Boulton Paul P.80 Superstrand - Inligting - 2022
Die Overstrand was self 'n aangepaste weergawe van die vroeëre P.29 Sidestrand, 'n tweemotorige tweemotorige medium bomwerper, wat self losweg afstam van die Boulton Paul P.7 Bouges van 1918. Die Sidestrand is gevolg deur die P.75 Overstrand, die eerste RAF -vliegtuig met 'n aangedrewe rewolwer. Die Overstrand is in die middel van die dertigerjare in klein hoeveelhede vervaardig en is deur No.101 Squadron gebruik.
Die P.80 Superstrand was 'n ontwerp vir 'n verbeterde weergawe van die Overstrand. Dit was nog steeds 'n tweedekker, maar dit het 'n intrekbare hoofonderstel gekry, kragtiger Pegasus IV -enjins en 'n nuwe neustoring soortgelyk aan 'n ontwerp wat ontwerp is vir die Boulton Paul P.70 bomwerperprojek. Die Overstrand het 'n lang silindriese geglasuurde rewolwer met 'n koepelvormige dak en vloer. Die P.80 -rewolwer sou 'n geglasuurde boonste helfte gehad het, en die onderste helfte sou in die romp se omhulsel gewees het. Die P.80 het ook 'n voudeursigtige kappie vir die agterskut bekendgestel, deel van 'n lang kajuitkap wat gestrek het vanaf die posisie van die vlieënier voor die vlerke terug na die ruggeweer.
Een Overstrand het die 720 pk Pegasus IV -enjins gekry as deel van die ontwerpproses vir die Superstrand.
Teen die tyd dat die Superstrand deur Boulton Paul voorgestel is, het die ouderdom van die tweedekker vinnig verbygegaan en sou alle toekomstige RAF -bomwerpers eenvliegtuie wees. Die P.80 is ontwikkel op ongeveer dieselfde tyd as die ontwerp van Boulton Paul se eie P.79 -bomwerper, en was duidelik verouderd. Geen prototipes is bestel nie.
Enjin: Twee Pegasus IV -enjins
Krag: 720 pk elk
Topsnelheid: 191 km / h op 15.000 voet
Diensplafon: 27,500 voet
Bereik: 1050 myl teen 150mph op 15,00ft
Boulton Paul P.80 Superstrand - Geskiedenis
Gedurende die tweede helfte van die agtiende eeu het vervaardigers van metaalknoppies begin om hul produkte te merk deur die agterkant met hul name en dikwels hul adresse te merk. Hierdie & lsquobackmarks & rsquo kan nuttige inligting verskaf vir die datering van die knoppies, aangesien besonderhede van die verskillende maatskappye, en toe hulle werksaam was, in hedendaagse handelsgidse en ander dokumentêre bronne gevind kan word. Die merk word altyd vervaardig deur die gestempel, wat 'n inherente deel van die vervaardigingsproses is, en agtermerke wat op hierdie manier vervaardig word, word tot vandag toe steeds gebruik.
Die volgende lys identifiseer Britse vervaardigers en die agtermerke wat hulle gebruik het vanaf die vroegste wat tot ongeveer die middel van die twintigste eeu aangeteken is. Hulle is oor 'n lang tydperk uit 'n groot aantal bronne versamel, beide dokumentêr en die knoppies self, waarvan die meeste deur metaalverklikkers herwin is. In die algemeen moet datums as benaderd beskou word, en nie eksklusief nie, tensy die konteks anders aandui. Dit is ook so dat daar 'n paar verskille is met betrekking tot datering tussen die sekondêre bronne wat geraadpleeg is. Waar dit nie moontlik was om sulke verskille te versoen nie, word die verskillende datums en datumbereikens in die toepaslike veld & lsquoDate & rsquo aangetoon.
Die notering is in alfabetiese volgorde, volgens die maatskappy se naam. Gedurende die betrokke tydperk is dit altyd die van (s) van die stigter (s). Waar verskillende lede of geslagte van dieselfde gesin vir die onderneming gewerk het, word dit onder die algemene van genoem. Waar dubbele of veelvuldige name van toepassing is, word elke naam afsonderlik gelys, maar terugverwys na die hoofnaam van die onderneming. Dit is gedoen om 'n vinniger opsporing van 'n onderneming te vergemaklik as agtermerke gedeeltelik onleesbaar is, aangesien dit dikwels op knoppies is wat van die grond af herwin word.
Benewens die vermelding van agtermerke, word alle relevante inligting rakende die knoppiesmakers in opsommingsvorm getoon. Dit bevat tipies datums waarop die maatskappye gestig, oorgeneem of gestaak is. Bekende knoppiesoorte, wat verband hou met die vervaardiger of met spesifieke agtermerke, word ook opgemerk waar dit van mening is dat dit nuttig kan wees. Die agtermerke bestaan ​​slegs uit die naam van die onderneming (of voorletters), of die naam en adres saam. Hulle bevat ook af en toe 'n beeldmerk, soos die pluim van die Prins van Wallis wat op die knoppies van Jennens uit 1860 gevind is. In die lys is die agtermerk altyd die kombinasie van die velde & lsquoName & rsquo en & lsquoAddress & rsquo. As die adres nie deel is van die agtermerk nie, is die veld & lsquoAddress & rsquo leeg.
Dit is nie altyd duidelik uit die bronne of die naam en adres werklike agterpunte is wat deur die ondernemings gebruik word nie, of bloot die besonderhede daarvan, soos verkry uit handelsgidse en ander primêre bronne. Om hierdie rede word die agtermerke wat die skrywer werklik gesien het - hetsy deur die knoppies direk te sien, of foto's daarvan - in 'n versierde lettertipe getoon. Dit is die bedoeling dat die lys gereeld opgedateer word, aangesien meer van die agtermerke bevestig word. Daar moet op gelet word dat bevestiging van 'n terugmerk nie 'n bevestiging van die datums wat daarmee verband hou, impliseer nie.
Dit is ook onvermydelik dat die lys foute sal bevat, beide as gevolg van die transkripsie van die inligting en as gevolg van die gebruik van sekondêre bronne, wat, soos hierbo aangedui, soms met mekaar verskil. Op dieselfde manier sal daar weglatings uit die lys wees, beide ten opsigte van die name van ondernemings, en die agtermerke vir die genoteerde. Die bedoeling is dat die periodieke opdaterings ook wysigings en toevoegings sal insluit, namate meer inligting beskikbaar word.
As die besonderhede in sommige gevalle taamlik yl lyk, moet u in gedagte hou dat die getoonde inligting uit 'n enkele knoppie of 'n enkele dokumentêre verwysing verkry kan word. In ander gevalle is daar natuurlik 'n magdom gepubliseerde inligting, en verdere besonderhede is dikwels beskikbaar by die bronne wat aan die einde van die notering aangehaal is.
GESKIEDENIS VAN VLUG
Gedurende die vluggeskiedenis het die belangrikste vordering oor die algemeen vinniger plaasgevind tydens oorlogstye, veral met betrekking tot tegnologiese vooruitgang.
Voor die koms van vliegtuie, sou vloote van oorlogskepe van die magtigste nasies op aarde die oseane van die aardbol reis. Die vlieggeskiedenis toon dat vliegtuie wat die lug beheer, dikwels 'n beslissende faktor sou wees in die uitkoms van konflikte.
Die geskiedenis van vlug onthul dat in die tyd toe vliegtuie die eerste keer as oorlogsinstrumente gebruik is, klein, geïmproviseerde bomme oor die sy na 'n geterroriseerde vyand op die grond gegooi het. Om 'n teiken te bereik, was 'n kwessie van geluk.
Die vlieggeskiedenis het vasgestel dat moderne vliegtuie die vermoë kan hê om stealth-tegnologie te gebruik, terwyl hulle met 'n trans-soniese en supersoniese snelheid oor 'n teiken kom. Hulle kan hul wapens met die akkuraatheid laat val om skade aan omliggende gebiede te verminder.
In die vluggeskiedenis beteken die koms van die straalmotor en vooruitgang in aerodinamika dat die vliegtuig hoër en vinniger as ooit tevore kan vlieg.
Alhoewel die snelheid van die vliegtuig aansienlik toegeneem het sedert die eerste vliegtuie op die lug was, het prestasies in die vlieggeskiedenis ook plaasgevind met betrekking tot wendbaarheid.
Eksotiese materiale het sterker, maar ligter strukture moontlik gemaak. Vliegtuie kan verder ry as ooit tevore deur die gebruik van vaartbelynde en doeltreffender enjins.
'N Studie van die geskiedenis van vlug toon dat die grootste prestasies binne die atmosfeer van die aarde behels het dat groter vragte na hoër hoogtes opgehef is. 'N Paar vliegtuie het merkwaardige snelheidsrekords opgestel, maar dit was op die rand van die ruimte waar 'n dunner atmosfeer minder wrywing verminder.
Ons wens is dat daar in die toekoms verbeterde wetenskap sal wees wat die ontwikkeling van vreedsame tegnologie sal bevorder.
Die Ferranti Gyro Sight Mk I. Die vlieënier/kanonnier moes kyk na die smal veldgevoude prismatiese teleskopiese gesig aan die bokant van die toestel, 'n nadeel wat later verbeter is Markus II
Gyro gunsights was (meestal) wysigings van die reflector gunsight om vlieëniers te help om teikens (ander vliegtuie) te tref wat vinnig voor hulle gedraai het. Die reflektorsig (wat die eerste keer op die Duitse vegters in 1918 en#911 ] gebruik is en in die dertigerjare algemeen op allerhande veg- en bomwerpervliegtuie gebruik is) was 'n optiese toestel wat bestaan ​​uit 'n hoekverdeelglas van 45 grade wat voor die vlieënier en het 'n verligte beeld van 'n gerigte retikel geprojekteer wat op die oneindige voor die vlieënier se gesigsveld sou lyk en perfek in lyn was met die gewere van die vliegtuig ('met 'n geweer'). Die optiese aard van die reflektorsig het beteken dat dit moontlik was om ander inligting in die gesigsveld in te voer, soos veranderinge van die mikpunt as gevolg van afbuiging bepaal deur insette van 'n gyroscoop. ΐ ]
Dit is belangrik om daarop te let dat die inligting wat aan die vlieënier voorgelê is, was van sy eie vliegtuie, dit is die afwyking/voorsprong wat bereken is, was gebaseer op sy eie bankvlak, draaitempo, lugsnelheid, ens. genoeg. [ aanhaling nodig ]
Britse ontwikkelings [wysig | wysig bron]
Na toetse met twee eksperimentele gyro gunsights wat in 1939 begin het, was die eerste produksie gyro gunsight die Britte Mark I Gyro Sight (links), ontwikkel in 1941 in Farnborough. Om tyd in ontwikkeling te bespaar, was die gesig gebaseer op die reeds bestaande tipe G prismatiese gesig, basies 'n teleskopiese geweer wat in 'n korter lengte gevou is deur 'n reeks prisma's. Α ] Prototipes is in die vroeë deel van daardie jaar in 'n Supermarine Spitfire en die rewolwer van 'n Boulton Paul Defiant getoets. Met die suksesvolle afhandeling van hierdie toetse is die visier deur Ferranti in produksie gebring, en die eerste weergawes met beperkte produksie was teen die lente van 1941 beskikbaar, en die toerisme-aantreklikhede is eers operasioneel gebruik Luftwaffe aanvalle op Brittanje in Julie dieselfde jaar. Die Mark I -gesig het egter 'n aantal nadele, waaronder 'n beperkte gesigsveld, onreëlmatige optrede van die reticle, en dat die vlieënier/skutter hul oog teen 'n oogstuk moet rig tydens gewelddadige maneuvers. Die produksie van die Mark I is uitgestel en daar word begin met 'n verbeterde sig. Veranderinge behels die integrering van die gyro -aangepaste retikel in 'n meer standaard reflektorsigstelsel. Hierdie nuwe gesig het die geword Mark II Gyro Sight, wat laat 1943 vir die eerste keer getoets is, met produksievoorbeelde wat later in dieselfde jaar beskikbaar was. In die Mark II moes die vlieënier die vlerkspan van die teiken stel en 'n gaspedaal gebruik om die teiken in die middel te hou. Β ]
Die kajuit van 'n Spitfire IX wat die Mk II Gyro -weerkaatser wys.
Die Markus II is daarna ook in die VSA deur Sperry vervaardig as die K-14 (USAAF) en Mk18 (Vloot)
Die op die radar gerigte AGLT Village Inn-stertorent het 'n Mark II Gyro Sight bevat en hierdie rewolwer is teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog op sommige Lancaster-bomwerpers aangebring.
Vir 'n 9 -silinder radiaal gee 'n 8 -fasetdeksel 9 hoeke waar u die silinderkoppe kan plaas, wat die benatte oppervlakte van die omhulsel verminder in verhouding tot die sirkelvormige omhulsel wat die silinderkoppe omvat. Miskien het hulle nie 'n Engelse wiel gehad nie. Daar was baie eksperimente oor hoe om metaalstrukture in die 20's en 30's te bou, met elke onderneming wat sy gunsteling truuks het. Bolton Paul was een van die ondernemings wat nuwe idees probeer het, maar wie weet regtig?
Ek het gesweer dat ek dit nie sou doen nie, maar dit gaan in elk geval. Ek was geamuseerd deur sommige van die opmerkings oor die Gannet. Dit is waar dat dit nie soos baie ander vliegtuie gelyk het nie, maar dit is bedoel waarvoor dit ontwerp is en waar dit moes werk. Dit is ontwerp as 'n outonome anti-duikbootvliegtuig wat op groot afstande onderduikbedreigings vir die vloot moes opspoor en uitskakel sodat die duikboot geneutraliseer kon word voordat hy sy missiele kon skiet. Dit moes dus 'n aansienlike tyd op lang afstande van die vloot kon hê. Dit moes ook sy eie sensors (radar, MAD, sonobuoys) en wapens dra wat beslis 'n kern duikboot sou doodmaak - 'n groot vrag. Dit moes ook werk van baie klein draers uit die Tweede Wêreldoorlog met gepantserde vliegdekke, lae plafonne vir hanger en klein hysbakke - vandaar die dubbele vleuelvou. Ek veronderstel dat 'n enkele vou, soos met die Avenger, dieselfde klaring sou gee, maar dat elke vragmotorvliegtuig vir lang tye op die dek met sy vlerke gevou en 'n Grumman -vleuelvou met turbine -enjins sou kon hardloop gaar gevoude vlerke en romp. Dit was ook 'n tweemotorige vliegtuig. Daar is baie verpak in die vliegtuigraam.
Ek het die plesier gehad om saam met baie ingenieurs van Fairey Aviation te werk, en hulle was van die skerpste ingenieurs ter wêreld. Oor die algemeen kan hulle oplossings vind vir probleme wat die gemiddelde ingenieur kan ontstel - en dit is een van die maniere waarop u Nugly -vliegtuie kan kry.
Die Boeing P-26 Peashooter was die eerste Amerikaanse ontwerp wat heeltemal uit metaal gebou is. Alhoewel dit as 'n vegter ontwerp was, was dit verouderd teen die tyd dat Amerika die oorlog betree het.
Die Vought Corsair was so 'n uitstekende vliegtuig dat meer as 13 000 tussen 1942 en 1953 vervaardig is. Dit is eintlik die langste produksieloop van enige Amerikaanse vliegtuig ooit. Die Corsair het in die Amerikaanse vloot in die Stille Oseaan gedien en was 'n uitstekende vegter. Dit kan ook ander rolle vervul, insluitend as 'n vegvliegtuig. Die laaste Corsair het in 1979 by die Honduras -lugmag afgetree.
Nie eers die eerste keer dat Boulton & amp; Paul Ltd. L'ufficio tecnico dell'azienda affidò all'ingegnere H.A. Hughes il compito di disegnare un velivolo adatto allo scopo. Hughes decise di basarsi sul precedente Sidestrand del 1928, sviluppandone sostanzialmente una variante migliorativa mantenendone quindi l'aspetto, oramai sorpassato, che poco si discostava da quelli realizzati durante il primo conflitto mondiale e che era caratterizzato dalla velaturi bipli different basate su mitragliatrici ad azionamento manuale, e dal carrello d'atterraggio fisso. L'Overstrand tuttavia era equipaggiato con un impianto motore dalla maggior potenza che si traduceva, tra l'altro, in una maggiore velocità massima raggiungibile (225 km/h, 140 mph) e che aumentava le difficoltà operative dei mitraglieri, specialmente quello della all'apice anteriore della fusoliera.  
Vir 'n groot probleem kan ek 'n groter grootte van 7,30 mm kry. Questa particolarità rese l'Overstrand il primo aereo in servizio nella RAF a montare una torretta servocomandata. Die rotasie van die motor kan 'n motoriese pneumatiek vir die vertikale tydperk van die motor gee. Per migliorare le condizioni generali dell'equipaggio anche la cabina di pilotaggio venne protetta da un tettuccio finestrato mentre, seppur screenate, le postazioni difensive dorsale e ventrale rimasero aperte.
In seguito venne pianificato lo sviluppo di una nuova variante dotata di carrello d'atterraggio retrattile, identifata come P.80 "Superstrand", ma il progetto venne abbandonato.  
Il primo Overstrand, al tempo della sua realizzazione indicato come Sidestrand Mk IV, venne portato in volo per la prima volta nel 1933, equipaggiato con una coppia di motori radiali Bristol Pegasus I.M3 da 580 hp (433 kW) ciascuno, in sostituzione dei Bristol Jupiter da 460 hp (340 kW) che motorizzavano i Sidestrand, toestemmingendogli di raggiungere i 246 km/h (156 mph). Ons kan ongeveer 680 kg (1 500 lb) weeg. Die omskakeling na die suksesvolle agteruitgang van systringe vir vriende met 'n nuwe standaard motor kan met 'n nuwe weergawe ontwikkel word, soos Pegasus II.M3 van 580 pk. 
Die produksie in die reeks van 1936 tot 1936 vir 'n deel van die oorkoepelende deel van die Sidestrand is 'n nuwe funksie van die eskader van die RAF 101, eskader van die eskader met 'n integrale deel van die eskader, 144 impiegò brevemente prima di sostituirlo con in più efficaci e moderni Bristol Blenheim nel 1938.
Boulton Paul P.80 Superstrand -projek
'N Bietjie inligting oor die Boulton Paul P.80 Superstrand ..
Pegasus IV -enjins met propellers met veranderlike spoed.
beraamde topsnelheid 191mph op 15.000ft.
diensplafon van 27.500 voet.
wissel by 150mph by 15.000ft: 1.050miles
bron: Boulton Paul Aircraft sedert 1915-Alec Brew.Putnam.Londen 1993
spanwydte: 71 voet 11 duim.
lengte: 45 voet 6 duim.
vleuelarea: 980 vierkante meter.
bron: The Airplane Monthly Desember 1994.
reeks by 150mph by 15.000ft: 1.050miles
Ek het 'n bietjie meer inligting oor die Superstrand. Dit kom uit 'n boekie genaamd & quot; The Aircraft Calendar & quot; geskryf deur Eric Sargent en gepubliseer deur Sampson Low, Marston & amp. Ltd. . Boulton Paul is in die British Empire -afdeling op bladsy 6. Vier vliegtuie word gelys, die Overstrand, Sidestrand, Superstrand en die P.71A 'n kleiner tweemotorige kommersiële tweedekker. Die gegewens is redelik beperk, en wat daar is, verskil effens van wat u reeds het.
Motore 2 x 700 pk Bristol Pegasus
Maks. Spoed 193 MPH
Bereik 1 060 myl
Vleuel span - 80 1/2 voet
Sitplekke - 4
Gewig gelaai - 17,050 pond
Ek vind die gewigbelaaide figuur interessant, alhoewel die kantrand van sy afmeting slegs effens groter was as sy voorgangers, 'n laer gewig was. die kantrand is 10,197 pond, en die Overstrand 12 000 pond.
Filter / Opsies
Die vliegtuig tipe ensiklopedie van flugzeuginfo.net bevat die belangrikste feite en syfers van die meeste burgerlike en militêre vliegtuie wat in die geskiedenis en vandag gebou is.
Tot vandag toe is 'n totaal van 1258 verskillende vliegtuie en helikopters in die databasis ingesluit. En die ensiklopedie groei steeds met nog honderde.
Die reeks vliegtuie begin by die vroegste vliegtuie, soos die Wright Flyer, en gaan na die later tweevliegtuie van Spad of Sopwith uit die era van die Eerste Wêreldoorlog of hul mededingers wat uit Fokker gebou is. Dit bevat die eerste straalvliegtuie soos die Messerschmitt Me 262 en die Gloster Meteor. Verder kan u hier inligting vind oor die vroeë vliegtuigvliegtuie, soos die Boeing 707 of die spioenasievliegtuie, soos byvoorbeeld die U-2 en die SR-71. Feite en syfers van die Airbus A320-familie en die lang produksie van Boeing 737 word bevat, asook vliegtuie uit die Sowjetunie, soos die Tu-154. Huidige militêre vliegtuie soos die F-22 of die Eurofighter, asook die huidige produksievliegtuig soos die Boeing 777 en die Airbus A380, voltooi hierdie groot databasis.
Elke vliegtuigblad bevat ten minste een aflaaibare foto en die tegniese spesifikasies. Hierdie ensiklopedie word voortdurend bygewerk. Hou in gedagte dat alle foto's kopieregbeskerm is - geen gebruik word toegelaat sonder die regte toestemming nie.
'n Spesiale eenheid " voer sy missie uit en vermoor meer as 1 500 hospitaalpasiënte in Oos-Pruise.
Verstandelik siek pasiënte uit die hele Oos -Pruise is na die distrik Soldau, ook in Oos -Pruise, oorgeplaas. 'N Spesiale militêre eenheid, basies 'n treffergroep, het sy agenda uitgevoer en die pasiënte oor 'n tydperk van 18 dae doodgemaak, 'n klein deel van die groter Nazi-program om almal uit te wis wat volgens sy ideologie beskou word. Na die moorde het die eenheid by die hoofkwartier in Berlyn aangemeld dat die pasiënte suksesvol ontruim is. "
Op hierdie dag in 1942 word 4300 Jode uit die Poolse stad Chelm gedeporteer na die Nazi -uitwissingskamp in Sobibor, waar almal doodgemaak word. Op dieselfde dag stig die Duitse firma IG Farben 'n fabriek net buite Auschwitz, om voordeel te trek uit Joodse slawe -arbeiders uit die Auschwitz -konsentrasiekampe.
Sobibor het vyf gaskamers gehad, waar ongeveer 250 000 Jode tussen 1942 en 1943 dood is. 'N Opstand in die kamp het in Oktober 1943 plaasgevind. 300 Joodse slawe -arbeiders het opgestaan ​​en verskeie lede van die SS sowel as Oekraïense wagte doodgemaak. Die rebelle is dood toe hulle hul gevangenes beveg het of probeer ontsnap het. Die oorblywende gevangenes is die volgende dag tereggestel.
Die Slag van Arras het nog gewoed.
Gen Gamelin bestel 'Instruksie No12 ' op 19 Junie vir
'n aanval op Mezieres uit die suide en die Somme
uit die noorde. Dit is deur Weygand gekanselleer nadat hy aanvaar het
bevel, wat ook beveel het dat die paaie van vlugtelinge skoongemaak moet word
en die ontbloot van soveel moontlik WWI 75's.
Op die 20ste vlieg Weygand oor Noord -Frankryk
met vergaderings, beveel genl Ironside vir genl Gort om
val suid met alle moontlike krag om 0800 uur aan
daardie dag. Gort het daarop gewys dat sewe van sy nege afdelings
was reeds verloof en geweier. Hy het gesê dat hy was
beplan eerder 'n beperkte aanval met sy twee onbetrokke
afdelings suid van Arras.
& ltspan & gt Die Light Tank-merke begin in 1931 as 'n ontwikkeling van vroeëre eksperimentele ontwerpe wat teruggevoer kan word na die Carden-Lloyd-tankette. Vroeë Light Tank-merke (van I tot IV) het twee-man-spanne gehad, wat met die Mark V. tot drie toegeneem het. Alhoewel die spoed en redelike betroubaarheid van die Light Tanks hul swak wapenrusting en vuurkrag vergoed het, het hulle bewys van beperkte gevegswaarde, selfs in verkenningsrol. & lt/span & gt
Ironsides gaan besoek toe Billotte (nominaal Gorts
bevelvoerder) en Billotte en Blanchard geboelie om te aanvaar
die aanvalsplan, en daar is ooreengekom dat beide leërs sou
aanval met twee afdelings elk op die 21ste.
& ltspan & gt Hierdie tenk was 'n ontwikkeling van die Matilda I Infanterietenk waarvan die hoofbewapening nie meer as 'n .303 of 'n .50 Vickers mg bestaan ​​het nie. Dit was die gedagte agter tenkontwikkeling voor die Tweede Wêreldoorlog in baie lande (insluitend Brittanje) dat dit nie nodig was om wapens van groter kaliber aan te pas nie.
Die Matilda Mark II het ontstaan ​​uit die behoefte om 'n beter gepantserde en gewapende voertuig te voorsien, wat kan dien as 'n infanterie -tenk.
Die Matilda II was destyds 'n swaar gepantserde voertuig en dit was veral suksesvol in die vroeë jare van die Tweede Wêreldoorlog in Arras, Frankryk 1940 en in die Westelike Woestyn gedurende 1940-1941.
Ongelukkig word die prestasie daarvan belemmer deur die klein kalibergeweer en die relatief stadige landverrigting. (NB: Sien aantekeninge oor die Centurion -tenk om te sien hoeveel Britse tenkontwikkeling tydens die Tweede Wêreldoorlog verander het). Ten spyte van sy tekortkominge, was dit meer as in staat om aggressief gebruik te word. Dit is veral aangetoon in die Westerse woestyn, waar dit feitlik immuun was teen tenk- en tenkgewere van die dag. In sy vroeë konflikte in die Westelike Woestyn was die waarde daarvan as 'n skokaanvalwapen beduidend en het dit gou die titel " Queen of the Battlefield " verdien. Ongelukkig is dit gou uitgeklassifiseer deur beter vyandelike tenks en die Duitse 88 mm -geweer. Dit het egter 'n hernieude lewensduur in die Stille Oseaan gevind.
Alhoewel die ontwerp-idees vir hul tyd goed was, kon die Matilda nie in die wiele gery word nie, aangesien die ring van die rewolwer te klein was om 'n groter tenkgeweer te aanvaar. Daar is egter gevind dat 'n lae snelheid 3 -inch houwitser as plaasvervanger vir die tenkgeweer aangebring kan word. So 'n wapen was van onskatbare waarde as dit teen infanterie, voertuie met 'n ligte vel, bunkers en ander versterkings werk.
Meganies beskik die Matilda oor 'n hidrouliese, aangedrewe rewolwer. Sy tweeling -enjins is verbind deur 'n episikliese ratkas, wat op sy beurt 'n paar tandwiele agter aangedryf het. Die vering bestaan ​​uit stelle draaistelle wat aan mekaar gekoppel is en teen horisontale drukvere werk. & Lt/span & gt
Die aanval is gekoördineer deur generaal -majoor Franklyn (GOC
5de div) en hy is toegeken aan die 5de en 50ste div plus 1ste
Army Tank Brigade.
MAAR, die infanteriedivisies het slegs twee brigades elk, een
van 5de Div is gestuur om die Franse op die rivier die Scarpe te verlig
en die ander brigade (17de) is in reserwe gehou.
50ste Div verloor 'n brigade aan garnisoen Arras self en om die
rivierlyn oos van die stad.
Al wat vir die aanval oorgebly het, was dus twee bataljons van
151ste Brigade (50ste Div), plus die pantser.
& ltspan & gtInfanterietenk Mk I "Matilda "
Die Matilda I was die eerste van die reeks voertuie in die Infanterietanks, gekenmerk deur die klem op die beskerming van bemanning. Die klein Matilda -ontwerpers het 'n tweeledige doelwit gehad: lae koste en vinnige produksietempo's.
Ondanks die uitstekende beskerming was die Matilda I teen 1939 verouderd. Produksie het gestaak nadat 139 gebou is.
& ltspan & gtMatilda II Kompartietekeninge & lt/span & gt
& ltspan & gtBestrydende kompartement wat vorentoe kyk & lt/span & gt
1ste Army Tank Brigade het begin met 100 tenks, maar teen die 21ste
sy hardlopers het bestaan ​​uit 58 Matilda Is en 16 Matilda II's. Dit
kan ook 'n paar ligte Vickers IV of VI in die gehad het
regimentele speurtroepe (nie in Horne genoem nie).
Intussen laat op die 20ste Blanchard Gort in kennis gestel dat die
Franse infanterie kon eers op die 22ste aanval, dus in plaas daarvan
Priouxs Cavalry Corps is toegewys om flankdekking te bied
na die Weste. Ongelukkig het Prioux reeds die meeste verloor
van die eerste DLM wat baklei teen Hoeppner, en die res van sy tenks gehad het
geleen aan verskillende infanterie -eenhede, selfs teen 1700 uur op die 20ste
hy het nie daarin geslaag om sy wapenrusting weer aanmekaar te sit nie. Hy was maar net
in staat om 'n paar swak afdelings van die derde DLM te pleeg " – ek glo
dit beloop ongeveer 'n bataljon H39's.
Daar was geen RAF- of ZOAN -ondersteuning nie.
Die aanval het uiteindelik om 1400 uur op die 21ste plaasgevind.
Genl Martel lei uit 'n oop motor. Die troepe was verdeeld
in twee ewe groot kolomme van 'n tenkbataljon, 'n
infanterie bataljon (DLI – Durham Light Infantry) plus a
battery veldartillerie en AT -gewere. Hierdie sou waarskynlik
was 18/25 pdrs (agt of twaalf gewere) en die AT -gewere
sou Sweedse 37 mm Bofors AT -gewere wees (drie troepe van vier
elk). Dit lyk asof die tenks ewe verdeel was.
Die regterkolom het geveg om Duisans skoon te maak en twee agtergelaat
infanterieondernemings en 'n paar AT om dit te bewaak. Gestoot na
Warlus, weer gevange geneem na 'n strawwe geveg, neem Berneville,
en sit troepe oor die Doullen-Arras-pad. Die infanterie
is deur MG/mortiervuur ​​vasgemaak en deur Stukas aangeval.
Die tenks het hulle agtergelaat en Wailly aangeval waar hulle
het paniek veroorsaak onder die hoofeenhede van 3de SSTK. Hulle was nou
uitgestrek en die hele mag val terug na Warlus met
swaar verliese, waar die Britse AT -kanonne en Priouxs -tenks
teen mekaar baklei! Sommige van die Franse tenks (ses) as
verloofde 25ste Panzer Regiment rondom Duisans.
Die linkerkolom en#8211 het die hele pad geveg, maar vinnig gemaak
vordering. Het Dainville geneem en 'n " gemotoriseerde kolom " vernietig
in die proses (voertuie KO 'd, troepe gevange geneem). Twee
myl oos het ses Matildas 'n AT -battery naby Achicourt uitgewis
daarna na Agny en Beaurains gestoot, 'n paar eenhede bereik
Wancourt aan die Cojeulrivier (die doel van die aanval).
Die meeste van die hewige gevegte het in die Agny-Beaurains plaasgevind
gebied tussen 4de RTR en Duitse 6de geweerbrigade, gerugsteun
deur die Div artillerie en Flak van 7de Panzer Div. Albei kante
swaar verliese gely.
Intussen val die 150ste Brigade (50ste Div) oor die Scarpe
na Tilloy, en die 13de Brigade het ook 'n brughoof gestig.
Dit was egter duidelik dat die grond nie gehou kon word nie, en
die hele mag val terug toe die 25ste Panzer Reg Arras nader
uit die weste. Hulle het 400 gevangenes geneem, groot vernietig
getalle en#8221 tenks en voertuie, maar daar is slegs een oor
3de SSTK het blykbaar sy posisies in Wailly en
het tekens van paniek getoon ' (Guderian).
Rommel was besig om die 6de en 7de geweerbrigade te probeer afrond
om 25ste Pz Reg te ondersteun toe die aanval begin het. Hy kon nie 't
vind 7de Bde.
Hy het elemente van die 6de Bde suid van Wailly en houwitsers gevind
noord van die dorp was besig met Britse tenks. Die dorpie
self onder MG -vuur gekom toe Rommel dit bereik het. Hy het dit gevind
die ramp was vasgekeer met troepe en voertuie wat probeer vat het
omslag (RtC!). Wes van Wailly was 'n paar ligte AA -gewere en AT
gewere weer weggesteek in volle dekking, en daar is 'n paar vernietig
Duitse tenks (hy sê Pz III, dit moes Pz38's gewees het).
Die Duitse infanterie- en geweerpersoneel in die dorp het toe gebreek en
gehardloop. Op hierdie stadium het Rommel al die beskikbare gewere,
beide AA en AT en konsentreer hul vuur op elke groep van
tenks, blykbaar met 'n mate van sukses toe die aanval uitbars
(dit was die hoogwatermerk van die regterkolom).
Rommel berig dat verskeie Britse tenks vernietig of gedeaktiveer is,
en die res trek terug.
Teen die tyd dat hy die res van die 6de geweer reg gekry het, het dit gely
'baie swaar verliese by mans en materiaal ' en hy rapporteer
die oorloop van hul ligte AT -batterye. Hy het georganiseer
'n geweerlyn tussen Agny en Beaurains uit die Div -artillerie
en swaar AA (88) batterye – volgens Guderian daar
was hoogstens ses hiervan. Dit het die aanval in die
noord, een 88 battery wat nege doodslaan.
25ste Panzer Reg het uiteindelik ingegryp, en Rommel berig die
vernietiging van sewe tenks vir die verlies van nege eie (nr
melding van die Franse al) veg NW van Arras.
Hy het aansienlike getalle en tenks verloor, 205 dood of gewond,
en 173 vermis (vermoedelik was die oorblywende 200 gevangenes
van 3de SS).
& ltspan & gt Waarskynlik die beste tenk ter wêreld aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog, dit was gemaak van gegote dele in plaas van vasgemaakte plate, het tot twee duim wapenrusting in die rewolwer, 'n uitstekende geweer en was relatief vinnig teen 25mph.
Die tenk het wel een of twee nadele gehad.#8230 Die eenman-rewolwer was een daarvan, die ander was die feit dat slegs 18 rondtes ammunisie vir die hoofgeweer gedra is. Aangesien die gegote omhulsel nie goed was vir omskakelings nie, het sommige S35's in die oorspronklike opset gebly tot aan die einde van die oorlog. & Lt/span & gt
Aan die Westelike Front word die Rommel -afdeling skerp aangeval rondom Arras deur Britse tenkmagte. Die aanval doen aanvanklik baie goed as gevolg van die vergelykbare onkwetsbaarheid van die Matilda -tenks met die standaard Duitse antitankwapens. Na paniek aan Duitse kant word die aanval gestaak, hoofsaaklik as gevolg van die vuur van 'n paar kanonne van 88 mm. Die Britse mag is te klein om die opmars te herhaal of om van hierdie terugslag ontslae te raak. Weygand besoek die bevelvoerders van die noordelike leërs om aanvalle van noord en suid van die Duitse gang tot by die kus te probeer koördineer. Deur 'n reeks ongelukke mis hy Gort en Bilotte, aan wie hy sy planne volledig gegee het, in 'n motorongeluk dood voordat hy dit kan deurgee. Die aanval sal nooit plaasvind nie. Die klein Britse poging is reeds aangewend. Die Belge sal nog 'n paar Britse eenhede probeer bevry vir 'n latere poging, maar dit sal nie moontlik wees nie. Die Franse self, beide noord en suid, is reeds te swak.
Die Britse Matilda het ná die aanval laat vaar
In Noorweë vorder die Franse, Poolse en Noorse magte wat op Narvik intrek, nog 'n stadium en kry posisies aan die noordelike kant van Rombaksfiord.
In Berlyn … In 'n konferensie noem admiraal Raeder vir Hitler vir die eerste keer dat dit nodig mag wees om Brittanje binne te val. Die Duitse vloot het vooraf 'n paar voorstudies gedoen, maar dit is nie gebaseer op die beskikbaarheid van Franse basisse nie. Die moontlikheid word in hierdie stadium selfs na hierdie konferensie min gegee.
Operasie "Rheinübung "
Terwyl hulle by hul ankerplekke was, is Bismarck en Prinz Eugen geverf. Beide het ekstra voorraad aangeneem, en die Prinz Eugen het haar brandstoftenks aangevul, maar die Bismarck nie. Om een ​​of ander onbekende rede het Lütjens en Lindemann besluit om nie die Bismarck -tenks op te laai terwyl sy in Grimstadfjord lê nie. Bismarck het 'n aansienlike hoeveelheid brandstof gebruik wat van Gotenhafen na Noorweë gevaar het, en dit sou verstandig gewees het om op daardie tydstip te hervul, soos met die Prinz Eugen. Die enigste geleentheid wat nog gebly het om die Bismarck te vul, voordat sy in die Denemarstraat ingaan, was deur die Duitse tenkskip Weissenburg, wat in die Noorse See bo die Arktiese Sirkel gestasioneer was en nie te ver van die beoogde koers was nie.
& ltspan & gtV. Admiraal Gunther Lutjens & lt/span & gt
Die inligting wat Lütjens van die Duitse intelligensie ontvang het, het getoon dat, sover bekend, alle eenhede van die huisvloot nog op hul basis by Scapa Flow was. Die Britse huisvloot was blykbaar geen ernstige bedreiging vir die uitbreek van die Duitse taakspan langs die noordelike roetes wat Lütjens kon neem nie.
& ltspan & gtKapitan zur See Ernst Lindemann & lt/span & gt
Die Duitse taakspan kon kies tussen vier verskillende roetes na die Noord -Atlantiese Oseaan. Die gang tussen die Orkney -eilande en die Shetland -eilande en die gang tussen die Shetland -eilande en die Deense Faeroe -eilande is verwerp vanweë die kort afstand na die Britse RAF -lugbase in Noord -Skotland en die vlootbasis by Scapa Flow. Die enigste lewensvatbare alternatiewe was óf die deurgang tussen die Faeröer -eilande en Ysland, óf die Denemarstraat tussen Ysland en Groenland. Lütjens was nie oortuig van die veiligheid om die deurgang tussen die Faeröer -eilande en Ysland te gebruik nie, aangesien sy skepe deur die Sweedse kruiser Gotland en deur Deense en Sweedse vissersbote in die Kattegat opgemerk is. Lütjens het besluit om die lang pad deur die Denemarstraat te neem, alhoewel hy bewus was van die gevare van die roete. As gevolg van die ys rondom Groenland, was die deurgang tussen Ysland en Groenland taamlik smal. Hy het ook geweet van die mynveld wat aan die noordwestelike kus van Ysland gelê is, maar uiteindelik was die besluit aan hom as operasionele bevelvoerder.
