FootJuniors.ch - 3 eme Ligue/IMG 3904
Nom du fichier: IMG_3904.JPG Charles Peirce - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Charles Sanders Peirce (uitgespreek beursie), (10 September 1839 - 19 April 1914) was 'n Amerikaanse polimaat, gebore in Cambridge, Massachusetts. Alhoewel hy 30 jaar as chemikus opgelei is en as wetenskaplike werksaam is, is dit vir sy bydraes tot logika, wiskunde, filosofie en die teorie van tekens, of semeiotic, dat hy vandag grootliks waardeer word. Die filosoof Paul Weiss, skryf in die Woordeboek van Amerikaanse biografie vir 1934, Peirce, 'die oorspronklikste en veelsydigste van Amerikaanse filosowe en Amerika se grootste logikus'.1
Peirce is gedurende sy leeftyd grotendeels geïgnoreer, en sekondêre literatuur oor sy werke was tot ná die Tweede Wêreldoorlog skaars. Baie van sy groot produksie is nog nie gepubliseer nie. Hy was 'n innoveerder op die gebiede soos wiskunde, navorsingsmetodologie, die filosofie van wetenskap, epistemologie en metafisika. Hy beskou homself eerstens as 'n logisikus. Terwyl hy groot bydraes tot die formele logika gemaak het, het 'logika' vir hom baie van die wat nou die filosofie van wetenskap en epistemologie genoem word, omvat. Hy het op sy beurt logika gesien as 'n tak van semiotiek, waarvan hy 'n stigter is. In 1886 sien hy dat logiese operasies deur elektriese skakelkringe uitgevoer kan word, 'n idee wat dekades later gebruik is om digitale rekenaars te vervaardig.
Die enigste Peirce-biografie in Engels is Joseph Brent Charles Peirce, 'n lewe, (1998). Charles Sanders Peirce is gebore op 10 September 1839, die seun van Sarah Hunt Mills en Benjamin Peirce, 'n professor in sterrekunde en wiskunde aan die Harvard Universiteit, wat miskien die eerste ernstige navorsingswiskundige in Amerika was. Toe hy 12 jaar oud was, het Charles 'n ouer broer se eksemplaar van Richard Whately gelees Elemente van logika, daarna die toonaangewende Engelse taal oor die onderwerp, en het 'n lewenslange fassinasie met logika en redenering verkry. Hy het daarna 'n BA en MA aan Harvard verwerf, en in 1863 het die Lawrence Scientific School van Harvard die eerste M.Sc. in chemie. Hierdie laaste graad is toegeken summa cum laude; anders is sy akademiese rekord nie onderskei nie. Op Harvard het hy lewenslange vriendskappe met Francis Ellingwood Abbot, Chauncey Wright en William James begin. Een van sy Harvard-instrukteurs, Charles William Eliot, het 'n ongunstige mening van Peirce gevorm. Hierdie opinie was noodlottig, omdat Eliot, hoewel president van Harvard 1869-1909 - 'n tydperk wat byna die hele Peirce se werkslewe omring het, herhaaldelik veto het dat Peirce in enige hoedanigheid by Harvard werksaam was.
Tussen 1859 en 1891 word Charles onderbroke in verskillende wetenskaplike hoedanighede deur die Verenigde State Coast Survey benut, waar hy die beskerming van sy uiters invloedryke vader geniet het tot laasgenoemde se dood in 1880. Hierdie diens het Charles vrygestel van deelname aan die Burgeroorlog . Dit sou vir hom baie ongemaklik gewees het om dit te doen, aangesien die welgestelde Boston Peirce-familie meegevoel het met die Konfederasie. By die opname het hy hoofsaaklik in geodesie en gravimetrie gewerk en die gebruik van slinger verfyn om klein plaaslike variasies in die sterkte van die aarde se swaartekrag te bepaal. Die opname het hom vyf keer na Europa gestuur, die eerste in 1871, as deel van 'n groep wat gestuur is om 'n sonsverduistering waar te neem. Terwyl hy in Europa was, het hy Augustus De Morgan, William Stanley Jevons, en William Kingdon Clifford, Britse wiskundiges en logici op soek na wie se belange op sy eie gelyk het. Van 1869 tot 1872 was hy werksaam as assistent in die astronomiese sterrewag van Harvard en het belangrike werk gedoen om die helderheid van sterre en die vorm van die Melkweg te bepaal.2 In 1878 was hy die eerste om die meter te definieer as soveel golflengtes van 'n sekere frekwensie, die definisie wat tot 1983 gebruik is.3.
