Die Wilde Bos - Inligting - 2022
Die Wilde Bos
Op 24 Junie 1889 het Butch Cassidy, Tom McCarty en Matt Warner die San Miguel Valley Bank omhoog gehou. Oor die volgende paar jaar het Cassidy se bende banke in Idaho beroof. Die bende het uiteindelik na die Robbers 'Roost in Utah ontsnap. Cassidy het nou 'n nuwe bende gevorm wat bekend geword het as die Wild Bunch. Dit sluit in Harry Longbaugh (the Sundance Kid), Ben Kilpatrick, Harvey Logan, William Carver, George Curry, Laura Bullion, Elza Lay en Bob Meeks.
Die naam Wild Bunch was misleidend, aangesien Cassidy altyd probeer vermy het dat sy bende mense tydens rooftogte seermaak. Sy bende is ook beveel om op die perde te skiet, eerder as op die ruiters, as hulle agtervolg word. Cassidy het altyd trots gespog dat hy nog nooit 'n man vermoor het nie. Die naam kom eintlik van die luidrugtige manier waarop hulle hul geld bestee het na 'n suksesvolle rooftog.
Op 2 Junie 1899 het Cassidy, Curry, Logan en Lay deelgeneem aan die uiters suksesvolle Union Pacific -treinonderhoud in Wilcox, Wyoming. Nadat hy $ 30,000 gesteel het, het die bende na New Mexico gevlug. Op 29 Augustus 1900 het Cassidy, met die Sundance Kid, Logan en Carver, die Union Pacific -trein in Tipton, Wyoming, opgehou. Dit is gevolg deur 'n klopjag op die First National Bank of Winnemucca, Nevada (19 September 1900), wat $ 32,640 behaal het. Die jaar daarna het die bende $ 65 000 verkry uit die Great Northern -trein naby Wagner, Montana.
George Curry is op 17 April 1900 deur die balju Jesse Tyler vermoor. Die jaar daarna is William Carver en Ben Kilpatrick in 'n hinderlaag deur die balju Elijah Briant en sy afgevaardigdes in Sonora, Texas. Drie uur later sterf Carver aan sy wonde. Kilpatrick het ontsnap, maar hy is gevange geneem in St Louis saam met 'n ander bendelid, Laura Bullion, op 8 November 1901. Kilpatrick is skuldig bevind aan roof en is tot 15 jaar gevangenisstraf gevonnis. 'N Ander bendelid, Harvey Logan, is op 15 Desember 1901 gevange geneem.
Butch Cassidy en die Sundance Kid het begin dink dat 'n outlaw in Amerika te gevaarlik word en in 1902 besluit om 'n nuwe lewe in Suid -Amerika te begin.
Die waarheid oor The Wild Bunch kan verwarrend wees. Wat, as u daaraan nadink, dalk net is soos hulle dit sou wou hê. Van Sam Peckinpah Die Wilde Bos, wat in 1913 afspeel, is 'n film uit 1969 oor die dood van die American Frontier, maar dit het niks met geskiedenis te doen nie. So ons spring vorentoe.
Butch Cassidy het gehardloop met 'n groep wat soms 'The Wild Bunch' genoem word. Hulle was in die laat 1890's min of meer gesentreer in Wyoming, hoewel hulle in Idaho en Nevada misdaad kon pleeg, en wie weet waar anders. Cassidy se skare was eintlik nie 'n bende wat meer soos 'n los konfederasie was nie, en die naam is soortgelyk aan koerantverslaggewers wat 'n pakkende handvatsel probeer vind oor die misdade wat gepleeg word. Cassidy sou saam met die Sundance Kid (en die wonderlike film uit 1969 van George Roy Hill) en hul landgenote wegkruip in 'n berggebied van Wyoming genaamd Hole-in-the-Wall-basies 'n bergvesting, maklik verdedigbaar teen wetstoepassing , water en weiding vir die beeste wat hulle gesteel het, 'n veilige plek om die harde Westerse winters uit te ry. Soms was dit Butch Cassidy's Wild Bunch, en soms was dit The Hole-in-the-Wall Gang.
The Wild Bunch - Geskiedenis
Die oorspronklike begin van die outlaw -deurslapers van vandag
Geskryf deur Bobby Bennett Foto's deur Francis Butler en Brian Wood
Met vergunning van Competition Plus
Hulle het hul neus toegedruk by die vestiging en die toneel gedek vir die deurslaaprenne van vandag
Die blote idee om superaangedrewe, alkoholverbrandende enjins binne die grense van 'n voldeurde deurram te veranker, was 'n praktyk wat as volatiel beskryf word, maar dit het nie 'n toegewyde groep opwindende soekers verhinder om die gejaag na te jaag nie. Hul selfaangestelde naam, die wilde bos, was 'n akkurate beskrywing van die beeld wat hulle oorgedra het. Hoe anders kan u 'n groep verduidelik wat dit waag om 'n geblaasde, alkoholverbrande motor in 'n Chevy Luv-vragmotor, 'n Nissan 300 ZX vas te steek, of as dit nie radikaal genoeg is nie, 'n Jeep CJ-5?
