Image deur stuart hampton
Ons hoor gereeld dat alle godsdienstige en mistieke weë tot dieselfde doel lei - God. Dit is ongetwyfeld waar as ons 'n langtermyn evolusionêre siening van die bestaan ​​beskou as ons dink aan honderde lewens eerder as 'n enkele. Maar as ons van uiteindelike na onmiddellike oorwegings afdaal, sal ons vind dat daar belangrike verskille tussen die bereiking van die verskillende paaie is.
Mistisisme is 'n vreemde land. Mystieke kluisenaars wat fisies aan hul genote onttrek, kan mettertyd ook hul medegevoel van hulle onttrek. Wanneer hulle hulself gaan vestig om die innerlike vrede te geniet wat wêreldvertoning weliswaar sal meebring, ontstaan ​​die gevaar van 'n volledige introversie van die meegevoel, 'n yslike selfgesentreerdheid in sosiale verhoudings en 'n koue onverskilligheid teenoor die lot van die mensdom. Ons sien dit veral by persone van askete en yogis, wat - omdat hulle so subliem toegedraai is in hul eie innerlike vrede - deur 'n onkundige bevolking as perfekte wyses beskou word en dienooreenkomstig vereer word.
Ons moet nie let op die implikasie wat die miljoene lyende menslike wesens dan sou meebring in hierdie veronderstelde nie-bestaan ​​nie. So 'n openhartige asketiese en verwarde metafisiese onverskilligheid teenoor die wêreld lei onvermydelik tot 'n onverskilligheid teenoor die hele mensdom. Die welsyn daarvan is nie hul kommer nie. Dus word hulle vanuit 'n sosiale oogpunt impotent. Om 'n emosionele slordigheid en 'n intellektuele apatie te toon, is 'n geestelike grootheid wat ek nie wil bereik nie. Inteendeel, ek sou dit as geestelike bitterheid beskou.
Ek wou weet hoekom mistici so 'n onbeduidende rol speel in die kollektiewe lewe van die mens, as hulle teorieë waar is en hul magte bestaan, hulle 'n leidende rol behoort te speel. Want ek het toe, en nog meer so, geglo dat die uiteindelike waarde van 'n lewensuitkyk wat die verborge eenheid van die menslike gesin insluit, die krag daarvan is om uiting te gee in die aardse lewe van die mens. Ek glo dat diegene wat so 'n siening het, moet probeer om dit effektief te maak, eerstens in hul eie alledaagse bestaan, en tweedens in die samelewing, en nie net tevrede te wees met droom of daaroor praat nie.
Ek glo dat daar die plig op hulle gelê word om die publieke gees te probeer vorm; om die hedendaagse openbare welsynsbewegings te probeer begelei en te inspireer; om die leiers en intelligentsia te probeer beïnvloed of raad te gee. Hulle moet nie 'n verskoning vind vir die versuim om dit te doen in die openbare afkeer van mistiek nie, want hulle word nie gevra om die onderwerp self te belemmer nie, maar slegs die vrugte daarvan in nuttige diens en wyse leiding.
Hulle moet ook nie die taak weier as verbeurd tot mislukking in die aangesig van die bose openbare karma nie. Dit is hulle plig om onbetrokke te probeer om alle uitslae aan die Bose oor te laat. Kortom, as hul aansprake op esoteriese kennis en buitengewone magte enigiets enigiets werd is en deur resultate aangetoon kan word, moet hulle op die mees onmiskenbare manier probeer om hul geskiedenis op die geskiedenis te laat val.
Mistisisme en politiek
Daar is 'n algemene opvatting dat skrywers met 'n hoër denke die politiek moet vermy, maar dit is 'n geloof wat slegs onder die misties of monasties gesindheid, en nie onder die filosofies opgeleide, is nie. Die enigste soort mistiek wat ek volg, is die filosofiese aard. Nou is dit, onder meer, deel van die filosofie-onderneming om politieke beginsels en etiese probleme te ondersoek.
