Jerrol F. Custer - Inligting - 2022
Jerrol F. Custer
Jerrol Francis Custer is gebore in 1941. Hy het by die Amerikaanse vloot aangesluit en uiteindelik 'n radiologietegnikus by die Bethesda Naval Hospital geword. Toe John F. Kennedy op 22 November 1963 vermoor is, is sy lyk na Bethesda geneem en Custer is gevra om X-strale van Kennedy se liggaam te neem.
Custer was 'n goeie vriend van Dennis D. David. Beide mans het die 16 mm-film, skyfies en swart-en-wit foto's van die Kennedy-lykskouing gesien wat deur William Pitzer, hoof van die oudio/visuele afdeling in die Bethesda Naval Hospital, vervaardig is.
Volgens dr Joseph Humes was Pitzer nie by die lykskouing nie. Hy het egter erken dat die Bethesda-vloothospitaal toegerus is met geslote kringtelevisie. Dit was Pitzer se verantwoordelikheid en het deur die jare hierdie fasiliteite gebruik om instruksiefilms te maak. Dit is dus moontlik dat Pitzer in die geheim 'n 16 mm-film van die lykskouing op die lyk van president Kennedy gemaak het, sonder om in die lykskouingskamer te wees toe dit uitgevoer is.
William Pitzer besluit om in 1966 af te tree. Hy het aan vriende gesê dat hy 'n goeie werk gekry het om vir 'n televisiestasie te werk. Daar word geglo dat hy van plan was om 'n program te maak oor die moord op Kennedy. Op 29 Oktober 1966 is luitenant -bevelvoerder William B. Pitzer dood aangetref by die Naval Medical School, Bethesda. Navorsings deur die Naval Investigative Service en die Federale Buro vir Ondersoek het later tot die gevolgtrekking gekom dat 'n skietwond aan die kop self toegedien is.
Custer was diep geskok oor die dood van Pitzer. Hy het aan die navorser, William Matson Law, gesê: "Ek het besef dat die regering kan doen wat hulle wil, wanneer hulle wil, en so gereeld as wat hulle wil. Ek het 35 jaar stilgebly ... Waaragtig, die enigste ding wat ek dink het my eintlik gered omdat hulle gevoel het dat ek te laag op die totempaal was om oor bekommerd te wees ... Later in die ry het ek gedink: 'Wel, dit is tyd dat die waarheid moet uitkom.'
Custer moes ná die lykskouing 'n 'mondeling -bevel' onderteken. Dit is eers herroep totdat die House Select Committee on Assassinations in 1977 begin het om die saak te ondersoek.
In 1980 is 'n onderhoud met Jerrol Custer gevoer deur Vincent Palamara en David Lifton vir Beste bewyse: die navorsingsvideo (1990). Hy verskyn ook in die televisiedokumentêr, JFK: 'n Onopgeloste moord.
Op 28 Oktober 1997 het Jerrol Custer 'n depot gelewer aan die Assassination Records Review Board (ARRB). Hy beweer dat hy seker is dat hy x-strale van die C3/C4-gebied van die nek geneem het en dat die x-strale talle fragmente getoon het. Custer het bygevoeg dat hy vermoed die rede waarom die x-strale verdwyn het, is dat dit 'n groot aantal koeëlfragmente toon. Volgens die navorser, Michael T. Griffith: "Custer is byna seker korrek. Waarom anders sou die x-strale onderdruk word? Die raketfragmente wat deur Custer beskryf word, is nog 'n noodlottige slag vir die teorie van alleen-geweer, wat weer beteken dat daar was meer as een skieter. "
Hy is ondervra deur William Matson Law vir sy boek, In die oog van die geskiedenis: openbaarmakings in die JFK Assassination Medical Evidence. Custer het aan Law gesê dat Kennedy se nekwond deur die mens gemaak is: "Daar was geen hegtingsmerke nie. Dit was 'n groot gapende gat." Custer beweer ook dat 'n koeëlfragment uit Kennedy se rug geval het: "Dit was nie volledig nie, want daar was 'n mate van fragmentasie. 'N Gebied van vernietiging op die koeël." Hierdie koeël is deur FBI -agente, Francis X. O'Neill en James W. Sibert, weggeneem.
Custer het sy werk as toesighoudende X-straal tegnikus verloor. Daarna werk hy as 'n gewapende veiligheidswag in Pittsburgh. Jerrol Francis Custer sterf in 2000 aan 'n massiewe hartaanval.
Wet: Hoe het u gevoel as die radiologietegnikus-wat u gesien het, die X-strale geneem het, u hande op die liggaam van die president van die Verenigde State gesit het, en die getuienis wat u een ding vertel, maar tog die verslag (van die Warren Kommissie) sê iets anders.
Custer: Dit is my land. Ek het in die Amerikaanse vloot gedien omdat ek geweet het dat hulle wil hê ek moet dien en dat hulle my nodig het. Maar dit was nogal ontnugterend omdat ek die waarheid van die saak geken het. Ek het geweet hoekom. Ek sal nie vir jou jok nie-gedurende daardie tyd het ek gedoen wat vir my gesê is. En ek het nogal daarna gekyk en gedink: "Wel, wag 'n bietjie. Dit is nie reg nie. Dit kan nie wees nie." Maar namate ek ouer geword het, het ek dit meer met ervare oë bekyk, en met ervare oë die bewyse baie nader bekyk. Ek het baie slimmer geword en ek het besef dat die regering kan doen wat hulle wil, wanneer hulle wil en so gereeld as wat hulle wil. Ek het 35 jaar lank stilgebly. Op 'n dag het ek en my vrou na 'n fliek gegaan en hulle het die J FK-moord opgehef en gesê dit is toevallig dat soveel getuies om onbekende redes gesterf het, of hartaanvalle, serebrale vaskulêre ongelukke-en ek het net daar gesit en gedink myself, "My God! Dit kan met my gebeur." Trouens, die enigste ding wat ek dink wat my tush eintlik gered het, was dat hulle gevoel het dat ek te laag op die totempaal was om oor bekommerd te wees. Maar dit het my letterlik kwaad gemaak. Later het ek gedink: 'Wel, dit is tyd dat die waarheid na vore moet kom.'
Wet: laat ons nou stap vir stap deur die foto's gaan. Wat kan u my vertel oor hierdie spesifieke een, die 'staar van die dood' prentjie (foto 1). Wat steur jou die meeste aan hierdie foto.
Custer: Basies die wond op die nek, 'n tracheotomiese wond. Toe ons die nek afneem, het ons twee uitsigte oor die nek geneem. 'N Reguit aansig en eenkant. Nou, in die reguit aansig, in daardie gebied, het u eintlik koeëlfragment gesien, ook beenbreuke waar die koeël deurgegaan het. Dieselfde ding op die laterale, maar dit het u die verskillende perspektief gewys. Soos ek al gesê het, is 'n goeie manier om die diepte van 'n spesifieke fragment te bepaal deur twee vlakke van belang te neem en dan die afstand te meet.
Toe ek die lyk die eerste keer sien, was die nek presies so (foto 1); daar was geen hegtingstekens nie. Dit was 'n groot gapende gat.
Wet: En was dit volgens jou die mens gemaak?
Custer: Absoluut. U kon sien waar dit deur die mens gemaak is. Waar hulle 'n skalpel geneem het en oor en onder gegaan het, kan u die afmerkings hier sien sny (wys na die onderste gedeelte van die wond).
Wet: dink u in werklikheid dat dit 'n skalpelmerk is?
Wet: dink u nie dat dit deel is van 'n kogelwond nie?
Wet: Baie navorsers het gesê dat-wat u hier sien-hierdie klein gedeelte hier deel uitmaak van 'n kogelwond.
Custer: U kon die vel sien waar die vel geskei is. As 'n koeëlfragment daar deurgekom het - 'n koeël het daar deurgegaan - sou dit onreëlmatig geskei wees. Dit was netjies asof die vel geskei was, asof iemand 'n liniaal geneem het en die vel net geskei het. Daar was glad nie vertandings daarop nie. Dit was perfek. Dit is een ding vir die boeke. Twee films ontbreek: die AP en servikale ruggraat. Hulle is nie in die argiewe nie. Eintlik, want dit is deel van die bewyse. Een rede waarom Pitzer vermoor is, is omdat die leuen besig was om films oor die lyk en die galery te neem. In daardie tyd het mense 'n aanval gehad: "Wat is u status? Wat is u toestemming? Waarom is u hier? Stop dit nou! Verdryf die man." '
Wet: Wie was William Pitzer?
Custer: Hy was destyds die hoof van die fotografiese afdeling van die National Naval Medical Center. Hy en Dennis David was vriende, langtermynvriende. Dennis was nie die aand aan diens nie, maar hoofman Pitzer '. Ek onthou hoe ek hom die aand gesien het en hy was oral. Ek bedoel oral waar jy gegaan het, het jy Chief Pitzer gesien. Hy was daar. En dit is snaaks dat die man-hy nooit opgemerk het wat om hom was nie. Hy het die opskudding afgeskakel en hy het sy werk gedoen. Dit is wat hy betaal is om te doen.
Wet: Wat het hy presies gedoen?
Custer: Fliek neem.
Wet: neem hy 'n film van die lykskouing?
Wet: En het jy dit gesien?
Custer: Ek het dit gesien. Later is gebring dat bevelvoerder Pitzer - natuurlik het hy bevelvoerder verder in die ry - selfmoord gepleeg het deur sy brein uit te blaas deur 'n geweer in sy regterhand te steek en homself te skiet.
Wet: Wat is so ongewoon daaraan as u selfmoord gaan pleeg?
Custer: Wel, dit is nogal snaaks. Hoe kan u selfmoord pleeg as u 'n misvormde regterhand het? Kan dit nie 'n geweer hou nie? Dit was 'n aanduiding van 'n geboortedefek. En Dennis David het dit geweet. Almal wat die hoofman geken het, het dit geweet en dit was duidelik die aand. Toe hy die flieks neem, kon jy sien dat die hand vervorm is. Maar selfmoord was die rede vir die dood op sy doodsertifikaat, wat volgens my deel was van die toesmeerdery. Sien, jy moet daar wees. Jy moet sien wat aangaan. Alles is eenvoudig en eenvoudig. Dis daar! Dit is reg voor jou! Die regering voel die kenners, sogenaamde kundiges, gaan na alles behalwe die neus op hul gesigte kyk. En as u net stop en kyk wat voor u is, en nie probeer om te veronderstel nie: 'Dit is hoekom, daarom het dit gebeur'. My God-Kennedy se skedel is agteruit gestoot! Basiese fisika! U moes 'n krag van voor af gehad het! As u 'n krag van agter af gehad het, sou alles vorentoe gestoot gewees het. Gesonde verstand! Dit verg nie 'n genie om die een uit te vind nie.
Wet: Keer terug na foto 1. Wat toon dit? Wat is die belangrikheid daarvan?
Custer: Wel, soos ek al voorheen gesê het, toon dit die tracheotomiese wond, die opening, wat 'n koeëlgat was. Die gebrek wat u om die oog kan sien - ek moet dit nou na vore bring. Ek kan hierdie foto's nie bevestig nie, want ek het niks daarmee te doen nie. Al wat ek kan sê, is wat ek toevallig gesien het. Die oog het destyds meer uitgesteek, maar daar is niks om te sê dat die oog nie weer ingedruk is nie. Omdat daar ook 'n mortis daar was wat sy werk gedoen het, was sy werk besig om te herstel, wat die liggaam meer presenteer.
Laat ek na die ander foto's gaan om die massiewe vernietiging van die skedel te wys. Dit gaan hier 'n bietjie buite die middel wees. As u 'n koningsgrootte opening sien. Wat is dit? Wonder jy ooit?
Wet: ek wonder oor hulle almal.
Custer: Kyk na die opening hier.
Wet: Wat sê dit vir jou?
Custer: Dis 'n gat. Dit sal mettertyd na vore gebring word. Sien, ek kan net so ver hiermee gaan. Daar is baie meer inligting wat eers wettiglik na vore gebring moet word. Dan sal t baie meer verdiep. Maar dit is 'n gat. En dit kan bewys word deur rekenaarverbetering. Beslis: geen ifs, ens, of buts daaroor nie. Hulle kan kla en sê: "Nee, dit is nie wat dit is nie."
Wet: En die volgende een?
Custer: Jy sien Kennedy op sy rug. Die toestand van die kopvel, hoe gekartel dit is, versnipper. As gevolg van fragmentasie van die koeël, as gevolg van fragmentasie van die been. Tydens die lykskouing is die volledige skedel alleen deur die vel vasgehou. Maar u kan die kopvel neem en vorentoe, agtertoe trek, op enige manier, vorm of vorm wat u wil doen. Dit was nie heeltemal geheg nie.
Wet: Sy gesig was op daardie stadium pap en beweegbaar?
Custer: sag en beweegbaar.
Wet: Ja, maar u kon dit nie genoeg terugtrek om die gebrek aan die agterkant van die kop te bedek nie?
Custer: U kan dit oor die gebrek draai. Wet: Kan jy?
Custer: Ja. Daar was genoeg daarvan. Maar dit was bloedig. Daar was breinselle, breinfragmente, allerhande dinge. Nare goed. Hier is een ding wat baie navorsers nagmerries gee. Hierdie dutjie (bo die regteroor): baie mense voel dat dit deur die mens gemaak is. Om die waarheid te sê, op daardie tydstip het ek die flap nie gesien nie.
