Viburnum: plant en versorg in oop grond, hoe dit voortplant, groei, - Inligting
Reëls vir die plant en versorging van viburnum
Die pragtige viburnum kom al meer en meer voor in tuine, in somerhuisies en in stadstrate. Die plant is pretensieloos, benodig nie spesiale sorg nie. Benewens dekoratiewe eienskappe, het viburnum baie medisinale eienskappe.
Kenmerke van die plant van viburnum in die herfs
Die plant en versorging van die plant benodig nie spesiale probleme en probleme nie. Viburnum groei goed op neutrale en swak suurgrond (pH 5,5-6,5). Sand, turf en podzoliese grond is nie geskik nie. Die diepte van die grond is minstens een meter.
Kalina verkies dat die ligging van die ligging goed verlig is, maar dat dit op skaduryke plekke groei. Volgens sommige kenners lok viburnum in die skaduwee plae minder.
Viburnum word in die lente geplant, toe die blare nie verskyn nie, en in die herfs wanneer die blare reeds afgeval het. Die land word voor die plant opgegrawe en bevry van onkruid. Vrugbare grond het nie organiese bemesting nodig nie. Bemes arm grond net voor plant.
Dit is beter om saailinge met geslote wortels te koop. Hulle droog nie uit nie en wortel goed. Die steggies moet meer as 20 cm hoog wees.
Voor die plant word 'n uitsparing met 'n deursnee van 60 cm en 'n diepte van 'n halwe meter gegrawe. Die afstand tussen die kuipe moet minstens anderhalf meter wees. Die grond uit die gat word met organiese en minerale kunsmis gemeng. Een uitsparing vereis:
humus of turf (10 l);
kaliumsulfaat (1/2 koppie);
superfosfaat (1 glas);
dolomietmeel (1 glas);
ureum (2 eetlepels l.)
Alles word deeglik gemeng en 2/3 in die uitsparing gegooi. Dan word die grondmengsel met 3-4 emmers water gegooi. 6-7 dae word die fossa bevogtig. Tydens plant word die oorblywende mengsel in die gat gegooi sodat 'n knol verskyn, waarvan die hoogte 10-12 cm moet wees. 'N Saailing word op die knol regop geplaas, met grond besprinkel en verdig. Dan word 'n gaatjie in die sirkel naby die romp gemaak en water word uitgevoer.
Dit is nodig om die grond rondom die bos los te maak en te deklaag. Dit beskerm die wortelstelsel teen oorverhitting en verminder die voorkoms van onkruide.
Deklaag word in die laat lente uitgevoer wanneer die grond warm en klam is. Deklaag in die vorm van gebreekte boombas, houtsnippers of turf is rondom die bos versprei.
Voordele van herfsplant en uitplant in oop grond
Dit is bekend dat viburnum in die lente (laat April - vroeg in Mei) en in die herfs (September) geplant kan word. Volgens ervare tuiniers het dit 'n paar voordele om 'n plant in die herfs te plant:
plant kan die beste aan die begin van September gedoen word, sodat die saailinge tyd het om wortel te skiet;
in die herfs sal die grond rondom die plant gaan lê, dig word;
daar is geen intense hitte in die herfs nie, daarom is dit nie nodig om gereeld nat te lei nie;
'n saailing wat in die herfs geplant word, in die lente vegetateer, soos die wortels ontwikkel, en die knop op hierdie oomblik slaap, danksy die ontwikkeling van jong lote meer aktief;
in die lente is daar baie doendinge in die tuin en tuin, dus in die herfs, as daar meer vrye tyd is, kan u viburnum begin plant.
Dit is baie belangrik om nie die planttyd in die herfs te mis nie. Dit is raadsaam om by 'n temperatuur van nie minder as +4 grade te plant nie, anders sal 'n swak plant gedurende ryp vries. Dit is nodig om bedekkingsmateriaal in die vorm van saagsels, dakmateriaal, turf te gebruik.
