'n Brug vir Genesing: Liewe Corona Virus... - InnerSelf.com
U oggendkoffie is miskien iets van die verlede as bye verdwyn, en as koffie nie u ding is nie ...
Image deur icsilviu
Twintig twintig was die jaar wat ons harte en ons lewens vir altyd verander het. Die Coronavirus-pandemie het 'n stroom in ons psigiese en fisiese werklikheidsfere verteenwoordig wat ons interne definisies van beide die lig en die duisternis uitgedaag het. Dit het ons tot stilte gedwing net soveel as wat dit ons in chaos gedwing het.
Die grense waarmee ons ons bestaan ​​geïdentifiseer het, het nie meer 'n mensdom wat herkenbaar was nie, geweef. Die pandemie het 'n stem nodig gehad. Die mensdom het 'n stem nodig gehad. Ons lyding het 'n stem nodig gehad. En in daardie stemme het die woorde wat volg deur my hande gevloei in 'n poging om 'n brug vir genesing te wees.
Dit is 'n rukkie sedert ek 'n brief geskryf het en genoop gevoel het om uit te reik.
Ek ken jou nie persoonlik nie, maar wees verseker my voorvaders het jou voorvaders geken in tye van groot krag en in groot swakheid.
Jy het my genoeg geleentheid gegee om stil te staan ​​en na te dink. En hiervoor is ek dankbaar.
My refleksies het so heilig geword en gevul met dankbaarheid vir alles wat jy my leer – alles wat jy ons leer.
Ek weet jy is in 'n tyd van verken jou eie innerlike duisternis sowel as jou lig, en jy het die mensdom die besondere geleentheid gegee om dieselfde te doen.
As jou bedoeling was om mense te vervreem en te isoleer in 'n verwarde toestand van vergetelheid, het jy die teenoorgestelde gedoen, liewe vriend.
Ek het meer sterre in die nag gesien wat smag om in die dag uit te kom om ons te lei in ons tye van vrees. Ek het meer reënboë te midde van die natuurlike wêreld aanskou, aangesien die aarde se manifestasies onder God se sorg blaaskans neem van die mens se roekeloosheid.
Ek kyk hoe die lug in genade insak, hoe die grond weer plantelewe voed op 'n manier wat dit nog nie voorheen gedoen het nie. Hierdie rus wat jy vir ons gee is besig om die aarde en sy bewoners te wederbaar. Eekhorings dans weereens; bome bid saam. O, hoe verwonder ek my oor die wonderwerke wat jy geskep het.
Jy diskrimineer nie op grond van ras, godsdiens, sosiale status nie; my lys kan aanhou. Hoe wys van jou om met ons te deel dat hartseer, vrees en woede, en elke emosie onder die reënboog elkeen van ons ewe omhels. Daardie lyding is inklusief, en nie eksklusief van identiteit of doel nie.
Trouens, jy het 'n selfs groter doel in ons gedagtes en harte en binne die kollektief van die menslike konstruk aangesteek. Ons as 'n wêreldidentiteit het sulke grense geskep om ons van mekaar geskei te hou, om te kompeteer vir eiewaarde en mag, om nederigheid en eer baie keer te vergeet.
Dit is alles besig om nou te verander. Ons begin sien hoe daardie grense selfbeperkend, selfvernietigend is en in onsself 'n selfs groter gevoel van skeiding bevorder.
Selfs diegene wat anderkant die sluier is, kom saam in gebed en viering gedurende hierdie tyd van evolusie.
Trane loop oor my wange terwyl gesinne meer tyd met mekaar deurbring en die kuns van kommunikasie en intimiteit weer aanleer. Emosies wat eers geïnternaliseer is, het 'n veilige uitlaatklep wat gedeel kan word. Reg word op dramatiese maniere verneder.
Liefde word tot soveel dieptes verken dat ons as beter mense sal uitkom as wat ons voorheen was. Daar word rus geneem wat nooit die lig sien nie. Jy wys ons dit is nie meer ons teenoor hulle nie, maar ons, net ons. Uiteindelik. Weer trane.
Vir diegene wie se lewens jy neem, hulle is so nie alleen as hulle oorgaan nie. Ons gebede het hulle tot sulke hoogtes verhef dat engele op hul laaste asem wag om hulle op hul vlerke huis toe te dra. Jy het vir ons baie geskenke gebring, Corona, wat ongenooid in ons huise ingekom het, of was jy ongenooi? Soms wonder ek.
Ek wens jou sterkte toe op jou reis om die lig te vind.
En eendag sal ons miskien as verskillende siele op die reis ontmoet.
Totdat jy stilte vind,
Herbelyning van die Kollektief
Die tyd wat voorlê is ... nie een van straf nie, maar van herbelyning na 'n werklikheid waar die kollektief die geleentheid het om vergifnis in so 'n mate te omhels dat ons verlies sal ken op maniere wat voorheen aan ons onbekend was. Verlies van self en ons persepsies van wie ons dink ons ​​is binne die leegheid, die pyn, die onbekende en in ons soeke na verligting.