"Ons het twee doele gehad toe ons na Atco gegaan het. Ons wou die eerste ses tweede lopies behaal, en ons wou ook die nitrous ouens kwaad maak. Ek sou sê ons het op beide tellings geslaag". Camp Stanley, voormalige lid van die Wild Bunch en bemanningshoof van Tommy Howes
Wat begin het as 'n groep ouens wat verkies om anders te wees in hakiesrenne, het vinnig ontwikkel tot 'n winsgewende wedstrydrenbaan en die inspirasie vir die Top Doorslammer -klas in Australië. Hulle beste uur het gelei tot die eerste ses-sekonde deurslammerpas in die drag racing geskiedenis.
Hulle onvoorspelbare aard het hulle 'n onmiddellike treffer gemaak vir die ondersteuners in die Mid-Atlantiese streek van die Verenigde State sowel as die res van die land. Nie net dit nie, hulle manewales het ook groot hoeveelhede publisiteit in die verskillende drag racing -tydskrifte tot gevolg gehad.
Daardie dae is nou vir baie 'n verre herinnering, maar vir Dave Wallace is die herinneringe baie lewendig.
'Hulle het my herinner aan die ou dae van die Funny Cars and the Gas Supercharged,' verduidelik Wallace, voormalige redakteur van Petersen's Drag Racing Magazine. "Ek het nog altyd gehou van deurslammers en dit het 'n interessante evolusie gebied. Die vroeë motors soos die" Wild Bunch "was regte motors met wielbasis en so. Hulle was onbeskof, oorweldig en onvoorspelbaar.
Daar was niemand soos Camp Stanley se geblaasde Chevy Luv -vragmotor nie. "Almal wat in die skou ingekom het, het 'n kans gehad om te wen omdat die motors so onvoorspelbaar was. Namate meer motors in die vou kom, het die aansporing om die eerste in die sesse te wees, gelei aan meer gevorderde renmotors. Die Wild Bunch was die naaste aan die Ooskus aan die Bob Bunker- en Dave Riolo -motors wat ons aan die Weskus gehad het. Daar was regtig nie 'n klas vir hierdie soort motors nie. Elke keer 'n klas of 'n 'n kring soos die wilde bos kom uit die gewilde aanvraag van die aanhangers, dit is regtig iets om van kennis te neem. vir die hoeke soos dit voorsien is.
'Dit was asof elke snit 'n stel vinnige helde het,' het Wallace voortgegaan. "Die ouens het hul vinnige helde georganiseer. Daar was geen plek vir hulle om te hardloop nie. Hulle was rassiste. Dit is 'n gawe ding. Pro Modified kom uit hakieswedrenne en so ook die Wild Bunch. Dit is direk waar dit vandaan kom. Dit was vinnig hakiesmotors wat so vinnig geraak het dat hulle met wedrenne begin het. "
Hoe ironies dat ons die term wedstrydwedrenne moet noem, met inagneming van 'n skedulering wat gelei het tot die stigting van die groep. Kom ons draai die tyd terug na die laat sewentigerjare by Maryland International Raceway.
Gedurende daardie era was die baan onder leiding van Tod Mack, 'n individu wat eens bekend was as die eerste Amerikaanse motorrenpromotor wat Para wedersydse weddery op die Maryland International Raceway gedurende die middel sewentigerjare aangebied het.
Mack het daarin geslaag om hom op 'n Saterdagaand vertoning te kry nadat hy 'n vliegtuigvertoning bespreek en adverteer het, net om een ​​van die spanne op die 11de uur te laat kanselleer. Omdat hy geweet het dat hy 'n redelike plaasvervanger nodig het, het Mack 'n draai gemaak deur die Super Pro-baanbane in die hoop om 'n geskikte plaasvervanger te vind wat pas by die legendariese Roger Gustin se Monza Jet-aangedrewe Funny Car. Op hierdie punt in die spel was Mack se doel om iemand te vind om die vertoning te red. Hy het 'n paar duisend aanhangers uit die DC-gebied gehad wat hy daardie aand moes verantwoord.
Die enigste motor wat sy aandag getrek het, behoort aan 'n voormalige renjaer en rekordhouer van die NHRA, genaamd Tommy "The Who" Howes. Howes het 'n vroeë model Camaro bestuur met 'n 6-71 GMC-aanjaer wat deur die enjinkap steek.
