Hoe wette in Groot-Brittanje gemaak word - Daarbenewens - 2021
Hoe wette in Groot-Brittanje gemaak word
In Groot-Brittanje word wette in die parlement by Westminster uitgevaardig. Die wetgewende status daarvan maak die Parlement van Groot-Brittanje die belangrikste wetgewende liggaam - hoewel die Walliese Vergadering en die Skotse parlement wel wetgewende vermoëns het. Dit is egter moeilik om te skat wat die impak van die wetgewing deur die Europese Unie op toekomstige jare sal wees. Tot op hede het die meeste EU-wette wat die Verenigde Koninkryk (en ander lede van die EU) opgelê is, omgewingsvraagstukke betrek. Sommige politieke partye in die Verenigde Koninkryk, soos die Britse onafhanklikheidsparty, vrees dat die EU sy net sal verbreed met betrekking tot gebiede waar dit wetgewing sal instel. Die tyd sal leer.
In die Verenigde Koninkryk is daar vyf soorte wetgewing wat deur die Parlement oorweeg word. Hierdie is:
Wetsontwerp op private lede
Staatswetsontwerpe beliggaam die regeringsbeleid en 'n Minister stel dit voor. Die grootste deel van die tyd van die Parlement word deur hierdie soort wetsontwerpe gebruik. Aangesien die huidige regering so 'n groot parlementêre meerderheid het, is dit byna seker dat alle regeringswetsontwerpe in die wet aangeneem sal word (hoewel sommige op die pad gewysig kan word).
Individuele LP's van enige politieke party (of 'n portuurgroep) kan 'n wetsontwerp op private lede instel. Dit het selde 'n kans om reg te word, aangesien te veel van die tyd van die Parlement met regeringswetsontwerpe gebruik word. As gevolg hiervan kry die parlement min kans om die wetsontwerpe oor private lede te bespreek, laat staan ​​nog daaroor te stem.
Privaatrekeninge word bevorder deur organisasies wat spesifieke magte wil hê. Hierdie tipe wetsontwerp word ingestel na 'n versoekskrif deur die organisasie wat wil hê dat die wetsontwerp 'n wet moet word. Dit ly gewoonlik dieselfde lot as wetsontwerpe vir private lede - wat beëindig is as gevolg van die konsentrasie van die parlement op regeringswetsontwerpe.
Hybrid-rekeninge is baie skaars. Die regering of backbenchers stel hulle voor. Dit is 'n mengsel van private en openbare rekeninge en dit kom voor as iemand of ander mense anders behandel sal word as ander.
Statutêre instrumente is reëls wat kragtens bevoegdhede vervat is in 'n Parlementswet. Aangesien dit van primêre wetgewing afkomstig is, staan ​​dit ook bekend as sekondêre wetgewing.
Die idee vir 'n nuwe wet kan uit verskillende bronne kom:
1) 'n Belofte vir die verkiesingsmanifes;
2) 'n staatsdepartement nadat 'n verkiesing gewen is;
3) Die invloed van drukgroepe;
4) Die invloed van kundiges binne hul vakgebied;
5) In antwoord op 'n EU-richtlijn.
Die kabinet moet elke parlementêre jaar besluit wat hy wil doen rakende wetgewing daardie jaar. As sodanig moet dit prioritiseer wat hy wil - hoewel dit versigtig moet wees vir beloftes wat aan die publiek gemaak word. 'N Parlementsitting duur nie een kalenderjaar nie. Met verlengde uitsettings sit die parlement eintlik minder as twaalf maande. Die regering het elke parlementsjaar tyd vir hoogstens twintig groot wetsontwerpe. Aangesien hierdie die grootste deel van die tyd van die Parlement opneem, is daar weinig tyd oor vir die wetsontwerpe vir private lede ens.
Die wetgewing in die parlement word gedryf deur wat gesê word in die Queen's Speech wat die parlement tradisioneel in November open. Sodra 'n besluit deur die regering geneem is om die vorm van wetgewing in te stel wat hy wil, vind 'n potensieel ingewikkelde proses plaas voordat die wetsontwerp in werking tree.
