Foto deur Bex Walton / Flickr
Ek is 'n paar jaar gelede gediagnoseer op die ouderdom van 27. Maar as ek terugkyk, was die tekens altyd daar. Ek het nog altyd intense 'spesiale belangstellings' wat tussen 'n passie en 'n obsessie vorm. As kind was ek byvoorbeeld obsessief om Barbie-poppe in te samel, nie om mee te speel nie, maar om die 'perfekte' Barbie-poppeshuis te skep, kompleet met meubels vervaardig uit kartondoeltjies en 'n groot hoeveelheid gom en glitter.
Die meeste neurotipiese mense het gunsteling belangstellings, maar hulle s'n is meer soos stokperdjies wat hulle kan inhaal as die lewe besig is. Vir outistiese individue soos ek, is die teendeel waar. Ons het dit dikwels nodig spesiale belange om gesond te bly in 'n wêreld wat so verbasend kompleks kan wees - sulke belangstellings kan voorspelbaarheid, fokus en groot beloning bied.
My belangstelling in plastiekmense het intussen verander in 'n diep fassinasie met die verstaan ​​van regte mense. Ek voel vandag gelukkig om sielkunde te studeer as deel van my PhD. 'N Ander van my spesiale belangstellings is literêre fiksie. Vandat ek klein was, het ek wragtig gelees.
Wat ek die meeste aanloklik gevind het oor literatuur, was die moontlikheid om sosiale reëls, verwagtinge, hoe om uitdagings te hanteer en nog baie meer te leer, alles uit die gemak van my leunstoel, sonder die risiko om die verkeerde ding te sê of 'n fout te maak. Dit is veral tipies vir baie outistiese mense vroue maar ook baie mans wat eksplisiet oor die sosiale wêreld leer deur middel van literatuur, maar ook sepies, films en om na ander te kyk. Ons gebruik dan wat ons in sosiale situasies geleer het, om ons gebrek aan sosiale instink te 'kamoefleer' en ons op te tree volgens die sosiale reëls van die spesifieke situasie.
Ongelukkig het my in literatuurondervinding my nie toegerus met al die begrip en vaardighede wat ek nodig gehad het om die ingewikkelde sosiale reëls van die tienerlewe die hoof te bied nie. Toe ek 13 word en na die hoërskool verhuis, het dit vir my verkeerd gegaan. Ek het nie die sosiale reëls in die enorme konkrete monoliet wat my hel geword het, verstaan ​​nie, en ek het sleg begin boelie.
'N Meisie het byvoorbeeld eenkeer in die gang na my gespoeg, en op die stadium het ek haar meegedeel dat die spoeg van iemand beskou word as 'n misdryf van algemene aanranding ingevolge die Strafregtelike Wet. Die meisie en haar vriendinne het baie gelag en dit het net die situasie laat styg. Ek het gedink dit sal hulle destyds afskrik, maar as ek terugkyk, het ek nie verstaan ​​hoe om 'my kop neer te hou' en uit die pad te bly nie.
Die afknouery het my baie angstig gelaat, terwyl ek gedurig gevoel het asof die boelies op die punt was om uit my klerekas te bars. Ek sou nie in die openbaar uitgaan as ek dit kon help nie, en nagmerries het my slaap geteister.
Die Amerikaanse skrywer Paul Collins, wie se seun outisties is, het in geskryf Nie eens verkeerd nie: avonture in outisme (2004) dat: 'Autiste is die uiteindelike vierkantige penne, en die probleem om 'n vierkantige pen in 'n ronde gat te stamp, is nie dat die hamer hard werk nie. Dit is dat jy die pen vernietig. ' Uit my eie ervaring kan ek sê dat die sosiale druk van grootword 'n toksiese omgewing vir ons outiste kan wees, omdat ons gedwing word om aan die norme te voldoen of uitstaan ​​en boelie te waag en trauma.
Met nadenke was die volgende waarskuwingsteken dat ek outisties was my eerste ervaring van universiteit, op 'n plek wat ek sou wou vergeet, om Engelse letterkunde te studeer. Ek het met 'n motor vol boeke opgedaag en was geskok oor die persoon wat langs ons parkeer het wat kiste met alkohol afgelaai het. Ek het geweldig gesukkel met die sosiale kant van die universiteit, insluitend die luide kroeë en klubs, wat my sintuie aangerand het en dae daarna my ore laat lui het. Na twee termyn is ek weg.
'N Paar jaar terug vorentoe en ek het weer probeer om hierdie eksperimentele sielkunde aan Oxford te studeer. Dit was heerlik om intellektueel gestimuleer te word deur die onderwerp van die menslike gees, en ek kon passievol werk vir alle ure en vermy die klubbande en die meer sosiaal oorweldigende aspekte van universiteit sonder dat iemand dit vreemd dink. Ek het my intellektuele nis gevind: ek kon my spesiale belangstelling - mense - nastreef en ek het selfs 'n nuwe spesiale belangstelling in roei gevind.
