My reis na die Filippyne: bewing, tornado en super tyfoon - Nuwe resepte
Na 'n reis van dertig uur het ek uiteindelik na die Filippyne gekom-Cebu om meer spesifiek te wees. Eintlik, Mactan, om presies te wees. Ek het op die dek van Cowrie Cove, die al fresco-restaurant in die Mactan Shangri-La, gaan sit. Daar is veronderstel dat daar 'n uitsig oor die see is, maar die lug was pikdonker daardie aand, en daarom sou die oggend die turkoois water van Cebu Straight moes onthul. Toe die vloed inloop, haal ek die soute lug in. Dit was verjongend na so 'n lang reis.
Eet saam met Lara, die assistent -kommunikasiebestuurder van die oord, was 'n welkome bederf op my eerste aand. As iemand wat op Cebu grootgemaak is, was Lara 'n magdom inligting. Ons gesels oor kreef, garnale en peper inkvis - 'n ware fees en 'n droom van 'n seekosliefhebber. Die enigste onderbreking in die gesprek kom toe ek my waterglas bewe.
'O, dit is net 'n naskok. Ons het meer as 3 000 van hulle gehad. "
Die nonchalante toon van haar stem het my verras. Ek veronderstel dat sy 'n Filippynse is, dat Lara gewoond is aan sulke dinge. Dit was net twee weke tevore dat 'n aardbewing van 7,1 op die Bohol-provinsie geruk het. Sedertdien was Mactan Shangri-La die middelpunt van hulpverlening in die Filippyne en het hulle hulpbronne aangewend om behoeftiges uit die omliggende gebied te help.
Sakke rys, gebottelde water en ander benodigdhede is die volgende oggend weer per boot afgelewer by hul aangenome gemeenskappe Daanbatayan, 'n gebied ongeveer 140 kilometer noord van Cebu. Dit was 'n gebied in 'n benarde toestand, het Lara verduidelik. Toe ek hoor van die pogings van Shangri-La, was ek geïnspireer. Die hulp het nie gevoel asof dit uit plig gedoen is nie, maar die poging was eg met 'n gevoel van familie en eenheid.
My laaste aand op Cebu het ek in die pragtige buitebar van die Shangri-La gesit met 'n heerlike glas pinot noir. Die lug was elektries en 'n ligte reën val toe die donderweer opkom. Kom uit droë Wes -Texas, daar is min waarvan ek meer hou as om na 'n donderstorm te kyk. By my tweede glas rooi het die winde opgetel en die reën het sterker geword. Die personeel van Shangri-La skarrel om die massiewe houtluike. Daar kom 'n ernstige storm, en hulle weet dit.
Namate die toestande meer intens geword het, was dit vir my 'n goeie idee om terug te keer na my kamer, maar nie voordat ek 'n kort video van die storm neem nie. Toe ek omdraai, loop 'n bagasiewa reguit na my toe. Ek het dit vermy net om amper deur 'n reuse vaas getref te word wat by die concierge -lessenaar gevlieg het. Die stukkies glas was myne op die vloer. Tabelle het omgeslaan en die houtluike het lewenslank op hul spore gehang. Meer vase het neergestort, en die vloer was glad van die reën wat ingestroom het.
As ek teen die sterk winde stry, het ek my oog op die hysbak gehad. Skielik het 'n personeellid my in 'n klein kamer langs die lessenaar ingetrek en die deur gesluit. Sy bewe, terwyl ek 'n stormloop van adrenalien voel.
"Dit is my eerste keer," sy het dit op een of ander manier reggekry.
Nie meer as 25 nie, buk sy om die middel en bly skud. Na vyf minute het die gedruis van die wind bedaar. Dit het veilig genoeg gelyk, en ek het teruggetrek na my kamer. Van my balkon af kyk ek hoe sjefs, bestuurders, instandhoudingswerkers, personeel by die balie en al die ander personeellede wat beskikbaar is, seker maak dat die gaste veilig is en dan die rommel opruim. Luike lê oor banke in die voorportaal. Paraplu's en stoele was oor die grasperk en in die poele gestrooi. Boomstamme is gebreek en blare is versprei.