In die 1880's het Peirce toenemend onverskillig geraak vir burokratiese besonderhede, en die kwaliteit en tydigheid van sy opname-werk het gely. Peirce het jare geneem om verslae te skryf wat hy oor 'n paar maande moes voltooi het. Intussen het hy honderde inskrywings vir logika, filosofie en wetenskap vir die Eeu-woordeboek. In 1885 het Peirce 'n ondersoek deur die Allison-kommissie vrygespreek, maar het daartoe gelei dat Superintendent Julius Hilgard en verskeie ander werknemers van die Coast Survey weens misbruik van openbare fondse ontslaan is. In 1891 het Peirce bedank uit die Coast Survey op versoek van superintendent Thomas Corwin Mendenhall. Hy het nooit weer gereeld werk gehad nie.
In 1879 word Peirce aangestel as lektor in logika aan die nuwe Johns Hopkins Universiteit in Baltimore. Die universiteit was sterk op 'n aantal terreine wat hom geïnteresseer het, soos filosofie; (Royce en Dewey het hul doktorsgrade aan Hopkins verwerf), sielkunde (geleer deur G. Stanley Hall en studeer deur Joseph Jastrow, wat saam met Peirce 'n landmerk-empiriese studie was), en wiskunde (geleer deur JJ Sylvester, wat Peirce se werk oor wiskunde en logika). Hierdie onbestaande posisie was die enigste akademiese aanstelling wat Peirce ooit gehad het.
Brent, sy biograaf, dokumenteer iets wat Peirce nooit vermoed het nie; sy pogings om akademiese werk, toelaes en wetenskaplike respek te verwerf, is herhaaldelik gefrustreer deur die geheime opposisie van 'n groot Amerikaanse wetenskaplike van die dag, Simon Newcomb. 'N Moeilike persoonlikheid het moontlik daartoe bygedra dat Peirce moeilik was om akademiese werk te kry. Brent se aannames dat Peirce moontlik manies-depressief was, beweer dat Peirce tussen 1876 en 1911 agt senuwee-ineenstortings ervaar het. Brent glo ook dat Peirce sy simptome met eter, morfien en kokaïen probeer verlig het.
Peirce se persoonlike lewe was ook 'n ernstige voorgee. Sy eerste vrou, Harriet Melusina Fay, uit die vooraanstaande Cambridge-familie van eerwaarde Charles Fay, met wie hy in Oktober 1863 getroud is, het hom in 1875 verlaat. Peirce het gou openlik begin leef met 'n vrou wie se nooiensvan en nasionaliteit tot vandag toe onseker is. die beste raaiskoot is dat haar naam Juliette Froissy Pourtalès was en dat sy Frans was), maar nie met haar getrou het nie totdat sy egskeiding met Harriet in 1883 finaal geword het. Simon Newcomb het daardie jaar aan 'n Johns Hopkins-kurator uitgewys dat Peirce, terwyl 'n Hopkins-werknemer, het saam met 'n vrou met wie hy nie getroud was nie, gewoon en gereis. Die daaropvolgende skandaal het tot sy ontslag gelei. Die feit dat Peirce se latere aansoeke om akademiese diens aan die Clark-universiteit, die Universiteit van Wisconsin, die Universiteit van Michigan, die Cornell-universiteit, die Stanford-universiteit en die Universiteit van Chicago almal onsuksesvol was, kan nie meer bepaal word nie. Vermoedelik het die feit dat hy 'n aantal jare by Juliette gewoon het, terwyl hy nog wettiglik met Harriet getroud was, hom as moreel ongeskik beskou vir akademiese werk oral in die Verenigde State. Peirce het nie kinders uit die huwelik gehad nie.
In 1887 het Peirce 'n deel van sy erfenis deur sy ouers deurgebring om 2000 landelike akkerbome naby Milford, Pennsylvania, te koop, wat nooit 'n ekonomiese opbrengs opgelewer het nie. Op daardie land het hy 'n groot huis gebou wat hy 'Arisbe' genoem het, waar hy die res van sy lewe deurgebring het. Baie van sy skryfwerk bly tot vandag toe nog nie gepubliseer nie. Sy aandrang om verder as sy vermoë te leef, het gou tot ernstige finansiële en wetlike probleme gelei. Peirce het 'n groot deel van die laaste twee dekades van sy lewe so noodlottig deurgebring dat hy in die winter nie hitte kon bekostig nie, en sy enigste kos was ou brood wat deur die plaaslike bakker geskenk is. Nie in staat om nuwe skryfbehoeftes te bekostig nie, het hy aan die ander kant van ou manuskripte geskryf. 'N Uitstaande lasbrief vir aanranding en onbetaalde skuld het daartoe gelei dat hy 'n ruk lank in New York gevlug het. Verskeie mense, waaronder sy broer James Mills Peirce en sy bure, familielede van Gifford Pinchot, het sy skuld vereffen en sy eiendomsbelasting en verband betaal.
