Paniek aanval: hulp en terapie - Simptome - 2021
Paniek aanval: hulp en terapie
Baie mense ken die gevoel van 'n skielike paniekaanval waarin hulle sonder objektiewe rede in 'n angsstoestand verkeer, wat gepaard gaan met groot fisieke simptome. Die spektrum van moontlike snellers wissel van vrees vir eksamens, fobies oor sekere dinge of situasies tot vrees vir vrees. Vir diegene wat geraak word, kan die aanvalle aansienlike belemmerings in die alledaagse lewe tot gevolg hê, maar gelukkig kan hulle in die meeste gevalle met psigoterapeutiese ondersteuning suksesvol behandel word.
'N Paniekaanval is die korttermyn voorkoms van 'n massiewe toestand van angs, wat 'n tipiese vlug- of vegreaksie veroorsaak. Laasgenoemde word gekenmerk deur die wisselwerking tussen sekere fisieke en sielkundige reaksies wat oorspronklik gedien het om in veral gevaarlike situasies te oorleef. Die aanvalle word soms nie as 'n kliniese beeld verstaan ​​nie. As die skielike vreestoestande herhaaldelik voorkom (byvoorbeeld 'n paar keer per maand), word diegene wat hierdeur geraak word, toenemend benadeel in hul alledaagse lewens en ontwikkel hulle 'n toenemende vrees vir vrees, praat die kenners van 'n paniekversteuring wat as 'n ernstige geestesongesteldheid beskou kan word. In teenstelling met die paniekaanvalle wat altyd onder dieselfde toestande tydens verskillende fobies voorkom (bv. Spinnekop fobie), kan die aanvalle in uiters verskillende situasies waargeneem word in die geval van 'n paniekversteuring.
Sulke klagtes is meestal sielkundig, maar dit lei tot aansienlike fisieke simptome wat deur die betrokke persoon as bedreigend beskou kan word en die angsttoestand verder kan verhoog. Die meeste mense is nie bewus van die verband tussen 'n aanval en fisieke simptome nie. Baie van die waarneembare fisieke simptome van 'n paniekaanval is te wyte aan die evolusionêre vlug of strydreaksie van die organisme. As deel hiervan word adrenalien toenemend vrygestel om die liggaam voor te berei op die dreigende vlug of die geveg. Byvoorbeeld, die hartklop versnel, wat dikwels deur diegene wat geraak word, gesien word as 'n rasende hart of struikeling. Daarbenewens is daar digtheid in die bors, wat soms gepaard gaan met 'n angel in die bors of selfs hartseer. Dit is nie ongewoon dat diegene wat geraak word, dink dat hulle aan 'n hartaanval ly en vrees vir die dood ervaar nie.
Verhoogde sweet tot gereelde sweet is ook 'n tipiese gepaardgaande simptoom van paniekaanvalle. Sommige lyers begin ook bewe en sensasies toon soos tinteling in die ledemate. Die paniekaanvalle tref die pasiënt dikwels ook op die maag. Naarheid en braking is dus ook tipiese simptome van 'n paniekaanval. Duiseligheid kom ook meer voor. Diegene wat geraak word, het soms 'n droë mond en die gevoel van 'n knop in die keel.
Parallel met die fisieke klagtes verskyn sielkundige simptome, soos die gevoel van onthulling (omgewing lyk onwerklik) of depersonalisering (verskuiwing in selfbewustheid, verlies aan persoonlikheid, vervreemding). Met verloop van tyd word die adrenalien in die liggaam geleidelik verminder en verdwyn die fisiese simptome. Diegene wat geraak word, begin kalmeer en die akute paniekaanval is gewoonlik na ongeveer 'n halfuur verby.
In eenvoudige terme kan die simptome soos volg beskryf word: Diegene wat geraak word, toon fisieke en sielkundige reaksies op 'n situasie wat vir hulle stresvol is. Die fisieke reaksies word veral deur die pasiënt waargeneem en verkeerd geïnterpreteer as 'n (lewensgevaarlike) bedreiging, wat groot angs en paniek tot gevolg het. Hierdie vreesreaksie lei tot 'n intensivering van die waargenome fisiese reaksies, wat 'n positiewe terugvoeringsproses inisieer wat 'n verdere paniekstoot bring. Hierdie sogenaamde bose kringloop van paniek kan dikwels nie gebreek word sonder terapeutiese ondersteuning nie.
Oorsake van 'n paniekaanval
Paniekaanvalle kan veroorsaak word deur sekere situasies, omgewings of dinge wat, hoewel dit nie eintlik 'n bedreiging vir diegene is nie, as sodanig beskou word. Hulle weet dat hul paniek oordrewe is, maar hul eie reaksie kan nie beheer word nie. Die gedagtes aan die vreesaangedrewe omstandighede is dikwels genoeg om paniekerig te raak vir diegene wat geraak word. Hulle ontwikkel ook 'n vrees vir paniekaanvalle in die alledaagse lewe, wat self 'n nuwe paniekaanval kan veroorsaak.
