Kardinaal Thomas Wolsey - Geskiedenis Podcasts - 2022
Thomas Wolsey, seun van Robert Wolsey en Joan Daundy Wolsey, is gebore in ongeveer 1471. Sy pa was 'n boer in Yeoman, maar sy ma was lid van die welgestelde en invloedryke Daundy -gesin. "(1) Sy pa het voorheen 'n taverne in Ipswich bestuur. hy begin handel dryf as 'n slagter en veehandelaar in 1473. Daar word geglo dat sy ma se broer, Edmund Daundy, 'n suksesvolle handelaar, vir sy opleiding betaal het.
Wolsey het as 'n beurs gewerk voordat hy in Maart 1498 priester geword het. Roger Lockyer het daarop gewys: 'Vir 'n ambisieuse en talentvolle seun wat nie in die boonste geledere van die laat -Middeleeuse samelewing gebore is nie, was die kerk die enigste moontlike opening, en Wolsey het binnekort ingegaan Dit." (3)
Thomas Wolsey is aangestel as dekaan van goddelikheid in die Magdalen College voordat hy in 1501 in Lydd, Kent, aangestel is. Op soek na 'n hoër posisie as die priester, het Wolsey as een van sy kapelane die huis van Henry Deane, aartsbiskop van Canterbury binnegegaan. Deane is op 15 Februarie 1503 oorlede en die volgende vier jaar werk hy vir sir Richard Nanfan, tesourier van Calais. In 1507 raak Wolsey verbonde aan Richard Foxe, biskop van Winchester. Op sy aanbeveling is hy as gesant gestuur na die keiser Maximilian in Vlaandere. (4)
In Maart 1508 is hy na Edinburgh gestuur. Hy het James IV op 2 April gesien, maar sy missie was onsuksesvol, net soos sy ambassade by die Lae Lande in Oktober om oor die huwelik van Henry VII met Margaret van Oostenryk te onderhandel. In Februarie 1509 beloon Henry hom met die dekaanskap van die Lincoln -katedraal. Omtrent hierdie tyd begin Wolsey 'n verhouding met 'n vrou genaamd Joan Lark. 'Hulle verhouding, sowel as die twee kinders wat daaruit gebore is, het baie daartoe bygedra om die beskuldigings van lechery en hoerery so wyd op hom te rig. (5)
Wolsey se hoofborg, Richard Foxe, het hom by Henry VIII aanbeveel. As gevolg hiervan het hy in November 1509 die koning se almoner geword. Daar word gesuggereer dat Wolsey "die jong koning gefassineer het, wat sake ontwyk het, maar glans, energie en verstand bewonder het." (6) Peter Ackroyd wys daarop dat Wolsey 'n generasie jonger was as die ou biskoppe van die raad. "Hier was 'n man wat die jong koning in sy vertroue kon neem en waarop hy kon staatmaak. Wolsey het vieruur in die oggend opgestaan ​​en twaalf uur aaneen kon werk sonder onderbreking ... Toe hy klaar was met sy werk hy het mis gehoor en daarna 'n ligte aandete geëet voordat hy aftree. " (7)
George Cavendish beweer dat Wolsey spoedig die waardering van die jong monarg gekry het, aangesien hy die "ernstigste en gereedste in die hele raad was om die enigste wil en plesier van die koning te bevorder". Volgens Cavendish het Wolsey die guns van Henry VIII gekry omdat die ander beraders Henry probeer oorreed het om op raadsvergaderings voor te sit, soos sy pa gedoen het, en Wolsey hom aangemoedig het om te gaan jag en te geniet terwyl Wolsey die land vir hom regeer. . het bygevoeg dat hoewel die ander ministers Henry aangeraai het om te doen wat hulle dink hy behoort te doen, Wolsey uitgevind het wat Henry wou doen, en hom toe aangeraai om dit te doen. " (8)
Wolsey se magstog ontstel Thomas Ruthall en Henry se ander vooraanstaande beraders wat na die opkoms van Wolsey geïgnoreer word. Hy het ook in botsing gekom met vooraanstaande adellikes soos Charles Brandon, 1ste hertog van Suffolk en Thomas Howard, 3de hertog van Norfolk. John Guy het beweer dat Wolsey gehelp is deur die feit dat hy geen leidende politieke beginsels het nie. 'Hy was buigsaam en opportunisties; hy het in Europese terme en op groot skaal gedink; en hy was die volmaakte politikus .... Wolsey het voortdurend ingemeng in die aangeleenthede van die adel, vooraanstaande heidene en burgers van Londen, en eis die bywoning van baie van hulle by die hof. (9)
Onder Henry VII het Engeland kontinentale oorlog vermy. Sy seun, daarenteen, verlang na oorlog teen Frankryk. Hierdie beleid was baie ongewild onder lede van die Royal Council, insluitend Thomas More, wat 'dit wysheid gedink het om stil te bly en hulle te laat staan' en vrede aan te beveel teen die gevaar en die koste van oorlog. Wolsey ondersteun Henry en stel voor dat hy saam met pous Julius II en sy skoonpa, Ferdinand van Spanje, by die Holy League aansluit sodat hulle met pouslike goedkeuring Frankryk kan aanval. Die alliansie is op 13 November 1511 ooreengekom en oorlog is die volgende maand verklaar. (10)
Die plan was dat Engelse soldate in die suidweste van Frankryk sou aankom. 'N Vloot van agtien oorlogskepe was bereid om 15 000 man na Europa te neem. Hierdie manne sou aansluit by die Spaanse weermag wat probeer het om Navarra van die Franse te neem en die waardevolle provinsie Guyenne te verower. Die troepe het op 7 Junie 1512 aangekom, maar Ferdinand was van plan om sy kant van die winskopie te behou en die twee leërs het nie saamgevoeg nie. Soos Roger Lockyer uitgewys het: "Hy (Ferdinand) was van plan om die Engelse troepe slegs te gebruik as 'n skerm waarna sy eie manne die verowering van Navarra kon voltooi, en hy het geen belang gehad om Henry te help om sy grootse ambisies te vervul nie." (11)
Die mans is gedwing om op die oop veld te kampeer tydens uiters warm weer terwyl hulle wag om in die stryd opgeroep te word. Geen tente of proviand is daarvoor voorberei nie. Dysenterie het baie ongevalle veroorsaak en daar was sprake van muitery. Henry beveel sy troepe onwillig om in Oktober 1512 na Engeland terug te keer sonder om iets teen die vyand te bereik. Die dogter van keiser Maximilian het gesê "Engelsmanne het hulle so lank van oorlog onthou, dat hulle nie ervaring het nie." (12)
Die jaar daarna stuur Engeland nog 'n groot leër na Frankryk met Henry VIII self in bevel. Wolsey was in beheer van die voorbereidings en was in werklikheid kwartiermeester-generaal van die weermag. Hy organiseer die vloot en maak voorsiening vir 25 000 man om onder die vaandel van die koning na Frankryk te vaar. Op 30 Junie 1513 steek Henry die kanaal oor met 'n lyfwag van 300 man en 'n gevolg van 115 priesters en sangers van die kapel. Die eerste oorwinning van Henry het op 16 Augustus gekom toe hy 'n Franse mag naby Thérouanne verslaan het. (13)
Henry het agter gebly met sy lyfwagte. "Sy groot en sierlike bed is langs die roete ooswaarts vervoer en is elke aand opgestel in 'n paviljoen van gouddoek. Die koning het elf tente, wat met mekaar verbind was; een vir sy kok en een vir sy kombuis. Hy is begelei, oral waar hy geloop of gery het, deur veertien jong seuns in goue rokke. Die klokke op sy perd was van goud. Die mees uitgebreide van die koninklike tente was versier met goue dukate en goue floriene. Hy was van plan om te vertoon sy prag sowel as sy dapperheid. " (14)
Charles Brandon, hoë marskalk van die weermag, het 'n suksesvolle aanval op Tournai gelei. Toe Henry die sleutels van die stad oorhandig, het hy dit aan Brandon oorgegee, wat sy troepe ingelei het om dit te beset. Kort daarna verleen Henry hom die buitekasteel van Mortain. Hy het ook die titel van die hertog van Suffolk gekry. (15) Ondanks die fiasko van die eerste ekspedisie het Henry getoon dat sy koninkryk weer 'n mag was om mee rekening te hou.
Die koste van die oorlog was egter enorm. Na raming is die meeste van die rykdom wat hy van sy vader geërf het, gebruik om die twee ekspedisies na Frankryk te finansier. Wolsey het die parlement oorreed om belasting op elke volwasse man toe te staan, maar dit was natuurlik ongewild en moeilik om in te vorder. Dit het nou duidelik geword dat Engeland dit nie kon bekostig om op gelyke voet met die groter moondhede van Europa oorlog te voer nie. Die Franse koning het drie keer soveel onderwerpe gehad, en het ook die hulpbronne verdriedubbel. Die Spaanse koning het ses keer soveel onderwerpe gehad en vyf keer die inkomste. "Henry se ambisie en aptyt vir glorie het sy krag oortref." (16)
In Augustus 1514 het koning Lodewyk XII van Frankryk ingestem tot vredesvoorwaardes. Dit sluit in sy bereidwilligheid om met Henry se suster Mary Tudor te trou. Henry het gehoop dat Maria 'n seun sou hê en daarom die moontlikheid sou skep om die twee koninkryke te verenig. Mary was agtien en Louis was twee en vyftig. Antonia Fraser het daarop gewys: "Daar word nie van koninginne verwag dat dit 'n pragtige skoonheid sou wees nie ... dit was meer gereeld 'n onderwerp van verbaasde kommentaar ... Maria was pragtig, ligharig, ovaal." (17) 'n Franse waarnemer beskryf haar as ''n nimf uit die hemel' en 'een van die mooiste jong vroue ter wêreld'. (18) Een diplomaat het berig dat dit skokkend is dat ''n so eerlike dame' 'so 'n swak, ou en skelm man' moet trou '. (19) Daar word nie opgeteken wat Mary van die voorgestelde huwelik gedink het nie, maar haar biograaf beweer dat sy 'blykbaar 'n pligsgetroue en gehoorsame suster was, bereid om die politieke doeleindes van 'n broer te dien vir wie sy opregte liefde en respek gehad het'. (20)
Prinses Mary het Engeland na Frankryk vertrek op 2 Oktober 1514. Sy was vergesel van 'n gevolg van byna 100 Engelse inwagters. Na 'n stormagtige kruising, waartydens een skip verwoes is, is 'n uiters seesiek prinses die volgende dag letterlik aan wal gedra naby Boulogne. Die egpaar is op 9 Oktober getroud. Mary Boleyn en Anne Boleyn was een van die ses jong meisies wat deur die koning by die Franse hof kon bly nadat hy die hele dag na die troue al die ander Engelse bediendes van Mary ontslaan het. Volgens Alison Plowden was die "opwinding en fisieke spanning van die troue en die gepaardgaande feeste heeltemal te veel vir die verswakte bejaarde Louis XIII" wat op 1 Januarie 1515 oorlede is. (21) Daar is in Frankryk berig dat hy "gedans is" dood "deur sy" energieke jong "vrou. (22)
Henry het Thomas Wolsey ryklik beloon vir sy aandeel in die oorwinning oor Frankryk. Op 15 September 1514 is hy aangestel as aartsbiskop van Canterbury. Henry het hom ook sy Lord Chancellor gemaak. Wolsey het nou al die magte van 'n moderne premier, met die beheer van 'n gewone parlement. Die jaar daarna het pous Leo X hom op versoek van die koning 'n kardinaal gemaak. Hierdie promosie het gelei tot die skepping van baie vyande. Polydore Vergil het hom voorgestel as 'sing, lag, dans en speel met die jong hofdienaars'. George Cavendish beweer dat Wolsey se sukses was gebaseer op sy erkenning dat Henry nie van roetine werk hou nie, en beskryf hom as 'die troos van die koning dat hy geen tyd nodig het om sy plesier te spaar vir sake wat in die raad nodig sou wees nie,' solank hy daar is ". (23)
John Guy, die skrywer van Tudor Engeland (1986) wys daarop dat Wolsey op 2 Mei 1516 sy nuwe wetstoepassingsplan onthul het. Hy wys daarop dat Wolsey gedurende hierdie tydperk aktief was in die hervorming van die regstelsel: 'Hy het ten doel gehad om onpartydige geregtigheid in die gewone gemeenregtelike howe te bied, ongeag die sosiale status van 'n litigant ... Wolsey verkondig die idee dat mense geregtigheid moet hê as 'n reg. " Wolsey se kritici beweer dat hy 'die armes geregtigheid gebied het, deels om terug te slaan op diegene onder die rykes wat sy politieke teenstanders was'. (24)
Gedurende die bewind van Henry VIII het mense wat in Londen woon, gekla oor die groot aantal buitelanders wat in die stad woon. John Lincoln, 'n tweedehandse handelaar, het dr Beal, die predikant van die St Mary's Church in Spitalfields, oorreed om in die preek van 1517 teen die buitelanders te preek. Beal het ingestem en 'n groot gemeente in die veld buite die stad hy "veroordeel die vreemdelinge wat die lewens van die Engelse gesteel het en hul vrouens en dogters verlei het; hy het gesê dat selfs voëls interlopers uit hul neste verdryf het en dat mans geregtig was om vir hul land teen buitelanders te veg." (25)
Sebastian Giustinian, die Venesiaanse ambassadeur in Engeland, het berig: "Na Paasfees preek 'n sekere prediker op aandrang van 'n burger van Londen soos gewoonlik in die veld, waar die hele stad die gewoonte was om met die landdroste byeen te kom. Hy het die vreemdelinge in die stad en hul maniere en gebruike misbruik deur te beweer dat hulle nie net die Engelse hul industrie en die winste daaruit beroof het nie, maar hul wonings onteer het deur hul vrouens en dogters te neem. Boonop het hy die bevolking so geïrriteer dat hulle gedreig het om die vreemdelinge in stukke te sny en hul huise op die eerste Mei af te lê. " (26)
Edward Hall, 'n twintigjarige student, het geskryf: 'Die menigte vreemdelinge was so groot oor Londen dat die arm Engelse 'n bestaan ​​kon kry ... Die buitelanders ... was so trots dat hulle die Engelse geminag, bespot en onderdruk het , wat die begin van die wrok was ... Die Genoane, Fransmanne en ander vreemdelinge het gesê en roem dat hulle in so 'n guns by die koning en sy raad was dat hulle die heersers van die stad tot niet gemaak het ... Hoe jammerlik was die gewone kunsmatiges het geleef en kon amper geen werk kry om hulle, hul vrouens en kinders te vind nie, want daar was so 'n aantal kunsmatige vreemdelinge wat al die lewendes op 'n manier weggeneem het. " (27)
Op 28 April 1517 plaas John Lincoln 'n rekening op een van die deure van die St Paul's Cathedral, waarin hy kla dat 'die buitelanders' te veel guns van die koning en die raad geniet. Daar word beweer dat "die buitelanders" "wol gekoop het om die Engelse ongedaan te maak". Sebastian Giustinian, het kardinaal Wolsey gaan spreek oor sy kommer. Hy het die burgemeester van Londen laat weet en vir hom gesê dat "u jong en oproerige mense sal opstaan ​​en die vreemdelinge benoud sal maak". (28)
Giustinianus het Henry VIII op 29 April by die Richmond -paleis gaan sien om hom te vertel dat hy gerugte gehoor het dat die "mense op 1 Mei die buitelanders sou opstaan ​​en doodmaak". Henry belowe dat alle buitelanders beskerm sal word. Kardinaal Wolsey het die burgemeester en die stadsamptenare beveel om vooraand van Mei 'n aandklok af te dwing, toe groot menigtes altyd bymekaargekom het en soms probleme ontstaan ​​het. (29)
Sir Thomas More, die onder-balju van Londen en sy manne, het die aand deur die strate gepatrolleer. Sommige jong vakleerlinge het die aandklok verbreek en toe 'n beampte een van hulle probeer in hegtenis neem, het 'n oproer ontstaan. More se mans het die oproeriges van hul stawe aangekla. Dit het hulle net meer kwaad gemaak en kort daarna val 'n groot menigte jongmense buitelanders aan en verbrand die huise van Venesiaanse, Franse, Italiaanse, Vlaamse en Duitse handelaars. (30)
Edward Hall het berig dat "uiteenlopende jongmanne van die stad die vreemdelinge aangerand het toe hulle deur die strate gegaan het, en sommige was getref en sommige was in die kol, en sommige in die kanaal gegooi ... Toe was daar skielik 'n algemene gerug, en niemand kon vertel hoe dit begin het, dan sou die stad op volgende dag in opstand kom en alle vreemdelinge doodmaak, in die mate dat verskillende vreemdelinge uit die stad vlug. " (31)
Daar is berig dat oproeriges deur die stad gehardloop het met "klubs en wapens ... klippe, bakstene, vlermuise, warm water, skoene en stewels gegooi en die huise van baie buitelanders afgedank". Na raming het 2 000 Londenaars die huise van buitelandse handelaars afgedank. Dit het bekend geword as die Evil May Day -onluste. Daar word beweer dat vroue deels die skuld vir hierdie oproer het. Die regering het aangekondig dat 'geen vroue moet saamkom om te babbel en te praat nie, maar dat alle mans hul vrouens in hul huise moet hou'. (32)
Die oproer duur die hele nag en die oggend en middag van 1 Mei voort. Volgens Jasper Ridley: "Die gehate Fransmanne was die belangrikste teiken van die oproeriges. Verskeie is in die straat aangerand. Die Franse ambassadeur het ontsnap toe sy huis aangeval is deur in 'n kerktoring te skuil ... Die Londense horlosie was redelik onbekwaam van die oproeriges. Die konstabel van die toring het met sy kanon op hulle losgebrand, maar slegs 'n paar rondtes geskiet en geen skade aangerig nie. " (33)
Die middag het Thomas Howard, graaf van Surrey, 1300 soldate na die stad gebring en massa -arrestasies begin plaasvind. Die eerste groep van 279 mense is later die dag voor die howe gebring. Edward Hall beskryf die gevangenes as "sommige mans, sommige seuntjies, sommige kinders van dertien jaar ... daar was 'n groot rou oor vaders en vriende vir hul kinders en familie." (34) Charles Wriothesley beweer dat elf mans tereggestel is. (35) Hall het gedink dit was dertien, maar Sebastian Giustinian het gesê dit was twintig en Francesco Chieregato het gedink dit was so hoog as sestig. Diegene wat tereggestel is, het die straf opgelê dat hulle 'gehang, getrek en in kwarte' is.
