Tuberkulose | Health24
Posted by: Jenna | 2011/11/30
Is getoets en is sensitief vir die TB medikasie. Nogtans het ek na 5 weke nogsteeds bakterie in sputum. Hoekom is dit so? Is bang ek steek mense aan.
Tuberkulose behandeling word ten minste vir ses maande voorgeskryf. Op medikasie, neem dit 2 tot 4 weke om nie oordraagbaar te wees nie. Die bakterie sal te sien wees in sputum, aangesien jou behandeling nog in vroee stadium is. Eendag deur Ronel Janse van Vuuren | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Projek: PROJEK – KRUISPAD (2015-06-10 tot 2015-06-23)
Aantal woorde: 3467
Datum gepubliseer: 22 Jun 2015
My liewe vriendin.
Vir een of ander rede kry ek nie vir Zed uit my kop nie. Dis nie asof ons mekaar nou net ontmoet het en ek die natuurlike nuuskierigheid openbaar van “ek wonder waar kom hy vandaan” en “wie was sy vriende” en “wat wil hy eendag doen” nie. Ek en Zed het basies saam groot geword, ons ken mekaar al van die eerste dag van graad een af! Ons ken mekaar se likes en dislikes,ons weet wanneer om te vat en wanneer om te los, dis nie asof ons absolute vreemdelinge is nie – ons is dan beste pelle! Nou hoekom kry ek hom nie uit my gedagtes nie?! Wel, die saak staan só: ek het onlangs uit ‘n sticky relationship gekom wat my baie onseker van myself gelaat het en Zed was daar vir my. Hy was die een wat my deur die donker ure van die nag gehelp het. Hy was die een wat my Vrydagaande uitgeneem het sodat ek nie alleen moet sit en mope nie. Hy was die een wat my twyfel en vrese weggepraat en weggegooi het in die see van vriendskap, wat my getroos het wanneer ek onbedaarlik begin huil het oor niks... Ek kon hom alles vertel. Alles behalwe... Nee. Dis nie nodig om slapende honde wakker te maak en ou koeie uit die sloot te grawe nie. Nou hoekom vertel ek dit alles vir jou? Dis nie asof ek nodig het om vir enigiemand te vertel nie... Maar ek wil jou help, net vir ingeval jy ook vir jou beste vriend val en nie weet wat om te doen nie.
Dis my graad elf jaar en dis middel Junie – winter. Winter is my gunsteling tyd van die jaar. Vreemd,né? Maar dis nie so weird as jy my redes daarvoor verstaan nie. Winter is die gras verdor en bruin; die bome kaal gestroop voor son en wind; alles is in rus... Die lug is ‘n pragtige dowwe blou en die son se strale is fel vroeg in die dag... Dis winter om my, maar in my hart is dit lente. Lente is die seisoen van nuwe lewe, nuwe groei, nuwe liefde. Ek is verlief op die leadsinger van ‘n band in my skool. ‘n Punk-rock band. Edwin – aka Ed – is alles wat ek in ‘n ou soek. Hy is good looking met sy donker hare en donker oë; ‘n kunstenaar; slim en hy is absolutely crazy oor my! Dis mos al wat belangrik is, of hoe? Net jammer hy’t die gewoonte om my te ignoreer wanneer ek hom nodig het en te verwag dat ek moet spring wanneer hy my nodig het... Maar, oh well, dis seker maar hoe dit gaan in meeste verhoudings – gee en neem en gee en... niks! Hoekom het ek so ‘n leemte in my?
Dis Augustus en lente is om die draai. (Ek glo mos dat somer en winter elk uit vier maande bestaan en herfs en lente uit twee maande elk. Dus is lente net September en Oktober en herfs is net Maart en April.) Ek weet dis vreemd, veral vir iemand wat sê hulle is allergies vir lente, maar ek sien nogal uit na dié jaar se lente. Ed wil hê ek moet meer flashy aantrek om my beautiful bod af te show en met die koue van die winter is ek kapabel en kry longontsteking wat vir Ed net nog kwater gaan maak. (Hy is kwaad vir my omdat ek nie saam met sy band kan gaan toer in die Oktober reses nie.) Ek het onlangs ‘n wilde shopping spree gehad om my wardrobe aan te vul vir my behoeftes as Ed se girl. Daar is soveel dinge wat ek nodig gehad het om by my nuwe image as ‘n-punk-rock-chick-wat-die-leadsinger-van-die-band-date te pas, dat my kredietkaart uitgemax is. My pa gaan freak wanneer hy die rekening kry. Ek gaan seker vir ‘n jaar lank gehok word... Wel, as dit my ‘n bietjie rus en vrede kan besorg, hoekom nie? Wat dink ek?! Van wat wil ek nogal rus en vrede hê?! Ek het ‘n wonderlike boyfriend en great pelle, wat wil ek meer hê? ‘Respek’, fluister iets in my gedagtes.
