Pierneef, J.H. (Jacob)
In 1910 Pierneef sold his first oil painting - Meintjies Kop - to Emil Schweikerdt for R6-30. German Beer Stein Germany with state coat of Arms Stein 0.5 liter tankard, beer mug ZO 1939/906 - German Beer steins - Nr. ZO 1939/906
Item: ZO 1939/906 PressReader - Kuier: 2017-07-26 - ’n Saak tus­sen Mens en Dier
’n Saak tus­sen Mens en Dier
Sy is ie­mand wat in die hof kan kop­hou en nie op haar laat trap nie, maar nou kom maak ’n klein hond­jie (van al­le din­ge!) die le­we vir haar bit­ter moei­lik.
Kuier - 2017-07-26 - Kortverhaal - DEUR A­dè­le Botes
Tar­ren is nou al wrag­tig moeg en hoe sy die don­ker krin­ge on­der haar oë gaan weg­steek, weet he­mel al­leen. Sy kon dit nie eers twee dae te­rug reg­kry nie, wat nog van twee dae la­ter.
Sy lê en dink aan wat sy gaan sê as ie­mand haar weer vra oor haar moeg­heid. Laat­aand uit saam met vrien­de of laat­aand voor­be­rei­ding vir ’n saak, weeg sy die op­sies vir haar­self op.
Vir die hoe­veel­ste keer die aand hoor sy hoe die skril ge­blaf al hoe na­der kom, tot on­der haar ka­mer­ven­ster. Sy wil nie hê haar kol­le­gas moet uit­vind dat dit ’n blaf­fen­de hond­jie is wat haar so on­der­kry nie, haar re­pu­ta­sie kan dalk net ska­de ly. De­fi­ni­tief laat­aand voor­be­rei­ding be­sluit sy, dit kan net in haar guns tel. Ge­du­ren­de haar be­sluit­ne­ming kom sy ag­ter dat die skril ge­blaf op­ge­hou het.
Sy draai op haar maag en druk ou­der­ge­woon­te haar hand on­der haar kus­sing in, vol hoop vir ’n bie­tjie nag­rus. Sy het skaars haar oë toe­ge­maak of die skril ge­blaf be­gin weer.“Ver­domp, kry dit nooit ein­de nie!”skree sy moe­de­loos ter­wyl sy die kus­sing om haar ore vou.
Die vrou met die har­de stem wat voor haar bly, het hoe­ka een­dag met arms in die sye op die las­ti­ge troe­tel­dier ge­skree. So ’n stem kan mos nut­tig ge­bruik word om ook vir Di­a­ne, haar buur­vrou, te oor­tuig om plan te maak met haar troe­tel­dier.
Tar­ren be­sef eg­ter al­te goed dit is net wens­den­ke­ry. Die bu­re is te treu­rig om saam te staan. Sy het al langs­aan gaan praat oor die ir­ri­te­ren­de hond. Sy het ge­voel sy kon vir Di­a­ne te lyf gaan toe sy in haar een­to­ni­ge stem sê“sy het nie ge­weet haar hond bot­her an­der nie”. ’n Mens moet doof wees as jy dit nie kan hoor nie, wou Tar­ren ant­woord. Ge­luk­kig het haar me­di­a­tor skills in­ge­skop en sy het die saak kalm met die vrou be­spreek. Di­a­ne het hoog en laag be­lo­we om plan te maak met die ge­blaf­fe­ry. Tar­ren het selfs voor- ge­stel dat Di­a­ne ’n af­skor­ting maak so­dat die hond nie reg on­der haar ka­mer­ven­ster kom blaf nie, maar niks het daar­van ge­kom nie. Die buur­vrou groet nie eers meer nie. Hoe dit ook al sy, ’n plan sal sy moet maak. Sy sal nie nog ’n paar sla­pe­lo­se nag­te oor­leef nie.
Die vol­gen­de og­gend jaag Tar­ren een ná die an­der kop­pie kof­fie in haar lyf. Die moeg­heid pla en sy het ’n groot saak waar­voor sy moet voor­be­rei. Ter­wyl sy haar mo­tor uit die mo­tor­huis trek, vang haar oog die wit en bruin Jack Rus­sell waar hy by die kant­hek­kie staan. Nou­dat ek moet gaan werk, nou is jy stil, dink sy.
Op kan­toor be­gin Tar­ren werk aan ’n plan. Sy tik“How to stop your neig­hbour’s dog from bar­king”op die Goo­gle-soek­en­jin in. Die eer­ste blok­kie raad wat op die skerm ver­skyn, is: Talk to your neig­hbour. Been the­re, do­ne that, dink sy.
Dit is eg­ter die stuk oor die wa­ter­pis­tool­tjie wat haar oog vang toe sy
vlug­tig ver­der lees.
Teen haar be­ter we­te trap Tar­ren die mid­dag die brand­stof­pe­daal tot­dat die snel­heids­me­ter­naald ver­by die 60 be­weeg. Sy is vas­be­slo­te om die speel­goed­win­kel nog oop te kry. Sy maak dit en be­sluit om die don­ker­blou wa­ter­pis­tool­tjie in die winkel te koop. Sy het al ge­noeg straf­sa­ke ge­doen om ’n paar tips te kry oor hoe om nie in die aand raak­ge­sien te word nie. ’n Don­ker wa­ter­pis­tool is nom­mer een op haar lys. Sy het nie ver­niet die by­naam“No­non­sen­se Tar­ren”ge­kry nie, van­aand wys sy die wit-en-bruin hond­jie ’n ding of twee.
Voor­dat Tar­ren gaan slaap, maak sy se­ker dat die pis­tool­tjie vol wa­ter is en sit hom bin­ne gry­p­af­stand langs haar bed neer. Dit is eers ná ’n uur of twee dat die las­ti­ge hond weer be­gin blaf. Met die eer­ste ge­blaf spring sy vin­nig uit haar bed en gryp die wa­ter­pis­tool­tjie soos ’n sol­daat wat reg is vir sy vy­and. Tar­ren loop sta­dig met die pis­tool tot by die bak­steen­muur.
Die muur is te hoog om te sien waar die hond staan, maar die ge­blaf gee haar ’n i­dee waar om te mik. Teen ’n skuins­te hou sy die pis­tool­tjie en sy be­gin ver­woed die snel­ler aan­me­kaar druk. Met ’n ge­tjank hoor sy hoe die troe­tel­dier weg­hard­loop en aan die an­der­kant van die meent­huis skui­ling gaan soek. Dit voel vir haar as­of sy so­pas ’n groot saak ge­wen het toe sy by haar meent­huis in­stap. Sy hoop nou net die damn hond bly die he­le aand weg van haar ka­mer­ven­ster af.
Die vol­gen­de og­gend is Di­a­ne bui­te be­sig om iets in bok­se te pak toe Tar­ren met haar vul­lis­sak­ke na die ge­sa­ment­li­ke vul­lis­drom toe loop. Die hond­jie is al on­der Di­a­ne se voe­te en sy skop ge­ïr­ri­teerd na hom. Sy is so be­sig dat sy nie eers vir Tar­ren sien ver­by­loop nie.
Ná werk het Tar­ren skaars die mo­tor­huis se e­lek­tro­nie­se deur laat sak toe sy die ge­kling van ha­el teen haar ven­sters hoor. Tus­sen deur die klank van die ha­el hoor sy die ge­tjank van die Di­a­ne se hond. Sy is nou nie self ’n die­re­mens nie, maar geen reg­den­ken­de mens sal sy troe­tel­dier mos so in die ha­el los nie, dink sy ver­ont­waar­dig. Ná ’n half­uur se ge­tjank gryp Tar­ren die rooi sam­breel uit haar kas en spring tus­sen die wa­ter­plas­sies deur na die muur toe. Die ha­el k­lits haar plek-plek ter­wyl sy op die krat na­by die muur staan.