& ltspan & gtADMIRAAL VAN DIE FLEET HERE TOVEY & lt/span & gt
Dit was nou baie belangrik vir die Britte om die twee Duitse skepe op te spoor en hul bewegings dop te hou. Die Royal Air Force is versoek om verkenningsmissies langs die kus van Noorweë te onderneem in 'n poging om die gerapporteerde Duitse oorlogskepe op te spoor en positief te identifiseer.Op die oggend van 21 Mei het RAF fotografiese verkennings Spitfires uit die noorde van Skotland vertrek om die onderste gedeelte van die Noorse kuslyn te verken, veral sy fjordstelsels wat die skepe maklik kon wegsteek.
Kort ná die middag op 21 Mei het een van die Spitfires (vlieënde beampte Michael Suckling) op groot hoogte oor die fjordstelsel in die omgewing van Bergen, Noorweë, gevlieg en gereeld alle moontlike verankerings in sig geneem. Een foto wat oor Grimstadfjord geneem is, toon 'n groot skip omring deur verskeie baie kleiner. Die grootte van die skip en die meting van die lengte-tot-lengte-verhouding dui op 'n moderne slagskip. Die Britte was seker dat die Bismarck gevind is.
Na die ontdekking van die Bismarck in Grimstadfjord, is RAF Bomber Command onmiddellik beveel om haar anker aan te val.
& ltspan & gt Bismarck gefotografeer in Grimstadfjord deur 'n Britse fotografiese verkenning Spitfire. & lt/span & gt
Op 1930, 21 Mei, weeg die Bismarck anker en ry noordwaarts om by die Prinz Eugen en die verwoesters buite Kalvanes aan te sluit. Die vorming het op sy pad voortgegaan. Later die aand het die weer erger geword en die lug het heeltemal bewolk geword. Omstreeks 2300 draai hulle weg van die rotsagtige kuslyn, die vernietigers in die voortou, gevolg deur die Bismarck en die Prinz Eugen.
& ltspan & gt Op 1930, 21 Mei, weeg Bismarck anker en ry noordwaarts om by die Prinz Eugen en die drie verwoesters in Kalvanesbaai aan te sluit. & lt/span & gt
Gedurende die nag van 21 Mei is die gebied, waar Bismarck waargeneem is, swaar gebombardeer deur die Britte, maar weens swak sigbaarheid het die vliegtuie teruggekeer sonder dat hulle die resultate van hul aanval kon rapporteer. Die volgende dag het 'n verkenningsvliegtuig van die RAF Coastal Command die gebied verken en gevind dat die ankerplekke leeg was. Op hierdie tydstip was dit meer as 24 uur sedert die RAF fotografiese verkenning Spitfire (vlieënde offisier Michael Suckling) die Duitse taakspan by Bergen afgeneem het, en hulle kon in daardie tyd meer as 600 myl gevaar het.
Volgens plan het Lütjens omstreeks 0500 op Donderdag 22 Mei die vernietigers wat die formasie afgeskerm het, van Britse duikbote vrygestel. Die taakspan was op die breedtegraad van Trondheim. Voortaan was die Bismarck en die Prinz Eugen alleen, en die eskader het met 24 knope noordwaarts voortgegaan. Lütjens was nog onseker of hy noord of suid van Ysland sou gaan.
& ltspan & gt Bismarck voor Prinz Eugen in die Noord -Atlantiese Oseaan. & lt/span & gt
Die taakspan het teen 24 knope gestoom in wasige weer onder 'n bewolkte lug, ongeveer 200 seemyl van die Noorse kus, op die breedtegraad Ysland-Noorweë, omstreeks 22:00 op 22 Mei bereik. Weersomstandighede, wat gelyk het, was presies wat Lütjens gehoop het om te ondervind toe hy deur die noordelike gang in die Atlantiese Oseaan wou uitbreek. Middag het Lütjens die Prinz Eugen meegedeel dat hy van plan was om direk na die Denemarstraat te gaan, maar nie om olie uit Weissenburg (Duitse tenkskip) te olie nie, tensy die weer toeneem. 'N Dodelike besluit wat later gevolge sou hê vir die Bismarck en haar bemanning. Wat moontlik uiteindelik besluit het Lütjens om by die oorspronklike plan te bly, was die voortgesette swak sigbaarheid wat weerkundiges voorspel het dat dit suidelike Groenland sou duur. Die eskader het van noord tot noordwes verander.
Op 1237 22 Mei het die Bismarck haar duikboot- en vliegtuigalarms afgekondig en daar is 'n periskoop waargeneem. Die taakspan draai na die hawe en stuur 'n halfuur lank 'n zigzagbaan, maar niks het gebeur nie en teen 1307 hervat dit sy vorige koers. Weens swak weer en dik mis het die Bismarck haar groot soekligte skerp geskyn om die Prinz Eugen te help om sy posisie te behou. Hulle was nou op die noordelike breedtegrade, waar die nagte amper so lig soos die dae is, sodat hulle in 'n stywe formasie kon bly en 24 knope kon handhaaf, selfs in swak sig.
& ltspan & gt Sy het nooit 'n enkele vyandelike vaartuig gesink nie, maar haar bemanning onthou haar met liefde as die gelukkige skip. Onder die omstandighede was dit meer as wat verwag kon word. & lt/span & gt
Die Britte was nou deeglik bewus daarvan dat Bismarck op pad was om die Noord -Atlantiese Oseaan in te breek. Admiraal Tovey het Hood en prins van Wallis beveel om stasie suid van Ysland te neem. Daar sou hulle in staat wees om die Deense seestraat-gang te bedek of ooswaarts te draai om die magte te dek wat die Feeroes-Ysland-dekking dek as die Bismarck in daardie gebied sou verskyn. Die Suffolk is beveel om by die Norfolk in die Denemarke Straat aan te sluit. Die ligte kruisers Arethusa, Birmingham en Manchester is aangesê om hul patrollie oor die Faroë-Ysland-gang te hervat nadat hulle by hul basisse in Ysland gevul het.
Admiraal Tovey het toe sy tweede taakspan gevorm uit die res van die huisvloot wat nog by Scapa Flow was. Dit sluit die slagskip King George V, die vliegdekskip Victorious, ligte kruisers Aurora, Galatea, Hermione, Kenia en Neptunus en ses verwoesters in. Admiraal Tovey se mag verlaat die hawe 'n tyd voor middernag op 22 Mei. The Repulse, wat op die punt staan ​​om 'n konvooi te begin, is teruggeroep vanaf die Firth of Clyde naby Glasgow en beveel om by Admiral Tovey se mag op see noordwes van Skotland aan te sluit. Daar lê die taakmag agter die skerm van die ligte kruiser, gereed om op die Bismarck te val as sy die Ysland-Faeroes-gang probeer, of bereid wees om weswaarts te draai en die Hood-Prince of Wales-taakspan te ondersteun as die Duitsers sou deurkom die Denemarstraat.
Om 2322 beveel Lütjens 'n koersverandering na die weste: 'n koers na die Denemarstraat.
& ltspan & gt1945 Foto van die Prinz Eugen & lt/span & gt
& ltspan & gtArado Stowage op die Prinz Eugen. & lt/span & gt
Aan die Westelike Front … Die Duitse magte aan die Kanaalkus draai hul aanvalle in die noorde na Boulogne en Calais. Die Belgiese magte trek terug na die Lys.
Duitse artillerie skiet op die treinstasie in Hangest
In Paris … bespreek Churchill planne vir 'n geallieerde offensief. Weygand stel nogmaals 'n poging voor om die Duitse lyn na die Kanaal te sny deur aanvalle uit die noorde en suide. Daar word ooreengekom dat dit probeer moet word, maar in werklikheid is daar weinig om die plan te implementeer.
In Londen het die parlement 'n wet op noodbevoegdhede aangeneem wat die regering oorheersende magte gee oor die persone en eiendom van Britse burgers.
Die val van Bregenz
Die suksesvolle Duitse verdediging van Bregenz was 'n geruime tyd 'n doring in die sy van die anders oorwinnende Franse hoëkommando.
Nie net 'n persoonlike mislukking vir die keiser nie, die ongeskonde alpiene verdediging het tot dusver enige ernstige Frans-Italiaanse samewerking onmoontlik gemaak.
Gelukkig vir die as sou dit binne 'n kort tydjie verander word, terwyl die ou en betroubare veldmaarskalk Gamelin die Franse en Italiaanse magte beveel het toe hulle op 22 Mei 1940 aangeval het.
Die Franse 5de leër het vanuit die noorde aangeval terwyl die Army Of The Alps onder bevel van die gevierde held van die Spaanse burgeroorlog luitenant -generaal Gonzalez de Linares (houer van die gesogte Spaanse Orde van die Goue Vlies), die Italiaanse 1ste leër en die Alpe -leër het uit die suide gevorder.
Altesaam drie Franse en vier Italiaanse bergafdelings het aan die offensief deelgeneem, en die enorme bomwerper van die eerste en derde lugvloot het die aanval gehelp.
Die Duitse verdedigers het dapper geveg, maar die afwesigheid van die Luftwaffe en die super -as -vuurkrag het hul posisies tot niet gemaak.
24 Mei. 1940
Aan die Westelike Front …
Die Duitse aanvalle op Boulogne duur voort.
Verder langs die kus val hulle ook Calais aan. Die Royal Navy is aktief ter ondersteuning van die Britse magte in beide dorpe. Bedags en later in die nag word vernietigers gebruik om 5000 man uit Boulogne te ontruim, en in die komende drie dae ondersteun twee ligte kruisers en sewe vernietigers naby Calais.
Daar is ook Duitse aanvalle op die lyn van die Lys en rondom Tournai. Die planne vir die geallieerde teenaanval hang daarvan af dat die Belge 'n langer deel van die front kan oorneem, maar met hierdie druk sal hulle dit nie kan doen nie. Intussen word die gedeeltelike stop van die belangrikste Duitse pantsermagte wat reeds deur Rundstedt gemaak is, deur Hitler bevestig. Hulle het die lyn bereik Gravelines – Omer – Bethune. Alhoewel die grond noord van hier nie geskik is vir gewapende optrede nie, is die geallieerde verdediging swak. Die pouse, wat tot die oggend van 27 Mei duur, gee die Franse en Britse tyd om hierdie posisie te versterk en word algemeen beskou as die stap wat die ontruiming van die BEF moontlik maak.
Duitse wapenrusting in Frankryk gestop
In Parys besluit die Opperste Oorlogsraad om sy betrokkenheid by Noorweë te beëindig. Hulle stem in om Narvik te vang en die hawe te vernietig voordat hulle kan ontruim. Ironies genoeg het die vliegveld by Bardufoss pas die eerste aanvulling van Britse vliegtuie ontvang, en die veldtog lyk al minder eensydig, wat wys wat gedoen kan word. Die Noorweërs is nog nie ingelig oor die besluit om te vertrek nie.
25 Mei. 1940
Die Slag van Duinkerke begin.
Die stad Boulogne word deur die Duitsers ingeneem.
Teen die aand kanselleer die Britse bevelvoerder Gort 'n beplande opmars na die suide en beveel sy troepe noordwaarts, sodat hulle na Engeland kan vertrek.
deur Lieut-Kol. E.M.B. Gilmore, DSO
Na die onttrekking van die BEF uit die lyn van die rivier die Scheldt, bevind die 61ste hom 'n paar uur lank in 'n dorpie met die naam Nomain, 'n paar kilometer suidoos van Lilles. Ons het gedurende die nag van 24 tot 25 Mei die opdragte ontvang om per motorvervoer na Cassel te gaan. Cassel is 'n belangrike plaaslike padkruising, waarvandaan paaie na Dunkerque, Lille, Calais, St. Omer en ander minder dorpe lei.
Die bataljon het Cassel vroeg in die oggend, Saterdag 25 Mei, bereik. By ons was die 4de Ox and Bucks L.I., 'n paar RFA 18-pdrs, masjienskutters van 'n TA-bataljon van die Cheshire Regt, Brigade A.T. Eenheid en 'n paar elemente van die Franse weermag. Daar was ook personeel van RAMC, RE en Royal Signals teenwoordig. Die eerste twee dae by Cassel was rus. Huise en geboue wat 'n omtrek vorm, is met sloop of grawe verbind en versterk. Paaie en bane is versper. Die stad is in twee verdeel, die vierde Ox & amp Bucks LI met die ooste, die 61ste in die westelike sektor.
Kapt. H.W. Wilson 's Company ("B ") wat aan sy regterkant skakel met die 4de Ox & amp Bucks, het langs die omtrek na die noordweste gestrek om by "D " Coy aan te sluit. Dit het 'n oop gebied van die land, met 'n geïsoleerde plaas op 'n afstand van 400 meter voor, wat deur nommer 10 peloton onder 2de luitenant beset was. R. Weightman. Daar was ook 'n groep Franse en later 'n peloton van die Cheshire Regt (MG).
Langs die linkerkant en na die weste was kapt. A.P. Cholmondeley 's Company ("D ") met die Battalion Mortar Platoon. Hierdie besigheidsgebied het hoofsaaklik bestaan ​​uit 'n woonhuis omring deur 'n klein demesne. Die voorste rand van die gebied is gevorm deur 'n platorand, onder wat 'n klein beboste omheining was. 'N Gedeelte van masjiengewere beset 'n paar kothuise aan die linkerkant en van twee paaie wat weerskante van hierdie onderneming flank. Britse en Franse AT -gewere is ingesluit.
Rond na die suidweste en voltooiing van die Bataljon omtrek was kapt. E.H. Lynn-Allen 's (MC) Company ("C "), met 'n ietwat moeiliker gebied, waarvan die vuurveld tot 'n minimum beperk is deur klein ommuurde omheinings aan die buitewyke van die stad.
Die reservaat het bestaan ​​uit majoor W.H. Percy-Hardman 's (MC) Company ("A "), die oorblyfsels van die Carrier Platoon onder Sergt. Kibble, die beskikbare elemente van HQ Company onder CSM Haberfield, en die AT -geweergedeelte onder 2nd Lieut. J. Robertson, wat algemeen gebruik is om die verdediging teen tenks van die hele gebied te verdik. Soos gewoonlik in hierdie dae, het die bataljon baie gedink op die grond. (Meer as 130 ander geledere is as vermis aangemeld ná die bombardement van "A " en "C " en HQ Companies in die bottelnek-verkeersknoop by Leuze naby Tournai, op 19 Mei).
Die Bataljon "Keep " en HQ, met die RAP, was in en om die plaaslike bank in La Place Dunkirk. Die organisasie hier was hoofsaaklik te wyte aan die bewonderenswaardige pogings van majoor Colin Campbell (MC) (2de in bevel), kapt. E. Jones (MID) (adjudant), RSM G. Pearce (MID) en Lieut. Ian Spencer (MO). Later taktiese bewegings het gelei tot 'n ernstige verandering in die beskikking van die reservaat. Van "A " Coy. dit was nodig om twee afdelings te vind wat hierdie onderneming heeltemal opgebruik het. Die eerste van hierdie veranderinge was die uitstuur van nr. 8 peloton onder 2de luitenant. R.W. Cresswell (MC) om 'n gedeeltelik voltooide blokhuis te beset, ongeveer 2 en 'n half kilometer van Cassel af op die pad na Duinkerken, op die middag van die 26ste. Die tweede was die uitstuur van die res van "A " Coy. onder majoor Percy-Hardman om die dorp Zuytpene, op die spoorlyn wes van die stad, vroeg in die oggend van die 27ste te beset. 'N Kompanjie van die 4de Ox & amp Bucks LI is gestuur om Bavinchove, ook op die spoorlyn, suid by 'n kilometer of 2 van Zuytpene te beset. Dit was die voorste posisies om enige vyandelike aanslag op te breek voordat hulle die hoofposisie bereik het.
Die vyand is die eerste keer ontmoet op die 26ste, toe 2 patrollie-aksies tussen die vyandelike tenks en draers met AT-gewere in die beboste gebied in die suidweste plaasgevind het. Die grootste vyandelike poging begin vroeg in die oggend van die 27ste, toe hy gelyktydig vanuit die weste, suide en suidooste aanval, met infanterie ondersteun deur masjiengewere, mortiere en tenks, af en toe uit die lug, waarin hy volledige meerderwaardigheid. Die Duitsers is ook gehelp deur voor die hand liggende "Fifth Column " aktiwiteite in Cassel self. Dit was opmerklik hoe die eenheid en maatskappy se hoofkwartier voortdurend uitgesonder is vir akkurate mortering.
Op hierdie dag was die belangrikste vyandelike aanvalpunt gemik op die suidoostelike deel van die verdediging, naby die nek wat met Mont Des Recollets verbind is. Maar terselfdertyd is aanvalle op die ander dele, sowel as die dorpe Zuytpene en Bavinchove, gehandhaaf. 8 Pleier in die blokhuis het die aand omstreeks 1800 in aksie gekom. By geen toekomstige geleentheid is daar ooit weer kontak met Major Percy-Hardman of 2nd Lieut nie. Cresswell. Albei was heeltemal omring en afgesny, en albei het op 'n wonderlike manier hul rol vervul om hul posisies vas te hou en die vyand maksimum vertraging en ongevalle toe te rig.
Zuytpene is omstreeks 0800 deur die westelike punt van die dorp aangeval, toe 'n lugbomaanval, tenks opgevolg is, infanterie en mortiere ondersteun is en teen die middag die vyand die posisie omsingel het. Dit was eers omstreeks 1900 dat 2 lede van "A " Coy. (Ptes Tickner (MID) en Bennett) kom in 'n uitgeputte toestand by Battalion HQ aan, nadat hy vroeër deur majoor Percy-Hardman gestuur is om deur die omliggende Duitsers te kom. Dit is lank daarna verneem dat die oorblyfsels van "A " Coy. by Zuytpene uiteindelik gedwing om ongeveer 1900 uur in te gee, toe hul laaste verdedigingsposisie by Company HQ in vlamme was en 'n groter aantal vyande naby genoeg was om granate in die kelder te gooi waarin hulle uiteindelik gery is. 'N Laaste poging om "A " Coy te bereik. te Zuytpene is gedurende die nag van 27-28ste gemaak deur middel van 'n patrollie onder 2nd Lieut. S. Reeve-Tucker, maar die vyand was te dik op die grond om die patrollie deur te kry.
No.8 peloton, onder 2de luit. Cresswell, teen die deurlopende aanvalle van die aand van die 27ste tot die laat middag van die 30ste, toe ongevalle, 'n brand in die blokhuis, gebrek aan voedsel en die onheilspellende stilte van Cassel hulle laat oorgee het vir oorweldigende getalle.
"D " Company het die eerste dag van die aanval baie swaar gely in ongevalle. 'N Vyandelike tenk het daarin geslaag om op die terrein van die Kompanjie in te kom "Keep ". 'N Poging deur 'n party van "B " Coy., Bestaande uit kapt. Wilson, 2de luitenant. Fane, CSM Robinson (MID) en Pte Palmer, om Coy by te staan. deur 'n flankende steel teen die tenk is 'n einde gemaak deur 'n direkte mortierbom op hul Boys -geweer. Uiteindelik is die tenk aan die brand gesteek deur 'n treffer van een van ons AT -gewere.
"C " Coy. het 'n moeilike, maar suksesvolle tyd gehad om vyandige tenks, wat as infanterie ondersteun word, teen die posisie van die onderneming te hanteer. Sergt. Collins (MM) het self 'n tenk buite werking gestel met 'n Boys -geweer.
