Ontbrekende skakel in die Duitse tenkontwikkeling? - Inligting
Ontbrekende skakel in die Duitse tenkontwikkeling?
Soos u weet, was die Leopard 1 nie die eerste tenk van die naoorlogse Duitsland nie. Duitsland werk aan verskillende nuwe tenks. Daar is prototipes as medium tenk Indienpanzer (later ontwikkel tot 'n Switserse KW30 en sy opvolgers Pz.58 en Pz.61), ligte tenk RU 251 prototipe SpPz met 90 mm BK, vroeë prototipes van die Luiperd-1 MBT. Op sommige forums het ek melding gemaak van 'n vreemde Argentinapanzer - stadium tussen Indienpanzer en prototipes van Leopard-1. Ek kon egter nie die besonderhede oor hierdie tenk kry nie. Dit is beslis nie 'n TAM nie, TanqueArgentinoMediano is daaropvolgend en hou nie verband met die Leopard-1 nie.
Teorie lyk redelik goed, Duitsland en Argentinië was immers noue militêre-tegniese samewerking.
Weet iemand van Argentinapanzer, 'n Duitse prototipe tenk vir Argentinië uit die 1950's?
Duitse wikipedia noem niks van 'n Argentynse projek voor die ontwikkeling van Leopard 1 nie. Die Indienpanzer -projek en die mislukking daarvan word kortliks genoem, tesame met 'n verklaring dat die Duitse industrie destyds nie in staat was om 'n moderne MBT te ontwikkel nie, dat die mislukte Indiese projek die Duitse nywerheid en veral Porsche die nodige kennis gegee het om Leopard 1 te laat werk.
Ek het nie my verwysingsmateriaal hier nie, maar onthou vaagweg nog 'n verlate Duitse tenkontwikkelingsprojek vir 'n Suid-Amerikaanse land uit die 1980's, 'n goedkoper, kleiner alternatief vir Leopard 2 (en 'n mededinger van die AMX-40 wat ontwikkel is deur die Franse vir die uitvoermark). Miskien is dit die een wat u soek?
Krisisvoorkoming: waar kan internasionale ontwikkelingssamewerking 'n impak hê?
KfW skep vooruitsigte - wêreldwyd
Bou funksionele infrastruktuur, verlig armoede en honger, bied toegang tot onderwys en gesondheidsorg, beskerm die oseane, vind alternatiewe vir plastiek, ondersteun die energietransisie, uitvoer en entrepreneurskap met gelyke geleenthede vir almal - sodat ons en ons planeet 'n toekoms kan hê .
Corona Aid in FC en hoe KfW dit implementeer
Baie ontwikkelende lande en opkomende ekonomieë is veral kwesbaar vir COVID-19. Onder die BMZ 's noodprogram vir COVID-19 is KfW daartoe verbind om vinnige en effektiewe ondersteuning te bied. Hiervoor reken ons ook op ons eksterne kantore ter plaatse. Ons laat ons vennote nie alleen nie.
Die navorsingspan het ook by die basis voorraad blikkieskos gevind, waaronder sardientjies uit Portugal, wat in Engels merkwaardig gemerk is dat dit in Amerika te koop was. [Flying Saucers to Mind Control: 7 gedeklassifiseerde militêre en CIA -geheime]
Maar sardientjies was nie die enigste ding in die oorlogspyskaart in Alexandra Land nie. Die waters van die baai langs die weerstasie het begin vries namate die winter nader kom, en verskeie bote vol voorrade en toerusting is deur ys vergruis, het die navorsers gesê.
"Sommige van die voorrade en toerusting het gesink, en die dieet vir die weer gedurende die winter was taamlik beperk. Dit is geen verrassing dat hulle vars vleis wou hê nie, en daarom het hulle ysbere doodgemaak, want dit is al wat daar was," het Ermolov gesê .
Maar hy het bygevoeg dat die weermanne nie die beervleis behoorlik gaargemaak het nie, en byna almal wat dit geëet het, het trichinose gehad, 'n pynlike en onaangename rondewurminfeksie wat veroorsaak is deur besmette vleis te eet.
In reaksie op die mediese noodgeval in Alexandra Land, het 'n gewaagde reddingsvlug in Julie 1944 vanaf 'n Duitse lugbasis in Banak, Noorweë, 'n dokter na die eiland geneem en die geteisterde weermanne teruggebring, volgens die Duitser. historikus Franz Selinger.
Maar die groot FW-200 "Condor" -vliegtuig het 'n wiel beskadig toe dit geland het en 'n tweede vliegtuig moes van Banak gestuur word om 'n vervangingswiel te laat val sodat die eerste vliegtuig met die mediese ontruimers kon opstyg.
Ermolov het gesê dat die navorsers 'n baie groot gebied moes deursoek, maar hulle was gelukkig om spore te vind van die noodvliegveld, insluitend die oorblyfsels van brandstofvate, tente, batterye, kratte, rookbomme en seinvlamme wat in 1941 gemaak is.
'Vroeër was dit slegs uit geskrewe bronne bekend, maar ons het nou bewyse,' het Ermolov gesê.
Die grootste Duitse generaal wat nog nooit van iemand gehoor is nie
Desember 1942 was 'n krisistyd vir die Duitse leër in Rusland. Die sesde leër is omring in Stalingrad. Genl Erich von Manstein, die bevelvoerder van die weermaggroep Don, was van plan om die beleg te breek met 'n dolkstoot na die Wolga vanuit die suidweste deur die Vierde Panzer -leër, ondersteun deur die XLVIII Panzer Corps in sy onmiddellike noordelike aanval oor die Donrivier . Maar voordat die twee Duitse eenhede kon aansluit, het die Sowjetse vyfde tenkleër onder bevel van genl P. L. Romanenko die Chirrivier, 'n sytak van die Don, oorgesteek en diep in Duitse linies gery.
Die XLVIII Panzer Corps is skielik bedreig met uitwissing. Sy enigste belangrike gevegskrag was die 11de Panzer -afdeling, wat slegs dae tevore naby Roslavl in Wit -Rusland, ongeveer vierhonderd myl na die noordweste, gewerk het. Die 11de Afdeling het nog steeds langs die opmars gestrek en geleidelik aangekom, maar die taak was onmoontlik. Maar die afdelingsbevelvoerder, Hermann Balck, wat met sy hoofelemente aangekom het, was op die punt om een ​​van die briljantste optredes van die generaal van die slagveld in die moderne militêre geskiedenis uit te voer.
Balck, wat die oorlog as generaal der Panzertruppe beëindig het (gelykstaande aan 'n drie-ster-generaal in die Amerikaanse weermag), is vandag feitlik onbekend, behalwe vir die ernstigste studente van die Tweede Wêreldoorlog. Tog het sy eensame panzerdivisie in drie kort weke die hele Sowjet -tenkleër amper vernietig. Die kans wat hy in die gesig gestaar het, was skaars ongelooflik: die Sowjette het 'n plaaslike superioriteit van 7: 1 in tenks, 11: 1 in infanterie en 20: 1 in 'n plaaslike superioriteit van 7: 1 in tenks, 11: 1 in infanterie, en 20: 1 in artillerie. Maar Balck, wat van voor af gelei het, reageer onmiddellik op elke vyandelike stoot, herhaaldelik paraar, verbaas en vernietig superieure Sowjet -afdelings. In die volgende paar maande sal sy afdeling 'n verstommende duisend vyandelike tenkdood veroorsaak. Vir hierdie en ander prestasies sou Balck een van slegs sewe-en-twintig offisiere in die hele oorlog wees-Erwin Rommel was 'n ander-om die Ridderkruis met Oak Leaves, Swords en Diamonds te ontvang, gelykstaande aan 'n Amerikaner wat twee of selfs drie ontvang , Medaljes van eer.
"Balck het sterk aansprake om as ons beste veldkommandant beskou te word," het genl.maj. Friedrich-Wilhelm von Mellenthin verklaar. En hy kon weet: as 'n algemene stafoffisier tydens die oorlog het Mellenthin op een of ander stadium vir feitlik al die grootste bevelvoerders van Duitsland gewerk - insluitend legendes soos Rommel en Heinz Guderian.
Daar was geen enkele eienskap wat Balck so 'n uitstekende gevegsleier gemaak het nie. Hermann Balck was die som van duisende klein faktore wat diep by hom ingeburger was deur die stelsel waaronder hy grootgeword het. Wat hom uiteindelik uitstekend gemaak het, was die konstante vermoë om 'n situasie byna onmiddellik te beoordeel, te besluit wat gedoen moes word en dit dan uit te voer. In enige spesifieke situasie het Balck byna altyd gedoen wat van 'n tipiese goed opgeleide en ervare Duitse senior offisier verwag sou word-en hy het dit altyd konsekwent en onwrikbaar gedoen. Hy het nooit sy senuwees verloor nie en hy het byna nooit 'n taktiese fout begaan nie. Hy was altyd 'n tree voor sy vyand, selfs in die relatief min situasies toe hy aanvanklik verras was.
Soos baie senior Duitse offisiere van sy generasie, kom Balck uit 'n militêre familie, hoewel 'n effens ongewone een. Sy oupagrootjie dien onder die hertog van Wellington in die King's German Legion, en sy oupa was 'n offisier in die Britse leër Argyll en Sutherland Highlanders. Balck se pa, William Balck, was een van die Duitse weermag se voorste taktiese skrywers in die jare voor die Eerste Wêreldoorlog, en het as afdelingsbevelvoerder in die oorlog die Pour le Mérite gewen, die hoogste militêre orde van Duitsland (in die volksmond maar ietwat eerbiedig die " Blue Max "). Balck was self 'n berginfanterieoffisier op die westelike, oostelike, Italiaanse en Balkanfront tydens die Eerste Wêreldoorlog en dien byna drie jaar as kommandant van die kompanie. Hy is sewe keer gewond en is in Oktober 1918 aanbeveel vir die Pour le Mérite, maar die oorlog het geëindig voordat die toekenning volledig verwerk is.
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het Balck bevel gegee oor die leidende infanterieregiment wat aan die spits was van die kruising van die Maasrivier deur Guderian se pansers in Mei 1940. Toe sy uitgeputte troepe op die grond neersak nadat hulle die rivier oorgesteek het, loop Balck na die kop van die kolom, tel 'n geweer op en wys na die hoë grond wat voorlê, wat sy regiment se doel was. Toe hy aankondig dat hy die heuwel met of sonder hulle sou neem, begin hy vorentoe. Sy troepe staan ​​op en volg hom na bo.
Vroeg in 1942 was Balck die inspekteur van mobiele troepe by die Duitse leër se hoë kommando, dieselfde posisie in 1938 deur sy mentor, Guderian. Maar Balck het effens geveg om weer in die geveg te kom. Hy het later in sy memoires geskryf:
In my pos as inspekteur van mobiele troepe kon ek my gesag slegs behou deur nuwe ervaring aan die voorkant. Dit was die amptelike rede wat ek gegee het toe ek 'n oorplasing na die front versoek het as bevelvoerder van 'n divisie. Die eintlike rede was dat ek genoeg gehad het van die Opperkommando. Ek was nog altyd 'n soldaat, nie 'n klerk nie, en ek wou nie een wees tydens oorlog nie.
Sy versoek is toegestaan, en hoewel dit nog net 'n kolonel was, was Balck aangestel om die 11de Panzerdivisie te beveel. By sy aankoms in Rusland het hy 'n somber situasie gevind. Die moraal was op die bodem. Byna al die afdelings se regiment- en bataljonsbevelvoerders was met siekteverlof. Slegs verspreide oorblyfsels van die eenheid bly ongeskonde deur maande se voortdurende gevegte. Balck moes sy eenheid van nuuts af herbou - terwyl hy in die geveg was. Binne 'n maand het hy die afdeling weer op die been gebring, alhoewel dit nog 40 persent kort was vir gemagtigde voertuie.
Tydens een van sy eerste optredes, toon Balck sy onklapbare senuwee wat van voor af lei. Balck en sy adjudant, majoor von Webski, was ver vooruit toe hulle onder hewige Sowjet -artillerievuur kom. Terwyl hy vir Balck iets sê, stort Webski ineens in duie - met 'n noodlottige skrapnelwond aan sy linker tempel. 'N Paar dae later was Balck en sy operasionele beampte besig om 'n kaart te bespreek toe 'n laagvliegende Sowjet-vegvliegtuig hulle afvlieg en verskeie koeëlgate in die kaart tussen hulle sit.
