4 Desember 1941 - Geskiedenis Podcasts - 2021
4 Desember 1941
Generaal sir Henry Maitland Wilson word aangestel om die bevel oor 'n nuwe 9de leër te neem
Die Poolse regering in Londen en die Sowjetunie onderteken 'n vriendskapsverklaring in Moskou
4 Desember 1941 - Geskiedenis
Onderwerp: JAPANSE INTELLIGENSIE EN PROPAGANDA IN DIE VERENIGDE STATE TYDENS 1941.
Nota: Opgestel deur die Counter Subversion Section, Office of Naval Intelligence, uit inligting wat uit verskillende bronne ontvang is.
Die Kurusu -sending na Washington verteenwoordig die hoogtepunt van 'n jaar van intense aktiwiteit wat die Japannese spioenasiepatrone vaartbelyn gemaak het, sabotasieprogramme gekondisioneer het en die karakter en omvang van hul propaganda regdeur hierdie halfrond bepaal het.
As ambassadeur in Berlyn onderteken Kurusu die drieparty -verdrag van September 1940, maar daar word gesê dat hy dit sonder groot entoesiasme gedoen het. Hy was 'n uitstekende diplomaat en was ook die Japannese konsul in New York, Chicago en Honolulu, sowel as konsul-generaal in Manila. In 1929 was hy minister van Chili en daarna vir sewe jaar in Tokio as direkteur van die handelsburo van die buitelandse kantoor.
Werkingsmetodes en aanvalpunte
Met die toenemende spanning tussen die Verenigde State en Japan, het die Japanse regering besluit dat sy stelsel om inligting te beveilig onvoldoende is om 'n oorlogsituasie die hoof te bied. Reeds in Februarie 1941 en saam met die aankoms van die nuwe ambassadeur, admiraal Kichisaburo Nomura, het diplomatieke en konsulêre verteenwoordigers opdrag gekry om herorganiseer en versterk die intelligensienetwerk in hierdie land en om die voormalige beleid van "kulturele propaganda en verligting" te verslap.
Bedoel om voort te gaan, selfs as diplomatieke en kommersiële betrekkinge tussen die twee lande verbreek word, 'n intelligensiemasjien wat vir oorlog toegerus is, is in gebruik geneem. As 'n voorlopige maatreël is Japannese verteenwoordigers in die Verenigde State opdrag gegee om hou konstante waak oor die Amerikaanse politiek, sowel as oor die ekonomiese en sosiale aktiwiteite van verteenwoordigers van die USSR in hierdie land, veral omdat dit Latyns -Amerika beïnvloed. Vir hierdie werk was die Japannese nie net van plan om Amerikaners aan te stel nie, maar ook om bekwame "navorsers" uit Japan te stuur. 'N Besluit is ook geneem om soveel politieke propaganda as moontlik deur die Verenigde State te versprei deur middel van persoonlike kontak met perslede en persone wat 'n invloed het op Amerikaanse politiek en sake.
Die fokuspunt van die Japannese spioenasie -poging is die bepaling van die totale sterkte van die Verenigde State. In afwagting van moontlike openlike konflik met hierdie land, gebruik Japan elke beskikbare agentskap kragtig om militêre, vloot- en kommersiële inligting te bekom, met spesiale aandag aan die Weskus, die Panamakanaal en die gebied Hawaii. Vir hierdie doel word ondersoeke gedoen na persone en organisasies wat die Amerikaanse ingryping teen die Europese Oorlog teenstaan, en daar word baie aandag gegee aan alle anti-Joodse, kommunistiese, neger- en arbeidsbewegings.
Alhoewel hierdie nuwe spioenasie -organisasie nog nie ten volle ontwikkel is nie, word dit gekenmerk deur 'n hoë mate van desentralisasie. Die aktiwiteite van die afdeling Militêr en Vloot, wat in 'n aantal verskillende groepe verdeel is, word aangevul deur die werk van onafhanklike agente, en die algemene patroon bevat individue, klein groepies en kommersiële organisasies wat afsonderlik en energiek funksioneer. In die agtergrond lê die Japannese keiserlike regering wat direkte beheer uitoefen oor individue en organisasies deur die ambassade en die konsulaat.
Die nuwe program beoog die gebruik van burgers van buitelandse ekstraksie, vreemdelinge, kommuniste, negers, vakbondlede, antisemiete en individue wat toegang het tot staatsdepartemente, eksperimentele laboratoriums, fabrieke, vervoergeriewe en regeringsorganisasies van verskillende soorte. Nisei (tweede generasie) Japannese en uitheemse Japannese inwoners word nie oor die hoof gesien nie. Die Japannese regering het egter besef dat sy onderdane in hierdie land vervolg kan word "in die geval van 'n glip".
In die geval van oop vyandighede, Mexiko sal waarskynlik die Japanse intelligensie -senuweesentrum in die Westelike Halfrond wees, en in afwagting op oorlog word Amerikaanse - Mexikaanse intelligensie -roetes gevestig. Hierdie netwerk, wat Argentinië, Brasilië, Chili, Peru en die Sentraal-Amerikaanse lande dek, sal in Mexikostad bymekaar kom, en Japanse samewerking met die Duitse en Italiaanse intelligensie-organisasies word verwag. Sulke samewerking is in Tokio met verteenwoordigers van die as-magte bespreek, en die plan word deur hulle goedgekeur.
Op die oomblik is die District of Columbia, New York City, New Orleans, Los Angeles, San Francisco en Seattle is die spioenasie sentrums in die Verenigde State met Mexicali, Baja California en Vancouver, British Columbia belangrike buiteposte.
As 'n voorval van die verdrag met die asmagte, is alle moontlike maniere waarop wedersydse voordeel verkry kon word, ondersoek. Aan alle diplomatieke en konsulêre missies is instruksies gestuur om noue kontak met amptenare van Duitsland en Italië te behou om inligting uit te ruil en vriendskappe aan te moedig tussen burgers van die drie nasies wat in die buiteland gewoon het.
'N Onlangse ondersoek wat in New York gedoen is, het dit onthul Takeo Ezima en Kanegoro Koike, Japannese vlootbeamptes verbonde aan die vlootinspekteurskantoor, werk saam met Duitse spioenasie-agente deur vertroulike data vir die oordrag na Duitsland via Japan te aanvaar.
Op 19 Oktober 1940 is opdragte uit Duitsland deur kortgolfradio vir 'n Duitse agent in die Verenigde State uitgereik om E. Sato te kontak by die NIPPON CLUB in New York. Hy het onsuksesvol probeer om hierdie instruksies na te kom tot op 31 Oktober 1940 toe nog 'n radioboodskap van Duitsland ontvang is waarin gesê word dat hierdie pogings gestaak moet word.
Duitsland stuur weer op 18 Mei 1941 die vraag of sy agent in die Verenigde State bereid is om materiaal, met die opskrif "Sato from Staemer", op 22 Mei 1941 aan E. Sato in die Miyako Restaurant, Oos 56ste Straat 20, te stuur. New York Stad. Die boodskap het ook aangedui dat daar ooreengekom moet word oor verdere vergaderings en dat hierdie metode om materiaal oor te dra veilig is.
Kort daarna het twee Duitse agente in die Verenigde State hierdie instruksies nagekom en kontak gemaak met 'n persoon wat sy naam as Kato gegee het. Nadat hulle hulself geïdentifiseer het, is hulle deur hom na 'n Japannese restaurant in East 19th Street 41, New York, geneem, waar hulle 'n privaat kamer beset het. Kato identifiseer homself as luitenant -bevelvoerder Takeo Ezima, I.J.N. en het 'n aantal items van hulle na Japan gestuur om dit deur te stuur. Hierdie items bestaan ​​uit inligting wat ontwikkel is deur die aktiwiteite van die Duitse spioenasiestelsel in die Verenigde State, waarvan sommige in mikrofilm gefilm is. Die oorspronklike fisiese voorwerpe soos ammunisie, 'n tekening van 'n hidrouliese eenheid met drukschakelaar A-5 van die Sperry Gyroscope en 'n oorspronklike tekening van die Lawrence Engineering and Research Corporation van 'n geluidsisolerende installasie is egter ook by Ezima by hierdie geleentheid oorgedra .
Onmiddellik na 'n vergadering op 24 Junie 1941, toe Ezima 'n aantal mikrofotografieë ontvang van materiaal wat deur Duitse spioenasie -agente verkry is, het hy kontak gemaak met Kanegoro Koike, betaalmeesterbevelvoerder van die Japanse keiserlike vloot, toegewys aan die kantoor van die Japanese Naval Inspector in New York Stad. Op versoek van die staatsdepartement is Ezima nie vervolg nie. hy vaar egter op 5 Julie 1941 na Japan, en Kanegoro Koike volg op 14 Augustus 1941.
Verslae uit die Midde-Weste dui aan dat Duitse en Japannese onderdane spioenasie doen deur hul beheer van herversekeringsmaatskappye wat versekering deur National Defense Industries onderskryf. Alhoewel dit blyk dat hulle die Amerikaners besit en bedryf, is die grootste herversekeringsmaatskappye ter wêreld in Duitse besit.
In die somer van hierdie jaar sou die Duitse konsul Fritz Wiedemann aansienlik ontsteld gewees het omdat Japannese stoomskiplyne nie saam met hom saamgewerk het om Duitse onderdane uit die Verenigde State te ontruim nie. Hy was veral ontsteld oor die weiering van die NYK Steamship Company om akkommodasie aan Karl Anton Bayer toe te staan ​​en beweer dat die Japannese konsul -generaal se mislukking om die kaptein van die boot te oorskry, die Duitsers gronde laat vermoed dat die Japannese teen hulle werk. Bykomende wrywingsberigte is uit Sjanghai ontvang, waar verklaar is dat die Japannese oor die algemeen deur die Duitsers gehaat word. Dit was egter bekend dat Duitse oorlogsvaartuie in die hawens van Nagasaki en Kobe opgeknap is, en daar was 'n mate van handel in metale tussen die Duitsers wat in Mexiko en Japan woon.
Duits-Japannese konferensies sou vroeg in September in Havana plaasvind, en daar is berig dat sulke belangrike Duitsers soos Wiedemann, Vanspiegel en Arthur Dietrich dit sou bywoon.
Reeds in Mei 1941 het die kantoor van Naval Intelligence daarvan bewus geword dat die Japanse regering in hierdie land bande met invloedryke Negers vestig met die doel om die negerbeweging te bestudeer. 'N Kort tydjie later het dit duidelik geword verteenwoordigers van die Japanse regering in die Verenigde State het probeer om die negers te organiseer met die doel om nasionale verdedigingspogings te vertraag en sabotasie te pleeg. Ter bevordering van hierdie projek verwag die Japannese om voordeel te trek uit die politieke sterkte van organisasies soos die NEGRO -KONGRES, DIE NEGRO -ALLIANSIE en die NASIONALE VERENIGING VIR DIE VOORDEEL VAN KLEURIGE MENSE.
Die besluit van Japan om hierdie minderheidsgroep vir hul eie voordeel te benut, het die eerste keer in 1940 verskyn toe die regering in Tokio die opening van 'n nuusdiens vir negerkoerante deur 'n neger literêre kritikus genaamd Utley finansier. Volgens betroubare verslae het Utley relatief goeie resultate behaal stimulerende ondermynende aktiwiteite onder die negers.
'N Japannese met die naam Hikida (waarskynlik K. Hikida van W. 85th Street 257, New York) is die mees intieme kontak met negegroepe en hul leiers. Na bewering as 'n welgestelde navorsingswerker en skrywer, het hy in Desember 1938 'n tafelgesprek oor die negerprobleem gelei in die kantoor van die Japanese Naval Inspector in New York City. Sedertdien het hy geldtoekennings van die konsul -generaal in New York om propaganda onder die negers te voer in 'n poging om dit te organiseer.
Die District of Columbia is die fokuspunt van hierdie spesifieke tak van die Japannese spioenasiestelsel omdat byna alle negerorganisasies hul hoofkwartier in hierdie stad het. Die organisasie van Hikida in New York sal egter sterk steun ontvang om die vinnige uitbreiding daarvan aan te moedig, en wanneer organisasies in beide stede bevredigend werk, word die aandag gevestig op Chicago, Los Angeles en New Orleans.
Japannese owerhede is Kyk noukeurig na die negers wat in diens is by verdedigingsproduksie -aanlegte, vlootstasies en ander militêre instellings, veral in die vlootbasisse in Norfolk, Va., Philadelphia, Pa. en Brooklyn, N.Y. Hulle beplan om geskoolde en ongeskoolde werkers in hierdie stede te organiseer om militêre en vlootinligting vir die Japannese regering te bekom.
In die somer van 1941 is 'n nouer verbintenis tussen jong Japannese en jong negers in die San Francisco Bay -gebied waargeneem. Vergaderings is gehou by die Mikado Grill, Poststraat 1699, San Francisco, Kalifornië, maar daar is geen definitiewe verbintenis tussen hierdie gemengde groepe en verteenwoordigers van die Japannese regering nie. Dit is bekend dat sulke gemengde partye na Oakland, Kalifornië, gegaan het om vergaderings van die Nisei Young Democratic Club by te woon.
By die propagering van die negers maak die Japannese gebruik van die dienste van J. H. Smythe en Walker Matteson. Vanweë sy sukses in die opwekking van negeropinie, is Smythe aangestel in die rubriek "Agter die opskrifte" vir negerpublikasies, en albei mans sal gebruik word om te redaksioneer.
Onderdrukking van as -organisasies het 'n verskuiwing van totalitêre steun na nasionalistiese Latyns -Amerikaanse groepe veroorsaak, en dit word aangewend om onrus te veroorsaak met die uiteindelike doel om Pan-Amerikaanse solidariteit te vernietig.
Dit is al jare lank 'n gevestigde feit dat Nazi-, Fascistiese en Falange-agente baie saamwerk in hul spioenasie-aktiwiteite, en dit blyk nou dat die Japannese sowel as die Duitsers en Italianers maak toenemend gebruik van lede van Falange -organisasies vanweë die beperkings op hul eie verbindings en aktiwiteite in die hele Amerikas.
Die huidige organisasie van die Falange Party dateer van 18 April 1937 toe generaal Franco as sy leier gekies is. 'N Dag later het hy aangekondig dat die Falange die enigste amptelike party in Spanje sou wees. In direkte opposisie teen Pan-Amerikanisme en die Monroe-leer, is die basiese doel van hierdie groep die herstel van die Spaanse Ryk van die dae voor die nederlaag van die Spaanse Armada. Daar word geglo dat hierdie groep saam met Nazi en Fascistiese organisasies die Union Nacional de Sinarquistas, algemeen bekend as "Sinarquistas", wat in Mexiko in 1936 georganiseer is, finansieel subsidieer. , dit word gekant teen die Mexikaanse federale owerhede sowel as deur vakbonde in die land.
Volgens die bepalings van 'n ooreenkoms wat deur Berlyn, Madrid en Tokio onderteken is, is die Filippynse Falange gekoppel aan dié in Japan en in plaas van 'n Duitser, sy hoof is Japannees. Die Spaanse raad vir die Filippyne is ondergeskik aan die Spaanse ambassade in Tokio en het ook 'n Japannese raadslid.
In die somer van 1941 het dit geblyk dat die Japannese regering geïnteresseerd was in die Silver Shirts -beweging in die Verenigde State. Kazuyoshi Inagaki, verbonde aan die kantoor van die Japannese konsul -generaal in San Francisco, is genoem as 'n kontakpersoon van die regering in die weskusgebied, en Totaro Iwasaki, 'n uitheemse Japannese, word ook gerapporteer dat hy navraag gedoen het oor die status van hierdie groep. Die Japannese regering blyk geïnteresseerd te wees in die verkryging van gedetailleerde inligting oor die beweging, met veral klem op die wêreldbeskouing en die persoonlike en intellektuele vermoëns van sy lede.
Dit wil voorkom dat Tokio wil hierdie politieke groep gebruik as 'n manier om 'geregtigheid' in die Verenigde State te vestig. As daar na 'n deeglike ondersoek gevind word dat Iwasaki oor die regte agtergrond en opleiding beskik, sal hy op koste van die regering in verband met die beweging na Japan gestuur word.
In die lente van 1941 het die Japannese regering aangedui dat vakbonde in die geval van oorlog met die VSA sou word 'n belangrike politieke faktor om die eenwording van hierdie land te belemmer. Met die oog hierop is die Japannese amptenare hier opdrag gegee om leiers van vakbonde, die Kommunistiese party, sosialistiese groepe en ander anti-Roosevelt-bewegings te kontak. In hierdie verband bestudeer die Japannese die moontlikheid om 'n selfverwante Japannese sosialis wat nou aan die Noordwes-Universiteit in Evanston, Illinois woon, te gebruik. Sy naam word vermoedelik Oyama (O. Oyama of Iku Oyama).
Vir baie jare het die Japannese gehandhaaf 'n uitgebreide organisasie in die Verenigde State om intelligensie -inligting in te samel en propaganda te versprei. Inligting van kommersiële en politieke aard is gewoonlik versamel deur die verskillende konsulate wat ook onder die leiding van die ambassade in Washington propaganda voer. Talle agente is op verskillende tye in diens geneem om hierdie werk aan te vul en militêre en vlootinligting is versamel deur groepe weermag- en vlootbeamptes en tegniese deskundiges verbonde aan die kantoor van die Japannese weermaginspekteur en die kantoor van die Japanese vlootinspekteur in New York . Gereelde militêre en vlootaanhangsels het ook bygedra tot die poel inligting, net soos die personeel van Japannese sake -organisasies in die Verenigde State. Alhoewel daar oor die algemeen baie inligting van militêre en marinekarakter verkry is, was die stelsel in sy geheel slegs effektief om data van algemene aard te produseer en propaganda te versprei wat gunstig was vir die Japannese standpunt.
Die militêre en vloot spioenasie stelsel is georganiseer in meer as een onafhanklike gedesentraliseerde masjien. Ingesoekte inligting kan geklassifiseer word as professioneel, kommersieel, huishoudelik en polities, en hoewel die plig van elke afdeling prakties dieselfde is, sal die opsporing en vernietiging van een groep op geen manier tot die vernietiging van die oorblywende groepe lei nie.
Benewens die georganiseerde masjiene wat onder hul onderskeie hoofde werk, daar is baie individuele agente wie se spoor nooit opgetel sal word nie. As hulle aangekeer word, kan dit nooit bewys word dat dit niks anders is as onverantwoordelike individue wat sonder betaling, gesag of leiding werk nie. Dit is ook goed om dit te onthou elke Japannese kommersiële organisasie is 'n aktief funksionerende inligtingseenheid vir die Japannese regering. Hulle normale sakebedrywighede is landwyd, net soos hul kontakte, en die Japannese regering oefen direkte beheer oor hierdie groepe uit deur sy ambassade in Washington sowel as deur sy vele konsulate.
Die tweede sekretaris van die Japanse ambassade, Hidenari Terasaki, is na bewering verantwoordelik vir die koördinering en leiding van intelligensiebedrywighede in die Verenigde State. Morita Morishima, Japanse konsul -generaal in New York City, is die hoof van die eenheid in New York, en daar is die moontlikheid dat die Washington- en New York -eenhede tot een agentskap gekombineer kan word met laasgenoemde as die "senuweesentrum".
In Maart 1941 is 'n vergadering by die Japannese ambassade gehou om nuwe beleide rakende intelligensie -aktiwiteite op te stel. 'N Besluit is geneem om uit te voer 'n mees kragtige en omvattende program en die ambassade het gedurende die jaar 'n toekenning van $ 500,000 aangevra vir die ontwikkeling daarvan.
By die herorganisasie van die Spionage Network en die voortsetting van 'n nuwe Propaganda -beleid, het Japanse amptenare besluit om onmiddellik alle persone met 'n lae waarde te ontslaan om die mees bekwame persone wat tans gebruik word vir die verspreiding van propaganda na intelligensie -insameling en spioenasie -aktiwiteite af te lei en na die JAPANSE INSTITUUT die mees effektiewe groepe en persone in hul diens. As gevolg van die "vrieswetgewing" wat 'n tekort aan fondse teweeggebring het wat aan burgerlike personeel versprei kon word, is salarisse en uitgawefondse ook vaartbelyn.
Ingevolge hierdie program is die "Culture on Wheels" -biblioteek oorgeplaas na die JAPANSE INSTITUUT wat ook verantwoordelik was vir die verspreiding van propagandafilms. Bedryf vir 'n paar jaar deur Helmut Ripperger, 'n Amerikaanse burger wat by die departement van buitelandse sake geregistreer het as 'n propaganda -agent vir die Japanse regering, het hierdie naslaanbiblioteek propaganda per vragmotor na verskillende dele van die VSA vervoer, met die klem veral op Amerikaanse kolleges en universiteite. Tot onlangs het Ripperger ongeveer $ 1,300 per maand van die konsulaat -generaal in New York ontvang. Die JAPANSE INSTITUUT is 'n vennoot van die KOKUSAI BUNKA SHINKOKAI (Society for the Promotion of International Cultural Relations) in Tokio, 'n kragtige kwasi-amptelike propaganda-organisasie, internasionaal.
Vroeg in Julie is bekend gemaak dat die Japannese die tydskrif "Living Age" finansier. Destyds het sy ondersteuners besluit om dit te verkoop en het hulle in September gestaak. As 'n koper nie gou gevind word nie, sal die organisasie waarskynlik bankrot raak.
Die publikasie van die "Foreign Observer" is gedurende die somer gestaak met die verspreiding van films deur die Y.M.C.A. en ander agentskappe moet gestaak word sodra die huidige kontrakte verstryk het planne vir die uitgee van propagandaboekies in verband met die World-Over Year Book is geskrap, die Engelse uitgawe van die Japannese Amerikaanse koerant is tydelik opgeskort, die Japannese subsidie ​​van die Globe Wireless Die maatskappy is teruggetrek. Boonop, in ooreenstemming met die beleid om die dienste van sy propagandiste beter te benut, twee dosente vir die JAPANSE INSTITUUT, Arthur Clifford Reed en Arthur Donald Bate, is in werklikheid gebruik as spioenasie -agente.
Ongeveer 'n jaar gelede het die Japannese konsulate aan die Weskus begin om inligting in te samel oor die beweging van Britse, Franse en Amerikaanse vloot- en lugmagte. die belangrikheid daarvan om ooggetuies te laat verslag doen. Terselfdertyd is daar in Tokio voorgestel dat 'n vlootoffisier aan elke konsulaat in die Verenigde State as 'klerk' aangewys word om inligting vir die vlootbediening te bekom.
Die amptenaar wat verantwoordelik was vir intelligensie by die ambassade in Washington, is aangewys as 'Press Attache'. Sy pligte sluit in ondersoek en die versameling van geheime inligting oor die verdeling van die Amerikaanse publieke opinie oor Japannese-Amerikaanse betrekkinge.
In ooreenstemming met die instruksies om veral aandag te skenk aan die Duitse en Italiaanse aktiwiteite van die vyfde kolom, het die Japannese die reaksies van Duitse en Italiaanse Amerikaners in die onlangse presidentsverkiesing en die houding van die Kommunistiese party in daardie tyd bestudeer.
In ooreenstemming met sy nuwe spioenasiebeleid, het die Japannese 'n organisasie in Latyns -Amerika gestig om die Amerikaanse opinie sowel as ons militêre en diplomatieke situasie te evalueer. Die funksie daarvan is om inligting van die kantore en personeel van Amerikaanse ministeries in Latyns -Amerika te versamel en te evalueer om die doeltreffendheid van Amerikaanse en Latyns -Amerikaanse drukwerk en radio -uitsendings te bestudeer en om inligting te bekom by kantore van derde magte in Latyns -Amerika sowel as uit individue in regeringskantore in daardie lande.
In hierdie verband is dit interessant om op te let dat die ministerie van buitelandse sake in Tokio die heraanwysing van Hidenari Terasaki na die Legasie in Brasilië.
Daar word baie aandag gegee aan die seleksie van spioene deur alle Japannese verteenwoordigers in die Amerikas. Hulle is veral angstig om die dienste van enige informante wat seemanne was, om hulle in diens van stoomskepondernemings te plaas, en is bereid om groot bedrae geld hiervoor te bestee. Hulle is uiters versigtig om keuses te maak, aangesien hulle van mening is dat die FBI probeer om sy manne in vertroulike posisies in die kantore van die asmoondhede te kry. Die belangrikheid van uitsendings word ook beklemtoon en 'n aangepaste radiomoniteringstelsel word beoog. Toonaangewende Amerikaanse koerante en tydskrifte word noukeurig ondersoek en pogings word aangewend om gedetailleerde inligting daaroor te verkry Panama. Met die oog hierop word telegrafiese afdelings van alle betrokke kantore uitgebrei, bronne van inligting oopgemaak vir Domei Nuusagentskappe en ander spesiale korrespondente wat getik word en indirek gebruik van Spaanse en Portugese taalkorrespondente. Die Japannese beplan om op hoogte te bly van die huidige Amerikaanse ekonomiese toestande deur hul handelaars.