Die eerste proses is een van formulering. Dit is eintlik om te besluit wat in die wetsontwerp vervat gaan word. Beide ministers en staatsamptenare tree namens die regering op. Trouens, in baie gevalle word die besonderhede van 'n wetsontwerp aan kundiges binne 'n staatsdiensafdeling oorhandig wat daar is om vir die regering te werk. Parlementsadvokate (regeringsadvokate) is verantwoordelik vir die opstel van die wetsontwerp.
Voordat woorde op papier geplaas word, vind 'n periode van konsultasie plaas. Daar word óf 'n 'Groenskrif' óf 'n 'Witskrif' gepubliseer en lede van die publiek word uitgenooi om kommentaar te lewer oor toekomstige wetsontwerpe met behulp van hierdie koerante as 'n basis vir bespreking en kontak met hul LP as hulle van mening is dat dit nodig is.
Wat is die verskil tussen 'n Witskrif en 'n Groenskrif?
'N Groenskrif is 'n verkenning wat ontwerp is om bespreking onder 'n wye gehoor te stimuleer. 'N Witskrif is 'n verklaring waarheen die regering wil gaan in die sin dat dit redelik definitief is in wat hy dink nodig is. As die kwessie baie oop is, kom 'n groenskrif gewoonlik voor 'n witskrif om voorsiening te maak vir 'n uitgebreide debat oor die kwessie. Een enkele uitgawe kan sowel 'n Groen as 'n Witskrif daarop laat uitgereik word, sodat die publiek 'n insig kan hê in wat die regering wil hê, maar ook toegang het tot 'n dokument wat 'n verskeidenheid argumente bied.
As die regering wil hê dat 'n wetsontwerp moet aanneem, is dit in hul belang om te verseker dat al die gebiede wat ontleed moet word, is. Daarom word uitgebreide konsultasies gevoer om te verseker dat wat die regering wil hê, tot stand kom. Vir 'n wetsontwerp wat deur die regering as belangrik geag word, word baie groepe geraadpleeg: kundiges, tesourie-amptenare as daar groot monetêre implikasies is, veral vakbondleiers, as daar werkskwessies op die spel is, LP's, handelsorganisasies, ens.
Om volledige openbare raadpleging moontlik te maak, kan 'n wetsontwerp gepubliseer word om die publiek (en die parlementêre opposisie!) In staat te stel om te sien wat die effektiewe finale daad kan wees. Voor 1997 was dit baie skaars om 'n wetsontwerp in konsepvorm vry te stel. Sedert 1997 het dit egter al hoe meer algemeen geword. In een opsig word hierdie proses gesien dat die regering meer reageer op die mense en die mense die geleentheid gee om die regering teenoor hulle verantwoordelik te maak eerder as andersom.
Eers nadat 'n wetsontwerp deur die ministers opgestel en ooreengekom is, gaan dit na die House of Commons vir die eerste lesing.
Na soveel voorbereidende werk kan die wetsontwerp wat voor die Volksraad gaan, nie as 'n 'ruwe konsep' beskou word nie. Dit is baie meer as dit. Selfs in hierdie oënskynlik vroeë stadium van sy 'lewe' is die wetsontwerp wat die regering wet wil word. As 'n regering 'n groot parlementêre meerderheid in die Parlement het, word 'n wetsontwerp, selfs tydens die eerste lesing, gereeld relatief gemaklik aanvaar (as daar aanvaar word dat dit nie 'n kontroversiële een is nie) en met min, in elk geval, wysigings daaraan.
Die eerste lesing is die eerste keer dat 'n wetsontwerp voor die Huis self gaan. Die eerste lesing is in werklikheid wanneer 'n wetsontwerp ingestel word, waarna die wetsontwerp in druk geplaas word. Alhoewel die titel "First Reading" die beeld van 'n groot parlementsgebeurtenis aanlok, is dit eintlik die teendeel omdat niks eintlik anders gebeur as die feit dat 'n wetsontwerp voor die parlement gaan nie. Aangesien die wetsontwerp op die oomblik nie in 'n gedrukte formaat is nie, kan die parlementslede weinig daaraan doen om die inhoud te beoordeel, ens. Van hierdie suiwer formele inleiding kry die wetsontwerp dan 'n tweede lesing.