Ek is nou al so keelvol vir die live shows elke flippen naweek dat ek van my verstand gaan afraak – en gou ook. In Augustus wou ek na ‘n paar skole – insluitend my skool – se revue gaan kyk het. (Ek’s mos ‘n revue freak.) Maar dink jy mister-high-and-mighty-leadsinger het saam met my gaan kyk?! Never! En, kry dit, hy het my verbied – ja, verbied!- om dit alleen te gaan kyk of saam met my vriendinne! What an ass. So hier sit ek in die middel van Oktober, nies myself half dood en is weereens oppad na ‘n stupid battle-of-the-bands. En dink jy ek geniet dit? Dalk sou ek as ek kon kies wat ek aantrek en waar ek sit en saam met wie ek die show gaan kyk. Maar nee. Ek is die puppet en Ed is die puppetmaster. My vriendinne kan nie glo ek sit nog op met sulke nonsens nie. Ek sou ook nie dit van myself kon glo as iemand dit vir my ses maande terug gesê het nie. Maar ek is gehook. Ed en dit wat hy aan my doen en my laat voel, is soos ‘n drug wat sy kloue in my het. Ek kan nie wegkom nie. Ek is addicted. Addicted to what? Seerkry en punishment en vernedering en emotional terror en emotional abandonment. Net emotional abondonment? Los hy my nie partykeer fisies ook alleen sodat ek vir myself moet fend nie?
Okay. Ek admit dit – ek is uitgebrand. Om nie vir Ed teleur te stel nie, het ek die 10kg’s afgeskud wat hy ‘voorgestel’ het ek moet. Ek het uitgesak met my skoolwerk – ek is nie naby die top tien wat ek eens op ‘n tyd nagestreef het nie. Maar dit faze nie vir Ed nie – hy date sy mooi trophy, hy soek nie ‘n slim trophy nie en dis hoe hy dit in elk geval wil hê. ‘n Girl wat saam met my op skool is is gister dood – hulle sê dit was haar hart. Swak hart? Nee, overworked. Sy was anoreksies. En nou is sy dood. Is ek anoreksies? Ek eet tog – oats vir ontbyt, gestoomde stukkie vis en slaai (sonder slaaisous!) vir middagete en ‘n kwart koppie muesli met ‘n bietjie jogurt vir aandete. Ek draf elke oggend tussen vyf en ses. Ek is fiks en tog voel ek nog ‘n bietjie vet. My beste vriendin – San-Marí - sê ek’t ‘n skroef êrens los. Ed sê ek gaan vetter word as ek so baie sjokolade eet – maar hy dra dan tjoklits (wat hy verwag ek moet eet) aan as hy witvoetjie soek omdat hy besef het hy het êrens aangejaag! Ek sit tussen ‘n moerse rots en ‘n harde plek. Ek is so deurmekaar. Is ek vet of gaan ek doodgaan van anoreksia? (Ek is 1.6 m lank en weeg net 45 kg – wat dink jy?)
Dis nou November – somer is om my. Voëltjies tjirp en bytjies brom en die soel somer hitte omvou my, maar in my hart is dit winter. Ek wou dit nie vroeër erken het nie, maar ek ís anoreksies en duidelik sielsiek. Wat kan ek doen? Ek besef ek leef vir maande al nie naby my Skepper nie – maar hoe kon ek as ek die duiwel se seun date? Ek weet ek moet uit hierdie verhouding kom, maar hoe? Ek sukkel om te bid – ek’s uit oefening uit. Buiten dit, is daar ‘n tien voet dik muur wat sky high is wat tussen my en God staan. ‘n Muur wat bestaan uit stene van leuens en seks en dwelms en wat gebind word deur die sement van haat – self hatred veral. Hoe gaan ek uit hierdie gat kom wat ek vir myself help grou het? (Ek is tog nie onskuldig in hierdie hel waarin ek my bevind nie. Dis my lust vir Ed en glory wat my hierin beland het.) As daar tog net ‘n engel is wat dit sou wil waag om hier na my te kom waar angels fear to tred. Miskien sal ek dan gered kan word...