Die Duitse bevelstelsel in die Tweede Wêreldoorlog beklemtoon leiding van aangesig tot aangesig, eerder as die gedetailleerde en swaar geskrewe bevele wat so geliefd was onder Amerikaanse bevelvoerders. Balck het die beginsel tot die uiterste gedryf en geen skriftelike bevele verbied nie. Balck beskryf een van sy vroegste optrede met die 11de Panzer Division, en skryf:
Ek het nie 'n geskrewe bevel gegee nie, maar het my bevelvoerders gerig met behulp van 'n gedetailleerde oorlogspeletjie en uitgebreide terreinwandelinge. Die voordeel was dat alle twyfel misverstande uit die weg geruim kon word en dat menings van die begin af opgelos kon word. Ongelukkig het my baie bekwame stafhoof, majoor von Kienitz, alles in die vorm van 'n operasiebevel bymekaargebring en by die korps ingedien. Hy kry dit terug, noukeurig gegradeer. Ek het net gesê: 'Sien u wat u kry deur aandag aan uself te vestig?' Ons het ons plan nie verander nie en ons het van toe af in wonderlike harmonie saamgewerk, maar ons het nooit weer iets skriftelik ingedien nie.
Einde November 1942 het die Duitse posisie in Suid -Rusland aansienlik versleg. Die Duitsers se Italiaanse, Hongaarse en Roemeense bondgenote was swak riete, veral as die weer in Rusland koud geword het. Op 19 November het die Sowjette Operasie Uranus begin: die vyfde tenkleër het die Donrivier uit die noorde oorgesteek en die groot buigsektor afgesny en gevorder tot by die noordoewer van die Chir en die westelike oewer van die Don bokant die Chir. Die Sowjetse sewe-en-sewentig leër val van suid van Stalingrad aan en sluit by die vyfde tenkleër aan die Don aan, en sny die Duitse sesde leër af.
In die nag van 1 Desember is die 11de Panzer -afdeling gewaarsku om van Roslavl suidwaarts te beweeg om die ineenstortende sektor van die Roemeense Derde Leër aan te wakker. Terwyl die afdeling op spoorwaens gelaai is, ry Balck en von Kienitz vooruit om die situasie eerstehands te beoordeel. Wat hulle gevind het, was baie erger as wat hulle verwag het. Langs die sektor van 37 myl, waar die Chir meestal noord tot suid gehardloop het voordat hulle ooswaarts gedraai het en na die Don vloei, het die Roemeniërs die laagste verdedigingslinies gehad, met slegs 'n enkele 150 mm-haubits vir vuursteun. Die XLVIII Panzer Corps, onder bevel van genl Otto von Knobelsdorf, was in 'n nog erger posisie en probeer die onderste dogleg van die Chir vashou en kyk na die groot bocht van die Don, wat nou heeltemal deur die Sowjets beset was. Die regterkant van die Duitse lyn is gehou deur die ondersterkte 336ste Infanteriedivisie. Die linkerkant is gehou deur die naas-waardelose Luftwaffe 7th Field Division, 'n eenheid van relatief goed toegeruste, maar onopgeleide vlieëniers wat as infanterie dien.
Balck en sy voorgeselskap kom op 6 Desember op die toneel. Die aanvanklike missie van die 11de Panzer Division was om die reservaat van die XLVIII Panzer Corps se opmars op Stalingrad te vorm. Maar die volgende dag het elemente van die vyfde tenkleër die Chir op verskeie punte oorgesteek en diep agter die linkerflank van die 336ste infanteriedivisie gery.
Toe die aanval kom, het Balck en sy belangrikste bevelvoerders 'n grondverkenning gedoen ter voorbereiding van die beplande opmars. Slegs Balck se 15de Panzer Regiment was in posisie. Sy 110e en 111e Panzergrenadier -regimente beweeg nog steeds van die spoorkoppe by Millerovo af en kon nie voor die einde van die dag aankom nie. Omstreeks 09:00 op 7 Desember het die LXVIII Panzer Corps die afdelingsbevel van Balck 'n waarskuwingsbevel gestuur om die 15de Panzer Regiment voor te berei op 'n teenaanval. In die afwesigheid van hul bevelvoerder, het die afdelingspersoneel die waarskuwingsbevel deurgegee. Die 15de Panzer Regiment begin 'n halfuur later vorentoe.
Elke dag was soos die volgende, en Balck het geskryf. & Verbeel hulle. Vernietig hulle '
Toe Balck van die situasie verneem, verhuis hy onmiddellik na die bevelpos van die 336ste Infanteriedivisie naby Verchne Solonovski. Deur twee afdelingsbevelposte saam op te spoor, is die Duitse taktiese leerstuk oortree en kan die vyand 'n baie winsgewende doelwit bied. Balck het egter besef dat in die komende geveg onmiddellike koördinasie tussen die twee afdelings noodsaaklik sou wees, en met die primitiewe en onbetroubare kommunikasiestelsels van die dag, was dit die enigste manier om dit te doen. Die Duitsers het nooit hul taktiese leer heilige geskrifte oorweeg nie, en hulle bevelvoerders was gemagtig en het selfs verwag om daarvan af te wyk wanneer hulle dink dat die situasie dit vereis. Balck het nooit gehuiwer om die voorreg uit te oefen nie.
Terwyl Balck die vloei van bevele van die korps ontleed, besef hy dat as die nuwe bedreiging beduidend genoeg was om die opmars van die korps in die rigting van Stalingrad te ontspoor, dan die Sowjet -tenks eenvoudig oor die rivier terug te stoot - soos hy nou opdrag gekry het om te doen - was 'n heeltemal te skugter optrede. In samewerking met Mellenthin, destyds stafhoof van XLVIII Panzer Corps, het Balck daarin geslaag om die missie van sy afdeling te verander om die Sowjet -magte aan die nabye kant van die rivier te vernietig. Dit was die eerste keer dat Balck en Mellinthin saamgewerk het en 'n suksesvolle vennootskap begin het wat die grootste deel van die oorlog sou duur.
Met sy Panzergrenadier -regimente wat nog nie in posisie was nie, het Balck weinig ander keuse gehad as om sy eenhede stukkend te verbind. Ondanks die ondersteuning van Balck se 15de Panzer Regiment, was die 336ste Infanteriedivisie nie in staat om te keer dat die Sowjet I Tank Corps tien myl anderkant die Chir binnedring nie, en bereik die State Collective Farm 79 teen die aand op 7 Desember. die afdelings treine van die 336ste. Maar terwyl die Sowjets hul posisie vir die nag gekonsolideer het, het Balck die res van sy eenhede metodies na vore gebring en bereid om die volgende dag toe te slaan.
Dit was vir Balck duidelik dat die volgende stap van die Sowjets 'n poging sou wees om die 336ste Infanteriedivisie op te stel. Om dit te voorkom, het hy die linkerflank van die afdeling gekeur met sy eie ingenieur, antitank en lugvaartbataljons. Terselfdertyd het hy sy drie maneuverregimente in hul aanvalposisies geskuif. Voor dagbreek op 8 Desember, net toe die Sowjets met hul stap begin het, het hy toegeslaan. Teen die einde van die dag het die Sowjet I Tank Corps drie-en-vyftig tenks verloor en effektief opgehou bestaan.
Gedurende die volgende drie dae het Balck en sy afdeling 'n reeks hardloopgevegte gevoer en brugkoppe oor die Chir uitgeskakel sodra die Sowjets dit gevestig het. Die 336ste Infanterie vorm die skild waarteen die Sowjets die pansers geslaan het, die hamer wat hulle vernietig het. Balck het sy eenhede voortdurend snags verskuif en bedags aangeval, met spoed, verrassing en skokaksie. 'Nagmars bespaar bloed' het Balck se belangrikste aksioma geword. Balck beskryf sy opdragstyl in sy memoires:
My briljante stafhoof, majoor Kienitz, het effens agter in die geveg in 'n vaste posisie gebly en kontak met God en my en die hele wêreld per radio behou. Ek was mobiel, in die fokus van die aksie. Oor die algemeen het ek elke regiment verskeie kere per dag besoek. Terwyl ek uit was, het ek besluit oor my optrede vir die volgende dag. Ek het die plan telefonies met Kienitz bespreek, toe na elke regiment gery en die bevelvoerder persoonlik ingelig oor die plan van die volgende dag. Toe ry ek terug na my bevelpos en bel kolonel Mellenthin, die stafhoof by XLVIII Panzer Corps. As Knobelsdorff, die bevelvoerende generaal, instem, laat ek die regimente weet. Geen verandering in planne nie. As daar veranderinge nodig was, het ek gedurende die nag gery en elke regiment weer besoek. Daar was geen misverstande nie. Teen dagbreek posisioneer ek myself weer op die deurslaggewende punt.
Teen 15 Desember marsjeer die 11de Panzer-afdeling snags en veg agt dae lank in 'n skynbaar nimmereindigende siklus van brandweeraksies. Balck beskryf hierdie tydperk en skryf in sy memoires:
Elke dag was soos die volgende dag. Russiese penetrasie by punt X, teenaanval, alles het teen die aand opgeklaar. Dan weer 'n berig 20 kilometer ooswaarts van 'n diep indringing in 'n haastige verdedigingsposisie. Oor gesig. Tanks, infanterie en artillerie marsjeer deur die winternag met brandende kopligte.Teen dagbreek op die sensitiefste punt van die Russe. Verras hulle. Verpletter hulle. Herhaal dan die proses die volgende dag ongeveer 10 of 20 kilometer verder wes of oos.
Intussen het die Vierde Panzer -leër op 10 Desember begin met die beweging na Stalingrad XLVIII. Maar toe Balck uiteindelik op 17 Desember besig was om sy eenhede oor die rivier te neem, het die Sowjets elders toegeslaan.
Die nuwe Sowjet -aanslag, Operasie Saturnus, dreig om na Rostov te ry by die monding van die Don aan die Azovsee. As dit suksesvol was, sou dit weermaggroep Don van agter afsny en die hele veldmaarskalk Ewald von Kleist se weermaggroep A in die Kaukasus afsluit. Manstein het geen ander keuse gehad as om die grootste deel van die Vierde Panzerleër af te lei om Rostov te verdedig nie. Dit het weer die lot van die Duitse Sesde Leër in Stalingrad verseël - wat uiteindelik op 2 Februarie 1943 geval het.
Die nuwe Sowjet -aanval is ondersteun deur meer aanvalle van die vyfde tenkleër teen XLVIII Panzer Corps. Balck het nog 'n nagmars gelei en voor dagbreek op 19 Desember weer 'n superieure Sowjetmag heeltemal verras. Balck se 15de Panzer Regiment was op ongeveer vyf-en-twintig operasionele tenks toe dit agterop 'n optogkolom van twee en veertig tenks van die Sowjet-gemotoriseerde korps by Nizhna Kalinovski gekom het. Balks se tenks het in die duisternis agter in die Sowjet -kolom gegly "asof op parade", skryf hy in sy memoires. Die Sowjets het die Duitse tenks as hul eie beskou. Voordat die Sowjets geweet het wat gebeur, het die panzers losgebrand en die hele kolom opgerol en elkeen van die vyandelike tenks vernietig.
Die panzers van Balck draai toe om 'n kolom van drie-en-twintig Sowjet-tenks te ontmoet wat in die tweede klas nader kom. Op die laer grond het die Duitsers perfekte maagskote gehad toe die Sowjet -tenks die hoër grond na hul voorkant gebuig het. Aan die einde van die dag het die 15de Panzer Regiment nog 'n Sowjetkorps en sy vyf en sestig tenks vernietig sonder om 'n enkele verlies te ly.
Balck se eenhede was in die nag se verdedigingsposisies toe Kienitz hom op 21 Desember om 02:00 wakker maak:
Daar was die duiwel om te betaal. Die 110de het deurgebreek, die 111de oorskry. Die Panzer -regiment beduie: Die situasie is ernstig. In die helder maanlig nag het die Russe aangeval by die grens tussen die twee Panzergrenadier -regimente. Toe ek op die toneel kom, was die situasie reeds effens gekonsolideer. Om die gaping tussen die regimente te beperk, het ek 'n teenaanval met [die motorfietsmaatskappy van die Panzer Reconnaissance Battalion] en 'n paar tenks gereël. Teen 0900 uur was die situasie redelik goed. Honderde dooie Russe lê in en om ons posisies.
