April 2018 – Liewe Persoon
April 23, 2018 April 23, 2018 1 Kommentaar
Hoekom moet alles so ingewikkeld wees? Wat het geword van reg óf weg? Van ja óf nee. Jy is óf ‘n Blou Bul óf ‘n Cheetah. Pienk of blou. Carbs of protein. Skielik is alles grys en iewers in die middel, want jou ‘ja’ is nou ‘miskien’. Skielik is ek terug in Juffrou van der Walt se Skeinatklas, en probeer ek naarstigtelik uitwerk teen watter spoed die magtige Vaalrivier vloei.
Onthou jy daardie berekeninge? Jannie staan op die wal van die rivier. Die wind waai teen “x” en Jannie en sy bootjie beslaan gewig “y”. Dit sal hom “z” minute vat om die rivier oor te steek. Hoe vinnig vloei die rivier? Huh?! Elke keer as dié vraag uit ‘n vraestel gespring het, het ek dadelik na Vraag 2 gesnel. En dan? Dan lui Vraag 2: “Gebruik die antwoord wat jy in Vraag 1 bereken het, en bepaal op watter dag van die week Jannie oor die rivier wil roei!” Eish!
Vandag is weer so ‘n dag.
Daar is ‘n koue knyp in die lug, maar dit is te warm vir ‘n baadjie. Hongerte dryf my na die kafeteria en daar is die keuse: ham-en-kaas en, ham-en-kaas. So. Ek kies toe ‘n toasted ham-en-kaas en bid dat die onlangse polonie-pes werklik iets van die verlede is.
William en Catherine se pienkvoet is gebore, maar die arme kind het nog nie ‘n naam nie! Ek meen, hulle het mos geweet die kindertjie is op pad. Hy was nie ‘n spoedpos-bestelling nie… A-nee-a!
In Vanderbijlpark staan inwoners weer voor ‘n anderste moeilike besluit: die munisipaal meen elke huis mag net twee honde hê. Maar hoe nou? Wagter, Pote en Simson slaap buite om booswigte uit die nuwe Sprite two berth caravan te hou – in hierdie geweste steel hulle mos so ‘n karavaan dolleeg, dat net sy dop op die bakstene bly staan. Mignon slaap by Sussie in die kamer. Dis nou Mignon, die teacup Yorkie, wat elke week by die hondesalon draai en wat selfs haar eie stootkarretjie het. Hoe kies jy? Watter woef bly en watter een gaan by oupa en ouma op die plaas bly?
Die besluit om deur of om ‘n pothole te ry, is nog een van daardie taai toffies. Ry jy deur die slaggat (krater) dan sluk die aarde jou in én jy verloor ‘n band (of twee). Ry jy om die slaggat tref jy dalk ‘n omstander en dan maak die gereg namens jou keuses.
In my etensuur sien ek die mooiste geborduurde loafers in Milady’s se venster. Ek sê jou, dit is fabelagtig mooi. Is daar ‘n paar in my grootte? Ja! Is dit amper pay day? Ja! Het ek iets om dit by te dra? Nee! Die keuse is dus: koop die pragtige skoene en ten minste een bypassende outfit óf vergeet van die skoene en indulge in Woollies se tjoklit bruintjies – as gevolg van my volwasse besluit om nie my begroting te (ver)rek nie, en sit gewig aan.
En dit is nie net ek wat met hierdie ingewikkelde (en onnodige) besluite sukkel nie. Vra maar vir enige vrou, sy sal vir jou sê dat sy sonder twyfel ‘n gunsteling handsak het. Vra haar sommer ook hoeveel handsakke sy het… ek kan jou wed sy het ‘n handsak (aandsakkie, rugsakkie, palmtas, beursie) vir elke dag van die week. Probeer nou om die inhoud van gegewe gunsteling handsak oor te dra na ‘n ander handsak: onmoontlik. Daar is altyd – en ek bedoel ALTYD, iets wat in die slag bly.
My Ma het ‘n tante gehad wat ook met ingewikkelde besluite gesukkel het. So het sy per geleentheid besluit om ‘n lang verestowwer by ‘n straatsmous te koop. Jy sou dink dat dit ‘n baie eenvoudige besluit is, maar helaas nie. Sy het terstond op die plek begin om elke verestowwer eers deeglik uit te toets. Waarde vir pensioengeld, jy sien. Dit was net volstruisvere waar jy kyk en die arme straatsmous moes bontstaan om nie sy hele voorraad verestowwers daar in die hoofstraat – voor die poskantoor, kwyt te wees nie. Het sy een gekry wat aan haar kwaliteitstoets voldoen het? Nee. Ek reken dit is soos die Engelse sê, “a catch-22 situation“. Wat help ‘n lang verestowwer anyway as die vere vinniger as die stof (rond)val.