Hy was altyd 'n sakeman, maar hy het die idee gehad of die prys reg is. Aangesien nie Howes of Mack 'n idee gehad het van wat 'n billike prys is nie, is die vraag gevra oor hoeveel geld Super Pro betaal. Mack het $ 300 geantwoord, so Howes het ingestem om teen die vliegtuig teen die prys te hardloop.
Mack se waagstuk was meer as wat hy bedink het. Howes se gestremdheid van twee sekondes was nie naastenby genoeg om 'n voorsprong te kry om die skepping van Gustin se mega-perdekrag af te weer nie, maar die improvisasie het vir 'n goeie vertoning gesorg en die skare was mal daaroor.
Nie lank daarna nie, bespreek Mack Howes om wedstryde by MIR en sy ander baan in Colonial Beach aan te bied teen verskeie ander supercharged -inskrywings. Namate die woord oor hierdie groep, wat nou "The Wild Bunch" genoem word, versprei het, het hulle uitgebrei in omvang en besprekingsreeks. Teen 1984 het hulle byna 24 datums gehad, wat wissel van Kanada tot Georgië. Howes, saam met die tweedejaarse Bunch-lid, Camp Stanley, het 'n reputasie ontwikkel as 'n paar van die slegste deurslapers in die land.
Denny Brightwell se Camaro was ook 'n speler in die groep. "Ek was nie in die oorspronklike eerste groep nie," verduidelik Stanley. "Ons was in die middel van 'n resessie van die Jimmy Carter, byna 'n depressie. Tommy Howes, ek en Nelson Grimes was 'n groot blok, alkohol -deurslammers.
Ek kon nie jaag op die skaal wat ek wou nie, en ek het my renmotor in 'n straatvoertuig verander. In 1980 en 1981 het ek daardie motor op straat gehad.
'Die uiteinde van die hele transaksie, om 'n lyn van Aussies te steel, was om gatte in die sitplekke te sit,' het Stanley voortgegaan. "Elmer (Wachter) se Jeep en my Luv Truck was voorbeelde van wat ons gedink het nodig was om aandag te trek en borge te lok. Almal kon 'n Camaro gehad het." 'N Mens sou wonder wat die meer onstabiele was, die motors of die bestuurders. Wallace het daarop gewys dat die Wild Bunch die beste in 'n bestuurder gebring het.
'Ek dink hulle was baie talentvol,' verduidelik Wallace. "Die motors was uit hul aard redelik onstabiel. Hulle het almal as regte motors begin. Terwyl hulle verander het in buisraam-motors, was hulle redelik ru.
Vir die asafstand, wat voorraad was, en so hoog as wat hulle sit, het hulle wielstande gedoen en neergestort en was baie opwindend. Die bestuurders was in staat. Daar was nie sulke motors met die hoë perdekrag met deure daarop nie. "
The Wild Bunch het baanbrekers 'n winskopie aangebied tydens 'n era toe die superster -brandstofmotors bykans 'n prys van $ 10 000 beloop het en dit miskien twee lopies opgelewer het.
Vir die klein tot medium snitte bied die "Wild Bunch" die winskopie van die eeu vir byna $ 4000 (afhangende van die ligging) vir die hele groep. Hierdie groep was allesbehalwe koekiedrukker.
Howes het lankal in sy Camaro ruil vir 'n Datsun Z-motor. Ander het by die groep aangesluit, waaronder die voormalige IHRA Funny Car -kampioen, Scott Weney, agter die stuur van 'n AA/Altered roadster. Toe die opmerking gemaak word dat daar nie 'n enkele Ford in die Wild Bunch was nie, het Stanley die saak in eie hande geneem. Sy skepping pas perfek by die persona, 'n geblaasde Tauruswa.
"Die Wagon gaan eintlik terug na Jim McGraw toe hy by Super Stock en Drag Illustrated was," het Stanley gesê. "Hy het die vraag gevra waarom daar nie Fords in die Wild Bunch was nie. Die gesprek het plaasgevind in Bob Rizzolo se RCD Performance, die een wat my motors sowel as Tommy Howes se motors gebou het. Iemand het die idee gekry om 'n Taurus -wa. McGraw het met Ford Motorsports in aanraking gekom en hulle het die lyk in wit aan my verkoop.
Die oorspronklike lid van die Wild Bunch was Tommy Howes, wat uiteindelik met hierdie 300 ZX na die eerste ses-sekonde ren in die geskiedenis van deurslammers gery het. het met 'n haelgeweer Ford geëksperimenteer en daar was 'n tydstip dat Dale Armstrong sy bemanningshoof was. Hulle het gevoel dat daar 'n potensiaal was in 'n gewapende haelgeweer Ford met nitro. Hulle het die projek van kant gemaak en iemand het vir my gesê dat hy dit vir Ek het hom gebel en 'n ooreenkoms aangegaan en toe my duallie na Indy geneem en dit alles gelaai. "
Kort daarna het die Wild Bunch -aantrekkingskrag internasionaal geword, en wat sou 'n beter plek wees as Australië? 'N Besoeker uit die Aussie -land was getuie van die groeploop en het geweet dat daar potensiaal is vir die groep in sy geboorteland.