Die vyand druk nie op sy aanval nadat die duisternis geval het nie. Op 28 Mei is die enigste ware aanval op "B " Coy gedoen. laatmiddag, wat sonder veel moeite geslaan is. 'N Poging is probeer om 'n vragmotor deur te bring na Platoon 8, maar dit was onmoontlik om verby die stad te kom weens 'n groot vuurwapen.
Op Woensdag 29 Mei het 'n swaar en volgehoue ​​aanval weer uitgebreek, voorafgegaan deur 'n akkurate mortierbombardeer. "B " Coy. het gekom vir die swaarkry van die dag 's aanslag. Nr. 10 peloton, op die plaasvoorspeler van die kompanie, onder bevel van 2de luitenant. Weightman, is baie swaar gebombardeer. 2de Lieut. Weightman is dood deur 'n direkte treffer. Hy het deurgaans galant opgetree en sy peloton in alle gevegte gelei. Kpl. C. Waite (MID) het met 'n paar mans aangehou totdat die situasie herstel is deur kapt. Wilson.
'N Ander ernstige verlies was die dood van 2nd Lieut. Gerry French, die inligtingsbeampte, altyd onvermoeid, vrolik, pligsgetrou en gewillig, wat deur 'n mortierbom gedood is terwyl hy op 'n missie was om met die artillerie te skakel.
Dit was 'n harde dag, goed gedra, deur die hele bataljon, maar ten spyte van ongevalle en verminderde effektiewe mannekrag, het die vyand nêrens 'n voet gekry nie. Die Carrier Platoon is gebruik om gevaarlike punte op die omtrek te versterk. Hoofkantoor Coy. het ook sy rol gespeel en dit is onmoontlik om te veel te praat van die Signalers onder Sergt. Bartlet (MM?), Die draagbaar-draers onder Sergt. Tilton, of die pioniers onder PSM Murphy. Wapenlose lede van die AT -geweerseksie is gebruik om die uitgeteerde Bataljonreservaat te versterk.
Die geveg het omstreeks 1700 ure gesterf en die vyand het teruggetrek. Beweging kon na die noorde gesien word, maar te ver weg om met vuur te skakel. Ongeveer hierdie tyd is 'n waarskuwingsbevel van Force HQ ontvang dat die garnisoen daardie aand sou onttrek en probeer om 'n afspraak te maak naby die Dunkirk -gebied. Die hoop was groot dat ek nie kon wegkom nie, maar wat nie bekend was nie, was dat die bestelling 24 uur vertraag is.Die onttrekking na skemer, ondanks die noue kontak van die vyand, is suksesvol uitgevoer, maar die ontstellende gebeure van die volgende 2 dae is 'n ander verhaal.
Ongeveer 100 man van die 2nd Glosters het teruggekom huis toe. 5 beamptes en 132 mans is dood. 472 gevange geneem.
Ook Franse grondmagte in Indochina, 1 Mei 1940
Die Franse het die hele streek gemaklik ingehou met die ekwivalent van 'n versterkte afdeling infanterie, waarvan 'n goeie deel plaaslik gewerfde troepe was. Net 'n paar jaar later sou dit 'n onmoontlike klein getal gewees het.
Die Franse leër in Indochina was in twee afdelings en 'n brigade georganiseer:
Tonkin Division [Division du Tonkin DDT]
Cochinchina-Cambodia Division [Division de Cochinchine-Cambodge DCC]
Annam-Laos Brigade [Brigade d 'Annam-Laos BAL]
Die gemotoriseerde afdelings was verkenningseenhede.
Tonkin Motorized Detachment (DMT)
Foreign Legion Motorized Detachment (DML)
9de Koloniale Infanterieregiment
19de Gemengde Koloniale Infanterieregiment
5de Foreign Legion Infanterieregiment
1ste Tonkinese Tirailleurs Regiment
3de Tonkinese Tirailleurs Regiment
4de Tonkinese Tirailleurs Regiment
4de koloniale artillerieregiment
Cochinchina Motorized Detachment (DMC)
11de koloniale infanterieregiment
Tweede Annam Tirailleurs Regiment
Kambodjaanse Tirailleurs -regiment
5de koloniale artillerieregiment ()
Annam Motorized Detachment (DMA)
10de koloniale infanterieregiment
16de Gemengde Koloniale Infanterieregiment
Suid -Annam Montagnard Tirailleurs Bataljon
Groupe AÃ © rien Mixte 595
Groupe AÃ © rien Mixte 596
8 Loire 130 + 4 CAMS 37 en 55
Let daarop dat die Franse Escadrille eintlik ooreenstem met die woord vlug. Escuadron, of eskader, is gebruik vir weermag -eenhede. Die Groupe is die ekwivalent van 'n tradisionele lugskader. Die Franse stelsel maak dit moontlik om eenhede binne 'n eskader te meng en te pas, terwyl 'n eskader gewoonlik slegs een tipe vliegtuig is.
Groupe Aérien Mixte – Saamgestelde eskader (gewoonlik vegter / verkenning)
E.R. â " Escardrille verkenning
E.O. â " Escadrille -waarneming
E.B. â " Escadrille bombardement
The 5th Bn The Gloucestershire Regt. het 1 September 1939 gemobiliseer en op 14 Januarie 1940 na Frankryk geseil. Na 'n stilstand in Caudebec, naby Havre, is hulle na Thumeries gebring. In baie koue, sneeu-omstandighede het hulle gehelp met die voorbereiding van tenkhindernisse en het hulle opleiding onderneem. In die lente het hulle die voorste linie ingetrek en 'n sektor in die Saar -front oorgeneem, anderkant die Maginot -lyn. Tydens 'n patrollie in die Grossenwald-Grindorff-Bizing-gebied het hulle hul eerste ontmoeting met die Duitsers gehad. Einde April is hulle by Auby betaal. 13 Mei verhuis na Waterloo, naby Brussel.
deur Michael Shephard
Grindorff was, en sover ek weet, 'n verflenterde dorpie aan die rand van die versplinterde grens tussen die Elsas en Duitsland vanaf die toring van sy kerk, wat u tot in Duitsland kan sien.
In Maart 1940 betree die 5de Gloster die lyn en wag met spanning op die aanval van die vyand. Ek was in bevel van nr. 12 peloton, "C " Coy., Op daardie tydstip onder bevel van Charlie Norris. Ons was in die dorp geleë met nog 'n peloton aan ons linkerkant, ongeveer 100 meter verder en 100 meter agteruit, en aan ons regterkant deur 'n peloton van 'n ander geselskap, wat ook agter ons in die bos lê. 'N Skielike blitsaanval is op 'n peloton van "D " Coy gedoen. onder bevel van Tom Carter. Dit is gehou en afgeweer, alhoewel ons mans as gevangenes en slagoffers verloor het. Ons het net van hierdie aksie gehoor, maar was self betrokke by 'n ander:
Die oggend van 3 Maart is ek beveel om aan te meld by Company HQ in Bizing, wat ongeveer 'n driekwart kilometer van Grindorff af op 'n baie reguit pad lê. Charlie Norris het vir my gesê dat ek die aand 'n patrollie moet uithaal en gaan lê, en luister na enige vyandelike patrolliebeweging oor die stroom wat ons No Man's Land in twee sny. Ek sou 'n afdeling saamneem, en dit sou bestaan ​​uit 'n afdeling wat uit die hoofkantoor gewerf is onder bevel van CSM Clifford. Kappiesdoppe is gedra, gesigte is swartgemaak, genades is met die handvatsels aan die gordels vasgemaak, en ammunisie was maklik beskikbaar. Vir die reis deur die verlate strate is ons begelei deur 'n ander gedeelte wat die normale aand-na-patrollie gevorm het.
Om 2100 het ek my sewe manne (van my af uit Tewkesbury en Winchcombe) weggelei van die hoofstraat van die dorp af en deur 'n kothuistuin en 'n draadheining oorgesteek. Dit was ongeveer 5 minute daarna dat die vyand, ongeveer 30 sterk, op my pelotonposisie terug by Grindorff losgebrand het. Ons beweeg stadig langs die ou Franse draad toe ons die vuur agter ons hoor skiet. Ons het ons patrollie vir ongeveer 15 minute voortgesit totdat vyandskutskutters dinge begin bemoeilik het. Ons het 'n holte gevind en dit as omhulsel gebruik, in 'n sirkel gelê en 'n algehele uitkyk gehad.
Teen 2145 het die geveg op die pelotonposisies sterk aangegaan. Ons het gesien hoe ongeveer 150 van die vyand die draad op beweeg. Die vyand val voor die peloton -hoofkwartier aan toe die Bren -skutter wat die posisie bedek het, Pte Bailiss, gewond is deur 'n Schmeizer en handgranaat. Hy is teruggevoer net toe die vyand deur die draad kom en die Bren -geweer gly en Pte Bailiss val. Dit is toe dat Sergt. Bill Adlam het ten aanskoue van die vyand uitgetrek en onder vuur geskiet, die geweer teruggekry, afgevuur en die Duitse aanranding geslaan. Hiervoor het hy die militêre medalje ontvang en die eerste TA -soldaat van die oorlog wat hierdie toekenning gekry het.
Ongeveer 2300 uur was Pte Bidgood, een van my patrollie, gewond en lyk dit in 'n slegte toestand. Ek het besluit om hom terug te kry en die patrollie na die dorp toe geskuif. Ons het stadig beweeg en Pte Bidgood agterop gedra, maar ek het besef dat ons eie troepe gereed sou wees om op alles wat in die straat beweeg, te skiet. Ek het besluit om die pos te groet en te skree "Blackbird kom gewond terug. vuur het weer uitgebreek. Sergt. Adlam kom uit die sandsakke en help ons huis toe. Teen 2345 was die aanval so sterk op ons linkerflank dat ek die masjiengeweer SOS van drie setperke opgesit het. Wat 'n heerlike geluid wat die staccato -vuur opgedoen het, was dat dit die vyandelike aanval baie vinnig opgebreek het. 'N Halfuur lank was daar 'n welkome stilte.
Om 0100 kom die volgende aanval met 'n skielike skok, regs en agter ons. Bo die ry kon ek Sergt hoor. Walker vloek in die goeie ou Tewkesbury -tong by die Boche. 0120 Franse 75's het 30 skulpe neergesit, maar die aanval duur voort. Om 0130 het 'n Duitser 'n granaat deur die venster van Platoon HQ laat val. Niemand het seergekry toe ons almal op die vloer was nie. Die aanval duur voort tot 0300 uur. Nog 'n uitbarsting van Franse artillerie het die geveg tot 'n einde gebring. Omstreeks 0440 begin die derde aanval, aan ons regterkant en agter ons.
Ammunisie was besig om op te raak, maar om 0530 kom die draers, Gavin Scott lei 20 mans met 7 Bren -gewere. Nadat hulle die vyand oopgemaak het, het die Boche die dorp verlaat.
Die 5de Gloster op Ledringhem
deur majoor F.W. Priestley (adjudant, 5de Bn. 1940)
Na die strawwe opmars van naby Brussel en die skerp verlowing by die Escaultrivier, by Bruyelle, is die 5de Glosters beveel om op 22 Mei 1940 terug te trek na Aix. Die volgende dag is 'n verdere skuif na Nomain uitgevoer. Daarna volg 'n lang opmars oor drukpaaie na Herlies, ongeveer 10 kilometer suid-wes van Lille. Van hier af op die 25ste, na 'n ete, maar baie min rus, ry die bataljon met verskillende roetes na Oost Capelle.
Die 25ste Mei was 'n dag van luggevegte en tekens van probleme kon selfs in die rigting van Duinkerken gesien word. Na 'n kort ruskans het die bataljon om 1600 uur weggetrek om posisies in te neem om Wormhoudt te verdedig. Die stad was tot dan toe onaangeraak deur bombardemente en ontruiming van sy inwoners het pas begin. Aan die begin van die 26ste Mei is bevele uitgereik dat die 5de Glosters vorentoe kan gaan en buiteposte in Ledringhem en Arneke kan beklee, ongeveer 3 en 5 myl van Wormhoudt af. Vooruitgegaan deur die Carrier Platoon, het die Bataljon, minder "A " en "D " Company's, versigtig na Ledringhem verhuis sonder om tekens van opposisie te ontmoet en was kort na 1700 in die dorp. Die draers het daarna vorentoe gegaan na die voorbereiding van Arneke na "A " en "D " Comapanies wat die dorp beset, weer sonder opposisie. Daar is ook bevele ontvang dat 1 peloton, met 1 peloton MG van 4de Cheshires, losgemaak moet word om 'n padblokkade te vorm met 'n gedeelte teen-tenkgewere by Rietveld in die agterste (ooste) van Ledringhem op die pad Wormhoudt-Cassel. Die peloton is verskaf deur "C " Coy. en het nie deelgeneem aan die gevegte by Ledringhem wat by Brigade HQ aangesluit het toe die bataljon by Ledringhem geïsoleer was en later weer by die bataljon aangesluit het nie.
Die voorste suidelike posisie by Arneke is beklee deur "D " Coy. onder kapt. E. Rockett, met drie 25 mm anti-tenk gewere van die bataljon onder 2de luitenant. Goskom. Nr. 11 peloton, onder 2de luitenant Henn, was op die spoorlyn noord van die dorp.
"A " Coy. met majoor D.W. Biddle in bevel, het die middel en noordelike deel van die dorp aan weerskante van die spoorlyn gehou.
"C " Coy. onder kapt H. Mason, minder die peloton onder 2de luitenant. Liversidge by Rietveld, was bedoel om die padaansluitings tussen Arneke en Ledringhem te bedek.
Bataljon HQ is gestig in die Ledringhem Mairie, in die middel van hierdie dorp met een straat.
"B " Coy. onder kaptein C. Norris het die taak gekry om die noordelike punt van die dorp en die oostelike flank te verdedig.
HQ Company onder majoor A. Waller, beskik oor gedeeltes in die weste van en naby Battalion HQ, en ook suid van Ledringhem.
Bataljonvervoer, soos wat nodig was vir die geveg, is versprei in 'n boord aan die oostekant van die dorp, waar dit, hoewel dit goed gekamoefleer is, vernietig is deur vyandelike mortiervuur ​​sodra die geveg begin het. Die oorblywende vervoer was naby Wormhoudt geleë. Die bataljon het die steun van 'n artillerie -regiment gekry, waarvan die FOO deurgaans teenwoordig was, en wat aansienlike skade aan die vyandelike AFV's veroorsaak het en alle vyandelike konsentrasies in die buurt ontmoedig het. 'N Gedeelte van 2-pdr-gewere van die 53ste Anti-Tank Regiment het gedurende die aand opgedaag en is by Arneke ontslaan. 'N Bykomende MG Platoon het later in die geveg na vore gekom en was by die "C " Company.
Die eerste aand was betreklik rustig. Weinig is gesien van die Franse, wat vermoedelik terugtrek uit St. Omer. Baie vreemde burgers is ingebring, ondervra en toegesluit, en dit is eers daarna ontdek dat dit dwalendes was. Die oggend van die 27ste Mei, wat lekker warm was, het 'n groepie Royal Engineers gestuur om padblokkies met ysterrails wat deur 'n camouflet in die pad gelaat is, op te los, en dit was die doeltreffendste. Goeie vordering is gemaak met die maak van grondwerke en versterking van verdedigingsposisies in geboue.
Die eerste nuus van die vyand kom van "A " en "D " Coys by Arneke wat AFV's na die ooste en suide waargeneem het. Dit was die leidende elemente van die Duitse magte, wat, nadat hulle die Franse deurgebreek het, nou noordwaarts gejaag het om Duinkerken af ​​te sny. Gedurende die middag is tenks en ingewande infanterie buite die geweergebied waargeneem en blykbaar die dorpe vermy. 'N Vyandse verkenningsvliegtuig was voortdurend oorhoofse en het gevolg op uitbarstings van mortiervuur ​​op beide dorpe. Die CO besluit om 'n draersafdeling te stuur, en dit onder Sergt. L.E. Brown, wat later met die MM bekroon is, het waardevolle werk verrig in die hinderlaag van partye van die vyand wat nou 'n vasberade aanval op Arneke uit verskillende rigtings gedoen het. 'N Groot konsentrasie van die vyand is suksesvol deur Lieut hanteer. D.L. Norris met sy peloton van "D " Coy. Lieut. Norris is die volgende dag gewond en moes as krygsgevangene agtergelaat word. Hierdie baie dapper offisier sterf in gevangenskap (24 Augustus 1942).
Die gevegte het die dorp binnegedring en 'n uitbarsting van masjiengeweervuur ​​het Major Biddle, kapt. Rockett en CSM Hill van "A " Coy gewond.
By Ledringhem was die aanval beperk tot mortiervuur ​​en dus die oorblywende dele van die Carrier Platoon, onder Lieut. N.W.H. Shephard, is beveel om na Arneke te gaan om 'n georganiseerde aanval op die dorp uit die suide en noordelike kant te voorkom. Dit kon hulle doen. Die draers het ook vars ammunisie gebring. Die vyand onttrek hom uit die dorp en volg 'n stilte in die geveg, sodat gewonde mans goed voor donker kan ontruim word. Vir relatief min ongevalle in Arneke het die vyand gedurende die dag 5 tenks, 5 pantservoertuie en 'n aansienlike aantal personeel verloor.
Daar is nou besluit om die Arneke -garnisoen aan die noordkant van die dorp te konsentreer. "A " en "D " Maatskappye is egter teruggebring na die "C " Coy. gebied net suid van Ledringhem onder die dekmantel van die duisternis, aangesien die moontlikheid bestaan ​​dat Arneke afgesny kan word. Die nag was stil, vyandelike patrollies het afgehou, en 0400 uur 28 Mei het ons artillerie oopgemaak op 'n vooraf gereëlde plan. Die brand is die grootste deel van die oggend aan die gang gehou. Daar word gesien dat Cassel, op die suid-oostelike flank van die bataljon, lugbombardeer en 'n vyandelike vliegtuig van die Henschel-tipe wat ammunisie in die veld suid van Arneke lewer. Gedurende die oggend het die QM (Major Vigrass) daarin geslaag om rantsoene af te lewer, maar dit was die laaste geleentheid, en hy en sy personeel het in die hoofkwartier van Bataljon gebly.
"A " Coy. (nou onder kapt. Scott), en "D " Coy. onder Lieut. C. Norris, saam met "C " Coy. is die middag teruggetrek van die suide van Ledringhem na posisies wat 'n algehele verdediging van die dorp vorm, en is bevele ontvang om die huidige poste nog 24 uur te beklee. Dit was onmoontlik om nr. 11 Platoon "D " Coy te kontak. wat op die spoorlyn geïsoleer was en wat uiteindelik via Wormhoudt teruggekeer het, voordat hy weer by die bataljon by Rexpoede was.
Gedurende die dag het die vyand om die flanke van Ledringhem gewerk en die dorp net met mortier en 'n bietjie snipery betrek. Telefoonkommunikasie met brigade is uiteindelik teen die middag verbreek, en 'n stuurryer wat gedurende die dag 5 reise na Brigade HQ onderneem het, het by vier geleenthede onder skoot gekom (Pte A.W. Joines, die D.R. het die MM ontvang vir sy toewyding aan diens). Dit was duidelik dat die dorp omring was.
