“Sy moes sprokies spin om aan die lewe te bly. Nie net om haar brood te verdien nie, maar ook om die dood te flous. Soos haar heldin en rolmodel, die slim Sjeherazade.” Griet skryf ’n sprokie is die verhaal van Griet Swart, wat deur die traumas van miskrame, kindersterfte en egskeiding gedryf word tot die punt waar sy een aand haar kop in ’n gasoond druk. ’n Dooie kakkerlak in de oond red haar, want vir die res van die aand maak sy oond skoon. As terapie raak haar shrink haar aan om oor haar ervarings te skryf. En só kry die storie van Griet gestalte, ’n storie van seerkry en woede, maar verlig deur haar onvernietigbare sin vir humor. Terwyl sy die lang pad van genesing loop, bly sy halsstarrig glo in ’n wonder – dat sy, soos Grietjie, aan die behekste donkerbos sal ontkom, en dat sy haar prins sal vind.
Marita van der Vyver is op 6 Mei 1958 in Kaapstad gebore. In haar matriekjaar (aan die Hoërskool Nelspruit) 1975, wat ook die Afrikaanse Eeufeesjaar is, wen sy ’n landwye digkunswedstryd en slaan so ’n studiebeurs van vier jaar los. In 1978 behaal sy ’n BA-graad met tale en drama en in 1979 ’n honneurs in joernalistiek aan die Universiteit van Stellenbosch. ’n Paar jaar later ontvang sy ’n meestersgraad in joernalistiek. Sy werk as joernalis by Die Burger en Sarie totdat sy in 1987 die vryskutlewe aanpak. Sy debuteer in 1982 met die kinderboek Van jou jas, maar dis haar eerste boek vir volwassenes die opspraakwekkende Griet skryf ’n sprokie in 1992 wat ’n blitsverkoper is en vele herdrukke beleef. Die roman is met die M-Net-prys, ATKV-prys en die Eugène Marais-prys bekroon.
“Terwyl sy by die wasgoeddraad was, het die drie rowers by die huis ingeglip. Een van hulle het haar in die sitkamer ingedwing en ŉ mes teen haar keel gedruk. Hulle het haar gedwing om vooroor te sit sodat sy hulle nie in die gesig kon kyk nie,” het Botes gesê.
Sy het gesê haar ouers is baie paraat en altyd baie versigtig, “Hulle [die rowers] moet die huis dopgehou het en die oomblik wat die deur oopgegaan het, ingeglip het. Dit was nie asof my ouers hulle die geleentheid gegee het nie, hulle is altyd baie versigtig.”
Sy het gesê haar pa is Woensdagoggend ontslaan, maar sien nog nie kans om in die slaapkamer te wees waar hulle aangeval is nie. “Hy sit net heeltyd op die sitkamerbank met sy kinders om hom. Ons sal beslis vir hom en my ma berading kry om die trauma te verwerk.”