Tasbare illusies - Inligting - 2022
Manifestasies van tasbare afwykings is versteurings in die vermoë om interne bronne van irritasie, sensasies van temperatuur, pyn, druk, humiditeit, verkeerde onderskeiding van eksterne tekens van bekende voorwerpe en voorwerpe, illusoriese sensasies en tasbare (tasbare) hallusinasies, denkbeeldige persepsie van die liggaamsskema, te identifiseer.
Een van die oudste voorbeelde van tasbare illusie wat aan alle sielkundiges bekend is, is aangebied deur Aristoteles ("Aristoteles se illusie"). As u twee vingers kruis en 'n ertjie of 'n klein voorwerp tussen hulle rol, dan lyk dit vir iemand dubbel.
Die mees suksesvolle en anatomies korrekte verklaring van hierdie verskynsel is deur Robertson gegee. Hy het hierdie effek verduidelik deurdat 'n voorwerp op sy beurt met die wysvinger en middelvingers raak, die kontakpunte in verskillende ruimtes is.
Daarom is daar 'n denkbeeldige sensasie (tasbare illusie) dat die kontakpunt met die wysvinger hoër is, hoewel die vinger eintlik laer is, en omgekeerd - die kontakpunt met die middelvinger is laer, terwyl die vinger eintlik hoër is.
Die sye van die vingers wat by hierdie ervaring betrokke is, in hul normale posisie, is nie langs mekaar in die ruimte geleë nie, en raak gewoonlik nie aan dieselfde voorwerp nie, daarom besef die bewussyn een voorwerp waaraan hulle ongewoon raak, wat gelyktydig op twee plekke geleë is, dit wil sê die bewussyn "interpreteer" hom as twee verskillende vakke.
Nie elke verwringing van die proses van sensasie en persepsie word deur spesialiste beskou as 'n teken van 'n geestesversteuring nie. Taktiele illusies kan by 'n gesonde persoon ontstaan ​​onder die invloed van sekere ('verkeerde') toestande - met tydelike funksionele afwykings van die sentrale senuweestelsel (diep moegheid, afwesigheid en, teen die agtergrond daarvan, 'n gebrek aan konsentrasie van persepsie).
Dokters beskou slegs gevoelens en persepsie as patologiese afwykings, wat lei tot 'n skerp en langdurige skending van die erkenning van die omgewing en die aanhoudende vorming van ernstige geestesversteurings.
Sielkundiges onderskei in 'n persoon die teenwoordigheid van 'n tasbare kanaal wat verantwoordelik is vir sy liggaamlike en tasbare sensasies - 'n toename of afname in temperatuur en druk, pyneffekte.
Dit is natuurlik dat 'n persoon sy ongewone en onaangename geestestoestand regmaak op grond van veranderinge in sy sensasies in die fisiese sin. Met ander woorde, iemand herken ("registreer") sy vrees deur "koud in die rug" en "bewe in die knieë", opgewondenheid en verrukking word bepaal deur 'n vinnige hartklop.
In algemene gevalle word manifestasies van tasbare illusies en hallusinasies uitgedruk in die vorm van verkeerde sensasies van koue of warmte (termiese illusies), die aanraking van die liggaam, knyp (illusies van die maag), die voorkoms van "ganshobbels", insekte wat kruip.
Meer onlangs het wetenskaplikes van drie wetenskaplike instellings - Massachusetts Institute of Technology, Harvard en McGill University - 'n ongelooflike ontdekking gemaak. Hulle het bewys dat dit heel moontlik is om tasbare illusies te skep, soortgelyk aan visuele illusie-effekte.
Volgens een van die ontdekkers Christopher Moore interpreteer die brein (bewussyn) wat hy sien of geproe het deur aanraking, afhangende van die 'konteks', om 'n baie eenvoudige rede - omdat 'n persoon dit onbewustelik wil hê (ingestel op hierdie "golf") en poog om 'n onbekende sensasie te kry ...
Hy het ook die betekenis van die werk van 'n groep wetenskaplikes verduidelik, die begeerte om die algemene meganismes van illusies te verstaan ​​(die meeste van die denkbeeldige persepsie hou verband met visie), en om seker te maak dat dit ook moontlik is om kunsmatig 'n illusie op die gebied van aanraking te skep.