Kort daarna het die aanval ernstig begin. Kort en skerp bombardement deur mortiere sou gevolg word deur lugskiet artillerie oor die dorp. Die vyand is gesien konsentreer op albei flanke naby die kerk. Geen direkte benadering is voor skemer gemaak nie. As die eerste ernstige aanval was die ontwikkeling van 2 onderoffisiere van "C " Coy. het in die hoofkwartier van die bataljon gekom met 'n boodskap van die brigade dat die bataljon sou onttrek as dit sou kon, en wanneer dit via Herzeele na Bambecque kon gaan. L/Cpls. J.E. Barnfield en R.L.E. Mayo, wat deel was van die "C " Coy. peloton teruggetrek na Brigade HQ in Rietveld, het vrywillig hierdie boodskap aangeneem en 4 uur geneem om 3 myl te voltooi. Hulle is albei bekroon met die MM vir hul dapper en tydige optrede, waarsonder die bataljon vas sou staan ​​en uiteindelik oorval sou word. Dit was nou baie moeilik om aan te sluit by die verskillende hoofkantore van die onderneming en afdelingposte. Dit is deur die hardloper gedoen tydens die stilte in bombardemente. Twee waarnemers in die kerktoring is deur skerpskutters doodgemaak en dit was moeilik om te ontdek van watter kant die vyand sy aanval sou ontwikkel.
Tellerknipery het plaasgevind uit moontlike boonste vensters, waarin die CO by Battalion HQ aangesluit het. Pantser deurdringende koeëls het deur die mure gekom sonder om baie skade aan te rig, maar die gapende sirkels wat op baie plekke deur die vuur gemaak is, het nie 'n gevoel van veiligheid in geboue wat beset moes word, bygedra nie. Teen hierdie tyd is alle vragmotors en tenkwapengewere buite werking gestel, die meeste van die spanne het slagoffers gebring. Die artillerie het steeds goeie steun verleen, maar met dapperheid was dit moeilik om geskikte teikens met die vyand so naby te kies.
Die plan vir onttrekking was gebaseer op 'n tydige uitdun uit alle posisies, 'n konsentrasie in die boord waar die MT geparkeer was, en 'n sluipende wegkruip deur die velde en heinings wat ver van die pad was. Nuluur vir die hoof van die kolom om 2115 uur te vertrek.
Gedurende die aand het die vyand kort periodes van mortier en masjiengeweervuur ​​voortgesit, gevolg deur 'n infanterie wat uit die suidpunt naby die kerk gestorm het. Twee sulke aanvalle het in die donker ontwikkel, wat die kans om nul uur te kanselleer, genoodsaak het. Ongelukkig het die kansellasie nie bereik nie "C " Coy. by die kerk en die grootste deel van hulle, onder kaptein Welford, het hom teruggetrek soos beveel. Deur die draai vir die veld wat hulle deur die dorp oorgedra het, te mis, het die meerderheid, insluitend kapt. Welford, gevang.
Die vyand het die kerk se erf binnegegaan en probeer om in die straat af te kom, dit word deur 'n hewige vuurwapen van Bren-geweer gekeer, maar hy het hom in die eindhuise gevestig. Hulle is uitgesit deur 'n teenaanval met bajonette, onder leiding van kapt. C. Norris, Lieut. Dewsnap, die IO en Lieut. D. Norris, wat almal gewond is en uiteindelik agtergelaat is.
Tydens 'n tweede aanval het die vyand 'n vlamwerper opgelewer, waarvan die brandstof nie aangesteek het nie. Hy is weggedoen, maar nie voordat baie van hierdie onaangename olie die verdedigers bedek het nie, wat dit byna onmoontlik gemaak het om hul wapens vas te hou en 'n tydelike gasalarm te veroorsaak, so erg was die olie. Die onttrekkingsplan was vasgestel op 0001 uur 29 Mei. Die artillerie -ondersteuning was nou verby en die FOO het by die onttrekking aangesluit. Majoor Waller, hoofkwartier Coy. het 'n sally suksesvol gelei om die kerkhof skoon te maak. Hy het saam met die CO gaan ondersoek instel na 'n vyandelike patrollie agter in die Mairie, waar Battalion HQ geleë was. Beide beamptes is gewond deur 'n vuurwapen-vuur en majoor Waller is in die kop geslaan. Hy is dood voordat die bataljon die dorp verlaat het. Kolonel G.Buxton is in die been gewond. Gedurende die dag het kapt. Flowers (die mediese beampte) dapper gewerk om die beseerdes onder bykans onmoontlike omstandighede te versamel en by te staan. 2de Lieuts. Shephard, Goscomb en Owen is lig gewond, maar kon ook die onttrekking van die bataljon vergesel.
Dit het gelukkig saamgeval met 'n stilte in die geveg. Twee mediese bevele is agtergelaat met die 3 gewonde beamptes en die mans in die skool wat te ernstig beseer was om te beweeg. Die res van die bataljon het weggetrek. Rook uit brandende geboue in die dorpie het gehelp om bewegings te bedek. Volle stilte is geniet en die bataljon het om 15:15 die boord verlaat. Die kolom Bataljon was 'n enkele lêer en redelik lank. Kaptein L. Hauting (adjudant) het die kolom op die regte roete gehou. 'N Groep slapende Duitsers is saam met hul offisier ontdek en gevange geneem. Die kolom het Herzeele teen 0530 uur bereik, wat blykbaar onbeset was. Na 'n kort pouse gaan hulle verder na Bambecque, wat om 0630 uur bereik is. Hier was die 8ste Worcesters in posisie en die moeë bataljon kon heeltemal rus en eet.
Die adjudant van die Worcesters het geskryf: "Tydens die vroegoggend-toevlugsoord het ek 'n wonderlike gesig gesien. Om die draai toe ek uit die hoofkwartier kom, verskyn die oorlewendes van die 5de Gloucesters. Hulle was vuil en moerig, maar onoorwonne. Hulle oë was versonke en rooi vanweë gebrek aan slaap, en hulle voete soos hulle marsjeer het vir my nie meer as 'n sentimeter van die grond af gelyk nie. By hul kop hink 'n paar gevangenes …. Ek hardloop na kolonel Buxton, wat wankelend saam was, duidelik gewond. Ek het kolonel Buxton binnenshuis geneem en hom keer op keer verseker dat dit goed gaan met sy manne. "
Die bataljon het later die oggend 'n beslag geneem en na Rexpoede geneem, onder bevel van kapt. Mason en die adjudant. Al die gewondes is ontruim, gevangenes oorhandig, en die oorblywende 13 offisiere en 130 mans was spoedig op pad na die kus vir ontruiming. Die skuif na die kus het op 30 Mei na middernag begin. Dit was die laaste en moegste trek. Langs die roete was verlate voertuie, waarvan baie deur hul bestuurders aan die brand gesteek is. Franse toerusting en los artillerieperde was oral.
Die strande is omstreeks 0430 uur naby Bray Dunes bereik, toe kontak gemaak is met majoor F.W. Priestley, wat saam met RSM en 30 man van Battalion HQ and HQ Company die bataljon by Rexpoede gemis het. Gedurende die dag is daar begin met die ontruiming deur na klein bootjies te waai vir vervoer na skepe. Die laaste partytjie het bestaan ​​uit majoorpriester, kapt. Mason, Berenger (die Franse Agent de Liaison), CSM Wilcox en tien mans, wat omstreeks 0400 uur op 31 Mei opgetel is en na die stoomboot geneem is en#8216Glen Avon &# 8217 wat na Harwich verhuis het.
Die bataljon het uiteindelik in Kingstone, Herefordshire, gekonsentreer, in totaal ongeveer 400 geledere. 2 beamptes en 83 mans is dood.
November 1941 is die 5de Glosters omskep in die 43ste verkenningsregiment.
Toekennings vir Frankryk 1940:
T/kapt. N.W.H. Shepherd – 5de Bn – 20 Augustus 1940 – Frankryk
Sergt. W.G.H. Adlam – 5de Bn – 4 Junie 1940 – Frankryk 1940
Pte J.E. Barnfield – 5th Bn – 20 Augustus 1940 – Frankryk 1940
Pte P. Morris – 20 Augustus 1940 – Frankryk 1940
Pte A.W. Sluit aan by – 5de Bn – 3 September 1940 – Frankryk 1940
L/Cpl. R.L.E. Mayo – 5de Bn – 3 Februarie 1944 – Frankryk 1940
Sergt. L.E. Brown – 5de Bn – 25 Oktober 1945 – Frankryk 1940
Lieut-Kol. G.A.H. Buxton – 5de Bn – 20 Desember 1940 – Frankryk
T/Lieut-Kol. F.W. Priestley – 5th Bn – 20 Desember 1940 – Frankryk
Kapt. P.P.L. Owen – 5de Bn – 20 Desember 1940 – Frankryk
A/kapt. L.C. Hauting – 5de Bn – 20 Desember 1940
2de Lieut. L.C. Jenkins – 5de Bn – 20 Desember 1940
Die Slag van Frankryk:
10 Mei-25 Junie 1940
Die Franse het die Duitse inval ondergaan met 4360 moderne gevegsvliegtuie en met 790 nuwe masjiene wat elke maand uit die Franse en Amerikaanse fabrieke aangekom het. Die lugmag was egter nie geveg vir gevegte nie. Die gewone lugmag het net weer die helfte soveel eenhede gehad as tydens sy vredestyd in 1932. Toe die geveg begin, was 119 van 210 eskaders gereed vir aksie op die deurslaggewende noordoostelike front. Die ander was besig om toe te rus of was in die kolonies gestasioneer. Die 119 eskaders kon slegs 'n kwart van die beskikbare vliegtuie in aksie bring. Hierdie omstandighede het die Geallieerde lugmag in 'n posisie van ernstige numeriese minderwaardigheid teenoor die Luftwaffe geplaas. (Sien tabel II.) Kwalitatief was die Franse vlieëniers en vliegtuie egter meer effektief as hul teëstanders.
Tabel II. Moderne gevegsvliegtuie op 10 Mei 194022 op die Wesfront ingeplaas
Tik Frans /Brits Belgies en Nederlands /Gekombineerd /Duits
Vegters 583 /197 /780 /1264
Bomwerpers 84 /192 /276 /1504
en Waarneming 458 /96 /554 /502
Totale 1125 /485 /1610 /3270
Die vegeenhede aan die noordoostelike front was uitsluitlik toegerus met masjiene wat binne die voorafgaande agtien maande gebou is. Die in Amerika vervaardigde Curtiss 75A-vegter het vanaf Maart 1939 by die Franse eskaders aangesluit. Dit was die doeltreffendste tipe in sy klas in gevegte oor Frankryk totdat die Dewoitine D520 middel Mei 1940 in werking getree het. Agt eskaders toegerus met die Curtiss 75A het 220 neergeskiet. Duitse vliegtuie (bevestig moord) en verloor slegs drie-en-dertig vlieëniers. In sewe luggevegte waarin die Curtiss-vegters met Messerschmitts besig was, was die totale telling sewe en twintig Bf 109E's en ses Bf 110C's wat vir drie van die Franse vliegtuie vernietig is.
Die Morane-Saulnier MS 406 het op 10 Mei 1940 agtien eskaders in Frankryk toegerus. Die verlies-verlies-verhouding vir eenhede wat met die MS 406 vlieg, was 191 tot 89. Die tekortkominge van die Morane-vegter in vergelyking met die Bf 109E was die onderwerp van baie herinneringe , maar in die aangemelde gevegte waarin Messerschmitts alleen vir Moranes te staan ​​gekom het, het die Franse 'n rekord van een-en-dertig kills en vyf verliese aangeteken. Sowel die Morane as die Messerschmitt is ontwerp om te voldoen aan die spesifikasies wat in 1934 uitgereik is, prototipes vlieg in 1935 en die hoeveelheid produksie begin in 1938. Die Messerschmitt-ontwerp was beter geskik vir evolusionêre ontwikkeling, en die Bf 109E-3-model van Desember 1939 was beter as die Morane. (Sien Tabel III.) Tydens die Slag van Frankryk het die lugpersoneel twaalf eskaders wat met Moranes toegerus is, so vinnig as wat oefensessies toegelaat het, omgeskakel na ander soorte. Hierdie beleid het die doeltreffendheid van die individuele eenhede marginaal verhoog, maar dit het die doeltreffendheid van die vegmag in sy geheel verminder deur op 'n kritieke tydstip ervare eskaders uit die lyn te haal. Verder het dit nie daarin geslaag om nuwe produksie te benut om die omvang van die vegmag te vergroot nie.
Tabel III. Vergelykende eienskappe van vegvliegtuie in die Slag van Frankryk25
Landtipe Perdekrag Spoed (mph) op beste hoogte (ft) Diensplafon (ft) Bewapening
Frankryk Curtiss 75A-3 1200 /311 op 10,000 /33,700 /ses 7,5 mm
Frankryk Dewoitine 520 910 /329 op 19.685 /36.090 /een 20 mm vier 7.5 mm
Frankryk Morane 406 860 /302 op 16 400 /30 840 /een 20 mm twee 7,5 mm
Frankryk Bloch 152 1100 /320 op 13,120 /32,800 /twee 20 mm twee twee 7,5 mm
Engeland Hawker Hurricane I 1030 /324 op 16,250 /34,200 agt 7,7 mm
Duitsland Messerschmitt Bf 109E-3 1175 /348 op 14,560 /34,450 /twee 20 mm twee 7,9 mm
'N Ander vegter wat ontwerp is om aan dieselfde spesifikasie as die MS 406 te voldoen, was die Bloch MB 150. Alhoewel dit in die aankoopkompetisie van die Morane verloor het, het die Bloch -firma die basiese ontwerp rondom 'n kragtiger enjin ontwikkel. Die gevolglike Bloch MB 152 was vinniger en kragtiger gewapen as die MS 406. Twaalf eskaders het op 10 Mei 1940 Bloch -vegters gehad, en nog ses het tydens die geveg saam met hulle in werking getree. Eenhede terwyl hulle toegerus was met Blochs, het 156 Duitse vliegtuie neergeskiet en 59 vlieëniers verloor
Die eerste twee eskaders wat toegerus was met die vinnige en rats Dewoitine 520, het op 13 Mei die stryd aangeneem, en agt ander het omskakelingsopleiding voltooi en voor die wapenstilstand in werking getree. Tussen hulle het hulle 175 vyandelike vliegtuie neergeskiet vir 'n verlies van 44 vlieëniers. Poolse vlieëniers het twee eskaders van Caudron C 714 -vegters beman. Die ultraligte Caudron (3086 pond, leeg) kon 302 mph met 'n 450-pk-enjin. Die Pole het op 2 Junie in werking getree en sewentien Duitse vliegtuie neergeskiet en vyf vlieëniers verloor voordat hul eenheid op 17 Junie ontbind is.
Die Franse vegmag het tydens die geveg meer as 2900 moderne vliegtuie tot sy beskikking gehad. Daar was nooit meer as 'n vyfde daarvan teen die Duitsers nie. Die operasionele tempo van die vegmag was 0,9 soorte per vliegtuig per dag op die hoogtepunt van die geveg. (Duitse vegeenhede het tot vier soorte per vliegtuig per dag gevlieg.) Maar ondanks die feit dat slegs 'n geringe deel van sy hulpbronne teen 'n lae gebruikstempo gebruik is, was die vegmag tussen 600 en 1000 van die 1439 Duitse vliegtuie wat tydens die vernietiging vernietig is, verantwoordelik. stryd.
Die grootste deel van die gepubliseerde kommentaar oor die Franse bomwerperskorps het daarop gefokus dat agt eskaders Amiot 143M tweemotorige medium-bomwerpers in die Franse gevegsorde gebly het. Die Amiot 143M, wat in 1931 ontwerp is en tussen 1935 en 1937 vervaardig is, is agtergelaat deur die vinnige ontwikkeling van lugvaarttegnologie. Kritici van die vooroorlogse regime en verskonings vir die lugmag het die aandag op hierdie vliegtuig gevestig om die swak kwaliteit van die toerusting waarmee die Franse lugmag moes veg, te beklemtoon. Operasioneel presteer eenhede wat met die Amiot 143 toegerus is, met lof. Die agt eskader het tussen 10 Mei en 16 Junie 551 nagbomaanvalle gevlieg en slegs twaalf vliegtuie verloor. Boonop het ses van die eskaders op 14 Junie dertien vliegtuie ingerig vir 'n wanhopige dagtaak teen Duitse brûe en voertuigverkeer wat Sedan nader. 'N Sterk vegter het die verlies tot drie Amiots behou
Die Franse langafstand, viermotorige swaar bomwerper, die Farman 222, het vier eskaders toegerus. Hierdie eskaders het een-en-sewentig nagbom missies gevlieg en tref teikens soos München, Keulen en Koblenz. Hulle het net twee vliegtuie verloor.
Moderne bomwerpers van die Franse dag sluit in die Lioréet Olivier LeO 451 van 307 km / h (18 eskaders, 392 soorte, 98 verliese), die Amiot 354 mijl van 298 mph (4 eskaders gedeeltelik toegerus, 48 ​​verliese) en die 304 mph Breguet 693 (10 eskaders) , 484 soorte, 47 verliese). Die Franse masjiene is aangevul met gestuur van Amerika van die Martin 167F van 288 mph (eerste van 8 eskaders in aksie 22 Mei, 385 soorte, 15 verliese) en die Douglas DB-7F van 305 mph (eerste van 6 eskaders in aksie 31 Mei) , 69 soorte, 9 verliese).
Die doeltreffendheid van die Franse bomwerperskorps is verminder deur swak kommunikasie-reëlings wat die samesmelting van bomwerper-eskaders onmoontlik gemaak het en ontmoetings met vegvliegtuie problematies gemaak het. Die twee dagbomwerpervleuels wat op 10 Mei operasioneel aangeval het, het in die eerste week agt-en-twintig van hul twee-en-veertig vliegtuie verloor. RAF dagbomwerpers, wat in dieselfde bevel-/beheer-/kommunikasie-omgewing werk, het 132 uit 192 verloor. Die meeste van die masjiene wat oorleef het, moes uitgebreide herstelwerk doen. Alhoewel nuwe vliegtuie en eenhede in werking getree het, het die lae operasionele tempo (.25 soorte per vliegtuig per dag) van die bomwerpers die vermoë om 'n beduidende uitwerking op die landgeveg te hê, verswak.
Franse verkennings- en waarnemingseenhede het die sterkste vliegtuie in hierdie twee kategorieë ter wêreld gehad. Die standaard Franse strategiese verkenningsvliegtuig, die Bloch 174, kon 329 myl per uur en 'n hoogte van 36.000 voet bereik. Die Bloch 174, wat eers in Maart 1940 by die eenhede afgelewer is, is vinnig genoeg vervaardig om al die strategiese verkenningskwadrons tydens die geveg toe te rus. Die verkenningseenhede het vroeë, akkurate en gedetailleerde inligting oor Duitse konsentrasies en byleë gekry. Hulle het voortgegaan om die hoofkwartier van die weermag op die hoogte te hou, ongeag die weer en teenstanders van die vyand, gedurende die hele geveg. Die tempo van aktiwiteit in verkenningseenhede was egter buitengewoon laag en gemiddeld een missie elke drie dae vir 'n eskader (.04 soorte per vliegtuig per dag). Op die hoogtepunt van intensiteit – van 10 tot 15 Mei – het die mees aktiewe eskader twee missies per dag gevlieg.27
Die waarnemingstak, wat in 1936 na reservaatstatus gedelegeer is, was die stiefkind van die lugmag. Die lugpersoneel het geen program gehad om die toerusting van 1925 tot 1935 te moderniseer nie. Guy La Chambre het in Junie 1938 die lugpersoneel opdrag gegee om die waarnemings -eskaders weer toe te rus. Vlieëniers in operasionele eenhede wou 'n ultra vinnige enkelsitplek vir langafstandverkenning en 'n ligte tweesitplek hê wat op onverbeterde velde kan beland vir kortafstandwaarnemingsmissies. Die lugpersoneel, wat besig was met politieke kwessies en onverskillig was vir die siening van manne op eskader, beveel die Potez 63.11, die vinnigste, swaarste en mees komplekse waarnemingsvliegtuig ter wêreld. Met 'n topsnelheid van 264 myl per uur was dit 40 myl per uur vinniger as sy Duitse eweknie (Henschel Hs 126 B) en 50 myl per uur vinniger as die Britse Lysander. Met twaalf masjiengewere was dit die swaarste gewapende masjien in enige lugmag. Dit was te vinnig en te swaar om op geïmproviseerde stroke te beland, maar te stadig om aan Duitse vegters te ontsnap, dit was 'n elegante en grasieuse kis vir sy span.