In die geval dat Duitse en Italiaanse diplomatieke offisiere voor die Japannese uit die land beveel word, beplan Tokio om oor te neem vertroulike informante gebruik deur Axis -verteenwoordigers. Hierdie informante is nie beperk tot Latyns -Amerikaners nie, maar sluit diegene in Spanje en Portugal in.
Kontinentale Verenigde State
In Junie 1941, na die Tachibana spioenasiekas aan die publiek blootgestel is, het die Japannese konsulate in Los Angeles, San Francisco en Seattle opdrag gekry om die bewegings van Amerikaanse oorlogskepe waar te neem, om ander inligting van belang vir die Japannese vloot te versamel en dit sonder versuim na Tokio te stuur. Hierdie aksie is onderneem omdat die aktiwiteite van Japannese vlootverteenwoordigers (taalbeamptes) in die Verenigde State deur die Amerikaanse owerhede onderdruk is in 'n reeks "voorvalle", en daar was 'n tekort aan vlootpersoneel om hierdie werk te doen.
In die verslaggewing van vordering in die Amerikaanse skeepsboubedryf aan die minister van buitelandse sake in Tokio, het 'n spioenasie -agent in hierdie land gesê dat "Amerika hemel en aarde beweeg in haar verdedigingsprogram."
In 'n poging om 'n geïntegreerde intelligensie -organisasie in die suidelike Kalifornië -gebied te vestig, versterk die Japannese owerhede hul pogings om kontakte te bewerkstellig. Dr Ken Nakazawa, professor in Japannese kultuur en oosterse studies aan die Universiteit van Suid -Kalifornië in Los Angeles, is aktief betrokke by hierdie werk. Hy is 'n aanhanger van die Japanse konsulaat in Los Angeles, sowel as 'n hulpverlener vir Japannese propaganda, en ondersoek en vat eerstehandse inligting op, asook koerantberigte oor militêre bewegings, arbeidsgeskille, kommunistiese aktiwiteite en ander aangeleenthede van belang vir die regering in Tokio.
Werk deur wit persone sowel as negers en onderhou noue verhoudings met Japannese verenigings, Kamers van Koophandel en koerante, probeer hierdie groep om vliegtuigvervaardigingsaanlegte, militêre en vlootinrigtings onder toesig te hou. Sy lede het reeds tot die geledere van hierdie groep toegevoeg betroubare Japannese in die San Pedro- en San Diego -gebiede wat alle versendings van vliegtuie en ander oorlogsmateriaal fyn sal dophou en die bedrae en bestemmings van sulke besendings sal rapporteer. Daarbenewens het waarnemers is gestasioneer om die verkeer in oorlogsmateriaal regoor die VSA - Mexikaanse grens.
Verslae van aktiwiteite binne die Amerikaanse weermag word aangevra tweede generasie Japannese in die tak van die gewapende dienste, en hoewel die inligting nog nie bevestig is nie, is daar berigte wat daarop dui dat die tweede generasie Japannese in vliegtuigaanlegte aan die weskus werk vir intelligensiedoeleindes.
Prominente Amerikaners en Japannese verbind met die rolprentbedryf is deur die konsulêre intelligensienetwerk in diens geneem om anti-Joodse bewegings in hierdie land, veral aan die Weskus, te ondersoek, en invloedryke negers het hierdie groep op die hoogte gehou van die negerbeweging.
Yoshiaki Miura, Japanse minister in Mexiko -stad, was die hoof van die Japannese intelligensienetwerk in Mexiko en Sentraal -Amerika. In Junie 1941 Kiyoshi Yamagata, reisende ambassadeur, met Miura beraadslaag oor die planne om die kantoor in Mexico -stad op 'n oorlogstyd te organiseer. Gedurende dieselfde maand het Yamagata 'n konferensie gehou met Fujio Kato, Japannese konsul by Mexicali. Kato het aan Yamagata gesê dat as gevolg van die oorheersing van Amerikaanse invloed in die gebied en die feit dat sy baie Japannese inwoners onopgevoed was, personeel en geld moet voorsien word om Mexicali slegs as 'n tak -intelligensiesentrum te bedryf. Hulle was dit albei eens dat ondanks die moeilikheid om hul werk in 'n grensstad met 'n bevolking van slegs 15 000 mense voort te sit, werk daar sou nuttig wees Die verskaffing van die intelligensienetwerk in Los Angeles en omgewing was goed georganiseer en veral as die Japanse regering dit nodig sou vind om sy amptenare uit die Verenigde State te onttrek. As gevolg hiervan het Yamagata aanbeveel dat verbindings onmiddellik tot stand kom tussen Los Angeles en Mexicali.
Ook in hierdie streek is daar aansienlike bewyse dat Japannese agente hul nuwe beleid oor spioenasie in werking gestel het.
Kanji Kaneko, Kanselier van die Japannese konsulaat in Seattle, is in beheer van die intelligensie en is inligting versamel van tweede generasie Japannese tekenaars oor aangeleenthede oor troepe en moraal in die Amerikaanse weermag.
Dit lyk asof vakbonde en politieke organisasies op hierdie gebied was intens gebruik deur die Japannese. Die regsverteenwoordiger van die Cannery Workers and Farm Laborers Union (C.I.O. Local #7 in Seattle) is 'n tweede generasie prokureur wie se naam is Kenji Ito. Hy was 'n regsadviseur van die Japannese konsulaat in Seattle, en was aktief in die versameling van inligting oor anti-regeringsorganisasies en die anti-Joodse beweging. Dit is opmerklik dat hierdie spesifieke vakbond bestaan ​​uit ongeveer 70% Filippyne en 30% Japannees.
Shoji ("Welly") Okamaru, 'n Amerikaans gebore Japannese met dubbele burgerskap, is die hoof van 'n eenheid wat vakbonde kontak op soek na lede van die Kommunistiese Party. Hy het die afgelope ses of sewe jaar as sekretaris van die Japannese konsulaat in Seattle opgetree, maar is in Junie 1940 tot konsulêre assistent bevorder. voorsitter en organiseerder.
Voordat oorlog tussen Duitsland en Rusland uitgebreek het, kommunistiese masjiniste van Duitse oorsprong wat lid is van arbeidsorganisasies by die fabrieke van Bremerton Navy Yard en Boeing Airplane, was inligting aan Japannese owerhede te verskaf. Dit is maar net nog 'n voorbeeld van die poging wat Tokio doen om inligting te bekom oor militêre pogings, konstruksie van skepe, vervaardiging van vliegtuie, koper, sink, aluminium, blikopbrengs uit blikkies en arbeidsbronne deur bekwame Amerikaners.
Sulke pogings is aangevul tot Julie 1941 deur die aktiwiteite van luitenantkommandant Sadatomo Okada van die Imperial Japanese Navy. Hy, net soos bevelvoerder Itaru Tachibana, wat uit Los Angeles opereer het, is deur die staatsdepartement versoek om die land te verlaat weens sy spioenasie -aktiwiteite in die Stille Oseaan Noordwes.
Die Japannese in hierdie gebied vra inligting oor politieke vrae van John Sylvester, speaker van die laerhuis in die staat Washington, Ralph Horr, voorsitter van die plaaslike komitee van die Republikeinse Party, en Daniel Trefethen, 'n sterk Katolieke leek.
Alhoewel die betroubaarheid daarvan nog nie vasgestel is nie, is berigte ontvang wat daarop dui dat die Japanse konsulaat in Vancouver, B.C. Kanadese in diens te neem om Alaska te besoek om inligting te verkry oor grond- en seevliegtuigbasisse in die Yukon, die sterkte van militêre voorrade en personeel in daardie gebied, die verspreiding, ligging en hoeveelheid swaar olie en die vordering van die basiskonstruksie in Fairbanks, Seward, Anchorage , en Kodiak. Daar word gesê dat Tokio ook geïnteresseerd is in 'n beskrywing van droogdokke, gegewens oor troepe en arsenale in die omgewing van Kodiak en die aantal oorlogsvaartuie wat Alaska gedurende die afgelope jaar besoek het. Verder wil hulle 'n bevestiging of ontkenning hê van die feit dat Amerikaanse troepe Kanada van Fort Haynes na Alaska oorsteek en hul aanleg van 'n militêre pad. Die Japannese is veral angstig om vas te stel of paaie gebou word om swaar olie van Fort Nelson na Alaska te vervoer.
Uit 'n bevolking van 423,330 op die Hawaiiaanse eilande is daar 157 905 Japannese, waarvan ongeveer een derde vreemdelinge is. Dit is bekend dat Japannese vir elke denkbare doel organiseer, en sosiale, burgerlike, opvoedkundige en godsdienstige samelewings het op die Hawaiiaanse eilande bestaan ​​sedert die vroegste Japannese migrasies. Daar word geglo dat elke Japannese inwoner van Hawaii behoort aan een of meer suiwer Japannese organisasies. Slegs die belangriker groepe is egter van belang, aangesien hulle in staat is om betrokke te raak spioenasie, sabotasie en ander dade wat die beste belange van die V.S.
'N Studie van hierdie organisasies openbaar interessante onderlinge verhoudings deur duplisering van aktiwiteite en veelvuldige posisies wat deur baie individue beklee word. Byvoorbeeld, 'n Boeddhistiese priester kan die hoof van 'n Japannese taalskool wees, sowel as 'n konsulêre agent of 'n beampte of lid van 'n organisasie wat in 'n ander kategorie verskyn.
Elkeen van hierdie groepe is ten minste sterk beïnvloed indien dit nie direk deur soortgelyke in Japan beheer word nie. Die konsulêre organisasie word duidelik beheer deur die Japannese ministerie van buitelandse sake, en godsdienssekte word onder toesig gehou vanaf die hoofkwartier in Japan, wat weer onder die regering is.
Die sentrum van die konsulêre organisasie, sowel as van uitheemse Japannese aktiwiteite, is die Japannese konsul -generaal in Honolulu onder leiding van konsul -generaal Nagao Kita. Vir die verspreiding van nuusinstruksies word gebruik gemaak van die dienste van prominente organisasies soos die United Japanese Society of Honolulu, die Honolulu Japanese Chamber of Commerce, die Hilo Japanese Chamber of Commerce sowel as die Hilo Japanese Society en die Japanese Language Druk.
Verreweg die grootste en mees gediversifiseerde groep onder leiding van die konsulaat -generaal is die van die "konsulêre agente" of "Toritsuginin". Tweehonderd en negentien van hierdie agente is geografies geleë om 'n omvattende inligtingstelsel vir die konsulaat -generaal op die Hawaise eilande te vorm. Hierdie mans is goed opgelei Amerikaans gebore en uitheemse Japannese bogemiddeld in intelligensie. Baie van hulle is vreemdelinge sonder kwota wat as Boeddhistiese priesters en skoolhoofde of onderwysers in Japannese taalskole werk. Hierdie agente is versprei oor die hele eiland en ontken dat hulle onder die beheer van die konsul -generaal is, en daar is niemand in die stad Honolulu nie.
Die Boeddhistiese en Sjinto -sektes, die Japannese taalskole en burgerlike en kommersiële samelewings is kragtige propaganda -agentskappe vanweë die aard van hul werk met die Japannese gemeenskap en die feit dat hul sake voortduur gewoonlik in die Japannese taal.
Elke gemeenskap op die Hawaiiaanse eilande waar daar Japannese inwoners is, het een of meer Boeddhistiese tempels of predikingsplekke (Fukkyojo). Vanweë die respek wat die Japannese vir priesters het, word hulle geredelik beïnvloed deur hierdie manne wat diens doen in ooreenstemming met die Japannese gewoonte. In hierdie verband is baie Boeddhistiese en Sjinto-priesters vreemdelinge sonder kwota wat 'n relatief kort tyd op die eilande gewoon het.
Die Japannese onderwysstelsel in die Hawaï -gebied sentreer rondom die Hawaiian Japanese Language School Association. Dit is 'n organisasie wat bestaan ​​uit verteenwoordigers of direkteure uit elk van veertien distrikte. Hierdie distrikte of subgroepe dra almal verskillende titels en bestaan ​​op hul beurt uit onderwysers van die individuele skole en skoolrade onder hul jurisdiksie. In hierdie verband moet op gelet word dat terwyl die die meerderheid manlike onderwysers is vreemdelinge, baie van die burgerlike onderwysers is ook in Japan opgelei. Byna altyd is skoolhoofde vreemdelinge en is dit gereeld Boeddhistiese priesters.
Op die oomblik is meer as 39 000 leerlinge woon Japannese skole by in Hawaii.
Van negentien koerante en tydskrifte gedruk in die Japannese taal, die NIPPU JIJI en die HAWAII HOCHU, wat daagliks in Honolulu gepubliseer word, is van groot belang. Alle nuusorgane bevat egter van tyd tot tyd pro-Japannese hoofartikels en nuusitems.
Hoof van die Japanese Spionage Network aan die Weskus gedurende 1940 was Commander Itaru Tachibana, IJN, wat as taalbeampte na die Verenigde State gekom het. Na sy inhegtenisneming in 1941 weens die oortreding van die spioenasiewette, is hy vrygelaat op 'n borg van $ 50 000 en het hy uiteindelik die land in Junie 1941 verlaat op versoek van die staatsdepartement.
Ander Japannese vlootbeamptes wat by hierdie subversiewe groep betrokke was, was luitenant -bevelvoerder Sadatomo Okada, Bevelvoerder Iwao Arisaka, Luitenant -bevelvoerder Sadayoshi Nakayama en luitenant -ingenieur Wataru Yamada. Okada en Yamada, net soos Tachibana, is versoek om die VSA te verlaat omdat hul aktiwiteite as die veiligheid van hierdie land beskou word, en bevelvoerder Arisaka en luitenant -kommandant Nakayama in Julie 1941 skielik van New York na Brasilië gevaar het.
Onder die organisasies wat blykbaar deur middel van Tachibana inligting aan die Japannese regering verskaf het, was die NIPPON KAIGUN KYOKAI (Japanese Navy Association), die SAKURA KAI (Cherry Association) en die SUIKO SHA (Reserve Officers Club).
Die vele gevolge van Tachibana se aktiwiteite is onthul deur die vertaling van talle Japannese papiere, dokumente en verslae wat in beslag geneem is deur die F.B.I. ten tyde van sy arrestasie in die Olympic Hotel in Los Angeles.
'N Deel van die materiaal waarop beslag gelê is, bestaan ​​uit die rekords van die Noord -Amerikaanse tak van die JAPANSE NAVY ASSOCIATION (Nippon Kaigun Kyokai). Met sy hoofkwartier in Tokio, het hierdie organisasie as hoofdoel die verspreiding van inligting oor vloote van ander lande en die ontwikkeling van Japannese vlootsterkte. Vir hierdie doel het dit ondersoekbeamptes gestig om binnelandse en buitelandse vloot, maritieme vervoer en ander maritieme aangeleenthede te bestudeer. Uit die ondersoek is geblyk dat lede van die Japanese Navy Association in samewerking met rangoffisiere van die Imperial Japanese Navy in Los Angeles gewerk het, en dit blyk dat Tachibana, wat intelligensie ingesamel het ten bate van die Japanese Navy, bygestaan ​​is deur die ondersoek tak van die vereniging.
Onder die gevolge van Tachibana is aansienlike ooreenstemming gevind Dr Takishi Furusawa, direkteur van die Los Angeles Suiko Sha, 'n organisasie wat bestaan ​​uit offisiere en reserwe -offisiere van die keiserlike Japannese vloot. Hy en sy vrou, mev. Sachiko Furusawa, blyk die rigtinggewende krag agter hierdie organisasie te wees. Beide is uiters prominent in Japannese aangeleenthede.
Die name van Dr Kijima Amano, sekretaris van die Sakura Kai, Shunten Kumamoto, president van die Los Angeles Japanese Association en Gengoro Nakamura, president van die Central Japanese Association of California, verskyn ook onder Tachibana se artikels en dit is interessant om daarop te let dat almal, insluitend die Furusawas, in die navorsingskomitee van die Sakura Kai is.
In die loop van die ondersoek na die aktiwiteite van dr. Furusawa en die Japanese Navy Association, is 'n groot hoeveelheid bewysmateriaal ontbloot wat dui op 'n waarskynlike oortreding van federale statute. As gevolg hiervan is die FBI tans besig met 'n kragtige ondersoek na hierdie vereniging.
Tachibana se korrespondensie het ook die name van verteenwoordigers van 'n paar van die belangrike Japannese koerante soos die RAFU SHIMPO (Los Angeles News), KASHU MAINICHI (California Daily) en die NANKA SANGYO NIPPO (Southern California Industrial Daily News).
Verslae uit Hawaii dui aan dat die Japannese wend hulself tot onderdrukking om Amerikaners te oortuig dat uitlanding die aantal dubbele burgers in daardie gebied verminder. Onlangs het die waarnemende Japannese konsul -generaal aangekondig dat hy die buitelandse kantoor vir ekstra werknemers gevra het om die toenemende aantal uitlandingsaansoeke wat die konsulaat in Honolulu ontvang het, te hanteer. Hy het gesê dat meer as vierhonderd sulke aansoeke elke maand ingedien word en dat daar die afgelope agt maande 'n merkbare toename is. Dit is egter opmerklik dat die totale aantal uitgewekenes in 1940 slegs effens hoër was as die syfer vir 1933.
Formele uitreiking van Japannese burgerskap, wat tot dusver van openbare onderwysers vereis is as 'n voorwaarde vir hul voortgesette diens in die gebied van Hawaii, was onlangs verslap in die geval van Amerikaanse burgers van Japannese afkoms wat nie by die Japannese regering geregistreer is nie. Hierdie optrede is na bewering die gevolg van voorbidding van die Hawaiiaans-Japannese burgervereniging van Honolulu.
Uit 'n totale Japannese bevolking van 320 000 in die Verenigde State en sy besittings, word geraam dat meer as 127 000 het dubbele burgerskap. Hierdie skatting is gebaseer op die feit dat meer as 52% van Amerikaans gebore Japannese val in hierdie kategorie. Net in die gebied Hawaii vorm dubbele burgers ongeveer 35% van die totale Japannese bevolking.
Onlangs is 'n petisie met meer as 30 000 handtekeninge by die minister van buitelandse sake ingedien waarin hierdie regering versoek word om 'n meer vereenvoudigde uitlandingsprosedure met die Japannese regering te beding. Baie mense wat hierdie petisie onderteken het, was reeds uitgeweken en dit blyk dat die klem van die veldtog was op die verkryging van 'n indrukwekkende aantal handtekeninge op die versoekskrif eerder as om die werklike begeertes van dubbele burgers voor te stel. [in marge gevoer]
Expatriation is amper universeel teenstaan ​​deur die ouers van dubbele burgers wat beweer dat die name van hul kinders uit die familieregister geskrap moet word 'n belediging vir hul voorouers en 'n daad van ontrouheid aan Japan.
Die huidige Japannese nasionaliteitswet van 1924, wat die proses van uitlandery geliberaliseer het, is aangekondig as gevolg van vertoë van 'n groep Hawaïese Japanners wat spesiaal vir hierdie doel na Japan gegaan het. Dit wil voorkom asof die Japannese opreg was in hul begeerte om expatriasie op hierdie tydstip te vergemaklik, die metode sou volg wat voorheen so suksesvol toegepas is. Die feit dat hulle nou 'n beroep op die staatsdepartement doen om namens hulle met die Japannese regering in te gryp en die veldtog met publisiteit te omring, gee aanleiding tot die oortuiging dat diegene agter die huidige beweging doelbewus probeer om die dubbele burgers van Hawaii uit te beeld as die onwillige besitters van Japannese burgerskap. ["ha!" in kantlyn geskryf]
Dit is opmerklik dat die verskillende uitstappingsveldtogte saamgeval het met 'n tydsverloop in Amerikaans-Japannese betrekkinge of met die ontwikkeling van plaaslike kwessies wat die Japannese rassituasie skerp in fokus bring. Hierdie onlangse veldtog in die Hawaï -gebied het vermoedelik ontstaan ​​uit die ondervraging van Japannese kandidate oor hul burgerskapstatus tydens die onlangse territoriale verkiesings.
Inwoners in die Verenigde State en Hawaii het 18 jaar tyd gehad om afstand te doen van hul Japanse trou. Die feit dat relatief min dit gedoen het ontken die veronderstelling dat hulle nou hul Japanse burgerskap wil verwerp as 'n uitdrukking van hul Amerikanisme.
Onlangs is dit onder die aandag van die Office of Naval Intelligence gebring dat uit 'n totaal van 198 pospersoneel in Honolulu 51 dubbele burgerskap het en dat die voorman in die registerafdeling, Ernest Hirokawa, is 'n uitheemse Japannese. As gevolg van hierdie ontdekking word die geregistreerde pos vir die vloot wat in Hawaiiaanse waters gestasioneer is, nou gestuur direk na die Pearl Harbor Navy Yard as veiligheidsmaatreël.
Japannese inwoners in die Verenigde State, veral dubbele burgers, was gewees aangemoedig om terug te keer na Japan om militêre diens te doen met die gewapende magte van die land. In sommige gevalle is selfs uitgeweke burgers van Japannese afkoms aangemoedig om dit te doen terwyl hulle Japan besoek. Alle manlike Japannese burgers kom in aanmerking vir militêre diens gedurende die sogenaamde "militêre tydperk" (Tekirei Nendo), die jaar wat volg op die jaar waarin hulle hul twintigste verjaardag.
Daar bestaan ​​aansienlike bewyse hiervan druk word uitgeoefen op dubbele burgers en selfs uitgeweke burgers van Japannese afkoms wat as studente of werkers in Japan is. In hierdie verband word berig dat 'n sekere Kazuichi Hashimoto van Terminal Island, Kalifornië, beskik 'n groep van veertig jong Japanners na Japan geneem, skynbaar met die doel om hulle te leer om omheinings te maak. Daar word egter vermoed dat hierdie jongmense vir militêre diens na Japan geneem is. [in marge gevoer]
Een keer per jaar publiseer die plaaslike Japannese konsulaat aankondigings in Japannese taalkoerante oor registrasie- en uitstel -aansoeke. Japannese mans wat in die buiteland woon en wat hul Japannese burgerskap behou het, maar wat reeds van militêre plig vrygespreek is, moet nietemin berigte oor verblyf indien. Diegene wat uitgestel wil word, moet by die bereiking van die militêre ouderdom 'n "uitstel aansoek vir inwoners in die buiteland" uitvoer.
Dit is belangrik om daarop te let dat die kategorieë van diegene wat vir militêre diens in Japan in aanmerking kom, insluit mans met dubbele burgerskap (Japannese gebore in die Verenigde State na 1924 wie se geboorte binne veertien dae by die Japannese konsulaat geregistreer is). Onder die Japannese wetgewing, hierdie persone is net so aanspreeklik teenoor die militêre owerhede as vol Japannese burgers.
Teen die einde van 1940 het die regering in Tokio 'n nasionale en internasionale sensus gedoen. Alle persone van Japannese afkoms moes vraelyste invul, selfs die Amerikaanse burgers van die Japannese afkoms wat hulself uitgeweken het. [dubbellyn in marge]
Daar is 'n groot hoeveelheid telegramme, radio's en kabels tussen die Japannese ministerie van mariene in Tokio en die verskillende seevaarders en inspekteurs in die Verenigde State, Kanada, Mexiko en Europa opgemerk.
Daar is sterk bewyse dat die Naval Attache's -kantoor in Washington 'n kortgolfstuur stuur en ontvang wat as 'n "Amateurstasie" vermom word, en dat dit gekoppel aan die talle "Ham" -stasies wat bekend is om deur die Japannese aan die Weskus en in Hawaii bedryf te word. Hierdie feit moet nog bewys word, maar die belangstelling wat die Naval Inspector for Radio in New York City toon, blyk 'n bietjie buitengewoon te wees. Boonop kom leidrade van 'n radiosenderantenne die gebou van die Japannese ambassade in Washington binne, en een van die ambassade -amptenare het onlangs 'n mislukte poging aangewend om 'n amateurradiooperateur se lisensie te bekom.
Benewens radio en kabel, beskik die Naval Attache ook oor die diens van die diplomatieke posbus. Dit is egter duidelik dat die Naval Attache op sy eie koeriers staatmaak om items tussen hierdie land en Japan te stuur. Daar word geglo dat die grootste deel van hierdie diens betrekking het op die versending van monsters, kaarte, modelle, verslae en ander dokumente wat nie aan die gewone pos- en sneldiens toevertrou is nie.
'N Ontleding van die roetes van besoekende amptenare en sekere taalbeamptes dui op a sistematiese en periodieke beweging tussen strategiese punte dwarsdeur hierdie land. Taalbeamptes word slegs vir transkontinentale beampte-boodskapperdiens gebruik as daar geen 'besoekende beampte' beskikbaar is nie. Hul primêre funksie is om inligting te versamel en te versprei agente in verskillende sleutelstede regoor die land. As daar geen vlootpersoneel aan boord van inkomende of uitgaande Japannese skepe is nie, sal 'n taalbeampte die kaptein (wat 'n vlootreserwe -offisier is) kontak om Naval Attache -pos te ontvang en te stuur.
