Elektrisiteitsgeskiedenis - Fisika - 2020
Dit is ontdek deur 'n Griekse filosoof genaamd Tales of Miletus, wat 'n amber op 'n stuk skaapvel gevryf het en opgemerk het dat stukke strooi en houtfragmente na die amber self begin trek het.
Van amber (gr. Élektron) kom die naam elektrisiteit. In die sewentiende eeu is sistematiese studies oor wrywing-elektrifisering van stapel gestuur, danksy Otto von Guericke. In 1672 het Otto 'n masjien vir die opwekking van elektriese ladings uitgevind waar 'n swaelfeer konstant draai deur op droë grond te vryf. 'N Halfeeu later maak Stephen Gray die eerste onderskeid tussen geleiers en elektriese isolators.
Gedurende die agtiende eeu het elektriese masjiene ontwikkel tot 'n roterende glasskyf wat teen 'n geskikte isolator gevryf is. 'N Belangrike ontdekking was die kondensor wat onafhanklik deur Ewald Georg von Kleist en Petrus van Musschenbroek ontdek is. Die kondensator het bestaan ​​uit 'n elektriese laaimasjien. Dit was twee geleidende liggame wat deur 'n dun isolator geskei is.
Maar 'n belangrike uitvindsel van praktiese gebruik was die weerligstok wat deur Benjamin Franklin gemaak is. Hy het gesê dat die elektrifisering van twee vryfliggame die gebrek aan een van die twee soorte elektrisiteit in een van die liggame was. Hierdie twee soorte elektrisiteit word harsagtige en glasagtige elektrisiteit genoem.
In die agtiende eeu is die beroemde eksperiment van Luigi Aloisio Galvani gemaak waarin elektriese potensiaal sametrekkings in die been van 'n dooie padda opgelewer het. Alessandro Volta het hierdie verskil toegeskryf toe die kontak van twee metale die been van 'n ander dooie padda gemaak het. Hierdie eksperiment word toegeskryf aan sy uitvinding, die voltaïese sel, genoem. Dit bestaan ​​uit 'n reeks gewysigde koper- en sinkskywe, geskei deur stukke karton wat in soutwater geweek is.
Met hierdie uitvinding is die eerste keer 'n stabiele bron van elektriese stroom verkry. Daarom het die ondersoeke na die elektriese stroom al hoe meer toegeneem.
Na 'n rukkie word eksperimente met waterversnelling gedoen. In 1802 skei Humphry Davy elektronies natrium en kalium.
Selfs met Volta se roem, is meer doeltreffende batterye geskep. John Frederic Daniell het hulle in 1836 uitgevind, terselfdertyd as die batterye van Georges Leclanché en die herlaaibare battery van Raymond-Louis-Gaston Planté.
Fisikus Hans Christian Örsted merk op dat 'n elektriese stroom op die naald van 'n kompas inwerk. Hiermee is dit duidelik dat daar 'n verband is tussen magnetisme en elektrisiteit.
In 1831 ontdek Michael Faraday dat die variasie in die intensiteit van die elektriese stroom wat deur 'n geslote baan beweeg 'n stroom in 'n nabygeleë spoel veroorsaak. 'N Geïnduseerde stroom word ook waargeneem deur 'n magneet in hierdie spoel in te bring. Hierdie magnetiese induksie het onmiddellik toegepas in die opwekking van elektriese strome. 'N Spoel langs 'n roterende magneet is 'n voorbeeld van 'n wisselstroomgenerator.
Die kragopwekkers is vervolmaak totdat dit die hoofbronne van elektrisiteitsvoorsiening geword het wat hoofsaaklik in beligting gebruik is.
In 1875 word 'n kragopwekker in Gare du Nord, Parys, geïnstalleer om die booglampe van die stasie aan te skakel. Stoomenjins is gemaak om die kragopwekkers aan te dryf, en deur die uitvinding van stoomturbines en turbines vir die gebruik van hidrokrag te stimuleer. Die eerste hidro-elektriese dam is in 1886 naby die Niagara-waterval geïnstalleer.
Vir die verspreiding van krag, is aanvanklik ystergeleiers geskep, toe is kopergeleiers en uiteindelik teen 1850 reeds die drade bedek met 'n isolerende laag gevulkaniseerde gutta-percha, of 'n laag lap, reeds vervaardig.
Die publikasie van James Clerk Maxwell se Treatise on Electricity and Magnetism in 1873 is 'n deurbraak in die studie van elektromagnetisme. Lig word nou uitgebrei as 'n elektromagnetiese golf, een waar dit bestaan ​​uit elektriese en magnetiese velde loodreg op die rigting van hul voortplanting.
Heinrich Hertz bestudeer in sy eksperimente uit 1885 die eienskappe van elektromagnetiese golfvorms wat deur 'n induksiespoel gegenereer word; In hierdie eksperimente neem hy waar dat as dit weerkaats, gebreek en gepolariseer word, net so lig. Uit Hertz se werk blyk dit dat beide die radio- en liggolwe elektromagnetiese golwe is, wat die teorieë van Maxwell bevestig; Radiogolwe en liggolwe verskil slegs in hul frekwensie.
Hertz het nie die praktiese moontlikhede wat deur sy ervarings geopen is, ondersoek nie; meer as tien jaar duur totdat Guglielmo Marconi radiogolwe op sy draadlose telegraaf gebruik. Die eerste radioboodskap word in 1901 oor die Atlantiese Oseaan gestuur. Al hierdie eksperimente het nuwe moontlikhede oopgemaak vir die progressiewe gebruik van elektriese verskynsels sonder feitlik alle menslike aktiwiteite.