'N Kultverligting van Ashur (illustrasie) - Inligting
LAATSTE NAVORSING OOR ASSUR (MEGH) PUBLIKAAT OP 27 JANUARIE 2017:
gepubliseer op 27 Januarie 2017
A Cult Relief from Ashur (deur Osama Shukir Muhammed Amin, CC BY-NC-SA)
Assur (ook Ashur, Anshar) is die god van die Assiriërs wat verhef is van 'n plaaslike god van die stad Ashur tot die oppergod van die Assiriese panteon. Die Assiriese Ryk het, net soos die latere ryk van die Romeine, 'n groot talent gehad om by ander kulture te leen. Hierdie voorliefde word duidelik geïllustreer in die figuur van Assur, wie se karakter en eienskappe die Sumeriese en Babiloniese gode put. Die familie en geskiedenis van Assur is gebaseer op die Sumeriese Anu en Enlil en die Babiloniese Marduk, sy krag en kenmerke weerspieël Anu's, Enlil's en Marduk se besonderhede van sy familie: Assur se vrou is Ninlil (Enlil se vrou) en sy seun is Nabu (Marduk se seun ). Assur het geen werklike geskiedenis gehad nie, soos dié wat vir Sumeriese en Babiloniese gode geskep is, maar geleen uit hierdie ander mites om 'n opperste godheid te skep wie se aanbidding op sy hoogtepunt byna monoteïsties was. Die geleerde Jeremy Black merk op:
Ten spyte van (of moontlik as gevolg van) die neigings om die eienskappe en mitologie van ander gode aan hom oor te dra, bly Assur 'n onduidelike god sonder 'n duidelike karakter of tradisie (of ikonografie) van sy eie. (38)
ASSUR HET GEEN GESKIEDENIS VAN SY EIE GESKIED NIE, MAAR GELEEN VAN ANDER MITTE OM 'N UITSTEKENDE GOD TE SKEP WIE DIE AANBIDDING OP SY HOOGTE BAIE MONOTHEISTIES WAS.
Assur het die mag oor die koningskap van Assirië, maar verskil hierin van Marduk van Babilon. Die koning van Assirië was sy hoofpriester en almal wat sy tempel versorg het in die stad Ashur en elders minder priesters. Assiriese konings het gereeld sy naam gekies as 'n element in hul eie om hom te eer (Ashurbanipal, Ashurnasirpal I, Ashurnasirpal II, ens.). Aanbidding van Assur het, net soos met ander Mesopotamiese gode, bestaan ​​uit priesters wat die standbeeld van die god in die tempel versorg en die pligte van die kompleks omring het. Alhoewel mense moontlik privaat rituele beoefen het om die god te eer of om hulp te vra, was daar geen tempeldienste nie, aangesien 'n mens dit in die moderne tyd sou herken.
Die ikonografie van Assur is dikwels afkomstig van die Sumeriese Anu, 'n kroon of 'n kroon op 'n troon, maar hy word net so gereeld voorgestel as 'n krygsgod wat 'n horinghelm dra met 'n boog en pylkoker. Hy dra 'n kort romp vere en word soms op 'n gevleuelde skyf uitgebeeld (hoewel die assosiasie van Assur met die sonskyf deur 'n aantal moderne geleerdes, onder wie Jeremy Black, betwis word). Assur word soms ook voorgestel op 'n slangedraak, 'n beeld wat onder andere van die Babiloniese Marduk geleen is.