Waarneming eskader opgelei en gemobiliseer onder die weermag bevele wat hulle sou ondersteun. Die bevelvoerders van die weermagkorps het hul waarnemings -eskader as hul private lugmag beskou en het dikwels onrealistiese eise gestel wat vroeg in die oorlog tot groot verliese gelei het. Die algemene personeel van die lugmag het reëls opgestel om waarnemingsvliegtuie te beskerm wat hul nut beperk het; byvoorbeeld, hulle moes agter vriendelike artillerie vlieg, geen missie kon meer as vyftien minute duur nie, vegvliegtuie was nodig, en slegs die modernste (Potez 63.1 1) vliegtuie gebruik kon word. Swak skakeling tussen die weermag en die lugmag, tesame met stadige kommunikasie binne die lugmag, het daartoe gelei dat baie waarnemingskadrons op voorwaartse vliegvelde gehou is totdat hulle deur Duitse gemotoriseerde eenhede oorval sou word. As gevolg hiervan is meer as die helfte van die waarnemingsvliegtuie in eenhede op 10 Mei vernietig om vaslegging te voorkom of bloot teen die einde van die eerste week laat vaar. Toe die front tussen 25 Mei en 5 Junie stabiliseer, het die waarnemingseenhede effektief gevaar, maar die koördinasie tussen die lugmag en die weermag was te verslind om hulle in 'n bewegingsoorlog te laat funksioneer.
Die vermoë van die lugmag om noue gevegsteun aan die weermag te bied, is noodlottig in die gedrang gebring deur die vlieëniers se stryd om onafhanklikheid. Senior weermagoffisiere was onkundig oor die vermoëns en beperkings van lugvaart, en die lugmag het byna niks gedoen om 'n vermoë te ontwikkel om die doelwitte van die slagveld aan te val nie. Weermaggeneraals het stakings op gepaste teikens geweier. Hulle het ondersteuning geëis sonder om die aard of ligging van die teiken of die plan en tydsberekening van die vriendelike maneuver te beskryf. Die lugmag het maksimum pogings gereël om Franse gepantserde teenaanvalle te ondersteun. Op 14 Mei het Britse en Franse bomwerpers 138 soorte gevlieg en 51 vliegtuie verloor ter ondersteuning van generaal Charles Huntziger se teenaanval by Sedan. Hy het die aanval uitgestel. Die volgende dag het die lugmag 175 soorte uitgevoer, die aanval is gekanselleer. Die lugmag het op 16 en 17 Mei sy bes gedoen om kolonel Charles de Gaulle se gewapende stoot na Montcornet te ondersteun. Nagvegters het dagaanvalopdragte ontvang, en die oorskot van die bomwerper -eenhede is gepleeg. Maar kolonel de Gaulle kon die lugmag nie die tyd en rigting van sy bewegings vertel nie. As gevolg hiervan het 68 bombardemente ingegaan voordat De Gaulle verhuis het en hom nie gehelp het nie. 'N Groot uitbreek suid deur die omsingelde weermaggroep 1 is op 21 Mei beplan. Die lugmag het bevele ontvang om die aanval te ondersteun, maar het geen inligting gehad oor die tyd, plek of rigting nie29 (Die missie is gekanselleer.)
Die algemene personeel van die lugmag, toegewy aan die strategiese bomaanval, het die opdrag van Guy La Chambre stilweg geïgnoreer om voor te berei op die grondaanval. La Chambre het die lugpersoneel gedwing om in 1938 aanrandingsbomaanvallers aan te skaf, en die eerste vliegtuig het in Oktober 1939 in eenhede aangekom. in die aanrandingsrol. Die lugpersoneel het voldoen aan die brief van ministeriële en weermagvereistes vir grondaanvalvermoë, maar het nie intellektuele, ontwikkelings- of opleidingshulpbronne daartoe verbind nie.
Met die Duitse wapenrusting wat Frankryk oorskry het, het die lugmag te laat probeer om 'n antitank -vermoë te improviseer. Meer as 2300 van die 2900 Franse vegvliegtuie en al die 382 aanvalsbomwerpers wat tydens die geveg beskikbaar was, het 'n kanon van 20 mm gedra wat die boonste pantser van al die Duitse tenks kan binnedring. Die lugpersoneel het Fighter Group III/2 aangewys om die eerste antitank -missies uit die lug uit te voer. Sy MS 406-vliegtuie het 'n hoë-snelheid, 20 mm-kanonne op enjins gedra, maar daar was geen wapenbrekende ammunisie beskikbaar nie. Op 23 en 24 Mei het die eenheid nege soorte gevlieg, drie vliegtuie verloor en geen tenks vernietig nie. Twee weke later het verskeie vegvliegtuie oor 'n tydperk van vier dae altesaam agt-en-veertig soorte antitanks gevlieg en weer sonder wapendringende skulpe. Hulle het tien vliegtuie verloor en onaangename skade aangerig. Twee aanvalle in die middel van Junie het nog drie vliegtuie gekos sonder om tenks ernstig te beskadig.30 Die vermoë van die bewapening en die dapperheid van die vlieëniers is vermors weens die afwesigheid van intellektuele en logistieke voorbereiding.
Die verhaal van die Franse lugmag is een van dapper en bekwame individuele optredes wat geen merkbare verskil in die uitslag van die geveg gemaak het nie. 'N Dosyn jare van politieke twis het die netwerk van vertroue en vertroue ontrafel waardeur dapperheid en professionele vaardigheid 'n uitwerking kan hê. Die weermag en die lugmag het elkeen sy eie stryd gevoer, verswak deur die gebrek aan koördinasie. Die lugpersoneel, met die oog op Berlyn, het die voorbereiding van bevel-/beheer-/kommunikasiestelsels versuim en daardeur die Franse lugmag die vermoë ontken om die pogings van individuele eenhede te integreer. Die lugmag was so bitterlik vervreem van die politieke leierskap dat dit geweier het om sy organisasie uit te brei en Frankryk daardeur ontneem van die magtige lugmag wat sy industriële basis verskaf het.
Kan die Franse lugmag hê
Beslag op die lug geneem?
Op 10 Mei 1940 was die operasionele eenhede van die Franse Lugmag wat aan die Westelike Front toegewy was, sterk in die minderheid. Die lae operasionele tempo in die Franse lugmag in vergelyking met dié van die Duitsers het gedurende die eerste maand van die geveg met 'n faktor van vier toegeneem. Teen die middel van Junie was die Luftwaffe egter uitgeput. Dit het 40 persent van sy vliegtuie verloor. Sy pamflette werk sonder vyandelike gebiede bo die vyandige gebied en met die sekerheid dat hulle gevang sou word as hul vliegtuie uitgeskakel word. Die lug- en grondpersoneel werk vanaf gevange velde aan die einde van die verlenging van toevoerlyne. Die Franse, aan die ander kant, het baie minder intensiewe vlugoperasies uitgevoer, was in staat om die bemanning van gestremde vliegtuie te herstel, het teruggeval op hul logistieke basisse en het elke dag nuwe eenhede met splinternuwe vliegtuie in lyn gebring. Teen 15 Junie was die Franse en Duitse lugmag op ongeveer dieselfde vlak met ongeveer 2400 vliegtuie elk, maar die Franse het van hul eie grasveld af opgetree, en hulle het die steun van die RAF gehad. Die lug was baas oor die beslaglegging, maar op 17 Junie het die Franse lugpersoneel sy eenhede begin beveel om na Noord -Afrika te vlieg. Die regverdiging deur die lugpersoneel was dat die weermag vernietig is en nie die vliegvelde kon beskerm nie.
'N Ondersoek na watter eenhede na Noord -Afrika bestel is en watter agtergelaat is, toon baie oor die motivering agter die ontruiming. Die eenhede wat na Noord -Afrika gevlieg is, was die gewone lugmag -eskaders met die modernste en doeltreffendste vliegtuie en al die eskaders wat toegerus was met die Curtiss 75A (10), Dewoitine 520 (10), Amiot 354 (8), Bloch 174 (18) , Farman 222 (4), Douglas DB-7 (8) en Martin 167 (10), plus die meeste van dié met die Liorà © et Olivier 451 (12 van 18). Diegene wat agtergebly het, het al die lugmagreserwe -eenhede en#821147 waarnemings -eskaders en 12 vegvliegtuie ingesluit en al die eenhede wat nou met die weermag verbind is (die waarnemings -eskader, die 10 aanval -bomwerper -eskader en 7 nag -vegvliegtuie wat na die grond omgeskakel is) aanrandingsrol) .31
Die gedrag van die leiers van die Franse lugmag voor en tydens die Slag om Frankryk dui daarop dat hul hoofdoel was om die gewone lugmag te beskerm teen sy binnelandse teëstanders en om sy voortbestaan ​​na die geveg en die verwagte nederlaag te verseker. Weier om die gewone lugmag uit te brei, die gevaarlike en onglamorose waarnemingsmissie na die reservate af te draai, 'n lae operasionele koers te handhaaf, weier om die lug in beheer te neem wanneer die Luftwaffe swak was, en kies slegs gereelde lugmagseenhede en diegene wat geen verbinding het nie direkte ondersteuning van die weermag om na Noord -Afrika te stuur, vorm 'n samehangende patroon. Die senior vlieëniers het hul diens klein gehou, die kaders teen ernstige gevaar beskerm en die meeste van die gewone lugmag bymekaar gehou buite bereik van die Duitsers. Sulke besluite dui op 'n belaglike verkeerde ordening van prioriteite in 'n oorlogsvolk, maar dit maak sielkundig en institusioneel sin as 'n mens nadink oor die frustrasie wat die vlieëniers in hul stryd gehad het om operasionele onafhanklikheid van die weermag en die kavalier te kry, en op 'n gevoelige manier waarop die parlementêre amptenare het gespeel met hul lewens, loopbane en waardes.
Die relevansie van die Franse ervaring vir leiers van die Amerikaanse lugmag lê daarin dat die institusionele stryd om outonomie en die operasionele noodsaaklikheid vir samewerking permanente en onaangename elemente van elke verdedigingsinstelling is. Die Amerikaanse weermag se lugdiens (en lugkorps) het gedurende die tussenoorlogse jare soveel vernietigende en wispelturige behandeling deur uniforme en burgerlike amptenare van die weermag en die vloot as die Franse lugmag ondergaan. na (eerder as net voor) 'n groot oorlog, het Amerikaanse militêre leiers 'n konfrontasie tussen dienste op die slagveld vermy. Maar die stryd tussen dienste gaan voort: leerstellige divergensie behou sy potensiaal om wedersydse ondersteuning onder die dienste in toekomstige oorloë te saboteer. Die Franse ervaring kan nuttig wees as 'n waarskuwingsverhaal oor die gemak waarmee institusionele lojaliteit 'n nasionale verdedigingshouding kan verswak.
Von Rundstedt en sy manne wou nie opgee nie en hulle het tot die bitter einde van die 180000 verdedigers geveg, maar ongeveer 32000 het daarin geslaag om na Innsbruck terug te trek; die Franse en Italianers het op 25 Mei in die ruïnes van Bregenz ingetrek. 148000 Duitse soldate was dood, gewond of vermis Franse intelligensie beraam dat die sewe Vulksstrum -afdelings wat aan die geveg deelgeneem het vernietig is, dit 'n groot oorwinning vir die as en 'n nasionale tragedie vir Duitsland was.
Aan die Westelike Front … Die Belgiese magte word uit Menin verdryf deur aanvalle van eenhede van die weermaggroep B. Die laaste weerstandsakke in Boulogne word uitgeskakel. Om 1700 uur kanselleer Gort die voorbereidings wat hy getref het om by Weygand se offensief aan te sluit. Later die dag kanselleer Wegand op sy beurt die hele skema en blameer Gort vir hierdie besluit. Trouens, die Franse magte op die Somme het geen aanvalle gedoen nie, soos beweer is, en die Franse magte met die noordelike leërs is nie in staat om dit te doen nie.
Duitse infanterie wat deur 'n stad in België marsjeer
Boulogne het die Duitsers te beurt geval. Die Belgiese leërs, ongeorganiseerd en sonder voorraad na 16 dae se gevegte, kon nie verdere aanvalle ondergaan nie, en Leopold III het hulle beveel om te kapituleer.
Die ontruiming van die geallieerde troepe uit Duinkerken begin.
Die Poolse vernietiger Blyskawica neem deel aan die ontruiming van die Britse ekspedisiemag uit Duinkerke.
& ltspan & gtDouglas Bader, 'n lid van 222 eskader, het probeer om die geallieerde magte wat Dunkirk verlaat, te beskerm. & lt/span & gt
Ons vlieg almal op en af ​​langs die kus naby Duinkerken op soek na vyandelike vliegtuie wat blykbaar ook sonder enige samehorigheid rondloop.
Die see van Duinkerke na Dover gedurende hierdie dae van die ontruiming het op 'n vakansiedag soos 'n kuspad in Engeland gelyk. Dit was stewig met aflewering. 'N Mens het gevoel dat 'n mens kan oorkom sonder om 'n voetjie nat te word, of hoe dit uit die lug lyk.
Daar was vlootvaartuie, seilbote, roeibote, paddle-stoomwaens, inderdaad elke drywende toestel wat in hierdie land bekend is. Hulle het almal Britse soldate van Duinkerken huis toe geneem.
Die olietenks net binne die hawe was aan die brand, en jy kon Duinkerke uit die monding van die Teems identifiseer deur die groot swart rook wat regop in 'n windstil lug opkom.
Ons skepe word gebombardeer deur vyandelike vliegtuie tot ongeveer halfpad oor die kanaal, en die troepe op die strande het dieselfde aandag geniet.
Daar was ook Duitse vliegtuie in die binneland om die oorblyfsels van die Britse ekspedisiemag te vang wat op pad was na die hawe.
Generaal Harold Alexander het gedien onder generaal John Gort wat hom die taak gegee het om die agterhoede -aksie te beplan wat die Britse ekspedisiemag uit Dunkirk kon laat ontruim. & lt/span & gt
Op Charleville, op 24 Mei, toe die B.E.F. was absoluut ryp vir die pluk, het Hitler sy verbaasde generaals meegedeel dat Brittanje vir die wêreld onontbeerlik is en dat hy daarom besluit het om haar integriteit te respekteer en, indien moontlik, homself met haar te verbind. Miskien word 'n minder fantasieuse verduideliking van Hitler se houding verskaf deur die verteenwoordiger van Ribbentrop by die hoofkwartier van Fuhrer, wat die opmerking op die rekord gelaat het: Hitler het persoonlik ingegryp om die Britte te laat ontsnap. Hy was oortuig dat die vernietiging van hul leër hulle sou dwing om tot die bitter einde te veg. "
Aan die militêre kant is die feite duideliker. Op 23 Mei het veldmaarskalk von Rundstedt, bevelvoerder oor leergroep A, gestop & lt/span & gt
Algemene Guderian's XIX Army Corps toe twee van sy panzer -afdelings op pad was na Duinkerken, nie twintig myl ver nie en met weinig of geen opposisie wat voorlê nie. Die Britse teenaanval by Arras op 21 Mei, hoewel dit deur nie meer as twee gemengde kolomme uitgevoer is nie, elk bestaande uit 'n tenkbataljon, 'n infanteriebataljon, 'n veldbattery, 'n tenkbattery en 'n masjiengeweermaatskappy, het veroorsaak hom 'n mate van kommer.
Daarom het hy die halt stilgehou om die situasie toe te laat om homself te verhelder en ons kragte gekonsentreerd te hou. Die panzers het pas die Kanaal bereik, en die sukses van hierdie Britse teenaanval het die vrees vir 'n groter operasie veroorsaak wat hulle van hul ondersteunende infanterie sou afsny.
Die volgende oggend het hy besoek ontvang van die Fuhrer, wat die stopbevel bevestig het. Die pansers moenie in 'n moontlik oorstroomde gebied gevaar loop nie, maar word bewaar vir toekomstige operasies, vermoedelik teen die Franse leër. Aan die ander kant moes die aksieveld van Luftwaffe nie beperk word nie.
Oor die beskikbare bewyse kan daar eintlik geen twyfel bestaan ​​dat dit in die spesifieke geval was van die opperbevelhebber van die Luftwaffe ', veldmaarskalk Goering, dat die B.E.F. Was na die Luftwaffe ".
Guderian sou bitter skryf oor die eerste dag van die ontruiming, 26 Mei: Ons het die Luftwaffe -aanval dopgehou. Ons het ook die armada van groot en klein skepe gesien waarmee die Britte hul magte ontruim het.
& ltspan & gt 'n Britse artillerie -offisier het 'n anonieme weergawe gemaak van hoe dit was om op 30 Mei 1940 op die strande by Duinkerke te wag. & lt/span & gt
Die hele voorkant was 'n lang, deurlopende ry van brandende geboue, 'n hoë vuurmuur wat brul en in vlamtonge skarrel, met die rook wat na bo stroom en verdwyn in die donkerte van die lug bo die dakke.
Langs die promenade, in partytjies van vyftig, het die oorblyfsels van feitlik al die laaste regimente moeg saamgedrom. Daar is nie gesing nie, en baie min gepraat. Almal was heeltemal te uitgeput om asem te vermors. Dit was nie te maklik om in die duisternis kontak te hou met een van die vriende nie, en te midde van so baie massas bewegende mans, wat almal baie op mekaar lyk. As u 'n paar sekondes stilgehou het om agteruit te kyk, was die kans goed dat u uself aan 'n heeltemal ander eenheid verbind het.
'N Groep dooie en sterwende soldate op die pad voor ons het ons begeerte om die promenade te verlaat, verskerp. Toe ons oor die lyke stap, marsjeer ons teen die helling af op die donker strand. Duinkerke se voorkant was nou 'n onstuimige studie in rooi en swart vlamme, rook en die nag self wat alles saamsmelt om 'n skrikwekkende panorama van dood en vernietiging saam te stel.
Aan die Westelike Front … Die posisie van die Belgiese leër word toenemend ernstig. Dit is duidelik dat dit nie veel langer in die stryd kan bly nie. Die Britse magte begin terugval op Duinkerke en die aand word die bevel uitgereik om met Operasie Dynamo, die ontruiming uit Duinkerken, te begin. Admiraal Ramsay, wat bevel gee aan die magte van die Royal Navy in Dover, word aangestel om die operasie te beveel. Die omvang van die operasie word aanvanklik nie duidelik gemaak aan die plaaslike Franse bevelvoerders nie en hulle voel, met 'n mate van geregtigheid, dat hulle in die steek gelaat word.
