Verskeie partye en instellings het aangedui dat hulle alles in die stryd sal werp dat hierdie grondwetwysiging nie op die wetboek beland nie. Die probleem is dat die ANC saam met die EFF en ’n paar klein partytjies ’n tweederde meerderheid het. Die beste hoop om dit grondwetlik te keer is om die proses op elke denkbare moontlike manier te vertraag tot die verkiesing van 2019, en dan tydens die algemene verkiesing die bordjies só te verhang dat ’n tweederde meerderheid nie meer verkry kan word nie.
Die verloop in Suid-Afrika was ook nie anders nie. Apartheid, kolonialisme en selfs Jan van Riebeeck is as redes aangevoer vir alles wat in Suid-Afrika verkeerd loop, terwyl die grondkwessie al sterker geopper is. Zuma self het ’n paar klagtes van haatspraak op die lyf geloop deur te sê wit mense het hul grond bekom deur dit van swart mense te steel.
Die grondhervormingsprojekte het egter om verskeie redes nie van die grond af gekom nie – in elk geval nie tot die mate wat die regering dit wou hê nie al het ’n onlangse grondsensus van Agri SA getoon dat die teikens baie na-aan bereik is, en plek-plek selfs reeds bereik is. Ontsaglike vlakke van korrupsie in die proses was waarskynlik een van die hoofredes waarom die proses nie na wense verloop het nie.
Ekonome het al by verskeie geleenthede breedvoerig verduidelik hoekom grondgryp die boom onder die reeds brose Suid-Afrikaanse ekonomie sal uitruk. Ramaphosa self het probeer gerusstel dat die proses so toegepas sal word dat dit die ekonomie nie sal benadeel nie, en dat dit ook staatsgrond sal insluit. Dit beteken agter dat baie nuanses nog uitgespel sal moet word. In ’n stadium het die ANC beweer baie boere besit grond wat hulle effektief present gekry het deur ’n gekonkel in die aktekantoor.
Dit is moontlik die wortel van Ramaphosa se stelling dat boere wat onwettig grond besit, die grond kwyt sal wees. Onwettige besetting van grond sal ook nie geduld word nie.