Die Goddelike sal 'n intensiteit van stilte gebied wat ons meer as enige ander tyd in die geskiedenis in vervoering sal omhul. Die draad van die mensdom sal nie meer individuele behoeftes na die hemele dra soos ons dit verstaan ​​nie, maar kollektiewe wonde wat alle lewende dinge omhels sal die nuwe belyning skep. Vir sommige van ons sal dit voel soos so 'n magstryd, wat elke been in ons liggame uitput soos ons geestelike energie spandeer om die Goddelike se elke beweging te wil verstaan.
Dit sal ons noop om saam te kom as gevolg van die verlies wat ons op beide persoonlike en kollektiewe vlakke sal ervaar. Daar is skoonheid in hierdie verlies, 'n heiligheid wat ons nog nooit tevore ervaar het nie en dit eers kan doen as ons oorgee. Ons sal uitbrei na vergifnis met meer gemak en 'n genade wat die mensdom die geleentheid sal gee om lief te hê tot 'n groter kapasiteit as wat ons gedink het ons ooit in staat was.
Ek het nodig dat jy weet ek was nie alleen nie.
Ek kon skaars my asem skep. Met elke inaseming sou herinneringe aan jou my gedagtes oorstroom - jou glimlag, jou warmte, ons lewens saam. Dit het my laat stilstaan ​​en enige vrees wat ek gehad het om geïsoleer te word weggestroop, en gewag vir daardie asem om my te vul totdat ek met verligting uitasem. Ek het geweet my tyd kom.
Jy was dalk nie daar nie, maar almal wat ons ken wat reeds hul pad oor wêrelde gemaak het, was aan my sy. Ek het gelag terwyl ek kyk hoe siele na my hand gryp om my te troos, sommige wat ek eintlik nog nooit eers ontmoet het nie. Ek het geweet hulle het aan dieselfde verskriklike gevolge as ek beswyk. Ek was deel van hierdie kollektiewe kruising van siele in so 'n mate dat ek die doel daarvan begin verstaan ​​het.
Familielede, vriende, vreemdelinge – almal in geesvorm – het bymekaargekom terwyl ek vir lug gesukkel het en besef het dat daar geen manier was dat enigeen van ons ooit alleen sou oorbly nie. Die gelag wat uit hierdie siele uitgegaan het, het my laat vergeet van die harde geluide wat my omring vanuit my hospitaalkamer, die masjiene waaraan ek gekoppel is, die swaar energie en stank van vrees wat ek gevoel het toe ek die eerste keer hierheen gebring is.
Ek haal nou my laaste asem. Ek kan sien hoe die engele diegene rondom my skei om my te verseker van my opgang.
O, hoe geseënd is ek om deel te wees van hierdie roeping, hierdie massa-evolusie wat sal help om die mensdom te genees op maniere wat ek nog nie eers heeltemal verstaan ​​nie. Hulle vlerke is so bruisend dat ek myself skaars kan bedwing. Ek lig, ek lig. Seun, ek wens jy kon my sien vlieg. Ek wens jy kon voel hoe so ongebonde ek is van alles wat my geknou het. Ek wens julle kon weet hoeveel van ons anderkant die sluier vir julle almal bid.
Wat met die mensdom gebeur, is nie wat jy dink nie. Ek wens die engele wil dit vir my verduidelik sodat julle almal minder sou ly totdat dit verby is. Maar hulle sal nie. So ek kan nie.
Ek is jammer dat ek jou te gou verlaat het, maar as jy net hierdie ander wêreld kon sien, sou jy verstaan ​​hoekom. Ek is net 'n fluistering weg, wat jou help om deur jou vrees vir die onbekende en die oorvloed emosies te werk wat jy steeds voel saam met almal anders wat op die oomblik probeer sin maak van die wêreld.
Die mensdom sal so anders wees. Die engele spring van blydskap oor wat gaan kom. Maar ek weet wel dat 'n aantal van ons wêrelde moes oorsteek om die weg vir jou voor te berei, en ek is as een van hulle gekies. En net sodat jy weet, ek sal dit alles weer doen, want dit is hoe lief ek vir jou is.
Bevestigings van die lig in tye van duisternis
Bevestigings van die lig in tye van duisternis: genesende boodskappe van 'n Spiritwalker
deur Laura Aversano
In hierdie versameling van geïnspireerde gebede en kragtige bevestigings dra die skrywer aktief haar helende wysheid en geestelike ondersteuning oor, en lei die leser deur gedagtes en emosies na die onbekende gebied van die onbekende, deur die afgrond en in die lig wat daarbinne verborge is.
Haar woorde, wat trauma, depressie, hartseer, woede en openbaring aanspreek, wakker individuele geestelike paaie aan, bied vertroosting en beskerming en dra by tot die kollektiewe evolusie van die mensdom en die aarde.
Laura Aversano is 'n mediese en geestelike intuïtief, 'n voorvaderlike empatie en 'n spiritwalker. Sy afstam van 'n antieke geslag van Siciliaanse kundiges en sieners, kommunikeer sedert kinderjare met die geesteswêreld. Sy is opgelei in die goddelike geheimenisse van esoteriese Christendom, in plantgeneeskunde en sjamanisme deur inheemse Amerikaners, en in baie maniere van praktiese terapie.
Besoek haar webwerf: LauraAversano.com/
Kom in balans binne die veranderinge van wêrelde
Die filosofieë wat eeue gelede gebore is, is vandag net so waar soos destyds. Ons interpretasies is...