Versorging: hoe plant u bosse?
U moet sorg vir die viburnum sowel as vir ander gekweekte plante: onkruidbestryding, gereelde natmaak, die losmaak van die grond in die amper-stamcirkel, deklaag, sny en vorm die kroon, bekamp siektes en plae.
Gieter word in die aand uitgevoer en die grond met 40 cm vergiet. Volwasse bosse moet natgemaak word gedurende die groeiseisoen en wanneer die bessies ryp word.
Gewoonlik word verbande droog gemaak; in warm droë weer is dit beter om dit in water op te los. U moet die plant 'n paar keer voer:
In die vroeë lente, wanneer jong blare blom. Ureum word bekendgestel (2 eetl. L.);
Kunsmis word net voor blomtyd toegedien. Houtas (1/2 liter) of kaliumsulfaat (2 eetlepels) moet versprei word;
Voer word uitgevoer na blom. Nitrophoska of nitroammofoska word bekendgestel (2 eetlepels L.).
Vloeibare toediening word toegedien in Oktober, wanneer die oes reeds geoes is. Kaliumsulfaat (2 eetlepels) en superfosfaat (3 eetlepels) word by tien liter water gevoeg. Elke viburnumbos benodig twee emmers kunsmis
Voortplanting en verbouing
Viburnum kan vermeerder word deur die bos, sade, steggies en lae te verdeel. Na voortplanting kan lote in oop grond oorgeplant word.
Voortplanting deur die bos te verdeel
Gewoonlik word hierdie metode gebruik as die spesie viburnum waardevol is en dit moet bewaar of na 'n ander plek oorgeplant word. Die plant is in verskeie dele verdeel. Daar is minstens 3 knoppies aan elke deel oor. Skeiding en oorplanting word in die lente of herfs gedoen.
In Junie of vroeg in Julie, wanneer die takke buigbaar is, begin die steggies oes. Wanneer u sny, is dit nodig om die aantal nodusse te monitor. Daar moet ten minste drie van wees. Die lengte van die plantmateriaal is ongeveer 10 cm en 'n skuins snit loop langs die onderste deel van die sny, die blare word afgesny. Dit is raadsaam om die materiaal saam met medisyne te hou om die groei te versnel (Kornevin). Plaas dan die steggies in 'n kweekhuis en verdiep 2 cm in die grond. Die grondmengsel word uit dieselfde dele sand en turf voorberei. As u wortel, word die kas bedek met plastiekfolie of glas.
Binne drie weke moet die temperatuur in die kamer hoog wees: + 27- + 30 grade, humiditeit - 70 persent.
Steggies benodig konstante water. Voor die winter word gewortelde spruite geïsoleer. Saagsels, dakvilt, turf word as bedekkingsmateriaal gebruik. In die lente word die plantmateriaal vir permanente verblyf geplant.
Hoe kan u voortplant deur lae?
Groewe breek in die lente naby die viburnumbos uit. Jong lote leun van die bos en bedek met grond en word met draad vasgemaak. Die punt moet op die oppervlak bly. Effens bo die gevulde grond word 'n insnyding op die loot gemaak. Teen die herfs sal die lae wortels gee, jong lote verskyn op die ogies. Die lote word van die volwasse plant geskei en na 'n nuwe plek oorgeplant.
Die vermeerdering van saad word nie deur tuiniers aangemoedig nie, aangesien 'n lang tydperk voor ontkieming verloop. Die tegnologie is ietwat ingewikkelder. Hoe u sien, kan viburnum op verskillende maniere vermeerder
U kan die plant in die herfs en vroeë lente snoei. Kalina het beslis sanitêre en verjongende snoei nodig. Daarbenewens vorm snoei die volume van die plant. Om elke jaar vroeg in die lente te snoei, beperk die grootte van die struik en verhoog die lig in die kroon. Swak siek takke word ook verwyder.