Dis middel November en ek dink ek het ‘n break through gehad. Ek het vir Zed ge-sms. Niks meer ernstig as: “Help my, Zed. Ek sit vas in ‘n wêreld waar ek nie wil wees nie. En ek het niemand wat ek vertrou om my te help nie. Ek weet nie eens of ek werklik dit verdien om gehelp te word nie...” Duidelik het hy nog nie enige response getoon nie. Ek en Ed gaan weer vannaand na ‘n show kyk – vir ‘n change nie sy band nie – en ek moet nou regmaak. Ek voel soos ‘n zombie. Ek weeg nou net 40kg’s. My jeans, wat eens op ‘n tyd so styf gesit het dat ‘n belt net nog an accessory was, het deesdae ‘n belt nodig om bo te bly. Ed lyk asof hy die nuwe lyf waardeer. Miskien was ek vroeër net te pessimisties oor ons verhouding...
Ek is so moeg na vannaand se show. Gewoonlik kan ek tot laat in die nag party, maar dis nou skaars middernag en ek is poot uit. Dalk is dit omdat ek nie aandete gehad het nie. (Ek het vergeet om muesli en jogurt te koop. My ouers los my om die kruideniersware te koop. Weet nie werklik hoekom nie. Hulle hoop seker dat ek verlief sal raak op ‘n gerookte hoender en dit dan – been en al – sak verslind. Ek vermoed hulle weet hoe ek so drasties gewig verloor het. Maar hulle vra nooit nie...) My selfoon – wat Ed aandring ek by die huis los wanneer ons uitgaan, want niks gaan mos met my gebeur terwyl ek saam met hom is nie en die keer toe ek wel my selfoon saamgevat het het so baie ongelukkigheid veroorsaak dat ek dit van toe af net by die huis gelos het – wys dat ek twaalf missed calls het, vier sms’e en ses voicemails. En almal is van Zed. Ek het hom toe gebel en hy het geantwoord. Hy het met my gepraat om my deur die nag te kry en hy het my aangeraai om nie Ed se oproepe te ontvang of sy sms’e te antwoord nie. Hy’t gesê hy weet hoe moeilik dit vir my gaan wees, maar met sy hulp en baie hulp van Bo sal ek hier deur kom.
In die begin was dit baie moeilik gewees om weg te bly van Ed af, baie aande wou ek hom net bel om te hoor hoe dit gaan of om sommer net sleg gesê te word... Maar meeste van die tyd het ek eerder dan vir Zed gebel – al is dit 2 uur in die oggend! Toe ek vir hom gesê het dat ek Vrydagaande dread omdat ek heeltyd wonder wat Edwin doen en dan sleg voel omdat ek nie by hom is nie, het Zed dadelik besluit om my elke Vrydagaand uit te vat – al is dit net fliek toe of om saam aandete te eet. Hy het my ook gedwing om slaaisous saam met my slaai te eet en twee vrugte elders in die dag. Sodoende het hy my gehelp om 10 kg op te tel wat my liggaam broodnodig gehad het. Ed het my ‘n paar keer gekontak, my selfs gedreig as ek hom los hy iets vreesliks aan my sal doen, maar nadat Zed my foon geantwoord het en vir Edwin mooi vertel het dat hy geen claim meer op my het nie, het Ed my uitgelos. Dinge gaan great. Ek is meer gelukkig as wat ek in maande was. En dis alles te danke aan Zed. My beste vriend – Zed...
