpur se valutareserwes vernietig in afwagting op 'n Chinese voorskot. 
China het sy eislyne bereik, sodat die PLA nie verder gevorder het nie, en op 19 November verklaar dit 'n eensydige skietstilstand. Zhou Enlai verklaar dat 'n eensydige skietstilstand om middernag, 21 November, begin. Die verklaring van Zhou se wapenstilstand lui:
Vanaf 21 November 1962 sal die Chinese grenswagte langs die hele Sino-Indiese grens vuur ophou. Vanaf 1 Desember 1962 gaan die Chinese grenswagte terug na posisies 20 kilometer (12 myl) agter die lyn van werklike beheer wat op 7 November 1959 tussen China en Indië bestaan ​​het. In die oostelike sektor, alhoewel die Chinese grenswagte tot dusver op Chinese gebied noord van die tradisionele gebruiklike lyn geveg het, is hulle bereid om hul huidige posisies ten noorde van die onwettige McMahon -lyn te onttrek en twintig kilometer (12 myl) terug te trek van die lyn. In die middel- en westelike sektore sal die Chinese grenswagte twintig kilometer (12 myl) van die lyn van werklike beheer onttrek.
Zhou het die wapenstilstand eers op 19 November (voor Indië se versoek om lugondersteuning in die Verenigde State) aan die Indiese chargé d'affaires gegee, maar Nieu -Delhi het dit eers 24 uur later ontvang. Die vliegdekskip is ná die skietstilstand terug beveel, en daarom is Amerikaanse ingryping aan die kant van Indië in die oorlog vermy. Indiese troepe wat teruggetrek het, wat nie in aanraking gekom het met enigiemand wat van die wapenstilstand kennis gehad het nie, en Chinese troepe in NEFA en Aksai Chin, was in 'n paar klein gevegte betrokke, , maar die wapenstilstand dui meestal op 'n einde aan die baklei. Die Amerikaanse lugmag het in November 1962 voorraad na Indië ingevlieg, maar geen van die partye wou vyandelikhede voortsit nie.
Teen die einde van die oorlog het Indië sy steun vir Tibetaanse vlugtelinge en revolusionêre verhoog, waarvan sommige hulle in Indië gevestig het, terwyl hulle teen dieselfde gemeenskaplike vyand in die streek geveg het. Die Nehru-administrasie het beveel dat 'n elite-Indiër-opgeleide 'Tibetaanse weermag' saamgestel word uit Tibetaanse vlugtelinge. 
Volgens James Calvin van die United States Marine Corps, het westerse nasies China destyds as 'n aggressor beskou tydens die grensoorlog tussen China en Indië, en was die oorlog deel van 'n monolitiese kommunistiese doelwit vir 'n wêrelddiktatuur van die proletariaat. Dit is verder veroorsaak deur die standpunte van Mao Zedong dat: "Die weg na wêreldoorwinning lê deur Havana, Accra en Calcutta".  Die Verenigde State was onomwonde in die erkenning van die Indiese grensaansprake in die oostelike sektor, terwyl hulle nie die bewerings van weerskante in die westelike sektor ondersteun het nie.   Brittanje, aan die ander kant, was dit volkome eens met die Indiese standpunt, en die minister van buitelandse sake het gesê: 'ons het die mening van die regering van Indië oor die huidige grense en die betwiste gebiede behoort aan Indië'. 
Die Verenigde State beskou die Chinese militêre optrede as deel van die Volksrepubliek se beleid om aggressiewe oorloë te gebruik om sy grensgeskille te besleg en om sy eie bevolking en die internasionale mening van sy interne kwessies af te lei.  Die Kennedy -administrasie is versteur deur wat hulle as 'blatante Chinese kommunistiese aggressie teen Indië' beskou. In 'n vergadering van die Nasionale Veiligheidsraad in Mei 1963, is gebeurlikheidsbeplanning van die Verenigde State bespreek in die geval van 'n ander Chinese aanval op Indië en is kernopsies oorweeg.  Nadat hy na adviseurs geluister het, het Kennedy gesê: "Ons moet Indië verdedig en daarom sal ons Indië verdedig."   Teen 1964 het China sy eie kernwapen ontwikkel wat waarskynlik sou veroorsaak het dat enige Amerikaanse kernbeleid ter verdediging van Indië hersien is. 
Die ongebonde nasies was meestal onbetrokke, en slegs Egipte (toe die Verenigde Arabiese Republiek genoem) het Indië openlik ondersteun.  Van die nie-verbonde nasies, ses, Egipte, Birma, Kambodja, Sri Lanka, Ghana en Indonesië, het op 10 Desember 1962 in Colombo vergader.  Die voorstelle bepaal 'n Chinese onttrekking van 20 km (12 myl) van die gebruiklike reëls sonder enige wederkerige onttrekking namens Indië.  Die mislukking van hierdie ses nasies om China onomwonde te veroordeel, het Indië diep teleurgestel. 
Pakistan het ook 'n betwiste grens met China gedeel en het aan Indië voorgestel dat die twee lande 'n gemeenskaplike verweer teen "noordelike" vyande (dws China) aanvaar, wat deur Indië verwerp is, met verwysing na nie -belyning.  In 1962 het die president van Pakistan, Ayub Khan, aan Indië duidelik gemaak dat Indiese troepe veilig van die grens van Pakistan na die Himalaya kon oorgeplaas word.  Maar na die oorlog het Pakistan sy betrekkinge met China verbeter.  Dit begin op 13 Oktober 1962 met grensonderhandelinge en sluit dit in Desember van daardie jaar af.  Die volgende jaar is die grensverdrag tussen China en Pakistan onderteken, asook handels-, handels- en ruilverdragte.  Pakistan het sy noordelike aanspreeklyn in die Pakistaanse beheerde Kasjmir aan China toegegee ten gunste van 'n suidelike grens langs die Karakoram-reeks.    Die grensverdrag stel grootliks die grens langs die MacCartney-Macdonald-lyn.  Indië se militêre mislukking teen China sou Pakistan aanspoor om die Tweede Kasjmiroorlog met Indië in 1965 te begin. 
Tydens die konflik het Nehru op 19 November 1962 twee briewe aan die Amerikaanse president John F. Kennedy geskryf waarin hy 12 eskaders vegvliegtuie en 'n moderne radarstelsel gevra het. Hierdie stralers is as noodsaaklik beskou om die Indiese lugsterkte te versterk, sodat lug-tot-lug-gevegte veilig vanuit die Indiese perspektief begin kan word (bombarderingstroepe is as onverstandig beskou uit vrees vir Chinese vergeldingsaksie). Nehru het ook gevra dat hierdie vliegtuie deur Amerikaanse vlieëniers beman moet word totdat Indiese vlieëniers opgelei is om dit te vervang. Hierdie versoeke is deur die Kennedy-administrasie verwerp (wat tydens die grootste deel van die Sino-Indiese Oorlog betrokke was by die Kubaanse missielkrisis). Die VSA het nietemin nie-gevegs hulp verleen aan die Indiese magte en was van plan om die vervoerder USS te stuur Kitty Hawk na die Baai van Bengale om Indië te ondersteun in geval van 'n lugoorlog. 
Namate die Sino-Sowjet-skeuring verhit het, het Moskou 'n groot poging aangewend om Indië te ondersteun, veral met die verkoop van gevorderde MiG-oorlogsvliegtuie. Die VSA en Brittanje het geweier om hierdie gevorderde wapens te verkoop, en Indië wend hulle tot die USSR. Indië en die USSR het in Augustus 1962 (voor die Kubaanse missielkrisis) 'n ooreenkoms bereik vir die onmiddellike aankoop van twaalf MiG-21's sowel as vir Sowjet-tegniese hulp by die vervaardiging van hierdie vliegtuie in Indië. Volgens PR Chari, "sou die beoogde Indiese produksie van hierdie relatief gesofistikeerde vliegtuie Peking net so gou laat ontstig nadat die Sowjet -tegnici uit China teruggetrek het." In 1964 is verdere Indiese versoeke om Amerikaanse vliegtuie afgekeur. Moskou bied egter lenings, lae pryse en tegniese hulp aan om die wapensbedryf van Indië op te gradeer. Indië was teen 1964 'n groot aankoper van Sowjet -wapens.  Volgens die Indiese diplomaat G. Parthasarathy, "eers nadat ons niks uit die VSA gekry het nie, het wapenvoorrade van die Sowjetunie na Indië begin."  Die gunsteling verhouding tussen Indië en Moskou duur voort tot in die 1980's, maar eindig na die ineenstorting van die Sowjet -kommunisme in 1991.  
Volgens die amptelike militêre geskiedenis van China het die oorlog China se beleidsdoelwitte bereik om grense in die westelike sektor te beveilig, aangesien China de facto beheer oor die Aksai Chin behou het. Na die oorlog het Indië die vooruitbeleid laat vaar, en die de facto -grense het langs die lyn van werklike beheer gestabiliseer.
Volgens James Calvin van Marine Corps Command and Staff College, alhoewel China 'n militêre oorwinning behaal het, het dit verloor in terme van sy internasionale beeld.  China se eerste kernwapentoets in Oktober 1964 en sy steun aan Pakistan in die Indiese Pakistan -oorlog in 1965, het die Amerikaanse siening van kommunistiese wêrelddoelwitte, insluitend die Chinese invloed op Pakistan, bevestig. 
Lora Saalman was van mening in 'n studie van Chinese militêre publikasies, dat hoewel die oorlog tot baie blaam gelei het, debatte gelei het en uiteindelik as 'n oorsaak van militêre modernisering van Indië opgetree het, maar die oorlog nou as 'n basiese beriggewing van feite behandel word met 'n relatief verminderde belangstelling deur Chinese ontleders. 
