‘n Mens moet ‘n boom in jou lewe hê | The Grotto
Home Afrikaans 'n Mens moet 'n boom in jou lewe hê
‘n Mens moet ‘n boom in jou lewe hê
Woordvrou Lise Beswick besing die Makedamia boom in haar tuin. Dis ‘n boom wat straatmense uitnooi om vroegoggend neute te kom versamel, ‘n boom waaronder die huismense trou en Bybel lees, ‘n boom waaronder die mak vark en die wolfagtige waghond kuier. Dis ‘n digterlike boom, ‘n ‘poetree,’ vertel Lise.
Lise Beswick het ‘n ‘poetree’ in haar tuin. Foto: Verskaf
Twee mense kan weerskante staan en om haar stam hande vashou. Haar takke strek ver, hoog en wyd. As die wind sterk waai, dat takke sou kon breek, vrees ek vir heinings en dakke.
Ons Chinese lantern met ‘n vlammetjie binne-in het Oujaarsaand skeef gesweef en in die takke gaan vassit. As haar blare sou vlamvat soos die Makedamia s’n, wat groen óf droog soos olie op die vuur is, sou daar ‘n grootskaalse inferno wees wat enige vuurwerke sou ore aansit. En die brandende bos ‘n go sou gee. Nie weer ‘n Chinese lantern nie, dankie. Dit stuur jy op die oop see die lug in.
As ek tussen een en twee die Zimbabwiese huishulp soek, lê sy uitgestrek, altwee arms agtertoe soos een wat onderstebo vlinderslag swem, op die sagte bank onder die boom.
My oudste dogter het onder die boom, met die halwe boomhuis wat nog klou van jare gelede, getrou. Ouma se persiese mat onder sy blaredak, gaste op piekniekkomberse. Vriendin wat tjello speel op ‘n verhogie bo-oor die mak kolgans se dammetjie.
Haar blare vorm ‘n tapyt ‘n paar centimeter dik elke jaar as hulle geel soos vlamme val. Toe ek en my Zane Junie-maand getrou het, was die geel blare konfetti in mandjies by die agterdeur.
Sy gooi pekanneute af wat seer tref. Straatmense staan vroegoggend die tuin vol. As ek roep: “Wàt maak julle!” antwoord hulle verontwaardig “Ons tel neute op” met ‘n wat-is-jou-probleem-houding.’
Na ‘n skermutseling tussen ‘n neutopteller en my dogter het die reuse Ceasar gekom, ons Ovcharka waghond. Sy oupa was van Mongolië, ‘n wolftemmer wat die wolwe van die skape moes weghou.
Ons eet ontbyt onder die boom, lees Bybel en bid onder die boom. Met loadshedding sit ons buite onder die boom en kyk na die sterre en luister na die stilte.
Soggens en skemeraand klap die duiwe hul vlerke soos een wat ‘n nat waslap rondskud. Hulle koer en paar en tjorts altyd op mense wat niks hou van op-getjorts-word-nie.
Die hadidas kuier soms daar. En ‘n Piet-my-vrou. Die Ovcharka grawe gate om vir hom ‘n koel plek te maak, want sy pels is dik, maar hy sal nooit by haar wortels uitkom nie. Sy het ‘n penwortel so diep soos wat sy hoog is. Sy is kaal in die winter en oornag skittergroen in die lente.
Ons mak swartvark, Lucy, het die neute gekou dat hul kraak. Eenkeer toe my kat weg was, het ‘n troeteldierlose vriendin wat Lucy met die hangmatpens suspisieus dopgehou het, gewonder of sy nie die kat opgeëet het nie.
Moeg, hartseer, opgewonde – die boom is altyd daar. Sy lewe. Sy is deel van ons lewe. Sy is ons Poetree.