Assur word die eerste keer positief getuig in die Ur III-periode (2047-1750 vC) van die Mesopotamiese geskiedenis. Hy word geïdentifiseer as die beskermgod van die stad Ashur c. 1900 vC by die stigting en gee ook sy naam aan die Assiriërs. Van 'n plaaslike, en waarskynlik landboukundige, god wat die stad verpersoonlik het, het Assur steeds groter en groter eienskappe gekry. Die geleerde EA Wallis Budge beskryf die algemene progressiegode wat gemaak is van geeste na plaaslike gode tot oppergode:
Die oudste van sulke geeste was die 'huisgees' of huishoudelike god. Toe mans hulself in dorpsgemeenskappe gevorm het, het die idee van die "gees van die dorp" ontwikkel en later het die "god van die stad of stad" en die "god van die land" ontstaan. Elkeen van die elemente, aarde, lug, vuur en water het sy gees of 'god', die aardbewing, weerlig, donderweer, reën, storm, woestynwind, elkeen ook sy gees of 'god', en natuurlik elke plant, boom en dier. Met verloop van tyd het mense begin dink dat sekere geeste magtiger is as ander, wat hulle gekies het vir spesiale eerbied of aanbidding. (81-82)
Dit was die geval met Assur deurdat daar oorspronklik na hom verwys word as die god van slegs die omgewing rondom die stad, maar die hele nasie Assirië verpersoonlik en verteenwoordig het. Sy stad weerspieël sy bekendheid toe Ashur begin as 'n klein handelsentrum wat gebou is op die terrein van 'n vroeëre gemeenskap wat deur Sargon van Akkad gestig is (2334-2279 v.C.), maar floreer deur handel met Anatolië en met ander streke van Mesopotamië om die hoofstad te word van Assirië teen die tyd van die bewind van die Assiriese koning Shamashi Adad I (1813-1791 vC). Shamashi Adad I het die Amoriete in Assur se naam uit die streek verdryf en sy grense verseker, maar is verslaan deur die Amoritiese koning Hammurabi van Babilon (1792-1750 vC) wat toe die streek beheer het. Aanbidding van Assur was op hierdie tydstip beperk tot die stad en die Assiriese lande rondom dit, terwyl Marduk van Babilon as die oppergod aanbid is en die Babiloniese werk Enuma Elish as die gesaghebbende stuk oor die skepping en die geboorte van die gode en die mensdom beskou is.
Ashurbanipal II val vyandelike boogskutters aan
deur The Trustees of the British Museum (Kopiereg)
Styg tot krag
In die rumoer na die dood van Hammurabi, het verskillende magte die streek beheer en word hulle gode as die hoogste beskou. Die Mitanni en die Hetiete het beide die Ashur- en Assiriese gebiede as 'n vasalstaat gehou totdat hulle verslaan is deur koning Adad Nirari I (1307-1275 vC), wat die lande verenig het onder die eerste skyn van 'n Assiriese ryk. Assur word deur die koning erken as die god wat hom die oorwinning gegee het, maar daar was geen geskiedenis van die god om te verheerlik nie. Die geleerde Jeremy Black lewer hierop kommentaar:
Uiteindelik, met die groei van Assirië en die toename in kulturele kontakte met die suide van Mesopotamië, was daar 'n neiging om Assur te assimileer by sekere van die belangrikste gode van die Sumeriese en Babiloniese panteons. Vanaf ongeveer 1300 vC kan ons 'n paar pogings om hom met Sumeriese Enlil te identifiseer, opspoor. Dit verteenwoordig waarskynlik 'n poging om hom as die opperhoof van die gode te beskou. Dan, onder Sargon II van Assirië (regeer 722-705 vC), was Assur geneig om geïdentifiseer te word met Anshar, die vader van Anu (An) in die Babiloniese skeppingsepos. Die proses het Assur dus voorgestel as 'n jarelange god, teenwoordig uit die skepping van die heelal. (37-38)
Vanaf die tyd van Adad Nirari I tot die tyd van die Neo-Assiriese Ryk van Sargon II, het Assur steeds prominent geword. In die Enuma Elish vervang Assur (onder die naam Anshar) Marduk as die held. Tiglath Pileser I (1115-1076 v.C.) roep Assur gereeld aan as die god van die ryk wat die leër bemagtig en hulle tot oorwinning lei en Assur selfs die wette van die ryk toeskryf. Adad Nirari II (912-891 BCE) het die ryk in elke rigting uitgebrei met Assur as sy persoonlike beskermheer. Oral waar die Assiriese leër gereis het, het Assur saam met hulle gereis, en so het sy aanbidding oor Mesopotamië versprei. Wallis Budge skryf: "Namate die mag van Marduk oorheersend geword het toe Babilon 'n groot stad geword het, het die mag van Assur groot geword toe die Assiriërs 'n sterk en oorlogsugtige nasie geword het" (88). Vir die manne wat in die Assiriese magte opgeruk het, sowel as diegene wat hulle verower het, was Assur duidelik 'n magtige god wat aanbid en toegewyd was, en mettertyd het hy so magtig geword dat hy die vroeëre gode van die streek verduister het.