Vertroulike posdiens tussen die Japannese ambassade en die Naval Attache in Ottawa, Kanada, word blykbaar aangedui deur die gereeldheid van offisiere tussen Washington en Buffalo. Net so word beamptes met gereelde tussenposes van Washington na Miami, New Orleans, Houston gestuur en terugkeer.
Terwyl hulle in Miami is, vlieg hulle altyd na Havana en keer dieselfde dag terug. Aan die Weskus, 'n taalbeampte van Los Angeles of Seattle, reis gereeld langs die kus van Vancouver, v.C. na Tiajuana, Mexiko sonder 'n duidelike rede, tensy dit is om met agente in verbinding te tree om inligting te versamel en te versprei. By geleentheid reis die taalbeampte van die Weskus van Los Angeles na Chicago en keer terug via Seattle, Portland en San Francisco. Aan die ooskus gaan 'n offisier gereeld van Washington na Chicago via New York en Cleveland. Dit wil dus voorkom asof Chicago die ontmoetingsplek is vir offisiere aan die oostelike en weskus.
Geheime fondse in kontant word onderhou deur die Japanse ambassade en konsulate vir die aankoop van intelligensie -inligting van burgerlike agente wat direk aan konsulêre agente en verteenwoordigers rapporteer.
Terwyl die kantoor van die marine -inspekteur werksaam was, was dit hoofsaaklik geïnteresseerd in die verkryging van gedetailleerde tegniese inligting wat die Japannese vloot met voordeel kon gebruik. Die uitbetalings van hierdie kantoor in New York alleen beloop ongeveer $ 500,000 per maand, maar behalwe vir brandstofolie, was die aankope nominaal en wisselvallig. Hulle het vliegtuigonderdele, radio, elektriese toerusting, gereedskap en bykomstighede bedek wat blykbaar slegs vir ondersoekdoeleindes verkry is.
Boogskutter Saki Huntington het dit berig Fukichi Fukumoto, voormalige verteenwoordiger in New York van die OSAKA MAINICHI- en TOKYO NICHI NICHI-koerante, het hom $ 2300 betaal om die tekeninge te verkry van 'n uitlaat-superlaaier wat in vliegtuigmotors gebruik word.
Voordat die uitvoerende bevel die bates van alle Japannese en Chinese onderdane in die Verenigde State bevries het, het die Yokohama Specie Bank, Ltd. $ 150 000 in kontant onttrek van die Guaranty Trust Company in New York City en $ 50 000 kontant uit sy rekening by die Chase National Bank.
In die somer van 1941 het die Yokohama Specie Bank van San Francisco gereed gemaak om 'n groot aantal Japannese obligasies aan boord van die NYK Liner te verpak en te versend "Tatuta Maru". As gevolg van federale optrede is Japannese effekte van verskillende beskrywings met 'n nominale waarde van $ 9 621 100 teruggevind.
Deur vertroulike bronne is verneem dat die bestuur van die Yokohama Specie Bank in San Francisco op 25 Julie 1941 kontantfondse ter waarde van $ 180 000 aan sy beamptes en werknemers toegewys het, waarvan die meeste Japannese onderdane is. Hierdie fondse is verdeel in verhouding tot die jaarlikse salaris wat deur die individue ontvang word, en dit blyk dat hierdie besluit geneem is om die totale verlies van geld te voorkom deur beslaglegging deur die Amerikaanse regering tydens oorlog.
Fondse van Japannese onderdane en korporasies in die distrik Columbia, New York, San Diego, Lost Angeles, San Francisco, Seattle, Honolulu en New Orleans word tans gemonitor om die bron van inkomste en die aard van die onttrekkings uit rekeninge in verskillende banke in hierdie plekke. Enige deposito's van ongewone grootte en ook onttrekkings wat deur individue, korporasies en organisasies in Japan besit word, word onder die aandag van die regte federale owerhede gebring, en reeksnommers van rekeninge in benamings van $ 500 en $ 1,000 word aangeteken om ondersoek na daaropvolgende onderhandeling van sulke wetsontwerpe. Op hierdie manier is dit moontlik om te bepaal of fondse aangewend word vir aktiwiteite wat die welvaart van hierdie land nadelig is.
Sedert November 1940 was daar 'n besliste poging van sekere agentskappe en ministeries van die Japanse regering om beheer oor die Japannese pers oor die hele wêreld te vestig. Na die organisasie van die magtige OVERSEAS JAPANSE CENTRAL SOCIETY laat in 1940, het amptenare van die Japannese ministeries van handel en nywerheid, buitelandse sake, vloot, oorlog, oorsese aangeleenthede en ander minder agentskappe besluit om verdere beheer te verseker oor Japannese wat in die buiteland woon deur middel van die medium van die pers. Hulle het 'n byeenkoms gehou wat in November 1941 in Tokio gehou sou word en het die meeste pro-Japannese uitgewers en redakteurs genooi om dit by te woon. Aan die einde van die byeenkoms het die helfte van die afgevaardigdes na China gereis, terwyl die ander deur Japan behoorlik gereis het op regeringskoste.
'N Soortgelyke neiging word onthul in 'n verslag van 'n vergadering wat gedurende die somer van 1941 in Japan gehou is deur die WORLD ECONOMIC FEDERATION (voorheen die JAPANSE EKONOMIESE FEDERASIE) waarop verteenwoordigers van oorsese Japannese koerante versoek is om as 'n ondersoekeenheid op te tree in 'n studie van wêreld ekonomiese bewegings. Hierdie pogings van Tokio is heeltemal in ooreenstemming met die omvattende herorganisasie van die intelligensie- en propaganda-beleid van die regering. Noue kontak tussen Japannese koerantkorrespondente en amptenare van die ambassade en konsulate is gedurende 1941 waargeneem, en baie Japannese koerante in die VSA word in diens geneem deur die ambassade, die konsulate en amptenare in Tokio om intelligensiepligte op te neem wat voorheen deur gewone militêre en vlootagente uitgevoer is. Terselfdertyd word van hulle verwag om as propaganda -instrumente te funksioneer.
As 'n voorbeeld van hierdie reëling, toe Fukuichi Fukumoto, die voormalige verteenwoordiger van New York van die Osaka Mainichi en Tokyo Nichi Nichi -koerante beveel is om deur sy werkgewers na Japan terug te keer, het die ambassade 'n herroeping van sy bevele bekom en is hy aangewys as 'n verteenwoordiger van Washington die Tokyo Nichi Nichi.
Die meeste Japannese koerante in die VSA blyk konvensionele nuusorgane te wees met geen meer pro-Japannese vooroordeel as wat 'n mens sou verwag in die lig van hul affiliasies nie. Ander, soos die NEW WORLD SUN DAILY NEWS en die JAPANSE AMERICAN NEWS, beide van San Francisco, is egter sterk pro-Japanneesen hul hoofartikels kritiseer die Amerikaanse binnelandse en buitelandse beleid van tyd tot tyd ernstig teenoor die Japannese. Verteenwoordigers van hierdie twee referate was veral aktief in die Tokio -vergaderings hierbo genoem.
Daar is ook 'n klein kategorie radikale Japannese koerante in hierdie land gepubliseer, miskien die interessantste daarvan die DOMO, 'n kommunistiese orrel in Los Angeles. Die TAYSHU -weekblad van Seattle, Washington, as 'n voorstel van een man sonder 'n konsekwente redaksionele beleid, sou ook in hierdie kategorie ingesluit word.
Ten slotte moet genoem word dat in verskeie gevalle waar daar beide Engelse en Japannese afdelings in 'n referaat was, twee diametraal teenoorgestelde standpunte uitgespreek word, dat in Engels óf neutraal óf pro-Amerikaans, terwyl die Japannese taalafdeling beslis pro-Japannees is. Die UTAH NIPPON van Salt Lake City, Utah, en die ROCKY NIPPON van Denver, Colorado, is miskien die beste voorbeelde van hierdie dubbele redaksionele beleid.
Alhoewel baie Japannese inwoners van die Verenigde State die land verlaat in afwagting van oorlog, en baie verteenwoordigers en amptenare van Japanse kommersiële belange herroep is of na die suide oorgeplaas is, het die omvang van Japanse organisasies in die Verenigde State is steeds nuttig om intelligensie te versamel en propaganda vir Tokio te versprei.
Normale sakebedrywighede van Japannese handelsondernemings in hierdie land is landwyd en tot die koms van die nasionale verdedigingsprogram was die kontak met hul werknemers feitlik onbeperk. Beide die firmas self en hul hoofde van die opdrag is onder die onmiddellike beheer van die ambassade en die verskillende konsulate.
Totdat onlangse wetgewing hulle aflegging of onttrekking gedwing het sestig Japannese ondernemings alleen in New York beskikbaar vir die versameling van tegniese inligting sowel as vir die verspreiding van propaganda. Die belangrikste hiervan was:
Die meeste van hulle, sowel as ander belangrike persone wat nie gelys is nie, het takkantore in ander stede wat goed beman is.
Sulke groot organisasies soos die Mitsui-, Mitsubishi-, Okura- en Sumitomo -belange kan sonder oordrywing gesê word om die finansiële en ekonomiese lewe van Japan te beheer. Hulle word almal direk of indirek gesubsidieer deur die Japannese regering en kan as quasi-amptelik beskou word.
In verband met die intensivering van die Japanse intelligensiepogings in die Amerikas, is dit opmerklik dat die Mitsubishi -belange was uiters aktief in die versending van verskillende metale, brandstof en smeerolies, en het veral gefokus op yster, swaar masjinerie en masjiengereedskap. Daarbenewens is dit bekend dat hulle saamgewerk het met Duitse belange in 'n poging om die mark op kwik te plaas ten koste van die Verenigde State. [in marge gevoer]
Mitsubishi is een van die veertien semi-amptelike organisasies wat spesifiek aangewys is om intelligensie-inligting te versamel en aan te meld voorheen deur Tokio gesoek deur gereelde militêre en vlootagente. Verslae oor skeeps- en troepebewegings, reëlings vir inspeksiereise vir besoekende Japannese amptenare na belangrike Amerikaanse fabrieke en militêre inrigtings en versameling van alle beskikbare inligting oor die poging van die Nasionale Verdediging is illustrasies van die "buitemuurse aktiwiteite" wat hierdie organisasie uitvoer. Dieselfde algemene patroon geld vir ander Japannese sakekamers.
Sedert die bevriesing van fondse in Julie vanjaar, sluit alle Japannese sakehuise in die Verenigde State hul bedrywighede met 'n geraamte.
By verre die belangrikste Japanse organisasie in die Verenigde State is die JAPANSE-AMERIKAANSE BURGERSLIG wat 'n uitvloeisel is van die AMERIKAANSE LOJALITEITSLIGA. Dit het 'n totale ledetal van ongeveer 10 000 persone wat in 51 individuele hoofstukke versprei is en geografies gegroepeer is in vier streeksrade wat die Stille Oseaan -kus dek en tot in die binneland strek tot in Arizona, Idaho en Utah. Die beweerde doel daarvan is om 'n beter burgerskap onder Amerikaners van Japannese afkoms aan te moedig. Dit ondersteun ook alle bewegings wat ontwerp is om die status van die Japanners in die Verenigde State te verbeter.
Een afdeling van hierdie organisasie wat spesiale aandag verdien, is die sg KIBEI groep. Dit verteenwoordig ongeveer 6% van die totale ledetal, hierdie lede moet in hul idees en affiliasies as pro-Japannees beskou word. Hoewel Amerikaners gebore is, is hulle in Japan opgelei en het hulle gewoonlik weinig of geen agtergrond van die Amerikaanse kultuur of waardering vir ons regeringsvorm nie.
Onlangse verslae dui aan dat die JAPANSE-AMERIKAANSE BURGELIGA 'n aanbod om subsidie ​​van die SENTRAAL JAPANSE VERENIGING botweg van die hand gewys het, blykbaar uit vrees vir onafhanklikheidsverlies as hy finansiële hulp van hierdie bron aanvaar.
Japanse godsdienstige organisasies in die VSA omhels Boeddhistiese en Shinto -tempels en Christelike kerke sowel as aangeslote sosiale of welsynsklubs en -skole. Die Boeddhistiese en Sjinto -priesters meer as 350 in die VSA en die gebied van Hawaii. Benewens diens as skoolhoofde of onderwysers van Japannese taalskole, die meeste van hulle is Japannese konsulêre agente. Aangesien streng toesig oor godsdiens eeue lank 'n kenmerk van die Japannese regeringsbeleid was, volg dit dat beide priesters en onderwysers in 'n aansienlike mate onderworpe is aan bevele van Tokio of, wat neerkom op dieselfde, van hul godsdienstige meerderes in Japan.
Om die potensiaal van hierdie organisasies as media vir ondermynende aktiwiteite ten volle te begryp, moet daar eers op gelet word dat daar 100,000 Boeddhiste in die kontinentale VSA alleen, en tweedens, dit elke Japannees, ongeag wat hy bely, is 'n Sjintoïs. Sjintoïsme word algemeen, hoewel dit verkeerdelik 'n godsdiens genoem word. In werklikheid word dit deur die Japannese regering gedefinieer as 'n patriotiese kode wat gebaseer is op die aanbidding van die keiserlike lyn en die mitologiese gode wat geakkrediteer is met die skepping van Japan. [dubbellyn in marge]
Die werk van hierdie priesters behels reis langs die Weskus van die VSA, dwarsdeur Hawaii en na Japan. Uit ondersoeke van Japannese organisasies wat verdink word van ondermynende aktiwiteite, word onthul dat hierdie priesters gereeld ampte beklee in verdagte groepe soos die HOKUBEI ZAIGO SHOKO DAN (North American Reserve Officers Association) en die NICHIBEI KOGYO KAISHA (Nichibei Kinema Co.).
By Boeddhistiese en Shinto -tempels is Japannese taalskole, welsynsverenigings, Boeddhistiese verenigings van jongmense en Boeddhistiese vroueverenigings aangeslote. Hulle bied uitstekende hulpbronne vir intelligensiebedrywighede, blyk baie ontvanklik vir Japannese propaganda te wees en het in baie gevalle aansienlike bedrae bygedra tot die Japanse oorlogspoging.
Japannese Christelike Kerke is baie minder nou verbonde aan die Japannese regering, en daar is aansienlike bewyse dat hul grootste kommer buite godsdiensaangeleenthede fokus op die verbetering van die Japannese-Amerikaanse betrekkinge en die herstel van vrede in Oos-Asië. Terselfdertyd is dit waar dat sommige individue en groepe onder Japannese Christene werk teen die belange van hierdie land. In hierdie verband word berig dat die JAPANSE STUDENTE'S CHRISTIAN ASSOCIATION in New York City, pro-Japannese propaganda onder die Nisei versprei, benewens die gewone funksies daarvan as 'n godsdienstige vereniging. ["Christene teen die VS" potlood in marge]
Van die vele en uiteenlopende tipes Japannese organisasies in die Verenigde State, is verreweg die mees aktiewe en ondermynende belang vir die belange van hierdie land militêre organisasies soos die NANKA TEIKOKU GUNYUDAN (Suid -Kalifornië Oorlogsveterane), Los Angeles, NIPPON KAIGUN KYOKAI (Japanese Naval Association), Los Angeles, SAKURA KAI (Patriotic Society),
Los Angeles, HOKUBEI BUTOKU KAI (Military Virtue Society of North America), Alvarado, Kalifornië, en die HOKUBEI HEIEKI GIMUSHA KAI (Vereniging van Japannese in Noord -Amerika wat in aanmerking kom vir militêre diens), San Francisco. [dubbellyn in marge]
Hierdie organisasies is intens nasionalisties en lewer tot onlangs groot bydraes tot die Japannese oorlogskas. Lede van die NANKA TEIKOKU GUNYUDAN, NIPPON KAIGUN KYOKAI en SAKURA KAI word vermoed dat hulle veterane van of reserviste in die Japannese weermag is. Hulle het nou saamgewerk met amptelike Japannese agentskappe in die Verenigde State en die inhegtenisneming van bevelvoerder Tachibana het aan die lig gebring dat die laaste twee organisasies saam met die SUIKO SHA (Reserve Officers 'Club) in Los Angeles aan hom inligting verskaf het na Tokio gestuur. [dubbellyn in marge]
Alhoewel hul lidmaatskap uit 'n jonger ouderdomsgroep getrek is, is organisasies soos die HOKUBEI BUTOKU KAI en HOKUBEI HEIEKI GIMUSHA KAI nietemin minder lojaal aan Japannese beginsels, veral aan die ekspansionistiese program van die huidige militêre regime in Tokio. In albei hierdie organisasies is interne wrywing opgemerk en in die takke waar die konserwatiewe element dominant is, was daar 'n neiging om militêre aktiwiteite te beklemtoon en in sommige gevalle heeltemal verbintenis met die hoofkwartier in Japan te verbreek. Aan die ander kant, waar ekstremiste beheer behou het, is 'n merkbare toename in die bywoning van militêre sport, plaaslike intelligensie-aktiwiteite en nouer samewerking met die tuisregering opgemerk.
Baie plaaslike takke van hierdie organisasies het die afgelope paar maande hul name verander om agterdog te voorkom. In die geval van oorlog tussen die Verenigde State en Japan, Japanse organisasies van hierdie algemene tipe sal beslis belangrike spioenasie- en sabotasiefunksies in die gebied waar hulle nou werk, gedelegeer word.
Twee van die invloedrykste van die Japanse kultuurorganisasies in die VSA wat onder die direkte beheer van die regering in Tokio val, is die JAPANSE INSTITUUT in New York City, en die JAPANSE KULTUURSENTRUM VAN SUID -KALIFORNIE in Los Angeles. Hulle werk op uiters ruim begrotings en versprei allerhande propaganda, borg lesings en demonstrasies en subsidieer Amerikaanse en Japanse studie in Oosterse studies. Baie individue verbonde aan albei organisasies is bekende gevaarlike propagandiste en spioenasie -agente.
Dit is interessant om daarop te let dat die JAPANSE INSTITUIT voorberei om die bedrywighede te staak en vroeg in Desember van hierdie jaar begin om sy rekords te vernietig.
Van geringe belang is kultuurgroepe soos die FAR EASTERN INSTITUTES wat elke somer by verskillende Amerikaanse kolleges en universiteite gehou word, THE STUDENT INSTITUTE OF PACIFIC RELATIONS en die ZAIBEI NIPPONJIN JISEKI HOZON KAI. Laasgenoemde is 'n klein groepie wat historiese navorsing doen.
In Maart 1941 het die NICHIBEI KOGYO KAISHA Los Angeles, een van die aktiefste propaganda - spioenasie -organisasies in die Verenigde State is herorganiseer onder die naam van die NICHIBEI KINEMA COMPANY, INC. In Desember 1937 ingelyf, was dit oorspronklik ontwerp as 'n voorkant vir die LITTLE TOKYO GAMBLING CLUB besit deur Hideichi Yamatoda. Op die oomblik berus die grootste deel van die beheer egter by amptenare van die SENTRAAL JAPANSE VERENIGING van San Francisco, Kalifornië, en die LOS ANGELES JAPANSE KAMER VAN HANDEL. Die meeste van sy beamptes is verdagtes en het 'n wye verbintenis met verdagte organisasies en firmas. Hierdie organisasie tree op as 'n verspreidingsentrum vir buitelandse en binnelandse rolprente en grammofoonplate. Dit werk ook nou saam met Tokio om afsprake te reël vir dosente, teatergroepe en musikante langs die Weskus en in Hawaii. As 'n aanduiding van die belangrikheid van hierdie funksie, is die kapitaalvoorraad van hierdie organisasie in Maart 1940 verhoog van $ 25,000 tot $ 250,000.
Gedurende die eerste week in Desember, het grootskaalse verskuiwings in sleutel diplomatieke personeel van Kanada en die Verenigde State na Mexiko en Latyns -Amerika plaasgevind, en 'n massa -uittog van Japannese inwoners is aan die gang. Op 1 Desember 1941 het die konsulaat -generaal aan die Weskus sy rekords begin vernietig, net soos die konsulaat -generaal, die Japanse sakekamer en die Japan Institute in New York. Geheime kodes en sifers by die Japannese ambassade verbrand die nag van 5 Desember 1941. [dubbellyn in marge]
Organisasies soos die Japanese Raw Silk Intelligence Bureau, die Silk Department of Mitsui & amp Co., Gunze Corporation, Asahi Corporation, Japanese Cotton & amp Silk Trading Co., Hara & amp Co., Katakura & amp Co., Morimura & amp Co., Arai & amp Co., en Shinyai & amp Co. gesluit op Saterdag 6 Desember 1941, en personeel van hierdie handelshuise beplan om hierdie land op 16 Desember aan boord van die Tatuta Maru. Die Japanse instituut het die sluitingsdatum as 9 Desember 1941 aangekondig.
Vier dae in Desember: Duitsland se pad na oorlog met die VSA
Op 7 Desember 1941 val Japan die Verenigde State aan by Pearl Harbor en in die Filippyne, en terselfdertyd die Stille Oseaan -besit van Groot -Brittanje en Nederland binnegeval. Vier dae later het Duitsland oorlogsverklarings oorhandig aan die Amerikaanse charg & eacute d & rsquoaffaires in Berlyn en aan die minister van buitelandse sake, Cordell Hull in Washington, DC. Die Reich & rsquos -vennoot, Italië, het dieselfde gedoen in Rome en die Amerikaanse hoofstad.
Toe, soos nou, kan hierdie bewegings 'n impulsiewe vertoning van as -solidariteit lyk. Die werklikheid is heel anders. Hitler het lankal erken dat sy hoop en planne vir wêreldoorheersing oorlog met die Verenigde State noodsaak. Soos hy uitdruklik verklaar het in 'n opvolgbundel van Mein Kampf wat in 1928 geskryf is (sien Mein Kampf: The Sequel & rdquo), sou die voorbereiding op oorlog met die Verenigde State 'n sentrale verantwoordelikheid van enige Nasionaal-Sosialistiese regering wees. Die dae nadat Pearl Harbor tot 'n crescendo gekom het, het die diktator en rsquos lang pogings aangewend om 'n internasionale konflik te orkestreer wat by sy en Duitsland se doelwitte pas.
Die verrassing vir Hitler was nie dit nie Japan die Verenigde State aangeval, maar hoe en wanneer. Hy het van Pearl Harbor geleer soos miljoene: van iemand wat 'n radioberig oor die aanval gehoor het. Die Japannese het hul bondgenote geen presiese inligting gegee oor wat hulle beplan nie, so die bombardement en torpedo -aanval self het Duitsland en Italië skrik en dit was baie ongewoon. Nie een van die twee het Tokio ook vooraf in kennis gestel van die voorgenome aanvalle nie.
Die nuusflits kom kort nadat die Duitse leier teruggekeer het na die Wolf & rsquos Lair, sy hoofkwartier diep in 'n bos naby Rastenburg. Hitler het van die Oosfront na Oos -Pruise gereis, waar hy die krisisse wat spruit uit suksesvolle Sowjet -teenaanvalle by Rostov, eerstehands aangepak het.
Die terugslae van die Duitse inval in die Sowjetunie en die verbrokkeling van Italiaanse magte te midde van 'n Britse offensief in Noord -Afrika, het personeel by die Wolf & rsquos Lair somber laat voel. Laat op 7 Desember het die Nazi -pershoof, Otto Dietrich, Hitler die nuus oor Pearl Harbor gebring. Hitler het Dietrich gevra om die nuusbrief te bevestig, maar die woord van die Amerikaners het die atmosfeer in die Wolfsschanze lewendig gemaak.
'n Delirium van vreugde het almal omhels so ver as wat hulle in die hoofkwartier kon sien, en generaal Walter Warlimont, 'n adjunkhoof van operasies in die OKW, het die opperbevel van die Duitse weermag, in sy memoires opgemerk.
Die uitbundigheid breek uit die sekerheid dat die werklike geveg teen die reus van die weste en mdashat laas begin het. Hitler, wat sy lewe as 'n voortdurende oorlog beskou het, sou nie weer bedrieg word nie, soos in 1938 toe die geallieerde versoening oor die Sudetenland sy planne om Tsjeggo -Slowakye binne te val, bederf het.
Hitler en ander Duitse leiers het so deeglik van die Ryk verwag om Amerika te beveg, dat hulle Pearl Pearl skaars 'n gedagte na die aanvanklike uitbarsting gehad het. Die weermaghoof van die weermag, generaal Franz Halder, het byvoorbeeld net in sy dagboekinskrywing vir 8 Desember opgemerk dat Japan blykbaar vyandelikhede teen Amerika en Engeland geopen het deur verrassende lugaanvalle en oorlogskipaanvalle op Honolulu en ook teen Sjanghai en teen Malaya. & Rdquo Halder & rsquos toegang gee meer aandag aan die Oosfront en aan Noord -Afrika. Op 9 Desember skryf Halder dat hy met 'n assistent beraadslaag het oor 'n & ldquodirective vir gesprekke met attach & eacutes [van ander lande] oor die ingang van Amerika in die oorlog. hy het 'n vlootoffisier & rsquos hoor verslag doen oor & ldquobasiese faktore in die Japannese-Amerikaanse vlootoorlog. & rdquo Sy inskrywing op 12 Desember maak kennis van 'n verslag oor die & ldquoAsian theater of war, en rdquo, maar Halder ag Duitsland en rsquos se oorlogsverklaring die vorige dag nie waardig nie. Soos sy meester dit gedoen het, het die weermagbevelvoerder die Amerikaners as vanselfsprekend aanvaar en was hulle nie in staat om militêre operasies ernstig genoeg te onderneem om die Duitse oorlogspoging te beïnvloed nie.