Die neurotipiese wêreld kan skokkend wees, maar ek het in Oxford geleer dat outistiese mense, soos orgideë, kan floreer in 'n omgewing wat ons pas. Ek weet byvoorbeeld van 'n suksesvolle outistiese man wat van bordspeletjies hou, en hy werk in 'n bordspelkafee. Ek wil glo dat daar 'n nis is vir elke outistiese individu, selfs al is dit 'n bietjie begrip van ander en 'n paar aanpassings nodig, soos om helder ligte te verwyder om sensoriese oorbelasting te verminder.
AIn hierdie stadium was my geestesgesondheid die beste wat dit vir 'n lang tyd was. Slegte dinge kan egter onverwags gebeur. Ek het oor die Magdalen Bridge in Oxford gestap saam met my goeie vriend Tess in 2012. Ons was sorgeloos, gesels oor ons gapende jaar en geniet die sonskyn. 'N Man wat verby ons stap, spring meteens op my met sy hande om my nek en probeer my wurg. Ek het gesukkel en uiteindelik weggekom. Ek het gedink hoe vreemd dit was dat hierdie aaklige ding gebeur het, en tog het ek my bewustelik en asemhaal. Niks het verander nie, maar alles het ook verander.
Na die aanval het ek van kleins af 'n herhaling van geestesgesondheidsprobleme ontwikkel. Ek het meer en meer sleg geword. Ek was angstig, obsessief, depressief en het selfmoordgevoelens begin ervaar. Ek was oorweldig deur die wêreld deur net te wees en het nie geweet hoe om dit aan te pak nie.
Ek het my beperkte geestelike energie in my akademiese studies gestort om my groeiende ongelukkigheid te verberg, en ek het 'n mededingende studiebeurs gewen om 'n PhD aan Oxford te begin. Maar ek het steeds 'anders' gevoel en nog nooit regtig probleme met my geestesgesondheid hanteer nie. Die spanning gemonteer.
Op 'n desperate oomblik het ek aanlyn gekoop en elke selfhelpboek gekoop wat ek kon vind. Ek het 'n week in my kamer gekuier om myself deur middel van onderwys te genees. Toe die besef kom dat dit onwaarskynlik is, het ek na onder gekom. Ek is in die hospitaal opgeneem, maar elke klinikus het nie saamgestem oor my diagnose nie. Die meeste het opgemerk dat hulle voel dat hulle 'iets mis'.
Uiteindelik het ek 'n afspraak met 'n top psigiater in Oxfordshire gemaak. Ek het drie uur saam met hom deurgebring oor my lewe, my geestesgesondheid en my gevoelens om anders te wees. Na hierdie reuse-sessie draai hy na my en sê: 'Eloise, ek glo dat jy outisties is.' Hy het my meegedeel dat vroulike outisme moeiliker is om op te spoor, omdat ons geneig is om beter te wees om ons sosiale probleme te 'kamoefleer'. Terselfdertyd het hy verduidelik hoe die druk om meedoënloos te probeer inpas in te pas op ons geestesgesondheid.
Die ontvangs van hierdie diagnose was 'n groot verligting. Uiteindelik was iemand seker oor iets - in 'n mate het ek nie omgegee wat dit was nie, ek wou net 'n antwoord hê. Nou het ek 'n verduideliking gehad waarom ek altyd anders gevoel het.
As ek, het ek elke boek wat ek oor vroue op outisme kon vind, bymekaargemaak en almal gelees. Ek het na konferensies gegaan oor outisme en outisme by vroue, en ek het met kundiges gesels. Ek het oor my ervarings geskryf, ek het met vriende en familie gepraat. Ek het my liefde vir leer gebruik om myself lief te hê.
Ek het uiteindelik teruggekeer om vir my PhD te studeer. Ek is mal oor my studies en dit het waarskynlik een van my spesiale belangstellings geword. Ek sien uit na elke dag wat ek in die laboratorium spandeer, of ek nou neuro-beelddata analiseer of akademiese artikels skryf.
Uiteindelik het ek my kritiese denke begin toepas op die vraag na outisme. U sou kon sê dat dit een van my spesiale belangstellings geword het. Ek het my eie situasie ondersoek met die doel om ook ander soos ek te help. Ek kan nie die verlede terugspoel en die slegte ervarings wat ek gehad het, oplos nie. Maar ek kan hulle gebruik om my te help om ander te help. Outisme fassineer my vir sy wetenskaplike probleme, maar ook omdat ek dit geleef het en ek weet hoe dit voel.
Ek het vroeg al 'n groot weerstand teen anders gevoel. Maar ek het besef dat dit nie gaan om anders te wees as om anders te wees nie, dit gaan oor die mees outentieke weergawe van jouself, veral in verhoudings, omdat die deel en uitdrukking van 'n mens se ware self met ander openheid, opregtheid en vertroue kan verhoog. .
Ek dink 'n groot deel van my reis was om myself te aanvaar soos ek is en om op te hou om desperaat te probeer inpas. Ek is wie ek is, ek is outisties en trots, ek is anders, en dit gaan vir die eerste keer in my lewe goed.
Eloise Stark is 'n DPhil-student in psigiatrie aan die Universiteit van Oxford. Sy blog vir Student Minds en The Mental Elf en skryf vir Die sielkundige.