Teen die tyd van die tweede lesing het die parlementslede toegang tot die detail van die wetsontwerp, en dit is in die tweede lesing dat die parlementslede die kans het vir 'n uitgebreide bespreking oor die meriete van 'n wetsontwerp of andersins. Gewoonlik, hoewel nie uitsluitlik nie, word 'n parlementsdag aan 'n Tweede Lees oorgedra, wat gewoonlik ooreenstem met ongeveer ses uur bespreking. Daar is bekend dat meer kontroversiële wetsontwerpe drie dae van die parlementêre tyd gegee is - ongeveer agtien uur.
Tradisioneel open 'n minister van Justisie 'n tweede lesing terwyl sy / haar teenoorgestelde nommer op die Opposisiebankies antwoord. Van hier af neem die parlementslede van die parlementslede deel aan die debat. As dit kom by die sluiting van die Tweede Lees, doen die betrokke minister dit. Die debat in die Huis word beheer deur óf die Speaker van die Adjunkspeaker. Omstrede wetsontwerpe kan tydens die tweede lesing tot stemming oorgaan. Dit is bykans seker dat 'n regering met 'n ordentlike parlementêre meerderheid dit sal wen, aangesien die wetsontwerp voorstel wat die regering wil hê en die party-sweep sal verseker dat 'n gladde stemming plaasvind. Van die tweede lees af beweeg die wetsontwerp na die Komiteestadium.
Die komiteestadium is waarskynlik die deeglikste ondersoek van die wetsontwerp. Hierdie ondersoek word gedoen deur 'n staande komitee wat bestaan ​​uit 18 tot 25 MP's. Die getal per politieke party word bepaal deur die sterkte van elke party in die House of Commons. Met 'n groot parlementêre meerderheid het die Arbeidsregering 'n goeie verteenwoordiging in sulke komitees. Die Minister verantwoordelik vir die wetsontwerp is saam met junior ministers in die komitee. Die minister van opposisie is ook saam met sy / haar junior ministers in die komitee. Daar is twee sweepplekke in die komitee - een van die regering en een wat die opposisie verteenwoordig. Die ander plekke in die komitee bestaan ​​uit LP's van beide kante van die Huis. Hulle word geag 'n kundigheid te hê in die aangeleentheid wat bespreek word en kan sodanige kundigheid na die gedetailleerde bespreking wat op die Komiteestadium plaasvind, bring.
Die aantal kere wat 'n staande komitee vergader, word bepaal deur die belangrikheid van die wetsontwerp. 'N Groot wetsontwerp op die regering kan 'n aantal vergaderings vereis (tussen 10 en 12 is gewoonlik) oor 'n periode van ses weke. Omstrede wetsontwerpe het egter langer tyd in beslag geneem. 'N Staande komitee word onder voorsitterskap van 'n senior agterspeler van weerskante van die Huis gehou. Sy / haar taak is om onpartydig te bly gedurende die komiteestadium. Wetsontwerpe wat waarskynlik weens hul kontroversiële aard tyd sal neem, mag twee voorsitters hê - een van die regering en een van die opposisie.
Wat doen 'n staande komitee?
'N Staande komitee beoordeel en keur elke klousule van 'n wetsontwerp goed. Dit bespreek nie die algemene doel van 'n wetsontwerp nie. Elke lid van 'n staande komitee mag 'n wysiging van klousules in die wetsontwerp voorstel.
Die regering hoef nie wysigings te aanvaar nie, en ten spyte van die insette van 'n staande komitee, kan 'n wetsontwerp ná die komiteestadium dieselfde wees as ten tyde van die tweede lesing. Regerings met 'n groot parlementêre meerderheid en met 'n gedissiplineerde sweepstruktuur kan allesbehalwe waarborg dat daar oor die wetsontwerp gestem sal word. 'N Regering kan wel wysigings aan 'n wetsontwerp aanvaar, bloot omdat 'n staande komitee moontlik 'n verbetering voorgestel het wat die regering eenvoudig nie' gesien 'het nie. Die bevoegdheid om dit te doen berus by die regering en nie by die Staande Komitee nie. Sommige het aangevoer dat hierdie regeringsmag 'n staande komitee en sy werk oortollig maak.
Hierdie prosedure is egter 'n fundamentele deel van die parlementsopset en word gesien as deel van die demokratiese struktuur van die Parlement en 'n versekering teen regerings wat doen wat hulle wil doen. Staande komitees dien as 'n reservoir van kundigheid as wat konstruktief deur 'n regering gebruik kan word - al is dit net dat dit 'n wetsontwerp in kliniese besonderhede kan bespreek en wysigings voorstel wat volgens die Komitee die wetsontwerp sal verbeter.