Soos ek hier sit wonder ek juis: moet ek vanaand ‘n paar ekstra ure insit en môre-oggend laat lê of dadelik die kooi bekruip en voordag opstaan…
April 17, 2018 April 18, 2018 1 Kommentaar
Ek dink daar is iets in die lug – of in die water, want daar is ‘n wolk van bebodderdgeit oral oor. En ja, dit het die uwe ook aan die strot beet. Miskien is dit die seisoensverandering. Miskien is dit die vooruitsig van griepinspuitings en penisillen. Ek weet vir ‘n feit dat my bebodderdgeit deels veroorsaak word deur ‘n toenemende frustrasie in die soeke na ‘n wollerige onesie. Meer spesifiek: ‘n onesie wat ek verder as my knieknoppe kan kry. (Bewese feit: onesies is nie ontwerp vir groter gedaantes nie).
Ek verbeel my dat dié bebodderdgeit so saam-saam met die verhoogde BTW en die haas onbekostigbare petrolprys sy verskyning gemaak het. En dan is daar natuurlike die Aussie skuurpapier fiasko. Die gastriese geneuk met polony. Die grond(ver)gryp realiteit. En, soos altyd: die dreams and schemes van mans (en vroue) in Saxonworld glashuise.
Geen wonder ons is bebodderd nie!
Van saamstaan is daar nie sprake nie. Dit is elke man/vrou/kind en bejaarde vir hulself. Neem nou maar vir Bakkiesblad – a.k.a Facebook. Terwyl ons eintlik in ‘n koue sweet moet uitslaan oor ons inligting soos ‘n uithang onderrok rondhang vir die wêreld om te sien, is ons besig om mekaar met die tong te kapittel. Elkeen het ‘n mening en sorg dat hy daardie mening met mening op ander afdwing. Waar is die dae toe kinders (lees: grootmense met Facebook-profiele) gesien, maar nie gehoor was nie. Moenie my verkeerd verstaan nie: ek is ‘n voorstander van vry spraak, maar ek glo ook (soos Spiderman) dat groot voorregte met nog groter verantwoordelikheid gaan.
Toe ek op skool was, was Tippex amper gelykstaande aan gesnyde brood: dit was gróót! Hoewel die arme onderwysers ‘n verbete stryd daarteen gestry het, het Tippex die oorhand geniet en is alles van Algebra tot Geskiedenis reg ge-ink. Seker dié dat Juffrou Rossouw altyd gesê het: “Think before you ink!” (Ek dink nou eers daaraan; miskien het sy so gesê omdat sy ‘n nare ondervinding met ‘n tattoo artist gehad het…) Al dan nie. Die punt wat ek probeer maak is dat ons vandag moet commit voor ons comment. Dat ons moet pause voor ons publish.
Wat help vir die bebodderdgeit? Ek weet eerlikwaar nie, want ‘n quick fix is daar beslis nie. Dinge moet weer in balans gebring word. Die onvrede – wat vinniger as kopluise in ‘n kleuterskool versprei, moet stopgesit word.
My oorle’ ouma Cielie het altyd van ‘respekte’ gepraat. Respekte vir onsself, vir ander, die goewerment en veral vir die sendelinge wat onder die kommuniste moet werk. So moet elkeen van diesulkes ook respekte aan ander betoon. Die gevolg? Saligheid. Rustigheid. ‘n Koesterende versekerheid dat alles wel is met die hier en nou. Ouma het ook altoos gesê dat ‘n gebrek aan respekte nog die wêreld sal skeur…
Ouma Cielie, ek wonder wat jy van al dié bebodderdgeit sou maak? Jy was toe al die tyd reg, die wêreld is aan die skeur en ons sukkel om verder as die flenters en die splinters te kom.
Die hier en die nou is bebodderd…
April 4, 2018 April 5, 2018 1 Kommentaar
Die plaaslike koerant kos jou waarlik al R5.80! Ek betaal egter dié geldjie met ‘n glimlag, want soos hulle sê: elke diertjie het sy plesiertjie…
Uit die aard van my werk moet ek eerste die voorblad beloer vir tekens van skade, skande of sensasiestertjies. Laasgenoemde verwys na skinder en skimpe en soos jy self weet, liewe Persoon, die ou mensdom slaat mos veel eerder hulle tande in ‘n stukkie sappige skindernuus as in ‘n beskeie stukkie waarheid. Vra maar vir Karlien en Bobby, hulle sal jou kan sê; die struggle is real.
