Rooi Rivier Oorlog - Inligting
Rooi Rivier Oorlog
Net soos hul eweknieë in die noorde, was die lewenstyl van die Southern Plains -stamme definitief afhanklik van die buffel. Miskien het 60 miljoen buffels in die vroeë 1800's oor die vlaktes gedonder. Na die burgeroorlog was armblanke jagters helemaal geneig om leer uit te roei om 'n groot aantal buffels vir hul huide uit te roei, wat die stamme met radikale nood gebring het. Die Indiërs het gewelddadig verset, maar na aanleiding van die Treaty of Medicine Lodge in 1867 is die Cheyenne, Arapaho, Comanche, Kataka en Kiowa na voorbehoude in Oklahoma en Texas gedelegeer. Die regering het nie by die verdragsvoorwaardes gehou vir hul ondersteuning nie, wat gelei het tot 'n moeilike en onregverdige lewe vir die inwoners. Die aanranding was duur; baie krygers is afgekap deur die jagters se langafstandgewere, waaronder een wat besit word deur Bat Masterton-en die voorval het die Rooi Rivieroorlog laat neerval. Tydens die Rooi Rivieroorlog was daar teen die einde van 1875 geen onafhanklike stamme wat oor die Suidelike Vlaktes strek nie, en die meeste buffels is uitgewis. Dit was 'n belangrike hoofstuk in die geskiedenis van die gebied in 'n ander opsig: boerdery en boerdery.
Sien Quanah Parker.
Die Rivieroorlog: 'n Historiese verslag van die herowering van die Soudan (1899), deur Winston Churchill. Dit is 'n geskiedenis van die verowering van die Soedan tussen 1896 en 1899 deur Anglo-Egiptiese magte onder leiding van Lord Kitchener.  Hy verslaan die Soedanese Dervish-magte, onder leiding van Khalifa Abdallahi ibn Muhammad, erfgenaam van die selfverklaarde Mahdi Muhammad Ahmad wat beloof het om Egipte te verower en die Ottomane te verdryf. Die eerste uitgawe van twee volumes bevat verslae van Churchill se eie ervarings as 'n Britse weermagoffisier tydens die oorlog, en sy siening oor die optrede daarvan.
Die Rivieroorlog was Churchill se tweede gepubliseerde boek daarna Die verhaal van die Malakand -veldmag, en het oorspronklik twee volumes met meer as 1 000 bladsye in 1899 gevul. Die Rivieroorlog is daarna in 1902 tot een volume verkort.
'N Afname in depressies, 1875
Klik op die prentjie vir 'n groter prentjie en transkripsie.
Deur die jare was die gebied wat San Saba County geword het, die tuiste van die Tonkawas, Apaches, Caddos en Comanches. Die eerste permanente blanke nedersettings is in die 1850's gestig. Soos baie provinsies in Texas, het San Saba 'n nuwe era begin ná die Rooi Rivieroorlog, toe die meeste Indiese mense gedwing is om die staat te verlaat.
Texas Indian Papers, Deel 4, #232. Indian Depredations in San Saba County, 4 Februarie 1875.
Ingenieursoplossing vir rampe: Dam die Rooi Rivier, voluit vorentoe
Terwyl 'n ernstige skare van albei banke af kyk, begin die geweerbote van die Unie die breuk in die dam op die Rooi Rivier ontgin deur luitenant -kolonel Joseph Bailey. Die een, USS Lexington, "het verskeie krampagtige rolle vir 'n oomblik laat hang. en is daarna in diep water gevee. " (Frank Leslie se geïllustreerde koerant)
Joseph Bailey bou skanse om water op te vang, laat die stygende vloed los en red die vloot van die Unie
Die Red River -veldtog, 'n gesamentlike poging van die Unie -weermag tot die vloot in April en Mei 1864, sal vir ewig die loopbane van agteradministrateur David Dixon Porter (regs) en genl.maj Nathaniel P. Banks vlek. Porter het ten minste 'n paar oomblikke van glorie tydens die oorlog gehad. Nie so vir die politieke generaal Banks nie. (Links: Corbis via Getty Images Naval History and Heritage Command)
Onder die gesamentlike bevel van admiraal Porter (wat vroeër ernstige twyfel uitgespreek het oor die lewensvatbaarheid van die veldtog) en die onbekwame, ongelukkige politieke generaal Nathaniel P. Banks, was die operasie die grootste land-en-water-ekspedisie van die oorlog. Banks se mag van meer as 30 000 man sou optree in samewerking met 'n 33-vaartuig-flottielje wat bestaan ​​uit troepevervoer, toevoerbote, ysterklokke, houthakke, blikkies, hoëspoedramme, riviermonitors en ondersteuningsvaartuie-en spog met 'n indrukwekkende 210 swaar gewere.
Van die begin af het Banks se manne egter swak gevaar. Omdat die paaie wat hulle gekruis het, nie noodwendig die oewers van die rivier gevolg het nie, het hulle teen 'n baie stadiger spoed gevorder as Porter se vloot en was dit gewoonlik buite die bereik van betroubare ondersteuning van die Federale vlootgewere. Nadat hy die verlore verlowing - die Slag van Mansfield, 8 April - teen 'n numeriese minderwaardige vyand bestry het en die tweede dag, die Slag van Pleasant Hill, die volgende dag net oorleef het, laat Banks die gedagte om Shreveport vas te vang en beveel sy moedelose manne om terugtrek stroomaf.
Hierdie skets uit die uitgawe van 30 April 1864 van Frank Leslie's Illustrated Newspaper toon kanonbote en vervoer in Porter se flottielje in die kritieke Red River -stad Alexandria, La. (Frank Leslie 's Illustrated Newspaper)
Porter se geweerbote en hul ondersteuningsvaartuie het ook die koers omgekeer en onder die onophoudelike vyandelike vuur terug gestoom. Na vyf dae kom hulle op 'n myl lange, 758 voet wye stuk water by Alexandria, ongeveer halfpad tussen Shreveport en Baton Rouge, met twee watervalle van 6 voet wat drie stelle stroomversnellings bespreek. Die spanne van Porter se flottielie het hul swaar vragte begin aflaai ter voorbereiding op die afskuwelike hindernisbaan. Ongelukkig het die watervlak binne 'n kort tydjie van nege voet tot net meer as drie voet gedaal, wat die vloot se 10 swaarste geweerbote feitlik op die bodem van die rivier laat sak het. Porter, met 'n aansienlike afstand tussen sy vaartuie en die Mississippirivier, kon nie beweeg nie en kon die hele vloot in die gesig staar.