"Dennis Syrmis, een van die eienaars en operateurs van Willowbank Raceway in Brisbane het die idee daar afgeneem," het Stanley gesê. "Hy was op 75-80 Dragway in Maryland toe ek en Tommy in hierdie motors was. Hy was mal oor die idee. Die Wild Bunch-idee het nogal geformuleer en hulle het 'n plan opgestel vir deurslammers, behalwe dat hulle hulle s'n met 'n skakelaar opgestel het. daar was 'n tydstip toe Peter Kapiris, 'n Aussie Top Doorslammer -legende, as deel van hierdie vertoning hardloop. "
Wallace onthou dat die konsep in Australië begin het, en die besoek deur Howes en Stanley in 1989 het slegs die brand aangevuur.
'Australië het destyds net 'n baie vinnige deurstorm gehad, en dit was 'n Thunderbird met die naam Warlord, 'n motor met regterstuur,' onthou Wallace. "Hulle het almal tussen hakies gehardloop, so toe Stanley en Howes in 1989 daarnatoe gaan, was die Warlord van Ray Ward die enigste wat saam met hulle kon hardloop. Die Wild Bunch het aan die Top Doorslammer -klas gedoen wat die toeristiese Funny Cars and Dragsters gebruik het om die Aussie -brandstofklasse te doen. Hierdie ervaring het 'n weg geskep vir vooruitgang en nuwe tegnologie.
'Hulle het snaakse motors daarheen gebring, en dit het die ontwikkeling van die motors daaronder versnel,' het Wallace gesê. "Dieselfde het gebeur nadat die Wild Bunch daar afgekom het. Tommy Howes en Camp Stanley het die internasionale toneel werklik beïnvloed. Jy kan aktief sê dat dit ook Pro Modified beïnvloed het."
Meer as 100 jaar gelede in 'n stil klein dorpie in die Oklahoma-gebied, het lede van die berugte Doolin-Dalton-bende teen 'n pos van afgevaardigdes in een van die dodelikste konfrontasies in die geskiedenis van die Amerikaanse marshalle afgereken.
Teen die einde van die skietgeveg het nege mans dood of gewond gelê, en die mense van Ingalls het 'n duidelike beeld van Westerse wetteloosheid en die harde middele wat nodig is om geregtigheid te herstel.
Vier lede van die berugte Dalton -bende (l. Tot r.) - Bill Power, Bob Dalton, Grat Dalton en Dick Broadwell - lê dood ná 'n skietgeveg in Coffeyville, Kansas, op 5 Oktober 1892. Toe die bende probeer beroof twee van die stad se oewers op dieselfde tyd, het dapper stedelinge die wapens teen die indringers aangevat. Nadat die rook verdwyn het, is agt mense dood en drie gewond.
Bill Doolin is gebore in 1858 in Johnson County, Ark. Op 23 -jarige ouderdom dryf hy wes en werk vreemd totdat hy hom as 'n boerdery langs die Cimarron -rivier in die Oklahoma -gebied kom vestig het.
Terwyl hy as 'n cowboy gewerk het. hy het die meeste mans ontmoet wat later sy eie bende sou vorm, 'n groep kleurvolle outlaws wat bekend staan ​​as die Wild Bunch.
Een verhaal vertel dat die bende in 1891 op die been gekom het toe hy die vierde Julie -vakansie in Coffeyville, Kan., Gevier het deur 'n biervat te tik.
Die probleem was dat Kansas 'n droë toestand was. Toe polisielede die toneel binnegaan om die alkohol te konfiskeer, is hulle met koeëls in die gesig gestaar. Van daardie dag af was Doolin en sy groepe op die vlug, en diefstal het hulle ondersteun.
Teen September 1891 het die Wild Bunch saamgewerk met die Dalton Brothers Gang om verskeie banke in die hele streek te beroof. 'N Jaar later neem Doolin egter beheer nadat die meeste Daltons dood is tydens 'n aanval op twee oewers in Coffeyville.
'N Rits rooftogte het gevolg vir die nuut gekonsolideerde Doolin-Dalton-bende, wie se lede redelik goed was in die verwysing na gevangenskap. Maar in die herfs van 1893 het adjunk -marshalle nul ingestel toe hulle ontdek dat die oproeriges die stad Ingalls as 'n skuilplek tussen strooptogte gebruik.
Die verhoog was gereed vir 'n noodlottige stryd.