Die reeks verdedigingsgevegte langs die Chir was verby. Die vyfde tenkleër is feitlik vernietig. Maar taktiese oorwinning het nie gelei tot operasionele sukses vir die Duitsers wat al hoe verder van die Don af teruggedruk is nie. Op 22 Desember het die XLVIII Panzer Corps bevele ontvang om onmiddellik negentig kilometer na die weste te beweeg en blokkeerposisies by Morozovskaya te vestig om Rostov te ondersoek. Hitler het beveel dat Morozovskaya ten alle koste gehou moet word.
Toe Balck vir die eerste keer by Morozovskaya aankom, het 'n Sowjet -tenkkorps die stad uit die noorde getref en gedreig om die stad Tatsinskaya aan die linkerkant te omhul. Die enigste ding wat voor hulle gestaan ​​het, was 'n dun verdedigingsskerm van kras -eenhede. Balck het afgesluit:
Die situasie was desperaat. [Die Duitse verdedigers] se enigste hoop lê by 'n enkele moeë en uitgeputte afdeling wat in druppels kom. Na my mening was die situasie so treurig dat dit slegs deur vermetelheid bemeester kon word - met ander woorde deur aanvalle. Enige pogings tot verdediging beteken ons vernietiging. Ons moes eers die westelikste vyandskolom verpletter om 'n bietjie swaaiplek te kry. Ons sal maar moet hoop-teen die rede-dat die troepe van die troepe wat Morosovskaya bedek, 'n dag lank sal hou.
Met slegs twintig operasionele tenks en een onder versterkte infanteriebataljon, het Balck na Skassyrskaya beweeg om die aankomende Sowjette te blokkeer. Nadat hy die stad op 24 Desember met kort, maar swaar geveg beveilig het, het hy na Tatsinskaya gegaan, wat hom in die Sowjet -agterkant geplaas het. Terwyl sy hele afdeling nog langs die marsroete van die Chir af uitgestrek was, het Balck sy eenhede in 'n kring rondom Tatsinskaya ontplooi toe hulle begin aankom. Toe die bevelvoerder van die Sowjetse XXIV -tenkkorps verneem dat Duitse tenks agter in hom was en dat sy kommunikasie afgesny is, beveel hy dat al sy eenhede om sy posisie op Hill 175 moet konsolideer. Die bevel is per radio gestuur - en in die duidelik. Toe die 11de Panzer Division die oordrag onderskep, het Balck geweet dat hy sy vyand in 'n lokval het.
Balck het die ring om die XXIV Tank Corps gesluit, maar sy afdeling het te lank en te hard geveg. Dit was slegs agt operasionele tenks. Balck het nie die gevegskrag gehad om die Sowjets uit te skakel nie. Op Kersdag kon die Duitsers nog steeds nie by die ketel inbreek nie, maar die Sowjets kon ook nie uitbreek nie. Aan die einde van die dag het Balck egter operasionele beheer oor een van die Panzergrenadier -regimente en 'n aanvalsgeweerbataljon van die nuut aankomende 6de Panzerdivisie gekry.
Gedurende die volgende drie dae het Balck voortgegaan met die vasmaak van die Tatsinskaya -sak, wat uiteindelik op 28 Desember gebars het, terwyl die Sowjets probeer het om na die noordweste te breek. Maar slegs twaalf tenks en dertig vragmotors het aanvanklik daarin geslaag om te ontsnap, en toe Balck se magte spring, vernietig hulle eers al die oorblywende Sowjet -eenhede in die sak, draai dan om die ontsnapende kolom te volg en ook al die voertuie te vernietig. 'N Ander Sowjetkorps is uitgewis deur Balck se ondersterkte -afdeling. Balck het 'n hedendaagse Cannae uitgetrek, en vanaf daardie stadium was die 11de Panzer Division bekend onder die kodenaam "Hannibal."
Balck het nog meer wintergevegte gevoer totdat hy vroeg in Maart 1943 heraangestel is. Op sy laaste beveldag het sy afdeling sy duisendste tenk sedert sy aankoms vernietig. Gedurende die tydperk van 7 Desember 1942 tot 31 Januarie 1943 word die 11de Panzer -afdeling toegeskryf aan die vernietiging van 225 tenks, 347 antitankgewere, 35 artilleriestukke en die dood van 30 700 Sowjet -soldate. Balck se verliese vir dieselfde tydperk was 16 tenks, 12 antitankgewere, 215 soldate wat in aksie dood is, 1 019 gewondes en 155 vermiste.
Terwyl hy in bevel was van die 11de Panzer-afdeling, is Balck bevorder tot Generalmajor (een-ster-ekwivalent van die Amerikaanse weermag) en daarna tot Generalleutnant (ekwivalent van twee sterre). Hy keer later terug na Rusland om die XLVIII Panzer Corps te beveel, waar Mellenthin nog steeds die stafhoof was. Toe Balck in Augustus 1944 die Vierde Panzer -leër beveel het, het sy teenaanval die Sowjet -offensief in die groot bocht van die Vistula -rivier tot stilstand gebring.
In die herfs van 1944 is Balck na die westelike front en bevelvoerder oor leergroep G teen luitenant -generaal George S. Patton Jr. in die Lorraine -veldtog. Balck het egter die Duitse Gestapo -hoof, Heinrich Himmler, teëgekom en is einde Desember sonder seremonie deur Hitler afgedank. Maar die Duitsers het goeie bevelvoerders broodnodig gehad, en Guderian, toe die stafhoof van die Duitse weermag, het ingegryp om Balck as die bevelvoerder van die nuut hersaamgestelde Sesde Leër, wat in Hongarye werksaam was, weer aan te stel. Aan die einde van die oorlog het Balck daarin geslaag om te keer dat sy troepe in Sowjet -hande val deur sy bevel aan generaal -majoor Horace McBride, bevelvoerder van die Amerikaanse XX Korps, oor te gee.
Na die oorlog het Balck sy gesin onderhou deur as hande -arbeider in 'n voorraaddepot te werk. In 1948 is hy deur die Duitse regering in hegtenis geneem en tereggestel op aanklag van moord omdat hy beveel het dat die Duitse artilleriebataljonne in 1944 dronk was. Balck is skuldig bevind en het 'n kort vonnis uitgedien.
Balck was een van die min senior Duitse bevelvoerders wat gevange geneem is deur die Amerikaners wat geweier het om aan die laat -veertigerjare en vroeë vyftigerjare deel te neem aan die historiese debriefingprogram van die Amerikaanse weermag. Dit, tesame met die feit dat hy die grootste deel van die oorlog aan die oostelike front deurgebring het, is verantwoordelik vir sy relatiewe onduidelikheid vandag. Aan die einde van die sewentigerjare het hy egter uiteindelik begin praat toe hy en Mellenthin aan 'n aantal simposiums saam met senior Amerikaanse generaals aan die U.S. Army War College deelgeneem het.
Net soos Rommel was Balck nooit 'n Duitse stafoffisier nie. Maar Balck het verskeie geleenthede gehad om een ​​te word en meer as een uitnodiging ontvang om die Kriegsakademie by te woon. Balck het altyd geweier en gesê dat hy verkies om 'n lynoffisier te bly. Anders as Rommel, het Balck egter nooit beswyk aan periodes van depressie en selfbejammering nie. Terwyl Rommel warm en koud loop, het Balck 'n rotsvaste konsekwentheid wat voortspruit uit sy sterk intellektuele en sielkundige taaiheid. Hy was nietemin wyd bekend vir sy droë, byna Britse sin vir humor en deurgaans vrolike houding.
Toe Balck die 11de Panzer-afdeling in 1943 verlaat, het hy 'n paar weke se welverdiende huisverlof gekry en 'n bonus van 1500 Reichsmarks (gelykstaande aan $ 8,000 vandag) om sy vrou op reis te neem. In plaas daarvan het hy die geld vasgehou tot die herfs van 1944, toe die 11de Panzer -afdeling weer onder sy bevel was as deel van die weermaggroep G. Hy gebruik dan al die geld "om die koste van 'n aangename aand te dek" met al die die lede van die afdeling wat saam met hom in Rusland geveg het.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik in die April/Mei 2008 -uitgawe van Tweede Wereldoorlog tydskrif.
Gedurende 'n groot deel van die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse weermag staatgemaak op die M3/M5 Stuart -reeks ligte tenks vir kavallerie -verkenningsmissies. Alhoewel dit 'n meganiese betroubare voertuig was, en redelik vinnig en manoeuvreerbaar, dateer die ontwerp van die Stuart uit die 1930's, en dit was amper laat verouderd teen die einde van 1942, aangesien die dun pantser, hoë silhoeët en ligte 37mm hoofgeweer dit 'n aanspreeklikheid teenoor sy bemanning. In 1943 begin die leër 'n nuwe ligtenk ontwikkel om die Stuart te vervang. Die gevolg was die M24 Chaffee, wat einde 1944 in diens geneem is.
Die Amerikaanse weermag het in Maart 1943 begin met die ontwikkeling van die M24 Chaffee -ligtenk in 'n poging om die M5 Stuart te vervang. Hierdie foto toon 'n M24 (links) met 'n M29 Weasel -voertuig tydens 'n demonstrasie in Aberdeen Proving Ground, Maryland, in 1944. (National Archives)
Gevegservaring in Noord-Afrika in 1942-43 het bewys dat die weermag se ligte tenks, selfs die verbeterde M5A1's, min waarde op die slagveld gehad het, selfs in 'n verkenningsrol. Die M5 is nie net deur Duitse tenks geklassifiseer nie en kon nie daarteen verdedig nie, maar was ook kwesbaar vir antitankgewere en veldartillerie. Tog het die weermag steeds geglo ligte tenks kan 'n waardevolle rol vervul, veral verkenningsopdragte, solank hulle direkte konfrontasies met vyandelike wapenrusting vermy. As gevolg hiervan sou M5's in tenk- en kavalerie -verkenningseenhede bly totdat die weermag dit met 'n verbeterde ligte tenk kon vervang.
'N Beampte van 'n tenkbataljon gebruik 'n M24 om gewere van die 39ste Infanterieregiment, 9de Infanteriedivisie, bekend te maak met die nuwe Chaffee -ligtenk, 31 Januarie 1945. (Nasionale Argief)
Om die ontwikkeling te bespoedig, het Cadillac 'n rompontwerp ingesluit wat bedoel is vir 'n selfaangedrewe artilleriestelsel. Cadillac het die ontwerp aangepas deur die pantser te skuins, 'n stap wat die beskerming verhoog, maar die gewig in toom gehou het. Die T24 was toegerus met 'n groter drie-man-rewolwer (die M5 het 'n kleiner tweeman-weergawe) om 'n 75 mm-geweer te monteer. 'N Nuwe skorsing van die torsiestang vervang die ouer vertikale volute -stelsel wat op die M5 gevind is, en gee die nuwe tenk 'n beter rit en 'n meer stabiele geweerplatform. Ontwerpers het ook breër spore op die T24 ingesluit om die gronddruk te verminder en die landelike mobiliteit te verbeter. Die T24 word aangedryf deur dieselfde dubbele Cadillac-reeks 42 V-8-petrolenjins as die M5, maar Cadillac het 'n verbeterde ratkas op die T24 geïnstalleer.
Werk aan die T24 se 75 mm -geweer het by die Rock Island Arsenal in Illinois plaasgevind. Die geweer wat uiteindelik op die T24 gemonteer is, was 'n afgeleide van die T13E1 liggewig 75mm geweer wat op die B-25H Mitchell medium bomwerper gebruik is. Aangewys as die M6, het dit dieselfde ballistiek en dieselfde ammunisie geskiet as die M3 75mm -geweer wat op die M4 Sherman gevind is, maar het 'n ander terugslagstelsel gebruik wat 'n korter terugslag moontlik gemaak het toe die geweer afgevuur is.
Troepers van die 18de Cavalry Reconnaissance Squadron, 14th Cavalry Group, beman hul M24 in Petit-Tier, België, vroeg in Februarie 1945. (Nasionale Argief)
Soldate van die 752d -tenkbataljon bedek hul M24 met 'n seil na 'n dag se maneuvers in Cormons, Italië, 8 November 1946. Na die Tweede Wêreldoorlog het Amerikaanse magte in Italië, Duitsland, Oostenryk en Japan die Chaffee gebruik om sekuriteitspatrollies in te voer hul besettingsgebiede. (Nasionale Argief)
Die aflewerings van die eerste M24's het die Amerikaanse magte in die laat herfs van 1944 stadig begin bereik. Teen hierdie tyd het Amerikaanse pantserbeamptes amper die M5 -ligtenk laat vaar. 'N Waarnemer van die gepantserde mag wat die 12de pantserdivisie besoek het, is meegedeel dat ligte tenkmaatskappye wat met M5's toegerus is, so nutteloos was dat hulle dikwels as' anti-tenkgeweer-aas 'vir die afdeling M4 Shermans gebruik word. Ander eenhede gebruik M5s uitsluitlik vir heraanvoer- en ontruimingsvoertuie vir eenhede wat met M4 toegerus is, en weier om hul Stuarts bloot te stel aan direkte gevegte.