John Lincoln is op 6 Mei afsonderlik verhoor. Hy is skuldig bevind en tereggestel. Die publiek was geskok oor die manier waarop Henry VIII die oproeriges hanteer het. Jasper Ridley wys daarop: "Vir die eerste keer sedert hy koning geword het, waag Henry sy gewildheid onder die mense deur sy ernstige onderdrukking van die teen-buitelandse oproeriges van Evil May Day. Die wrok teen die buitelanders; die simpatie met die jong vakleerlinge ; die hartseer van die ouers toe hul seuns van dertien tereggestel is; die gevoel dat in baie gevalle die meer onskuldiges gestraf is terwyl die meer skuldiges ontsnap het; en die verhale, wat Hall berig het, oor die brutaliteit van die graaf van Surrey se soldate wat die afwykings onderdruk, het almal groot simpatie by die oproeriges gewek. " (36)
Sebastian Giustinian het gesê dat hy geskok was dat soveel jong seuns tereggestel is toe niemand deur die oproeriges doodgemaak is nie. (37) David Starkey het aangevoer dat dit die feit illustreer dat Henry "baie meer simpatiek teenoor buitelanders was as die gewone mense". (38) Ander het voorgestel dat dit baie belangrik was vir Henry "om aan die buitelandse handelaars te wys dat hulle veilig na Londen kan kom en hul besigheid daar kan bedryf; en, nog belangriker, hy sal nie anargie in sy koninkryk duld nie. in stryd met sy koninklike gesag en wette. " (39)
Volgens Edward Hall is die res van die gevange oproeriges, met halsters om hul nek, na Westminster Hall gebring in die teenwoordigheid van Henry VIII. Hy het op sy troon gaan sit, vanwaar hy almal tot die dood veroordeel het. Kardinaal Thomas Wolsey val toe op sy knieë en smeek die koning om medelye te toon terwyl die gevangenes self 'Genade, Genade!' Uiteindelik het die koning toegegee en hulle vergewe. Op daardie stadium gooi hulle hul halsters af en "spring van vreugde". (40)
Francesco Chieregato, die verteenwoordiger van pous Leo X in Henry se hof, het egter berig dat Catherine van Aragon verantwoordelik was vir hierdie daad van deernis: 'Ons mees rustige en mees deernisvolle koningin, met trane in haar oë en op haar geboë knieë, het hul vergifnis van Sy Majesteit, die genadehandeling word met groot seremonie uitgevoer. " (41)
Sharon L.Jansen het daarop gewys dat Garrett Mattingly, die skrywer van Catherine van Aragon (1941) en Jack Scarisbrick, die skrywer van Henry VIII (1968) het gesuggereer dat hierdie verhaal waar is: "Chieregato's blyk die enigste verslag te wees wat koningin Catherine die kwytskelding bekom het ... Tog het die verhaal dat Catherine die vergifnis gesoek het, op haar knieë vir die gevangenes voorbidding onweerstaanbaar geblyk vir historici . " (42)
John Edward Bowle, meen dat dit kardinaal Thomas Wolsey was wat die mans begenadig het. (43) Bowle maak staat op inligting van George Cavendish, 'n goeie vriend van Wolsey en die skrywer van Die lewe en dood van kardinaal Wolsey (1558). Cavendish beweer dat dit 'n skerp politieke stap was omdat Wolsey die simptome hanteer het, nie die oorsaak nie, en dat die koning ongetwyfeld meer krediet by sy mense gekry het as die kardinaal. (44)
Wolsey het saam met die koning besluit om die prosedures van die wet te versterk deur middel van 'n liggaam wat as die Sterkamer bekend staan ​​(die dak van die kamer was besaai met sterre). In die Star Chamber kon die Lord Chancellor veral die adel bevraagteken en straf. Hy het here gestraf omdat hulle te veel houers onderhou het, en ridders vir die slegte behandeling van huurders. Hy het gevalle van meineed en vervalsing ondersoek. Wolsey het ook pryse en voedselvoorrade gereguleer, met die veronderstelling dat skaarste onluste kan veroorsaak. Hy het dit duidelik gemaak dat een van die hoofdoelwitte van die Star Chamber was om openbare wanorde te straf.
Wolsey het baie vyande gemaak deur die fermheid waarmee hy die wet afgedwing het, veral teen die grootmanne. Hy het ook ongewilde balju gestraf. Justices of the Peace moes noodgedwonge bywoon waar hulle gekritiseer sou word vir hul optredes. "Wolsey wou graag as die kampioen van die armes en hulpeloses optree teen hul sosiale meerderes, wat hy in baie opsigte was. Maar in die Star Chamber ... was hy ook bekommerd om privaat tellings af te handel, en sy slagoffers het vinnig gekla. " (45)
Wolsey het aangekondig dat hy klagtes oor oortredings van privaat persone wil ontvang en openlike toegang tot die sterkamer gegee het. Wolsey het veels te veel sake na die sterrekamer gelok en die masjinerie van die hof het verstop geraak deur burgerlike optrede. Hy was dus genoodsaak om 'n tydelike reeks oorlooptribunale te stig om die druk op sterrekamer te verlig. (46)
Daar word beweer dat kardinaal Wolsey etlike jare lank die magtigste man in die land was, afgesien van Henry VIII. Volgens Geoffrey Moorhouse was Wolsey die effektiewe heerser van Engeland, wat alle binnelandse beleid gelei het en die land se buitelandse aangeleenthede gelei het. "Hy was arrogant van aard, hy was ook gulsig vir die een of ander soort vergoeding, 'n winsgewende kerkafspraak hier, die verkryging van eiendom daar. Hy het paleise gebou, waaronder Hampton Court, en hierin het hy uitspattig vermaak met 'n gevolg wat baie groter was as die van die aartsbiskop van Canterbury, wat saam met sewentig bediendes koninklike byeenkomste sou bywoon, terwyl Wolsey altyd met 300 of meer opgedaag het. " (47)
Thomas Wolsey -status as pouslike legaat het hom bykomende mag gegee om die Engelse Kerk te hervorm. Hy het in die lente van 1519 begin deur 'besoekers' na verskillende kloosters te stuur om die toestande en gewoontes van die monnike op te teken. Die verslae dui daarop dat verskillende vlakke van wanorde en mishandeling plaasvind. Wolsey het die vernaamste oortreders gestraf en streng regulasies en statute uitgestuur om toekomstige gedrag te lei.
Wolsey het natuurlik sy eie riglyne oortree. Toe hy 'n jong priester was, het hy die vader geword van twee buite -egtelike kinders. Dit "het baie gedoen om die beskuldigings van lechery en hoerery so wyd op hom te rig". Hy erken en voorsien die kinders, die seun, Thomas Wynter, is aangestel as aartsdiaken van Suffolk en sy dogter, Dorothy, word 'n non op Shaftesbury. (48)
Thomas Wolsey het ook baie ryk geword deur kerklike poste te versamel. 'Hy was agtereenvolgens biskop van Bath en Wells, biskop van Durham en biskop van Winchester; dit is saam met die aartsbiskop van York gehou, en in 1521 behaal hy die rykste abdij van die land in St Albans ... Wolsey was sonder twyfel aan die rykste man in Engeland - selfs ryker dan die koning, wie se inkomste deur groot verantwoordelikhede ingekort is - maar hy het altyd aangevoer dat sy eie prag gehelp het om die mag van die kerk te onderhou ". (49) Behalwe die opbou van 'n groot kunsversameling, was die styl en grootte van sy huishouding 'n poging om Henry VIII te wedywer, en buitelandse gesante beskryf Wolsey as 'n 'tweede koning'. (50)
Wolsey het Henry VIII voorgestel dat hy hom moontlik van 'n ander Europese prinses wil onderskei deur te wys dat hy 'n geleerde sowel as 'n ondersteuner van die Rooms -Katolieke Kerk is. Met die hulp van Wolsey en Thomas More, skryf Henry 'n antwoord aan Martin Luther met die titel In Defense of the Seven Sacraments. (51) Pous Leo X was verheug oor die dokument en in 1521 verleen hy hom die titel, Defender of the Faith. Luther reageer deur Henry te veroordeel as die "koning van leuens" en 'n "verdomde en vrot wurm". Soos Peter Ackroyd uitgewys het: "Henry was nooit hartlik teenoor Lutherisme nie en het in die meeste opsigte 'n ortodokse Katoliek gebly." (52)
Thomas Wolsey besluit in 1525 om die Cardinal College (nou Christ Church) in Oxford te stig. Om hiervoor te betaal, ontbind hy nege en twintig kloosters omdat hulle gulsige en onverskillige eienaars was. Daar word ook beweer dat die monnike beskadig is deur die rykdom wat verkry is uit die huur van hul grond. Die kollege is gebou op die grond wat die Priory of St Frideswide besit. (53) Wolsey het 'n jong advokaat, Thomas Cromwell, gekies om die grond en goedere wat die kloosters besit, te verkoop. (54)
Roger Lockyer, die skrywer van Tudor en Stuart Brittanje (1985) het daarop gewys: "Wolsey was 'n groot prins van die Kerk in 'n tradisie wat so vreemd was aan moderne aannames dat dit moeilik is om hom te begryp. Tog was hy nie sonder sy deugde nie. Hy het opvoeding bevorder en van sy huishouding 'n plek gemaak waar mense met intelligensie en bekwaamheid geleer het hoe om die staat te dien. Hy was ook verdraagsaam, en verkies om ketterboeke te verbrand eerder as die ketters self; en hoewel hy deur koninklike guns aan bewind gekom het, was hy dit nie onwaardig nie, want hy het 'n enorme werkvermoë en het geweet hoe om mans te wen. " (55)
Henry Percy het gewerk vir Thomas Wolsey en 'n ander personeellid, George Cavendish het sy verhouding met Anne Boleyn waargeneem. (56) Volgens Cavendish het Percy voordeel getrek toe Wolsey weg was: 'Lord Percy sou dan vir sy tydverdryf by die meisies van die koningin ingaan en uiteindelik meer met meesteres Anne Boleyn vertroud was as met enige ander; sodat daar so 'n geheime liefde tussen hulle dat hulle uiteindelik saam verseker was, met die bedoeling om te trou. " (57)
Cavendish beweer dat Wolsey in 1522 in opdrag van Henry VIII in 1522 hul verhouding tot 'n einde gebring het. Percy is terug huis toe gestuur en Boleyn is uit die hof geskors. Sy was so kwaad dat "sy rook" rooi van woede. (58) Alison Plowden, die skrywer van Tudor Vroue (2002), meen daar is nog 'n verduideliking: "'n Minder romantiese, maar meer aanneemlike verklaring is dat die kardinaal eenvoudig opgetree het om te verhoed dat twee onnadenkende jongmense die planne van hul oudstes en beters ontstel. Wolsey en die graaf van Northumberland tussen hulle het geen moeite om Lord Percy tot 'n verontskuldigende pulp te verminder nie, maar Anne toon haar woedende teleurstelling so duidelik dat sy in skande huis toe gestuur is. (59)
George Cavendish het aangevoer dat Henry VIII al in 1523 'amoreuse oë' werp in die rigting van Anne Boleyn. Die historikus, Alison Weir, stel voor dat dit waarskynlik waar was: 'Cavendish se inligting was waarskynlik korrek; hy was 'n ooggetuie van die gebeure van die tydperk wat dikwels in Wolsey se vertroue geneem is, en Wolsey het natuurlik byna al die geheime van sy meester geken en dit sy taak gemaak om meer te leer oor die privaat intriges van die hof. " (60)
Cavendish was baie krities teenoor Anne Boleyn en beweer dat sy die protestantisme bevorder. Hy haal haar aan deur te sê: "Ek was die outeur waarom die wette gemaak is". Hy erken egter dat sy ''n baie goeie verstand' was. (61) Cavendish stel ook voor dat sy nooit die rol wat Wolsey gespeel het om haar verhouding met Henry Percy te beëindig, vergeet het nie. Cavendish glo dat sy haar invloed gebruik het om Henry VIII teen sy meester te keer. (62) Wolsey het aan Cavendish gesê dat sy 'die nagkraai' was en 'voortdurend die koning in sy oor geroep het, met so 'n geweld' sy was onweerstaanbaar. (63)
Henry VIII het verskeie minnaresse gehad. In 1526 begin hy egter 'n verhouding met Anne Boleyn, 'n diensmeisie aan Catherine van Aragon. Sy was 'n goeie musikant en 'n talentvolle sanger. Sy was ook uiters intelligent en haar tyd in die Franse hof het haar baie interessante gesprekke verskaf. Volgens hedendaagse bronne was Anne nie 'n konvensionele skoonheid nie. Een lid van Henry se hof het geskryf dat Anne "nie een van die mooiste vroue in die wêreld is nie", dat sy 'n "donker gelaatskleur, lang nek, wye mond, boesem nie veel opgehef het nie, en eintlik niks anders as die koning se groot eetlus gehad het nie, en haar oë, wat swart en mooi is en groot effek het ".