Ek is nou 55kg – ‘n goeie gewig vir my lengte. Ek kry nie meer nagmerries oor my lewe nie. Ek het nie meer ‘n fix of agony nodig nie en ek kan weer my kop omhoog hou. Maar ek het ‘n nuwe drug. Sy naam is Zed. Zed my held. Zed my gaurdian angel. Zed wat my weer leer bid het. Zed wat my lewe weer vrolik gemaak het. Zed wat elke gedagte van my in beslag neem. Zed wat my hart in die palm van sy hand hou... Hy’s my beste vriend, hoe kan ek eens daaraan dink om hom met my te probeer opsaal meer as wat hy reeds is?! Zed is ‘n eerlike, opregte mens wat nie nodig het om baggage soos ek te hê nie. Ek wil hom ook nie besmet met my nie. Besmet? Dis dalk ‘n bietjie kras, maar ek is used goods. Geen ordentilike ou sal ooit iets met my – Edwin se oorskiet – iets te doen wil hê in ‘n romantiese sin nie. Maar hoe gaan ek lewe sonder om vir Zed te sê dat hy elke asemteug die moeite werd maak. Hoe kan ek aangaan om te lewe terwyl Zed my hart in sy hand hou en weier om dit vir my terug te gee – selfs onwetend. Want elke dag, net wanneer ek dink dat ek myself verbeel het – hy is nie so oulik nie, my hart is veilig – dan ambush hy my met sy sjarme en liefde. Maar sy liefde is gegrond in vriendskap, niks meer nie.
Die weke rol verby. Dis nou die middel van Maart – herfs. My hart klop steeds tjoklits vir Zed. My verstand skree steeds: “Nee!” en overall is ek ‘n drywende wrak. Matriek is nie speletjies nie. As jy eers agter raak is daar nie ‘n manier hoe jy jou agterstand gaan inhaal nie. En my gedagtes dwaal in die klas. My kop is nie by my werk nie. My kop is vol muisneste. Dalk nie so vuil nie, maar defnitief so deurmekaar. Ek het ‘n nuwejaars resolution: moenie met jou emosies op hol gaan nie. Dalk werk dit. Ek het tot dusver daarby gehou, maar die tyd gaan kom dat ek te swak is om my vloed van emosies te keer agter ‘n damwal...
Dis Julie. Dis koud. Dis vreemd – ek’t nie ‘n seisoen in my hart nie. Dit was heeldag grou totdat Zed my matriekafskeid toe gevra het... Toe het die son opgekom. Ek het ‘n duisend planne in my kop vir ‘n rok – dis ook vreemd. Meeste matriek meisies het al in Januarie die presiese patrooon en ontwerp en rokmaker en materiaal en skoene en als... en hier sit ek in Julie en ek het nie eens ‘n rok nie! Ek het nou ‘n date... dalk doen ek net dinge “verkeerd” om. Ek dink ‘n sjampanje-kleur rok sal mooi lyk saam met my ligbruin hare. Ek kan skaars wag tot September!
Zed het kaartjies vir al die revues wat hy van te hore gekom het! Kaartjies vir my en hom. Kaartjies om op te maak vir ‘n ander ou se foute. Kaartjies wat ‘n leemte in my – waarvan ek skaars bewus was – vul. Maar sien hy nie? Met elke klein dingetjie waar hy so compasionate is jeens my, maak my net meer lief vir hom! Ek kan dit nie meer vir myself hou nie – ek sal hom moet sê dat ek lief is vir hom. Maar hoe?
Matriekafskeid. Dis 4 uur. Zed het gesê hy gaan my 4 uur kom haal. Dis vyf oor vier. Waar is Zed? Dis kwart oor vier. Het ek die regte dag beet? Dis half vyf. Het Zed van my vergeet? My ouers het klaar gery – die ouers moet daar wees sodat daar ‘n crowd om die rooi tapyt is waarop die gaste na die saal beweeg. Kompleet soos die oscars... Waar is Zed? Dis vyfuur. Hy’s ‘n uur laat. Ek bel hom – sy foon lui net en gaan dan op voicemail. Die volgende oomblik lui die klokkie van die interkom by die hek. Dis Zed. Die fotograaf wat hy saamgebring het, neem foto’s van ons in my ouers se voortuin. Ons is in die limo. Die fotograaf neem nog foto’s. Ons is by die lughawe – die fotograaf neem ons af soos ons in die helikopter klim en soos ons wegvlieg... By die venue is die fotograaf klaar daar teen die tyd wat ons voor almal land op die heliopad wat voor die ingang is. Almal is in awe... Maar dit alles laat my koud. Ek glimlag en lag en doen alles op die regte tyd, dis net my hart wat breek met elke dingetjie wat Zed doen. Hy het nie omverskoning gevra omdat hy ‘n uur laat is nie, hy het my nie gekomplimenteer op my voorkoms nie...niks.
Dis tienuur. Almal dans en drink en gaan mal. Zed vra my om saam met hom deur die tuin te gaan loop... Onder die silwer strale van die maan, trek hy my skielik in sy arms in. Hy hou my net vas, niks anders nie.
Hy sê toe digby my oor: “Ek weet dis dalk nie wat jy wil hoor nie, maar,” Ek word koud. “ek is lief vir jou Liesel. Ek is mal oor jou. Toe daardie rockster met jou gemors het, wou ek hom met my kaal vuiste terugbetaal vir alles wat hy aan jou doen. Maar dit was nie my plek nie. Ek’t geweet jy sou nie hulp aanvaar tensy jy self daarvoor vra nie. Ek het gebid dat jy tog sal besef dat jy vir jouself ‘n dark horse opgesaal het. En jy het! Al wat ek wil doen is om jou gelukkig te maak. Gee my asseblief die kans?” Hy lyk so bang –amper soos ‘n seuntjie wat verwag om ‘n oorveeg te kry vir iets wat hy weet hy verkeerd gedoen het. Shame. Hy het niks verkeerd gedoen in die afgelope halfuur nie...
Ek antwoord hom toe: “Hoekom het jy my ‘n uur lank laat wag? Hoekom het jy nie jou selfoon geantwoord nie? Hoekom het jy nie eens jammer gesê dat jy my laat wag het nie? Ek het al begin dink dat jy van my vergeet het, dat dit vir jou een groot grap was om my te los op my matriekafskeid sonder ‘n date. Maar dit het net nie soos iets gelyk wat jy sal doen nie, maar toe dit later en later word het ek begin wonder...”
Dit lyk asof hy met ‘n sledgehammer geslaan is, so in pyn lyk hy. “Ek is jammer jy moes deur daardie pyn gaan. Die limo was laat en die fotograaf ook – my selfoon lê by die huis. Ek het dit daar vergeet in die haas om by jou uit te kom. Maar toe ek uiteindelik by jou is – lyk dit asof jy nie gefaze is nie. So al asof jy net klaar gemaak het. So al asof jy vir my kwaad sou wees as ek betyds was...”
Ek besef toe dadelik dat wat hy vir my sê die waarheid is. “Ek wonder of ek eendag weer dieselfde woorde by jou gaan hoor, Zed.”
Hy kyk my vir ‘n oomblik verward aan en dan glimlag hy.. “Dalk sal ek eendag eerder dit vir jou sê – soos wanneer jy eendag met ‘n lang wit rok na my toe aangeloop kom...”
Ek kyk na hom met verbasing. Sê hy wat ek dink hy sê?
“Is dit ‘n proposal?”
Hy beloon my skerpheid met ‘n groot glimlag. “Dis ‘n proposal vir eendag. Dis nou as jy een dag van jou lewe aan so iets wil wei. Eendag na skool...” En hy soen my.
Dis nou amper eendag. Ek dink ek het alles wat ek ooit sal wil hê. ‘n Lang, sterk blonde man wat my meer lief het as die lewe self en vir wie ek absoluut adore. Ons liefde het gegroei uit vriendskap. Ons het die perfekte verhouding: dit is ‘n driedubbele tou wat bestaan uit Zed, ek en God. Niks kan dit breek nie. Vreugde. Liefde. Nederigheid. Geduld. Dis alles elemente van ons verhouding. Dis alles vrugte van die gees. Dit alles kan jy net hê as jy ‘n goeie verhouding het met jou Skepper...
Ek het dit alles vir jou vertel sodat, wanneer jy dink jy Mr. Right ontmoet het, jy ‘n ingeligte keuse kan maak. Ek het eers gedink dat Edwin Mr. Right is, maar hy het my amper vernietig. Ek het nooit gesien wat reg voor my, lewensgroot, gestaan het nie.
Dalk is jou beste vriend nie jou Mr. Right nie, maar hy is ‘n model waarop jy ander moet teen meet om te sien of hulle net so goed of dalk beter as hy is. Dis al manier om die kaf van die koring te skei. Geniet die reis. Dis fun – vol seerkry en highs – maar steeds die moeite werd.
Baie dankie vir jou pragtige bydrae tot die KRUISPAD projek.
4 jaar 8 maande 1 dag oud
Liefde Liggaamlik Godsdiens Begeerte