Staat Israel verkondig - GESKIEDENIS - Inligting
Staat Israel uitgeroep
Op 14 Mei 1948, in Tel Aviv, verklaar die voorsitter van die Joodse Agentskap, David Ben-Gurion, die staat Israel en stig die eerste Joodse staat in 2 000 jaar. Ben-Gurion het Israel se eerste premier geword.
In die verte was die gedreun van gewere te hoor uit gevegte wat tussen Jode en Arabiere ontstaan ​​het onmiddellik na die Britse weermag se onttrekking vroeër die dag. Egipte het die aand 'n lugaanval op Israel geloods. Ondanks 'n onderbreking in Tel Aviv - en die verwagte Arabiese inval - het Jode die geboorte van hul nuwe nasie met vreugde gevier, veral nadat die nuus ontvang is dat die Verenigde State die Joodse staat erken het. Om middernag het die staat Israel amptelik tot stand gekom nadat die Britse mandaat in Palestina beëindig is.
Moderne Israel het sy oorsprong in die Sionisme -beweging, wat aan die einde van die 19de eeu gestig is deur Jode in die Russiese Ryk wat gevra het vir die stigting van 'n territoriale Joodse staat nadat hulle vervolging verduur het. In 1896 publiseer die Joods-Oostenrykse joernalis Theodor Herzl 'n invloedryke politieke pamflet genaamd Die Joodse staat, wat aangevoer het dat die stigting van 'n Joodse staat die enigste manier was om Jode teen antisemitisme te beskerm. Herzl het die leier van die sionisme geword deur die eerste Sionistiese kongres in Switserland in 1897 byeen te roep. Ottomaanse-beheerde Palestina, die oorspronklike tuiste van die Jode, is gekies as die mees gewenste plek vir 'n Joodse staat, en Herzl het die Ottomaanse regering tevergeefs 'n versoekskrif ingedien om 'n handves.
Na die mislukte Russiese rewolusie van 1905, het 'n toenemende aantal Oos -Europese en Russiese Jode na Palestina begin immigreer, wat aansluit by die paar duisend Jode wat vroeër aangekom het. Die Joodse setlaars het aangedring op die gebruik van Hebreeus as spreektaal. Met die ineenstorting van die Ottomaanse Ryk tydens die Eerste Wêreldoorlog het Brittanje Palestina oorgeneem. In 1917 het Brittanje die 'Balfour -verklaring' uitgereik, wat sy voorneme verklaar het om 'n Joodse tuisland in Palestina te vestig. Alhoewel dit deur die Arabiese state betoog is, is die Balfour -verklaring ingesluit in die Britse mandaat oor Palestina, wat in 1922 deur die Volkebond goedgekeur is. As gevolg van Arabiese teenkanting teen die stigting van 'n Joodse staat in Palestina, het die Britse bewind gedurende die 1920's voortgeduur en die 30's.
Vanaf 1929 het Arabiere en Jode openlik in Palestina geveg, en Brittanje het probeer om Joodse immigrasie te beperk as 'n manier om die Arabiere te paai. As gevolg van die Holocaust in Europa het baie Jode tydens die Tweede Wêreldoorlog onwettig Palestina binnegekom. Joodse groepe het terrorisme aangewend teen Britse magte in Palestina, wat volgens hulle die Sionistiese saak verraai het. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog, in 1945, het die Verenigde State die Sionistiese saak aangepak. Brittanje, wat nie 'n praktiese oplossing kon vind nie, het die probleem na die Verenigde Nasies verwys, wat in November 1947 besluit het om Palestina te verdeel.
Die Jode sou meer as die helfte van Palestina besit, alhoewel hulle minder as die helfte van die bevolking van Palestina uitgemaak het. Die Palestynse Arabiere, bygestaan ​​deur vrywilligers uit ander lande, het teen die Sionistiese magte geveg, maar teen 14 Mei 1948 het die Jode volle beheer verkry oor hul aan die VN toegewysde deel van Palestina en ook 'n paar Arabiese gebiede. Op 14 Mei het Brittanje teruggetrek met die verstryking van sy mandaat, en die staat Israel is uitgeroep. Die volgende dag het magte uit Egipte, Transjordanië, Sirië, Libanon en Irak binnegeval.
Die Israeliete, alhoewel minder goed toegerus, het dit reggekry om die Arabiere te beveg en dan belangrike gebiede, soos Galilea, die Palestynse kus en 'n stuk grondgebied wat die kusstreek met die westelike deel van Jerusalem verbind, in beslag te neem. In 1949 het die VN-bemiddelde wapenstilstand die staat Israel in permanente beheer oor hierdie verowerde gebied gelaat. Die vertrek van honderdduisende Palestynse Arabiere uit Israel tydens die oorlog het die land met 'n aansienlike Joodse meerderheid gelaat.