Die middag van 1 September 1893 vind die bende in die salon van George Ransom. Saam met Doolin en Bill Dalton was Dan "Dynamite Dick" Clifton, George "Red Buck" Weightman, George "Bitter Creek" Newcomb, "Arkansas Tom" Jones "Roy Daugherty] en Bill" Tulsa Jack "Blake.
Die wetmanne wat vir die arrestasies ingetrek het, was onder leiding van adjunkmaarskalk John Hixon, wat vier ander afgevaardigdes saamgebring het - Lafe Shadley, Tom Hueston, Dick Speed ​​en Jim Masterson. 'N Bykomende agt mans het as posse lede by die geledere aangesluit.
In die grusame konfrontasie die middag is op Hueston gevuur terwyl hy duik soek. Doolin het Speed ​​doodgeskiet toe die adjunk tevergeefs probeer aansluit by Shadley, wat agter die lyk van 'n perd weggesteek was.
Toe Shadley sien dat een van die outlawes gewond raak, het hy ingetrek. Maar Dalton het hom in sy spore geskiet. Masterson het later dinamiet in die skuilplek van die outlawes gegooi en Jones gevang, maar die ander het suidoos uit die stad gevlug.
Die ontsnapende outlaws het lank genoeg bo -op 'n nabygeleë rant gestop om 'n paar laaste skote op die regsmanne af te vuur, en een van daardie koeëls het Frank Briggs, 'n onskuldige omstander, doodgemaak.
Alles gesê, mans aan beide kante van die wet het daardie middag hul lot bereik. Adjunksnelheid is dood tydens die werklike gevegte Deputate Hueston en Shadley sterf die volgende dag aan hul wonde.
Daar was sprake van 'n lynch van Arkansas Tom Jones, maar in plaas daarvan is hy na die federale gevangenis in Guthrie, Oklahoma Territory, ongeveer 35 kilometer daarvandaan gestuur.
In die marshal se eie woorde
E.D. Nix was destyds die marskalk vir die Oklahoma -gebied. In sy boek, "Okklahombres," wat in 1929 gepubliseer is, het hy hierdie stryd as een van die meer kritiese in sy hele loopbaan genoem. Dit was natuurlik ook een van die verwoestendste, met drie afgevaardigdes wat hul lewens verloor het. (Nix, regs getoon, is deur president Grover Cleveland aangestel as Amerikaanse marskalk oor die Oklahoma -gebied. Hy het toesig gehou oor die werk van meer as 150 afgevaardigdes, waaronder die beroemde Drie Garde.)
Byna twee jaar na die Ingalls -konfrontasie het die maarskalk die besonderhede van die geveg saamgevoeg in 'n brief wat hy aan prokureur -generaal Judson Harmon geskryf het. Die brief kom as 'n reaksie op 'n man met die naam Murray, wat die stryd aangestel het.
Murray is die dag gearresteer omdat hy die misdadigers huisves. Nadat hy tydens die geveg deur adjunk -marshale geskiet is, kla hy nou oor skade en soek regstelling.
Nix se brief aan Harmon, gedateer 30 Julie 1895, word in die Nasionale Argief gehuisves. die transkripsie, wat die oorspronklike spelling en leestekens bevat, volg.
Ene George Ransom het 'n salon in die stad Ingalls besit, en hierdie man het Murray vir hom as kroegtender gewerk. Die outlaws Bill Doolan, & quot; Bitter Creek, & quot; & quot; Tulsa gebrek, & quot; "Dynamite Dick," & quot; Red Buck, & quot; Tom] en talle ander het hierdie salon hul hoofkwartier gemaak, en Ransom, Murray en ander burgers het vir hulle handel gesorg, het hulle nuus van die bewegings van die adjunkmarshalle, wat hulle met ammunisie voorsien het, vir hul perde versorg het, kon hulle aan hul tafels eet en in hul beddens slaap. Hierdie feite was welbekend by die gemeenskap, hoewel 'n skuldigbevinding op die aanklag van die aanhouding of hulp aan misdadigers teen die wette van die Verenigde State nooit kon volhou nie, omdat die hele gemeenskap onder dwang was en nie sou getuig nie uit vrees om hul lewens en eiendom te verloor.