Assur, die Allerhoogste God
Toe Ashurnasirpal II (884-859 v.C.) aan bewind gekom het, het hy die hoofstad van die ryk van Ashur na die stad Kalhu verskuif, maar dit is geen aanduiding van afnemende mag van Assur nie Ashurnasirpal II het Assur se naam gehad as deel van sy eie ( sy naam beteken 'Assur is voog van die erfgenaam'). Die rede vir die verhuising van die hoofstad is onduidelik, maar waarskynlik was dit net omdat Ashur so groot geword het en die bevolking baie trots was en Ashurnasirpal II hom wou omring met nederiger en makliker hanteerbare mense. Tiglath Pileser III (745-727 v.C.) het Assur se naam nog hoër verhoog deur die wonderlike oorwinnings wat sy heerskappy was. Tiglath Pileser III het die eerste professionele leër in die geskiedenis van die wêreld geskep, wat gewapen met ysterwapens onoorwinlik was. Saam met die nuwe soort weermag, is nuwe tegnologie geskep, soos belegmasjiene waarmee die weermag hele stede met minder verliese kon inneem.
Koning Tiglath-pileser III
deur Osama Shukir Muhammed Amin (CC BY-NC-SA)
Terwyl die Assiriese leërs deur die hele land veldtog gevoer het, het Assur hulle tot groter en groter oorwinnings gelei. Voorheen was Assur egter verbind met die tempel van die stad Ashur en is slegs daar aanbid. Namate die Assiriërs groter gebiedswins behaal het, het 'n nuwe manier om die god voor te stel, nodig geword om die aanbidding in ander plekke te kon voortsit. Geleerde Paul Kriwaczek verduidelik hoe die aard van 'n god om die aanbidding van Assur te handhaaf - en hoe die god verstaan ​​en aanbid moes word - moes verander:
U kan Assur bid, nie net in sy eie tempel in sy eie stad nie, maar ook oral. Namate die Assiriese ryk sy grense uitgebrei het, word Assur selfs op die mees verre plekke aangetref. Van geloof in 'n alomteenwoordige god tot geloof in 'n enkele god is nie 'n lang stap nie. Aangesien Hy oral was, het mense besef dat die plaaslike goddelikhede in 'n sekere sin net verskillende manifestasies van dieselfde Assur was. (231)
Hierdie visie -eenheid van 'n opperste godheid het gehelp om die streke van die ryk verder te verenig. Die verskillende gode van die verowerde volke en hul verskillende godsdienstige gebruike het opgeneem in die aanbidding van Assur, wat erken is as die enigste ware god wat in die verlede deur verskillende mense verskillende name genoem is, maar wat nou duidelik bekend was en reg kon wees aanbid as die universele godheid. Hieroor skryf Kriwaczek:
Geloof in die transendensie eerder as immanensie van die goddelike het belangrike gevolge gehad. Die natuur het ontakraliseer, ontwy. Aangesien die gode buite en buite die natuur was, moet die mensdom volgens die Mesopotamiese oortuiging wat na die gode gelyk is en as dienaar van die gode, ook buite die natuur wees. In plaas van 'n integrale deel van die natuurlike aarde, was die mensdom nou haar meerdere en haar heerser. Die nuwe gesindheid is later opgesom in Genesis 1:26: 'En God het gesê: Laat ons die mens maak na ons beeld, na ons gelykenis; en laat hom heers oor die visse van die see en oor die voëls van die lug, en oor die vee en oor die hele aarde en oor al die kruipende diere wat op die aarde kruip 'Dit is baie goed vir mense, wat uitdruklik in die gedeelte uitgesonder is. Maar vir vroue is dit 'n onoorkomelike probleem. Terwyl mans hulself en mekaar kan mislei dat hulle buite, bo en bo die natuur is, kan vroue hulle nie so distansieer nie, want hulle fisiologie maak hulle duidelik en duidelik deel van die natuurlike wêreld. het die meeste klem gelê op die absolute transendensie van God en die onmoontlikheid om selfs voor te stel dat sy werklikheid vroue tot 'n laer stadium van bestaan ​​sou laat val, en dat hul deelname aan openbare godsdienstige aanbidding slegs as gruwelik toegelaat sou word. (229-230)
Vroue in Mesopotamië het byna gelyke regte met mans geniet tot die opkoms van Hammurabi en sy god Marduk. Onder die bewind van Hammurabi het vroulike gode hul aansien begin verloor namate manlike gode toenemend verhoog word. Onder Assiriese bewind, met Assur as oppergod, het vroueregte verder gely. Kulture soos die Feniciërs, wat altyd vroue met groot respek beskou het, moes die gebruike en oortuigings van die veroweraars volg. Die Assiriese kultuur het toenemend saamgevoeg met die uitbreiding van die ryk, die nuwe begrip van die godheid en die assimilasie van die mense uit die verowerde streke. Shalmaneser III (859-824 v.C.) het die ryk tot aan die kus van die Middellandse See uitgebrei en gereeld hulde gebring aan welgestelde Fenisiese stede soos Tirus en Sidon.
