Duitse gruweldade - Geskiedenis Podcasts - 2021
Dit was eers toe die Rooi Leër gebied wat voorheen deur die Duitse Weermag beheer was, herwin het, dat die Sowjetregering ten volle bewus geword het van die gepleegde oorlogsmisdade. Sowjet -soldate wat gevange geneem is, is doelbewus van honger dood. Van die 5 170 000 soldate wat deur die Duitsers gevang is, het slegs 1 053 000 oorleef.
Vroue en kinders is ook in groot getalle vermoor. Die Jode was altyd die eerste wat tereggestel is, maar ander groepe, veral die Russe, is ook doodgemaak. Duitse soldate het die instruksies gekry dat die 'Joods-Bolsjewistiese stelsel vernietig moet word'. Adolf Hitler was bewus daarvan dat die beheer van die groot bevolking van die Sowjetunie altyd 'n uiters moeilike taak sou wees. Sy manier om die probleem te hanteer, was deur massa -uitwissings.
Sowjet -owerhede skat dat altesaam meer as twintig miljoen van hul mense tydens die Tweede Wêreldoorlog dood is. Daar word egter aangevoer dat Hitler se beleid om die Sowjet -volk uit te roei, sy nederlaag gewaarborg het. Verhale van Duitse gruweldade het gou die soldate van die Rooi Leër by die front bereik. In die lig van die keuse om tereggestel te word of om gedood te word, het die oorgrote meerderheid laasgenoemde gekies. Anders as die meeste ander soldate, het die Sowjet -leër selde oorgegee toe hulle in die geveg met 'n nederlaag te kampe gehad het.
Dit was ook waar van burgerlikes. Toe die Duitse leër grondgebied inneem, het vroue, kinders en ou mans weggekruip en guerrilla -eenhede gevorm. Hierdie groepe, wat toegespits was op die ontwrigting van die Duitse toevoerlyne, was 'n konstante probleem vir die Duitse magte.
Is dit waar dat die Duitse leër, wat België en Frankryk in Augustus 1914 binnegeval het, wrede gruweldade gepleeg het? Of is die berigte oor die dood van duisende ongewapende burgers bloot versinsels wat deur fanaties anti -Duitse geallieerde propagandiste gebou is? Gebaseer op navorsing in die argiewe van België, Brittanje, Frankryk, Duitsland en Italië, onthul hierdie baanbrekende boek die waarheid van die gebeure van die herfs van 1914 en verduidelik hoe die politiek van propaganda en geheue radikaal verskillende weergawes van die waarheid gevorm het. Horne en Kramer myn militêre verslae, amptelike en private rekords, getuienisbewyse en oorlogsdagboeke om die misdade te dokumenteer wat geleerdes lankal ontken het: 'n veldtog van brutaliteit wat gelei het tot die dood van ongeveer 6500 Belgiese en Franse burgerlikes. Hedendaagse Duitse verslae het daarop aangedring dat die burgers guerrilla's is, tereggestel weens onwettige verset. In werklikheid het hierdie eis ontstaan ​​in 'n groot kollektiewe dwaling van Duitse soldate. Die skrywers bepaal hoe hierdie mite ontstaan ​​het en hoe dit werk, en hoe teenoor Geallieerde en Duitse sienings van gebeure in die propaganda -oorlog gebruik is. Hulle spoor die herinnering en vergeet van die gruweldade aan beide kante tot en met die Tweede Wêreldoorlog na. Hierdie boek word noukeurig nagevors en oortuigend aangevoer en heropen 'n pynlike hoofstuk in die Europese geskiedenis, terwyl dit bydra tot breër debatte oor mites, propaganda, geheue, oorlogsmisdade en die aard van die Eerste Wêreldoorlog. Wenner van die Fraenkel -prys vir kontemporêre geskiedenis in 2000.
Die Europese gruweldaad waarvan u nooit gehoor het nie
Die geskreeu wat deur die donker verduisterde beeswa gelaai was, propvol afgevaardigdes, terwyl dit vyf aande voor Kersfees oor die ysige Poolse platteland ruk, was die enigste manier waarop sy pasiënt opgespoor kon word. Die dokter, voorheen hoof mediese beampte van 'n groot stedelike hospitaal, was nou besig om te klouter oor hope bagasie, medepassasiers en emmers wat as toilette gebruik is, net om sy pad te vind, geblokkeer deur 'n ou vrou wat sy versoek om eenkant toe te skuif, geïgnoreer het. By nadere ondersoek het hy ontdek dat sy doodgevries het.
Uiteindelik het hy die bron van die gille opgespoor, 'n swanger vrou wat voortydig kraam en baie bloeding kry. Toe hy probeer om haar te beweeg van waar sy in 'n gemakliker posisie was, het hy gevind dat 'sy met haar eie bloed op die vloer vasgevries was'. Behalwe dat die bloeding tydelik gestuit is, kon Loch niks doen om haar te help nie, en hy het nooit geleer of sy gelewe of gesterf het nie. Toe die trein sy eerste stop maak, na meer as vier dae se reis, is 16 rypbedekte lyke uit die waens gehaal voordat die oorblywende gedeporteerdes weer aan boord gesit is om hul reis voort te sit. 'N Verdere 42 passasiers sou later swig voor die gevolge van hul beproewing, waaronder Loch se vrou.
Ongeveer 500 000 mense sterf tydens die georganiseerde uitdrywings, en oorlewendes is in Duitsland deur die geallieerde besette agtergelaat om vir hulself te sorg.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was tragiese tonele soos dié alledaags, aangesien Adolf Hitler en Joseph Stalin in die hele bevolking soos stukke op 'n skaakbord rondbeweeg en probeer het om die demografiese profiel van Europa na hul eie voorkeure te hervorm. Wat egter anders was oor die deportasie van Loch en sy medepassasiers, was dat dit op bevel van die Verenigde State en Brittanje sowel as die Sowjetunie plaasgevind het, byna twee jaar na die vredesverklaring.
Tussen 1945 en 1950 was Europa die grootste episode van gedwonge migrasie, en miskien die grootste bevolkingsbeweging in die geskiedenis van die mens. Tussen 12 miljoen en 14 miljoen Duitssprekende burgers-waarvan die oorgrote meerderheid vroue, bejaardes en kinders onder 16 was-is met geweld uit hul geboorteplekke in Tsjeggo-Slowakye, Hongarye, Roemenië, Joegoslavië en wat vandag die westelike distrikte van Pole. Soos Die New York Times in Desember 1945 opgemerk, was die aantal mense wat die Geallieerdes voorgestel het om binne 'n paar maande oor te dra, ongeveer dieselfde as die totale aantal immigrante wat sedert die begin van die 20ste eeu in die Verenigde State toegelaat is. Hulle is onder die ruïnes van die geallieerde besette Duitsland neergesit om so goed as moontlik vir hulself te sorg. Die getal wat gesterf het as gevolg van hongersnood, siektes, slae of volslae teregstelling is onbekend, maar konserwatiewe ramings dui daarop dat minstens 500 000 mense tydens die operasie hul lewens verloor het.
Die verontrustendste van alles is dat tienduisende omgekom het as gevolg van mishandeling terwyl hulle as slawe -arbeid (of, in die siniese bondgenote van die Geallieerdes, "herstel in natura") in 'n groot netwerk van kampe wat in Sentraal- en Suidoos -Europa strek, gebruik het— waarvan baie, net soos Auschwitz I en Theresienstadt, voormalige Duitse konsentrasiekampe was wat jare ná die oorlog in bedryf was. Soos sir John Colville, voorheen die privaat sekretaris van Winston Churchill, in 1946 aan sy kollegas in die Britse buitelandse kantoor gesê het, was dit duidelik dat "konsentrasiekampe en alles waarvoor hulle staan, nie tot 'n einde gekom het met die nederlaag van Duitsland nie." Ironies genoeg, die oorlewende Nazi -leiers, wat nie meer as honderd kilometer weg was van die kampe wat vir hierdie nuwe gebruik aangewend is nie, word in die hofsaal in Neurenberg deur die Geallieerdes verhoor op 'n aanklagbrief waarin 'deportasie en ander onmenslike dade gepleeg word' enige burgerlike bevolking "onder die opskrif" misdade teen die mensdom ".
In elk geval was die uitdrywings na die oorlog 'n mensgemaakte ramp en een van die belangrikste voorbeelde van die massale skending van menseregte in die onlangse geskiedenis. Alhoewel dit in lewende geheue, in vrede en in die middel van die digste bevolkte kontinent ter wêreld voorgekom het, bly dit alles behalwe onbekend buite Duitsland self. In die seldsame gevalle dat hulle meer as 'n voetnoot in handboeke uit die Europese geskiedenis beoordeel, word dit algemeen as 'n geregverdigde vergelding vir Nazi-Duitsland se gruweldade beskou, of as 'n pynlike, maar noodsaaklike hulpmiddel om die toekomstige vrede in Europa te verseker. Soos die historikus Richard J. Evans beweer het In Hitler se skaduwee (1989) die besluit om die kontinent van sy Duitssprekende minderhede te suiwer, bly in die lig van die Holocaust 'verdedigbaar' en het getoon dat dit 'n suksesvolle eksperiment is om 'etniese teenstrydighede te ontbind deur die massa-oordrag van bevolkings'.