Op die 1ste dag van September 1893 het 'n groep adjunkmarshals wat deur my na hierdie outlaws gestuur is, in die omgewing van Ingalls aangekom, en die outlaws hierin was destyds in die stad en in die salon van Rensom, waar hierdie man het Murray gewerk. Soos gewoonlik het die outlaws kennis geneem van die nabyheid van die afgevaardigdes, en hulle het 'n boodskapper na die afgevaardigdes gestuur om hulle uit te nooi om die stad in te kom as hulle dink dat hulle, die afgevaardigdes, hulle kon neem. Die afgevaardigdes het die uitnodiging aanvaar en nadat hulle hul magte geplaas het, 'n boodskapper na die buitegebied gestuur met 'n versoek om oor te gee en is met Winchester -skote beantwoord. "Bitter Creek" hardloop uit die betrokke salon en skiet een skoot in die rigting van die noorde waar 'n paar afgevaardigdes gestasioneer is, en ontvang die vuur van die afgevaardigdes wat die tydskrif van sy winchester bars en hom in die dy gewond. Intussen is 'n hewige brand op die afgevaardigdes gerig deur die balans van die outlaws uit die salongebou, en die brand is teruggestuur deur die afgevaardigdes wat letterlik deur die salon was. 'N Perd is doodgemaak deur die afgevaardigdes wat voor die sitkamer vasgemaak was. Die vuur van die afgevaardigdes wat te warm geword het vir die oortreders, het uit 'n sydeur ontsnap en hul toevlug geneem in 'n groot stal. Hierdie man wat Murray by die voordeur van die salon gekom het, net voor die outlaws die gebou verlaat het, of net daarna, is dit bekend watter. Toe hy egter die eerste keer in die deur verskyn, het hy die deur net 'n entjie oopgemaak en sy winchester op sy skouer tydens die vuur. Dit was voordat die afgevaardigdes bewus geword het van die feit dat die oortreders die gebou verlaat het. Drie van die afgevaardigdes wat hom sien in die posisie waarin hy was, het gelyktydig op hom afgevuur. Twee skote tref hom in die ribbes en een breek sy arm op twee plekke.
Agt of tien perde is doodgemaak en nege mense is dood en gewond. Een adjunk is op die eerste brand dood en twee die volgende dag dood. Drie oortreders is gewond en een gevang. Die een wat gevang is, is daarna tot vyftig jaar gevangenisstraf gevonnis en dien nou sy tyd uit.
Baie respekvol, E.D. Nix Amerikaanse marskalk
Marshal van die Verenigde State 1893-1896
Die aksietonele is sorgvuldig verfilm
Om die veelhoekige en gejaagde aksiesekwensies soos die opening van die film en die klimaksgeveg vas te lê, gebruik Peckinpah die nuutste tegniek om met meer kameras te verfilm om soveel moontlik van die toneel op te neem om te voorkom dat dit herstel word. Volgens die toesighouer van die klerekas, Gordon Dawson, het dit nog steeds weke geneem om hierdie massiewe tonele op te neem, alhoewel die multi-cam-opstelling die hoeveelheid opnames wat Peckinpah gebruik het, verminder het. Hy het verduidelik:
[Daar was] vyf of ses kameras langs mekaar wat die hele meester geskiet het, met verskillende lense, maar die hele ding geskiet. En die hele opstelling vyf voet beweeg. En dan weer alles skiet. En beweeg dit dan vyf voet en skiet alles weer ...
Alle bloedtreffers teen die muur moes elke keer skoongemaak word. Al die mense wat net ingehardloop en geskiet is, nou skiet ons dit weer, en hulle gaan weer geskiet word. Hulle moet in skoon klere terugkom. Ek weet nie. Dit was so vyf of ses dae so. En dan sê hulle: 'OK, seuns, draai om, ons gaan die ander kant terug.'
Een van die suksesvolste treinroofbendes tydens die Ou Weste -era was Butch Cassidy's Wild Bunch Gang. Hulle was slegs een van 'n paar los georganiseerde bendes wat in Wyoming bedrywig was. Butch Cassidy (Robert Leroy Parker) was die leier en ander lede was die naaste vriend van Cassidy, Elzy Lay, die Sundance Kid (Harry Alonzo Longabaugh), Tall Texan (Ben Kilpatrick), News Carver (William Carver), Camila "Deaf Charlie & #8221 Hanks, Laura Bullion, Flat-Nose Curry (George Sutherland Curry), Kid Curry (Harvey Alexander Logan) en Bob Meeks.
Hulle beweer dat hulle alles probeer doen om niemand te vermoor nie, en Cassidy sou daarop roem dat hy nooit 'n man vermoor het nie. Ongelukkig was dit onwaar omdat Kid Curry alleen 9 regsgeleerdes doodgemaak het terwyl hy by die bende was, en nog twee burgerlikes tydens skietgevegte, wat die mees gevreesde lid van die bende geword het. Elzy Lay het nog twee regsmanne doodgemaak ná 'n rooftog, waarvoor hy gewond, gearresteer en tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis is. "Flat-Nose " George Curry het ten minste twee regsgeleerdes vermoor, voordat hy self deur Grand County, Utah, doodgemaak is.
Die bende was ook nou verbonde aan vroulike outlaws Ann Bassett en Josie Bassett, wie se boerdery naby Browns Park die bende gereeld van vars perde en beesvleis voorsien het. Beide Bassett -meisies sou romanties betrokke raak by verskeie lede van die bende, en albei sou soms die bende vergesel na een van hul skuilplekke, genaamd "Robbers Roost ".