Wet: Hierdie klep was nie daar nie.
Custer: Nie daar nie. Ek kan nie getuig van wat gedoen is nadat ek vertrek het nie. Die mortier was daar, dinge word gedoen, meer dele van die skedel is die aand ontvang. Kogelfragmente is ontvang nadat ek vertrek het.
Wet: Kom ons praat 'n oomblik oor die X-straalfilms-ek het iewers gelees dat u ekstra stelle X-strale geneem het.
Custer: Wel, nie ekstra stelle nie. Ek het dubbel gelaai.
Wet: Wat beteken 'dubbel gelaai'?
Custer: U sit twee films in-u moet onthou dat 'n X-straal-kasset twee skerms het en dit is geaktiveerde skerms. As die X-straal deur hulle gaan, word hulle ligter en kry u 'n beeld op die film. As een film dus 'n bietjie te donker is, is een film net reg.
Wet: Goed. So, wat het jy met hulle gedoen?
Custer: Ek hardloop [dit wil sê, verwerk] die een film en sit die ander film in die ligvaste boks. Die verwerker was 'n ou Pako -eenheid. Dit was soos 'n tafel waar jy jou film inloop en onder was daar 'n ligvaste boks. Jy neem die een, sit dit in en sit die ander in die boks. Ek het elke film wat ek geneem het, deurgegaan en nadat alles die aand verby was. Ek het teruggekom en die films in die ligvaste boks laat loop, dit was ook goed. Ek sit dit in een van die posvouers. Hulle het hulle vasgemaak en die langste tyd daar gehou.
Wet: Hoe lank dink u was hulle daar onontdek?
Custer: Paar maande.
Law: En wat het met hierdie films gebeur?
Custer: Ek het hulle vernietig.
Wet: Waarom het u dit gedoen?
Custer: As gevolg van die gag -bestelling wat ek onderteken het. Ek het hulle nie dadelik vernietig nie. Nadat ek daaroor gedink het en 'n bietjie daaroor nadink en gedink het: 'Wel, as hierdie films iewers langs die lyn verskyn, gaan hulle dit na my terugspoor. En raai wie se liggaam gaan beland in die tronk. " Ek het nooit gedink dat hulle later in die pad miljoene werd kon gewees het nie. Of hulle kon die hele probleem opgelos het.
Palamara: As gevolg van die ontbrekende X-strale, ontbrekende materiaal, kon u dit opgelos het.
Custer: Maar ek kan ook dood wees.
Wet: Aangesien daar oor die jare verskeie sterftes was, het daar 'n paar onverklaarbare dinge gebeur met mense wat baie met die saak te doen gehad het, vier-en-dertig jaar later, en dit gaan oor vyf-en-dertig jaar, is u dan bang?
Custer: As ek nee sou sê, sou ek jok. Ek het nog 'n bietjie. Daar is steeds mense in die omgewing wat nie geïmpliseer wil word nie. Wie het met die een-bullet-teorie vorendag gekom? Moet ek meer sê? Een koeël? Komaan. Die koeël moes 'n fantastiese dans doen.
Palamara: Dink u dat daar op enige manier met die liggaam gepeuter is?
Wet: ek weet dit is 'n mening, maar u is 'n mediese persoon.
Custer: Kom ons stel dit so. Met soveel dinge, soveel bedekking, soveel invloed, was daar druk op die aand, en ek sou dit nie by hulle verbysteek nie. Hulle het 'n onervare radioloog gehad. Hulle het vir hom gesê om te kyk vir koeëls wat ingekom het en nie uitgekom het nie. En 'n forensiese patoloog sou na die persoon kyk en sê: "Jy is mal. Ons soek opsporing, ingang, uitgange, mate van neiging." Hulle het twee administratiewe patoloë gehad wat in die veertien jaar nie lykskouings gedoen het nie-al wat hulle gedoen het, was papierwerk en nog nooit 'n geregtelike doodsondersoek gedoen nie. Hulle het 'n invloedryke krag in die galery gehad wat die lykskouing letterlik deur die aand gelei het. Hulle het twee FBI -agente gehad wat hul eie klein pandemonium geskep het deur mense die nag te ondervra.
Wet: Kom ons maak 'n bietjie terug. As u sê dat daar 'n invloed in die galery was, praat u van Burkley? Of praat jy van iemand anders? Kom ons verduidelik dit.
Custer: Wel, laat ons dit so stel. Ek praat van JFK se persoonlike dokter. En hy het die aand laat weet: "Ek is die persoonlike dokter van JFK. U sal luister na wat ek sê. U sal doen wat ek sê"
Wet: Gaan voort met wat u van die geheime diensagente gaan sê, FBI?
Custer: Nou was daar ook geheime diensagente.
Palamara: Kellerman en Greer - was jy bekend met hulle? Het jy regtig - Custer: Nee. Hulle het nie heeltemal by ons betrokke geraak nie. Hulle het by die gesamentlike Chiefs gebly en dit.
Wet: was hulle daar in die galery?
Custer: Dit lyk ook of ek die ander twee here daar gesien het. Maar ek weet beslis dat Sibert en O'Neill daar was10 omdat hulle aan my heup vas was. Hulle was letterlik-hoe kan ek dit sê? Gedelegeer om by my te bly.
Wet: Wat was hul optrede? Hulle het 'n verslag ingedien waar hulle geskryf het: "Chirurgie van die koparea." En daar word bespiegel dat hulle dit geskryf het omdat hulle dit by 'n lykskouing by 'n dokter gehoor het.
Custer: Regs. Hier is die ding wat u moet onthou: hierdie twee here was leke. As 'n lykskouing uitgevoer word, word 'n operasie van die wonde uitgevoer, sodat hulle dit moontlik by Boswell of Humes, of Finck op daardie tydstip kon hoor, want hy het later opgedaag en was meer aggressief.
Wet: ons praat nou van Finck?
Custer: Regs. Hy was meer aggressief in sy maniere en prosedures as Boswell en Humes. Boswell en Humes was soos marionette.
Wet: Het dit gelyk asof hy gefrustreerd was deur te sê: 'Nee, u kan dit nie' of 'U moet dit nie doen nie' of 'Neem dit net so ver'?
Custer: Dit is nogal moeilik om te onthou. Omdat hy gedoen het wat vir hom gesê is, en as hy gefrustreerd was, het hy dit weggesteek.
Wet: Hy het dus basies saamgegaan.
Custer: Hy het saamgegaan.
Wet: het hy nie raas nie? Ek wil uitvind hoe julle almal onder uiterste druk moes verkeer.
Custer: O, ons is voortdurend dopgehou. Almal het ons dopgehou. Ag, daar was tye dat ek letterlik op mense moes skree om te beweeg. In die nabye omgewing neem u X-strale met 'n masjien wat ioniserende straling produseer, en u moes op 'n afstand van ses voet wees om veilig te wees.
Palamara: Was u bewus van die bewerings van - ek weet nie of dit admiraal of kaptein David Osborne was - oor die koeël wat uit die liggaam geval het nie? Tydens die lykskouing? Het u 'n hele koeël of 'n fragment uit president Kennedy sien val?
Custer: Wel, ek sou dit nie 'n fragment noem nie, ek sou sê dat dit 'n redelike goeie koeël was. Omdat dit so 'n bohaai geskep het. Hulle hardloop om met 'n stel tang-en hulle gryp dit, tel dit op en sit dit in 'n klein wasbak.
Wet: nou is dit die koeël-toe u die X-strale gedoen het, en u het hom op die tafel gehad en hom rondbeweeg, het u my nie op 'n stadium in 'n vorige gesprek vertel dat 'n koeëlfragment uit die president?
Custer: Dit was die tyd dat hulle dit gevind het.
Wet: Goed. En wat het gebeur? Wat was hulle houding? Wat het gebeur toe daardie koeëlfragment uitgeval het?
Custer: Ek het een van die patoloë gebel en gesê: "Haai, ons het 'n koeël hier." Toe hulle dit hoor, kom hulle van die verhoogde platform af en hardloop om en haal dit op. Toe kom Sibert en O'Neill ook daarheen en sê: "Wel, ons wil dit hê."
Palamara: Ja, hulle het 'n kwitansie vir 'n missiel geskryf, sodat mense dink dat dit semantiek is-was dit 'n fragment? So jy sê dit was nie 'n hele koeël nie? Dit was 'n aansienlike fragment van 'n koeël?
Custer: Dit was omtrent-sien, jy kom hier in die semantiek oor die grootte. Dit was onderskeibaar genoeg om te weet dat dit 'n koeël was.Dit was nie volledig nie, want daar was 'n mate van fragmentasie. Een of ander gebied van vernietiging op die koeël.
kom uit die regterkant van sy bors, breek sy regterpols en gaan in sy linkerbeen in. Dus, as u ons vertel dat die koeëlfragment uit die rug geval het, blaas dit die enkele koeëlteorie daar in die hel.
Palamara: En dit was ook te laag op die rug om die nek te verlaat.
Wet: En u is absoluut seker dat 'n koeëlfragment uit die rug geval het?
Wet: Die rugwond self. Geen twyfel daaroor nie.
Custer: Absoluut. Reg. Ons lig hom op en boem. Dis toe dat dit uitkom.
Palamara: Dit is ook 'n bevestiging vir David Osborne.
Wet: Dit sou die 'raket ontvang' van Sibert en O'Neill verduidelik.
Wet: Dit is iets wat ek wou uitklaar.
Custer: Hulle het alles wat die aand gebeur het, gedokumenteer. As iemand opstaan ​​en vertrek, het hulle dit gedokumenteer.
Wet: Na my begrip, die logboek, was daar 'n logboek wat gewoonlik bygehou word van mense wat in en uit die gebied gaan.
Wet: Is dit korrek? Custer: Regs.
Wet: Nou, soos ek dit verstaan, ontbreek dit. Custer: Dit is weg.
Wet: En word sedert die aand vermis.
Hier volg 'n kort opsomming van 'n paar van die historiese nuwe bewyse wat in die obduksie getuieonderhoude wat onlangs deur die House Select Committee on Assassinations (HSCA) van 1976-1979 uitgevoer is, en in onderhoude met sleutelgetuies wat die afgelope drie jaar deur die sluipmoord gevoer is, uitgevoer het. Rekordbeoordelingsraad (ARRB).
Wat onthul bogenoemde dokumente? Soos ons in 'n oomblik sal sien, bevat dit onder meer bewyse dat 'n koeël in die regte tempel by Kennedy getref het, dat daar 'n groot wond aan die agterkant van die skedel was (wat natuurlik aandui dat die koeël van voor af gekom het) en verlaat die agterkant van die kop), dat verskeie belangrike lykskouingsfoto's ontbreek, dat daar NIE 'n reguit pad van die Oswald -venster na die agterwond na die keelwond was nie (omdat die rugwond laer was as die keelwond en omdat Kennedy leun nie van die stoel af toe die rugmissiel slaan nie), dat selfs geheime diensagente geglo het dat daar 'n sameswering was, en dat lykskouingsfoto's verander is (natuurlik om 'n verkeerde indruk te gee van die rigting van die geweervuur ​​wat die president getref het ).
Hier is 'n paar van die belangrike nuwe onthullings:
* John Stringer het berig dat die keelwond ondersoek is. Dit is die belangrikste, want dit is 'n verdere bewys dat die lykskouingsdokters gelieg het toe hulle getuig dat hulle eers van die keelwond bewus was nadat dr. Humes Dallas gebel en met dr. Perry gepraat het.
* Robert Knudsen, fotograaf van die Withuis, het aan die HSCA gesê dat die sonde van die keelwond afwaarts gegaan het, wat beteken dat as die keelwond die uitgangspunt van die rugwond was, die rugwond laer was as die keelwond. Knudsen het gehelp met die hantering van die lykskouingsfoto's en was moontlik teenwoordig by die lykskouing. Die feit dat die rugwond laer as die keelwond was, vernietig die enkelkoeëlteorie.
* Dr. Pierre Finck, die enigste forensiese patoloog tydens die lykskouing, het aan die ARRB bevestig dat daar 'n fragmentspoor was wat van 'n punt naby die eksterne oksipitale uitsteeksel (EOP) na die gebied van die regterbaan (agter die regteroog) gegaan het ). Dit is 'n verdere bewys dat die wond van die agterste kop nie in die kuil was nie, maar eerder vier sentimeter laer, baie naby die EOP en net 'n paar sentimeter bokant die haarlyn. Waarom is dit so belangrik? Omdat geen koeël wat uit die Oswald -sluipskutternes gevuur is, daardie wond kon veroorsaak het nie, tensy Kennedy se kop byna 60 grade vorentoe gekantel is, wat die Zapruder -film en die Muchmore -film duidelik toon dat dit nie die geval was nie.
* Saundra Kay Spencer, soos vasgestel deur bewysstukke, verwerk die lykskouingsfoto's wat die geheime diensagent James Fox uit die lykskouing gebring het. Sy het egter geen swart en wit foto's verwerk nie, slegs negatiewe en kleur positiewe aspekte, en sy het aan die ARRB gesê dat sy geen van die lykskouingsfoto's nou as bewys verwerk het nie. Sy het gesê die bestaande lykskouingsfoto's was nie die wat sy verwerk het nie. Dit dui daarop dat die swart en wit lykskouingsfoto's elders verwerk is en dat daar twee stelle lykskouingsfoto's was.