Boleyn se biograaf, Eric William Ives, beweer: "Haar gelaatskleur was grys en sy was net bekend vir haar pragtige donker hare, haar ekspressiewe oë en haar elegante nek. persoonlikheid en opvoeding. Nadat sy in die twee voorste howe in Europa grootgemaak is, het sy 'n kontinentale poetsmiddel wat uniek was in die provinsiale hof van Henry VIII. Sy kon sing, instrumente speel en dans en het vroulike mode gelei. " Een lid van die hof het beweer dat 'niemand haar ooit op haar maniere sou geneem het om Engels te wees nie, maar 'n gebore Fransman'. (64)
Dit lyk asof Henry VIII haar baie vermaaklik vind en word gereeld met haar gedans. Hilary Mantel het daarop gewys: "Ons weet nie presies wanneer hy vir Anne Boleyn geval het nie. Haar suster Mary was al sy meesteres. Miskien het Henry eenvoudig nie veel verbeelding gehad nie. Die erotiese lewe van die hof lyk geknoop, verweef, byna bloedskande. ; dieselfde gesigte, dieselfde ledemate en organe in verskillende kombinasies. Die koning het nie baie sake gehad nie, of baie waarvan ons weet. Hy herken slegs een buite -egtelike kind. Hy waardeer diskresie, ontkenbaarheid. terug na die privaat lewe. Maar die patroon breek met Anne Boleyn. " (65)
Henry was al 'n paar jaar van plan om van Catherine van Aragon te skei. Nou weet hy met wie hy wil trou - Anne. Op die ouderdom van ses en dertig jaar het hy baie verlief geraak op 'n vrou wat ongeveer sestien jaar jonger as hy was. (66) Henry skryf Anne 'n reeks passievolle liefdesbriewe. In 1526 het hy vir haar gesê: 'Aangesien ek nie persoonlik by u kan wees nie, stuur ek u die naaste aan die moontlike, dit wil sê my prentjie in armbande ... wens myself in hul plek wanneer dit u sal behaag. " Kort daarna skryf hy tydens 'n jaguitstalling: "Ek stuur jou hierdie brief en smeek jou om vir my 'n verslag te gee van die toestand waarin jy is ... Ek stuur vir jou 'n bok wat gisteraand laat deur my hand gedood is, met die hoop dat jy aan die jagter sal dink as jy dit eet . "(67)
Philippa Jones het voorgestel in Elizabeth: Virgin Queen? (2010) dat die weiering om sy minnares te word, deel was van Anne se strategie om Henry se vrou te word: "Anne het gereeld in haar briewe aan die koning gesê dat hoewel haar hart en siel syne was om te geniet, haar liggaam nooit sou wees nie. Deur te weier om te word Henry se minnares, Anne het sy belangstelling behou en behou. (68) Geskiedkundiges het voorgestel dat Anne Henry probeer oorreed het om met haar te trou: 'Henry vind haar nie maklik mak nie, want dit is duidelik dat sy die wilskrag het om haar guns te weerhou totdat sy seker was dat sy koningin sou word. .. Tog moet dit nogal verbasend bly dat seksuele passie 'n konserwatiewe, gemaklike, polities versigtige heerser in 'n revolusionêre, kopsterkte, amper roekelose tiran moes verander het. (69)
Anne se biograaf, Eric William Ives, het aangevoer: "Aan die begin het Henry egter nie aan 'n huwelik gedink nie. Hy het Anne gesien as iemand wat haar suster, Mary (vrou van een van die privaat kamerpersoneel, William Carey), wat het net opgehou om die koninklike minnares te wees. Die fisiese kant van sy huwelik met Catherine van Aragon was beslis reeds verby, en sonder 'n manlike erfgenaam het Henry teen die lente van 1527 besluit dat hy nooit geldig getroud was nie en dat sy eerste huwelik moes wees nietig verklaar .... Anne het egter voortgegaan om sy vooruitgang te weier, en die koning het besef dat hy deur haar te trou twee voëls in een klap kon doodmaak, Anne kon besit en 'n nuwe vrou kon kry. " (70)
Catherine was in 'n moeilike posisie. Sy was 44 jaar oud en het dit moeilik gevind om met Anne Boleyn mee te ding. "Nou was haar eens slanke figuur verdik met herhaaldelike kinderjare, en haar pragtige hare het donker geword tot modderbruin, maar besoekende ambassadeurs het nog steeds opgemerk oor die uitnemendheid van haar gelaatskleur. 'N Dowwe vrou met 'n sagte, soet stem wat sy spoor van vreemde aksent en die onstuitbare waardigheid wat voortspruit uit geslagte van hoogmoed, verloor het, het sy die vyand gekantel wat gepantser is deur 'n volkome innerlike oortuiging van reg en waarheid en haar eie onbreekbare wil. " (71)
Daar word voorgestel dat Catherine moet instem om die huwelik te vernietig. Alison Weir, die skrywer van Die ses vroue van Henry VIII (2007) is van mening dat as sy tot hierdie maatreël ingestem het, Henry haar goed sou behandel het. "Tog het sy hom keer op keer teëgestaan, skynbaar blind vir die werklike dilemma waarin hy was met betrekking tot die opvolging, en toe Henry hom in die wiele gery het, kon hy wreed word." (72)
Alison Plowden voer aan dat dit vir Catherine onmoontlik was om die ooreenkoms wat aangegaan is, te aanvaar: 'Henry se partisane beskuldig sy eerste vrou van geestelike arrogansie, van hardkoppigheid en bloederigheid, en ongetwyfeld was sy een van die ongemaklike mense wat letterlik eerder sou sterf Daar is ook geen twyfel dat sy 'n buitengewoon trotse en hardkoppige vrou was nie. as 'die hoer van die koning', die prinses, haar dogter, nie meer werd as 'n toevallige bastaard van enige man nie; en dit sou beteken het dat 'n ander vrou haar plek inneem. Catherine se agtergrond en temperament was ondenkbaar. " (73)
Henry het 'n boodskap aan die pous Clement VII gestuur waarin aangevoer word dat sy huwelik met Catherine van Aragon ongeldig was aangesien sy voorheen met sy broer Arthur getroud was. Henry maak staat op Thomas Wolsey om die situasie uit te sorteer. Wolsey het pous Clement besoek, wat na Orvieto gevlug het om van koning Charles V. te ontsnap. Clement pleit onkunde oor die kerkreg. Een van Wolsey se ambassadeurs het vir hom gesê dat die "hele kanonieke wet in die boesem van sy heiligheid gesluit was". Pous Clement antwoord: "Dit kan so wees, maar helaas, God het vergeet om my die sleutel te gee om dit oop te maak." (74)
Op 13 April 1528 het pous Clement kardinaal Wolsey en kardinaal Lorenzo Campeggi aangestel om al die feite te ondersoek en 'n uitspraak te neem sonder om te appelleer. (75) Wolsey skryf aan Campeggi en smeek hom om Londen te besoek om die saak op te los: 'Ek hoop dat alles sal geskied volgens die wil van God, die begeerte van die koning, die stilte van die koninkryk en ons eer. " (76)
Campeggi het uiteindelik op 8 Oktober 1528 in Engeland aangekom. Hy het Wolsey meegedeel dat hy deur pous Clement beveel is om niks te doen wat koning Karel V van Spanje sou aanmoedig om Rome aan te val nie. Daarom het hy Campeggi beveel om alles in sy vermoë te doen om Henry en Catherine te versoen. As dit nie moontlik was nie, moes hy vertragingstaktieke gebruik. (77)
Campeggi het Catherine van Aragon besoek. Sy beweer dat sy slegs sewe keer 'n bed gedeel het en dat prins Arthur haar nooit 'geken' het nie. (78) Sy was dus die wettige vrou van Henry VIII omdat sy ten tyde van hul huwelik "ongeskonde en onbeskadig" was. Campeggi het voorgestel dat sy 'gelofte van' ewige kuisheid 'aflê en 'n klooster binnegaan en 'n egskeiding ondergaan. Sy het hierdie idee verwerp en gesê dat sy van plan was om "te lewe en te sterwe in die boedel van die huwelik, waarin God haar geroep het, en dat sy altyd van mening sou wees en dit nooit sou verander nie". Campeggi het berig dat "hoewel sy ledemaat vir ledemaat geskeur kan word" niks haar 'sou dwing om hierdie mening te verander nie.' (79) Sy was egter ''n gehoorsame dogter van die kerk' en sy 'sou hom onderwerp aan die oordeel van die pous in die aangeleentheid en by sy besluit bly, in watter rigting ook al'. (80)
Volgens 'n brief wat hy aan pous Clemens VII gestuur het, beweer Campeggi dat Wolsey 'nie ten gunste van die aangeleentheid was nie', maar 'dit nie openlik wil erken nie, en hy kan ook nie help om dit te voorkom nie; inteendeel, hy moet sy gevoelens verberg en maak asof hy gretig agtervolg as die koning dit begeer. " Wolsey het aan Campeggi erken: "Ek moet die koning tevrede stel, ongeag die gevolge daarvan. (81)
Op 25 Januarie 1529 het Jean du Bellay aan koning François I gesê dat "kardinaal Wolsey ... in groot moeilikheid is, want die saak het so ver gegaan dat die koning, sy meester, as dit nie in werking tree nie, hom daarvoor sal blameer , en terminaal ". Du Bellay het ook voorgestel dat Anne Boleyn 'n plan beraadslaag teen Wolsey wat in geskil was met Sir Thomas Cheney. Hy het daarop gewys dat Cheney binne die laaste paar dae 'aanstoot gegee' het aan Wolsey 'en om die rede uit die hof gesit is.' "Die jong dame (Boleyn) het Cheney egter weer ingesit." (82)
Soos David Starkey daarop gewys het: "Tot dusver, wat Anne ook al privaat oor Wolsey gedink het, was haar openbare omgang met hom korrek, selfs warm. Nou het sy met doelbewuste openbare openbaring met hom gebreek. Dit kan net wees omdat sy het besluit dat sy inisiatiewe in Rome tot mislukking gedoem is ... Want die koning gee ten minste sy steun ten volle aan sy predikant. Wie sou reg bewys word: die minnares of die minister? En waar sou Henry dit dan verlaat? ? " (83)
Lorenzo Campeggi se biograaf, T. F. Mayer, beweer dat Henry VIII hom probeer omkoop het deur hom die bisdom van Durham te belowe, maar hy kon nie 'n manier vind om Catherine te oorreed om van plan te verander nie. (84) Na etlike maande van noukeurige diplomatieke onderhandelinge het 'n verhoor op 18 Junie 1529 by Blackfriars geopen om die onwettigheid van die huwelik te bewys.Dit was onder voorsitterskap van Campeggi en Wolsey. Henry VIII het Catherine beveel om die advokate te kies wat as haar advokaat sou optree. Hy het gesê sy kan kies uit die beste in die koninkryk. Sy kies aartsbiskop William Warham en John Fisher, die biskop van Rochester.
Katarina van Aragon het haar standpunt sterk verdedig. George Cavendish was 'n ooggetuie in die hof. Hy haal haar aan en sê: "Meneer, ek smeek u, vir al die liefdes wat ons verraai is, en vir die liefde van God, laat my geregtigheid en reg hê. Ontferm u oor meelewing en medelye, want ek is 'n arm vrou en 'n vreemdeling wat uit u heerskappy gebore is. Ek het hier geen vriend nie, en nog minder onverskillige advies. Ek vlug na u as hoof van die geregtigheid in hierdie koninkryk. van ontevredenheid, dat u van plan is om my van u af te weren? alle dinge waarin jy vreugde en dalliance gehad het. vyande: Ek is hierdie twintig jaar en meer jou ware vrou, en deur my het jy baie kinders gehad Ren, alhoewel dit God behaag het om hulle uit hierdie wêreld te roep, wat my nie skuldig was nie. " (85)
Die verhoor is op 30 Julie deur Campeggi uitgestel om Catherine se petisie in staat te stel om Rome te bereik. Met die aanmoediging van Anne Boleyn het Henry oortuig geword dat Wolsey se lojaliteit by die pous lê, nie Engeland nie, en in 1529 word hy uit sy amp ontslaan. (86) Wolsey blameer Anne vir sy situasie en hy noem haar 'die nagkraai' wat altyd in 'n posisie was om 'in die koning se privaat oor te steek'. (87)
Wolsey se paleise en kolleges is deur die kroon in beslag geneem as straf vir sy oortredings, en hy het teruggetrek na sy huis in York. Hy het in die geheim begin onderhandel met buitelandse moondhede in 'n poging om hul steun te kry om Henry te oorreed om hom in guns te herstel. Sy voorste raadgewer, Thomas Cromwell, het hom gewaarsku dat sy vyande weet wat hy doen. Hy is gearresteer en aangekla van hoogverraad. (88)
Wolsey was etlike jare lank swak. Portrette toon dat hy erg oorgewig was en sy biograaf, Sybil M. Jack, het voorgestel dat hy moontlik aan diabetes ly. "Dokters het ten minste 'n paar van die dieetmaatreëls geken wat dit kon help beheer. Hulle het ook geweet dat dit nie gevaarlik was om gereeld te eet nie. Wolsey se weiering om te eet na sy arrestasie, en sy daaropvolgende dysenterie en braking, word deur die Venesiaanse ambassadeur gerapporteer. " (89)
Thomas Wolsey is op 29 November 1530 oorlede voordat hy verhoor kon word.
Thomas Wolsey was 'n arm man se seun van Ipswich ... hy regeer 'n lang seisoen en regeer alles binne die koninkryk.
Thomas Wolsey se pa, Robert Wolsey ... was 'n Yeoman -boer in die Suffolk -dorpie Sternfield ... Robert Wolsey trou met Joan Daundy, 'n lid van die welgestelde en invloedryke Daundy -gesin .... Robert Wolsey sien 'n kans om geld te verdien, en styg in die wêreld deur 'n slaghuis in Ipswich in 1466 te open.
Wolsey se pa het uiterlik vanaf 1464 'n taverne in die gemeente St Mary at the Elms, Ipswich, bestuur. Dit is heel waarskynlik dat Thomas daar gebore is in Oktober 1472 ... Robert het vanaf daardie tyd as slagter handel gedryf ... Wolsey het sy vroeë opleiding in Ipswich ontvang en na Oxford gegaan, waar hy in 1486 BA gestudeer het by Magdalen, slegs die ouderdom vyftien.
Wolsey het baie ongewild geraak ... met die adel ... en die koning was gereed om hom op te offer om sy eie aansien te red, wat gely het onder sy hartelose behandeling van die koningin.
Thomas Wolsey ... het byna dadelik die jong koning beïndruk met sy uithouvermoë en meesterlike detail ... Hy het die gawe van toegeneentheid sowel as die industrie, en was oneindig vindingryk; hy het gedoen wat die koning wou, en dit vinnig gedoen ... Hy was agt en dertig jaar oud en 'n generasie jonger as die ou biskoppe van die raad. Hier was 'n man wat die jong koning in sy vertroue kon neem en op wie hy kon vertrou. Toe hy klaar was, het hy die mis gehoor en daarna 'n ligte aandete geëet voordat hy aftree.
As almoner en lid van die Raad (1509) het hy die jong koning gefassineer, wat sake ontwyk het, maar glans, energie en wysheid bewonder ... Hy jag en dans; hy het in fantastiese glorie geleef, 'n onvermoeide politikus en diplomaat, in 'n vuur van ambisie en trots ... As kanselier en legaat sou hy feitlik sewentien jaar lank oor Engeland regeer.
Een van die mees prominente handtekeninge wat by die petisie aangeheg is, was die van die man aan wie Henry hoofsaaklik sy hoop toevertrou het, Thomas Wolsey, kardinaal aartsbiskop van York en Lord Chancellor van Engeland. Die seun van 'n slagter uit Ipswich, Wolsey se klim na gesag was skouspelagtig vanaf die oomblik dat hy aangestel is as kaptein van Henry VII, en teen hierdie tyd was hy die magtigste man in die land, afgesien van die monarg self, en selfs dit kon soms beskou word skaars meer as nominaal; Alhoewel Henry altyd die laaste sê gehad het tydens sy belangstelling, was Wolsey tussen 1515 en 1529 die effektiewe heerser van Engeland, wat alle binnelandse beleid gelei het en die land se buitelandse aangeleenthede gelei het. Hy was arrogant van aard en was ook gulsig vir die een of ander soort vergoeding, 'n winsgewende kerkafspraak hier, die verkryging van eiendom daar. Hy het paleise gebou, waaronder Hampton Court, en hierin vermaak hy uitspattig met 'n gevolg wat veel groter was as die van die aartsbiskop van Canterbury, wat koninklike byeenkomste met sewentig bediendes sou bywoon, terwyl Wolsey altyd met 300 of meer opdaag. Soos baie ander priesters, het hy kinders gehad en gesorg dat sy seun tot die een na die ander waardevolle voordeel bevorder word, ondanks die feit dat hy nie eers oud genoeg was om georden te word nie. Aan die ander kant, met inagneming van sy eie agtergrond, het hy baie simpatie met die armes in enige stryd wat hulle met die rykes gehad het (wat hom as 'n opstandige beskou het) en het hy kommissies aangestel om die kwellende aangeleentheid van omhulsels te ondersoek; alhoewel dit min baat, omdat dit nie die werklike probleme van armoede op die platteland aangespreek het nie, het hy onwettig heinings en mure geskep en oop velde herstel. Sy grootste prestasie tuis was om die regstelsel op te knap en 'n goeie grondslag te bied waarop latere hervormings gebou kan word.
Wolsey was 'n groot prins van die Kerk in 'n tradisie wat so vreemd was aan moderne aannames dat dit moeilik is om hom te begryp. Hy was ook verdraagsaam en verkies om kettersboeke eerder as die ketters self te verbrand; en hoewel hy uit koninklike guns aan bewind gekom het, was hy dit nie onwaardig nie, want hy het 'n enorme werkvermoë en weet hoe om mans te wen.
Die blywende raaisel van Wolsey se persoonlikheid is moontlik 'n teken dat die dilemma wat hy in die gesig gestaar het oor 'n keuse van morele imperatiewe nooit opgelos is nie. Vandaar die groot verskille in die daaropvolgende evaluering, deur hom uiteenlopend voor te stel as 'n waronger, 'n vredemaker en 'n staatsman; 'n godsdienstige hervormer en 'n wêreldling belemmer deur geestelike kleding; 'n onpartydige regter en 'n korrupte omkoopgeld. Alhoewel argiefnavorsing vanaf die laat negentiende eeu nuwe materiaal aan die lig gebring het wat dit moontlik gemaak het om die huidige begrip van die sake, beide nasionaal en internasionaal, waarby Wolsey betrokke was, te wysig of te versterk, is daar weinig nuut gevind om op te los die onduidelikhede van sy doelwitte of die waarheid oor die karakter van 'n fundamenteel geheime man wat beweer dat hy in alle opsigte bloot die dienaar van die koning is.
Kort na sy toetreding het Henry VIII hom (Thomas Wolsey) aangestel as sy almoner, en die herfs van 1511 word hy lid van die King's Council. Hy was baie meer energiek as die ander beraders, en in 'n japtrap oorheers hy die Raad. In teenstelling met Foxe en Ruthall (Henry se twee senior ministers), was Wolsey 'n baie vinnige werker; en hy was altyd gereed om 'n kortpad te neem in plaas daarvan om deur die regte kanale te gaan as dit sou help om sake te bespoedig, selfs al beteken dit dat die regulasies verbreek word ... Hierdie eienskappe het Henry aangespreek ....
Volgens George Cavendish ... Wolsey het die guns van Henry VIII gekry omdat die ander beraders Henry probeer oorreed het om op raadsvergaderings voor te sit, soos sy pa gedoen het, en Wolsey hom aangemoedig het om te gaan jag en te geniet terwyl Wolsey die land regeer vir hom. het bygevoeg dat hoewel die ander ministers Henry aangeraai het om te doen wat hulle dink hy behoort te doen, Wolsey uitgevind het wat Henry wou doen, en hom toe aangeraai om dit te doen ...
Wolsey was net die minister wat Henry vereis het. Hy sou die pligte van die regering baie doeltreffend uitvoer en die las van staatsaangeleenthede van Henry se skouers afhaal, terwyl Henry altyd in kennis gestel word van wat gebeur en met hom konsulteer, en altyd die finale besluit aan die koning oorlaat.
Kardinaal Wolsey het 'n besondere gawe van natuurlike welsprekendheid met 'n gevoude tong om dieselfde uit te spreek ... Hy kon dus ... alle mense oorreed en aanlok tot sy doel ... Die almoner regeer almal wat hom voorheen regeer het.
Toe die ouer raadslede, geteel onder Henry VII, kla dat sy seun te getroud was vir plesier en stel voor dat hy meer gereeld die raadsvergaderings bywoon, het Henry Henry VIII die presiese teenoorgestelde voorgestel. George Cavendish beweer dat Wolsey openlik aangebied het om Henry van die gewig van openbare aangeleenthede te onthef; dit lyk onwaarskynlik, maar Wolsey het sy sin gekry. Wolsey ... het geen leidende politieke beginsels gehad nie. Hy was buigsaam en opportunisties; dink hy in Europese terme en op groot skaal; en hy was die volmaakte politikus .... Wolsey het voortdurend ingemeng in die aangeleenthede van die adel, vooraanstaande heersers en burgers van Londen, en eis dat baie van hulle by die hof moet wees ...
Dit word skaars ontken dat Wolsey se geboue, kapelle, kunsversamelings en geprojekteerde graf, sowel as die styl en grootte van sy huishouding, bewuste pogings was om Henry te wedywer. Buitelandse gesante beskryf Wolsey feitlik die hele tyd as 'n 'tweede koning', en nie net toe hy die diplomatieke spel speel as Henry se surrogaat in die buiteland nie ...
Wat hy begin het, het hy selde voltooi; hy werk in pas en begin, gestimuleer deur die reuk van politieke voordeel eerder as volgehoue ​​kommer dat beleid deurgegee moet word. As heerskanselier het hy gesoek na beter wetstoepassing, geregtigheid vir die armes en die herbesorging van die kroon deur gereelde belasting, maar hy het gemengde sukses behaal; hy het veral die konstitusionele wysheid getwis deur belasting sonder parlementêre toestemming te probeer hef.
In Engeland beteken pouslike mag ook die mag van die legate Thomas Wolsey, wat nie net deur die edeles, die advokate en die belastingbetalers gehaat is nie, maar deur die meeste van sy eie biskoppe. Sy oorloë en diplomasie, wat duur en roemloos was, was byna almal pro-pouslik, óf bedoel om sy eie ontwerpe oor die pousdom te bevorder. Haat teenoor sy mag kan en het maklik in haat vir die pous gegly. Wat die historikus moet verduidelik, is nie soseer waarom daar 'n reformasie in Engeland was nie, maar waarom daar so min weerstand daarteen was; en in Wolsey kan daar gedink word dat 'n groot deel van die verduideliking gevind kan word.
Die sake van kardinaal Wolsey word elke dag erger.
Met die egskeidingsaak wat na Rome verwys is, was daar min kans dat Henry 'n gunstige vonnis sou kry ... in Engeland - in sy rol as legaat. Op die 22ste, nadat hy die kanselierskap bedank het by ... Sir Thomas More, erken Wolsey sy oortredings en plaas homself en sy besittings in die hande van die koning.
Die toutrek tussen Henry se geneigdheid tot barmhartigheid, suiwer uit motiewe van eiebelang, en Anne se wraak op wraak, het Wolsey meer as 'n jaar lank met alternatiewe hoop en terreur gepynig. Op die dag dat hy York Place verlaat het in November 1529 het Henry vir hom 'n boodskap van welwillendheid gestuur. Die kardinaal het nie eers van sy boot by Putney geland nie, deur sy voetgangers na die muil gewag en die heuwel met sy begeleiding begin, toe sir Henry Norris galopend na hulle toe kom. Hy gee Wolsey 'n goue ring met 'n ryk klip as teken van die koning ...
Oorweldig deur emosie tydens hierdie skielike, onverwagte omkering van geluk, spring Wolsey van sy muil af soos 'n jong man, gooi homself op sy knieë in die modder, steek sy hande op van blydskap en ruk dan die fluweelpet van sy kop af, breek die veters in sy entoesiasme. Maar Wolsey se vreugde was voortydig, want dit was nie die welwillendheid van die koning nie, dit was Anne se wraakgierigheid wat gewen het. Toe Wolsey die paleis van Esher bereik, waar hy die winter moes deurbring, wag 'n donker gesig op hom.
Die plek was bloot van die mees basiese meubels. Wolsey, wie se huishouding eers gespog het, vir die gebruik van gaste alleen, tweehonderd-agt-en-veertig beddens met sylinne, het homself sonder beddens, sonder bekers, borde en tafeldoeke bevind. En hoewel die koning later van sy goedere herstel het, was die lewe van die kardinaal in Esher ellendig deur klein wraakdade - op 'n dag 'n versoek om 'n paar van sy gewaardeerde lang juffrouens; 'n ander, 'n opdrag dat die nuwe galery waarin hy so 'n plesier gehad het, afgetakel en 'na die koningspaleis in Westminster gestuur moet word'. Wolsey het geweet wie verantwoordelik was.
(1) Jasper Ridley, Die staatsman en die fanatikus (1982) bladsy 4
(2) Sybil M. Jack, Thomas Wolsey: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(3) Roger Lockyer, Tudor en Stuart Brittanje (1985) bladsy 17
(4) George Cavendish, Die lewe en dood van Thomas Wolsey (1959) bladsy 7
(5) Sybil M. Jack, Thomas Wolsey: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(6) John Edward Bowle, Henry VIII (1964) bladsy 56
(7) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 9
(8) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 58
(9) John Guy, Tudor Engeland (1986) bladsy 85
(10) Sybil M. Jack, Thomas Wolsey: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(11) Roger Lockyer, Tudor en Stuart Brittanje (1985) bladsy 18
(12) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 10
(13) Sybil M. Jack, Thomas Wolsey: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(14) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 10
(15) S. J. Gunn, Charles Brandon, 1ste hertog van Suffolk: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(16) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 12
(17) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 76
(18) Joycelyne G. Russell, Die doekveld van goud (1969) bladsy 6
(19) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 67
(21) Alison Ploughden, Tudor Vroue (2002) bladsy 41
(23) Sybil M. Jack, Thomas Wolsey: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(24) John Guy, Tudor Engeland (1986) bladsye 90-93
(25) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 105
(26) Sebastian Giustinian, brief aan die Signiory van Venesië (April 1517)
(27) Edward Hall, Geskiedenis van Engeland (1548) bladsy 153-154
(28) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 19
(29) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 105
(30) Jasper Ridley, Die staatsman en die fanatikus (1982) bladsy 78
(31) Edward Hall, Geskiedenis van Engeland (1548) bladsy 155
(32) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 107
(33) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 105
(34) Edward Hall, Geskiedenis van Engeland (1548) bladsy 161
(35) Charles Wriothesley, dagboekinskrywing (Mei 1517)
(36) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 106
(37) Sebastian Giustinian, brief aan die Signiory van Venesië (Mei 1517)
(38) David Starkey, Ses vroue: die koninginne van Henry VIII (2003) bladsy 163
(39) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 107
(40) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 19
(41) Francesco Chieregato, brief aan pous Leo X (19 Mei 1517)
(42) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 107
(43) John Edward Bowle, Henry VIII (1964) bladsy 78-79
(44) George Cavendish, Die lewe en dood van kardinaal Wolsey (c. 1558)
(45) Roger Lockyer, Tudor en Stuart Brittanje (1985) bladsy 18
(46) John Guy, Tudor Engeland (1986) bladsy 91
(47) Geoffrey Moorhouse, Die pelgrimstog van genade (2002) bladsy 18
(48) Sybil M. Jack, Thomas Wolsey: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(49) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 28
(50) John Guy, Tudor Engeland (1986) bladsy 85
(51) Sybil M. Jack, Thomas Wolsey: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(52) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 29
(53) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 79
(54) Howard Leithead, Thomas Cromwell: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(55) Roger Lockyer, Tudor en Stuart Brittanje (1985) bladsy 34
(56) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 125
(57) George Cavendish, Die lewe en dood van Thomas Wolsey (1959) bladsy 30
(58) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 35
(59) Alison Ploughden, Tudor Vroue (2002) bladsy 45
(60) Alison Weir, Die ses vroue van Henry VIII (2007) bladsy 156
(61) David Starkey, Ses vroue: die koninginne van Henry VIII (2003) bladsy 295
(62) Alison Ploughden, Tudor Vroue (2002) bladsy 57
(63) George Cavendish, Die lewe en dood van Thomas Wolsey (1959) bladsy 157
(64) Eric William Ives, Anne Boleyn: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(65) Hilary Mantel, Anne Boleyn (11 Mei 2012)
(66) Retha M. Warnicke, Die opkoms en ondergang van Anne Boleyn (1989) bladsy 57
(67) Henry VIII, brief aan Anne Boleyn (1526)
(68) Philippa Jones, Elizabeth: Virgin Queen (2010) bladsy 19
(69) Christopher Morris, Die Tudors (1955) bladsy 79
(70) Eric William Ives, Anne Boleyn: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(71) Alison Ploughden, Tudor Vroue (2002) bladsy 54
(72) Alison Weir, Die ses vroue van Henry VIII (2007) bladsy 228
(73) Alison Ploughden, Tudor Vroue (2002) bladsy 54
(74) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 44
(75) T. Mayer, Lorenzo Campeggi: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(76) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 44
(77) Jasper Ridley, Die staatsman en die fanatikus (1982) bladsy 175
(78) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 29
(79) Anna Whitelock, Mary Tudor: Engeland se eerste koningin (2009) bladsy 42
(80) Alison Ploughden, Tudor Vroue (2002) bladsy 52
(81) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 44
(82) Jean du Bellay, brief aan François I (25 Januarie 1529)
(83) David Starkey, Ses vroue: die koninginne van Henry VIII (2003) bladsy 347
(84) T. Mayer, Lorenzo Campeggi: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(85) Alison Weir, Die ses vroue van Henry VIII (2007) bladsy 200
(86) David Starkey, Ses vroue: die koninginne van Henry VIII (2003) bladsye 430-433
(87) George Cavendish, Die lewe en dood van kardinaal Wolsey (1959) bladsy 137
(88) Roger Lockyer, Tudor en Stuart Brittanje (1985) bladsy 17
(89) Sybil M. Jack, Thomas Wolsey: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
Soek deur die hele tydlyn van die antieke geskiedenis. Spesifiseer tussen watter datums u wil soek en watter sleutelwoorde u soek.
Thomas Wolsey: Biografie, portret, feite en inligting#038
Thomas Wolsey is gebore in Ipswich, c1475. Sy begin was nie gunstig nie. Nadat hy aan bewind gekom het, het jaloerse hofdienaars beweer dat sy pa 'n slagter van Wolsey was, en die uiteindelike biograaf, George Cavendish, het bloot gesê dat Wolsey ''n eerlike seun van 'n arme man was'. Wat ook al die waarheid van sy vader se werk was, hulle was 'n arm en onbekende gesin, en dit was Wolsey se glans en harde werk wat hom van Ipswich af gelei het om die heerser van Engeland te word, behalwe die titel.
Hy is opgelei in Oxford en het sy graad op 15 geneem, 'n formidabele prestasie. Daarna word hy 'n kollega van die Magdalen -kollege en word hy in 1498 tot priester aangestel. Gegewe die groot opeenhoping van rykdom van Wolsey in latere jare, waarvan sommige verkry is deur byna 30 kloosters te onderdruk, het baie historici en biograwe sy godsdienstige beroep bevraagteken. Sy tydgenote was ewe skepties. Maar in sy vroeë loopbaan was Wolsey nie opsigtelik of begryp nie. En die enigste aanduiding dat hy vinnig en los is met geld, is dat hy in 1499 aangestel is as burgemeester van Magdalen, en hy moes noodgedwonge bedank toe amptenare verneem dat hy sonder hul goedkeuring geld vir 'n bouprojek aangewend het. Dit was skaars skandalig. Wolsey word kort daarna kapelaan by aartsbiskop Deane van Canterbury. Hierdie posisie was van korte duur en in 1503 word hy kapelaan van sir Richard Fanfan, die adjunk-luitenant van Calais. Dit was hierdie aanstelling wat die begin van Wolsey se politieke loopbaan was.