Weermagbeplanners het twee tenkbataljons opgeroep wat volledig toegerus was met M5A1's, die 744ste en 759e, om die eerste M24's te ontvang, gevolg deur die ligte tenkeenhede van die 2d en 3d Gepantserde afdelings. Hierdie planne het egter gou skeefgeloop kort nadat die eerste M24's in Frankryk aangekom het. Terwyl die nuwe tenks in Desember 1944 na die voorkant vervoer is, het die Wehrmacht het sy verrassingsaanval in die Ardennen begin. Tydens die vroeë deurmekaar gevegte oor wat bekend sou staan ​​as die Slag van die Bulge, het twee van die twintig M24's wat vir die 744ste Tankbataljon bestem was, geëindig met die 740th, wat pas in die European Theatre of Operations (ETO) aangekom het sonder tenks en was besig om munisipale depots vir voertuie te skrap. Die twee Chaffees is op 20 Desember by die 740ste se Company D aangewys en het albei deelgeneem aan die gevegte naby Stoumont en La Gleize in België wat uiteindelik opgehou het Kampgruppe Peiper en sy ry na die Maasrivier. Die 744ste tenkbataljon het die oorblywende agtien M24's op 24 Desember ontvang, maar was eers op 15 Februarie 1945 volledig toegerus met Chaffees.
Tankspanne het gevind dat die M24 verskeie voordele inhou bo die ouer M5's en selfs die swaarder M4's.Tankers het die spoed, wendbaarheid, mobiliteit in modder en sneeu, lae silhoeët en meganiese betroubaarheid van die Chaffee geprys. Die M24 het ook hoë punte behaal vir sy teleskopiese toerisme -aantreklikhede en genoeg ruimte in die gevegsruimte wat die doeltreffendheid van die bemanning verbeter en vermoeidheid verminder het. Die M24 se 75 mm-hoofgeweer was 'n aansienlike verbetering in vergelyking met die 37mm-geweer op die M5, en hoewel dit nie ontwerp was vir gevegte met die swaarder Duitse tenks nie, het 'n handjievol Chaffees oorwinnings teen vyandelike wapenrusting behaal.
'N M24 van die 24ste Infanteriedivisie kom by 'n groep Koreaanse burgerlikes verby wat op pad is na die front om Noord -Koreaanse magte te bestry, 8 Julie 1950. Die ligte M24's was die enigste tenks wat beskikbaar was vir die eerste leërmagte wat na Korea uitgebreek is na die uitbreek van oorlog op 25 Junie 1950, en hulle het swak gevaar teen die swaarder Noord-Koreaanse T-34's. (Nasionale Argief)
Tenks het tenkspanne ook foute met die M24 gevind, waarvan sommige inherent is aan enige ligte tenkontwerp. 'N Verslag van die 744ste tenkbataljon beweer dat die Chaffee geen noemenswaardige verbetering in wapenbeskerming bied nie en dat die buikwapens min beskerming teen vyandelike myne bied. Dit het ook bygevoeg dat die 75 mm -hoofgeweer, hoewel dit beter was as die 37 mm van die M5, steeds nie in staat was om vyandelike tenks te vernietig nie, behalwe op baie kort afstand, en dat die hoeveelheid ammunisie wat deur die Chafee gedra is, onvoldoende was. kort tydperke van geveg. Tankspanne het ook gekla oor die ongemaklike plasing van die .50 kaliber masjiengeweer.
Namate meer M24's in Europa begin aankom het, het die weermag sy oorspronklike plan aangepas om sy ligte tenk -eenhede in gepantserde afdelings en onafhanklike tenkbataljons met M24's toe te rus. In plaas daarvan het die weermag voorkeur gegee aan die aflewering van M24's aan kavallerie -verkenningskader. Alhoewel kavallerietroepe soortgelyke klagtes oor die M24 gehad het, was hulle oor die algemeen baie meer tevrede met die prestasie van die Chaffee, veral sy spoed en mobiliteit, as tenkbataljonspan. Toe die kavallerie -eenhede weer toegerus is, het gepantserde afdelings toe begin om hul M5's vir M24's uit te skakel. Die laaste vier gepantserde afdelings van die weermag wat in die ETO aangekom het, die 8ste, 15de, 16de en 20ste, was reeds teen Chaffees toegerus teen die geveg.
Die meeste van die M24's wat na Europa ontplooi is, het in die Ardennes-Elzas, Rynland en Sentraal-Europa veldtogte opgetree, maar slegs 'n handjievol het Italië vir diens bereik met die 81ste Kavallerie-verkenningskader van die 1ste Pantserdivisie. Niemand het aksie gesien tydens die gevegte in die Stille Oseaan nie. Die Marine Corps het tien M24's vir evaluering ontvang, maar het die Chaffee vir diens verwerp. Die Britse leër het teen die einde van die oorlog 302 M24's deur Lend-Lease ontvang en was baie tevrede met die prestasie van die tenk.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die M24 Amerikaanse Constabulary -eenhede toegerus met besettings in Duitsland en Oostenryk. Hulle het ook saam met besettingstroepe in Japan gedien - tenks soos die M4 was te swaar vir Japannese paaie en brûe. Toe die oorlog op 25 Junie 1950 in Korea uitbreek, het die weermag M24's na die vegfront gehaas ter ondersteuning van die 21ste Infanterieregiment, 24ste Infanteriedivisie. Tydens die geveg met die kragtige Noord-Koreaanse T-34's het die Chaffees sleg gevaar, deels omdat hulle tydens die besetting van Japan swak onderhou is. Ondanks die feit dat dit oorweldig was, het die outydse M24's daarin geslaag om soveel as agt T-34's te vernietig voordat 'n groot aantal M4E8 Sherman medium- en M26 Pershing-swaar tenks in Korea aangekom het en dit in die herfs van 1950 as voorste tenks vervang het. Vir die res van tydens die oorlog, is die M24 toegewys aan afdelingsverkenningsmaatskappye. Teen 1953 het die weermag die M24 uit diens onttrek en dit vervang met die M41 Walker Bulldog -ligtenk.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde State meer as 3 300 surplus M24's aan sy bondgenote verskaf, insluitend hierdie een wat tot die vroeë 1960's by die Royal Netherlands Army gedien het. (Nationaal Militair Museum)
Die M24-onderstel was so betroubaar en aanpasbaar dat dit omskep is in verskeie ander stelsels, waaronder die M37 105mm selfaangedrewe houwitser, die M41 155mm selfaangedrewe houwitser en die M19 veelvuldige geweer-motorwa (gewapen met twee 40mm Bofor-lugvliegtuig) gewere). Beide die M37 en M41 het aksie in die Koreaanse Oorlog beleef, terwyl die M19 in die Tweede Wêreldoorlog en die Koreaanse Oorlog gebruik is.
Die Verenigde State het in die jare na die Tweede Wêreldoorlog baie van hul bondgenote van oorskot M24's voorsien. Frankryk was die grootste ontvanger met 1 254 kafees. Franse M24's het aksie beleef in koloniale oorloë in Indochina (insluitend die Slag van Dien Bien Phu in 1954) en Algerië. Ander bondgenote van die NAVO, waaronder Noorweë, België, Turkye en Italië, was toegerus met M24's. Suid -Viëtnam het 137 kafee uit die Verenigde State ontvang, maar Suid -Viëtnamese M24's het meer stappe in die staatsgreeppogings van 1963 en 1964 beleef as teen die Viet Cong voordat dit deur die M41 vervang is. In totaal was die weermag van agt-en-twintig lande toegerus met die M24, en 'n handjievol kafee bly tans in diens.
Terwyl die gebruik van ligte tenks met die gepantserde magte van die Amerikaanse weermag dateer uit die Eerste Wêreldoorlog, is die sukses van die weermag met ligte tenks op sy beste gemeng. In die Tweede Wêreldoorlog is die weermag se M3 (en later M5) Stuart ligte tenks, gewapen met 'n 37 mm-hoofgeweer, in 1942-43 onmiddellik deur swaarder gewapende en gepantserde Duitse tenks in Noord-Afrika geklassifiseer en na verkenningsrolle oorgedra. Die M24 Chaffee, wat aan die einde van 1944 bekendgestel is, het 'n groter geweer van 75 mm, maar sy dun pantser het dit nie toegelaat om teen Duitse tenks teen mekaar te loop nie. Dit het min optrede in die Tweede Wêreldoorlog beleef en swak gevaar teen die Noord-Koreaanse T-34's in die vroeë dae van die Koreaanse Oorlog. Die M41 Walker Bulldog, gewapen met 'n meer kragtige 76 mm -geweer, was 'n rats voertuig, maar is geteister deur 'n raserige enjin wat deur gas gons. Die M41 het nooit optrede by die Amerikaanse weermag beleef nie, maar baie is aan geallieerde leërs verskaf, insluitend dié van die Republiek Viëtnam.
Die M551 Sheridan was die laaste poging van die weermag om 'n effektiewe ligtenk te vervaardig. Die oorsprong van die Sheridan, vernoem na GEN Philip H. Sheridan (1831-1888), dateer uit Februarie 1957 met die stigting van die Ad Hoc Group on Armament for Future Tanks of Similar Combat Vehicles (ARCOVE). In Mei 1957 het ARCOVE aanbeveel dat maksimum pogings aangewend moet word om tenks teen 1965 met geleide missiele toe te rus. Drie maande later het stafhoof van die weermag, GEN Maxwell D. Taylor, 'n nuwe tenkontwikkelingsprogram goedgekeur wat 'n ligte tenk of gepantserde verkenning insluit/ aanvalsvoertuig in die lug (die amptelike benaming van die weermag), wat uiteindelik die M551 Sheridan geword het.
Terwyl die ontwikkeling van wat deel sou word van die Sheridan se primêre bewapening, die MGM-51 Shillelagh geleide missiel, wat in Junie 1959 begin is, begin die ontwikkeling van die M551 Sheridan self op 17 September 1959. Die belangrikste element van die nuwe tenk was die onbeproefde XM81-geweer -missiele lanseerstelsel wat beide 152 mm kanonrondes en die Shillelagh -missiel kan afvuur. In teenstelling met die vorige tenkgeweerrondtes waarin konvensionele koperomhulsels gebruik is, het die XM81 rondtes met brandbare patroondoppe afgevuur. As gevolg van die gesofistikeerde aard van hierdie nuwe wapensisteem, het die M551 -program talle vertragings ondervind. As gevolg hiervan het die produksie op groot skaal op die Sheridan deur die Allison Division of General Motors eers in 1966 begin.
Die romp van die M551 Sheridan, wat ongeveer sestien ton weeg, is gemaak van aluminiumlegering, terwyl die rewolwer van staal gemaak is. Die Sheridan was 22 voet, vier sentimeter lank, 13 voet, 6 duim breed en 12 voet, 6 sentimeter lank. Aangedryf deur 'n General Motors 6V53T, ses-silinder 300-pk-aangedrewe dieselenjin, kon die Sheridan 'n padsnelheid van byna 45 myl per uur bereik. Dit het 'n vaarafstand van 373 myl afgelê. Die Sheridan was amfibies en kon teen 'n spoed van vier kilometer per uur oor waterhindernisse swem. Dit kan ook deur die lug laat val word om vuurondersteuning aan eenhede in die lug te bied.
Die Sheridan het 'n bemanning van vier gehad. Die bestuurder het voor in die middel van die romp gesit. Die tenkbevelvoerder het regs agter in die rewolwer gesit, die skutter in die regterkant van die rewolwer en die laaier agter in die rewolwer.
Die belangrikste bewapening van die Sheridan het bestaan ​​uit die M81 152 mm-vuurwapenraketlanseerder. Die M81 kan veeldoelige M409 152 mm hoë ontplofbare tenk (HEAT) rondes afvuur. Die weermag het ook houers en byekorwe vir die M81 ontwikkel, wat effektief was teen vyandelike personeel. Die Sheridan kon tot twintig 152 mm kanonrondes dra. Die sekondêre bewapening bevat 'n masjiengeweer van 7,62 mm wat koaksiaal teenoor die hoofgeweer was en 'n masjiengeweer van 0,50 kaliber wat op die rewolwer gemonteer is. Die Sheridan was ook toegerus met vier rookgranaatwerpers op die rewolwer.