Selfs destyds was nie almal dit eens nie. George Orwell, 'n uitgesproke teenstander van die uitsettings, het in sy opstel "Politiek en die Engelse taal" daarop gewys dat die uitdrukking "oordrag van bevolking" een van 'n aantal eufemismes is waarvan die doel "grotendeels die verdediging van die onverdedigbare was." Die filosoof Bertrand Russell het suur gevra: "Is massa -deportasies misdade as hulle deur ons vyande tydens oorlog gepleeg word en regverdigbare maatreëls vir maatskaplike aanpassing wanneer hulle deur ons bondgenote in vrede uitgevoer word?" 'N Nog ongemakliker opmerking is gemaak deur die linkse uitgewer Victor Gollancz, wat geredeneer het dat "as elke Duitser inderdaad verantwoordelik was vir wat in Belsen gebeur het, dan is ons as lede van 'n demokratiese land en nie 'n fascistiese sonder 'n vrye pers nie. of die parlement, was individueel sowel as gesamentlik verantwoordelik "vir wat gedoen is aan nie -strate in die geallieerdes se naam.
Dat die uitsettings noodwendig op groot skaal die dood en ontbering sou veroorsaak, is ten volle erken deur diegene wat dit aan die gang gesit het. In 'n aansienlike mate het hulle daarop gereken. Vir die verdrywende lande-veral Tsjeggo-Slowakye en Pole-was die gebruik van terreur teen hul Duitssprekende bevolkings nie net bedoel as wraak vir hul slagoffers in die oorlog nie, maar ook as 'n manier om 'n massale stormloop oor die grense te veroorsaak en uiteindelik hul regerings te bereik ' vooroorlogse ambisie om etnies homogene nasiestate te skep. (Voor 1939 het minder as twee derdes van die bevolking van Pole, en slegs 'n effens groter deel van Tsjeggo-Slowakye, bestaan ​​uit heidense Pole, Tsjegge of Slowake.)
Vir die Sowjets, wat Pole "vergoed" het vir sy territoriale verliese aan die Sowjetunie in 1939 deur sy westelike grens meer as 100 myl binne die Duitse gebied te verskuif, die opruiming van die nuut "Poolse" westelike lande en die storting van hul miljoene ontheemde inwoners te midde van die ruïnes van die voormalige Ryk, het Stalin se tweeledige doelwitte gedien om Duitsland se naoorlogse herstel te belemmer en die moontlikheid van 'n toekomstige Pools-Duitse toenadering uit te skakel. Die Britte beskou die wydverspreide lyding wat die uitsettings noodwendig sou bywoon, as 'n heilsame vorm van heropvoeding van die Duitse bevolking. "Alles wat die volledigheid en onherroeplikheid van hul nederlaag by die Duitsers tuisbring," het adjunk -premier Clement Richard Attlee in 1943 geskryf, "is uiteindelik die moeite werd." En die Amerikaners, soos Laurence Steinhardt, ambassadeur in Praag, opgeteken het, het gehoop dat die Verenigde State sy simpatie met die lande kan toon deur 'n 'begrip' en samewerkende houding te toon ten opsigte van die begeerte van die verdrywende lande om van hul Duitse bevolking ontslae te raak. nasionale aspirasies en verhoed dat hulle in die kommunistiese wentelbaan dryf.
Die Geallieerdes het toe bewustelik 'n koers gevolg wat, soos die Britse regering in 1944 deur sy eie paneel kundiges gewaarsku is, 'groot leed en ontwrigting sou veroorsaak'. Dat die uitdrywings nie gelei het tot die ergste gevolge wat verwag kan word uit die chaotiese veebedryf van miljoene verarmde, verbitterde en wortellose afgevaardigdes na 'n oorlogsverwoeste land wat hulle nêrens kon plaas nie, was te wyte aan drie hooffaktore.
Die eerste was die vaardigheid waarmee die naoorlogse Duitse kanselier, Konrad Adenauer, die verdrevenes in die algemene politiek ingetrek het, wat die bedreiging van 'n potensieel radikale en ontwrigtende blok ontwrig het. Die tweede was die bereidwilligheid van die meeste verdrevenes - ondanks die soms kras of oniplomatieke verklarings van hul leiers - om afstand te doen van die gebruik of dreigement van geweld as 'n manier om hul griewe reg te stel. Die derde, en verreweg die belangrikste, was die 30 jaar lange "ekonomiese wonderwerk" wat die behuising, voeding en werk van die grootste hawelose bevolking waarmee enige nywerheidsland ooit te kampe gehad het, moontlik gemaak het. (In Oos -Duitsland, aan die ander kant, het die feit dat die lewenstandaard vir die inheemse bevolking alreeds so laag was, beteken dat die ekonomiese gaping tussen hom en die vier miljoen aankomende uitstoters makliker oorbrug kon word.)
Die nadeel van 'ekonomiese wonderwerke' is egter dat, soos hulle naam suggereer, nie op hulle kan staatmaak om saam te kom waar en wanneer dit die nodigste is nie. Deur buitengewone geluk vermy die Geallieerdes die oes van hul eie roekeloosheid. Die uitdrywings het egter tot vandag toe 'n lang en bale skaduwee oor Sentraal- en Suidoos -Europa gegooi. Hulle ontwrigtende demografiese, ekonomiese en selfs - soos Eagle Glassheim aangedui het - bly steeds meer as 60 jaar later omgewingsgevolge. Die oornag transformasie van sommige van die mees heterogene streke van die Europese vasteland in virtuele etniese monoliete het die baan van binnelandse politiek in die verdrywende lande op beduidende en onvoorspelbare maniere verander. Kultureel was die poging om elke spoor van honderde jare van Duitse teenwoordigheid uit te wis en dit op te skryf uit nasionale en plaaslike geskiedenis wat ontstaan ​​het onder die nuwe Poolse en Tsjeggiese setlaarsgemeenskappe in die skoongemaakte gebiede wat Gregor Thum beskryf het as 'n toestand van 'geamputeerde geheue' . " Soos Thum toon in sy baanbrekende studie van die naoorlogse Wroclaw-tot 1945 en die verwydering van die hele bevolking, die Duitse stad Breslau-is die uitdaging om die moeilike verlede van hul tuisdorp te konfronteer, wat post-kommunistiese Wroclawiete eers onlangs aangeneem het. In die meeste ander dele van Sentraal -Europa het dit amper nie eers begin nie.
Nog minder in die Engelssprekende wêreld. Dit is belangrik om daarop te let dat die uitsettings geensins vergelyk kan word met die volksmoord -Nazi -veldtog wat dit voorafgegaan het nie. Maar ook nie die hoogste gruweldaad van ons tyd kan 'n maatstaf word waarmee growwe skending van menseregte nie erken kan word vir wat dit is nie. In stryd met die geallieerde retoriek wat beweer dat die Tweede Wêreldoorlog veral geveg is om die waardigheid en waarde van alle mense te handhaaf, het die Duitsers ingesluit, duisende Westerse amptenare, dienspligtiges en tegnokrate het ten volle deelgeneem aan die uitvoering van 'n program wat, toe dit uitgevoer is, deur hul vyande in die oorlog, het hulle nie gehuiwer om dit as in stryd met alle beginsels van die mensdom aan te kondig nie.
Die mate van kognitiewe dissonansie waartoe dit gelei het, word geïllustreer deur die loopbaan van kolonel John Fye, hoof skakelbeampte van die Verenigde State vir die uitsetting van aangeleenthede na die Tsjeggo -Slowaakse regering. Hy erken dat die operasie wat hy gehelp het om uit te voer, 'onskuldige mense wat nog nooit soveel as 'n woord van protes teen die Tsjeggo -Slowaakse mense opgetel het nie'. Om dit te bereik, is vroue en kinders in aanhoudingsgeriewe gegooi, "waarvan baie weinig beter was as die voormalige Duitse konsentrasiekampe". Tog het hierdie wroeging van onrus Fye nie verhinder om 'n versiering van die Praagse regering te aanvaar vir wat die amptelike aanhaling openlik as sy waardevolle dienste beskryf het "om Duitsers uit Tsjeggo -Slowakye te verdryf nie."
Vandag het ons nie veel verder gekom as wat Fye gedoen het in die erkenning van die deurslaggewende rol wat die Geallieerdes gespeel het in die bedinking en uitvoering van 'n operasie wat die gewelddadige opbreek van Joegoslavië in die 1990's oortref het nie. Dit is onnodig om dit toe te skryf aan enige 'taboe' of 'sameswering van stilte'. Wat eerder ontken word, is nie die feit van die uitsettings self nie, maar die betekenis daarvan.
Baie Europese kommentators het volgehou dat om die aandag daarop te vestig die afgryse verminder wat behoorlik vir die Holocaust en ander Nazi-gruweldade gereserveer moet word, of dat dit 'n selfbejammerende "slagoffer" -mentaliteit onder die huidige generasie Duitsers kan veroorsaak, vir wie die oorlog 'n toenemende herinnering is. Tsjeggies, Pole en burgers van ander uittredende state vrees die wetlike gevolge van 'n herondersoek van die manier waarop miljoene voormalige burgers van die lande hul nasionaliteit, vryheid en eiendom ontneem is. Tot op hede bly die naoorlogse verordeninge oor die onteiening en denationalisering van Duitsers in die statuutboek van die Tsjeggiese Republiek, en die wettigheid daarvan is onlangs deur die Tsjeggiese konstitusionele hof bevestig.