Peirce het wetenskaplike en ingenieurswese geraadpleeg en 'n groot hoeveelheid geskryf vir geringe betaling, hoofsaaklik inskrywings in woordeboeke en ensiklopedieë, en resensies Die nasie (met wie se redakteur Wendell Phillips Garrison hy vriendelik geword het). Hy het vertalings vir die Smithsonian Institution gedoen, op versoek van die regisseur, Samuel Langley. Peirce het ook wiskundige berekeninge gedoen vir Langley se navorsing oor aangedrewe vlug. In die hoop om geld te verdien, het Peirce probeer om uit te vind en begin, maar het nie 'n aantal boeke voltooi nie. In 1888 stel president Grover Cleveland hom tot die Assay Commission aan. Vanaf 1890 het hy 'n vriend en bewonderaar in regter Francis C. Russell van Chicago gehad, wat Peirce aan Paul Carus en Edward Hegeler, onderskeidelik die redakteur en eienaar, van die baanbrekende Amerikaanse filosofietydskrif voorgestel het. Die monis, wat uiteindelik 'n aantal van sy artikels gepubliseer het. Hy het by die nuutgestigte Carnegie-instansie aansoek gedoen om toelae om 'n boek te skryf wat sy lewenswerk opsom. Hierdie aansoek is gedoem; sy nemesis Newcomb het in die uitvoerende komitee van die Institusie gedien, en sy president was die president van Johns Hopkins ten tyde van die ontslag van Peirce.
Die een wat die meeste gedoen het om Peirce in hierdie desperate tye te help, was sy ou vriend William James, wat sy opstelle opgedra het Die wil om te glo (1896) aan Peirce, en wat gereël het dat Peirce betaal word om vier reekse lesings by of naby Harvard te hou. Die belangrikste is dat James elke jaar vanaf 1898 tot sy dood in 1910 aan sy vriende in die Boston-akademiese kringe skryf en gevra dat hulle 'n finansiële bydrae moet lewer om Peirce te ondersteun. Peirce het weer gegaan deur die oudste seun van James as sy erfgenaam aan te wys as Juliette hom voorspel het, en deur "Santiago", "Saint James" in Spaans, by sy volle naam te voeg4.
Peirce is op 19 April 1914 twintig jaar voor sy weduwee oorlede in Milford, Pennsylvania.
Bertrand Russell het eenkeer oor Peirce gesê, "Bo alle twyfel ... hy was een van die oorspronklikste gedagtes van die latere negentiende eeu, en sekerlik die grootste Amerikaanse denker ooit." (Tog is syne Principia Mathematica noem nie Peirce nie.) A. N. Whitehead, terwyl hy 'n paar van Peirce se ongepubliseerde manuskripte gelees het kort nadat hulle in 1924 by Harvard aangekom het, is getref deur hoe Peirce sy eie "proses" -denke voorspel het. (Oor Peirce en prosesmetafisika, sien die hoofstuk van Lowe in Moore en Robin, 1964.) Karl Popper beskou Peirce as 'een van die grootste filosowe van alle tye.' Nietemin, die prestasies van Peirce is nie onmiddellik erken nie. Sy indrukwekkende tydgenote William James en Josiah Royce het hom bewonder, en Cassius Jackson Keyser aan die Universiteit van Columbia en C. K. Ogden het met respek oor Peirce geskryf, maar hy het min pubiese erkenning gekry.
Die eerste geleerde wat aan Peirce sy professionele aandag geskenk het, was die student van Royce, Morris Raphael Cohen, die redakteur van 'n 19-versameling van Peirce se geskrifte met die titel Kans, liefde en logika, en die skrywer van die eerste bibliografie van Peirce se verspreide geskrifte. John Dewey het Peirce as instrukteur by Johns Hopkins gehad, en vanaf 1916 noem Dewey se geskrifte herhaaldelik Peirce met eerbied. Sy 1938 Logika: die teorie van ondersoek weerspieël Peirce se teorieë. Die publikasie van die eerste ses volumes van die Versamelde vraestelle (1931-1935), die belangrikste gebeurtenis tot nog toe in Peirce-studies en een wat Cohen moontlik gemaak het deur die nodige fondse in te samel, het nie tot die onmiddellike uitstorting van sekondêre studies gelei nie. Die redaksie van daardie bundels, Charles Hartshorne en Paul Weiss, het nie Peirce-spesialiste geword nie. Vroeë landmerke van die sekondêre literatuur sluit in die monografieë deur Buchler (1939), Feibleman (1946) en Goudge (1950), die Ph.D. van 1941. proefskrif deur Arthur Burks (wat boekdele 7 en 8 van die boek uitgegee het Versamelde vraestelle), en die bewerkte bundel Wiener and Young (1952). Die Charles S. Peirce Society is in 1946 gestig; sy transaksies, 'n akademiese tydskrif wat spesialiseer in Peirce, pragmatisme en Amerikaanse filosofie, verskyn sedert 1965.
