WOORDE WAT WEEG: Reisjoernaal | Namibië Julie 2017 (Deel V)
Vanoggend vroeg is dit propperse ontbyt by Naukluft.
Ek is op pad Swakopmund toe met Oom Aggis, die gids deur die Namib, se vader.
'n Engelse ontbyt saam met die twee Hong Kongelinge. O gedoente. Toe hulle wil uitjekkereer, blyk dit hulle het wederregtelik in die hotelletjie oorgebly en nie in die kampeerterrein nie.
En die bestuurderes eis 'n ekstra bedrag. Dit blyk egter gou dat op hul reisvorm eersgenoemde aangeteken staan en nie laasgenoemde nie.
Dit blyk die jongeling het self al die reëlings getref en dus was hy nie bewus van die subtiele verskille nie.
Ewentwel, ek slaan my oë op na die duine. Dis hoekom ek altyd belê in my reisagent, mevrou Cathy Petersen. Loop iets skeef of skuins, e-pos ek haar. Sy is my back-up op meer as een vlak.
Want reis gooi bepaald sy curve balls. Vanoggend ontdek ek 'n goggabie het in die nag gebyt. Seker 'n sandvlooi. Ek vind nêrens in my huisapteek antibiotiese salf nie. En die rooi bytmerke staan. Ek drink 'n anti-allergie-pilletjie en ontdek sunlightseep in my sak!
Ek maak dit effens nat en smeer dit oor die rooi merke.
Daar werk die boereraat soos 'n bom. Die rooi swelsel sak en ek en Oom Aggis, 'n Damara, is in die viertrek (sowat vier ure) na Swakopmund.
Die pad is woes. Bestudeer my Franse grammatikaboekie om die kop stil te hou. Bekyk die landskap en neem die gebruiklike foto's. Oom Aggis vertel van al sy wedervaringe as draaiwer. Sy oudste kind is 30 en die jongste twee. Hy het net agt seuns, brag hy.
Ek gee vir hom 'n footjie en besef hy moet na een terugry Naukluft toe - sonder lunch.
Nee beduie hy; as hulle oorslaap op 'n plek dan kry hulle kosgeld - andersins nie.
Dis ongeveer twee minute na twaalf en ons stop by die Spur wat 'n lieflike speshúl aanbied: 'n burger teen N$ 50.
Hy eet alte lekker en oom Aggis laai my af by die Strand-hotel. Hier raak ek liggies bedonnerd toe die concierge my twee tasse neem en verdwyn. Die dame by die inboektafel lyk nie bekommerd nie. Hy het dit glo net agtertoe geneem en sal dit nou-nou kamer toe bring ...
My kamera, my grimeersakkie (haha), selfoonlaaier, et al. is in 'n die klein blou sak. Ek verduidelik vir haar WAAROM ek onrustig is: sowat tien jaar gelede word 'n tas in 'n hotel in Plymouth gesteel toe ek deur Engeland reis. Die hotel trek die skouers op (dit was nie in die kamer nie) en die bustoer is nonchalant (dit was nie op die bus nie).
In transit = geen visum = en route.
Daardie tas is fakala stryt.
Die kamer in Swakop is wel lieflik.
Ek pak my klere uit, hang dit in die kas op. Twee serpe was ek uit: die rooigrond van die Namib spoel uit en 'n jean stof ek af.
'n Kamer moet nou eers my mana oorneem alvorens ek rustig raak.
Daar is 'n helikopter wat oor die Namib vlieg ($N 6 000) en 'n lugballon wat jou eweneens oor die landskap kan neem (ook teen 'n ongelooflike bedrag). Indertyd wel 'n helli geneem oor die asembenemende Victoria-valle ...
Nou beantwoord ek al die e-posse na dae se stilte in die woestyn. Knip my naels en maak my reg vir 'n wandeling deur die stad.
Dit is koud hier. Die see is onrustig. Dis winter hier. Na die hitte van Sossusvlei en die stof, is dit 'n verademing om by die kus te wees.
Ek eet vroeg in die hotel se steak house. Heel skaflik, behalwe vir 'n warm glas vir die rooi wyn ...
En dan is dit bed toe vir die combo: seevaart- & duine-trip.
Die seevaarttrip is wonderlik. Ons word 'n walvis en dolfyne beloof, maar helaas moet ons tevrede wees met 'n pelikaan, ene Lady Gaga wat haar aanmeld op die dek en al bedelend vissies kry. Dan is daar 'n Rakkertjie Rob wat swiep-swiep oor die dek. In die koue oseaan (12 grade) swem 'n hele paar. Die gids neem ons na die eiland waar daar glo 30 000 woon. Hy vertel hoe die moeders 'n suigeling moet agterlaat om kos te soek - dikwels vir twee dae - en dan by haar terugkeer is die kleinding opgevreet. Die natuurwet. Soos die wet van Transvaal ...
Ons sien blou emmers in die water. Dit blyk egter die plek te wees vir die kweek van oesters. Ingewikkeld hoe diep dit onder die water lê en net op die regte oomblik na bo gebring word en uitgevoer word na Hong Kong. En as daar een vrot oester in is, word die hele besending teruggestuur. Ons word oesters aangebied, maar ek dink dit is te vroeg vir so 'n delikatessen.
In die baai staan daar oliebore. En omdat die olieprys gedaal het, is daar geen soektog na olie nie. Die wispelturigheid van die politiek wat vraag en aanbod kan manipuleer, is welbekend.
Die rondvaart is drie ure lank en goed vir die gemoed.
Hierna is dit duine toe op 'n viertrek met 'n nuwe gids. Hy is 'n behendige bestuurder wat ook veel weet van die natuur en die ekologiese veranderinge van die kusgebied. Hy wys kaarte om te verduidelik hoe die kuslyn verander het. Hier het 'n huis gestaan eens op 'n tyd; nou is daar net 'n paar stukke hout ....
Die huis is begrawe onder sand.
Ons ry terwyl dit hoogwater is en moet koes-koes om 'n brander te mis teen 'n duin. Dan is dit opwaarts. Die Duitsers kreun van plesier en vrees.
Jouissance in sy oorspronklike sin van die woord. Dan beweeg ons na bo en weer - na 'n klein asemophou - skielik na onder.
Onder grom die duine.
"Dit is 'n Landrover-begraafplaas hierdie," spot die gids. Want as jy nie reg mik en trap en ratte bemeester nie, is dit sokke tyd.
Ons stop vir 'n versnapering. Onder 'n duinplant sien ek streepmuise rondharloop. Die gids voer hulle kaas. Dit is opvallend hoe die gidse op die seevaart en by die duine die wilde diere voer.
'n Kleingecko, vertel ons gids, kom ook uit en eet 'n chippie uit sy hand soos 'n hondjie.
Dus op een dag op 'n katamaran en in 'n viertrek.
Ons ry by die klein monument verby in Walvisbaai: die Rynse kerk wat ingevoer is uit Duitsland.
'n Belangrike troop om hierdie land te verstaan wat steeds die Duitse kultuur erken.
Labels: 2017, Joan Hambidge, Namibië, Reisjoernaal, Swakopmund