Nietemin, diegene wat gewoond is om in die vaste wentelbaan van asketiese mistiek te beweeg, met sy afsydigheid uit die politiek as 'n uitdrukking van sy afsydigheid van alle aardse dinge, kan verbaas of selfs geskok wees oor die gedagte dat 'n belydende mistikus sulke idees moet voorstel gevind word op die volgende paar bladsye. Baie mense kan hulle derhalwe verkeerd beoordeel en dink dat ek besig is om in die stof van die politiek te buig of nasionalistiese vooroordele te lug.
Daardie vriende wat my regtig ken, sal hierdie fout nie begaan nie. Ek kan met Thomas Paine eerlik sê: 'Die wêreld is my land!' Ek het lojale, liefdevolle vriende en bittere kwaadwillige vyande op elke vasteland gevind, onder die Asiërs soos onder die Westerlinge, onder kapitaliste, nie minder as kommuniste nie, en het gekom om beskou alle mense met 'n min of meer gelyke en kosmopolitiese oog, wetende dat dit altyd en altyd die individu is karakter dit tel. As iemand van God praat, maar nie 'n ander hou nie, bloot as gevolg van ras- of kleurverskil, moet hy of sy nog steeds in die duisternis leef.
As ek nou 'n paar minute na die politiek wil kyk, is dit net omdat ek niks - selfs nie die politiek nie - van die lewe en dus van die waarheid en die werklikheid kan skei en nie. Ek het geen nut vir 'n goedheid wat homself mors soos 'n eensame blom in die woestynlug nie, en ook nie vir self-bewonderende kloosteruitsigte nie, aangesien ek geen nut vir 'n geloof of leerstelling het wat beperk moet word tot die onaktiewe rakke van biblioteke of die gepaste skinder van teetafels.
Wakker word en die betowering van toeskouers verbreek
Daardie tydgenote - en hulle is inderdaad maar min - wat gevlug het uit die warboel van die lewe en tevredenheid en vrede gevind het in afgesonderde Indiese ashramme of hul Westerse ekwivalente, verteenwoordig nie die moderne mens nie, maar is eerder atavistiese terugslag na meer primitiewe tye en meer uitgediende uitkyk, persone is heel verstaanbaar afgestoot deur die ingewikkeldheid en spanning van die hedendaagse lewe. Hulle sien ongelukkig die feit dat dit juis is om sodanige ingewikkeldheid te verstaan ​​en so 'n stryd te bemeester dat die God wat hulle glo om na te kom, hulle in moderne Westerse liggame gegooi het.
Glo hulle ernstig dat hulle op aarde wedergebore word net om elke keer deur dieselfde ervaring en dieselfde omgewing te gaan? Geen! Die lewe is meerjarig vars en hulle keer terug om nuwe lesse te leer uit nuwe ervarings in 'n nuwe omgewing. Om te krimp van die moeilike hede en terug te keer na die makliker verlede, om die probleme van die moderniteit te ontduik deur toevlug tot die oudheid te soek, geen inspirasie uit hul eie hulpbronne te kry nie en om terug te keer na die Middeleeuse mense, is om nederlaag te word.
Die oorlog was hul kans om wakker te word, om hul denkproses vinniger te maak. As dit nie die oë van hierdie mistieke Rip Van Winkles oopgemaak het nie, dan was dit die verregaande afgryse en vurige skrik vir hulle tevergeefs. As die oorlog nie hul ongesonde betowering verbreek het nie, kan die naoorlogse periode dit beslis nie doen nie. Mistici wat bloot toeskouers van die wêreldkonflik gebly het, het moontlik hul innerlike vrede ongestoord gehou. Dit is egter nie nodig om joga te beoefen om hierdie soort negatiewe vrede te bewerkstellig nie. Elke inwoner van 'n begraafplaas het dit.
Ek skryf slegs vir die ander, en hulle is die meerderheid - wat genoegsaam opgewek word om nie in 'n escapisme te verval wat bloot die probleme van die lewe ontduik nie en dit nie oplos nie, wat nie wil terugkeer na geestelike atavisme in 'n progressiewe wêreld nie, is geroer deur die oorlogsgebreke van die mensdom om die moeilike weg na die waarheid te soek, nie minder nie as die gladder pad na vrede, en wat begryp het dat die enigste bevredigende vraag die vraag is wat die strewe na waarheid en vrede kombineer met die onselfsugtige diens van die mensdom. [PB verwys na die Tweede Wêreldoorlog, maar sy verwysings na oorlog en wêreldkrisisse is ook van toepassing op die huidige wêreldsituasie.]