Benewens kanonrondes, kon die Sheridan tot agt MGM-51 Shillelagh-geleide missiele dra, wat deur die hoofgeweer afgevuur is. Sodra die tenk uit die tenk was, het stabiliserende vinne uitgesteek en die vuurpylmotor aangesteek. Om die missiel te lei, het die kanonnier eenvoudig sy visier op 'n vyandelike teiken gehou, terwyl 'n infrarooi skakel stuurkorreksies na die missiel gestuur het. Die Shillelagh se vyftien pond gevormde ladingskop kan op daardie tydstip enige tenk verslaan, wat die liggewig Sheridan 'n aansienlike knou gee.
Die Shillelagh het egter probleme opgelewer. Dit was aansienlik groter as konvensionele rondtes, dus kon slegs 'n klein aantal gedra word. Boonop het die Shillelagh 'n minimum reikafstand van 2 400 voet - die missiel moes 2 400 voet van die tenk af wees voordat die skutter dit kon volg. Die M81 se M409 HEAT -rondes het 'n maksimum reikafstand van 2 000 voet gehad, wat die Sheridan met 'n 'dooie sone' tussen 2 000 en 2 400 voet gelaat het. As die bemanning die hoofgeweer afvuur, het die terugslag dikwels die elektronika van die raketlanseerder uitgeskakel. Die enigste ander leërtenk wat die Shillelagh gebruik, is M60A2, en uiteindelik is nie een van die missiele ooit in woede afgevuur nie.
In Maart 1967, tydens die hoogtepunt van die Viëtnam -oorlog, het weermagevalueerders 'n aantal tekortkominge by die Sheridan gevind toe hulle van die produksielyn af kom en in die voorraad van die weermag was. Hierdie probleme was onder meer die gebrek aan 'n geskikte anti-personeelronde vir die hoofgeweer (houers en byekorwe is gou ontwikkel), wapens wat maklik deurdring kon word, en 'n afwesigheid van naggevegte en 'n stootkissie. Tog is vier en sestig Sheridans in Januarie 1969 na Viëtnam ontplooi.
Die eerste Sheridans wat in Viëtnam aangekom het, is uitgereik aan die 1ste eskader, die 11de gepantserde kavallerie, wat die M113 gepantserde kavalerie -aanvalsvoertuie in die verkenningsafdelings van die eenheid vervang het, en aan die 3de eskader, 4de Kavalerie, die kavallerie -eskader van die 25ste Infanteriedivisie, waar hulle het die eskader se M48A3 Patton -tenks vervang. Die weermag het uiteindelik 200 Sheridans na Viëtnam ontplooi. Aangesien die bedreiging van die vyandelike wapenrusting minimaal was, was nie een van die Sheridans wat na Viëtnam gestuur is, toegerus met raketbegeleiding nie.
Die Sheridan het getoon dat dit 'n aantal voordele inhou en bo die voertuie wat dit vervang het. Dit het baie swaarder vuurkrag ingepak as die ACAV's. Die Sheridans HEAT -rondte was uiters effektief teen bokse en bunkers, terwyl die byekorf en die rondtes golwe van vyandelike infanterie kon afsny. Dit was vinniger en meer maneuverbaar as die M48A3. Dit het ook 'n betroubare spoorstelsel - min Sheridans het ooit 'n spoor gegooi.
Die Sheridan het egter ook 'n aantal probleme ondervind. Dit was baie meer kwesbaar vir myne en vuurpylaangedrewe granate (RPG's) as die M48A3 (ekstra pantser is by die tenk se vloer gevoeg vir beskerming teen myne). In sommige gevalle het vyandige swaar masjiengeweer -rondtes die Sheridan se ligte aluminium pantser binnegedring. Die probleem was die hoogs brandbare, hooflose ammunisie sonder omhulsel wat, as dit getref word, tot 'n katastrofiese ontploffing kan lei. Die ontvanger van die hoofgeweer het nie altyd behoorlik gewerk nie, wat die oorblyfsels van die omhulsel in die bres gelaat het, wat soms terug in die tenk geblaas het en 'n ernstige brandgevaar veroorsaak het. Vog veroorsaak soms dat die ammunisie opswel, wat dit moeilik maak om te laai. 'N Ander probleem met die hoofgeweer was terugslag - die Sheridan was eenvoudig te lig vir die geweldige terugslag as gevolg van die afvuur van die hoofgeweer. Sommige spanne het berig dat die voorkant van die tenk letterlik van die grond af sou lig toe die geweer skiet, wat veroorsaak dat verskillende komponente, soos die radio, loskom.
Die vogtige, klam weer van Viëtnam het verwoesting gesaai met die elektronika van die Sheridan. Bemannings vind gereeld druppels water rondom die rewolwer, veral rondom die radiohouer. Enjins sou verstop raak van plantegroei en oorverhit. Die bemanningsruimte was beknop - tesame met die warm weer in Viëtnam het die bemanning maklik moeg geword.
Die produksie van Sheridan eindig in 1970 ter waarde van ongeveer 1700 voertuie wat by die weermag afgelewer is. As gevolg van lesse wat in Viëtnam geleer is, het die weermag 'n aantal verbeterings ingesluit. In 1972 is die AN/VVG laser afstandsmeter bygevoeg. Hierdie opgegradeerde weergawes van die Sheridan is aangewys as M551A1. Baie hiervan het uiteindelik in Europa gedien met die 11de Pantserkavallerie en verskillende afdelings -kavallerie -eenhede.
Teen 1978 het die weermag begin met die uitfasering van die M551 sonder dat 'n ander stelsel sy plek inneem. Teen die middel van die tagtigerjare het slegs die 3d Bataljon, 73d Armor, van die 82d Airborne Division die Sheridan voortgesit. Sommige voertuie is ook gebruik in die Joint Readiness Training Center in Fort Chaffee, Arkansas (later verhuis na Fort Polk, Louisiana).
In Desember 1989 sien die Sheridan sy eerste geveg sedert Viëtnam tydens Operation Just Cause in Panama. Tydens die operasie is die Sheridans van 3-73 Armour geprys vir hul vermoë om swaar vuurkrag te bewerkstellig. In 1990 ontvang die Sheridan nog 'n opgradering met die toevoeging van termiese beeldmateriaal vir die kanonnier en tenkbevelvoerder. Hierdie opgegradeerde Sheridan is aangewys as M551A1 (Tank Thermal Sight).
Tydens Operasie DESERT SHIELD het 3-73 Armor in Augustus-September 1990 saam met die res van die 82d Airborne Division na Saoedi-Arabië ontplooi en posisies ingeneem langs die noordelike grens van Saoedi. Toe die grondoorlog einde Februarie 1991 begin, het 3-73 Armor die opmars van 82d Airborne na Irak gelei. Kompanjie A het Irakse magte by die Talil -lugbasis betrek, terwyl die res van die bataljon regstreeks ondersteun is om vyandelike bunkers uit te skakel. Met die inaktivering van 3-73 Armor in Julie 1997 het die Sheridan sy diens as 'n voorste tenk beëindig. Die weermag het 'n aantal stelsels geëvalueer as plaasvervangers vir die Sheridan, soos die Armored Gun System, maar almal is uiteindelik uitgeskakel weens begrotingsbesnoeiings.
Visuele inligtingsentrum vir verdediging
Terwyl die M551 Sheridan uit die diens van die weermag se wapenrusting gestaak is, het dit jare lank steeds waardevolle diens gelewer. Vanaf die 1980's was ongeveer 330 'visueel aangepaste' Sheridans in diens van die 11de Pantserkavallerie, die Opponerende Mag (OPFOR), by die National Training Center (NTC) in Fort Irwin, Kalifornië. Die Sheridans by NTC is aangepas om te lyk soos voertuie in die Warschau -verdrag tydens oefenmaneuvers. Vanaf 2003 begin die weermag by die NTC met die uittrede van die Sheridans, met die laaste voertuie wat teen 2004 teruggetrek is. Baie van die Sheridans is geskrap, terwyl verskeie as teikens gebruik is. Ander is op see gestort om kunsmatige riwwe te vorm. Vandag word verskeie Sheridans in Army -museums vertoon, waaronder die National Training Center en die 11de Armoured Cavalry Museum in Fort Irwin, die Patton Museum of Cavalry and Armour in Fort Knox, Kentucky, die 82d Airborne Division War Memorial Museum in Fort Bragg, North Carolina en die Airborne and Special Operations Museum in Fayetteville, Noord -Carolina.
Die planne vir die M4, wat ontwerp is as 'n plaasvervanger vir die M3 Lee -mediumtenk, is op 31 Augustus 1940 by die Amerikaanse weermagafdeling ingedien. Die volgende April is die doel van die projek om 'n betroubare, vinnige tenk met die die vermoë om enige voertuig wat tans in gebruik is deur die asmagte te verslaan. Daarbenewens moes die nuwe tenk nie sekere breedte- en gewigsparameters oorskry nie, om 'n hoë taktiese buigsaamheid te verseker en die gebruik daarvan oor 'n wye verskeidenheid brûe, paaie en vervoerstelsels moontlik te maak.
Was die beroemde Duitse tiertenk regtig so groot?
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was die blote vermelding van die naam Tiger genoeg om geallieerde troepe op die voorgrond te bring.
In die jare sedert die Tweede Wêreldoorlog het baie mitiese geskiedenis die geskiedenis opgedis met verskillende dikwels ongelooflike bewerings oor die doeltreffendheid van sekere wapens. En geen land- en oorlogsrekord is meer deurmekaar as Duitsland nie, wie se arms en leërs legio toegewyde aanhangers aangetrek het. Van die slagskip Bismarck na die V-2-vuurpyl, het Duitsland en rsquos-wapens 'n mitiese greep op die geskiedenis, soos min. Maar hoe effektief was hierdie wapens werklik?
'N Nuwe video op die YouTube -kanaal Military History Visualized breek werklike data oor die Duitse Tiger -tenks op. Die Panzerkampfwagen VI Tiger tenk was 'n Duitse swaar tenk wat tydens die Tweede Wêreldoorlog aan die Oosfront, Wesfront en in Noord -Afrika gedien het. Die finale weergawe van die tenk weeg 54 ton, het 'n bemanning van vyf en was toegerus met 'n mobiele weergawe van die beroemde anti-tenkgeweer van 88 millimeter. Die Tiger, wat die eerste keer in 1942 op die been gebring is, was bedoel om deurbrake op die slagveld te bewerkstellig en vyandelike tenks op lang afstand te vernietig terwyl hy treffers van minder geallieerde anti-tenkgewere afgeskud het.
Die Tiger is een van die mees vereerde tenks van die oorlog, indien nie in die hele tenkgeskiedenis nie. En, soos Military History Visualised onthul, 'n effektiewe tenk en mdash, hoewel miskien nie so groot soos die geskiedenis dit geneig is om dit uit te beeld nie. Die kanaal gee 'n uiteensetting van die doeltreffendheid van die verskillende tenkbataljons wat met Tiger toegerus is, en vergelyk oorlogstyd en totale verliese met die aantal vyandelike tenks wat vernietig is. Anders as ander tenks, was Tigers hoofsaaklik toegewys aan onafhanklike swaar tenk bataljons van 45 tenks elk wat die hoë bevel ingedien het om te help in besonder moeilike gevegte.
Die uitspraak? As 'n mens Tiger -tenks tel teenoor die aantal vyandelike tenks wat beweer is dat hulle deur Tiger -tenks vernietig is, het Tiger -tenks 11,52 tenks doodgemaak vir elkeen van hul eie wat in die geveg vernietig is. Tiere het egter 'n groot aantal nie-gevegsverliese gely, aangesien die chaos van oorlogstyd en die meganiese vaardigheid van Tiger & rsquos by die aantal ontplooibare tenks weggeslaan het. As 'n mens nie-gevegsverliese tel, soos voertuie wat afgebreek en verlate is, daal die getal skerp tot 5,25 vyandelike tenks wat vir elke verlore Tiger doodgemaak word.
