Opmerkings oor die verlies van my reismaagdelikheid - Versamelings
Opmerkings oor die verlies van my reismaagdelikheid
Jerusalem, die Westelike Muur. Foto: Minamie's Photo
Reis lank genoeg en vind dat u uiteindelik die wêreld anders sien, iets wat u kan noem as u 'reis maagdelikheid' verloor. Maar kan u presies vasstel wanneer en hoe dit gebeur? Watter gevolge het dit vir die manier waarop u dinge gesien het voordat u op reis was?
1. Ek het 'n glimlag gehad. Die eerste was in Israel, my eerstejaarskool. My grootouers het ons op 'n privaat toer geneem. Een aand ontmoet ek 'n plaaslike meisie in Tel Aviv en ons breek weg. Die volgende jaar sou sy in die leër gaan. Maar vir nou was dit net 'n leë strand in die nag in Tel Aviv. Die sand koud op ons kaal voete.
Daar was 'n blits van moontlikheid, my eerste blik: hier het al hierdie kinders uitgegaan en gedrink en gedans en in wese hul lewens geleef op 'n manier wat bekend gevoel het, maar tog heeltemal anders was as wat ek geweet het. En ek kon net so 'n rukkie hier bly en deel wees hiervan.
Jong Israelitiese soldate. Hulle was oral. Foto: Of Hiltch
2. Ek het sedertdien geleer dat iets altyd verlore gaan as jy daardie flitse of instink kry, maar dit nie volg nie. Ons bestuurder / toergids Yakov het dit selfs reg vir my uitgelê. 'Waarom bly jy nie net 'n rukkie hier in Israel nie?' vra hy.
3. My ma het al gewaarsku my broer en ek: 'pas op dat hy jou nie probeer uitlê nie.' Ek het nie verstaan ​​wat hierdie woord bedoel nie, maar ek dink toe Yakov dit sê hy doen dit nou.
4. Yakov was 'n wrange man in die laat veertiger- of vroeë vyftigerjare wat elke keer 'n rookonderbreking geneem het, het ons die motorwa gestop vir wat hy 'n "koffie in / koffie uit" noem. Hy het in vyf oorloë geveg en na die kant toe gaan staan ​​toe ons Jerusalem besoek, 'n verslete kipah op sy kop gegly en rook. My grootouers kon nie sy naam reg sê nie; hulle noem hom "Yankel."
5. Terwyl my vrou Lau swanger was in Buenos Aires is ons na 'n ouerskap klas. Die onderwyser / vroedvrou Mirta het my met hierdie frase geskrik: "die grootste reis wat ons in ons lewens onderneem, is die reis wat ons van die baarmoeder af na die geboorte neem."
Sy het gesels oor hoe die baba hierdie maniere moes doen om deur die bekken en die geboortekanaal te kom. En toe dit verby was - toe die baba gebore is - dat hy uitgeput is, net soos die moeder.
6. My ma het gewaarsku my oor 'prostetisering' uit vrees. Vrees vir wat sy nie self beleef het nie. Ek is deur haar angs geraak. Nie net haar vrees nie, maar wat ek vertolk / ervaar het as 'n soort heersende vrees in die voorstede waar ek grootgeword het. Die vrees om op 'n ander baan af te gaan as die standaard, doen dit goed op skool, gaan universiteit toe, kry werk.
7. Yakov het nie een gedeel nie van die kenmerke van die mans in my gesin. Hy was in die werkersklas, maar tog kon hy verskeie tale praat. Hy was 'n soldaat. Hy het nagte op die grond geslaap. Dit lyk nooit asof hy 100% skoon geskeer is nie. Hy was 'n reisiger. Maar op 'n diep verskanste vlak het ek hom van die hand gewys en enigiets wat hy my kon bied, aangebied.
8. My laaste jaar op universiteit Ek het gevoel dat ek 'ononderbroke woestyntyd' nodig het om uit te vind wat ek wil doen. Ek het 'n halfgebakte visie gehad om na Maine te vlieg en huis toe te loop op die Appalachian Trail. Dit het reg gelyk. Ek het stapskoene gekoop en dit gedra.
9. Nadat ek daardie somer gewerk het Ek het destyds met Lindsay, my vriendin, na Maine gevlieg. Ons het gereël dat 'n motor ons van die lughawe in Bangor na Baxter St. Park neem. Ons het geglimlag na die aksent van die bestuurder en hoe hy aanhou sê 'kampe', soos in 'Ons het 'n kamp daar bo.' Uiteindelik het ek uitgekom dat dit mense is wat huise in Maine noem.
10. Ons het Katadin geklim. Het kwaai foto's by die bordjie / aan die bopunt geneem. (Een saam met my wat wys waar dit staan ​​"Northern Terminus of the A.T."). Toe is ons suidwaarts. In die wildernis van 100 kilometer het ons stappers aangehou. 'N Paar elke dag. Hulle was dun en moeg, minder gestook as wat ek gedink het. Hulle het 2,000 kilometer van Georgië af gekom en was net 'n paar dae weg van die afronding.
11. Op 'n dag het ons uithang by 'n stroompie met 'n paar plaaslike kinders. Ons het almal gerook. Daar was Gray Jays wat ons aanhou duik. Ons het gepraat oor uitrusting en blase voete en van die ander groepe en kinders wat ons gesien het (daar was studente-oriënteringsgroepe van Colby College). Ons was almal honger. Miskien kan ons op 'n ander Colby-groep sluip en hul kos gaan aflaai.
12. Na 'n rukkie ons almal pak ons ​​pakke aan en gaan stap. Maar terwyl ons daar gesit het, was daar die oomblik waar ek en Lindsay na mekaar gekyk het. 'Dit is 'n totale partytjie,' het ek gesê. Ek het dit op 'n manier gesê dat ek nie net die dag beskryf nie, maar die hele ervaring van hier wees. Ons was 50 myl van enige paaie af. Ons het niks anders om te doen as om aan te stap nie.
13. Terugkyk Ek dink dit was die eerste oomblik dat ek die wêreld regtig meer as 'n reisiger gesien het as enigiets anders. 'N Reisiger in die sin van iemand wat bereid is om hom- of haarself oor te gee aan watter ervaring ook al, kom eerder as om terug te hou. Dit was meer op die rand van my bewussyn as iets waaroor ek eintlik gedagtes gevorm het. Dit was net 'n gevoel van binne-in 'n plek.
Was daar 'n spesifieke oomblik wat u gevoel het dat u u maagdelikheid verloor? Deel dit met ons in die kommentaar hieronder.