Ervarings uit vriendelike en hulpvaardige Thailand!
JY LEES NOU Ervarings uit vriendelike en hulpvaardige Thailand!
Tjaart Herbst woon en werk in Thailand en wil graag sy ervarings met SARIE se lesers deel. Hy vertel ons meer.
Ek is sowat ‘n jaar en ‘n half gelede uit Suid-Afrika weg en het eers in Fidji gaan werk. Die gejaagdheid van Johannesburg was nie meer vir my nie en ek wou iets rustigers met my lewe doen. Ek was sowat agt maande daar op ‘n baie klein eilandjie genaamd Vanuabalavu. Van daar is ek na Australië en toe na Thailand, waar ek tans in ‘n klein gemeenskappie, Kui Buri (spreek uit koei boerie), sowat 300 km suid van Bangkok, woon.
Ek is ‘n Engels-onderwyser by ‘n laerskool op die dorp, maar is eintlik ‘n boekhouer van beroep. Die studente is sku om Engels te praat, maar ook baie lui om enigsins te wil leer. Hul Engels is baie swak. Daar sit selfs van die onderwysers in van my klasse om hul Engels te verbeter, want hulle ken slegs dit wat in die leerplan is. Almal sukkel om ‘n "R" te sê en gebruik ‘n "L" in die plek daarvan.
Daar is 44 letters in hul alfabet en klinkers word bo, onder of langs die kante van medeklinkers geskryf. Ek het reeds begin met my Thai-taalkursus. Dit gaan maar moeilik, want Afrikaans het baie van die klanke nie. Ek sukkel om die "vreemde" klanke te bemeester. Die onderwyseresse wil tog so graag hê ek moet vir hulle sê hulle is mooi, maar lag vir my uitspraak en sê net elke keer ‘No, no, no!’ Nou gebruik ek maar net ‘beautiful’, aangesien die woord wat ek glo uitspreek die teenoorgestelde beteken.
Ek geniet die andersheid van die kultuur, al mis ek sekere dinge van my eie land en kultuur baie. Ook moes ek leer om rissies in my kos te eet, want soos ons sout en peper oor ons kos strooi, so strooi hulle lepels vol gedroogde rissie oor hul kos. En baie maal ook sommer suiker. Hier kry jy ook soet gedroogde vark- en hoendervleis, wat my baie herinner aan fyn biltong, net meer donsagtig en wat hulle "Floss" noem.
My hoogtepunt tot dusver in Thailand is die ontmoeting met haar Koninklike Hoogheid Prinses Ubonratana Rajakanya Sirivadkanya Barnavadime. Ek was bevoorreg om ‘n potplant met 'n orgidee aan haar te oorhandig tydens haar besoek aan ‘n skool in die omgewing. Dis baie spesiaal, want min mense, en veral Westerlinge, kry so ‘n geleentheid. Baie Thais het my kom vra hoe ek dit kon regkry, aangesien hulle al ‘n leeftyd wag vir ‘n geleentheid om haar in lewende lywe te sien. In Thailand is die koningshuis baie geëerd. Die landsburgers is lojaal en baie lief vir die koning en koningin. Elke oggend nadat die studente by my skool die volkslied gesing en gebid het, word die koning se lied gesing. In elke dorp, winkel, of enige openbare plek sien jy ‘n foto van die koning en koningin. Ek wou so graag meer foto’s met die prinses gehad het, maar foto’s van lede van die koningshuis mag net deur die koninklike fotograaf geneem word.