Die nadraai van die oorlog het ingrypende veranderings in die Indiese weermag beleef om dit voor te berei op soortgelyke konflikte in die toekoms, en het druk geplaas op die Indiese premier, Jawaharlal Nehru, wat as verantwoordelik beskou is omdat hy nie die Chinese aanval op Indië kon verwag nie. Indiane het gereageer met 'n toename in patriotisme en gedenktekens is opgerig vir baie van die Indiese troepe wat in die oorlog gesterf het. Die belangrikste les wat Indië uit die oorlog geleer het, was waarskynlik die behoefte om sy eie verdediging te versterk en 'n verskuiwing van Nehru se buitelandse beleid met China op grond van sy verklaarde konsep van "broederskap". As gevolg van die onvermoë van Indië om Chinese aggressie te verwag, het premier Nehru hewige kritiek van regeringsamptenare gekry omdat hy pasifistiese betrekkinge met China bevorder het.  Die Indiese president Radhakrishnan het gesê dat Nehru se regering naïef en nalatig was met betrekking tot voorbereidings, en Nehru erken sy mislukkings.  Volgens Inder Malhotra, 'n voormalige redakteur van The Times of India en 'n kommentator vir Die Indian Express, Het Indiese politici meer moeite gedoen om die minister van verdediging, Krishna Menon, te verwyder as om eintlik oorlog te voer.  Krishna Menon se gunsteling het die Indiese leër verswak, en die nasionale moraal het verswak.  Die publiek het die oorlog as 'n politieke en militêre debakel beskou.  Onder Amerikaanse advies (deur die Amerikaanse gesant John Kenneth Galbraith, wat 'n Amerikaanse beleid oor die oorlog gemaak en bestuur het, aangesien alle ander top beleidmakers in die VSA opgeneem was in toevallige Kubaanse missielkrisis ) het Indiërs hulle weerhou, nie volgens die beste nie beskikbare keuses, van die gebruik van die Indiese lugmag om die Chinese vooruitgang te verslaan. Die CIA het later onthul dat die Chinese op daardie stadium nog nie die brandstof of aanloopbane lank genoeg gehad het om hul lugmag effektief in Tibet te gebruik nie.  Indiane het oor die algemeen baie skepties geraak oor China en sy weermag. Baie Indiërs beskou die oorlog as 'n verraad van die pogings van Indië om 'n jarelange vrede met China te vestig, en begin die destyds gewilde "Hindi-Chini bhai-bhai" (wat beteken "Indiërs en Chinese is broers") bevraagteken. Die oorlog het ook 'n einde gemaak aan Nehru se vroeëre hoop dat Indië en China 'n sterk Asiatiese as sou vorm om die toenemende invloed van die supermoondhede van die Koue Oorlog teë te werk. 
Die onvoorbereidheid van die weermag is die skuld op die minister van verdediging, Menon, wat sy regeringspos bedank het om voorsiening te maak vir iemand wat Indië se weermag verder kan moderniseer. Die beleid van Indië om wapens te wapen via inheemse bronne en selfvoorsiening, is dus vasgestel. Pakistan, 'n nabye bondgenoot van China, het 'n verswakte weermag aangevoer en 'n beleid van provokasie teen Indië begin deur Jammu en Kasjmir binne te dring en uiteindelik die Tweede Kasjmiroorlog met Indië in 1965 en die Indo-Pakistaanse oorlog van 1971 teweeg te bring. Die aanval van 1965 was suksesvol gestop en onder internasionale druk is onderhandel oor wapenstilstand.  In die Indo-Pakistaanse oorlog van 1971 het Indië 'n duidelike oorwinning behaal, wat gelei het tot die bevryding van Bangladesj (voorheen Oos-Pakistan).  
As gevolg van die oorlog het die Indiese regering 'n ondersoek gelas, wat gelei het tot die geklassifiseerde Henderson Brooks - Bhagat -verslag oor die oorsake van die oorlog en die redes vir mislukking. Die prestasie van Indië in gevegte op groot hoogte in 1962 het gelei tot 'n opknapping van die Indiese leër wat leer, opleiding, organisasie en toerusting betref. Neville Maxwell beweer dat die Indiese rol in internasionale aangeleenthede na die grensoorlog ook aansienlik verminder is nadat die oorlog en die posisie van Indië in die onbelynde beweging gely het.  Die Indiese regering het al dekades lank probeer om die Hendersen-Brooks-Bhagat-verslag geheim te hou, hoewel gedeeltes daarvan onlangs deur Neville Maxwell uitgelek is. 
Volgens James Calvin, 'n ontleder van die Amerikaanse vloot, het Indië baie voordele uit die 1962 -konflik behaal. Hierdie oorlog het die land verenig soos nog nooit tevore nie. Indië het 'n betwiste gebied van 8,3 miljoen hektaar, 83,000 km2, selfs al het dit gevoel dat NEFA haar altyd was. Die nuwe Indiese republiek het internasionale aansluitings vermy deur hulp te vra tydens die oorlog; Indië het sy bereidheid getoon om militêre hulp uit verskeie sektore te aanvaar. En uiteindelik het Indië die ernstige swakhede in sy weermag erken. Dit sal sy militêre mannekrag in die volgende twee jaar meer as verdubbel en dit sal hard werk om die weermag se opleiding en logistieke probleme op te los om later die tweede grootste leër ter wêreld te word. Indië se pogings om sy militêre postuur te verbeter, het sy leër se vermoëns en paraatheid aansienlik verbeter. 
Internering en deportasie van Chinese Indiërs
Kort na die einde van die oorlog het die Indiese regering in Desember 1962 die Wet op die Verdediging van Indië goedgekeur,  wat die "aanhouding en aanhouding in aanhouding van 'n persoon [vermoedelik] van vyandige oorsprong moontlik maak." Die breë taal van die wet maak voorsiening vir die arrestasie van iemand bloot omdat hy 'n Chinese van, Chinese afkoms of 'n Chinese eggenoot het.  Die Indiese regering het duisende Chinese-Indiërs in 'n interneringskamp in Deoli, Rajasthan, opgesluit waar hulle jare lank sonder verhoor aangehou is. Die laaste gevangenes is eers in 1967 vrygelaat. Duisende meer Chinese-Indiërs is met geweld gedeporteer of gedwing om Indië te verlaat. Byna alle geïnterneerdes het hul eiendom verkoop of geplunder.  Selfs na hul vrylating het die Chinese Indiane baie beperkings in hul vryheid ondervind. Hulle kon eers in die middel van die negentigerjare vryelik reis. 
Vergoeding vir grond wat deur die weermag verkry is
Na 1962 het die Indiese leër grond in Arunahcal Pradesh verkry vir die bou van infrastruktuur. Vanaf 2017 het die eienaars van die grond deur die regering begin vergoed word. 
Indië het ook 'n paar militêre konflikte met China gehad ná die oorlog van 1962. Aan die einde van 1967 was daar twee konflikte waarin beide lande in Sikkim bots. Hierdie konflikte is onderskeidelik die "Nathu La" en "Cho La" botsings genoem, waarin vooruitstrewende Chinese magte gedwing is om terug te trek uit Sikkim, toe 'n protektoraat van Indië en later 'n staat Indië na die anneksasie daarvan in 1975.  In die Sino-Indiese skermutseling van 1987, het beide kante militêre terughoudendheid getoon en was dit 'n bloedlose konflik. In 2017 was die twee lande weer betrokke by 'n militêre stryd waarin verskeie troepe beseer is. In 2020 is soldate vir die eerste keer sedert die einde van die oorlog in skermutselinge vermoor.
In 1993 en 1996 het die twee partye die Sino-Indiese bilaterale vredes- en rustigheidsooreenkomste onderteken, ooreenkomste om vrede en rustigheid te handhaaf langs die Line of Actual Control (LoAC). Tien vergaderings van 'n Sino-Indiese gesamentlike werkgroep (SIJWG) en vyf van 'n kundige groep het plaasgevind om vas te stel waar die LoAC lê, maar daar is min vordering.
Op 20 November 2006 het Indiese politici uit Arunachal Pradesh hul kommer uitgespreek oor die Chinese militêre modernisering en 'n beroep op die parlement gedoen om 'n harder standpunt in te neem oor die Volksrepubliek China na 'n militêre opbou aan die grens soortgelyk aan dié in 1962.  Boonop het China se militêre hulp ook vir Pakistan is 'n bron van kommer vir die Indiese publiek,  omdat die twee partye in verskillende oorloë betrokke was.
Op 6 Julie 2006 is die historiese sypad wat via die Nathu La -pas deur hierdie gebied beweeg, heropen. Beide partye het ooreengekom om die kwessies op vreedsame wyse op te los.
In Oktober 2011 is gesê dat Indië en China 'n grensmeganisme sal formuleer om verskillende persepsies rakende die LAC te hanteer en die bilaterale weermagoefeninge tussen die Indiese en Chinese weermag vanaf die begin van 2012 te hervat.  
Dit saam met die *dui op postuum oorhandigde toekennings.
Datum van aksie
Plek van aksie
Dhan Singh Thapa PVC 8 Gorkha -gewere 20 Oktober 1962 Sino-Indiese Oorlog Pangong -meer, Ladakh, Indië   
Joginder Singh Sahnan PVC Sikh -regiment 23 Oktober 1962 * Sino-Indiese Oorlog Tongpen La, NEFA, Indië   
Shaitan Singh PVC Kumaon -regiment 18 November 1962 * Sino-Indiese Oorlog Rezang La, Ladakh, Indië   
Jaswant Singh Rawat MVC 4de Garhwal -gewere 17 November 1962 * Sino-Indiese Oorlog Nuranang Falls, NEFA, Indië 
Pearl S. Buck's Mandala het 'n treffende verslag oor die oorlog en die penarie van die Indiese regering en die weermag in die lig van die beter toegeruste en georganiseerde Chinese magte. Die sentrale karakter in die roman, 'n Maharana van Mewar, laat sy seun die Chinese in die oorlog veg en sterf in die slag van Chushul.  Die Australiese skrywer Jon Cleary het 'n roman geskryf wat tydens die konflik afspeel, Die polsslag van gevaar (1966).
In 1963, teen die agtergrond van die Sino-Indiese Oorlog, sing Lata Mangeshkar die patriotiese lied "Ae Mere Watan Ke Logon "(letterlik" Oh, the People of My Country ") in die teenwoordigheid van Jawaharlal Nehru, premier van Indië. Die liedjie, saamgestel deur C. Ramchandra en geskryf deur Pradeep, het gesê dat dit die premier tot trane gebring het.  
Die Hindi -rolprent, Haqeeqat (1964), en Tamil -film, Ratha Thilagam (1963), was gebaseer op gebeure van die Sino-Indiese Oorlog. Die 2017 Hindi -film Buislig speel af tydens die Sino-Indiese Oorlog.
As daar lesse is om uit te leer Eet die Boeddha, Barbara Demick se oortuigende verslag oor die onderwerping van die grenslande van China, is dit oor die toekoms van Hong Kong.
Die geskiedenis, soos Mark Twain moontlik gesê het, herhaal nie, maar dit rym. By die lees van Barbara Demick se tragiese geskiedenis van een Tibetaanse stad na die onlangse gebeure in Xinjiang en Hong Kong, is daar geen tekort aan rympies nie. Die konfrontasies in Hongkong is onlangs vergelyk met die Tiananmen -plein in 1989. Trouens, die lang en wrede proses van onderwerping aan die grenslande van China, insluitend Tibet, is moontlik 'n beter analogie.
Daar is baie aangrypende eggo's, wat begin met 'n belofte: die ooreenkoms van 17 punte vir die vreedsame bevryding van Tibet was 'n verdrag wat onder dwang onderteken is deur verteenwoordigers van die Dalai Lama-regering en die regering van die Volksrepubliek China (PRC) in 1951. Afgesien van die rede waarom die ooreenkoms van die ooreenkoms noemenswaardig bly: as dit "altyd" deel was van China, soos Beijing beweer, 'n verdrag 'n gepaste instrument was om 'n militêre inval te heilig, bly dit opmerklik dat dit die interne outonomie behou en dat die Die regering van die Dalai Lama kan voortgaan om die binnelandse aangeleenthede van Tibet te beveel, insluitend, maar nie beperk nie tot, sy godsdienstige praktyke, sodat Beijing grense en veiligheid kan behartig. Dit was 'n vroeë weergawe van een land twee stelsels, die reëling wat Deng Xiaoping in die vroeë tagtigerjare aan Margaret Thatcher voorgestel het terwyl daar oor die oorhandiging van Hong Kong onderhandel is, en vasgelê is in 'n verdrag tussen die PRC en die Britse regerings.