Assur was nou nie net die hoogste god van die Assiriërs nie, maar ook van al die mense wat onder hulle heerskappy gebring is. Vir die Assiriërs was dit natuurlik 'n ideale situasie, maar hierdie mening was nie gedeel deur elke nasionaliteit wat hulle verower het nie, en wanneer die geleentheid hom voordoen, sou hulle hul frustrasies dramaties uitlaat.
Die einde van Assur
Die Neo-Assiriese Ryk (912-612 v.G.J.) is die laaste uitdrukking van die Assiriese politieke mag in Mesopotamië en is die een wat die studente van die antieke geskiedenis die bekendste ken. Die konings van hierdie tydperk is diegene wat die meeste in die Bybel genoem word en tans die bekendste by mense is. Dit is ook die era wat die Assiriese Ryk die mees besliste naam gee vir genadeloosheid en wreedheid. Kriwaczek lewer hierop kommentaar en skryf:
Assirië moet sekerlik een van die ergste persberigte van enige staat in die geskiedenis wees. Babilon is miskien 'n bynaam vir korrupsie, dekadensie en sonde, maar die Assiriërs en hul beroemde heersers, met skrikwekkende name soos Shalmaneser, Tiglath-Pileser, Sanherib, Esarhaddon en Ashurbanipal, beoordeel die gewilde verbeelding net onder Adolf Hitler en Genghis Khan vir wreedheid, geweld en pure moorddadige wreedheid. (208)
Alhoewel daar nie ontken kan word dat die Assiriërs genadeloos kan wees en duidelik nie mee te doen gehad het nie, was hulle eintlik nie meer wild of barbaars as enige ander antieke beskawing nie. Om 'n ryk te vorm en in stand te hou, het hulle stede verwoes en mense vermoor, maar hierin was hulle nie anders as dié wat hulle voorafgegaan en gevolg het nie, behalwe dat hulle makliker doeltreffender was as die meeste.
Assiriese Deportasie van mense uit Suid -Irak
Vir die verowerde mense is die Assiriërs egter as gehate heersers beskou. Die laaste groot koning van die ryk was Ashurbanipal (668-627 BCE) en na hom het die ryk begin uitmekaar breek. Daar was baie redes hiervoor, maar dit het hoofsaaklik te groot geword om te bestuur. Namate die mag van die sentrale regering al hoe minder in staat was, het meer gebiede van die ryk weggebreek. In 612 vC het 'n koalisie van Babiloniërs, Mede, Perse en ander teen die Assiriese stede opgestaan ​​en hulle vernietig. Die stad Ashur en die tempel van die god sowel as ander standbeelde van Assur elders was ingesluit in hierdie aanslag. Assur het die Assiriërs, hul militêre oorwinnings en hul politieke mag kom verpersoonlik, en daarom was die vernietiging van hierdie simbool van besondere belang vir Assirië se vyande.
Aanbidding van Assur het na die val van die ryk in Assiriese gemeenskappe voortgegaan, maar was nie meer wydverspreid nie en geen tempels, heiligdomme of beeldhouwerke het in die stede en streke wat in opstand gekom het, gelaat nie. In die vroeë Christelike era het die begrip van Assur as 'n almagtige god goed gewerk vir die vroeë Christelike sendelinge in die streek, wat die Assiriërs ontvanklik gevind het vir hul boodskap van 'n enkele god en die konsep van hierdie god se seun wat ten bate van die aarde kom. van die mensdom. Alhoewel Assur se seun Nabu nooit geïnkarneer of homself vir ander opgeoffer het nie, het hy vermoed dat hy die gawe van die geskrewe woord aan mense gegee het. Nabu word steeds vereer na die val van die ryk, en hoewel Assur van gestalte afgeneem het, word hy onthou en is hy steeds teenwoordig (dikwels as Ashur) as 'n persoonlike en familienaam in die huidige tyd.
VERWANTE INHOUDSBOEKE NOEM HIERDIE WERKSLISENSIE
Hierdie artikel is hersien vir akkuraatheid, betroubaarheid en voldoening aan akademiese standaarde voor publikasie.
Bauer, S. W. Die geskiedenis van die antieke wêreld. (W. W. Norton & amp Company, 2007).
