Afnemende breinprestasie - oorsake, simptome en breinopleiding - Simptome - 2021
Afneem van breinprestasie op ouderdom?
Tot enkele dekades gelede was dit 'n uitgemaakte saak dat die breinfunksie op ouderdom afneem. Nuwe bevindings uit die neurowetenskappe van vandag bewys dat daar nie so 'n "natuurwetgewing" bestaan ​​nie. Aan die ander kant, of en hoe die werking van die brein vertraag, stabiel bly of selfs toeneem, hang baie af van sosiale faktore en opleiding - die menslike brein is 'n sosiale orgaan.
"Jongmense het die voorreg van radikalisme, met die ouderdom kom lewenservaring." (Dr. Dr. Ingolf Ahlers)
'N Komplekse stelsel
Die menslike brein is 'n uiters komplekse stelsel wat voortdurend verander. Die faktore wat hierdie ontwikkeling beïnvloed, sluit in die genetiese basis, psige en liggaam, die sosiale omgewing, dit wil sê verhoudings, familielede, vriende, gemeenskap en die samelewing sowel as die natuurlike omgewing, dit wil sê klimaat, weer, lug, woude, seë, ens. , die kunsmatige omgewing soos tegnologie en wetenskap en die wêreldbeskouing, dit wil sê filosofie, etiek, ideologie, godsdiens, ens. Al hierdie faktore hou verband en die brein ontwikkel in hul interaksies.
Die ontwikkeling van die brein
Die menslike brein ontwikkel voor geboorte. Die brein van die embrio groei binne die eerste drie maande. Dit is in hierdie vroeë stadium uiters sensitief. Aansteeklike siektes van die moeder kan die brein van die ongebore kind beskadig, en ook skadelike stowwe.
Die brein is 'n 'superorgane', 'n ekstreme ontwikkeling vergelykbaar met die stam van die olifant of die brein van die kameelperd. Anders as die breine van reptiele, is dit ver van die geboorte af; die kompleksiteit en grootte daarvan beteken dat dit na die geboorte groei en ontwikkel. So baie senuweepaadjies ontwikkel eers in die twee lewensjare, maar nou word die senuweevesels dikker, maar stap vir stap reageer die kleuter op al hoe meer omgewingsstimulasies.
Terwyl 'n vul onmiddellik na sy geboorte op sy eie voete staan ​​en hardloop, neem dit 'n persoon tot twee jaar om alleen te loop. Die menslike geheue ontwikkel tot op die ouderdom van vyf, wat ook verklaar waarom ons weinig ware herinneringe aan ons eerste keer in die wêreld het.
Kinders ontwikkel slegs sosiale gedrag en traag, dit wil sê logies, dink hulle aan die einde van hierdie eerste fase van vorming. Albei vorm die interaksie van biologiese ontwikkeling en die sosiale omgewing. Jong kinders gaan deur 'n "magiese fase" waarin hul innerlike ervaring en uiterlike omgewing nog nie van mekaar geskei is nie.
Kortom, dit is die tyd wanneer jy nog steeds aan Kersvader glo. Sistematiese denke ontstaan ​​tussen die ouderdom van vyf en sewe. Dit begin byvoorbeeld met sesjariges wat nadink oor hoe Kersvader in die aand na al die kinders kan kom, waar die geskenke gemaak word, of Kersvader 'n spesiale voertuig het, ens. In hierdie ontwikkeling van logiese denke vorm hulle ook taal-, ruimtelike en wiskundige vaardighede.
Ons praat van die "uitdagingsfase" van driejariges. Nou ontwikkel ek-bewussyn. Die jong persoon besef dat hy 'n persoon is en dat ek verskillende behoeftes en belangstellings het as ander mense.
Die brein werk selektief. Dit stoor slegs dit wat ons gebruik en / of trein gereeld. In die langtermyngeheue is daar egter 'n 'voorraad' van potensiële nuttige ervarings, beelde en patrone waarna ons in 'n noodgeval kan verwys - dit wil sê wanneer ons sekere stimuli aktiveer.
Herinneringe is nie objektief nie, hulle is geoormerk. Die patrone wat in die sinaps gestoor word, weerspieël nie 'n werklike proses nie, maar verhaallyne wat as nuttig erken word. Ons vind dat ons ou dagboeke lees dat die werklikheid wat daarin beskryf is, anders gelyk het as die verhale wat ons oor daardie tyd vertel. Dit is nie noodwendig omdat ons lieg nie, dit wil sê ervarings bewustelik transformeer nie, maar omdat die brein ons herinneringe rangskik sodat dit in ons onderskeie lewensvrae pas.
Dit geld sowel positief as negatief. Persone wat in kliniese sin aan depressie ly, sal altyd 'n bevestiging in sy 'verlede' vind dat 'n 'lewe in die hel' vir hom vooraf geprogrammeer is; 'n bipolêre in sy maniese fase, daarenteen, vind altyd 'bewyse' dat hy 'gekies is om die wêreld te red'.
Verlies van stof in die brein
Die selliggame en verbindings tussen die senuwees neem voortdurend toe tot die ouderdom van 12. Die brein borrel oor met nuwe sinapse. Die sinapse ontwikkel dan tot ongeveer die middel van die 20's, en vanaf die ouderdom van 40 breek ons ​​breinselle af.
Die prefrontale korteks vorm steeds in die tweede helfte van die Twenty-Somethings. Die sielkundige Kristine Walhovd van Oslo het bevind dat die breinstreke eerste verouder, wat laaste ontwikkel. In die besonder neem die funksie van die voorkop af en dit beheer die aandag; die hippocampus waar die langtermyngeheue geleë is, krimp ook.
Die senuwees wat die streke van die brein verbind, neem gewoonlik toe tot die veertigerjare toe hulle teruggaan. Dit beïnvloed veral die spoed waarmee ons geestelike uitdagings verwerk, maar nie noodwendig ons algemene vermoë om dit te doen nie. Kommunikasie tussen die individuele "taakareas" van die brein verloop nie meer so goed nie.
Wat gebeur met ons breine op ouderdom?
Die digtheid van die sinapse neem af met ouderdom, en ook die hoeveelheid senuweevesels bedek met myelin. In ruil hiervan neem die digtheid van die neurofibrille toe, en 'n proteïen versamel wat lei tot die dood van senuweeselle in groot hoeveelhede.
Die brein van mense wat op ouderdom uitstekende geheue het, toon minder trosse van hierdie 'balle' as mense wie se breine normaalweg verouder.
'Tipiese' tekens van veroudering
Dit is tipies van 'n "verouderde brein" dat ouer mense probleme het om verskillende dinge terselfdertyd te onthou en / of waar te neem. Die korttermyngeheue gaan agteruit. Ons moet kennis neem van die daaglikse roetine, terwyl ons die ooreenstemmende punte vooraf kon memoriseer.
Dit is nie 'n rede om paniekerig te raak nie. Dit kan natuurlike tekens van slytasie wees. Ons moet dit egter nie as 'n "natuurwet" aanvaar nie, want dan sal ons eers hierdie proses bevorder as dit 'n natuurlike veroudering is, en tweedens kan ons in die strik val om ander faktore wat op die mees indirekte ouderdom verband hou, te ignoreer.
Sielkundige probleme, medikasie, klagtes van metabolisme en bloedsomloop, depressie, spanning en eensaamheid is ook moontlike snellers vir 'ouderdomsverwante afwesigheid'. Onbehoorlike voeding kan ook vermoedelik ouderdomsverwante probleme met die korttermyngeheue veroorsaak.
Ouderdom of sosiale omgewing?
Byvoorbeeld, as mense uittree, verloor baie mense die gewone daaglikse ritme waarop die sinaps in die brein gefokus is. Stimuli om patrone in die sinaps te aktiveer, soos die daaglikse gesprekke met kollegas in die werkplek, word uitgeskakel.
As 'n pensioenaris byvoorbeeld in die middel 60's vergeet watter dag van die week dit is of nie 'n gesprek wat hy die vorige week gehad het nie, kan onthou, kan dit ook toegeskryf word aan die feit dat die gestoorde patrone in die sinaps nie sleutelpunte ontbreek om op te tree nie te skop. By die werk was dit nodig om te weet of dit Maandag of Sondag was, of dit elke dag "Sondag" was, dit maak skaars saak.
As 'n ou persoon toenemend vergeet wat hy wou doen, kan dit ook wees omdat hy homself gekondisioneer het in sy lewens se take en die brein die dinge wat onderneem word, klassifiseer as "nie belangrik nie".
Die biblioteek groei
Word ons dus dom met ouderdom? Die taalkundige Michael Ramscar van Tübingen bevraagteken dit. Volgens hom neem die werkverrigting van die brein nie af nie, maar kry die ou brein toegang tot 'n veel groter kenniswinkel. Dit neem dus meer tyd omdat dit 'n groot hoeveelheid data het om te verwerk: as iemand drie dosyn primêre en sekondêre bronne vir 'n artikel ontleed, neem dit langer as as hy net een boek opsom.
