Die Ring van die Basiliek van San Vitale, Ravenna - Inligting
Die Ring van die Basiliek van San Vitale, Ravenna
Die wêreldwye versendings
Die VI -eeuse basiliek van San Vitale in Ravenna is 'n unieke voorbeeld van Bisantynse kuns en kultuur. In onlangse tye het 'n belangrike bewaringsprojek die mosaïekmuurversierings van die basiliek in volle glorie herstel. Livia Alberti was een van die leiers van die restourasiespan.
Geskiedenis van San Vitale
Ravenna was nog onder die bewind van die Ostrogote toe biskop Ecclesius in 527 die fondamente van die Basiliek van San Vitale gelê het. voltooi. Teen die tyd dat biskop Maximianus die basiliek in 547 ingehuldig en ingewy het, was Ravenna weer onder direkte beheer van Konstantinopel, na Belisario se verowering van die stad tydens die Grieks-Gotiese oorlog (533-553).
Die Romeinse keiser in Konstantinopel, Justinianus I, het Ravenna daarna as die hoofstad van die prefektuur van Italië aangewys en die muurmosaïek van San Vitale, wat 'n blywende bewys lewer van die glans van sy regering. Gedurende die daaropvolgende vierhonderd jaar het die basiliek byna onveranderd gebly. Van die 10de tot die 18de eeu was die kerk egter die eiendom van die Benediktynse monastieke orde en is daar talle toevoegings en variasies aan die oorspronklike struktuur aangebring, waaronder die bou van 'n klooster en verskillende buitegeboue en die verhoging van die vloer. Sommige van hierdie toevoegings is gedurende die 19de en 20ste eeu omgekeer, wat die buitekant van die basiliek tot sy vroeëre sober voorkoms herstel het.
In 1996 word San Vitale aangewys as 'n wêrelderfenisgebied saam met sewe ander vroeë -Christelike kerke in Ravenna "op grond van die hoogste kuns van die mosaïekkuns wat hulle bevat en die deurslaggewende bewyse dat dit lewer van artistieke en godsdienstige verhoudings en kontakte tydens 'n belangrike tydperk van die Europese geskiedenis "(UNESCO).
Christus troon op die gewelf van die apsis geflankeer deur biskop Ecclesius en St Vitalis
Die mosaïek kuns in die basiliek van San Vitale is gekonsentreer rondom die ring en apsis. Mosaïese medaljes van die twaalf apostels plus St Gervasius en St Protasius – die seuns van St Vitalis – versier die groot ringboog wat deur die aangesig van Christus oortref word, terwyl St Vitalis self uitgebeeld word wat die martelaarskroon uit die hand ontvang van Christus in die groot teofanie -toneel wat die apsis oorheers. Hier word Christus geflankeer deur biskop Ecclesius wat die Verlosser 'n model bied van die kerk wat hy gestig het. Die bekendste mosaïekpanele is egter aan die voet van die sywande van die apsis, en dit beeld die keiser Justinianus en sy gevolg aan die linkerkant en Theodora, sy kragtige en intelligente byvrou/vrou met haar diensmeisies aan die regterkant uit. Hierdie kragtige beelde, afgebeeld met stralekrale en op 'n agtergrond van goue mosaïek, beklemtoon die posisie van die keiser en sy geslag as hoof van kerk en staat.
Die mosaïekmeesters aan die werk
Die algehele mosaïektegniek wat in San Vitale gebruik is, was ongetwyfeld Bisantyns, maar die werk het ook duidelike individuele eienskappe; daar is niks anders soos elders in Italië of selfs in Istanbul nie. Die meester -mosaïek in San Vitale sou beslis in Bisantium opgelei het, maar sy identiteit bly 'n raaisel (die argitek van die kerkgebou self is ook onbekend). Daar sou 'n span mosaïekiste wees wat almal verantwoordelik was vir verskillende take: skilders om die ontwerp op die nat vysel, tessera -snyers en veral die wat die oorspronklike ontwerp bedink het, te ontwerp en die tesserae in plek te stel. Die hand van 'n mosaïek kan byvoorbeeld herken word deur die keuse van materiale en die kleurkontraste wat hy gebruik, en die manier waarop hy die tesserae in lyn bring. Trouens, die verskillende handtekeningstyle wat in die mosaïek van die apsis verskyn, dui daarop dat daar byna twee mosaïekmeesters aan die werk was.