'N Ander manier om doeltreffendheid te meet, soos die kanaal verduidelik, is om te ondersoek hoeveel 'n bedreiging die Geallieerdes as die Tiger -bataljons beskou het. Die Geallieerdes het die Tiger baie ernstig opgeneem en baie tyd daaraan bestee om hul bewegings op te spoor. Die Tiger kon die wapenrusting van enige geallieerde tenk op die slagveld binnedring, en die Amerikaanse en Britse magte sou dikwels probeer om lug- en artillerie -ondersteuning saam met grondmagte saam te werk om die kans in hul guns te verhoog.
Een groot probleem met die Tiger: dit was baie duur, beide wat geld en hulpbronne betref.Namate die oorlog voortgesit het en Duitsland minder gehad het, is dit belangrik geag om die meeste uit oorlogsproduksie te put. Die Duitsers kon baie meer tenks en goedkoper tenkvernietigers bou vir die koste van een Tiger. 'N Enkele Tiger het genoeg staal gebruik om 21 houwitsers van 105 mm te bou.
Slag van Koersk: Duitsland se verlore oorwinning in die Tweede Wêreldoorlog
Na hul rampspoedige nederlaag in Stalingrad gedurende die winter van 1942-43, het die Duitse weermag 'n klimaks-offensief in die Ooste begin, bekend as Operation Citadel, op 4 Julie 1943. Die hoogtepunt van Operation Citadel, die Slag van Koersk, het tot 6000 tenks, 4000 vliegtuie en 2 miljoen vegmanne betrek en word onthou as die grootste tenkgeveg in die geskiedenis. Die hoogwatermerk van die geveg was die massiewe pantserbetrokkenheid by Prochorovka (ook gespel Prokhorovka), wat op 12 Julie begin het, maar hoewel historici Prochorovka as 'n oorwinning van verbeterde Sowjet-taktiek oor Duitse vuurkrag en swaar tenks gekategoriseer het, kom nuwe bewyse die stryd by die dood van die dood in 'n heel ander lig.
Die doel van die Duitsers tydens Citadel was om 'n groot vooraandeel in die Oosfront wat 70 myl na die weste gestrek het, af te knyp. Veldmaarskalk Günther von Kluge 's Army Group Center sou aanval vanaf die noordelike flank van die bult, met kolonel -generaal Walther Model 's negende weermag wat die poging lei, generaal Hans Zorn 's XLVI Panzer Corps aan die regterflank en genl.maj. Josef Harpe se XLI Panzer Corps aan die linkerkant. Generaal Joachim Lemelsen 's XLVII Panzer Corps beplan om na Koersk te ry en ontmoet met veldmaarskalk Erich von Manstein 's Army Group South, kolonel genl Hermann Hoth 's Vierde Panzer Army en die Kempf Army, onder bevel van generaal Werner Kempf.
Teenoor die Duitse magte was die Sowjet -sentrale front, onder leiding van generaal Konstantin K. Rokossovsky, en die Voronezh -front, onder leiding van generaal Nikolai F. Vatutin. Die sentrale front, met die regtervleuel versterk deur luitenant -generaal Nikolai P. Pukhov se dertiende leër en luitenant -generaal I.V. Die sewentiende leër van Galinin sou die noordelike sektor verdedig. In die suide het die Voronezh -front die Duitse weermaggroep Suid gekonfronteer met drie leërs en twee in reserwe. Die Sesde Garde -leër, onder leiding van luitenant -generaal Mikhail N. Chistyakov, en die sewende wagte -leër, onder leiding van luitenant -generaal M. S. Shumilov, het die middel- en linkervleuel gehou. Oos van Kursk sou kolonel -generaal Ivan S. Konev se Steppe Militêre Distrik (herdoop tot Steppe Front op 10 Julie 1943) Duitse deurbrake behaal en daarna die teenaanval opneem.
As hul plan slaag, sou die Duitsers meer as vyf Sowjet -leërs omsingel en vernietig. So 'n oorwinning sou die Sowjets gedwing het om hul operasies te vertraag en sou moontlik die Wehrmacht broodnodige asemhalingskamer aan die Oosfront. Model se negende leër was egter nooit naby aan die verbreking van die Sowjet -verdediging in die noorde nie, en het spoedig vasgevang geraak in 'n uitputtingsoorlog wat hy nie kon wen nie. Op die suidelike flank het Kempf 's III Panzer Corps, onder bevel van generaal Hermann Breith, ook harde Sowjet -verset teëgekom. Teen 11 Julie was Hoth 's Fourth Panzer Army egter in staat om die stad Prochorovka te verower, 'n brughoof oor die Pselrivier te beveilig en op Oboyan te vorder. Die Psel was die laaste natuurlike versperring tussen die pansers van Manstein en Kursk. Die vierde Panzer Army 's aanval op die stad is gelei deur SS General Paul Hausser 's II SS Panzer Corps, General Otto von Knobelsdorff 's XLVIII Panzer Corps and General Ott 's LII Army Corps. Die korps van Hausser bestaan ​​uit drie panzer -afdelings en die eerste Leibstandarte Adolf Hitler (Adolf Hitler se lyfwag), 2de SS Das Reich (The Empire) en 3de SS Totenkopf (Death 's Head). Alhoewel dit al drie tegnies was Panzergrenadier afdelings, elk het meer as 100 tenks gehad toe Citadel begin het. Knobelsdorff se korps bestaan ​​uit die 167ste en 332ste infanteriedivisies, die 3de en 11de panzerdivisie, Panzergrenadier Afdeling Grossdeutschland en Panther Brigade Decker en die korps van Ott ' bevat die 25ste en 57ste infanteriedivisies.
Teenoor Hausser in Prochorovka was die nuut aangekom en versterkte tenkleër van die vyfde wagte, onder bevel van luitenant -generaal Pavel A. Rotmistrov. Die Vyfde Wagte was die Sowjet -strategiese gepantserde reservaat in die suide, die laaste beduidende onbepaalde gepantserde formasie in die sektor, met meer as 650 tenks. Die Sowjet -operasionele gepantserde reservaat, generaal Mikhail E. Katukov se Eerste Tenkleër, was reeds in aksie teen Hoth 's Vierde Panzerleër suid van die Psel. Katukov se leër kon egter nie verhoed dat die Duitsers die rivier bereik nie. Sy VI Tank Corps, wat oorspronklik toegerus was met meer as 200 tenks, het slegs 10 op 10 en 11 Julie oorgehad, en die ander twee korpse van die Katukov se leër het ook ernstige verliese gely. Op 10 Julie het die 3de SS -afdeling Totenkopf, onder bevel van SS -majoor Hermann Priess, het 'n brughoof oor die Psel, wes van Prochorovka, gevestig. Teen 11 Julie het die panzergroep van die afdeling ' die rivier op pontonbrue oorgesteek en die brugkop bereik. Wat oorgebly het van Katukov se wapenrusting, is hergroepeer om die XLVIII Panzer Corps onder Oboyan teë te gaan of die Psel -brugkop teenaan te val. Versterk met die XXXIII Rifle Corps en X Tank Corps, het Katukov deurlopende aanvalle op die Totenkopf eenhede aan die noordoewer van die rivier.
Gedurende die aand van 11 Julie het Hausser sy afdelings gereedgemaak vir 'n aanval op Prochorovka. Totenkopf anker die linkerflank van die korps, terwyl Leibstandarte, onder bevel van SS -majoor Theodore Wisch, was in die middel, wes van die stad saamgestel tussen 'n spoorlyn en die Psel. Das Reich, onder bevel van SS -luitenant -generaal Walter Krüger, het sy aanvalsone op die korps se regterflank, wat 'n paar kilometer suid van Tetrevino en suidwes van Prochorovka was, ingetrek.
Terwyl die SS -afdelings van Hausser vir die geveg voorberei het, was daar ook koorsagtige aktiwiteite in die Sowjet -kamp. Op 11 Julie het die tenkleër van die vyfde wagte in die Prochorovka -gebied aangekom, nadat hy op 7 Julie begin het met die opmars van byeenkomsgebiede byna 200 myl na die ooste. Die leër het bestaan ​​uit die XVIII en XXIX Tank Corps en die V Guards Mechanized Corps. Rotmistrov se 650 tenks is versterk deur die II Tank Corps en II Guards Tank Corps, wat sy sterkte verhoog het tot ongeveer 850 tenks, waarvan 500 T-34's was. Die primêre missie van die Fifth Guards ' was om die belangrikste post-Koersk-teenoffensief, bekend as Operation Rumyantsev, te lei, en die sekondêre missie daarvan was as 'n defensiewe versekering in die suide. Die toewyding van die Rotmistrov -leër op so 'n vroeë datum is 'n duidelike bewys van Sowjet -kommer oor die situasie op die Psel. Die aankoms van die Fifth Guards ' by die Psel het die weg gebaan vir die Slag van Prochorovka.
Prochorovka is een van die bekendste van die vele gevegte aan die Oosfront tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit is behandel in artikels, boeke en historiese dokumentêre films op televisie, maar hierdie verslae wissel in akkuraatheid, sommige is slegs onvolledig, terwyl ander grens aan fiksie. In die algemeen aanvaarde weergawe van die geveg val die drie SS -afdelings Prochorovka skouer aan skouer aan, vasgeval in die terrein tussen die Psel en die spoorlyn. 'N Totaal van 500 tot 700 Duitse tenks, waaronder tientalle Panzerkampfwagen Mark V Panther medium tenks met 75 mm gewere en Panzerkampfwagen Mark VI Tiger swaar tenks met dodelike 88 mm-kanonne, lê vooroor terwyl honderde flink Sovjet T-34-tenks te midde van die SS-wapenrusting jaag en die Duitsers in verwarring bring. Die Sowjets het met die pansers gesluit, die Tigers ' 88mm -gewere ontken, die Duitse wapenrusting uitmanoeuvreer en honderde Duitse tenks uitgeslaan. Die gewaagde taktiek van die Sowjet -tenkmag het gelei tot 'n rampspoedige nederlaag vir die Duitsers, en die ongeorganiseerde SS -afdelings het onttrek en 400 vernietigde tenks agtergelaat, waaronder tussen 70 en 100 Tigers en baie Panthers. Hierdie verliese het die SS -afdelings en die gevegskrag vernietig, en gevolglik het Hoth's Fourth Panzer Army geen kans gehad om selfs 'n gedeeltelike oorwinning in die suide te behaal nie.
Alhoewel dit 'n dramatiese verhaal maak, is byna al hierdie strydscenario in wese 'n mite. Noukeurige studie van die daaglikse verslae oor tenksterkte en gevegsrekords van II SS Panzer Corps en beskikbaar op mikrofilm by die National Archives in Washington, DC. Hierdie rekords toon eerstens dat die korps van Hausser begin het met baie minder tenks as wat voorheen geglo is, en belangriker nog dat hulle op 12 Julie 1943 slegs matige verliese gely het. die gevegskrag van sy afdelings, kan dit as redelik akkuraat beskou word. Met inagneming van die inligting, blyk dit dat die Duitsers moontlik byna 'n beperkte sukses op die suidelike flank van die opvallende was.
Die aantal SS -tenks wat in werklikheid by die geveg betrokke was, is deur sommige owerhede op verskillende maniere gerapporteer, terwyl ander ongeveer 300 tot 600 geraam het. , veel minder 700. Op 4 Julie, die dag voordat Operation Citadel gelanseer is, het drie afdelings van Hausser altesaam 327 tenks tussen hulle gehad, plus 'n aantal beveltenks. Teen 11 Julie het die II SS Panzer Corps 'n totaal van 211 operasionele tenks gehadTotenkopf het 94 tenks gehad, Leibstandarte het slegs 56 en Das Reich besit slegs 61. Beskadigde tenks of tenks wat herstelwerk ondergaan, word nie gelys nie. Slegs 15 Tiger tenks was nog in aksie by Prochorovka, en daar was geen SS Panthers beskikbaar nie. Die bataljons wat met Panthers toegerus was, oefen nog in Julie 1943 in Duitsland.
