Die term skendinghervorming verwys na wette wat ontwerp is om litigasie te verminder. Hierdie wette fokus tipies op 'n bepaalde bedryf, soos die mediese beroep. Die meeste hervormingswetgewing is deur die state verorden, maar die federale regering het ook soveel geslaag.
Die onderwerp van 'n tort hervorming is omstrede. Voorstanders argumenteer dat die wette nodig is om beledigende praktyke wat besighede seergemaak, te voorkom.
Hulle beweer dat prokureurs 'n groot aantal regsgedinge inlewer, waarvan baie lomp is. Hierdie regsgedinge lei tot oormatige toekennings en veroorsaak buitensporige fooie vir prokureurs. Die groot toekennings en hoë fooie verhoog die koste om sake te doen. Besighede moet hierdie koste aan hul kliënte oorhandig om te oorleef. Hul kliënte betaal die koste van litigasie in die vorm van hoër pryse vir produkte en dienste.
Kritici van tort hervorming beweer dat die wette nie die probleme wat in die eerste plek tot die eise gelei het, regstel nie. Inteendeel, hulle beperk mense se vermoë om geregtigheid te verkry vir beserings wat hulle gely het. Baie slagoffers kan nie 'n prokureur bekostig nie sodat hul sake op 'n gebeurlikheidsgeldbasis gehanteer word. Wanneer moontlike skadevergoeding verminder word deur 'n torthervorming, het prokureurs minder aansporing om nuwe sake te aanvaar. Sonder 'n prokureur om hulle te help, kan slagoffers nie vergoeding kry nie.
Die meeste van die hervormingswette wat deur die state ingestel word, is bedoel om gesondheidsorgverskaffers te beskerm.
'N Paar is egter ontwerp om vervaardigers van farmaseutiese produkte, asbes of ander produkte te beskerm. Terwyl die wette wissel van staat tot staat, benodig hulle tipies een of meer van die volgende:
Uitskakeling van gesamentlike en verskeie aanspreeklikheid (waar een party aanspreeklik gehou kan word vir skade wat beoordeel word teen 'n groep mede-verweerders).
Limiete op nie-ekonomiese skade. Dit is skadevergoeding toegeken vir beserings soos pyn en lyding, ontsmetting en vernedering. Nie-ekonomiese skade word dikwels deur die wet beperk omdat dit subjektief is. Hulle is 'n soort vergoedingsvergoeding .
Vermindering van skade toekennings wanneer die eiser ander bronne van herstel het, soos werknemersvergoedingsvoordele of gesondheidsversekering.
Limiete op gebeurlikheidskoste prokureurs kan versamel
'N Statuut van beperkings
'N Skema wat verweerders in staat stel om ekonomiese skadevergoeding te betaal in paaiemente eerder as almal gelyktydig.
'N Vereiste dat eisers en verweerders hul saak probeer oplos deur middel van alternatiewe geskilbeslegtingsmetodes, soos bemiddeling of arbitrasie, voordat hulle met 'n regsgeding gaan.
Goeie Samaritaanse bepalings wat gesondheidsorgverskaffers beskerm teen regsgedinge as gevolg van foute wat gemaak word terwyl vrywillige noodsorg aan beseerde individue verskaf word.
Mediese wanpraktyk: Tort hervorming het in die 1970's begin toe baie state wette aangeneem het om die aanspreeklikheid van gesondheidsorgverskaffers te beperk. Mediese wanpraktyk eise het toegeneem en verskeie versekeraars het opgehou om die dekking te skryf. Die uittog van versekeraars het die beskikbaarheid van dekking en versekeringspryse verlaag.
Sommige praktisyns kon glad nie versekering kry nie. Om die situasie aan te spreek, het staatswetgewers wette aangeneem om die grootte en aantal eise te verminder. 'N Voorbeeld is 'n wet wat in 1975 in Kalifornië in 1975 genaamd die Wet op Mediese Beseringsvergoedingshervorming (MICRA) aangegaan is.
MICRA word beskou as 'n model vir ander lande wat wetgewing op die hervorming van die wetgewing wil doen. Die wet, wat nog steeds in werking is, stel 'n $ 250,000-dop (nie aangepas vir inflasie) op nie-ekonomiese skade. Dit stel geen beperkinge op ekonomiese skade of skadevergoeding in nie. MICRA gebruik ook 'n glyskaal om die koste wat prokureurs kan hef, te beperk.
Baie state het aanvullende wette wat in die 1980's, 1990's en 2000's van toepassing was op gesondheidsorgverskaffers geslaag. Hierdie wette is ingestel om premies te stabiliseer en die beskikbaarheid van mediese wanpraktykversekering te verhoog.
