Menslike geheue is ingewikkeld en neurowetenskaplikes probeer nog steeds om die meganismes te ontdek wat daartoe lei dat herinneringe gevorm word. Viki Reed / Flickr, CC BY
Een van die kritieke funksies van die brein is om inligting te kodeer en te stoor, wat ons herinneringe word. Ons herinneringe gee ons insig in gebeure en kennis van die wêreld rondom ons en beïnvloed ons optrede en gedrag - wat belangrike aspekte van ons persoonlikheid vorm.
Daar is verskillende aspekte en soorte herinneringe. Dit wat ons gewoonlik as 'geheue' dink in die daaglikse gebruik, is eintlik langtermyngeheue. Maar daar is ook belangrike kort termyn en sensoriese geheue prosesse wat benodig word voordat 'n langtermyngeheue gevestig kan word.
Geheue word oor die algemeen in twee breë kategorieë verdeel: eksplisiet (verklarend) en implisiet (nie-verklarend) geheue.
Implisiete of nie-verklarende herinneringe is gedrag wat ons geleer het, maar nie kan verbaal nie. Hierdie herinneringe werk tipies sonder bewuste bewustheid, wat vaardighede, gewoontes en gedrag insluit.
Hierdie gedrag loop op 'n outomatiese vlieënier - om byvoorbeeld jou skoenveters vas te bind. Dit is maklik om een ​​keer geleer te doen, maar dit is baie moeilik om vir iemand te sê hoe u hierdie taak verrig.
Veelvuldige dele van die brein vorm implisiete herinneringe, aangesien dit 'n verskeidenheid reaksies insluit wat gekoördineer moet word. 'N Sleutelgebied van die brein wat die. Genoem word basale ganglia is betrokke by die vorming van hierdie “motoriese” programme. Boonop is die serebellum aan die agterkant van die skedel speel 'n belangrike rol in die tydsberekening en uitvoering van geleerde, bekwame motoriese beweging.
Eksplisiete of verklarende herinneringe kan mondelings uitgespreek word. Dit sluit in herinneringe aan feite en gebeure, en ruimtelike herinneringe aan plekke. Hierdie herinneringe kan bewustelik herroep word en kan outobiografies wees - byvoorbeeld wat u tydens u laaste verjaardag gedoen het - of konseptueel, soos om inligting vir 'n eksamen te leer.
Dit is maklik om hierdie herinneringe te bekom. Dit is egter ook maklik om te vergeet, aangesien dit vatbaar is vir ontwrigting tydens die vorming en stoor van die inligting.
Daar is verskillende fases om 'n blywende geheue te vorm, en inligting kan verlore gaan (of vergeet word). Die multistore model van geheue stel voor dat langtermynherinneringe in drie fases gemaak word. Inkomende inligting word deur sensoriese geheue oorgedra na korttermyngeheue en dan na langtermyngeheue, eerder as om op een slag te gebeur.
Die verskillende soorte geheue het elkeen 'n spesifieke werkswyse, maar hulle werk almal saam aan die memorisering en kan gesien word as drie nodige stappe om 'n blywende geheue te vorm.
Die inligting wat in elk van hierdie stappe gekodeer is, duur 'n eie tydsduur. Eerstens moet ons let op die inligting wat ons gaan kodeer - dit is sensoriese geheue. Ons aandag wissel voortdurend, dus is die inkomende inligting dikwels vlugtig - soos 'n momentopname - maar dit bevat besonderhede van klanke, gewaarwordinge en beelde.
Korttermyngeheue of werkgeheue word vir sekondes tot minute geberg en het 'n baie beperkte inligtingsvermoë. Weens die beperkte kapasiteit, moet werkgeheue inligting gereeld "dump". Tensy hierdie inligting na die langtermynwinkel oorgedra word, sal dit vergeet word.
'N Voorbeeld is nodig om 'n telefoonnommer te onthou, wat vir 'n kort tydjie onthou kan word, maar gou vergeet word. Maar as hierdie inligting herhaal word deur herhaling, kan hierdie inligting oorgaan in die langtermyngeheue, wat 'n oënskynlik oneindige bergingsvermoë het. Dit beteken dat toegang tot inligting vir 'n baie langer tyd verkrygbaar is.
Ons herinneringe op lang termyn is die herinneringe aan ons lewens. Byvoorbeeld, die telefoonnommer kan gekoppel word aan ons gesinshuis en sal jare in die toekoms onthou word.