Hoof van Theodora voor en na skoonmaak. Dit behels die verwydering van 'n laag kalsiumkarbonaat wat op die oppervlak van die pêrelmoer herkristalliseer het. Foto deur Livia Alberti *
Die tesserae is gemaak van verskillende materiale: glas, eenvoudige klip of marmer, keramiek van verskillende kleure en selfs pêrelmoer. 'N Groot aantal goue tesserae is gebruik wat moontlik van Bisantium af gestuur is. Daar is nog nooit 'n oond in die omgewing van die kerk gevind nie, wat gelei het tot die vermoede dat al die tesserae versend is. Die mosaïek sou beslis nie uit 'n ander kerk herwin gewees het nie, en daar is ook geen stilistiese verband met kerke van 'n soortgelyke tydperk nie. Rome byvoorbeeld.
Herstel van die mosaïek
Deur die eeue heen is skade aan die mosaïekmuurversiering deur 'n aantal faktore veroorsaak. Die bouwerk, die aardbewings in die 8ste en 18de eeu, insakking as gevolg van die stygende watertafel en die gevolglike toename in vog in die basiliek het almal hul effek gehad. Maar sommige van die hersteltegnieke wat gebruik is, was ook die oorsaak van skade.
Ons het te doen gehad met tesserae wat losgeraak het of verlore geraak het, of wat bleek of saai geword het. Soms het die lae mortier waarop hulle aangebring is, losgemaak van die baksteenoppervlakte van die mure of gewelf en dit het geval of neergeval. Soms moes die degenererende gevolge van vorige herstelwerk ook aangespreek word - soos die gebruik van verskillende soorte metaalklemme om die losstaande tessellatum te ondersteun.
Sara in die toneel van die offer van Isak. Kleefpapier wat gebruik word om mobiele tesserae aan te dui: dié met 'n rooi kolletjie dui op vallende tesserae, gewone wit toon aan dat die nie heeltemal aangeheg is nie. Foto Livia Alberti *
Die heel eerste "herstel" van die mosaïek is in die Justiniese tydperk uitgevoer net toe die aanvanklike werke tot 'n einde gekom het. Nuwe gesigte is bygevoeg namate dertig jaar verloop het sedert die versiering van die binnekant van die kerk begin het - byvoorbeeld die gesig van Justinianus is leeg gelaat of opgeknap, miskien in afwagting van 'n portret wat uit Konstantinopel sou kom. Die gesigte van die vier figure regs van die keiser is waarskynlik verander om portrette van amptenare te vervang wat dit nie meer belangrik was om te verteenwoordig nie. Vir die rekord het Justinianus self nooit eintlik sy voete in San Vitale gesit nie.
Ons het geen werklike inligting oor die herstelwerk wat voor die 14de eeu uitgevoer is nie, maar daar is bewyse dat tesserae in die middeleeue op die ringkluis vervang is.
Histories gesproke kan die restourasiemetodes wat in San Vitale gebruik word, breedweg in twee skole verdeel word - óf beeldend, waar die ontbrekende tesserae vervang word deur 'n beeld wat op die gips gevul is, of die volledige herintegrasie van die mosaïekontwerp met nuwe of herstelde oorspronklike tesserae . Piktorale herstel behels die gebruik van óf 'n 'valse mosaïek' -styl óf 'n eenvoudige skildery.
Een van die mees skadelike, of indringende, herstelwerk is in die 1960's uitgevoer toe die meeste mosaïek van die kluise van die ring en die apsis saam met hul verskillende lae beddegoedmortel verwyder is. Die tesserae is dan teruggestel op 'n laag sement wat op die bakstene van die kluise aangebring is. Dit beteken verlies van die oorspronklike kleur van die mortelondersteuning, verlies van die oorspronklike oriëntasie van die tesserae (nadat dit eenvormig plat herstel is) en dus die "primitiewe gebaar" van die oorspronklike kunstenaar. Alle onomkeerbare veranderings.
Die filosofie agter die nuwe herstelprojek
Ons herstelprojek het in 1989 begin ná 'n tydperk van 20 jaar toe daar geen onderhoud of bewaring in San Vitale uitgevoer is nie. Soos tradisioneel in Italië, is 'n tender gehou vir die restourasiewerk met restaurateurs en mosaïekiste van regoor Italië wat deelgeneem het. Hierdie tipe tenders - waar u 'n persentasie onder 'n mediaanprys aanbied - is altyd eerder 'n waagstuk en u benodig 'n tikkie geluk wat ons hierdie keer inderdaad gehad het, aangesien ons bod van die konsortium as die wenner aangewys is. Die werk wat tussen 1989 en 1999 deur Consorzio Arké aan die mosaïek uitgevoer is, is aanvanklik befonds deur die Departement van Openbare Werke en daarna deur die Ministerie van Kultuur en Omgewingserfenis. Die direkteur van die projek was dr Cetty Muscolino.
Die vroeë dae van die projek is geneem met besluite oor hoe om voort te gaan en watter 'filosofie' om te herstel. Destyds was daar 'n sterk mosaïek -tradisie in Ravenna. Die algemene verwagting was dat ons 'n groot deel van die mosaïek sou verwyder en dit op 'n nuwe oppervlak vars mortel sou konsolideer en die ontbrekende dele weer met nuwe tesserae sou maak. Ons was egter meer geneig om in die situasie in te gryp, die mosaïeke wat in gevaar was om te val, te konsolideer deur agter die tessellatum in te vul en die lacunae met verskillende materiaal te herintegreer, wat herkenbaar en omkeerbaar sou wees. Dit is 'n goeie voorbeeld van twee verskillende benaderings tot herstel: die volledige herstel en gedeeltelike 'hermaak' van 'n artefak of die konsolidasie en bewaring om verdere agteruitgang van die genoemde artefak met minimale inmenging te voorkom.
Drie fases in die vul van die lacuna van die hoek van die triforo aan die linkerkant van die ring. Foto deur Livia Alberti *
Die verskil in die filosofie van herstel in die 1960's en die 1980's is aansienlik. Dit was toe 'n verskil ontstaan ​​tussen restaurante en konservators. Herstellers was vroeër ambagsmanne wat self skilders of mosaïek was, terwyl restaurateurs, of liewer konservators, meer tegnici is, wat spesialiseer in 'n groot aantal gebiede, wat geen kunstenaars hoef te wees nie. Hulle taak is om die kunswerk in hul sorg te bewaar. Hierdie verandering in benadering is begin deur Cesare Brandi (Die teorie van herstel, 1963), die hoof van die Institute of Restoration in Rome, wat werklik 'n mini-rewolusie in herstel begin het. Sy belangrikste beginsel was dat jy die vermoë moet behou om 'n artefak as 'n kunswerk te herken - jy moet die integriteit en egtheid daarvan behou, terwyl die herstelwerk terselfdertyd herkenbaar moet wees - en omkeerbaar moet wees.
Hierdie filosofie is egter nie wêreldwyd aanvaar nie. Wêreldwyd is daar steeds 'n mate van verwarring tussen restaurante en konservators. In baie lande oorheers nog steeds outydse restaurante. Ook taalkundig is daar verwarring oor die gebruik van die Italiaanse woord "restauro", wat kan verwys na beide herstel en bewaring.
Daar word met die mosaïek begin werk
Die werk het begin met 'n loodsprojek om vas te stel watter metode om te bewaar. Mosaïese is nie net 'n versameling tesserae nie: die hersteller moet die hele opus in ag neem, insluitend die onderliggende lae mortel. Die groot ringboog is deur Soprintendenza gekies as die toetsarea waar ons die probleme wat opgelos moet word en die tegnieke wat sou gebruik word, sou bepaal. Die CNR (National Research Center) van Faenza is ingebring om te help met wetenskaplike advies, industriële ontwerp en ontleding.
Een van die eerste stappe was om vas te stel watter tesserae los of nie stewig bed lê nie. Dit het ons gedoen deur elke tessera aan te raak en die stukkies plakpapier te merk wat gekonsolideer moes word. Die losstaande tesserae is weer bedek met hidrouliese mortier en die bewegende is weer vasgemaak deur 'n akrielhars agterin te spuit, en sorg dat die oorspronklike oriëntasie en posisie van elkeen behoue ​​bly.