Ek het die volgende oggend met die son opgestaan. Met die uitsondering van 'n paar ontwortelde bome, was daar geen bewyse van die storm nie. Ontbyt is onmiddellik om 06:00 bedien, en die voorportaal was onberispelik. Eers toe ek gaan kyk, het ek geleer dat 'n tornado uit die see kom en deur die oord geskeur het. Die twister was so sterk dat dit 'n huis in die helfte verdeel het. Nadat ek op die South Plains van Texas grootgeword het, was dit beslis nie my eerste ontmoeting met 'n tornado nie, maar dit is miskien die onvergeetlikste.
Wat my meer beïndruk het as die opruimingspoging, was die voorsorgmaatreël wat die personeel getref het. Ek weet dat tornado's met min waarskuwing uit die lug kan val, en die vinnige poging om die gaste se veiligheid te verseker, was ongeëwenaard. Daar kan nie genoeg gesê word oor die onselfsugtigheid van die jong dame wat my na veiligheid gebring het nie. Gedurende 'n tyd van groot onrus en gevaar het sy haar ware karakter getoon. Op die oomblik is ek seker dat sy nie aan haar pligte met die Shangri-La gedink het nie. Haar optrede was in werklikheid opreg en deernisvol. Ek wens ek het haar naam geken, want ek betuig my opregte dankbaarheid teenoor haar.
Die toon vir my verblyf op Boracay was ingestel by aankoms na die Caticlan -lughawe. Ek is begroet deur 'n werknemer van Shangri-La, en ek is in 'n bakkie weggeruk en afgelewer in die eksklusiewe onthaalsitkamer waar 'n privaat snelboot wag om my na die paradys te neem. As my verblyf van vyf nagte 'n boek was, sou ek versot wees op hierdie eerste hoofstuk.
My beskrywing en foto's kan nie begin reg doen aan die magiese eiland Boracay nie. Dit is geen wonder dat hierdie piepklein eilandjie, net sewe kilometer lank, in 2012 aangewys is as Travel + Leisure se beste eiland nie, en as naaswenner in 2013. Die snelbootrit van dertig minute verby die beroemde White Beach en talle bote met hul kenmerkende Boracay blou seile. Terwyl die goue son soos 'n koekie in die blou water in die water ingeduik het, was my sintuie wakker en my oë het van die een skilderagtige visioen na die ander gewyk.
Wat ek tydens my uitgebreide reise ontdek het, is dat daar talle pragtige plekke in die wêreld en baie pragtige eiendomme is, maar wat die Boracay Shangri-La onderskei, is hul personeel. My visie oor wat 'n vyfster-oord van wêreldgehalte is, was aan skerwe op die oomblik dat ek van my Philippine Airlines-vlug afstap. Ek kon tienduisend woorde skryf wat die absolute luukse in hierdie oord beskryf, maar sonder die mense wat daar werk, sou die Shangri-La net nog 'n mooi plek wees.
Van die jong man wat opgehou het om klippies te stapel om 'n goeie middag te wens tot die gasvrou wat my elke oggend by die naam begroet het, tot Patti, die direkteur van kommunikasie, wat verseker het dat my verblyf perfek was, ek kon nie meer vra nie. Elke werknemer, ongeag hul posisie, het 'n punt gemaak om hallo te sê vir al die gaste. Hulle opregte glimlag was 'n welkome afwisseling van baie van die moeiliker plekke wat ek besoek het. Ek het gevoel dat hulle werklik bly was dat ek op Boracay was.
Op my derde dag op Boracay het boodskappe van bekommernisse ingestroom. Die grootste storm in die geskiedenis om land te val, was direk op pad na die Filippyne. Met meer as drieduisend eilande en 'n kuslyn van meer as 1000 myl, was ek nie juis bekommerd nie. Boonop woon ek in Houston en het ek gedurende my dag deur 'n orkaan of twee gegaan. Dit het nooit eers by my opgekom om die eiland te verlaat nie. As iets met my sou gebeur, wel, was ek reeds in die hemel.