Die Tibetaanse reëling het binne sewe jaar ineengestort in wat nou bekend staan ​​as die Tibet Autonomous Region (TAR) - die Tibetaanse hartland onder die jurisdiksie van die Dalai Lama -regering. In die stad wat die onderwerp van Demick se boek is, was dit nooit van toepassing nie. Terwyl die nuwe bestuursreëlings ingestel is, verdeel Beijing die historiese Tibet in die TAR, wat net meer as 'n derde van die uitgebreide kulturele geografie van Tibet uitmaak. Die oorblywende tweederdes, waar die meeste Tibetane gewoon het, is administratief toegedeel aan naburige Chinese provinsies. Ngaba County, die fokus van Demick se studie, is in die Chinese provinsie Sichuan. Dit sou saak maak. Onder die beloftes wat aan die Tibetane gemaak is, was dat sosialistiese hervormings nie op hulle afgedwing sou word nie, maar dit blyk dat dit slegs van toepassing was op Tibetane wat in die TAR woon.
Teen 1958 sou diegene buite die beskermingsgrens blootgestel word aan die volle krag van 'n ideologie wat alle mededingende lewenswyses as vyandig gedefinieer het en vasbeslote was om daarvan ontslae te raak. Vir Tibetane het dit beteken dat die kloosters, wat die kern van die ekonomiese, geestelike en kulturele lewe was, aangeval en geplunder sou word, en die monnike uitgedwing, verneder en na arbeidskampe gestuur sou word.
Dit was 'n aanval op diep geglo en kultuur wat 'n opstand in Kham veroorsaak het, soos die Tibetane Oos -Tibet genoem het. Toe Khampas in 1959 in Lhasa vergader vir die jaarlikse Monlam -gebedsfees, het hulle hul woede saamgebring, en die gevolglike onrus en vrees vir aanhouding het die vlug in ballingskap van die jong 14de Dalai Lama veroorsaak.
Vandag is Ngaba, die administratiewe setel van die Ngaba County, 'n klein, relatief welvarende stad wat 20 000 voet hoog is, aan die rand van 'n groep gematigde reënwoud. Met 'n bevolking van 13 000, het dit twee kloosters, Se, en die belangriker Kirti -klooster.Albei sou in 1958 vreeslik swaarkry, maar dit was nie die eerste keer dat Ngaba County Chinese aandag getrek het nie: dit was 'n gemeenskap wat steeds getraumatiseer is, berig Demick, deur die gewelddadige gang in die dertigerjare van Mao se Rooi Leërtroepe, wat die nasionalistiese omsingeling vrygespring het en vlug na die grotte van Yan'an, wat later as die lang mars gemitologiseer is.
Die Tibetane het gewapende verset opgedoen en die destydse koningin van die distrik het haar paleis aan die brand gesteek om die gebruik daarvan aan die Chinese weermag te ontken, voordat die ontstoke Tibetane gedwing is om na die berge te vlug.
Die besoek aan die Rooi Leër was nie vergeet nie. In onlangse jare is Ngaba tragies gevier vir nog 'n onderskeid: dit is die hoofstad van selfverlating, waar meer Tibetane 'n pynlike dood gekies het uit protes teen Chinese heerskappy as op enige ander plek. Dit was dit wat Demick en haar kenmerkende diepgaande verslagdoening aangetrek het-geslyp in vorige boeke soos Niks om te beny nie, haar verslag oor die lewe in die hongersnood-geteisterde Noord-Korea.
Dit fokus ook op die verhaal van 'n gemeenskap van mense wat deur generasies deur 'n lewensveranderende ervaring saamgebind is. Die benadering stel haar in staat om individuele rekeninge en herinneringe teenoor mekaar te kontroleer, en die resultaat is 'n lewendige, volledig ondersoekde grondvlakbeskouing van die impak van die geskiedenis op mense se lewens.
Dit was opmerklik dat sy daarin geslaag het om drie reise na Ngaba te onderneem onder omstandighede wat niemand vriendelik was nie, wat nog te sê van 'n buitelandse verslaggewer. Sy versterk haar ondersoek deur middel van rekords, die werke van geleerdes en kundiges en onderhoude met ballings in Tibetane. Haar dramatis personae sluit in Gonpo, die dogter van die 14de en laaste, koning van die Mei -koninkryk - met haar herinneringe aan 1958 toe sy as kind terugkeer van 'n oom se begrafnis saam met haar gesin om te sien dat hulle met geweld uitgesit is deur die People's Liberation Army. Die wêreld wat sy geken het, het geëindig, in 'n tyd wat in Ngaba eenvoudig '58 genoem word - 'n verwysing wat so herkenbaar vir Tibetane as 9/11 is na New Yorkers.
Ander ondervraers is die seuns van boere, nomades of vakmanne wat monnike of intellektuele geword het. Dit sluit Delek in, wie se vroeë herinneringe onder meer in 'n wasgoedmandjie weggekruip het en geluister het na die gille van sy grootouers terwyl hulle huis geplunder en skatte verbrand is.
In die jare daarna 1958 is ongeveer 20 persent van die Tibetaanse bevolking gearresteer en meer as 300 000 is dood. Sommige het selfmoord gepleeg, ander het in ballingskap gevlug. Gonpo en haar gesin het oorleef totdat die Kulturele Revolusie in 1966 begin het, toe hulle weer aangeval is. Albei haar ouers is dood: haar pa het selfmoord gepleeg in wanhoop toe haar ma verdwyn nadat sy aangehou is. Gonpo is gestuur om harde arbeid in Xinjiang te verrig.
In die dekades sedert 1959 is die kloosters vernietig, herbou in die relatief liberale tydperk wat gevolg het na die dood van Mao in 1976, en dan gedwing om as toeriste -aantreklikhede onder die toesig van die party te funksioneer, met die monnike onderworpe aan 'patriotiese opvoeding' .
Deur die jare heen is duisende mense gearresteer, in die tronk gestop of na arbeid op gevangenisplase in Xinjiang gestuur. Die beleid van China teenoor Tibet en sy godsdienstige lewe het tussen grade van onderdrukking gewissel, sonder om sy doel te bereik-om Tibetane te herskep as modelburgers wat die Chinese Kommunistiese Party (KKP) bo alles liefhet.
Tibetane is nou 'n minderbevoorregte minderheid in 'n land wat getransformeer word deur Chinese paaie, spoorweë, groot hidro en die binnemigrasie van setlaars uit die armste provinsies van China, wat die voorregte van die kolonisator geniet. Baie Tibetane is ook wesenlik beter daaraan toe as 50 jaar gelede, en is nie gekant teen modernisering nie, ondanks die Westerse vooropvatting van hulle as 'n landelike, tradisiegebonde volk.
Maar daar is min harmonie tussen Tibetane en hul Chinese medeburgers, wat Tibetane gereeld as vuil, lui en ondankbaar beskryf, en daar is beslis min tekens dat hulle van die partytjie hou. In 2008 het 'n voorval in Lhasa die jongste Tibetaanse rebellie vir 30 jaar die algemeenste opstand in die Tibetaanse wêreld veroorsaak, wat heeltemal onder die CCP -bewind opgevoed is, 'n beroep op die terugkeer van die Dalai Lama en op Tibetaanse onafhanklikheid. Een van die betogers in Ngaba, 'n tienermeisie met die naam Llundup Tso, het nooit weer teruggekeer nie: sy is in die kop geskiet toe sy na 'n demonstrasie gekyk het. Die opstand is verpletter en Ngaba se kloosters gesluit.
In die nasleep van die opstand is 'n omvattende veiligheidstelsel geïnstalleer wat elke stadsstraat met elektroniese toesig bedek het. Dit sou later weergegee word in Xinjiang, waar die Uighur -bevolking nog erger religieuse en politieke onderdrukking ondergaan het. Van toe af sou Tibet soos 'n panopticon lyk. Tibetane reageer met selfvernietiging. By die skryf hiervan, merk Demick op, het 156 Tibetane hulself aan die brand gesteek, 'n oneweredige aantal daarvan in Ngaba.
Demick skryf hierdie verskynsel toe aan trauma tussen generasies: die jongmense wat hulself aan die brand gesteek het, was die werklike of geestelike kleinkinders van Tibetane wat in die 1930's en 1950's teen die Rooi Leër geveg het. In reaksie hierop het Chinese polisiepatrollies begin om brandblussers te dra en die gesinne, die getuies en verskaffers van petroleum aan die selfmoorde vas te trek. Om inhegtenisneming te vermy, het self-emolators die petroleum gedrink en hulle daarin gedrink en hul gewatteerde klere met draad vasgemaak, sodat dit nie maklik verwyder kon word nie.
Na byna 60 jaar van KKP-propaganda en aandrang op materiële vooruitgang, kon die gaping tussen amptelike beelde van appelwang en glimlaggende Tibetane en die werklikheid van selfvernietiging nie oorbrug word nie. Dit moes verduidelik word deur die beskuldigings wat Beijing gereeld gebruik, te herhaal: dat alle ontevredenheid die buitensporige, of in Tibet se geval, die skuld kan gee aan 'n octogenariese "wolf in monniksklere" in die Dalai Lama.
Een opvallende kenmerk van die lang geskiedenis van toenemend outoritêre heerskappy in Tibet, Xinjiang en nou Hong Kong, is dat dit dikwels voortduur wat Beijing wil onderdruk: in Xinjiang het onderdrukking religieus geïnspireerde geweld in Tibet gestimuleer, en dit hou die vyandigheid teenoor Chinese bewind lewendig. In Hongkong het dit 'n mate van steun vir onafhanklikheid ontlok wat slegs drie jaar gelede onwaarskynlik gelyk het.
Onderdrukking verwyder die middeweg, vernietig die leiers wat moontlik gesprekvoerders kan wees vir 'n beter oplossing, en skep wrokke wat generasies lank duur. As daar lesse uit Demick se oortuigende verslag is, is dit onwaarskynlik dat die onderdrukking wat 'n volhoubare vrede in Tibet nie tot stand gebring het nie in Hong Kong sal werk.