Black, J. & amp Green, A. Gods, Demons and Simbols of Ancient Mesopotamia. (Universiteit van Texas Press, 1992).
Kriwaczek, P. Babylon: Mesopotamië en die geboorte van die beskawing. (St. Martin's Griffin, 2012).
Leick, G. Die A tot Z van Mesopotamië. (Scarecrow Press, 2010).
Joshua J. Mark, 'n vryskutskrywer en voormalige deeltydse professor in filosofie aan Marist College, New York, woon in Griekeland en Duitsland en reis deur Egipte. Hy het op universiteitsvlak geskiedenis, skryfwerk, letterkunde en filosofie geleer.
Die Assiriese verligting van konings en gode
Die verhaal dateer uit ongeveer 2800 jaar gelede en is 'reliëf' van die grond, gesny bo 'n ou besproeiingskanaal. met die sewe belangrikste Assiriese gode en godinne. Al die gode en godinne ry op diere en mitiese wesens, waaronder perde, bulle, leeus en jakkalse, en elkeen kyk uit oor die rigting waarin die water eens in die ou kanaal daaronder gevloei het.
Die opgegrawe Assiriese reliëfsnywerke wat 'n optog toon van die sewe belangrikste Assiriese gode en godinne, wat op mitiese diere staan ​​of sit, en die Assiriese koning Sargon II. (Alberto Savioli / Land van Nineve argeologiese projek / Universiteit van Udine)
Volgens 'n artikel in Lewende Wetenskap , Het dr. Morandi Bonacossi gesê dat die kerffunksie: die songod Shamash op 'n perd en die maangod Sin op die rug van 'n leeu met horings is. Verder is die god van wysheid op 'n draak gemonteer, terwyl die weergod op 'n leeu met 'n horing en 'n bul is. Ishtar, die godin van liefde en oorlog sit op 'n leeu en Ashur, die belangrikste Assiriese god, sit op 'n draak en 'n leeu met 'n horing, terwyl sy vrou Mullissu op 'n versierde troon sit, ondersteun deur 'n leeu.
Die verhaal van Bill & rsquos illustreer die klassieke kultiese werwings- en behoudsproses perfek. Margaret Singer, 'n vooraanstaande gesag uit die 20ste eeu oor kultusse, skryf in haar definitiewe Kulture in ons midde oor die ses fases van kultiese werwing en behoud.
1. Hou die persoon onbewus van wat aangaan en die veranderinge wat plaasvind.
Bill is as 'n universiteitstudent gewerf toe hy die kwesbaarste was. Hy was weg van die huis, ver van sy sosiale ondersteuningstelsel, emosioneel onseker en eensaam. Dit is waarskynlik dat Sarah dae lank op die kampus gewerf het en tientalle alleenstudente genader het voordat sy Bill gekry het. Toe hy aanvanklik by broer Jacob betrokke raak, het Bill gedink dat hy by 'n Christelike kerk aansluit met geestelike en etiese oortuigings, net soos sy eie. Hy het geen idee gehad dat Sarah na nuwe lede gesoek het nie en dat die beginfases van sy betrokkenheid by die groep noukeurig georkestreer is om die gemeenskaplike eienskappe wat Bill met die kultuslede voel, te versterk.
2. Beheer die persoon se tyd en, indien moontlik, die fisiese omgewing.
Toe Bill eers by die Jacob & rsquos -groep intrek, is sy tyd streng beheer, aangesien hy verskeie fisies uitputtende werk verrig het. Bill het sy inkomste aan Jacob afgestaan, geen betekenisvolle emosionele kontak met iemand buite die kerkgemeenskap gehad nie, en was afhanklik van Jacob en die ander gemeentes vir skuiling, emosionele ondersteuning en kos.
'N Kult kan in u eie omgewing wees, en u weet dit miskien nie, want die lede het so 'n oppervlakkige sosiale interaksie met nie -lede. As 'n kultuslid belangstellings van buite, betekenisvolle kontak met vriende en familie buite die kultus sou hê, of persoonlike belange wat nie spesifiek aan die kultus gekoppel was nie, sou dit baie makliker vir hom of haar gewees het om uit te gaan as dit sleg gaan . Rekrute mag nie blootgestel word aan mense, situasies of idees wat hulle kan help om objektief na die situasie te kyk nie; die gevolg is dat die idees van die kultus geleidelik onafhanklike denke vervang.
