Die Atlantiese orkaanseisoen in 2020 was 'n rekordbreker, en dit wek meer kommer oor klimaatsverandering - nuus oor klimaatimpak | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur James H. Ruppert Jr. en Allison Wing
Orkane Sally en Paulette, Tropical Depression Rene en Tropical Storms Teddy en Vicky was almal aktief op 14 September 2020. NOAA
Dit was duidelik voordat die Atlantiese orkaanseisoen in 2020 begin het gaan besig wees. Ses maande later kyk ons ​​terug na a spoor van gebreekte rekords, en die storms is dalk nog nie verby nie, alhoewel die seisoen amptelik op 30 November geëindig het.
Hierdie seisoen het die storms die meeste genoem, met 30, wat die rekord geneem het van die rampspoedige 2005-seisoen wat gebring het Orkaan Katrina na New Orleans. Dit was net die tweede keer dat die lys van stormname was uitgeput sedert die benoeming in die vyftigerjare begin het.
Tien storms het ondergaan vinnige intensivering, 'n nommer wat sedert 1995 nie gesien is nie. Twaalf het in die VSA toegesak en ook 'n nuwe rekord. Ses van die storms wat stormgeloop het, was orkaansterk en het nog 'n rekord gebring.
Tropiese stormspore wys hoe besig die orkaanseisoen in die Atlantiese Oseaan in 2020 was. Brian McNoldy, CC BY-ND
As atmosferiese wetenskaplikes, ons fokus op ons navorsing om beter te verstaan ​​wat die vorming van tropiese siklone en hoe klimaatverandering beïnvloed hulle op langer tydskale. Hier is wat navorsing ons vertel oor die 2020-seisoen en wat voorlê.
Waarom het 2020 soveel storms gehad?
'N Ongelukkige kombinasie van twee belangrike faktore het hierdie seisoen ryp gemaak vir tropiese storms.
Eerstens, a La Niña-patroon koel oppervlakwater het in die ekwatoriale Stille Oseaan ontwikkel, en dit was sterker as verwag.
Ironies genoeg maak afkoeling in die ekwatoriese Stille Oseaan dit vir tropiese storms makliker om in die Atlantiese Oseaan te vorm en krag te kry. Dit is omdat La Niña die vertikale windskuif oor die tropiese Atlantiese Oseaan verswak. Vertikale windskuif - 'n verandering in windspoed met hoogte - is baie ontwrigtend vir stormontwikkeling.
Namate die La Niña-patroon hierdie seisoen gevestig geword het, het dit die tropiese Atlantiese Oseaan baie gasvryer gemaak vir storms om te vorm en te versterk.
Hoe klimaatsverandering die volgende wêreldwye finansiële krisis kan veroorsaak
Atlantiese oppervlaktetemperature in die see was in September 2020 warmer as die gemiddelde van 1981-2010. NOAA
Die tweede kritieke faktor was die uiters warm temperature in die Atlantiese Oseaan, insluitend die Golf van Mexiko en die Karibiese Eilande.
Orkane word aangedryf deur die hitte-oordrag van die oseaan na die atmosfeer. Die see-oppervlaktemperatuur bepaal dus die maksimum potensiële intensiteit 'n storm kan onder perfekte omstandighede wees - dit is soos 'n termodinamiese "spoedbeperking" op orkaanintensiteit.
Die see-oppervlaktemperatuur het nader gekom rekordvlakke in die Atlantiese orkaankom hierdie seisoen, insluitend in September, die mees aktiewe Atlantiese stormmaand wat opgeteken is.
'N Belangrike deel van die verhaal van hierdie seisoen is die ontwikkeling van die Atlantiese verwarming wat ons sien ongekende gaan minstens etlike millennia terug.
Die oseane stoor baie van die oortollige hitte wat deur kweekhuisgasse vasgevang word. Met kweekhuisgaskonsentrasies neem steeds toe as gevolg van menslike aktiwiteite, soos die verbranding van fossielbrandstowwe, is die gemiddelde oppervlaktetemperature in die see Waarskynlik om die komende dekades aan te hou styg.