Maar om terug te kom by my weeklikse R5.80 fix. Ons koerant het ‘n sms-hoekie vir eensames. Noem dit maar ‘n eietydse opsitkers. Dit is hier midde die 160 toelaatbare karakters vir ‘n sms, dat oud (maar nog nie koud) en jonk (maar gewillig), weekliks die soeke na liefde voortsit. Wat ek net nie kan verstaan nie, is die kieskeurigheid waarmee Eensame Emma en Boerseun Ben vorendag kom. Is die koerant nie juis die laaste uitweg in die soeke na ‘n sielsgenoot nie? Ek dag dan liefde is blind… nou soek Emma ‘n werkende man met ‘n goeie gholfvoorkeur, tyddeel in Margate en ‘n voorliefde vir oorle’ Bles se Paloma Blanca. Ben soek op sy beurt ‘n jong blaartjie met skinny jeans, ‘n bewese melktertresep en ‘n Spar loyalty card.
En asof die lys voorkeure nie genoeg is nie, dring elke eensame aan op ‘n foto. Seriously! Dit sê net vir my dat daar ‘n wesenlike verskil is tussen desperaatheid en gewone jeukerigheid! Miskien is dit ‘n teken van ons tyd, dié dat liefde dan soos ‘n inkopielys bedryf word. As dit die geval is, dan gaan ‘n paar van ons beslis op die spreekwoordelike rak bly sit, want love handles, ingroei toonnaels, rumatiek-vingers, en ‘n kloppende knokkeltoon is nie ‘n fynproewerskeuse nie. Aan die anderkant, hoeveel enkellopende hartsjirurge met duur Sweedse motors en Italiaanse leerskoene loop vry rond? Dis altoos soos Mick Jagger gesê het: You can’t always get what you want!
Ek verstaan waarom sms en digitale flirting so gewild is: jy het die geleentheid om die perfekte jy te skep (wat natuurlik na die perfekte maat soek) en, dit is boonop uiters vleiend én begrotingsvriendelik. Ek meen, met al die filters en foto-foefies kan selfs ek ‘n tweede kyk-weer optower (ek is veral gaande oor die thinning-toep wat binne sekondes ontslae raak van Krismis se skade). Jy hoef ook nie geld te bestee aan ‘n eerste-uiteet of ‘n fênsie koffie-en-tert nie, synde beide weinig waarborg. My enigste probleem met dié nuwerwetse vlerksleep is die spelling (of gebrek daaraan) en soms, soos in die geval van Sarel van Sasolburg, die bladuitleg van die koerant. Hierdie week lees Arme Sarel se sms so:
“Ek is Sarel, 34, en is op soek na ‘n meisie. I urgently need R12 000 for an eye operation”
Jy sien, sy sms loop oor twee kolomme en daar word nie mooi onderskeid getref nie. Nou wonder almal oor meer as net Sarel se eensaamheid.
Eintlik – as jy mooi kyk, lees sy sms só:
“Ek is Sarel, 34, en is op soek na ‘n meisie in my lewe om mee te chat. Moet eerlik en opreg wees. Geen cheaters of kansvatters nie. Ek is ernstig oor die liefde”
Wat het dan geword van ‘mooi van binne’, ‘in liefde verlaat’ en, ‘sober gewoontes’? My ultimate gunsteling is sober gewoontes. Soos ek die Hoekie vir Eensames verstaan is sober gewoontes gelykstaande aan ‘n enkele drankie per geleentheid, die gretigheid om deure vir dames oop te hou, die waardering van ‘n handgeskrewe brief en, gesonde gesinsvermaak. Laasgenoemde sluit in dans (veral met Oujaar), visvang, lang ente stap langs die see, vakansie hou in die wildtuin en die herwinning van glas en plastiek. Bonuspunte as jy van kamp hou.
So wat staan Ogies van Meyerton en Casper van Carletonville, nou te doen? Ek dink hulle moet weer na Jagger se song luister. Hy verduidelik mooi dat as ons aanhou probeer, ons tog sal kry wat ons nodig het. Eventually.
Om ‘n lyn in die (digitale) sand te trek