Fanfan het baie van Wolsey met koning Henry VII gepraat, en met sy dood in 1507 het die ou koning Wolsey gekies om sy kapelaan te wees. Die mening van die ou koning oor Wolsey was hoog genoeg dat hy hom aangestel het as dekaan van Lincoln kort voor sy eie dood in April 1509. Die dood van Henry VII het Wolsey 'n geleentheid gebied wat enige briljante, ambisieuse man sou aangegryp het. Ongelukkig vir Wolsey, was hy nie 'n hofdienaar van edel bloed nie, aangesien sulke here koninklike guns en intimiteit as hul eersgeboortereg beskou het. Hulle was nie geneig om vriendelik na Wolsey te kyk nie, aangesien hy nou vinnig bevriend raak met hul nuwe koning, Henry VIII.
Wolsey was slim, energiek en selfversekerd. Dit was eienskappe wat hy met die 18-jarige Henry VIII gedeel het. En Wolsey was 'n besonder skerp beoordelaar van Henry se karakter, dit was meer as enigiets anders die rede waarom hy so briljant - en vir so lank - daarin geslaag het om 'n berugte kwik koning te bestuur.
Henry VIII se hemelvaart word deur sy tydgenote beskou as die aanbreek van 'n nuwe era. Dit was nie net die begin van 'n nuwe eeu nie, maar dit was ook die begin van die Renaissance in Engeland. Die drukpers, wat in die middel van die 15de eeu vir die eerste keer deur Gutenberg ontwikkel is, was nou 'n deel van die meeste Europese stede, waaronder Londen. Dit het nie net die vrye uitruil van idees oor die hele vasteland moontlik gemaak nie, maar dit het ook hierdie uitruil aangemoedig. Vir die eerste keer in die menslike geskiedenis was 'n fisiese afstand nie 'n beduidende hindernis vir kommunikasie nie.
En daarom moet ons sekere vergoedings maak vir koning Henry VIII. Sy mense het meer geleerd geword en gevolglik meer selfgeldend. Hulle het nie sy goddelike regte bevraagteken nie, maar - veral in die latere jare van sy bewind - het hulle wel sy besluite bevraagteken.
In die beginjare van sy bewind het Henry Wolsey toegelaat om die meeste besluite te neem. Henry het Wolsey 'n paar maande na sy kroning aangestel as koninklike almoner. En dit was maklik vir Wolsey om die nuwe koning te vlei sodat hy meer en meer beheer oor die vervelige sake van die staat kon gee. Henry was 'n intelligente man, maar hy was soos die meeste konings deurdat hy die aangename aspekte van heerskappy bo die sakewêreld verkies het. Dit was maklik genoeg om Wolsey petisies te laat hoor, hom te adviseer oor staatsaangeleenthede, of om met buitelandse gesante te praat en aan hom verslag te doen. En namate Wolsey dit gedoen het, het Henry se vertroue op hom gegroei. En dit was in 1513 dat Wolsey sy grootste sukses in die buitelandse beleid behaal het, en dit het baie gedoen om sy band met die jong koning te versterk.
Henry wou al lank sy stempel op Europese aangeleenthede afdruk. Dit was deels jeugdige bravade. Hy was jonk, onbeskaamd, sterk, hy wou op die wêreldverhoog stap en sy mede -monarge (veral die nuwe koning van Frankryk) laat kennis neem. Henry was getroud met sy broer se weduwee, Katharine van Aragon, sy was die Katolieke dogter van die heersers van Spanje en neef van die Heilige Romeinse keiser. Toe pous Julius II in 1513 hulp nodig het teen die Franse, het Henry die kans aangegryp om sy waarde te bewys. Maar natuurlik was dit Wolsey wat die groot - en vae - planne van die koning moes organiseer en uitvoer. En hy het dit met plesier gedoen. Henry se veldtog teen die Franse was 'n dawerende sukses. Oorwinnings by Therouanne, Tournai en die Slag van die Spurs het Wolsey by die hof onaantasbaar gemaak - en onontbeerlik vir sy koning.
Pous Leo X (wat Julius opgevolg het) het Wolsey gou tot biskop van Lincoln, aartsbiskop van York, en kardinaal gemaak. En in Desember 1515, toe William Warham uit die pos bedank, word Wolsey as kanselier van Engeland aangestel. Sy grootste kerklike ambisie is bereik toe Leo van hom 'n spesiale pouslike verteenwoordiger gemaak het met die titel legate a latere. (Wolsey se opeenhoping van kerklike ampte het daartoe gelei dat sy tydgenote, en later historici, aangevoer het dat hy die eerste Engelse pous wou wees. Daar is beslis rede om te dink Henry - veral toe hy sy nietigverklaring by Katharine van Aragon wou kry - hou van die idee. Wolsey self het geen besondere begeerte gehad om Engeland te verlaat nie.) Hierdie titels - saam met die kleinste - het Wolsey in staat gestel om groot rykdom te versamel, en sy fortuin was binnekort die tweede van die koning. Die jaloerse hofdienaars van Henry het dit nie opgemerk nie. Maar Wolsey het slegs tradisie gevolg deur min, indien enige, Tudor -staatsmanne wat hulself nie verryk het terwyl hulle in die amp was nie.
Van ongeveer 1515 tot 1529 beheer Wolsey die Engelse staat. Hy was beslis uiteindelik afhanklik van die wil van die koning, maar hy het die toenemend temperamentele Henry so goed as moontlik bestuur. As Lord Chancellor het Wolsey die staat Engeland as legaat beheer, en het hy die kerk in Engeland beheer. So 'n volledige beheer van die meganika van die politieke en godsdienstige lewe sou 'n ander Engelse staatsman nooit kon bewerkstellig nie.
Maar natuurlik moet Wolsey val. As hy eers alles bereik het, kon hy niks anders doen as om te misluk nie.
Die primêre oorsaak van Wolsey se val sou wees dat hy nie die koning se 'Great Matter' kon regmaak nie. Henry het aanvanklik 'n nietigverklaring van sy huwelik met Katharine gevra omdat sy nie 'n manlike erfgenaam opgelewer het nie. Hy is later aangespoor deur sy liefdesverhouding met Anne Boleyn. Henry regverdig sy optrede deur 'n laat besef dat Katharine se vorige huwelik met sy ouer broer, Arthur, haar latere huwelik met hom bloedskande en dus onwettig gemaak het. Natuurlik het hy gerieflik die pouslike bedeling geïgnoreer wat hul huwelik in die oë van die kerk wettig gemaak het. In Henry se nuwe interpretasie van godsdienstige wet was pouslike bedelings goed en wel, maar hulle kon nie die werklike woorde van die Bybel troef nie. Dit was bloot die filosofiese dekking vir wat hy geglo het 'n politieke besluit sou wees. Die pous het geen rede gehad om sy versoek om nietigverklaring te weier nie, het Henry - en Wolsey - verwag dat dit relatief vinnig toegestaan ​​sou word.
Maar hulle het nie gereken dat die inmenging van die neef van Katharine, die Heilige Romeinse keiser Charles V. Familietrots en, nog belangriker, dinastiese ambisie (Katharine en Henry se dogter Mary as 'n potensiële vrou vir Charles of sy seun Philip beskou is) hom vyandig gemaak het na Henry se planne. En Charles was letterlik in beheer van die pous.
En so word Henry se verlangde nietigverklaring, wat verby was om vinnig goedgekeur, nie so vinnig geweier nie. Die pous was nie gretig om Henry, of Charles, kwaad te maak nie. Hy het oorweldig. Hy het kundiges opdrag gegee om Henry se versoekskrif te debatteer. Hy het dokumente aangevra. Hy het sendelinge na Engeland gestuur en terug. Intussen het die maande verbygegaan en Henry se geduld het skraal geword. Hy druk Wolsey Wolsey druk die pous. Maar Wolsey het ook die eindresultaat van die nietigverklaring in ag geneem. Die nietigverklaring beteken Henry se sekere huwelik met Anne Boleyn en die opkoms van haar gesin, die Norfolks. Hierdie groot aristokratiese huis het Wolsey lank nie meer gehou nie en teen hom gekant. Soos die ander edeles, het hulle gevoel dat hul natuurlike plek aan die koning se kant was as sy vertroude raadgewers.
Wolsey het geen groot liefde vir Katharine van Aragon gehad nie, en soos enige goeie Engelsman, wou hy 'n manlike troonopvolger hê. As Henry vasbeslote was om 'n nuwe vrou te hê, goed genoeg - maar waarom nie 'n buitelandse prinses nie? 'N Wedstryd wat Engeland kan verryk en sy invloedsfeer kan vergroot? Toe Wolsey Henry se toekomstige bruid oorweeg het, was dit nie die niggie van Norfolk wat hy hom voorgestel het nie. Dit het beteken dat hy alles in sy vermoë gedoen het om die nietigverklaring van Katharine te vergemaklik, terwyl hy hom van Anne Boleyn wou ontwrig. Hy was nie suksesvol in beide take nie. En sy bedrog teen Anne besorg hom haar openlike smaad en vyandskap. Hulle besef albei dat namate die een invloed afneem, die ander een net meer die vraag was of die romantiese passie van die koning sy lang vertroue op Wolsey sou oorkom.
En hier moet ons Henry se mening oor Wolsey oorweeg na twee dekades se diens. Die koning was nie onbewus van skinder oor sy kanselier nie. Wolsey se rykdom was groot, en hy het buite -egtelike kinders gehad wat hy saam met honderde besoek het. Hy het sy koning goed gedien, maar hy het floreer in die diens. En miskien was sy ydelheid nie besig om 'n priester te word nie? Henry het moontlik vroeër die skinder teen Wolsey verwerp. Maar nou was hy verlief, en vir die eerste keer in sy lewe werklik verlief - en die doel van die passie was die een wat die skinderpraatjies gedeel het. Die kardinaal was oud, maar hy het haar gehaat omdat hy nie die wil van die koning gehoorsaam het nie, maar eerder sy eie ambisies. En so aan.
Uiteindelik het Wolsey misluk. Die eindelose debatte, kommissies, briewe en hulle het almal geëindig toe hulle begin het. Die papa -bedeling wat die huwelik in 1509 toegelaat het, was geldig Henry en Katharine is wettiglik getroud. Op 24 Junie 1529 het Wolsey voorheen opgemerk: "Die pous het al die toegewings geweier, en vertrou op hom, ek het die koning belowe ... En dit sal my ondergang wees. " Maar Henry was ongewoon vrygewig in die val van Wolsey. Op 9 Oktober 1530 is hy aangekla vir Praemunire, wat in wese beteken het dat Wolsey pouslike gesindheid teen sy monarg ondersteun het. 'N Week later het hy op 22 Oktober die groot seël en sy kanselskap oorgegee, hy het sy skuld erken. Maar nou was die koning genadig. Terwyl sy vertroueling laag was en sy uiteindelike gesag aan almal bewys is, het Henry gevangenisstraf vir Wolsey geweier en hom toegelaat om terug te trek na sy aartsbiskop van York. Ironies genoeg het Wolsey sedert sy belegging vyftien jaar tevore York nog nooit besoek nie. En hy was bestem om dit hierdie keer nooit te bereik nie.
Die reis na York-kompleet met 'n aantal honderde, want Wolsey wou sy aankoms so pragtig moontlik maak-het so stadig verloop dat Wolsey tyd gehad het om ondeurdagte korrespondensie na Rome te stuur. Hierdie briewe is aan die koning gerapporteer. Genade is een keer aangebied, maar nie weer nie. Op Vrydag, 4 November, is Wolsey in hegtenis geneem en beveel om terug te keer na Londen en sekere gevangenisstraf. Hy het ontsnap aan die lot wat sy vyande vir hom beplan het.
U kan die verhaal van Tudor, die skrywer, Edward Hall, oor Wolsey se val by Primary Sources lees.
Wolsey word gewoonlik met afkeer onthou. Sy twee bekendste proteges, Thomas More en Thomas Cromwell, het albei hom in toesprake in die parlement opgemerk ná sy val. Wolsey het meer in besonder kleurryke terme veroordeel, en dit kan óf geïnterpreteer word as blatante eiebelang óf 'n opregte afkeer van Wolsey se sameswerings. Op sy beurt het Cromwell dapperheid en lojaliteit getoon deur sy voormalige meester te verdedig. Natuurlik, 'n dekade later, sou beide More en Cromwell dood wees - tereggestel op die gril van Henry VIII.
Wolsey was die laaste in sy soort, en ook die groot kerklike staatsmanne wat in die middeleeuse Europa gefloreer het. Hy werk meestal binne die perke van die bestaande regeringstruktuur, en die mosterd van sy administrasie was 'n voortsetting van Henry VII se regering. Die parlement het slegs een keer van 1515 tot 1529 vergader, maar ook dit was nie anders as die bewind van Henry VII en Edward IV nie. Wolsey se ongewildheid by die parlement en die gewone Engelsman spruit meestal uit onverwags swaar belasting. Henry VIII het 'n volle skatkamer geërf van sy berugte spaarsamige vader. Hy het ook sy pa se twee hoof tollenaars tereggestel op grond van sy eie hemelvaart. Die Engelse volk het dus rede gehad om te glo dat hul nuwe koning minder finansiële las sou hê as sy vader. Maar hulle het nie rekening gehou met Henry VIII se krygsambisies nie. Aanvanklik suksesvol, was hulle al hoe langer, duur en onsuksesvol. En dit was Wolsey se taak om die fondse vir die koning se ambisie te vind. Hy het dit met entoesiasme gedoen, en met 'n mate van regverdigheid, selfs al het hy vir meer geld aangedring, het Wolsey ook die belastingstelsel georganiseer in 'n meer deursigtige en regverdige operasie. Henry ontvang sy geld en hy gebruik Wolsey, soos altyd, as sy sondebok.
Wolsey se invloed op Engelse geregtigheid was gering, maar hy het 'n reeks welkome veranderinge begin wat later onder sy beskermheer Cromwell voortgesit sou word. Hy het die Star Chamber na 'n hof verander met vaste reëls, en hy was vasbeslote dat die reëls nie deur die magtiges oortree word nie. Hy het openlik met die koning gespog toe oproerige adellikes beslis in lyn gebring is; dit het hom ook nie by die hofdienaars gehou nie. Wolsey wou ook die praktyk van omhulsel hervorm, een van die ernstiger sondes teen die Engelse boerdery. Sy invloed op die Engelse kerk was meestal negatief. Die ydelheid van Wolsey het daartoe gelei dat hy 'n sekere onafhanklikheid van die gees met betrekking tot Rome tot stand gebring het. Hy het nie bewustelik die skeiding van Rome aangemoedig nie, maar hy het nie hul betrokkenheid by die Engelse kerk aktief aangemoedig nie. Anders gestel, 'n mens kan redeneer dat die Engelse kerk meer genasionaliseer is as sy Europese eweknieë. En hierdie onafhanklikheid vergemaklik die uiteindelike aanvaarding van die koning as sy opperhoof, eerder as die pous. Wolsey het ook begin met die onderdrukking van verskillende kloosters in 'n poging om sy eie rykdom te konsolideer. Dit sou die bloudruk wees wat Cromwell (met Henry se goedkeuring) sou volg na die breek met Rome.
Kardinaal Wolsey en die kloosters
Ons is geneig om aan Thomas Cromwell te dink as die man wat vir Engeland se kloosters gedoen het, maar voordat hy Henry VIII se vicaris -generaal geword het, het kardinaal Wolsey al verskillende maniere en middele getoon om die kloosters te melk.
Die bekendste tussen 1524 en 1527 het hy die onderdrukking van 29 kloosterfondasies gereël om sy skool in Ipswich en Cardinal 's College Oxford te finansier. Een van die destydse sakelui van Wolsey was Thomas Cromwell.In 1530 na die val en dood van die kardinaal, het Cromwell vyf dae in Canwell en Sandwell (Staffs) deurgebring om toe te sien dat die twee priorië daar gesluit is om die opvoedingsondernemings van Wolsey te finansier.
Daar moet bygevoeg word dat Wolsey nie iets nuuts gedoen het toe hy die 29 kloosters onderdruk het nie. Hy was besig om William Waynflete van Winchester te kopieer wat die fondamente in Hampshire onderdruk het om die Magdalen College in 1458 te finansier. Wolsey het daar gestudeer, dus dit is nie moeilik om te sien waar hy sy inspirasie vandaan kon kry nie.
Hy onderdruk ook nie net Engelse kloosters omdat hy dit kon doen nie, en toe hy in 1518 pouslik legaat geword het, het hy ook 'n mandaat van pous Clemens VII gekry om die klooster -establishment te hervorm soos hy goeddink. Die pouslike bul vir hierdie onderdrukking het ook kardinaal Campeggio geïdentifiseer. Uit die staatsblaaie blyk dit dat Wolsey versigtig was om sy koninklike meester op hoogte te hou van gebeure. Hier is 'n uittreksel van 'n brief uit 1528 wat aan Campeggio gestuur is.
Sir [Gregory] Casale …. waar hy briewe ontvang het van die koning en die kardinaal van York, met bevele om sekere gunste van die pous te bekom. Omdat hy nie in 'n fiks toestand was nie, het hy sy broer, die uitverkorenes van Bellun, laat herstel. U sal geleer het wat die koning en kardinaal begeer, naamlik die vereniging van sekere kloosters ter waarde van 8 000 [hertogte?], Vir die twee kolleges wat gestig is deur die grootvaders van sy majesteit. Aangesien die pous hierdie sine consilio fratrum kon verleen, sal die bul bespoedig word. … Ons het briewe van die koning en kardinaal aan die pous, waarop 'n antwoord gestuur sal word wanneer die " ekspedisies " gemaak is.
Dit was goed en wel, terwyl Wolsey die guns van Henry VIII gehad het, maar soos elke Engelse kerkman bewus was, sou die aanklag wat hulle sou onderneem, een van die hoofmanne wees, dws die handhawing van die pouslike gesag bo die van die monarg. Die pous het nie net vir Wolsey gegee nie carte blanche om te sluit wat hy wou. Elkeen van die fondamente moes met toestemming van sy beskermheer of stigter sluit. Gevolglik was die aanklag om die kloosters te sluit 'n bietjie gemeen, aangesien Wolsey in baie gevalle die ingryping of toestemming van die koning (Butler en Given-Wilson) vereis het.
Wolsey het sy onderdrukking begin met St Frideswide in Oxford met sy vyftien kanonne en 'n inkomste van ongeveer £ 20 p.a .. Die kanonne is na ander fondasies oorgeplaas. Die eiendomme en hul boedels en kerke is óf verkoop óf verhuur. Die meeste ander kloosters wat hy onderdruk het, het ook net 'n handjievol geestelikes en 'n beperkte inkomste gehad. In Ipswich, waar hy sy skool gestig het, onderdruk hy die plaaslike priory en gebruik dit as grond vir die skool. Nog tien kloosters in Suffolk is gesluit om die onderneming Ipswich te finansier.
Daar was verskillende maniere om in te meng in die kloosters behalwe om dit te sluit. Soos lesers sou verwag, het Henry VII en sy belastingadviseurs Empson en Dudley 'n paar piepende neus gehad. Die Kroon het gereeld ingemeng by die verkiesing van abde en priores. St Mary's Abbey in York het die Crown £ 100 betaal sodat dit vrye verkiesings kon hê, net soos die Great Malvern Abbey. Die Cisterciensers het £ 5000 opgehoes om al hul fondamente te dek. Die praktyk het voortgegaan in die bewind van Henry VIII. In 1514 betaal Evesham £ 160 vir 'n vrye verkiesing en nog £ 100 word by die rekening gevoeg vir 'n sekere geestelikes genaamd Wolsey. Later in sy loopbaan het hy besluit om 'n afspraak te maak. Die abt van Gloucester moes Wolsey £ 100 vir die pos betaal het, net soos die abonne van Chester en Peterborough.
Natuurlik was 1514 die jaar waarin die Wolsey biskop van York geword het. Die amp is gevolg deur die titel van kardinaal die volgende jaar. As biskop het Wolsey die reg gehad om besoeke binne sy bisdom te doen. Biskoppe sou effektief kon eis om 'n abdij of priory se rekeninge te sien en ondersoek in te stel na die morele solvensie van 'n stigting. Wolsey kon nie net in die hoeke van die kloostersiel van Yorkshire kom nie, maar ook die bisdomme Winchester, Durham en Bath en Wells. In 1518 word hy 'n pouslike legaat en sy regte om sy neus in abdijgewoontes te steek, word landwyd. Die volgende jaar het Wolsey drie Augustiniërs gestuur om alle Augustynse stigtings te besoek, en dit wil beslis voorkom asof hy dit vir die Augustiniërs ingedien het as die lys van onderdrukte kloosters in hierdie pos iets is. Ondersteuners van Wolsey identifiseer sy hervormende krag. Teenstanders lewer meer kommentaar op die besoek as 'n strategie vir afpersing.
In 1523 word hy as 'n kloostersubsidie ​​aangewys, en beskou dit as 'n geestelike belasting wat na die mollige pote van die kardinaal lei. Daar moet ook op gelet word dat kloosters 'n ongelooflike groot aantal geskenke aan die geestelike leier van Engeland gemaak het. Whalley Abbey het hom byvoorbeeld £ 22 gestuur.
Toe Wolsey later in die guns val en die aanklagte teen hom opgestel is, is die onderdrukking van die nege-en-twintig kloosters op die lys opgestel, net soos sy gewoonte om sy werknemers te stuur om monastiese verkiesings te beïnvloed, nie net van abbedes en voorouers nie, maar ook van hoë bestuurders. Die aanklagte van praemunire sluit in een van handige oortuigings. "
Maar terug na die onderdrukking van Wolsey. Daar is 'n nota in Henry VIII se briewe en staatsdokumente wat op 21 Junie 1527 aan meester doktor Higden, die eerste dekaan en voormalige genoot van Magdalen College, gestuur is: Van die laat kloosters van St. Frideswide, Liesnes, Poghley, Sandwell, Begham, Tykforde, Thobye, Stanesgat, Dodneshe, Snape, Tiptre, Canwell, Bradwell, Daventrie, Ravenston van lande in cos. van Essex en Suffolk Calceto, Wykes, Snape van kloosters onderdruk in kos. Stafford, Northampton, Bucks, Oxford en Berks Tonbridge, in Kent en in Sussex.
Lys van kloosterfondasies wat deur kardinaal Wolsey onderdruk is
St Frideswide, Oxford. (Augustinus)
St Peter en St Paul Priory, Ipswich. (Augustinus)
Blythburgh Priory (Augustinus)
Bromehill Priory (Augustinian) – Onderdruk in 1528 deur Dr Legh.
Dodnash Priory (Augustiniër)
Vaarwel Priory (Benediktynse nonne)
Lesnes Abbey (Augustinus)
Medmenham Priory (Augustinus) Medmenham sou later die tuiste van die berugte Hellfire Club uit die agtiende eeu wees.
Mountjoy Priory (Augustinus)
Poughley Priory (Augustinian) – Thomas Cromwell waardeer dit teen £ 10
Pynham Priory (bekend as Calceto) (Augustyner)
Ravenstone Priory (Augustiniër)
Stanesgate Priory (Cluniac) – Besoek deur Dr Layton.
Thoby Priory (Augustinus)
Tiptree Priory (Augustiniër)
Tickford Priory (Augustyner)
Tonbridge Priory (Augustinus)
Wix Priory (Benediktynse nonne)
Die waarde van die kloosters wat Wolsey gesluit het, beloop £ 1800 of een goeie landgoed. Hy het sy administratiewe span gebruik om die kloosters te evalueer en te onderdruk. Thomas Cromwell sou van 1535 af dieselfde manne op 'n baie groter skaal gebruik.
Butler, Lionel en Given-Wilson, Chris. (1979) Middeleeuse kloosters van Groot -Brittanje. Londen: Michael Joseph
Heale, Martin. (2016) The Abbots and Priors of Late Middieval and Reformation England. Oxford: Oxford University Press
Hutchinson, Robert (2007) Thomas Cromwell: Die opkoms en ondergang van Henry VIII se berugste minister Londen: Orion
Kardinaal Wolsey: 'n tydlyn
Die beroemde kardinaal is in 1571 gebore en is ongeveer 60 jaar later oorlede. Dit was 'n lappie tot lappie storie. Hier is 'n eenvoudige tydlyn wat sy persoonlike opkoms tot rykdom en roem en sy desperate val toon.
Kardinaal Wolsey en die historici
Wolsey het dit moeilik ondervind deur die historici. Hierdie artikel gee 'n kort oorsig van sy reputasie deur die eeue, en is afkomstig van slegs podcasts van lede op Thomas Wolsey. As u meer wil hoor, klik hier om lid te word.
Wolsey en die historici
By sy dood in 1530 was Wolsey die man wat almal graag wou haat, veral sy edele teëstanders, wat Wolsey universeel geminag het vir sy geringe geboorte en sukses in direkte stryd met die Great Chain of being. Daar was sommige, net 'n paar wat met minder geelsugte oë na Wolsey gekyk het. Die biskop van Lincoln het byvoorbeeld geprys dat Wolsey aksie geneem het teen die omheining van grond, die omheinings waaroor Thomas More gekla het toe hy geskryf het dat die skape manne eet.
In Engeland is daar nooit iets meer gedoen om hierdie enorme verval van dorpe en omheinings te herstel nie.
Die dienaars van Wolsey was ook geneig om die groot man se sterkpunte raak te sien en liefde en lojaliteit teenoor hom te voel. Thomas Cromwell was 'n bekende voorbeeld. Hier is 'n kerel genaamd Richard Moryson, 'n Yorkshireman wat 'n toegewyde dienaar van die kardinaal was:
Wie was minder geliefd in die Noorde as my heer kardinaal voordat hy onder hulle was? Wie was beter geliefd nadat hy 'n rukkie daar was?
Ons is ook baie gelukkig dat ons die standpunte gehad het van een van die kardinaal se menere, 'n digter en biograaf genaamd George Cavendish. Cavendish het 'n baie gewilde biografie van Wolsey geskryf. Cavendish het die lewe van die kardinaal voorgehou as 'n voorbeeld van die wiel van geluk.
Groot rykdom, vreugde, triomf en heerlikheid ... totdat Fortune (uit wie se guns niemand langer verseker is as wat sy beskik nie) 'n paar dinge verkeerd begin doen het met sy welvarende landgoed waardeur sy 'n manier sou beraam om sy hoë hawe te verminder.
En onderweg het hy baie goed te sê gehad oor Wolsey se karakter, talente en prestasies
Ek het hierdie koninkryk nooit in 'n beter orde, stilte en gehoorsaamheid gesien as wat dit die tyd was van sy gesag en heerskappy nie, die geregtigheid wat beter met onverskilligheid bedien word.
Maar meer nog, Wolsey was 'n simbool van magsmisbruik, van 'n verregaande geldgierigheid, van die misbruik van kerklike voorregte. Ons kan begin met Thomas More. More sit op 'n King's Council oorheers deur die kardinaal. More, wat Wolsey 'n dwaas genoem het, reageer sarkasties 'Maar God sy dank die koning, ons heer het maar een dwaas in sy raad'#8217 . Hy was ook deel van die faksie wat die kardinaal in die steek gelaat het en sy val met die woorde gevier 'Die groot wat laat val' . Sy meer gemete oordeel was om hom te beskryf as:
Hy was baie hoog bo alle maat, en dit was jammer, want dit het skade berokken en veroorsaak dat hy baie groot gawes wat God hom gegee het, misbruik het.
Die bose satirikus en propagandis, John Skelton, het Wolsey ook stewig onder oë gehad. Skelton was op 'n stadium onderwyser van Henry VIII, en sy kommentaar oor Wolsey moet met groot sorg behandel word. John Skelton was 'n pen te huur - in 'n stadium het hy probeer om by Wolsey uit te huur en 'n paar reëls in sy guns geskryf. Maar Skelton het ten minste 'n gewilde siening van die goeie kardinaal verwoord. Hy het al die aristokratiese vitriol vasgevang in die eenvoudige beskrywing van 'the Butcher's Cur ' . Hy bou 'n prentjie van 'n gulsige, oorheersende man wat homself as 'n alternatiewe koning voorgestel het. Byvoorbeeld, in sy volledige beheer van die Court of Star Chamber:
'... Alles wat hy daar doen, marsjeer Hy klap sy stok op die bord Niemand durf 'n woord spreek nie ...'
Selfs die koning van Frankryk het die val van die baseborn en selfstileerde#8216-biter van die Christendom gevier:
Hy het ooit gedink dat so 'n pompeuse en ambisieuse hart, uit so 'n afgryslike voorraad ontstaan ​​het, die aardigheid van sy natuur sou toon, en meestal teen Hom wat hom van lae tot hoë waardigheid verhoog het. '
As die adel, tradisionaliste en ondersteuners van Catherine van Aragon hom gehaat het, was godsdienstige hervormers nie meer positief nie. Vir William Tyndale, en later ondersteuners van die protestantse oorsaak in ballingskap, was hy die toonbeeld van die swakhede en tekortkominge van die Katolieke kerk, baie ryk, 'n opgeblase figuur wat hom op die karkas van die materiële en politieke wêreld verslind het toe hy moes gewees het hervorming van die kerk. Die ' wiley wolf ' , 'opvallend en diensbaar'Was hoe Tyndale hom in 1530 beskryf het. Twee protestante ballinge het geskryf:
Edward Hall het werklik die stewel in sy kroniek van 1547 geplaas, met Wolsey as die groot bedrieër:
'Verdubbel beide in spraak en betekenis. Hy sou baie beloof en min doen. Hy was wreed teenoor die liggaam en het die geestelikes 'n slegte voorbeeld gegee. '
Vir Hall en vir die volgende generasies katolieke skrywers sou Wolsey veroordeel word vir sy poging om die koning sy egskeiding te wen. Nou kan u die probleem sien dat die arme ou Wolsey nie 'n natuurlike ondersteunerskorps het nie. Die Katolieke het hom gehaat omdat hy die koning gehelp het om sy egskeiding te kry. Die protestante het hom gehaat omdat hy 'n opgeblase simbool was van alles wat verkeerd was met die ou godsdiens. Vergil en John Foxe het die tradisie voortgesit, so ook Holinshed, en in die 17de en 18de eeu het dit voortgegaan, onder meer deur die pen van Samuel Johnson. Wolsey se reputasie was steeds een van 'n man van siniese politieke manipulasie in die strewe na wêreldse plesier, rykdom en mag, 'n loopbaan sonder grootheid of beginsel.
'N Balanspunt het gedurende die 18de eeu begin insluip, toe 'n deel blyk dat hy ten minste erken dat Wolsey 'n staatsman was wat die politiek 15 jaar lank kon oorheers en dat ons sekerlik ten minste sy politieke prestasies moes herken. Richard Fiddes skryf in 1724 oor die kardinaal se natuurlike waardigheid van maniere en sy voorneme om 'n samelewing van kanon en burgerlike reg te stig. En so kom ons, skop en skreeu in die 19de eeu waar twee instinkte aan die een kant met mekaar worstel, Brittanje besig was om 'n wêreldmoondheid en ryk te word, en historici wou graag die talente van groot manne beklemtoon, en of u wil dit was of nie, Wolsey was 'n wonderlike man. Aan die ander kant was Brittanje nog steeds erg protestant, en Wolsey was 'n katolieke kardinaal. In 1812 skryf ons John Galt:
'Hoogmoedig, ambisieus, meesterlik en manjifiek, het hy hom gevorm vir meerderwaardigheid en sy optrede, indien nie altyd oordeelkundig nie, was uniform groot'
Maar ons het JA Froude wat skryf
'n man wat Engeland goed liefgehad het, maar wat Rome beter liefgehad het
Maar namate die nasionalistiese drang sterker geword het, word Wolsey toenemend beskou as een van Engeland se groot staatsmanne en so aan tot in die 20ste eeu waar A F Pollard se biografie die debat oorheers het. Volgens Pollard was Wolsey hoofsaaklik 'n sinies doeltreffende administrateur en magspolitiek wie se buitelandse beleid deur die pousdom gelei is. Dit is 'n interessante perspektief, een van die debatte oor Wolsey is of hy 'n gestruktureerde beleid geformuleer het, op 'n manier wat vir die moderne wêreld herkenbaar is, dat daar selfs voorgestel word dat hy die konsep van 'n magsbalans erken en nastreef - al sou historici nou ontken as anachronisties. Pollard beskou Wolsey as 'n slegte verloorder en 'n gebore vegter, 'n man wat as geestelikes beland het, nie omdat hy 'n beroep gehad het nie, maar omdat dit die enigste beskikbare loopbaanpad vir die ambisieuse man was - en Wolsey sou dit skaars alleen gewees het.
