Nierinfarksie: oorsake, simptome, geskiedenis, prognose
Met 'n nierinfarksie word die vernietiging van nierweefsel beteken, omdat dit nie meer voldoende deur die sluiting van die niervate vervolmaak word nie. 'N Tipiese simptoom is die akute koliekagtige flankpyn. As die nierinfarksie betyds opgemerk word, is dit maklik om te behandel en ernstige gevolge is skaars. Hier lees u alle belangrike inligting oor nierinfarksie.
Soortgelyk aan 'n hartaanval, vind nierinfarksie plaas as die bloedvat van 'n nier sluit, gewoonlik deur 'n bloedklont, en die ooreenstemmende nierweefsel nie meer voldoende van suurstof voorsien word nie. As die bloedsomloop nie binne 'n kort tydjie herstel word nie, word dit vernietig. Danksy goeie voorsorgmaatreëls, is nierinfarksie 'n seldsame gebeurtenis. In enkele gevalle lei nierinfarksie tot akute nierversaking.
Die nier het die belangrikste taak om die bloed van sout en afval te reinig. Die nierarterieë daal van die abdominale aorta af op die vlak van die tweede rugwerwels en vertak in twee of drie stamme. Dit vorm sogenaamde eindvate, wat beteken dat daar geen kortsluitverbindings (kollaterale) tussen aangrensende bloedvate is nie.
Voltooi nierinfarksie en gedeeltelike nierinfarksie
Afhangend van die mate wat 'n mens 'n volledige nierinfarksie van die gedeeltelike nierinfarksie onderskei. In 'n volledige nierinfarksie is die eindhuis heeltemal gesluit. By gedeeltelike nierinfarksie is die niervat óf gedeeltelik gesluit, óf aangrensende bloedstrome het gevorm deur 'n stadige vernouing. Dit kan byvoorbeeld gebeur as 'n trombose, dit wil sê 'n bloedklont in die nier, stadig ontwikkel het. Parallelle bloedvate kan sodanige infarksie voorkom.
In 'n volledige nierinfarksie word die aangetaste nierweefsel binne een tot twee uur vernietig (nekrose). As die niervat slegs gedeeltelik gesluit is, of as daar bloedstroompies (kollaterale bloedvloei) is, kan die nier nog gered word as die bloedsomloop binne 24 tot 48 uur herstel kan word.
Isgemiese en hemorragiese nierinfarksie
Nierinfarksie kan veroorsaak word deur die sluiting van 'n nierarterie of aar.
As 'n nieraar aangetas word, is dit 'n sogenaamde isgemiese nierinfarksie. Afhangend van waar die sluiting is, word verskillende vorme onderskei. By wigvormige nierinfarksie word die kleinste are (arteriae interlobulares) beïnvloed deur die okklusie; in die trapesium-nierinfarksie is die volgende grootste arteries (arteria arcuatae). As die vernouing in die nieraarstam is, versprei die nierinfarksie gewoonlik in die helfte of die hele nier.
In die geval van hemorragiese infarksie van die nier, word die nier aangetas deur die okklusie. Omdat die bloed nie meer kan wegvloei nie, ontwikkel 'n opeenhoping en kan vars suurstofryke bloed nie meer vloei nie.
Nierinfarksie kan op verskillende maniere manifesteer. Die kardinaal simptoom is gewelddadige, skielike en nie-koliese flankpyn. In die geval van 'n ernstige nierinfarkt, kla die persoon addisioneel oor buikpyn sowel as naarheid of braking. In die volgende dae kan bloed in die urine gesien word as 'n teken van akute nierversaking (growwe hematurie).
'N Klein nierinfarkt kan egter ook nie opgemerk word nie en word slegs deur swak nierfunksie opgemerk. Ongeveer 25 persent van alle gevalle van nierinfarksie is te wyte aan onvolledige okklusie sonder enige simptome. In die meeste gevalle is chirurgie of angiografie van die niervate die oorsaak van nierinfarksie. Dit is dus 'n embolisme met arteriosklerotiese materiaal wat nie net in die niervate nie, maar ook in ander organe neergelê kan word. Afhangend van watter organe dit beïnvloed, kan addisionele simptome en gebeure soos gesigsveldafwykings, spierpyn, akute ontsteking van die pankreas (pankreatitis) of miltinfarks voorkom.
Met 'n cholesterolembolisme kan sogenaamde gangreenagtige veranderinge in die tone van die tone voorkom: weefsel sterf af en word donkerder as gevolg van die stadige afbraak van die rooibloedspigment.
Nierinfarksie: oorsake en risikofaktore
Embolisme is die belangrikste oorsake van nierinfarksie, maar trombose is ook 'n opsie. In albei gevalle word 'n niervat geblokkeer deur 'n bloedklont: In embolisismes is hierdie bloedklont van 'n ander liggaamsgebied (gewoonlik uit die hart) aan wal gewas. By trombose ontwikkel die stolsel (trombus) op die terrein.