In 1949, terwyl hy onverwante argiefwerk gedoen het, het die wiskundige-historikus Carolyn Eisele (1902-2000) 'n handtekeningbrief van Peirce uitgevoer. Sy het veertig jaar met Peirce as wiskundige en wetenskaplike begin navorsing doen, en kulminiseer in Eisele (1976, 1979, 1985). Begin 1960 het die filosoof en ideë-historikus Max Fisch (1900-1995) na vore gekom as 'n outoriteit op Peirce; Fisch (1986) het baie van die relevante artikels herdruk, waaronder 'n uitgebreide opname (Fisch 1986: 422-448) van die impak van Peirce se gedagtes tot en met 1983.
Peirce het 'n belangrike internasionale volgeling geniet. Daar is universiteitsnavorsingsentrums wat gewy is aan Peirce-studies en -pragmatisme in Brasilië, Finland, Duitsland en Spanje. Sedert 1950 was daar veral Franse, Italiaanse en Britse peerkringe. Die Noord-Amerikaanse filosofie-afdeling wat die meeste aan Peirce gewy het, was jare lank die Universiteit van Toronto, in 'n goeie deel aan die leierskap van Thomas Goudge en David Savan. In onlangse jare het Amerikaanse Peirce-wetenskaplikes by die Indiana University - Purdue University Indianapolis, die tuiste van die Peirce Edition-projek en die Pennsylvania State University, saamgegroei.
Robert Burch lewer kommentaar op Peirce se huidige invloed soos volg:
Tans word daar groot belangstelling in Peirce se idees van buite die arena van akademiese filosofie gevestig. Die belangstelling is afkomstig van die nywerheid, besigheid, tegnologie en die weermag; en dit het daartoe gelei dat daar 'n aantal agentskappe, institute en laboratoriums bestaan ​​waarin voortgesette navorsing oor en ontwikkeling van Peircean-konsepte onderneem word.5.
Peirce se reputasie is grootliks gebaseer op 'n aantal akademiese artikels wat in Amerikaanse wetenskaplike en wetenskaplike tydskrifte gepubliseer is. Hierdie referate, tesame met 'n seleksie van Peirce se voorheen ongepubliseerde werk en 'n smousing van sy korrespondensie, vul die agt bundels van die Versamelstukke van Charles Sanders Peirce, tussen 1931 en 1958 gepubliseer6. 'N Belangrike onlangse monsternemer van Peirce se filosofiese geskrifte is die twee bundels Die essensiële peirce7 .
Die enigste boek wat Peirce in sy leeftyd gepubliseer het, was Fotometriese ondersoeke (1878), 'n monografie oor die toepassing van spektrografiese metodes op sterrekunde. Terwyl hy by Johns Hopkins was, het hy geredigeer Studies in logika (1883), met hoofstukke deur homself en sy nagraadse studente. Hy was 'n gereelde boekbeoordelaar en bydraer tot Die nasie,herdruk in Ketner en Cook (1975-1987).
In 2001 word die hele korrespondensie van Peirce met Lady Victoria Welby gepubliseer.8 Peirce se ander gepubliseerde korrespondensie is grotendeels beperk tot 14 briewe wat in volume 8 van die Versamelstukke, en ongeveer 20 items voor 1890 ingesluit in die Geskrifte.
Die Harvard-universiteit het die referate wat in Peirce se studie gevind is, kort ná sy dood bekom, maar dit eers in 1964 mikro-verfilm. Eers nadat Richard Robin (1967) dit gekatalogiseer het Nachlass het dit duidelik geword dat Peirce ongeveer 1.650 ongepubliseerde manuskripte gelaat het, in totaal 80.000 bladsye. Carolyn Eisele9 sommige van hierdie werk gepubliseer, maar die meeste daarvan bly ongepubliseer.10.
