Communitas » eskatologie
Tuisbladeskatologie	Posts Tagged ‘eskatologie’
Written by Jannie Swart on November 27, 2010. Posted in Tussenin	“It is exceedingly difficult to live in the tension and maintain the tension between Advent and “early Christmas” in a consumer culture… There is a-waiting that is required, and a summons to wait with discipline. But our Advent preaching must be done in a culture of instant gratification that wants to wait for nothing, a self-indulgent culture that resists any inconvenient discipline. The consumer orgy that has come to dominate Christmas shopping is the most vulgar form of “realized eschatology”; it imagines we have it all now. Consequently there is nothing yet to receive and nothing for which to hope. But Advent is the insistence that “coming soon” is the great “plus” of the newness that is “at hand” but not yet visible. In the Church season, there is a wait until Christmas, for the time when “the wondrous gift is given.” In Advent that wondrous gift is “at hand”…but not yet in hand. Thus I suggest that Advent preaching is about hope in a culture that attempts to fend off its despair by frantic self-indulgent busyness that is determined to work itself into a frazzle; that frazzle serves a) to keep from hoping and b) to keep from the hopelessness that saturates our common polity.”
1 Comment	Hoop se Absurde en Omgekeerde Logika
Written by Jannie Swart on September 19, 2009. Posted in Tussenin	Maar daar is ‘n tweede moontlike “desire of God” wat Kearney ‘n eskatologiese begeerte noem. Dit kan goed geillustreer word met Augustinus se erotiese beskrywing van ons rustelose soeke na God. Kearney skryf, “here Augustine addresses God as impassionate lover: ‘You shed your fragrance about me; I drew breath and now I gasp for your sweet odour. I tasted you and now I hunger and thirst for you. You touched me and I am inflamed with love” (soos aangehaal uit die Confessions, Boek 6). Wat veral treffend is van Augustinus, skryf Kearney, is “Augustine reveals the double genitive at work in the ‘desire of God’.” Augustinus se begeerte van God is ‘n respons op God se begeerte van Augustinus. Hier word hoop nie gebore vanuit ‘n skaarsheidmentaliteit wat ek probeer oorkom met my sugting na vervulling nie, maar vanuit ‘n oorvloedsmentaliteit wat ek ontdek in God wat my alreeds gevind het en my begeer met Sy oorvloedige liefde. Dit herinner aan Psalm 139 se beskrywing van God wat my eerste raakgesien, opgesoek, en in besit geneem het, nog voordat ek God kon ken.
Met verwysing na Psalm 34 se “wie Hom dien, het geen gebrek nie” (vers 10), beskryf Kearney dan hierdie omgekeerde logika van hoop soos volg: “This desire of God is no mere deficiency or privation but its own reward – positivity, excess, gift, grace. Why? Because such desire is not some gaping emptiness or negation (as Sartre and certain existentialists held) but an affirmative ‘yes’ to the summons of a superabundant, impassionate God.” Om in ‘n wereld van ooglopende beperkinge, mislukkings, vernietiging, en sinneloosheid te leef vanuit ‘n hoop op die surplus werklikheid van God se oorvloed is enersyds ‘n absurde logika (soos Paul Ricoeur dit beskryf wanneer hy verwys na “hope means the superabundance of meaning as opposed to the abundance of senselessness, of failure, and of destruction”). Maar dit is ook ‘n omgekeerde logika, want hierdie eskatologiese surplus is iets wat eerder met die oor gehoor word as met die oog gesien word. In ‘n artikel oor Vision and Voice, skryf Merold Westphal (in verwysing na die fenomenologie van Jean Luc Marion) oor hierdie soort omgekeerde intensionaliteit waarin die self nie in die eerste instansie sien nie, maar gesien word deur die ander (God en medemens). In hierdie omgekeerde logika van hoop is die self in die eerste plek die een wat aangespreek word deur die stem van die ander (Levinas se etiese argument is ewe relevant in die verband). Westphal illustreer dit met die voorbeeld van Moses en die brandende bos. Moses se aandagtigheid was dieper as om net ‘n brandende bos te sien; uiteindelik het dit gegaan oor die stem wat hy kon hoor en hom tot ‘n roepingsaanspreeklikheid kon bring. Westphal skryf, “God is transcendent by being a project other than our individual and collective projects and by calling, commanding, and inviting us to join in that project, to obey its law, to accept its forgiveness, to work and to pray for that kingdom.”
No Comments	Gemeentelike Geloofsvorming: Om te Weet of Om te Leer?
Written by Jannie Swart on July 8, 2009. Posted in Tussenin	Sou Green se opvoedkundige filosofie dalk vrugvolle insigte kon lewer vir ‘n teologiese gesprek oor gemeentelike geloofsvorming? Ek het wel so gedink, en veral aan ‘n paar moontlike stellings vir so ‘n gesprek gedink:
No Comments	Emerging Churches: Waardering en Vrae
Written by Jannie Swart on June 26, 2009. Posted in Tussenin	Ek het die afgelope week ‘n klompie blog bydraes gelewer oor die aanbiedings by laas naweek se American Society for Missiology byeenkoms in Chicago rondom die tema “Emerging Churches and Other New Christian Movements in North America: The Challenge to Missiology” (sien http://www.communitas.co.za/tussenin/ vir die bydraes oor vyf sulke aanbiedings). In my laaste refleksie op die aanbiedings in geheel wil ek graag ‘n paar waarderende opmerkings maak en ‘n paar kritiese vrae vrae oor die verskyning van sg. emerging churches. My opmerkings en vrae is beperk tot die spesifieke gestaltes van hierdie verskynsel soos dit by die ASM na vore gekom het, en ek is terdee bewus daarvan dat emerging churches ‘n ryke verskeidenheid van vorme aanneem wat nie altyd oor dieselfde kam geskeer kan word met veralgemenings nie. My opmerkings en vrae het betrekking op drie areas, nl. teologie, kultuur, en verhoudings:
No Comments	Geloofsgemeenskappe as Lokus eerder as Agent van Sending
Written by Jannie Swart on June 24, 2009. Posted in Tussenin	As verwysings na die rol van die Heilige Gees dalk ietwat ontbreek het in die ander drie ASM aanbiedings (sien http://www.communitas.co.za/tussenin/ vir ‘n oorsig van hierdie aanbiedings), dan het Inagrace Dieterrich opgemaak daarvoor in die vierde (en laaste) ASM aanbieding oor “A Vision for the Sending of the Church in North America – Ten Years On”. En dit het alles te make met haar basiese vertrekpunt dat daar nie ‘n model vir “missional church” is wat net so oorgedra kan word van een geloofsgemeenskap na ‘n ander nie, maar dat gewoontes en praktyke van geloofsonderskeiding nodig is vir gemeentes om hul unieke deelname aan God se sending in die wereld te ontdek. Haar basiese definisie van missional church is “Faith communities of God’s people faithfully discerning their participation in God’s mission”. In so ‘n definisie is die fokus op die primere agentskap van God in die wereld d.m.v. die teenwoordigheid en aktiwiteit van die Heilige Gees, en meen sy tereg dat die kerk eerder die lokus van sending is (die plek waar die Gees praat en werk) as die agent van sending is (sy haal Lesslie Newbigin aan in die verband). Op die manier maak sy die belangrike konneksie tussen sending en doksologie: “Mission as acted out doxology… the purpose of mission not to enlarge the church or to extend its purpose, but to glorify God as the present and acting Agent in the world”.