Vervolgens word die ou 7-9-jarige takke uitgesny wat reeds vrugte afgewerp het. Laat slegs sterk, eenjarige plante. Laag blombosse word heeltemal gesny. Daar bly stompe wat 15-20 cm bo die grond uitsteek. Slaapknoppies gee jong lote en viburnum herstel baie gou.
As die plant gekweek word vir vrugte, moet die bloeiwyses aan die rand van die lote nie verkort word om opbrengs te verloor nie.
As die bos nie lank gesny word nie, verdik dit, verloor dit sy skoonheid. Verjongende snoeiwerk word gedoen nadat die niere ontwaak het. Ou takke word met snoeiskêr gesny of geknip, klein hennep bly vyf sentimeter lank oor. Jong lote verskyn uit die stompe. Gedurende die somer word swak takke aan die lote verwyder.
In teenstelling met ander vrugtestruike, benodig viburnum nie lote gereeld nie. Lote word gewoonlik een keer per jaar verwyder.
Om 'n viburnum met 'n bos te laat groei, is dit in die vroeë lente van die tweede jaar met 2-3 knope nodig om alle takke te verwyder. Wanneer die lengte van die lote 30 cm is, knyp die groeipunte vas.
As 'n plant deur 'n bos gevorm word, word alle takke in die lente deur 2-3 knope verwyder. Groeipunte word geknyp as hulle 'n lengte van 30 cm bereik. Ontwaakte knoppe sal jong lote gee. Dit sal die hoofkomponent van die plant wees. IN in die daaropvolgende jare sal stelselmatige snoei van die viburnum die gewenste grootte van die bos vorm.
As u die viburnum as 'n boom wil sien, moet u die vertikale sentrale stam aan die begin van die formasie verlaat. Die res van die sytakke moet verwyder word. Die lote rondom die bos word ook afgesny. Na 2-3 jaar vorm 'n stam met 'n hoogte van ongeveer twee meter. Die kroon word gevorm deur die groeipunt te knyp. Die punt van die geleidingsdraad is afgesny en verskeie knoppe verskyn op die snyplek. Danksy hierdie prosedure word die boom vertak.
Dit is nie moeilik om viburnum op u eie werf te kweek nie. U moet bekwaam vir haar kan sorg. Dan sal die plant jou verruk met pragtige blomme en pragtige gesonde bessies.
Aubrieta is 'n immergroen plant, wat 'n laaggroeiende struik is. Van buite lyk dit asof 'n tapyt die tuinarea bedek. Die blare het verskillende vorms, soos 'n lanset of ellips. Hul kleur is gewoonlik grysgroen. Die blomme is klein, bestaan ​​uit vier kroonblare en kan nie meer as 1 cm in deursnee wees nie. Hulle kan gewone, dubbel of semi-dubbel wees, en in skakerings verskil.
Onder die vele soorte en soorte plante word die gewildste onderskei:
Deltoïede skeer. Blou of pers blomme verskyn in Mei en vermaak die oog van tuiniers 'n maand lank. Dit is die mees algemene tipe plant, wat die grondslag gelê het vir byna alle bestaande variëteite. As gevolg van die kleur van die blomme staan ​​dit bekend as die "seringbos". Die blare is deltoid en het tandheelkunde aan die kante, gewoonlik een of twee. Die struik self word nie meer as 15 cm hoog nie.
Baster of kultureel. Dit blom in die lente, asof dit die voorkoms van sonnige en warm dae verwelkom. Basterplante sluit kunsmatig geteelde plante in. Hulle blomme het 'n verskeidenheid skakerings, kan rooi, wit, violet, pienk, pers wees. Die Audrey-verskeidenheid het byvoorbeeld verskillende vorme, daar is knoppies frambooskleur of donkerpers. Blomme groei so dig, lyk soos stygende wolke, die name Giant Waterfall, Cote d'Azur spreek vanself. Sommige soorte het tweekleurige blare.
Grys ​​geskeer. Die blare word gekenmerk deur 'n silwer kleur, die blomme is gewoonlik lig sering.
Aubrieta Columnar. Die stingels is dig, daar is 'n dik, donsige stapel op die blare. Die blomme is ook redelik groot en verskil van ander variëteite en spesies. Hulle is gewoonlik pienk of rooi.
Aubrieta Campbell het groot lila blomme in verskillende skakerings. Hulle verskyn in Mei en duur langer as 'n maand.
Om 'n bloeiende lila tuin te bereik (syringaria), is dit die beste om klaargemaakte saailinge vir plant te gebruik.
Die geskikste vir lila is oop en sonnige plek... In skaduwee of selfs halfskadu groei die plant stadiger, bloei nie so oorvloedig nie, verloor sy vorm - die blare is minder dig, die lote is gestrek.
Die plant moet nie verdik word nie. Sterk vertakte en lang variëteite kan die beste alleen geplant word. Kleineres voel goed in stegies en groepaanplantings van 3-5 bossies.
In 'n enkele aanplanting moet die afstand tussen plante wees nie minder nie as 2,5-3 m.
In stegies en groepe - nie minder nie as 1,5 m.
Vir heinings - kan verminder word tot 1 m... Let daarop dat blom met 'n digte plant nie volop is nie.
Probeer 'n plek kies wat beskerm word teen sterk wind, veral vir minder winterharde soorte.
Weerhou u ook van laaglande, waarin smeltwater in die lente ophoop, reënwater in die herfs en vleilande. Dit is te wyte aan die feit dat die wortels van seringe kan verrot en afsterf as gevolg van stilstaande water.
Die beste opsie is 'n klein hoogte met goeie dreinering en 'n lae grondwatertafel - nie nader as 1,5 m aan die wateroppervlak nie. Probeer om lila op sagte suidelike of suidoostelike hange te plaas.
Die plant kan ook op 'n plat gebied sonder heuwels geplant word. Sorg in hierdie geval vir 'n goeie dreineringstelsel.
Dit is vreemd dat hierdie bladwisselende struik, so wonderlik in sy skoonheid, nie so gereeld op die persoonlike erwe van Russiese tuiniers voorkom nie.
Maar dit lyk soveel soos 'n wonderlike plant wat uit 'n sprokie gekom het om die standaard landskap rondom u somerhuisie of kothuis te versier.
Daarbenewens is die skumpia baie pretensieloos. Dit is nie veeleisend op die grond nie, dit is droogtebestand en verdra perfek winterrype tot -35 grade. En dit neem nie veel ruimte op die werf nie.
Klaarblyklik weet baie amateur-tuiniers dit eenvoudig nie, want daar word min daaroor gesê of geskryf. Maar anders as enigiemand anders is hierdie plant regtig ongelooflik mooi!
Daarom het ons besluit om u te vertel hoe u 'n scumpia op u werf kan kweek, wat jare lank die hoofversiering van u siertuin kan word, omdat die lewensverwagting daarvan meer as honderd jaar is.
SO WAT IS HIERDIE PLANT - SCUMPIA?
Laat ons dit beter leer ken voordat u 'n scumpia kweek. Sy behoort tot die Sumakhov-familie. Dit kom voor in die vorm van 'n struik of 'n klein boompie (afhangend van die variëteit) van 1,5 tot 3 m hoog.
Die stam is bedek met ongelyke bruin bas, die takke is bordeaux-rooi of goudgroen, heeltemal sonder bas. Die blare is lank (tot 8 cm) langwerpig met 'n oneweredige tandrand. Hulle kan in helder skarlakenrooi of goudgroen kleure geverf word.
Scumpia bloeiwyses is paniekerig en los. Die lengte is 40 cm en bestaan ​​uit mediumgrootte biseksuele blomme van verskillende kleure - van goudgeel tot helderrooi, bordeaux en persviolet.