Nierinfarksie as gevolg van 'n embolisme
Nierinfarksie word meestal veroorsaak deur embolisme. Die bloedklont (embolus) kom meestal uit die hart, sit uiteindelik vas in 'n klein nieraar en verstop dit. Die embolus kom in detail:
vanaf die linker atrium van die hart: in boezemfibrilleren
vanaf die linkerventrikel: dit is bloedklonte van die hartwand en afsettings (plantegroei) in bakteriële endokarditis (ontsteking van die hart se voering).
vanaf die hoofslagaar (aorta): Die sogenaamde arteriosklerotiese gedenkplate (inflammatoriese veranderinge in die bloedvate) kan losgemaak word tydens prosedures op die aorta (soos hartkateterisering) of vaskulêre chirurgie. Hulle verstop gewoonlik albei niervate.
Ongeveer 20 persent van die hartuitset, wat die volume bloed is wat binne 'n minuut uit die hart gepomp word, vloei deur die nier. Daarom is dit te verstane dat bloedklonte maklik in die niervate kan binnegaan en 'n nierinfarkt kan veroorsaak.
In seldsame gevalle word cholesterol emboli ook gesien as 'n oorsaak van nierinfarksie. Cholesterolkristalle verstop die niervate en voorkom die bloedtoevoer na die nier.
Nierinfarksie as gevolg van trombose
'N Ander moontlike oorsaak van nierinfarksie is trombose van die nieraar. 'N Nierslagaartrombose kan veroorsaak word deur 'n bestaande vernouing of skeur in die bloedvatwand: dit vorm plaaslik 'n bloedklont, wat die bloedvloei kan belemmer en sodoende tot 'n nierinfarksie kan lei.
Risikofaktore vir nierinfarksie
Baie pasiënte met nierinfarksie het kardiovaskulêre risikofaktore (kardiovaskulêre = met betrekking tot die kardiovaskulêre stelsel). Daarom is dit belangrik om sulke risikofaktore sowel as oorerflike toestelle te identifiseer wat vroegtydig vaskulêre okklusie (predisposisie) bevoordeel. Samevattend is daar die volgende risikofaktore:
Hartsiektes: Siektes van sekere hartkleppe (aorta en mitrale kleppe), inflammasie van die hart se voering (endokarditis), trombose van die hartwand, boezemfibrilleren, hartversaking, abdominale beserings, hartaanvalle in die verlede
Vaatversteurings: inflammatoriese rumatiese vaskulêre siekte (vaskulitis) soos panarteritis nodosa, arteriosklerose, aorta aneurisme, bloedsomloop, diabetes mellitus
Bindweefsel siektes (kollagenose) soos lupus erythematosus
Vaskulêre besering van chirurgie of X-straal (angiografie) van die niervate
Nierinfarksie: ondersoeke en diagnose
Die dringende vermoede van nierinfarksie spruit uit die kliniese simptome. Vinnige hospitalisasie is uiters belangrik, aangesien nierversaking binne 'n relatiewe kort tyd (een tot twee uur) kan ontwikkel. 'N Vinnige diagnose en toepaslike terapie is dus baie belangrik vir die siekteproses. As gevolg van die noue tydsvenster, is dit selde moontlik om betyds toepaslike behandeling te begin.
Nierinfarksie: oorsig oor die mediese geskiedenis
As die diagnose onduidelik is, sal die dokter eers die presiese mediese geskiedenis aanteken. Byvoorbeeld, om 'n emboliese of trombotiese oorsaak van die nierinfarksie te bepaal, sal die dokter die volgende vrae stel:
Het u al niersiekte?
Het u 'n hartafwyking of aritmie?
Ly hulle aan vaskulêre siektes soos vaskulitis?
Is daar 'n bekende aorta-aneurisme?
Is u al ooit geopereer? Indien wel, wanneer?
Is daar ooit 'n hartkateterisasie op u uitgevoer?
Het u diabetes?
Nierinfarksie: liggaamlike ondersoek
Daarna sal die dokter 'n fisiese ondersoek doen. Om te bepaal of flankpyn teenwoordig is, tik die dokter liggies in die nierstreke. As daar pyn voorkom, sal hy u vra om dit te beskryf. Is die pyn, byvoorbeeld, steek, brand of dof.
Daarbenewens sal die dokter na tekens kyk wat embolisme kan aandui, soos knoppies onder die vel, blou-violet sketse op die vel (Livido reticularis) of klein weefselskade aan die tone. Die sleutels van die polse is ook 'n moontlike aanduiding van onvoldoende bloedvloei.
