FOTO'S: Namibië se vlieënde fotograaf Paul van Schalkwyk
JY LEES NOU FOTO'S: Namibië se vlieënde fotograaf Paul van Schalkwyk
Paul van Schalkwyk se liefde vir Namibië het jare gelede as skoolseun begin en die verhouding word deurentyd net al hoe sterker elke keer wanneer hy die land se skoonheid op foto’s vaslê.
Hy glo - If you don’t get it, you don’t deserve it. Wanneer ek na sy foto’s kyk, dan weet ek Paul verdien hierdie magic. Ek het met hom gesels oor fotografie, vlieg en vele ander goed.
Ek het toe net ‘n prys gewen in ‘n fotokompetisie in ‘n fototydskrif. Met jeugdige voortvarendheid vra ek toe of ek die fotograaf kan word. Die kamera crew was daarteen, want ek was ‘n baie goeie runner. Toe doen ek maar al twee die jobs, natuurlik teen betaling. Dit was my eerste fotografiese werk. In die proses om die afdrukke vir die Huisgenoot en ook al die publisiteitsfoto’s te maak, het ek kennis gemaak met ‘n Sotho man in ‘n donkerkamer, Sakkie, wat my alles geleer het oor fotografie - hoe om foto’s te druk, komposisie. . . Ek is soveel verskuldig aan hom. Al daai kennis pas ek vandag nog toe in my fotografie.
Dis nog voor ek die kontrak vir die film geteken het. Natuurlewe films se styl daardie tyd was baie dokumentêr sonder dat jy ‘n mens in die film sien. Daar was ‘n Australiese filmmaker wat anders begin werk het en hy het films gemaak waar hy interaksie het met diere. Ek het reeds begin met die film voordat ek die kontrak geteken het, sodat ek ‘n headstart het. Ek beklink die transaksie met NG en begin myself rehabiliteer.
Vyf maande later is ek terug in die veld. Toe ek die film aflewer, vertel ek hulle die drama van my rug. Hulle werk dit toe onmiddellik by, want die menslike drama het die film soveel sterker gemaak.
Die woestyn. Dis ‘n ontoeganklike plek. As jy nie opoffer vir die plek nie, gaan hy niks vir jou ontbloot nie. Jy moet warm kry, dors hê, vassit in die sand, jy moet sukkel om deur te kom, slegs dan wys die woestyn vir jou sy skoonheid. Omdat die woestyn so ontoeganklik is, is dit ongerep. Daar’s min tekens van menslike beweging en die konsep van “ ek is die eerste mens wat my voetspore hier laat.” - Riéth sê altyd ek sal op my gelukkigste gewees het as ek ‘n duisend jaar gelede hier was met ‘n Landrover en ‘n vliegtuig en ‘n oneindige voorraad petrol, dat ek eerste kon wees om te ontdek.
Ek kan nie daarsonder lewe nie. Ek het ‘n affair met ‘n kamera. Daarsonder sal ek mal word. Ek geniet my lewe deur ‘n viewfinder. Ek sien tonele voor my in raampies afspeel. My intensie is om iets te skep. Ek het baie min foto’s van my gesin, want ek neem nie kiekies nie - ek is nie ‘n happy snapper nie.