Van 'n afstand af lyk elke bloeiwyse op 'n lugagtige geklopte pruik (dus een van die name van die scumpia - 'pruikboom'), en aangesien daar baie aan die takke is, lyk die hele boom asof dit uit pienk, goud bestaan of bordeaux skuim.
Bloei begin einde Mei en duur tot einde Junie. As die weer warm is, kan dit in Julie herhaal word. Maar selfs na die voltooiing daarvan verloor die boom nie sy dekoratiewe effek nie.
Die vrugte van die scumpia is nie eetbaar nie. Hulle verteenwoordig 'n mediumgrootte druip met 'n lang steel. Na rypwording word die vrugte donker pers.
In die herfs, wanneer die helderste blomme verdor en natuurlike kleure begin verdof, ontplof die scumpia letterlik die kleurpalet van die omliggende landskap met helder, veelkleurige skakerings van sy blare.
Hierdie prentjie is eenvoudig betowerend. Dit is selfs moeilik om dit in woorde te beskryf. Stel jou voor dat 'n bossie in die strale van die middagson met "goud" en alle skakerings van die rooi spektrum "vlam": van helder oranje, skarlakenrooi, bloedrooi, bordeaux tot pers en bordeauxbruin.
En hoe wonderlik, net fantasties, lyk die skumpia, besprinkel met die eerste sneeubal! Sy kan tot middel Desember so 'n skoonheid onder die sneeu verduur, aangesien haar digte blink blare lank op die takke bly.
Daar is meer as twee dosyn soorte scumpia. Die rypbestandste is Amerikaanse scumpia. Dit groei goed in noordelike klimaat en verdra ernstige ryp goed.
Tuiniers groei meestal sy verskeidenheid - looiery skumpia. Daar is nie soveel soorte nie. Die gewildste en mooiste daarvan is die verskeidenheid Koninklike pers.
Dit is 'n stadig groeiende bos, 1,5 m hoog met 'n buitengewone pragtige framboos-pienk kleur. Dit is baie pretensieloos, rypbestand, word nie deur plae en siektes aangetas nie. Dit is hierdie variëteit wat die gewildste is onder amateur-tuiniers en professionele persone.
Europese landskapontwerpers gebruik scumpia baie in hul pragtige komposisies.Boonop dien dit daar as 'n eensame, aksentkultuur wat in staat is om enige selfs baie skouspelagtige plante met sy ongewone skoonheid te oorskadu.
Maar paradoksaal genoeg word scumpia steeds wyd gebruik in industriële produksie. Die feit is dat die weefsels van hierdie plant groot hoeveelhede van die stof fizegin bevat - die beste natuurlike kleurstof met helder oranje kleur, wat gebruik word om produkte van natuurlike weefsels en leer te verf.
VANwaar sy gekom het
Scumpia is 'n baie ou plant, aangesien argeoloë spore daarvan vind nog voor die ystydperk. Dit het baie verskillende name. Insluitend: "pruikhout", "Venesiese sumak", "leerhout" en ander.
Die natuurlike habitat van scumpia is baie wyd. Die natuurlike ruigtes kan gevind word in die gematigde klimaat van Wes-Europa, Noord-Amerika en suidelike Kanada, China en Wes-Asië.
Van oudsher af groei dit op ons land: in die Europese deel - vanaf die grens van die Voronezh-streek en na die suide. Baie termofiele spesies van wilde scumpia kom voor in die Krim en die Kaukasus.
Daar is natuurlike koppe van meer rypbestande spesies skumpia in die Suid-Oeral en die Verre Ooste.
HOE OM 'N SKUMPIE IN U LAND TE Kweek
Landingsplek. U kan skumpia in die lente en herfs plant. Sy verdra 'n oorplanting baie goed, skiet vinnig wortel en skiet wortel. Aangesien die skumpia egter 'n taamlike lang groeiseisoen het, moet plantdatums streng nagekom word.
In die lente word hierdie operasie uitgevoer vanaf einde April tot 15 Mei. In die herfs - van 1 tot 25 September.
Om te plant, kies hulle 'n plek wat goed deur die son verlig is, maar die plant verdra gewoonlik middagmiddag ligte skaduwee.
Scumpia-gronde moet vrugbaar, lig, goed water en lug deurlaat met 'n neutrale reaksie. Dit sal normaalweg groei op effens alkaliese (pH 7,0 - 7,5).
Die nabye voorkoms van grondwater en oorstromings deur smeltwater is onaanvaarbaar vir hierdie plant. In sulke toestande sal dit vinnig sterf.
Scumpia sal ook baie swak groei op swaar, suur kleie. In sulke gebiede is dit nodig om vooraf te neutraliseer met dolomietmeel (2 kg per 6 vk. M).
Landing. Aangesien die scumpia 'n diep en vertakte wortelstelsel het, moet die plantgate 60 cm diep en 50 cm in deursnee gegrawe word.
Om die plant ruim te maak en goed in die breedte te groei, word die afstand tussen die saailinge minstens 1,5 - 2 m gemaak.
Al die grond uit die plantput word uitgehaal en dreinering van gebreekte kalkstene van 12 cm dik word op die bodem gelê en dan word die kuile ​​gevul met 'n kunsmatig voorbereide mengsel bestaande uit die boonste vrugbare laag verrotte mis. riviersand en blare in gelyke hoeveelhede.
Fosfor-kalium kunsmisstowwe (2 eetlepels superfosfaat en 1,5 eetlepel kaliumsulfaat) word by elke put gevoeg. Maak ook seker dat u houtas byvoeg (een emmer vir twee plante).
Die plante is goed natgemaak (twee gieters onder een bos) en die grond is bedek met varsgesnyde gras of strooi.
Gieter... Totdat die plante gewortel is, word dit 3 keer per week natgemaak (as die weer droog is). Vir volwasse bosse is daar genoeg water per maand genoeg (5 lei vir 'n bos). Dit is belangrik om die hele diep en kragtige wortelstelsel nat te maak.
Maar moenie meegevoer raak nie. Water moet nie rondom die plante staan ​​nie, anders kan die prosesse van verval van die wortelkraag en wortels begin.
Kunsmis... Dit is as gevolg van sy diep en vertakte wortelstelsel dat scumpia voedingstowwe uit die onderste lae van die grond kan onttrek.
Daarom word sy in die eerste drie jaar na plant net een veer met stikstofkunsmis gegee ('n oplossing van ureum of mis met 'n konsentrasie van 1:10).
Voeg in die toekoms nog 'n stikstofbedekking by aan die begin van Junie, wanneer die blom begin. En in die herfs word 'n soort kant-en-klaar minerale-kompleks onder die bosse ingevoer vir die herfsvoeding van sierstruike, in die dosisse wat op die verpakking aangedui word.
Vorming... Aangesien die scumpia nie verdik nie, is dit nie nodig om die kroon uit te dun nie. Slegs ou takke (ouer as 6 jaar) word verwyder, en kleintjies word met 1/3 van die lengte verkort. Hierdie operasie word vroeg in die lente uitgevoer voor bot breek.
Daarbenewens word jaarliks ​​sanitêre snoei gedoen om gedroogde, bevrore en swak takke uit te sny.
Scumpia is 'n baie plastiese plant. Vir ervare tuiniers sal dit nie moeilik wees om sy kroon artistiek te vorm nie. Jong lote sal vinnig weer groei en die gewenste vorm aanneem.
Maar ons beveel dit nie aan vir amateurs nie. Skrop is goed sonder om te vorm!