Om die saak te vererger, het die Konfederale artillerie en skerpskutters voortdurend vuur gehou op die vaartuie en hul bemannings vanaf die noordkant van die rivier naby Pineville. Gelukkig vir die Federale het Banks tydens sy terugtog 'n aansienlike groot mag aan die suidekant van die rivier by Alexandria agtergelaat. Daardie troepe was omtrent almal wat in die pad was van 'n totale ramp.
Bailey, gebore in Ohio, het Wisconsin in 1850 op 25 -jarige ouderdom sy tuiste gemaak. Hy het voor die oorlog met damme kennis gemaak terwyl hy aan projekte langs die Wisconsin -rivier gewerk het. (Wisconsin Historical Society)
Porter en Banks staan ​​voor moontlike dilemmas wat loopbane kan beëindig. Maar net soos dinge heeltemal hopeloos gelyk het, bied 'n offisier in die 19de korps aan Porter 'n moontlike oplossing: Lt. -kolonel Joseph Bailey, 'n siviele ingenieur in die burgerlike lewe, stel voor dat hulle damme bou om die watervlak te verhoog. As iemand in die Unie -weermag vertroud was met die bou van damme, was dit Bailey. Voor die oorlog was hy 'n houtkapper in Wisconsin en het hy sy damme gebou om die aanstuur van stompe na die saagmeulens te vergemaklik. En ná die verowering van Port Hudson, La., In Julie 1863, het hy 'n dam gebou om twee verlate Konfederale vaartuie wat in die modder vasgesit het, te dryf.
Bailey het eintlik die damopsie vroeg in April voorgestel, terwyl hy by die leër se hoofliggaam noordwaarts vergesel het, en was bekommerd dat die val op hierdie punt van die Rooi Rivier 'n aansienlike probleem sou wees vir die swaarder bote van die vloot as die watervlak te laag was. 'N Paar van die stewige bote is in werklikheid oor die waterval getrek terwyl dit opduik.
Porter was egter nie beïndruk nie, en onthou later dat sy topingenieurs die plan bespot het. 'Die voorstel', sou hy skryf, 'het soos waansin gelyk.'
Gegewe die toenemend benarde situasie en die bewustheid dat die rivier nog meer dreig, het Porter teësinnig sy goedkeuring gegee. In 'n boodskap aan Bailey se bevelvoerder, majoor -generaal William B. Franklin, het hy geskryf: 'Sê vir generaal Franklin dat as [Bailey] 'n dam of enigiets anders sal bou en my uit hierdie skrap sal haal, ek ewig dankbaar sal wees aan hom."
Porter het dadelik matrose, platbote en vaartuie na die projek herlei. Hy het verder Banks se hulp ingeroep om ongeveer 3 000 troepe toe te wys, asook tientalle muile, osse en waens.
Onder die watervalle het Bailey beide 'n wiegdam (vol bakstene, klippe en spoorwegyster) en 'n boomdam gebou. Bailey het toe vier steenkoolbakke van 24 by 170 voet, gevul met alles wat sou sink, met tussenposes ondergedompel in die middel van die gevolglike gaping van 150 voet breed. Hierdie gedeelte van die dam is ontwerp om die vloei van die water heeltemal te blokkeer. Verder stroomop het hy twee vleueldamme aan weerskante van die rivier gebou om die water na die hoofdamgebied te bring. Dit was sy plan, sodra die watervlak tot 'n voldoende hoogte styg, om die hindernisse te blaas of deur te breek, waardeur die vaartuie van die Unie die stormloop oor en verby die watervalle en stroomversnellings kon toelaat.
Bome was volop op die noordoewer naby Pineville, en Bailey het beveel dat ek, eikebome en dennebome gesny en gesny moet word. Die operasie is geseën met soldate uit Wisconsin, Maine en New York wat reeds vertroud was met die gebruik van byle en die afkap van hout. Dit het ook baie gehelp dat die 97ste en 99ste Amerikaanse gekleurde troepe, twee ingenieurregimente, gereed was om die grootste deel van die hoofdam se konstruksie uit te voer.
Duisende toeskouers -Vakbondbeamptes, soldate en matrose sowel as burgers van Alexandria en Pineville — het die werk van albei banke waargeneem, die meeste van hulle was oortuig dat die plan pure dwaasheid was. Bemused Rebels kyk vanuit hul posisies en punktueer hul sniping met bespotlike geskreeu van "Hoe vorder jou groot dam?" Porter self het later geskryf oor die mans wat by die damme werk, "[N] een uit elke vyftig het in die sukses van die onderneming geglo."
Vakbond -soldate en ingenieurs werk aan die bou van 'n dam oorkant die Rooi Rivier om 33 federale skepe wat in vlak water vas is, te bevry. (Library of Congress)
Geleidelik begin die water styg. Teen 8 Mei het dit meer as vyf voet gestyg. Toe, vroeg die oggend van die 9de, word 'n donderende brul gehoor, terwyl die geweldige opgeboude waterdruk op die strukture twee bakke van die dam losgebreek het. Bailey het altyd voorgestel dat hulle op 'n stadium sou deurbreek, maar dit was beide 'n onvoorsiene ongeluk en - as dit vinnig benut word - 'n wonderlike geleentheid.