Asbes: Dit is gedurende die helfte van die 20ste eeu gebruik om skepe, remvoerings, ketels en ander produkte te vervaardig. Teen die 1970's was die minerale gekoppel aan longsiektes soos asbestose en mesothelioom, 'n tipe kanker. Werkers wat hierdie siektes gekontrakteer het, het aansoek gedoen om regsgedinge teen werkgewers en vervaardigers. Asbestverwante pakke het in die 1980's en 1990's gestyg. Teen die vroeë 2000's het hulle staats- en federale howe verstop. Prokureurs was die indiening van massa-skietaksies namens groepe eisers. Baie eisers was aan asbes blootgestel, maar het nie 'n fisieke gestremdheid gehad nie.
'N Paar lande het geslaag hervorming in 'n poging om die aantal asbes pakke te verminder. 'N Voorbeeld is Texas, wat in 2005 SB15 geslaag het. Die wet vereis dat eisers 'n mediese diagnose van 'n asbesverwante fisiese inkorting moet verkry voordat hulle 'n eis indien. Eisers moet eis individueel indien nie, eerder as deel van 'n massafelaksie. 'N Verdere wet (HB1325) wat in 2013 geslaag is, het die ontslag van pakke wat voor 2005 ingedien is, vereis indien die eisers geen waardedaling gehad het nie. Die eisers kan hul pakke weier indien hulle uiteindelik met 'n asbesverwante siekte gediagnoseer word.
Produk Aanspreeklikheid: ' n Paar lande het wette aangeneem om litigasie vir produksaanspreeklikheid te verminder. Byvoorbeeld, Texas het in 2003 'n wet geslaag om farmaseutiese en mediese toestelvervaardigers te beskerm teen litigasie gebaseer op versuim om te waarsku. Die wet veronderstel dat vervaardigers voldoende inligting oor die gevare van hul produkte verskaf het indien hul produkte waarskuwings wat deur die FDA goedgekeur is, bevat. Vervaardigers van produkte wat FDA-goedgekeurde waarskuwings bevat, is immuun van pakke tensy eisers kan bewys, sê dat 'n vervaardiger wat betrokke is by omkopery of dat die produk deur die FDA van die mark af bestel is.
Wisconsin het in 2011 die produksaanspreeklikheidskorthervorming geslaag. Die wet het betrekking op die Omnibus-torthervormingswet. Die wet geld vir alle vervaardigers, nie net farmaseutiese en mediese toestelmakers nie. Dit stel onder meer 'n 15-jaar-statuut van rus. Dit beteken dat eisers nie vervaardigers kan dagvaar vir beserings wat veroorsaak word deur produkte wat 15 of meer jaar gelede vervaardig is nie. Die wet beperk strawwe skade tot $ 200,000 of twee keer die kompenserende skade, wat ookal groter is. Dit vereis ook die toepassing van vergelykende nalatigheid eerder as gesamentlike en verskeie aanspreeklikheid indien 'n verweerder minder as 51 persent is wat verantwoordelik is vir die eiser se besering.
Die federale regering het ook wette aangeneem om sekere soorte regsgedinge te verminder. Hierdie wette is relatief nuut.
Klasaksie-regsgedinge: Die federale regering het 'n skendinghervorming ingestel ten opsigte van regsgedinge in die klaskamer . In 2005 het die Kongres die Wet op die Regverdigheid van Klas Aksie ingestel . Die wet stel verweerders in staat om hul sake in federale howe, eerder as staatshowe, te toets, indien sekere kriteria nagekom word. Om in die federale hof verhoor te word, moet 'n saak ten minste 100 eisers betrek. Een of meer eisers moet in 'n ander staat as een of meer verweerders woon. Ook die skade wat deur alle eisers gekombineer word, moet minstens $ 5 miljoen wees. Die wet se bedoeling is dat meer gevalle in federale howe verhoor word, wat gewoonlik minder vriendelik is as eisers as staatshowe.
Vrywilligers: Nog 'n voorbeeld van die hervorming deur die federale regering, is die Wet op Vrywilligersbeskerming (VPA). Die VPA het in 1997 geslaag om vrywilligheid te bevorder. Dit beskerm vrywilligers van regsgedinge gegrond op dade of weglatings wat hulle gepleeg het terwyl hulle namens 'n niewinsorganisasie of regeringsentiteit optree. As 'n werker 'n diens verrig wat 'n lisensie benodig, moet hy of sy behoorlik gelisensieer word om van die pakke te beskerm.
Die VPA beskerm nie werkers van pakke op grond van opsetlike, roekelose of kriminele wangedrag nie. Dit is nie van toepassing op skade veroorsaak deur 'n vrywilliger wat 'n voertuig, vaartuig of vaartuig bedryf indien die eienaar of operateur van die voertuig of vaartuig 'n lisensie benodig of versekering behou nie.