Aangesien baie mense met paniekversteuring voortdurend in vrees vir 'n skielike aanval leef, is situasies waaraan hulle nie vinnig kan ontsnap nie, baie ongemaklik en begin hulle dit vermy. Dit lei dikwels tot 'n sogenaamde agorafobia, wat beskryf kan word as klaustrofobie of vrees vir sekere kamers. Geslote ruimtes, openbare ruimtes of fasiliteite word vermy, aangesien daar geen vinnige ontsnappingsopsie in die geval van 'n paniekaanval is nie. Dit kan so ver gaan dat diegene wat geraak word nie meer hul huise verlaat uit vrees vir vrees nie.
Paniekaanvalle word toenemend waargeneem in verband met verskeie ander fobies (byvoorbeeld sosiale fobies, hoogtevrees of fobies) en geestesiektes, soos post-traumatiese stresversteuring of depressie. Paniekaanvalle kan ook geassosieer word met dwelmgebruik, soos die neem van LSD of THC, en kan ook herhaaldelik voorkom lank na die werklike vergiftiging.
Die faktore wat genoem word, kan waargeneem word in verband met paniekversteurings en kan ook as onmiddellike snellers voorkom, maar in baie gevalle word ook 'n ongespesifiseerde oorerflike geneigdheid tot hierdie soort geestesversteurings aanvaar. Onder die invloed van verskillende, nie heeltemal bekende omgewingsfaktore nie, ontwikkel diegene wat geraak word 'n paniekversteuring op grond daarvan. Dit kan veroorsaak word deur byvoorbeeld stresvolle situasies soos die verlies van nabye mense, die werk of traumatiese gebeure (byvoorbeeld slagoffers van 'n geweldsmisdaad).
Die oorsaak is ook fisieke siektes wat 'n invloed op metabolisme en hormoonbalans het. Byvoorbeeld, pasiënte met 'n ooraktiewe skildklier, 'n onderaktiewe skildklier of lewersiekte ly toenemend aan skielike paniekaanvalle. In die geval van diabetes kan hipoglisemie van die pasiënt lei tot fisiese simptome wat deur die betrokke persoon as bedreigend beskou word en op hierdie manier 'n paniekaanval kan veroorsaak. Ander moontlike fisieke oorsake wat verband hou met paniekaanvalle is lae bloeddruk en inkortings in die kalsiumbalans. Menopousale vroue is ook meer geneig tot paniekaanvalle as gevolg van veranderinge in die hormoonbalans. Dieselfde geld vroue tydens swangerskap en, in 'n ietwat mildere vorm, vir adolessente tydens puberteit.
Die simptome kan gewoonlik relatief duidelik bepaal word, maar die vraag ontstaan ​​of dit as deel van 'n fobie voorgekom het of as 'n onafhanklike geestesongesteldheid beoordeel moet word in die vorm van 'n paniekversteuring. Volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie se "Internasionale statistiese klassifikasie van siektes en verwante gesondheidsprobleme" word laasgenoemde gekenmerk deur herhaalde voorkoms van 'n skielike aanval van intense angs, wat ten minste vier tipiese angsimptome uit die WGO-lys bring, met ten minste een vegetatiewe simptoom (vinnige hartklop, Sweet, bewing, ens.) Moet onder wees. Die situasie waarin 'n aanval plaasgevind het, mag nie ooreenstem met 'n bekende fobie van die betrokke persoon nie en moet objektief onskadelik wees.
Aangesien die paniekaanvalle verband hou met fisiese klagtes, soos 'n skildklierfunksie of suikersiekte, word 'n bloedtoets ook aanbeveel as daar 'n vermoede hiervan is, om dit duidelik te maak. Die ondersoek deur 'n psigoterapeut of sielkundige moet ook kyk of daar meer algemene geestesiektes soos depressie kan wees.
Terapie vir paniekaanvalle
In die meeste gevalle is die behandeling gebaseer op psigoterapeutiese maatreëls wat in ernstige gevalle deur medikasie ondersteun word. In die verlede het veral kognitiewe gedragsterapie 'n oortuigende effek op die behandeling van paniekaanvalle of paniekversteurings gehad. Aan die begin van die behandeling word die pasiënt eers ingelig oor die oorsprong en dinamiek van die paniekversteuring. Die terapeute probeer hulle ook bewus maak dat daar geen objektiewe rede tot kommer is nie en dat hulle nie regtig in gevaar is tydens die aanval nie. Hulle vrees ook nie verlies van rede, 'n hartaanval of selfs 'n skielike dood nie. Pasiënte moet hierdie strelende uitsprake tydens die paniekaanvalle onthou. Die aanleer van ander ontspanningstegnieke wat in panieksituasies gebruik kan word, is gewoonlik ook deel van die terapie.