NOAA se satellietbeelde toon die genoemde Atlantiese storms van 2020 tot 18 November 2020.
Of klimaatsverandering hierdie seisoen die buitengewone aantal storms veroorsaak het, is onduidelik. Daar is geen waarneembare neiging nie in die orkaanfrekwensie wêreldwyd en studies oor rekenaarmodelle gedoen het teenstrydige resultate.
Die verwarmingsklimaat verhoog egter die bedreiging wat orkane op ander maniere inhou.
A groeiende proporsie of hoë intensiteit storms, Kategorie 3, 4 en 5, word regoor die wêreld waargeneem, ook in die Atlantiese Oseaan. Aangesien die oseaantemperatuur die potensiële intensiteit van tropiese siklone, klimaatsverandering is waarskynlik agter hierdie tendens, wat na verwagting voortgaan.
Die VSA sien ook meer storms met uiterste reënval. Dink aan Orkaan Harvey is 50 sentimeter reën in die Houston-omgewing in 2017 en Florence se 30 plus duim in Noord-Carolina in 2018. Die verwarmende klimaat speel ook hier 'n sleutelrol. Met warmer temperature kan meer water in die atmosfeer verdamp, wat tot gevolg het groter vog in die lug.
Implikasies van die 2020-seisoen
Tien storms hierdie seisoen het vinnig toegeneem - 'n toename van 35 km / h in maksimum winde binne 24 uur. Stormsterkte storms is veral gevaarlik omdat 1) dit uitdagend is akkuraat voorspel, en 2) dit bied minimale tyd vir ontruiming wanneer dit intensief word net voordat hulle land.
Satellietinstrumente vang die orkaan Iota besig om aan wal te kom in Nicaragua op 16 November. Die beeld toon die temperatuur van wolkbome, wat wetenskaplikes vertel hoe hoog die wolke is. NOAA; James H. Ruppert Jr.
Hurricanes Laura en Sally het albei vinnig toegeneem net voordat hy hierdie seisoen aan die Golfkus beland het. Eta het vinnig toegeneem tot 'n Kategorie 4 net voordat hy Nicaragua getref het, en net twee weke later herhaal Iota die daad op dieselfde plek.
Voorspellings vir die spore of paaie van tropiese siklone het dramaties verbeter die afgelope dekades soveel as vyf dae voor die tyd. Voorspellings oor stormvorming en intensivering het egter verbeter baie min ter vergelyking.
Die voorspellings vir die vinnige intensivering van die orkaan is veral arm.
Terwyl die amptelike voorspellings uitgereik deur die Nasionale Orkaan Sentrum uitgereik word deur menslike voorspellers, is dit afhanklik van die leiding van voorspellingsmodelle, wat is nie baie akkuraat nie as dit kom by vinnige intensivering.
Die kompleksiteit van weermodelle maak dit 'n uitdagende uitdaging. Dit word egter beweegliker namate navorsers meer te wete kom oor hoe orkane vorm en die grondoorsake daarvan versterk en identifiseer foute in voorspellings van rekenaarmodelle.
ons nuutste navorsing ondersoek hoe wolke hul eie kweekhuiseffek skep, wat hitte vang wat orkane vinniger laat vorm en versterk. Die verbetering van die manier waarop numeriese modelle hierdie wolkterugvoer verreken, kan uiteindelik belofte bied vir meer akkurate voorspellings. Innoverende maniere om te versamel nuwe metings in die ontwikkeling van storms, tot by hul kleinste skubbe, sal ook nodig wees om hierdie verbeterings te lei.
Gegewe die opwaartse neiging in hoë intensiteitstorms sal die risiko's van hierdie storms net groei. Die vermoë om akkuraat te voorspel hoe en wanneer hulle kusbevolkings gaan vorm, versterk en bedreig, is van kardinale belang.
Hierdie artikel is opgedateer met die einde van die seisoen en NOAA-video van die Atlantiese storms in 2020.
James H. Ruppert Jr., assistent-navorsingsprofessor, Penn State en Allison Wing, assistent professor in meteorologie, Florida State University