Geskryf deur Jack-Morgan Mizell
Enigeen wat tyd gehad het om tieners te spandeer, weet dat hulle nie altyd die volle gevolge van hul optrede oorweeg nie. Dink net aan die dosyne YouTube-video's wat valsklere of vuurwerke insluit wat hierdie feit illustreer. adolessente is gewoonlik meer gefokus op die potensiële voordele van 'n keuse (dit kan virale gaan!), met min agting vir die negatiewe ('n noodkamerbesoek by 2 am). Dit is maklik en verstaanbaar om gefrustreerd te wees met hierdie soort gedrag. Ons kan egter meer sin maak van hierdie gedrag - en miskien meer geduld kry - wanneer ons bevindings oor hoe die brein prosesse beïnvloed en hoe dit deur die adolessensie verander, oorweeg. Ons kan selfs hierdie gedrag as 'n normale en gesonde deel van adolessente ontwikkeling waardeer.
Dink aan 'n eenvoudige keuse wat ons elke dag maak: wat om te gaan eet. Hierdie keuse is bedrieglik kompleks en dwing ons om te oorweeg of ons aandete wil maak, uitgaan, uitneem of aflewer. Met elk van hierdie keuses is daar 'n verskeidenheid koste en voordele, soos verkeer, gemak en geld. Dit sal dan ook geen verrassing wees dat selfs wanneer jy "eenvoudige" keuses soos hierdie maak, baie streke van jou brein aktief is en met komplekse met mekaar kommunikeer. Binne hierdie netwerk is daar twee afsonderlike breinstreke wat afsonderlik positiewe gevolge (of winste) en negatiewe gevolge (of verliese) verwerk.
... adolessente is meer reaktief op positiewe uitkomste as volwassenes.
Winste word hoofsaaklik verwerk in die striatum. Die striatum is 'n diep, sentraal geleë breinstreek wat gestreep voorkom. Sy gestreepte voorkoms is te wyte aan afwisselende bande van grys en wit saakGebiede van die sentrale senuweestelsel Dit bestaan ​​hoofsaaklik uit o .... Hierdie voorkoms dui ook op die kompleksiteit van die striatum, wat bestaan ​​uit baie kleiner strukture (algehele loopbane is bestee om hierdie te bestudeer!). Navorsing het getoon dat dit meer aktief is, hoe groter 'n potensiële wins, en verder, dat adolessente spesifiek groter striatale aktiwiteit toon as volwassenes wanneer dieselfde beloning getoon word. Dit kan geïnterpreteer word dat adolessente meer reaktief is op positiewe uitkomste as volwassenes.
Een teorie behels gespesialiseerde breinselle, die spil neuronDie funksionele eenheid van die senuweestelsel, 'n senuweesel wat ..., wat 'n hoë digtheid in die anterior insula het.
Verliese, aan die ander kant, word verwerk in die anterior insula. Hierdie struktuur woon in die diep voue aan die kante van jou brein en is geïmpliseer in alle soorte kognitiewe prosesse. Hoekom is hierdie streek betrokke by so 'n wye verskeidenheid kognitiewe vermoëns? Een teorie behels 'n gespesialiseerde breinsel, die spil neuron (AKA "von Economo neuron"), wat 'n hoë digtheid in die anterior insula het. Hierdie tipe neurone word slegs in mense en groot ape gesien, en kan gespesialiseer word vir meer komplekse kognitiewe vermoëns. Alhoewel hierdie struktuur aan verliese geassosieer word, was daar baie min werk oor hoe verliesverwerking verander oor adolessensie.
Om hierdie gaping in te vul, het ontwikkelende neurowetenskaplikes by Harvard onlangs 'n studie gedoen wat die aktivering van die striatum en anterior insula oor adolessensie vergelyk. Om dit te doen, het hulle adolessente gevra om 'n besluitnemingstaak in 'n fMRI-skandeerder te voltooi. Vir die taak het hulle die gevolge getoon om 'n vraag korrek of foutief te maak. Daar was twee stelle gevolge: hoë punte ($ 1.00 wins indien korrek / .50 verlies indien foutief) en lae insette ($ .20 wins indien korrek / $ .10 verlies indien foutief). Hulle het toe 'n kaartjie met 'n vraagteken getoon en moes raai of die kaart groter of minder as 5 was (die kaarte het gewissel van 1 tot 9, uitgesluit 5). Werklike prestasie in die taak was nie belangrik nie - wat noodsaaklik was, was hoe die gevolge wat hulle voorheen geraak het, die breinaktiwiteit het.
Hierdie gevolge het hulle toegelaat om nie net die breinaktiwiteit vir wins en verliese direk te vergelyk nie, maar ook om te sien hoe die hoë of lae insette van winste en verliese die aktiwiteit beïnvloed het. Laastens, kyk na aktiwiteit in 'n voorbeeld van adolessente vanaf 13 na 20 (Ja, adolessensie gaan na 20!) [voetnoot 1] het hulle toegelaat om te sien hoe hierdie aktivering oor adolessente ontwikkeling verander word, en vergelyk die ouderdomme in groter detail as wat voorheen gedoen is.
Saam met hierdie resultate word ons getoon wat baie ouers reeds weet: vroeë en middel-adolessente is besonder kwesbaar wanneer hulle die gevolge weeg.
Opvallend, hulle het geen direkte effekte van ouderdom op die aktiwiteit van enige streek gevind vir alle winste en verliese nie. Wat hulle egter gevind het, kan dalk meer interessant en insiggewend wees. Die striatum het verhoogde aktivering tydens groot insette getoon in vergelyking met die klein belangstelling in vroeë adolessensie. Verder word hierdie verskil kleiner in die loop van adolessensie, die aktivering gaan in 'n reguit lyn soos hulle ouer word. Die anterior insula toon 'n heeltemal duidelike ontwikkelingsbaan, wat op u lyk. Dit toon veral lae vlakke van aktiwiteit tydens die middel-adolessensie wanneer u groot versus klein verliese sien, met groter verskille in vroeë en later adolessensie.
Saam met hierdie resultate word ons getoon wat baie ouers reeds weet: vroeë en middel-adolessente is besonder kwesbaar wanneer hulle die gevolge weeg. Alhoewel dit maklik is om dit as 'n slegte ding te beskou, het jy 'n groter fokus op positiewe uitkomste beteken dat jy meer geneig is om net daarvoor te gaan. Dit lei tot adolessente wat vryelik verken en leer, of daardie leer die gevare van speel met vuurwerke of 'n konstruktiewe nuwe stokperdjie (of albei) behels. Dus, eksplorasie kan krities wees vir normale ontwikkeling tydens adolessensie. Ervaring kan die beste onderwyser wees!
As ons dit weet, is ons dalk meer geduldig selfs wanneer tieners in ons lewens 'n mate van roekeloosheid toon om 'n Beavis- en Butthead-spotprent te mededinger. As niks anders nie, sal ons hopelik leer om daardie riskante oomblikke te identifiseer wanneer ons tieners nou moet kyk.
Jack-Morgan Mizell is 'n gegradueerde student in die Cognition & Neural Systems Psychology program aan die Universiteit van Arizona, wat in die Neuroscience of Reinforcement Learning Lab van dr Robert Wilson werk.