'N Ander se mening - hoe om op te hou luister en nie aandag gee nie? - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Iemand anders se mening - Dit is 'n assessering, installasie of riglyn wat uitgedruk word deur 'n ander individu of hipoteties deur hom bedoel. Dikwels stem 'n persoon saam dat beplanning vir lewe gegrond op ander mense se riglyne 'n onsuksesvolle strategie is, maar ondergeskik sommige lewensgebeure tot die invloed van iemand anders se mening. Die manifestasie van hierdie persepsie spog as 'n aggressiewe manier om iemand anders se positiewe assessering, afguns van ander, sterk karakter, vrees vir teleurstelling, klagtes, bespreking van jou lewe, die vraag van raad oor alledaagse lewensituasies te kry, ander te blameer, te kla dat die advies nie tot die verwagte totaal.
Hoe om nie op iemand anders se opinie te staatmaak nie, is 'n pynlike vraag. Die onvermoë om die invloed van 'n ander se mening te beperk, is die gevolg van 'n vertrouebreuk, 'n uiterste vorm van sosialisering, wanneer die differensiasie van ek en ander verswak word. Die opkomende persoonlikheid benodig iemand anders se opinie, aangesien dit dikwels 'n bron van inligting is wat ontoeganklik is weens die gebrek aan subjektiewe ondervinding.
Afhanklikheid van ander se menings
Individuele verskille van 'n individu word in 'n vroeë stadium van ontwikkeling gelê. Elke individu begin afhanklik van die ander, in passiwiteit, wanneer die ander alles vir hom doen, terwyl hy nog in die baarmoeder is. Verder gaan die persoon deur die ervaring van onafhanklikheid, wat begin met fisiese onafhanklikheid - die eerste onafhanklike asem. Vervolgens probeer hy sy onafhanklikheid uitbrei, leer eetgerei, praat, loop. Desondanks is die kind nog objektief afhanklik van die ouers en versorgers. Die oorlewing daarvan, insluitende biologiese, hang af van die versorging van beduidende volwassenes. Liefde en aanvaarding van die voogde is 'n soort waarborg dat hulle sal voortgaan om te sorg en te help om die wêreld te verken. Gedurende hierdie tydperk ontwikkel die basiese vertroue in die wêreld, betekenisvol vir die verdere selfbeskikking van die individu.
As vertroue gevorm word, sal die persoon individuele behoeftes verklaar, onafhanklike maniere soek om hulle te bevredig, seker wees dat die wêreld sy gedrag sal aanvaar, die waarde sal nie gebreek word nie, die hulpbronne van die individu sal gerig wees op ontwikkeling. Owerhede sal gevorm word met wie dit moontlik is om menings, respekvolle kommunikasie te verruil, indien nodig, 'n beraadslagende karakter. Maar 'n ander scenario kan betrokke wees, die kind word gekonfronteer met 'n gebrek aan ouers, ten volle of gedeeltelik, hul hoë angs, wanneer die verbod op onafhanklikheid opgelê sal word as gevolg van die onvermoë om hul eie vrees te hanteer.
Ook kan ouers tot 'n sekere afpersing toevlug. "Moenie dit doen nie - ek sal nie lief wees vir jou nie, ek sal gee." In so 'n situasie kan 'n mens tot die gevolgtrekking kom dat indien hy nie aan die vereistes van 'n beduidende persoon voldoen nie, hy hom sal verwerp en hom alleen in 'n onbekende en daarom wrede wêreld laat staan, gereed om die persoon te verteer. Dit realiseer die vrees vir selfvernietiging. En as jy aan die vereistes voldoen, kan jy straf vermy, en moontlik liefde ontvang, die behoefte waarvoor die kind voortdurend voel.
Namate hulle ouer word, word opvoeders, onderwysers, eweknieë, leiers, huweliksgenote die draers van gesaghebbende assessering. Normaalweg ontwikkel dit sosialisering en gee groter onafhanklikheid, aangesien 'n persoon sosiale norme en interaksie met verskillende mense op verskillende terreine leer. As 'n persoon nie die ervaring van outonomie in die ouderdom van formasie verkry het nie en nie geleer het om onafhanklik te wees in 'n volwassene nie, sal die patroon van voorlegging ter wille van die ontvangs van liefde steeds gebruik word. En 'n mens sal toenemend beweeg van individuele aspirasies en fokus op die wense van ander en voel die vrees om hulle nie te behaag nie.
