Life in the Universe: June 2012
Readers of Dan Brown's The Da Vinci Code will remember the Priory of Sion. This is said to be a powerful group behind certain family interests - guardians of the so-called "bloodline of Jesus". In a new book on the Priory of Sion, the author makes some "revelations" as to the intentions and plans of this secret society. Certain people who present themselves as members of the Priory of Sion, worked with author Robert Howells to reveal a "more tangible aspect of that same truth" to the world. It seems that certain powerful groups want to build on the success of The Da Vinci Code to promote a particular worldview based on "esoteric and heretical information". Since I myself have written a whole book on the subject matter (Discovering the Keystone, solving the riddle of the Red Serpent after 40 years), I will in this article only focus on a few important issues related to current world events.
The Priory of Sion made its first appearance on the scene of secret societies with the publication of its official journal, the Vaincre, in the 1950's. Although the expression "Sion" appeared some decades earlier in the name of a secret society called "Realm of Sion", it was the first appearance of this particular name. It was mentioned again in certain French documents deposited in the French National Library during the second half of the previous century.
What makes Inside the Priory of Sion, revelations from the world's most secret society - guardians of the bloodline of Jesus by Robert Howells (2011) a book of some importance, is that it is said to have been written (as was the case with The Holy Blood and the Holy Grail) with the consent of the Priory of Sion. One member even wrote the foreword. According to this member, even Thomas, Pierre Plantard's son, said to be the current Grand Master of the order, approved of the book. Members of the order are said to have provided the author with information in many e-mails, documents and images. Their aim with the book is to provide "the next piece, unique to us at this time, a proportional release". Although a large part of the book is just a rehearsal of well-known stuff, it is none the less interesting to see which aspects are accentuated anew.
The secret society and its aims
As for their aim to bring together East and West, it is possible that the countries where the Arab Spring occurred would eventually develop into democracies, allowing for some form of integration with the European world. One can even envision these countries eventually being incorporated in some way within the structures of the European Union. The Rosicrucian-Sufi (Muslim) connection seems to find visible expression in the political sphere during the Libyan War in 2011 when France and Qatar worked closely together.
The way that they view war is interesting. The current explosive situation in the Middle East could easily develop into another great war sucking in many of the surrounding countries (see my article on this blog on 19 February 2012, "Predicting a war against Iran? - an inquiry into war and peace cycles"). If this happens, it could be an important catalyst leading to closer integration between the Western world and the Sunni faction of the Muslims after they fought together against the Shiite rulers of Syria and Iran. Such a war could create another spiritual vacuum that the Priory of Sion foresees, further enhancing the proses of spiritual transformation. There can be no doubt that the process of cultural transformation is already in full swing, with many books, popular programs on satellite TV etc. promoting ideas similar to those of the Priory of Sion.
For an eschatological perspective, read
Posted by Willie Mc Loud at 23:00 2 comments: Links to this post
Labels: Arab Spring, english, eschatology, european union, Mary Magdalene, news desk, Priory of Sion, Rosicrucianism, The Da Vinci Code
In 'n brief in die Maart uitgawe van die tydskrif Markplein het ek genoem dat Bybelse "wetenskaplikes" hulle na my mening met 'n pseudo-wetenskap besig hou. Daar was heelwat reaksie op die brief en die hoofartikel in die Mei uitgawe het spesifiek op wetenskap vs pseudo-wetenskap gefokus. Na aanleiding van daardie artikel het ek my probleem met die Bybelse "wetenskaplikes" verder uitgelig in 'n brief wat pas in die Junie uitgawe verskyn het. Ek plaas die brief hier.
Dit lyk of my verwysing na "pseudo-wetenskaplike" metodiek asook na "sogenaamde Bybelse 'wetenskaplikes' wat hulle na my mening met 'n pseudo-wetenskap besig hou", in Markplein (Maart 2012), behoorlik die tonge aan die gons het. Soveel so dat Diek dit goedgedink het om met die hoofartikel in die Mei uitgawe daarop te reageer. Ek wil graag op my opmerkings uitbrei en sommer op my beurt op sy artikel reageer.
1. Soos Diek tereg noem, moet ons eerstens oor die uitdrukking "wetenskap" besin. Hoe moet ons die term "Bybelse wetenskaplikes" verstaan wat deesdae gereeld in die media vir mense soos Sakkie Spangenberg gebruik word? Daar kan na my mening geen twyfel bestaan dat hierdie geleerdes (hoofsaaklik in navolging van die Duitse positivistiese tradisie) 'n modernistiese aanslag tot die ontleding van die Bybelse teks volg waarvolgens daar gepoog word om hierdie vakdissipline op 'n empiries-wetenskaplike basis te plaas nie. Dit is waarom hulle byvoorbeeld nie wonderwerke - wat 'n groter werklikheid as die wetenskaplik-toeganklike aspek van die kosmos veronderstel - in hul perspektief kan akkommodeer nie. Daarom glo daardie geleerdes nie in die maagdelike geboorte of die opstanding nie. Ek wil hierdie vertrekpunt ten sterkste kritiseer - ek dink nie ons moet enigsins so met die Bybelse teks omgaan nie. As ons "wetenskap" eerder as "sistematiese studieveld" (Diek se "kennis-paradigma") definieer, kan ons altyd 'n groter werklikheid veronderstel en op 'n sistematiese wyse van byvoorbeeld Kant se "praktiese rede" in ons hermeneutiese studie van die teks gebruik maak. Op hierdie wyse kan ons vir wonderwerke ruimte maak (sien in hierdie verband my artikel in Pomp.
2. Indien die empiriese wetenskap (implisiet of eksplisiet) as vertrekpunt tot die studie van die Bybelse teks geneem word, dan moet die maatstaf van empiriese toetsing en verifikasie onderskryf word soos in die natuur- en sosiale wetenskappe. En hier lê die probleem. Ten spyte van die ensemble van geleerde opinies, is daar geen manier waarop hierdie "wetenskaplikes" hul teoretiese modelle aan gekontroleerde empiriese toetsing kan onderwerp en dus enige wesentlike kennis-uitsprake kan maak nie. Die ontstaansgeskiedenis van die Bybelse teks is vir altyd verlore wat impliseer dat geen van hul hipoteses hieromtrent sinvol getoets kan word nie - die JEPD hipotese oor die bronne vir die Ou Testament wat vir lank aanvaar is, het byvoorbeeld in die laaste tyd heeltemal verkrummel. Voorts is die argeologiese data feitlik nooit genoegsaam verteenwoordigend nie (dit is nie 'n gekontroleerde steekproef nie!) en ook nooit sonder interpretasie nie (wat soms wyd uiteenlopend is). Ons kan niks anders doen as om ruimte te maak vir verskeie narratiewe nie. Ek bring juis binnekort 'n boek uit waarin ek 'n totaal ander narratief as die heersende "wetenskaplike" beskouing omtrent die vroeë Genesis-verhale verdedig, naamlik dat ons met baie ou Israelitiese tradisies te doen het wat deur die Abrahamse familie uit Sumerië saamgebring is (Op soek na Abraham en sy God. 'n Studie oor die historisiteit van die vroeë Genesis verhale, Griffel). Dit beteken dat Abraham 'n historiese figuur was - ek toon dan ook dat daar goeie argeologiese getuienis is wat so 'n siening ondersteun. Verder is daar Sumeriese bronne en argeologiese data wat die historisiteit van die pre-patriargale verhale breedweg ondersteun.
3. My grootste probleem met die gebruik van die benaming "Bybelse wetenskaplikes", is dat daardie geleerdes hierdie term gebruik om gewig aan hul uitsprake te gee. Hulle probeer daardeur hul narratief teenoor ander narratiewe as die "wetenskaplike" narratief voorhou - waarby hulle na my mening 'n empiriese wetenskap bedoel (dit is ook hoe die term in die volksmond verstaan word). Dit is nie alleen onwaar nie (hul studieveld voldoen glad nie aan die vereistes daarvoor nie), dit is inderwaarheid misleidend. Dit mislei die publiek wat dink dat hulle "wetenskaplikes" in die empiries-wetenskaplike sin is en wat op grond daarvan hulle uitsprake hoog aanslaan. Hierdie is tipies die situasie wanneer ons met 'n pseudo-wetenskap te doen het. Alhoewel daar 'n voortdurend-veranderende grys area tussen wetenskap en pseudo-wetenskap bestaan, vereis wetenskapsfilosowe tipies dat toetsbaarheid in die afbakeningskriteria wat tussen die twee onderskei, ingesluit word. Die wiki-definisie vir pseudo-wetenskap wat Diek aanhaal beklemtoon ook dat dit nie "betroubaar getoets" kan word nie. Hyself lê klem op "bewyse". Dit is ongelukkig presies wat in die "Bybelse wetenskap" ontbreek - daar is geen manier waarop hul hipoteses op 'n empiries-betroubare wyse getoets kan word nie.
Ek is dankbaar dat Markplein vir ander opinies ruimte maak. Alhoewel Coenie in die laaste uitgawe van Markplein wonder of godsdienstige gesprek oor uiteenlopende standpunte heen sinvol kan plaasvind, wil ek hom bemoedig: Markplein skep so 'n gespreksruimte en ek is seker dat ons mettertyd 'n ware "oop gesprek" hier sal sien.
Klik by "onderwerpe" (regs op die blog) op die woord "Markplein" om die ander brief ook te lees.