Porter het dadelik die oomblik aangegryp en die geweerboot bestel Lexington om die gaping tussen die twee damme te laat loop. Soos een waarnemer van die vakbond in sy dagboek geskryf het: 'The Lexington het daarin geslaag om die waterval te oorkom en daarna direk na die opening in die dam gestuur, waardeur die water so woedend gestorm het dat dit haar lot sou lyk asof dit 'n sekere vernietiging sou wees. Tienduisend toeskouers het uitasem op die uitslag gewag. Sy het die gaping binnegegaan met 'n vol stoom in die brullende, stormstormende stroom wat verskeie krampagtige rolle vir 'n oomblik laat hang het, met 'n harde, gerasperde geluid. die rivier. So 'n gejuig het ontstaan ​​uit die groot menigte matrose en soldate, toe die edele vaartuig veilig onder die valle gesien is, soos ons nog nooit tevore gehoor het nie en beslis nog nie gehoor het nie. "
Nog drie geweerbote het suksesvol gestamp Lexington. Die ander groter vaartuie was egter traag om te volg, hul enjins was nog nie aan die gang nie en stoom op. Volgens die historiese webwerf van die staat Louisiana:
'As die res van die vloot voorberei was, sou al die bote destyds ontsnap het. Die vloot se gebrek aan vertroue in die dam het egter tot apatie gewyk, en namate die vrygelate water deur die pouse jaag, is waardevolle tyd gemors terwyl die vloot stoom versamel het om te probeer hardloop. Uiteindelik het die water agter die dam geval en ses geweerbote bly steeds vasgekeer. "
Joseph Bailey het hierdie lapkaart laat voorberei om sy damontwerp te wys om 'n vloot te bevry wat in Mei 1864 nie op die Rooi Rivier kon beweeg nie. Bailey was destyds 'n luitenant -kolonel, nie 'n brevet -brigadier -generaal nie. (Wisconsin Historical Society)
Teen hierdie tyd het dit gelyk asof almal vertroue gehad het in Bailey se plan, en onmiddellik begin werk om die dam te herstel. Bailey het dieselfde metodes gebruik om krips en bome te kap, maar hierdie keer het hy 'n reeks kleiner damme naby die boonste stroomversnelling gebou. Dit het die dubbele doel bereik om die druk op die oorspronklike dam te verlig, terwyl 'n kanaal vir die oorblywende vaartuie geskep word. Tot die stamme van 'n militêre orkes wat 'Battle Hymn of the Republic' en 'Star Spangled Banner' speel, en die banke weer weerklink met die gejuig van duisende, het die oorblywende ses geweerbote veilig oor die watervalle gegaan en verby die laaste stel stroomversnellings.
Met min vertraging het Porter voortgegaan met die vloei van die rivier in die rigting van die welkome waters van die Mississippi. Intussen het die Konfederale genl.Richard Taylor, wie se kleiner mag reeds Banks op Mansfield verslaan het, die Yankees agtervolg en geteister, brûe gebrand, paaie versper en op Porter se vaartuie geskiet terwyl hulle probeer het om Banks se beleërde manne weer te voorsien.
Toe Banks se weermag die Atchafalaya -rivier bereik, was hy vasgevang op die oewer van die breë rivier, wat noodsaaklike dienste en vaardigheid van Bailey nodig was. Hy ontwerp en bou 'n brug oor die water, bestaande uit ongeveer twee dosyn vervoervaartuie. Soos Orton S. Clark van die 116ste New York Infanterie later geskryf het: 'Hulle was almal rivierstoomers en het langs mekaar gekom, met hul stamme stroomop, en 'n brug gevorm wat die doel mooi beantwoord het. Al ons groot wa -treine en artillerie moes met die hand omgery word. Uur na uur het ons gewerk totdat uiteindelik elke weermagwa, geweer, kis, smeed, muil, perd en mens oor die stroom was, en in 'n baie kort tydjie het die brug opgelos in afsonderlike liggame wat die Atchafalaya bestyg, was gou om die monding van die Rooi Rivier. "
Die hele Red River -onderneming was, soos Sherman gesê het, 'n reeks rampe van begin tot einde, met nie een doel volledig bereik nie. Sommige historici het voorgestel dat veldtogfoute die oorlog eintlik met 'n paar maande verleng het. Uiteindelik het die veldtog meer as 5.500 soldate en matrose die lewe gekos, asook die vernietiging van 'n aantal vaartuie, waaronder 'n ysterkleed, twee tinclads en vier vervoer. En hoewel Porter 'n aansienlike bedrag sou verdien uit die verkoop van die katoen wat hy as oorlogsprys gekonfiskeer het, was Banks se militêre loopbaan feitlik verby.
Daar sou 'n helder noot wees: Die beamptes en mans van die gesamentlike operasie het uit die somber ondervinding met 'n bona fide held gekom. Nadat die veldtog geëindig het, was Bailey en sy moeder die onderwerp van koerantberigte in die hele Unie, waarin hy as die 'Held van die Rooi Rivier' aangewys is.
Intussen het president Abraham Lincoln die bevordering van Bailey tot brigadier -generaal bevestig, en die kongres het hom 'n goue medalje en die amptelike dank van die kongres aangewys. Namens die vloot het Porter hom gegee wat destyds beskryf is as ''n elegante en duur swaard, met 'n ryk skede en gordel, van die beroemde firma Tiffany & amp, New York.' Die toewyding op die skede is gegraveer:
Aangebied aan Brigadier -generaal Joseph Bailey, Amerikaanse vrywilligers, deur agteradmiraal David D. Porter, bevelvoerend oor die Mississippi -eskader, as 'n teken van respek vir sy onophoudelike deursettingsvermoë, energie en vaardigheid, in die bou van 'n dam oorkant Red River, wat die geweerbote moontlik maak onder sy bevel om veilig uit te dryf.
Swaard wat deur agterhoof David Dixon Porter aan Bailey oorhandig word en betaalbak betaal met bydraes van vlootbeamptes. (Wisconsin Historical Society)
'N Groep vlootbeamptes het Bailey 'n ponsbak gegee, ook van Tiffany. 'N Toneel is aan die een kant van die bak geëtste, waarin verskeie Union -geweerbote bokant Bailey's Dam uitgebeeld word. Volgens oorlewering het elkeen van Bailey se mede -offisiere 'n deel van sy salaris in silwer muntstukke versoek om so 'n uitbundige geskenk te bekostig, wat dan na Tiffany gestuur is om gesmelt te word vir die maak van die bak.
Joseph Bailey verlaat die diens in 1865, nadat hy die hele vier jaar van die oorlog in die Unie -leër gedien het. Hy het nie net onmiddellik aangesluit na Lincoln se eerste oproep om vrywilligers in 1861 nie, maar hy het ook 100 plaaslike mans gewerf, wat hy as hul verkose kaptein gevorm het in 'n maatskappy genaamd die Columbia County Rifles. Bailey en sy geselskap is by die Amerikaanse weermag ingespan as kompanie D van die 4de Wisconsin-infanterie en het daarna aansienlike optrede beleef terwyl hulle in die Trans-Mississippi gedien het.