As die pasiënt aan agorafobie ly, kan 'n sogenaamde konfrontasieterapie ook as deel van die psigoterapeutiese behandeling uitgevoer word. In die reël is dit ingebed in kognitiewe gedragsterapie, en die doel is dat diegene wat geraak word, vergesel van hul terapeut, die panieksituasies ervaar en dat die vrees wat ontstaan, kan bepaal dat paniek ongegrond en Die tyd verdwyn vanself. Die terapeut en pasiënt bly in die situasie totdat die paniek heeltemal bedaar het. Terselfdertyd leer pasiënte ook hoe om hul vrese beter te hanteer deur ontspanningsoefeninge en verskillende hanteringsstrategieë.
Om die langdurige paniekaanvalle te vermy, moet pasiënte weer leer om hul eie liggame te vertrou as deel van gedragsterapie. U moet konstante selfwaarneming agterlaat en aan die einde van die behandeling moet u nie meer die waarneembare fisieke reaksies op die opkomende vrees verkeerd interpreteer as 'n alarmsignaal vir ernstige siektes nie. Enigiemand wat hul eie hartklop voel, hoef nie aan 'n hartaanval te ly nie. Totdat die pasiënte die punt bereik het waar hulle die proses van paniekontwikkeling en -beheer kan herken of onderbreek, is gewoonlik talle terapiesessies nodig, maar die algemene vooruitsigte vir behandeling is relatief goed.
Veral aan die begin van die terapie kan pasiënte dikwels nie die momentum van die proses herken in die konteks van 'n opkomende paniekaanval nie, aangesien hulle feitlik vasgevang is in hul vrees. Dit is nie ongewoon dat sekere medisyne (meestal antidepressante uit die klas selektiewe serotonienheropname-remmers en serotonien-norepinefrienheropname-remmers) gebruik word om gedragsterapie te vergesel nie, wat die ontwikkeling van oormatige angs onderdruk en op hierdie manier die pasiënt 'n meer objektiewe siening van die pasiënt se eie dinamiek gee. Om paniekaanvalle moontlik te maak. Want slegs wanneer diegene wat geraak word, dit herken, kan gedragsterapie in werking tree. Soms word die angsvlakke van die pasiënt so uitgesproke dat die genoemde medisyne nie voldoende is nie, en daarom word sogenaamde angstdoders gebruik. Hierdie angs-antieke medisyne, soos benzodiazepines, is uiters effektief, maar hou verband met 'n hoë afhanklikheidsrisiko, sodat langdurige gebruik buite die kwessie is.
As daar 'n verband bestaan ​​tussen die paniekaanvalle en fisieke siektes soos 'n wanfunksie van die skildklier of lewersiekte, moet algemene mediese behandeling van hierdie siektes plaasvind, benewens die psigoterapeutiese maatreëls.
Naturopatie vir paniekaanvalle
Benewens gedragsterapie, is naturopatie hoofsaaklik afhanklik van verskillende homeopatiese middels wat bedoel is om die aanvalle teen te werk. Die homeopatiese middels Aconitum, Argentum nitricum, Coffea, Ignatia en Opium is byvoorbeeld noemenswaardig. Die seleksie sowel as die bepaling van die regte sterkte moet altyd aan ervare terapeute oorgelaat word. In die naturopatiese praktyk word verskillende medisinale plante ook gebruik om paniekaanvalle te bekamp, ​​waarvan die passieblomme en die valeriaan veral die moeite werd is om hier te noem. Maar ander plante, soos St. John's wort en humle, het ook 'n positiewe uitwerking op die verligting van paniekaanvalle.
Ontspanningstegnieke soos outogene opleiding of progressiewe spierverslapping vorm ook dikwels deel van naturopatiese terapie vir paniekaanvalle, aangesien dit help om spanning in die alledaagse lewe te verminder en sodoende die voorkoms van paniekaanvalle teëwerk. Die metodes kan ook gebruik word wanneer paniek ontstaan ​​om die bose kringloop van paniek te verbreek. Beweging word ook hier aanbeveel. Volgens sielkundiges word hurkies of draf vir paniekaanvalle beslis aanbeveel. Fisieke aktiwiteit kan help om angsaanvalle te oorkom. In beginsel werk 'n eenvoudige sielkundige truuk. Die simptome van die paniekreaksie stem ooreen met dié tydens fisieke inspanning, sodat diegene wat geraak word, hulle tydens sportaktiwiteite as normaal beskou en dit nie langer as lewensgevaarlik interpreteer nie. Om die begin van paniekaanvalle op die lang termyn teë te werk, is daar gewoonlik geen manier om kognitiewe gedragsterapie te hanteer nie.
Bandelow, Borwin et al .: Duitse S3-riglyn vir die behandeling van angsversteurings, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), DGPPN
Jürgen Hoyer; Jürgen Margraf: Angst Diagnostics: Basics and Test Procedures, Springer, 2003
John H. Greist: Panic Attacks and Panic Disorder, MSD Manual, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), MSD
ICD-kodes vir hierdie siekte: F41.0ICD-kodes is internasionaal geldige kodes vir mediese diagnoses. U kan uself vind, bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.