Tydens die derde Arabies-Israeliese konflik-die Sesdaagse Oorlog van 1967-het Israel weer sy grense aansienlik uitgebrei deur die Ou Stad van Jerusalem, die Sinai-skiereiland, die Gazastrook, die Wes-oewer en die Golanhoogtes. In 1979 onderteken Israel en Egipte 'n historiese vredesooreenkoms waarin Israel die Sinai teruggee in ruil vir Egiptiese erkenning en vrede. Israel en die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PLO) het in 1993 'n groot vredesooreenkoms onderteken, wat die geleidelike implementering van die Palestynse selfregering op die Wesbank en die Gazastrook beoog het. Die Israelies-Palestynse vredesproses het egter stadig verloop, en gedurende die 21ste keer het die groot gevegte tussen Israeliete en Palestyne in Israel en die besette gebiede hervat.
Laat ons nie vergeet waarom die staat Israel in die eerste plek uitgeroep is nie
Tydens die geweld wat Israel van Hamas beleef het, is dit belangrik om te onthou waarom Israel in die eerste plek gestig is. Dit kan as 'n herinnering dien of selfs vir die eerste keer mense inlig waarom ons die reg ondersteun dat een van ons grootste bondgenote bestaan ​​en homself beskerm. Israel is ook die enigste demokrasie in die Midde -Ooste en het die hoogste lewenstandaard daar, tesame met vele ander prestasies op die wêreldranglys. Dit sluit die sukses daarvan in die vermindering van COVID -tariewe en inentings in.
Die staat Israel is bykans 73 jaar gelede tot op 14 Mei 1948 uitgeroep. Eise op hul vaderland bestaan ​​sedert die Bybelse tyd. President Harry Truman het dieselfde dag erken dat dit bestaan. Die National Archives verskaf 'n paar van die oorspronklike dokumente, soos die telegram van die minister van buitelandse sake, George Marshall, aan ambassadeur Douglas in Londen dat ons Israel erken, 'n persverklaring oor die de facto erkenning en 'n persverklaring oor die de jure erkenning van 31 Januarie 1949.
Soos Mitchell Bard van die Jewish Virtual Library, 'n projek van die Amerikaans-Israeliese Cooperative Enterprise, verduidelik:
Die Joodse volk baseer hul aanspraak op die land Israel op ten minste vier terreine: 1) God het die land aan die aartsvader Abraham belowe 2) die Joodse volk het die grond gevestig en ontwikkel 3) die internasionale gemeenskap verleen politieke soewereiniteit in Palestina aan die Joodse mense en 4) die gebied is in verdedigingsoorloë verower.
Israel se internasionale geboortesertifikaat is bekragtig deur die belofte van die ononderbroke Joodse nedersetting van die Bybel vanaf die tyd van Joshua, die Balfour -verklaring van 1917, die Volkebond -mandaat, waarin die Balfour -verklaring die Verenigde Nasies se verdelingbesluit van 1947 aan die VN in 1949 die erkenning van Israel deur die meeste ander state en bowenal die samelewing wat deur Israel se mense geskep is in dekades van florerende, dinamiese nasionale bestaan.
Dit is die moeite werd om te onthou wat in 1948 aan die gang was, of, net 'n paar jaar tevore. Die afkondiging het plaasgevind in die nasleep van die Holocaust, waartydens minstens ses miljoen Jode deur die Nazi's vermoor is.
Na hierdie uiteindelike ergste vorm van vervolging, het die Joodse volk 'n plek nodig gehad om huis toe te roep, waar hulle veronderstel was om vry te wees van verskillende vorme van vervolging en verplasing deur die geskiedenis.
Daar is genoeg te sê oor die sionisme, en die Joodse biblioteek is nogal 'n omvattende bron. 'N Blad wat ingegaan het op die definisie van sionisme lui:
Die term & ldquoZionisme en rdquo is in 1890 deur Nathan Birnbaum geskep.
Die algemene definisie daarvan beteken die nasionale beweging vir die terugkeer van die Joodse volk na hul vaderland en die hervatting van die Joodse soewereiniteit in die land Israel.
Sedert die stigting van die staat Israel in 1948, het die sionisme die beweging vir die ontwikkeling van die staat Israel en die beskerming van die Joodse nasie in Israel ingesluit deur steun aan die Israeliese weermag.
Sionisme het van die begin af tasbare sowel as geestelike doelwitte bepleit. Jode van alle oortuigings - links, regs, godsdienstig en sekulêr - vorm die Sionistiese beweging en werk saam aan die doelwitte daarvan.