Enkele noemenswaardige uitsonderings opsy, soos T. David Curp, Matthew Frank en David Gerlach, Engelssprekende historici-hetsy begryplike simpatie vir die slagoffers van Duitsland of onwilligheid om die vertelling te bemoeilik van wat steeds met reg as 'n 'goeie oorlog' beskou word- was ook nie te gretig om die geskiedenis van 'n morsige, komplekse, moreel dubbelsinnige en polities sensitiewe episode te verdiep nie, waarin min of nie een van die betrokkenes in 'n geloofwaardige lig verskyn nie.
Al hierdie bekommernisse is geensins onwaardig nie. Maar dit is ook nie 'n geldige rede waarom hulle nie ernstig met 'n episode van so 'n ooglopende belang belangstel nie en dit integreer in die breër verhaal van die moderne Europese geskiedenis. Vir historici om te skryf - en, nog erger, om te onderrig - asof die uitdrywings nog nooit plaasgevind het nie, of wat plaasgevind het, geen besondere betekenis het vir die gemeenskappe wat daardeur geraak word nie, is intellektueel en pedagogies onhoudbaar.
Die feit dat bevolkingsoordragte tans 'n terugkeer op die wetenskaplike en beleidsagenda maak, dui ook daarop dat ons die mees uitgebreide eksperiment wat tot dusver met hulle gedoen is, met sorg moet ondersoek. Ondanks die grusame geskiedenis, gaan geesdriftiges voort met die spook van 'menslike' massa -deportasies as 'n manier om onlosmaaklike etniese probleme op te los. Andrew Bell-Fialkoff, in 'n baie aangehaalde studie, het bevolkingsoordragte as 'n waardevolle hulpmiddel bepleit, solank dit 'op 'n menslike, goed georganiseerde manier uitgevoer word, soos die oordrag van Duitsers uit Tsjeggo-Slowakye deur die Geallieerdes in 1945-47 . " John Mearsheimer, Chaim Kaufmann, Michael Mann en ander het dieselfde gedoen.
Min oorloë vandag, hetsy binne of tussen state, het nie 'n poging van een of albei partye om feite ter plaatse te skep deur die minderheidsbevolkings wat as vreemd vir die nasionale gemeenskap beskou word, met geweld te verplaas nie. En hoewel die Rome -statuut van die Internasionale Strafhof probeer het om hierdie neiging te beperk deur massa -deportasies te verbied, beweer Elazar Barkan dat sulke beskuldigings ver van absoluut is, en dat "daar vandag nie 'n enkele internasionale reg is wat bevolkingsoordragte uitdruklik verbied nie. wat die beskerming van groepe of individuele regte betref. "
Koloniale volksmoord in Duitsland in Namibië
Die Herero -bevolking van 80 000 is tot 15 000 gedekimeer en die Nama -bevolking is van 20 000 tot 10 000 verminder.
Herero -vroue voor die Duitse besetting (foto deur Ulstein) gepubliseer in Berliner Illustrirte Zeitung in 1904
Ketting Herero -gevangenes onder Duitse koloniale besetting (foto Ulstein)
Vir dekades lank was die koloniale geskiedenis van Duitsland nie van belang nie, aangesien dit relatief van korte duur was (1884-1919) en as onmerkbaar beskou is. Geleerdes het die invloed wat sosiale darwiniste en eugenici in die laat 19de eeu gehad het, geïgnoreer deur nuwe waardes van totalitêre oorheersing te skep, gebaseer op Darwin seOor die oorsprong van spesies, met sy wrede weergawe van die natuur as 'n mededingende gewelddadige stryd om oorlewing. Duitsland het hierdie waardes wreed in die Afrika -kolonies toegepas.
Toe 'n nuwe generasie Duitse historici die geskiedenis van die Duitse kolonialisme in Suidwes -Afrika (vandag Namibië) begin ondersoek, het die volksmoord van die Herero -mense uit die vergetelheid ontstaan. Die kolonies van Duitsland in Suidwes -Afrika was 'n toetsgrond vir Darwiniese rasse -wetenskap en volksmoord.
Suidwes-Afrika onder Duitse bewind, 1894-1945 deur Helmut Bley wat in 1968 in Duits gepubliseer is, het die ras-gemotiveerde volksmoord (1904-1907) gedokumenteer teen die inheemse plaaslike bevolking-die stamme van Herero en Nama wat in opstand gekom het teen die Duitse koloniale onteiening van hul weiveld in Suidwes-Afrika (vandag se Namibië ).
In 1904 het Duitsland 'n rassistiese beleid in sy kolonie aangeneem en 'n bevel uitgereik wat 'n nuwe Duitse regsbegrip bekendgestel het - Rassenschande (rasse -besmetting). Die bevel verbied ondertrouery tussen Duitse koloniste en Afrikaners. Hierdie beleid is gevolg deur 'n rassebeleid van vernietiging -Vernichtung - 'n dekade voor die Eerste Wêreldoorlog
In 1904 is ongeveer 150 Duitse setlaars tydens die Herero -opstand dood (hoewel historikus Peter Gay opgemerk het) "galant genoeg het hulle vroue, kinders en ander buitelanders gespaar. " Die Duitse reaksie het Herero -vroue en kinders nie gespaar nie. Generaal Lothar von Trotha, 'n harde Pruisiese weermagoffisier, was in beheer. Hy noem die opstand:die begin van 'n rassestryd"En het 10 000 tot 14 000 troepe gelei, sy doel was die uitroei van die Herero -nasie:
'Dit was en is my beleid om geweld te gebruik met terrorisme en selfs brutaliteit. Ek sal die opstandige stamme met riviere van bloed en riviere van goud vernietig. Eers na 'n volledige ontworteling sal iets na vore kom. " (Riviere van bloed, riviere van goud deur Mark Coker, 2001) ['n Ander vertaling: "Ek weet dat Afrika -stamme slegs toegee aan geweld. Om hierdie geweld met gewelddadige terrorisme en selfs gruwelikheid uit te oefen, was en is my beleid. " (Richard Evans, Die Derde Ryk in geskiedenis en geheue, 2015)
Nadat hy die Herero -mag by Waterberg verslaan het, het Trotha aangekondig dat enige Herero 'binne die Duitse grens gevind word, met of sonder 'n geweer of beeste sou tereggestel word. " Herero-veewagters wat in die aksie vasgevang is, is op die plek doodgemaak en kinders en kinders is in die woestyn gedryf om van hongersnood dood te gaan. Hy het selfs beveel dat hulle watergate vergiftig moet word.
Betogings van godsdienstige faksies in Duitsland het gelei tot 'n beleidsverandering, die inboorlinge is in 'konsentrasiekampe' gedryf - Konzentrationslager - waar hulle as slawe -arbeiders gemartel en uitgehonger is. Die geskatte Herero -bevolking is verminder van 80 000 tot 15 000 en van die 20 000 Nama -stam het slegs 10 000 oorleef. Daar was 'n terugslag en Trotha is in 1905 na Duitsland teruggeroep.
Lothar Trotha gedenk in Hamburg
Nieteenstaande die betogings, die amptelike publikasie van die Duitse staf, Der Kampf, verwys na Trotha se veldtog van "uitwissing van die Herero -nasie"As 'n 'briljante' prestasie. Na die oorlog het die koloniale bewind reisbeperkings opgelê en moes alle inheemse mense bo die ouderdom van sewe 'n metaalskyf met 'n genommerde identifikasie dra. Bley het hierdie ras-gemotiveerde volksmoord (1904-1907) gedokumenteer en opgemerk dat eugenetika as die regverdiging daarvan aangevoer word. Hy het voorgestel dat die Herero/Nama -volksmoord die prototipe vir die Holocaust was.
Die 1960's was 'n era van ontkenning en vergeet dat dit beskryf is as 'die Groot Stilte', 'n tyd waarin geen Duitser daarin wou belangstel in gruweldade wat deur die Duitse regering gepleeg is nie - nie die Joodse Holocaust of die een in die voormalige Afrika -kolonie . Die kwessie van vergelykings bly dus tot in die negentigerjare onaangeraak.
Toe die belangstelling in die Duitse koloniale geskiedenis in die negentigerjare herleef het, het koloniale oorsprong van raswetenskap en die geskiedenis van Duitsland se koloniseringservaring skielik vir historici van die Nazi -era irrelevant gelyk. Bley se boek is in 1996 weer uitgegee in 'n hersiene Engelse uitgawe (Namibië onder Duitse heerskappy) en daar is sedertdien talle boeke en artikels geskryf oor die politiek van ras, wat prominent in die Duitse kolonialisme in Suidwes -Afrika en Oos -Afrika verskyn het. Duitse koloniste het 'n totalitêre regime opgelê op die veeteeltstamme, Herero en Nama, volgens Darwin Oorsprong van spesies en die oortuiging dat die natuurlike orde 'n mededingende gewelddadige stryd is om die sterkste te oorleef.
Tussen 1904-1908 is die Herero- en Nama-stamme geslag, duisende is doodgeskiet en nog duisende Konzentrationslager— "konsentrasiekampe" (die eerste amptelike Duitse gebruik van die term) -waar hulle verhonger, gemartel en doodgemaak is. Op Shark Island - bekend as 'n 'doodskamp' en#8211 is gevangenes in gruwelike wetenskaplike eksperimente gebruik. hul afgesnyde koppe is gemeet en gekatalogiseer deur Duitse anatomiste en fisiese antropoloë. Die belangrikste hiervan was die antropoloog/ eugenicus Eugen Fischer, die direkteur van die Kaiser Wilhelm Institute of Anthropology. Hy het probeer om die meerderwaardigheid van die Ariese ras te bewys - beide in SW -Afrika en later as die voorste 'rassehigiënis' onder die Derde Ryk. Minstens 300 skedels is na Duitsland gestuur vir verdere navorsing.