'N Regering kan geringe wysigings aan 'n wetsontwerp aanvaar. Groot veranderinge is 'n ander saak. Dit sal moontlik net op 'n regering gedwing word as voldoende regeringsagentskapers met die opposisie saamstaan. In hierdie scenario sal die regering moontlik gekonfronteer word met die verleentheid dat sy wetsontwerp in die Huis verslaan word. Dit sou duidelik die outoriteit daarvan ondermyn. Met die huidige groot parlementêre meerderheid van die Blair-regering in 2003, is dit uiters onwaarskynlik dat dit sal voorkom.
Soms kan die stadium van die Staande Komitee uitgebrei word. Dit word gedoen wanneer hierdie ondersoek van 'n wissel 'op die vloer' afgelê word. Dit is wanneer a Komitee van die Hele Huis word byeengeroep om alle LP's die geleentheid te gee om hul mening oor 'n wetsontwerp te lug. Dit gebeur selde aangesien dit 'n tydrowende proses is. Groot finansieringswetsontwerpe en voorgestelde grondwetlike veranderings het daartoe gelei dat komitees van die Hele Huis in die verlede ingestel is.
Die hele komiteestadium is bedoel om 'n deeglike ondersoek van 'n wetsontwerp te wees, en dit is die langste deel van die proses. Sodra dit geëindig het, gaan die proses oor na die Verslagstadium.
Hierdie stadium staan ​​ook bekend as 'Die oorweging'. Dit is 'n gedetailleerde ondersoek van die wetsontwerp deur alle LP's, insluitend wysigings, indien dit in die komiteestadium voorgestel is. Nuwe wysigings kan op hierdie stadium ingestel word. Dit word gewoonlik deur die regering gedoen na aanleiding van wysigings wat in die komiteestadium voorgestel is. Op hierdie manier kan die regering beweer dat hulle geluister het na die voorgestelde wysigings aan 'n wetsontwerp. Daar kan ook beweer word dat hy steeds die wetsontwerp beheer, aangesien dit die wysigings voorgestel het! Die Verslagstadium kan van 30 minute tot 'n paar dae duur. Van hier af is die rekening terug vir die Derde Lees.
Die Derde Lees is die laaste deel van die debat rakende die wetsontwerp in die House of Commons. LP's bespreek die algemene inhoud van die gewysigde wetsontwerp. Van hier af beweeg die rekening outomaties na die House of Lords.
Onder die huidige struktuur werk die here op 'n groot mate dieselfde as die House of Commons. Die eerste lesing in die here is, soos in die Commons, 'n formele inleiding. 'N Groot debat oor die wetsontwerp vind tydens die Tweede Leesstuk plaas. Die here volg steeds die patroon van die Commons met 'n komiteestadium, gevolg deur die verslagfase en daarna 'n afsluiting van die derde lesing.
Alhoewel daar baie ooreenkomste is in die manier waarop albei huise aangaan met betrekking tot die manier waarop rekeninge deurgegee word, is daar ook 'n aantal belangrike verskille.
Die stadium van die heerskomitee word gewoonlik op die vloer van die here gehou. Op hierdie manier kan enige eweknie wysigings voorlê en kommentaar lewer oor die wetsontwerp. Wysigings kan aangebring word in die here tydens die derde lesing. Dit word gewoonlik gedoen om die wysigings wat die regering ooreengekom het om aan die wetsontwerp aan te bring, duidelik te maak.
As daar in die here vir die wetsontwerp gestem word, word dit onmiddellik vir Royal Assent gestuur. As daar egter enige wysigings in die here aangebring is, word die wetsontwerp aan die Commons teruggestuur, wat elke wysiging wat die here gemaak het, bespreek. Die Commons kan:
Aanvaar die wysiging Wysig die Here se wysiging Vervang 'n Lords-wysiging volledig met een van sy eie Verwerp 'n wysiging van die Here.