Tragies, na bediening gedurende die hele oorlog sonder persoonlike ongeluk, het Bailey die einde van vyandelikhede met minder as twee jaar oorleef. 'N Jaar nadat hy teruggekeer het na sy huis in Kilbourn City (nou Wisconsin Dells), verhuis hy saam met sy vrou en vier kinders na die Vernon County in die weste van Missouri, waar hy tot die landbalju verkies word.Einde Maart van die daaropvolgende jaar het hy besluit om twee broers (wat albei na bewering saam met die guerrilla's van Quantrill gedien het) in hegtenis te neem op 'n aanklag van diefstal. Om redes wat nog nooit bevredigend verduidelik is nie, het Bailey nie sy gevangenes ontwapen nie, en toe hy hulle na die gevangenis in Nevada, Mo., begelei het, het die broers hom doodgeskiet en ontsnap.
Ondanks die toekenning van belonings van meer as $ 3,000 - 'n groot bedrag destyds, gelykstaande aan meer as $ 50,000 vandag - is die twee nooit gevang nie. Joseph Bailey verdien beter, dit was 'n tragiese einde vir die man wat die dapper poging gelei het om die voorste bruinwaterskader van die Unie-vloot te red van gevangenskap of vernietiging.
In 1895 het die Wisconsin -wetgewer gestem om die kleredrag en die presentasiebak te koop en dit in die versameling van die Wisconsin Historical Society te plaas. Sewentien jaar later het die kunstenaar Hugo Ballin 'n muurskildery op die muur van die nuwe Wisconsin State Capitol se uitvoerende kamers geskilder. Dit beeld 'n uniform Joseph Bailey uit, wat bekroon word met die lourierkrans van oorwinning.
Die Red River Rebellion (ook bekend as die Red River Resistance) was 'n opstand in 1869–70 in die Red River Colony. Die opstand is veroorsaak deur die oordrag van die groot gebied van Rupert's Land na die nuwe Dominion van Kanada. Die kolonie boere en jagters, baie van hulle Métis, het 'n hoek van Rupert se grond beset en gevrees vir hul kultuur en grondregte onder Kanadese beheer. Die Métis het 'n verset getoon en 'n voorlopige regering verklaar om voorwaardes vir die toetrede tot die Konfederasie te beding. Die opstand het gelei tot die stigting van die provinsie Manitoba en die opkoms van die leier van Métis, Louis Riel - 'n held vir sy mense en baie in Quebec, maar 'n outlaw in die oë van die Kanadese regering.
Riel (middel) se eerste voorlopige regering, 1869.
Die Red River Colony is in 1812 gestig deur Thomas Douglas, 5de graaf van Selkirk. Dit is aanvanklik bevolk deur Skotse setlaars. Dit was geleë by die samevloeiing van die Rooi en Assiniboine Riviere (wat nou die sentrum van Winnipeg is). Die gebied was jare lank 'n ontmoetingsplek vir die pelshandel. Die North West Company het daar aangekom om Fort Gibraltar te bou in 1809. Die Hudson's Bay Company het vroeër 'n klein depot oorkant die rivier, in die huidige St. Die mense van Assiniboine (Nakoda) het voorheen toegang tot die gebied beheer. Teen 1812 was dit ook die tuiste van Ojibwe, Cree -handelaars en Métis -buffeljagters. Die meeste Métis was die afstammelinge van Franse en Engelse voyageurs en coureurs de bois. Hulle het wes gekom met die bonthandel en hulle gevestig onder inheemse gemeenskappe.
Na 1836 is die kolonie geadministreer deur die Hudson's Bay Company (HBC). Dit is toe hoofsaaklik bevolk deur frankofoon- en anglophone Métis -mense.
Hudson's Bay Company verlaat Red River
Die inwoners van die Rooi Rivier was voortdurend in konflik met die HBC. Een van die belangrikste kwessies was handelsvoorregte. (Sien ook: Pemmican Proclamation Battle of Seven Oaks.) Teen die 1850's was die HBC se heerskappy oor Rupert's Land aangeval deur Brittanje, Kanada en die Verenigde State. Teen die 1860's het hy ingestem om sy monopolie oor Rupert's Land en Noordwes op te gee, insluitend die nedersetting van die Rooi Rivier.
Tydens die lang onderhandelinge om die soewereiniteit van die gebied na Kanada oor te dra, het Protestantse setlaars uit die Ooste die kolonie ingetrek. Hulle opdringerige, aggressiewe maniere het daartoe gelei dat die Rooms -Katolieke Métis hul godsdiens, grondregte en kultuur wou bewaar. Nie die Britse of die Kanadese regering het waardering vir die Métis -mense gehad nie. Geen pogings is aangewend om hul vrese te verlig nie. Daar is onderhandel oor die oordrag van Rupert's Land asof niemand daar is nie.
Kaart van 1817 met Lord Selkirk's Grant van 116,000 vierkante myl bekend as Assiniboia, insluitend die forte.
Louis Riel stap vorentoe
In Augustus 1869 is die kommer van Métis erger. Die Kanadese regering het probeer om die landbouplase van die nedersetting weer te ondersoek. Dit was tipies lang, smal lotte voor die plaaslike riviere. Hulle is volgens die seigneuriale stelsel van New France uiteengesit. Die regering verkies vierkante persele, wat toegang tot rivierwater beperk. (Sien ook: Dominion Lands Act.) Baie metro's het nie 'n duidelike titel op hul grond gehad nie. Ottawa was van plan om die besettingsregte van Métis te respekteer, maar dit het geen versekering gegee dat dit die geval sou wees nie. Die Métis was dus bang vir die verlies van hul plase. Verder is William McDougall, 'n bekende Kanadese ekspansionis, aangestel as die eerste luitenant-goewerneur van die gebied. Dit het spanning en vrese onder die Métis van Engelse Kanadese oorheersing aangewakker.
Vroeg in November 1869 tree Louis Riel op as Métis -woordvoerder. Hy het 'n groep uit Red River gelei wat McDougall en 'n land-opname-party verhinder het om die kolonie binne te gaan. Riel het steun van beide die frankofoon- en die anglophone Métis -gemeenskappe gekry. Hy was bewus daarvan dat sy mense met die meer terughoudende, minder georganiseerde anglofone moes werk om hul griewe te bevredig.
