Comment/Kommentaar... - Stormfront
Now, some ten years later a dazed nation stands watching as promises of a better future dissolve in the sizzling acids of disillusion. The bell that tolled a ‘peaceful transition’ on 27 April 1994, now knells the death of a once relatively peaceful and prosperous nation. This circus philosophy that national well-being can be achieved by writing God out of the constitution, replacing skilled personnel with unskilled and inexperienced ‘affirmative action’ appointees, and blaming all the ills besetting the country on ‘apartheid’, has now come to an end and the clowns who believed in it, lie dazed and bleeding on the sawdust floor.
Ons land is soos ‘n man met bloedvinte, wat op ‘n mishoop van verwardheid en ontsteltenis sit. Toe De Klerk ons op ‘n silwer skinkbord aan die kommuniste oorhandig het, het dit ons ‘n ernstige swaardsteek in die maag gegee, maar hierdie sogenaamde nuwe ‘demokrasie’ het ons totaal verbrokkel.
Tien jaar later staan ‘n verbysterde nasie en toekyk hoe die beloftes van ‘n beter toekoms en goue drome in die sissende sure van ontnugtering tot niet gaan. Die klok wat op 27 April 1994 die ‘vreedsame oorgang’ aangekondig het, lui nou die dood van ‘n eens relatiewe vreedsame en voorspoedige land in. Die sirkus-filisofie dat nasionale voorspoed bekom kan word deur God uit die grondwet te skryf, ervare personeel met onervare regstellende aksie aanstellings te vervang en al die ellendes wat die land nou tref aan ‘apartheid’ toe te skryf, het nou tot ‘n einde gekom en die narre wat daarin geglo het, lê nou verdwaas en bloeiend op die saagsel-bestrooide vloer.
Nou verkeer ons in ‘n tragiese barensnood van weghol-misdaad, regerings-wanbestuur en korrupsie wat die (hoofsaaklik blanke) belastingbetalers letterlik ontelbare miljarde Rande uit die sak jaag, en dit is ooglopend dat baie onskuldige omstaanders as gevolg daarvan in die proses seerkry. Fabrieke en myne se produksie neem af, of word gesluit, werkers word afbetaal terwyl die unies gedurig toi-toi en staak en al hoe meer ‘demand’, terwyl geeneen bereid is om produktiwiteit te verhoog nie. Honger en koue mergel mense uit; ons boere word stelselmatig uitgeroei; kinders is ondervoed en die wanhoop van werklose vaders neem toe. Instede van beloofde huise en voorspoed, verrys onooglike ‘Mandela-, Hani- en Slovovilles’ van sink, plastiek en karton soos plakkers op elke dorp en stad toesak in die hoop om werk te vind. Hordes leeglêende, gom-snuiwende straatkinders vermeerder by die dag omdat die ouers die verantwoordelikheid vir hulle wil, of kan aanvaar nie.
Miskien het ons nog een laaste hoop om iets uit hierdie vuilput van misdaad en onsedelikheid waarin ons land nou verval het, te red. Om die Israelse Eerste Minister tydens die Entebbe-aanval van 1976 aan te haal: “As ons in vryheid glo, kom daar ‘n tyd wanneer ons ter verdediging daarvan moet veg, afgesien van die gevolge, anders verklein ons onsself en verbeur ons alle morele aanspraak daarop om ‘n regering te wees.” En die enigste manier om tot ons sinne terug te keer, is om na die Woord van God te luister soos Hy in 2 Kronieke 7:14 spreek: “…en My volk, oor wie My Naam uitgeroep is, berou toon en bid en vra na My wil en van hulle bose weê terugdraai, sal Ek luister uit die hemel en hulle sonde vergewe en hulle land herstel.”
05-05-2004, 01:55 AM #2
To read this hurts deep inside for I know it to be true. We are on a road to nowhere and it is hard to keep hope alive. I find myself walking around with frustrated mind knowing my people are dieing around me. I cannot believe we are accepting our fate. I cannot believe how blind some have become. I cannot believe the propaganda being issued to the international media who lap it up like hungry dogs. And then they feed it to the international community (who again believe every word). The time has come to make the decision... are you going to die quietly or will you fight back till you last breath?
Om hierdie te lees maak seer tot in die diepste omdat ek weet dit is waar. Ons is nêrens op pad en dit is moeilik om hoop te hou. He loop rond met gefrustreerde gedagtes omdat ek weet my volk gaan dood. Ek kan nie glo ons aanvaar maar net ons lot nie. Ek kan nie glo hoe blind party geword het nie. Ek kan nie glo hoeveel propaganda aan die internasionale media gevoer word wat dit soos honger honde oplek nie. En dan voer hulle dit weer aan die internasionale gemeenskap (wat dit net so glo). Dit is tyd om 'n besluit te maak... gaan jy stil vrek of gaan jy veg tot jou laaste asem geput is?