3. Skep 'n gevoel van magteloosheid, geheime vrees en afhanklikheid.
Een van die onwrikbare beginsels van kultusse is die & ldquous versus them & rdquo -mentaliteit. Kultusleiers regverdig hierdie insulariteit op ontelbare maniere. In die geval van Bill & rsquos het broer Jacob sy volgelinge oortuig dat syne 'n goddelike geestelike weg was en dat alle ander godsdienste, Christelik of andersins, goed bedoel, maar vals was, of diabolies was. Met verwysing na die gevaar van kontaminasie, het broer Jacob sy volgelinge opdrag gegee dat hulle, om hul geestelike reinheid te behou en verdoemenis te vermy, soveel moontlik kontak met persone buite die gemeenskap moet vermy. Om anders te doen, sou beteken dat God se ontwerp vir die geestelike harmonie van die wêreld belemmer word.
4. Onderdruk 'n groot deel van die persoon se ou gedrag en houdings.
In sy baanbrekende boek oor & ldquobrainwashing & rdquo tegnieke wat deur kommunistiese tronkbewaarders tydens die Koreaanse Oorlog gebruik is, wys dr Robert Jay Lifton daarop dat
Hoe dit ook al sy, die hervorming van denke bestaan ​​uit twee basiese elemente: belydenis, die blootlegging en afstanddoening van die verlede en die hede, en die heropvoeding, die heropbou van 'n man na die kommunistiese beeld. Hierdie elemente is nou verwant en oorvleuel mekaar, aangesien albei 'n reeks druk en beroepe tot stand bring en intellektueel, emosioneel en fisies beïnvloed word by sosiale beheer en individuele verandering. & Rdquo (5, 1961)
Dit is beslis wat met Bill gebeur het. Hy het afstand gedoen van sy oortuigings en verbintenisse uit die verlede, maar in hierdie geval het die & ldquoconfession en verlossing & rdquo -oefening waaraan hy deelgeneem het hom uiteindelik metafories laat snap. Jare se harde fisiese arbeid, 'n mislukte huwelik en vernedering van sy vrou, Jacob, en die ander kultuslede het sulke emosionele uitputting veroorsaak dat hy van die kultus ontsnap het om sy gesonde verstand te probeer herstel.
5. Kweek nuwe gedrag en houdings aan.
Met kultusse is die doel om die gevoel van moraliteit of persoonlike identiteit wat die persoon oorspronklik gehad het, aan te neem en dit te vervang met die leier se eie visie. Kultiese indoktrinasie is geleidelik en inkrementeel, net soos die verstandsbeheer wat deur Dr. Lifton beskryf word. Alles gebeur in klein, soms skynbaar onbelangrike stappe. As Bill tydens die eerste diens in die broer Jacob & rsquos-kerk meegedeel is dat hy sy gesin moet verlaat, die skool moet verlaat, jare lank verstandelose liggaamlike arbeid moet verrig, Jakob as 'n profeet moet aanvaar en aan konstante emosionele mishandeling moet blootstaan, dit is onwaarskynlik dat hy 'n tweede diens sou bygewoon het. Jacob en sy volgelinge het die sentrale voorskrifte van die Jacobs -boodskap egter verborge gehou.
6. Stel 'n geslote gevoel van logika, laat geen werklike insette of kritiek toe nie.
Broer Jacob het sy gemeente voortdurend daaraan herinner dat die verdwyning van die groep ewige verdoemenis was. Lede van die gemeenskap is geleer dat versoeking oral is en kan kom van almal en almal wat nie met Jakob verbind is nie. Elke aand het Jakob ure lank lesings gegee oor teologie, die euwels van die moderne samelewing en die skynheiligheid van georganiseerde godsdiens. Hy het sy gemeente gewaarsku dat om sy boodskap uit die oog te verloor, selfs vir 'n minuut, gelykstaande is aan selfmoord.
Hy het hulle aangespoor om onmiddellik twyfel of negatiewe gedagtes aan Jakob te rapporteer en mekaar te help om geestelik rein te bly deur Jakob in kennis te stel van enige kommer wat hulle voel oor die suiwerheid en die doel van hul medegemeentes. Bill het sy bes probeer om hierdie streng reëls na te kom; hy het ongetwyfeld die oortuiging aanvaar dat Jakob 'n profeet was wat deur God aangestel is.
Ashur se aanbidding in Ou Assirië
In die Ou Assiriese era was Ashur 'n blote plaaslike godheid wat die landbou beheer. Mettertyd het hy 'n nasionale god in die streek geword. Hy word beskou as die godheid wat gehelp het met die stigting van die stad en die Assiriese Ryk. Hy verteenwoordig dus die hele Assiriese nasie.
