Hierdie lang akademiese teks is uit-ers leesbaar geskryf. Jansen slaag daarin om dit toeganklik te maak vir 'n breër gehoor sonder om aan die kwaliteit van die navorsing wat daarin vervat is, afbreuk te doen. Ek voorsien dat Soos familie nog lank geraadpleeg sal word deur 'n verskeidenheid navorsers en studente danksy die deeglike analises van tientalle tekste en die vlot integrasie van teoretiese insigte. Die boek sal egter ook gelees word deur liefhebbers van niefiksie én letterkunde wat nie daarvoor terugdeins om met 'n kritiese ontleding van die "alledaagse" verskynsel van swart huiswerkers gekonfronteer te word nie.
Jansen se keuse om haar nie tot die Afrikaanse letterkunde te beperk nie, het tot gevolg dat Soos familie 'n belangrike bydrae tot vergelykende Suid-Afrikaanse literatuurstudie lewer.
Soos Jansen self aandui, is 'n vername tekortkoming van die boek die feit dat tekste uit die ander amptelike tale in Suid-Afrika nie geraadpleeg kon word nie. So belangrik soos wat 'n monografie soos Soos familie enersyds is, illustreer hierdie tekortkoming die nodigheid vir meer groepsnavorsing oor Suid-Afrikaanse letterkundes. Die verwysing na 'n handvol Zulutekste (met spelfoute) op p. 229 moes eerder weggelaat gewees het. Wat is die funksie daarvan as geen tekste in Tswana, Tsonga, Xhosa, enso-voorts vermeld word nie?