Koronêre hartsiektes (CHD): oorsake, diagnose, terapie
Koronêre hartsiektes (CHD) is die grootste oorsaak van dood in Westerse geïndustrialiseerde lande. Arteriosklerose ("vaskulêre verkalking") veroorsaak 'n verstrengeling van die kransslagare (kransslagare). Koronêre hartsiektes word ook na verwys as iskemiese hartsiektes, aangesien 'n insnyding in 'n kransslagaar kan lei tot hipoksie (iskemie) in dele van die hart. Koronêre hartsiektes kan 'n hartaanval veroorsaak. Lees alle belangrike inligting oor koronêre hartsiektes hier.
Koronêre hartsiekte (CHD): beskrywing
Koronêre hartsiektes (CHD) is 'n ernstige hartsiekte wat bloedsomloopafwykings van die hartspier veroorsaak. Die rede hiervoor is vernoude kransvate. Hierdie arteries word ook 'kransslagare' of 'kransslagare' genoem. Hulle omsingel die hartspier in 'n krans en voorsien dit suurstof en voedingstowwe.
Die oorsaak van koronêre hartsiekte (CHD) is arteriosklerose (vaskulêre verkalking) van die kroonslagare: bloedlipiede, bloedklonte (trombi) en bindweefsel word in die binnewande van die vate neergesit. Dit verminder die binnediameter van die vaartuig sodat die bloedvloei belemmer word.
'N Tipiese simptoom van koronêre hartsiekte (CHD) is borsdigtheid (angina pectoris), wat toeneem met fisieke inspanning, aangesien daar 'n wanverhouding is tussen suurstoftoevoer en suurstofverbruik (koronêre ontoereikendheid). 'N Hartaanval of skielike hartdood kan veroorsaak word deur die hartsiektes. Koronêre hartsiektes (CHD) is een van die belangrikste siektes wat algemeen voorkom en lei al jare die oorsaak van sterftes in Duitsland. Koronêre hartsiektes (CHD) is meer geneig om mans te beïnvloed wat gemiddeld vroeër as vroue saamtrek.
Koronêre arteriesiekte: definisie
Koronêre hartsiektes (CHD) word gedefinieer as 'n toestand waarin arteriosklerose ('vaskulêre verkalking') lei tot 'n gebrekkige sirkulasie en dus tot 'n wanaanpassing van suurstoftoevoer en suurstofverbruik (koronêre onvoldoendeheid) in dele van die hartspier.
Koronêre arteriesiekte: klassifikasie:
Afhangend van die omvang van arteriosklerotiese veranderinge, kan koronêre hartsiektes in die volgende grade van erns geklassifiseer word:
Koronêre arteriesiekte – oedeem siekte: Een van die drie hoofvertakkings van die kransslagare word beïnvloed deur een of meer nou gange (stenoses).
Koronêre arteriesiekte – takvaskulêre siekte: Twee van die drie hoofvertakkings van die kransslagare word beïnvloed deur een of meer nou gange (stenoses).
Koronêre arteriesiekte – drie-vatsiekte: Al drie hooftakke van die kransslagare word beïnvloed deur een of meer nou gange (stenoses).
Koronêre hartsiektes: simptome
Die simptome hang af van hoeveel koronêre arteries deur die koronêre hartsiekte gekniehalter word en waar die bottelnek geleë is. Ligte vernouings veroorsaak dikwels geen simptome nie. As die bloedvate egter ernstig beperk is, veroorsaak koronêre hartsiektes tipiese simptome:
Koronêre hartsiektes word tipies gekenmerk deur pyn op die bors, digtheid van die bors of branding agter die sternum. Dokters verwys na hierdie toestand as angina pectoris. Die simptome van koronêre hartsiektes kom hoofsaaklik voor in gevalle van verhoogde suurstofvraag van die hart, dit wil sê tydens fisiese of geestelike spanning. Die pyn in angina pectoris straal dikwels in die linkerarm uit, maar soms ook in die nek, nek, rug, kakebeen, tande of in die boonste buik. ("Voel soos 'n ring om die bors"). Verantwoordelik vir die pyn is 'n suurstoftekort in die hartspier, as die kransvate vernou word in die konteks van 'n CHD. As die pyn verminder met die toediening van die vasodilatator medisyne nitroglycerine, is dit 'n duidelike aanduiding van die teenwoordigheid van angina pectoris. As 'n kransslagaar met 70 persent van sy normale breedte (stenose) vernou word, kom klagtes van angina pectoris gewoonlik selfs tydens rus. Sogenaamde hartbyt (kort steke in die bors) is nie 'n spesifieke aanduiding vir koronêre hartsiektes nie.