Meningsverskille in die filosofie het deur die jare tot skeuring in die Sionistiese beweging gelei, en 'n aantal aparte vorme het ontstaan. Veral: Politieke Sionisme Godsdienstige Sionisme Sosialistiese Sionisme en Territoriale Sionisme.
Wat tot die moderne staat gelei het, is ook baie interessant, omdat daar nie net 'n bespreking gevoer moet word oor die geskiedenis van die Joodse volk nie, maar ook oor die Ottomaanse Ryk, Britse kolonialisme, Palestynse aansprake op die land en die Verenigde Nasies.
Volgens die ADL oor die & quotCreation of the State of Israel & quot:
Na die nederlaag van die Ottomaanse Ryk in die Eerste Wêreldoorlog het die Britte beheer oor Palestina oorgeneem. In November 1917 het die Britse regering die Balfour -verklaring uitgereik waarin hulle voornemens was om die vestiging van 'n nasionale tuiste vir die Joodse volk in Palestina te vergemaklik. , bepalings wat die oprigting van 'n Joodse vaderland vereis, die Joodse immigrasie vergemaklik en die Joodse vestiging op die land aanmoedig.
Die Arabiere was gekant teen Joodse immigrasie na Palestina en het hul aanvalle op die Jode verskerp. Na 'n toename in Arabiese aanvalle, het die Britte in 1936 'n koninklike kommissie aangestel om die situasie in Palestina te ondersoek. Die Peel -kommissie het die verdeling van die land tussen Arabiere en Jode aanbeveel. Die Arabiere het die idee verwerp terwyl die Jode die beginsel van verdeling aanvaar het.
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die Britte volgehou met hul immigrasiebeperkings en Joodse oorlewendes van die Holocaust is gewelddadig van die kus van Palestina afgewys. Die Jewish Agency en die Haganah het voortgegaan om Jode na Palestina in te smokkel. Ondergrondse selle van Jode, veral die Irgun en Lehi, was besig met 'n oop oorlog teen die Britte en hul installasies.
Die Britte het tot die gevolgtrekking gekom dat hulle Palestina nie meer kon bestuur nie en het die kwessie aan die Verenigde Nasies oorhandig. Op 29 November 1947, na baie debat en bespreking, het die VN die verdeling van Palestina aanbeveel in twee state en een Jood en een Arabier skaam. Die Jode het die VN -resolusie aanvaar terwyl die Arabiere dit verwerp het.
Intussen het die Joodse gemeenskap in Palestina sedert die tyd van die Britse mandaat politieke, sosiale en ekonomiese instellings gevorm wat die daaglikse lewe in Palestina beheer het en as 'n voor-staatse infrastruktuur gedien het. Die Sionistiese leier David Ben-Gurion (1886-1973) was die hoof van die voorstaatse regering.
Die Britse mandaat oor Palestina het amptelik beëindig om middernag, 14 Mei 1948. Vroeër die dag, om 16:00, het David Ben-Gurion die stigting van die staat Israel aangekondig en sy eerste premier geword. Chaim Weizmann (1874-1952), 'n jarelange voorstander van die sionisme in Brittanje, word die eerste president van Israel. Op 15 Mei erken die Verenigde State die staat Israel en die Sowjetunie het spoedig gevolg.
As ons van die Verenigde Nasies praat, terwyl sommige beweer dat Hamas nie 'n terroriste -organisasie is nie, omdat die VN dit nie sê nie, het die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake dit op 8 Oktober 1997 gedoen. Die VN is ook al dekades lank bevooroordeeld teen Israel, insluitend en veral die Raad vir Menseregte.
Lede van die Biden -administrasie, en president Joe Biden self, het herhaaldelik bevestig dat hulle Israel ondersteun. Hulle het ook misluk om mede-demokratiese ampsdraers, veral lede van 'The Squad', uit te roep. ' Dit is egter die Palestyne wat nie hiermee sal instem nie, en hulle het dit nie van die begin af gedoen nie.
Dekades later gebruik mense selfs nou hul platforms om antisemitiese en anti-Israeliese gevoelens uit te spreek. Een van die ergste en mees doof-voorbeelde is 'n politieke tekenprent wat 'n Israeliese soldaat vergelyk met 'n Nazi-soldaat.
Soos die Daily Mail vandag berig het, het die BBC -verslaggewer Tala Halawa, wie se Twitter sê dat sy in Ramallah - Palestina geleë is, 'n berig getwiet waarin Hitler geprys word:
'N BBC -joernalis wat sewe jaar gelede getwiet het '#HitlerWasRight ', het ondersoek ingestel nadat die pos opgegrawe is.
Tala Halawa het beweer Israel is meer Nazi as Hitler en het die Israeliese weermag aangesê om hel toe te gaan in 'n aanlynpos van 20 Julie 2014, voordat sy 'n digitale verslaggewer by die BBC was.
Halawa, wie se Twitter -biografie haar identifiseer as in Ramallah, Palestina, het die hutsmerk "#PrayForGaza" gebruik, saam met '#HitlerWasRight ' in die tweet.
Die minste skokkende ding wat u vandag sal hoor, is dat sy haar tweets en haar LinkedIn -profiel gesluit het, waarvan laasgenoemde haar beskryf as 'n "Palestynse gesag."
Eerlike beriggewing het meer insig in die poste op sosiale media van Halawa, insluitend 'n tweet wat lui: "melodrama teen anti -semitisme is nie meer die neiging nie, julle dom #Zioniste #Jersualem #capital van #Palestina."
GnasherJew het ook uitgebrei getwiet oor Halawa.
En hier is nog 'n bietjie antisemitisme van @TalaHalawa, hierdie keer 'n samesweringsteorie. Dit is dus skaars 'n geïsoleerde voorkoms. pic.twitter.com/K1j2wdYFQ3
& mdash ((((GnasherJew & reg. #AmYisraelChai))) (@GnasherJew) 23 Mei 2021
Beskuldig hom dat hy elke oomblik 'n Holocaust gedoen het, terwyl hy en sy elke oomblik daaroor huil. Wonder wie is & ldquothey & rdquo hier? Sy plaas ook 'n bietjie bloed laster wat & ldquoZioniste & rdquo genoeg van die bloed kan kry. Daar word ook beweer dat die media beheer word deur & ldquoZionists & rdquo. Het ons 'n bingo hier? pic.twitter.com/XloamCp4Df
& mdash Michael Elgort. ?? (@just_whatever) 23 Mei 2021
Dit & rsquos walglik. Moenie veearts of monitor hul joernaliste en wat hulle verteenwoordig nie.
& mdash Roxane Exogamy-ist (@brigadam) 23 Mei 2021
Die antisemitisme is egter meer as retoriek. Soos Katie berig het, word Jode openlik in die strate aangeval deur Palestynse faksies hier in die Verenigde State.
1. Die nuwe staat Israel
Toe Theodor Herzel in 1897 die doel van die Sionistiese beweging aankondig - "om vir die Joodse volk 'n tuiste in Palestina te verseker wat deur die openbare reg verseker is" - het min mense besef hoe dramaties die vervulling sou wees. Die Jode het al eeue lank gedroom om hulle in hul ou land weer te vestig. Nou is hierdie verlange in aksie vertaal. Min nasies kan verwys na 'n ryker erfenis as basis vir die hoop op die herstel van die nasie.
Die geskiedenis van Israel in die Ou Testament
Die geskiedenis van Israel het meer as vyf en dertig honderd jaar gelede begin, toe die goddelike oproep aan Abraham, volgens die vroeë hoofstukke van Genesis, was om sy ou land Ur te verlaat en na 'n land te gaan wat God hom sou wys. Na 'n rukkie het Abraham uiteindelik die land binnegegaan, en daar is die beloofde seun Isak gebore.
Alhoewel God wonderbaarlik die belofte van 'n seun in Isak vervul het, het Abraham self nooit die beloofde land besit nie, maar het as 'n pelgrim en vreemdeling geleef. Ryk aan aardse goedere, het Abraham in sy leeftyd nooit sy hoop op 'n vaderland vervul nie. Sy seun Isak het 'n soortgelyke lot gedeel. Onder Jakob, die seun van Isak, het die volk Israel die beloofde land heeltemal verlaat en op uitnodiging van Josef hulle huise in Egipte opgerig waar hulle honderde jare gewoon het. Eers toe hulle bestaan ​​in Egipte bedreig is deur 'n vyandige koning, het die dag uiteindelik aangebreek vir Israel se besit van die land. Met Moses as hul aangewese leier, begin hulle met hul belangrike migrasie, een van die grootste wat ooit deur enige land onderneem is. Na veertig jaar se ronddwaal in die wildernis, het hulle uiteindelik hul pelgrimstog van Egipte na die land wat Abraham beloof is, voltooi.
Die boek Josua boek van die verowering van Palestina en die gedeeltelike besetting daarvan. Die nasie Israel was egter gedoem tot generasies van onderdrukking en morele neiging. Hulle word periodiek deur heidense nasies onderdruk, met af en toe siklusse van geestelike en politieke herlewing, gelei deur regters wat God opgewek het. Die politieke anargie wat die tydperk van die regters gekenmerk het, is opgevolg deur die regering van die konings, begin met Saul, en is gevolg deur die heerlikheid en politieke mag van die koninkryke onder Dawid en Salomo. Onder Salomo bereik Israel die hoogste punt van aansien, rykdom en glans, en baie van die grond wat God aan Abraham beloof het, het tydelik onder die invloed van Salomo gekom.
Maar weer het morele agteruitgang van binne aangeval. Omdat Salomo die wet teen die huwelik met die heidene verontagsaam het, was baie van sy vroue heidene wat nie sy geloof in God gedeel het nie. Sy kinders is dus grootgemaak deur hul heidense moeders en hulle is opgelei om afgode te aanbid in plaas van die God van Israel. Die gevolglike oordeel van God oor Israel manifesteer in die verdeelde koninkryke Juda en Israel. Die tien stamme wat verenig was om die Koninkryk Israel te vorm, het volhard in afvalligheid van God, en afgodsaanbidding het die nasionale godsdiens geword. In 721 v.C. die tien stamme is deur die Assiriërs in ballingskap weggevoer. Die koninkryk van Juda, met inbegrip van die stamme Benjamin en Juda, het 'n bietjie meer as nog 'n eeu aangehou totdat hulle ook deur Babilonië gevange geneem is. Vir 'n geslag is die land Israel ontneem van die afstammelinge van Abraham.
In die boek Esra staan ​​die herstel van Israel wat gevolg het op die gevangenes. In ooreenstemming met die belofte wat aan Jeremia gegee is dat die ballingskap slegs sewentig jaar lank sou voortduur (Jeremia 29:10), het die eerste ekspedisie van die kinders van Israel, onder leiding van Serubbabel, begin trek na hul vaderland. Die boek Esra gee verslag oor hul vroeë stappe om die land te herstel en die tempel te bou. Nehemia voltooi die prentjie met die bou van die mure en die herstel van die stad Jerusalem self. Weereens was Israel in hul ou land, wat weer as 'n nasie gevestig is.
Die geskiedenis van Israel was van toe af nie sonder sy ernstige probleme nie. Eerstens het die krygers van Masedonië onder Alexander die Grote oor Palestina gevee. Toe was hulle onderworpe aan die heerskappy van die Seleuciaanse vorste en is later deur Siriërs beheer. Een van die hartseer hoofstukke in die geskiedenis van Israel was die Makkabese opstand wat in 167 v.C. en dit het ernstige vervolging van die volk Israel tot gevolg gehad. In 63 v.C. Pompeius het Romeinse beheer gevestig en van toe af was die land Palestina, die geboorteland van Israel, eeue lank onder Romeinse beheer. Dit was in hierdie tydperk dat Jesus Christus in Bethlehem gebore is. Gedurende Christus se leeftyd op aarde was Israel onder die hak van Rome en Christus self is op die basis van die Romeinse gesag na die kruis gestuur.
Die geskiedenis van Israel sedert Christus
Die daaropvolgende geskiedenis van Israel was baie ongelukkig. In A.9. 70, het Titus, die Romeinse generaal, beveel dat Jerusalem en sy pragtige tempel vernietig moet word, en 'n kwartmiljoen Jode sterf. Die oorblywende Jode het steeds in opstand gekom en uiteindelik in A.9. 135 is die verwoesting van Judea beveel. Byna duisend dorpe en dorpe is in as gelaat en vyftig vestings is met die grond platgeslaan. Die mense van Israel, behalwe 'n paar verspreide gesinne wat oorgebly het, was versprei oor die vier winde.
Van 135 nC tot die moderne tyd het die nasie Israel oor die hele wêreld tuisgekom. In die agtste eeu het die Abbasid -Arabiere Israel se ou land in besit geneem. Die Frankiese kruisvaarders is vir 'n kort tydperk in Palestina gevestig om eers in 1187 deur Saladin verslaan te word. Die Ottomaanse Turke het in 1517 die mag oorgeneem en die land Palestina het voortgegaan as deel van die Ottomaanse Ryk totdat Turkye in die Eerste Wêreldoorlog verslaan is. van Palestina deur generaal Allenby in 1917 en die Britse besetting van Palestina was 'n dramatiese keerpunt in die geskiedenis van Israel.
Die terugkeer van Israel na die land
Voordat die beheer van Palestina van die Turke afgestoot is, het die Sionistiese beweging reeds begin. Reeds in 1871 het die Jode 'n paar pogings aangewend om hulself op 'n klein manier te hervestig, maar in die hele gebied was daar nie een Joodse dorp nie en slegs die meer geleerdes was vertroud met die Hebreeuse taal. In 1881 begin die moderne Sionistiese hervestiging ernstig. Destyds het slegs 25 000 Jode in die hele gebied gewoon. Die Sionistiese idee soos uiteengesit in "The Basle Program" is aanvaar deur die eerste Sionistiese kongres wat in 1897 deur Theodor Herzl opgeroep is. Teen die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het die aantal Jode tot 80 000 toegeneem.
Die Sionistiese beweging het stukrag gekry tydens die Eerste Wêreldoorlog toe die Britse minister van buitelandse sake, Arthur J. Balfour, die Balfour -verklaring op 2 November 1917 ingestel het, waarin hy verklaar: "Die regering van sy majesteit is ten gunste van die vestiging van 'n nasionale tuiste in Palestina die Joodse volk… Intussen het 'n Britse mandaat wat die Volkebond oor die land Palestina gegee het, van krag geword, maar deur die begeerte van die Britte om vriendskap met die Arabiese nasies te behou, is geen vordering toegelaat om 'n tuisland vir Israel te vestig nie.
In 1939, tydens die vroeë deel van die Tweede Wêreldoorlog, het die Britse regering 'n witskrif uitgereik waarin die voorwaardes uiteengesit is vir die oprigting van 'n onafhanklike Arabiese staat in Palestina. Teen daardie tyd was 400 000 Jode in die land. Die beperkings op Joodse immigrasie was egter streng, en toekomstige immigrasie was onderhewig aan Arabiese toestemming. Slegs 'n klein deel van die grond kon aan die Jode verkoop word.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die gevoel egter wydverspreid geword dat Israel 'n vaderland moet hê waarheen sy vlugtelinge kan kom en as gevolg van die wêreldwye simpatie wat vir die volk van Israel gewek word weens die slag van ses miljoen Jode onder Nazi-oorheersing. hulself. 'N Arabiese bond is in 1945 gestig om verdere Joodse uitbreiding teë te staan. Na die Tweede Wêreldoorlog het die Britse regering Palestina aan die Verenigde Nasies oorgegee en onder leiding van hierdie liggaam is 'n verdeling van Palestina aanbeveel met die verdeling in 'n Joodse staat en 'n Arabiese staat. Teen 1948 het die Joodse bevolking tot 650 000 gestyg.
Die stigting van die nuwe staat Israel
Op 14 Mei 1948, toe die Britte die onttrekking onttrek het, verklaar Israel homself as 'n onafhanklike staat binne die grense wat die Verenigde Nasies opgestel het. Voordat die dag verbygegaan het, is Israel egter aangeval deur Egipte, Jordanië, Irak, Sirië, Libanon en Saoedi -Arabië, en openlike oorlogvoering het uitgebreek. Alhoewel albei kante swaar gely het, het 'n reeks wapenstilstand begin. Die eerste was op 11 Junie en gevolg deur 'n hernuwing van vyandelikhede wat op 17 Julie eindig met 'n finale wapenstilstand. Op 7 Januarie 1949 is 'n algemene wapenstilstand gereël waarin Israel die ekstra grond wat tydens die vyandelikhede beveilig is, kon behou. Israel is self tot die Verenigde Nasies toegelaat. In die daaropvolgende jare is geen voldoende oplossing gevind vir die vele probleme om 'n permanente vrede by te woon nie. Die Arabiese nasies het geweier om Israel te erken en het die bestaansreg ontken. Israel van haar kant het 'n onrealistiese benadering tot die vlugtelingprobleem aangeneem, wat steeds 'n oop seer was.
Sedert 1949 het die nasie Israel vinnig vordering gemaak totdat dit vandag goed gevestig is. Hoewel omring deur vyande, berus Israel op die veiligheid van voortreflike wapens en effektiewe militêre organisasie. Van belang is die onaanvegbare feit, dat Israel vir die eerste keer sedert 70 n.C. onafhanklik en selfonderhoudend is en as 'n politieke staat erken word.
Die herstel van Israel na sy ou land en die vestiging daarvan as 'n politieke regering is byna sonder gelyke in die geskiedenis van die wêreld. Nog nooit tevore kon 'n ou volk, wat al soveel eeue verstrooi was, na hul ou land terugkeer en hulself met so 'n sukses en so 'n vinnige vordering herstel soos in die nuwe staat Israel gesien word nie.
Politieke en militêre groei van Israel
Van besondere belang is die feit dat Israel 'n erkende politieke staat is. In sy oorspronklike verklaring op 14 Mei 1948 is voorsiening gemaak vir die oprigting van 'n geordende regering in die vorm van 'n demokratiese parlementêre republiek. Die belangrikste wetgewende liggaam in Israel is die knesset, afkomstig van 'n Hebreeuse woord wat "vergadering" beteken. Die knesset vergader in Jerusalem, wat die hoofstad van Israel is, en beslaan tydelik kwartale wat vir hierdie doel aangepas is. 'N Regeringsentrum word beplan op 'n hoogte wat teen die berg Herzl uitkyk, waar die stigter van die Sionistiese beweging begrawe word. Die knesset het die mag om wette te maak en te wysig, en die goedkeuring daarvan is nodig voordat 'n regering sy amp kan inneem. 'N Nuwe regering moet gevorm word op die tydstip dat die knesset geen vertroue in die bestaande regering het nie. Van die 120 lede het die groot meerderheid 'n Joodse agtergrond, maar 'n paar Arabiere is ingesluit.
Die grondwet van Israel bepaal dat elke burger bo een-en-twintig verkies kan word, en elke burger ouer as agtien, sonder inagneming van geslag, ras of godsdiens, is geregtig om vir lede van die knesset te stem. Alhoewel die meeste regsake deur burgerlike howe verdeel word in drie hoofkategorieë - naamlik landdroshowe, distrikshowe en die hoogste hof - is 'n reeks spesiale howe ingestel wat verband hou met die godsdiens van die onderskeie burgers ten opsigte van huwelike, egskeiding , en soortgelyke aangeleenthede. 'N Jood word dus na die rabbynse howe verwys, Moslems na die Moslemhof en Christene na die Christelike hof. Alle godsdienshowe is onder die beheer van die Ministerie van Godsdiens. Die interne regering van Israel bied groot vryheid aan minderheidsgroepe en bied 'n behoorlike regsgrondslag vir hierdie ondernemende land om te groei.
Een van die belangrikste faktore van Israel se vordering was die hoogs doeltreffende leër daarvan. Dit was onder groot moeilikheid gevorm tydens die vroeë dae van die staat Israel toe hulle deur vyande van alle kante aangeval is, deur middel van heroïese pogings, om 'n goeie rekenskap van homself te gee en die gebied van Israel met ongeveer vyftig persent te vergroot in die gevolglike vyandelikhede. Die weermag word in Hebreeus Tsahal genoem, wat die voorletters van die weermag in Israel verteenwoordig, wat in Hebreeus bekend staan ​​as die Tseva Hagana Leisrael. Kragte wat toegerus is om op land, see en lug te veg, is by sy organisasie ingesluit. Die weermag is opgelei deur ervare offisiere uit Europa en Amerika en verskeie militêre akademies en 'n personeelkollege is gestig.
Die korps van die weermag bestaan ​​uit vrywilligers wat aangevul word met reserwes. Mans wat agtien jaar oud is, dien twee en 'n half jaar lank. Hulle kom in aanmerking vir diens tot hulle vyf en veertig is. Enkelvroue kry ook twee jaar opleiding. 'N Stelsel is ontwerp waarmee reserviste in grensgebiede gevestig word en Israel na bewering die vinnigste mobiliseringstelsel van enige land ter wêreld het. Saam met die ontwikkeling van die weermag self het daar 'n wapenindustrie ontstaan ​​wat Israel in staat gestel het om nie net sy eie magte te voorsien nie, maar ook om in groot hoeveelhede wapens van verskillende soorte uit te voer, waaronder een van die beste outomatiese wapens wat vandag beskikbaar is.
Menslik gesproke is dit vanweë die doeltreffendheid van hul leër dat Israel vrede geniet sedert die wapenstilstand van 1949 en die Gazastrook kon oorskry tydens die vyandelikhede wat in Oktober 1956 uitgebreek het. miljoen en moontlik die klein nasie oorweldig, is die leër van Israel meer as 'n wedstryd vir al sy vyande saam. As gevolg hiervan is die volk Israel vandag in 'n hoë vertroue, tesame met waaksaamheid.
Ontwikkeling van landbou en nywerheid
Waarskynlik die mees verstommende aspek van die herstel van Israel is die vinnige herwinning van die erodeerde grond en vermorste hulpbronne wat die gebied wat Israel nou beset, eeue lank kenmerk. Reisigers wat Sirië en Jordanië eers besoek voordat hulle na Israel kom, is onmiddellik beïndruk met die dramatiese verskil. Oral is daar bewyse van verstommende vooruitgang in Israel.
Een van die eerste probleme wat Israel geteister het, was om die grond wat met plantegroei besaai is, terug te kry en skynbaar hopeloos. Deur ontsaglike moeite, dikwels van immigrante wat voorheen min kennis van landbou gehad het, is die grond skoongemaak, geterras en bewerk. In Israel, soos in omliggende lande, is die tekort aan water 'n vernaamste probleem. Groot projekte voorsien water vir besproeiing, nie net vir die noordelike deel van die land nie, maar ook vir die herwinning van die Negiv, die suidelike woestyn, wat 'n groot deel van Israel se gebied uitmaak.
