Curriebeker: Hou maar by die BlouCurwin Bosch het met ’n hele paar stelskoppe skeef gekorrel. Foto: GB Jordaan. Wanneer die Curriebeker-rapporte vandeesweek uitgedeel word, gaan daar ŉ hele paar afrigters met rooi gesigte voor die skoolhoof se kantoordeur staan. Dis heel te verstane, want hoe kan ŉ mens opgewonde raak oor ŉ droewige jaar wat almal so gou as moontlik wil vergeet? Met Covid-19 was dit koebaai Suidelike Halfrond met ŉ seisoen wat eensklaps van die wintermaande afna die middel van die somer geskuif word, geen toetsrugby nie, onsekerheid oor die toekoms, maande lank ingehok by die huis, geen toeskouers nie, geen oefeninge op Maandae nie, maskers, afsondering, kwarantyn, toetsing en bioborrels. Jinne mense, die meeste van die spelers het nog nooit gewerk nie (behalwe om rugby te speel) en hoe moes hulle dit hanteer? Dis hoekom die Curriebekerreeks afgewater was, opwinding soms ontbreek het en foute ingesluip het. Dis ook hoekom dit heel gepas was dat die Blou Bulle twee bekers gewen het: die onsinnige Superrugby Unlocked-trofee en die Curriebeker – die eerste keer sedert 2009, want hulle was in 2020/’21 die beste span. Nog nie rugby-adel nie, want vergelyk maar die span van 2009 met 14 Springbok-ysters wat gewoonlik uitgedraf het met nog ŉ paar op die bank. Legendes soos Bryan Habana, Fourie du Preez, Bakkies Botha en Victor Matfield op hul beste. Altesame 58 drieë in 14 wedstryde en 36 punte in die eindstryd teen die Cheetahs. Maar Jake White is besig om raak te vat, om talent te ontwikkel, om die nodige passie en tradisies weer terug te bring. Die Sharks speel teen die WP in vanjaar se Currie-bekerreeks. Die Bulle het bo-aan die puntelyste geëindig, hulle het die belangrikste wedstryde gewen; hulle het die grondslag vir die toekoms gelê. Wanneer Johan Goosen, Marcell Coetzee, Francois Hougaard en dalk ook Damian Willemse hulle in die Jakarandastad gaan vestig, gaan dit nog moeiliker wees om op Fort Loftus koning te kraai. Jong, vlugvoetige spelers soos David Kriel, Stravino Jacobs, Stedman Gans en Kurt-Lee Arendse het na vore getree. Die skuif van Cornal Hendricks van vleuel na senter was meesterlik en as daar ŉ agterspeler van die jaar gekies word, behoort Hendricks dié toekenning lag-lag te kry. Voorlangs het die Bulle se pak nooit teruggedeins nie. Hulle is nie een keer in die skrums oorheers nie (vergeet maar van die nederlaag teen die Pumas, want dit was nie hul beste span nie). Dit het Marco van Staden, Arno Botha en Duane Vermeulen in staat gestel om te baljaar. Terloops, Van Staden was in my boekie ongetwyfeld die voorspeler van die jaar. Hoe het die res gevaar? Haaie: Dit was ŉ op-en-af-seisoen en hoeveel keer moes Curwin Bosch hulle nie uit die moeilikheid skop nie? Die Haaie se toekoms lyk tog rooskleurig, want die miljoene wat die Amerikaners ingepomp het, gaan tot groot aankope lei. Die afrigterkorps gaan reeds aangevul word met Brendan Venter en Scott Mathie en hulle gaan die Westelike Provinsie se spelerspens leegstroop. Leeus: Daar was opflikkerings en Tiaan Swanepoel, Steaan Pienaar, Wandisile Simelane, Vincent Tshituku en die veteraan Willem Alberts was die gom wat die span aanmekaar gehou het. Westelike Provinsie: Die teleurstelling van die seisoen. Waar was die flair en ondernemende spel? As die WP nie sake in die raadsaal gaan uitpluis nie, wag daar ŉ groot uittog van spelers. Vrystaat-Cheetahs: Wanneer die mat onder jou uitgeruk word, jou grootste planmaker, Ruan Pienaar, raak vroeg beseer en jou die spelerspens loop leeg, gaan dit enige span aan die hakskeen byt. Pumas: Die oorwinning oor die Bulle was die kersie op die koek en lig maar die hoed vir Jimmy Stonehouse-hulle. Met ŉ beperkte spelersbegroting en ŉ ellelange beseringslys, het daar byna weekliks nuwe spelers na vore getree. Griekwas: Wat kan jy sonder geld koop? Dit was ŉ uiters moeilike jaar met ŉ klein begroting en min diepte. Maar Griekwas het byna nooit boedel oorgegee nie, al was die oormag weekliks te veel