Van teorie tot praktyk: groei tot geïnteresseerde aksie
Gedagtes, hoe verhewe ook al, en gevoel, hoe gesuiwer ook al, is nie vanself genoeg om ons te vervolmaak in die besef van die Oordrag nie. Dit is die sade wat moet groei totdat hulle blom in die blom van ongeïnteresseerde aksie. Daarom ken die filosofie van die waarheid geen verskil tussen teorie en praktyk nie, want albei is eintlik een.
Die student het die reg om te vra watter praktiese doel, watter menslike voordeel, watter tasbare resultaat daar uit hierdie studies is. Geen beter toets van 'n leer kan uitgedink word as die eenvoudige een wat Jesus aan sy hoorders toegepas het nie: 'Aan hulle vrugte sal julle hulle ken.' Dit is vandag so gesond en effektief soos in sy eie tyd.
Dieselfde punte word deur die twee wêreldoorloë en die nasleep daarvan tot groot verligting gebring. Hoe kan ons onverskillig of selfs onverskillig bly, geïsoleer in ons eie vrede, te midde van 'n wêreld wat ly soos dit nog nooit tevore gely het nie, as ons regtig ons mistieke eenheid met ander ervaar? Die antwoord, wat duidelik gegee en goed aanvaar word, is dat die mistici die beste weet wat hulle moet doen, dat dit voldoende is om op geheimsinnige 'geestelike' vlakke van werk te werk, en dat dit 'n opregte toekenning vir hulle is.
Maar my antwoord is dat die drome waar word wanneer hulle die kop verlaat en die hand uitsteek, en dat dit in Boeddha se woorde: ''n Pragtige gedagte of woord wat nie deur 'n ooreenstemmende aksie gevolg word nie, is soos 'n blomme met 'n blou kleur wat nie sal dra nie vrugte. "
Vervulling deur nadenke, aksie en diens
Die mistieke asketie kan onverskillig eenkant staan, maar die filosofiese student kan dit nie doen nie en die soeke nie as verskoning vir traagheid gebruik as hy met sosiale verantwoordelikhede gekonfronteer word nie. Filosofie kan homself nie alleen in die individu vervul nie. Dit moet ook deur die samelewing werk. Die interaksie van beide, in gehoorsaamheid aan die hoër lewenswette, bied die veld vir die volledige uitdrukking daarvan. Dit is 'n wesenlike verskil tussen die ou en die moderne leer. Die eerste skei die kontemplatiewe gewoonlik van die aktiewe lewe, terwyl die tweede hulle altyd verenig.
Die Christen, die Hindoe, die Boeddhistiese mistieke moes gewoonlik die samelewing onttrek om die innerlike lewe na die logiese einde te beoefen, terwyl filosofiese mistieke van vandag hulself ywerig in die wêreldarena werp om ander te dien. Almal sien die historiese stryd tussen die malefiese en weldoenende kragte in die lewe, tussen wat antipatie sou opwek en selfsug by mense sou stimuleer en wat simpatie sou opwek en onbaatsugtigheid sou stimuleer, maar slegs die wyse sien beide hierdie stryd en die versteekte eenheid daaronder.
Die dissipels van die filosofie moenie huiwer om 'n mag in die wêreld te word nie, en gebruik die mag nie net tot hul persoonlike voordeel nie, maar ook en selfs meer tot voordeel van die mensdom. Hulle sosiale taak is om persoonlike welsyn aan te pas by die gemeenskaplike welsyn en nie die koste van die ander te ignoreer nie.
Om iets wat in die lewe die moeite werd is te doen, is die vrug van ambisie, maar om iets vir die mensdom te doen, is ook die vrug van aspirasie. Dit is die aard van die manifestasie om altyd aktief te wees; daarom kan ons nie ontsnap deur in een of ander aard betrokke te wees nie. Maar wat ons kan en moet ontsnap, word geheg aan ons optrede.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Inspirasie > Mistisisme en politiek: vervulling deur nadenke, aksie en diens