Eet die Boeddha: Die verhaal van die moderne Tibet deur die mense van een stad
Granta Books, 336pp, £ 18,99
Nyintri City in Suid -Tibet/Google Earth -beeld
Deur Tempa Gyaltsen Zamlha, hoof van omgewingsbalie, Tibet Policy Institute, CTA
Die langste rivier in die weste van Tibet staan ​​op die punt om nog 'n ronde aanvalle van Chinese damme te ondervind. Volgens 'n verslag (29 November 2020) wat in die Global Times gepubliseer is, 'n KKP-spreekbuis, beplan die Chinese regering om 'n 'Super Hydropower Dam' op die Yarlung Tsangpo in Tibet te bou in sy 14de vyfjaarplan (2021-2025). Die verslag het absurd gesê dat die waterkragdam 'betekenisvol sal wees vir die omgewing, nasionale veiligheid, lewenstandaard, energie en internasionale samewerking'.
In werklikheid is die voortdurende oormatige opdam op die Yarlung Tsangpo nie omgewingsvriendelik nie en is dit ook nie voordelig vir die plaaslike gemeenskap nie. Dit is eintlik deel van 'n massiewe staatsontwikkelde, langtermynvoorbereiding vir 'n massale toestroming van Chinese migrante na die Kongpo-streek vir permanente vestiging. So 'n gebeurlikheid kan die plaaslike ekologie onomkeerbaar beskadig, die plaaslike Tibetaanse identiteit verminder en die hidrologiese balans in die noordooste van Indië aansienlik destabiliseer.
Die damme sou blykbaar die enigste doel dien, China se 'nasionale veiligheid', soos herhaaldelik in die Chinese verslag beklemtoon word.
Wat beteken 'nasionale veiligheid' nou eintlik hier? En hoe kan die bou van 'n waterval van mega -damme aan die Yarlung Tsangpo (Brahmaputra -rivier) die nasionale veiligheid van China dien?
Vir die Chinese verwys die term 'nasionale veiligheid' hier na meer as net die energiesekerheid wat die damme moontlik vir China kan bied. Dit beteken die behoefte aan 'n vinnige ontwikkeling van infrastruktuur om die skepping van Chinese bevolkte stede in Kongpo of Suid-Tibet te vergemaklik, uitgebreide ontginning van hulpbronne en die oordrag van minerale van Tibet na die kus-China, 'n geostrategiese voordeel bo Indië langs die Indo-Tibet-grens, en uiteindelik die assimilasie van Tibetane in die streek deur massamigrasie uit China.
1. Impak op die plaaslike omgewing
Anders as in die 1960's word die groot waterkragdamme nie meer as eko-vriendelik en volhoubaar beskou nie. Volgens 'n BBC -verslag (5 November 2018) was meer as 90% van die damme wat sedert die dertigerjare wêreldwyd gebou is, "duurder as wat verwag is", en dat hierdie damme "rivierekologie beskadig het, miljoene mense verplaas en het bygedra tot klimaatsverandering deur kweekhuisgasse vry te stel van die ontbinding van oorstroomde lande en woude ".
Die ekologiese en finansiële koste van groot damme word geleidelik in die ontwikkelde lande besef, aangesien meer en meer megadamme in Europa en Amerika die afgelope jaar afgebreek word. Die sloping van die Yacla de Yeltes-dam (Nature, April 2018) in Wes-Spanje is deur ekoloog beskou as 'n mylpaal vir pogings tot herstel van rivier in Europa.
Volgens 'n ander berig in Nature (5 Julie 2012) het die verwydering van twee hidro -elektriese damme uit die Elwha -rivier in die Verenigde State onmiddellike voordele vir die plaaslike wild binne maande inhou. 'N National Geographic -verslag (27 Augustus 2014) wys daarop dat die Verenigde State tussen 1994 en 2014 850 damme verwyder het en dat honderde in 2012 en 2013 verwyder is. damme alleen in 2019.
Maar in Tibet is die Chinese regering besig om 'n dam te bou langs die 1600km lange Yarlung Tsangpo voordat dit Indië binnegaan. Die lang gedeelte van die rivier voed en vul baie van die suidwestelike Tibet aan, insluitend die meeste provinsies in die Lhokha- en Kongpo-streke van Tibet. 'N Paar van die oudste woude ter wêreld is in Kongpo 'n veilige habitat vir dosyne skaars en primate spesies. 'N Groep Chinese wetenskaplikes het byvoorbeeld in 2015 'n uiters skaars, primate aapapie in die bos van Metok in Kongpo ontdek. Zhao Chao, 'n navorser aan die Southwest Forestry University, wat beweer het dat hy die spesiale spesies in Metok gesien het, het gesê dat die 'bos' is soos 'n antieke natuurmuseum, met baie unieke diere, en dat ons slegs 'n 'n paar van hulle. "
Guo Guangpu, dosent aan die Skool vir Lewenswetenskappe en Tegnologie, Tongji -universiteit in China, het gewaarsku dat waterkragprojekte in die streek 'n negatiewe impak op die plaaslike ekologie in Kongpo kan hê en dat die Chinese regering moet voorkom dat groot bosgebiede oorstroom word, wat kan die tuiste van die witwangmakak en ander unieke wesens wees. "
Ongelukkig het China al lankal 11 hidro-damme op die rivier beplan met Zangmu en Gyatsa wat reeds voltooi is, Dagu en Jeixu in aanbou, Lengda het onlangs toestemming gekry en meer om binnekort te begin as deel van die 14de vyfjaarplan. Groot damme oorstroom onvermydelik groot gebiede rondom dit vir wateropberging, wat lei tot groot verlies aan plantegroei en habitat vir wilde diere, en ook groot kweekhuisgas in die atmosfeer afgee.
Damme veroorsaak ook seismiese aktiwiteit, grondverskuiwing en skielike verandering in die plaaslike ekosisteem.
2. Impak op die plaaslike gemeenskap
Die damkonstruksie is slegs een deel van 'n massiewe staatsontwerpte infrastruktuurontwikkelingsplan in die Kongpo-streek om uiteindelik massamigrasie uit China na hierdie skaars bevolkte gebied van Tibet te vergemaklik. In die gebied is uitgebreide padbou gedoen, waar motorpaaie tot in die afgeleë dorp Yulmey naby die grens tussen Indo en Tibet geplavei is. Die Chinese regering het 'n vinnige opgradering en opknapping van die 5476 km lange Nasionale snelweg 318 gedoen. Dit loop langs die grens tussen Indo-Tibet en verbind Chinese stede tot Sjanghai, Wuhan, Chongqing en Chengdu met Nyingtri, Lhokha, Lhasa en Dram in Tibet. Die veel aangemelde en tans in aanbou Chengdu-Nyingtri-Lhasa Spoorlyn met 'n lengte van 1629 km loop ook parallel met die snelweg. Sodra dit voltooi is, sou die spoorlyn 'n direkte deur vir massamigrasie uit die Chinese provinsies na die streek wees.
Net so was daar die afgelope paar jaar 'n vinnige uitbreiding van myne in die streek. Volgens 'n verslag wat in 2018 deur die South China Morning Post (20 Mei 2018) gepubliseer is, het dit gesê dat 'n vinnig groeiende goudmyn in Lhuntze Dzong, naby die Indo-Tibet-grens in Suid-Tibet, nie net 'n massiewe toestroming van Chinese migrante lok nie werkers in die streek, maar vergemaklik ook die groei van 'n groep Chinese restaurante, karaoke -kroeë en winkels om die mynwerkers te voed en te vermaak.
Die toename in Chinese migrante kan maklik groter wees as die plaaslike Tibetaanse bevolking. Sedert die Chinese besetting van Tibet in 1949, was bevolkingsoordrag 'n primêre hulpmiddel om die Tibetaanse bevolking op te neem. Baie Tibetaanse dorpe en stede in die ooste van Tibet word reeds oorheers deur Chinese migrante. Stede soos Lhasa, Nagchu, Chamdo en Jyegudo in Sentraal- en Noordwes -Tibet staar dieselfde lot in die gesig. Chinese migrante in die binneland en die westelike Tibetaanse gebiede het gekla oor die harde klimaat en die gebrek aan boom op daardie plekke as 'n rede om nie permanent te vestig ten spyte van Beijing se ruim aansporings. Dit maak Kongpo in Tibet 'n ideale plek vir massamigrasie, aangesien die omgewing aangenaam sagte weer het met 'n uitgebreide bos- en plantegroei. Die stad Nyingtri het reeds 'n dominante Chinese teenwoordigheid, en met die voltooiing van die infrastruktuurontwikkelingsprojek kan dit 'n onstuitbare toestroming van Chinese migrante tot gevolg hê.
Teen 2035 kan Tibetane in die streek 'n minderheid word in hul eie prefektuur en sou Nyingtri niks anders lyk as 'n ander Chinese stad nie. Vir Tibetane in die streek is die voortgesette infrastruktuurontwikkeling in die streek 'n koloniale lokval om die plaaslike Tibetane in hul eie land te marginaliseer.
Elke infrastruktuurontwikkeling langs die grens tussen Indo-Tibet sal 'n nuwe bedreiging vir die grensveiligheid van Indië veroorsaak. Maar die bou van 'n superdam in Metok beteken dat die bedreiging tot by Arunachal Pradesh en Assam uitbrei. Die wapening van damme is 'n ander bedreiging vir Indië, aangesien damme deur die vyand vernietig is om maksimum skade aan te rig met die minimum inspanning tydens die Tweede Wêreldoorlog. Na bewering is die voorgestelde superdam in Metok groter as die Three Gorge Dam, en enige vernietiging van so 'n reusagtige dam sou 'n ondenkbare impak in Indië hê. Die nabyheid van die dam aan die Indiese grens beteken dat skielike vrystelling van water uit die dam vinnig en kragtig Indië sou bereik met baie min tyd vir ontruiming.
Indië kan ook 'n tweelingramp in die winter ondervind, aangesien die superdam gedurende die droë seisoen 'n groot deel van die vloei sal insluk, en oorstromings in die reënseisoen sal veroorsaak, aangesien oortollige water uit die dam vrygestel sal word tydens die oorstromingsseisoen. .
'N Opsetlike of toevallige ineenstorting van enige van die damme op die Yarlung Tsangpo (Brahmaputra -rivier) kan 'n ondenkbare omvang van vernietiging bring vir die mense van Arunachal Pradesh en Assam in Indië en die hele Bangladesj. Dit herinner aan die verskrikking van die mislukking van Banqiao en die Shimanan -dam in 1975, wat 171 000 mense dood en 11 miljoen mense in China verplaas het.
Dit is bekend dat damme die natuurlike eienskappe van 'n rivierstelsel verander en tradisionele en plaaslike lewenswyses ontwrig. Die Superdam wat in Metok voorgestel is, is al lank in die plan en dit blyk dat Beijing nou gereed is om sy aanval op die Tibetaanse rivier te ontketen. Die groot belegging in massiewe infrastruktuurontwikkeling in die streek maak deel uit van 'n staatsopgestelde langtermynplan om massamigrasie van Chinese na die Kongpo (Nyingtri Prefecture) streek te vergemaklik, om Tibet en Indië teë te werk.