Op 7 en 8 Desember verwys die gewoonlik omvangryke OKW -oorlogsdagboek slegs na die aanval op Honolulu deur amptelike Japannese aankondigings en versendings van die nuusagentskap Reuters op te som. Die OKW -inskrywing op 8 Desember maak melding van die ondergang van die Amerikaanse slagskip & New Virginia & rdquo het blykbaar niemand by die Duitse hoofkwartier 'n lys van Amerikaanse hoofskepe gehad of weet dat daar geen Amerikaanse vlootvaartuig met die naam bestaan ​​nie. Op 9 Desember vat die OKW -dagboek amptelike aankondigings van Tokio op. Op 10 Desember noem die dagboek egter slegs 'n verslag, en op 11 Desember distilleer dit weer die Japannese hoofkwartier en Reuters -verslae.
Die inskrywing van 11 Desember, wat gemaak is nadat Hitler oorlog verklaar het, merk op dat generaal Alfred Jodl, die OKW -bedryfshoof, uit Berlyn gebel het om voor te stel dat sy adjunk dit oorweeg om die personeel te laat ondersoek of die Verenigde State sy militêre poging eers sal konsentreer in Europa of in die Stille Oseaan. Daarna verskyn slegs minimale verwysings na die Stille Oseaan -oorlog in die OKW -oorlogsdagboek tot en met 1945. Inskrywings vir 12 en 13 Desember ignoreer die feit dat Duitsland oorlog gevoer het met 'n ander taamlik groot land.
Oorlog met die Verenigde State was op Hitler & rsquos se wenslys vir twee dekades. Nadat hy kanselier geword het in 1933, het hy Duitsland begin bewapen vir die eerste gevegte wat hy verwag het en teen Tsjeggo -Slowakye, Frankryk en Brittanje. Hy was vol vertroue dat die wapens ook sou volstaan ​​vir sy volgende oorlog teen Rusland. In 1937, met 'n eerste generasie wapens in produksie, wend hy hom tot die spesiale wapens wat hy nodig het om die Verenigde State aan te pak.
'N Vaste gelowige, soos die meeste van sy politieke en militêre medewerkers, was dat Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog nie aan die voorkant verslaan is nie, maar dat hy in die gesamentlike term, wat deur generaal Erich Ludendorff gewild was, geslaan het en dat die Amerikaners die rol gespeel het. geen werklike rol om Duitsland en rsquos -verlies te bewerkstellig nie. Die Verenigde State het 'n klein, swak leër en 'n minimale lugmag, en Hitler het niks anders as 'n minagting vir vliegtuigproduksiekwotas wat deur president Franklin D. Roosevelt vasgestel is nie, al het Amerikaanse fabrieke al twee jaar aan die kwotas voldoen. (Reichsmarshall Hermann G & oumlring het 'n paar dae voor die oorlogsverklaring wat die Verenigde State teen 1944 verwag om 100.000 vliegtuie per jaar te bou, gesnoer dat al die Amerikaners yskaste kan maak.)
Deur Hitler en rsquos -ligte het 'n versameling ontaardes so rasgemeng dat die Amerikaners in elk geval nie 'n effektiewe militêre poging kon doen nie. Maar die Verenigde State was ver en het 'n groot vloot in 'n tyd toe Duitsland dit nie gedoen het nie. Terselfdertyd het Duitsland supergevegskepe begin ontwikkel waarvan die gewere groot en kragtig genoeg sou wees om Amerikaanse dreadnoughts van ver af te sloop.
Maar die vordering met die wapens van die toekoms het gestop en toe gestop. Slegs prototipes van die Me 264 het van die grond af gekom, nooit die swerms enorme vliegtuie wat Hitler voorgestel het nie. Duitse skeepsvaarders het in 1936 die keel gelê vir die vliegdekskip Flugzeugtr & aumlger A (later herdoop tot Graf Zeppelin) en vroeg in 1939 vir monstergevegskepe van 56.000 ton, maar die uitbreek van die oorlog op 1 September het eise vir materiaal en mannekrag geskep wat voorrang geniet bo hierdie volgende generasie oorlogskepe wat nog nooit gevaar het nie. (Nie elke produksiebestelling is in Junie 1944 gekanselleer nie. Die Duitse vloot het vier groot slagskip -enjins afgelewer wat vinnig gesmelt is.)
Admiraal Erich Raeder, wat die Duitse vloot en rsquos -roer in 1928 aangeneem het, het sedert kort na die inval in Pole om oorlog met die Verenigde State gepleit. Ondanks die sukses van U-bote, het Raeder nie genoeg duikbote gehad om Engeland te isoleer nie, en danksy gebrekkige ontwerpe en verliese op see het die Kriegsmarine soms min oppervlaktevate gehad wat groter was as 'n vernietiger. In 1940 en ndash41 besef Hitler en medewerkers dat die afsienbare toekoms nie 'n groot Duitse blou-water-vloot van slagskepe, vliegdekskepe en kruisers sal insluit nie. Om te vergoed, kyk hulle na die voor die hand liggende alternatief: om 'n bondgenoot in te roep wat reeds so 'n krag gehad het. Die ewe voor die hand liggende kandidaat: Japan.
Onder hierdie omstandighede het Hitler twee parallelle beleide aanvaar. Hy het Raeder beveel om voorvalle met die Verenigde State in die Atlantiese Oseaan te vermy, en het Japan begin om Singapoer weg te neem van Groot -Brittanje. As Japan openlik by die Axis-kant aansluit, sou die alliansie 'n vloot van wêreldgehalte verkry, nie na jare se bou nie, maar onmiddellik, en sodoende die belangrikste struikelblok vir Duitsland en rsquos wat oorlog voer teen die Verenigde State, verwyder.
Die Japannese het Duitsland en rsquos -oorwinnings in die weste behaal as 'n teken om suid te trek om hul Greater East-Asia Co-Prosperity Sphere uit te brei. Maar nadat hulle by die as aangesluit het, het die owerhede in Tokio verdwyn en verduidelik dat hulle nie van plan was om Malaya binne 1946 binne te val nie, toe die Verenigde State aangekondig het dat hulle hul basisse in die Filippyne sou prysgee. Hitler het daarteen geantwoord dat Duitsland, as die kommer oor die Verenigde State Japan in toom hou, onmiddellik sou deelneem aan 'n oorlog teen die VSA en sy bondgenote en dat Japan nou, nie vyf jaar later nie, sou toeslaan toe die Amerikaners sterker sou wees.Op die een of ander manier het Hitler verwag om teen die Verenigde State te veg, so dit maak vir hom geen verskil of 'n Amerikaanse oorlogskip in die Atlantiese Oseaan of in die Stille Oseaan gaan nie. Hoe gouer Japan aangeval het, hoe beter.
Nadat hulle belowe het om aan Japan en rsquos te veg, spesifiek tydens 'n vergadering van Maart 1941 in Berlyn met minister van buitelandse sake, Matsuoka Yosuke, het Duitse leiers gekap toe Tokio en Washington oënskynlik eindelose onderhandelinge tot in daardie jaar gevoer het. Die besetting van Japan in die suide van Frans-Indo-China, net soos binne 'n maand na Duitsland en op 22 Junie 1941, inval in Rusland, dui duidelik in die rigting wat Duitsland wil hê, maar die samesprekings in Washington het steeds voortgegaan. Die Duitsers het geglo dat hul aanval op die Sowjetunie Japan sou uitroei en die vrees vir die bedreiging van sy tuis -eilande uit Rusland en die Stille Oseaan -gebiede sou aanmoedig om die ryk suidwaarts in te val in gebiede wat dit lank begeer het. Die Duitsers het ook verwag dat so 'n aksie die Amerikaanse aandag en hulpbronne na die Stille Oseaan en weg van die Atlantiese Oseaan sou trek, wat die voordeel van Duitsland en rsquos daar sou vergroot.
Hitler was bekommerd dat die Sowjetunie sou versuim om so vinnig ineen te stort as wat verwag is, Japan kan weerhou om agter die Verenigde State aan te gaan. (Uit 'n teenoorgestelde oogpunt het president Roosevelt gehoop dat eindelose praatjies Tokio kan laat sien dat 'n Duitse oorwinning nie die sekerheid is wat die Japanners sou dink nie.)
Om Japan aan te spoor, wend Hitler hom tot propaganda. In 'n toespraak van 3 Oktober 1941 wat 'n nuwe offensief teen die Russe basuin, spog hy, en ek sê vandag, want ek kan dit nou sê, dat hierdie vyand reeds verpletter is en nooit kan herstel nie. & Rdquo Binne die week het Dietrich aanspraak gemaak op die Ryk het die Rooi Leër verpletter en die oorlog in die Ooste gewen. Op 8 November het Hitler daarop aangedring dat die offensief & ldquohad bo alle maat geslaag het. & Rdquo
Propaganda Minister Joseph Goebbels het gedink dat al drie die aankondigings vreeslike foute was. Die Italiaanse minister van buitelandse sake, Galeazzo Ciano, het die agitprop ook as 'n verkeerde voet beskou. Ciano was 'n fascistiese koninklike, nie net dat hy getroud was met die dogter van Mussolini en Edsquos nie, maar in 1936 vervang hy Il Duce as minister van buitelandse sake. Hy was in daardie hoedanigheid tydens die gesprekke in München in 1938 teenwoordig. Ciano het ook te alle tye telefoonoproepe ontvang van die Duitse minister van buitelandse sake, Joachim von Ribbentrop, wat Italië en rsquos se krygsbesluit probeer versterk het. Tog was Ciano nie bevoorreg vir Hitler en rsquos se groter motiewe nie. In die dagboekinskrywing van Ciano & rsquos vir 18 Oktober stel hy wrang voor, en dit is 'n geval dat hulle hul oorwinningslied te vroeg gesing het?
Fout of nee, Hitler bedoel duidelik die propaganda -spervuur ​​om Japan te laat optree. As ons terugkyk op gebeure in 'n gedenkboek uit 1950, het Bernhard von Lossberg, 'n assistent van OKW -adjunkhoof Warlimont, tot die gevolgtrekking gekom dat die verklaring van Dietrich & rsquos waarskynlik daarop gemik was om Japan en rsquos in die oorlog te laat bespoedig. & Rdquo sy sekretaresse, Marianne Feuersenger, in haar memoires uit 1982 aangehaal. Met verwysing na & ldquo Dietrich & rsquos -toespraak op sy bevel, & rdquo het die historikus geskryf, & ldquoPropaganda volledig onder beheer van die F & uumlhrer & hellip. Dit was deurslaggewend dat Japan by die kursus gehou moes word. F [& uumlhrer] het aan die begin van die krisis [voor Moskou] 'n vreeslike vrees gehad dat hulle moontlik skrik. & Rdquo
Gebeurtenisse bewys dat Hitler en rsquos se angs gegrond is. Slegs dae voor die Japanse strydmag Kido Butai binne die bereik van Pearl Harbor gekom het, het Tokio met Berlyn en Rome gekontak om seker te maak dat hul belofte om by Japan aan te sluit in die oorlog teen die Verenigde State nog steeds bestaan ​​en gevra dat beide nasies instem tot 'n verdrag om 'n aparte vredesooreenkoms aan te gaan. Die mededeling het bevestigende antwoorde bevestigend van beide Duitsland en Italië gebring.
Voordat Hitler ernstig op Pearl Harbor kon reageer, hy moes na Berlyn kom, die Reichstag vergader, sy lede die goeie nuus gee van oorlog met die Verenigde State en 'n formele verklaring van vyandelikhede aan 'n Amerikaanse diplomaat oorhandig. Maar hy het nie nodig gehad om Raeder en sy U-bote aan die leiband te hou nie. Laat op 8 Desember 1941 beveel Hitler Raeder om die Kriegsmarine te magtig om enige skip wat onder die vlag van die Verenigde State vaar, te sink, plus dié van Uruguay en agt ander Sentraal -Amerikaanse nasies wat as sy bondgenote beskou word.
Toe hy Berlyn bereik, bel Hitler en ontmoet Goebbels om die situasie in detail te hersien. Die minister van propaganda het die uitruilings die volgende dag in sy dagboek gedokumenteer, soos sy gewoonte was. Goebbels & rsquos 8 Desember se inskrywings sê dat Japan die Verenigde State aangeval het. & ldquo Ek is gebel deur die F & uumlhrer wat buitengewoon bly is oor hierdie ontwikkeling, & rdquo Goebbels skryf. Hy sal die Reichstag vir Woensdag [10 Desember] in die middag ontbied om die Duitse standpunt hieroor te verduidelik. & rdquo
Nadat hy opgewonde was oor die Japannese optrede in Pearl Harbor en die waarskynlikheid dat dit Amerikaanse aflewerings van wapens en vervoertoerusting aan Brittanje en die Sowjetunie sal krimp, voeg Goebbels by: & ldquoDie ontwikkeling het die grootste vreugde vir die F & uumlhrer en die hele hoofkwartier gelewer. & Rdquo Goebbels & rsquos Inskrywing van 9 Desember gee 'n opsomming van die ontwikkelinge in Oos -Asië en die Stille Oseaan, noem die komende Reichstag -sessie en herhaal sy beoordeling dat die Verenigde State Engeland en die Sowjetunie nie meer sal kan help nie. & ldquo Ons kan buitengewoon tevrede wees met die manier waarop dinge ontwikkel het, en ten slotte sê die Nazi -propagandis.
Op 10 Desember voorspel Goebbels weer die afsterwe van Amerikaanse aflewerings van wapens en vliegtuie, verwys na wêreldwye verwarring oor die Duitse beleid in die nuwe situasie, en berig uitgebrei oor 'n vergadering van 9 Desember in Berlyn en Hitler en rsquos se optrede tydens die nuwe situasie. & ldquoHy is vervul met vreugde oor die baie gelukkige ontwikkeling van die onderhandelinge tussen die VSA en Japan en ook oor die uitbreek van die oorlog, & rdquo Goebbels skryf. Hy het korrek daarop gewys dat hy hierdie ontwikkeling altyd verwag het. & rdquo
Goebbels vat dan die opmerkings van Hitler saam dat die Japannese oorlog in die Stille Oseaan begin het op 'n manier wat hom onbewus was, maar wat hy heeltemal korrek gevind het. Hitler het Goebbels vertel van sy sink-op-sig-bevel aan die Kriegsmarine en mdash wat beide mans gevier het en gesê het dat hy in sy Reichstag-toespraak oorlog teen die Verenigde State sou verklaar. Hitler het bygevoeg dat hy alle Axis -vennote sou aanmoedig om dieselfde te doen. (Italië, Hongarye, Roemenië en Bulgarye het dit gedoen, hoewel Roosevelt 'n halfjaar lank probeer het om die staatsdepartement te kry om laasgenoemde drie hul oorlogsverklarings terug te trek.)
In sy gesprek met Goebbels het Hitler beweer dat hy blas & eacute was oor terugslae aan die Oosfront en het 'n einde aan die Amerikaanse voorsiening van Engeland en die Sowjetunie voorspel. Hitler het 'n opsomming van wat hy verwag het om aan die Reichstag te sê, aan Goebbels gesê dat hy homself tyd moes gee om die toespraak op te stel en te poets, en hy stel dit uit tot 11 Desember.
Op 11 Desember sê die dagboekskrywer Goebbels hoe goed dit is dat Japan aggressiewe en suksesvolle vooruitgang die aandag in die buiteland en in die buiteland van aksies in die Oosfront en in Noord -Afrika laat afwyk. Die Japannese vlieëniers het die Britse oorlogskepe Prins van Wallis gesink en Malaya afgeweer, sê die minister van propaganda. Hy herhaal sy oortuiging dat Amerika sal ophou om die kwartaalmeester van Engeland te wees. Goebbels het gesê dat die F & uumlhrer 'n middagvergadering die vorige dag met Hitler geskryf het, veral oor die prins van Wallis en Repulse en oor die tydsberekening van die Japannese suksesse, gegewe die situasie aan die Oosfront. Goebbels merk op dat hoewel die Japannese wou hê dat die Reichstag vroeër sou vergader, Hitler om 15:00 sou spreek.
Nadat hy die vorige dag aansienlike besonderhede oor aangeleenthede in die Stille Oseaan aangebied het, het Goebbels en rsquos 12 Desember inskrywings oor Hitler en rsquos -toespraak aangebied. In sy toespraak het die diktator aan die Reichstag gesê dat Duitsland in oorlog was met die Verenigde State en 'n verdrag met Italië en Japan gesluit het om 'n aparte vrede te vermy. Goebbels is opgewonde oor die aanbieding van Hitler en rsquos, en oor Mussolini en rsquos se eie verkondiging en toespraak op 11 Desember oor oorlog teen die Verenigde State.
Twee dae later merk Goebbels op dat hy en Hitler weer ontmoet het. Hy beskryf hul gedeelde opgewondenheid en plesier by staatsgrepe in Japan en rsquos in Oos -Asië. Hy merk op dat Hitler die middag met die Gauleiter, die distrikshoofde van die Nazi -party, gepraat het en gesê het dat dit goed gaan met sy tribunes, sonder dat die toetrede van die Verenigde State die konflik sal verleng.
Intussen, berig Goebbels, het Ribbentrop aan Duitsland en rsquos 'n oorlogsverklaring oorhandig aan die Amerikaanse charg & eacute d & rsquoaffaires wat die Duitse charg & eacute in Washington die dokument aan die minister van buitelandse sake oorhandig het. Ribbentrop en Hitler was bekommerd dat die Verenigde State oorlog sou verklaar voordat Duitsland dit kon doen. (& ldquo 'n Groot mag laat hom nie daaroor oorlog verklaar nie, dit verklaar dit aan ander, en Ribbentrop het Ribbentrop op 'n keer aan 'n adjunk gesê.)
Op elke vorige tydstip wat die oorlog uitgebrei het, Hitler het waarskuwings en selfs argumente gehoor uit sy kring van politieke en militêre adviseurs. Maar voor die Duitse oorlogsverklaring teen die Verenigde State, was die enigste ontmoedigende woorde van Hans-Heinrich Dieckhoff, die voormalige Duitse ambassadeur in Washington. Vir 'n keer op 'n gevaarlike waagstuk het die Reichstag eenparigheid getoon net so entoesiasties soos die leierskap en rsquos.
Hitler en coterie het moontlik geen twyfel gehad nie, maar in Rome het die ervare oë van Galeazzo Ciano en rsquos skielik skerper gefokus. Hy verbind die kolletjies agteruit van Duitsland en Italië en rsquos tweeling oorlogsverklarings en mdash waarvan laasgenoemde persoonlik die Amerikaanse aanklag die middag van 11 Desember en mdashto Pearl Harbor aan Japan en rsquos se eis vir 'n verdrag tot afsondering van 'n afsonderlike vrede oorhandig het, na herfs en rsquos -blaas oor die Oostelike Front.
Alhoewel Ciano in sy dagboek opmerk dat Ribbentrop van vreugde spring oor die Japanse aanval op die Verenigde State, het hy 'n heel ander persoonlike perspektief.
Na 'n vergadering op 13 Desember met die Kubaanse minister, wat gekom het om oorlog teen Italië te verklaar, het Ciano op die privaatblad gedink oor & ldquohaving het die geluk gehad, of is dit die ongeluk, om oorlog te verklaar teen Frankryk, teen Groot -Brittanje, op Rusland en in die Verenigde State. & Rdquo
Om 07:02, 7 Desember 1941, het 'n weermag-radar-eenheid op die eiland Oahu in Hawaii die spogblaaie van naderende vliegtuie opgetel. Die twee privaat persone wat die radar bestuur, het die weermag se algemene inligtingsentrum gekontak, maar die diensbeampte daar het hulle aangesê om kalm te bly; die vliegtuie was waarskynlik Amerikaanse B-17's wat uit Kalifornië ingevlieg het. Dit was eintlik Japannese vliegtuie wat van ses vliegdekskepe 200 kilometer noord van Hawaii gelanseer is.
Om 07:55 het die eerste Japannese bomme op Pearl Harbor, die hoofbasis van die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot, geval. In die hawe was meer as 70 oorlogskepe vasgemaak, waaronder agt van die nege slagskepe van die vloot. Daar was ook 2 swaar kruisers, 29 vernietigers en 5 duikbote. Vierhonderd vliegtuie was naby geleë.
Japannese torpedobomwerpers, wat net 50 meter bo die water gevlieg het, het torpedo's gelanseer na die Amerikaanse oorlogskepe. Japannese duikbomwerpers het die dekke van die skepe met masjiengeweer beskiet, terwyl Japannese vegters hoë plofbare bomme op die vliegtuig wat op die grond sit, laat val het. Binne 'n halfuur is die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot feitlik vernietig. Die Amerikaanse slagskip Arizona was 'n brandende hulk. Drie ander groot skepe-die Oklahoma, die Wes-Virginia en die Kalifornië-het gesink.
'N Tweede aanval het om 09:00 plaasgevind, maar die skade is aangerig. Sewe van die agt slagskepe is gesink of ernstig beskadig. Uit die 400 vliegtuie is 188 vernietig en 159 ernstig beskadig. Die ergste skade het Arizona aangerig, 'n duisend van die matrose van die skip het verdrink of doodgebrand. Altesaam 2,403 Amerikaners sterf tydens die Japannese aanval op Pearl Harbor en nog 1,178 is gewond. Japan het net 55 man verloor.
Dit was egter nie 'n totale ramp nie. Japan het nie daarin geslaag om Pearl Harbor se skeepsherstelgeriewe, die basis se kragsentrale of sy brandstoftenks te vernietig nie. Nog belangriker, drie Amerikaanse vliegdekskepe, wat op roetine -maneuvers was, het die vernietiging vrygespring. Maar dit was nietemin 'n verwoestende slag. Later die dag op 7 Desember het Japannese troepe aanvalle deur die hele Stille Oseaan geloods en Guam, Hong Kong, Malaya, Midway Island, die Filippynse Eilande en Wake Island getref.
Die volgende dag het president Roosevelt voor 'n gesamentlike kongresvergadering verskyn om 'n oorlogsverklaring te vra. Hy begin sy toespraak met hierdie beroemde woorde: "Gister, 7 Desember 1941-'n datum wat in berugte sal lewe-die Verenigde State van Amerika is skielik en doelbewus aangeval deur vloot- en lugmag van die Keiserryk van Japan." Die kongres verklaar oorlog teen Japan met slegs een afwykende stem.
Stasie S onderskep Japan se diplomatieke radioboodskappe sedert 1939, toe die Amerikaanse vloot sy luisterpos in Fort Stevens, Oregon, na Bainbridge Island verskuif het. In sy nuwe eilandhuis is die fasiliteit geopen as die kommunikasieondersteuningsaktiwiteite (COMSUPACT) by Fort Ward, 'n voormalige kusartilleriepos.
'N Jaar later, in 1940, is COMSUPACT hernoem na Station S, Naval Security Group Activities (NSGA). Saam met die afluister en opname van Japannese diplomatieke radioboodskappe, was stasie S 'n kontrolestasie vir die opsporing van radiose van Japannese handelsvaart. Die stasie het radio -laers van twee of drie ander stasies versamel, sodat die radio -rigtingbepaling die posisies van Japannese skepe kon identifiseer.
In November en begin Desember 1941 het Japan se diplomatieke boodskappe toegeneem, en Stasie S het harder gewerk om die swaarder verkeer te onderskep. Kommandant BC Purrington (1896-1961), die bevelvoerder van die stasie, het in sy geheime stasieverslae van November en Desember 1941 'n toenemende skeepsaktiwiteit aan die hoof van vlootoperasies opgemerk. Die radioverkeer en boodskappe dui aan dat daar iets aan die gebeur is, en hierdie aktiwiteit het tussen 4 en 6 Desember 1941 verskerp.
'N noodlottige boodskap
Die noodlottige boodskap wat Station S vroegoggend op 7 Desember onderskep het, sou om 13:00 by die Amerikaanse minister van buitelandse sake in Washington, DC, afgelewer word, net voordat die aanval op Pearl Harbor sou begin (dit het om 13:20 begin Washington , DC, tyd). Vertragings in die vertaling van die boodskap het die tydelike aflewering daarvan verhinder.
Alhoewel die boodskap en ander intelligensie dui op moontlike oorlog, het Amerikaanse intelligensiebeamptes nie die aanval op Pearl Harbor verwag nie. Op 7 Desember 1941 bombardeer die Keiserryk van Japan Pearl Harbor, geleë in Hawaii. Amerikaanse verliese beloop agt slagskepe, drie vernietigers, drie ligte kruisers, vier hulpvaartuie, 188 vliegtuie, 2,403 sterftes en 1,178 gewondes. Die volgende dag, 8 Desember 1941, verklaar die Verenigde State oorlog teen Japan.