Daardie dag het die winde opgetel en die voorheen glasagtige oseaan was rof. Die geluid van die brullende golwe kon uit my suite met see -uitsigte gehoor word. Daar was niks anders as 'n bietjie sand en 'n paar plante wat my van die see geskei het nie. 'N Rooi vlag wat aandui dat die strand gesluit is, het in die sand vasgesteek en grys wolke het die blou lug uitgejaag. Briewe wat gaste opdateer oor die intensiteit en trajek van die storm is gereeld in die kamers geplaas. Op grond van hierdie opdaterings het dit gelyk asof Super Tyfoon Haiyan, andersins bekend as Yolanda in die Filippyne, haar webwerwe op Boracay het.
Die volgende oggend was dit soos gewoonlik ontbyt. In die oop voorportaal is die massiewe kunswerke egter aan pilare vasgemaak, vensterglas is vasgemaak met reuse X's om te verhoed dat dit breek, sandsakke wat oopgemaak is, en tafels en stoele is vasgemaak. Hierdie toneel was vir my al te bekend. 'N Tifoonsein #4 is deur PAGASA in die Visayas -streek geloods. Die kuswag het alle seereise opgeskort, en die lughawe het alle vlugte gekanselleer. Shangri-La het alle buitelugaktiwiteite om 11:00 en binnenshuise aktiwiteite om 14:00 gesluit. Gaste is aangemoedig om tot 16:00 die volgende oggend in hul kamer te wees; Dit is toe dat die sterkste deel van die storm deur Boracay sou rol. Aandete, saam met opdaterings oor Yolanda, sal na ons kamers gebring word.
My GoPro is met 'n industriële suigbeker op my balkonvenster aangebring. Toe ek elke 60 sekondes 'n foto neem, was ek nie seker of dit werklik die wind sou onderhou nie. Omstreeks 14:00 het ek nog volledige kabeltelevisie, internet, elektrisiteit en telefoon gehad. Ek het met verskeie BBC -vervaardigers gepraat en eintlik 'n regstreekse onderhoud gevoer net voor ek telefoon, internet en 'n paar kabelstasies verloor het. Die meeste van die kanale wat oorgebly het, was in Filipyns. Ek kon net aflei dat die storm sterk was, maar ek het geen idee presies waarheen dit op pad was nie. Met soveel eilande in die Filippyne, was dit te moeilik om te verstaan, so ek het vanuit my bed gesien hoe die see elke uur kwater word.
Teen 18:00 was die lug swart en niks was sigbaar nie. My enigste aanduiding van die toestande was die gedruis van die golwe en wind. Ek het geweet Haiyan kom. Dit was net 'n kwessie van wanneer. Ek was bevoorreg dat ek op 'n veilige plek was, maar soos ons almal weet, is dit 'n illusie dat Moeder Natuur as sy toornig voel. Ek het gedink aan die mense wat ek in die stad gesien het, en het gebid dat hulle voldoende skuiling gevind het. Om te wag vir 'n storm om te kom, is selfs in die beste omstandighede 'n hulpelose gevoel, so ek het gaan slaap, met die hoop dat alles die volgende oggend goed sal wees.
Ek het omstreeks 05:30 wakker geword en deur die venster gekyk. Die lug was grys, die strand was besaai met 'n bietjie puin, en daar kom wit doppies uit die nog growwe water op. Die Shangri-La was meestal nie slegter vir die dra nie. Ek trek klere aan en stap strand toe. Die rooi vlag wat die geslote strand aandui, lê plat teen die paal. Daar was geen winde nie - ver van 'n paar uur tevore. Om 06:00 het die personeel van Shangri-La vinnig die gemeenskaplike ruimtes in hul oorspronklike toestand verander. Ontbyt is bedien asof die storm net 'n blip op die radar is.