* Joe O'Donnell, 'n Withuisfotograaf wat saam met Robert Knudsen gewerk het, het aan die ARRB gesê dat Knudsen vir hom lykskouingsfoto's gewys het wat 'n gat in die agterkant van die kop toon. Dit is nog 'n getuie wat 'n aansienlike wond aan die agterkant van die skedel gesien het. Die bewyse van 'n groot wond in die agterkant van Kennedy se kop is belangrik omdat die huidige lykskouingsfoto's nie so 'n wond toon nie. Op die lykskouingsfoto's is die agterkant van die kop feitlik onbeskadig. Kritici beweer dat die foto's verander is of dat die skedel kosmeties herstel is voordat die foto's geneem is om die groot wond aan die agterkant van die kop te verberg. 'N Groot wond aan die agterkant van die kop is natuurlik kenmerkend van 'n skoot van voor, nie van agter nie.
* O'Donnell het verder aan die ARRB gesê dat een van die lykskouingsfoto's wat Knudsen vir hom gewys het, 'n ingangswond in die regte tempel blyk te wees. Dit is belangrik, want daar was verskeie berigte uit Dallas oor 'n klein wondjie in een van die tempels. O'Donnell se rekening is sterk daarop gemik om hierdie verslae te bevestig. Volgens drie dokters wat dit ondersoek het, kan 'n gebrek wat ooreenstem met 'n ingewondingswond in die regte tempel op die x-strale van die lykskouing gesien word, waarvan een 'n kenner van neuroanatomie is en een ander 'n raad- gesertifiseerde radioloog).
* Tom Robinson, die sterrekundige, het bevestig wat hy reeds aan die HSCA gesê het oor die kwessie van 'n klein wond in die tempel, naamlik dat hy 'n klein gaatjie in die gebied van die regte tempel gesien het, en dat hy dit met was gevul het. Alhoewel Robinson bespiegel het dat die klein gaatjie deur 'n opwindende fragment gemaak is, is die gat 'n sterk bewys van 'n skoot van voor, in die lig van die berigte van 'n groot uitgangswond aan die agterkant van die kop en in die lig van die ander berigte van 'n toegangswond in een van die tempels. Die persman van die Withuis, Malcolm Kilduff, het die middag aan verslaggewers in die Parkland -hospitaal gesê dat dr Burkley vir hom gesê het dat 'n koeël die regte tempel binnegekom het, en dat Kilduff na sy eie regte tempel gewys het om die baan te illustreer. Dit is alles op film vasgelê. Een van die verslaggewers wat die perskonferensie bygewoon het, skryf in sy aantekeninge 'bullet het die regte tempel binnegekom' (of 'die regte tempel binnegekom').
* O'Donnell het gesê dat Knudsen vir hom ander lykskouingsfoto's gewys het waarop die agterkant van die kop ongeskonde was. Dit stem ooreen met die ander bewyse dat daar twee stelle lykskouingsfoto's was, een eg en die ander gewysig.
* Knudsen se vrou, Gloria Knudsen, en albei sy kinders, het aan ARRB -onderhoudvoerders gesê dat vier lykskouingsfoto's ontbreek en dat 'n ander foto 'erg verander' (en 'ernstig verander' is). Hulle het ook berig dat hy vir hulle gesê het dat vier of vyf van die lykskouingsfoto's wat hy deur die HSCA gewys het, nie verteenwoordig wat hy tydens die lykskouing gesien het nie.
* Mev. Knudsen berig dat Knudsen haar vertel het dat die agtergrond op die lykskouingsfoto's wat hy getoon het, verkeerd was. Dit stem ooreen met die verslae van ander getuies by die lykskouing dat die foto's op die agtergrond dinge op die agtergrond toon wat nie in die lykskouingskamer in die Bethesda Naval Hospital was nie.
* Knudsen se seun Bob onthou dat sy pa genoem het dat hy sonde in drie wonde gesit het. Die toilet het gesê dat daar slegs twee wonde aan die ingang was, een aan die agterkant en die ander laag op die agterkant van die kop. Drie ingangswonde beteken dat daar meer as een gewapende man moes gewees het.
* Knudsen het self aan die HSCA gesê dat hy ten minste twee probes in wonde ingedink het en dat hy geglo het dat hy 'n prentjie onthou waarin drie probes in wonde geplaas is. Weereens, drie wonde van ingang is gelyk aan sameswering, punt. Trouens, in hierdie geval kan twee probes sameswering beteken, aangesien dit onwaarskynlik is dat die patoloë die kopwond sou ondersoek het.
* Knudsen het in sy HSCA -onderhoud vrywillig gesê dat daar 'iets skemer' is aan die derde stuk film wat hy hanteer het. Ongelooflik het die HSCA -onderhoudvoerder hom nie gevra om sy kommentaar te verduidelik nie.
* Knudsen het bevestig dat Saundra Spencer fotografiese materiaal van kleur by die vlootlaboratorium verwerk het en dat hy persoonlik daarvan bewus was dat die swart en wit foto's elders geneem is.
* Die spesiale agent in beheer van die Miami Secret Service -kantoor het aan die HSCA gesê hy glo dat sommige elemente van die geheime diens moontlik by 'n sameswering by die sluipmoord betrokke was.
* Spesiale agent van die geheime diens, Elmer Moore, het dr. Malcolm Perry '' '' '' laat '' '' '' '' '' '' '' '' '' badge '' in 'n ingangswond. Dit is onthullend. Navorsers het altyd vermoed dat dr Perry onder druk was om sy aanvanklike (en baie vaste) diagnose dat die keelwond 'n ingangswond was, te verander.
* Robert Bouck, wat in 1963 die hoof van die Afdeling Beskermende Navorsing van die Geheime Diens was, het aan die HSCA gesê hy glo Kennedy is deur 'n sameswering vermoor.
* Spesiale agent Fox het in die Secret Service -laboratorium swart en wit lykafdrukke gemaak.
* Dr Robert Karnei, wat die lykskouing bekyk en bygestaan ​​het, het aan die ARRB gesê dat hy duidelik onthou dat 'n foto geneem is waarin 'n sonde in die lyk ingesteek is. So 'n foto kan nie op die lykskouingsfoto's gevind word nie.
* 'N Ander nuwe getuie wat deur die ARRB ontdek is, is John Van Hoesen. Van Hoesen was 'n mortis wat teenwoordig was toe Robinson die skedel herbou het. Hy het aan die ARRB gesê dat hy 'n 'oranje-grootte' gat agter in die kop gesien het. Terloops, Robinson het self aan die HSCA gesê dat hy baie duidelik onthou dat hy 'n groot wond agter in die skedel gesien het, en hy het selfs die wond vir die HSCA -onderhoudvoerder geskets. Robinson het hierdie wond natuurlik nie net vir 'n lang tyd gesien nie, maar hy het dit ook gehanteer. Gaan iemand ernstig voorstel dat Robinson hierdie wond "verwar" het vir 'n wond wat "regtig" bokant die regteroor was ?! (Die huidige alleen-gewapende teorie bevat, en die bestaande lykskouingsfoto's toon 'n groot wond bo die regteroor.
* Nog 'n nuwe getuie is Earl McDonald, 'n mediese fotograaf in die Bethesda Naval Hospital. McDonald het eintlik onder Stringer opgelei. McDonald het aan die ARRB gesê dat hy in Bethesda nog nooit gesien het dat iemand 'n metaalstut gebruik soos die een wat die kop in die lykskouingsfoto's hou nie. Ander mediese tegnici by die lykskouing het soortgelyke opmerkings gemaak, dit wil sê dat die agtergrond op die lykskouingsfoto's nie die lykskouingskamer in Bethesda toon nie.
* Die röntgentegnikus Jerrol Custer, wat by die lykskouing teenwoordig was en bygestaan ​​het met die lykskouing, het aan die ARRB getuig dat hy seker was dat hy x-strale van die C3/C4-gebied van die nek geneem het en dat die x- strale het talle fragmente getoon. Custer het 'n punt. Waarom anders sou die x-strale onderdruk word?
* Custer het aan die ARRB gesê dat hy 'n groot koeëlfragment van agter af sien val het toe die liggaam opgelig is vir die neem van x-strale.
* Custer het verder aan die ARRB gesê dat hy sy persoonlike merker tydens die lykskouing op die x-strale wou plaas, sodat hy dit kon identifiseer, maar dat hy nie almal kon merk nie, omdat 'n senior militêre offisier hom beveel het om hou op om hulle te merk.
Die Onvertelde Waarheid Van Generaal Custer
Generaal George Armstrong Custer bly 'n huishoudelike naam as die man wat tydens die Slag van die Little Bighorn in 1876 gesterf het. Die legendariese bloedbad, waarin Custer en meer as 200 ander soldate langs die Little Bighorn -rivier in Montana gesterf het, bly een van die mees omstrede verbintenisse in die geskiedenis. Sommige historici beweer dat Custer sy manne dwaas tot 'n sekere dood gelei het, selfs nadat hy gewaarsku is dat hy in die minderheid was, volgens Our Great American Heritage. Ander eer hom as een van die beste leiers van sy tyd. Hoe dan ook, Custer's Last Stand bly in die boeke as die 'ergste Amerikaanse militêre ramp ooit', soos Eyewitness to History verklaar.
Maar daar is meer aan die omstrede Custer as wat op die oog af lyk. Hy was, sê We Are the Mighty, 'n toegewyde burgeroorlogsoldaat wat na die Slag van Gettysburg as 'n nasionale held beskou is. Hy word dapper, onbeskaamd en 'n toegewyde man genoem - maar ook 'n vroom narsis wat onbesonne besluite geneem het en wie se mans hom nie kon uithou nie. In totaal het dit net 15 jaar geneem nadat Custer aan West Point gegradueer het om hom by Little Bighorn dood te maak. Tussendeur het die oënskynlik bekoorlike man 'n lewe gelei wat opmerklik bly, al was dit net omdat hy omtrent die gekste bevelvoerder van die vroeë Weste was. Lees verder vir 'n paar onbekende feite oor die historiese figuur wat Amerika graag haat.
Custer se voorvaders aan vaderskant, Paulus en Gertrude Küster, het omstreeks 1693 van die Rynland in Duitsland na die Noord -Amerikaanse Engelse kolonies gekom, waarskynlik onder duisende Palatyne wie se gang deur die Engelse regering gereël is om setlaars in New York en Pennsylvania te verkry.  
Volgens familiebriewe is Custer vernoem na George Armstrong, 'n predikant, in die hoop van sy vroom moeder dat haar seun by die geestelikes sou aansluit. 
Custer is gebore in New Rumley, Ohio, aan Emanuel Henry Custer (1806–1892), 'n boer en smid, en sy tweede vrou, Marie Ward Kirkpatrick (1807–1882), wat van Engelse en Skotse-Ierse afkoms was.  Hy het twee jonger broers, Thomas en Boston, gehad. Sy ander volbroers en susters was die gesin se jongste kind, Margaret Custer, en Nevin Custer, wat aan asma en rumatiek gely het. Custer het ook drie ouer halfbroers gehad.  Custer en sy broers het 'n lewenslange liefde vir praktiese grappies gekry, wat hulle onder die naaste familielede gespeel het.
Emanuel Custer was 'n uitgesproke Jacksoniaanse demokraat wat sy kinders op 'n vroeë ouderdom politiek en taaiheid geleer het. 
In 'n brief van 3 Februarie 1887 aan sy seun se weduwee, Libby, het hy 'n voorval vertel van toe George Custer (bekend as Autie) ongeveer vier jaar oud was:
'Hy moes 'n tand laat trek, en hy was baie bang vir bloed. en hy moet 'n goeie soldaat wees. huis toe, het ek hom aan die arm gelei. Hy het gespring en oorgeslaan en gesê: "Vader ek en jy kan al die Whigs in Michigan sweep." Ek het gedink dit sê baie, maar ek het hom nie weerspreek nie. " 
Om skool toe te gaan, het Custer saam met 'n ouer halfsuster en haar man in Monroe, Michigan, gewoon. Voordat Custer die Amerikaanse militêre akademie betree, het Custer die McNeely Normal School, later bekend as Hopedale Normal College, in Hopedale, Ohio, bygewoon. Dit was om onderwysers vir laerskole op te lei. By die bywoning van Hopedale was dit bekend dat Custer en klasmaat William Enos Emery steenkool saamgedra het om te help betaal vir hul kamer en kos. Nadat hy in 1856 aan die McNeely Normal School gestudeer het, het Custer skoolgehou in Cadiz, Ohio.  Sy eerste geliefde was Mary Jane Holland. 
Custer betree West Point as 'n kadet op 1 Julie 1857 as 'n lid van die klas van 1862. Sy klas was nege en sewentig kadette wat 'n vyfjarige studie begin. Met die uitbreek van die Amerikaanse burgeroorlog in 1861, is die kursus tot vier jaar verkort, en Custer en sy klas studeer op 24 Junie 1861. Hy was 34ste in 'n klas van 34 gegradueerdes: 23 klasmaats het om akademiese redes geval, terwyl 22 klasmaats het reeds bedank om by die Konfederasie aan te sluit. 
Gedurende sy lewe het Custer grense en reëls getoets. In sy vier jaar by West Point het hy 'n rekordtotaal van 726 swakhede bymekaargemaak, een van die slegste optrede in die geskiedenis van die akademie. Die plaaslike minister onthou Custer as "" die aanhitser van duiwelse komplotte tydens die diens en in die Sondagskool. Op die oog af het hy aandagtig en respekvol voorgekom, maar onder die gedagtes het dit ontwrig. " 'n Medekadet onthou Custer as verklaar dat daar slegs twee plekke in die klas was, die kop en die voet, en omdat hy geen begeerte het om die hoof te wees nie, streef hy daarna om die voet te wees. les of nie, het hy eenvoudig nie toegelaat dat dit hom lastig val nie. " die burgeroorlog het uitgebreek, en gevolglik het die Unie -leër skielik behoefte aan baie junior offisiere.
McClellan en Pleasanton Edit
Net soos die ander gegradueerdes, is Custer aangestel as 'n tweede luitenant. Hy is aangewys by die 2de Amerikaanse Kavalerieregiment en het die taak om vrywilligers in Washington, DC te boor. Op 21 Julie 1861 was hy saam met sy regiment tydens die Eerste Slag van Bull Run tydens die Manassas -veldtog, waar Winfield Scott, bevelvoerder van die weermag, hom verduidelik het om boodskappe aan generaal -majoor Irvin McDowell te dra. Na die geveg het Custer tot Oktober, toe hy siek geword het, aan die verdediging van Washington DC deelgeneem. Hy was afwesig uit sy eenheid tot Februarie 1862. In Maart het hy tot 4 April saam met die 2de Kavalerie aan die Skiereiland -veldtog (Maart tot Augustus) in Virginia deelgeneem.
Op 5 April dien Custer in die 5de Kavalerieregiment en neem deel aan die beleg van Yorktown, van 5 April tot 4 Mei en was assistent vir generaal -majoor George B. McClellan McClellan was in bevel van die Army of the Potomac tydens die Skiereiland -veldtog. Op 24 Mei 1862, tydens die agtervolging van die Konfederale Generaal Joseph E. Johnston op die Skiereiland, toe generaal McClellan en sy personeel 'n moontlike kruispunt aan die Chickahominy -rivier herken, stop hulle, en Custer luister na generaal John G. Barnard, 'Ek wens ek het geweet hoe diep dit is.' Custer stap vorentoe op sy perd uit na die middel van die rivier, draai na die verbaasde offisiere en skree triomfantlik: "McClellan, so diep is dit, generaal!" 
Custer is toegelaat om 'n aanval te lei met vier kompanie van die 4de Michigan Infanterie oor die Chickahominy -rivier bo New Bridge. Die aanval was suksesvol, wat gelei het tot die vang van 50 Konfederale soldate en die beslaglegging op die eerste Konfederale slagvlag van die oorlog. McClellan noem dit 'n 'baie dapper affêre' en wens Custer persoonlik geluk. In sy rol as assistent-vir-die-kamp vir McClellan, het Custer sy lewenslange strewe na publisiteit begin.  Custer is op 5 Junie 1862 bevorder tot die rang van kaptein. Op 17 Julie is hy teruggekeer na die rang van eerste luitenant.Hy neem deel aan die Maryland -veldtog in September tot Oktober, die Slag van South Mountain op 14 September, die Slag van Antietam op 17 September en die Maart na Warrenton, Virginia, in Oktober.
Op 9 Junie 1863 word Custer hulp van Brevet luitenant -kolonel Alfred Pleasonton, wat aan die bevel was van die Cavalry Corps, Army of the Potomac. Custer het aan sy diens onder Pleasonton gedink en gesê: "Ek glo nie 'n pa kan sy seun meer liefhê as wat generaal Pleasonton my liefhet nie."  Pleasonton se eerste opdrag was om die leër van Robert E. Lee op te spoor en noordwaarts deur die Shenandoah -vallei te beweeg aan die begin van die Gettysburg -veldtog.
Brigade bevel Edit
Pleasonton is op 22 Junie 1863 bevorder tot generaal -majoor van Amerikaanse vrywilligers. Op 29 Junie, nadat hy met die nuwe bevelvoerder van die Army of the Potomac, George Meade, beraadslaag het, het Pleasanton begin om politieke generaals te vervang met "bevelvoerders wat bereid was om te veg, om persoonlik berede aanvalle te lei".  Hy het presies die soort aggressiewe vegters gevind wat hy in drie van sy assistente wou hê: Wesley Merritt, Elon J. Farnsworth (wat albei bevelervaring gehad het) en Custer. Almal het onmiddellike promosies ontvang, Custer aan brigadier -generaal van vrywilligers,  onder bevel van die Michigan Cavalry Brigade ("Wolverines"), deel van die afdeling van Brigadier General Judson Kilpatrick.  Ondanks die feit dat hy geen direkte bevelervaring gehad het nie, het Custer op 23 -jarige ouderdom een ​​van die jongste generaals in die Unie -leër geword. Custer het onmiddellik sy brigade gevorm om sy aggressiewe karakter te weerspieël.
Custer, nou 'n hoofoffisier, het groot ruimte gehad om sy uniform te kies. Alhoewel dit dikwels as hoogmoedig gekritiseer word, was dit meer as persoonlike nietigheid. Historikus Tom Carhart het opgemerk dat "'n Opvallende uniform vir Custer 'n kommando -teenwoordigheid op die slagveld was: hy wou met die eerste oogopslag maklik onderskeibaar wees van alle ander soldate. Hy wou van voor af lei, en vir hom was dit 'n deurslaggewende saak van eenheidsmoraal dat sy manne in die middel van 'n aanklag of op enige ander tydstip op die slagveld kan opkyk en hom onmiddellik in gevaar kan sien. " 
Sommige [ who? ] het Custer se leierskap in die geveg as roekeloos of dwaas beskou. Die Engels gebore Amerikaanse skrywer Marguerite Merington stem nie saam nie, en verklaar dat hy "elke slagveld noukeurig verken het en die vyande gemeet het [sic] swak punte en sterkpunte, het die beste aanvallyn vasgestel en eers nadat hy tevrede was, was die 'Custer Dash' met 'n gille uit Michigan met 'n volledige verrassing op die vyand gefokus om dit elke keer te stuur. "
Hanover en Abbottstown Edit
Op 30 Junie 1863 het Custer en die Eerste en Sewende Michigan Kavalerie pas deur Hanover, Pennsylvania, gegaan, terwyl die Vyfde en Sesde Michigan Kavallerie ongeveer sewe myl agter gevolg het. Toe hy skote hoor, draai hy om en begin met die geluid van die gewere. 'N Koerier het berig dat Farnsworth se brigade deur rebelle -kavallerie vanuit systrate in die stad aangeval is. Hy het sy opdrag weer bymekaargemaak, en hy het bevele van Kilpatrick ontvang om die vyand noordoos van die stad naby die treinstasie te betrek. Custer het sy troepe ontplooi en begin vorder. Na 'n kort brandstryd het die rebelle teruggetrek na die noordooste. Dit het vreemd gelyk, aangesien Lee en sy leër vermoedelik iewers in die weste was. Alhoewel dit skynbaar min gevolge het, het hierdie skermutseling Stuart verder vertraag om by Lee aan te sluit. Verder, soos kaptein James H. Kidd, bevelvoerder van F troop, Sixth Michigan Cavalry, later geskryf het: "Onder [Custer se] vaardige hand is die vier regimente gou in 'n saamgevoegde eenheid gesweis." 
Die volgende oggend, 1 Julie, het hulle deur Abbottstown, Pennsilvanië, gegaan, terwyl hulle steeds na Stuart se kavallerie gesoek het. Laat die oggend hoor hulle geluide van geweerskote uit die rigting van Gettysburg. In Heidlersburg, Pennsylvania, het hulle die aand verneem dat generaal John Buford se kavallerie Lee se leër in Gettysburg gevind het. Die volgende oggend, 2 Julie, kom bevele om noordwaarts te haas om generaal Richard S. Ewell se kommunikasie te ontwrig en die druk op die vakbondmagte te verlig. Teen die middag, toe hulle Hunterstown, Pennsylvania, nader, kom hulle op Stuart se kavalerie af.  Custer het alleen vooruit gery om ondersoek in te stel en gevind dat die rebelle nie bewus was van die aankoms van sy troepe nie. Terug na sy manne, het hy hulle versigtig langs albei kante van die pad geplaas, waar hulle vir die rebelle weggesteek sou word. Verder langs die pad, agter 'n lae opgang, het hy die eerste en vyfde kavallerie van Michigan en sy artillerie geplaas, onder bevel van luitenant Alexander Cummings McWhorter Pennington, jr. , "Kom nou seuns, ek lei julle hierdie keer!" en galop direk na die niksvermoedende rebelle. Soos hy verwag het, het die rebelle, "meer as tweehonderd ruiters, die landpad afgejaag" agter Custer en sy manne aan. Hy het die helfte van sy mans in die dodelike rebellevuur verloor en sy perd het afgegaan en hom te voet gelaat.  Hy is gered deur privaat Norvell Francis Churchill van die 1ste Michigan Kavalerie, wat galop, Custer se naaste aanvaller geskiet en Custer agter hom opgetrek het.  Custer en sy oorblywende mans het die veiligheid bereik, terwyl die agtervolgende rebelle afgesny is deur die geweervuur, dan die houer uit ses kanonne. Die rebelle het hul aanval onderbreek, en albei kante het teruggetrek.
Nadat hy die grootste deel van die nag in die saal deurgebring het, het Custer se brigade omstreeks 03:00 op 3 Julie by Two Taverns, Pennsylvania, ongeveer drie kilometer suidoos van Gettysburg, aangekom. Teen dagbreek het hulle bevele ontvang om Meade se flanke te beskerm. Hy was op die punt om die beste ure tydens die oorlog te beleef.
Lee se strydplan, wat met minder as 'n handjievol ondergeskiktes gedeel is, was om Meade te verslaan deur 'n gekombineerde aanval deur al sy hulpbronne. Generaal James Longstreet sou Cemetery Hill vanuit die weste aanval, Stuart sou Culp's Hill vanuit die suidooste aanval en Ewell sou Culp's Hill vanuit die noorde aanval. Sodra die Unie -magte wat Culp's Hill ineengestort het, ineengestort het, sou die rebelle die oorblywende Unie -verdediging op Cemetery Ridge "oprol". Om dit te bewerkstellig, stuur hy Stuart met sesduisend kavalleriste en infanterie op 'n lang, flankerende maneuver. 
Teen die oggend het Custer by die kruising van Ou-Hollandse weg en Hanoverweg aangekom. Hy is later by brigadier -generaal David McMurtrie Gregg, wat hom by die noordoostelike hoek laat ontplooi het. Custer stuur toe verkenners om die nabygeleë beboste gebiede te ondersoek. Gregg het intussen kolonel John Baillie McIntosh se brigade naby die kruising geplaas en die res van sy bevel na pyltediens langs twee myl na die suidweste gestuur. Na bykomende ontplooiings het 2.400 kavallerie onder McIntosh en 1200 onder Custer gelaat, tesame met kolonel Alexander Cummings McWhorter Pennington, Jr.'s en kaptein Alanson Merwin Randol se artillerie, in totaal tien drie-duim gewere.
Teen twaalfuur het Custer se mans 'n kanonvuur gehoor, Stuart se sein aan Lee dat hy in posisie was en dat hy nie opgespoor is nie. Omtrent dieselfde tyd het Gregg 'n boodskap ontvang wat waarsku dat 'n groot groep rebelle -kavalleries die York Pike uitgetrek het en moontlik probeer om die Unie reg te kry. 'N Tweede boodskap, van Pleasonton, het Gregg beveel om Custer te stuur om die Unie heel links te dek. Aangesien Gregg reeds die grootste deel van sy mag na ander pligte gestuur het, was dit vir beide Gregg en Custer duidelik dat Custer moet bly. Hulle het ongeveer 2700 mans gehad met die gesig van 6000 Konfederate.
Kort daarna het gevegte tussen die skermutselinge ontstaan. Stuart beveel 'n aanval deur sy berede infanterie onder generaal Albert G. Jenkins, maar die Unie -linies - manne van die Eerste Michigan -kavallerie, die Eerste New Jersey -kavallerie en die Derde Pennsylvania -kavalerie. Stuart het Jackson se viergeweerbattery in aksie beveel. Custer beveel Pennington om te antwoord. Na 'n kort rukkie waarin twee van Jackson se gewere vernietig is, was daar 'n stilte.
Ongeveer eenuur het die massiewe Konfederale artillerie -spervuur ​​ter ondersteuning van die komende aanval op Cemetery Ridge begin. Jenkins se mans het die aanval hernu, maar gou het die ammunisie opraak en teruggeval. Verskaf, druk hulle weer op die aanval. In die minderheid val die Unie -kavallerie terug en skiet terwyl hulle gaan. Custer het die grootste deel van sy vyfde Michigan -kavallerie te voet gestuur, wat Jenkins se manne gedwing het om terug te val. Jenkins se manne is versterk deur ongeveer 150 skerpskutters van generaal Fitzhugh Lee se brigade, en kort daarna beveel Stuart 'n beredeneerde lading deur die negende Virginia -kavallerie en die dertiende Virginia -kavallerie. Nou was dit Custer se manne wat ammunisie opraak. Die vyfde Michigan is teruggedwing en die stryd is tot wrede, hand-tot-hand-gevegte verminder.