Die beperkte dekking, en gebrekkige redigering en organisasie van die Versamelde vraestelle het in die 1970's Max Fisch en andere gelei om die Peirce Edition-projek te stig, wie se missie is om 'n meer volledige kritiese chronologiese uitgawe, bekend as die Geskrifte. Slegs ses uit die beplande 31 volumes het tot dusver verskyn, maar dit dek die periode van 1859-1890, toe Peirce baie van sy bekendste werk uitgevoer het.
Op 'n nuwe lys kategorieë (1867)
Op 14 Mei 1867 het Peirce 'n referaat met die titel "On a New List of Category" aan die Amerikaanse Akademie vir Kuns en Wetenskappe voorgelê, wat dit die volgende jaar gepubliseer het. In hierdie artikel word 'n teorie uiteengesit van drie universele kategorieë wat Peirce vir die res van sy lewe deur die hele filosofie en elders toegepas het. Peirce-wetenskaplikes beskou die 'Nuwe lys' in die algemeen as sy bloudruk vir 'n pragmatiese filosofie.
Logika van familielede (1870)
Teen 1870 het die rit wat Peirce vertoon om die karakter van kennis te verstaan, begin met ons deels ingebore en gedeeltelik vervalste modelle van die wêreld en tot die uitvoering van ons wetenskaplike ondersoeke daaroor, wat daartoe gelei het dat hy die drie- die rol van die voorwerpe, tekens en indrukke van die gees, bring hom nou tot 'n punt waar hy 'n teorie van verhoudings nodig het wat kragtiger is as wat deur die beskikbare logiese formalisme voorsien is. Sy eerste gesamentlike poging om hierdie leemte te besorg, is uitgebrei in sy referaat van 60 bladsye "Description of a Notation for the Logic of Relatives, result of an Amplification of the Conceptions of Boole's Calculus of Logic,"11gepubliseer in Memoires van die American Academy of Arts and Sciences in 1870 en ook afsonderlik as ekstraksie. Die logika van familielede, kortliks vir die logika van relatiewe terme, is die bestudering van verhoudings in hul logiese, filosofiese of semiotiese aspekte, onderskei van - hoewel nou gekoördineer - met meer formele, wiskundige of objektiewe aspekte. Die oorweging van relatiewe terme het sy oorsprong in die antieke tyd, maar dit het 'n radikaal nuwe ontwikkelingsfase betree met Peirce se artikel 1870, wat een van die bron van kontemporêre logistieke stelsels is.
Illustrasies van die Logic of Science (1877-1878)
Gepubliseer in Populêre wetenskap maandeliks Vols. 12-13 (sien inskrywings in die Charles Sanders Peirce-bibliografie. Hierdie reeks artikels is 'n grondslag vir Peirce se pragmatisme as 'n metode van ondersoek, veral "The Fixation of Belief" (1877) en "How to Make Our Ideas Clear" (1878) .
Logic of relative (1883)
'Logic of Relatives (1883)', meer presies, 'Note B. The Logic of Relatives,' is die titel van 'n 17 bladsye addendum tot die hoofstuk 'A Theory of Probable Inference' wat C.S. Peirce tot die volume bygedra het Studie in logika deur lede van die Johns Hopkins Universiteit, 188312. Hierdie bundel, onder redaksie van Peirce, het werke van sy studente by Johns Hopkins versamel. As 'n liggaam het hierdie werke tegelyk 'n nuwe baan in verskillende rigtings van logiese verkenning gebring.
Logic of relative (1897)
Gepubliseer in Die monis vol. VII, (2): 161-217.
'Die eenvoudigste wiskunde' is die titel van 'n artikel van Peirce, bedoel as hoofstuk 3 van sy onvoltooide magnum opus The Minute Logic. Die koerant is van Januarie-Februarie 1902 gedateer, maar is eers gepubliseer voordat dit verskyn het Versamelstukke, Deel 4. in 1933. Peirce stel die onderwerp van die referaat bekend as "sekere uiters eenvoudige takke van wiskunde, wat as gevolg van hul nut in die logika in aansienlike besonderhede behandel moet word, hoewel dit vir die wiskundige amper nie die moeite werd is om te oorweeg nie"13.
'Kaina Stoicheia' (Καινα στοιχεια) of 'New Elements' is die titel van verskeie manuskripte van 'n dokument wat Peirce omstreeks 1904 geskryf het, bedoel as 'n voorwoord vir 'n boek op die grondslag van wiskunde. Dit bied 'n volledige integrasie van sy idees oor die onderlinge verband tussen logika, wiskunde en semeiotiek, of die teorie van tekens14.