*Tempa Gyaltsen Zamlha is die hoof van die Environmental Desk of Tibet Policy Institute, CTA.
Kyk hier na Tibet se eksklusiewe onderhoud met Tempa Gyaltsen Zamlha.
34. China/Tibet (1950-hede)
Krisisfase (1 Januarie 1950-9 Maart 1959): Die Volksrepubliek China (PRC) het op 1 Januarie 1950 sy nasionale soewereiniteit oor die Tibetaanse streek bevestig. Verteenwoordigers van die PRC -regering en die Tibetaanse streek het op 7 Maart 1950 gesprekke gevoer in Kalimpong, Indië. Die Chinese regering eis dat verteenwoordigers van Tibet arriveer teen 16 September 1950 in Beijing, maar Tibetaanse amptenare ignoreer die eis. PRC -regeringstroepe het die Tibetaanse gebied binnegegaan op 7 Oktober 1950, en Chinese troepe het die stad Qamdo (Chamdo) op 19 Oktober 1950 verower. Tibetaanse amptenare het militêre hulp van Indië versoek. Die geestelike leier van die Tibetaanse volk, die Dalai Lama, het die saak op 11 November 1950 na die Verenigde Nasies (VN) verwys. Die Algemene Vergadering van die VN het die Chinese inval in die Tibetaanse gebied op 18 November 1950 veroordeel. Op 19 Desember, 1950 verlaat die Dalai Lama Lhasa na die stad Yadong aan die grens tussen Tibet en Indië. Chinese en Tibetaanse verteenwoordigers onderteken op 23 Mei 1951 die ooreenkoms van die Sentrale Volksregering en die Plaaslike Regering van Tibet oor maatreëls vir die vreedsame bevryding van Tibet in Beijing, wat die Dalai Lama toegelaat het om binnelandse sake in Tibet te beheer. Die Dalai Lama keer terug na Lhasa op 17 Augustus 1951. Tibetane het in Mei 1956 in opstand gekom teen die PRC -regering in die ooste van Tibet (Sichuan -provinsie). Dalai Lama het van November 1956 tot Februarie 1957 op 'n amptelike besoek aan Indië gereis. Die Amerikaanse regering het militêre hulp (wapens, ammunisie, opleiding) aan Tibetaanse rebelle begin vanaf Desember 1956. Op 18 Desember 1956 het die Algemene Vergadering van die VN 'n resolusie goedgekeur vra vir 'n einde aan die Chinese onderdrukking van die Tibetane. Khamba -stamlede het vanaf Augustus 1958 in opstand gekom teen die Chinese regering in Oos -Tibet.
Konflikfase (10 Maart 1959-31 Maart 1959): Tibetane het op 10 Maart 1959 'n opstand teen die PRC -regering in Lhasa begin. Die Dalai Lama het op 17 Maart 1959 uit Lhasa vertrek. Tibetaanse rebelle het op 19 Maart 1959 aanvalle op Chinese regeringsamptenare en troepe geloods, en Chinese troepe het 'n toonbank geloods -aanval teen die Tibetane op 20 Maart 1959.Chinese regeringstroepe het Lhasa op 25 Maart 1959 verower, wat tot die dood van ongeveer 2 000 Tibetaanse rebelle gelei het. Die Chinese regering ontbind die Tibetaanse regering onder leiding van die Dalai Lama op 28 Maart 1959, en die Panchen Lama neem op 5 April 1959 beheer oor die Tibetaanse regering. Die Maleise regering veroordeel die Chinese regering se gebruik van militêre geweld teen die Tibetane op Maart 30, 1959, en premier Nehru van Indië het steun uitgespreek vir Tibetaanse rebelle op 30 Maart 1959. Die Dalai Lama en ongeveer 80 ondersteuners het op 31 Maart 1959 in ballingskap in Indië gevlug. Sowat 87 000 Tibetane en 2 000 Chinese regeringstroepe is dood, en ongeveer 100 000 Tibetane het tydens die konflik as vlugtelinge na Indië, Nepal en Bhoetan gevlug.
Post-konflik fase (1 April 1959-hede): Die PRC -regering het die kloosters in Tibet gesluit en Chinese wet en gewoonte in die streek opgelê. Die International Commission of Jurists (ICJ) het 'n kommissie van ondersoek van sewe lede (Birma, Ceylon, Ghana, Indië, Malaya, Noorweë, Siam) gestig onder leiding van Purshottam Trikamdas van Indië op 26 Julie 1959. Die Dalai Lama verwys na die kwessie van Tibet aan die VN se sekretaris-generaal Dag Hammarskjold op 9 September 1959. Die Algemene Vergadering van die VN veroordeel China se oneerbiedigheid vir menseregte in Tibet op 21 Oktober 1959. Sowat 340 000 Tibetane sterf tydens hongersnood as gevolg van ekonomiese hervormings tussen 1960 en 1962. Die Chinese regering stig die Tibetaanse outonome gebied (TAR) op 9 September 1965. In 1974 beëindig die PRC -regering sy onderdrukking van Tibet en verleen amnestie aan Tibetane wat vroeër in die gevangenis was. Die Amerikaanse CIA het militêre hulp aan Tibetaanse rebelle in 1979 beëindig. Die Tibetaanse ballingskap het drie opsporingsmissies na Tibet gestuur vanaf Augustus 1979 tot Julie 1980. Verteenwoordigers van die Tibetaanse ballingskap begin 'n eerste rondte met gesprekke met die PRC -regering in Beijing op 24 April 1982. 'n Tweede ronde gesprekke het op 19 Oktober 1984 begin. Ses Tibetane is op 1 Oktober 1986 tydens betogings in Lhasa dood, en ongeveer 500 individue is gearresteer weens hul betrokkenheid by die betogings. Op 8 Maart 1989 het die PRC -regering krygswet ingestel en 2 000 troepe in Lhasa ontplooi na 'n paar dae se botsings tussen Tibetane en die regeringspolisie. Sowat 400 individue is dood tydens botsings. Tibetane betoog teen die PRC-regering in Lhasa vanaf 27 September 1989. Die PRC-regering het op 1 Mei 1990 krygswet in Lhasa opgehef. Die Chinese regering se polisie het verskeie Tibetane geskiet en beseer tydens betogings naby Lhasa op 7-14 Mei 1996. Op 20 Mei 1996 veroordeel Amnesty International (AI) die regering vir die gewelddadige onderdrukking van die Tibetaanse betogers. Die parlement van die Europese Unie (EU) veroordeel China vir sy onderdrukking van Tibetane op 23 Mei 1996. Die EU -parlement veroordeel China weens menseregteskendings teen Tibetane op 13 Maart 1997. Die EU -parlement doen 'n beroep op vreedsame onderhandelinge tussen die Chinese regering en die Dalai Lama op 14 Mei 1998. Sowat 3 100 Tibetane het in 1998 as vlugtelinge na Indië gevlug. Ongeveer 128 000 Tibetane was in Desember 1998 vlugtelinge in buurlande, waaronder 110 000 vlugtelinge in Indië en 18 000 vlugtelinge in Nepal. Die spesiale gesant van die Dalai Lama het vier rondes gesprekke met die PRC -regering gevoer van 9 September 2002 tot 1 Julie 2005. Verteenwoordigers van die Dalai Lama het op 16 Februarie 2006 met 'n vyfde ronde gesprekke met PRC -regeringsamptenare begin. teen die regering van die Chinese regering in Lhasa en ander Chinese provinsies op 14-16 Maart 2008, wat tot die dood van minstens 19 individue gelei het. Verteenwoordigers van die Dalai Lama het in Julie 2008 in Beijing gesprekke gevoer. Op 27 Oktober 2009 het die PRC -regering bevestig dat twee Tibetane tereggestel is vir hul betrokkenheid by die onluste in Maart 2008 in Lhasa. Padma Choling, 'n etniese Tibetaan, is op 15 Januarie 2010 as goewerneur van Tibet aangestel deur die PRC -regering. PRC se regeringspolisie het 'n klopjag op 'n Tibetaanse Boeddhistiese klooster in die provinsie Sichuan uitgevoer, wat gelei het tot die dood van twee individue. Lobsang Sangay is op 26 April 2011 met 55 persent van die stemme verklaar as die wenner van die verkiesing tot premier van die Tibetaanse ballingskap, en hy is amptelik ingesweer as premier in Dharamsala, Indië op 7 Augustus 2011 Sowat 49 000 Tibetaanse ballinge regoor die wêreld het tydens die verkiesing gestem. Jigme Gyatso, 'n Tibetaanse politieke gevangene sedert 1996, is op 30 Maart 2013 deur die PRC -regering uit die tronk vrygelaat.
[Bronne: amnestie internasionaal (AI) persverklaring, 20 Mei 1996 Beijing Review, 13-19 Maart, 1989, 20-26 Maart, 1989, 27 Maart-2 April 1989 Bercovitch en Jackson, 1997, 69, 82-83 Brewer, 1986, 223-241 British Broadcasting Corporation (BBC), 14 Maart 2008, 16 Maart 2008, 29 April 2008, 3 Mei 2008, 5 Mei 2008, 1 Julie 2008, 8 April 2009, 27 Oktober 2009, 15 Januarie 2010, Julie 22, 2010, 23 April 2011, 27 April 2011, 8 Augustus 2011, 1 Februarie 2013, 2 April 2013, 25 April 2013 Brogan, 1992, 169-182 Butterworth, 1976, 149-150, 212- 213, 261-263 Clodfelter, 1992, 1153 Donelan en Grieve, 1973, 79-82 Feite oor lêer, 10-16 November, 1950, 25-31 Mei, 1951, 19-25 Maart, 1959, 26 Maart-1 April, 1959, 2-8 April, 1959, 9-15 April, 1959 Inligtingsdiens vir buitelandse uitsendings (FBIS), 6 Maart 1989, 7 Maart 1989, 8 Maart 1989, 10 Maart 1989, 14 Maart 1989, 30 April 1990 Grunfeld 1996 Keesing se rekord van wêreldgebeurtenisse, 9-16 Mei 1959, 7-14 November 1959, Februarie 1988, Maart 1989, Mei 1990 Langer, 1972, 1341 Los Angeles Times (LAT), 8 Maart 1989 New York Times (NYT), 1 Mei 1990, 16 Maart 2008 Richardson 1962 Smith 1996 Tillema, 1991, 215-216 Voice of America (VOA), 5 November 2012.]
Grunfeld, A. Tom. 1996. The Making of Modern Tibet, hersiene uitgawe. Armonk, NY en Londen: M. E. Sharpe.
Richardson, H. E. 1962. 'n Kort geskiedenis van Tibet. New York: EP Dutton & amp.
Voormalige president van Botswana, HE Seretse Khama Ian Khama lewer die openingsrede. Skermgreepbeeld
Dharamshala: In teenstelling met die bewerings van die PRC -regering, was Tibet histories nooit deel van China nie. China besit nie soewereiniteit oor Tibet nie en sy besetting van Tibet is in stryd met die internasionale reg. Wêreldregerings het dus die plig om die onwettige besetting van Tibet te beëindig. Dit was die oorkoepelende gevolgtrekkings van die webinar wat deur die Kantoor van Tibet, Suid -Afrika, gereël is.