In die hoek sien sy die tjan­ken­de wit en bruin bon­del­tjie waar hy pro­beer weg­kruip vir die ha­el. Soe­kend na ’n hon­de­hui­sie maak Tar­ren ’n fluit­ge­luid om te sien of Di­a­ne by die huis is, maar niks ge­beur nie. Tar­ren is al op pad na Di­a­ne se kant­hek­kie toe dit op­hou ha­el. Sy weet nie eint­lik wat haar plan is nie, maar iets moet sy doen. Sy kan dit nie uit­hou met die ge­tjank nie. S­naaks ge­noeg is daar geen slot aan die hek toe sy die skui­fie oop­skuif nie. Dit is die eer­ste keer dat Tar­ren die skerp ge­sig­gie mooi sien en met die dreun van die weer be­gin die papsop­nat hond te be­we. Waar­in het sy haar­self be­ge­we? As Di­a­ne haar nou hier kry gaan sy glad nie ge­luk­kig wees nie. Tar­ren is nog be­sig om te kyk vir skui­ling vir die hond toe dit weer be­gin ha­el. Voor sy haar­self kom kry, tel sy die hond op en hard­loop sy vin­nig na haar meent­huis toe. Haar rooi ha­re is ge­kroes, haar skoe­ne maak ’n snaak­se sjoesh-ge­luid en haar voe­te is ys­koud toe sy by die huis kom. Sy kan skaars glo dat die be­wen­de hond­jie voor haar die­self­de een is wat s­nags so vol bra­va­de blaf. Ter­wyl Tar­ren die hond met ’n hand­doek af­droog sien sy die goue naam­plaat­jie met die naam Lenny om sy nek.
Teen kwart oor ses is die te­ëls voor Tar­ren se sit­ka­mer­ven­ster al vuil ge­loop van al die uit­loer na Di­a­ne se kom­buis­ven­ster. Ge­woon­lik brand Di­a­ne se kom­buis­lig lank­al teen dié tyd. Nooit sou sy kon dink sy sou so angs­tig voel oor ’n hond nie. Sê nou net Di­a­ne kom nie van­aand te­rug nie, wat doen sy dan. Haar huis is de­fi­ni­tief nie toe­ge­rus vir die­re nie. Sy voel reeds skul­dig oor die af­skor­ting, ge­maak uit ’n was­goe­drak en twee stoe­le, waar­in sy Lenny hou. Dit is al tien­uur toe Tar­ren op­gee en vir Lenny in die bad­ka­mer toe­maak.
Vroeg die Sa­ter­dag­og­gend loop Tar­ren om na die meent­huis langs­aan. Net toe sy aan die deur wil klop, vang haar oog die oop gleuf tus­sen die twee gor­dy­ne. Met han­de teen haar ge­sig loer sy met een oog deur die ven­ster. Aan die an­der­kant van die gor­dy­ne sien sy geen meu­bels nie. Toe sy die ei­e­naar van die meent­huis bel, be­ves­tig sy ge­skok­te stem dat daar fout is. La­ter die dag kom kyk die ei­e­naar van die meent­huis wat aan­gaan. “Al haar meu­bels is weg, sy skuld my nog ’n maand se rent en haar sel­foon bly af,” ver­dui­de­lik hy aan Tar­ren. Sy loop be­kom­merd van een ver­trek na die an­der. Wat gaan sy nou met Lenny doen? Toe Tar­ren die bad­ka­mer deur oop­stoot en die spits­ge­sig­gie met sy waai­en­de stert sien, be­sef sy hier­die denk­beel­di­ge saak het sy ver­loor. Haar op­tre­de teen­oor die ar­me hond­jie was niks be­ter as Di­a­ne s’n nie.
Sy het nog al­tyd ge­glo sy is ’n dap­per, slim, reg­ver­di­ge vrou maar nie dié keer nie. Sy het boon­op haar mens­lik­heid ook ag­ter ge­laat. Sy moes vroe­ër be­sef het Lenny soek net aan­dag. Lenny het die saak vir sim­pa­tie en reg­ver­dig­heid ge­wen. Die von­nis is ’n goeie huis vir die hond­jie by Tar­ren se ma – en ’n les vir Tar­ren oor die be­lang­rik­heid van sim­pa­tie en dat ’n mens nie be­voor­oor­deeld moet wees nie, het­sy teen­oor mens of dier.