October | 2019 | penpunt
If you are not keen on devotionals or study guides with scripture readings taken from different places in the Bible, Glory days by well-known author Max Lucado might appeal to you.
An easy to read journey throught the book of Joshua, leads the reader to discover the promises, challenges and rewards of moving into the life that God has planned for His children, but which, sadly, we so often miss.
Following the afterword and comprehensive notes added by the author, you will find a section, Questions for reflection, by David Drury. I would strongly suggest that each part is handled directly after the relevant chapter of the book. I did not, and now find that I am lacking continuity. I will definately put this book aside and later return to it from scratch, read each chapter and then move to the questions for relection.
The remaining pages are made up of a preview of Max’s daily devotional, God is with you every day. Two weeks worths, provides a good idea of what to expect from this devotional.
Storms van allerlei aard
Nadat René van Zyl in ’n kort tydjie soveel as vyf suksesvolle Romanzas die lig laat sien het, waag sy nou haar hand aan ’n SuperRomanza en skryf ’n storm of twee los.
Modderstorting, doodservaring, voorgee-identiteit, avonture in Afrika, ’n held om oor te swymel – al die bestanddele is teenwoordig om die leser totaal by die verhaal te betrek en aan die blaai te hou. Dit was dan ook my ondervinding, sommer van bladsy een af.
Ek het saam met Lienke die spanning beleef van haar rol as Lika, maar ook haar voortdurende spartel met die herinneringe aan die trauma op Mauritius, en haar vertwyfeling of sy haar tweede kans op die lewe na reg gebruik.
’n Pluimpie vir die skrywer dat sy kon kophou met soveel as drie name wat potensieële struikelblokke kon wees. Dit mag dalk onskuldig voorkom, maar groot skrywers het al fouteer. Verder het die langer formaat reg laat geskied aan die storielyn, met heelwat om die lyf het. Ek glo Storm vol liefde gaan algemeen byval vind by aanhangers van hierdie relatief nuwe skrywer.
Hoogsomerliefde in die Klein-Karoo
Daar is al baie geskryf oor heldinne in liefdesverhale wat verander het van hulpbehoewende poppies na karakters met selfvertroue en oemph. Ek lees nou ’n ander interessante tendens raak, en spesifiek in die skrywes van Marilé Cloete, naamlik dat die held nie noodwendig onkreukbaar is nie. Hy mag byvoorbeeld aan depressie ly, hy mag ’n terapeut benodig om hom deur ’n krises te begelei, en dit sonder om sy manlikheid en sy aantreklikheid prys te gee.
Roelien is ’n versorger wat haar voortvarende mond moeilik in bedwang hou as sy opmerk dat iemand swaar kry. Gee haar ’n buurman, ’n baie aantreklike een op die koop toe, wat duidelik swaar trek aan verlies en trauma, en ’n hond wat hy nie kan hanteer nie, en die tafel is gedek vir ’n heerlike romanse om te ontkiem. Om die storie interessant te hou, is daar nog ’n alleenloper op die dorp wat belang stel in Roelien. Ek het egter gehou daarvan dat daar nie té veel woorde aan daardie aspek toegestaan is nie. Dit wys vir my dat die deurwinterde romanseskrywer weet wat haar lesers gaan gelukkig hou.
’n Pluimpie aan die skrywer, wat self ’n lang vrou is, en haarself baie kostelik ingedink het in die dilemma van kort vrou en lang man. Ek het dit oortuigend gevind, en ek sal weet, want ek het ’n man wat ’n goeie voet langer is as ek.
Die vakansietyd is wel verby, maar maak gerus tyd om hierdie Romanza te lees. Die bywerk van die gewilde Parkrun maak dit lekker relevant, en mag dalk selfs ’n paar lesers inspireer om hierdie somer meer aktief te raak.
Uit die hart van ’n vrou
Rozaan de Wet neem die leser in haar debuutroman in die binnekamers in van nie een nie, maar twee disfunksionele gesinne. Selfverwyt lê aan die basis van die trauma wat vir Claire en Kris uitmekaar dryf en hom uiteindelik as ‘n drankverslaafde laat. Wanda is ‘n toonbeeld van elegansie en selfbeheersing, maar sy leef in die skaduwee van ‘n narsistiese en ontroue man wat haar totaal oorheers. So gewoond om haarself sy mishandeling te laat welgeval, dat sy self begin vermoed dat sy aan Stockholm-sindroom ly.
Die skrywer gebruik interessante beeldspraak , soos die dier wat Wanda ruik en hoor grom, ‘n dier wat haar uiteindelik byna vernietig. Sy wonder hoeveel ander vroue dieretaal verstaan; sy noem dit ‘n “saggiestaal”. (Bl 210)
Die karakters verander en groei deur die loop van die verhaal, en ek kon aanvoel dat dit afstuur op ‘n ramp soos die spanning opbou.
Ek moet bieg dat ek nie maklik gelees het aan die boek nie; dalk lê die fout by die elektroniese medium, dalk bloot by die feit dat die karakters deurgaans groot stryd beleef. Die probleme waarmee die twee vroue te kampe het, is relevant en word met eerlikheid aan die leser gebied. Dit laat die leser vir seker nie onaangeraak nie.