"Despair and traffic" — alternatief
Foto via BereaMail.
Ek en my vrou het onlangs van Bloemfontein af Pretoria toe getrek. Dit is myns insiens in alle opsigte ŉ reuse verbetering; ons is nader aan vriende en familie, daar’s meer om te doen, dis meer boomryk, die munisipaliteite steek waaragtig hand uit die mou...
Een ding wat my wel onderkry, is die spitsverkeer tussen bly- en werksplek. Om so in die verkeer te sit gee mens baie tyd om bietjie jou musiekluister-skedule by te werk, verwronge vorms van meditasie toe te pas en introspeksie te doen. Deur laasgenoemde kom ek ander dag tot die besef dat die spitsverkeer self nie inherent boos is nie – my gat se deksel is die ontstaansrede daaragter.
Daar is daagliks ongelukke op die N1, waarmee ek tussen werk en huis pendel. Elke dag dieselfde resultaat as gevolg van ŉ handvol veranderlike, maar verwante, redes: die bestuurder se ongeduld, die bestuurder se onbevoegdheid (lees: het nie ŉ lisensie nie), die bestuurder se onverskilligheid, die bestuurder se verhewendheid bo of onkunde van die nasionale padwette en -regulasies.
Nog erger, ons elkeen maak onsself daagliks aan ten minste een van hierdie oortredings skuldig. Nie net op die snelweg nie – wel daar ook! – maar ook soos ons ŉ alledaagse weg deur die lewe baan. Ons is vinnig om vir die ander ou toeter te blaas, vinger(s) te wys en te (ver)vloek, maar is heeltemal uit die veld geslaan en verontwaardig wanneer dit met ons gebeur.
Dié gedagte hou verband met doen-aan-ander en haal-eers-die-balk-uit-jou-eie-oog, maar hierdie begrippe is waarskynlik eenvoudig te geyk om nog enige waarde te hê. Eenvoudig gestel word individualiteit, en die hengse waarde wat ons daaraan heg, vandag oordryf – en uiteindelik is dit tot ons eie nadeel.
In ons daaglikse stryde van ek teen die wêreld, ek teen hulle, vergeet ons dat “ek” deel van “hulle” is. Vir iemand anders, vir ŉ ander “ek”, is ek daardie gewraakte “hulle”. Vir elke ou (of vrou) wat ek as poephol uitkryt omdat hulle oënskynlik nie kan bestuur nie, is ek vir iemand anders ŉ onbeholpe swaap wat nie op die pad hoort of my lisensie verdien nie.
Uiteindelik is ek eintlik maar ŉ redelike klein deel van die groter geheel – en is dit goed so. Sosiale media het ons oortuig dat ons almal spesiaal en belangrik is, die ster in ŉ internasionaal uitgesaaide verwerking van ons lewens. In werklikheid is ons eintlik glad nie so uitsonderlik nie; ons is almal maar min of meer dieselfde, min of meer mens. Ongeag jou etniese herkoms, taal, kultuur – noem maar op – deel ons almal die groot gemene deler van mens-wees.
Hoe sal die wêreld daar uitsien as ons kan wegkom van hierdie selfingenome, oorverhewe individualiteit? As “ek” en “hulle” toenemend deur “ons” vervang word? As ons meer begrip vir ons mede-(lewens)padgebruikers toon, en in die proses meer begrip vir onsself losmaak – omdat ons besef dat ons presies dieselfde foute het en maak as diegene waarmee ons die snelweg deel. Soos die Britse punk-duo Slaves dit het: “You’re not stuck in traffic, you are traffic. Move!”