Toe hy dit sien, het Custer 'n teenaanval uitgevoer, voor die minder as 400 nuwe troepe van die Sewende Michigan Kavalerie gery en geskreeu: "Kom, julle Wolverines!" Terwyl hy vorentoe sweep, vorm hy 'n reeks eskaders wat vyf rye diep is - vyf rye van tagtig ruiters langs mekaar - wat die terugtrekkende rebelle jaag totdat hulle deur 'n houtrailheining gestuit word. Die perde en mans het in 'n stewige massa vasgekeer en is gou op hul linkerflank aangeval deur die afgetrapte negende en dertiende Virginia -kavallerie en aan die regterflank deur die berede First Virginia -kavallerie. Custer het sy mans uitgehaal en suidwaarts gejaag na die beskerming van Pennington se artillerie naby Hanoverweg. Die agtervolgende Konfederate is deur 'n houer afgekap en daarna teruggedryf deur die vyfde Michigan Kavalerie. Beide magte het op 'n veilige afstand teruggetrek om te hergroepeer.
Dit is toe omtrent drie -uur. Die artillerieversperring in die weste het skielik gestop. Vakbondsoldate was verbaas toe hulle die hele leër van Stuart ongeveer 'n half kilometer verder sien kom, nie in 'n geveg nie, maar "gevorm in 'n noue eskader. 'N Groter skouspel as hul opmars is selde gesien".  Stuart het erken dat hy nou min tyd gehad het om die Union -agterkant langs Cemetery Ridge te bereik en aan te val. Hy moet 'n laaste poging aanwend om deur die Unie -kavallerie te breek.
Stuart het relatief maklik by McIntosh se kavalerie, die First New Jersey, Third Pennsylvania en Company A van Purnell's Legion, verbygery. Toe hy nader kom, word hulle weer beveel om die bos in te gaan, sonder om die kolom van Stuart te vertraag, "vorder asof in hersiening, met sabels getrek en glinsterend soos silwer in die helder sonlig." 
Stuart se laaste struikelblok was Custer, met vierhonderd veteraan -troepe van die First Michigan Cavalry, direk op sy pad. In die minderheid, maar onverskrokke, ry Custer na die hoof van die regiment, "trek sy sabel, gooi sy hoed af sodat hulle sy lang geel hare kan sien" en skree. "Kom nou, julle Wolverines!"  Custer het sy manne in die geveg gevorm en aangekla. "So skielik was die botsing dat baie van die perde van kant tot kant gedraai en hul ruiters onder hulle vergruis het."  Toe die Konfederale opmars stop, word hul regterflank getref deur troepe van die vyfde, sesde en sewende Michigan. McIntosh kon 'n paar van sy manne uit die Eerste New Jersey en Derde Pennsilvanië versamel en het die rebelle se linkerflank aangekla. 'Toe ek sien dat die situasie kritiek word, het ek [kaptein Miller] na [luitenant Brooke-Rawle] gewend en gesê:' Ek is beveel om hierdie pos te beklee, maar as u my ondersteun as ek 'n krygsraad is vir ongehoorsaamheid, sal ek 'n aanklag beveel. " Die rebelliekolom het in individuele sabel- en pistoolgevegte verbrokkel.
Binne twintig minute hoor die vegters die geluid van die Union -artillerie wat op Pickett se manne oopgaan. Stuart het geweet dat die kans wat hy gehad het om by die Konfederale aanval aan te sluit, weg was. Hy het sy mans na Cress Ridge teruggetrek. 
Custer se brigade het 257 man in Gettysburg verloor, die grootste verlies van enige Unie -kavallerie -brigade.  "Ek daag die annale van oorlogvoering uit om 'n meer briljante of suksesvolle leiding van kavalerie te lewer", het Custer in sy verslag geskryf.  "Vir Gallant And Meritorious Services" word 'n gereelde promosie vir weermag aan Major toegeken.
Shenandoah Valley en Appomattox Edit
Generaal Custer het deelgeneem aan Sheridan se veldtog in die Shenandoah -vallei. Die burgerlike bevolking was spesifiek geteiken in wat bekend staan ​​as die Brandende.   
In 1864, toe die Kavalleriekorps van die Army of the Potomac onder die bevel van generaal -majoor Philip Sheridan herorganiseer is, het Custer (nou bevelvoerder van die 3de afdeling) sy "Wolverines" na die Shenandoah -vallei gelei waar hulle teen die einde van die jaar die leër van Konfederale luitenant -generaal Jubal Vroeg in die Vallei -veldtogte van 1864. Gedurende Mei en Junie het Sheridan en Custer (Kaptein, 5de Kavallerie, 8 Mei en Brevet Luitenant -kolonel, 11 Mei) deelgeneem aan kavallerie -aksies wat die Overland -veldtog ondersteun, insluitend die Slag van die Wildernis (waarna Custer opgevaar het na afdelingsbevel), en die Slag van Yellow Tavern (waar JEB Stuart dodelik gewond is). In die grootste al-kavalerie-betrokkenheid van die oorlog, die Slag van Trevilian Station, waarin Sheridan die Virginia Central Railroad en die westelike herverskaffingsroete van die Konfederate wou vernietig, het Custer Hampton se afdelings trein verower, maar daarna afgesny en groot verliese gely (insluitend die treine van sy afdeling laat oorloop en sy persoonlike bagasie deur die vyand gevang word) voordat hy verlig word. Toe luitenant -generaal Early toe beveel is om in die Shenandoah -vallei af te beweeg en Washington, DC te dreig, is Custer se afdeling weer onder Sheridan gestuur. In die Vallei -veldtogte van 1864 het hulle die Konfederate agtervolg tydens die Derde Slag van Winchester en het Early se weermag effektief vernietig tydens Sheridan se teenaanval by Cedar Creek.
Sheridan en Custer, nadat hulle Early verslaan het, keer terug na die belangrikste leër van die Unie -leër by die beleg van Petersburg, waar hulle die winter deurgebring het. In April 1865 breek die Konfederale lyne uiteindelik, en Robert E. Lee begin sy terugtog na Appomattox Court House, wat deur die Unie -kavalerie nagestreef word. Custer onderskei hom deur sy optrede by Waynesboro, Dinwiddie Court House en Five Forks. Sy afdeling het Lee se toevlug op die laaste dag geblokkeer en die eerste vlag van wapenstilstand van die Konfederale mag ontvang. Nadat 'n wapenstilstand gereël is, is Custer deur die lyne begelei om Longstreet te ontmoet, wat Custer beskryf het as vlaslotte wat oor sy skouers vloei, en Custer het gesê "in die naam van generaal Sheridan eis ek die onvoorwaardelike oorgawe van hierdie leër." Longstreet het geantwoord dat hy nie in bevel van die weermag was nie, maar as hy dit was, sou hy nie boodskappe van Sheridan hanteer nie. Custer het geantwoord dat dit jammer sou wees om meer bloed op die veld te hê, waarna Longstreet voorgestel het dat die wapenstilstand gerespekteer moet word, en dan bygevoeg: "Generaal Lee het vir General Grant gaan ontmoet, en hulle moet die toekoms van die leërs bepaal. "  Custer was teenwoordig by die oorgawe in Appomattox Court House, en die tafel waarop die oorgawe geteken is, is deur Sheridan aan hom voorgehou as 'n geskenk vir sy vrou, wat 'n nota by haar geprys het om Custer se dapperheid te prys. Sy het die geskenk van die historiese tafel, wat nou in die Smithsonian Institution is, waardeer. 
Op 25 April, nadat die oorlog amptelik geëindig het, het Custer sy mans laat soek na 'n groot pryspaard met die naam "Don Juan" naby Clarksville, Virginia, ter waarde van 'n geskatte $ 10 000 (vandag 'n paar honderdduisend), saam met sy geskrewe stamboom. Custer het op 23 Mei in die groot oorwinningsparade in Washington, DC, op Don Juan gery, en 'n sensasie geskep toe die bang volbloed vasgebars het. Die eienaar, Richard Gaines, het aan generaal Grant geskryf, wat Custer toe beveel het om die perd na Gaines terug te keer, maar hy het nie die perd weggesteek en die volgende jaar 'n wedren daarmee gewen nie, voordat die perd skielik gesterf het. 
Promosies en geledere Redigeer
Custer se promosies en geledere, insluitend sy ses eerbiedige promosies, wat alles was vir dapper en verdienstelike dienste tydens vyf verskillende gevegte en een veldtog: 
Tweede luitenant, 2de Kavalerie: 24 Junie 1861
Eerste luitenant, 5de Kavalerie: 17 Julie 1862
Kapteinpersoneel, addisionele hulpverlener: 5 Junie 1862
Brigadier -generaal, Amerikaanse vrywilligers: 29 Junie 1863
Brevet major, 3 Julie 1863 (Slag van Gettysburg, Pennsylvania)
Kaptein, 5de Kavalerie: 8 Mei 1864
Brevet luitenant -kolonel: 11 Mei 1864 (Slag van Yellow Tavern - Combat at Meadow)
Brevet kolonel: 19 September 1864 (Slag van Winchester, Virginia)
Brevet -generaal -majoor, Amerikaanse vrywilligers: 19 Oktober 1864 (Slag van Winchester en Fisher's Hill, Virginia)
Brevet brigadier -generaal, Amerikaanse weermag, 13 Maart 1865 (Battle of Five Forks, Virginia)
Brevet -generaal -majoor, Amerikaanse weermag: 13 Maart 1865 (die veldtog wat eindig met die oorgawe van die weermag van Noord -Virginia)
Generaal -majoor, Amerikaanse vrywilligers: 15 April 1865
Gemeng uit die vrywilligersdiens: 1 Februarie 1866
Luitenant -kolonel, 7de Kavalerie: 28 Julie 1866 (vermoor tydens die Slag van die Little Bighorn, 25 Junie 1876)
Op 3 Junie 1865, op bevel van Sheridan, aanvaar generaal -majoor Custer die bevel van die 2de afdeling van Kavalerie, militêre afdeling van die suidweste, om van Alexandria, Louisiana, na Hempstead, Texas, te marsjeer as deel van die besettingsmagte van die Unie. Custer het op 27 Junie in Alexandria aangekom en begin om sy eenhede te vergader, wat meer as 'n maand geneem het om bymekaar te kom en weer te plaas. Op 17 Julie neem hy die bevel oor die Kavalleriedivisie van die Militêre Afdeling van die Golf (op 5 Augustus, amptelik die 2de Kavalleriedivisie van die Militêre Afdeling van die Golf genoem), en saam met sy vrou het hy die afdeling gelei ( vyf regimente van veterane Western Theatre cavalrymen) na Texas op 'n moeisame 18 dae lange optog in Augustus. Op 27 Oktober vertrek die afdeling na Austin. Op 29 Oktober het Custer die afdeling van Hempstead na Austin verskuif en op 4 November aangekom. Generaal -majoor Custer word van 13 November tot 1 Februarie 1866 hoof van Kavalerie van die Departement Texas, en volg generaal -majoor Wesley Merritt op.
Gedurende sy hele tydperk van bevel van die afdeling, het Custer aansienlike wrywing en byna muitering teëgekom deur die vrywillige kavallerieregimente wat langs die Golfkus veldtogte gevoer het. Hulle wou eerder uit die federale diens ontbied word as om voort te gaan met die veldtog, het 'n afkeer gehad van dissipline (veral van 'n generaal van die Oostelike Teater), en het Custer niks anders as 'n ydele dandy beskou nie.  
Weermag het moontlik 'n ernstige fout gemaak toe Custer begrawe is: Geskiedenis: Oorblyfsels by West Point is moontlik nie die berugte soldaat wat vermoor is by Little Bighorn nie, sê historici en antropoloë.
Dit is geen raaisel dat genl Ulysses S. Grant die man is wat in Grant se graf begrawe is nie.Maar daar is 'n raaisel agter wie begrawe word in die graf van die man wat Grant gestuur is om die Indiërs te beveg.
Dit is moontlik nie genl George Armstrong Custer nie, wat in 1876 saam met sy 267 soldate aan die hand van Sioux en Cheyenne Indiane aan die Little Bighorn in Montana gesterf het. In plaas daarvan kan Custer se graf by die Amerikaanse militêre akademie die graf van die onbekende soldaat wees, sê historici en antropoloë.
Dit is moontlik dat 'n aangewese man op die begraafplaas van West Point, onder die neuse van die voorste militêre instrukteurs in Amerika, 'n offisier naboots.
'Dit sou ironies wees as daar 'n bietjie privaat begrawe word daar by West Point,' het die forensiese antropoloog Clyde Snow gesê, wat in 1985 pas bene by Little Bighorn ondersoek het. Veral ironies, aangesien Custer se vrou, Elizabeth, in 1933 saam begrawe is.
'Ek het gereeld op my eie skewe manier gedink dat Libby beslis verbaas was as daar 'n korporaal langs haar lê,' het Doug McChristian, hoofhistorikus by die Custer Battlefield National Monument in Montana, gesê.
Terwyl hy by Little Bighorn was, het Snow die rekords van Custer se begrafnis en sy opgrawing 'n jaar later ondersoek, toe sy vermeende bene na West Point verskuif is. Custer studeer aan West Point in 1861 aan die onderkant van sy klas.
'Ek het 'n vermoede dat hulle die verkeerde liggaam gekry het,' het Snow van Norman, Okla gesê. ' oor genl Custer. "
As 'n professionele uitdaging wil Snow Custer opgrawe en die oorblyfsels probeer identifiseer. Maar as 'n man wat mites liefhet, hou hy ook van die idee om die raaisel oor die bewoner van Custer se graf te behou.
