Eers die besonderhede van die papierballetjies, dan die vergelyking met die Verteller se bekende wêreld, terwyl die sin natuurlik asemhaal soos wat dit voortbeweeg na die slot, “from my cup of tea” (Carter 2000:502).
Deur hierdie lang en kragtige sinne kan Proust sy verbeelding vrye teuels gee in die beskrywing van sy karakters en tonele. (Daar is ’n voorbeeld van ’n sin wat oor drie bladsy strek: III:17-19.)
Dit wil voorkom asof hierdie sinne van die middel af gekonstrueer is; dit bring mee dat hulle toeneem in diepte eerder as in lengte. Soms kom dit voor asof die sinne onvoltooid is, maar dit is nie so nie, want dit hang af van watter toneel op hierdie sin volg (Landy 2001:27). Hierdie sinne is nie soos ’n maraton nie, maar soos ’n Zeoniese 100 meter-resies, waar die skrywer en die leser eers telkens die halfpadmerke moet haal voordat die wenstreep bereik kan word (Landy 2001:128).
Sommige van die sinne is ook buitengewoon ingewikkeld en dit hang saam met Proust se sensitiwiteit vir subtiele nuanses; dit gaan nie net oor die werklikheid nie, maar oor hóé die werklikheid weerspieël word.
Maar iets wat my ongelooflike plesier verskaf het, is hierdie voorbeeld: wanneer die karakter in oomblikke van groot spanning verkeer, eindig die Verteller se prosa in ’n alexandrine of in ’n perfekte oktosillabiese koeplet (kompleet met interne rym) soos in die volgende voorbeeld: