CP04RTBSCA26 - Epson CP04RTBSCA26 nu € 273,00
» Epson CP04RTBSCA26
Epson CP04RTBSCA26 (CP04RTBSCA26)
04 Years CoverPlus RTB service fo TM-C3400
Epson CP04RTBSCA26. Aantal jaar: 4 jaar, Soort: Pick-up&return Program 74: Die Godheid van die Here Jesus
Program 74: Die Godheid van die Here Jesus (2)
In verskillende tye van die geskiedenis was daar kerkvaders wat van die waarheid van die Here Jesus se godheid, selfbestaan en gelykheid met die Vader en die Heilige Gees getuig het. Daar was egter ook diegene wat die Bybelse Christologie bevraagteken en heeltemal verdraai het. Deur hierdie sienings het hulle miljoene ander mense laat dwaal. Ons noem enkele voorbeelde van die waarheid en die leuen wat afwisselend oor die Here Jesus verkondig is.
Daar is konkrete inligting wat daarop dui dat sterk oortuigings oor die Here Jesus se ewige godheid in die tyd van die apostels en direk daarna, gehuldig is. Kelly (1977:92-93) verwys na die vroom kerkvader en latere martelaar, Ignatius (35-107 n.C.), die biskop van Antiochië, as ‘n goeie bron van die teologiese denke van sy tyd. Ignatius beskryf die Here Jesus as “ons God” en ook as “God wat mens geword het.” In sy voorbestaan (pre-existence) was hy nie-geskape (ingenerate. Kelly beskryf dié term só: “ingenerate: the technical term reserved to distinguish the increate God from creatures”). Hy was die tydlose, onsigbare en ontasbare Een wat om ons ontwil die bedeling van tyd betree het om sigbaar en tasbaar te word. Ignatius se idees is deur die Evangelie van Johannes gevorm, met die sterk beklemtoning van Christus se eenheid met die Vader. Johannes 1:1-3 beskryf Christus as die Woord wat van die begin af by God en self ook God was, en deur wie alles wat bestaan, geskape is. In Johannes 10:30 sê die Here Jesus dat Hy en die Vader een is, en in Johannes 14:9 verduidelik Hy aan sy dissipels dat iemand wat Hom gesien het, die Vader gesien het. In Johannes 17:5 verwys die Here Jesus na die heerlikheid wat Hy by die Vader gehad het voordat die wêreld was. Die waarheid oor Jesus Christus en sy Woord het deur die eeue heen egter met sterk teëstand te kampe gehad – nie net van ander gelowe af nie, maar ook vanuit humanistiese, akademiese denkrigtings met ‘n sterk ondertoon van die Griekse filosofie.
Die gnostieke liefde vir die wysheid het sy vorming in die mistiese beskouings van Plato gehad, asook sy godsbegrip van die “Absolute” wat nie met ‘n Bybelse Drie-eenheidsbegrip versoenbaar is nie. Nadat dit met Christelike idees vermeng is, is geredeneer dat daar wel ‘n enkelvoudige Skeppergod is, naamlik die Vader, maar dat Hy Jesus as ‘n laer orde God, of selfs as ‘n engel, geskape het. Dit was ‘n groot aanslag op die godheid en inkarnasie van die Here Jesus. Walvoord en Zuck (1983: 677) sê: “Both Christ’s deity and humanity were challenged by this early Gnostic-like heresy. Those heretics diminished Christ to an angel whose ‘body’ was only apparent, not real.” Paulus het egter die Here Jesus se godheid, asook sy volkome menswording, verdedig toe hy uitdruklik gesê het: “In Hom woon al die volheid van die Godheid liggaamlik” (Kol. 2:9). Hy is volkome God en ook volkome mens.
Verder het Paulus op die nietigheid en misleiding van alle filosofiese kennis wat van ‘n mistiese oorsprong is, gewys, omdat dit nie uit God gebore is nie. In plaas daarvan om verborge kennis buite Christus na te speur, moet sulke mense eerder die verborgenheid van die Vader en van Christus leer ken, “in wie alle skatte van wysheid en kennis verborge is. Dit sê ek, sodat niemand julle mag verlei met drogredes nie… Pas op dat niemand julle as ‘n buit wegvoer deur die wysbegeerte en nietige misleiding nie, volgens die oorlewering van die mense, volgens die eerste beginsels van die wêreld en nie volgens Christus nie” (Kol. 2:2-4,8). Groot misleiding het uit die gnostiese wysbegeerte gekom.
Een van die drogredes wat gebruik is om Jesus as ‘n geskape wese en laer orde God voor te stel, is die sg. “Logos” teologie. Volgens Johannes 1:1 word Jesus in sy ewige voorbestaan inderdaad as die Woord (Gr. Logos) beskryf, wat self ook God is. In die gnostieke Logos teologie word egter aangevoer dat God as Vader die Woord geskape en toe gebruik het om die res van sy skeppingswerk te voltooi. Prof. Young (1991:35) som hierdie dwaling só op: “Die Logos was die eniggebore Seun van God, die Woord wat Hy as ‘n instrument vir sy skeppingswerk geprojekteer het, die Wysheid wat naas Hom bestaan en waardeur Hy alles beplan het... Dit is hierdie Woord wat na die profete gekom het, ook na Sokrates (die vader van die Griekse filosofie) en alle opregte leraars van die waarheid, en in die laaste dae is hierdie Woord in Jesus Christus geïnkarneer.” Dit is niks anders nie as heidense Griekse wysbegeerte met ‘n Christelike kleed aan (Sproul 1983: 42-45).
Die Logos teologie is ook met Spreuke 8 in verband gebring, en die foutiewe afleiding gemaak dat die wysheid in dié hoofstuk ‘n beskrywing van die pre-geïnkarneerde Woord is. Spreuke 8:22-23 word as Christologiese tekste aanvaar en in terme daarvan tot die gevolgtrekking gekom dat Jesus aan die begin van die skepping “geformeer” is. Die wysheid in Spreuke is egter ‘n attribuut van God en nie ‘n verwysing na Christus nie, al is wysheid ook een van sy sterk kenmerke (Walvoord en Zuck 1985:922). Salomo beskryf die wysheid as ‘n vrou wat ons as ons suster moet beskou (Spr. 7:4). Dit is ongeregverdig om Jesus só te verpersoonlik en na aanleiding hiervan as ‘n geskape wese te beskou.
Volgens Berkhof (1958:93) was Origenes in die derde eeu die eerste kerkvader wat van die “generering van die Seun in die voortyd” gepraat het. Hierdeur het hy duidelik te kenne gegee dat die Woord (Logos) nie voor sy generering bestaan het nie, en daardeur sy ewige selfbestaan ontken. Hoewel baie aspekte van Origenes te teologie deur sy tydgenote verwerp en hy ook later tot ketter verklaar is, het hy ‘n groot en blywende invloed op teologiese denke uitgeoefen. Sy dwalings word vandag nog deur baie teoloë nagevolg.
Wat sê die Here van die slaafse onderhouding van teologiese tradisies en oorlewerings wat deur mense opgestel is? “Tevergeefs vereer hulle My deur leringe te leer wat gebooie van mense is. Want terwyl julle die gebod van God nalaat, hou julle aan die oorlewering van mense vas… Julle verstaan dit goed om die gebod van God opsy te sit en so julle oorlewering te onderhou” (Mark. 7:7-9). Vir baie kerke is teologiese oorlewerings en tradisies selfs belangriker as die Bybel. In pogings om die Bybel in die lig van tradisie te verklaar, plaas sommige van hulle tradisie bo die Bybel. As gevolg hiervan hou baie teoloë aan dogmas vas waarin die Bybelse leer oor die Godheid en ewige selfbestaan van die Here Jesus opsy geskuif word om aan tradisies vas te hou wat hulle oorsprong by misleide kerkvaders soos Origenes en Arius het. Volgens Dave Hunt in sy boek, “What love is this? Calvinism’s misrepresentation of God”, was die Hervorming onvolledig en het baie van Rome se onbybelse teologiese tradisies deur Calvyn se geskrifte hulle weg na verskeie Protestantse kerke gevind, en dit word vandag nog onnadenkend gehuldig.
Steeds is daar teoloë wat kragtig vir die waarheid stry wat eenmaal aan die heiliges oorgelewer is, maar daar is ook ‘n dik stroom afvalliges en kompromiemakers wat leuens en wanvoorstellings van God voortsit en sodoende kettery bevorder. Hulle verloën die Here Jesus vir wie Hy werklik is. Petrus het gesê dat hierdie verskynsel al in Ou Testamentiese tye voorgekom het, en ook in Nuwe Testamentiese tye voortgesit sal word: “Daar was ook valse profete onder die volk, net soos daar onder julle valse leraars sal wees wat verderflike ketterye heimlik sal invoer, en ook die Here wat hulle gekoop het, verloën en ‘n vinnige verderf oor hulleself bring” (2 Pet. 2:1).
“Die Bybel tref geen verskil tussen die drie goddelike Persone nie, behalwe die verskille wat uit hulle onderskeie ampte blyk, wat hulle ter wille van die genaderverbond beoefen. Christus het Homself nie minderwaardig gemaak toe Hy onderneem het om Seun te word nie, so ook nie die Heilige Gees toe Hy onderneem het om neer te daal en in mense te werk nie. Seun en Heilige Gees is ampsname wat hulle nie minder belangrik in ons oë moet maak nie, maar eerder moet verhoog omdat hulle ter wille van ons redding neergedaal het om hierdie ampte te vervul. Ons geseënde Here was Jahweh toe Hy onderneem het om as Seun vlees te word. Die blote feit dat Hy hierdie amp kon beoefen, is bewys daarvan dat Hy ‘n selfbestaande God is. Die hele verantwoordelikheid vir die wêreld, van die skepping daarvan af tot by die voleinding daarvan, is in sy hande geplaas. Die Bybel bevestig dit uitdruklik dat Hy die wêreld geskape het, dit regeer, dit onderhou, dat Hy mense deur sy bloed losgekoop het, en dat Hy in al sy heerlikheid weer sal kom om die wêreld te oordeel. Om hierdie amp te kan vervul, moet Hy ‘n ewige selfbestaan hê, daarom kan Hy waarlik sê: EK IS. Sonder dit sou Hy nie die oorsaak van die skepping van alle dinge en skepsele kon wees nie. Saam met die Vader en die Heilige Gees is Hy die ewige en selfbestaande God.
In die volgende praatjie sal ons na die tragiese gevolge kyk wat dit vir mense inhou wat nie bereid is om die Here se Godheid te erken nie.