En namate die stad Assur in roem en mag gestyg het, het die aanbidding van Ashur ook toegeneem en het dit tot ander plekke in die streek versprei. Dit het begin tydens die bewind van Sargon van Akkad (2332-2279 v.G.J.), en sou voortduur in die bewind van Shamashi Adad I (1813-1791 VC). Daar word vermoed dat koning Adad I geïnspireer is deur Ashur en die beheer oor die stad suksesvol van die Amoriete afgestamp het.
4) Seksuele frustrasie
Aangesien Jehovah se Getuies nie die reg het om hulle seksualiteit soos almal te ervaar nie, is hul seksuele frustrasie wydverspreid in die godsdiens.
As gevolg hiervan neem ons twee werklike feite onder Jehovah se Getuies waar.
1) Verslawing aan pornografie buite die normale persentasie.
2) Baie vroeë huwelike en dikwels liefdeloos, want dit is die enigste manier om seks te hê.
Hierdie twee feite lei tot 'n stortvloed van probleme in die vorm van ongemak, ongemak, depressie en ander fisiologiese en sielkundige probleme.
Soms het oud-Getuies van Jehovah erken dat hulle probleme ondervind het met verslawing aan pornografie weens hul seksuele frustrasie as jong mans in hierdie kultus.
Die Evangeliese Era (1947-1974)
Na die Tweede Wêreldoorlog het baie mense na die stede begin trek, en die C &MA het voortgegaan. Die tabernakels is verruil vir tradisionele kerkgeboue en baie C &MA kerke het na die voorstede verhuis. In 1974 verklaar die C &MA homself amptelik as 'n denominasie, tesame met 'n ingrypende herstrukturering van die organisasie. Gedurende hierdie tyd het dr. A.W. Tozer en dr. Louis L. King het 'n groot invloed op The Alliance gehad. Dr King as hoof van die sendingpoging het begin om die inheemse kerkbeleid te implementeer en elke nasionale kerk van die C &MA voor te stel as selfonderhoudende, self-voortplantende en selfregerende entiteit. Kom meer te wete oor die groei van die kerk in die buiteland en in die binneland.
Antieke mens en sy eerste beskawings
Toe ons laas Kanaän verlaat het, die Fenisiese koninkryk Tirus, is 'n bondgenoot gemaak deur die huwelik van Omri se seun Agab met die Tiriese prinses Jesebel.
Klik hier vir die vertaalde teks van die obelisk & lt & ltKlik op & gt & gt
Die oprigting van 'n tempel vir die heidense god Baäl (een van die belangrikste Kanaänitiese gode), vir Jesebels gebruik. En Jesebels se pogings om die kultus van Baäl te versprei, wek groot opposisie by die ywerige Yahwiste (Yahway - die Hebreeuse naam vir God), onder die gewone mense. Daar was ook 'n wrok oor die despotiese manier van die Agabs -heerskappy, wat wel deur Jesebel aangewakker sou word. Sy en haar kultus is uitgedaag deur die profeet Elia - Een van Elia se dissipels Elisa, het die slagting van Jesebel, Agab en die hele koninklike familie, sowel as alle aanbidders van Baäl, gereël. Dit het 'n einde gemaak aan die Baalse bedreiging. & quot; Jehu & quot; Elisa se mede-samesweerder, en Jehoram se generaal, wat hierdie slagting gelei het. Koning geword en 'n dinastie gestig wat byna 'n eeu lank geduur het (842 en ndash745 v.C.), die langste in die geskiedenis van Israel.
Behalwe sy bloedige staatskaping, is min bekend oor die gebeure tydens Jehu se bewind. Hy was swaar onder druk van die predasies van Hazael, die koning van die Arameërs, wat na bewering sy leër verslaan het in al die gebiede van Israel & anderkant die Jordaanrivier, in die lande Gilead, Gad, Ruben en Manasse. Dit sou miskien verklaar waarom Jehu hulde bring aan Shalmaneser III op sy Black Obelisk (waar sy naam verskyn as mIa- & uacute-a mar mHu-um-ri-i of & quotJehu seun van Omri & quot) Dit is wel dat Jehu 'n vyand bemoedig van die Arameërs om sy vriend te wees. In die Assiriese dokumente word eenvoudig na hom verwys as & quot; Jehu seun van Omri, & quot; dit wil sê Jehu van die Huis van Omri, 'n Assiriese naam vir die Koninkryk Israel.
