Hoe is die voortplanting van die pyltjies? - teenwoordig Lees Meer
Hoof teenwoordig Hoe is die voortplanting van die pyltjies?
Pylstrale is in gelyke mate raaiselagtige en fassinerende visse. As u alles wil weet oor hul voortplantingstrategieë, is u op die regte plek.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Samuel Sanchez 23 Augustus 2021.
Laaste opdatering: 23 Augustus 2021
Manta strale of batoids is 'n raaisel vir die algemene bevolking. Daar is nie veel oor hulle bekend nie, en dit is ook baie moeilik om dit natuurlik te vind, aangesien dit in die seebodem bewoon word en selde sigbaar na strande en kuste waag. Om al hierdie redes is dit normaal om nie duidelik te wees oor die reproduksie van strepe en ander eienaardighede daarvan nie.
By hierdie geleentheid doen ons 'n kort oorsig van die superorde Batoidea en sy voortplantingstrategieë. As u wil weet hoe strepe lewe in hierdie wêreld bring, beveel ons aan dat u aanhou lees.
Wat is strepe?
Voordat ons die voortplantingsmetode volledig aangaan, vind ons dit interessant om die takke op die taksonomiese vlak in die boom van die lewe te plaas. Eerstens, Daar moet op gelet word dat hulle almal kraakbeenvis is (elasmobranchs), sodat hulle 'n beter groep deel met hul naaste en bekendste familielede: haaie. Baie is mariene, maar daar is ook rivierspesies.
Stingrays (superoden Batoidea) is die grootste groep kraakbeenvisse, met meer as 600 spesies wat in 26 verskillende families verdeel is. Almal van hulle het 'n paar algemene liggaamskenmerke: smeebaar skelet bestaande uit kraakbeen (vandaar die naam van hul taxon), afgeplatte liggaam, ventrale kieue en 'n diskoïdale vorm.
Die meeste batoïede het 'n mond in die buik met kragtige tande wat hulle gebruik om die skulpe van ongewerweldes op seevloere, soos mossels, krappe en slakke, te breek. Die manta strale self (genus Mobula) verteenwoordig die uitsondering op die reël, aangesien Hulle voed op plankton wat hulle filtreer terwyl die water deur hul mond gaan.
Stingrays is naaste familielede van haaie. Albei is kraakbeenvisse met 'n smeebare skelet.
Noudat u 'n bietjie meer weet oor batoids en hul lewenswyse, is ons gereed om u te vertel hoe pylsterre voortplant. In die eerste plek is dit nodig om te beklemtoon dat almal 'n interne bevrugtingstelsel het, dit wil sê dat dit in die vroulike liggaam voorkom. Hierdie strategie verskil baie van dié van mariene benige visse.
Die meeste waterdiere kies om hul eiers in die omgewing vry te stel en in die water te bemes, aangesien dit 'n omgewing is waardeur sperms sonder veel probleme kan beweeg (anders as op land). Met interne bevrugting bereik die strepe die volgende:
Die wyfie kan die sperm binne hou. Dit maak dit moontlik dat daar soms meer as een vader in 'n enkele swangerskapgebeurtenis is, wat die genetiese las van die nageslag verander en inteling voorkom.
Eiers word nie voortydig aan roofdiere blootgestel nie en gure weer.
Al die energie wat in die produksie van sperms en ovules belê word, vertaal in nageslag en word nie versprei oor die water -ekosisteem nie, soos in baie gevalle by eksterne bevrugting die geval is.
'N Ingewikkelde meganisme
Om die wyfie te bevrug, het die mannetjies 'n paar strukture wat claspers of pterygopodia genoem word. Hierdie organe is modifikasies van die ventrale bekkenvinne en by volwasse monsters word dit versterk met kalsiumsoute. Interessant genoeg is die klemme gekoppel aan 'n sifon, wie se taak dit is om met water te vul om dit met die sperm te meng en dit aan te dryf.