Plaaslike HBC -amptenare het neutraal gebly. Maar die opposisie van Métis het die Kanadese regering verhinder om op 1 Desember 1869 beheer oor die gebied te neem, soos beplan. Dit moedig die rebelle aan wat Upper Fort Garry, die belangrikste HBC -handelspos by die vurke van die Rooi en Assiniboine Riviere, beset het. Hulle was van plan om dit te hou totdat die Kanadese regering ingestem het om te onderhandel.
Portret van Louis Riel, 1873.
Verteenwoordigers van die rebelliekoloniste is in Desember na 'n verkose byeenkoms ontbied. Dit het 'n voorlopige regering uitgeroep, wat spoedig onder leiding van Riel was. In Januarie 1870 het Riel in 'n tweede byeenkoms die steun van die grootste deel van die Engelssprekende gemeenskap gekry. Daar is ooreengekom dat 'n voorlopige, verteenwoordigende regering gevorm sal word. Dit sal die toegangsvoorwaardes tot die konfederasie met die Kanadese regering bespreek.
Teregstelling van Thomas Scott
Gewapende konflik het gedurende die winter voortgeduur. Dit lyk asof Riel in beheer was totdat hy die groot fout gemaak het om die hof te laat martel en teregstel. Thomas Scott was een van 'n groep Engelssprekende setlaars in Ontario wat die rebelle-regering gekant was. Te midde van die onrus is Scott en 'n paar mede -Ontariërs gevange geneem en in Upper Fort Garry opgesluit.
Scott is tereggestel deur 'n vuurpeloton, ondanks pleidooie van buite dat Riel dit nie sou uitvoer nie. Scott se dood het hartstogte onder protestante in Ontario aangevuur. Kanadese owerhede was nog steeds bereid om met Riel te onderhandel. Maar hulle het geweier om 'n onvoorwaardelike amnestie aan hom en die ander rebelleiers te verleen.
Die protestantse oranjeman Thomas Scott word tereggestel op bevel van Louis Riel. Uit die Illustrated Canadian News, 23 April 1870.
Geboorte van Manitoba
Die voorlopige regering het die gebied van Assiniboia in Maart 1870 georganiseer. Dit het in April 'n wetgewing uitgevaardig. Die Kanadese regering het die 'regte' van die Rooiverivier -setlaars erken in onderhandelinge in Ottawa die lente. Maar Red River se oorwinning was beperk. Op 12 Mei is 'n nuwe, posgrootte provinsie genaamd Manitoba deur die Manitoba-wet geskep. Sy gebied was sterk beperk in teenstelling met die uitgestrekte Noordwes, wat binnekort deur die Kanadese regering verkry sou word. Selfs binne Manitoba is openbare lande deur die federale regering beheer. Métis -grondtitels is gewaarborg, en 607 000 hektaar is gereserveer vir die kinders van Métis -gesinne. Hierdie reëlings is egter wanbestuur deur latere federale regerings.
Die Métis -nasie floreer nie in Manitoba na 1870. Ottawa verleen geen amnestie vir Louis Riel en sy luitenante nie. Hulle vlug in ballingskap net voor die aankoms van Britse en Kanadese troepe in Augustus 1870.
Die opstand van die Rooi Rivier het sy belangrikste doelwitte behaal. Die kolonie het 'n duidelike provinsie geword met grond- en kulturele regte gewaarborg. Maar die oorwinning was hol. Die Métis bevind hulle gou so benadeel in Manitoba dat hulle verder weswaarts beweeg het. Hulle het nog 'n meer gewelddadige en tragiese poging aangewend om hul nasionaliteit onder Riel in die Noordwes-rebellie van 1885 te bevestig.
(kunswerk deur Karen E. Bailey, met vergunning van Library and Archives Canada)
Rebellie of verset?
Die Rooi Rivier en Noordwes-rebellies is onder baie name bekend. Dit sluit in die 'Riel Rebellions', die 'Manitoba Rebellion' en 'Saskatchewan Rebellion'. Hulle staan ​​ook bekend as die 'Red River Resistance', die '1885 Resistance' en 'Northwest Resistance'. Die terme rebellie en weerstand is sinonieme. Maar watter een ook al gebruik word, verander die perspektief op die gebeure.
Volgens die Kanadese Oxford -woordeboek, byvoorbeeld, rebellie word gedefinieer as '' georganiseerde en gewapende verset teen 'n gevestigde regering '. Weerstandbeteken intussen 'weerstand teen gesag, veral in 'n besette land'.
Inheemse studies geleerdes en baie historici verwys na die opstande van Métis en Eerste Nasies as weerstand. Dit omskryf dit as reaksies teen Europese kolonisasie. Hierdie benadering word bevoordeel omdat Métis en First Nations selfbestuur op hul eie grond gevestig het lank voordat Rupert's Land na die Dominion van Kanada oorgeplaas is.
Die Red River War, 'n reeks militêre verbintenisse wat tussen die Amerikaanse weermag en krygers van die Kiowa-, Comanche-, Suid -Cheyenne- en suidelike Arapaho -Indiese stamme gevoer is vanaf Junie 1874 tot die lente van 1875, het begin toe die federale regering sy verpligtinge nagekom het deur die Treaty of Medicine Lodge in 1867 aan die stamme onderneem. Rantsoene wat die Indiërs moes uitreik, het deurgaans tekortgeskiet of heeltemal misluk, geweerloop en drankhandel deur blanke winsbejagters is nie ingeperk nie, en White outlaws van beide Kansas en Texas wat die Indië binnegekom het Gebied om Indiese voorraad te steel, is nie gestraf of selfs in die meeste gevalle nagestreef nie. Op al hierdie sake het die twee federale Indiese agente wat die Indiërs behandel het, James M. Haworth by Fort Sill en John D. Miles in Darlington, albei Quaker -sendelinge, alles in hul vermoë gedoen om die situasie reg te stel, maar hulle het geen samewerking gekry nie van die weermag of die Washington -amptenare van die Office of Indian Affairs.
Die weermag wou nie die bepalings van die Medicine Lodge-verdrag afdwing wat die toegang van Wit tot stamlande verbied nie, en tussen 1872 en 1874 het georganiseerde, professionele buffeljagters in Dodge City, Kansas, die kuddes op die Cheyenne-Arapaho-reservaat uitgewis. Met geen rantsoene van die regering nie en niks meer om te jag nie, was al vier stamme in 'n desperate situasie. 'N Mediese man met die naam Isa-tai het 'n sondans gevra, alhoewel die ritueel nog nooit deel van die Comanche-godsdiens was nie. By daardie byeenkoms het hy en 'n jong oorlogsleier van die Quahadi -groep van die Comanches, Quanah Parker, krygers gewerf vir aanvalle in Texas om wreedgeslagte van hulle te wreek. Ander hoofde van Comanche, veral Isa-Rose (White Wolf) en Tabananica (Sound of the Sun) van die Yapparika-orkes, het die handelaars as die werklike bedreiging vir die Indiese lewenswyse geïdentifiseer en voorgestel dat as Quanah iemand sou aanval, hy moet hulle aanval. 'N Oorlogsparty het weswaarts na die Panhandle van Texas gegaan.
Die tweede geveg van Adobe Walls het plaasgevind tussen 27 Junie en 1 Julie 1874, toe 'n oorlogsparty van 700 Comanche-, Kiowa-, Cheyenne- en Arapahoe -krygers die buffeljagters se kamp by Adobe Walls aan die Kanadese rivier in die huidige Hutchinson County aangeval het. . In die eerste skermutseling van daardie konflik is drie Blankes dood, maar soveel as sewentig Indiërs is dood en gewond. Daarna het die Indiane 'n sporadiese beleg van Adobe Walls tot 1 Julie gehandhaaf. wagtoring.
Die oorgrote meerderheid Kiowas het nie aan die Adobe Walls -episode deelgeneem nie. In plaas daarvan wag hulle op die jaarlikse Sun Dance, wat die eerste week in Julie aan die westelike rand van die reservaat gehou is. Daar het Chief Kicking Bird die meeste Kiowas oorreed om saam met hom na die agentskap terug te keer. Die hoofhoof, Lone Wolf, het daarin geslaag om 'n oorlogsparty van net vyftig man te werf, en dit met die hulp van Maman-ti, die enigste ander opperhoof wat vir oorlog gestem het. In die "Lost Valley Fight" op 12 Julie, in 'n vlak trekking naby Jacksboro, Texas, het hulle 'n mag van Texas Rangers van die Frontier Bataljon, onder bevel van majoor John B. Jones, gekonfronteer en twee doodgemaak, David Bailey en William Glass . Die veldwagters het onder die dekmantel ontsnap.
Na talle bloedige voorvalle in Texas, Kansas en die Indiese gebied, het die federale regering 'n aanval gereël. Die strategie was dié van genl William T. Sherman en luitenant -genl Philip H. Sheridan, wat bevel gegee het oor die Militêre Afdeling van die Missouri, waarin die moeilikheid uitgebreek het. Vreedsame Indiërs sou vinnig by hul agentskappe geregistreer word en tot die reservaat beperk word voordat die vyande kon terugkeer. Dan sou troepekolomme die veld uit vyf verskillende rigtings binnegaan, die krygers in hul tradisionele toevlugsoord in die canyons langs die Caprock van die Texas Panhandle dwing en hulle daar uitroei of hulle oorgawe dwing. Hierdie strategie was teen 25 Julie van krag.
In die slag van Palo Duro Canyon was die eerste kolom in die veld dié van kolonel Nelson A. Miles. Sy mag het Fort Dodge, Kansas, verlaat op 11 Augustus 1874. Dit bestaan ​​uit agt kompagnies van die Sesde Kavalerie, vier kompagnies van die Vyfde Infanterie, plus artillerie (een Parrott-tienponder en twee Gatling-gewere met tien vate), verkenners en Delaware Indiese spoorsnyers. 'N Aantal van Miles se verkenners was buffeljagters wat by Adobe Walls teenwoordig was. Miles het van 27 tot 31 Augustus in die Texas Panhandle gevorder in 'n skerp middernagdroogte, terwyl die Indiërs versprei en verdwyn het. Dit was langs die Rooi Rivier in die heel onderste dele van die Palo Duro Canyon. Die stryd word soms die eerste slag van die Palo Duro Canyon genoem, en die daaropvolgende aksie deur Ranald S. Mackenzie, die tweede. In verslae van Miles en Sheridan word hierdie optrede as 'n beduidende oorwinning uitgebeeld, maar later dui bronne daarop dat die verlowing hoogstens onoortuigend was omdat Miles sy toevoerlyne oortref het en homself oopgemaak het om van agter af aan te val.
Die inperking van verhandelbare Indiërs by hul agentskappe het geweld veroorsaak by die Wichita-agentskap in Anadarko, Indiese gebied, en het veroorsaak dat eens-vredige Kiowas vir die Llano Estacado gestamp het. Op die boonste Washita het hulle die pad gekruis van 'n ses-en-dertig-weermag-trein wat onder leiding van kapt Wyllys Lyman was, wat deur Miles desperaat ingewag is. Die Kiowas het die oggend van 10 September op Lyman's Wagon Train gestorm en 'n sersant en 'n burgerlike spanster doodgemaak en daarna 'n beleg gehou, volgens Indiese bronne, ter wille van die opwinding. Na 'n desperate ontsnapping uit die Indiane, keer William Schmalsle op 14 September terug met 'n verligtingskolom, maar toe het die Kiowas die stryd laat vaar.
Kolonel Miles het verkenningspartye teruggestuur op sy spoor om sy toevoertrein te probeer opspoor. Een van hierdie partye, bestaande uit Billy Dixon, Camp Supply -tolk Amos Chapman en vier soldate, is die oggend van 12 September deur 'n buffel vasgepen deur dieselfde Indiërs wat die wa aangeval het. Een van die Blankes is dood en almal behalwe Dixon is gewond, al ses word met die erepenning bekroon. Die toekennings van Dixon en Chapman is egter later herroep omdat hulle nie in die gewone leër was nie (kyk BUFFALO WALLOW FIGHT.) Nog een van Sheridan se troepekolomme kom oos uit New Mexico onder majoor William Redwood Price en kom die middag van 12 September op die toneel aan. Price begelei die wa suid, maar weier hulp aan die verkenners in die buffelwand , 'n daad waarvoor Miles hom veroordeel het en die bevel van Price se troepe aangeneem het.
