Seekuier met die kinders | Tannie Frannie
Seekuier met die kinders
29 Sondag Jul 2018
Laatlam se skoonouers vat my in styl lughawe toe; ons drink koffie en hulle begelei my tot by die instaphek. 'n Korte uur en 'n half later kry ek my bagasie op Port Elizabeth en kies koers na waar ek my dierbares uit Ierland (het nie geweet hulle gaan my ook kom ontmoet nie!) agter glas in 'n kafee sien sit, net om vlak voor hulle vas te steek en te besef die uitgang is iewers anders. Ek waai verwoed – en verleë – en verander van koers na die uitgang, waar my dierbares uit die VSA vir my staan en wag. Intussen storm die twee kleinkinders by die kafee uit en ons voer 'n ikoniese ontmoetingstoneel op, wat natuurlik veroorsaak dat ouma se trane loop…
Dis die begin van vier juweeldae, wat binne 'n oogwink verbyvlieg. Al drie my kinders, met hulle geliefdes, saam by die wintersee van Jeffreysbaai: wit strande, rotspoeletjies, skulpe en sandkastele, turkooisblou water en goue son.
My liewe dogter het 'n professionele fotograaf gekry om die heel eerste middag te kom foto's neem, "…want dan het ons nog nie baklei nie…" Die oggend plas ons in die rotspoeletjies rond, maar daardie middag steek die gebruiklike verskriklike wind op waaraan ons op ons somervakansies hier gewoond geraak het. Waaiers sand swiep deur die lug – hier gaan ons nie vandag lieflike familiefoto's met die see as agtergrond geneem kry nie! Een of twee word darem gekiek, so teen die wind in…
Ons verkas noodgedwonge na 'n beskutte parkie; watter teleurstelling vir my dogter, wat so graag ons foto's teen die wilde Afrika-see wou gehad het! Ek kan sien sy's teleurgesteld, maar sy byt op haar tande en speel en lag saam, sodat ons uiteindelik pragtige foto's geneem kry. Ek onthou die dag toe haar boetie 'n splinternuwe fiets moes kry omdat sy fiets gesteel is deurdat hy dit nie loop bêre het nie. Oop en bloot het dit teen die garagemuur gestaan en leun en toe was dit weg. Wat kon ons anders doen, die kind moes 'n vervoermiddel hê! In plaas daarvan om 'n verontregte bohaai op te skop, het my dogter haar ou pienk fietsie uit sy bêreplek gaan haal en hom silwerskoon gewas en blinkgevryf…
Op dag 2 leer klein Frans my Magic Cards speel (ouma wen, want sy kaarte was swak!) en daarna sleep ek agter die kinders aan deur die winkels. My tyd van begeer en opgaar is verby, ma is so effens verveeld. Ons kry 'n restaurant met 'n mooi see-uitsig en dit word 'n gesellige middagete. Later speel ons op die strandhuis se grasperk voor die rooi aalwynvlamme. Klein Frans het 'n Amerikaanse voetbal present gekry. Hy hou dit soos 'n kleinood vas en gooi en vang met wie ookal gewillig is om saam te speel. Hy laat my aan 'n kameelperdjie dink, so asof hy nie heeltemal tuis is met die lengte van sy ledemate nie. Weet julle hoe voel dit as 'n kleinkind mens al waterpas in die oë kyk? Hy word vanjaar dertien en my Amerikaanse skoonseun sê hy sien kans vir 'n kinderhuis met dertien sulke seuntjies, in plaas van die nege wat hulle wel het. Die braaivuur gloei gesellig, boeties en sussie het jare se gesels om in te haal, twee nefies en twee niggies leer mekaar ken.
Dag 3 tref 'n maagvirus ons geselskap… Nouja, dis mos maar die lewe:
Uit Skoppensboer – Eugène Marais
Vandag is daar geen sprake van Stormsriviermond toe ry nie… Ons kies koers na die strand waar die mooiste skulpies te vinde is. Die middag bring ons weer op die grasperk deur en toe gaan ons na Die Walskipper vir aandete, 'n restaurant reg op die marine se strand, mens sit met jou voete in die sand! Marissa, ons vriendelike kelnerin, kom nooi ons om soetjies en versigtig na die rob te gaan kyk wat in die donker teenaan die rotse sit en uitrus van sy lang swem, voordat hy verder gaan. Sy steel my hart, des te meer omdat sy vir my klein pasella bakkies heerlike stoweboontjies en pampoenkoekies inskep – hoe het sy geweet hierdie tannie smag na boerekos?