As die strale gaan voortplant, "swel" die mannetjie een van sy pterygopodia met behulp van die sifon en plaas dit in die wyfie se cloaca. Op hierdie punt maak die geslagsorgaan van die mannetjie oop soos 'n sambreel in sy maat, en daar is 'n duidelike ejakulasie van die water-sperm mengsel wat te danke is aan die sifon. Beslis, Hierdie bevrugting is net so argaïes as verrassend.
Nou, wat gebeur sodra die mannetjie se sperm die eierstokke van die wyfie bereik het?? Hiervandaan word 'n paar spesifieke swangerskapstrategieë aangebied. Ons ontleed hulle in die volgende reëls.
Ovipary is die strategie wat gekies word deur 30% van die wêreld se strale en haaie, soos aangedui deur die Ocean Adventures -portaal. In hierdie gevalle lê die wyfie die eiers op die seebodem of tussen die alge, maar aangesien die sperm van die mannetjie dit reeds bevrug het, hierdie kan 'n harde dop hê en groter beskerming teen die omgewing.
'N Baie interessante voorbeeld van gestreepte oviparia is die spesie Leucoraja erinacea. Wyfies lê 2 keer per jaar (Oktober-Desember en April-Mei) en kan tot 35 eiers per jaar produseer. Hulle word op vlak dieptes (hoogstens 27 meter) neergelê en is swart van kleur, met hol, taai "horings" aan elke kant.
Elke koevert bevat 'n enkele embrio en die horings aan die ente maak die eier aan die substraat vas, en voorkom dat dit deur die gety weggedra word.
Na voortplanting in ovovivipare strale lê wyfies nie eiers nie. In hierdie strategie gee hulle geboorte aan reeds gevormde jeugdiges, maar daar is geen direkte verband tussen ma en kind deur middel van 'n plasenta nie (soos by mense). Eenvoudig gestel, die fetus voed op die eiergeel van sy eier maar dit ontwikkel in die moederliggaam.
'N Duidelike voorbeeld van hierdie strategie is die gemarmerde steenbok (Aetobatus narinari). Anders as die vorige geval, hou die bevrugte wyfie die eiers binne en broei hulle binne haar liggaam uit, sodat die kleintjies van die voedingsreserwes moet voed totdat hulle buite gaan. By die geboorte meet hulle van 16 tot 35 sentimeter en hul morfologie is soortgelyk aan dié van 'n volwassene.
Hierdie strategie het 'n duidelike voordeel en 'n duidelike nadeel ten opsigte van die ovipêre modus. Ons kan dit in 2 punte saamvat:
Die gemarmerde steenbok kan slegs 4 kleintjies per voortplantingsgebeurtenis baar, vergeleke met 10-35 eiers by ovipêre spesies. Om die nageslag in die moeder se liggaam te hou, impliseer 'n groot opoffering in terme van die aantal nageslag.
Die kans op oorlewing van die nageslag is baie hoër in die ovovivipare strategie. 'N Eier sal altyd meer broos en geneig tot predasie wees as 'n reeds gevormde jeugdige individu.
Die voortplanting van die strale hang af van die spesie wat ontleed word.
Laaste aantekeninge oor voortplanting van pylsters
Soos u kan sien, is die voortplanting van hierdie kraakbeenvisse baie meer gesofistikeerd as wat u aanvanklik sou dink. Al die bogenoemde kan in elk geval in 'n idee saamgevat word: ovipary prioritiseer kwantiteit, terwyl ovipary die 'kwaliteit' van die nageslag bevorder. Elkeen van hierdie strategieë het sy voor- en nadele.
Uiteindelik moet op gelet word dat dit by ovovivipare soorte strale baie algemeen voorkom dat spontane aborsies na visvang plaasvind (tot 12% van die spesies). Dit is 'n groot probleem, aangesien batoïede diere is wat lank neem om seksueel volwasse te word en voortplanting baie duur is.
Die verlies van 'n kalf is nadelig vir die pikkewynpopulasies wat reeds in 'n kwesbare situasie verkeer. Om hierdie rede is dit nodig om visvangtegnieke te verfyn en 'n einde te maak aan die treilpraktyke wat alles op hul pad meebring, kommersieel relevant of nie. Stingrays verdien om bekend te word, maar die behoud daarvan is ook nodig om hul bestaan ​​te kan geniet.