Uit die prisma van eugenetika gesien, het die sterkste (Ariese ras) oorleef terwyl swart mense gebore is om deur die sterkste bemeester te word. Die ingenieurs van die Kaiser se ras het skyfies en kraniometrie -kaarte gebruik om die afgesnyde koppe van Nama -stamlede te meet, wat hul ore en voete as 'apish' sprekende atavismes beskou het. Die dierkundige Leopard Schultze het opgemerk dat "liggaamsdele van vars inheemse lyke was 'n welkome toevoeging. " Na raming is 300 skedels na Duitsland gestuur om baie van konsentrasiekampgevangenes te eksperimenteer.
Geskiedkundiges beklemtoon die feit dat terwyl ander koloniale besetters wreed was, Duitse rassisme in 1905 uitermatig was, dit die Duitse regsterminologie betree het - Rassenschande (rasse -besoedeling) - toe die huwelik tussen Duitse koloniste in Suid -Afrika en Afrikaners verbied is. Die vooraanstaande Britse historikus, Richard Evans, het opgemerk dat:
"Net die Duitsers het konsentrasiekampe ingevoer, hulle as sodanig benoem en doelbewus toestande geskep so hard dat hulle doel duidelik was om hul gevangenes uit te wis as om hulle te dwing om te werk. (Dit sou aan die Nazi's oorgelaat word om die koue term 'uitwissing deur arbeid' te bedink.)
Slegs die Nazi's het 'n eksplisiete poging aangewend om 'n hele gekoloniseerde volk uit te roei op grond van rasse. Slegs die Duitsers het ondertrouery in hul kolonies wettig verbied. Slegs Duitsers het daarna 'n veldtog van rasse -uitwissing op wêreldwye skaal gevolg wat nie net die Jode van Europa nie, maar moontlik ook die Joodse inwoners van die res van die wêreld, omvat. Was daar 'n verband tussen die twee? " (Evans, Die Derde Ryk in geskiedenis en geheue, 2015)
In 'n artikel deur Benjamin Madley in Kwartaalblad van die Europese geskiedenis (2005) ondersoek hoe volksmoordretoriek, vernietigingsoorlog en die gebruik van konsentrasiekampe oor tyd heen oorgedra en deur die Nazi's aangeneem is. Hy ondersoek Duitsland se koloniaal Lebensraum en Vernichtung (vernietiging) beleid binne die konteks van ewe brutale Europese koloniale optrede, maar let op onderskeidende kenmerke.
"Wat die Duitse Suidwes -Afrikaanse volksmoord van die meeste ander koloniale massamoorde onderskei, is die feit dat die Duitsers in koloniale Namibië 'n beleid van Vernichtung, of uitwissing, verwoord en geïmplementeer het ... die Nazi's, waarin superieure Duitsers met brutaliteit en slawerny oor sub-menslike nie-Duitsers geheers het. Hierdie paradigma bied nuwe idees en metodes vir Nazi -kolonialisme wat na Duitsland en toekomstige Nazi's oorgeplaas is ... Hermann Göring, Eugen Fischer en Franz Ritter von Epp dien as menslike leidrade vir die vloei van idees en metodes tussen die kolonie en Nazi -Duitsland.
Duitse Suidwes -Afrikaanse raswette het regskonsepte verskaf wat later deur Nazi -wetgewers toegepas is. Net soos in die kolonie, het "Mischlinge ''n kommerwekkende onderwerp geword in die Nazi-ministerie van justisie, terwyl beide die verdedigingswet van 1935 wat soldate verbied om te trou met' persone van nie-Ariese oorsprong 'en die Nuremberg-wette wat die huwelik en seks tussen Jode en' Ariër 'kriminaliseer Duitsers was bloot variante van die Duitse Suidwes -Afrikaanse wette teen huwelik en saambly tussen rasse. "(Madley." Van Afrika tot Auschwitz: hoe Duits -Suidwes -Afrika idees en metodes deur die Nazi's in Oos -Europa aangeneem en ontwikkel het " Kwartaalblad van die Europese geskiedenis, 2005)
Die Britse skrywer, John Lewis-Stempel, beskou die volksmoord in Namibië ook as 'n voorsprong op die Holocaust:
'Nadat Trotha die Herero in die slag by Waterberg geklop het, het die oorlewendes die onbarmhartige Omaheke -woestyn ingedryf met die bedoeling dat hulle sou sterf van dors en hongersnood. Watergate is vergiftig deur "reinigingspatrollies" van die Schutztruppe, die koloniale leër, om te verhoed dat die Herero dit gebruik.