Die teofanie -toneel - Christus se klere voor en na konsolidasie van die glas tesserae. Foto Livia Alberti *
Sommige beskadigde tesserae moes gekonsolideer word voordat die skoonmaak kan begin. Goue en silwer tesserae, waarvan die oorspronklike beskermende glaslaag verlore geraak of beskadig is, het eers 'n beskermende laag akrielhars aangebring. Aan die ander kant moes die beskadigde glasmosaïek tesserae eers skoongemaak word om die penetrasie van die silikaathars wat gebruik is om dit te konsolideer, te vergemaklik. Hierdie produk, deur al die breuke in die glas toe te maak, gee 'n vuurvaste kwaliteit aan die tessera wat baie naby die oorspronklike is en dus die kleur daarvan herstel.
Om die mosaïek skoon te maak, het ons papierpulp -kompresse gebruik wat in ammoniumbikarbonaat geweek is, versprei op 'Kleenex' -papierweefsels. Dit is gedoen om te keer dat die papierpulp in die tussenruimtes tussen die tesserae beland, wat moeilik sou kon verwyder word. Die kompres word vir 15 tot 45 minute gelaat en daarna verwyder. Die mosaïek is daarna met 'n handspuit met water afgespoel en sorg dat al vyf kante van elke tessera skoongemaak word. Alle oorblywende oppervlakafsettings wat bestand was teen die kompresbehandeling, is met die hand verwyder met behulp van kopvelle, klein beitels en glasveselpotlode.
Deur die lae vuil, soutafsettings, ou mortierreparasies en vorige beeldherstelwerk te verwyder, het die onthullende effek die kleure van die glas tesserae na hul natuurlike glans teruggebring, die talle variasies in toon en kontras na vore gebring en die skoonheid en krag van die beelde. Die ammoniumkarbonaat het geen oorblyfsels op die oppervlak van die mosaïek gelaat nie, aangesien dit in die vorm van koolstofdioksied, water en ammoniak in die lug oplos.
Paneel aan die regterkant in die apsis wat die raam bo die keiserin Theodora toon-voor en na skoonmaak met ammoniumbikarbonaat. Foto Livia Alberti *
'N Nuwe benadering om die leemte te vul
Die volgende stap was die vraag hoe om die lacunae te herintegreer, wat die visuele waardering van die mosaïek versteur het. Daar was baie debat voordat die besluit uiteindelik geneem is om die ontbrekende dele te rekonstrueer (die lyn wat baie van die vorige restaurante oor die jare geneem het). Ons benadering was daarop gemik om die onreëlmatighede van 'n driedimensionele mosaïekoppervlak weer te gee wat die visuele afleiding wat deur die lacunae veroorsaak word, sou oplos, maar tog van naby herkenbaar en maklik omkeerbaar was-en sodoende aan Brandi se noodsaaklike kriteria vir bewaring voldoen.
Vir hierdie doel het ons ongeveer tagtig klein kopervorms gemaak wat die vorms en groottes van die algemeenste tesserae wat in San Vitale gebruik is, weergegee het. Dit kan dan gebruik word om die vorm van die tesserae in die bindmiddelryke mortier wat ons gebruik het om die lacunae te vul, in te druk. Die moeilikste herintegrasies was gewoonlik ook die grootste. Dit is eers uitgevoer na die voltooiing van 'n voorstudie waarin die spore van voorbereidende skildery en inkepings in die ou beddegoedmortel aangeteken is, wat 'n aanduiding is van die getal en die belyning van die vermiste tesserae. Die grafika 1: 1 wat so geproduseer is, is gebruik as 'n riglyn vir die integrasie met die kopervorms.
Kopervorms – Foto Livia Alberti *
Die gevolglike 'mosaïekoppervlak' is daarna met waterverf geverf en 'beskerm' met 'n dun laag hars. Die gietstuk wat goudblaar tesserae vervang het, is gewoonlik ook slegs met waterkleure behandel. Vir die chromatiese herintegrasie van die historiese panele (Justinianus en Theodora) – wat nader aan die openbare siening is, is goudblaar op die gegote mortel aangebring.
Veranker die mosaïek aan die mure
Die CNR in Faenza het die ontwerp van 'n keramiekpen ontwerp om die metaalkrampe wat in vorige restaurasies gebruik is, te vervang om die mosaïek en hul beddegoed aan die mure en kluis te veranker. Die natuurlike 'affiniteit' van keramiek vir die omliggende mortier, baksteen en mosaïek het hulle 'n meer geskikte keuse gemaak vir die taak. Hierdie penne het 'n baie klein deursnee (8 of 10 mm) en 'n skroefagtige draad om beter vas te hou. Ons het dit gebruik om groot gebiede te konsolideer waar lae beddegoedmortel van die muuroppervlak losgemaak is. Met 'n stadige spoedboor is gate in die bakstene van die muur gemaak waarin digte grout ingespuit is. Die keramiekpen is dan so ingesit dat die boonste ledemaat net onder die tesserae weggesteek sou word. Sodra hierdie penne op hul plek was en die leë ruimtes agter die mortellae gegooi het, kon ons die metaalkrampe verwyder. Slegs in die geval dat die verwydering daarvan skade aan die mosaïek om hulle sou veroorsaak het, het ons die krampe in plek gelaat en dit met 'n beskermende laag akrielhars behandel om dit te stabiliseer.