Dag 4: Ons ry vir die dag Stormsriviermond toe. By Stormsrivierbrug staan ons by die kompleks se uitkykplek en koeldrank drink, toe die oulikste diertjie sy verskyning daaronder in die bosse maak (slim ook, want duidelik is hierdie 'n plek waar die outjie dikwels iets te ete kry) – 'n mongoose, en niemand weet wat dit in Afrikaans is nie. Het nou in die woordeboek gaan kyk, dis 'n muishond, maar o aarde, daar's omtrent vyf verskillende soorte in SA! Dalk moet dié enetjie maar 'n mongoose bly?
Die heerlike warm dag verloop salig. Albei pa's baljaar met hulle kinders in die water, 'n klomp van ons stap na die hangbrug toe. Laatmiddag ry die ander, maar my Amerikaanse kinders en ek vertoef nog in die skemering. Ons vra by die winkeltjie wanneer die hekke sluit – dis eers seweuur. So stap ons af in die rigting van die Groot Rots, sit en kyk hoe die aandgloor in die rotspoele weerkaats, beleef die vrede van die see en die reënwoud. Watter towerplek is dit tog dié!
Dag 5: My dogter is siek en ons moet terugvlieg Jhb toe. Ek bestuur tot by PE, met my hart in my keel, maar haar man is 'n wonderlike ondersteunende teenwoordigheid. (Self kan hy nie bestuur nie, want hy is nie gewoond aan "shift-stick", soos die Yanks die ratte noem nie.) Ewe kalmpies sê hy egter: "I think you're in third gear," en ek besluit om maar seker te maak – ja, inderdaad! Daarna het dit darem beter gegaan met die ratte saam… Op die lughawe lê my meisiekind met haar kop op my been en my hand rus op haar skouer. Ek weet sy voel misrabel, maar ek is so dankbaar vir hierdie kort ou rukkie wat ek haar nabyheid so onbeskaamd kan koester…
34 thoughts on "Seekuier met die kinders"
Julie 29, 2018 om 2:11 vm
Ongelooflik mooi… en laat my verlang na my kinders weer bymekaar te sien. Stilbaai, Johannesburg en Dublin is maar net te verwyderd van mekaar.
Julie 29, 2018 om 5:21 vm
Ja, so 'n kans kom maar eenmaal in 'n leeftyd…
Julie 29, 2018 om 3:41 vm
Dis te heerlik om almal so bymekaar te hê. Dankie dat jy hierdie paar heerlike dae gedeel het. Hoe gaan dit nou met jou dogter?
Julie 29, 2018 om 5:19 vm
Dit gaan baie goed, dankie Ineke, sy het heeltemal herstel van laasjaar se operasie. Sy en haar man woon en werk gelukkig saam – wat meer kan mens vra?
Julie 29, 2018 om 6:41 vm
Beslis wat meer kan mens vra. Dis goed om te hoor. Mens bly maar bekommerd oor die kinders.
Julie 29, 2018 om 5:46 vm
Spesiale tye met pragtige herinneringe!
Julie 29, 2018 om 6:33 vm
Wonderlike tye wat kosbaar verwoord is met skeutjie humor en Eugene daarby
Julie 29, 2018 om 6:38 vm
Julle lyk almal so jonk, watter een is jy Frannie😉
Julie 29, 2018 om 6:42 vm
Julie 29, 2018 om 6:47 vm
Aits en kyk die mooie denim .. mooiste ouma
Frannie hierdie blog spreek net liefde en nogmaals liefde, dankie daarvoor.
Julie 29, 2018 om 6:49 vm
Hei, Dirkie! Ek mis jou en jou mense hier op die blogs, veral jou kosbare briewe!
Julie 29, 2018 om 7:17 vm
Dit klink na heerlike tye Frannie en dit moes so lekker gewees het om al die kinders weer bymekaar te hê. Pragtige fotos en mooi herinneringe; jy beskryf dit so mooi.