Britse soldate waai na wagbote by Duinkerke
In Noorweë word die Britse kruiser Curlew gesink deur 'n lugaanval by Harstad.
Vanaf Londen word generaal Dill hoof van die Britse generale staf. Sy voorganger generaal Ironside neem oor as opperbevelhebber van die binnelandse magte.
C -klas AA -kruiser HMS Curlew gesink deur lugaanval.
die 26ste Mei. 1940
'N Desperate teenaanval
Die feestelike stemming en die hoë gemoedstoestand in die Franse hoëkommando is op 26 Mei onderbreek deur die nuus van 'n kragtige Duitse stoot na Schweinfurt. 1940
Generaal Weygand, wat onlangs die bevel van die 4de leër aangeneem het, het 'n vasberade verdediging gehad. Die Duitsers het aanvanklik gevorder as gevolg van die verrassing, maar die offensief het die oggend daarna buite Coburg uitgesak.
Met die Duitse teenoffensief, 'n duidelike fiasko, het die keiser gevoel dat dit tyd was om suidoos te slaan en die Duitse magte in die Oostenrykse Alpe te omring, daarom beveel hy de Gaulle om met die Groot Leër voort te gaan. Luggeneraal Bouscat, bekend onder die Franse lugmagoffisiere as die 'Tank Buster', het op 26 Mei gewelddadige aanvalle op Duitse magte rondom Salzburg geloods. 1940
Die Franse lugmag het Duitse kommunikasie lamgelê en belangrike artillerieposisies ingeneem, dit was duidelik vir die Duitse bevelvoerder generaal Schniewind dat die situasie reeds hopeloos was, maar die president van die Ryk was vasberade dat hy die opmars moes voortsit. Dit was nie moontlik nie en die Duitsers onttrek op 27 Mei 1940
27 Mei. 1940
Aan die Westelike Front … Die Duitse wapenrusting hervat sy aanvalle en probeer om die Britse en Franse magte rondom Lille af te sny. Met 'n desperate verdediging kan die meeste van hulle wegkom na posisies naby die kus. Daar is ook probleme naby die kus waar die Belgiese verset al hoe swakker word. In die ontruiming van Duinkerke word slegs 'n bietjie bereik, met minder as 8000 mans wat in Brittanje geland is.
Pantser van die 7de Pz. Div. Sit die aanval voort na Lille
In Noorweë begin die geallieerde aanval op Narvik. Die aanvallende troepe word gelei deur die Franse generaal Bethouart. Die stad word ingeneem na 'n vinnige geveg. As slegte weer op die Bardufoss -vliegveld die geallieerde vegters belemmer, word die aanval kort gehou, want die skepe wat bombardementondersteuning bied, moet alleen teen die Stukas veg.
28 Mei. 1940
In België stem koning Leopold in tot die oorgawe van die Belgiese leër sonder om die ander bondgenote of sy regering (nou in Parys) te raadpleeg. Die kapitulasie word effektief na 1100 uur.
Koning Leopold op pad na oorgawe
Aan die Wesfront … Voordat die Belgiese kapitulasie om 1100 uur in werking tree, is dit 'n desperate haastige herontplooiing van die Britse en Franse magte wat die Duitsers verhinder om Nieuport te bereik, en vandaar die strande van Duinkerken. 'N Korps van die eerste 1ste leër hou in Lille stand, maar hulle is nou afgesny van die belangrikste Britse en Franse magte in die ontruimingsgebied. Die ontruiming duur voort, met 17 800 man wat ten koste van een vernietiger en verskeie ander vaartuie afgevoer is. Daar is hewige gevegte rondom Cassel en Poperinghe waar die mans van Rundstedt weer vorentoe druk.
Koning Leopold van België het ingestem om te kapituleer: België gee hom oor aan Duitsland.
Geallieerdes vang Narvik, Noorweë en ontruiming op 3 Junie uit Narvik.
Die Franse generaal Béouart lei 'n mag van Bjerkvik op Narvik, Noorweë.
Poolse troepe val Narvik, Noorweë, van die suide van die dorp aan.
Geallieerde troepe voltooi Narvik, Noorweë.
Die stoomboot " Mona's Isle " is die eerste skip wat in Duinkerken aangekom het en onder skoot van kusbatterye gekom het en met meer as 100 dode aan boord geloop het
29 Mei. 1940
Admiraliteit W-klas vernietiger Wakker deur 'n e-boot by Nieuport gesink.
HMS -granaat het met vliegtuie van Duinkerken af ​​gesink.
HMS Grafton gesink met 'n e-boot by Duinkerken
Duinkerke word omring deur Duitse artillerie en deur die Luftwaffe afgevuur, maar die ontruiming gaan voort met Franse troepe wat by die teater aansluit. Die verwoesters HMSS Wakeful, Grafton en Grenade is verlore. Alhoewel die Duitsers helder weer gehad het, is die Stukas minder effektief in Duinkerke as wat Gá´ring verwag het. Hulle vermoë om landkonvooie en statiese teikens te tref, stem nie ooreen met die armada van vaartuie wat van en na die Franse kus gaan nie. Terwyl meer as 860 vaartuie van en na die strande van Duinkerke aanloop, neem die Duitse bombardement af en gaan sommige eenhede terug om voor te berei op aksie elders in Frankryk.
27 Mei – 2 Blenheims verloor van 'n totaal van 48 pogings om Duitse posisies rondom Duinkerke te bombardeer.
27/28 Mei – 120 vliegtuie na 'n verskeidenheid teikens. 24 Hampdens val olie -raffinaderye naby Hamburg en Bremen aan, 36 spoorwerwe van Whitleys bom in die Ruhr en 35 Wellingtons en 25 Hampdens val kommunikasie agter Duitse lyne aan. Geen vliegtuie het verlore gegaan nie. Eerste Duitse vegter wat deur RAF neergeskiet is, word deur stertskutter in 10 vierkante meter Whitley geëis.
28 Mei – 48 Blenheims val Duitse posisies naby Duinkerke aan. 1 vliegtuig neergeskiet.
28/29 Mei – 34 Wellingtons en 13 Whitleys konsentreer weer op Duitse magte in Duinkerke. 1 Whitley verloor.
29 Mei – 51 Blenheims gaan aanvalle op Duitse troepe voort. Geen verliese nie.
Franse wapenrusting 1940
Gewig: 20,5 ton
Afmetings: 5,05 x 2,18 x 2,66 m
Pantser (maksimum): 40 mm
Reikwydte: 155 km
Spoed (maksimum en#8211 -roete): 23 km/uur
Hoofgeweer: n.1 47 mm geweer
Die "Char D ", wat aan die einde van die twintigerjare ontwikkel is as 'n verbetering van die ligte Renault N.C. -tenk, was tot 1935 "The " French AFV.
Weens finansiële beperkings was die produksie beperk tot 160 eenhede van die ligter D1 -weergawe (1931) en tot 50 eenhede van die D2 -weergawe (1932). & lt/span & gt
Gewig: 31,5 ton
Afmetings: 6,50 x 2,49 x 2,80 m
Pantser (maksimum): 60 mm
Reikwydte: 140 km
Spoed (maksimum en#8211 -roete): 29 km/uur
Hoofgewere: n.1 47 mm geweer + n.1 75 mm haubits
Die swaar Char B1 bis, en#8220la vesting ", dateer uit die laat 1920's en was bedoel om die hoofgevegtenk van die Franse weermag te wees. Dit word beskou as 'n gevorderde voertuig: slegs die Duitse 88mm lugafweergeweer kan sy voorste wapenrusting binnedring, terwyl sy 47 mm anti-tenkgeweer, wat 'n klein eenman-rewolwer gewapen het (dieselfde APX-rewolwer gemonteer op die S35- en Char D-tenks ), word beskou as die beste geweer in sy kategorie.
Die produksie was stadig: teen 1940 is slegs 400 gebou (vanweë die kompleksiteit van die ontwerp en die gebrek aan massaproduksievermoë). Die B 1 bis ' -potensiaal is egter vermors omdat hulle toegewyd was aan stryd en nie as die Duitse panzertruppen gekonsentreer was nie. & lt/span & gt
Gewig: 9,8 ton
Afmetings: 4,00 x 1,85 x 2,10 m
Pantser (maksimum): 45 mm
Reikwydte: 138 km
Spoed (maksimum en#8211 -roete): 19 km/uur
Hoofgeweer: n.1 37 mm
Die R.35 was veronderstel om die vervanging vir die ligte FT-17 te wees.Teen 1940 is ongeveer 2 000 vervaardig, wat dit numeries die belangrikste tenk van die Franse leër maak. Tegnies gevorderd, vinnig en betroubaar, is die R.35 gestrem deur twee hooffaktore: sy swak hoofgeweer ('n kort loop 37mm uit 1918) en die tweemanskap.
Behalwe die ander Franse tenks, is die optrede daarvan gestraf deur die dwase strategie wat deur die Franse hoofkwartier geïmplementeer is. & Lt/span & gt
Gewig: 20,0 ton
Afmetings: 5,30 x 2,12 x 2,62 m
Pantser (maksimum): 55 mm
Reikwydte: 230 km
Spoed (maksimum – roete): 40 km/uur
Hoofpistool: n.1 47 mm
Toe die SOMUA S35 vir die eerste keer in 1935 onthul word, is dit deur baie beskou as die beste tenk ter wêreld. Dit het 'n romp van gegote staal (die eerste in sy soort) en 'n gietstaal -rewolwer met 'n 47 mm -geweer en was vinnig. Die S35 -rewolwer het 'n elektriese dryfstelsel gebruik.
Teen 1940 is ongeveer 430 tenks vervaardig.
Die S35 het egter 'n hele paar swakpunte: die gegote boonste romp is vasgebout aan die onderste gedeelte (sodat dit langs die voertuig geskeur word as dit deur 'n AP-projektiel getref word), die eenmans-rewolwer (wat die bevelvoerder vereis het) om die geweer te laai, te mik en af ​​te skiet, en kort tyd vir daadwerklike bevel oor te laat), en die gootskut en romp (wat 'n wonderlike " -klankresonansie en#8221 -effek veroorsaak het toe die tenk net deur MG -skote getref is).
Na 1940 is baie S35 deur die Duitsers gebruik, hoofsaaklik vir tweedelinie-pligte.
Gewig: 12,1 ton
Afmetings: 4,22 x 1,95 x 2,15 m
Reikwydte: 120 km
Spoed (maksimum en#8211 -roete): 36,5 km/uur
Die Hotchkiss H39 is in 1940 beskou as een van die beste van die Franse tenks. Ongeveer 1100 eenhede is vervaardig voor die Duitse inval in Frankryk.
Die H39-kenmerke was soortgelyk aan dié van S35: betroubare meganika, maar van beperkte waarde as slagdiere " (soos alle tweeman-tenks). Na Junie 1940 begin die H39 'n tweede loopbaan by die Duitse leër (insluitend die Vichy French). Vanaf 1942 is die H39 geleidelik afgegradeer na tweede-lyn pligte. & lt/span & gt
Teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog het Frankryk byna 4000 gevegtenks (St. Chamond M16, Schneider M16 CA1 en die Renault FT17) vervaardig, meer as dubbel die hoeveelheid wat Brittanje (ongeveer 1300) vervaardig het, en tweehonderd keer die hoeveelheid wat deur Duitsland vervaardig is. Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het Frankryk een van die sterkste skikkings van gepantserde voertuie ter wêreld gehad. Ongeveer 5000 gevegtenks was byderhand, maar 'n goeie deel van hierdie getal was uit die Eerste Wêreldoorlog. Volgens die Franse leerstelling was die doel van die tenk om die infanterie te ondersteun. Franse tenks is in baie klein eenhede georganiseer en versprei.
Op 10 Mei 1940 was daar bykans 3500 gevegtenks beskikbaar vir gevegseenhede langs die voorkant wat na Duitsland kyk. Hier is 'n uiteensetting van die werklike getalle. Die res van die tenkmag van Frankryk was in arsenale of in opleidingskole geleë.
& amp B1 tot 313
Franse tenks was goed gewapen, gepantser en outomaties ontwerp. Na die Groot Oorlog het 'n debat gekom oor die toekoms van die tenk in baie lande.
Hierdie debat het basies in twee denkrigtings geval. Was die tenk 'n infanterie ondersteuningswapen of was dit 'n nuwe vorm van wapen? Die einde van WW1 het die vraag wyd oopgelaat. Tanks was nie gevorderd genoeg om veel meer as infanterie -ondersteuningswapens te wees toe die oorlog geëindig het nie en tegnologiese ontwikkeling het veroorsaak dat denke en taktiek in die gebied van die militêre dromer geval het.
Tanksvoorstanders en dromers van hoe 'n toekomstige oorlog sou wees, word gewoonlik in hul vaderland geïgnoreer of misbruik terwyl hulle deur mans in ander nasies bewonder word. Hoe sou die volgende oorlog wees? Hoe sal ons die volgende oorlog laat buig vir ons drome en beplanning? Ou skoolbeamptes word opgelei om traag te wees om verandering te aanvaar. Hulle word geleer om goed na te dink. Die weermag in elke nasie is immers die bolwerk van die nasionale tradisie.
Tradisie weerstaan ​​verandering. Dit kom oral voor. Oorlogsleiers is selde in vrede suksesvol, aangesien leiers in vredestyd selde in oorlog slaag. Die politiek van die lewe bepaal dit. In die oorlog hou almal van 'n beslissende " -lyn in die sandleier, want dit bring stabiliteit en verminder vrees. In vrede vind mense hierdie soort persoon onbuigsaam. 'N Goeie voorbeeld is Winston Churchill, geliefd in oorlog, drie weke na die VE -dag uit sy amp gesit.
Die val van Frankryk in 1940 kom uit 'n paar eenvoudige redes.
Die eerste was motivering en leierskap, en Duitse troepe was eenvoudig meer gemotiveerd en 'n beter leier. Die tweede was taktiek en sommige lande het die idee van tenkoorlogvoering reg (Duitsland), en ander het dit verkeerd (Frankryk).
Die nasies wat die Franse stelsel van tenkontplooiing gevolg het, het vinnig geleer om taktiek te verander na die val van Pole en Frankryk. Almal wat die Franse stelsel gebruik het, kan bedank dat Duitsland dit nie eers gedoen het nie.
Daar moet egter op gelet word dat die Duitse Blitzkrieg, hoewel uitstekend in 1939, 'n gebrekkige plan was teen 1942. Die volgende logiese stap was die "all arms " benadering wat vandag toegepas is. Massa tenks soos Duitsland sou vandag eenvoudig nie beter werk as wat die Franse pennie -pakkie infanterieondersteuningsidee in 1939 gewerk het nie.
Albei stelsels was absoluut korrek, en as u dit bymekaar tel, kry u alle arms en#8221. U kan dit in 1944 sien nadat die bondgenote Frankryk binnegeval het. Die bondgenote het nie beter tenks of gewere gehad nie, maar teen daardie tyd het hulle 'n wapenbenadering gebruik.
Die Duitsers het niks meer of beter in die vorm van toerusting gehad toe hulle Frankryk binnedring in 1940. Frankryk val op die twee faktore van leierskap en motivering.
'N Uitstekende voorbeeld van dieselfde faktore kan gesien word in die val van Birma in 1942 vir die Japannese. 'N Ander een is die baie verguisde vliegtuig en die Brewser Buffalo. In die hande van die Britte en Nederlanders in Birma is die vliegtuig verslaan by elke ontmoeting teen die Japanners. Dit het dit 'n aaklige reputasie gegee. Tog, in die hande van die Finne, het dit 'n vliegtuig van Aces geword! Die Amerikaanse aas Johnny Johnson het dit alles gesê toe hy gesê het dat die verskil tussen hom en ander nie so suksesvolle vlieëniers was dat as hy vlieg, dit was met die gedagte dat ek die vyand sou doodmaak " 8221 ander het die gedagte aangegaan en ek hoop dat ek nie vandag doodgemaak sal word nie.
Ten slotte is dit maklik om die verslane te kies. Ons kan die hele dag vingers wys op items soos die gebrek aan kommunikasie in die hoofkwartier van die Franse weermag, of die minderwaardigheid van die Franse anti -tenkgewere en dies meer. Maar die Franse het nie militêre domkoppe in beheer gehad nie. Hulle was lief vir hul land en was bereid om vir Frankryk te sterf. Hulle het eenvoudig nie die regte formule en motivering en taktiek nie. As hulle dit gehad het, sou Duitsland gestop gewees het, of selfs meer, sou Frankryk Duitsland werklik binnegeval het toe sy die kans gehad het.
Aan die Westelike Front … Die Duitse magte druk voort om die kontrakterende Duinkerke -omtrek. Teen die einde van die dag is die meeste van die oorblywende Britse troepe en 'n groot deel van die Franse in die finale kanaalposisies. Die ontruiming van Dunkirk en oor die strande gaan voort. Die Luftwaffe verhoog die sterkte van sy aanvalle ondanks die pogings van die RAF om beskerming te bied. 'N Verdere 47 310 mans word ontruim, maar 3 verwoesters is gesink en 7 ander is beskadig. Minstens 15 ander vaartuie is gesink. Die Franse begin nou toelaat dat hul troepe ontruim word en het 'n paar skepe gestuur om te help. As gevolg van die verliese van die vernietiger en die vraag daarna in ander operasies, besluit die Admiraliteit dat die meer moderne tipes teruggetrek moet word.
Skepe wat geallieerde troepe uit Duinkerken ontruim
29 Mei. 1944
In Nieu -Guinee … Op Biak -eiland, sowel as Arare op die vasteland, word die Amerikaanse strandkoppe swaar aangeval deur Japannese magte. Die Japannese garnisoen op Biak maak gebruik van tenks om die Amerikaanse 162ste regiment terug te dwing na sy landingsone.
In die Noord -Atlantiese Oseaan … Die Amerikaanse escort carrier Block Island
en 'n vernietiger word deur U-549 gesink voordat dit self gesink word.
Die USS Block Island is beskadig en sink
Oor Duitsland … Sowat 400 Amerikaanse bomwerpers val Duitse sintetiese brandstofwerke en olieraffinaderye by Polits en ander plekke aan. Die skade veroorsaak dat die vliegtuig se brandstofproduksie belemmer word.
In Berlyn … In 'n voorlegging aan Hitler bied veldmaarskalk Busch, bevelvoerder van die Duitse leërgroepsentrum aan die Oosfront, bewys van 'n groot Sowjet -opbou langs sy lyn. Hitler beklemtoon die noodsaaklikheid om die verdedigingsvestings in Vitebsk, Polotsk, Rosh, Mogilev en Bobriusk te verbeter en die gebied ten alle koste te verdedig.
In Italië … By Anzio neem die Britse en Amerikaanse troepe van die Amerikaanse 6de korps Campoleone en Carroceto. Die Kanadese 1ste Korps begin met die roete 6 van Caprano na Frosinone.
29 Mei. 1945
In België roep Belgiese sosialiste koning Leopold III op om te abdikeer. Die voormalige ballingsregering en sommige Belge hou die koning min agting vanweë sy onafhanklike beleid voor die oorlog en sy eensydige besluit om hom in 1940 aan die Duitsers oor te gee, sonder om die Britte en Franse te raadpleeg wat gehelp het met die verdediging van België.
In Noorweë is die Nobelpryswenner, Knut Hamsun, gearresteer omdat hy tydens die besetting met die Nazi's saamgewerk het.