Die vermoë om waardes, tradisies, konsepte van sleg en goed aan te neem, is respekvolle houding teenoor ander se menings. Die psigoanalitiese konsep noem dit die superego (superego) - dit is die persoon se "nadsenka", sy gewete, die konsepte van reg / verkeerd, moet / nie, goed / sleg. Hierdie begrippe is eerder abstrak en subjektief, daarom het hulle geen eenparig aanvaarde definisie nie.
In 'n mate fokus 'n persoon op wetlike regulasies, die konsepte wat in sy samelewing aanvaar word en kan verskil in 'n ander, wat weerspieël word in die verskille in regte en vryhede in verskillende lande en kulture. Dit is 'n vorm van 'n objektiewe houding teenoor ander se menings, 'n persoon is gebore in 'n samelewing, beperk deur die reëls en verantwoordelikhede wat ander aangeneem het en hulle word vertel, wat is sy wettige regte en verpligtinge. Die afwesigheid van so 'n oriëntasie op 'n ander vooruitsig sou lei tot 'n staking in die ontwikkeling van die samelewing omdat konstante konfrontasie om sy visie van basiese, fundamentele konsepte te beweer, die hulpbron wat nodig is vir die verwesenliking van ontwikkeling, opneem. In teenstelling hiermee fokus ons uitsluitlik op die waardes en tradisies van die verlede, sonder om 'n nuwe een aan te neem, die ontwikkeling en vordering te blokkeer, om die vrees vir die nuwe en die onbekende, 'n soortgelyke stryd te voel, maar reeds met vooruitgang ten gunste van regressie.
In die innerlike wêreld van elke individu vind 'n interaksie plaas wat ooreenstem met eksterne gebeure. Eerstens, 'n persoon oorleef en leef, met die fokus op die ervaring van die omliggende ouer of met groter gesag, dan kom daar 'n tydperk wanneer sy persoonlike ervaring, die realiteite van die wêreld, veroudering van die konsepte wat geleer is, in stryd is met tradisies, oortuigings en leerstellings. Op die ouderdom van 2-3 jaar begin die kind sy persoonlikheid bewus te begryp, en sê: "Ek myself / a" en duidelik in adolessensie gemanifesteer. Vervolgens leer 'n mens gewoonlik respek vir ander se menings en die vermoë om die werklikheid onafhanklik te assesseer deur onafhanklike besluite te neem. Maar soms ontwikkel 'n persoon nie onafhanklikheid nie en word dit gevorm as 'n persoon wat afhanklik is van iemand anders se mening.
Hoe om te stop, afhangende van iemand anders se mening?
Dit is nodig om verdraagsaamheid vir ander se opinie en afhanklikheid daarvan te onderskei. Verdraagsaamheid is die vermoë om hom te herken en hom krities te behandel sonder emosionele insluiting.
Hoe om nie van ander se opinies afhanklik te wees nie, vra die kundiges en ander om hulself in 'n paradoksale situasie te plaas. Volledige afkeuring vir 'n ander siening is nie 'n teken van 'n outonome, selfversekerde, onafhanklike persoon nie. Ignoreer is nie 'n doel op sigself nie. 'N Persoon is sosiaal en moet voldoende met 'n ander posisie in verband staan, aangesien hy dikwels uitgedruk word deur mense wat lief is en deur hom liefgehad word.
Hoe om te stop luister na iemand anders se mening? 'N Ander siening moet ontleed word, weeg die relevansie en waarde daarvan. Soms word 'n persoon verlam deur die onvermoë om 'n onafhanklike stap te maak, sonder om iemand anders se mening te hoor, wat passief wag vir leidrade. 'N Negatiewe assessering wat mondelings of nie verbaal uitgedruk word, en soms net die beoogde, kan lei tot die ophou om die aspirasies te bereik.
Bekommernis oor die menings van ander het sy oorsprong in onsekerheid. Deur op ander te konsentreer, versterk die persoon die individuele beeld van 'n nie-onafhanklike en onseker, wat die onsekerheid verhoog en in 'n bose kringloop kom. Angs oor die menings van ander, wat nie net persoonlike aanslae kan weerspreek nie, maar ook wedersyds teenstrydig, sowel as die werklike situasie, lei tot gooi, inkonsekwentheid, verminderde omsigtigheid, foutiewe gedrag in stresvolle situasies.
