Bloedvergieting in kloostergewoontes - Konferensies - 2022
Deur Sarah Matthews, Universiteit van Iowa
Referaat gelewer tydens die 'Regimens of Health: Housebooks and Everyday Medicines' sessie by die 45ste Internasionale Kongres oor Middeleeuse Studies (2010)
Matthews se referaat het gehandel oor die gebruik van bloedlating, wat sy as een van die kwaadaardige en verkeerde aspekte van Middeleeuse medisyne beskou. Bloedlating is wyd beoefen lank voor en na die Middeleeuse tydperk, en is deur antieke skrywers soos Galen kommentaar gelewer en goedgekeur (alhoewel hy ook gewaarsku het om oormatige bloedvergieting te doen of die prosedure tydens vas te laat doen). Daar is geglo dat die gesondheid van 'n persoon deur 'n balans tussen humors gehandhaaf word en dat siekte veroorsaak word deur 'n wanbalans in die liggaam. Bloedlating, soos braking, word gesien as 'n manier om sekere humors uit die liggaam te verwyder.
Die artikel het ondersoek ingestel na hoe bloedstoot in kloostergemeenskappe beoefen word, veral in Frankryk, Duitsland en Nederland, soos Cluny. Alhoewel die kloosterreëls van hierdie plekke geen inligting oor die praktyk bied nie, bied hulle gebruik baie besonderhede. Gebruikers was werkgidse vir monnike en gee hulle voorbeelde van hoe om 'n wye verskeidenheid situasies te hanteer, insluitend behoorlike gesondheidsorg.
Verskeie kloostergewoontes bestee 'n hele hoofstuk oor bloedvergieting, wat interessante inligting openbaar. In die eerste plek was bloedlating 'n roetine-praktyk wat vir gesonde monnike gedoen is - u mag nie bloedvergieting hê as u siek was of soms sou die monnike gevas het nie, soos Advent. Die kloosters het ook bloedvergieting gedurende die oesseisoen verbied toe die werkvereistes baie hoër was.
Daarom is bloedlating slegs by gesonde individue beoefen. Die gebruiklikes het ook opgemerk dat die pasiënt in die paar dae na bloedstoot verswak sou word. Om dit te hanteer, het die gebruiklikhede voorgestel dat die monnik 'n paar dae vrye werk moet kry om te rus, en dat hy ook ekstra kos moet kry - hulle gee besonderhede oor watter ekstra soorte kos hulle moet kry om hulle weer te laat herwin krag vinniger.
Die bloedstoot is deur die monnike self gedoen - dit lyk asof dokters nie betrokke was by die prosedure nie. Ouer monnike sou wys hoe om die bloedstorting aan jonger monnike uit te voer, maar daar word weinig oor die besonderhede van die prosedure onthul - byvoorbeeld, dit is nie bekend hoeveel bloed geneem is of wat hulle met die bloed gedoen het nie.
Die tekste bied ook min inligting oor waarom bloedvergunning gereeld toegepas word - slegs een gebruiklike verklaring bied 'n paar verklarings, naamlik om die "hitte van begeerte", wat verwys na voedsel of seksdrang, te verminder; sowel as 'n geestelike rede - dit kan gesien word as 'n navolging van Christus wat tydens sy kruisiging gebloei is. Die plasing van die hoofstukke oor bloedlating gee ons 'n idee, stel Matthews voor, aangesien dit dikwels tussen hoofstukke oor algemene gesondheidsorg en persoonlike higiëne voorkom. Miskien het die monnike geglo dat gereeld bloedstorting 'n voorkomende maatreël is om gesondheid te handhaaf - Matthews merk wel op dat 'n onlangse studie bevind het dat mans wat bloedstoot ondergaan, hul kans verminder om met hartsiektes geraak te word, aangesien arteries minder druk ondervind as hulle verstop word.
Matthews het ook haar artikel begin deur slegs een voorbeeld te noem van hoe die populêre kultuur die Middeleeuse praktyk van bloedlating sien - hierdie weergawe is van Saturday Night Live: