Vroue in die fabriek - Inligting
Wapenvervaardigingsaanleg in Lyon: die torings.
Gustave Charpentier - Sanglesse van Mimi Pinson.
Titel: Wapenfabriek in Lyon: die torings.
Skrywer: VUILLARD Édouard (1868 - 1940)
Afmetings: Hoogte 75 - Breedte 154
Stooring plek: Museum vir moderne kuns van Troyes
Prentverwysing: 96-017571 / MNPL334
Wapenfabriek in Lyon: die torings.
Titel: Gustave Charpentier - Sanglesse van Mimi Pinson.
Afmetings: Hoogte 12 - Breedte 15.5
Prentverwysing: 97-012843 / Pho1997-2-58
In die tweede XIXe eeu, met die veralgemening van masjiene wat self harde arbeid verrig, is vroulike arbeid in fabrieke noodsaaklik. Aangesien kraamverlof nie bestaan ​​nie, werk hulle tot op die laaste oomblik en hervat hul taak so gou as moontlik na die bevalling.
Aanvanklik word hierdie arbeidsmag gediskrediteer. Dokters, ekonome, maatskaplike ondersoekers ... almal verwyt die werker dat hy nie meer die opvoeder van haar kinders is nie en dat sy haar huis verwaarloos het en sodoende haar man aanspoor om in die nagklub te skuil. Die elite veroordeel nie meer vroulike arbeid nie, maar is bloot bekommerd oor die gesondheid van werkers en die toesig oor hul vrye tyd om te verhoed dat hulle prostitusie beoefen, algemeen bekend as die 'vyfde skof' van die dag.
In 1916, op uitnodiging van die eienaar, Lazare Lévy, is Édouard Vuillard na Lyon om die Franse bewapening in twee skilderye te skilder. Die eerste doek, wat 'n Smee oor die algemeen hou daar min aan die karakters. Die tweede, aan die ander kant, getiteld Torings, plaas verskeie werkers op die voorkant van die verhoog en onderstreep die moeisaamheid van hul take deur verskillende artistieke prosesse. Die vroue, geklee in dieselfde bruin kleur as die reusagtige masjiene, maak deel uit van die werkswinkel en die warboel van tandwiele wat hulle blykbaar aangryp. Hulle smelt in hierdie ruimte, deurmekaar met katrolle, kabels en reuse-gordels wat gevaarlik wei. Die werknemer, wat op die voorgrond staan, leun oor haar onvermoeide masjien, haar oop mond spreek die gaap uit en herinner aan dat die werktyd gereeld tien uur oorskry het, waarby familiemoeders bygevoeg het, die tyd saam met kinders en die eindelose rye om skaars genoeg te kry om te eet en warm te word.
En tog, soos die verligte elektriese lamp en die donkerte buite die vensters op 'n anonieme foto getuig, het die uitgeputte werkers saans gewillig sanglesse geneem. En hierdie kulturele aktiwiteit het hulle gemetamorfiseer: glimlaggend en gefokus op die pianis, met elegante hoede en goed geklee in donker kleure, staan ​​hulle duidelik uit die dekor, uit die groot, wit en kaal kamer.
Vanaf die 1840's doen verskeie groot Franse base, soos dié van die industriële onderneming Mulhouse, die smidse van Creusot en Fourchambault, alles om hul werknemers se lot te verbeter en hul moraliteit te behou: hulle moedig hulle aan om 'n aandeel te spaar. van hul salaris wat hulle met die opgehoopte rente sal ontvang wanneer hulle die fabriek verlaat om te trou; hulle veg teen ondervoeding deur restaurante vir jong meisies te skep wat gebalanseerde kos bedien; hulle skep biblioteke, teaters en serre in die stede wat hulle gebou het.
Hierdie beweging, agtereenvolgens gekwalifiseer as 'patronage' en 'paternalisme', verraai 'n slegte gewete van die elite. Die baas, 'n soort hedendaagse oorheerser, wil die vader van sy werkers wees; hy oefen 'n toesig uit wat sterk en welwillend is om hulle te laat ontsnap aan die determinisme van armoede. Omdat hy glo dat hy hulle meer as net 'n salaris skuld, bied hy hulle sosiale beskerming, sonder staatsinmenging, en gesonde ontspanning, en glo dat kuns en musiek veral belangrike sosiale bande is.
Maar patronaatskap is boonop 'n werwings- en werkorganisasie-strategie. Die bestuurder beoog om, deur sy personeel 'n ordentlike lewens-, sport- en kulturele aktiwiteite te bied, die chroniese tekort aan mannekrag te oorkom, bevolkings wat as onstabiel beskou word, te lok, op te lei en dan te behou, om die werker en haar gesin aan te knoop. by die fabriek.
Jules MICHELETLa Femmearis, Hachette, 1859, 327 bl. (Rééd Flammarion, coll. "Champs", 1981, 364 bl.) Paul LEROY-BEAULIEULe Werk van vroue in die negentiende eeu Parys, Charpentier, 1873, 222 bl. Jules SIMONL'OuvrièreParis, Hachette, 1861, 368 bl. (Herdruk Gérard Monfort, 1977, 444 bl.) Françoise BATTAGLIOLA Geskiedenis van vroue se werk Parys, La Découverte, "coll.Repères", 2000. Sophie-Anne LETERRIER "Populêre musiek en vakkundige musiek in die 19de eeu Van die "volk" tot die "publiek", Aspekte van kulturele produksie in die 19de eeu, vorms, ritmes, gebruik Revue d'histoire du XIXe siècle, nr. 19, 1999.