'N Derde kolom van agt kompagnies van die Vierde Kavalerie van die Verenigde State, vyf kompanie van die Tiende en Elfde Infanterie, en 'n verskeidenheid verkenners, insluitend Seminole, Lipan Apache en Tonkawa Indiane, vergader by 'n basiskamp op Catfish Creek, ongeveer 150 kilometer wes. van Fort Griffin, Texas. Onder bevel van kolonel Mackenzie het hierdie groep op 26 September 'n skermutseling in Tule Canyon beveg. Twee dae later het Mackenzie 'n groot mag Kiowas uitoorlê onder Maman-ti, Comanches onder 'n opperhoof met die naam O-ha-ma-tai en Cheyennes onder Iron Shirt, wat hul toevlug geneem het, het hulle saam met hul gesinne vasgekeer in hul versteekplek in die boonste Palo Duro Canyon. In 'n gewaagde dagbreekaanval teen die steil kloofmuur het Mackenzie se troepe slegs twee of drie Indiërs doodgemaak, maar verskeie hele dorpe gevange geneem en aangevuur en meer as duisend gevange Indiese ponies vermoor. Hierdie optrede het 'n groot deel van die Indiese verset gebreek. Die krygers, afgeklim en sonder voorraad, het begin terugdryf na hul bedenkinge.
Die weer tydens die herfs het buitengewoon nat geword, en die Indiërs het nog steeds in die algemeen na die ellendige strewe verwys as die 'Wrinkled Hand Chase'. Op 8 November 1874 het luitenant Frank D. Baldwin 'n afskeiding uit die kolom van Miles gelei en 'n groot Cheyenne -kamp by die oploop van McClellan Creek vernietig, waar hy twee van die Duitse susters, Julia en Addie, gered het. Talle kleiner aksies is gedurende die herfs en winter van 1874 en ndash75 uitgevoer, en die troepe is saam met ander van Fort Sill, onder bevel van luitenant -kolonel John W. Davidson, en uit Forts Griffin en Richardson, Texas, onder bevel van luitenant -kolonel. George Buell. Oorgawes het in getal toegeneem totdat die laaste houe, Quahadi Comanches onder Quanah Parker, oorgegee het aan Mackenzie in Fort Sill, Indiese gebied, op 2 Junie 1875. Voorheen, op 28 April 1875, is ongeveer twee en sewentig gevange kapteins deur Sherman gestuur na Fort Marion, Florida, waar hulle tot 1878 aangehou is.
Die Rooi Rivieroorlog, gekenmerk deur aanbodprobleme aan beide kante, was 'n belangrike gebeurtenis in die geskiedenis van Texas en South Plains. Dit het die virtuele uitwissing van die suidelike trop buffels gesien, die laaste onderwerping van die magtige Comanche-, Kiowa- en suidelike Cheyenne -Indiane, en gevolglik die opening van die Texas Panhandle by White -nedersetting. Die aanbreek van die boerdery -era het vinnig gevolg.
Red River War - Geskiedenis
101601 S 4232 Road, Checotah, OK 74426
Net buite Rentiesville (McIntosh County) is die plek waar die oorwinning van die Unie op Honey Springs . Die geveg het in Julie 1863 plaasgevind,
wat 'n deurslaggewende maand vir die Unie in die geheel was, aangesien Grant en Mead beslissende oorwinnings op Vicksburg behaal het en
Honey Springs was 'n bekende rusplek op die Texas Road . Vanweë die oorvloedige watervoorsiening het die Konfederate die terrein verander
'n voorraaddepot, wat die Unie beslag gelê met hulp van die First Kansas Coloured Infanterie (gratis swartes wat daarna vrywillig diens gedoen het
die federale verbod op die besit van wapens is opgehef).
Vandag is die slagveld, wat op die Nasionale register van historiese plekke , is 'n staatshistoriese park met 'n interpretatiewe sentrum
laat besoekers toe om te ry of te loop om die interpretatiewe tekens te lees. Elke tweede jaar vind hergevegte van die geveg plaas. Die oorspronklike Texas
Die pad kan nog steeds op die terrein onderskei word, maar reisigers moet US 69, oftewel die Jefferson Highway, neem om die slagveld te besoek.
Rentiesville self is 'n baie historiese stad. Dit is aan die begin van die 20ste eeu gestig deur vrymanne, van wie baie na die Indiër gekom het
Gebied om werk en vrede te vind (veral vrede) van die ongelooflike rassegeweld wat die na-oorlogse Amerikaanse Suide deurdring het.
Rentiesville was een van byna 50 heeltemal swart dorpe wat na die burgeroorlog in die Indiese gebied gestig is, en een van slegs 'n handvol aan
oorleef tot in die 21ste eeu.
Fort Washita, Doaksville
Graf by die Middle Boggy Creek -begraafplaas op die terrein van die Atoka Museum, Atoka County. (Dit is nie 'n burgeroorloggraf nie - datum is 1876).
Atoka Museum en Burgeroorlog begraafplaas
Net noord van Atoka langs die Texas Road (aka US 69) sit die Atoka Museum , gehuisves in 'n WPA -era -gebou. Die museum is tipies van
plaaslike instellings, aangesien dit die daaglikse lewe van mense in Atoka County van vroeë tydperke tot relatief onlangs uitbeeld (byvoorbeeld: die Lane Frost
en Reba McEntire uitstallings).
Vir diegene wat 'n burgeroorlog wil besoek, is die aantrekkingskrag buite, langs die spore van eersgenoemde MKT reg van weg (nou swaar
gereis deur die Union Pacific): 'n begraafplaas wat die ewige tuiste is van verskeie mans wat tydens die verlowing by Middle Boggy Creek vermoor is.
Die Middle Boggy Creek, herdoop tot Muddy Boggy Creek, lê 'n paar meter suid van die begraafplaas. Die spore van die Butterfield Overland
Stagecoach -roete (1858-1861) is ook duidelik sigbaar vanaf die begraafplaas. Hierdeur kan die besoeker raai dat die onderonsie in die middel
Boggy het plaasgevind, nie te ver weg van waar die begraafplaas nou sit nie - die rede vir die 'raaiskoot' is dat historici onseker is oor die
die werklike ligging van hierdie geveg. Die meerderheid van die Konfederate wat in die begraafplaas rus, is dood aan 'n maselsepidemie, nie aan wonde nie
in die geveg gely het.