Op 13 Julie, die dag na die Slag van Prochorovka, het die vierde Panzer Army -verslae verklaar dat die II SS Panzer Corps 163 operasionele tenks het, 'n netto verlies van slegs 48 tenks. Die werklike verliese was ietwat swaarder, die teenstrydigheid as gevolg van die toename in herstelde tenks het weer begin werk. 'N Nadere studie van die verliese van elke tipe tenk toon aan dat die korps op 12 Julie ongeveer 70 tenks verloor het. In 1984 het 'n geskiedenis van die Fifth Guards Tank Army wat deur Rotmistrov self geskryf is, onthul dat die leër op 13 Julie 400 tenks verloor het herstelbaar skade. Hy gee geen syfer vir tenks wat vernietig is of nie beskikbaar was vir berging nie. Bewyse dui daarop dat daar honderde ekstra Sowjet -tenks verlore gegaan het. Verskeie Duitse verslae noem dat Hausser kryt moes gebruik om die enorme warboel van 93 uitgestorte Sowjet-tenks in die Leibstandarte sektor alleen. Ander Sowjet -bronne sê die tenksterkte van die weermag op 13 Julie was 150 tot 200, 'n verlies van ongeveer 650 tenks. Hierdie verliese het 'n bytende bestraffing van Josef Stalin meegebring. Daarna het die uitgeputte tenkleër van die vyfde wagte nie weer aanstoot geneem nie, en Rotmistrov het sy oorblywende tenks beveel om tussen die infanterieposisies wes van die stad in te delf.
'N Ander wanopvatting oor die geveg is die beeld van al drie SS -afdelings wat skouer aan skouer aanval deur die smal baan tussen die Psel en die spoorlyn wes van Prochorovka. Enigste Leibstandarte was direk wes van die stad in lyn, en dit was die enigste afdeling wat die stad self aangeval het. Die strydgebied van die II SS Panzer Corps was, in teenstelling met die indruk wat in baie verslae gegee is, ongeveer nege myl breed, met Totenkopf op die linkerflank, Leibstandarte in die middel en Das Reich op die regterflank. TotenkopfDie wapenrusting was hoofsaaklik toegewy aan die Psel -brughoof en in verdedigingsaksie teen Sowjet -aanvalle op die Psel -brûe. Eintlik net Leibstandarte eintlik gevorder in die gang wes van Prochorovka, en dan eers nadat dit aanvanklike Sowjet -aanvalle teruggewerp het.
Vroeg op 12 Julie, Leibstandarte eenhede berig baie harde motorgeraas, wat daarop dui dat die Sowjet -wapenrusting groot is. Kort na 05:00 het honderde Sowjet-tenks, wat infanterie dra, in groepe van 40 tot 50 uit Prochorovka en sy omgewing gerol. Golwe van T-34 en T-70 tenks het teen hoë spoed vinnig gevorder in 'n lading reguit na die geskrikte Duitsers. Toe masjiengeweer, wapenbrekende skulpe en artillerievuur die T-34's tref, spring die Sowjet-infanterie af en soek dekking. Die T-34's het hul infanterie agtergelaat en verder gerol. Die Sowjet -tenks wat die aanvanklike botsing met SS -wapenrusting oorleef het, het 'n lineêre opmars voortgesit en is deur die Duitsers vernietig.
Toe die aanvanklike Sowjet -aanval stilstaan, Leibstandarte stoot sy wapenrusting na die stad en bots met elemente van Rotmistrov se reservaatwapens. 'N Sowjet -aanval deur die 181ste Tank Regiment is verslaan deur verskeie SS Tigers, waarvan een, die 13de (swaar) Kompanjie van die 1ste SS Panzer Regiment, onder bevel van 2de Lt.. Michael Wittmann, die suksesvolste tenkbevelvoerder van die oorlog. Wittmann 's -groep het gevorder ter ondersteuning van die Duitse hoofaanval, toe dit op lang afstand deur die Sowjet -tenkregiment aangegaan is. Die Sowjet -aanklag, reguit by die Tiere oor oop grond, was selfmoord. Die voorste wapenrusting van die Tiger was op enige groot afstand ondeurdringbaar vir die 76 mm-gewere van die T-34's. Die veld was gou besaai met brandende T-34's en T-70's. Nie een van die Tiere het verlore gegaan nie, maar die 181ste Tank Regiment is vernietig. Laat in die dag het Rotmistrov sy laaste reserwes, elemente van die V Mechanized Corps, wat uiteindelik gestop het, toegewy Leibstandarte.
Das Reich begin sy aanval vanaf 'n paar kilometer suidwes van Prochorovka en word vinnig deur aggressiewe strydgroepe van die II Tank Corps en II Guards Tank Corps aangeval. Hewige, ietwat deurmekaar gevegte het langs die voorkant van die Duitse afdeling uitgebreek. Slaggroepe van 20 tot 40 Sowjet-tenks, ondersteun deur infanterie- en grondaanvalvliegtuie, het gebots Das Reich regiment spiespunte. Rotmistrov het steeds wapens teen die afdeling gegooi, en die geveg het die hele dag gewoed, met groot verliese aan die Sowjet -wapenrusting. Das Reich het stadig ooswaarts gestoot en in die nag gevorder terwyl hy relatief ligte tenkverliese gely het.
Intussen, op die linkerflank, het die elemente van die Sowjet -Eerste Tenk -leër tevergeefs probeer vermorsel Totenkopf's brugkop. Die SS -afdeling het die XXXI en X Tank Corps beveg, ondersteun deur elemente van die XXXIII Rifle Corps. Ten spyte van die Sowjet -aanvalle, TotenkopfDie pansergroep het na 'n pad gery wat van die dorp Kartaschevka, suidoos oorkant die rivier, na Prochorovka geloop het.
Die gevegte, gekenmerk deur groot verliese aan die Sowjet-wapenrusting, het gedurende 12 Julie voortgegaan sonder 'n beslissende sukses van weerskante, in teenstelling met die berigte wat in baie bekende studies van die Oosfront gegee is, wat lui dat die gevegte op 12 Julie geëindig het met 'n beslissende Duitse nederlaag. Hierdie skrywers beskryf die slagveld as besaai met honderde vernietigde Duitse tenks en meld dat die Sowjets die SS tenkherstel -eenhede oorskry het. Trouens, die gevegte duur nog 'n paar dae om Prochorovka voort. Das Reich het voortgegaan om stadig ooswaarts in die gebied suid van die stad te stoot tot op 16 Julie. Hierdie vooruitgang het die III Panzer Corps in staat gestel om op 14 Julie met die SS -afdeling in verbinding te tree en verskeie Sowjetgeweer -afdelings suid van Prochorovka te omsingel. Totenkopf uiteindelik die KartaschevkaProchorovka -pad bereik, en die afdeling neem ook verskeie takties belangrike heuwels aan die noordelike rand van sy omtrek. Die suksesse is egter nie uitgebuit nie weens besluite wat Adolf Hitler geneem het.
Nadat hy die nuus ontvang het van die Geallieerde inval in Sicilië, asook berigte oor dreigende Sowjet -aanvalle op die Miusrivier en by Izyum, besluit Hitler om Operasie Citadel te kanselleer. Manstein het aangevoer dat hy toegelaat moet word om die twee Sowjet -tenkleërs af te handel. Hy het ongebruikte reserwes, bestaande uit drie ervare panserdivisies van XXIV Panzer Corps, in staat om vinnig te werk. Die korps kon gebruik gewees het om die tenkleër van die vyfde wagte in sy flank aan te val, om uit die Psel -brughoof te breek of om die Psel oos van Prochorovka oor te steek. Al die beskikbare Sowjet -wapenrusting in die suide was toegewyd en kon nie teruggetrek word sonder om 'n ineenstorting van die Sowjet -verdediging te veroorsaak nie. Manstein het korrek besef dat hy die geleentheid gehad het om die Sowjet -operasionele en strategiese wapenrusting in die Prochorovka -gebied te vernietig.
Hitler kon egter nie oortuig word om die aanval voort te sit nie. In plaas daarvan versprei hy die afdelings van die II SS Panzer Corps om die verwagte Sowjet -afleidingsaanvalle suid van die BelgorodKharkov -sektor te hanteer. Die nag van 17-18 Julie het die korps uit sy posisies rondom Prochorovka onttrek. Die stryd om Prochorovka eindig dus, nie as gevolg van Duitse tenkverliese nie (Hausser het op 17 Julie meer as 200 operasionele tenks gehad), maar omdat Hitler nie die wil gehad het om die offensief voort te sit nie. Die SS -panzer -afdelings was eintlik nog steeds vol gevegte. Twee van hulle het die res van die somer steeds effektief in die suide van Rusland geveg.
Leibstandarte is na Italië bestel, maar Das Reich en Totenkopf in die Ooste gebly. Die twee afdelings en die 3de Panzer -afdeling, wat vervang is Leibstandarte, is na die Sesde Leërgebied oorgeplaas, waar hulle van 31 Julie tot 2 Augustus 'n teenaanval uitgevoer het wat 'n sterk Sowjet -brughoof by die Miusrivier uitgeskakel het. Sonder pouse is die drie afdelings vroeg in Augustus 1943 na die Bogodukhov -sektor oorgeplaas. Onder bevel van die III Panzer Corps het 'n ander eenheid, die vyfde SS, by hulle aangesluit Panzergrenadier Afdeling Wiking. Gedurende drie weke van konstante gevegte het die vier afdelings 'n groot rol gespeel in die stop van die belangrikste Sowjet-na-Koersk-teenoffensief, Operation Rumyantsev. Hulle het geveg teen Rotmistrov se vyfde wapen tenkleër, herbou tot 503 tenks sterk en groot gedeeltes van die eerste tenkleër, nou teen 542 tenks.
Teen die einde van die maand het Rotmistrov nog minder as 100 tenks gehad. Katukov het slegs 120 tenks teen die laaste week van Augustus nog in aksie gehad. Alhoewel geen van die Duitse afdelings meer as 55 tenks in bedryf gehad het nie, het hulle die stoot van die twee Sowjet -tenkleërs, wat ook versterk is deur verskeie geweerkorps, herhaaldelik afgestomp.
Totenkopf herhaaldelik al die stutte van die First Tank Army 's na die KharkovPoltava -spoorlyn verslaan en verslaan. Das Reich het twee Sowjet -tenkkorps suid van Bogodukhov teruggegooi en Rotmistrov se laaste groot aanval wes van Kharkov afgestomp, en die III Panzer Corps het Operasie Rumyantsev gestaak.
Nadat Kharkov self geval het, het die Duitse front egter geleidelik in duie gestort. Die Sowjette het hergroepeer, ekstra sterk reserwes aangegaan en hul aanval op die strategies belangrike Dnepr -rivier hernu.Army Group South is daarna gedwing om 'n groot deel van die suide van die Oekraïne te verlaat in 'n wedloop om die veiligheid van die Dnepr. Ten spyte van die merkwaardige pogings van die Duitse leër en Waffen SS -panzer -afdelings gedurende Julie en Augustus was die Duitsers te swak om die KharkovBelgorodPoltava -sektor te behou ná hul somerverliese.
Uit hul operasies gedurende die laat somer blyk dit dat die SS -panserdivisies nie in Prochorovka vernietig is nie. Hierdie herbeoordeling van die stryd bied stof tot nadenke oor moontlike Duitse suksesse as die pansierreserwes van Manstein aangewend is soos hy bedoel het.
In watter mate die gang van sake in Rusland verander sou word, is natuurlik onbekend, maar dit is interessant om te bespiegel. As die weermagreservaat van die Army Group South ' gebruik is om die tenkleër van die vyfde wagte en die eerste tenkleër te omring en te vernietig, sou die uitkoms van die oorlog in Rusland aansienlik anders gewees het. Alhoewel dit buite die Duitse weermag se vermoë was om teen die somer van 1943 'n militêre einde aan die oorlog te dwing, kon 'n beperkte oorwinning in die suide maande of selfs langer tot 'n vertraging van die Sowjet -strategiese operasies gelei het. Dit is egter te betwyfel dat hierdie pouse lank genoeg sou duur vir die Duitsers om genoeg magte na die Weste oor te dra om die D-Day-inval van 6 Junie 1944 te verslaan.
Maar een feit is geen twyfel nie, ongeag die aantal tenks wat die Duitsers of Sowjets besit of wat moontlik moontlik was. As gevolg van die mislukking van Hausser se panserkorps en#8217 om Prochorovka op 12 Julie te neem en die daaropvolgende misbruik van die Duitse panzerreserwes, is die momentum van die Vierde Panzerleër dramaties vertraag. Toe Hitler Operasie Citadel op 13 Julie laat vaar het, het die Duitsers die laaste geleentheid verloor om gebeure op 'n strategiese vlak in die Ooste te beïnvloed.
Dit is interessant dat die inligting oor die Duitse tenkverliese by Prochorovka nog nie voorheen beskikbaar gestel is nie. As gevolg van die gebrek aan belangrike inligting oor die primêre bron, veral die rekords van die II SS Panzer Corps aan die Oosfront, was daar geen bewyse om die foutiewe verslae en indrukke wat in vorige studies van die Oosfront gegee is, reg te stel nie.