Deur Peter Kross
Die Japannese aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941 - 'n 'Dag van infamy', soos president Franklin D. Roosevelt dit beskryf het - het die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot in byna totale ondergang gelaat, die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog gedompel en vertrek 'n polemiek oor die gebeure wat gelei het tot die aanval, wat nog steeds sterk gedebatteer word.
Een van die moeilikste voorvalle in die pre-Pearl Harbor-beplanning deur die Japannese, is die sogenaamde "Winds Code" -voorval en watter, indien enige, betekenis dit vir die Amerikaanse kodebrekers wat Japannese diplomatieke en militêre kommunikasie in die maande voor die verrassingsaanval.
Het die vloot bedek deur nie toe te laat dat die mense wat die Winds -kommunikasie hanteer het, na die oorlog voor die kongreskomitees getuig nie? En wat het gebeur met die Winds -kommunikasie self wat veronderstel was om deur die verskillende marine -intelligensiepersoneel gesien te word in die dae voor die Pearl Harbor -aanval?
Om die belangrikheid van die Winds -boodskap te verstaan, moet ons die rol van die Amerikaanse weermag se pogings om die Japannese kodes voor Pearl Harbor te verbreek, opspoor.
Die Japannese het 'n "pers" masjien gebruik om hoogs geheime intelligensie te kodeer wat na hul ambassades regoor die wêreld gestuur is. Die kodewoord vir Amerikaanse afsnitte van Japannese diplomatieke en militêre boodskappe wat die Verenigde State binnekom, was 'Magic'. Die Verenigde State noem al die inligting wat van Purple ingesamel is, 'Magic'-die hoogste geklassifiseerde intelligensie wat die Verenigde State tydens die oorlog versamel het.
Die sukses van Magic het die Verenigde State toegelaat om Japan se pad na die oorlog te volg en 'n gedetailleerde rekord van hul bewegings te hou. Gedurende die somer van 1940 het die Verenigde State intelligensie begin deel met die Britte wat hul eie geheime kommunikasie gehad het teenoor Duitsland genaamd "Enigma". In 'n stap wat later rampspoedig sou wees in die pre-Pearl Harbor-scenario, moes een van die persmasjiene wat na die Britte gegaan het, oorspronklik aan die Amerikaanse vloot in Pearl Harbor gegee word.
'N Gevangde Japannese kode -toestel, bekend as Purple.
'N Ander Amerikaanse militêre organisasie wat kriptografiese werk doen, wat beide Magic en die Winds-kommunikasie behels, was die vloot se kodebrekende groep genaamd OP-20G, onder leiding van bevelvoerder Laurance Safford.
Die Magic -inligting wat deur die vloot ingesamel is, is aan verskeie top militêre en burgerlike leiers in die Amerikaanse regering gestuur. Ongelukkig is Magic nie met al die voorste militêre bevelvoerders gedeel nie, veral die marine -admiraalman Kimmel en die weermaggeneraal Walter Short, die twee bevelvoerders by Pearl Harbor.
'N Ander ongelukkige kant van Magic was dat die mense wat op hoogte was van die inhoud daarvan, nie onderling kon saamstem oor watter inligting relevant is of nie. Dit was hierdie gebrek aan kommunikasie wat gelei het tot die twis oor wat die Winds -boodskap werklik beteken het.
Die onthulling van Japan se voornemens
Teen die herfs van 1941 het Amerikaanse kodebrekers 'n goeie idee gehad van wat die Japannese regering dink en beplan oor 'n moontlike konflik met die Verenigde State. Japan was steeds verbind tot sy deelname aan die drieparty -verdrag met Italië en Duitsland en het geweier om sy troepe uit China te verwyder. Uit die afsnitte van Japannese kommunikasie wat deur Amerikaanse kodebrekers opgetel is, was dit duidelik dat Japan nie sy harde retoriek wou afneem oor 'n moontlike oorlog met die Verenigde State of Groot -Brittanje nie.
Belangriker nog, wat die Verenigde State betref, moes 'n boodskap van 5 November 1941 van Tokio na Washington met 'n datum van 25 November 1941, as 'n sperdatum vir die afhandeling van diplomatieke onderhandelinge met die Verenigde State, 'n waarskuwingsteken dat probleme voorlê.
JCAA Radio Communications ontvang posisies by NAS, San Juan, Puerto Rico.
Ander onderskepte kommunikasie van Tokio het instruksies gegee vir die vernietiging van sy kode -masjiene, 'n boodskap van 20 November van Tokio wat verklaar dat die huidige voorwaardes nie 'n verdere versoening deur ons [Japan] moontlik maak nie. teen 29 November "dat dinge outomaties gaan gebeur." 'N Oorlogswaarskuwingsboodskap van 27 November wat uit Tokio uitgesaai is, was ook belangrik vir die vooroorlogse scenario, saam met 'n boodskap van 19 November uit Tokio wat die besonderhede bevat van die "Winds Execute" -boodskap wat bygevoeg sou word aan die einde van die Japannese nuusuitsendings in die geval van oorlog tussen die Verenigde State, Engeland en Rusland was op hande, en 'n nota van 19 November wat verdere instruksies vir Japannese diplomate in Washington gee om na Winds -boodskappe te luister wat vyf keer aan die begin en einde van elke uitsending gelees sou word.
Die onthulling van die Winds -kodewoorde
Op 4 Desember 1941 het Amerikaanse luisterposte in verskillende dele van die wêreld twee kommunikasie wat van Tokio na sy ambassade in Washington gestuur is, op 19 November gedekodeer, wat inligting bevat oor die sogenaamde Winds-boodskap waartoe inlichtingsbeamptes gewaarsku is.
Die eerste boodskap, omsendbrief nr. 2353, het gesê: 'Met betrekking tot die uitsending van 'n spesiale boodskap in 'n noodgeval. In 'n noodgeval (gevaar vir die onderbreking van ons diplomatieke betrekkinge) en die onderbreking van internasionale kommunikasie, sal die volgende bygevoeg word in die middel van die daaglikse Japannese kortgolfnuusuitsending:
In geval van 'n Japan-Amerikaanse verhouding in gevaar HIGASHI NO KAZEAME –– Ooswindreën.
Betrekkinge tussen Japan en die USSR: KITANOKAZE KUMORI –– Bewolk noordwind.
Japan-Britse betrekkinge: NISHI NO KAZE HARE –– West Wind Clear. "
Die tweede omsendbrief, nr. 2354, kom later:
'As dit die verhouding tussen Japan en Amerika is: HIGASHI.
Betrekkinge tussen Japan en Rusland: KITA.
Japanse-Britse betrekkinge (insluitend Thai, Malaya en Nederlands-Oos-Indië): NISHI.
Bogenoemde word vyf keer herhaal en aan die begin en einde ingesluit. Gaan terug na Rio de Janeiro, Mexico City, San Francisco. "
Die Winds -boodskap is ook opgeneem deur 'n verskeidenheid geallieerde luisterposte regoor die wêreld. Die Britse Singapoer -stasie het die boodskap op 28 November aangegryp en oorgedra na die Amerikaanse hoofkantoor van die Asiatiese Vloot, waar admiraal Thomas Hart, die opperbevelhebber van die Asiatic Fleet, dit na die hoofkwartiere van die 14de vlootdistrik en die 16de vlootdistrik gestuur het. Op 4 Desember is die boodskap deur konsul -generaal Walter Foote by Batavia aan die staatsdepartement in Washington gestuur. In sy boodskap oor die uitsending het konsul -generaal Foote gesê: 'Ek heg min of geen belang aan en beskou dit met 'n mate van agterdog. Sulke is sedert 1936 algemeen. "
Die Japanse ambassadeur Kichisaburo Nomura en spesiale gesant Saburo Kurusu verlaat die Withuis nadat voorstelle wat hulle gedink het die oorlog sou voorkom, verwerp is. Min het hulle geweet dat hulle missie sonder hoop was.
Dieselfde reaksie op die Winds-boodskap het op 3 Desember gekom toe 'n topoffisier van die Amerikaanse weermag in Java die boodskap aan brig. Genl. Sherman Miles, waarnemende hoof van die ACS/Intelligensie, oorlogsdepartement. Dit is uitgesaai in 'n laegraadse benaming genaamd 'uitgestel' en is daarna eers op 5 Desember om 01:45 gedekodeer.
Hierdie twee boodskappe is vanaf Tokio gestuur met hul J-19 diplomatieke kode, nie die meer belangrike Purple-kode wat die Amerikaanse vloot-intelligensie al maande lank onder die indruk was nie. Aan die kant van die vloot het hulle al hul stasies gewaarsku om op die uitkyk te wees vir die volgende fase van die Winds -kode - die sogenaamde "Uitvoer" -fase van die plan.
Station "M " Vind die rookpistool
Vervolgens is 'n volpers in die Verenigde State beveel om na die 'Uitvoering'-fase te luister. Navalbrekende stasies in San Francisco en Fort Hunt in Virginia het vertalers in Japannese op 'n noodgeval laat instuur. Die Federale Kommunikasiekommissie, waarvan een die taak was om die monitering van Japannese weersendings uit te voer, is op hul hoede geplaas. As hulle 'n 'Execute' uitsending opneem, bel hulle kolonel Rufus Bratton, bevelvoerder van die G-2 (Army Intelligence) Far
In Hawaii is die belangrikste intelligensie -kodebreker van die vloot, Joseph Rochefort - hoof van die Combat Intelligence Unit van die 14de vlootdistrik in Pearl Harbor en Station Hypo, 'n Amerikaanse moniteringseenheid wat die Japannese vlootbewegings dopgehou het - op die Winds -boodskap gewaarsku.
Gedurende hierdie gespanne tyd het die FCC op 4 Desember om 22:00 'n valse boodskap uit Japan opgetel wat lui: 'Tokio vandag noordwind effens sterker kan vanaand bewolk word. Môre effens bewolk en mooi weer. Kanagawa Prefecture vandag noordewind bewolk vanaf die middag meer wolke. Chiba Prefektuur vandag noordelike wind helder, kan effens bewolk word. Rustige see -oppervlak. "
Een van die Amerikaanse luisterposte wat 'n groot rol gespeel het in die Winds Affair, was Station "M", geleë in Cheltenham, Maryland. Vroeg op 4 Desember 1941 het die 27-jarige senior radiooperateur Ralph Briggs 'n kriptiese boodskap opgeneem in 'n weervoorspelling wat uit Japan uitgesaai word. Briggs is gewaarsku om te luister na ongewone weeruitsendings wat aan boodskappe uit Japan gekoppel is, en hoor die woorde waarop hy gewaarsku is. Dit was "East Wind Rain –– HIGASHI NO KAZEAME ['n moontlike ontwrigting van die betrekkinge tussen Japan en die VSA]." Dit het nou gelyk asof die "rookgeweer" uit Tokio pas ontvang is.
Briggs het die proses begin om sy vonds aan die ander intelligensie -agentskappe en regeringsamptenare oor te dra. Hy het een eksemplaar na die Army Signals Intelligence Unit en 'n ander na die Withuis gestuur. Die OP-20G van die vloot het op 4 Desember teen 09:00 hul eie kopie gekry.
Die Winds -boodskap is daarna vertaal deur luitenant -kmdt. Alvin Kramer, wat in bevel was van die Vertaalafdeling van die Navy Department Communications Unit. Volgens tydelike berigte het Kramer, toe hy die Winds -boodskap gesien het, gesê: "Dit is dit." Teen die middag op 4 Desember is verskeie afskrifte van die Winds -boodskap onder die inligtingsafdelings van die weermag en vloot, hul senior offisiere, die staatsdepartement en die Withuis versprei. Soos sommige samesweringsteoretici glo oor die belangrikheid van die Winds -boodskap, het die Roosevelt -administrasie drie dae tyd gehad om die inhoud daarvan te lees en te verteer en die land voor te berei op oorlog met Japan. Tog is niks gedoen om die vloot by Pearl Harbor of enige ander tak van die weermag te waarsku nie.
Debat oor die wind se boodskap
Dit is op hierdie punt in die debat waar meningsverskille oor die belangrikheid van die Winds -boodskap onder die vele deelnemers ter sprake kom. In sy uitgebreide getuienis voor die gesamentlike kongreskomitee oor die ondersoek na die Pearl Harbor-aanval, het die marine-kaptein Laurance Safford, wat hoof was van die vloot se OP-20G-kode en seinafdeling, aan die oplettende kongreslede gesê dat die Winds-boodskap volgens hom die boodskap was 'n ware "uitvoeringssein" dat oorlog tussen die Verenigde State en Japan op hande was.
Safford het daarop gewys dat die keiserlike Japannese vloot op 4 Desember 1941 sy 'operasionele kode' verander, wat deur die geallieerde luisterstasies op Corregidor -eiland in Manila -baai opgetel is en nege uur nadat dit gedekodeer is, 'n opdrag gegee het. Safford het gesê dat hierdie verandering in die Japanse kode, sowel as die 'Uitvoer' -boodskap, die laaste stap was in Japan se voorbereiding op oorlog met die Verenigde State.
Die Japannese het hierdie model van Ford Island en Battleship Row na die aanval geskep vir gebruik in 'n propagandafilm.
Safford getuig dat dit sy oortuiging was dat die vloot 'n voorafgaande waarskuwing van drie dae oor 'n dreigende Japannese aanval gehad het en niks gedoen het om dit te stuit nie. Dit is opmerklik dat ondanks die bekragtiging van kaptein Safford die Winds -boodskap, daar geen definitiewe bewys was om sy bewering te ondersteun dat die onderskepte boodskap, "East Wind Rain", niks meer was as 'n deel van die gewone kommunikasieverkeer wat op Desember onderskep is nie. 4, 1941.
Die weermaghoof van die weermag, George Marshall, diskrediteer kaptein Stafford se getuienis rakende die Winds -boodskap en sê dat hy die betrokke boodskap nie sien nie. Joseph Rochefort was ook vasbeslote dat hy geen boodskap van 'Uitvoer' gesien het nie, ondanks die bewerings van ander wat hy gehad het. 'N Ander persoon wat 'n ander siening van die Winds-verkeer gehad het, was George Linn, 'n vlootbeampte verbonde aan OP-20G in 1941. In materiaal verskaf deur Linn, en vrygestel deur die National Security Agency in November 1980, was Linn, 'n goeie vriend van kaptein Safford, het gesê dat 'Safford se obsessie met die idee dat 'n' Uitvoering 'ontvang en onderdruk is, hom [Safford] laat uitgaan het, want daar was geen' Uitvoering 'nie. Linn vat sy getuienis saam deur te sê: "Ek het niks gevind nie en het dus tot die gevolgtrekking gekom dat 'n teregstelling nie voor 2400 uur op 6 Desember ontvang is nie."
Die boodskap oor die verdwyning van die wind
By die oënskynlik eindelose debat oor die waarheid van die Winds-boodskap, is die feit dat die oorspronklike boodskap op een of ander manier uit alle amptelike Navy-lêers verdwyn het net toe die Roberts-kommissie kort na die aanval verhore oor die hele Pearl Harbor-saak gehou het. Wat met die amptelike boodskappe van Winds gebeur het, is nog steeds 'n raaisel, en die verlies daarvan het net die skeptisisme van diegene wat glo dat 'n amptelike toesmeer deur die vloot of ander regeringsagentskappe plaasgevind het, verdiep.
Nadat die oorlog geëindig het, is verskillende kongreskomitees gestig om die Pearl Harbor -aanval te bespreek en waar moontlik skuld te probeer heg. Die getuienis het 'n nasionale omvang gekry en baie van die voorste koerante van die dag het dit behandel en hul beste verslaggewers na die verhore gestuur. Die Winds Execute-fase van die verhore het 'n sirkusagtige atmosfeer gekry met debat en teendebat wat soos 'n prairievuur draai. In 1946 het die New York Times het gesê dat die Winds -boodskap 'n 'bitter mikrokosmos' was van die ondersoek na Amerikaanse voorbereidings wat gelei het tot die aanval op 7 Desember 1941. Die Tye het verder opgemerk dat: 'As daar so 'n boodskap was, sou die militêre instelling in Washington die skuld gehad het dat dit nie aan militêre bevelvoerders in Hawaii oorgedra is nie. As dit nie die geval was nie, sou die ondersteuners van die bevelvoerders 'n belangrike rekwisiet vir hul saak verloor het. "
Admiraalman E. Kimmel, USN, sentrum, vergader met sy operasionele beampte, kaptein W.S. Stanley (links) en sy stafhoof, kaptein William W. Smith.
In latere getuienis voor die weermagraad oor die vermiste Winds -boodskap, het 'n aantal mense wat intiem by die saak betrokke was, hul insigte gegee oor wat moontlik kon gebeur het. Kaptein Safford het gesê dat die laaste keer dat hy die Winds-boodskap gesien het, dit in die hande van OP-20G was. Hy het 'n kaptein Stone die opdrag gegee om te kyk of hy die boodskap kon opspoor, maar sonder sukses. Op 'n ondervraging van generaal -majoor Henry Russell, het Stafford gesê dat die Winds -boodskap in die 7001 -lêer van die vloot ingedien is. Die volgende uitruil het plaasgevind tussen Safford en generaal Russell:
Generaal Russell: "Wel, is JD 7000 nou in die lêer?"
Kaptein Safford: "JD 7000 is daar, en 7002."
Russell: "Maar is 7001 net nie daar nie?"
Safford: "Die hele lêer vir Desember 1941 is teenwoordig, behalwe 7001."
Safford het verder gesê dat 'dit die enigste is wat ontbreek of waarvoor daar geen rekening is nie,' 'n deeglike ondersoek van die 7000 -reeks.
Jare later breek Ralph Briggs, die radioman by Stasie M wat die Winds -boodskap opneem, sy stilte. In 1960, toe Briggs in beheer was van 'n eenheid wat vlootargiewe uit die Tweede Wêreldoorlog bevat, het hy gesê dat "Alle uitsendings wat ek tussen 0500 en 1300 op bogenoemde datum [5 Desember 1960] onderskep het, ontbreek in hierdie lêers en hierdie afsnitte bevat die waarskuwingskode van die Winds -boodskap. "
Briggs weerspreek hom egter ten opsigte van die datum waarop hy die boodskap van Winds onderskep het. Hy het gesê dat hy dit op die aand van 4 Desember onderskep het, terwyl Safford gesê het dat dit op 3 Desember in die nag ingekom het, maar om sake nog ingewikkelder te maak, is Briggs se logboek met betrekking tot die Winds Execute -boodskap op 2 Desember gedateer.
Saam met admiraal Kimmel is luitenant -generaal Walter C. Short, bevelvoerder van die Hawaiiaanse departement, van sy bevel onthef.
Luitenant -bevelvoerder Alvin Kramer het nog 'n weergawe van die gebeure rakende die Winds -aangeleentheid gegee. Hy het gesê dat die "Uitvoer" -boodskap op 5 Desember gedateer is en dat die boodskap slegs drie reëls teks bevat. Hy het getuig dat die Winds -boodskap na sy mening 'n moontlike oorlog tussen Engeland en Japan betref. Hy het verder gesê dat hy dink dat die boodskap ''n vals alarm van hierdie Winds -stelsel was. Tog was dit beslis my opvatting destyds dat dit 'n outentieke uitsending van die aard was. "
Herlewing van die kontroversie
Namate die gebeure van die Pearl Harbor -aanval in die geheue vervaag het, het dit gelyk asof die twis uiteindelik sou eindig, maar dit was nie die geval nie. Die byeenkoms het soveel uiteenlopende spelers, wat elkeen hul eie verskillende scenario's bied, dat dit nie sou wegsmelt nie.
In 2009 het twee historici, Robert J. Hanyok en wyle David P. Mowry van die National Security's Center for Cryptologic History, 'n boek van 327 bladsye geskryf West Wind Clear: Cryptology and the Winds Botsingstryd. Dit lyk asof hierdie onbekende boek die siening ontken dat 'n duidelike waarskuwing dopgehou word voor die Pearl Harbor-aanval.
Die brandende slagskip USS Arizona (BB-39) lys by Mooring F7 na die aanval. Die skip het 1 177 mans verloor, waaronder admiraal Isaac C. Kidd, wat die Medal of Honor postuum ontvang het.
Die instelling wat die verslag geskryf het, die supergeheime National Security Agency (NSA), is 'n interessante plek om so 'n vertelling uit te reik. Tot 'n paar jaar gelede was die bestaan ​​van die NSA in geheimhouding gehul. Dit is in die media 'No Such Agency' of 'Never Say Anything' genoem, alhoewel 'n openbare bord op die snelweg besoekers en werknemers gewaarsku het dat dit inderdaad vir almal te siene was.
Die NSA: Evolusie van die Signals Intelligence Service
Die NSA het ontwikkel uit die Tweede Wêreldoorlog se intelligensiediens en die weermag se veiligheidsagentskap. Die NSA is in Oktober 1952 formeel in kaart gebring deur 'n memorandum wat deur president Harry Truman uitgereik is.
Die NSA se belangrikste taak is om alle seinintelligensie (SIGINT) te versamel en te ontleed, soos radio -afsnitte, telefoonoproepe, elektroniese kommunikasie en faks wat van regoor die wêreld inkom. Die ander taak wat die agentskap verrig, is die krake van die geheime kodes van 'n ander land, wat inligting kan bevat wat die veiligheid van die Verenigde State kan benadeel. Die hoofkwartier van die NSA is geleë in Fort George Mead, Maryland, halfpad tussen Washington en Baltimore. Vanuit sy hoofkwartier gebruik die ontleders van die NSA 'n aantal hoëtegnologie-platforms, soos skepe op see en satelliete wat in die ruimte sweef om kommunikasie wêreldwyd te monitor.
Die NSA het 'n geruite verlede, met sy sluier van geheimhouding in al sy werk. Die werk van die NSA het in September 1960 ineengestort toe twee van sy kriptograwe, William Martin en Bernon Mitchell, na Rusland vertrek en 'n perskonferensie gehou het waarin hul NSA -affiliasie uiteengesit word. In latere jare was die agentskap vasgevang in die stryd teen die terreur van die Bush -administrasie. Sommige van sy taktieke-soos die lees van e-posse van Amerikaanse burgers en die afluister van telefoonoproepe, wat die agentskap gesê het dat hulle na bande met buitelandse terroriste soek-het 'n nuwe oproep tot die opknapping van die NSA gebring.
Geen intelligente intelligensie uit die wind nie
Die koerant wat deur Hanyok en Mowry geskryf is, het weinig publisiteit gekry buite die intelligensiegemeenskap en dit is eers onlangs gedeklassifiseer. In hul skrywe lê beide Hanyok en Mowry 'n samesweringskreet in die Winds -boodskap neer, wat verband hou met die Pearl Harbor -aanval. Een van die skrywers het aan 'n onderhoudvoerder gesê: 'Sommige samesweringliefhebbers kan van plan verander as hulle my boek lees.
Die twee geleerdes maak gebruik van voorheen geklassifiseerde dokumente wat verband hou met die Pearl Harbor -aanval, en sê: ''n Winds Execute -boodskap is op 7 Desember 1941 gestuur [en] die gewig van die bewyse dui daarop dat 'n gekodeerde frase' West Wind Clear 'uitgesaai is volgens vorige instruksies ongeveer ses tot sewe uur na die aanval op Pearl Harbor. " Hulle skryf dat dit moontlik is dat 'n Britse luisterpos die uitsending een tot twee uur na die aanval sou opneem, "maar dit staaf slegs die antiklimaktiese aard van die uitsending."
Roosevelt onderteken die oorlogsverklaring teen Japan, 8 Desember 1941.
Hanyok en Mowry sê: "Uit 'n militêre oogpunt bevat die Winds -gekodeerde boodskap ook geen inligting oor die Japanse bedrywighede in Suidoos -Asië nie en absoluut niks oor Pearl Harbor nie. In werklikheid het die Japannese die gekodeerde frases uitgesaai lank nadat vyandighede begin het - in werklikheid nutteloos vir almal wat dit kon gehoor het. "
Die skrywers noem die mislukkings van die herinneringe aan soveel mense wat destyds op die spel was weens die moontlike verkeerde interpretasies van wat hulle geglo het gedurende die gejaagde tyd voor 7 Desember 1941.
Hanyok en Mowry is vasberade as hulle beweer: "Daar was eenvoudig nie 'n greintjie intelligente intelligensie in enige van die boodskappe of uitsendings wat op die aanval op Pearl Harbor dui nie."
Was kaptein Laurance Safford die skuld?