Om die filosofiese werk van Peirce te verstaan, is dit belangrik om te onthou dat Peirce dertig jaar lank 'n werkende wetenskaplike was en slegs 'n professionele filosoof was gedurende die vyf jaar wat hy aan Johns Hopkins doseer het. Hy het hoofsaaklik filosofie geleer deur enkele bladsye van Kant te lees Kritiek op suiwer rede, in die oorspronklike Duits, elke dag as 'n Harvard-voorgraad. Sy geskrifte handel oor 'n wye verskeidenheid dissiplines, waaronder sterrekunde, metrologie, geodesie, wiskunde, logika, filosofie, die geskiedenis en filosofie van wetenskap, taalkunde, ekonomie en sielkunde. Hierdie werk het die onderwerp van hernieude belangstelling en goedkeuring geword, wat gelei het tot 'n herlewing, nie net geïnspireer deur sy verwagtinge van onlangse wetenskaplike ontwikkelinge nie, maar ook deur sy demonstrasie van hoe filosofie effektief op menslike probleme toegepas kan word.
Peirce se geskrifte verwys herhaaldelik na 'n stelsel van drie kategorieë, genaamd 'Eerste', 'Tweede' en 'Derdheid', wat vroeg in sy loopbaan bedink is in reaksie op sy lees van Aristoteles, Kant en Hegel. Hy het later die filosofiese neiging bekend as pragmatisme begin, 'n variant waarvan sy lewenslange vriend William James gewild gemaak is. Peirce het geglo dat enige waarheid voorlopig is, en dat die waarheid van enige stelling nie seker kan wees nie, maar slegs waarskynlik is. Die naam wat hy aan hierdie toedrag van sake gegee het, was 'faalbaarheid'. Dit kan gesien word dat hierdie valbarisme en pragmatisme rolle in sy werk inneem wat soortgelyk is aan dié van skeptisisme en positivisme in die werk van ander.
Na hierdie eerste, en in 'n sekere sin, hierdie enkele reël van die rede, dat u moet leer om te leer en om sodoende nie tevrede te wees met wat u reeds wil dink nie, daar een gevolg is wat self verdien om te wees op elke muur van die stad van die filosofie ingeskryf:
Moenie die weg van ondersoek blokkeer nie.
Alhoewel dit beter is om metodies te wees in ons ondersoeke en die ekonomie van navorsing te oorweeg, is daar tog geen positiewe sonde teen logika nie probeer enige teorie wat in ons koppe kan beland, solank dit in so 'n sin aangeneem word dat die ondersoek onbelemmerd en onversorg kan voortgaan. Aan die ander kant, om 'n filosofie op te stel wat die weg van verdere vooruitgang na die waarheid versper, is die een onvergeeflike oortreding in die redenasie, want dit is ook die een waaraan metafisici in alle eeue hulself die mees verslaafdes gewys het.15
Peirce se resep vir pragmatiese denke, gemerk pragmatisme en ook bekend as pragmaticism, word in verskillende weergawes van die sg pragmatiese maksimum. Hier is een van sy meer nadruklike uitsprake daarvan:
Oorweeg watter gevolge dit kan hê verstaanbaar het praktiese draers vir jou swanger die voorwerpe van u bevrugting om te hê. Dan, jou bevrugting van die gevolge is die geheel van u bevrugting van die voorwerp.16
William James het onder meer twee van Peirce se referate, "The Fixation of Belief" (1877) en "How to Make Our Ideas Clear" (1878), beskou as die oorsprong van pragmatisme. Peirce het pragmatisme bedink as 'n metode om die betekenis van moeilike idees deur die toepassing van die pragmatiese maksimum te verhelder. Hy het in sommige van hul tangensiële entoesiasme van William James en die vroeë John Dewey verskil deur beslis meer rasionalisties en realisties te wees.
Die pragmatisme van Peirce kan verstaan ​​word as 'n metode om konseptuele verwarring uit te sorteer deur die betekenis van konsepte aan hul operasionele of praktiese gevolge te koppel. Hierdie begrip van pragmatisme lyk nie soos 'vulgêre' pragmatisme nie, waarin die soeke na die waarheid gedryf word deur 'n meedoënlose en Machiavelliaanse agting vir huursoldaat of politieke voordeel. Inteendeel, Peirce het 'n objektiewe metode van verifiëring gesoek om die waarheid van vermeende kennis te toets. Sy pragmatisme was 'n metode van eksperimentele geestelike refleksie, en het tot opvattings gekom in terme van denkbare bevestigende en onbevestigende omstandighede, 'n metode wat die generering van verklarende hipoteses moontlik gemaak het, en wat bevorderlik was vir die gebruik en verbetering van die verifikasie. Hierdie pragmatisme het verder gegaan as die gewone basis-alternatiewe of rasionalisme (afleiding van vanselfsprekende waarhede), en empirisme (induktiewe redenering | induksie van ervaringsverskynsels).