As een van die laaste drie in die Commons gedoen word, sal die wetsontwerp na die here terugkeer met 'n uiteensetting van die rede waarom die regering die stappe gedoen het. Dit is 'n 'redesverklaring'. Die here kan dit aanvaar en die rekening deurgee. Dit kan egter ook die 'motivering' verwerp. As dit gebeur, gaan die betrokke wysigings (en daarom die wetsontwerp self) na en van die Commons en Lords totdat 'n aanvaarbare kompromie bereik word. As beide huise nie saamstem oor hul verskille nie, sterf die rekening. Dit is 'n uiters seldsame gebeurtenis en het slegs sedert 1945 baie gereeld gebeur.
Daar is twee groot beperkings op die vermoë van die Here om 'n wetsontwerp dood te maak.
1) Die here mag 'n wetsontwerp nie langer as een parlementsitting uitstel nie. 'N Wetsontwerp wat in die een sitting in die Lords verloor is, maar dan in die volgende parlementsitting deur die Commons goedgekeur is, sal outomaties die koninklike toestemming ontvang ongeag of die here dit in daardie sitting teengestaan ​​het.
2) Die here hanteer geen "geldrekeninge" nie. Dit gaan sonder bespreking deur die here.
Hierdie teoretiese vermoë van die here om 'n wetsontwerp dood te skiet of selfs om dit te verhoed, het 'n groot grondwetlike kwessie uitgelig.
Vir sommige dien die here as 'n versekering teen 'n oorheersende regering wat in die Commons gesetel is. Diegene in die here is gewoonlik ouer as die parlementslede en het die wêreldse ervaring (meestal van die politiek) om 'n positiewe inset te lewer in die maak en skep van nuwe wette. Hul ervaring is gewoonlik groter as die meerderheid van die LP's in die Commons en hul waargenome wysheid is 'n broodnodige stabiliserende faktor in die Britse politiek.
Vir ander is die here 'n onverkose en derhalwe 'n ondemokratiese relikwie uit 'n ander tyd wat die hele konsep van verteenwoordigende demokrasie ondermyn. As 'n verkose regering dus besluit om 'n sekere beleid te volg, gee die verkiesing die reg om dit te doen - en die here het geen reg om in te gryp in hierdie proses nie.
Die huidige geprojekteerde hervorming van die here word nog oorweeg. In Februarie 2003 het Tony Blair aangevoer dat 'n ten volle aangestelde heer 'n dwarssnit van kundiges in die tweede kamer kan aanstel. Sulke kundiges sal die regering se wetsontwerpe ernstig ondersoek, en die samelewing in die geheel sou hierby baat vind. Hierdie benadering is deur baie kritici gekritiseer wat meen dat 'n aangestelde heer bloot die regering wat die regering wil hê, sou laat slaag en dat dit geen enkele ondersoek aan die regering se wetsontwerpe sou bied nie. Een van die belangrikste kritici van 'n aangestelde heer was die destydse leier van die Huis, Robin Cook, 'n lid van die kabinet, wat bedank het oor die regering se besluit om Irak aan te val.
Na die eerste lesing, tweede lesing, komiteestadium en derde lesing in die Commons en die insette deur die here, is 'n wetsontwerp (indien dit deur al die fases geslaag is) gereed vir die koninklike instemming.
In hierdie proses gee die monarg formeel toestemming tot die wetsontwerp, sodat dit 'n daad en 'n deel van die landreg word. Die koningin gebruik Normandies Frans as deel van die tradisie - "La Reyne le veult" ("Die koningin wil dit hê"). Die laaste keer dat die monarg geweier het om Royal Assent te gee, was in 1707 saam met koningin Anne. Dit is allesbehalwe onmoontlik om 'n situasie voor te stel waarin die Koningin sou weier om Royal Assent te gee aan 'n wetsontwerp wat deur so 'n deeglike ondersoek gedoen is. So 'n weiering sou 'n groot grondwetlike krisis veroorsaak.
'N Handeling bevat gewoonlik 'n datum of datums in die teks wanneer dit geïmplementeer sal word (of wanneer dele daarvan geïmplementeer sal word as dit 'n meervoudige handeling is). Sommige handelinge het 'n aanvangsbevel om dit, of dele daarvan, te aktiveer. Die implementering van die wet beteken dat dit vanaf daardie datum deel uitmaak van die grondwet.
In Groot-Brittanje word wette in die parlement by Westminster uitgevaardig. Die wetgewende status daarvan maak die Parlement van Groot-Brittanje die belangrikste wetgewende liggaam - hoewel die Walliese Vergadering ...