Hulle lê die meeste skuld aan kaptein Laurance Safford vir die 50-jaar-lange misverstand van die Winds-boodskap. 'Maar op die proef gestel, kon Safford se vertelling oor die uitvoeringsboodskap eenvoudig nie kruisondervraging weerstaan ​​nie. Die gesamentlike kongreskomitee het die verhaal van Safford versnipper. Die komitee het dit beperk tot die invordering van ongegronde aanklagte wat die hele tyd die grondslag daarvan was. Die dokumentêre bewyse wat volgens Safford beskikbaar was, het eenvoudig nie bestaan ​​nie. In werklikheid het Safford niks opgelewer waarop verdere ondersoek kan voortgaan nie. "
Die twee historici neem ook 'n kans op die verskillende samesweringskrywers en bloggers wat glo in Safford en sy geloof dat die Winds Execute -boodskap 'n ware oorlogswaarskuwing was. Hulle praat oor die verskillende samesweringskrywers en sê dat 'die skrywers die normale reëls van bewysargumente omgekeer het', en verklaar dat Safford se getuienis al die jare later nie amptelik deur die regering weerlê is nie.
"Die geleerdes en navorsers wat Safford se weergawe van die kontroversie voorgestaan ​​het, het die streng bewysvereistes van die historiese professie laat vaar om hul eie tesis te bevorder," sê hulle.'Die saak van Safford is gebou op verkeerde aftrekkings, gerekonstrueerde, nie -bestaande dokumente, 'n veranderlike weergawe van gebeure, sowel as 'n aantal getuies wat Safford in sy verbeelding opgetower het.
Kaptein LF Safford, hoof van die afdeling Naval Intelligence in die tyd van Pearl Harbor en 'n verhoorgetuie, spreek senator Homer Ferguson na 'n sessie.
Waarom die skrywers die meeste skuld op die skouers van Laurance Safford, 'n vooraanstaande vlootoffisier, 'n 1916 -gegradueerde van die US Naval Academy, die beampte wat die vloot se kommunikasie -intelligensie -eenheid gestig het, op die skouers gelê het, is nie bekend nie, maar hulle moet hul redes hê .
In 'n onderhoud met die New York Times, beide Hanyok en Mowry sê dat toe die vlootbeamptes wat 'n aandeel in die gebruik van radio -intelligensie gehad het, nie 'n afskrif van die Winds -boodskap kon vind nie, hulle dadelik 'n dekking van sommige mense in die vloothiërargie gehef het. Hulle het ook daarop gewys dat toe dit verneem is dat die Japannese regering hul diplomate begin beveel het om hul kode -masjiene vroeg in Desember 1941 te begin vernietig, hulle dit gedoen het omdat dit "moontlik was dat hulle die Japannese optrede as onheilspellend beskou het, maar ook teenstrydige en miskien selfs verwarrend. Belangriker nog, die groot hoeveelheid kode -vernietigings het plaasgevind sonder dat die Winds -boodskap oorgedra word. "
'N Kontroversie sonder antwoorde
Nadat albei kante van die historiese argument gelees is, is dit byna onmoontlik om, 65 jaar na die gebeure wat plaasgevind het, amper nie te sê wie reg of verkeerd was nie. Dit blyk dat die Winds Execute -boodskap gedebatteer sal word solank mense belangstel in wat plaasgevind het voordat Amerika in die Tweede Wêreldoorlog ingetrek is. Nóg die historiese gemeenskap, nóg die samesweringsliefhebbers sal tevrede wees met die uitkoms, selfs met al die nuwe inligting wat sedert die oorspronklike ondersoek in 1946 begin het, in die publieke domein gekom het.
'N Blou baadjie wat tydens die Japannese aanval doodgemaak is, lê op die strand by Kaneohoe.
Wat die historiese verslag kan bewys, is dat die Winds Execute -boodskap so belaai was met verskillende menings, valse leidrade, oproepe van 'n dekking van die vloot omdat hulle nie die oorspronklike dokumente opgespoor het nie (wat die saak vir eens en altyd), dat enige logiese aannames oor die egtheid daarvan nog steeds twyfel, ondanks tydsverloop.
Die National Cryptologic Museum het al die rekords oor die Pearl Harbor -aanval van 7 Desember. Hulle het al die aanloop tot die Japannese voor die aanval, net soos baie ander rekords.
As ons kyk na die Roosevelts -rekord van 1940, het hy hulp verleen aan Groot -Brittanje en Rusland om hulle in die stryd teen Hitler te hou. Hy het 160 ton goud uit die oorlogskoop uit Suid -Afrika laat haal om die Verenigde Koninkryk in betalings te hou voordat Lend Lease deur die VSA verorden is. Hy het Rusland vir meer as 'n miljard dollar gefinansier om vir oorlogsmateriaal te betaal totdat hy met Lend Lease kon werk.
'N Ander faktor is dat die slagskepe in Pearl Harbor basies meer as 20 jaar oud was. Daar was pas twee klasse slagskepe voltooi, en nog vier skepe van die South Dakota in konstruksie. Dit was almal modern en bekwaam om die Japannese te ontmoet.
So ook die insinuasie wat die president nie bekommerd was oor verouderde skepe nie, die korrekte interpretasie van die gebeure wat gelei het tot die aanval. Die vlootpersoneel was nie uitgedien nie, so ook die besluit om die militêre personeel tot op 'n sekere punt af te offer. Voor die aanval die oggend van die 7de, het admiraal Stark genoeg geleentheid gehad om Pearl Harbor te waarsku, maar die kongresverhore na die oorlog het dit nie duidelik gemaak nie.
Op 7 Desember 1941 is die jaar oue watervliegtuig tender Curtiss vasgemaak aan vasmeerplase by die monding van Pearl Harbor se Middle Loch, oorkant die kanaal van Ford Island. Net soos dié op die ander skepe in die hawe, het haar bemanning onmiddellik na General Quarters gegaan toe die Japanners kort voor 08:00 begin het met hul hoë prioriteit vliegveld- en slagskipdoelwitte. Ongeveer veertig minute later het 'n dwerg -duikboot 'n torpedo op haar afgevuur wat misgekyk het. Binne minder as 'n halfuur duik 'n vyandelike duikbommenwerper, verlam deur 'n geweervuur, in een van Curtiss se groot bo-kraanvoëls en ontplof en veroorsaak geringe skade.
Daarmee het 'n aantal Japannese vliegtuie 'n bomaanval op die watervliegtuig gemaak, wat haar agterstewe bespuit het met fragmente van 'n nabygeleë missie, ander missies van haar sye af gemaak het en een bom bo -op haar middelskip -bo -opberging geplaas het. Die missiel dring tot by die voorkant van die hangar deur en ontplof en gate in die hoof- en tweede dekke blaas. Fragmente dring verder deur en veroorsaak skade in die na -enjinkamer. Die ontploffing en fragmente van die bom het verskeie winkels naby die hangar verwoes en 'n paar intense vure aan die brand gesteek. Die brande is egter gou geblus, en Curtiss is binne 'n bietjie meer as 'n maand heeltemal herstel. Ongeveer twintig van haar mans is dood deur hierdie Japannese aanvalle.
Hierdie bladsy bevat uitsigte oor USS Curtiss op of kort na 7 Desember 1941.
As u reproduksies met 'n hoër resolusie wil hê as die digitale beelde van die aanlynbiblioteek, sien: "Hoe om fotografiese reproduksies te verkry."
Pearl Harbor Attack, 7 Desember 1941
USS Curtiss (AV-4) vlam nadat sy deur 'n neerstortende Japanse duikbommenwerper getref is. Gefotografeer uit USS Tangier (AV-8).
USS Medusa (AR-1) is regs.
Hout wat in die water (voorgrond) dryf, kan afkomstig wees van USS Utah (AG-16), wat by haar kooi, agter Tanger, ingesink is.
Let op verweerde verfwerk op Curtiss en Medusa.
Die oorspronklike foto was in die CinCPac -verslag van die Pearl Harbor Attack, 15 Februarie 1942, Deel 3, in 1990.
Amptelike Amerikaanse vlootfoto, uit die versamelings van die Naval History and Heritage Command.
Aanlynbeeld: 55KB 740 x 615 pixels
Die beskadigde USS Curtiss (AV-4), links, en USS Medusa (AR-1), regs, by hul vasmeerplekke kort ná die Japannese aanval.
Let daarop dat Curtiss 'n lugsoekradar het.
Aanlynbeeld: 76KB 740 x 610 pixels
'N Beampte en bemanningslid met die wrak van 'n Japanse vlootbomwerper van die tipe 99 (& quotVal & quot) wat op die stuurboordkant van die bootdek bo -op die hangar vasgery het tydens die aanval op Pearl Harbor, 7 Desember 1941.
Dit wys die stert van die vliegtuig wat bo -op sommige van Curtiss se bote rus. Dit was vliegtuig # & quotA1-225 & quot; van die vervoerder Akagi.
Gefotografeer op die boot se dek van die skip, 7 Desember 1941.
Aanlynbeeld: 94KB 740 x 610 pixels
Let wel: hierdie prentjie is nogal uit fokus.
Wrakstukke van 'n Japanse vlootbomwerper van die Japanese vloot tipe (& quotVal & quot) wat tydens die Pearl Harbor -aanval op 7 Desember 1941 op die stuurboordkant van die bootdek bo -op die hangar vasgery het.
Dit was vliegtuig # & quotA1-225 & quot; van die vervoerder Akagi.
Aanlynbeeld: 154 KB 740 x 610 pixels
Gat in die hoofdek wat gemaak is deur 'n Japannese bom van 250 kilogram wat die skip getref het tydens die Pearl Harbor -aanval, 7 Desember 1941. Die bom het aanvanklik bo -op Curtiss se bootdek naby die stuurboord se midskip geskiet en drie dekke binnegedring om op die hoofdekvlak te ontplof. op die plek van hierdie gat. Die gat was ongeveer agt voet in deursnee.
Uitsig kyk na die poortkant aan die voorkant van die hangar, met die wrak van die batterywinkel op die agtergrond.
Gefotografeer op 7 Desember 1941.
Aanlynbeeld: 110KB 740 x 615 pixels
Wrakstukke van 'n uitgebrande OS2U-2-vliegvliegtuig op die agterdek van USS Curtiss (AV-4), afgeneem kort ná die Japannese aanval.
Curtiss is in die hangar-gebied getref deur 'n Japannese vliegtuig en deur 'n bom tydens die Japannese aanval, en byna die agterkant deur 'n ander bom gemis.
Aanlynbeeld: 65KB 740 x 600 pixels
Uitsig op die hoofdek en kyk agteruit vanuit die hangar -deure. Uitgebrande vliegtuig op die dek is 'n OS2U-2-vlotvliegtuig wat aan boord van Curtiss tydens die Pearl Harbor-aanval op 7 Desember 1941 vernietig is.
Gefotografeer op die dag van die aanval, kort nadat brande aan boord van die skip geblus is.
Let op die brandblusser op die dek op die voorgrond.
Aanlynbeeld: 92KB 740 x 615 pixels
Uitsig op die hoofdek, kyk vorentoe en toon ontploffingsskade aan die hangardeure as gevolg van 'n Japannese bom van 250 kilogram wat binne die hangar ontplof het tydens die aanval op Pearl Harbor, 7 Desember 1941.
Op die voorgrond is die wrak van 'n OS2U-2-vliegvliegtuig wat tydens die aanval aan boord van Curtiss vernietig is.
Aanlynbeeld: 108KB 740 x 610 pixels
Uitsig op die hoofdek, kyk vorentoe en na die hawe, met blaasskade aan die deure van die hangar as gevolg van 'n Japanse bom van 250 kilogram wat tydens die Pearl Harbor -aanval op 7 Desember 1941 binne -in die hangar ontplof het.
Let op die ventilatorkop op die regte voorgrond en die skuifbord wat op die dek naby die OS2U -wrak geverf is.
'Al die publisiteit is' Onthou Pearl Harbor '. Hulle moet kyk na Hickam Field of wat Hickam Field was. Sewe-en-twintig bomme het die hoofkaserne getref. Hulle het ongeveer 100 bomme op Hickam laat val, feitlik alle treffers. Die koerante sê dat dit arm bombardemente is! Hulle was perfek op byna al hul bomme vrystellings. "
Charles P. Eckhert, majoor, Army Air Forces, 10 Desember 1941.
Omstreeks 0755 op 7 Desember 1941 het die eerste Japannese vliegtuig die gebied Hawaii geraak. In minder as twee uur het hulle die Hawaiian Air Force die verskriklikste vernietiging wat dit ooit ontvang het, toegedien. Alle anti-saboteur-waarskuwings, skyngevegte en oefenontplooiings het tydens die werklike aanval geen nut gehad nie. Slegs die individuele moed en opoffering van personeel wat in vrees en wanhoop optree, het die Japannese verhinder om die weermag se lugmag op Oahu heeltemal te vernietig.
Die Japannese aanval
Die Japannese het beplan om Pearl Harbor net na sonop op 'n Sondagoggend te tref. Hulle het korrek geredeneer dat die verdediging tans op hul swakste sou wees as gevolg van die Amerikaanse tradisie om Sondag as 'n rusdag te neem. Die primêre doel van die aanval was om die Amerikaanse vloot voldoende skade aan te rig, sodat dit vir ten minste ses maande nie in staat sou wees om hul veroweringsplanne in die Stille Oseaan in te meng nie. Ses draers-die Akagi, Kaga, Soryu, Hiryu, Shokaku, en Zuikaku-sou 'n aanvalsmag van 360 vliegtuie* na 'n punt 220 myl noord van Oahu vervoer word. Die Japannese het geglo dat hul draers, wat tydens die laaste benadering deur donkerte weggesteek was, nie nader kon kom sonder dat hulle deur Amerikaanse verkenningsvliegtuie raakgesien sou word. Hulle was so bekommerd oor die lugverdediging op Oahu, dat hulle meer as 'n derde van die aanvallende vliegtuie gepleeg het net om lugdekking vir die oorblywende mag te verskaf. Nog 39 vliegtuie sou opstyg en die voorblad vir die lugmag dryf, net as die Amerikaners probeer aanval. 1
Drie soorte vliegtuie is tydens die aanval gebruik: 143 Nakajima Type 97 drie-plek bomwerpers (B5N2 model 11), 129 Aichi Type 99 tweeplek-duikbomwerpers (D3A1 model 11) en 78 Mitsubishi Type 0
* Verskeie publikasies, waaronder die Congressional Investigation Report, gee verskillende syfers vir die aantal vliegtuie wat die Japannese tydens die aanval gebruik het. Ons dank aan David Aiken van Irving, Texas, vir die deel van sy werk met die vertaling en interpretasie van die Japanse geskiedenisreeks Senshi Sosho: Hawai Sakusen (BKS Vol 10), pp. 596-616, wat volgens ons die mees akkurate inligting bevat oor die werklike vliegtuie wat tydens die aanval gebruik is.
Links is die Japannese vervoerder Akagi, vlagskip van VAdm Chuichi Nagumo, wat aan die hoof was van die taakspan wat militêre installasies op Oahu aangeval het. Hierbo, 'n Nakajima B5N (Kate) bomwerper wat op pad is na Pearl Harbor met sy dodelike bom* en daaronder, 'n Mitsubishi A6M2 (Zero) vegvliegtuig wat van 'n karrierdek af skiet terwyl die bemanning van die skip waai en skree "Banzai!"
* Vliegtuie op die foto vlieg oor Japan of moontlik die Koraalsee. Op 7 Desember 1941 is hierdie Akagi-vliegtuig het 'n torpedo gedra eerder as die nommer 80 gewone bom wat hier afgebeeld word.
enkel-plek vegters (A6M2 model 21).* Die Nakajima is gebruik met drie verskillende bomvragte. Veertig vliegtuie is gelaai met 800 kilogram gemodifiseerde torpedo's vir gebruik teen groot vlootdoelwitte. Nog 49 Nakajimas was gelaai met 800 kilogram, spesiaal aangepaste, pantserdoordringende 16-duim seeskulpe, ook vir gebruik teen groot skepe. Die oorblywende 54 vliegtuie het 'n gemengde vrag gehad. 18 het twee bomme van 250 kilogram vir landdoelwitte, en 36 een van 250 kilogram en ses bomme van 60 kilogram, ook vir landdoelwitte. Boonop het elke vliegtuig 'n handbediende, 7,7 mm-masjiengeweer aan die agterkant gemonteer. Die Nakajima het sy bomlas hoofsaaklik vanuit die horisontale posisie gelewer, hetsy op groot hoogte (ongeveer 10.000 voet) vir diegene wat die gemodifiseerde artillerie -skulpe dra, of op lae hoogte (50 voet) vir diegene met torpedo's. Bomwerpers met veelvuldige bomvragte kan dit afsonderlik, in pare of gelyktydig laat val, afhangende van die aangevalde teikens. 2
Die Aichis het tydens die eerste aanval 'n landbom van 250 kilogram gedra tydens die eerste aanval en 'n gewone bom van 250 kilogram vir gebruik teen vlooteikens tydens die tweede aanval. Boonop kon elke vliegtuig twee bomme van 60 kilogram onder die vlerke dra. Volgens ooggetuieverslae het verskeie duikbomaanvallers verskeie bomaanvalle uitgevoer, en dit het moontlik die bykomende bomme van 60 kilogram aan boord gehad, hoewel daar geen Japannese rekords gevind is wat hierdie bewering ondersteun nie. Elke vliegtuig het twee rompgemonteerde, vooruitskietende, 7,7 mm-masjiengewere en 'n handbediende, agter-gemonteerde, 7,7 mm-masjiengeweer. Nadat die bomaanval voltooi is, kan die vliegtuig herhaaldelik aanslaan. 3
Die nulle was die Japanse vloot se beste vliegtuig. Op die oggend van 7 Desember kon hulle alles wat op Oahu gestasioneer was, uitmaneuveer. Gewapen met twee vlerkgemonteerde 20 mm-kanonne en twee 7,7 mm-masjiengewere wat in die enjinkap aangebring is, het hulle ook enigiets ontwrig wat daarteen gestuur sou word. Hul primêre taak was om die ander vliegtuie teen Amerikaanse vegters te beskerm. Nadat hulle lug superioriteit gekry het, of as daar min of geen vegterweerstand was nie, was die Zero -vlieëniers vry om geleenthede op enige plek op die eiland aan te val. 4
Ideaal gesproke sou al die vliegtuie gelyktydig hul toegewysde teikens tref en sodoende 'n volledige verrassing verseker. Dit sou moeilik wees om baie vliegtuie in die donker te begin en bymekaar te maak en groot hoeveelhede brandstof wat nodig was vir die werklike aanval, te verbruik. Die Japannese het die plan daarna gewysig. Die helfte van die krag, of 189 vliegtuie, sou in die eerste golf aanval en die oorblywende 171 sou 30 minute later tref. Nege en dertig vegters sou opstyg en bo die draers bly om beskerming te bied in geval van aanval. Al die torpedobomwerpers was in die eerste golf omdat hulle die kwesbaarste was en die verrassingselement nodig gehad het om sukses te verseker. Die bekendstelling is byna presies volgens plan beplan. Al die eerste golfvliegtuie, behalwe een horisontale bomwerper, drie duikbomwerpers en twee nulle wat binne vyftien minute gelanseer is, 'n rekord vir die Japannese. Al die aborsies van die eerste golf was vir meganiese probleme wat ontstaan ​​het voor die opstyg. Die tweede golf, alhoewel vertraag as gevolg van rowwe see, het dit met slegs vier vliegtuie verloor. Twee duikbomwerpers het afgebreek
* Vroeg in 1942 gee die bondgenote kode name aan vyandelike vliegtuie: die Nakajima B5N is die Kate the Aichi D3A, Val en die Mitsubishi A6M, Zeke genoem. Die Zeke was waarskynlik beter bekend as die Zero van sy Japannese naam "Zero-Sen", wat beteken dat dit in die Japanse jaar van 5700 (1940) vervaardig is.
opstyg, terwyl een duikbommenwerper en een Zero vir meganiese probleme afgebreek het. 5
Ongeveer twintig minute voor hierdie aanvallende armada vlieg twee Zero -tipe verkenningsvliegtuie wat van die swaar kruisers Chikuma en Tone gelanseer is. Dit was hul taak om op die laaste oomblik waarnemings te doen van Pearl Harbor en die alternatiewe vloot-opvanggebied in Lahaina, Maui, en luitenant-keiser Mitsuo Fuchida, bevelvoerder in die lug, in kennis te stel van enige veranderinge. Dit beteken dat die stilte van die radio verbreek moet word, maar Fuchida beskou hierdie inligting so krities dat hy bereid is om die kans te waag dat die Amerikaners nie die verkenningsvliegtuig sal ontdek nie. Nie net is die verkenningsvliegtuie opgemerk nie, maar vyf verskillende radarstasies op Oahu het een van hulle regoor die eiland gevolg. Ongelukkig het hierdie stasies geen idee hoe belangrik hierdie kontak was nie en het hulle niks daaraan gedoen nie. Die verkenningsvliegtuie het geen opposisie teëgekom nie en het teruggebring dat die weer oor die teiken duidelik was, geen skepe by Lahaina geanker was nie en dat daar geen veranderinge in die skepe by Pearl Harbor aangebring is nie.
Net noord van Kahuku Point het die eerste golf in aanvalformasies gevorm, na die weste gedraai en 'n paar kilometer lank langs die eiland geloop. Toe hulle die Haleiwa -gebied bereik, het die mag in twee groepe verdeel. Fuchida het die bevel geneem oor die horisontale bomwerpers en die torpedovliegtuie onder bevel van luitenant -keiser Shigeharu Murata en op pad na Kaena Point. Net kort van die punt verander Fuchida weer van rigting, suidwaarts, wes van die Waianae -gebergte. Hierdie twee groepe vliegtuie het weer geskei voor die werklike aanval op Pearl Harbor, sodat hulle die fasiliteit uit die weste en suide getref het. Behalwe vir ongekoördineerde drafpasse op Hickam Field en ander doelwitte, het nie een van hierdie vliegtuie die Hawaiian Air Force -fasiliteite op Oahu direk aangeval nie, hul teikens was die vlootskepe in die hawe.
Luitenant -kaptein Shigeru Itaya se vegters het verskillende eenhede begelei, waaronder die duikbomaanvallermag onder luitenant -keiser Kakuichi Takahashi.Nadat hulle van Fuchida geskei het, het Takahashi se bomwerpers reguit in die middel van Oahu gevlieg, met die vegters wat boonste dekking verskaf het. Hulle roete het hulle oor Wheeler Field geneem, waar hulle verdeel het, en 'n deel van die mag het die veld van oos en wes aangeval, terwyl die res langs die eiland verder gegaan het na Hickam Field en Ford Island, waar hulle weer uit verskeie rigtings verdeel en aangeval het. . Van daar af is hulle verder na Pearl Harbor, Ford Island, en uiteindelik Ewa Field Auxiliary Base.
Die eerste Hawaiian Air Force -installasie wat deur hierdie aanvallende mag getref is, was Wheeler Field. Die duikbomwerpers het in die noorde die veld benader en in twee groepe verdeel. Takahashi het 26 vliegtuie geneem en suidwaarts verder gegaan om Hickam en Ford Island te tref, terwyl luitenant Akira Sakamoto die oorblywende 25 in Wheeler geneem het. 'N Gedeelte van Sakamoto se mag draai wes en dan suid, parallel met die Waianae -gebergte tot op die hoogte van die basis, loop dan oos en begin van die weste af op die basis duik. Die res van sy vliegtuie draai oos, dan suid, dan wes, en tref die veld uit die ooste. Niemand op die grond het hierdie vliegtuie gesien totdat hulle die laaste draai vir die aanval gemaak het nie. Volgens ooggetuie sou die vliegtuie wat uit die weste inkom, deur 'n pas in die Waianaes met die naam Kolekole gevlieg het. Vir iemand wat op die grond gestaan ​​het, sou dit inderdaad lyk asof hulle deur die berge kom, maar al die vliegtuie wat Wheeler Field getref het, kom uit die noorde en bly oos van die Waianaes.
