Genetiese afwykings kom net in ’n klein deel van die bevolking voor; baie rooi- en geprosesseerde vleis en min vesel is belangriker faktore. Ander siektes soos ’n ontsteekte ingewande, onder meer Crohn-siekte en colitis ulcerosa, kan die risiko van kolorektale kanker verhoog. Die siekte begin gewoonlik as ’n kwaadaardige gewas, dikwels in die vorm van ’n poliep wat mettertyd kankeragtig raak.
Huidige aanbevelings vir eetgewoontes sluit in ’n groter inname van volgraan, vrugte en groente, asook ’n kleiner inname van rooivleis. Die bewyse wat vesel, vrugte en groente betref, is egter nie omvattend nie.
Oefening word verbind met ’n klein afname in die voorkoms van kolon-, maar nie rektale kanker nie. Om vir lang rukke te sit, word verbind met ’n hoër risiko vir kolonkanker.
Dit lyk of aspirien en celecoxib die risiko vir kolorektale kanker verklein by mense met ’n hoë risiko. Dit word egter nie aanbeveel vir mense met ’n lae risiko nie.
Aangesien meer as 80% van gevalle die gevolg is van poliepe, is kankertoetse belangrik – nie net vir vroeë opsporing nie, maar ook vir voorkoming. Met ’n beeldvormende mediese ondersoek kan vasgestel word of die siekte versprei het. Sulke ondersoeke word aanbeveel vir enigiemand tussen 50 en 75 jaar. Tydens ’n kolonoskopie kan klein poliepe verwyder word. Met groot poliepe kan ’n biopsie gedoen word om te bepaal of dit kankeragtig is.
Die Kankervereniging van Suid-Afrika (Kansa) beveel aan dat enigiemand van die ouderdom van 50 af elke 10 jaar ’n kolontoets soos ’n kolonoskopie ondergaan. Ander metodes om kolonprobleme op te spoor sluit in: