daai tyd van die jaar (monoloog met 'n oorledene) hersien deur Bekkie911 | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: daai tyd van die jaar (monoloog met 'n oorledene) hersien
Aantal woorde: 1002
Datum gepubliseer: 28 Jul 2011
'Weer daai tyd van die jaar...' verspeel my gedagtes met 'n sug terwyl die ketel fluit soos 'n magiese alarm wat die tyd terugdraai:
Daardie donderaand in my siel vasgebrand toe hy my arms gryp en sê; "KOM!! Ek het jou broer betaal, so jy beter R1000 werd wees!" Die haat in jou oë toe jy hoor ek het geweier... Kon jy nie my waarde sien. "Jou verdomde lafaard, Jou stuk stront van 'n mens, jy verdien om te vrek soos hond!!" Weergalm my vloek oor en oor in my kop. Dit was nie ons eerste fight nie, ek was skaars agtien...
My gedagtes tol om en om met die sekondes saam, en ek weet hulle verlang weer. Ek sien weer die trane in ma se oë, en raak weg in die pyn...
"My seun, moenie daai pille drink nie, ek is lief vir jooouu..." trek haar woorde soos jy haar oor die vloer gooi. "Kyk, ek doen dit omdat dit is wat jy tot in staat is, jy is vokkol van my!" Is jou amper laaste woorde toe jy, reus, soos 'n half-demoniese Goliat ter gronde val, en ek moes kpr en saam die ambulans hospitaal toe jaag. JOu haat net al hoe meer, jou kwaad net donkerder. "Jy moes my los dat ek vrek, soos 'n dier - gaan terug na jou gat in Potch waar al die kak bymekaar geskraap word!" het jou woorde in my wese gesny. Ek, net net 19.
Ek tel die ketel op en mik vir die maag van die naaste beker. Soos die water vloei al die bitter herhinderinge...
"Hey gesig, hoe was die naweek by die huis? Hoekom is jou arm in 'n verband? Jy nou jou ma se huis afgebreek in plaas van oppas?" My antwoord was 'n leuen, en nie die eerste een. Jy't my teen die muur vasgedruk en gewurg. Die vars drank reuk van jou dag se bier in my gesig. Die duiwel self in jou oë, en ek wat spartel 'n half meter in die lug; "Jou mammie is nie nou hier om jou te beskerm nie. Ek sal nou doen wat jou kak ouers nie kon doen in hospitaal nie. As jy dood is, sal al die kak stop." In daai sekonde moes ek besluit tussen my arm en my lewe. Jy het my amper, net amper oortuig en jou woorde het in my hart gaan sink. Ek was 20.
Die warm sjokolade volg terwyl ek my masker groot en vriendelik en oop probeer hou, net vir inngeval iemand by die venster inloer, maar daai dag oorweldig my...
"Wie de vok het hierdie toue vasgemaak, ek sal jou kry en jou keel in jou slaap kom afsny!" Die geskreeu van 'n beste het uit jou mond gekom met my laaste knoop. Jy het weer gedrink, en jou haat het gekom vir my, die keer voor almal. "jy sal die knope erken, en ook nie daaruit kan kom nie, my broer, jy behoort te weet. Jy het my die knoop geleer." Die polisie het al geweet waar om jou te kom haal, dit was nie die laaste keer nie, maar in my hart was die terughaat finaal. "Dit is die laaste keer, jy't nou jou laaste kaart verspeel. Ek sal laaste weet wanneer jy dood is, maar ek belowe jou ek sal jou begrafnis reel nes jy dit wil, maar terwyl jy asem haal is dit verby. Jy is dood vir my. Jou genade het uitgeloop, dit belowe ek jou!" Was my woorde deur die polisiekar se venster aan jou dooie oë wat na my gluur. My laaste woorde aan jou!
Met dit huiwer die teelepel om in die kokende konkoksie in te spring sodat ek dit kan roer met die ongeloof dat my woorde waar geword het...
'nig, is dit waar oor jou broer? hoe vat jou ma'le dit' was die sms wat my vroeg in my bed ses dae voor my verjaardag sou vind. 'n oproep huis toe met geen antwoord het gelei na een na pa se foon. "Wat het gebeur met my broer? Kon juis nie lekker slaap nie, is ma oraait?" Die antwoord het gereed in my ore weerklink, jy was dood, al 12 ure lank. Ek het my belofte nagekom. 'n Diens deur 'n vreemde in wit kapel, en toe almal reeds sit, glip ek in die kiskamer in, en sê totsiens, met soen op jou yskoue wang en maak die deksel toe. Geen begrafnis broodjies of bokkos, ek het net al jou gunstelinge gemaak; ystervarkies, pizza, brandyballs, en vlakkies gesnyde skaapboud saam met melktertjies en frikkadelle. Ruikers om van te droom, en 'n bottel sjampanje om jou lewe te 'cheers'. Ek was amper 23.
Met die klingel van die lepel teen die beker onthou ek hulle het gesê jy't verander, die drank gelos en mens geword. Selfs weer God gevind. Die lepel gly uit my vingers en val op die grond. Ek skrik tot in die hede, knip my oë, en val dieper in tyd terug...
Daar was 'n geskree in die huis. Hy het weer sy humeur verloor, en jy het my in my kamer weggesteek. "Bly hier, jy's te klein om te verstaan, maar ek belowe ek sal jou altyd beskerm. Ek belowe ek sal nooit so word nie! EK gaan vir ma soek, bly net hier tot ek jou kom haal. Wag net vir my hier!" Ek skaars 8, jy 13.
"ghm, jy belofte gebreek ouboet, aan my en jouself." dink ek hardop soos wat ek die lepel optel en in die wasbak neerlê. "Jy't my hart verskeur, my siel doodgemaak en toe dit verder vertrap. En nou, waar is jy nou - iewers sonder antwoord, sonder aanklag." Ek sit op die stoel met die beker en vat 'n sluk en staar met my heel mooi masker by die venster uit in die verte, vrolik. Al wat die tyd in my kop aan die wêreld kan verraai as jy diep in my oë kyk, is 'n enkele ververdwaalde traan. Vandag is ek amper 25
Lees ander kortverhale deur Bekkie911
Hartseer Die lewe Die dood Ongeluk Frustrasie Ongeskik Alkohol Pyn Verjaarsdae Gruwel Wanhoop