Die koronêre hartsiekte veroorsaak dikwels hartaritmieë. Die gebrek aan suurstof in die hartspier beïnvloed ook die elektriese impulse (opwekkingsgeleiding) in die hart. Hartaritmieë as gevolg van koronêre hartsiektes kan deur 'n EKG (elektrokardiogram) bevestig word en geëvalueer word vir hul potensiële gevare. Omdat baie mense onskadelike hartaritmieë het en nie aan CHD ly nie.
Diabete en bejaardes is dikwels simptoomloos
Sommige mense met CHD, veral diabete, het geen klagtes nie. In hierdie geval praat 'n mens van 'n stille iskemie (tekortsirkulasie). Die meeste senuwees in die hart en deur die suikersiekte deur die hele liggaam is so beskadig dat dit nie meer die pynseine deur die koronêre hartsiekte (diabetiese neuropatie) kan oordra nie. Die hartspier word dus beskadig sonder dat die diabeet opgemerk word. Selfs by mense ouer as 75 jaar, kan die simptome van koronêre hartsiektes atipies wees. U kan byvoorbeeld naarheid en duiseligheid ervaar sonder tipiese bors- of linkerpyn.
Koronêre arteriesiekte: oorsake en risikofaktore
Koronêre hartsiektes (CHD) ontwikkel oor die jare deur die wisselwerking van verskillende oorsake en risikofaktore. Talle wetenskaplike studies bewys dat koronêre hartsiektes 'n verband het met die risikofaktore wat hier genoem word. Baie van hulle kan deur 'n lewenstyl vermy word en verminder sodoende die risiko van die ontwikkeling van 'n CHD drasties.
Suurstoftekort in die hart (iskemiese hartsiektes)
By mense met koronêre hartsiektes word die perfusie van die hartspier versteur. Die rede hiervoor is 'n samesmelting van die kransvate deur vetneerslae of kalk (arteriosklerose of koronêre sklerose). Hierdie afsettings is in die vaatwand van die kransvate geleë en vorm 'n sogenaamde gedenkplaatwat die deursnee van die vaartuig op een of meer plekke vernou. As gevolg hiervan vloei te min bloed deur die kransvate en is daar 'n suurstoftekort in die hartspier (iskemiese hartsiektes). Dit skep 'n wanverhouding tussen suurstofvraag en suurstoftoevoer (koronêre ontoereikendheid). Dit is veral opvallend onder vrag. As die deursnee van die kroonslagare met die helfte verminder word, kom gewoonlik ook sirkulasieversteurings voor.
Beïnvloed risikofaktore vir koronêre hartsiektes:
en oorgewig Mense met oorgewig het gewoonlik verhoogde bloedlipiede: te veel cholesterol en ander bloedlipiede is skadelik, omdat hierdie oortollige cholesteroldeeltjies in die vaatwande van die are afsak en lei tot ontsteking en verkalking. As gevolg hiervan word die vaartuie stywer en smaller.
Daarbenewens word inflammatoriese boodskappers in die buikvet gevorm, wat 'n direkte skadelike effek op die wande van die vaartuie het en hartsiektes veroorsaak.
gebrek aan oefening Voldoende oefening verlaag die bloeddruk, verhoog die cholesterolvlakke en verhoog die insulien sensitiwiteit van spierselle. In geval van fisieke onaktiwiteit ontbreek hierdie beskermende effekte en kan 'n hartsiekte na jare die resultaat wees.
rook Stowwe van tabakrook (sigarette, sigare, pype) bevorder onder meer die vorming van onstabiele afsettings (gedenkplate) in die skepe. Dit kan loskom en 'n vaartuig verstop. Volgens die German Society of Cardiology (DGK) verkort elke sigaret die lewe met ongeveer 30 minute.
