Die hoeveelheid opgeloste yster in oseane wat aan die wêreld se kontinentale rakke grens, wissel veel meer tussen streke as wat gerealiseer word, sê navorsers, met implikasies vir toekomstige klimaatvoorspelling.
Britse wetenskaplikes sê ramings van die hoeveelheid yster wat in seewater ontbind rondom sommige van die wêreld se kusse, kan drasties verkeerd wees.
Hulle sê daar is geen standaard, een-grootte-pas-al die manier om te meet hoeveel yster die water in verskillende dele van die wêreld binnegaan. In plaas daarvan sê hulle die bedrae kan tot tien duisend keer wissel tussen een area en die ander, met groot implikasies vir die impak van die yster op die oseaan-koolstofsiklus.
Hierdie onsekerheid het waarskynlik gelei tot die yster se impak wat oordrewe en onderspel is. Dit word vererger deur 'n ander ontdekking: dat die yster die water binnedring deur twee meganismes, nie die een wat tot dusver gedink het om self verantwoordelik te wees nie.
Yster is die sleutel tot die verwydering van koolstofdioksied uit die atmosfeer, aangesien dit die groei van mikroskopiese mariene plante (fytoplankton) bevorder, wat die kweekhuisgas versper en dit in die oseane sluit.
Maar die nuwe studie, gelei deur navorsers wat by die National Oceanography Centre Southampton, die Verenigde Koninkryk, gebaseer is, het bevind dat die hoeveelheid opgeloste yster wat in die oseane van kontinentale marges vrygestel word - die sone van die oseaanvloer wat die dun oseaiskors uit dik kontinentale korst skei - wissel op maniere wat nie tans deur oseaan-klimaatvoorspellingsmodelle vasgevang word nie.
Dit sê hulle kan voorspellings van toekomstige klimaatsverandering verander, omdat yster 'n sleutelrol speel in die globale koolstofsiklus.
Die studie het bevind dat die hoeveelheid yster wat lek uit kontinentale marge-sedimente wissel tussen streke weens plaaslike verskille in verwering en erosie op land. Die resultate van die studie word in Nature Communications gepubliseer.
Soos om suiker by te voeg
"Yster dien as 'n reuse hefboom op die mariene lewe wat koolstof berg," sê dr. Will Homoky, hoofskrywer en nagraadse navorsingsgenoot aan die Universiteit van Southampton Ocean and Earth Science, wat by die sentrum gebaseer is. "Dit skakel aan op die groei van mikroskopiese mariene plante wat koolstofdioksied uit ons atmosfeer onttrek en dit in die see sluit."
Kontinentale marges is 'n belangrike bron van opgeloste yster wat die oseane binnedring. Maar tot nou toe is metings slegs in 'n beperkte aantal streke regoor die wêreld geneem, almal met lae suurstofvlakke en hoë sedimentasiesyfers. Die Southampton-studie het gefokus op 'n streek met kontrasterende omgewingstoestande - in Atlantiese waters langs die kus van Suid-Afrika.
"Ons was gretig om yster van hierdie streek te meet omdat dit so verskillend is van gebiede wat voorheen bestudeer is. Die seewater bevat hier meer suurstof, en sedimente versamel baie stadiger op die seebodem omdat die streek droër en geologies minder aktief is, "sê prof. Rachel Mills, mede-outeur van die studie.
Die span het gevind dat aansienlik kleiner hoeveelhede yster aan seewater gelewer word, as wat dit ook al voorheen gemeet is, wat vooruitsigte van globale ystervoorsiening uitdaag.
Hulle het ook twee verskillende meganismes gevind waarop rotse op die seebodem oplos, deur die isotopiese samestelling van die yster te meet deur gebruik te maak van 'n tegniek wat ontwikkel is met mede-outeurs wat by die Universiteit van Suid-Carolina gebaseer is.
"Ons het reeds geweet dat mikrobiese prosesse yster in rotse en minerale oplos," sê dr. Homoky. "Maar nou vind ons dat rotse ook passief losmaak en yster tot seewater los, soos suiker wat in 'n koppie tee oplos.
"... Die teenwoordigheid of afwesigheid van ystervoorraad van kontinentale marges kan genoeg wees om die Aarde se oorgang tussen die ys en die interglaciale tydperke te dryf."
"Die feit dat ons 'n nuwe meganisme gevind het, laat ons vra hoeveel yster uit ander dele van die oseaanvloer lek. As sekere rotse onafhanklik van mikrobiese prosesse ontbind, is daar skielik heel gebiede wat yster wat tans onverklaarbaar is, kan lewer.
"Model simulasies dui daarop dat die teenwoordigheid of afwesigheid van ystervoorraad van kontinentale marges voldoende kan wees om die Aarde se oorgang tussen gletser- en interglaciale periodes te bestuur.
"Daarom kan hierdie bevindings beslis implikasies hê vir globale klimaatmodellering - tot watter mate nog nie bepaal moet word nie.
"Ons studie toon dat die hoeveelheid yster wat van verskillende marges af kom, tot tien duisend keer kan wissel. In sommige streke oorskat ons waarskynlik - en in ander onder-skatting - die invloed van sedimentêre ysteraanbod op die koolstofsiklus van die see.
Die studie is hoogs aktueel, aangesien die debat voortduur waar die hitte wat deur kweekhuisgasvrystellings veroorsaak word, gaan. Sommige beweer dat klimaatsverandering op 'n virtuele stilstand is, omdat atmosferiese verwarming 'n bietjie vertraag het. Ander sê die hitte gaan in die oseane. Interessant bly dit onduidelik watter groep kan beweer die studie ondersteun dit.
Die studie is deel van GEOTRACES, 'n internasionale program wat ontwerp is om begrip van biogeochemiese siklusse en die grootskaalse verspreiding van chemiese elemente en hul isotope in die mariene omgewing te verbeter. - Climate News Network
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Oseaan yster verskil hoofsaaklik tussen plekke