Volgens Ramscar sou oumense nie meer vergeetagtig wees nie, maar 'n enorme rykdom aan ervaring moes verwerk.
Op dieselfde tyd, volgens Ramscar, kan ouer mense beter kennis organiseer en toegang daartoe verkry. In die studie wat deur sy span ontwikkel is, het jong volwassenes woordpare onthou, ongeag of dit sinvol was of nie, terwyl ouer volwassenes primêr geskikte woordpare onthou.
As ons aanvaar dat die menslike brein as 'n sosiale orgaan ontwikkel, stem die verouderingsprosesse ooreen met die take in die lewensfases. As die voorkop ontwikkel tot die middel van die 1920's en die aandag in die latere jare afneem, stem dit ooreen met die behoeftes van jong mense wat "die wêreld uittrek".
Met ander woorde, die sinapse neem nog baie nuwe inligting op en vorm dit in patrone wat keer op keer verander. Die mens is nog nie vas in sy lewensweg nie. Nuwe ervarings word bygevoeg; hy verander sy lewensperspektiewe. Vir die bejaardes is die uitdaging egter nie soseer om telkens weer ervarings te versamel nie, maar om die ervarings wat reeds gemaak is te organiseer en op 'n sinvolle manier te implementeer.
Hy leer nie voortdurend nuwe dinge nie, maar leer uit wat hy geleer het. En een les is om die belangrike van die onbelangrike te onderskei.
Dit kan 'n spesiale aanpassing van die primitiewe brein wees. Oumas en oupas speel ook 'n belangrike rol in groepsamehorigheid met ander primate as mense. Hulle produseer nie meer self nageslag nie, maar gee hul kennis aan die kinders oor en handhaaf tradisies.
Die kennis wat in die ou primaatbrein geberg is en die ekstreme ontvanklikheid van die jong primaatbrein, het dus hand aan hand gegaan. Daar is ou wyfies en mannetjies wat help om die 'opvoeding' van kleintjies te vorm, nie net by mense nie, maar ook in gorilla's, ape van groen vervet of rhesus macaques.
Hierdie eienaardighede van die brein van ou mense speel 'n spesiale rol by mense. Menslike samelewings bestaan ​​in 'n groot mate deur die oordrag van inligting. Mense reproduseer in 'n groot mate geestelik. In baie inheemse kulture word 'in die voorhof van die dood' beskou as die een wat die tradisie deurgaan: eers nou, as hy nie meer fisiese nakomelinge kan voortbring nie, gee hy sy "geestelike saad" deur.
Indirekte gevolge van ouderdom
Die menslike brein is nie 'n geïsoleerde orgaan nie, en 'ouderdomsverwante tekens van slytasie' van die brein is dikwels slegs indirek verwant aan ouderdom. Eerstens is oumense vatbaar vir siektes wat die brein kan beïnvloed, maar is nie in 'n noue sin klagtes vir die brein nie; aan die ander kant speel die sosiale omgewing en opleiding 'n belangrike rol.
Die brein het opleiding nodig, en ervarings wat in die onderbewuste geberg word, word slegs geaktiveer as daar 'n stimulus is om dit te doen. Hoe intensiewer ons sosiale verhoudings is, hoe meer kan ons by geredelike patrone inskakel en ook op ou ouderdom nuwe patrone ontwikkel.
'N Probleem vir baie ouer mense is dat hulle toenemend sosiaal geïsoleer word. Maar as u eensaam in u woonstel sit en na die fotopapier kyk, sal u noodwendig minder sosiale insette kry as iemand wat deur uiteenlopende vriendskappe, kennisse, lewensmaats en familielede oortuig word om 'hul' verstand 'te bewerk. Maar dit het min met biologiese ouderdom te doen.
As daar nou fisieke klagtes op ouderdom voorkom, verhoog dit die "verouderingsproses" van die brein. Dit is nie meer maklik om op jou fiets te klim en deur die stadspark rond te ry nie.
As die alledaagse stimuli van die omgewing nie meer bestaan ​​nie, lê die persepsies en aansporings van die brein ledig: die geur van appelbloeisels op die rivieroewer, die reën op die gesig, die geluid van die modderige aarde op die skoene, ook die soms verhore gesprekke deur die draf, die toevallige gesprek met 'n buurman wat met haar hond loop. Die brein kry minder sensoriese stimuli en sterf op die lange duur dood. Dit is nie as gevolg van die biologiese ouderdom nie, maar aan die lewensomstandighede.