"Die gedagte dat dit dalk nie Custer is nie, is te lekker om tot rus te bring," het Snow gesê. As iemand anders as Custer daar begrawe is, 'sou hulle die arme man waarskynlik êrens uitgesit het.'
Die mite sal waarskynlik bestaan ​​omdat die Custer -familie nie 'n opgrawing sal toelaat nie.
'Absoluut nie,' het George A. Custer III van Pebble Beach, 'n afgetrede leërkolonel en agterkleinkind van Custer, gesê voordat hy verlede maand gesterf het.
Custer se graf is een van die gewildste onder West Point -besoekers. 'N Klip in die vorm van die Washington -monument staan ​​oor die graf, met bronsplaatjies wat die Slag van die Little Bighorn uitbeeld. Selfs vandag laat Custer buffs soms blomme op die graf.
"Dit is 'n huldeblyk aan Custer, of sy bene daar is of nie," het majoor Ed Evans, woordvoerder van West Point, gesê.
Die meeste soldate wat by Little Bighorn vermoor is, is nie behoorlik geïdentifiseer nie en is haastig in vlak grafte begrawe. Deur die jare het diere en die elemente baie bene verstrooi, terwyl toeriste ander weggejaag het.
Custer het die ordentlikste begrafnis gekry. Hy is in 'n redelik diep graf gelê-18 sentimeter. Die lyk van Custer se broer, Tom, is langs hom gelê. Die lyke was bedek met komberse en 'n seil seil. Nadat dit ingevul is, was die graf bedek met 'n Indiese draagbaar, wat met klippe afgeweeg is.
Hierdie pogings moes die liggame beskerm het en twee volle geraamtes gelaat het vir 'n kavallerie -afdeling wat 'n jaar later teruggekeer het om Custer op te grawe, het Snow gesê.
Die opgrawingspan het nie die draagbaar, die rotse, die komberse of die doek gevind nie. Die graf wat hulle geglo het, was van Custer, bevat slegs een skelet. Nadat hulle dit opgegrawe het, het die grawe ontdek dat die verrottende uniform met die skelet die naam van 'n korporaal dra. Hulle het 'n nabygeleë graf gegrawe wat slegs 'n skedel, ribbekas en beenbeen bevat het. Die opgrawingspan het besluit dat die bene van Custer was en dit na West Point gestuur om begrawe te word.
'Dit klink asof hulle net na die volgende graf oorgegaan het en gesê het:' This is Custer ',' het Snow gesê.
McChristian stem saam dat die opgrawingspan tot die gevolgtrekking gekom het dat hulle "die tweede keer die regte bene gekry het, maar nie kon sê hoe hulle die oorskot deegliker geïdentifiseer het as die eerste nie."
Evan Connell, skrywer van die Custer -biografie "Son of the Morning Star", stem saam dat die opgrawing 'n onprofessionele taak was, maar hy dink dat die tweede liggaam wat opgegrawe is, Custer s'n was.
'My indruk is dat hulle dit waarskynlik die tweede keer reggekry het,' het Connell gesê. 'N Rondrooi hare wat by die oorblyfsels gevind is, is gestuur na Elizabeth Custer, wat gesê het dat dit by haar man pas, sê Connell.
As die taak om Custer op te grawe, verwoes is, moet die opgrawingspan nie die skuld kry nie, sê Richard Hardorff van DeKalb, Ill., Wat 'n boek oor die begrafnisse en opgrawings by die Little Bighorn gepubliseer het.
'Sit jouself op hul plek,' het Hardorff gesê. 'U sien die bene, u sien geraamtes, maar u is gewoond daaraan om 'n lewende persoon met 'n sekere gesig te sien, 'n sekere manier om rond te beweeg, maar alles wat weg is. Hulle het hul bes gedoen om Custer se bene te identifiseer.
Bruce Liddic van Syracuse, N.Y., wat 'n boek oor Custer se begrafnis gepubliseer het, het gesê dat daar 'n geringe kans is "dat hulle uit pure stom geluk die regte liggaam gekry het, maar ek betwyfel dit."
As dit nie by West Point was nie, word sy bene vermeng met mans wat opgeneem is in 'n massagraf by Little Bighorn, waar opgegrawe oorskot in 1881 begrawe is, het McChristian gesê.
'Ek dink dat Custer as soldaat dit waarskynlik nie sou omgee nie' om onder sy mans begrawe te word, het McChristian gesê.
Selfs as die opgrawingspan Custer se graf gevind het, het hulle slegs 'n gedeeltelike skelet na West Point gestuur. Dit beteken dat sommige van Custer se bene waarskynlik in die massagraf beland het en dat sommige 'waarskynlik nog steeds daar is op Last Stand Hill', het die argeoloog van die National Parks Service, Doug Scott, gesê.
Die sorgelose opgrawing was tipies van die tye, sê Scott, wat in 1984 en 1985 aan die grawe was op die Custer -terrein. 'N Eeu gelede was 'n graf of monument ter ere van die dooies belangriker as die bewaring van die menslike oorskot, het hy gesê.
"In die kulturele konteks van die dag was die houding oor sterf om die dood te herdenk eerder as om bekommerd te wees oor die korpus self," het Scott gesê. 'Hulle gesindheid was om na 'n skedel te gaan, miskien 'n paar ribbes, 'n arm of 'n been, en dit was genoeg.
Die mans onder kapt. Michael Sheridan, wat die opgrawingspan gelei het, het twyfel of die oorskot wat na West Point gestuur word, na Custer behoort. Sheridan het hulle beveel om 'die boks vas te maak, dit is goed, solank die mense so dink'.
Lede van die Custer -kultus stem saam.
"Ek dink nie dit maak 'n bietjie verskil nie" as die verkeerde oorblyfsels in Custer se graf begrawe is, sê W. Donald Horn van Short Hills, N.J., wat tot die groep Little Big Horn Associates behoort. 'Ek dink die meeste van Custer se bene bly in Montana in elk geval.'
Die monument oor Custer se graf is 'dalk belangriker as wat daar begrawe is', het Scott gesê.
Wat het werklik gebeur tydens die Slag van die Little Bighorn?
Onder die lug wat verduister is deur rook, geweervuur ​​en vlieënde pyle, het 210 mans van die 7de Kavallerie -eenheid van die Amerikaanse weermag onder leiding van luitenant -kolonel George Custer op 25 Junie 1876 duisende Lakota Sioux- en Noord -Cheyenne -krygers gekonfronteer, naby die Little Big Horn River in die huidige Montana. Die verlowing was een in 'n reeks gevegte en onderhandelinge tussen Indiërs en Amerikaanse magte oor die beheer van die Westerse gebied, gesamentlik bekend as die Sioux Wars.
In minder as 'n uur het die Sioux en Cheyenne die Slag van die Klein -Bighorn gewen en Custer en elkeen van sy manne doodgemaak. Die stryd is veredel as "C201CCuster 's Last Stand", maar in werklikheid het Custer en sy manne nooit 'n gevegskans gehad nie.
Die vroeë lewe van Custer was minder as gunstig.
George Armstrong Custer, gebore in Ohio in 1839, verwerf 'n sertifikaat vir die onderrig van die laerskool in 1856, maar het baie groter doelwitte gehad. Die volgende jaar betree hy die US Military Academy in West Point, waar hy 'n minder as 'n ster-kadet was: Custer het laas in sy klas van 1861 sy dood afgestudeer.
Toe die burgeroorlog in April 1861 uitbreek, het Custer by die Unie -leër se kavallerie aangesluit en was hy gou 'n bekwame, betroubare soldaat in gevegte soos die eerste slag by Bull Run en die Slag van Gettysburg. Hy is verskeie kere bevorder en teen die tyd dat die oorlog geëindig het, was hy 'n generaal -majoor in beheer van 'n Kavalerie -afdeling.
'N Portret van George Armstrong Custer, 1839-1876. (Foto deur Buyenlarge/Getty Images)
Gedurende die oorlog het Custer keer op keer veerkragtigheid getoon. Hy het vermoedelik 11 perde onder hom uitgeskiet, maar is net een keer gewond. Sy hardnekkige strewe na die Army of Northern Virginia word dikwels gedeeltelik erken omdat hy gehelp het om die burgeroorlog te beëindig.
Custer was nooit bang om sy hande vuil te maak nie. Anders as baie ander generaals, het hy sy manne van voor in plaas van van agter gelei en was hy dikwels die eerste wat in die geveg geduik het.
In Februarie 1864 trou Custer met Elizabeth (Libbie) Bacon. In 1866 word hy bevorder tot luitenant -kolonel in beheer van die 7de Amerikaanse kavallerie -eenheid en gaan hy saam met Libbie na Kansas om in die Plains Indian Wars te veg.
Drie jong inheemse Amerikaanse mans, waarskynlik Sioux, 1899. (Foto deur Heyn/Buyenlarge/Getty Images)
Die Plains -Indiane het geweldige sterkte getoon.
The Great Plains was die laaste inheemse Amerikaanse houvas in Amerika. Namate setlaars die verre weste voor die burgeroorlog gekoloniseer het, het min mense in die Vlakte gesak weens die droë weer en groot inheemse bevolkings.
Maar na die burgeroorlog het grond in die verre weste skaarser geword en die Amerikaanse regering het 10 persent van die vlaktesgrond aan setlaars en spoorweë toegestaan. 'N Konfrontasie tussen die Vlakte -Indiane teen die setlaars en regeringsmagte was onvermydelik.
Teen die laat 1860's is die meeste inheemse Amerikaners op sogenaamde Indiese voorbehoude gedwing of doodgemaak. Met die belofte om dieselfde lot te vermy, het die Vlakte -Indiane 'n lang en kwaai stryd gevestig.
In die hoop om die lewensbestaan ​​van die inheemse Amerikaanse mense op die vlaktes in die wiele te ry, het die regering die spoorweë toegelaat om talle buffelkuddes dood te maak om spoorweë te lê. Hulle het ook jagters aangemoedig om soveel as moontlik buffels dood te maak sonder toesig en het treine aangemoedig om te stop sodat passasiers buffels kan vermoor vir sport.
Hoe meer die wit koloniseerders onnodig buffels geslag het, hoe kwater het die inheemse bevolking geword. Sommige het brutale aanvalle op setlaars en spoorwegwerkers uitgevoer sonder inagneming van ouderdom of geslag.
Vir die stamme was die spoorweg 'n einde aan hul lewensbestaan, aangesien hulle vir millennia lank op vry swerwende buffels staatgemaak het om te oorleef. Teen die tyd dat Custer in 1866 op die toneel aankom, was die oorlog tussen die weermag en die Vlakte -Indiane volstoom van krag.
Portret van generaal Winfield Scott Hancock (1824-1886), 'n federale beampte tydens die Amerikaanse burgeroorlog, saam met personeellede. Links na regs is generaals Francis C. Barlow, David B. Birney, Winfield S. Hancock (sit) en John Gibbon. Elkeen van hierdie offisiere is tydens die Slag van Gettysburg gewond. (Foto deur © CORBIS/Corbis via Getty Images)
Custer het AWOL geword en is deur die Amerikaanse weermag in die hof geveg.
Custer se eerste opdrag was om generaal-majoor Winfield S. Hancock te help om 'n skok-en-ontsag-veldtog uit te voer om die stamlande te oorweldig. Aan die einde van die veldtog het Custer verlate gegaan en by sy vrou by Fort Riley aangesluit. Hy is in 1867 in die hof gedwing en vir 'n jaar sonder rang en betaling opgeskort.
Die feit dat Custer 𠅊 'n hoogs versierde en gerespekteerde bevelvoerder — verwoes het, het baie van sy manne en sy meerderes verstom. Dit bewys ook sy neiging om onbesonne besluite te neem, 'n eienskap wat volgens sommige later dodelike gevolge sal hê.
Ondanks Custer se gebrekkige reputasie, het die weermag hom steeds nodig gehad om teen die inheemse Amerikaners te veg. In September 1868 keer hy weer diens voordat sy krygsstraf vonnis het en die bevel van die 7de Kavalerie hervat. Op 28 November het hy 'n veldtog gelei teen 'n dorpie Cheyenne onder leiding van Chief Black Kettle, wat alle inheemse Amerikaanse krygers doodgemaak het en 'n reputasie as 'n meedoënlose vegter verdien het.
Oor die volgende paar jaar het Custer ontdek dat die stryd teen inheemse mense baie anders was as om teen Konfederale soldate te veg.
Die inheemse krygers was versprei. Hulle het vinnige ponies gery en die terrein beter geken as wat Custer ooit kon.
1887: Inheemse Amerikaanse jagters jaag 'n trop bison oor die vlaktes na. Oorspronklike kunswerk: skildery deur Charles Marion Russell. (Foto deur MPI/Getty Images)
Sitting Bull en Crazy Horse was veggevegte.
In 1873 het Custer 'n groep aanvallende Lakota in die Northern Pacific Railroad Survey in Yellowstone in die gesig gestaar. Dit was sy eerste ontmoeting met die Lakota -leiers Sitting Bull en Crazy Horse, maar dit sou nie sy laaste wees nie. Min het Custer destyds geweet dat die twee inheemse leiers 'n paar jaar later 'n rol in sy dood sou speel.
In 1868 het die Amerikaanse regering 'n verdrag onderteken waarin South Dakota Black Hills erken word as deel van die Groot Sioux -reservaat. Nadat goud egter in 1874 in die Black Hills ontdek is, het die regering van plan verander en besluit om die verdrag te verbreek en die land oor te neem.
Custer het die opdrag gekry om alle inheemse Amerikaners in die gebied op 31 Januarie 1876 na besprekings te verskuif. Enige persoon wat dit nie gehoorsaam het nie, sal as vyandig beskou word.
Die inheemse Amerikaners het die bedrog egter nie gelê nie. Diegene wat kon, het hul bedenkinge verlaat en na Montana gereis om kragte saam te sit met Sitting Bull en Crazy Horse in hul vinnig groeiende kamp. Duisende sterk, die groep het uiteindelik op die oewer van die Klein -Bighornrivier gevestig.
Agtergrond vir die Slag van die Klein Bighornrivier
Die Amerikaanse weermag het drie kolomme soldate gestuur, waaronder Custer en sy 7de Kavalerie, om inheemse mense bymekaar te bring en na hul bedenkinge terug te keer.
Die plan was dat Custer se kavallerie en Brigadier -generaal Alfred Terry se infanterie saam met troepe onder leiding van kolonel John Gibbon en brigadier -generaal George Crook sou ontmoet. Hulle vind dan die inheemse Amerikaners, omring hulle en dwing hul oorgawe.
Crook is vertraag, maar Terry, Custer en Gibbon het middel Junie vergader en nadat 'n verkenningsgeselskap 'n spoor gevind het wat na Little Big Horn Valley gegaan het, het hulle besluit Custer moet intrek, die Indiane omsingel en versterkings wag.
Custer het vorentoe gegaan, maar dinge het nie verloop soos beplan nie. Rondom die middag op 25 Junie het sy verkenners die Sitting Bull 's kamp opgespoor. In plaas daarvan om op versterkings te wag, beplan Custer egter 'n verrassingsaanval vir die volgende dag. Hy het dit opgeskuif toe hy gedink het die inheemse Amerikaanse magte het sy posisie ontdek.
Custer het sy meer as 600 man in vier groepe verdeel. Hy beveel een klein bataljon om by die toevoertrein te bly en die ander twee, onder leiding van kaptein Frederick Benteen en majoor Marcus Reno, om uit die suide aan te val en te voorkom dat die Indiane ontsnap. Custer sou die laaste groep lei, en beplan om uit die noorde aan te val.
Die Reno -groep het eers aangeval, maar vinnig 'n ongeorganiseerde toevlugsoord begin nadat hulle besef het dat hulle heeltemal in die minderheid is. Teen die tyd dat hulle hergroepeer, was minstens 30 troepe dood.
Benteen se troepe het Reno te hulp gekom en die gekombineerde bataljons het hul kragte saamgesnoer op wat nou bekend staan ​​as Reno Hill. Hulle het daar gebly ondanks Custer se bestelling: �nteen. Kom, Big Village, wees vinnig, bring pakke. P.S. Bring pakkies. "
By die 10-jarige herdenking van die Slag van Little Bighorn, het die ongeïdentifiseerde Lakota Sioux-dans gedink ter herdenking van hul oorwinning oor die 7de Kavalerieregiment van die Verenigde State (onder generaal George Custer), Montana, 1886. Die foto is geneem deur S.T. Fansler, tydens die toewydingseremonie op die slagveld as 'n nasionale monument. (Foto deur Transcendental Graphics/Getty Images)
Custer 's 'Last Stand ' het 'n slagting geword.
Die presiese gebeure van Custer 's Last Stand is onduidelik. Wat bekend is, is dat nie Benteen of Reno Custer gehelp het nie, ondanks die erkenning dat hulle later gehoor het dat daar 'n groot geweervuur ​​uit Custer se posisie kom. Custer en sy manne moes alleen 'n aantal inheemse Amerikaanse krygers in die gesig staar. Sommige historici glo dat baie van Custer se manne paniekerig geraak het, van hul perde afgeklim en doodgeskiet is toe hulle vlug.
Niemand weet wanneer Custer besef het dat hy in die moeilikheid was nie, aangesien geen ooggetuie van sy troepe geleef het om die verhaal te vertel nie. Die Sioux- en Cheyenne -krygers onder leiding van Crazy Horse het aangeval met Winchester, Henry en Spencer wat gewere herhaal, asook boë en pyle.
Die meeste mans van Custer was gewapen met 'n enkelslag-geweer van Springfield en 'n Colt .45-rewolwer wat hulle maklik van kant gemaak het. Die lyn- en bevelstruktuur van Custer het vinnig in duie gestort, en gou was dit elkeen vir homself.
Custer sterf aan twee koeëlwonde
Uiteindelik bevind Custer hom in die verdediging met nêrens om weg te kruip en nêrens om te hardloop nie, en is saam met elke man in sy bataljon vermoor. Sy lyk is gevind naby Custer Hill, ook bekend as Last Stand Hill, langs die lyke van 40 van sy mans, waaronder sy broer en neef, en tientalle dooie perde.
Custer het twee koeëlwonde opgedoen, een naby sy hart en een in die kop. Dit is onduidelik watter wond hom doodgemaak het of as die kopwond gebeur het voor of nadat hy gesterf het. In die hitte van die geveg is dit onwaarskynlik dat die kryger wat Custer geskiet het, geweet het dat hy pas 'n Amerikaanse weermag -ikoon doodgemaak het. Tog, toe die boodskap versprei het dat Custer dood is, het baie inheemse Amerikaners beweer dat hy sy beul was.
Na die geveg het die inheemse Amerikaanse krygers hul vyand se lyke op die slagveld gestroop, afgeskaal en afgesny, moontlik omdat hulle geglo het dat die siele van misvormde liggame gedoem is om vir ewig op die aarde te loop.
Die Amerikaanse reaksie op Little Big Horn het 'n ondergang vir die Plains -Indiane uitgespel.
Die Slag om die Klein Groot Horing eindig nie met die slagting van Custer en sy manne nie. Die inheemse Amerikaners het vinnig hergroepeer en agtervolg Reno en Benteen bataljons. Die troepe het geveg totdat die versterkings van generaal Terry uiteindelik aangebreek het.
Nou was dit die inheemse Amerikaners wat in die minderheid was, sodat hulle kamp opgeslaan en gevlug het, wat die grootste nederlaag van die Amerikaanse weermag tydens die Plains Indian Wars tot 'n einde gebring het.
Die Sioux en ਌heyenne het 'n tyd lank teruggekeer in hul oorwinning, maar hul viering was van korte duur, net soos hul vryheid. Toe die woord van Custer se dood op 4 Julie die Amerikaners bereik wat hul nasie se honderdjarige bestaan ​​vier, eis hulle vergelding.
Die Amerikaanse weermag het hul pogings verskerp om alle weerstandbiedende inheemse Amerikaners op te jaag en hulle óf uit te wis óf hulle terug te dwing op voorbehoude. Binne 'n jaar is die meeste bymekaargemaak of vermoor.
In Mei 1877 het Crazy Horse oorgegee by Fort Robinson, Nebraska, waar hy later met 'n bajonet en doodgemaak is na 'n onderonsie met 'n weermagoffisier.Nadat hy na Kanada gevlug het, het Sitting Bull uiteindelik in 1881 oorgegee en op die Standing Rock -reservaat gewoon totdat hy deur inheemse Amerikaanse agentpolisiemanne tydens 'n konflik by sy huis in 1890 vermoor is.
25 Junie 1876: Generaal Custer met sy manne uit die 7de Kavalerie in die Slag van Bighorn word verslaan deur die gesamentlike magte van die Sioux-Cheyenne Indiane. (Foto deur Hulton Archive/Getty Images)
𠆌uster 's Last Stand ' was 'n erfenis.
The Battle of the Little Bighorn 𠅊ka Custer 's Last Stand — is deurdring van omstredenheid. Tot vandag toe bevraagteken baie mense sy optrede daardie noodlottige dag. Hy word dikwels beskuldig van arrogansie omdat hy nie die oorspronklike gevegsplan gevolg het nie en sy mans tot 'n gewisse dood gelei het. Tog is dit moontlik dat Custer geglo het dat versterkings op pad was en wou toeslaan voordat die Sioux en Cheyenne dit sou versprei, en dit was onwaarskynlik dat hy so 'n goed gewapende aanval sou verwag.
Dit het ook aangevoer dat Reno en Benteen bloot lafaards was wat Custer se bevele geïgnoreer het toe die gevegte onverwags taai geword het, en Custer en sy manne 'n verlore stryd gelaat het. Ter verdediging het hulle egter moontlik geglo dat die opdrag van Custer 'n selfmoordmissie was.
Die dooies tydens die Slag van die Klein Groot Horing is vinnig begrawe waar hulle geval het deur die eerste soldate wat op die toneel aangekom het. Custer is later uitmekaar gehaal en by West Point begrawe. Ander troepe is ook ontbreek vir private begrafnisse.
In 1881 is 'n gedenkteken opgerig ter ere van diegene wat hul lewens verloor het. Onder die gedenkteken is 'n sloot gegrawe om die oorblywende oorblyfsels van die slagveld weer te vind en 'n merker is opgerig waar elke soldaat in die geveg geval het.
Terwyl Custer nooit die kans gehad het om sy optrede tydens die Slag van Little Big Horn te verdedig nie, hoef hy hom nie te bekommer oor sy nalatenskap nie, want sy weduwee Libbie het dit veilig in die hand: sy wou hê dat haar man in ere moet gaan en hom met vrymoedigheid bevorder as 'n dapper held in die fleur van sy lewe afgesny terwyl hy sy land verdedig.
In die oog van die geskiedenis
William Matson Law het 'n persoonlike poging aangewend om die omstandighede ten grondslag van die moord op John F. Kennedy beter te verstaan. Sy ondersoek het begin met 'n belangrike komponent van die gebeure van 22 November 1963 en die daaropvolgende dae: die lykskouing van die president se liggaam in die National Naval Medical Center, Bethesda, Maryland. Hy het kontak gemaak met diegene wat by Bethesda betrokke was in verskillende aspekte van die nasleep van die sluipmoord In die oog van die geskiedenis: openbaarmakings in die JFK -moord Mediese bewyse bestaan ​​uit 'gesprekke' met agt individue wat ingestem het om te praat: Dennis David, Paul O'Connor, James Jenkins, Jerrol Custer, eks-FBI spesiale agente James Sibert en Frances O'Neill, Harold Rydberg en Saundra Spencer.
Vir die eerste keer vertel hierdie ooggetuies hul verhale volledig in hul eie woorde. Die wet stel hulle in staat om dit te vertel soos hulle dit onthou sonder om by enige pro- of teen-sameswering-agenda te pas. Die leser is die beoordelaar van hierdie ooggetuieverslae en die implikasies daarvan.
Dennis David beskryf hoe hy die aankoms by die Bethesda -vloothospitaal van die vlootambulans waarneem Jackie Kennedy met die amptelike kis wat na bewering die president se liggaam gedra het - 'n tyd nadat hy toesig gehou het oor die aflaai van 'n skeepskas wat aan hom gesê is, bevat die lyk van die president. Lykskouingstegnikus Paul O'Connor het gehelp om die president se lyk te verwyder - hy onthou dat dit in 'n liggaamsak was - uit 'n skeepskas wat in teenstelling is met die plasing van die president se lyk in 'n versierde kis in Dallas, nadat hy slegs in lakens toegedraai was en handdoeke. O'Connor se medewerker, James Jenkins, kom uit die lykskouing oortuig dat die president uit twee rigtings geskiet is. Die röntgentegnikus Jerrol Custer onthou hoe sy mev Kennedy in die Naval-hospitaal binnegekom het, net met haar man se liggaam-maar Custer was op pad na die donkerkamer om X-straalplate te ontwikkel wat reeds uit die lyk van die president geneem is. Spesiale agente van die FBI, James Sibert en Frances O'Neill, bespot die enkele-bullet-teorie-die sine qua non van die Warren-verslag-maar is huiwerig om tot die gevolgtrekking te kom dat meer as een sluipskutter betrokke was. Harold Rydberg beskryf hoe hy die president se wonde bloot uit mondelinge beskrywings geïllustreer het en eerstehands indrukke gee van die persoonlikhede van die lykskouingsdokters. Saundra Spencer vergelyk en kontrasteer die bestaande foto's uit die Kennedy -lykskouing met dié wat sy ontwikkel het, en die verskille is verstommend. En daar is bespreking van die dood van William Pitzer in 1966 in wie se besit Dennis David beweer dat hy 'n geheime film van die Kennedy -lykskouing gesien het.
Slag van die Little Bighorn: Montagespanning
Sitting Bull and Crazy Horse (ongeveer 1840-77), leiers van die Sioux op die Groot Vlaktes, het die pogings van die middel van die 19de eeu van die Amerikaanse regering sterk weerstaan ​​om hul mense tot Indiese reservate te beperk. In 1875, nadat goud in Black Hills in South Dakota ontdek is, het die Amerikaanse weermag vorige verdragsooreenkomste geïgnoreer en die streek binnegeval. Hierdie verraad het daartoe gelei dat baie stamme van die Sioux en Cheyenne hul bedenkinge verlaat het en by Sitting Bull en Crazy Horse in Montana aangesluit het. Teen die laat lente van 1876 het meer as 10 000 inheemse Amerikaners bymekaargekom in 'n kamp langs die Little Bighorn -rivier, wat hulle die Greasy Grass genoem het, in weerwil van 'n bevel van die Amerikaanse oorlogsdepartement om terug te keer na hul bedenkinge of die risiko loop om aangeval te word.