In Sirië betrap Franse magte Damaskus en Hama. Siriese gendarmes val Franse militêre poste aan. Intussen vra Siriese verteenwoordigers die Britte om hulp.
In Tokio … vervang admiraal Ozawa admiraal Toyoda as bevelvoerder van die gekombineerde vloot.
Meer as Japan … Amerikaanse B-29 Superfortress-bomwerpers gooi brandstapels op Yokohama neer en verbrand 85 persent van die hawegebied
Veldmaarskalk von Bock se tien afdelings het drie dae lank genadeloos geklop, en toe die Groot Weermag uiteindelik by die Duitse verdediging op die paaie na die stad uitkom, was hulle almal uitgewis. Salzburg val op die 29ste Mei 1940 op die feitlik ongeskonde kolomme van Franse wapenrusting om 10:00
Duinkerke word omring deur Duitse artillerie en deur die Luftwaffe afgevuur, maar die ontruiming gaan voort met Franse troepe wat by die teater aansluit. Die verwoesters HMSS Wakeful, Grafton en Grenade is verlore. Alhoewel die Duitsers helder weer gehad het, is die Stukas minder effektief in Duinkerke as wat Gá´ring verwag het. Hulle vermoë om landkonvooie en statiese teikens te tref, stem nie ooreen met die armada van vaartuie wat van en na die Franse kus gaan nie. Terwyl meer as 860 vaartuie na en van die strande van Dunkerque aanloop, neem die Duitse bombardement af en gaan sommige eenhede terug om voor te berei op aksie elders in Frankryk
30 Mei. 1940
Aan die Westelike Front … Daar is 'n bietjie stilte in die landgeveg rondom Duinkerke weens verwarring en meningsverskil in die Duitse bevel. Die pansermagte begin onttrek aan die voorste linie om posisies in die suide in te neem vir die volgende fase van die slag van Frankryk. Die ontruiming gaan natuurlik voort met 53.823 mans wat afgehaal is. Die klein skepe oor die strande doen die meeste van die opheffing, maar dra hul vragte oor na groter vaartuie vir die reis na Engeland. Een verwoester word bedags gesink, die Franse Bourrasque, drie ander word getref en minstens nege van die kleiner skepe is ook gesink. Hierdie totaal sluit nie die kleinste vaartuie in waarvan die verliese ook aansienlik is nie. Generaal Brooke, wat die Britse 2de korps met onderskeiding beveel het, is een van die ontruimdes.
Bourrasque tref 'n myn en sak tydens die ontruiming
Die ontruiming van Duinkerken duur voort.
& ltspan & gt Dunkerk Harbour, olietenks aan die brand by Duitse bombardement. & lt/span & gt
& ltspan & gtA Lockheed Hudson laag oor die inferno van brandende olietenks. & lt/span & gt
Op 10 Mei 1940 slaan Hitler se leërs weswaarts oor Europa toe. Binne drie weke het Holland en België oorgegee en het die Duitse Panzer (tenk) afdelings die Britse en Franse leërs verdeel.
& ltspan & gt 'n Oproep tot oorgawe, uit die lug gedaal. & lt/span & gt
Die Britse ekspedisiemag (BEF) en 'n aansienlike aantal Franse troepe was vasgekeer in 'n afnemende sak grond wat gesentreer was in die hawe van Duinkerken. Op 25 Mei is Boulogne gevange geneem en die volgende dag val Calais. Die aand dui die Admiraliteit aan op die begin van Operasie Dynamo en die ontruiming van die troepe wat op die strande van Duinkerke gestrand was.
Operasie Dynamo is onder die leiding van vise -admiraal Bertram Ramsay, wat minder as 'n week tyd gekry het om voor te berei. Vanuit sy hoofkwartier in tonnels onder die Dover -kasteel het hy 'n klein staf gelei en geïnspireer wat die ontsaglike taak gehad het om die ontruiming van tot 400 000 Britse en Franse troepe te beplan onder voortdurende aanval van Duitse magte.
Teen 26 Mei het Ramsay 15 passagiersvaarders by Dover en nog 20 in Southampton bymekaargemaak. Hulle het gehoop dat hulle troepe direk vanaf die kaaie by Duinkerken kon aanpak. Om te help met die ontruiming en om begeleide te voorsien vir die handelskepe, het Ramsay 'n mag van vernietigers, korvette, myneveërs en seevaartrekkers gehad. Hierdie skepe is aangevul deur vragskepe, onderlegger en ongeveer 40 Nederlandse selfaangedrewe vaarte
& ltspan & gtDHM732AP. Terwyl die hawe aangeval word, vertrek HMS Express met troepe van die Britse ekspedisiemag (BEF). Saam met haar vertrek die treilers, wat deel was van die kleinbootarmada wat so 'n belangrike rol gespeel het in die ontruiming van Duinkerken. & lt/span & gt
Mynvelde en beskieting van Duitse batterye aan die Franse kus het ontruimingskonvooie gedwing om langer roetes na Duinkerken te neem. Die eerste konvooi, nadat hy swaar lugaanvalle opgedoen het, het gevind dat die hawe van Duinkerke en sy olietenks aan die brand gesteek is en slegs die passasiersbootjies "Royal Daffodil" en later het die "Canterbury" daarin geslaag om vas te lê. Teen die einde van die eerste dag is slegs 7.500 troepe gered en dit was duidelik onmoontlik om die hawe te gebruik. Kaptein Tennant, verantwoordelik vir die seevaartpartytjie in Duinkerke, het beduie dat die reddingsskepe na die strande oos van die stad herlei moet word. Maar hier het ondiepe waters verhoed dat die groot skepe binne 'n kilometer van die strand gekom het, en troepe moes in kleiner vaartuie van die strande na die skepe vervoer word. Daar was 'n alternatief, 'n steil betonpier met 'n houtpaadjie, nooit ontwerp om skepe daarteen aan te lê nie, maar daar is gevind dat dit gebruik kan word. Verskille in laaisnelhede was dramaties HMS â € œSabreâ € ™ het 2 uur geneem om 100 troepe van die strand af te laai, maar vanaf die pier het dit slegs 35 minute geneem om aan 500 troepe te klim.
& ltspan & gt Menslike lewenslyn. & lt/span & gt
& ltspan & gt Die 34 -jarige roeistoomboot, 'Keiser van Indië ' was daar, haar dek vol passasiers in klere wat vir haar onbekend was. & lt/span & gt
& ltspan & gt Nie eers staankamer nie. & lt/span & gt
In Londen het die Admiralty's Small Vessels Pool al die beskikbare seewaardige plesiervaartuie versamel. Met vrywillige bemannings, van wie baie nog nooit voorheen buite die land gevaar het nie, is hulle by Sheerness Dockyard nagegaan en daarna na Ramsgate gestuur om te wag op die laaste seilopdragte. Reddingsbote, treilers, Thames seilbote, sleepbote en ander klein vaartuie het by die plesiervaartuie aangesluit. Die eerste konvooi "klein skepe" het op 29 Mei om 22:00 vanaf Ramsgate gevaar en die volgende dag stroom hulle oor die kanaal in skynbaar eindelose lyne. Die gevare was groot, skepe, groot en klein, was teikens vir Duitse vegters, bomwerpers, duikbote en kusbatterye plus die ewekansige gevaar van myne. Gelukkig, tydens die ontruiming, het die see abnormaal kalm gebly. Die meeste klein vaartuie was op pad na die strande om as tenders op te tree, terwyl sommige van die groter treilers en swerwers troepe direk in die hawe van Dunkirk gelaai het.
& ltspan & gt Dunkerk in vlamme, 'n teken van die donker tyd waardeur ons geslaag het … '& lt/span & gt
Trek na die strande deur 'n blits op die stad.
Op die aand van 2 Junie, met die sluiting van die Duitse magte, het Ramsay 'n groot aantal skepe gestuur, waaronder 13 passasierskepe, 14 myneveërs en 11 vernietigers. Om 23:30 het kaptein Tennant die historiese sein van Dunkirk gestuur "BEF ontruim". Teen hierdie tyd was die Duitse magte amper in die buitewyke van die stad. Slegs nog 'n nagontruiming was moontlik. Op die nag van 3 Junie is 'n laaste poging aangewend met die gebruik van Britse, Franse, Belgiese en Nederlandse skepe om soveel as moontlik van die Franse agterhoede uit te haal en meer as 26,000 is gered.
Tussen 26 Mei en 4 Junie is 338 000 troepe uit Duinkerken gered, meer as 200 000 van hulle deur Dover. Gedurende die tydperk van nege dae het die Southern Railway op altesaam 327 spesiale treine gelê wat 180 982 troepe van Dover verwyder het. 4 500 slagoffers is in die Buckland -hospitaal in die stad behandel en almal behalwe 50 van hierdie ernstig siek mans is gered.
& ltspan & gt Die eerste kans om te slaap. & lt/span & gt
& ltspan & gt Hierdie manne is oor. & lt/span & gt
Churchill se beroemde toespraak vat die Britse gees op 4 Junie 1940 saam:
Ons sal die storms van oorlog oorskry en die bedreiging van tirannie oorleef.
Dit is die besluit van die regering, wat die parlement en die land wil, en ons sal dit nie aandui of misluk nie.
Ons sal veg op die see en die oseane,
ons sal veg op die strande,
ons sal veg op die landingsgronde,
ons sal veg in die veld en in die strate.
Ons sal op die heuwels baklei.
"Ons sal nooit oorgee nie ".
Aan die Westelike Front Dit is die suksesvolste dag van die ontruiming van Dunkerque, met 68.014 mans wat na Brittanje geneem is. Die skepe wat verlore is, sluit een vernietiger in en nog ses is beskadig. Generaal Gort keer terug na Brittanje nadat hy die bevel oor die oorblyfsel van die BEF aan generaal Alexander oorhandig het soos beveel. Daar is aansienlike luggevegte oor die strande in verskillende stadiums gedurende die dag waarin die POF beweer dat hulle 38 Duitse vliegtuie neerskiet vir die verlies van 28. In werklikheid is die syfers nader gelykheid.
Klein bootjie floatilla wat soldate uit Duinkerken kom haal
In Noorweë word die Britse blokkeermag uit Bodo ontruim.
In Brittanje word 'n reeks maatreëls getref, insluitend die verwydering van alle rigtingtekens van kruispunte, om bekommernisse oor aanvalle op die vyfde kolom en valskerm te voorkom.
In Washington stel president Roosevelt 'n verdedigingsprogram van 8220 miljard dollar in, wat ontwerp is om die militêre sterkte van die Verenigde State aansienlik te versterk.
1 Junie 1940,
Braubach, Marksburg -kasteel
Hy voel weer verveeld en dit was op 'n manier fassinerend. Hy het ses lang jare in die Landsberg -gevangenis deurgebring, maar dit het nie meer as drie weke se goeie kos en hierdie uitstekende geriewe geneem om hom fisies te herstel en sy natuurlike ongeduld te wek nie.
Hy was nog steeds 'n gevangene, maar die nuwe 'sel' was 'n goeie verbetering, 'n ruimtelike slaapkamer, 'n sitkamer en 'n badkamer.
Hy het nog steeds dieselfde onbeskryflike militêre moeghede gedra, maar hulle was skoon, hy het sy regterhand deur sy hare gehardloop, ek sal hulle moet vra om my in die binnehof te laat gaan vir 'n oefening wat hy gedink het.
Daar was 'n beleefde klop aan die deur, wat toe oopgemaak is deur 'n soldaat wat by die deur instap en 'n ander man met 'n Franse generaal se uniform aangetrek het.
Hy was in die laat veertigerjare met 'n vierkantige kakebeen, kort swart hare en sy deurdringende groen oë het 'n stil gevaar.
Göring staan ​​op en die man steek sy hand uit en glimlag: "Ag, generaal Göring, 'n plesier om u uiteindelik te ontmoet, ek is generaal Mannfred von Habsburg, Aide-de-Camp vir die keiser." Hulle skud hande en hy antwoord: 'Dankie meneer, die plesier is myne, wil u asseblief gaan sit?'
Daar was 'n flits van vermaak in die man se oë oor Göring se poging om as gasheer op te tree en daardeur 'n klein sielkundige voordeel te skep.
Die Duitser gaan sit op een van die stoele by die groot tafel in die sitkamer terwyl von Habsburg staan ​​en staan ​​twee bediendes in die kamer en bring 'n wonderlike 'generaal van die Luftwaffe' uniform in, insluitend hoed, rystewels, goue gordel en wat Göring word erken as sy eie swaard, wat 'n fortuin gekos het om te maak.
Hulle het ook 'n vouer met dokumente op die tafel gesit en daarna die kamer verlaat saam met die soldaat wat die deur toegemaak het. Von Habsburg stap na die venster en kyk na die uitsig,
'Ek is seker dat u u nuwe kwartaal bevredigend vind?' Göring lig sy wenkbroue: "Natuurlik is Landbsberg moontlik nie die ergste gevangenis in die Ryk nie, maar ek verkies dit natuurlik."
'Goed, laat ons dan aan die gang kom, soos u sekerlik besef het dat Frankryk die oorlog teen Duitsland wen, kan dit nog ses maande neem om die laaste verset te onderdruk, maar daar is geen twyfel hoe hierdie konflik sal eindig nie. Die keiser het 'n plan vir die toekoms van Sentraal -Europa, wat natuurlik Duitsland insluit. Sodra sekere territoriale hersienings aangebring is, is daar geen verdere redes vir konflik tussen ons twee groot nasies nie en Frankryk sal 'n magtige en gefokusde Duitsland aan haar kant nodig hê in die komende stryd teen kommunisme en moontlik Britse imperialisme. Dat Duitsland 'n sterk en vasberade leier nodig sal hê, 'n leier wat die nuwe orde in Europa aanvaar en verantwoordelikheid neem vir sy mense en Duitsland uit die duisternis bring waarin die nuttelose Ludwig Beck en sy kohorte dit gedompel het. "
"Sê jy wat ek dink jy sê?"
Göring lyk verbaas.
"Ja ek is. Ons geliefde keiser het besluit dat u die geskikste kandidaat is vir die leiding van 'n herstruktureerde Ryk. Hy is die meeste beïndruk deur u prestasies tydens die Groot Oorlog en u optrede gedurende u party se bewind. Laat ek beklemtoon dat ons in u as persoon belangstel; daar is geen toekoms vir die Nasionaal -Sosialistiese beweging nie, wat u binnekort sal sien. "
'Ek sou nooit my kamerade verraai nie ...'
'Spaar my u leë frases, heer generaal, ek stel slegs belang in 'n finale ja of nee as u u opsies duidelik het. As u besluit om saam te werk, laat ons u onmiddellik begin met die oprigting van 'n organisasie wat u styging aan die bewind kan ondersteun wanneer die oorlog gewen is.
Dit sluit in die oprigting van 'n skadukas met mans wat u geskik vind; ons sal u ook toelaat om 'n bataljon Luftwaffe -troepe op te stel van vrywilligers uit ons Duitse krygsgevangenes, om op te tree as u persoonlike en mees betroubare wag, iets wat noodsaaklik wees gedurende die eerste potensieel wankelrige jare van u regering. U sal natuurlik die meeste van ons afhanklik wees, maar ons wil u soveel moontlik onafhanklikheid gee. " Von Habsburg staan ​​stil en gaan sit voor Göring by die tafel.
"Wat is die vangs? Waarom moet ek u marionet word? " Göring was ontsteld.
'Ons verwag dat u lojaal teenoor die Axis -alliansie en Frankryk sal wees; ons verwag nie dat u 'n marionet sal wees nie. Daar is 'n vangs soos u vermoed het; ons moet u lot aan ons s'n bind en terselfdertyd u lojaliteit uit die verlede verwyder. Om hierdie rede moet u eerste optrede as regent van Duitsland wees om te beveel dat al u partytjiegenote uitgeskakel moet word deur u eie Luftwaffe -troepe. "
Göring staar verwonderd na von Habsburg. "Nooit! Ek sal nooit die party en die Ryk verraai nie! "
Von Habsburg kyk medelydend na die Duitser. 'Wees eerlik, u lojaliteit was aan Adolf Hitler en hy is dood, en as die Ryk u die nodigste het, tree u terug? Wat gaan met die Duitse volk gebeur? Onthou die jare na die laaste oorlog! "
'Maar ...' Göring wankel.
'Sê u vir my dat u 'n lewenslange gevangenisstraf daarvoor kies', staan ​​von Habsburg op en stap en wys na die Luftwaffe -uniform. 'Dit kan alles weer joune wees, Hermann, onthou u die moeilike dae in 1933? Die gevoel van mag en lot? Dink aan Emmy, u kan haar binne enkele weke in u arms hê! Jou nasie het jou nodig!
Albei mans was 'n paar minute stil en von Habsburg keer terug na die venster en kyk af na die klein dorpie Braubach.
Uiteindelik het Göring gesê: 'Hoeveel gebied sal ons moet prysgee?'
Von Habsburg draai stadig om en stap na die tafel en blaai deur die dokumente in die vouer op die tafel, vind hy waarna hy soek en gee Göring 'n kaart, wat sug toe hy die omvang van die Franse eise sien, die enigste troos waar sommige voormalige Poolse provinsies in die ooste was. Von Habsburg het nog 'n dokument gemaak en langs die kaart geplaas,
'Dit is die bevel, liewe generaal, ek gee u 'n uur om te besluit; as u verstandig kies, kan ons saam 'n vriendelike ete eet en u toekoms beplan, anders reël ek u môre na 'n behoorlike gevangenis. Die Franse generaal het 'n baie duur vulpen op die dokument gesit en die kamer verlaat.
Göring kyk na die dokument, dit is die teregstellingsbevel van sy voormalige partytjiegenote.
Hy staan ​​op en stap na die uniform toe, dit is pragtig dat hy die goue rang -tekens op die skouerplanke met sy vingers deeglik ondersoek het. Hy het gedink aan die 'goeie ou dae' en sy partytjiegenote en hul harde stryd, maar die meeste van hulle was niks anders as sikofante wat die enigste doel was om hul eie begeertes te bevorder; hulle gee niks om vir die Ryk of die Führer nie! Waarom moet hy vir hulle omgee?
Het Hitler hom nie tydens hulle lang privaat gesprekke vertel dat die partytjie niks anders as 'n propaganda -voertuig was nie, sodat hulle die vaderland kon red? Was dit nie die kans om die groot werk voort te sit om Duitsland weer sterk te maak nie?
Hy trek die uniformbaadjie aan en bewonder die wonderlike werk wat Paris se beste kleremaker sekerlik gemaak het, dink hy.
Hy stap na die spieël en kyk na homself ... Emmy sou nou na hom gestraal het as sy hier was.
Hy trek versigtig alle dele van die uniform aan en bewonder sy beeld in die spieël, tien minute verby.
Hy kyk terug na die koerant, gekweld deur die innerlike stryd, hy sien al hulle gesigte duidelik in sy gedagtes ... maar slegs as gevangenes ... swak ... nutteloos ... gevangenes ... daar was 'n rede waarom die keiser van Frankryk hom gekies het! Hy het geen gelyke in Duitsland gehad nie! Hy staan ​​'n rukkie roerloos en stap dan na die tafel en teken die dokument ...
Junie, 1 st. 1940
Geallieerde vlootverliese van Dunkirk in Junie, 1ste. 1940
Ses Britse en sewe Franse vernietigers het verlore geraak tydens ontruimings uit Frankryk.
'N Mag van 41 Britse vernietigers onder vise -admiraal Ramsay is tydens die ontruiming saam met 'n groot aantal kleiner skepe gebruik.