Die webinar, wat gebaseer is op die nuut van stapel gestuurde dr Michael Van Walt 'Tibet Brief 2020 ', weerlê die sogenaamde historiese aansprake van China oor Tibet, gemaak op 'n selfbediende histories gefabriceerde verhaal.
Dit is alles bekend dat Tibet voor die inval nog altyd 'n onafhanklike land was met sy eie grondgebied, 'n unieke kultuur en 'n volledig funksionele regeringstelsel. . Op een of ander manier moet China uitgestoot word. "
Dit is veragtelik in die hedendaagse ouderdom, het HY gesê terwyl hy kritiek op die aanslag van China op die Tibetaanse mense en die uitbuiting van Tibet se omgewing en hulpbronne vir ekonomiese en industriële uitbreiding en in die proses, besoedel die eertydse ongerepte omgewing en verplaas duisende en laat hulle verarm.
Dit is hoog tyd dat mense in Tibet gegrond is op wat aan hulle behoort. Ons sien hul dreigemente teen die Republiek China, Taiwan, 'n onafhanklike en soewereine staat wat eendag saam met ander nasies by die VN sy plek sal inneem, en ons sien wreedheid en onderdrukking van mense van Hong Kong die onwettige besetting van die Suid -Chinese See die algemene misbruik van menseregte van Chinese mense en mense van Tibet. "
Terwyl hy in die onlangse verlede die verskriklike rekord van menseregte in China veroordeel het, prys die voormalige president van Bostwana die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en ander wat onlangs 'n rits sanksies teen China aangekondig het oor sy skending van menseregte, en veral die Amerikaanse regering. oor die goedkeuring van die Tibetaanse wet op beleid en ondersteuning van 2020.
Die grootste bedreiging vir demokrasie en vreedsame en stabiele wêreldorde is die kommunistiese China. As 'n vriend van die Tibetaanse volk, sal ek voortgaan om bewus te maak van gratis en bevryde Tibet. Die euwel van China sal oorwin word. "
Dr Michael Van Walt praat tydens die sitting as 'n kenner van Tibet en 'n bekende adviseur vir wêreldwye vredesprosesse.
Dr Michael Van Walt, Tibet-kenner en bekende adviseur vir wêreldwye vredesprosesse, het in sy toespraak gepraat oor die nou 70 jaar lange besetting van Tibet deur China, wat dit aanspoor om voort te gaan met sy ekspansionistiese agendas elders en roep die internasionale stilte aan wat sy prioriteite prioritiseer ekonomiese belange voor die beskerming van Tibetaanse basiese reg op selfbeskikking.
Hy vergewe die valse historiese verhaal wat China gebruik het om soewereiniteit oor Tibet as wettig ongegrond te beweer, en wys daarop dat dit sy regverdiging ontleen aan 'n terugwerkende toewysing van buitelandse ryke en hul territoriale omvang om die geskiedenis wanvoor te stel, en dit vergelyk met Indië wat aanspraak maak op soewereiniteit bo voormalige Britse kolonies . Hy het verder beweer dat die teenwoordigheid van die Volksrepubliek China in Tibet, veral die gewapende inval van China in Tibet in 1950, in stryd is met fundamentele moderne internasionale wette, met verwysing na die verbod op die gebruik van geweld teen 'n ander staat en die VN se wette oor kolonialisme wat beweer dat &# 8220 -kolonialisme in al sy vorme en manifestasies is 'n skending van die internasionale reg ".
Hy het kennis geneem van die groeiende internasionale terugslag teen die ekspansionistiese beleid van China, met verwysing na die onlangse sanksies wat die VSA, Europa en die Verenigde Koninkryk opgelê het, maar hy het bygevoeg dat die wêreldwye stilte oor die voortgesette besetting van Tibet Tibet sy regmatige status en reg op self ontken vasberadenheid.
In sy gevolgtrekking het hy twee stellings voorgelê: 1) om die situasie in Tibet, Sino-Tibet-betrekkinge en konflik te beskou as deel van die internasionale gemeenskap en die regering se verantwoordelikheid en verantwoordelikheid, en beklemtoon dat dit herhaaldelik noodsaaklik is om dit te verklaar, te beweer en op te tree. 2) Werk aktief teen die verhaal van Beijing, wat deel uitmaak van hul anneksasiestrategie.
Hy beklemtoon die eufemistiese gebruik van taal om na Tibet te verwys, en sê dat die gebruik van die frase " Tibet issue " betekenisloos is en impliseer 'n gebrek aan selfvertroue en 'n onbevoegde houding wat die toestand van Tibet benadeel en beveel sy goed nagevorsde boek aan, 'Tibet Kort 2020 ' om op hoogte te wees van Tibet.
Verteenwoordiger Ngodup Dorjee bedank in sy welkome opmerkings sy eer, Ian Khama en dr Michael van Walt vir die toespraak op die webinar.
Hy het gesê dat die bespreking gegrond is op die nuwe boek 'Tibet Brief 2020 ' om die historiese en internasionale regstatus van Tibet krities te ontleed en Chinese aansprake van Tibet uit die oudheid te ontken, en bygevoeg dat hierdie soort betrokkenheid het 'n sterk implikasie vir die Chinese kant om met die Tibetaanse regering in ballingskap te onderhandel op grond van die historiese status van Tibet en nie dat Tibet 'n interne aangeleentheid van China is nie.
Hy het ook kennis geneem van die relevansie van so 'n bespreking in Suid -Afrika, waar die algemene skakel tussen die twee mense die Chinese verhaal van Tibet as 'n integrale deel daarvan is, wat met die waarheid ontwrig moet word.
Die 90 minute lange virtuele interaksie is gemodereer deur Klasie Wessels en saam met professor Anthony Goedals en professor Atabongwoung Gallous, Universiteit van Pretoria, Suid-Afrika.
Tot 1949 was Tibet 'n onafhanklike Boeddhistiese nasie in die Himalaya wat min kontak met die res van die wêreld gehad het. Dit het bestaan ​​as 'n ryk kulturele stoorkamer van die Mahayana- en Vajrayana -leerstellings van Boeddhisme. Godsdiens was 'n verenigende tema onder die Tibetane - net soos hul eie taal, letterkunde, kuns en wêreldbeskouing wat ontwikkel is deur op groot hoogtes te lewe, onder moeilike omstandighede, in balans met hul omgewing.
Die Dalai Lama, 'n individu wat 'n inkarnasie van die Boeddha van deernis was, was sowel die politieke as die geestelike leier van die land. Die huidige Dalai Lama (die 14de) was maar 24 jaar oud toe dit alles in 1959 tot 'n einde gekom het. Die Kommunistiese Chinese inval in 1950 het gelei tot onrus in jare, wat uitgeloop het op die totale omverwerping van die Tibetaanse regering en die selfopgelegde ballingskap van die Dalai Lama en 100 000 Tibetane in 1959.
Sedertdien is meer as 'n miljoen Tibetane dood. Met die Chinese beleid van hervestiging van Chinese na Tibet, het Tibetane 'n minderheid in hul eie land geword. Chinees is die amptelike taal. In vergelyking met die vlakke voor 1959 mag slegs 1/20 monnike onder die toesig van die regering oefen. Tot 6 000 kloosters en heiligdomme is vernietig. Hongersnood het vir die eerste keer in die geskiedenis verskyn, natuurlike hulpbronne is verwoes en die natuurlewe is uitgeput. Die Tibetaanse kultuur is amper daar om uitgeroei te word.
Vreedsame betogings/protes/toespraak/geskrifte deur nonne, monnike en Tibetaanse leke het tot sterftes en duisende arrestasies gelei. Hierdie politieke gevangenes word gemartel en onder sub-standaard toestande aangehou, met min hoop op geregtigheid. Tensy ons almal kan deelneem en die verlies van Tibet as ons eie kan erken, lyk die toekoms somber.
1. Die vreedsame boeddhistiese land Tibet is in 1949 deur die kommuniste China binnegeval. Sedertdien is meer as 1,2 miljoen uit 6 Tibetane dood, meer as 6000 kloosters is vernietig en duisende TIbetane is in die tronk gesit.
2. In Tibet is daar vandag geen vryheid van spraak, godsdiens of pers nie, en arbitrêre teenstanders gaan voort.
3. Die Dalai Lama, Tibet se politieke en geestelike leier, het in 1959 na Indië gevlug. Hy woon nou onder meer as 100,000 ander Tibetaanse vlugtelinge en hul ballingskapregering.
4. Gedwonge aborsie, sterilisasie van Tibetaanse vroue en die oordrag van Chinese burgers met 'n lae inkomste bedreig die voortbestaan ​​van Tibet se unieke kultuur. In sommige Tibetaanse provinsies is die Chinese setlaars meer as 7 tot 1 onder Tibetane.
5. Binne China self duur massiewe menseregteskendings voort. Na raming werk daar tot twintig miljoen Chinese burgers in gevangeniskampe.
6. Die grootste deel van die Tibetaanse plataeu lê bo 14 000 voet. Tibet is die bron van vyf van Asië se grootste riviere, waarvan meer as 2 miljard mense afhanklik is. Sedert 1959 beraam die Chinese regering dat hulle meer as $ 54 miljard se hout verwyder het. Meer as 80% van hul woude is vernietig, en groot kernafval en giftige afval is in Tibet weggegooi.
7. Ondanks hierdie feite en syfers ondersteun die Amerikaanse regering en Amerikaanse korporasies China steeds ekonomies. Dit toon hul blatante gebrek aan respek vir hierdie kritieke kwessies van politieke en godsdiensvryheid en menseregte.
Ja, dinge is sleg, maar u kan steeds vra, hoekom Tibet? Daar is honderde ander lande waarin gelyke of erger afwyking van die omgewing en menseregte plaasgevind het. Waarom Tibet? Tibet kan gebruik word as die katalisator vir verandering in menseregte, vroueregte, politieke, godsdienstige en kulturele vryheid oor die hele wêreld. Deur 'n gesamentlike poging kan die aarde se burgers opstaan ​​en sê "NEE!" aan die korporasies en regerings wat steeds mense misbruik en hul hulpbronne misbruik. Die stryd in Tibet is simbolies vir elke stryd met menseregte. Raak asseblief betrokke. Daar is slegs 'n beperkte tyd oor totdat daar nog 'n Tibet te red is.
Alhoewel die geskiedenis van die Tibetaanse staat in 127 v.C. begin het, met die totstandkoming van die Yarlung -dinastie, is die land soos ons dit ken die eerste keer verenig in die 7de eeu nC, onder koning Songtsen Gampo en sy opvolgers. Tibet was een van die magtigste moondhede van Asië gedurende die drie eeue daarna, as 'n pilaaropskrif aan die voet van die Potala -paleis in Lhasa en die Chinese geskiedenis van die tydperk bevestig dit. 'N Formele vredesverhandeling wat tussen 821 en 823 tussen China en Tibet gesluit is, het die grense tussen die twee lande afgebaken en verseker dat "Tibetane gelukkig sal wees in Tibet en Chinese in China gelukkig sal wees."