Het jy geweet? Verskeie lede van die George Armstrong Custer & aposs-familie is ook tydens die Slag van die Little Bighorn vermoor, waaronder twee van sy broers, sy swaer en 'n neef.
In die middel van Junie het drie kolomme Amerikaanse soldate teen die kamp gestaan ​​en voorberei om te marsjeer. 'N Mag van 1200 inheemse Amerikaners het die eerste kolom op 17 Junie teruggedraai. Vyf dae later het generaal Alfred Terry die 7de Kavallerie van George Custer beveel om na vyandelike troepe te soek. Die oggend van 25 Junie het Custer, 'n gegradueerde van West Point, naby die kamp gekom en besluit om vorentoe te gaan eerder as om op versterkings te wag.
Brigadier -generaal George Armstrong Custer
Drie-kwart myl suid van hierdie plek aan die Hunterstownweg, het die nuut aangestelde brigadier-generaal George Armstrong Custer die Michigan Cavalry Brigade (1ste, 5de, 6de en 7de regiment) gelei in sy eerste aanklag teen superieure magte van die Konfederale kavallerie onder generaal Wade Hampton en Cobb's Legion op 2 Julie 1863. Tydens die aanval is Custer se perd onder hom geskiet. Sonder 'n perd, maar ongedeerd, was hy geneig tot die genade van die Konfederale lemme wat op hom neergedaal het. Hierdie beslissende eerste ontmoeting was byna noodlottig as dit nie was vir die dapperheid en vinnige denke van Norvell Francis Churchill, Company "L" 1st Michigan Cavalry, wat 'n sabelstoot afgebuig en die 'seuntjie -generaal' agter op sy stert getrek het, wat hom uit benadeel manier.
(Agterplak): Toegewy aan die
Slag van Hunterstown
2 Julie 2008
Grand Rapids Burgeroorlog Tafelronde
Holland/Zeeland Burgeroorlog Tafelronde
Patricia Hedgecoth, agterkleindogter van
Pvt. Norvell F. Churchill
Die gesin van Harrison David Churchill
Ter nagedagtenis aan 1st Sgt. George T. Patten, 6de Michigan Cavalry, Co. B.
Ann Arbor Burgeroorlog Tafelronde
Howell Burgeroorlog Tafelronde
Charlene Dunn, agterkleindogter van luitenant Daniel McNaughton, 7de MI Cav.
"The Historic Tate Farm" Roger en Laurie Harding
2008 opgerig deur Grand Rapids en Holland/Zeeland Burgeroorlog -rondetafels.
Onderwerpe. Hierdie gedenkteken word gelys in die onderwerplys: Oorlog, Amerikaanse burger. 'N Beduidende historiese maand vir hierdie inskrywing is Julie 1780.
Ligging. 39 & deg 52.964 ′ N, 77 & deg 9.778 ′ W. Marker is in Straban Township, Pennsylvania, in Adams County. Memorial is op die kruising van Hunterstownweg en Shrivers Cornerweg (County Route 394), aan die regterkant wanneer u noordwaarts ry op Hunterstownweg. Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoor: Gettysburg PA 17325, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne 3 myl van hierdie merker, gemeet soos die kraai vlieg. Pres. George Washington (binne skree afstand van hierdie merker) Slag van Hunterstown (ongeveer 300 voet ver, gemeet in 'n direkte lyn) Jacob Grass Hotel (ongeveer 600 voet weg) Army of the Potomac (ongeveer 700 voet weg) Revolusionêre soldate in die groot Conewago begraafplaas (ongeveer 0,3 myl weg) Burgeroorlogsoldate in die Great Conewago -begraafplaas (ongeveer 0,3 myl weg) Great Conewago Presbyterian Church (ongeveer 0,3 myl weg) Wirt's Tavern (ongeveer 2,3 myl weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Straban Township.
25 Junie: Maatskappy C
Plasing deur herosrest op 5 Jan 2013 14:25:54 GMT -5
Totdat dit met Reno se aanval begin lyk het, sou Custer verwag het om sy bataljons by die dorp wat hy aangeval het, te verenig. Ek glo dat sy bataljonbevelvoerders dit verstaan ​​het en dit is tyd dat almal dit doen. Die Benteens -roete was vinnig FordA na die Big Village.
Menere, ons gaan Pasadena aanval en vang. Een bataljon sal na Seattle beweeg. 'N Ander is om 'n speurder na Orange County te maak, maar hou kontak oor hul vordering. Twee bataljons sal my vergesel, een daarvan sal na Chicago gestuur word.
Die vyand sal slaap as ons helder daglig optrek en hulle tyd gee om uit die stryd te vlug.
Geplaas deur wild op 6 Jan 2013 12:15:51 GMT -5
Plasing deur Yan Taylor op 7 Januarie 2013 5:40:56 GMT -5
Hallo HR, ek hoop dat u regiment op volle sterkte is as u Pasadena aanval, ek hoop dat u nie net 140 mans het om Seattle te neem nie, met nog 120 wat beskikbaar is om in Orange County te verken, en u hoofmag bevat twee bataljons van 80 en 130 moenie vergeet om die Gatling Guns en die ekstra maatskappye wat deur die 2de Kavalerie aangebied word, te vra nie, want u gaan dit beslis nodig hê.
O ja wat van die pak trein.
Goeie more Richard, ek het die program gisteraand gemis, ek en Sue het mnr Selfridge op ITV 1 gekyk, maar dit is wel op die I Player beskikbaar, so ek sal dit vanaand vang.
Snaaks genoeg het ek Saterdag na 'n episode van die Trench Detectives gekyk (Man & Horse), dit het getoon hoe 'n Duitse soldaat in die Eerste Wêreldoorlog 'n tenk kon stop deur 'n standaard rondte van 7,92 mm om te draai sodat die puntige punt in die patroon was wat die plat punt verlaat om die teiken te tref, is die idee die eerste keer deur skerpskutters gebruik toe teenstanders gepantserde skilde begin gebruik om hulle teen vuur te beskerm; die program het getoon hoe dodelik hierdie tipe geïmproviseerde ronde kan wees, dit kan op kort afstand die pantser van die Britte binnedring Tenks en splinter om die bemanning te vermink.
Plasing deur herosrest op 10 Jan 2013 16:23:45 GMT -5
Die duur van die geveg volgens die bevel van Custer word op verskillende maniere beoordeel deur streng kriteria toe te pas op die tyd wat verloop het tussen Custer en Reno wat geskei het om die dorp aan te val, en die aankoms van kapt Weir na die pieke met die naam agter hom.
Verskeie beramings van die verloop van tyd begin Custer se stryd na die terugtog van Reno omdat daar min of meer bewyse is dat die stryd ontwikkel het.
Hier is www.loc.gov/rr/frd/Military_Law/pdf/Reno_Exhibits.pdf die uitstallingsdokumente van die Reno -hof van ondersoek, insluitend op bladsy 5 die werklike kaart waarop diegene wat getuienis gee, verskillende inligting gemerk het.
Op 8 het Trumpeter Martin die roete aangedui met die briefie wat Lt. Cooke aan hom oorhandig het, en hy het met die optog begin by die monding van MTC naby Ford B. Daar is geen verwarring oor wat Martin aangedui het nie, en dit help aansienlik om sy begrip te verstaan getuienis van die ondersoek. Hy het gesê dat die rit 5 myl afgelê het en hy ontmoet Benteen tussen 'n kwart en 'n half kilometer verder as waar Custer se vyf maatskappye perde natgemaak het.
Alle bewyse dui aan dat Custer se vordering tot MTC vinnig was. Dit word bevestig in die getuienis van Martins en toe hy die hoogte bereik het tydens die rit na Benteen, word bevel van majoor Reno gesien veg in die vallei en krygers in die dorp gesien hoe hulle na Ford B swerm om betrokke te raak Custer se opdrag. 'N Periode van 10 minute word aan die vergelyking voorgestel deur Martin wat verklaar dat dit die tyd was voordat Cooke die nota eintlik geskryf het.
Die reis na 'n punt vanwaar Reno se bevel deur Martin gesien kon word, was ongeveer twee myl. Toe hy terugkyk tydens sy rit, sien Martin Custer se bevel op pad na die slagveld, wat die optog sou wees wat Curley na die heuwels in die noorde aan weerskante van Deep Coulee vertel het.
Baie analise van die geveg strek oor tyd, maar soos duidelik blyk uit die studie van Martin se getuienis aan die RCoI en die kaart wat sy roete aandui, het dinge vinniger gebeur as wat mense nog nie bereid is om te aanvaar nie. Warriors het van die dorp af beweeg om Custer aan te val voordat Martin 'n posisie op die bluf bereik het van waar hy Reno se bevel sien. Dit bring Reno of sy situasie nie in die verleentheid nie.
Waarom daar so 'n swak ontleding van Martin se getuienis en die kaart moet wees, is 'n groter raaisel as wat met Custer se bevel gebeur het, en dit verhinder enige ernstige studie van die maatskappy C en wat met hulle gebeur het. Plekke waarop hulle geveg het, is bekend en waarnemings deur beamptes dui aan dat baie min Kompanjie C -perde op die slagveld gevind is en daarom gestamp of vrygelaat is, en Kompanjie C se perde is nie saam met ander van die bevel gehou nie. 'N Klein aantal Company C -diere is dood gevind naby Custer wat 'n versperring gevorm het.
Dit kan daarop dui dat Company verhuis het van waar sy sersant Finley en Finkle dood was, na LSH, maar nog een van sy sersante lê dood by kapt. Keogh se geselskap. Dit is werklik wat bekend is. Argeologie het 'n wapen wat naby Ford B was, geïdentifiseer dat dit na Calhoun Hill gevorder het met verskillende afleidings dat dit moontlik verband hou met maatskappy C.
Totdat studente van die geveg besef dat Custer se stryd aan die gang was terwyl Reno in die vallei veg, sal niemand ooit kan uitvind wat met Custer se bevel plaasgevind het nie. Niemand kan nog in die moderniteit definieer waar of hoe die maatskappye ontplooi is nie, en min mense het 'n idee van hoe soldate eintlik geveg het, wat boekdele spreek oor die bestudering van gebeure, omdat die meeste vroeë studies deur die weermag uitgevoer is en hulle daar aangekom het verskeie nie -wedersydse teorieë, waarvan nie een 'n langdurige of hardnekkige weerstand bied nie. Die maatskappye was kortstondig oorweldig. Baie mense kan dit steeds nie aanvaar nie, en dit is 'n baie groot deel van die geskiedenis van die geveg.
As u eintlik die enkele onderneming is, is die plek om te begin studeer by wie dit in die stryd gelei het, en die plek om te begin is by sers. Kanipe. Vra dan of Tom Custer sy onderneming in die stryd gelei het of nie. Baie kenners, historici en skrywers vertel dat hy nie net maatskappy C gehad het naby Company F waarmee George Custer gery het nie, en dat Tom Custer net voor Sgt. Kanipe. Dit is bekend, want dit is wat Kanipe gesê het. Dit lyk asof Reno en Tom Custer nie te goed oor die weg gekom het nie, en George Custer het die een van die ander afgehou. Beide mans het kort lontjies en was 'n bietjie te dapper, wat ook 'n kritiek is op luitenant -kolonel Hoe dit ook al sy, met Reno elders, waarom sou T.W. Custer besluit om sy loon te verdien. Die manne en beamptes was op die uitkyk oor die bluf na Ford B en voor die skermutseling in die vallei.
Die skakel www.nps.gov/mwac/publications/pdf/tech94b.pdf is na 'Argeologiese versagting van die Federal Lands Highway Program -plan om toerweg, Route 10, Little Bighorn Battlefield National Monument, Montana' te herstel, met 'n behoorlike agtergrond behalwe die katalogisering en werk van argeologie, na aspekte van die verskillende meer onlangse maar nie onmiddellike teorieë van die geveg nie. Daar is 'n behoorlike grondslag in die komplikasies wat tegniese studie na die teorie van die geveg bring.
Om pret te hê en geniet die stryd.
Die wapen van Ford B gebied MTC het na Calhoun Hill beweeg, en 'n wapen by Finley Finkle het na LSH gegaan.
Dit is die kaartvorm wat Walter M. Camps aanteken, eerder as een wat hy vir geformaliseerde onderhoude gebruik het.
Custer & aposs Last Stand and Legacy
Die Slag van Little Bighorn was 'n steurende verleentheid vir die Amerikaanse regering, wat sy pogings verdubbel en die Lakota vinnig en wreed verslaan het.
Vir sy rol in die geveg verdien Custer homself sy plek in die Amerikaanse geskiedenis, maar beslis nie op die manier wat hy sou wou nie. Gedurende haar laaste jare het Custer & aposs se vrou verslae oor haar man en aposs se lewe geskryf wat hom in 'n heroïese lig gewerp het, maar geen verhaal kon die debakel wat bekend geword het as Custer & aposs Last Stand, oorwin nie.
In 2018 het Heritage Auctions aangekondig dat dit 'n slot Custer & aposs -hare vir $ 12,500 verkoop het. Die slot kom uit die versameling kunstenaar en Amerikaanse West -entoesias Glen Swanson, wat gesê het dat dit behoue ​​gebly het toe Custer sy hare gered het na 'n reis na die kapper, as hy 'n pruik nodig het.