Hoe meer ruimte word gegee aan iemand anders se mening, hoe minder 'n persoon deelneem aan die verwesenliking van sy lewe, so 'n strategie lei tot gedagtes van sy eie waardeloosheid, wat, tesame met aggressiwiteit teenoor 'n gevoel van beheer, outomatiese aggressie, depressie of selfs selfmoord kan vorm.
Daar is teenoorgestelde uiterstes - 'n volledige nalatigheid vir 'n ander siening en 'n volledige oriëntering daaroor. Enige uitdrukking van meningsverskil, twyfel word negatief waargeneem en sonder beraadslaging weggevee. In hierdie geval is die persoon dikwels betrokke by selfbedrog, omdat die ondersteuning en positiewe evaluering van die aksie ook 'n voorbeeld van 'n ander assessering is. Die onstellende ontkenning van 'n ander se mening lei tot die onmoontlikheid om 'n reaksie op aksies te kry, 'n beeld in die oë van die samelewing.
Deur iemand anders se opinie te verwerp, diskoers aan te gaan, verklaar iemand te dikwels sy mening (vir iemand anders is dit iemand anders), die gesprek, sy ervaring en waarde van die standpunt negatief beoordeel.
Die betekenis van 'n opinie hang af van die media-oogpunt, die verhouding daarvan met die verwysingsgroep. Vir elke sfeer kan 'n soortgelyke groep apart wees.
Oriëntering oor ander se menings kan lewensbedreigend wees. By die bestudering van slagofferrisiko's is vasgestel dat mense dikwels in potensieel gevaarlike situasies sit, as gevolg van die vrees dat hulle onbeskof, agterdogtig of aanstoot gee met ander. Vertroue is gebaseer op positiewe gedrag, nie op die afwesigheid van negatief of net in werklikheid nie. Polheidheid beteken nie die vorming van vertroue nie, dit is net sosiale etiket, 'n neutrale vorm van kommunikasie.
Onsekerheid lei tot 'n sekere optiese vervorming. Dit skep die illusie dat onafhanklikheid tot veroordeling en bespotting sal lei, en gehoorsaamheid en passiwiteit sal goedgekeur word en respek in die oë van ander sal toeneem. Die resultaat is die teenoorgestelde - hulle respekteer diegene wat verantwoordelik en onafhanklik is, terwyl diegene wat ander se menings gee, onder konstante druk bly. Vir mense wat hul afhanklikheid formeel erken op iemand anders se opinie, is daar selfbedrog dat dit 'n tydelike, noodsaaklike maatreël is, met die doel om die nodige gesag en betekenis te verkry. En dan, nadat hulle onafhanklik geword het, sal hulle outomaties hul eie onafhanklikheid en onafhanklikheid verdien. Verskil van tydelike voorlegging aan die reëls in emosionele onafhanklikheid van die assessering, daar is geen angs om 'n negatiewe opinie te ontvang nie. Daar mag spyt wees van nie 'n praktiese uitslag nie, die assessering self sal heeltemal geïgnoreer word.
Afhanklikheid van ander se menings word soms suksesvol vermom as positiewe en sosiaal goedgekeurde gevoelens, soos respek vir ouderlinge, medepligtigheid, empatie. Maar respek impliseer in ag genome, nie blinde gehoorsaamheid nie, maar medepligtigheid is belangrik as besluite objektief direk verband hou met die lewe en lot van 'n ander, dan is dit 'n kompromie. En empatie impliseer die vermoë om binne hul verantwoordelikheid te handel, want dit kan buitelandse grense beteken. dit wil sê Dit is die skending van al hierdie punte wat lei tot afhanklikheid van ander se menings; voldoende begrip sal u help om dit te skei.
Hoe om nie iemand anders se mening te gee nie?
Afhanklikheid van iemand anders se mening, soos enige soort afhanklikheid, dui daarop dat die bevryding van 'n kwaadwillige (iemand anders se opinie) vereis dat 'n nuwe een in sy plek word - jou eie opinie. Dikwels is dit 'n moeilike oomblik - jou mening behels die neem van verantwoordelikheid. As iemand anders se mening gebruik word, verskuif die persoon die verantwoordelikheid na 'n ander. As iemand anders se opinie ontleed word, aanvaar word as voldoende en bewustelik gebruik word, dan word dit deur integrasie deel en word die verantwoordelikheid aangeneem.
