Geskryf deur Hanna Szymborska
Die Internasionale Monetêre Fonds (IMF) noem die ekonomiese krisis wat deur koronavirus veroorsaak word “die Groot Toesluit". Die frase boots die Groot Depressie van die 1920's na en die Groot Resessie wat gevolg het op die wêreldwye finansiële krisis 2007-08. Maar hoewel dit aanloklik is om taalkundige konsekwentheid te handhaaf in die benoeming van die huidige krisis, die Groot Slot, is hierdie term misleidend.
Die groot toeslag dui daarop dat die oorsaak van die huidige ekonomiese depressie in die negatiewe impak van die pandemie lê. Die omvang van die ekonomiese onheil kan egter nie net aan die koronavirus toegeskryf word nie.
Die rekordsyfer van werkloosheid en die dramatiese afname in ekonomiese groei is direkte uitvloeisels van beleidskeuses wat bevorder word deur die dominante ekonomiese paradigma wat die wêreld sedert die tagtigerjare gehad het - een wat sê vrye markte is die beste manier om ons ekonomiese lewens te organiseer. Dit bevorder belange van die finansiële sektor, ontmoedig belegging, en die kapasiteit van die openbare sektor verswak om die pandemie te hanteer.
Die herstel van die koronavirus vereis 'n nuwe manier van ekonomiese denke - een wat die welstand van die samelewing oor individuele sukses plaas en wat die ekonomie waardeer en finansieel beloon.
Die ekonomiese beleid van vandag het hul oorsprong in die denke van die 1980's, wat blom in die negentigerjare. Dit is gebaseer op die idee dat die ekonomie op kort termyn gekenmerk word deur onvolmaakthede van die mark. Hierdie onvolmaakthede kan lei tot krisisse as eksterne skokke - soos 'n wêreldwye pandemie - getref word omdat inkomste, besteding en produksievlakke in die ekonomie onverwags verander en baie werkers skielik ontslaan word.
Maar hierdie paradigma is van mening dat sulke onvolmaakthede maklik opgelos kan word deur tydelike regeringsintervensies. Dit veronderstel dat mense meestal maak “Rasionele” besluite gebaseer op 'n wiskundige model van die ekonomie - dus kan 'n beperkte hoeveelheid staatsbesteding en rentekoerse die mark na normaal terugbring. Op lang termyn is dit bedoel om 'n gesonde ewewig te bewerkstellig waar alle mense wat wil werk, weer werk kan kry.
Hierdie idees is die boustene van die hoofstroomekonomie en het sedert die 1980's 'n deurslaggewende invloed op die ekonomiese beleid in kapitalistiese lande gehad. Om inflasie in toom te hou, het geword die belangrikste prioriteit van ekonomiese beleid in die afgelope dekades. Dit kom voor ander, en waarskynlik meer belangrike doelstellings van beleid, met betrekking tot sosiale geregtigheid en volhoubaarheid.
Hoofstroomekonomie is van mening dat oormatige owerheidsbesteding, hetsy aan gesondheidsorg, onderwys, of aan langtermynprojekte soos hernubare energie, meer skade doen as goed. Dit is omdat dit geen invloed op die langtermynvlakke van werkloosheid en BBP het nie, maar eerder lei tot inflasie.
Krisis nie afgeweer nie
Hierdie oorheersende paradigma bepaal dat regerings slegs in “abnormale tye” ingryp - soos na die wêreldwye finansiële krisis en nou tydens die coronavirus-pandemie. In reaksie op die pandemie het beleidsmakers miljarde in die ekonomie ingespuit deur hoër regeringsbesteding, rekord-lae rentekoersvlakke en grootskaalse bate-aankope deur middel van kwantitatiewe verslapprogramme.
Maar gebaseer op die ervaring van die afgelope dekade, is dit moeilik om te sê dat ekonomiese krisisse werklik abnormaal is. Heterodokse ekonomie, 'n benadering tot ekonomie waaraan ek behoort, sê ekonomiese krisisse is 'n inherente kenmerk van kapitalisme.
Die dominante paradigma het die Groot Resessie oorleef. Sommige regeringsbesteding is toegelaat om die ekonomie na die krisis te stimuleer. Maar toe, in 2010, is dit vervang deur 'n dekade van soberheid, wat 'n verwoestende impak op die samelewing. In die Verenigde Koninkryk, byvoorbeeld, het jare lange onderbefondsing die NHS skaars in staat gestel om die hoof te bied die bestuur van die pandemie.
Jare se besnoeiings in openbare uitgawes het die coronavirus voorafgegaan. Ink Drop / Shutterstock.com
Net soos die Groot Resessie in 2007, het die koronaviruspandemie die teenstrydighede van ons sogenaamde gevorderde ekonomieë wat tot krisisse lei, blootgestel. Skuldvryheid in die privaatsektor, volgehoue ​​inkomste en ongelykhede in welvaart, die arbeidsmark se afhanklikheid van onseker werksvorme, die voorkoms van oligopolieë waar 'n beperkte aantal beheermarkte - koronavirus nie die oorsaak van ons ekonomiese probleme is nie, is slegs die katalisator.
Maar dit is nog onduidelik of die pandemie 'n nuwe manier van ekonomiese denke sal uitlok. Coronavirus pas blykbaar by die hoofstroomverhaal van krisisse wat veroorsaak word deur 'n 'eksterne skok', wat nie verband hou met die struktuur en funksionering van die ekonomie nie.
Maar die onderliggende oorsake wat hierdie krisis so ernstig maak - soos ongelykheid, onsekere indiensneming, markkonsentrasie - is direkte uitkomste van die hoofstroombenadering tot ekonomiese denke en beleid. Die trae herstel ná die Groot Resessie in 2007, blyk uit aanhoudende produktiwiteitsprobleme, lae groeikoerse, onopgelos rasse-ongelykhede en die verhoging van rykdom verskille in baie lande met hoë inkomste, is dit 'n bewys van die ondoeltreffendheid van die dominante ekonomiese paradigma.
Ons staan ​​voor 'n unieke geleentheid om die prioriteite van ekonomiese beleid en die denke wat dit onderlê fundamenteel te heroorweeg. Antwoorde op die pandemie toon dat regerings oor die middele beskik om in gesondheidsorg, onderwys en navorsing te belê. En om werkers en kleinsakeondernemings te ondersteun. Hierdie beleid help baie mense om finansiële sekerheid te verkry, wat die private bestedingsvlakke verhoog en ekonomiese aktiwiteit ondersteun.
Hierdie punte word lankal benadruk deur heterodokse ekonome. Verder moet meer regeringsbesteding aan openbare beleggingsprojekte en openbare dienste, sowel as groter toesig oor die invloed van die markaktiwiteit op die samelewing, die fokus wees.
Om beter ekonomieë na die pandemie op te bou, moet ons maatskaplike en omgewingswelstand voor private wins plaas. Dit is daarom belangrik dat die debatte oor hoe hoër staatsbesteding gefinansier moet word, namate die ekonomie herstel, verder gaan as die “daar is geen alternatief nie'N siening van ekonomiese beleid. Hulle moet verskillende benaderings tot ernstig oorweeg openbare skuld, belasting, groen monetêre beleid, en bestuur inflasie.
Hanna Szymborska, Senior Lektor in Ekonomie, Birmingham City University
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Die nuwe ekonomiese denke wat ons nodig het om te herstel