Sy benadering word dikwels verwar met empirisme, maar word onderskei daaraan deur die volgende drie dimensies:
'N aktiewe proses van teorie-opwekking, sonder vooraf vertroue van waarheid;
Daaropvolgende toepassing van die kontingente teorie, met die doel om die logiese en praktiese gevolge daarvan te ontwikkel;
Evaluering van die nut van die voorlopige teorie vir die afwagting van toekomstige ervaring, in die sintuie van voorspelling en beheer.
Peirce se pragmatisme was die eerste keer dat die wetenskaplike metode as 'n epistemologie vir filosofiese vrae voorgestel is. 'N Teorie wat bewys dat hy meer suksesvol is in die voorspelling en beheer van ons wêreld as sy mededingers, is naas die waarheid. Dit is 'n operasionele idee van waarheid wat wetenskaplikes gebruik. Anders as die ander pragmatici, het Peirce nooit 'n waarheidsteorie eksplisiet gevorder nie. Sy verspreide opmerkings oor die waarheid blyk 'n invloed op verskeie epistemiese waarheidsteoretici te hê, en het gedien as 'n nuttige foelie vir deflasionêre en korrespondensie-teorieë oor die waarheid.
Pragmatisme word beskou as 'n kenmerkende Amerikaanse filosofie. Soos deur James, John Dewey, Ferdinand Canning Scott Schiller, George Herbert Mead, en ander voorgestaan, is dit duursaam en gewild. Peirce gebruik egter nie hierdie feit om sy reputasie te verbeter nie. Daar word soms gesê dat Jakobus en ander filosowe die woord gebruik pragmatisme Peirce was so ontsteld dat hy sy eie variant van pragmatisme hernoem het, dit was nie die hoofrede nie (Haack, 55). Dit word onthul deur die konteks waarin Peirce die laaste term bekendgestel het:
Maar tans is die woord pragmatisme word daar soms in die literêre vaktydskrifte ontmoet, waar dit misbruik word op die genadelose manier wat woorde moet verwag as hulle in die literêre kloue val. ... Die skrywer vind dan dat hy 'n pragmatisme wat so bevorder is, vind dat dit is dit tyd om sy kind totsiens te soen en dit oor te gee aan sy hoër bestemming; terwyl hy die presiese doel van die uitdrukking van die oorspronklike definisie bedien, smeek hy die geboorte van die woord 'pragmatisme', wat lelik genoeg is om teen ontvoerders veilig te wees.17.
In 'n artikel 39 van 1908 het hy gebiede van ooreenkoms en onenigheid met sy mede-pragmate uitgespreek. Peirce het by hulle gebly oor:
die realiteit van generaals en gewoontes, soos hipostatiese abstraksies, wat potensiële konkrete gevolge betref, te verstaan, selfs al is dit onaktualiseer;
die valsheid van noodsaaklikheid;
die karakter van die bewussyn as slegs "viscerale of ander eksterne sensasie."
en verskil met hul:
"kwaad haat vir streng logika";
sien dat "waarheid veranderbaar is";
sien dat oneindigheid onwerklik is; en
"verwarring van aktiewe gewillige (bereid om gedagtes te beheer, om te twyfel en om redes te weeg) met bereid om nie die wil uit te oefen nie (gewillig om te glo)."
Peirce se pragmatisme, in sy kernsinne as metode en teorie van definisies en die helderheid van idees, is 'n afdeling binne sy teorie van ondersoekmetode18wat hy verskillende metodeutiese en filosofiese of spekulatiewe retoriek genoem het. Hy het sy pragmatisme as 'n metode regdeur sy werk toegepas.
Peirce was baie bewus van die beperkinge van taal en van die poging om menslike denke in terme van logiese stappe te definieer. Hy het erken dat die intuïtiewe verstand die werklikheid op maniere verstaan ​​wat nog nie gedefinieër is nie, en probeer om intuïtiewe denke te benut sodat dit wetenskaplik toegepas kan word om nuwe insigte in navorsing en ondersoek te lewer.