Die volgende vier foto's is van die Israelitiese deel van die Swart Obelisk.
Intussen, in Juda, het die Baäl -kultus ingelei deur Athaliah, wat die koninginmoeder was, en 'n tyd lank effektiewe heerser: Onderdruk deur 'n opstand onder leiding van die owerpriesters. Athaliah is vermoor en haar kleinseun Joash (Johoash) is koning gemaak. In die daaropvolgende tydperk het Juda en Israel afwisselende konflikte en vriendskap gehad, en was albei betrokke by die afwisselende uitbreiding en verlies van mag in hul betrekkinge met buurstate.
Die Arameërs van Damaskus was die belangrikste vyand. Damaskus het 'n groot deel van Israel se gebied geannekseer en heers oor die res. Hulle het ook 'n swaar eerbetoon van Juda geëis. Onder Jerobeam II (783 en ndash741 vC) in Israel en Uzziah/Azariah (783 & ndash742 vC) in Juda, wat albei lank op dieselfde tyd geheers het, het die twee koninkryke egter saamgewerk om 'n tydperk van voorspoed en rustigheid te bereik, wat sedert Salomo se bewind onbekend was .
Die bedreiging van die stygende Assiriese Ryk onder Tiglath-Pileser III het hierdie situasie spoedig omgekeer. In 734 vC val Tiglath-pileser die suide van Sirië en die Filistynse gebiede in Kanaän binne, tot by die Egiptiese grens.
Assiriese beeldhouwerk - Van Wikipedia
Assiriese beeldhouwerk is die beeldhouwerk van die antieke Assiriese state, veral die Neo-Assiriese Ryk van 911 tot 612 vC, wat die moderne Irak, Sirië en 'n groot deel van Iran beheer het. Dit vorm 'n fase van die kuns van Mesopotamië, wat veral verskil vanweë die veel groter gebruik van klip en gipsalbaster vir groot beeldhouwerk. Die bekendste werke is die groot lamassu-bewaakte ingangspaaie en reliëf van die Assiriese paleis op dun albasterplate, wat oorspronklik ten minste gedeeltelik geverf is en oral in die paleiskamers aan die muur geheg is. Die meeste hiervan is in museums in Europa of Amerika, na 'n gejaagde opgrawingsperiode van 1842 tot 1855, wat veroorsaak het dat die Assiriese kuns amper heeltemal onbekend was tot die onderwerp van verskeie topverkopers en in politieke spotprente nageboots is.
ONTHOU DAT DIE HUIDIGE NIE-SWART MENSE VAN EGIPTE EN DIE OMGEWENDE LANDE GEEN DIREKTE VERBINDING HET MET DIÉ OUDE KULTUUR NIE (Hulle is meestal Turke en Turkse Mulatte).
DIT IS WAT HULLE DOEN WANNEER HULLE KWAAD WORD MET DIE REGERENDE ELITES VAN HUL EIE GESIN, WAT SWART KUNST AS 'N TOERISTEKENING GEBRUIK.
Die paleisreliëfs bevat tonele in lae reliëf wat die koning verheerlik, wat hom in oorlog, jag en ander koninklike rolle vertoon. Baie werke word ter plaatse gelaat, of in museums in die omgewing van hul vindplekke, doelbewus vernietig is tydens die onlangse besetting van die gebied deur ISIS, die tempo van vernietiging neem na bewering aan die einde van 2016 toe, met die Mosul -offensief. Ander tipes kuns wat nog oorleef het, sluit in baie silinder seëls, 'n paar rotsreliëfs, reliëfs en standbeelde uit tempels, bronsreliëfstroke wat op groot deure gebruik is, en klein hoeveelhede metaalwerk. Die Nimrud -ivore, 'n belangrike groep klein gedenkplate wat meubels versier het, is gevind in 'n paleiskamer naby reliëfs, maar dit kom van regoor die Middellandse See, met relatief min plaaslik in Assiriese styl.
Damaskus en Israel het probeer om weerstand teen hom te organiseer, met die doel om teen Juda op te marsjeer om sy deelname aan die stryd teen Assirië te dwing, het die Judaitiese koning Ahas (735 en ndash720 v.C.) eerder Assirië versoek om beskerming In 733 verwoes Tiglath-pileser Israel en het dit gedwing om groot gebiede oor te gee, gevange geneem en hulde gebring. In 732 he advanced upon Damascus, first devastating the gardens outside the city and then conquering the capital and killing the king, whom he replaced with a governor.