Skuiling vir die winter... Dit moet sonder versuim gedoen word, anders kan die wortels vries. Dit is die beste om droë blare vir skuiling te gebruik, met 'n laag van 40 cm, lê takke in twee lae daarop en bedek dit met 'n bietjie bedekkingsmateriaal, en bevestig die punte daarvan met borde, bakstene of ander voorwerpe.
Nou weet jy hoe om 'n scumpia te kweek. Ons beveel aan dat u hierdie fantastiese plant op u werf plant. U kan u nie eens indink hoe mooi u dekoratiewe landskap sal word nie!
En die saailinge van die beste scumpia-variëteit Koninklike pers jy kan vandag by ons bestel of koop!
Die grond moet die optimale hoeveelheid voedingstowwe bevat en lug deurlaat. 'N Geskikte soort grond vir 'n plant is leem of sanderige leem, suur - 5,5-6,5 eenhede.
Raad! Voeg die gebluste kalk of dolomietmeel by (400-500 g per 1 m 2) om die pH te normaliseer.
Om die voedingswaarde te verhoog, word die grond met turf, humus, kompos en minerale kunsmis gemeng. 30 liter kompos word byvoorbeeld gekombineer met 400 g houtas en 200 g nitrophoska.
Hoe plant u 'n pragtige lindeboom en watter soort sorg het sy nodig?
Die magtige kalkbome het 'n pragtige krulkroon. In die somer verander dit in 'n geurige, neurieende korf. As die perseel ruim is, kan die eienaars vooraf beplan hoe en waar om 'n lind te plant. Verskeie bome sal 'n wonderlike groep wees. Lang en welige lind word oor 'n paar dekades. 'N Jong boom is plastiek, die kroon kry die keuse. Linden is op enige ouderdom aantreklik met 'n gesellige skaduwee wat deur skilderagtige blare geskep word.
Die breëblaarboom wat miljoene jare gelede in gematigde klimaat gevorm is. Die algemeenste in Europa en Asië is daar meer as 30 spesies. Dit groei in 'n wilde en gekweekte vorm. Verskillende soorte linde bloei vanaf die lente tot die middel van die somer. Die boom is 'n lang lewer; daar is eksemplare wat al meer as 500 jaar groei. Daar is groot lindeplantasies op die terrein van ou landgoedere, wat meer as 200 jaar oud is.
Die stam groei tot 40 m, die kroon is rond, baie verspreid. Donkerrooi jong lote lyk skilderagtig. Word in die Kaukasus en Noord-Asië aangetref.
Die boom word dikwels meerstammig en styg tot 20 m. Die rypbestande spesies kom wydverspreid voor in die Verre Ooste en in die Amur-streek.
Hierdie spesie word ook viltlinde genoem. Op die blare bo-op is daar 'n fyn pluisie, aan die onderkant - dig. 'N Boom met 'n breed-piramidale kroon, hoog en bereik 30 m. Dit kom voor in die woude van die middelste klimaatsone van Rusland.
In ons land is dit die algemeenste tipe. Gewoonlik bedoel hulle hierdie soort lindebome as hulle oor linde praat.
Grootblaar lind, of breëblaar
Baie soortgelyk aan kleinblaar. Die oppervlak van die blaarlem is breër, tot 12 cm. 'N Boom met 'n tentvormige kroon, van 18 tot 25 m breed. Dit groei vinniger as 'n kleinblaarblad en bereik 40 m. In 'n jaar saailing groei met 45 cm en die kroon versprei tot 35 cm en ontwikkel beter op alkalies of effens suur. Versprei in Wes-Europa in streke met sagte winters.
By die aankoop van saailinge van Manchuriaanse en breëblaar Linden, kies hulle die saailinge wat op kleinblaar ingeënt word. Hulle ontwikkel vinniger en blom vanaf 5-6 jaar oud.