Wanneer 'n individu 'n besluit neem, handel volgens hom en omgaan met die gevolge, insluitend negatiewe, sy selfvertroue groei en ander se opinies word minder en minder belangrik, aangesien daar 'n ervaring van onafhanklike gedrag is.
In sommige situasies kan die persoon self iemand se opinie toewys, wat aandui dat ander dink of sal dink. Dit mag nie ooreenstem en selfs die werklike standpunte heeltemal weerspreek nie.
As iemand anders se mening uitgespreek word sonder 'n versoek daarvoor, is dit nie waardevol en belangrik nie, dit is net om dit te weier om nee te sê. Die begeerte om 'n geskil te betree, 'n verduideliking van waarom die mening onnodig is en om te bewys waarom die verkeerde een ook 'n teken is van afhanklikheid van ander se menings, aangesien dit belangrik is om 'n emosionele reaksie en konfrontasie te veroorsaak.
Die menings van ander is onskuldig in hulleself, solank die persoon hulle nie 'n sekere mag gee om hulself te beïnvloed nie. 'N Persoon wat ten volle verantwoordelik is, tree bewustelik op en aanvaar alle moontlike gevolge. Soms gebeur dit andersom en 'n positiewe assessering op 'n sekere manier stop die ontwikkeling van die persoonlikheid, aangesien kritiek help om die groeisone te sien en die voortdurende oortuiging dat "alles goed is" passiwiteit versterk.
Moenie vooraf van ander se sieninge dink nie. Dit mag nie daar wees nie, mense is besig met hul lewens, dit kan anders veronderstel, korrek en redelik uitgedruk word, waarde verloor of integendeel, wil dit regtig weet. Daar moet onthou word dat 'n ander siening (en persoonlike) met verloop van tyd kan verander. Mense kry nuwe ondervinding, kom in kontak met nuwe situasies, oorskat hul posisies en oortuigings, die mode verander. Wat veroordeel word, kan nou later en omgekeerd goedgekeur word. Almal evalueer die werklikheid, gebaseer op persoonlike ervaring en subjektiewe indruk.
Wees belangstel in die mening van professionele persone. 'N Onafhanklike, objektiewe, onafhanklike assessering, selfs al is dit omstrede of kritiese, sal help om jou gedrag te assesseer en versterk word in sy rasionaliteit of nie. Die mening van geliefdes is 'n saak van groot vooroordeel, want daar is 'n emosionele verband.
As daar geen oortreding van die wet is nie, tree 'n persoon binne sy eie grense, sonder om buite die grens te wees - dit is genoeg om selfversekerd te wees op sy mening. As 'n persoon bewus is van begeertes, doelwitte, is onafhanklik, gereed om verantwoordelikheid te dra, hou ander se opinies op om persoonlike landmerke te beïnvloed. Dit word ontleed en aanvaar, en veroorsaak slegs 'n positiewe reaksie as dit iets nuttigs en noodsaaklik vir ons persoon bring.
Sensasie en begrip van jou eie emosionele prosesse gee begrip van die verhouding tussen eksterne invloed en jou eie begeertes. Op soek na jouself is dit doeltreffend om 'n mens se oortuigings krities te analiseer, wat 'n onbetwiste waarheid was, maar het interne weerstand veroorsaak. Soms is dit die moeite werd om kommunikasie te verminder met diegene wat aanhoudend hul posisie oplê totdat interne persoonlikheidsondersteunings ontwikkel word. Miskien sal sommige sosiale kontakte beëindig word en sal 'n nuwe sosiale omgewing gevorm word. 'N Nou omgewing sal die gedrag verander onder invloed van veranderinge in die kontak. Om verantwoordelikheid te aanvaar vir individuele verandering en om dit selfstandig te besef, is die manier om interne outonomie te vorm.
'N Persoon wat in staat is om te luister sonder om sy oordeel, advies en assessering te gee en op te lê, met onderlinge verdraagsaamheid teenoor ander se menings, integriteit en konsekwentheid van gedrag, veroorsaak respek en begeerte om aan sodanige gedrag te voldoen.