Waffen SS -formasies en rekords van hul operasies aan die Oostelike Front is eers in 1978-1981 gedeklassifiseer. Teen daardie tyd was baie van die belangrikste werke oor die Oosfront reeds gepubliseer. Latere skrywers het die verslae van die geveg soos in die vorige boeke uiteengesit, aanvaar en het nie addisionele navorsing gedoen nie. As gevolg hiervan is een van die bekendste van alle gevegte aan die Oostelike Front nog nooit reg verstaan ​​nie. Prochorovka was vermoedelik 'n beduidende Duitse nederlaag, maar was eintlik 'n wonderlike ommekeer vir die Sowjets omdat hulle enorme tenkverliese gely het.
Soos Manstein voorgestel het, was Prochorovka werklik 'n verlore Duitse oorwinning, danksy besluite wat Hitler geneem het. Dit was gelukkig vir die Geallieerde saak dat die Duitse diktator, 'n voorstander van die waarde van die wil, sy eie wil verloor het om in die suide van die Oekraïne te veg in Julie 1943. As hy toegelaat het dat Manstein die aanval op die twee Sowjet -tenkleërs in die In Prochorovka -gebied kon Manstein 'n oorwinning behaal wat die Sowjetunie selfs meer skade berokken as die teenaanval wat Kharkov in Maart 1943 herower het.
Hierdie artikel is geskryf deur George M. Nipe, Jr. en verskyn oorspronklik in die uitgawe van Februarie 1998 Tweede Wereldoorlog tydskrif. Teken in op meer wonderlike artikels Tweede Wereldoorlog tydskrif vandag!
Die era van verdeling
Na die onvoorwaardelike oorgawe van die Duitse militêre leiers in Mei 1945, lê die land neer. Die Duitse staat het opgehou bestaan, en soewereine gesag het oorgegaan na die seëvierende Geallieerde magte. Die fisiese verwoesting van geallieerde bombardemente en veldslae was enorm: 'n geskatte kwart van die land se behuising is vernietig of beskadig, en in baie stede was die tol meer as 50 persent. Die ekonomiese infrastruktuur van Duitsland het grootliks in duie gestort toe fabrieke en vervoerstelsels opgehou funksioneer het. Oormatige inflasie ondermyn die waarde van die geldeenheid, en 'n akute tekort aan voedsel het die dieet van baie stadsmense tot die vlak van ondervoeding verminder. Hierdie probleme word vererger deur die teenwoordigheid van miljoene hawelose Duitse vlugtelinge uit die voormalige oostelike provinsies. Die einde van die oorlog word onthou as 'nuluur', 'n laagtepunt vanwaar feitlik alles van die grond af herbou moes word.
Vir besettingsdoeleindes het die Amerikaners, Britte, Franse en Sowjets Duitsland in vier sones verdeel. Die Amerikaanse, Britse en Franse gebiede vorm saam die westelike tweederdes van Duitsland, terwyl die Sowjet-gebied die oostelike derde deel uitmaak. Berlyn, die voormalige hoofstad, wat omring was deur die Sowjet-gebied, was onder gesamentlike gesag van vier magte geplaas, maar is vir administratiewe doeleindes in vier sektore verdeel. 'N Geallieerde beheerraad sou die algemene gesamentlike gesag oor die land uitoefen.
Hierdie reëlings het nie die hele vooroorlogse Duitsland opgeneem nie. Die Sowjets het die Duitse gebiede oos van die Oder- en Neisse -riviere eensydig gesny en dit onder die direkte administratiewe gesag van die Sowjetunie en Pole geplaas, met die grootste deel aan die Pole as vergoeding vir gebied wat hulle aan die Sowjetunie verloor het. Die voormalige provinsies Oos -Pruise, die grootste deel van Pommeren en Silezië is dus uit Duitsland gestroop. Aangesien feitlik die hele Duitse bevolking van ongeveer 9,5 miljoen in hierdie en aangrensende streke weswaarts verdryf is, was dit 'n feitelike anneksasie van 'n kwart van Duitsland se gebied vanaf 1937, die jaar voor die begin van die Duitse uitbreiding onder Hitler. Die Westerse geallieerdes het toegewy aan hierdie optrede deur die Sowjets en het troos geneem in die verwagting dat hierdie anneksasies slegs tydelike hulpmiddels was dat die finale vredesvoorwaardes binnekort sou vervang.
As gevolg van onversoenbare verskille tussen die Geallieerde moondhede is daar egter nooit 'n vredeskonferensie gehou nie. Die kwessie van Duitse herstelwerk was besonder verdeeld. Die Sowjetunie, wie se bevolking en grondgebied erg onder die Duitsers gely het, eis grootskaalse materiële vergoeding. Die Westerse geallieerdes het aanvanklik ingestem om herstel te onttrek, maar het spoedig die Sowjet se beslaglegging op die hele Duitse fabrieke sowel as die huidige produksie gekry. Onder die voorwaardes van intergeallieerde ooreenkomste moes die Sowjet-besettingsgebied, wat 'n groot deel van die Duitse landbou beslaan en minder dig bevolkte was as dié van die ander Geallieerdes, voedsel aan die res van Duitsland verskaf in ruil vir 'n deel van die herstelwerk die Westerse besettingsgebiede. Maar toe die Sowjette nie die nodige voedsel kon aflewer nie, was die Wes -Geallieerdes verplig om die Duitse bevolking in hul gebiede te voed ten koste van hul eie belastingbetalers. Die Amerikaners en Britte het dus 'n herlewing van die Duitse nywerheid bevoordeel om die Duitsers in staat te stel om hulself te voed, 'n stap wat die Sowjets teëgestaan ​​het. Toe die Westerse moondhede in 1946 weier om die Sowjets toe te laat om verdere herstelwerk uit hul gebiede te eis, het die samewerking tussen die bondgenote uit die oorlog sterk versleg. Namate die samewerking van dag tot dag moeiliker geword het, het die bestuur van die besettingsgebiede geleidelik in verskillende rigtings beweeg. Selfs voor 'n formele onderbreking tussen Oos en Wes, het opponerende sosiale, politieke en ekonomiese stelsels begin ontstaan.
Ondanks hul verskille was die Geallieerdes dit eens dat alle spore van Nazisme uit Duitsland verwyder moes word. Vir hierdie doel het die Geallieerdes 22 nazi -leiers op Nürnberg verhoor, maar drie is skuldig bevind en 12 is ter dood veroordeel (kyk Nürnberg -proewe). Die Sowjette het voorheen Nazi's summier uit hul amp verwyder in hul besettingsgebied, en antifascisme het 'n sentrale element van die ideologiese arsenaal van Oos -Duitsland geword. Aangesien die Oos -Duitse regime geen verband ontken het met wat in die Nazi -era in Duitsland gebeur het nie, was daar min aansporing om die rol van Nazisme in die Duitse geskiedenis te ondersoek. Die verhouding van Duitsers tot die Nazi -verlede was meer kompleks in Wes -Duitsland. Aan die een kant het baie voormalige Nazi's oorleef en geleidelik teruggekeer na invloedsposisies in die sakewêreld, die onderwys en die beroepe, maar Wes -Duitse intellektuele was ook krities besig met die laste van die verlede, wat 'n sentrale tema geword het in die romans van Heinrich Böll, Günter Grass en vele ander.
In die 21ste eeu werp die Holocaust 'n donker skaduwee oor die Duitse politiek en kultuur. Geskiedkundiges het die plek van antisemitisme in die Duitse geskiedenis bespreek: hoeveel het die Duitse volk geweet van die moord op die Jode? Hoeveel het die 'finale oplossing' wat deur die Nazi -regering uitgevoer is, goedgekeur? Was die Holocaust die gevolg van 'n unieke kragtige en diepgewortelde Duitse haat teenoor Jode, soos sommige historici aangevoer het (bv. Hitler se gewillige teregstellers: Gewone Duitsers en die Holocaust )? Of het die Holocaust ontstaan ​​in die gewelddadige konteks van oorlog, wat daartoe gelei het dat gewone mans misdade pleeg wat andersins ondenkbaar sou gewees het?
Vanaf die somer van 1945 het die besettingsowerhede die stigting van Duitse politieke partye toegelaat ter voorbereiding van die verkiesing vir nuwe plaaslike en streeksvergaderings. Twee van die belangrikste linkse partye van die Weimar -era het vinnig herleef: die gematigde Sosiaal -Demokratiese Party (Sozialdemokratische Partei Deutschlands SPD) en die Duitse Kommunistiese Party (Kommunistiche Partei Deutschlands KPD), wat lojaal was aan die Sowjetunie. 'N Nuwe skepping, die Christen-Demokratiese Unie (Christlich-Demokratische Union CDU), en sy Beierse susterparty, die Christelike Sosiale Unie (CSU), is binnekort hierby aangesluit. Die leiers van hierdie Christen -Demokratiese koalisie was meestal aktief in die gematigde partye van die Weimar -republiek, veral die Katolieke Sentrumparty. Hulle het probeer om volksondersteuning te wen op grond van 'n nie -konfessionele verbintenis tot Christelike etiek en demokratiese instellings. Duitsers wat 'n sekulêre staat en 'n laissez-faire ekonomiese beleid bevoordeel het, het 'n nuwe Vrye Demokratiese Party (Freie Demokratische Partei FDP) in die Westerse gebiede gevorm en 'n Liberaal-Demokratiese Party in die Sowjet-gebied. Talle kleiner partye is ook in die Westerse gebiede van stapel gestuur.
Onder druk van die besettingsowerhede, het die leiers van die Sosiaal -Demokratiese Party in April 1946 ingestem om saam te smelt met die Kommuniste, 'n stap wat deur die Sosiaal -Demokrate in die Westerse gebiede veroordeel is. Die gevolglike Sosialistiese Eenheidsparty (SED) het die oorwinning behaal met die slegte hulp van die Sowjets tydens die eerste verkiesings vir plaaslike en streeksvergaderings in die Sowjet-gebied. Toe die verkiesing in Oktober 1946 onder eerliker omstandighede in Berlyn gehou was, wat onder besetting van vier mag was, het die SED egter minder as die helfte soveel stemme gekry as die Sosiaal-Demokratiese Party, wat daarin geslaag het om sy onafhanklikheid in die ou hoofstad te behou. Daarna het die SED, wat toenemend onder kommunistiese oorheersing geval het namate die sosiaal -demokrate stelselmatig uit sy leier geledere was, vrye, mededingende verkiesings vermy deur alle ander partye te dwing om onder sy leiding by 'n permanente koalisie aan te sluit.
Die besettingsmagte het spoedig goedkeuring gegee vir die stigting van plaaslike regeringseenhede Lande (enkelvoud Land), of state. Teen 1947 het die Lande in die Westerse gebiede vrylik verkose parlementêre vergaderings gehad het. Institusionele ontwikkelings het 'n oppervlakkig soortgelyke patroon in die Sowjet-gebied gevolg, maar daar was die politieke proses minder as vry vanweë die oorheersing van die SED met 'n Sowjet-steun.
Toe dit teen 1947 duidelik geword het dat die Sowjetunie geen vrye meerpartyverkiesings in heel Duitsland sou toelaat nie, het die Amerikaners en Britte die Duitse administratiewe organe in hul besettingsgebiede saamgesmelt om ekonomiese herstel te bevorder. Die gevolglike eenheid, genaamd Bizonia, werk deur 'n stel Duitse instellings in die stad Frankfurt am Main. Sy federatiewe struktuur sou later dien as die model vir die Wes -Duitse staat.
In die politiek van Bizonia het die sosiaal -demokrate en die christen -demokrate hulself vinnig gevestig as die belangrikste politieke partye. Die sosiaal-demokrate het hul jarelange verbintenis tot nasionalisering van basiese nywerhede en uitgebreide beheer van die regering oor ander aspekte van die ekonomie vasgehou. Die Christen-demokrate, wat aanvanklik neig tot 'n vaagweg uitgedinkte 'Christelike sosialisme', het tot 'n basies vrye ondernemingsoriëntasie gedink. In Maart 1948 werk hulle saam met die laissez-faire Free Democrats om as argitek van Bizonia se ekonomie Ludwig Erhard, 'n voorheen onduidelike ekonoom, wat 'n 'sosiale markekonomie' bepleit, in wese 'n vryemarkekonomie met regeringsregulering in te stel om die vorming van monopolieë te voorkom. of kartelle en 'n welsynstaat om sosiale behoeftes te beskerm.