Verhoogde bloeddruk Hoë bloeddruk (hipertensie) beskadig die wande van die vaartuig direk.
Verhoogde cholesterolvlak Hoë vlakke van LDL-cholesterol en lae vlakke van HDL-cholesterol bevorder gordelvorming, wat baie belangrik is vir koronêre hartsiektes.
Diabetes mellitus 'N Swak beheerde diabetes (diabetes) lei tot 'n permanent verhoogde bloedsuikervlak, wat weer die vate beskadig en koronêre hartsiektes bevorder.
Onbeheerbare risikofaktore vir koronêre hartsiektes:
Manlike geslag Vroue het 'n laer risiko vir koronêre hartsiektes (CHD) voor die menopouse (menopouse), aangesien dit aanvanklik beter beskerm word deur die vroulike geslagshormone (veral estrogeen). Mans het 'n groter risiko vir koronêre hartsiektes.
Genetiese geneigdheid Kardiovaskulêre siektes kom baie voor in sommige families, en dit lyk asof gene ook 'n rol speel in koronêre hartsiektes.
ouderdom Die voorkoms van mans styg vanaf die 45ste, dié van vroue bo die ouderdom van 50. Hoe ouer 'n persoon is, hoe meer waarskynlik is 'n koronêre hartsiekte.
Koronêre arteriesiekte: ondersoeke en diagnose
'N Koronêre hartsiekte (CHD) word veroorsaak deur a Spesialis in kardiologie gediagnoseer en behandel. Ook die huisdokter is 'n kontak vir tekens van iskemiese hartsiektes. Die anamnese-onderhoud (mediese geskiedenis) is baie belangrik vir die diagnose en opvolg. Die fisiese ondersoek kan risikofaktore vir koronêre hartsiektes (CHD) identifiseer en 'n rowwe evaluering van die algehele liggaamlike prestasie gee. Die koronêre hartsiekte word bevestig deur verskillende apparate-ondersoeke.
Mediese geskiedenis (anamnese):
Voor die ondersoek, vra die dokter 'n paar vrae om meer uit te vind oor die aard en duur van die huidige simptome. Moontlike toestande wat vooraf bestaan ​​of gepaardgaande simptome is van toepassing op die geneesheer. Beskryf die tipe, duur en erns van die simptome, en die belangrikste, die situasies waarin dit voorkom. Die dokter sal verskillende vrae stel, byvoorbeeld:
Watter klagtes het u?
Wanneer (in watter situasie) kom die simptome voor?
Sal die pyn meer intens wees tydens oefening?
Is daar soortgelyke klagtes of 'n bekende hartsiekte in u gesin, byvoorbeeld by u ouers of broers en susters?
Was daar in die verlede abnormaliteite in u hart?
Rook jy? Indien wel, hoeveel en hoe lank?
Is u aktief in sport?
Hoe voed jy jouself? Is u al bewus van hoë cholesterol- of lipiedvlakke?
Na die anamnese-onderhoud sal die dokter u ondersoek. Dit is veral belangrik om na die hart en longe met die stetoskoop te luister (auskultasie). Die fisiese ondersoek gee die dokter 'n algemene indruk van u liggaamlike prestasie. Sommige dokters sal ook saggies op hul bors druk om te kyk of 'n spier- en skeletprobleem (soos ruggraat- of spierspanning) die oorsaak is van u borspyn.
Of koronêre hartsiektes aanwesig is, kan ondubbelsinnig beantwoord word, veral deur doelgerigte metings en 'n beeld van die hart. Dit sluit die volgende in:
Verhoogde bloeddruk (arteriële hipertensie) is 'n belangrike risikofaktor vir die ontwikkeling van hartsiektes. Die bloeddruk is te hoog as systolies in rus meer as 140 mmHg is en diastolies meer as 90 mmHg (oor: "140 tot 90").