Hoof van Maximianus in die Justinianus -paneel gedeeltelik en volledig gerestoureer. Foto Livia Alberti *
Die metodes en materiaal waarop ons gedurende die eerste jaar besluit het, het gedurende die tien jaar van die herstelwerk wesenlik onveranderd gebly. Waar veranderinge in behandelingsmetodes plaasgevind het, was dit oor die algemeen in ooreenstemming met 'n verandering in bewaringstendense, wat beweeg na minimale ingryping en die gebruik van anorganiese materiale. Byvoorbeeld, by die verf van die gegote mortel, het ons later fresco -tegnieke gebruik om die beskermende laag van akrielhars nie te gebruik nie.
Dit was 'n groot herstelprojek en 'n mens sou verwag dat die gevolge daarvan tussen 30-40 jaar sou duur, met soms net 'n bietjie onderhoud. Die werk aan die mosaïeke van San Vitale is egter nie voltooi nie. Die kluis van die ring moet nog bestudeer en bewaar word.
Livia Alberti is 'n gegradueerde van die Institute of Restoration in Rome. Sy werk aan herstelprojekte in lande rondom die Middellandse See, waaronder die mosaïek in Santa Sofia in Istanbul en muurskilderye in die Bisantynse kerk in Mar Musa in Sirië. Sy werk al etlike jare saam aan 'n projek in Tunisië vir die Getty Conservation Institute - wat mosaïekherstelmetodes aan plaaslike vakmanne onderrig. Sy is een van die stigterslede van Consorzio Arké, wat al meer as 25 jaar op die gebied van bewaring werk.
Ravenna, stad, Emilia-Romagna streek, Noordoos -Italië. Die stad is op 'n laagliggende vlakte naby die samevloeiing van die Ronco- en Montone-riviere, 10 myl (10 km) van die binneland van die Adriatiese See af, waarmee dit met 'n kanaal verbind is. Ravenna was belangrik in die geskiedenis as die hoofstad van die Wes -Romeinse Ryk in die 5de eeu nC en later (6de tot 8ste eeu) van die Ostrogotiese en Bisantynse Italië.
In die ou tyd lê die Adriatiese See nader aan Ravenna, wat rus op strandmeer wat later ingesink het. Die vroegste inwoners van Ravenna was waarskynlik Italiese mense wat ongeveer 1400 vC suidwaarts uit Aquileia verhuis het. Volgens oorlewering is dit deur die Etruske en later deur die Galliërs beset. Dit het in 191 vC onder Romeinse beheer gekom en het gou belangrik geword omdat dit een van die min goeie hawens aan die noordoostelike kus van Italië besit het. Die Romeinse keiser Augustus bou die hawe Classis, ongeveer 5 km van die stad af, en teen die eerste eeu v.C. het Ravenna die basis geword vir die Romeinse vloot in die Adriatiese See.
In ad 402 het die gevaar van barbaarse invalle die Wes -Romeinse keiser Honorius genoop om sy hof van Rome na Ravenna te skuif. Ravenna was voortaan die hoofstad van die Wes -Romeinse Ryk tot sy ontbinding in 476. As sodanig was Ravenna versier met wonderlike monumente. Die stad is ook in 438 tot die status van 'n aartsbiskop verhef. Met die val van die Westerse Ryk in 476 word dit die hoofstad van die eerste barbaarse heerser van Italië, Odoacer (regeer 476–493), wat dit op sy beurt oorgegee het aan die Ostrogotiese koning Theuderic (regeer 493–526) in 493. Theuderic het Ravenna die hoofstad van die Ostrogotiese koninkryk gemaak, maar in 540 is Ravenna beset deur die groot Bisantynse generaal Belisarius en is daarna tot keiserlike eksargaat gemaak.