Namate die Mongoolse Ryk van Genghis Khan in die 13de eeu na Europa in die Weste en China in die Ooste uitgebrei het, het Tibetaanse leiers van die magtige Sakya -skool van Tibetaanse Boeddhisme 'n ooreenkoms gesluit om die verowering van Tibet te vermy. Die Tibetaanse Lama het politieke lojaliteit en godsdienstige seëninge en leerstellings belowe in ruil vir beskerming en beskerming. Die godsdienstige verhouding het so belangrik geword dat Kublai Khan, dekades later, China verower en die Yuan-dinastie vestig (1279-1368), dat hy die Sakya Lama genooi het om die keiserlike voorganger en opperhoof van sy ryk te word.
Die verhouding wat in die 20ste eeu tussen die Mongole en Tibetane ontwikkel en voortbestaan ​​het, weerspieël die noue rasse-, kulturele en veral godsdienstige verwantskap tussen die twee Sentraal -Asiatiese mense. Die Mongoolse Ryk was 'n wêreldryk, en ongeag die verhouding tussen sy heersers en die Tibetane, het die Mongole nooit die administrasie van Tibet en China geïntegreer nie, of Tibet op enige manier aan China toegevoeg.
Tibet verbreek politieke bande met die Yuan -keiser in 1350, voordat China sy onafhanklikheid van die Mongole herwin. Eers in die 18de eeu het Tibet weer 'n mate van buitelandse invloed ondervind.
Betrekkinge met Manchu, Gorkha en Britse bure
Tibet het geen bande met die Chinese Ming-dinastie (1386-1644) ontwikkel nie. Aan die ander kant het die Dalai Lama, wat sy soewereine heerskappy oor Tibet gevestig het met die hulp van 'n Mongoolse beskermheer in 1642, wel noue godsdienstige bande met die Mantsjoe-keisers, wat China verower en die Qing-dinastie gestig het (1644-1911). Die Dalai Lama het ingestem om die geestelike gids van die Manchu -keiser te word, en aanvaar beskerming en beskerming in ruil daarvoor. Hierdie "priester-beskermheer" -verhouding (in Tibetaanse bekend as Choe-Yoen), wat die Dalai Lama ook onderhou het met 'n paar Mongoolse prinse en Tibetaanse adellikes, was die enigste formele band tussen die Tibetane en Manchus tydens die Qing-dinastie. Dit het op sigself nie die onafhanklikheid van Tibet beïnvloed nie.
Op politieke vlak het 'n paar kragtige Manchu -keisers daarin geslaag om 'n mate van invloed op Tibet uit te oefen.Tussen 1720 en 1792 het keisers Kangxi, Yong Zhen en Qianlong dus vier keer keiserlike troepe na Tibet gestuur om die Dalai Lama en die Tibetaanse volk te beskerm teen buitelandse invalle deur Mongole, Gorkhas of teen interne onrus. Hierdie ekspedisies het die keiser die middele gegee om invloed in Tibet te vestig. Hy het verteenwoordigers na die Tibetaanse hoofstad, Lhasa, gestuur, waarvan sommige hul invloed suksesvol uitgeoefen het, in sy naam, oor die Tibetaanse regering, veral met betrekking tot die gedrag van buitelandse betrekkinge. Op die hoogtepunt van Manchu -mag, wat 'n paar dekades geduur het, was die situasie nie anders as die wat kan bestaan ​​tussen 'n supermoondheid en 'n satelliet of protektoraat nie, en dus een wat, hoewel polities belangrik, nie die onafhanklike bestaan ​​van die swakker staat uitdoof nie . Tibet is nooit opgeneem in die Mantsjoe -ryk nie, nog minder China, en dit het sy betrekkinge met buurstate grotendeels alleen aangegaan.
Mantsjoe -invloed het nie baie lank gehou nie. Dit was heeltemal ondoeltreffend teen die tyd dat die Britte Lhasa kortliks binnegeval het en 'n bilaterale verdrag met Tibet, die Lhasa -konvensie, gesluit het in 1904. Ten spyte van hierdie verlies aan invloed, het die keiserlike regering in Peking steeds aanspraak gemaak op 'n mate van gesag oor Tibet, veral t.o.v. sy internasionale betrekkinge, 'n gesag wat die Britse keiserlike regering in sy omgang met Peking en St. Petersburg, Rusland, 'heerskappy' noem. Chinese keiserlike leërs het in 1910 probeer om die werklike invloed te herstel deur die land binne te val en Lhasa te beset. Na die rewolusie in 1911 in China en die omverwerping van die Mantsjoe-ryk, het die troepe oorgegee aan die Tibetaanse leër en is hulle gerepatrieer onder 'n sino-Tibetaanse vredesakkoord. Die Dalai Lama het Tibet se volle onafhanklikheid intern bevestig, deur 'n proklamasie uit te reik, en ekstern, in kommunikasie aan buitelandse heersers en in 'n verdrag met Mongolië.
Tibet in die 20ste eeu
Die status van Tibet na die uitsetting van Manchu -troepe is nie onderhewig aan ernstige geskille nie. Wat ook al die bande tussen die Dalai Lama en die Mantsjoe -keisers van die Qing -dinastie bestaan, is met die val van daardie ryk en dinastie uitgewis. Van 1911 tot 1950 het Tibet onbehoorlike buitelandse invloed vermy en hulle in alle opsigte gedra as 'n volledig onafhanklike staat.
Tibet handhaaf diplomatieke betrekkinge met Nepal, Bhoetan, Brittanje en later met onafhanklike Indië. Die betrekkinge met China bly gespanne. Die Chinese het 'n grensoorlog met Tibet gevoer terwyl hulle Tibet formeel aangemoedig het om by die Chinese Republiek aan te sluit, terwyl hulle die hele wêreld beweer dat Tibet reeds een van China se "vyf rasse" was.
In 'n poging om die Sino-Tibetaanse spanning te verminder, het die Britte in 1913 'n driepartykonferensie in Simla belê waar die verteenwoordiger van die drie state op gelyke voet vergader het. Terwyl die Britse afvaardiging sy Chinese eweknie daaraan herinner het, het Tibet die konferensie betree as 'n onafhanklike nasie wat geen trou aan China erken nie. Die konferensie was onsuksesvol omdat dit nie die verskil tussen Tibet en China opgelos het nie. Dit was nietemin belangrik deurdat die Anglo-Tibetaanse vriendskap herbevestig is met die sluiting van bilaterale handels- en grensooreenkomste. In 'n gesamentlike verklaring het Groot -Brittanje en Tibet hulself verplig om nie die Chinese heerskappy of ander spesiale regte in Tibet te erken nie, tensy China die konsep Simla -konvensie onderteken wat die groter grense van Tibet, sy territoriale integriteit en volle outonomie sou verseker. China het egter nooit die konvensie onderteken nie en het die bepalings van die gesamentlike verklaring ten volle gelaat.
Tibet voer sy internasionale betrekkinge hoofsaaklik deur die hantering van die Britse, Chinese, Nepalese en Bhoetese diplomatieke missies in Lhasa, maar ook deur afgevaardigdes deur die buiteland. Toe Indië onafhanklik word, is die Britse sending in Lhasa vervang deur 'n Indiese sending. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Tibet neutraal gebly, ondanks gesamentlike druk van die Verenigde State, Groot -Brittanje en China om grondstowwe deur Tibet deur te laat.
Tibet het nooit uitgebreide internasionale betrekkinge gehandhaaf nie, maar die lande met wie dit wel betrekkinge onderhou het, behandel Tibet soos met enige soewereine staat. Sy internasionale status verskil in werklikheid nie van dié van Nepal nie. Toe Nepal dus in 1949 om lidmaatskap van die Verenigde Nasies aansoek gedoen het, noem dit sy verdrag en diplomatieke betrekkinge met Tibet om sy volle internasionale persoonlikheid aan te toon.
Die keerpunt in die geskiedenis van Tibet het gekom in 1949, toe die People's Liberation Army van die Volksrepubliek China die eerste keer na Tibet gekom het. Nadat die klein Tibetaanse leër verslaan is en die helfte van die land beset is, het die Chinese regering in Mei 1951 die sogenaamde "17-punt ooreenkoms vir die vreedsame bevryding van Tibet" op die Tibetaanse regering opgelê. Omdat dit onder dwang gesing is, het die ooreenkoms ontbreek geldigheid onder internasionale reg. Die teenwoordigheid van 40 000 troepe in Tibet, die dreigement van 'n onmiddellike besetting van Lhasa en die vooruitsig op die totale uitwissing van die Tibetaanse staat het Tibetane weinig keuse gelaat.
Namate die weerstand teen die Chinese besetting toegeneem het, veral in Oos -Tibet, het die Chinese onderdrukking, wat die vernietiging van godsdienstige geboue en die gevangenisstraf van monnike en ander gemeenskapsleiers insluit, dramaties toegeneem. Teen 1959 het die volksopstand uitgeloop op massiewe betogings in Lhasa. Teen die tyd dat China die opstand verpletter het, was 87 000 Tibetane alleen in die Lhasa-streek dood, en die Dalai Lama het na Indië gevlug, waar hy nou die hoof is van die Tibetaanse ballingskap, met sy hoofkwartier in Dharmsala, Indië. In 1963 het die Dalai Lama 'n grondwet vir 'n demokratiese Tibet afgekondig. Dit is sover moontlik deur die ballingskapregering suksesvol geïmplementeer.
Intussen het godsdienstige vervolging, konsekwente skending van menseregte en die grootskaalse vernietiging van godsdienstige en historiese geboue deur die besettingsowerhede nie daarin geslaag om die gees van die Tibetaanse volk te vernietig om die vernietiging van die nasionale identiteit te weerstaan ​​nie. 1.2 miljoen Tibetane het hul lewens verloor (meer as 'n sesde van die bevolking) as gevolg van die Chinese besetting. Maar die nuwe geslag Tibetane lyk net so vasberade om die land se onafhanklikheid te herwin as wat die ouer geslag was.
In die loop van die 2 000-jarige geskiedenis van Tibet het die land slegs gedurende kort tydperke in die 13de en 18de eeu 'n mate van buitelandse invloed ondervind. Min onafhanklike lande kan vandag as 'n indrukwekkende rekord aanspraak maak. Soos die ambassadeur van Ierland by die VN opgemerk het tydens die debatte van die Algemene Vergadering oor die kwessie van Tibet, was "Tibet" vir duisende jare in elk geval 'n paar duisende jaar lank 'n vrye en heeltemal in beheer van sy eie sake soos enige nasie in hierdie Vergadering, en duisend keer meer vry om na sy eie sake om te sien as baie van die nasies hier. "
Opiumoorlog: die konflik wat China vir altyd verander het
Die oorloë is gevoer om China oop te maak vir buitelandse handel, insluitend die verkoop van dwelms.