Om hul teorie oor die moontlikheid van 'n tasbare illusie te analiseer in analogie met visuele verdraaiing, het wetenskaplikes 'n eksperiment uitgevoer. Hulle het 'n weergawe van die tasbare illusie geskep wat gebaseer is op die illusie van visie wat aan alle spesialiste bekend was - die illusie van 'n bewegende kwartet.
Twee groot swart kolletjies, geleë in teenoorgestelde hoeke van 'n denkbeeldige meetkundige figuur - 'n vierkant, beweeg teen 'n sekere patroon met 'n hoë snelheid - "links bo + regs onder - bo regs + links onder".
Tydens hierdie beweging begin die persoon dink dat die punte in horisontale of vertikale beweging is (vorentoe en agtertoe, op en af). Maar dit is nie die volledige weergawe van die illusie nie.
Met 'n langdurige waarneming van beweging, ontdek 'n persoon dat beweging op en af ​​beweging vervang van regs na links en omgekeerd. Soms "suggereer" bewussyn beweging in 'n sirkel, in enige rigting. Wetenskaplikes beweer dat u met 'n wil wil die rigting van beweging kan verander.
Aangesien hierdie eksperiment die moontlikheid bevestig om 'n illusie te skep - 'n misleidende persepsie van 'n werklike handeling deur die bewussyn, beteken dit dat dieselfde illusie op die gebied van tasbare sensasies kan ontstaan. Wetenskaplikes het tydens hul eksperiment 'n apparaat gebruik wat oorspronklik as 'n braille-skerm vertoon is (vir mense met 'n gesiggestremde of gesiggestremde gesig).
Aan die einde van die eksperiment het elkeen van die deelnemers aan die eksperiment gesê dat hy dieselfde bewegings voel met sy vingers wat hy al voorheen op die skerm gesien het, dit wil sê dat die tasbare persepsie dieselfde blyk te wees met die visuele, insluitend die geskepde illusie.
Wetenskaplikes van die Center for Intelligent Machines aan die McGill University of Canada (onder leiding van Vincent Hayward) het 'n spesiale reeks Braille-skerms geskep wat 'n visuele beeld na die reseptore van menslike vel oorgedra het. So 'n produk was 'n instrument vir Moore en sy kollegas om tasbare illusies te herskep.
Wetenskaplikes het die voorwaardes van die eksperiment geleidelik bemoeilik deur die bewegende prentjie te bemoeilik, en wetenskaplikes het 'n onverwagse resultaat gekry - met 'n toename in die beweging van punte en die aantal daarvan, neem die illusie se krag toe. Waaruit wetenskaplikes die gevolgtrekking gekom het dat die brein op een of ander manier die ontvangde seine op een of ander manier sorteer, en die tipe persepsie van wat gebeur, verander, is die persepsiemeganisme nog onduidelik.
Maar die eksperimente se belangrikste gevolgtrekking was dat 'speletjies van bewussyn' ook moontlik is vir tasbare waarneming, wat beteken dat die meganisme van manifestasie van illusies algemeen is vir alle sintuie (en nie net vir visuele persepsie nie), insluitend die tasbare sfeer.
'N Ander eksperiment gebaseer op 'n bewegende kwartet was dat al die deelnemers, op versoek van wetenskaplikes, hul oë beweeg en die persepsie van die beweging van kolletjies op die Braille-skerm vertoon (horisontaal, vertikaal).
En dit het geblyk dat die denkbeeldige bewegings onder die vingers saamval met die werklike beweging van die oë, en toe die deelnemer se kop 90 grade kantel, het die bewegingsrigting van die punte ook verander in 'n tasbare illusie. Dit bewys dat daar 'n direkte verband bestaan ​​tussen visuele en tasbare persepsie, sowel as motoriese vaardighede.
En redelik onlangs het 'n ander groep wetenskaplikes geïdentifiseer en bewys dat die gevoel van aanraking die visie verskerp, dit wil sê die konsep van "kontakvisie", en die waarneming van 'n voorwerp deur aanraking help om dit beter te sien.
Die meganisme van tasbare illusies is dieselfde as visuele illusoriese verskynsels, wat beteken dat die menslike brein 'onafhanklik' die gewaarwordinge van verskillende sintuie kan verwerk en dit vir homself kan kombineer tot 'n algemene prentjie.