ŉ Ope brief: ‘Júlle is aandadig’ANC se logo op ‘n muur in Soweto, Johannesburg. Foto: Ben Sutherland/Flickr.com Deur Monica Mynhardt Dit gaan sleg met Suid-Afrika. Die land is besig om stadigaan ineen te stort wat infrastruktuur en beleidskwessies betref. Selfverrykende politici is besig om gewetenloos ons land van alle eer en vooruitsigte kaal te stroop. Hierdie is egter nie ’n nuwe verskynsel nie – dit gebeur reeds vir etlike jare met die burgers van ons land wat skynbaar verlam staan en toekyk. Beslis nié almal nie, maar wel net genoeg om ons in hierdie benarde toestand te hou. As burgers van ’n demokrasie is ons egter allermins uitgelewer aan skaapagtige lojaliteit teenoor diegene wat ons indoen. As burgers van ’n demokrasie beskik ons oor die mag om politici se mag aan hulle toe te eien wanneer hulle dit verdien, en weg te neem wanneer hulle dit misbruik. Dit lyk egter asof die meerderheid Suid-Afrikaners nie daarin belangstel om hierdie demokratiese reg tot voordeel van ons land uit te oefen nie – die ANC bly ná vanjaar se verkiesing steeds aan die bewind. Die ANC het nie ’n wonderlike geskiedenis as regerende party nie. Nie net het hulle oor die afgelope paar dekades bewys dat hulle nie die vermoë het om ’n land suksesvol te regeer nie. Die ANC se onbevoegdheid om net basiese dienste te lewer en elementêre administratiewe funksies te vervul, het ons land stadig maar seker begin verwoes. Eerder as om ons potensiaal as land te help ontsluit, het hierdie regering ons verdoem tot sukkelende staat. Benewens dít het hulle besluit om hierdie ongelooflike belangrike magsposisie te misbruik deur hulself te verryk ten koste van die landsburgers. Aanvanklik het ons gedink en gehoop dat staatskaping by die Gupta-familie en ANC elite begin en geëindig het. Ons moes egter oor die afgelope nege maande sit en luister hoe staatskaping aansienlik meer verreikend was as wat enigeen sou kon dink. Hierdie immorele selfverryking het byna elke afdeling en vlak van die openbare sektor infiltreer. Dit was asof die ganse ANC en alle vennote meegesleur geraak het in hierdie korrupsie. Tog is dit ná vanjaar se nasionale verkiesing duidelik dat hierdie skreiende bewyse nie genoeg is om die ANC te onttroon nie. Dié party het ’n basis van staatsafhanklike lojaliste gekweek wat tot die dood toe by hulle sal staan. Hoewel die ANC se steun oor die jare heen wel afgeneem het, was die hoeveelheid mense wat deur hierdie party se herhaaldelike mislukkings ontnugter geword het, nog nie genoeg om ’n wesenlike verandering teweeg te bring nie. Die meerderheid Suid-Afrikaners gaan voort om tydens verkiesings hierdie party se wandade goed te keur en toe te laat. So het 8 Mei vir ons weer ’n geleentheid gebied om mag te ontneem van diegene wat dit nie verdien nie en te gee aan dié wat eerder doen. Vroeër die verkiesingseisoen het die ANC hul kandidaatlyste vir die komende verkiesing bekendgemaak. Hierdeur het die regerende party bevestig dat hy homself gaan preserveer ten koste van die ganse Suid-Afrika. Hierin verskyn drie uiters kontroversiële name: Nomvula Mokonyane, Mosebenzi Zwane en Malusi Gigaba. Dié drie was almal die afgelope sewe maande as beweerde medepligtiges tot staatskaping uitgewys. Die ANC se sekretaris-generaal, Ace Magashule, het hierop gesê dat dit slegs aantygings is en dat daar nog nie konkrete bewyse is wat enige iets staaf nie. Magashule, wat sélf een van die mees omstrede, korrupte en gevaarlike ANC-lede tans is, staan ook steeds aan die hoof van ’n groot magsblok in die ANC. Daar is ’n ganse boek geskryf oor hoe hy oor die afgelope 40 jaar sy politieke pad geplavei het met moord en korrupsie. Die blatante arrogansie van die ANC het hiermee baie duidelik geword. Dié drie was medepligtiges, nou is hulle parlementslede. Hierdie gebaar spreek van ’n party wat so blind van magsbeheptheid geword het, dat hulle optree asof hulle onaantasbaar is. Die ANC het vir té lank weggekom met al hul onderduimshede en vernietigende beleid en sodoende gewoond geraak daaraan. Hul aanname dat hulle met byna enige iets kan wegkom, was tot dusver ook nie so vreeslik verkeerd nie – Suid-Afrikaners het hulle die afgelope 25 jaar, en nou weereens, die mag gegee ten spyte van alle aanduidings dat dit die verkeerde ding is om te doen. Die ANC het dit baie duidelik gemaak presies waar húl prioriteite lê. Die belangrike vraag is dan nou of die meerderheid van óns, die kiesers, se prioriteite in die toekoms weer by hierdie openlik erkende kriminele organisasie gaan lê. Alle Suid-Afrikaners wil beslis nié die ANC as regerende party hê nie. Die hartseer ding is egter dat álmal se lot deur die meerderheid se stem bepaal word. Solank as wat die meerderheid die ANC aan bewind hou, gaan ’n uitsonderlik uitdagende toekoms ons in die gesig staar. ’n Demokratiese bestel impliseer dat die regerende party se mag net so ver strek as dít wat die mense bereid is om aan hulle toe te eien. Politici kan net mag misbruik indien hulle dit kan verkrý. Landsburgers is dus allermins in ’n magtelose posisie wat die stand van sake in ons land betref. Dit is juis hierdie magtige invloed van die kiesers wat die koers van ons land kan bepaal. Diegene wat hierdie mag nie aanwend om vooruitgang teweeg te bring nie, kan net so aanspreeklik gehou word as die politici wat húl mag verkeerd gebruik. George Orwell het die gewigtigheid van hierdie verantwoordelikheid opgesom deur te sê: “Mense wat korrupte politici verkies, is nie slagoffers nie, maar medepligtiges.” Almal wat die afgelope verkiesing ANC-kiesers, -kaders en -kamerade was, dra by tot Suid-Afrika se dodelike agteruitgang – júlle ís aandadig.