Kernpunt: Londen het 'n oorlog van aggressie teen China begin om 'n ongelyk verdrag af te dwing. Toe hulle hul sukses sien, het ander groot keiserlike magte spoedig gevolg.
Die uitsondering op die reël was in Canton, die suidoostelike streek wat gesentreer is in die huidige provinsie Guangdong, wat aangrensend is aan Hong Kong en Macao. Buitelanders is toegelaat om handel te dryf in die Thirteen Factories -distrik in die stad Guangzhou, met betalings wat uitsluitlik in silwer gemaak is.
Chinese amptenare wat hul eie besnoeiing geneem het, het die praktyk ondersteun. Amerikaanse skepe wat opium met Turks geteel het, het in die vroeë 1800's deelgeneem aan die narcotika-bonanza. Die verbruik van opium in China het die hoogte ingeskiet, net soos die wins.
In plaas daarvan het die Royal Navy 'n blokkade rondom Pearl Bay gevestig om te protesteer teen die beperking van vryhandel ... in dwelms. Twee Britse skepe wat katoen gedra het, het probeer om die blokkade te bestuur in November 1839. Toe die Royal Navy 'n waarskuwingskoot op die tweede, The Royal Saxon, afvuur, het die Chinese 'n eskader met oorlogspunte en vuurvlotte gestuur om die handelaar te begelei.
Sewe maande later het 'n volskaalse ekspedisiemag van 44 Britse skepe 'n inval in Kanton geloods. Die Britte het stoomskepe, swaar kanonne, Congreve -vuurpyle en infanterie toegerus met gewere wat akkurate langafstandvure kon tref. Chinese staatsmagte - 'baniere' - was steeds toegerus met vuurhoutjies wat tot 50 meter akkuraat was en 'n vuurtempo van een ronde per minuut.
Imperialisme was teen die middel van die 1800's aan die toeneem. Frankryk het ook in 1843 by die verhandeling aangekom. Die Britte wou binnekort nog meer toegewings van China hê - onbeperkte handel by enige hawe, ambassades in Beijing en 'n einde aan die verbod op die verkoop van opium op die Chinese vasteland.
Weereens het die Royal Navy sy Chinese teenstanders gesloop en 23 junks gesink in die openingsgeleentheid naby Hong Kong en beslag gelê op Guangzhou. In die volgende drie jaar het Britse skepe die rivier opgewerk en verskeie Chinese forte gevang deur 'n kombinasie van vlootbomaanvalle en amfibiese aanvalle.
Britse en Franse gewere het 10 000 laaiende Mongoolse kavalleriste in die Slag van die Eight Mile Bridge doodgeskiet en Beijing weerloos gelaat. Keiser Xianfeng het gevlug. Om die keiser se "trots sowel as sy gevoel" in die woorde van Lord Elgar te verwond, het Britse en Franse troepe die historiese Somerpaleis gebuit en vernietig.
Die nuwe hersiene verdrag wat aan China opgelê is, het sowel Christendom as opium gewettig, en Tianjin - die grootste stad naby Beijing - is bygevoeg tot die lys van verdragshavens. Dit het Britse skepe toegelaat om Chinese arbeiders na die Verenigde State te vervoer, en 'n boete van agt miljoen silwer dollars aan die Chinese regering beboet.
Hierdie Tibetaanse vrou, wat as kind begin het, moes 22 jaar van Chinese onderdrukking in die gesig staar
Tendöl se ma Choekyi (regs) saam met haar susters.
Op 'n dag het die Chinese besettingsmagte aangekondig: "Kinders mag werk!" Dit was nie meer 'n kwessie van brandhout of beesmis nie, maar om behoorlike werk wat deur die Chinese owerhede gereël is. Tendöl is toegewys aan die Jokhang, die heiligste tempel in die middel van Lhasa, wat gedeeltelik vernietig is.
Alle Boeddha -beelde het reeds verdwyn. Daar is gesê dat die Chinese die koper wat die standbeelde bevat het, vervoer het, na China om patrone te vervaardig. Die Tibetaanse kinders moes skoonmaak en opruim. Oral het hulle bloedspore opgemerk.
Tendöl het gehoor dat Tibetane in die Jokhang vermoor is deur spykers in hul koppe gesteek te word. die wreedheid was grensloos. Dit was die tyd na Mao se dood toe die Gang of Four die mag in China probeer gryp het.
Na byna twee jaar is Tendöl uit die skool gegooi en aan 'n padbougroep toegewys. As 'n butruk is haar beloof dat sy twee jaar later 'n vakleerlingskap kon voltooi. Soos verwag, is die belofte nie nagekom nie; sy was byna vyf jaar by die padboukamp van Po-Tramo.
Sy is saam met baie, meestal Chinese jongmense, op 'n busreis van drie dae geneem na Kongpo naby die grens met Indië. Chinese jeugdiges moes ook aan padbou werk om die reg op skool by te woon of om beroepsopleiding te ontvang. Hulle is verdeel in groepe van 400, daar was nie meer as twee of drie Tibetane per groep nie.
Tendöl het vriendskaplike betrekkinge met haar Chinese metgeselle gehad en is danksy hulle beter gevoed in Po-Tramo as in die gewone Tibetaanse arbeidskampe. Hulle het werksklere gekry en kon saans was. Hulle het in groot tente gewoon, moes hul eie houtbedstoele bou en is dag en nag deur soldate bewaak.
Op die geel foto's, te midde van rododendronbosse, was Tendöl in 'n redelike goeie toestand en lyk dit verbasend robuust. 'Ons het baie tyd in die buitelug deurgebring en genoeg oefening gehad,' merk sy ironies op.
Maar die werk was moeilik. Meisies en seuns moes dag in dag uit klippe beitel, skiet, dra of stukkend slaan. Die enigste vrye tyd wat hulle gekry het, was wanneer die weer so erg was dat hulle nie kon werk nie. Honderde jongmense is dood aan uitputting of beserings en is ter plaatse begrawe. Tendöl se hande was altyd seer. Nadat 'n spyker haar voet binnegedring het en amper nie kon loop nie, moes sy steeds werk.
Die pad wat deur die steil bergklowe van Po-Tramo gebars het, was 'n geheime regeringsprojek waarby vyf brigades soldate en werkers betrokke was, elk met meer as 5000 mense.Die Chinese het nie net paaie gebou nie, hulle het hele beboste berge kaal gesny en die hout na China vervoer. Na 'n paar jaar het die groot gebied heeltemal onvrugbaar geword, onthou Tendöl.
In teenstelling met Lhasa het hierdie gebied in Kongpo digte woude gehad. Daar is in die verlede gesê dat jy dae hierheen kon ry sonder om die lug te sien. Die streek was ryk aan appelkose, en die vleis van die wildevarke het kwansuis na appelkose geproe. Die Chinese het 'n omgewingsvernietiging van reuse -afmetings veroorsaak. Kongpo is toe feitlik ontbos. Die ryk plantegroei van hierdie suidelike Tibetaanse landskap het vir ewig verdwyn.
Gedurende al die jare kon Tendöl niemand vertrou nie. Sy het vir niemand gesê dat haar ma in die tronk was nie en het gemaak asof haar tante haar ma is. In die tent slaap sy soos 'n fetus met haar bene en arms styf vasgekeer om haarself te beskerm. Sy het hierdie gewoonte oorkom, maar baie jare later. Sy het nog nie vergeet hoe sy haarself elke aand aan die slaap gehuil het totdat die kussing heeltemal geweek was nie.
Sy verlang na haar geliefde amala, van wie sy eeue lank niks gehoor het nie. Sy het die foto's van haar gesin in haar besittings weggesteek. Maar sy het nooit moed opgegee nie. Sy het baklei en probeer om goeie dade te doen sodat haar ma in die tronk kon oorleef. Sy het vroeër as die ander gevangenes opgestaan ​​en die vuur aangesteek. Saans kook sy water en berei die voetbad van die Chinese wagte voor. Saam met 'n Chinese meisie het sy die kos uitgedeel.
Soos al die ander kampgevangenes, het sy 'n kaartjie gehad met haar prestasies daarop. Tendöl is die ywerigste, lui die verklaring. Maar dit het haar niks gebaat nie, want sy was boonop 'n Tibetaan en 'n butruk.
Mao Zedong is op 9 September 1976 oorlede. Tendöl het dae tevore van haar Chinese kollegas in die kamp gehoor dat die 'Groot stuurman' ernstig siek is. Onder die Tibetane het iemand 'n klein transistorradio besit, en hulle het almal in Chinese uitsendings na inligting gesoek. Hulle het oral begrafnismusiek gehoor en die Chinese in trane gesien.
"Ons het besef dat ons Tibetane ook moet huil om probleme te vermy, alhoewel die nuus oor Mao se dood ons vreugde in die hart bring," onthou Tendöl. Hulle vryf sand en stof in hul oë en die truuk werk. Die Tibetaanse jongmense wat veronderstel was om paaie te bou, het net so gehuil soos die Chinese, en ter ere van Mao het hulle ook 'n wit wolroos aan hul werkklere geheg en 'n swart lint om hul linkerboarm gedra.
In die herfs van 1979 het Tendöl en twee Tibetaanse meisies van die werksbrigades in Kongpo 'n Chinese vakansie in die nabygeleë stad Po-Tramo deurgebring. Daar ontmoet hulle 'n groep mans wat tradisionele Tibetaanse chupas dra. Toe hulle hoor hoe die meisies Tibetaans praat, vra een van hulle: 'Is u van Lhasa?' Hulle antwoord: "Ja."
'Wat doen Lhasa -meisies op so 'n afgeleë plek? wonder 'n man. Toe hulle agterkom dat Tendöl die dogter van Namseling is, het hulle haar vertel dat hy oorlede is. Tendöl was dadelik in trane. Hulle het 200 yuan aan elkeen van die meisies gegee (ongeveer drie maande se loon vir padbou).
Die meisies het besef dat hierdie Tibetane uit Indië gekom het en dat hulle baie bly was, onthou Tendöl. Maar dit het nooit by hulle opgekom dat hulle die eerste Tibetaanse feite-afvaardiging na Tibet ontmoet het wat deur die Dalai Lama gestuur is nie. Onder die lede was die Dalai Lama se broer, Lobsang Samten, en ook sy swaer.
Chinese amptenare het die meisies later intensief uitgevra oor wat gesê is. Tendöl het vir haar gesê dat haar pa oorlede is, maar het nooit erken dat hulle geld ontvang het wat 'n ernstige straf sou meebring nie.
Uittreksel met toestemming van 'N Kinderjare in Tibet: Tendöl se verhaal, Thérèse Obrecht Hodler, Penguin Viking.