Die laboratoriumbevindings (bloed, urine) is nie spesifiek nie, maar kan soms nuttig wees. Daar is meestal 'n toename in witbloedselle in die bloed. Verder kan verhoogde serumkreatinien 'n aanduiding wees van verswakte nierfunksie. 'N Ander laboratoriumparameter is laktaatdehidrogenase (LDH). Hulle bewyse word gebruik om groter skade aan selle op te spoor. Ekstensiewe okklusie lei tot 'n aansienlike toename in laktaatdehidrogenase, soos byvoorbeeld die geval is na miokardiale infarksie. In die urine kan aanvanklik klein, onsigbare hoeveelhede bloed opgespoor word (mikrohematurie).
As daar reeds 'n nierinfarksie plaasgevind het, kom hierdie foto binne die volgende dae voor: Sigbare bloed word in die urine aangetref (growwe hematurie). Daarbenewens is 'n groter aantal witbloedselle in die bloed op te spoor (leukositose). Serumkreatinien het toegeneem tot meer as 1,0 milligram per desiliter (mg / dl). Verder het die serumureum tot meer as 50 mg / dl toegeneem, wat 'n verdere aanduiding gee van 'n disfunksie van die niere.
Met behulp van die ultraklankondersoek kan die maklikste en sagste bloedstroom van die nier verminder word. In 80 tot 100 persent van die gevalle kan die nierarteries goed sonografies ondersoek word. Veranderings en okklusies van hoë graad nieraarts kan in ultraklank in tot 97 persent van die gevalle opgespoor word. Om na te gaan of 'n vaartuig nog voldoende geperfuseer is, kan 'n sogenaamde Doppler-sein met die ultraklankondersoek (Doppler-ultraklank) ingestel word. As die sein stop, is daar geen bloedvloei nie.
Om die diagnose van nierinfarksie te bevestig, kan angiografie gebruik word, 'n röntgenstraal van die bloedvate in die nier. Die pasiënt kry eers 'n middel via die aar, wat die ontstellende dermbewegings tydelik afsluit. Daarna word 'n kateter bo die uitgang van die nieraar in die hoofslagaar van die buik geplaas. Daarna word 'n kontrasmiddel toegedien. As dit nie die niervat bereik nie, is daar 'n verstopping en dus 'n nierinfarksie.
Uitsluiting van ander siektes met soortgelyke simptome
'N Skielike aanval van flankpyn beteken nie noodwendig nierinfarksie nie. Dit kan ook 'n nierkoliek wees. Hier sit urienstene in die ureters vas en belemmer die dreinering van die urine.
Die algemeen gediagnoseerde rugmurgsindroom kan ook pynpyn veroorsaak, soortgelyk aan 'n nierinfarksie. Hiermee word alle akute en chroniese pyntoestande van die ruggraat bedoel.
Verder kan nier gewasse soos nierselkarsinoom soortgelyke simptome toon met 'n duidelike groei.
Sigbare bloed in die urine kan nie net by nierinfarksie gevind word nie, maar ook in baie ander nier- of urienwegafwykings (soos nier gewasse) of in beserings in hierdie omgewing.
Nierinfarksie moet so gou as moontlik behandel word om die suurstoftekort van niere te voorkom. As 'n onmiddellike maatreël word ongeveer 5.000 tot 10.000 IE (Internasionale Eenhede) heparien aan 'n pasiënt met akute nierinfarksie toegedien. Hierdie antikoagulant is ontwerp om die bloedklont so vinnig as moontlik op te los. Later kan die aktiewe bestanddeel fenprocoumon gebruik word om bloedstolling te belemmer. Selfs as beide niere aangetas is en 'n tydelike dialise (kunsmatige bloedwas) nodig is, kan die nier aansienlik herstel na medikasie.
Chirurgie en lysis terapie
In sommige gevalle kan chirurgie of lysiseterapie ook oorweeg word.
Tydens die operasie probeer 'n mens die trombus of embolus verwyder. So 'n operasie hou egter altyd 'n groot risiko in en word selde uitgevoer.
Alternatiewelik kan 'n plaaslike lyse-terapie uitgevoer word. 'N Kateter word na die bloedklont in die nier gevoer en 'n middel word toegedien wat die stolsel oplos. Dit is gewoonlik 'n ensiem soos urokinase, wat die trombus of embolus afbreek, of rtPA (Recombinant Tissue Plasminogen Activator), wat die liggaam se eie degradasie-enzym plasminogeen aktiveer.
Nierinfarksie: siekteverloop en prognose
Die verloop van die siekte hang af van die omvang en duur van die verminderde bloedvloei van die nier. Van uitgebreide herstel van die nier tot uiteindelike nierversaking is enigiets moontlik. Boonop kan addisionele emboli wat buite die nier voorkom en die onderliggende onderliggende siekte die kliniese beeld verder vererger. Is dit die geval? nier infarksie Vir 'n cholesterol embolisme is die prognose oor die algemeen swak. Die meeste pasiënte is dan afhanklik van dialise.