2 Junie 1899 beroof Cassidy, Sundance Kid, Harvey Logan en Lay 'n Union Pacific -trein naby Wilcox, Wyoming. Hulle het maskers van wit servette gedra, en tydens die ophou het hulle tussen $ 30,000 en $ 60,000 gesteel. Die bende het geskei en verskeie het na New Mexico gevlug. Op 11 Julie 1899 beroof bendelede 'n trein naby Folsom, New Mexico (sonder Cassidy se teenwoordigheid). Die agtervolging deur 'n pos onder leiding van balju Ed Farr het geëindig in twee geweergevegte waartydens balju Farr en twee afgevaardigdes gedood is. Elzy Lay is tydens hierdie skietgeveg gewond en gevange geneem.
Cassidy en die ander lede hergroepeer in Wyoming. Op 29 Augustus 1900 het Cassidy, die Sundance Kid, Kid Curry en 'n ander ongeïdentifiseerde bendelid wat Will Carver was, 'n ander Union Pacific -trein in Tipton, Wyoming, opgehou. Minder as 'n maand later, op 19 September 1900, het hulle 'n klopjag op die First National Bank of Winnemucca, Nevada, gedoen en 32,640 dollar gesteel.
Vroeg in 1901 verhuis Cassidy, die Sundance Kid en die vriendin Etta Place van Cassidy na Patagonië, Argentinië, waar hulle tyd by La Leona buite 'n provinsie Santa Cruz deurgebring het om die agtervolging van Pinkerton -speurders en ander regsgeleerdes te ontduik. Dieselfde jaar op 1 April is Will Carver deur regsgeleerdes gewond en in Mei dood. Ben Kilpatrick en Laura Bullion is in Desember 1901 in Tennessee gevange geneem, hy het 'n gevangenisstraf van 20 jaar gekry en sy is tot vyf jaar gevonnis. Kid Curry het twee regsgeleerdes in Knoxville, Tennessee, vermoor. Hy het ontsnap uit gevangenskap en na Montana gereis, waar hy die boer wat sy broer Johnny jare tevore vermoor het, vermoor het. Hy is gevang met sy terugkeer na Tennessee, maar het weer ontsnap. Kid Curry het homself in 1904 in Colorado doodgemaak tydens 'n skietgeveg met regsgeleerdes, want hy het gesê dat geen wetgewer hom ooit lewend sou neem nie. In 1908 is Cassidy en Sundance dood in 'n skietgeveg met Boliviaanse kavallerie. Etta Place het spoorloos verdwyn.
Elzy Lay is in 1906 uit die tronk vrygelaat, en na 'n kort besoek aan die Bassett -boerdery in Utah, verhuis hy na Kalifornië, waar hy 'n gerespekteerde sakeman word en sterf daar in 1934. Ben Kilpatrick is in 1911 uit die gevangenis vrygelaat en is dood tydens 'n treinroof in Texas in 1912. Laura Bullion is in 1905 uit die tronk vrygelaat en het die res van haar lewe as 'n naaister geleef en sterf in Memphis, Tennessee, in 1961, die laaste van die Wild Bunch. Hulle bekendheid het gelei tot baie films en boeke oor hul eskapades, wat tot hul gewildheid gelei het. Hulle legende leef vandag nog voort.
6. Die besonderhede van sy dood bly 'n raaisel.
'N Merker naby San Vicente, Bolivia, wat beweer dat dit die laaste rusplek van Butch Cassidy en die Sundance Kid is.
Sommige rekeninge beweer dat op 4 November 1908, naby die stad Tupiza in die suide van Bolivia, twee mans vermoedelik Cassidy was en die Sundance Kid 'n betaalstaat beroof het toe dit na die Aramayo -myn vervoer is. Drie dae later het die vermeende bandiete in San Vicente, Bolivia, aangekom, maar nadat dorpenaars agterdogtig geraak het dat die vreemdelinge verband hou met die rooftog, is Boliviaanse soldate ingeroep en het 'n skietgeveg ontstaan. Tydens die skietgeveg het die Bolivianers na bewering die verdagtes doodgeskiet, of een van die outlawes het sy lewensmaat doodgemaak en toe die geweer op homself gedraai. Daarna is die lyke begrawe in ongemerkte grafte in 'n begraafplaas in San Vicente.
