Terwyl hy na die vliegtuig gehardloop het, het 1ste Lt. Charlie Thomas 'n soort wildoog blik op sy gesig gehad. Die ontploffing van die lug van die vier groot turboprop-enjins het dit nie veroorsaak nie. Dit was die tipe blik wat net 'n hupstoot van adrenalien kan lewer.
Een keer op die oprit van die MC-130 Talon, draai hy om en kyk terug. Een honderd meter verderop het 'n ambulans op een van die smal paaie by Bagram Air Base, Afghanistan, afgekom.
Dit het 'n stofwolk gelaai terwyl dit na die vliegtuig gegaan het.
Op die ambulans was daardie sonnige Sondagoggend 'n beseerde Amerikaanse spesiale magte-troep. Hy was die vorige dag seergemaak in 'n vurige stryd met Al-Qaeda en Taliban-vegters in die Shah-e-Kot-vallei in Oos-Afghanistan.
Thomas het binne-in die Talon gekyk. Hy was bly om te sien die vliegtuig was gereed om rommelpatrollies te dra en die ses medici was aan boord. Net soos hy beveel het.
"Dit lyk of alles goed is om te gaan," skree Thomas in die ore van die lasmeester. Die burly, M-16-toting "load" knik en gee hom die "OK" teken.
Die medics het die gewonde soldaat aan boord geneem. Toe het 'n ander ambulans aangekom, en binnekort was daar nog twee gewonde troepe veilig op die vliegtuig. Thomas het hulle een keer gekontroleer. Maar teen daardie tyd het twee spanne dokters, verpleegsters en mediese tegnici die leiding geneem.
"Hulle is nou joune," het hy aan 'n vlugkirurg gesê. "Wees versigtig vir hulle."
Die mans was nou uit sy hande, dus het Thomas die vliegtuig verlaat. 'N Honderd meter van die Talon het hy opgehou om te kyk. Toe hy wegskat, glimlag hy.
Omdat Thomas, 'n senior vlugverpleegster, presies was waar hy wou wees, presies doen wat hy wou doen.
"Ek word ontplooi waar die aksie is. Reg in die middel van die oorlog teen terrorisme - om my deel te doen, "het hy gesê.
"En dit is 'n stormloop."
Die Talon, van Duke Field, Fla., Het die soldate na Karshi Khanabad, Oesbekistan gevlieg. Dit was die tweede been van 'n lang reis wat begin met 'n helikopter rit van die slagveld. Van "K-2" het die troepe na die hospitaal by Incirlik Air Base, Turkye, gegaan. Toe het hulle 'n C-9 Nightingale gevlieg na Ramstein Air Base, Duitsland. Van daar af het hulle na die nabygeleë Landstuhl Army Regional Centre gegaan vir verdere behandeling. En later, na 'n staatshospitaal om te herstel.
Hulle reis het by Thomas begin. Een van die drie vlug kliniese koördineerders by Bagram, sy werk is om lugvaartkundige ontruimings te help. Hy het gevra vir die lugbrug en het seker gemaak dat die vliegtuig aangekom het met die toerusting, medisyne en medikasie wat nodig was om die pasiënte te hanteer.
"Ons werk is om pasiënte na die volgende vlak van sorg te kry," het hy gesê.
Thomas is by die 137ste Aeromedical Evacuation Squadron van die Oklahoma Air National Guard. Na die terroriste-aanvalle op 11 September, het hy die meeste van sy ses maande toer by Bagram deurgebring. Hy het gespring op die kans om in Operasie-aanhoudende vryheid te dien.
Thomas se werk is een van die meeste mense wat nie 'n verpleegster voorstel nie omdat dit handel oor vlugaktiwiteite. Daardie werk en ander neem verpleegsters weg van hul meer tradisionele plek by die pasiënt se bed.
Vir sommige verpleegsters, soos Thomas, is dit 'n welkome verandering, 'n kans om 'n deel van die Lugmag te ervaar, met watter verpleegsters selde kontak het. Maar wanneer hulle in hul hospitaalwittes handel oor groen vlugpakke, mis sommige verpleegkundiges een-tot-een-sorg.
As 'n aktiewe pligvlugverpleegster het Capt. KC Vo gesê: "Soms sien jy nie die verskil wat jy maak nie, want pasiënte is vir so 'n kort tydjie by jou." 'N Ses en 'n halfjaar veearts, Vo vlieg met Ramstein se 86ste Aeromedical Evacuation Squadron. "Jy kry dus nie regop, pasiëntversorging nie."
Tog is daar geen tekort aan aansoekers vir vlugverpleegkundige reg nie. Inteendeel. Alhoewel die Lugmag probleme het met die werwing en verpleeghouding van verpleegsters, het dit geen tekort aan vlugverpleegster vrywilligers nie.
As gevolg van die sowat 3 800 verpleegkundiges in die Lugmag, is daar minder as 200 magtigings vir vlugverpleegkundiges, Capt.
Linda Odom het gesê. Sy is 'n aktiewe pligkritiese sorgvlugverpleegster wat by Vo dien.
"Vlugverpleegkundige werk is hoogs gewaardeer - daar is baie mededinging om een ​​van die slots te kry," het sy gesê. 'N 12 en eenjarige veearts, Odom se een van haar eenheid se 32 vlugverpleegkundiges.
Odom, soos Vo, dien op 'n lugvaart-ontruimingspersoneel. Die bemanning gee om vir pasiënte op pad na en van hospitale. By Ramstein val die ontruimingsplig op die C-9 Nightingale.