Augustus 2, 2018 om 10:40 vm
Jy sal ook weet hoe interessant dit is om mens se kinders in hulle interaksie as grootmense met mekaar te beleef!
Augustus 2, 2018 om 10:55 vm
Ja, ek is nogal verbaas oor die manier wat die verhoudings hegter gegroei het en die sibbe nekaar met respek en liefde hanteer. Kleintyd het ek hulle gereeld in aparte hoekies laat staan …
Augustus 2, 2018 om 11:00 vm
Daardie sibbe-stryery is glo veronderstel om hulle op die lewe voor te berei, maar ai, dit vat aan 'n ma se hart. Dis so wonderlik as mens jou kinders met dankbaarheid en selfs verstomming kan gadeslaan!
Julie 29, 2018 om 9:16 vm
Dis mooi vertel, sleg as siektes so in 'n vakansie kom pla, maar dis inderdaad maar die lewe… Mal oor daai stukkie van die kus.
Augustus 2, 2018 om 10:41 vm
Vir my is dit die heel, heel mooiste op aarde.
Julie 29, 2018 om 9:45 vm
Wat ń wonderlike tyd, Frannie. My trane het wel begin loop hoe verder ek gelees het, want ek het geweet die afskeid moet kom.
Augustus 2, 2018 om 10:44 vm
Gelukkig vat ek altyd lank voordat iets my regtig tref – so het ek bv eers later besef watter bedruktheid ons almal by ons laaste middagete saam beetgehad het.
Julie 29, 2018 om 12:37 nm
Nou verlang ek weer terug huistoe!
PE/ J-Bay… tot by die Walskipper!
Ek wet die twee wat kortbroekke dra is een uit die VSA en die ander uit Ierland!!
Ek's so bly hulle was almal daar om lekker vamilie pret te hou! Nou het ons ook 'n kykie gekry hoe ons Tannie lyk! 😉
Julie 29, 2018 om 3:27 nm
Jy's reg oor die VSA, maar die ander een is Laatlam wat hier in SA bly. Daar's 'n sterk moontlikheid dat ek Desember in Ierland kom kuier!
Julie 29, 2018 om 9:13 nm
Ai, die tyd, met sulke geleenthede, vlieg eenvoudig te vinnig. Wonder soms, of ek my vier, ooit weer saam sal he. Dubai, Saldanha, Bloem en Paraguay. Dalk tog, eendag. die drie susters, was darem verlede jaar, saam by die familiefees. Dankie, vir die mooi skrywe.
Julie 31, 2018 om 5:21 vm
Sjoe, dit sou fyn organisasie kos!
Julie 30, 2018 om 3:05 nm
Wat 'n lekkerte! Ek hoop jou dogter is al beter. Dis die mooiste foto's en jy lyk so mooi tussen al jou skatte.
Julie 31, 2018 om 5:20 vm
Ryker as ryk, 'Bytjie!
Julie 30, 2018 om 5:07 nm
Dis voorwaar 'n paar kosbare dae gewees Frannie. Die fotos is mooi….. en ek sê net niks van daardie dênim nie!!!
Julie 31, 2018 om 5:19 vm
Wat kon ek maak? Hy was op uitverkoping…
Julie 31, 2018 om 8:49 vm
Wonderlike tydjie. Baie bly julle het dit so geniet
Fran ek is gek na jou jean!!! Baoe funky oumsie…. en kyk die tekkies. Hierts.
Augustus 2, 2018 om 10:46 vm
😀 Dankie! Jy is so stil – seker baie besig?
Augustus 1, 2018 om 6:25 vm
Almal het nou al gesê, maar ek moet net weer: Tannie lyk so funky in daai denim en tekkies hoor. Die te kort vakansie klink te heerlik
Augustus 1, 2018 om 7:02 vm
Ag dankie! Het net vanoggend gewonder hoe dit met jou en met julle gaan.
Augustus 1, 2018 om 7:10 vm
Dit gaan goed dankie tannie, ek kry net min geskryf, maar prober darem byhou met die lees. Die planne Calitzdorp toe vorder nie eintlik nie