Vir Bertus en Carien. – Bali Drome
Hierdie storie het ñ begin en ñ einde. Maar ook ñ tussen-in. Dis ñ Suid-Afrikaanse storie, oor ñ skrywer/bouer pappa en ñ huisvrou mamma, met hul twee kinders.
Soos almal weet, Bertus is my manlief. Carien is my skoonsus, my kleinsus. Ek skryf hierdie vir hulle twee, want hul verhaal is nooit ‘opgelos’ nie. Dis ñ storie wat vertel moet word, want dit is een vol wreedheid, hartseer. Maar meer; vol vergifnis en aanbeweeg.
My skoonouers, Koot en Eileen Steenkamp, het in 1996 Harties toe verhuis en by ons op ons Bali Lodge kom huis bou. Vol verwagting na ñ welverdiende aftrede.
Die aand oppad na skoonpa se werksdinee, sy afskeidsfunksie op sestig, kry hulle ñ pap wiel. Twee manne kom aangestap om te help. Na die band omgeruil is, vra die een by skoonma se venster kosgeld, en met die aangee van die geldjies, skiet hy haar. Skoonpa was reeds in die motor, besig om aan te skakel. Sonder om te weet dat sy getref is, jaag hy weg.
En hoor in die ry dat sy vrou prewel…Boksie, ek is geskiet…
Hy jaag met haar Brits Medi Kliniek toe.
So begin twee pragtige mense hul aftrede. Ma permanent verlam.
Ons klompie moes ons “new normal” maar uitwerk. Met hul huis so twintig tree van ons s’n af, het die lewe voortgegaan. Goeie tye, baie. Baie baie kuiers, want die Steenkamps is voor die voet almal mense mense.
Blakend gesonde skoonpa se hart kry letterlik ñ knou van die skok, en sy niere ‘pak-op’. Tussen die twee van hulle raak ons klomp bekend met Eugene Marais en Jakaranda hospitale, met skoonpa ñ volskaalse dialise pasiënt.
Pa Koot sterf in Januarie 2004, Ma Eileen twee jaar later. Albei op die ouderdom van sewentig.
(Bertus, Carien en die twee kleinseuns Neil en Lotz.)
Die saak is nooit opgelos nie; die polisie het die lêer verloor…
Maar, en hierdie is ñ groot ‘maar’. Daar was nooit haat en nydigheid nie, nooit het enige rassisme of bitterheid sy kop uitgesteek nie. Hierdie twee dierbare mense het by die voete van hul God bly sit. Met hul kinderlike geloof vasgeanker in Hom. ñ Absolute voorbeeld van vergifnis vir ons almal.
Hulle het twee wonderlike kinders agtergelaat, en twee pragtige kleinseuns. Elke persoon met wie Koot en Eileen in aanraking gekom het, het weggestap as ñ ryker mens. Hul harte was oop vir almal.
Daarom dat ek hul verhaal vandag hier kom vasskryf. Vir die mense wat hulle was, en die gebeure wat hulle moes trotseer.
Maar hierdie is ook ñ groot deel van my manlief se lewensstorie, van sus Carien se geskiedenis. Onlosmaaklik deel van my, die drie dogters en die twee seuns se lewens.
So my liefste skoonma en skoonpa, daar waar julle twee nou by al jul boeties en sussies, en by jul Almagtige Vader is,
…ons sal altyd met ñ diepe liefde en eerbied aan julle terug dink.
Author travel460Posted on Junie 8, 2017 Junie 8, 2017
21 thoughts on “Vir Bertus en Carien.”
Junie 8, 2017 om 2:08 nm
Soveel deernis vir die storie… Dis so hartseer dat hulle lewenspaadjie so ‘n wending moes neem. Wonderlik geskryf!
Junie 8, 2017 om 3:05 nm
Junie 8, 2017 om 2:15 nm
Dis mooi as mens só onthou.
Lekker as jy kom inloer.
Junie 8, 2017 om 2:20 nm
Ousus…. Baie dankie, klein woordjie, gemeen groter as die see. Dankie dat jy hulle so mooi onthou, lekker om goeie trane te huil oor sulke mooi memories. Laat my weer besef hoe blessed ek is om deel van hierdie familie te wees. Love ya stukkend,xx
Junie 8, 2017 om 3:06 nm
En ek is geseënd met jou as groot deel van my lewe, Carien.
Junie 8, 2017 om 4:51 nm
Junie 8, 2017 om 5:48 nm
Pragtig. Dankie dat jy dit gedeel het
Junie 8, 2017 om 6:09 nm
Die laaste foto spreek boekdele – hoe kosbaar is so ‘n liefde tussen skoonma en skoondogter.
Junie 8, 2017 om 6:24 nm
Ek het haar van geboorte af geken, Frannie. So sy was maar altyd deel van my lewe.
Junie 8, 2017 om 6:35 nm
Ek kan net dink wat jou deernis vir haar moes beteken het!
Junie 8, 2017 om 7:43 nm
So ‘n harseerverhaal,maar tog een van aanvaarding en deursettingsvermoë. Jy het dit pragtig geskryf!
Junie 9, 2017 om 6:16 vm
Jitte, ek wil huil terwyl ek hier lees. Ek het juis gisteraand vir my man gesê (toe hy minder gevloek het) ek wonder so baie oor God se genade met die mensdom na Johan Botha, se gru-dood in ‘n rooftog. My woorde gister deur die dag was telkemale, rerig Here, genade vir hierdie bloeddorstige mense – hoe is dit moontlik, U is so groot U is so goed, maar rerig? Ek is innig dankbaar vir ‘n Jesus aan ‘n kruis, want ja, op die einde is dit seker wat ons nodig gehad het ‘n Jesus aan ‘n kruis wat vir ons letterlik kom wys het hoe lyk ware vergifnis.
Jou skoonouers moes waarlik fantastiese mense gewees het, net jammer dat hulle so jonk huistoe moes gaan.
Junie 9, 2017 om 6:22 vm
Baie mooi Ode vir hulle vriendin. Ook n mooi onthou van die familie se seerkry-stap met hulle. Ek lig my hoed vir julle wat die ondersteuningspad met hulle gestap het met soveel liefde.
Junie 9, 2017 om 3:42 nm
Jy wys my net nou weer hoe vinnig ‘n mens se lewe kan verander.
Junie 9, 2017 om 4:13 nm
Is so waar, Toortsie.
Junie 9, 2017 om 5:35 nm
Jy beskryf hulle so pragtig. En jy en Bertus wat vir soveel jare almal met groot liefde en geduld help dra het.
Junie 9, 2017 om 5:52 nm
So ‘n hartseer verhaal, maar ook een wat’n mens hoop gee vir die mensdom.
Junie 11, 2017 om 1:40 vm
A very sad, beautiful and uplifting personal story. Thank-you so much for sharing the deep, important stuff as well as excerpts from your daily adventurous life! You are a encouragement to many, Una!
Junie 11, 2017 om 4:51 vm
Junie 11, 2017 om 12:59 nm
Shoe… die hartseer en dankbaarheid vir die goeie in die lewe… treffend!
Vorige Previous post: Mý maskerdag.
Volgende Next post: Ek salueer die jonges.