Dan ly oumense meer onder probleme met bloedsomloop en metabolisme, en aangesien die brein afhanklik is van bloed en die liggaam se eie stowwe, hormone en vitamiene, het sulke probleme 'n direkte invloed op die werking daarvan. Ouer mense sukkel ook dikwels om te slaap. Onreëlmatige slaap, gebrek aan slaap, of slaapprobleme verminder ook die breinprestasie.
Die boekwinkels is oorvol met pseudowetenskaplike gidse waarvoor ons slegs 10% van ons breine sou gebruik, gekombineer met breinspoeling om 'superbreine' te ontwikkel as ons slegs godsdienstige instruksies volg.
Dis nonsens. Die menslike brein is nooit onaktief nie, ook nie tydens slaap nie, en die breine se areas word onderbenut. Dit is dus belangrik hoe ons die aktiewe brein in elk geval gebruik. Vir ou mense is sosiale verhoudings noodsaaklik: ons brein hou verband met ander mense en leer uit kommunikasie met ander mense om hierdie leerervaring te vorm.
Dit is baie belangrik om sinvolle lewensbegrippe op ouderdom te ontwikkel. 'Breinveroudering' kan ook 'n reaksie op sinneloosheid wees. Dit is nie 'n liefdadigheidsorganisasie nie, maar eerder tasbare biologiese feite: die brein stel neurotransmitters vry, wat beteken dat ou strukture oplos en nuwe oplossings moontlik word. As 'n ou persoon werk verlaat, werk die brein aan 'n nuwe inligtings- en datanetwerk. As daar egter nou nie genoeg nuwe stimuli is nie, is slegs 'n paar patrone nodig om toegang te verkry.
Die volgende is van toepassing: Die brein kan verander word deur opleiding, die sosiale omgewing en die eksterne omgewing - op enige ouderdom. Hierdie faktore hou verband met mekaar. 'N Persoon kan sy brein in die alledaagse lewe oefen deur bloot op soek na ongewone ervarings. Dit kan baie banaal wees, byvoorbeeld om 'n nuwe roete te kies vir 'n daaglikse stap of om koffie te drink in 'n kroeg waar dit nog nooit was nie.
Die sosiale omgewing is eksistensieel vir breinprestasie op ouderdom. As ander mense positiewe gevoelens toon, kry ons vriendelike terugvoer en eerlike belangstelling, dan styg ons dopamienvlak. As ons goed doen, sal die brein nuwe netwerke vorm. (Dr. Utz Anhalt)
Peter Düweke: A Little History of Brain Research, C. H. Beck Verlag, 1ste uitgawe, 2001
Michael Hagner: Ingenious Brains - On the History of Elite Brain Research, Wallstein Verlag, 2de uitgawe, 2005
Michael Hagner: The Mind at Work - Historical Studies on Brain Research, Wallstein Verlag, 2006
Janine Born: Die voordele van breinnavorsing vir sistemiese praktyk, die Duitse Vereniging vir Sistemiese Terapie, Berading en Gesinsterapie e. V. (DGSF), (toeganklik op 03.09.2019), dgsf
Dr. Christian Wolf: Die brein in sy volwasse jare, www.dasGehirn.info, (verkry 3 September 2019), skakel
Neuroloë en psigiaters op die internet: vroeë opsporing van Alzheimer is slegs raadsaam as geheuegeheue agteruitgaan, professionele verenigings en spesialisverenigings vir neurologie, psigiatrie en psigoterapie, psigosomatiese medisyne en kinder- en adolessente psigiatrie in Duitsland, Oostenryk, Switserland en Italië, (verkrygbaar op 03.09.2019), skakel
S. Caitlin et al .: Vitamien D voorkom kognitiewe agteruitgang en verbeter hippokampale sinaptiese funksie by verouderde rotte, PNAS 14 Oktober 2014 111 (41) E4359-E4366; eerste gepubliseer 29 September 2014, (verkrygbaar op 03.09.2019), doi
Joseph J. Thompson, Mark R. Blair, Andrew J. Henrey: Over the Hill op 24: Aanhoudende ouderdomsverwante kognitief-motoriese agteruitgang in reaksietye in 'n ekologies geldige videospeletjie-taak begin in die vroeë volwassenheid, PLOS, gepubliseer: 9 April , 2014, (verkrygbaar op 03.09.2019), doi