As die hoofstad van die eksargaat van Ravenna, was die stad die administratiewe sentrum van die Bisantynse regering in Italië. In die vroeë 7de eeu het die gebied wat toegedien is, 'n diagonale strook grondgebied ingesluit wat strek vanaf die gebied noord van Ravenna tot suid van Rome, die suidelike dele van die skiereiland en verskillende kus -enklawe. Die eksargaat is opgebreek deur opstande en invalle na 726. Ongeveer 751 val Ravenna self aan die Langobarde, wat dit op sy beurt in 754 onder die leiding van Pippin III die Korte verloor het. Hy het Ravenna in 757 aan die pous gegee, maar die plaaslike aartsbiskoppe het egter byna prinslike magte behou.
'N Kortstondige poging tot onafhanklikheid van Ravenna se kant in die middel van die 12de eeu is in die 14de en vroeë 15de eeu gevolg deur die heerskappy van die da Polenta-familie, 'n edele huis in die streek Romagna. In 1441 kon Venesië direkte heerskappy oor Ravenna vestig, maar in 1509 is die stad na die pouslike state teruggegee. In 1512, na die Slag van Ravenna, is die stad in beslag geneem deur die Franse, maar is gou herower. Daarna was dit onderhewig aan pouslike bewind met slegs geringe onderbrekings. In 1859 verklaar Ravenna sy vereniging met die koninkryk Sardinië, wat in 1861 die koninkryk van Italië geword het.
Ravenna is nou 'n landbou- en industriële stad. Sy belangrikste ondernemings sluit in petroleum- en aardgas-raffinering, die vervaardiging van kunsmis en sintetiese rubber en die verwerking van oliesade.
Niks bly oor van die antieke Romeinse strukture in Ravenna of van die hawe by Classis nie. Die bekendheid van Ravenna berus eerder op die kwaliteit en kwantiteit van die Christelike monumente van die 5de tot 8ste eeu. As die hoofstad van die Wes -Romeinse Ryk vir 250 jaar en 'n belangrike toegangspoort vir die Oostelike (Bisantynse) Ryk, weerspieël Ravenna in sy kuns en argitektuur 'n samesmelting van Romeinse argitektoniese vorme met Bisantynse mosaïek en ander versierings.
Een van die vroegste van Ravenna se bestaande monumente is die mausoleum van Galla Placidia, gebou in die 5de eeu deur Galla Placidia, die suster van keiser Honorius. Die boutegniek is Westers, maar die Latynse kruisuitleg, met loopkluise en 'n sentrale koepel, het Oosterse prototipes. Die hele boonste oppervlak van die mausoleum se binnekant is bedek met mosaïek op 'n blou grond.
Van die monumente wat dateer uit die heerskappy van die Arian Ostrogotiese koning Theuderic († 526), ​​is sy mausoleum die indrukwekkendste. Hierdie struktuur met twee verdiepings word toegemaak deur 'n enkelsteen-koepel wat 11 meter in deursnee is. Die Basiliek van Sant'Apollinare Nuovo is ook deur Theuderic opgerig. Dit was oorspronklik 'n Ariaanse katedraal, maar het in 570 'n Katolieke kerk geword. Hierdie kerk bevat wonderlike mosaïeke wat die leerstellings, wonderwerke, hartstog en opstanding van Christus uitbeeld. Die kerk het ook fyn uitgevoerde mosaïeke wat optogte van manlike en vroulike heiliges uitbeeld.
Die kerk van San Vitale, die meesterstuk van die Bisantynse kuns in Ravenna, is voltooi tydens die bewind van die keiser Justinianus. Die kerk is begin deur biskop Ecclesius onder die Ostrogotiese koningin Amalasuntha († 535) en is in 547 ingewy. versiering in Wes -Europa. Die gevierde mosaïek in die ring van die kerk word sterk beïnvloed deur soortgelyke werk in Konstantinopel. Hulle beeld figure uit die Ou en die Nuwe Testament uit, asook hedendaagse Bisantynse heersers en Katolieke kerklikes.