Japannese ontplooiing van vliegtuie
Wheeler Field in 1941, met hangar -ry links links oorkant die betonbarakke wat agtervolgende eskader gehuisves het. Die Waianae -bergreeks is op die agtergrond, en die diepste deel is die Kolekole -pas. Hierdie natuurlike kloof het sy naam gekry van 'n groot klip wat die Hawaiiaanse legende uitgebeeld het as 'n voordelige bewaker van die pas aan wie reisigers blomme en posse gebring het. (Harry P. Kilpatrick)
Die Japannese het Wheeler Field heeltemal verras. Die eerste golf duikbomwerpers het op die hangars gestaan, parallel met die parkeerarea van die vliegtuig. Deur hul bomme van 500 tot 1000 voet los te maak, het hulle direkte treffers op Hangars 1 en 3 en bykomende geboue in daardie gebied behaal. Een bom het die 6de Pursuit Squadron -kaserne getref en dit vernietig. Nadat hulle hul bomlopies voltooi het, het die vlieëniers begin pas op die geparkeerde vliegtuie. Nadat Itaya besef het dat hulle die Amerikaners heeltemal verras het en dat daar geen vegteropposisie sou wees nie, het hy die vegters vrygelaat van hul rol as beskermer en hulle het begin om grondteikens te span. Die 20 mm kanonne van die Zero -vegters sou aansienlike skade aan grondteikens aanrig. Om die skade wat veroorsaak is tydens die draflopies te verhoog, het die Japannese hul masjiengeweer ammunisie in die volgende volgorde gelaai: twee pantser-deurboor, een spoorsnyer twee pantser-deurboor, een spoorsnyer twee pantser-deurboor, een brandoffer. Met hierdie laai sou die koeëls dinge soos petroltenks stukkend steek, en dan sou die spoorsnyer en aansteekrondes ontplof of aan die brand steek. Hulle het baie brande op hierdie manier begin, en 'n dik swart rook het die gebied vinnig bedek. Uit die lug blyk dit dat hulle die basis ernstig beskadig het en al die vliegtuie op die grond vernietig het. 6
Vliegtuie en onderhoudsfasiliteite op Wheeler Field was die hoofdoelwitte van die aanval. Die vlieëniers was te goed opgelei om hul bomme en ammunisie op onbeduidende teikens te mors. Een bom het wel in die voortuin van 'n huis geland, maar dit was waarskynlik die gevolg van 'n gemis eerder as 'n doelbewuste aanval op die behuisingsgebied.* Soms was daar meer as 30 vegters
* Die skrywers, saam met majoor John W. Boozer III, bevelvoerder, 15de vliegbasis -eskader, het die gebombardeerde gebied opgespoor met behulp van foto's wat onmiddellik na die aanval geneem is. Die krater was geleë op 'n lyn wat oos na wes loop deur 'n vliegtuighanger en 'n groot gebou wat tydens die aanval as 'n kaserne gebruik is. Die aanvallende vliegtuig het waarskynlik op een van hierdie twee geboue gemik toe hy sy teiken oorskry en die behuisingsgebied getref het.
Bo brandende hangars en vliegtuie op Wheeler Field, soos gefotografeer deur 'n Japannese vlieënier wat aan die aanval deelgeneem het. Die dik swart rook wat die gebied bedek het, het sommige van die geparkeerde vliegtuie vir die Japannese aanvallers verberg.
Onder, bomkrater in die voortuin van familiekwartiere by Wrightlaan 540, oorkant die straat van die Wheeler -vluglyn. (Joe K. Harding)
en duikbomwerpers wat Wheeler vanuit elke rigting aanval. In die verwarring was 'n gemiste teiken of 'n lang drafstap te wagte. Die Schofield -kaserne, wat langs Wheeler Field geleë is, blyk ook aangeval te word met al die vliegtuie wat in die omgewing vlieg, maar die Japannese het nie spesifiek op Schofield geteiken nie, behalwe 'n geïsoleerde individuele of twee aanvalle op geleenthede. 7
Nadat hy verskeie aanvalle op Wheeler gemaak het, het luitenant Akira Sakamoto die duikbomwerpers suid na die Marine Corps -basis by Ewa gelei. Die vegters het 'n bietjie langer aangehou en daarna na ander teikens vertrek. Terwyl hulle Wheeler Field aanval, het die oorblywende duikbomwerpers en vegters van die eerste golf suidwaarts voortgegaan, waar hulle weer verdeel het en op pad was na Kaneohe Naval Air Station of na die Hickam Field en Pearl Harbor gebiede. Tydens die aanval op Kaneohe, vlieg luitenant Tadashi Kaneko weg en maak 'n enkele slae -pas oor Bellows Field, en sluit weer by sy eenheid aan. Waarom hy hierdie eenmalige aanval gemaak het, is nie bekend nie, want Bellows Field was nie op die aanvanklike doellys vir sy groep nie. 8
Die duikbomwerpers en vegters wat Hickam Field getref het, was nie die eerste aanduiding dat personeel daar van die aanval was nie. Toe sommige van Murata se torpedobomwerpers Pearl Harbor tref, vlieg hulle direk oor Hickam op pad uit die teikens. Voordat iemand die kans gehad het om te reageer op die geraas van Pearl Harbor of die laagvliegende vliegtuie te identifiseer, was die duikbomwerpers en vegters op hulle. Soos op Wheeler Field, was die eerste teikens in en om die hangar -gebied. Die aanval het daarna uitgebrei tot voorraadgeboue, die gekonsolideerde kaserne en eetsaal, die basiskapel, die aangewese mansbier
'N Nakajima B5N (Kate) horisontale bomwerper wat oor Hickam se brandende vluglyn vlieg.
tuin en die waghuis binne die eerste paar minute. Dit was bykomend tot masjiengeweeraanvalle deur beide die duikbomwerpers en die vegters op alle sigbare vliegtuie en personeel in die omgewing. Binne enkele minute het die basis aan die brand gesteek met baie brande, en die Amerikaners het die kans verloor om vliegtuie te lanseer om die aanvallende draers aan te val of vinnig op te spoor. 9
Ongeveer 30 minute later het die tweede golf van 35 vegters, 54 horisontale bomwerpers en 78 duikbomwerpers die kus van Oahu gesien. Hierdie groep het ook uit die noorde gekom, maar was 'n paar kilometer oos van die eerste aanval. Ongeveer tien kilometer oos van Kahuku Point, het die tweede golf in verskillende aanvalgroepe verdeel. Die duikbomwerpers, onder bevel van luitenant -keiser Takashige Egusa, het effens na regs geruk en Oahu genader net wes van Kaneohe -baai, direk na Ford Island. Later het hierdie groep, nadat hulle hul bombardemente oor Ford Island en die Pearl Harbor -gebied voltooi het, hardloopbane op Hickam Field en die Marine Corps -basis by Ewa gemaak. 10
Luitenant -keiser Shigekazu Shimazaki se horisontale bomwerpers het in drie groepe verdeel, met 18 vliegtuie wat reguit ingekom het om Kaneohe Naval Air Station te tref. Die ander twee groepe vlieg verder suid, verby Diamond Head in die ooste en sirkel oor die see, waar 27 Hickam Field tref en die oorblywende 9 Ford Island tref. Verskeie individue op die grond sien hoe hierdie groep Hickam uit die suide nader, en versterk gerugte dat die vyanddraers suid van die eiland lê.
'N B-24, reeksnommer 40-237, onderweg na die Filippyne vanaf die 44ste bomgroep, is tydens die aanval op die grond betrap en deur die Japannese vernietig. (Denver D, Gray, US Army Military History Institute)
Deur weer in twee groepe te verdeel, het die horisontale bomwerpers Hickam getref vanaf beide lae, ongeveer 150 voet en hoë vlak, ongeveer 1000 voet. Die doelwitte van hierdie aanval was steeds geboue naby die vluglyn, die gekonsolideerde kaserne en die bofbal -diamant langs die brandweer.* 11
By die horisontale en duikbomwerpers het die vegters onder luitenant Saburo Shindo Kaneohe, Hickam en Pearl Harbor getref. Lt Sumio Nono het geen weerstand gesien nie en het nege vegters van Kaneohe weg na Bellows Field gelei. Die vegters het van die oseaankant van die basis af aangeval en herhaaldelik aanvalle uitgevoer, wat die meeste van die vliegtuie wat daar geparkeer was, die tentstadsgebied vernietig of beskadig het en verskeie geboue getref het. Nadat hulle hul aanval op Bellows voltooi het, keer die vegters terug na Kaneohe en werk van daar af terug na hul draers. 12
In minder as 'n uur het die Japannese meer as vyftig persent van die Hawaiian Air Force se vliegtuie, baie geboue en ondersteuningsgeriewe vernietig of beskadig en meer as 600 ongevalle op die drie hoofvliegvelde gelaat. Die enigste mense wat die aanval sien aankom het, was die radaroperateurs, en selfs hulle was nie presies seker waarna hulle kyk nie.
Die radarstelsels wat op 7 Desember gebruik is, was SCR-270-B radiostelle. Dit was mobiele eenhede wat in twee vragmotors gehuisves is. Die hart van die eenheid was die ossilloskoop wat 'n prentjie gegee het wat soortgelyk is aan 'n hartmonitor in hospitale vandag. Die operateur sal die antenna deur 'n gegewe boog beweeg totdat die lyn oor die onderkant 'n klein puntjie of 'pip' toon. Deur die antenna en die bedieningselemente op die stel aan te pas, is die pyp verbeter totdat die operateur die geskatte afstand tot die teiken kon bepaal. Vervolgens kyk die operateur deur die venster na 'n bord wat op die antennebasis gemonteer is, met 'n pyltjie daarop wat die rigting van die kontak sal gee. Anders as vandag se radaromvang, het die antenna nie geskommel nie en was daar geen konstante herverf van die prent op die omvang nie. Hierdie stelsel kon nie die hoogte van die inkomende teiken, die grootte of aantal daarvan bepaal nie, en dit kon ook nie die vriend van die vyand onderskei nie. 13
In Julie 1941 begin hierdie radiostelle op Oahu aankom. Personeel van die Signal Company het dit bymekaargemaak by die Schofield Barracks en daarna begin leer hoe om dit te bedryf. Nadat hulle dit bymekaargemaak het, het personeel hulle na voorbereide plekke oor die hele eiland verskuif. Die Signal Corps was van plan om ses stelle op te stel. Die oggend van die aanval was vyf operasioneel, met die sesde nog op Schofield. Die vyf operasionele stelle was in Kaaawa, Opana, Kawailoa, Fort Shafter en Koko Head. Die stelle het op 7 Desember om 0400 begin werk, behalwe op Opana, wat omstreeks 0415 op die lug verskyn het weens 'n vertraging in die onderhoud van die kragopwekker in die oggend. Die operateurs was sedert Saterdagmiddag aan diens. Hulle het hul toer verdeel tussen staande wag, onderhoud en die bestuur van die stelle. Die skedule vereis dat elke werf 'n bemanning van drie het: een operateur, een plotter en een persoon om die kragopwekkers te onderhou. Omdat verskeie eenhede kommersiële krag afgehandel het en die kragopwekkers as bystandskrag gebruik het, het sommige spanne die naweek tot twee mense per skof verminder. Opana het daardie Sondagoggend twee bemanningslede gehad. 14
* Sien hoofstuk V vir 'n verduideliking waarom die baseball -diamant geteiken is.
Hierbo 'n ossilloskoop -vertoning op die Opana radar -terrein, wat die pyp toon wat ontstaan ​​as gevolg van kontak met die eiland Kauai, 89 myl daarvandaan. Slegs afstand en relatiewe grootte van die teiken kon bepaal word. 'N Groot vlug inkomende vliegtuie sou die oggend van 7 Desember 'n soortgelyke prentjie gegenereer het. Regs, Pvt Joseph LaRue Lockard, die jong Signal Corps -lid wat die oggend van die aanval saam met Pvt George E. Elliott (geen foto beskikbaar) aan diens was by die Opana radar -terrein. Hieronder is 'n tydelike inligtingsentrum bo-op gebou 307 ('n seinkorps-pakhuis) by Fort Shafter gebou om die aktiwiteite van die SCR-270-B radarterreine te koördineer. (Al drie foto's met vergunning van die US Army Museum of Hawaii)
Gedurende die eerste twee uur is geen radarkontakte gemaak nie. Om 0613 begin Koko Head en Fort Shafter waarnemings suid van die eiland opneem. Toe om 0645 haal Kaaawa, Opana en Kawailoa 'n teiken ongeveer 135 kilometer noord van Oahu op pad suid. Al drie die stasies het die inligtingsentrum gebel met die teikens, wat daarna op die hoofplotbord geteken is. Personeel in die sentrum het vyf plotters (een vir elke radar -terrein), 'n historiese inligtingsplotter PFC Joseph P. McDonald, die skakelbordoperateur en luitenant Kermit Tyler, 'n agtervolgvlieënier, ingesluit. Die radar -terreine het die erwe na die vyf plotters gebel, en niemand het iets ongewoons gevind met die inligting nie. McDonald het etlike maande aan die skakelbord gewerk en die radar -operateurs geken, terwyl Tyler slegs een keer vantevore by die inligtingsentrum was. Op 3 Desember het hy van 1200 tot 1600 saam met die skakelbord gewerk. By daardie geleentheid het niks gebeur nie, want die webwerwe werk nie. Daarom was dit die eerste keer dat hy werklike personeeldoelwitte gesien het. Toe die berigte begin inkom, het Tyler na die posisie van die historiese plotter gegaan en met hom gesels oor hoe hy die inligting opgeteken het. Hierdie eerste plotte was waarskynlik die verkenningsvliegtuie wat voor die hoofaanvalmag gestuur is. 15
Om 0700 het al die radarplekke begin sluit. By die inligtingsentrum het die vyf plotters en die historiese inligtingsplotter gesluit en die gebied verlaat en McDonald en Tyler agtergelaat. By Opana was die persone George E. Elliott en Joseph L. Lockard geskeduleer om tot die middag te werk, maar die volgende skof het vroeg teruggekom van 'n pas na die stad, sodat hulle hulle om 0800 kon verlig. Dit beteken dat die vragmotor by die neem hulle na die ontbyt, hulle sou die hele dag klaar wees.
Dieselfde oproep wat hulle ingelig het oor die vroeë afklim, het egter ook laat weet dat die vragmotor hulle laat gaan haal. Lockard was 'n opgeleide radaroperateur en was by die 270's sedert hulle op die eiland aangekom het, terwyl Elliot pas van die Hawaiiaanse lugmag na die seinkorps oorgegaan het en net geweet het hoe om die plankbord te bestuur. Omdat die ontbytvragmotor laat was en hulle die res van die dag sou af wees, het die twee besluit om die tyd te gebruik om aan Elliot se opleiding te werk. 'N Paar minute na sewe kry Elliot 'n groot piek op die skerm en dink dat hy iets verkeerd gedoen het, en begin onmiddellik om die instellings na te gaan. Lockard het toe die operasie oorgeneem en ook die kontroles nagegaan. Dit was die grootste waarneming wat hy ooit gesien het sedert hy geleer het hoe om die stelsel te bedryf. Elliot het daarna die inligtingsentrum probeer bel, met behulp van die telefone wat direk met die plotters verbind is. Niemand was daar om die oproep te neem nie. Hy het toe die administratiewe lyn gebel en McDonald gekry. Die skakelbordoperateur het albei die radaroperateurs geken en probeer om aan hulle te verduidelik dat daar na 0800 niemand in die sentrum aan diens was nie. McDonald sien toe Lt Tyler en bel hom om intussen met Elliot te praat. verduidelik dat dit 'n groot teiken was en moontlik beduidend sou wees. McDonald het op hierdie stadium ingegryp dat as die teikens so groot is, hulle die plotters miskien moet terugroep, sodat hulle kan oefen om 'n groot vliegtuigbeweging te hanteer. Tyler dink 'n rukkie hieroor na en sê toe vir Lockard en McDonald dat hulle nie bekommerd moet wees nie en sluit die gesprek af. 16
Omdat die ontbytvragmotor nog nie opgedaag het nie, het Elliot en Lockard voortgegaan om die inkomende teiken op te spoor tot ongeveer twintig kilometer van die kus van Oahu af. Op daardie stadium het grondinterferensie die
sein, en die teiken was verlore. Dit was omstreeks 0745. Net toe ry die ontbytvragmotor, sodat die twee jong radaroperateurs hul eenheid afsluit en die berg afklim na ontbyt, terwyl hulle nog nie besef het dat hulle die eerste golf van die Japannese aanval ontdek het nie. 17
Waarom het luitenant Tyler vir die operateurs gesê om nie bekommerd te wees nie, en waarom het hy nie die advies van McDonald gevolg om die plotters terug te bel nie? Tyler het die oggend geen rede gehad om die normale bedrywighede te verander nie. Eerstens was daar geen waarskuwing of waarskuwing van 'n dreigende aanval nie. Tweedens, die Amerikaanse vloot se vragmotors was op see en die waarneming kon heel moontlik die vliegtuig van die vragmotor gewees het wat na die hawe teruggekeer het.* Derdens het 'n vlieëniervlieënier net 'n paar dae tevore verduidelik dat 'n mens altyd kon weet wanneer vliegtuie uit die VSA aankom omdat die plaaslike radiostasies sou die hele nag Hawaiiaanse musiek speel. Die inkomende vliegtuie gebruik die musiek om hul rigtingvinders af te stem en sodoende die eilande op te spoor. (Dit was presies wat die Japannese gedoen het.) Op pad na die sentrum het Tyler die Hawaiiaanse musiek gehoor, so hy het aangeneem dat 'n vlug binnekom. Uiteindelik, hoewel Lockard gesê het dat dit die grootste vlug is wat hy nog ooit gesien het, het hy het nie gesê hoeveel vliegtuie hy dink dit kan bevat nie. Later sou Lockard beweer dat hy geweet het dat die vlug meer as 50 vliegtuie moet tel om so 'n groot pyp op die skerm te maak, maar hy het destyds niemand dit gegee nie. As Tyler geweet het dat die sigbaar meer as 50 vliegtuie was, sou hy moontlik anders gereageer het, maar met die beskikbare inligting, word tweede luitenante nie wakker om bevelvoerende beamptes om seweuur Sondagoggende met wilde bespiegelinge nie. 18
Lockard en Elliot het van die aanval gehoor toe hulle na hul kamp teruggekeer het. Na 'n vinnige ontbyt keer hulle terug na Opana en help om die werf 24 uur per dag vir die komende maande te laat werk. Die eerste Lt Tyler wat van die aanval gehoor het, was 'n telefoonoproep van iemand op Wheeler Field kort na 0800. Die plotters is dadelik teruggebel, en 'n volledige aanvulling het binnekort begin kom. Tyler sou in die sentrum bly, behalwe vir kort rustyd vir die volgende 36 uur. Tydens die oggend se aktiwiteite het twee erwe 30 tot 50 myl suidwes van Oahu begin vorm. ** Omdat hy nie geweet het wat dit is nie en gedink het dat dit die aftree -Japannese kan wees wat sirkel voordat hy op hul draers land, stuur die senior beheerder hierdie inligting deur na die bomwerper. as die moontlike plek vir die Japannese aanvalmag. Niemand het onthou om die vroeë berigte wat voor 0700 ingekom het of die Opana -waarneming na 0700 in te gaan nie. Eers 'n paar dae later het mense hierdie inligting versamel en besef dat die radarstasies die rigting gevind het waaruit die aanval gekom het. 19
As deel van die Amerikaanse opbou in die Stille Oseaan, het Washington 16 B-17's beplan om einde November 1941 na Hawaii te versprei deur die Hawaii. Die 38ste verkenningskader van Albuquerque, New Mexico, sou agt vliegtuie voorsien en die 88ste verkenningskader van Fort Douglas , Utah, sou die oorblywende agt voorsien. Die vliegtuig sou opstyg vanaf Hamilton Field, Kalifornië, vir die lang vlug na Hawaii. Aanpassings aan die vliegtuig, die installering van langafstand brandstoftenks
* Die vloot sou hul vragmotorvliegtuie lanseer voor hulle in die hawe aankom en hulle op een van die vliegvelde laat beland, sodat hulle gebruik kon word terwyl die draers in die hawe vasgemaak was.
** Die plotte was moontlik Amerikaanse vliegtuie wat op soek was na die Japannese of selfs 'n atmosferiese verskynsel, en niemand was ooit seker waar hulle vandaan kom nie.
die bombaai, en sterk wind het die vlug tot die aand van 6 Desember vertraag. Generaal Marshall het ontsteld geraak oor die vertraging en het generaal Hap Arnold na Kalifornië gestuur om die spanne se dringendheid en die moontlike gevaar wat hulle in die gesig staar, te onderdruk. Maj Truman H. Landon, vlugleier vir die 38ste, het generaal Arnold ondervra oor hoekom-as die vlug so gevaarlik was-nie ammunisie vir hul gewere dra nie. Arnold het verduidelik dat die afstand na Hawaii so groot was dat die B-17's soveel brandstof as moontlik moes vervoer. Die werklike gevaar sou wees tydens die tweede been van die reis. Dit was 'n berekende risiko dat oorlog eers sou begin nadat die vliegtuig in Hawaii aangekom het, waar die beskermende vet uit die gewere verwyder sou word en die vliegtuig gewapen sou wees vir die laaste vlug na die Filippyne. 20
Terwyl die vlug voorberei het om Hamilton Field te verlaat, het twee vliegtuie van die 38ste enjin probleme ondervind en die missie nie bereik nie. Een vliegtuig van die 88ste het ook probleme opgedoen en die vertrek gestaak. Sodra dit in die lug was, het 'n ander vliegtuig van die 88ste probleme ondervind en is terug na Hamilton Field. Altesaam vier B-17C's en agt B-17E's, ongeveer tien minute van mekaar af, het die vlug na Hawaii gemaak.*
Die lang vlug oor die water was sonder probleme, en niemand het groot probleme ondervind nie. Die vloot het skepe oor die Stille Oseaan geposisioneer sodat die vliegtuie as rigtingwysers kon gebruik word, en toe hulle Hawaii nader, het die radiostasie KGMB Hawaiiaanse musiek gespeel wat hulle kon gebruik om die eiland op te spoor. Kapt Richard H. Carmichael van die 88ste het die Hickam Field -toring om 0745 gekontak, maar was nog steeds te ver weg, en die oordrag was te verward om te verstaan. 21
'N Paar minute later sien die B-17's uit die 38ste die Hawaiiaanse eilande en sien 'n vlug gevegsvliegtuie wat hulle tegemoet kom. Omdat hulle gedink het dat hulle Amerikaners was, was die vlieëniers bly om begeleide te hê vir die oorblywende kilometers in die veld. Skielik het dit wat hulle as vriendelike vliegtuie gedink het, op hulle begin skiet, en elke bomwerper het alles gedoen wat hy kon ontwyk. Die Japannese het ten minste vyf vliegtuie aangeval en twee vernietig. Eerste luitenant Robert H. Richards het probeer om sy B-17C by Hickam te laat beland, maar die Japannese het hom so erg geteister dat hy die landing afgebreek het en ooswaarts na die see gegaan het. Daarna het hy die vliegtuig gedraai en 'n windwaartse landing op Bellows Field probeer doen, maar het te vinnig ingekom en van die einde van die aanloopbaan in 'n sloot gehardloop. Zeros het die vliegtuig herhaaldelik gestraf nadat dit op die grond was. Aanvanklik het onderhoudspersoneel gedink dat hulle die vliegtuig kon herstel, maar hulle het dit uiteindelik gebruik om vervangingsonderdele vir ander vliegtuie te verskaf, en dit het nooit weer gevlieg nie. Kaptein Raymond T. Swenson het daarin geslaag om sy B-17C by Hickam te laat beland, maar 'n vasgemaakte nul tref die opbergkas in die middel van die vliegtuig, wat die fakkels aansteek en veroorsaak dat die vliegtuig in twee brand. Die bemanning het almal veiligheid bereik, behalwe die vliegchirurg, eerste luitenant William R. Schick, dodelik gewond deur 'n verbygaande nul terwyl hy op die waarnemer se sitplek gery het. Onderhoudspanne het die agterkant van die vliegtuig van die taxigebied weggestoot en uiteindelik al vier die enjins van die voorste helfte gered. Die vier oorblywende vliegtuie het op Hickam Field geland nadat hulle verskeie aanvalle ondervind het wat geringe skade aangerig het. Onderhoud
* Bylaag D bevat 'n lys van die reeksnommers, vlieëniers, bemannings en landingstasies op Hawaii op 7 Desember 1941.
Hierbo, twee Aichi D3A (Val) duikbomwerpers wat oor Hickam Field gefotografeer is deur SSgt Lee R. Embree, 'n gevegsfotograaf aan boord van een van die 38ste verkenningskader B-17E's wat uit Kalifornië te midde van die aanval aangekom het.
Hieronder is die wrak van kaptein Swenson se B-17C wat in twee gebrand het nadat 'n Japannese nul gespan het in sy opbergkas.
