Die ontwikkeling van gevegstaktieke in die honderdjarige oorlog - Artikels - 2022
Deur Matthew Bennett
Wapens, leërs en vestings in die honderdjarige oorlog, geredigeer deur Anne Curry en Michael Hughes (Boydell, 1994)
Inleiding: Dit is 'n algemene aforisme dat die oorlogsgeskiedenis te belangrik is om aan militêre historici oorgelaat te word. Hulle word geneig om geobsedeer te word met gevegte sonder verdere belangstelling of wyer begrip van die strydende samelewings. In werklikheid het hulle hulself in die verlede geen guns bewys deur 'beslissende' oorwinnings te beklemtoon nie. Dit oorwaardeer die langtermyn-impak van selfs die belangrikste geveg en verdraai deur die ander, veel meer algemene, aktiwiteite van klopjagte, verswakking, vesting en beleg in die oorlogvoering van enige tydperk te onderwaardeer.
Uit die aard van die saak is gevegte kortstondige gebeurtenisse, en historici moet op grotendeels subjektiewe verslae vertrou om dit te rekonstrueer. Sommige beskou dit as 'n ongeskikte of selfs onvanpaste taak vir hul beroep. 'Regte' geskiedenis kan gevind word in die studie van 'regte' inligting, soos gevind in die administratiewe rekords van regerings: versamellyste, belastingrekords, rekeninge, diplomatieke korrespondensie, bourekords, ensovoorts. Bevooroordeelde en 'joernalistieke' verslaggewing oor kroniekskrywers en propagandiste van die regering of die gedeeltelike en dikwels verwarde herinnering aan deelnemers kwalifiseer kwalik as geskiedenis. Verder is die bestudering van gevegte geneig om deur soldate uitgevoer te word.
Daar mag miskien niks verkeerd hiermee lyk nie, maar dit het daartoe gelei dat hulle hul eie militêre ervaring van moderne oorlogvoering gebruik sonder om die verskille tussen 'n ander plek en tyd behoorlik in ag te neem. Net soos die historici baat vind by praktiese ervaring van byvoorbeeld 'in die veld woon', is die historiese historici se dikwels impressionistiese verslae meer geskiedkundig. Hulle is geneig om krities te wees teenoor Middeleeuse bevelvoerders en hul magte op grond wat eenvoudig nie geldig is vir hul tyd nie. Dit geld vir Lt-Kol. A.H Bume, steeds die bekendste militêre historikus van die Honderdjarige Oorlog.
Hy verdien die eer vir die werk wat hy gedoen het om slagvelde te verken, en sy waarnemings is miskien waarneembaar. Maar hy was skuldig daaraan dat hy die punt oor die manier waarop Middeleeuse oorlogvoering gevoer is, misgeloop het deur slegs op gevegte te konsentreer. Hy kon selfs in die tydperk 1369-1396 (toe die grootste deel van die Engelse koning se kontinentale besittings in die hande van sy Franse mededinger val) sê: 'Die oorlog het gebrek aan militêre belangstelling, want daar was opmerklik min werklike baklei '. Wanneer die vestings wat Aquitaine bewaak verlore gaan, is dit onsin!
As gevolg hiervan het historici geneig om die bestudering van gevegte as 'n veld vir krukas en 'entoesiaste' te beskou. Aangesien die begrip van 'n geveg die taktiek wat die protagoniste gebruik, moet bestudeer, word taktiek met dieselfde kwas geteer. Dit kan tog nie belangrik wees in vergelyking met die groot bewegende kragte van die geskiedenis wat deur ekonomiese, demografiese, mediese, regerings- en ideologiese faktore geïllustreer word nie?