Die stam van 'n kleinblaar lindeboom is regop, enkel, word 30 m hoog. Die bas is grysbruin, bedek met 'n netwerk krake. Die kroon is vertak, dig. Die steeg van ou linde laat die wind amper nie deur nie, dit vorm 'n soort gesellige ruimte. Daar is ook meerstammige bome. In verdrukte toestande kry die plant die vorm van 'n struik wat deur wortellote versprei. 'N Sterk wortelstelsel is gebaseer op 'n kragtige penwortel wat diep in die grond binnedring.
Die blare is groot, tot 17 cm, kordaat, getand. Die blomme is klein, versamel in semi-skoppe met groot blaarvormige groen-geel skutblare. Wanneer dit tyd is vir die blom van linde, in Junie-Julie, is die lug versadig met 'n strelende aroma wat oor 'n paar tien meter versprei. Die blomme is ryk aan nektar, hierdie boom is die beste heuningplant. Die sade is klein eetbare neute.
Na die plant het 'n jong boom behoorlike algemene versorging nodig. Dit moet betyds natgemaak, bevrug, losgemaak en bevrug word. Maar dit is ook nodig om in ag te neem dat dit vroeg blom, en ryp kan terugkom en die blomme vernietig, tesame met die toekomstige oes. Daarom is dit nodig om te besin oor maatreëls wat die bloei van ryp sal bespaar.
U kan teen ryp beskerm met rook. Hierdie metode is baie eenvoudig en bekostigbaar. Dit is nodig om hope droë mis of strooi in verskillende dele van die tuin voor te berei. Voor die begin van ryp, is dit raadsaam om hierdie hope in die oggendure aan die brand te steek sodat dit smeul en meer rook gee, wat die blomme sal warm maak.
Onthou om die grond rondom die boomstam los te maak en onkruid te verwyder. Dit is raadsaam om gedurende die lente-somer periode tot 3 los te maak, nie baie diep nie.
Alhoewel kersies droogteverdraagsaam is, word water gedurende die groeiseisoen en gedurende die rypwordperiode vir hoë opbrengste water gegee. Die eerste besproeiing word onmiddellik na blom uitgevoer, die tweede - sodra die bessies begin groei. Vir elke boom tydens natmaak moet u van 3 tot 6 emmers water giet. Die volume water hang ook direk af van die hoeveelheid neerslag en grondvog.
Dit is nodig om die topbedekking betyds uit te voer. Die eerste - gedurende die blomperiode, en die tweede - na 2 weke na die eerste. Om die toediening in 10 liter water voor te berei, is dit nodig om 10 g ureum, 25 g superfosfaat, 15 g kaliumchloried te verdun. U kan ook hierdie opsie gebruik: 10 liter mullein word in 50 liter water verdun, 1 kg as word bygevoeg en hierdie mengsel word vir 5 dae toegedien. Dan kan u dit gebruik om te voer. Gooi 'n halwe emmer van die voorbereide oplossing onder elke stam en gooi dadelik 2 emmers water.
Bestuiwing en snoei
As die weer reën en koud is, sal die blomme deur bye swak bestuif word. Berei die volgende oplossing voor om dit reg te stel. Voeg 1 eetlepel by 'n liter gekookte water. 'n lepel heuning. Bespuit die blomme met die oplossing. Bye vlieg na die reuk van heuning en voer die nodige bestuiwing uit.
Snoeiwerk word gedoen voordat jong ogies begin blom. Sny die sytakke tot 'n kwart van hul lengte. As u nie tyd gehad het om die snoeiwerk uit te voer nie en die ogies begin wakker word, moet u nie die verkorting doen nie.
Nou weet u wanneer u kersies moet plant en wat u moet doen sodat dit wortel skiet en 'n ordentlike oes lewer. As die plant en versorging van kersies nie behoorlik georganiseer word nie, sal dit sleg groei en nie vrugte dra nie. Deur alles reg te doen, sal u beloon word met 'n ryp en soet oes.