Eerstens word die bloed- en cholesterolwaardes tydens 'n bloedtoets bepaal. Aan die ander kant kan die dokter kyk na akute borskaspyn deur sekere bloedvlakke (merkers: CK, CK-MB, Troponine), as die pyn eintlik uit die hartspier kom.
Rustende elektrokardiogram (rustende EKG)
'N Basiese eksamen is die rustende EKG. Die elektriese potensiaal van die hart word verkry via elektrodes op die vel. Die koronêre hartsiekte (CHD) kan soms tipiese veranderinge in die EKG toon.
In hierdie variant van die EKG word die elektriese potensiaal van die hart nie gerus aangeteken nie, maar tydens fisieke inspanning op 'n ergometer van die fiets. Dit is sinvol, aangesien sommige patologiese veranderinge wat op die EKG waarneembaar is, eers sigbaar word wanneer dit uitgeoefen word.
Ultraklank van die hart (echokardiografie)
Met echokardiografie kan u die grootte van die hart, die beweging van die hartspier en die pompfunksie, asook moontlike hartklepprobleme visualiseer. Dit kan beide tydens fisiese rus wees (rus eggokardiografie), sowel as tydens liggaamlike inspanning (stres eggokardiografie) Plaasvind nie. As 'n duidelike koronêre hartsiekte byvoorbeeld nie 'n werklike spanning op die ergometer van die fiets is nie, kan die hartklop ook versnel word deur die toediening van 'n middel (sg. stres eggokardiografie)
In miokardiale skintigrafie word 'n lae-vlak radioaktiewe merkerstof in die aar ingespuit wat onder andere in die kransvate versamel. Die radio-aktiewe bestraling kan opgeteken word soos op 'n foto en gee inligting oor moontlike vasokonstriksie (stenose) in die kransslagare.
Vir koronêre hartsiektes (CHD) is koronêre angiografie ('hartkateter') een van die belangrikste diagnostiese en behandelingsondersoeke. 'N Dun buis (kateter) word gevorder deur 'n slagaar of 'n slagaar wat toegang tot die hart deur 'n groot slagaar kry. , As die kateterpunt in die regte posisie is, word 'n kontrasmiddel vir röntgenstrale vrygestel en terselfdertyd 'n röntgenfoto geneem. In hierdie studie kan u die individuele kransvate baie noukeurig sien en ook enige wandbewegingsversteurings van die hartwande herken. Terapeuties, in die geval van 'n versmoring (stenose), kan 'n stent ('n metaalbuis) ook gebruik word om die vernouing oop te hou of te verbreed.
In sommige gevalle is spesiale beeldtegnieke nodig om die erns van koronêre hartsiektes (CHD) te bepaal. Dit sluit in:
Multilayer Computer Tomography (CT)
Kardiale magnetiese resonansbeelding (MRI)
Diagnose in geval van vermoedelike hartaanval
As 'n akute koronêre sindroom vermoed word, volg 'n hartaanval, 'n EKG en spesiale bloedtoetse (hart troponien) onmiddellik. 'n akute koronêre sindroom is 'n versamelterm vir verskillende fases van akute bloedsomloopafwykings van die kransslagare, wat direk lewensgevaarlik kan wees. As een diagnose bevestig word, word 'n hartkateter-ondersoek uitgevoer.
Koronêre arteriesiekte: behandeling
In die geval van koronêre hartsiektes (CHD), is die hoofdoel van die terapie om die lewensgehalte van pasiënte te verbeter en hul vordering te stop. Daarbenewens moet komplikasies soos miokardiale infarksie voorkom word. 'N Geneesmiddel teen CHD is nie moontlik nie. In die reël kan die simptome, byvoorbeeld angina pectoris, egter effektief behandel word en opvolgings soos miokardiale infarksie word suksesvol vermy. As gevolg hiervan het baie pasiënte 'n soortgelyke lewensgehalte as gesonde mense.
Koronêre arteriesiekte kan ook geestesongesteldheid soos depressie veroorsaak. Omgekeerd kan geestesiektes 'n negatiewe invloed hê op koronêre hartsiektes. In die geval van koronêre hartsiektes moet enige moontlike probleme met geestesgesondheid oorweeg word. Benewens die doelgerigte uitskakeling van risikofaktore, bevat die behandeling van koronêre hartsiektes hoofsaaklik 'n medisyne-gebaseerde en dikwels chirurgiese prosedure.
Vermindering van risikofaktore
'N Gewone fisieke aktiwiteit van minstens 30 minute per dag is nuttig vir pasiënte met koronêre hartsiektes, omdat die bloeddruk onder andere verlaag kan word en die bloedsuiker- en bloedlipiedmetabolisme positief beïnvloed word. Rook is 'n belangrike risikofaktor vir koronêre hartsiektes en moet dringend gestaak word om die vordering van die siekte te voorkom.
Koronêre arteriesiektes kan behandel word met 'n verskeidenheid medikasie wat nie net ongemak verlig nie (byvoorbeeld angina), maar ook komplikasies voorkom en die lewensverwagting verhoog.
Medisyne wat die voorspelling van hartsiektes verbeter en hartaanvalle voorkom:
antikoagulante:Plaatjiesaggregasie-remmers (bloedverdunner) voorkom die afsetting van bloedplaatjies (trombosiete) en voorkom bloedklonte (trombose). Asiatielsalisielsuur (ASA), wat eerste middel teen koronêre hartsiektes behandel word.
Beta-reseptorblokker ("beta-blokker"):Dit verlaag die bloeddruk, vertraag die hartklop, en verminder dus die suurstofbehoefte van die hart en die hart is verlig. Na 'n hartaanval of CHD met hartversaking word die sterftesrisiko verminder. Hipertensiewe pasiënte vind waarskynlik ook daarby baat.
Kolesterolverlagende medisyne (byvoorbeeld: statiene):Die statiene verlaag cholesterol en vertraag die vordering van aterosklerose. Selfs pasiënte met normale bloedlipiedvlakke vind daarby baat.
Medisyne wat die simptome van koronêre hartsiektes verlig:
nitrate:Dit brei die bloedvate van die hart uit en dit word beter van suurstof voorsien. Boonop brei hulle die vate deur die hele liggaam uit, daarom vloei die bloed stadiger terug na die hart. Die hart moet minder pomp en minder suurstof gebruik. Nitrate is veral effektief en daarom geskik as 'n noodmiddel by akute angina pectoris-aanval. Dit mag onder geen omstandighede gekombineer word met anti-impotensie middels (fosfodiesterase 5-remmers) nie, aangesien dit tot lewensgevaarlike hipotensie kan lei.
Kalsiumkanaalblokkeerders:Hierdie groep stowwe verwater ook die kransslagare, verlaag die bloeddruk en verlig die hart.
ACE inhibeerders:Hulle verwyd die bloedvate, verlaag die bloeddruk en verlig die hart. By pasiënte met hartversaking of hoë bloeddruk verbeter dit die prognose.
Angiotensien blokkers:Dit word gebruik in die geval van 'n onverenigbaarheid met ACE-remmers.
Hartkateterisasie en omleiding chirurgie
As koronêre hartsiektes nie voldoende deur medikasie beheer word nie, is 'n addisionele dilatasie van die kransslagare (PTCA / PCI) of 'n omseiloperasie moontlik:
By die bypass chirurgie die insnyding word omseil by die kransvat. Om dit te kan doen, verwyder eers 'n gesonde vaartuig uit die ribbekas of onderbeen en werk dit agter die verstrengeling (stenose) op die kransvat. Omlope-chirurgie is veral nuttig as die drie hoofstam van die kransslagare ernstig gekniehalter is (drie-vatsiekte). Alhoewel die operasie ingewikkeld is, verbeter dit die lewensgehalte en die voorspelling van die meeste mense aansienlik.