George Leroy Parker is in 1867 gebore aan Maximilian en Ann Parker, die oudste van sewe kinders. Die gesin het in Circleville, Utah, gewoon. Sy pa het 'n plaas daar gekoop en by die oorspronklike personeel aangehou. Mike Cassidy was een van die cowboys wat daar gewerk het. Cassidy en 'n paar van sy vriende was betrokke by geritsel. Hy het die jong George alles geleer wat hy weet van ry, skiet, tou en brandmerk van beeste, alles in die kuns van ritsel. Deur die jare het Cassidy vir hom 'n groot kudde bymekaargemaak. Hy het Parker gehuur om hom te help om hulle na die Henry -berge in die suidooste van Utah te skuif. Teen daardie tyd was dit bekend dat Parker lojaal was aan sy vriende en sy woord gestand gedoen het. Hy was baie geliefd by almal. Hierdie eienskappe het hom gedurende sy loopbaan as outlaw meegebring.
'N Rukkie later het Cassidy probleme ondervind met die wet en na Mexiko gevlug. Dit was toe Parker die naam Cassidy aangeneem het, ter nagedagtenis aan sy mentor. Butch was 'n bynaam wat hom later toegeken is. Kort daarna het hy in sy eie skraap beland. Hy is betrap dat hy 'n paar perde gesteel het. Terwyl hy deur twee afgevaardigdes opgeneem is, het hy hulle oorrompel en ontsnap. Daarna het hy gedink hy moet die gebied verlaat.
Cassidy en twee vriende is na Telluride, Colorado, waar 'n mynbou -oplewing aan die gang was. Hulle het werk gekry by een van die myne. Terwyl hy daar was, ontmoet Cassidy Matt Warner, wat 'n paar perde in 'n plaaslike perderesies gehardloop het. Hy was ook op die vlug van vorige kriminele aktiwiteite. Hy was deur 'n huwelik verwant aan die berugte McCarty -bende, wat die banke in Oregon geterroriseer het. Die McCartys het eens 'n welvarende veeboerdery in die La Sal -gebergte van Utah gehou. Hulle het dit verkoop en ritsers geword. Tom McCarty skuil ook vir die wet toe Cassidy opdaag.
Cassidy, Warner en McCarty het saamgesweer om die Telluride -bank op te hou. Op 24 Junie 1889 het hulle by die bank ingeglip en dit van $ 10 500 onthef. Die oortreders, en nog 'n man met die naam Bert Maddern, wat hul perde vasgehou het, het maklik weggekom voordat iemand dit agtergekom het. Hulle het 'n rukkie by Brown's Hole weggekruip.
Brown's Hole, was geleë op die kruising van die grense van Utah, Colorado en Wyoming. Die gebied is vernoem na Baptiste Brown, 'n vroeë bontvangster wat eens daar gewoon het. Die vangvangers het die gebied gebruik, aangesien die omliggende berge dit beskerm het teen moeraswinters. Daar was ook volop wild wat in die winters na die warmer vallei gesoek het. Toe die spoorlyn begin bou, het dit begin dien as 'n plek om vee vir die spoorwegpersoneel in te samel. Dit het natuurlik die ritselaars ingebring en dit was 'n gebore outlaw -skuilplek.
Na hul verblyf is McCarty en Warner na Star Valley, Wyoming, terwyl Cassidy na Lander, Wyoming, is. Die volgende somer is Warner en McCarty na Oregon, waar die McCarty -familie 'n plaas besit het. Die McCartys terroriseer die noordweste met bankrooftogte. Hulle het weggekruip op 'n plaas oos van Spokane, Washington. Nadat hulle byna skuldig bevind is aan 'n rooftog in Roslyn Washington, keer hulle terug om weg te kruip by Robber's Roost. Die McCarty's het later die bank in Delta, Colorado, gehou. Bill en Fred McCarty is tydens die geleentheid geskiet en Tom het weggery. Daarna is die McCartys nooit weer met Butch Cassidy of the Wild Bunch verbind nie.
Intussen werk Cassidy as cowboy by verskillende boerderye in Wyoming. Uiteindelik het hy genoeg saamgekrap om sy eie boerdery naby Lander te koop. Op 'n stadium is hy daarvan beskuldig dat hy 'n dronk persoon beroof het. Hy is later vrygelaat weens gebrek aan bewyse. Die voorval het Cassidy baie bitter gemaak teen die stad Rock Springs, die provinsie Sweetwater, in die staat Wyoming, omdat hy geglo het dat hy so laag kan sak. Hy het nooit skade berokken of gesteel van individue nie, net van banke en ander groot maatskappye. Hy het wraak gesweer vir die belediging van sy naam.
In 1893 vind Cassidy 'n nuwe vennoot genaamd Al Haines. Hulle het in Star Valley, Wyoming, weggekruip. They were captured by the law when they were found to have stolen horses in their possession. Cassidy was found guilty and was sentenced to two years in the Wyoming State Penitentiary. It would be the only time he served behind bars. He entered the prison on July 15, 1894, when he was 27 years old. He received an early release pardon by the Wyoming governor on January 19, 1896. He had to promise the governor he would never commit crimes in Wyoming in order to receive the pardon.