Moynak is 'n neerdrukkende plek. - Versamelings
Moynak is 'n neerdrukkende plek.
Nadat die Sowjetunie die water vir die groei van katoen afgelei het, het die Aral See opgedroog en die stad Moynak 'n soort geraamte gelaat. Stephen Bugno merk op hoe dit is om daarheen te reis.
Moynak is 'n neerdrukkende plek. Daar is geen ander manier om dit te sê nie en geen rede om dit weg te steek nie. Almal weet wat met hierdie eens welgestelde gemeenskap gebeur het.
Moynak het vroeër aan die suidelike oewer van die groot Aralsee van die Sowjetunie, vandag deel van Oesbekistan, gelê. Die see het sedert 1960 tot 10% van sy oorspronklike grootte gekrimp en is nou byna 100 kilometer van Moynak af. Die eens gevorderde visserybedryf van die stad word heeltemal geskiet.
Die plaaslike klimaat, wat eens by die see stabiel gehou is, het in die somer en kouer in die winter warmer en droër geword. Nou haal winde reste van sout, plaagdoders en kunsmis uit die droë seebodem wat die stad omring, wat bydra tot die ernstige afname in die gesondheid van die plaaslike bevolking.
Toe ons in Moynak was, het ons bestuurder meestal deur die stad troppe kleinvee verswyg en ons na die WO II-gedenkteken op 'n heuwel gebring.
"Die water het vroeër hier onder gekom," het ons bestuurder gesê. 'Nou kan jy dit nie eens sien nie.'
Net toe nader 'n plaaslike man met 'n oorlogstatoeëring en sonverduisterde vel my met 'n slaperigheid.
'Waarom het jy hierheen gekom?' vra hy my beskuldigend. Ek het probeer om 'n antwoord te kry wat hom nie sou beledig nie.
Waarom het ek hierheen gekom? Sit op hierdie krans, met 'n uitsig oor wat vroeër die Aralsee was, op een van die mees afgeleë plekke in Sentraal-Asië. Wat het ek hier gedoen? Ek het geweet ek kan hom nie die waarheid vertel nie. Ek het een van die grootste omgewings- en ekologiese rampe gesien wat die aarde nog ooit gesien het — die vernietiging van die eens vierde grootste binnelandse see.
Maar hy weet hoekom ek gekom het. Hy ken sy lewensbestaan ​​en dié van byna almal in sy eens welvarende stad is ingeneem, wat onregmatig vernietig is deur die vorige regering se wanbestuur van natuurlike hulpbronne.
'Jy is nou jonk ... jy verstaan ​​nie die konsep van geskiedenis nie.' hy het in aksent Russies voortgegaan, 'dertig jaar gelede toe u by hierdie monument kom, kon u die water sien.' Sy knarsende oë en gekreukelde gesig straal erns en frustrasie uit.
Ons het dus met somber uitdrukkings uitgesien - die onvrugbare woestyn gevlek met min afnemende struike en verroeste skeeps geraamtes ver in die verte.
Ons het die monument verlaat met die herinnering aan hierdie plaaslike soldate en oor die seebodem gery om 'n beter blik op die kerkhof te kry. Hierdie vervalle vaartuie, gestroop van byna alle bruikbare skrootmetaal, het jare lank nie water gesien nie. Ons het oor hulle geklim asof ons kinders op 'n speelgrond was.
Dit was vir my moeilik om te regverdig waarom ek hierdie ongeluk as 'n toeristeaantreklikheid besoek het. 'N Ongemaklike gevoel het my die hele dag afgeweeg. Maar ek het my reis bekragtig in die hoop dat die opvoeding van die buitewêreld miskien aandag sou bring en sodoende hul saak sou help.
Op pad uit die stad stop ons by die museum, wat baie oorblyfsels bevat van wat Maynak eens trots gemaak het - visnette, 'n boot, bewaarde vis en 'n foto-album van die ou viskissie. Ons het deur die galery gestap. Teen die mure het die kunswerke van kinders die roesige geraamtes uitgebeeld.