Baie dele van die brein speel 'n rol in die vorming en berging van verklarende geheue, maar die twee belangrikste streke is die hippokampus, die emosiesentrum, en die prefrontale korteks heel aan die voorkant van die brein.
Die prefrontale korteks en werkgeheue
Die prefrontale korteks is belangrik in die vorming van korttermyn- of werkgeheue. Alhoewel hierdie korttermynherinneringe verlore gaan as gevolg van inmenging met nuwe inkomende inligting, is dit noodsaaklik om gedrag te beplan en te besluit watter aksies u moet uitvoer op grond van die huidige situasie.
Die hippocampus en die langtermyngeheue
'N Korttermyngeheue kan gekonsolideer word tot 'n blywende langtermyngeheue. Dit behels 'n sisteem van breinstrukture in die mediale temporale lob wat noodsaaklik is vir die vorming van verklarende herinneringe. Die hippocampus is 'n sleutelgebied in die mediale temporale lob, en die verwerking van inligting deur die hippocampus is nodig om die korttermyngeheue in 'n langtermyngeheue te kodeer.
Die langtermyngeheue word nie permanent in die hippocampus geberg nie. Hierdie langtermynherinneringe is belangrik, en dit is riskant om dit net op een brein te stoor; skade aan daardie gebied kan lei tot die verlies van al ons herinneringe.
In plaas daarvan word voorgestel dat langtermynherinneringe geïntegreer word in die serebrale korteks (verantwoordelik vir die hoërorde funksies wat ons menslik maak). Hierdie proses word kortikale integrasie genoem; dit beskerm die inligting wat in die brein gestoor word.
Skade aan breinareas, veral die hippocampus, lei egter tot verlies aan verklarende herinneringe, wat ook amnesie genoem word.
As u artikels van korttermyngeheue inoefen, kan dit in ons langtermyngeheue oorgedra word, wat oënskynlik 'n oneindige kapasiteit het om te berg. g_leon_h / Flickr, CC BY
Die bekende gevallestudie van “HM” - Henry Molaison (gebore Februarie 26, 1926, en sterf Desember 2, 2008) - het getoon dat die hippocampus noodsaaklik is vir die vorming van langtermynherinneringe. HM het sy hippocampus as 23-jarige laat verwyder in 'n poging om epileptiese aanvalle wat in sy mediale temporale lob.
Die verwydering van die temporale lob, insluitend die hippocampus, het gelei tot die onvermoë om nuwe herinneringe te vorm, bekend as anterograde amnesia. Die korttermyn- en prosedurele geheue van HM (hy weet hoe om dinge te doen, soos motoriese vaardighede) het egter ongeskonde gebly, net soos baie van sy herinneringe voor die operasie.
Die agteruitgang van die brein
Alzheimer se siekte pasiënte ontwikkel breinpatologieë wat neurone beskadig, veral in die hippocampus. Dit word genoem neurofibrillêre verstrengelings en amyloïd-beta-gedenkplate. Amyloïde gedeeltes ontwrig die kommunikasie tussen neurone. Neurofibrillêre verstrengeling beskadig die neuron se vervoerstelsel en maak die selle dood.
Skade aan neurone in die hippocampus verhoed die vorming van nuwe herinneringe en ontwrig ook neurone wat netwerke gevorm het wat bestaande herinneringe kodeer. Dit lei tot die verlies van hierdie herinneringe, wat retrograde amnesie genoem word.
Namate die afsterf van neurone toeneem, begin die breinstreke krimp en verdwyn. In die laaste stadiums van Alzheimers is skade wydverspreid en verloor baie breinweefsel.
Funksioneel verloor pasiënte met Alzheimersiekte al hoe meer herinneringe, insluitend taalelemente en belangrike inligting oor hul lewens. Prosedurele herinneringe (motoriese vaardighede) is die laaste vermoë om vernietig te word.
Menslike geheue is ingewikkeld, en neurowetenskaplikes probeer nog steeds om die meganismes te ontdek wat daartoe lei dat herinneringe gevorm word. Nuwe wetenskaplike tegnieke laat geleidelik ondersoek in hoe die herinneringe gekodeer en geberg word, maar die oppervlak van die gees en die herinneringe wat dit bevat, is tot dusver nog net ondersoek.
Amy Reichelt, Dosent, LNR-DECRA, RMIT Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Waarom ons oneindige geheue kan besit