Terwyl die internet en telefone steeds buite werking was, was almal op die Shangri-La letterlik en figuurlik op 'n eiland. 'N Kragpaal val oor die pad stad toe en daar was geen veilige manier om oor te steek nie. Ons het geen idee gehad hoe die res van Boracay vaar nie, nog minder die ander eilande in die Filippyne. Ek was veronderstel om die oggend na Manila te vlieg, maar die lughawe was sonder krag en daar kon geen vlugte vertrek nie. Daar kan beslis erger dinge gebeur, behalwe om 'n ekstra nag in die oord te bly.
Sonder telefone of internet het die personeel van Shangri-La woedend gewerk om gaste te help om vlugte te bespreek. Wat 'n kranksinnige situasie kon wees, vol chaos, was redelik ordelik en doeltreffend. 'N Satellietfoon is beveilig en gasverhoudinge het na die lugrederye in Manila gebel om nuwe vertrekdatums te reël. Ek het my verbeel dat daar duisende mense in dieselfde situasie regoor die land is. En sonder krag op die lughawe, kan ek net nie veel doen nie. Ek het geweet ek was in goeie hande en was nie 'n bietjie bekommerd nie. Die dag is dus op die strand deurgebring.
Die volgende oggend was ek volgepak en om 07:15 in die voorportaal gereed. Daar was 'n kans dat ek op die vlug van 10:00 kon uitklim. My tasse is in die snelboot gelaai, en ek is na die lughawe geneem. Dit was absolute waansin. Omliggende besighede is besig om skoon te maak, terwyl toekomstige passasiers in lang rye met hul bagasie wag. Daar was geen rym of rede nie, en dit lyk asof niemand regtig weet wat aan die gang is nie. Ek het my paspoort aan Jayson, my Shangri-La-ridder, in blink pantser oorhandig. Ek is toe teruggeneem na die sitkamer waar ek gewag het. Filippyne en besoekers het 'n bietjie verbouereerd uit die bote gestroom. In die verte kyk ek hoe kinders basketbal speel asof niks gebeur het nie. Tog wonder ek wat van die res van die Filippyne geword het.
Ongeveer twee uur later kom Jayson terug en stel voor ek gaan terug na die oord vir middagete. Daar was 'n geringe kans dat ek op 'n vlug van 2:30 kon uitklim. Hy sou op die lughawe bly en 'n boodskap stuur as die geleentheid hom voordoen. Ek het ingestem en die bootrit van 30 minute teruggeneem na Shangri-La, waar ek 'n ander suite met see-uitsig gekry het. Dit was nog nie duidelik of ek nog 'n nag sou oornag nie, maar die oord wou hê ek moet gemaklik voel terwyl ek op die eiland is. Na nog 'n heerlike middagete, trek ek terug na my kamer en wag.
Die telefoon lui, en aan die ander kant was Franz, die voorkantoorbestuurder. Daar was plek vir my op die laaste vlug, maar ek moes dadelik by die voorportaal kom. Soos 'n warm mes deur botter, was ek op die boot terug na die Caticlan -lughawe. Jayson het my by die bakkie gegroet en my direk na die Philippine Airline -toonbank geneem. My kaartjie is heruitgereik, en voor ek dit weet, sit ek in die lughawensitkamer van Shangri-La.
'N Mens sou dink dat die Shangri-La-diens daar sou eindig. Ek het immers 'n sitplek in 'n vliegtuig gehad wat na Manila was. Jayson en 'n ander personeellid was ook besig om met hul vakansie te begin. By die landing het hulle albei seker gemaak dat ek my bagasie gaan haal het en my by die Philippine Airlines -kliëntedienskantoor afgelewer, aangesien ek my vlug na Hong Kong moes herskeduleer. Die twee werknemers van Boracay was nie net daar om te help nie, maar ook 'n Manila Shangri-La-werknemer. Ek was absoluut verbaas. Ek het meermale by hulle gepleit om voort te gaan, maar hulle het geweier. Al drie die here wag buite die kantoor van die lugdiens totdat ek weer bespreek is.