G. R. Elton het hom tot die minimum beperk en hom voorgestel as 'n wesenlike middeleeuse kanselier - en natuurlik teen die agtergrond van die man wat hom sou volg, Thomas Cromwell, en in Elton se gedagtes die groot hervormer was wat die moderne era ingelui het. Elton het geskryf dat Wolsey gelukkig was om opgeneem te word in 'n reeks genaamd 'Twelve English Statesmen ' ' selfs as twaalfde man ' . Christopher Haigh het 'n korrupte kardinaal gesien teen wie, 'Geen aanklag was te brutaal om onmoontlik te wees nie' so dit is 'n bietjie gemeen, dan was J. J. Scarisbrick 'n bietjie positiewer en revisionisties, sien, 'Iets hoogs en wonderliks ​​aan hom' . P. J. Gwyn beskryf in 1990 'n man sonder 'n hoër doel as om die regering voort te sit en beleid te volg wat deur Henry VIII geformuleer is. Hierin keer ons terug na 'n ander tema van Wolsey en Henry VIII se loopbaan - wie het veral in die beginjare beleid geformuleer? Was dit Henry, of was dit sy predikante?
David Starkey beklemtoon die flambojante politieke en bestuurstalent van die kardinaal en sy toewyding aan Henry se saak. Hy wys daarop dat die buitensporige styl van Wolsey 'n kenmerk van die tyd was en 'n beroep op Henry se smaak gehad het.
Hy was en administrateur van genie, 'n amateur -advokaat van energie en oorspronklikheid, 'n diplomaat van onderskeiding, en 'n kieskeurige sowel as 'n uitspattige beskermheer van musiek, geleerdheid van die visuele kunste. '
Dit het die tema geword van die volmaakte politikus met talente wat bewonder moet word, maar geen groot aanspraak op 'n staatsman met 'n radikale visie, 'n lojale dienaar van sy meester nie. John Guy bied ook 'n gebalanseerde siening van 'n staatsman aan, weereens in wese middeleeuse karakter, in die sin dat om van 'n buitelandse 'beleid' of 'binnelandse' beleid 'te praat 'n anachronisme is. Hy skets 'n prentjie van 'n hardwerkende man, gedryf deur 'n meester in Henry te dien wie se verwagtinge onrealisties was. Om Sybil Jack die laaste woord te gee:
Daar kan ook geen twyfel bestaan ​​oor sy geweldige werkvermoë of sy vaardighede as onderhandelaar nie (alhoewel hy baie onwillig was om te delegeer). Selfs sy vyande het sy 'engel se tong', sy verstand en sy oordeel geprys. Maar die beginsels wat sy optrede gelei het, is minder duidelik. '
Nog 'n bietjie lees
David Starkey ' Die bewind van Henry VIII: Persoonlikhede en politiek '
Watter verhouding het Henry VIII met kardinaal Wolsey gehad? Dit was duidelik dat Henry die meester was terwyl Wolsey sy dienskneg was. Maar was Wolsey 'n baie onafhanklike dienskneg wat gewerk het om sy meester te dien, maar baie meer tyd daaraan bestee het om sy eie rykdom en mag te ontwikkel? Het Wolsey se vermoë om Henry daarvan te oortuig dat die koning net moes doen wat hy wou (jag en spring) en die regering aan hom oorgelaat, die verhouding tussen meester en dienaar vertroebel?
Alhoewel Wolsey baie goed was in die manipulering van ander, blyk dit dat dit minder waar was met betrekking tot Henry VIII. Die koning was nie 'n dwaas nie, en dit was onhoudbaar om te dink dat Wolsey Henry kon flous vir die vyftien jaar wat hy hoofminister was. Henry vertrou Wolsey vir die grootste deel van hierdie tyd en glo dat hy sy dienaar is. Daar is eintlik min om dit te weerspreek in terme van hul verhouding - die koning was duidelik bereid om Wolsey sy onafhanklikheid te gee, solank hy sy meester gedien het. Terwyl Henry besluit het oor beleid, vertrou hy Wolsey om dit uit te voer.
Wolsey en die Kerk
Wolsey het wel erken dat sy posisie in die land heeltemal van Henry afhang.Alhoewel hy die hoogste pouslike posisies as die latere legaat beklee het, het Wolsey besef dat dit niks tel as die koning dit betwis nie. Daarom, selfs in kerklike kwessies waar Wolsey in teorie alles behalwe oppermagtig was, het hy baie versigtig getrap. Die een keer dat albei mans uitval, het daartoe gelei dat die kardinaal alles gedoen het wat hy verkoel het om die koning te kalmeer.
In 1528 was 'n nuwe abdis nodig vir 'n klooster in Wilton, Wiltshire. Henry het besluit dat die pos na een van sy hofdienaars moet gaan. Wolsey het anders gedink en iemand anders aangestel. Henry was ontsteld omdat 'n koninklike wens geïgnoreer is. Henry het drie briewe aan Wolsey gestuur om 'n verduideliking te eis. Dit was eers op die derde wat Wolsey besef het hoe moeilik sy posisie was. Hy beweer dat hy nie die instruksies of briewe van die koning ten volle verstaan ​​het nie en het sy groot verskonings gestuur. Net 'n jaar later is Wolsey onthef van al sy regeringsposisies.
Hoe het Wolsey soveel krag gekry?
As daar 'n klassieke meester/kneg -verhouding was, hoe het Wolsey soveel krag gekry? Die antwoord lyk redelik eenvoudig. Henry het geweet dat Wolsey 'n baie bekwame man was met baie talente. Bo alles het hy dinge gedoen. In hierdie omstandighede het Henry Wolsey sy eie rykdom en magsbasis laat ontwikkel bloot omdat dit Henry nie bedreig het nie. Henry kan Wolsey verwyder. Wolsey kon Henry nie verwyder nie. Die hele kwessie van 'n edele rebellie teen die koning onder leiding van Wolsey was nie 'n voorgereg nie, want Wolsey was nie van adellike geboorte nie-sy vader was 'n slagter-en geen edelman sou iemand volg wat in so 'n lae sosiale posisie gebore was nie, soos die hiërargiese samelewingstruktuur in Tudor Engeland. Ironies genoeg het Henry dit byna seker tot sy voordeel gebruik. Hy het nooit baie adellike gesinne vertrou nie, en hy gebruik Wolsey as 'n hulpmiddel om hulle fyn dop te hou via sy uitstekende spioenasienetwerk. In hierdie opsig was Wolsey baie gretig om sy meester tevrede te stel, aangesien hy 'n haat ontwikkel het vir die adellike gesinne wat op hom neersien.
Wolsey het vyftien jaar lank sy verhouding met Henry behou. Dit kon net gebeur het as die koning geglo het dat hy Wolsey nodig het - en daar is min twyfel dat hy dit gedoen het, al was dit net vir Wolsey se besonderse vermoë. Sommige het destyds geglo dat dit die gevolg was van Wolsey wat die koning op 'n magiese manier betower het! Die skrywer Polydore Vergil het beskryf hoe Wolsey dit reggekry het om Henry te oorreed om 'n aksie te volg wat hy wou hê. Wolsey sou die saak op 'n baie oorsaaklike vlak voorstel terwyl hy in gesprek was met die koning. Hy sou dan vir Henry 'n indrukwekkende geskenk van beskrywing gee. Terwyl Henry die geskenk bewonder, sal Wolsey dan duideliker sê wat hy wil hê - terwyl die koning afgelei word deur sy nuwe geskenk. Dit lyk egter waarskynlik dat hierdie metode die koning vyftien jaar lank sou mislei. Die sterkte van die verhouding lê blykbaar op die eenvoudige feit dat Henry die vermoë van sy junior lewensmaat hoog op prys gestel het.
Die verhouding tussen Wolsey en Henry VII verbrokkel
Die verhouding het verbreek toe Wolsey nie vir Henry 'n nietigverklaring van sy huwelik met Catherine van Aragon kon kry nie. Daar word algemeen aanvaar dat Wolsey as 'legatus a latere' vir Henry gesê het dat dit maklik sou wees om die pousdom tot die vereiste nietigverklaring in te stem. Toe die nietigverklaring nie kon gebeur nie, het Wolsey homself oop gelaat vir aanval - en daar was baie wat Wolsey wou aanval. Een so 'n groep was die Boleyn -stam wat Anne so gou as moontlik met die koning wou sien trou. Daar word vermoed dat die Boleyn's vir Henry gesê het dat Wolsey doelbewus enige pouslike besluit vertraag het sodat die koning moeg sou word om Anne Boleyn te jaag en na Catherine terug te keer. Henry was desperaat vir 'n manlike erfgenaam en hy het reeds besluit dat Catherine vervloek is en nie 'n manlike erfgenaam kan baar nie. Daarom was die huwelik met Anne 'n onmiddellike vereiste.
Henry gebruik die wet teen Wolsey wat beskuldig is van praemunire - uitoefening van pouslike magte in Engeland wat ten koste van die koning of sy onderdane was. Dit was nie 'n nuwe wet wat die parlement opgestel het om by Wolsey te kom nie - die wet het tot stand gekom in die C14th. Die straf, as dit skuldig bevind word, was gevangenisstraf op die koning se plesier en beslaglegging op alle eiendom. Sodra Wolsey 'legatus a latere' geword het, moes hy geweet het dat so 'n aanklag op hom gerig kan word. Dit blyk egter dat hy hiervoor verblind is deur die blote status en mag wat die titel hom gegee het. Wolsey is verban na York, waar hy baie briewe aan Henry geskryf het waarin hy sy saak pleit. Alhoewel hy gemaklik in York gewoon het, was dit niks anders as die glans van sy leefstyl in Hampton Court en York House nie. Wolsey is in 1530 weer in hegtenis geneem en na Londen bestel. Hy kon net die ergste gevrees het en het in 'n swak gesondheid in Leicester gesterf tydens sy reis na Londen. Wolsey is op 29 November 1530 oorlede.
'Henry het spyt geword dat hy hom laat oorreed het om die dienskneg te vernietig wat sy begeertes beter kon uitvoer as wat iemand anders tot sy beskikking was.' (Keith Randall)
Wolsey 's Meesteres en kinders
Dit was die lente van 1509, terwyl koning Henry VII in sy bed sterf, omring deur sy intiemste hofdienaars en huishoudings. Sy seun, die sewentienjarige prins van Wallis, sou binnekort die volgende koning van Engeland word. Koning Henry VIII.
Henry was egter nooit veronderstel om die troonopvolger te wees nie. Hy is saam met sy susters grootgemaak as 'n erfgenaam ', en sy opvoeding was die van 'n tweede seun en nie van iemand wat eendag koning sou word nie.
In die lente van 1502 verander alles vir Henry. Sy broer Arthur, prins van Wallis, was dood en Henry was nou die erfgenaam van sy vader.
Henry se prioriteite, op sewentienjarige ouderdom, het nie die heerskappy van 'n koninkryk ingesluit nie. Terwyl hy dit geniet het om die almagtige Koning van Engeland te wees, het hy die vervelige pligte van koningskap geminag-hy wou 'n tiener wees en pret hê.
Thomas Wolsey was 'n kapelaan vir Henry se pa en voorganger. By die toetreding van Henry tot die troon het hy 'n almoner geword. 'N Almoner was die koning se verdeler van geld aan die armes. Van daar af het Wolsey se pligte en titels net gegroei, en hy het die man geword wat al die besluite geneem het waarmee die jong Henry hom nie wou steur nie.
Dit was destyds bekend dat Wolsey 'n seksuele verhouding gehad het met 'n vrou met die naam Joan Larke, of Meesteres Larke. Joan is gebore omstreeks 1490 en was die dogter van Peter Larke van Huntingdonshire. Op die oomblik in Engeland was dit nie 'n vereiste dat mans van die doek selibaat was nie. Alhoewel dit moontlik afgeskeep is, was dit nie in stryd met die reëls nie.
Wolsey het hul verhouding onder die knie gehou, en of hy en Joan werklik getroud is, is betwis. Deur verskeie bronne word na Joan verwys as Wolsey se minnares. Daar word gesê dat Joan se verhouding met Wolsey 'n dekade geduur het, maar toe dit presies begin is, is dit nie gedokumenteer nie.
Daar is ook geen bewyse dat Wolsey nog by Joan geslaap het nadat hy in 1514 aartsbiskop van York geword het nie
Onderstaande toekenning toon dat Wolsey in 1510 'n woning te St. Bride in Fleetstraat (Londen) gekry het. Wolsey en Larke sou op hierdie adres saam gewoon het.
Thomas Wolseye, die kapelaan van die koning, dekaan van Lincoln. Verlating van boodskappe noem die pastorie, met aangrensende tuin, in die gemeente St. Bride, Fleet Street, Londen, wat die abt en klooster van Westminster op 26 November '23, Henry VII, vir 99 jaar aan Sir Richard Emson afgestaan ​​het, ook bereik van die boord en twaalf tuine in dieselfde parogie (tussen die eersgenoemde tuin en die Teems), wat Thomas Dokwre, voor die hospitaal van St. John van Jerusalem, 99 jaar lank aan die dood van sir Richard laat sterf het .²
Daar word algemeen geglo dat Wolsey en Larke twee kinders saam gehad het. Die eerste, 'n seun, met die naam Thomas Wynter, gebore in 1510. Wynter, die seun van Wolsey, word betwis met bewerings dat hy eintlik sy neef was en glad nie sy seun nie. Daar word gesê dat Wolsey Wynter in die openbaar as sy neef gepromoveer het.
Toe Wolsey se status toeneem, het hy skaam gekry om 'n meesteres te hê en besluit om Joan met 'n man met die naam George Legh te trou. Hy het ook haar bruidskat betaal. Op 'n stadium is hul seun gestuur om in Willesden te woon, en hul dogter is deur John Clancey aangeneem.
L. en P. Hen. VIII, iv, 3095 het die koning voorgestel weens die minderheid van die beskermheer. Daar word gewoonlik gesê dat Thomas Winter die seun van kardinaal Wolsey was, maar was miskien sy neef. Hy lyk tans net 'n seuntjie en het in 1519 Latyn geleer. In 1528 woon hy in Parys en sit sy studies voort. Die wyse waarop voordele en waardighede (bv. Die dekaan van Wells, die aartsdiaken van York, Richmond, Suffolk en Norfolk) op hierdie jeugdige jeug toegerus is, is 'n unieke illustrasie van die ywer vir kerkhervorming wat soms aan kardinaal Wolsey toegeskryf word. Dit lyk asof Winter sy voorkeure bedank het by of kort na die val van die kardinaal, en niks meer is van hom bekend nie.
Die beroemdheid van Thomas Winter berus uitsluitlik op die feit dat hy die buite -egtelike seun van kardinaal Wolsey was, want ondanks opvoeding deur sommige van die beste geleerdes in Europa en uitspattige kerklike voorkeur, lyk dit asof die seun 'n onbekwame vullis was. Sy ma was waarskynlik die dogter van 'n Thetford -herbergier, Peter Larke. Wolsey het omstreeks die tyd dat hy aan bewind gekom het, met die vrou 'n 'onkanoniese huwelik' gevorm met die vrou.³
Wolsey en Larke het vermoedelik ook 'n dogter genaamd Dorothy (hierbo genoem) wat in 1512 gebore is. Dorothy is uiteindelik aangeneem deur 'n man met die naam John Clancey nadat haar ma die guns by Wolsey verloor het. Later is sy in die Shaftesbury Abbey geplaas, 'n gunsteling klooster vir die dogters van die rykes, en het sy 'n non geword. Toe die abdy later ontbind word, ontvang Dorothy pensioen van Thomas Cromwell.