Hoe gereeld dink ons ​​aan die saak in algebra? Wanneer ons die simbool van vermenigvuldiging gebruik, dink ons ​​nie eers die konsepsie van vermenigvuldiging uit nie, dan dink ons ​​bloot aan die wette van daardie simbool, wat saamval met die wette van die bevrugting, en wat die doel meer is, saamval met die wette van vermenigvuldiging in die voorwerp. Nou, ek vra, hoe kan dit gedoen word met 'n simbool sonder om na te dink oor die bevrugting, en die voorwerp wat daaraan behoort te verbeel? Dit is bloot omdat die simbool 'n aard het wat so beskryf kan word, dat wanneer dit voor die gedagtes gebring word, sekere beginsels van die gebruik daarvan, of dit nou reflekteer of nie, deur die werking van die gees reguleer; en dit kan beskou word as wette van die simbool self wat dit nie kan doen nie as simbool oortree.19
Logika as formeel semioties
Op die definisie van logika. Logika is formeel semioties. 'N Teken is iets, A, wat iets bring, B, sy interpretant teken, bepaal of daarmee geskep word, in dieselfde soort korrespondensie (of 'n laer geïmpliseerde soort) met iets, C, sy voorwerp, soos dit waarin dit self staan C. Hierdie definisie behels nie meer 'n verwysing na menslike denke as die definisie van 'n lyn as die plek waarbinne 'n deeltjie gedurende 'n tydsverloop lê nie. Dit is uit hierdie definisie dat ek die beginsels van logika aflei deur wiskundige redenering, en deur wiskundige redenering wat ek, in die geheel, kritiek op die erns van Weierstrassian sal ondersteun, en dit is heeltemal duidelik. Die woord "formeel" in die definisie word ook gedefinieër.20
Alhoewel Frege gekrediteer is dat hy die eerste was om 'formele logika' uit te vind, wys Hilary Putnam daarop dat Peirce en sy studente dit in die effektiewe sin ontdek het dat hulle dit onafhanklik ontwikkel het en dit wyd bekend gemaak het. Die belangrikste bewys vir Putnam se aansprake is Peirce (1885), gepubliseer in die voorste Amerikaanse wiskundige tydskrif van die dag. Giuseppe Peano, onder andere Ernst Schröder, het hierdie artikel aangehaal. Peirce was blykbaar onkundig oor Frege se werk, ondanks hul mededingende prestasies in logika, taalfilosofie en die grondslag van wiskunde. 2122 23
Peirce se ander belangrikste ontdekkings in formele logika sluit in:
Onderskei (Peirce, 1885) tussen kwantifisering van eerste orde en tweede orde.
Aangesien Boole-berekeninge deur middel van elektriese skakelaars (W5: 421-24) uitgevoer kan word, sou Claude Shannon met meer as 50 jaar voorspel word.
Met behulp van die eksistensiële grafieke, 'n diagram vir die predikaatrekening. Hierdie grafieke vorm die basis van die konseptuele grafieke van John F. Sowa, en van Sun-Joo Shin se diagrammatiese redenering.
'N Filosofie van logika, gegrond in sy kategorieë en semeioties, kan u uit Peirce se geskrifte haal. Hierdie filosofie, sowel as die algemene logiese werk van Peirce, word blootgestel en verdedig 24 25 , en 26 Jean Van Heijenoort (1967)27, Jaakko Hintikka 28in sy hoofstuk in Brunning and Forster (1997), en Geraldine Brady (2000)29 verdeel diegene wat formele (en natuurlike) tale studeer in twee kampe: die model-teoretici / semantici en die bewysteoretici / universaliste. Hintikka en Brady beskou Peirce as 'n pioniersmodelteoretikus. Oor hoe die jong Bertrand Russell, veral syne Beginsels van wiskunde en Principia Mathematica, het nie Peirce geregtigheid gedoen nie, sien Anellis (1995).
Peirce se werk oor formele logika het ander bewonderaars gehad as Ernst Schröder; die filosofiese algebrais William Kingdon Clifford en die logikus William Ernest Johnson, albei Brits; die Poolse skool vir logika en fundamentele wiskunde, insluitend Alfred Tarski; en Arthur Prior, wie se Formele logika en hoofstuk in Moore en Robin (1964) het Peirce se logiese werk geprys en bestudeer.
Daar kan bygevoeg word dat voorheen algebra genoem is Cossic, in Engels, of die Reël van Cos; en die eerste algebra wat in Engeland gepubliseer is, het die naam 'The Whetstone of Wit' genoem, omdat die skrywer vermoed dat die woord cos was die Latynse woord so gespel, wat 'n witsteen beteken. Maar in werklikheid, <>
Kyk die video: What Distinguishes a Person from a Word? C. S. Peirce's Thought (Junie 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Charles Peirce