Aan boord is die mediese bemanningslid - 'n vlugverpleegster - die finale mediese owerheid. Dit is aan die verpleegster om "mediese besluite ter plaatse te maak," het Odom gesê. Daar is geen personeel van dokters om na 24 000 voet te draai nie. Slegs as 'n oproep buite jou bestek is, "het sy gesê," kry jy op die radio en bel die dokter op die grond. "
Dit is 'n groot verantwoordelikheid, het sy gesê. Min verpleegkundiges in militêre of burgerlike hospitale doen dit.
By Incirlik maak kapt. Michelle Maybell ander vorme van besluite. Sy is 'n bemanningsbestuurder en het 'n ander fokus. In plaas van pasiënte sorg die senior vlugverpleegster vir mediese medici.
"Ons het 'n groep wat sorg vir al die behoeftes van die spanne, sodat hulle hul gedagtes op hul sending kan hou," het die kritieke sorgverpleegster gesê. "Hulle moet oor hul pasiënte dink. Nie oor toerusting en medisyne, of hoe gaan hulle terug na hul kamers kry nie. "
'N Reservis met die 315ste Aeromedical Evacuation Squadron by Charleston Air Force Base, SC, Maybell, het na Incirlik kort ná die 11 September aanvalle ontplooi. 'N Vrywilliger, sy het by die 43ste ekspedisie-lugvaart-evakuasie-eskader aangesluit.
As bemanningsbestuurder leer sy nog een deel van 'n vlugverpleegkundige se werk. Dit is 'n verantwoordelikheid wat sy nie in haar burgerlike werk as 'n traumasorgkoördineerder het nie, maar een wat haar sal help om die werk beter te doen. En alhoewel sy eerder wil vlieg, is sy 'n goeie werk.
"As ek spanne oplet, pak hulle op, begin hulle en gaan terug om hulle te help pak ná 'n missie, dit gee my 'n goeie gevoel," het sy gesê. 'N gevoel van vervulling.
Toe die soldate Thomas die Talon by Bagram aan die gang het, was hulle gereed om van Incirlik na Ramstein te vlieg, dit was Maybell wat die medics gereed gemaak het om met hulle te vlieg.
"Ek weet ons het ons deel gedoen om daardie missie 'n sukses te maak," het sy gesê.
Dit gaan oor omgee
Terwyl Europa, die Midde-Ooste en Klein-Asië waar die aksie vandag is, dien vliegverpleegkundiges regoor die wêreld. Hul werk - en dié van aktiewe pligte, Flight and Guard-vlugchirurge, lugvaartkundige tegnici en vlugpersoneel - is om pasiënte kundige sorg in die lug te gee terwyl hulle na 'n hospitaal toe gaan.
Dit is deel van die verskaffing van dienslede, burgers van die departement van verdediging en hul gesinne, die vlak van sorg wat Amerikaners verwag, het mnr. Kirk Nailling, Lt. Kol., Gesê. Die 86ste se direkteur van operasies en hoofverpleegster, het gesê verpleegkundiges speel 'n sleutelrol in die proses.
"Ons het baie mense op die grond regoor die wêreld wat lewensreddende prosedures kan doen," het hy gesê. "Maar dan is dit ons taak om hulle tot meer definitiewe sorg te kry."
Operasie Volgehoue ​​Vryheid bewys dit. Elke een van die Amerikaanse troepe seergemaak in die geveg in Afghanistan het 'n verpleegster aan sy sy op die vliegtuigrit na die hospitaal gehad.
By tye soos dit, verpleegsters en mediese band. Dit was die geval op die eerste ontruiming van Incirlik na Ramstein van troepe in Afghanistan gewond, het kapt. Brenda Parker gesê. Nog 'n Ramstein-vlugverpleegster, sy was die direkteur van mediese personeel op die vlug.
"Dit was kameraadskap, samehangendheid en kommunikasie op sy beste," het sy gesê. "Ek het nog nooit sulke spanwerk gesien nie."
'N Spanpoging. Dit is wat nodig is om die beste sorg te bied, het Nailling gesê. En daardie eersteklas sorg is iets wat vlugverpleegkundiges hoop om elke keer wat hulle na die lug te neem, te voorsien. Dit, het hy gesê, "is wat maak dat 'n vlugverpleegster so lonend is."
Thomas kom uit die klein kubbygat van 'n kamer waar hy en 'n ander verpleegster huis toe geroep het. Dit was in die verligte kelder van Bagram se Sowjetgeboude beheertoring. Hy vryf die slaap uit sy oë, want in 'n paar minute het meer gewondes aangekom.
Hy het al die gewondes ontmoet. Dit was die enigste manier waarop hy die eerste hand kon sien hoe erg hulle seergemaak is. Dit was die eerste stap om uit te vind watter soort ontruiming om te koördineer. En soos dokters die gewonde behandel of geplak het, het Thomas 'n manier gevind om hulle uit Bagram te kry.
Sy beloning was om te sien dat die gewondes die basis verlaat, na 'n hospitaal gaan en dan by die huis. Vir hom was dit alleen genoeg om 'n bietjie werk te doen, indien enige, van mense.
"Hierdie ouens sit hul lewens op die lyn vir ons," het hy gesê. "Om hulle te bedien is 'n opwinding. En om ses maande uit my lewe te neem, is dit 'n klein genoeg offer in vergelyking met wat hulle doen. "