By die PCI (Perkutane koronêre ingryping, ook PTCA genoem) word gestrek as deel van 'n hartkateterbehandeling, eers die bottelnek met 'n opblaas ballon iets aan. Daarna word 'n buigsame metaalsilinder (stent) by die insnyding in die kransslagaar aangebring om dit oop te hou. In onlangse jare is al hoe meer dwelmbedekte stentjies (sogenaamde dwelmstowende stente) gebruik. Hierdie spesiale stents bly langer as die gewone, onbedekte stents.
Koronêre arteriesiekte kan behandel word met 'n omleidingskirurgie of PCR, selfs as daar veelvuldige koronêre arteries betrokke is, of die insnyding aan die begin van 'n groot vaartuig. Die besluit vir 'n omseil-operasie of 'n uitbreiding word altyd afsonderlik geneem. Benewens die bevindings, hang dit ook van komorbiditeite en ouderdom af.
Koronêre arteriesiekte: siekteverloop en prognose
Die voorspelling van koronêre hartsiekte (CHD) hang onder andere af van hoeveel beperkinge in die kransslagare, waar hulle geleë is en hoe ver die siekte gevorder het. Ook belangrik vir die prognose is of daar ander siektes soos hipertensie, suikersiekte, chroniese lewersiekte, arteriële bloedsomloop in ander organe (brein, niere, bene), chroniese obstruktiewe longsiekte, chroniese inflammatoriese siektes, miokardiale onvoldoendeheid en kwaadaardige gewasse voorkom. Dit is prognosties ongunstig as 'n hartaanval reeds in die verlede oorleef is. Ook eensaamheid, depressie en onttrekking aan die aktiewe sosiale lewe het 'n negatiewe uitwerking op die prognose van CHD.
In die meeste gevalle is dit moontlik om koronêre hartsiektes met medikasie te behandel en – indien nodig – deur die bottelnek uit te skakel. In 'n goed behandelde koronêre hartsiekte kan baie lyers 'n soortgelyke simptoomvrye lewe as gesonde mense lei. Die langtermynvoorspelling vir koronêre hartsiektes hang ook van kardinale belang af of die persoon daarin slaag Volhoubare lewenstylverandering, Dit beteken: onthouding van nikotien, baie oefening, vermy oorgewig en 'n gesonde dieet. Die deurlopende inname van voorgeskrewe medikasie en gereelde ondersoeke by die dokter is ook belangrik.
As koronêre hartsiektes (CHD) laat ontdek word of onvoldoende behandel word, kan hartversaking (kongestiewe hartversaking) as gevolg daarvan ontwikkel. In hierdie geval word die prognose vererger. 'N Onbehandelde CHD verhoog die risiko van hartaanval.
Komplikasie van koronêre hartsiektes: die akute hartaanval
Koronêre hartsiektes (CHD) is gewoonlik die basis vir die ontwikkeling van akute miokardiale infarksie. In CHD word een of meer kransvate vernou deur die sogenaamde gedenkplaatvorming in die vaartuig. As so 'n gedenkplaat skielik oopbars (plaakbreuk), word die bloedstolling plaaslik begin en plaatjies (trombosiete) heg aan die gedenkplaat. Dit kom dus binne 'n relatiewe kort tydjie tot 'n sluiting (trombose) van die kransslagaar. Daardie dele, wat voorheen deur die nou geslote kransslagaar van bloed voorsien is, ly aan 'n suurstoftekort (akute koronêre ontoereikendheid) en word daardeur beskadig.
By akute miokardiale infarksie word gewoonlik ander simptome soos kortasem, sweet, naarheid en angs bygevoeg. Die vermoede dat 'n hartaanval voorkom, is die belangrikste maatstaf, so gou as moontlik Hospitaal met hartkatlaboratorium besoek. Deur middel van 'n hartkateter kan die bloedvloei in die geslote hartaar dikwels betyds herstel word en sodoende kan groter skade voorkom word. 'N Bestaande een Koronêre hartsiektes is die belangrikste risikofaktor vir die ontwikkeling van 'n hartaanval en moet daarom altyd behandel word.