Die ander oorlewende monumente van Ravenna sluit die volgende in. Die Basiliek van Sant'Apollinare in Classe, begin in 535 en ingewy in 549, het 'n kenmerkende ronde kampaniel (870–878), wat die vroegste voorbeeld in Italië is van die dekoratiewe gebruik van majolica. Hierdie kerk het ook indrukwekkende hoofstede in sy skip en 'n fyn apsis -mosaïek wat die Transfigurasie van Christus uitbeeld. Die kerk van St Francis (San Francesco) het 'n klein bylae met die graf van die Italiaanse digter Dante Alighieri. Die kerk van Johannes die Evangelis (San Giovanni Evangelista) is in die Tweede Wêreldoorlog byna totaal verwoes en is sedertdien sterk herstel. Die oudste kerk in Ravenna, die katedraal, is oorspronklik in 370–390 gebou, maar is in 1733 vernietig en onmiddellik herbou. Aangrensend aan die katedraal is 'n agtkantige doopkapel met fyn Bisantynse mosaïek uit die 5de eeu.
Ravenna se nasionale museum vir oudhede, gehuisves in die kloosters van die kerk van San Vitale, het 'n belangrike versameling klassieke en vroeg -Christelike oudhede, insluitend inskripsies, ikone, keramiek, ivore en ander beeldhouwerke en sarkofae. Die kerk van Santa Maria in Porto Fuori, wat na 1069 gebou is, was tot die vernietiging daarvan in die Tweede Wêreldoorlog die enigste belangrike gebou wat uit die latere Europese Middeleeue in Ravenna gebly het. Uit die era van Venesiaanse heerskappy bly daar verskillende paleise en 'n vesting, die Rocca Brancaleona, oor. Pop. (2008 est.) Mun., 153,388.
Hierdie artikel is onlangs hersien en bygewerk deur Chelsey Parrott-Sheffer, navorsingsredakteur.
Die Basiliek van San Vitale is 'n laat antieke kerk in Ravenna, Italië. Die kerk uit die 6de eeu is 'n belangrike voorbeeld van die vroeë Christelike Bisantynse kuns en argitektuur. Dit is een van die agt strukture in Ravenna wat op die UNESCO -wêrelderfenislys verskyn. Die basiese inskripsie beskryf die kerk as 'n basiliek, hoewel die sentraal beplande ontwerp nie tipies is vir die basiliekvorm nie.  Die Rooms -Katolieke Kerk het die gebou as 'basiliek' aangewys, 'n eretitel wat besondere kerkgeboue van historiese en kerklike belang toegeken word.
Die kerk is begin deur biskop Ecclesius in 526, toe Ravenna onder die heerskappy van die Ostrogote was en voltooi is deur die 27ste biskop van Ravenna, Maximianus, in 547 voor die Bisantynse eksargaat van Ravenna.
Die bou van die kerk is geborg deur Julius Argentarius, 'n bankier en argitek, waarvan min bekend is, behalwe dat hy ook die bou van die Basiliek van Sant'Apollinare in Classe op dieselfde tyd geborg het.  ('n Skenkerportret van Julius Argentarius kan onder die hofdienaars op die Justinianus -mosaïek verskyn.) Die uiteindelike koste beloop 26 000 solidi (goue stukke),  gelyk aan 36,11 pond goud. Daar word beweer dat Julian sy oorsprong het in die oostelike deel van die Bisantynse Ryk, waar daar 'n jarelange tradisie van openbare weldade was.
Die sentrale kluis het 'n westerse tegniek gebruik van hol buise wat in mekaar geplaas is, eerder as stene. Hierdie metode was die eerste aangetekende strukturele gebruik van terracotta-vorms, wat later ontwikkel het tot moderne strukturele kleiteëls. Die ambulante en galery is eers later in die Middeleeue gewel. 
Die barokfresko's op die koepel is tussen 1778 en 1782 gemaak deur S. Barozzi, U. Gandolfi en E. Guarana. 
Die kerk het 'n agtkantige plan. Die gebou kombineer Romeinse elemente: die koepel, vorm van deuropeninge en trappige torings met Bisantynse elemente: veelhoekige apsis, hoofstede, smal stene en 'n vroeë voorbeeld van vlieënde steunpunte. Die kerk is veral bekend vir sy rykdom aan Bisantynse mosaïeke, die grootste en die beste bewaar buite Konstantinopel. Die kerk is van uiterste belang in die Bisantynse kuns, aangesien dit die enigste groot kerk is uit die tydperk van die keiser Justinianus I wat feitlik ongeskonde tot vandag toe oorleef het. Verder word dit gedink dat dit die ontwerp van die Byzantynse keiserpaleis van die Keiserlike Paleis weerspieël, waarvan niks bestaan ​​nie. Die kloktoring het vier klokke, waarvan die tenoor uit die 16de eeu dateer. Volgens legendes is die kerk opgerig op die plek van die martelaarskap van Saint Vitalis.  Daar is egter 'n mate van verwarring of dit die Saint Vitalis van Milaan is, of die Saint Vitale wie se lyk saam met die van Saint Agricola ontdek is, deur Saint Ambrose in Bologna in 393.
Die sentrale gedeelte is omring deur twee opgestel ambulatories. Die boonste, die matrimoneum, was moontlik voorbehou vir getroude vroue. 'N Reeks mosaïek in die lunettes bo die triforia beeld offers uit die Ou Testament uit:  die verhaal van Abraham en Melgisedek, en die offer van Isak die verhaal van Moses en die brandende bos, Jeremia en Jesaja, verteenwoordigers van die twaalf stamme van Israel, en die verhaal van Abel en Kain. 'N Paar engele wat 'n medaljon met 'n kruis vashou, bekroon elke maaltyd. Op die sywande het die hoeke, langs die vensters, met mosaïek van die vier evangeliste, onder hulle simbole (engel, leeu, os en arend), en wit geklee. Veral die uitbeelding van die leeu is opmerklik in sy felheid.
Die gewelf met gekruiste ribbes in die ring is ryklik versier met mosaïekblare, blare en vrugte wat op 'n kroon omring wat die Lam van God omring. Die kroon word ondersteun deur vier engele, en elke oppervlak is bedek met 'n oorvloed van blomme, sterre, voëls en diere, waaronder baie poue. Bo die boog, aan beide kante, hou twee engele 'n skyf en langs hulle 'n voorstelling van die stede Jerusalem en Betlehem. Hulle simboliseer die menslike geslag (Jerusalem wat die Jode verteenwoordig, en Bethlehem die heidene).
Al hierdie mosaïeke word uitgevoer in die Hellenisties-Romeinse tradisie: lewendig en verbeeldingryk, met ryk kleure en 'n sekere perspektief, en met 'n lewendige uitbeelding van die landskap, plante en voëls. Hulle was klaar toe Ravenna nog onder Gotiese heerskappy was. Die apsis word omring deur twee kapelle, die protese en die diakoniese, tipies vir die Bisantynse argitektuur.
Binne is die intrados van die groot triomfboog versier met vyftien mosaïekmedaljes, wat Jesus Christus, die twaalf apostels en die heilige Gervasius en Sint Protasius, die seuns van Saint Vitale, uitbeeld. Die teofanie is in 525 onder biskop Ecclesius begin. Dit het 'n groot goue fascia met toublomme, voëls en horings van oorvloed. Jesus Christus verskyn, sit op 'n blou bol op die top van die gewelf, in pers gewaad, geflankeer deur engele, en bied met sy regterhand die martelaarskroon aan Saint Vitale, terwyl aan sy linkerkant biskop Ecclesius 'n model van die kerk aanbied.
Justinianus en Theodora panele
Aan die voet van die sywande van die apsis is twee beroemde mosaïekpanele, voltooi in 547. Aan die regterkant is 'n mosaïek wat die Oos -Romeinse keiser Justinianus I uitbeeld, geklee in Tiriaanse pers met 'n goue stralekrans, langs die hofbeamptes, biskop Maximian, palatinae wagte en diakens. Die stralekrans om sy kop gee hom dieselfde aspek as Christus in die koepel van die apsis, maar maak deel uit van die tradisie om die keiserlike gesin met stralekrale te beskryf wat deur Ernst Kantorowicz in The King's Two Bodies beskryf word. Justinianus self staan ​​in die middel, met soldate aan sy regterkant en geestelikes aan sy linkerkant, en beklemtoon dat Justinianus die leier is van beide die kerk en die staat van sy ryk. Die latere invoeging van die naam van die biskop Maximianus bo sy kop dui daarop dat die mosaïek moontlik in 547 gewysig is, wat die voorstelling van die vorige biskop vervang het met dié van Maximianus.
Die goue agtergrond van die mosaïek toon dat Justinianus en sy gevolg binne die kerk is. The figures are placed in a V shape Justinian is placed in the front and in the middle to show his importance with Bishop Maximian on his left and lesser individuals being placed behind them. This placement can be seen through the overlapping feet of the individuals present in the mosaic.