Close-up aansig van die voorste helfte van die verbrande B-17C. Op die linkervoorgrond is 'n strooihelm wat dit identifiseer as 'n foto wat deur die bekende fotograaf Tai Sing Loo, die belangrikste kameraman van Pearl Harbor van 1918 tot 1948, geneem is.
personeel het die hele dag gewerk om al vier binne 24 uur te laat herstel. 22
Die 88ste het kort na die 38ste aangekom en 'n soortgelyke lot teëgekom. Kaptein Carmichael en later eerste luitenant Harold N. Chaffin het Hickam Field verbygesteek, oor Wheeler gevlieg en hul B-17's by die klein hulpveld by Haleiwa geland. Eerste luitenant Frank P. Bostrom het verskeie landings by Hickam probeer doen, maar elke keer deur die Japannese aangeval, sodat hy na Barbers Point gegaan en uiteindelik na die noordelike deel van die eiland gevlieg het waar hy weer deur die Japannese aangeval en gedwing is om land by die Kahuku -gholfbaan. Generaal Martin het beplan om 'n noodstrook in die gebied te bou, maar dit was nie voltooi toe Bostrom daar geland het nie. Nog twee vliegtuie van die 88ste het uiteindelik by die Hickam -veld geland, met die tyd dat hulle tussen Japanse aanvalle land. Die roete van die sesde vliegtuig was 'n bietjie meer verwarrend. 23
Die onderhoudsrekords vir Hickam Field op daardie dag toon drie vliegtuie van die 88ste in kommissie op Hickam Field. Tog het verskeie ooggetuies, waaronder generaal Davidson en 2de luitenant Henry Wells Lawrence, beweer dat 'n B-17E by Wheeler Field geland het (sien hoofstuk VI vir die ooggetuieverslae). Hulle beskryf hoe die vliegtuig dwarswind oor die snelweg kom en langs die breedte van die grasveld by Wheeler beland, net voor die hangars. Generaal Davidson het gesê dat toe hy die vlieënier vra waarom hy op Wheeler Field beland, die vlieënier geantwoord het dat al wat hy soek, net 'n plat stuk grond was om die vliegtuig neer te sit. Lt. Lawrence beskryf die vliegtuig perfek en voeg by dat toe hy later van sy missie afgekom het
die oggend onthou hy nie dat hy dit weer gesien het nie. Niemand onthou eintlik hoe hy die vliegtuig gesien het nadat dit geland het nie. Terselfdertyd land hierdie B-17, 'n B-18 wat van die eiland Molakai gevlieg het, beland by Wheeler. Dit is moontlik dat die personeel van Wheeler die B-18 as die B-17 verwar het. Selfs kapt Brooke E. Allen, 'n B-17-vlieënier op Hickam Field, het erken dat toe hy die B-17's die eerste keer sien aankom het, hy gedink het hulle was Japannees. Die Hawaiiaanse lugmag het die vlug van die kus geheim gehou, en die B-17E-model was nuut op die eilande, sodat die meeste mense dit nog nooit gesien het nie. As 'n B-17-vlieënier tydens die aanval deurmekaar kan raak en 'n vliegtuig verkeerd kan identifiseer, kan vegvlieëniers ook aangeval word. 'N Tweede, meer aanneemlike verklaring is dat die B-17 wel by Wheeler Field geland het, maar soms 'n oggend opgestyg en na Hickam gevlieg het. Dit verduidelik die ooggetuieverslae van die landing, waarom niemand onthou dat hy dit na die aanval gesien het nie en waarom die onderhoudsrekords wat om 1300 opgeskryf is, drie B-17E's by Hickam aangeteken het. 24
Ongeag waar hierdie sesde vliegtuig aanvanklik geland het, die 88ste was uiters gelukkig, met vyf uit ses vliegtuie wat die volgende dag in gebruik was. Onderhoudspersoneel het Bostrom se vliegtuie by die Kahuku -gholfbaan herstel en dit binne 'n week na Hickam Field teruggevlieg. 25
Die Japannese het die Hawaiiaanse lugmag heeltemal verras. Daar was die oggend geen gekoördineerde, sistematiese, eilandwye lugverdediging nie. In plaas daarvan het 14 individuele vlieëniers met verskillende mate van sukses probeer om die vyand te betrek. Later die oggend, na die aanvalle, het nog 'n dosyn vlieëniers vertrek sonder om te weet dat die Japanners die gebied verlaat het. Diegene wat by die aanval betrokke was, het dit nogal as 'n prestasie beskou net om 'n vegter die oggend in die lug te kry, nog minder om die aanvallers skade te berokken. 26
Die eerste bevestigde opstyg deur Amerikaanse vlieëniers teen die aanval het op Haleiwa Auxiliary Field plaasgevind. 2de Lts George S. Welch en Kenneth M. Taylor het per motor van Wheeler Field na Haleiwa gereis toe hulle besef dat die eiland aangeval word. Hulle eskader het na Haleiwa ontplooi vir die skietoefening, en die Japannese het nie daar aangeval nie. Die bemanning van die grond het die P-40's gewapen en gereedgemaak toe Welch en Taylor opdaag, sodat hulle onmiddellik kon opstyg. Die tyd was omstreeks 0830. Grondbeheer het die twee vlieëniers beveel om na die suidpunt van die eiland te gaan, waar die Japannese van die eerste golf nog steeds die mariene basis by Ewa gespan het. Albei vlieëniers het 'n groep vyandelike vliegtuie in 'n lang tou gewaar en in die lyn gespring en vliegtuie begin afskiet en elk twee bevestigde kills tydens hierdie eerste verlowing. Taylor het op 'n derde vliegtuig geskiet, maar het nie die ongeluk gesien nie. Beide vlieëniers het nie meer ammunisie opgebruik nie, en hulle het min brandstof gehad, en hulle het teruggekeer na Wheeler Field om weer op te vuur en brandstof te maak.
By Wheeler was dinge in rep en roer. Die Japannese aanval het die grootste deel van die P-40's vernietig of beskadig. Een hangar het 'n direkte treffer gekry en sekondêre ontploffings van die ammunisie wat daarin gestoor is, het etlike ure aangehou. Toe grondpersoneel die vluglyn bereik, het hulle die vliegtuig van die onmiddellike omgewing af weggetrek na die beskermende herlewings rondom die veld. Toe die vliegtuie duidelik was, keer hulle terug na die hangar om soveel bymekaar te maak
ammunisie soos hulle kon kry, en keer terug na die vliegtuig om hulle te bewapen en voor te berei vir vlug. Teen hierdie tyd was daar baie meer vlieëniers beskikbaar as vliegtuie wat gereed was om te vlieg, en dit het 'n wedstryd geword oor wie watter vliegtuie sou kry. Eerste luitenant Lewis M. Sanders het drie ervare vlieëniers gekies en gesê hulle moet die eerste beskikbare vliegtuig gryp en hom volg vir 'n aanval op vier skepe. Lts John M. Thacker en Philip M. Rasmussen het by hul vliegtuig gebly totdat hulle gereed was om te gaan en spring toe in en begin taxi. Luitenant Othneil Norris het gehelp om 'n vliegtuig gereed te kry, maar het dit gelaat om 'n nuwe valskerm 2d Lt Gordon H. Sterling, jr., Te sien, het die onbewaakte vliegtuig raakgesien, ingespring en uitgetaxi om by Sanders en die ander twee vlieëniers aan te sluit. Hierdie praktyk om enige vliegtuie wat gereed is om te vlieg, te gryp, sou nog 'n paar keer gebeur voordat die dag verby was.
Sodra dit in die lug was, omstreeks 0850, het Sanders die vlug ooswaarts na Bellows Field gelei. Die vier P-36's het dadelik die Japannese tweede golf oor Kaneohe gewaar. Sanders klim op die stert van 'n vyandelike vliegtuig en skiet dit neer. Toe hy van die aanval af kom, sien hy Sterling op soek na 'n Japanse vliegtuig wat na die water duik. Agter Sterling het 'n ander Japanner in die geveg beland en op Sterling geskiet. Sanders het agter hierdie vliegtuig aangekom en losgebrand. Rasmussen het die vier vliegtuie waargeneem: die vliegtuig wat Sterling aangeval het, het Sterling neergestort, ook agter in, gedompel in die see, neergeskiet deur die Japannese op sy stert Sanders het intussen hierdie vegter aan die brand gesteek, maar Rasmussen het nie geweet of dit ook , het in die water gegaan. Rasmussen het sy vuurwapens aangekla, net voordat hy Sterling se dood gesien het, sodat hy alleen kon begin skiet. Terwyl hy probeer keer het dat die gewere afvuur, het 'n Japannese vliegtuig reg voor hom verbygery en ontplof. Dinge het daarna vinnig begin gebeur, en hy het gou twee nulle op sy stert gehad. Deur ontwykende aksie te neem, het hy hulle in 'n wolkbedekking verloor. Intussen duik Thacker die geveg in, net om te ontdek dat sy gewere vasgekeer het en nie sou vuur nie. Hy het aangehou om die Japannese te slaag totdat hy 'n paar keer geslaan is, toe breek hy die verlowing en keer terug na die basis. Sanders was alleen met 'n nul en was vinnig besig om die vliegwedstryd te verloor. Toe hy besluit dat diskresie die beste deel van dapperheid was, het hy die eensydige wedstryd verbreek en teruggegaan na Wheeler Field. Tot dusver het die Amerikaners daarin geslaag om ses vliegtuie in die lug te kry en het sewe Japanners met nog twee waarskynlikhede neergeskiet ten koste van een P-36.
Van toe af het die storie verwarrend geraak en omdat vlieëniers afsonderlik van twee verskillende velde af opgestyg het en daarna aangesluit het nadat hulle in die lug was, was dit moeilik, indien nie onmoontlik nie, om te begin. Omtrent dieselfde tyd het Sanders se vlug dit met die Japannese vermeng oor Kaneohe, Welch en Taylor was die oggend gereed om op hul tweede vlug te vertrek. Welch klim eerste af, en net toe Taylor gereed is, tref 'n ander Japannese aanval Wheeler Field. Taylor wag tot wat hy gedink het die laaste in die ry van die Japannese vliegtuie is en jaag agter hulle aan, gewere aan die brand. Net nadat hy in die lug geraak het, het 'n ander Japanner op sy stert geklim en losgebrand. Vir 'n paar sekondes het dit donker gelyk, maar Welch het in die onmiddellike omgewing gebly, gesien wat met Taylor gebeur en het hom te hulp gesnel. Hy het agter die vliegtuig gespring wat op Taylor geskiet het en sy derde dood vir die dag behaal. Dit het Taylor in staat gestel om los te kom en hoogte te kry. Alhoewel Taylor gewond was in die aksie, kon hy steeds vlieg, maar hy het voortgegaan om Japannese vliegtuie aan te val, waar hy ook al was
kan hulle vind en nog minstens een skade berokken. Welch het intussen teruggekeer na Ewa en 'n bevestigde moord op 'n ander Japanner gekry, wat sy totaal vir die dag op vier te staan ​​gebring het.
Intussen het die eerste luitenant Samuel W. Bishop en 2de luitenant George A. Whiteman op Bellows Field probeer opstyg om by die verdediging aan te sluit. Whiteman is raakgery toe hy die grond skoongemaak het en net van die einde van die aanloopbaan af neergestort het. Biskop het daarin geslaag om sy P-40 in die lug te kry, maar voordat hy hoogte kon kry, het verskeie nulle hom aangeval en het hy in die see neergestort. Whiteman is op slag dood, maar Bishop is net gewond en het daarin geslaag om kus toe te swem. Terwyl dit aan die gang was, het Haleiwa vliegtuie gelanseer so vinnig as wat vlieëniers opgedaag het. Lts John Dains en John Webster het albei op verskillende tye in P-40's afgeklim, terwyl Lts Harry Brown en Robert Rogers elk in P-36's opgestyg het. Vanaf Wheeler Field het Lts Malcolm Moore en Othneil Norris die stryd aangegaan en ook P-36's gevlieg. Brown en Rogers is op pad na Kahuku Point, waar hulle die vyand sonder enige bevestigde moord betrek het, maar Rogers het een vyandelike vliegtuig beskadig. Van daar af het hulle saam met Moore en Webster aangesluit en na die weste gegaan. By Kaena Point het Webster een vliegtuig beskadig, maar kon nie 'n moord bevestig nie. Rogers is deur twee Japannese in die hoek gesteek en Brown het in die geveg geploeg en een aanvaller neergeskiet. Toe die aksie begin afneem, het Moore op 'n terugtrekkende Japannese vliegtuig oopgemaak, maar kon dit nie onderbreek nie. Brown het die rookskip raakgesien en ook gevuur, maar, net soos Moore, kon nie 'n belangrike plek raak nie, en die vliegtuig het weggekom. Rogers het brandstof begin opraak, so hy het teruggekeer na Haleiwa, waar hy op sy tweede missie in 'n P-36 vertrek het. Dains keer ook terug na Haleiwa en klim op 'n tweede missie in 'n P-40.
Teen hierdie tyd het die Japannese hul aanval voltooi en het hulle so vinnig as moontlik teruggekeer na hul draers. Wheeler Field en Haleiwa het die volgende uur vliegtuie gelanseer met min koördinasie of rigting vir die vlieëniers. Geen ekstra gevegte met die Japannese nie
Vyf weermagvlieëniers van Wheeler Field wat die oggend van 7 Desember 1941 altesaam nege Japannese vliegtuie neergeslaan het. Links na regs: 2d Lt Harry W. Brown, 2d Lt Philip M. Rasmussen, 2d Lt Kenneth M. Taylor, 2d Lt George S. Welch, 1ste Lt Lewis M. Sanders.
plaasgevind het. Daar is nog 'n raaisel oor die optrede wat die Sondagoggend in die lug plaasgevind het. Radaroperateurs by die stasie in Kaawa het gekyk hoe 'n P-40 tydens die hoogtepunt van die geveg 'n Japanese Zero afskiet. Die operateurs was positief dat die Amerikaanse vliegtuig 'n P-40 was, en hulle het dit geïdentifiseer deur sy kenmerkende silhoeët en die geluid van sy enjin. Nie een van die vlieëniers wat die oggend se optrede oorleef het, onthou dat hulle in die Kaawa -omgewing gevlieg het nie. Die enigste vlieënier vir wie se aksie onbekend was, was luitenant John Dains, wat die oggend twee missies in 'n P-40 gevlieg het. Beide kere is hy van die ander Amerikaanse vegters geskei en alleen geveg. Nadat hy die tweede keer geland het, het hy oorgeskakel na 'n P-36 en saam met George Welch gegaan vir 'n derde sending. Nie een van die vlieëniers het iets opgemerk nie, want teen daardie tyd het die Japannese die gebied skoongemaak, en daarom besluit hulle om terug te keer na Wheeler Field.
Op die terugvlug het lugweergeweer by die Schofield Barracks op die twee vliegtuie oopgemaak en Dains doodgemaak. Daar was drie aanneemlike verduidelikings. Eerstens kon die radaroperateurs hulle vergis het in wat hulle tweede gesien het, 'n ander P-40-vlieënier het die Japannese vliegtuig neergeslaan en was nie bewus van waar die aksie plaasgevind het nie, of derde, ons vermoed dat Dains die vyand se vliegtuig gekry het terwyl die grondpersoneel waargeneem het en het nog nooit die kans gekry om sy storie te vertel nie.
Die Japannese sou die oggend die verlies van nege-en-twintig vliegtuie uit alle oorsake toegee. Die Hawaiiaanse lugmag het tien van die verliese geëis, met nog vier waarskynlikhede en twee Japannese vliegtuie wat beskadig is. As die dood van Dains by die lys gevoeg word, kom die telling uit op elf Japannese vliegtuie wat in lug-tot-lug-gevegte vernietig is met 'n verlies van vier Amerikaanse vliegtuie, wat deur Whiteman, Sterling, Bishop en Dains gevlieg is.
Japannese vliegtuig wat deur luitenant George Welch neergeskiet is, het neergestort te Nealstraat 711, Wahiawa, langs Wheeler Field. Foto deur CWO Joe K. Harding, USAF, afgetree. Hy was 'n meestersersant toe hy hierdie foto geneem het.
Sterling was die enigste vlieënier wat verlore was in die werklike geveg met die vyand wat die Japannese Whiteman en Bishop neergeslaan het tydens die opstyg, en vriendelike vuur het Dains neergeskiet. Kon die Amerikaanse vegmagte daardie oggend 'n verskil gemaak het as hulle van die aanval geweet het? Bogenoemde inligting dui beslis daarop dat hulle dit sou kon doen. Maar dit is belangrik om te onthou dat die Japannese meer as die helfte van hul mag gepleeg het net om die Amerikaanse vegters te hanteer. Hulle het hul hele vegverdedigingstelsel laat vaar toe hulle geen aanvanklike reaksie van die Amerikaners ondervind het nie. Dit het beteken dat die paar vliegtuie wat die oggend in die lug gekom het, 'n bykans onbeskermde aanvallende mag getref het. Welch en Taylor se ontmoetings oor Ewa tydens hul eerste vlug was 'n voorbeeld hiervan. As die Amerikaanse magte die Japannese van die begin af ontmoet het, sou die formasie oor Ewa beslis Zeros vir hulle gehad het. Soos Sanders oor Kaneohe ontdek het, was die P-36 nie 'n wedstryd vir die Zero nie en sonder spesiale opleiding of sterkte, was die P-40 ook nie. Maar dit is kwessies van bespiegeling. Belangriker onder die omstandighede die oggend was egter hoe die personeel van die Hawaiian Air Force in werklikheid gereageer het. Van die laagste personeellede tot die warmste vegvlieënier in die bevel, almal het hul bes gedoen met wat hulle gehad het. Die manne van die Hawaiiaanse lugmag was miskien verbaas, maar hulle het beslis nie moed opgegee nie.
Die Tweede Wêreldoorlog se tuisfront
Die tydperk van die Tweede Wêreldoorlog het daartoe gelei dat die grootste aantal mense in die Verenigde State in die geskiedenis van die land migreer het. Individue en gesinne verhuis na industriële sentrums vir goed betaalde oorlogswerk, en uit 'n gevoel van patriotiese plig.
Op die oggend van 7 Desember 1941
USS Arizona, op hoogte van vuur, na Japannese lugaanval op Pearl Harbor, Hawaii. Image of Library of Congress met samestelling.
Library of Congress en oorleg.
Op die oggend van 7 Desember 1941 het militêre magte van die Keiserryk van Japan die Amerikaanse vloot en grondbasisse in Pearl Harbor in Hawaii aangeval.Op 8 Desember 1941, een dag na die 'Dag van infamy', verklaar die Verenigde State oorlog teen die Keiserryk van Japan en op 11 Desember 1941 verklaar Japan se bondgenoot, Duitsland, oorlog teen die Verenigde State. Sestien miljoen Amerikaners, meestal jong werkende mans, sou tydens die Tweede Wêreldoorlog in die weermag dien, uit 'n totale Amerikaanse bevolking van 113 miljoen. Terwyl 'n ongekende aantal jong mans in die Tweede Wêreldoorlog sou dien, sou die land sy oorlogsproduksie op die tuisfront drasties verhoog, wat nie net die behoeftes van die weermag van die Verenigde State nie, maar ook haar bondgenote bedien - wat president Franklin Roosevelt 'Arsenal van demokrasie' genoem. Die kombinasie van soveel diens in die weermag, gedurende 'n tydperk van noodsaaklike en drastiese produksiestygings, het gelei tot ongekende sosiale veranderinge aan die Amerikaanse tuisfront.
Tekort aan werkers
Velma Briggs Moore, regs, saam met 'n kollega by Marinship in Sausalito, Kalifornië.
'N Tekort aan wit manlike werkers het daartoe gelei dat die Amerikaanse regering en Amerikaanse ondernemings aktief werf om werksgeleenthede in die bedryf te beveg. Aanvanklik is wit middelklasvroue gewerf, gevolg deur minderheidsmanne en laastens minderheidsvroue. Aan die integrasie van vroue en minderhede in die arbeidsmag is daar aanvanklik weerstand gebied, maar die nuwe geleenthede vir vroue en minderhede het die deur na gelyke regte oopgemaak en 'n groot impak op die burgerregte en vrouebewegings gedurende die daaropvolgende dekades. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het ses miljoen vroue in die nie-tradisionele werk in die verdedigingsbedryf gedien. Hierdie vroue het later bekend gestaan ​​as 'Rosies', gebaseer op 'n gewilde liedjie uit 1943 getiteld 'Rosie the Riveter', oor 'n vrou wat tydens die oorlog vliegtuie bou.
Double Bottom Assembly crew by Kaiser, Richmond Shipyard No.
Foto deur Nadaner Studios. Met vergunning Rosie the Riveter/WWII Home Front NHP. RORI 1039
Die tydperk van die Tweede Wêreldoorlog het daartoe gelei dat die grootste aantal mense in die Verenigde State in die geskiedenis van die land migreer het. Individue en gesinne verhuis na industriële sentrums vir goed betaalde oorlogswerk, en uit 'n gevoel van patriotiese plig. Baie nywerheidsentrums het "boomdorpe" geword en teen fenomenale tempo gegroei. Een voorbeeld, die stad Richmond, Kalifornië, het tydens die oorlog van 'n bevolking van minder as 24 000 tot meer as 100 000 gegroei. Werkers van regoor die land moes met mekaar meng en verskille oorkom om aan oorlogseise te voldoen. Na die Tweede Wêreldoorlog het baie migrante besluit om in hul nuwe huise te bly en die kulturele landskap van die Verenigde State vir ewig te verander.
Werksomstandighede en uitdagings
Tuiswerkers het baie uitdagings die hoof gebied, waarvan baie tot verandering sal lei. Werksomstandighede aan die tuisfront was moeilik en gevaarlik. Tussen die bombardement van Pearl Harbor in Desember 1941 en die D-Day Invasion van Europa in Junie 1944 was daar meer industriële ongevalle aan die tuisfront as militêre ongevalle. Hierdie groot aantal industriële ongevalle sou lei tot verbeterde veiligheid en regulasies op die werkplek. 'N Ander uitdaging waarmee werkende vroue aan die tuisfront gekonfronteer is, was kindersorg, aangesien moeders 'n aansienlike deel van die arbeidsmag uitmaak. In sommige progressiewe gemeenskappe en besighede het dit gelei tot die oprigting van kinderontwikkelingsentrums, hoewel slegs 10% van die vroue landwyd toegang tot professionele kindersorg gehad het.
Rantsoenering aan die tuisfront
Plakkaat uit die Tweede Wêreldoorlog
Benewens werkers van die tuisfront, word van almal verwag om 'n aktiewe deelnemer aan die oorlogspoging te wees. Rantsoenering was 'n lewenswyse, aangesien twintig goedere gerantsoeneer is en mense gevra is: 'Gebruik dit - Dra dit uit - maak dit reg - of doen sonder.' Materiaal wat noodsaaklik is vir die oorlogspoging, is dikwels deur jeuggroepe versamel en herwin. Baie Amerikaners ondersteun die oorlogspoging deur oorlogsobligasies aan te skaf. Vroue het mans vervang in sportligas, orkeste en gemeenskapsinstellings. Amerikaners verbou 60% van die produkte wat hulle in "Victory Gardens" verbruik het. Die oorlogspoging op die tuisfront van die Verenigde State was 'n totale poging.
Bewaring van geskiedenis
Die Visitor Education Center by die Rosie the Riveter/WWII Home Front National Historical Park
Rosie the Riveter/WWII Home Front National Historical Park is in 2000 in Richmond, Kalifornië, gestig om hierdie nasionale verhaal te vertel. Die Kaiser Shipyards in Richmond het 747 vragskepe tydens die Tweede Wêreldoorlog vervaardig, die mees produktiewe werf in die geskiedenis. Boonop het Richmond altesaam 55 oorlogsbedrywe gehad. Richmond het ook 'n groot aantal intakte historiese geboue uit die tydperk en die Richmond Museum Association, een van die parke -koöperatiewe vennote, bedryf die SS Red Oak Victory, die laaste oorblywende Victory Ship wat in die Richmond Shipyards gebou is.
Net na 09:30 op 8 Desember 1941, op 'n nasionale radiouitsending, gaan die Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt (1882-1945) voor 'n gesamentlike sitting van die Amerikaanse kongres en begin met die volgende woorde: "Gister, 7 Desember , 1941 - 'n datum wat in berugtheid sal lewe - die Verenigde State van Amerika is skielik en doelbewus aangeval deur vloot- en lugmag van die Keiserryk van Japan. " Die president versoek 'n oorlogsverklaring teen Japan. Radio's in die hele Washington -staat is aangeskakel vir sy toespraak. Die vorige dag het Japan Pearl Harbor aangeval.
In skole is die toespraak oor luidsprekers uitgesaai. Een en twintig minute nadat president Roosevelt gepraat het, het die Amerikaanse senaat (82 voor en 0 teen) gestem om oorlog te verklaar. Die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers stem 12 minute later saam met 'n stemming van 388 vir en 1 teen. Verteenwoordiger Jeannette Rankin (1880-1973), 'n Republikein uit Montana, het die enigste meningsverskil gestem. Rankin het tydens die Eerste Wêreldoorlog daarteen gestem om oorlog te verklaar.
Die optrede deur die kongres was in reaksie op Japan se lugbomaanvalle op Amerikaanse poste by Pearl Harbor in die Hawaiiaanse eilande en volgens die Withuis, Guam, Wake en Midway Islands. Die Withuis het ook berig dat Japan se aanval op Pearl Harbor een 'ou' slagskip, 'n vernietiger en ''n groot aantal' vliegtuie vernietig het. '' N Totaal van 1,500 sterftes en 1,500 beserings is aangemeld. Werklike verliese was agt slagskepe, drie vernietigers, drie ligte kruisers, vier hulpvaartuie, 188 vliegtuie, 2,403 sterftes en 1,178 gewondes.
Die goewerneur van Washington, Arthur B. Langlie (1900-1966), het die volgende verklaring gemaak kort nadat die Verenigde State oorlog verklaar het:
Kyk die video: 1941. Серия 4 2009 @ Русские сериалы (Desember 2021).
Chitrali mitologie tydlyn
Wie het geskryf dat Amerikaners glo dat hul waardes universele waardes is?
Wanneer het die Heilige Romeinse Ryk in duie gestort?
Duitse troepe gee hulself oor aan Geallieerdes in Italië, terwyl Berlyn oorgee aan Zhukov van Rusland