En net toe ek dink ek het die beste diens ooit beleef, is ek verkeerd bewys. Aangesien ek te laat was om die laaste vlug vir die aand te maak, bel die man van die Manila Shangri-La Traders Hotel en bespreek vir my 'n kamer vir die nag. Boonop het die hotel se motor my van die lughawe af kom haal. Flabbergasted is 'n understatement.
Die vrygewigheid van hierdie drie mans was bloot 'n uitroepteken tydens my reis na die Filippyne. Ja, ek weet dat Shangri-La 'n besonderse handelsmerk is wat wêreldwyd bekend is vir hul luukse verblyf, maar my ervaring gedurende hierdie twee weke was meer as net luukse hotelle. Dit was nie die handelsmerk wat my tydens 'n tornado na veiligheid gebring het nie, en dit was nie die handelsmerk wat by my op die lughawe in Manila gebly het nie. Ek glo regtig dat dit die kwaliteit mense is wat Shangri-La gebruik, wat die sleutel tot hul sukses is.
Eers toe ek in Hongkong aankom, het ek werklik geleer van die verwoesting in die Filippyne, veral Tacloban. My hart het gebreek vir die mense wat geliefdes verloor het, saam met alles wat hulle besit. Flitse van die orkaan Katrina en New Orleans het by my opgekom toe verslaggewers praat van stygende water en die gruwelverhale rondom die storm. Ek het geweet ek het 'n koeël geslaan en was nog meer dankbaar om nie in die direkte pad van Haiyan te wees nie.
Na bewing, 'n tornado en 'n super tifoon, het ek in een stuk by die Kowloon Shangri-La van Hong Kong gekom. Ek was gelukkig - daar was duisende mense wat nie was nie. Ek het gedink aan elke persoon wat ek ontmoet het tydens die besoek aan die Filippyne, en ek het gehoop dat hul geliefdes veilig was. Dit is een ding om 'n tragedie op die televisie te sien, maar dit het my baie naby die huis getref. Tydens my kort verblyf het ek baie wonderlike Filippyne ontmoet, wat ek nou vriende noem.
Ek wil van hierdie geleentheid gebruik maak om almal in die Filippyne te bedank wat ek teëgekom het tydens my reis van twee weke. Van die taxibestuurders tot die toonbankdames by Jollibee tot die lughawensekuriteit tot die winkeliers, elke persoon met wie ek interaksie gehad het, het my welkom laat voel. In al my reise het ek nog nooit so 'n vriendelike groep mense beleef nie. Selfs met die geweldige aardbewing gevolg deur die verwoestende tifoon, het ek die sterkte en positiewe uitkyk van die Filippyne opgemerk. Dit was inspirerend en hartverwarmend in die lig van hierdie verskriklike tragedies.
Ek sou jammer wees as ek nie almal op die Shangri-La Resorts my opregte waardering betoon nie. Lara, Mildred en Marco in Cebu en Patti, Mellissa, Franz, Jayson en Amit in Boracay het almal my ewige dankbaarheid. Hierdie spesiale mense, saam met hul hele personeel, het verseker dat ek en my man, saam met elke ander gas, veilig en goed versorg is. En laastens na Gabby in New York, wie se ywer hierdie hele reis moontlik gemaak het.
Bayanihan vir die Filippyne
Bayanihan, 'n Filippynse woord wat die gees van die gemeenskap aandui, is die perfekte naam vir Shangri-La se openbare en interne hulpverlening, heropbou en rehabilitasie in die Filippyne. Dit is hierdie gemeenskapsgevoel wat verwoeste gebiede van die Filippyne in staat sal stel om terug te kom van die vernietiging wat deur die tifoon Haiyan veroorsaak is. Die president en uitvoerende hoof van Shangri-La, Greg Dogan, het die volgende verklaring oor die onderneming se pogings bekend gemaak.
Meer as 'n week na die tifoon Haiyan/ Yolanda, een van die sterkste storms ter wêreld wat ooit aangeteken is, het baie dorpe en dorpe in die Filippyne groot hulp en heropbou nodig.
Shangri-La Hotels and Resorts, met vyf hotelle in die Filippyne, het Shangri-La's Mactan Resort and Spa sedert die aardbewing in Bohol op 15 Oktober sy basiskamp en sentrum vir hulpverlenings gemaak. Deur ons teenwoordigheid in Cebu ons eie hulpbronne en vennote mobiliseer om hulp so vinnig as moontlik te lewer. Bayanihan vir die Filippyne het begin as 'n interne veldtog, wat ons nou aan die publiek uitbrei om die operasies vir hulp, herstel en rehabilitasie in Daanbatayan, 'n gebied ongeveer 140 km noord van Cebu, te ondersteun. Ons het die gesinne aangeneem in Barangays Tinubdan en Dalingding in Daanbantayan en sal verseker dat ons alles in ons vermoë doen om hulle te help om 'n stap nader aan die herstel van hul lewens te kom.
Ons nooi u uit om deel te neem aan ons veldtog, Bayanihan vir die Filippyne, en om fondse in te samel om ons aangenome gemeenskappe in Daanbantayan, Cebu, te herbou. Die pad vorentoe is lank, maar met elke druppel hulp is ons nader daaraan om die lewens van Filippyne wat so veerkragtig was te midde van hierdie moeilikste tye, te help herstel.
Besoek hul webwerf, http://www.Shangri-LaCares.com, vir meer inligting oor Shangri-La se fondsinsamelingspogings in die Filippyne.
The post My reis na die Filippyne: Tremors, Tornado & Super Typhoon appeared first on Leah Travels.
Die super -tifoon Haima veroorsaak wydverspreide vernietiging in die Filippyne
Een van die kragtigste tifone wat ooit die Filippyne getref het, het huise vernietig, dakke van skole geskeur en reuse bome uit die grond geruk.
Die super-tifoon Haima het die noordelike provinsie Cagayan laat Woensdagaand getref met winde wat amper gelyk was aan die katastrofiese Haiyan, wat toe die sterkste storm was wat die rampgevoelige suidoostelike Asië-argipel getref het en in 2013 meer as 7 350 lewens geëis het.
Haima brul oornag oor berg- en boeregemeenskappe van die noordelike streke van die hoofeiland Luzon, en teen die oggend verskyn 'n prentjie van wydverspreide vernietiging.
Die Himawari-8-satelliet het op 10/19 hierdie ware kleurbeeld van die tifoon Haima in die W. Pacific geneem. Meer beelde op https://t.co/jRlat3bnOa pic.twitter.com/AlWFhvWU82
& mdash NOAA Satellites (@NOAASatellites) 19 Oktober 2016
"Rys- en mielieplante, so ver as wat die oog kan sien, word plat," het Villamor Visaya, 'n universiteitsonderwyser in Ilagan, een van die belangrikste noordelike stede met 'n bevolking van 130 000 mense, gesê.
'Baie huise is vernietig. Ek het een skoolgebou onder 'n groot boom sien vermorsel. dit was asof ons huis uit die fondamente getrek word. "
Haima het kusdorpe getref wat die Stille Oseaan in die gesig staar, met volgehoue ​​winde van 225 km/h (140 mph) en windsterkte van tot 315 km/h.
Dit het oornag verswak toe dit bergreekse tref en Donderdag om 09:00 die westelike rand van Luzon verlaat, na die suide van China.
Jefferson Soriano, die burgemeester van Tuguegarao, die hoofstad van Cagayan, waar Haima geland het, het erg beskadigde skole en gimnasiums gerapporteer waar mense skuiling gesoek het.
"Hulle roep om hulp omdat die dakke afgeskeur is. Die probleem is dat ons redders hier nie kan uitgaan en help nie, "het Soriana voor dagbreek aan DZMM -radio gesê.
&mdash NOAA Satellites (@NOAASatellites) October 19, 2016
"Many houses were destroyed. I saw one school building crushed under a large tree . it was as if our house was being pulled from its foundations."