In Berlyn het die Duitse algemene personeel Trotha in die openbaar geprys vir sy 'uitwissings' -maatreëls. Teen 1905 was Herero -vlugtelinge wat nog in die Omaheke geleef het, te swak om alles behalwe oorgawe te doen. Hulle is afgerond, in veewaens gesit en per trein na konsentrasiekampe gestuur, waar hulle slawe -arbeid vir die nuwe spoorweë van die kolonie geword het.
Vroue is stelselmatig deur Schutztruppen verkrag, die voorvalle het in foto's verander deur die nuutgevangde Kodak-rolvulkamera. Die foto's is daarna as pornografiese poskaarte na Duitsland gestuur… (Daily Express, Jan. 2014)
Die Neurenberg -verhoor en sy nalatenskap
Die eerste internasionale oorlogsmisdade in die geskiedenis het die werklike omvang van Duitse gruweldade onthul en sommige van die mees prominente Nazi's vir hul misdade aanspreeklik gehou.
Bo -prent: Nazi -beskuldigdes by die Internasionale Militêre Tribunaal in November 1945. Met vergunning van die National Archives and Records Administration.
Op 18 Oktober 1945 het die eerste sessie van die eerste internasionale oorlogsmisdade in die geskiedenis in Berlyn, Duitsland, plaasgevind. Die hof kon nie 'n geskikte lokaal in die vernietigde Nazi -hoofstad vind nie, en verhuis gou na die stad Neurenberg (Nürnberg) in Beiere, waar die hoogste profiel -sake tussen 20 November 1945 en 31 Augustus in die gepaste naam van Justisie aangehoor is, 1946. In die loop van nege maande het die Internasionale Militêre Tribunaal (IMT) 24 hooggeplaaste militêre, politieke en industriële leiers van die Derde Ryk aangekla. Dit het hulle beskuldig van oorlogsmisdade, misdade teen vrede, misdade teen die mensdom en sameswering om hierdie misdade te pleeg. Alhoewel baie prominente Nazi's, waaronder veldmaarskalk Walter Model, Joseph Goebbels, Heinrich Himmler en Adolf Hitler, selfmoord gepleeg het voordat hulle verhoor kon word, het die lys van beskuldigdes by die verhoor admiraal Karl Dönitz, minister van binnelandse sake, Wilhelm Frick, veldmaarskalk ingesluit Wilhelm Keitel, en goewerneur-generaal van die besette Pole Hans Frank.
Die tribunaal in Neurenberg was slegs die eerste van die vele oorlogsmisdade wat in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog in Europa en Asië gehou is, maar die prominensie van die Duitse verweerders en die deelname van al die groot bondgenote het dit tot 'n ongekende gebeurtenis in die internasionale reg gemaak . Na die Eerste Wêreldoorlog het baie mense in die geallieerde lande gevra dat die Duitse keiser Wilhelm II as 'n oorlogsmisdadiger verhoor word, maar die Verdrag van Versailles het geen voorsiening gemaak om individuele Duitsers aanspreeklik te hou vir hul optrede tydens die vroeëre konflik nie. Die IMT was die eerste keer dat internasionale verdrae tussen state gesluit is om individue te vervolg. The tribunal was therefore an intentional break with the past necessitated by the unfathomable scope of Nazi Germany's crimes.
Their maps and 3D digital models showed that the prisoners' barracks were poorly built and unable to keep out the wind and cold. The buildings would also have provided only about 5 feet (1.5 meters) of living space per person, resulting in severe overcrowding. These findings corroborate witness testimony about outbreaks of luise and typhus, which would have spread quickly among people who were living in uncomfortably close quarters under unhygienic conditions, the authors said.
Plasings: 3788 Joined: Sun Jun 25, 2006 7:59 am
Plaas deur Hektor » 8 years 5 months ago (Wed Jan 02, 2013 5:48 am)
Plaas deur Balsamo » 8 years 5 months ago (Wed Jan 02, 2013 10:35 am)
Plaas deur Hektor » 8 years 5 months ago (Wed Jan 02, 2013 1:58 pm)
Plasings: 10365 Joined: Sun Nov 24, 2002 7:53 pm
Plaas deur Hannover » 8 years 5 months ago (Wed Jan 02, 2013 5:53 pm)
Plaas deur Hektor » 8 years 5 months ago (Thu Jan 03, 2013 7:07 am)
Plaas deur Hannover » 8 years 5 months ago (Thu Jan 03, 2013 2:31 pm)
On October 2, long after thousands of Herero had already been murdered, von Trotha issued an "Extermination Order." Dit het gesê:
The German atrocities against the Herero and Nama were not unique similar attacks were made by British settlers against Aboriginal Tasmanians in Australia in the nineteenth century and by American settlers against the Yuki in California around the turn of the twentieth century. Contemporary historians call these episodes—in which an imperialist country intentionally tries to annihilate an Indigenous people in order to control their land and resources—frontier genocide. 10