Ons sal nooit met sekerheid weet of Thomas Wynter en Dorothy Clancy die kinders van Thomas Wolsey was nie, maar uit wat ek gelees het, blyk dit redelik duidelik dat hulle dit was.
John Skelton, 'n digter, het geskryf "Speke Papegaai', In die vroeë 1520's, en dit verwys na Wolsey en Larke:
'Sommige sê dat jy jag in parke,
en hauke op stokperdjie -larwe
Gwyn, Peter The King's Cardinal: The Rise and Fall of Thomas Wolsey, (Inleiding)
Guy, John Cardinal Wolsey: A Student's Guide, (Inleiding)
Gairdner, James Cardinal Wolsey - 'n Kort biografie
As seun van 'n slagter, alhoewel hy 'n eerlike posisie was, sou hy geensins die opleiding kry om die leidende man in die regering van 'n magtige land te word nie. Maar, kyk, Thomas Wolsey het deur harde werk en ambisie uit sy nederige afkoms opgetrek om die magtigste man in die koninkryk van Engeland te word, agter slegs die koning self. Wolsey is ook die argetipiese man van beide die kerklike en sekulêre gebiede (wat beteken dat hy 'n groot invloed gehad het as lid van die geestelikes en as regeringsamptenaar), en was een van die laaste groot manne wat hierdie unieke eienskap gehad het. Die loopbaan van Thomas Wolsey het inderdaad begin deur sy diens in die kerk. Nadat hy sy BA (1486, terwyl hy nog 'n tiener was) en MA (1497) aan die Magdalen College, Oxford, ontvang het, is hy as priester georden (1498). Hy het eers in die kerk guns gekry deur die markies van Dorset ('n stiefseun van wyle koning Edward IV). Nadat hy tot koninklike kapelaan bevorder is, raak hy bevriend met invloedryke mans soos Richard Fox, biskop van Winchester en sir Thomas Lovell, om 'n plek in die regering van koning Henry VII te kry. Gedurende die res van Henry VII se heerskappy het Wolsey deurlopend 'n aantal kleiner gemeentes gekry om vir te sorg, maar hy het nie werklik 'n kans gesien om te skitter tot die hemelvaart van Henry VIII in 1509 nie. Wolsey se eerste posisie by die nuwe koning was as sy almoner , en sou gedurende die eerste drie jaar van die regering 'n belangrike pos binne die kerk en die regering bly beklee, en was nie later as 1511 raadslid nie. Hoewel Wolsey op hierdie stadium geen amptelike titel gehad het nie, speel hy 'n groot rol in die onderhandelinge tussen Engeland en die Franse koning Lodewyk XII, wat altyd vrede oor die oorlog wou hê, in ag genome die koste. Toe die oorlog in 1512 tussen die twee lande uitbreek, het Wolsey sy rol gespeel in die verkryging van 'n wapenstilstand wat die huwelik van Lodewyk XII met Henry VIII se suster Mary, getref het.
Teen 1514 begin Wolsey werklik met sy vinnige bewind (weer binne die kerk en die regering) toe hy tot biskop van Lincoln en aartsbiskop van York aangestel is. Die volgende jaar word hy 'n kardinaal en kanselier van Engeland, wat hom beheer oor die Groot Seël gee, byna gelykstaande aan die handtekening van die koning. Vir die volgende twaalf jaar sou Wolsey deeglik beheer oor regeringsake hê, maar nie sonder om 'n aantal magtige vyande in die proses te maak nie. Benewens sy sekulêre take, bly Wolsey redelik aktief in die kerk, sowel in Engeland as in die buiteland. Hy het geveg dat die kerk sekere regte behou en kettery bekamp, ​​terwyl hy sy opvoeding bevorder deur sy skenkings aan Ipswich College en sy skepping van Cardinal College. Verder is hy amptelik as pouslike legaat aangestel, 'n posisie wat hom uiteindelik sou terugslaan, en is selfs by verskeie geleenthede as 'n hoogs geldige kandidaat vir die pous beskou. Wolsey het ook 'n groot rol gespeel in buitelandse sake. Hy was grootliks verantwoordelik vir die opstel van die Field of the Gold Cloth -seremonies (wat bedoel was om 'n vrede tussen Henry VIII en Francis I van Frankryk te bewerkstellig) en is voortdurend gebruik as die verteenwoordiger van die koning in Frankryk en in die hof van die Heilige Romeinse keiser Karel V , neef van Henry VIII se vrou, Catherine van Aragon. Die kardinaal sou alles in sy vermoë doen om die toenemend gespanne situasie tussen Francis, Charles en Henry te beheer, wat dikwels omkoopgeld en ander bedrog gebruik. Maar dit was nie atipies vir mans in Wolsey se posisie nie, en dit het Engeland grotendeels uit kontinentale aangeleenthede gehou, terwyl Francis en Charles mekaar uitmekaar skeur (veral tydens die Slag van Padua in 1525, waar Francis deur die keiser). Alhoewel selfs die geringe militêre betrokkenheid wat Engeland in kontinentale aangeleenthede deelgeneem het, baie geld gekos het en Wolsey genoodsaak was om die mense kwaad te belas (hoewel die koning heel waarskynlik net so verantwoordelik was), het hy in die proses hul haat gekry. Ook die adel het die kardinaal verag en nie 'n slagter se seun waardeer wat meer mag het as lede van die aristokrasie nie. Dit was net die guns van die koning wat Wolsey gehou het waar hy was.
Kardinaal Wolsey se stadige, toe vinnige ondergang begin in 1527 toe Henry VIII openlik verklaar dat hy wou hê dat sy huwelik met Catherine van Aragon vernietig sou word sodat hy met sy nuwe liefde, Anne Boleyn, kon trou. As die bekwaamste adviseur van die koning en as pouslike legaat, was Wolsey die voor die hand liggende keuse om die pous te beroep om goedkeuring vir die nietigverklaring te ontvang. Wolsey staan ​​egter voor 'n groter taak as wat hy ooit kon dink. Pous Clemens VII was onder die vaste hand van die Heilige Romeinse keiser Karel V, Catherine se neef, en kon net soveel doen om die Engelse koning te paai sonder om Charles te stuit, wat hom baie nader was en reeds sy mag getoon het deur Rome en feitlik af te dank. hou hom gevange. Die pous het kardinaal Lorenzo Campeggio na Engeland gestuur om die geskil op te los, maar die kardinaal het net gedoen wat hy kon (waarskynlik onder bevel) om die verrigtinge te stop, wat die koning verder kwaad gemaak het, wat angstig was om die huwelik met Anne op te neem en uiteindelik produseer 'n manlike erfgenaam. Wolsey se versuim om die nietigverklaring te bekom, was net die geleentheid wat sy vyande by die hof nodig gehad het om hom uit sy mag te verwyder. Die hertogte van Suffolk en Norfolk en die Boleyn -gesin (wat nou baie invloedryk was in die hof weens Anne se posisie), het ondanks hul verskille saamgewerk en op aanklagte van voor -amp aangevoer. Preamunire was 'n ou wet wat in die laat veertiende eeu deur Richard II in werking getree is, wat enige betrokkenheid van buitelandse howe in Engeland se aangeleenthede verbied. Aangesien Wolsey die pouslike legaat was, en dus die verteenwoordiger van die pous in Engeland, was hy tegnies skuldig aan die oortreding van die wet. Omdat die koning nog steeds redelik ontsteld was oor die kardinaal as gevolg van sy mislukking in die egskeidingsprosedure, het Wolsey verkies om sy skuld te erken en is hy van sy grond en van die Groot Seël ontneem en gedwing om weg te bly van die hof.
Die vyande van die kardinaal het volgehou in hul poging om hom te vernietig en 'n aantal artikels gepubliseer waarin die misdade waaraan hy skuldig was, gepubliseer is, wat hom gedwing het om terug te keer na York. Die koning het egter nog steeds 'n guns bewys aan sy jare lange kanselier en hom in 'n aantal van sy besittings herstel. Die here, senuweeagtig dat hy weer na 'n plek van mag teruggebring sou word en hulle sou vernietig, het die druk bestendig gehou. 'N Brief van die pous het beveel dat Anne uit die hof ontslaan moet word en weg van die koning gehou moet word. Wolsey het die skuld daarvoor geneem (ondanks die feit dat hy onskuldig was), en dit, gekombineer met 'n paar harde woorde van Francis I oor hoe die kardinaal buitelandse sake gevoer het, was die laaste spykers in sy kis. Die kardinaal is daarna gearresteer op aanklag van verraad en moes noodgedwonge suidwaarts na Londen reis om verhoor te word. Benewens 'n aantal ander gesondheidsprobleme word Wolsey egter al hoe meer siek weens dysenterie en sterf hy in die abdij van Leicester voordat hy verhoor en waarskynlik tereggestel kan word. Daar bestaan ​​geen twyfel dat daar 'n aantal slegte eienskappe aan kardinaal Wolsey was nie: hy was ambisieus en het te veel geld bestee en selfs 'n meesteres gehad, wat onder geestelikes verbied was. Maar 'n mens kan nie debatteer dat hy 'n hoogs bekwame man was wat die land tydens 'n onstuimige tyd bymekaar gehou het nie. Dit is tragies om te hoor van 'n man wat homself uit niks tot die hoogste posisie in die land (behalwe die koning) verhef het, net om hom te sien neersit deur 'n dwase egskeidingsaak en die jaloesie en hebsug van die aristokrasie.
Kardinaal Wolsey word in 'n uiters negatiewe lig uitgebeeld in Henry VIII. Hy word gehaat deur die here, deur koningin Catherine en deur die mense. Dit lyk asof slegs die koning en 'n paar predikante hom goedkeur. Die haat wat hy toon, is nie sonder goeie rede nie. Wolsey is daarvoor verantwoordelik om die landmeter van die hertog van Buckingham om te koop om teen hom te getuig, wat lei tot die daaropvolgende teregstelling van die hertog.Hy word daarvan beskuldig dat hy 'n wapenstilstand aangegaan het met die Franse wat die Engelse nadelig benadeel, en hy probeer die goeie naam van koningin Catherine belaster, en as hy beskuldig word om die mense onregverdig te belas, beveel hy dat die belasting verwyder word, maar dat hy dit in plaas van die koning moet erken.Wolsey word uiteindelik in die steek gelaat wanneer die koning sy briewe onderskep, en hy ontdek die luukse leefstyl van die kardinaal en die feit dat hy aan die pous geskryf het om hom aan te spoor om nie die egskeiding toe te staan ​​nie en te voorkom dat Anne Boleyn koningin word. Wolsey word van sy amp ontneem en waarsku sy beskermeling, Thomas Cromwell, oor die gevare van ambisie. Terwyl Catherine op haar sterfbed lê, word aangekondig dat Wolsey oorlede is. In werklikheid sterf die kardinaal byna ses jaar voor Catherine. Hierdie buitensporig negatiewe uitbeelding van Wolsey kom ongetwyfeld uit die kronieke van Raphael Holinshed, Edward Hall en Polydor Virgil, wat almal die kardinaal in 'n slegte lig uitbeeld en waarvan Shakespeare heel waarskynlik in een of ander vorm bekend was.
Die opkoms en ondergang van Thomas Wolsey
Wolsey, wat in 1473 in Ipswich gebore is, was nie van adellike afkoms nie, maar sy besondere akademiese vermoëns het vir hom 'n blink toekoms verseker.
Wolsey het op 15 'n Bachelor of Arts geword nadat hy aan Oxford studeer het.
Hy het in 1500 onder die aandag van Elizabeth van York se broer, Thomas Gray, gekom.
In 1507 word hy kapelaan van Henry VII.
Teen 1509 was hy dekaan van Lincoln en die 'informele koninklike sekretaris'.
Hy het tot groot hoogtes gestyg onder beskerming van die koning. Poste wat hy gedurende sy bewind beklee het, is onder meer biskop van Tournai, biskop van Lincoln, aartsbiskop van York, kardinaal, lordekanselier, pouslike legaat, biskop van Bath en Wells, biskop van Durham en biskop van Winchester. Al hierdie posisies het hom aansienlike rykdom besorg.
Alhoewel daar groot kontroversie is oor die hoeveelheid krag wat hy opgelewer het, is daar min twyfel dat hy vanweë sy vermoë tot harde werk en aandag aan detail 'n groot impak op die regering gehad het.
Maar hy het toe of sedertdien nie 'n onvoltooide reputasie gehad nie. Sy groot rykdom is deels verkry omdat hy die bisdom oopgemaak het toe 'n biskop gesterf het, en die huurgeld vir hom geneem het. Hy het twee seuns gehad, ondanks die feit dat hy 'n biskop, aartsbiskop, kardinaal en pouslike legaat was!
Hy het 'n noue verhouding met die pous sowel as met die koning gehad. Hy het gevoel dat hy die beleid van die pous moes ondersteun, veral na sy bevordering tot pouslike legaat.
Hy het geglo in geregtigheid vir almal. Maar terselfdertyd vervolg hy die rykes (was hy jaloers vanweë sy lae geboorte?).
Verhouding tussen Henry en Wolsey
Was hy die dienaar van Henry of die tweede koning? Daar is baie debat oor die vraag of hy verantwoordelik was vir beleidsvorming of bloot die uitvoering van die koning se wense.
Henry se verhouding met Wolsey word vergelyk met 'n pa -seun -verhouding (David Starkey).
Dit is 'n fout om Wolsey 'n 'minister' te noem. Hy was die koning se dienaar, en presies dit. (John Guy) Hy het 'n groot rol daarin gespeel om Henry oor sake en mense in te lig.
Hy regeer op 'n uiters politieke manier. Hy sou ministers oor beleid raadpleeg, maar eers nadat dit geformuleer is!
Een van sy grootste mislukkings was die Amicable Grant, wat 'n soort belasting was, wat tot opstand gelei het. Die verset was suksesvol, en om Henry se gesig te red, het Henry Wolsey die sondebok gemaak.
Hy was meer geneig tot 'n vredesbeleid, aangesien hy homself as die vredemaker van Europa beskou. Hy was simpatiek met die humanistiese idees van die tyd wat vrede bo oorlog aangekondig het. Dit kon nie altyd versoen word met Henry se begeerte om heerlikheid deur militêre oorwinning nie.
Sy kroon op buitelandse sake was die Vrede van Londen. Dit was die toneel vir die daaropvolgende rol van Engeland as die 'Vredemaker van Europa'. Kort daarna ontmoet Henry Francis op die veld van die doek van goud.
Maar wou hy die reputasie van vredemaker vir homself of vir sy meester hê?
Dit begin sleg gaan met Wolsey in 1526 toe hy kop -aan -kop kom met die adel oor die Eltham Ordinances. Faksie by die hof het hom onder die knie gekry, en hy kon nie meer die edeles inhou nie, veral sedert die aankoms van Anne Boleyn. Nie net dit nie, maar ook toenemend, het Henry die politiek in die wiele gery.
& quotWolsey is vernietig omdat hy in die oë van die koning 'n aanspreeklikheid geword het en uitbetaalbaar was. Dit het fundamentele implikasies vir die herevaluering van sy verhouding met Henry. & Quot (John Guy)
George Cavendish: Die koning het 'n liefdevolle gesindheid teenoor hom getoon, veral omdat hy die ernstigste en bereidste was onder die hele raad om die blote wil en plesier van die koning te bevorder. & quot (tydgenoot)
Prof. G. Mattingley: 'n ongemaklike omhulsel van korrupte vlees wat gevaarlik die soepel, kragtige brein dra, 'n daemoniese gloeilamp van ambisie en trots dryf en beligting vanuit die opgeblase, verrottende liggaam. & quot (historikus)
Polydore Virgil: & quot; Wolsey, met sy arrogansie en ambisie, het die haat van die hele volk teen homself opgewek en in sy vyandigheid teenoor die edeles en gewone mense hul groot irritasie by sy vaandel verower. Sy eie onheilspellendheid was werklik volkome, omdat hy beweer het dat hy bykans alle openbare pligte kon opneem. & Quot (kontemporêr)