Suid-Afrika is ’n land van vele tale. Daarom vereis ons nasionale Grondwet van die staat om praktiese en daadwerklike maatreëls te tref om ons amptelike tale te ontwikkel en die gebruik daarvan te bevorder. In die uitvoering van hierdie opdrag moet die nasionale, provinsiale en plaaslike regerings ag slaan op die taalgebruike en -voorkeure van die inwoners en wetgewing en maatreëls implementeer om die status van alle amptelike tale uit te bou en te bevorder en dít te monitor.
Hierdie droom om ’n veeltalige omgewing te skep en te handhaaf waarin elke landsburger ’n funksionele bestaan in sy of haar taal kan voer, is egter besig om vinnig te vervaag. Nie net faal die staat daarin om uitvoering te gee aan die grondwetlike aspek oor taalregte nie, maar ondermyn dit die opvoedkundige en ekonomiese waardes inherent aan veeltaligheid en die menswaardigheid wat dit meebring.
Die magdom referate, navorsing en aanbevelings deur hulle en baie ander is tekenend van ’n besonderse begrip vir die kompleksiteite van ons samelewing en ’n passie om ’n geïntegreerde Suid-Afrikaanse samelewing te skep waarin veeltaligheid en menswaardigheid ’n stewige vastrapplek het. Dus was en is die post-’94-nasiebouprojek vir hulle nié bloot ’n voortsetting van die status quo met ’n paar kosmetiese veranderinge nie, maar gaan dit vir hulle om die skep van ’n demokratiese en oop samelewing wat gegrondves is op veeltaligheid, gelyke geleenthede en hoogs effektiewe regering.
Wéér is ’n goue geleentheid om wetgewing daar te stel wat die staat kan help om effektief uitvoering te gee aan al die taalklousules soos vervat in die nasionale Grondwet, besig om deur die vingers te glip. Die burgerlike samelewing moet dus bedag wees en met deurdagte aktivisme die staat dwing om hul plig omvattend na te kom. Dis ’n noodsaaklike voorvereiste vir sosiale geregtigheid – weldeurdagte wetgewing wat die waardes en ideale soos vervat ons Nasionale Grondwet vooropstel.