Reisigers deur Israel word kennis gemaak met veld na veld van bewerkte gewasse op land wat net 'n paar jaar tevore hopeloos geërodeer is. Teen 1961 is tagtig miljoen bome geplant, en die voortgesette program sal uiteindelik 'n groot bydrae lewer om water te bespaar en hout te voorsien. Oranje bome is in oorvloed geplant, sowel as ander sitrusvrugte, en lemoene het 'n belangrike uitvoer van die nuwe nasie geword. Gewasse soos katoen, suikerriet, druiwe, grondboontjies en sisal het groot produksies geword, net 'n paar jaar gelede is eiers noukeurig gerantsoeneer. Teen 1961 voer Israel byna 'n miljoen eiers per dag uit.
Hoewel dit ietwat belemmer is deur die versuim om vredesooreenkomste te sluit met Arabiese nasies wat die beskikbare water deel, maar deur die beste gebruik te maak van sy eie geleenthede, bou Israel 'n reuse besproeiingstelsel op, trek water uit die Yarkon sowel as uit die Jordaan en stuur dit suidwaarts na die negatief. Duisende hektaar word weer vrugbaar, en na raming sal die herwonne grond nog 'n miljoen immigrante in die komende dekade toelaat. Nie net is woestynlande herwin nie, maar een van die skouspelagtige prestasies was die dreineer van die moerasgebied van die Esdraelon -vallei, die uitskakeling van die muskietbedreiging en die herstel van hierdie breë gebied na verbouing, wat blykbaar een van die belangrikste is. die vrugbaarste gebiede in die hele Israel.
Die vordering in die landbou en die herwinning van die grond is in 'n mate deur die oprigting van nywerhede gekoppel. Tekstiele het nou 'n belangrike deel van die produksie van Israel geword. Die sny van diamante wat vir hierdie doel ingevoer is, die vervaardiging van militêre wapens en wapens en die ontginning van die meetbare chemiese rykdom van die Dooie See is belangrike faktore van Israel se ekonomie. Daar is reeds olie sowel as gas ontdek. Een vir een word probleme opgelos wat Israel aan die begin geteister het.
Die groeiende ekonomie bied ook 'n basis vir die bou van wonderlike nuwe stede. The new city of Jerusalem, the capitol of Israel, has been beautifully constructed of stone with lovely streets and parks and by 1961 had attained a population of 160,000. Tel Aviv, the largest of the cities in Israel, has a population nearing 400,000, and offers every convenience of a modern city. Next to Tel Aviv is Haifa, with a population of 175,000. The growth of the cities has kept up with the growth in population which has almost tripled since 1948, reaching over two million in 1960.
Today's Verjaarsdae: Opera singer Patrice Munsel is 91. Photo-realist artist Richard Estes is 84. Actress Sian Phillips is 83. Former Sen. Byron Dorgan, D-N.D., is 74. Movie producer George Lucas is 72. Actress Meg Foster is 68. Movie director Robert Zemeckis is 65. Rock singer David Byrne is 64. Actor Tim Roth is 55. Rock singer Ian Astbury (The Cult) is 54. Rock musician C.C. (aka Cecil) DeVille is 54. Actor Danny Huston is 54. Rock musician Mike Inez (Alice In Chains) is 50. Fabrice Morvan (ex-Milli Vanilli) is 50. Rhythm-and-blues singer Raphael Saadiq is 50. Actress Cate Blanchett is 47. Singer Danny Wood (New Kids on the Block) is 47. Movie writer-director Sofia Coppola (KOH'-pah-lah) is 45. Actor Gabriel Mann is 44. Singer Natalie Appleton (All Saints) is 43. Singer Shanice is 43. Actress Carla Jimenez is 42. Rock musician Henry Garza (Los Lonely Boys) is 38. Alt-country musician-singer Ketch Secor is 38. Rock singer-musician Dan Auerbach is 37. Rock musician Mike Retondo (Plain White T's) is 35. Actress Lina Esco is 34. Actress Amber Tamblyn is 33. Facebook co-founder Mark Zuckerberg is 32. Actress Miranda Cosgrove is 23.
Thought for Vandag: &quotSilence cannot hide anything -- which is more than you can say for words." -- From the play &quotThe Ghost Sonata" by Swedish author-playwright August Strindberg (born 1849, died this date in 1912).
What do you think it will take to achieve lasting peace in Israel? Hoekom? In general, what recourse or resolutions do you think there should be for countries in which different "nations," or groups of people who share a common identity, are unable to agree on the terms of the "state," or defined political territory?