Boggy Depot (nou 'n park wat deur die Chickasaw Nation bestuur word)
4684 South Park Lane, Atoka, OK 74525
Alhoewel een van die interessantste dorpe in die Indiese gebied as 'n spookdorp beskou kan word, is dit tog 'n uitgebreide besoek werd. Boggy
Depot dien as setel van die Chickasaw -stamregering toe die nasie nog nie geskei het van die Choctaw -lande nie,
het plaasgevind in 1850. Voordat het die stad 'n belangrike handelsentrum langs die Texasweg geword, wat as 'n Butterfield stasie , a
verskaffer van Bois d'Arc -hout en -saad, 'n veerbootoorgang, 'n veehandel sentrum. noem maar op, dit het gebeur in Boggy Depot.
Tydens die Burgeroorlog het kampe van huiswagte bestaan ​​uit Chickasaw- en Choctaw -manne, wat onder 'n gesamentlike verdrag van
afskeiding, en Texas -vrywilligers het hulself langs die Texas Road om Boggy Depot te beskerm teen die inval van die Unie. Interessant genoeg, a
'n paar manne van Choctaw en Chickasaw het hul tuisgebiede verlaat om by die magte van die Unie in Kansas aan te sluit.
Die geveg by Middle Boggy Creek het moontlik noordwes van die stad naby die huidige Atoka, of nader aan Boggy Depot, plaasgevind. weer,
historici is nie seker oor die werklike webwerf nie. Binne die Boggy Depot -begraafplaas is daar egter 'n paar grafte van die Konfederate wat vermoor is
aksie. Vandag is Boggy Depot 'n Chickasaw Nation Park.
Die prominente graf van Eerwaarde Israel Folsom , gebore 1807 en oorlede 1870, sit binne 'n klipheining in die groot en uiters interessante
Boggy Depot -begraafplaas. Ds Folsom, 'n Choctaw -burger, was 'n kampioen vir die opvoeding van Choctaw -vroue.
3348 OK-199, Durant, Oklahoma 74701
Gestig in 1842 om te beskerm Kuikensae en Choctaws van moontlik Comanche aanvalle, Fort Washita is deur die troepe van die Unie laat vaar
in 1861 en daarna, dien hy as 'n voorraadpos vir die Konfederale troepe in die Rooi Riviervallei. Plaaslike metaalverklikkers het kanonne gevind
balle in die nabygeleë velde, maar is nie seker of die ammunisie uit die burgeroorlog of die Mexikaanse Amerikaanse oorlog dateer nie. In 1865 het die meeste of die
geboue in die fort is verbrand, en in die naoorlogse era het die Colbert-gesin ('n prominente Chickasaw-gesin wat die beroemde veerboot by die
Red River onder die Washita -rivier) beset die terrein.
Die fort het in die 1960's onder bewaringspogings gekom en was 'n trekpleister onder die Oklahoma Historical Society, waar
generasies skoolkinders uit Durant en ander nabygeleë gemeenskappe besoek elke jaar. In 2018 bied die fort die heropstelling van
die Slag van Middle Boggy van 1 November tot 3 November.
Die put in die stad Choctaw Doaksville was die plek van die oorgawe van Stand Waitie, Cherokee en Confederate Gereral.
Agter die begraafplaas van Fort Towson, een kilometer noord van US 70
Doaksville was een van die eerste dorpe wat deur die Choctaws gestig is na hul verwyderingsverdragte van 1824 en 1830. Die stad het net langs die
wes van Fort Towson , 'n vroeë kanton wat in 1824 gebou is om die aankomende Choctaws te beskerm teen invalle deur die Comanches, Osages en
Tydens die burgeroorlog was die stad omring deur kampe van konfederale soldate sowel as kampe van afvalliges wat die
plaaslike inwoners. Een van die Konfederale soldate se kampe is gelei deur Stand Waitie, 'n Cherokee -planter wat by die Konfederate aangesluit het en 'n
generaal in hul geledere. Waitie se pa was majoor Ridge en sy broer, Elias Boudinot - hulle vorm die politieke faksie wat die
Cherokee -verwyderingsverdrag van New Echota in 1835 teen die meerderheid van Cherokee se wense. Weens Waitie se betrokkenheid by die verwydering
meer as die helfte van die Cherokees geweier het om by die Konfederasie aan te sluit, wat hulle kwesbaar gelaat het vir depredasies. Een voorbeeld het gekom
Waitie self, wat die huis van die beroemde Cherokee -hoofman John Ross afgebrand het, 'n man wat 'n ernstige weersin in die rol van Waitie in die aanstigting van
die spoor van trane.
Op 23 Junie 1865 het Stand Waitie oorgegee aan die troepe van die Unie te Doaksville. Die put van die stad waar die vergadering plaasgevind het, was
gerekonstrueer in die argeologiese park van Doaksville naby die stad Fort Towson.
Binne die begraafplaas van Fort Towson is hierdie ongedateerde grafsteen van 'n voormalige soldaat uit Kentucky wat as vrywilliger diens gedoen het in Kompanie H, derde derde
Kentucky Kavalerie. My navorsing dui aan dat die eenheid aan die kant van die Unie was en van 1861 tot 1865 in Tennessee en Noord -Carolina geveg het. Hy
moontlik gestasioneer was Indiese gebied of Texas tydens heropbou, of moontlik na die oorlog privaat na die Indiese gebied verhuis het
maak gebruik van die grondtoewysings. Omdat daar geen sterfdatum is nie, is sy lot onseker.
Die hof in die Hempstead County in Washington het die hoofstad van Arkansas geword sodra Little Rock deur die Unie ingehaal is.
Historiese Washington State Park
US 278 en AR 195, Franklin Street 103, Washington, AR 71862
Die stad van Washington is in die 1820's gestig om die eerste setel van Hempstead County te word. Bekend as die laaste groot nedersetting
voordat hy Texas binnegaan (of die eerste groot nedersetting nadat hy Texas verlaat het - Fulton tel nie soos dit was nie, sal ons sê, minder as beskaafd
die beginjare van sy bestaan), het Washington deur die jare baie Suidwes-geskiedenis beleef- revolusionêre in Texas, Indiese verwydering , en
Unie- en Konfederale magte het hier gekruis.
Gelukkig is die stad gespaar vir enige groot burgeroorloggeweld, wat 'n deel van sy voorste argitektuur laat oorleef het. Die stad se
die nabyheid van die slagveld van Prairie d'Ane (op privaat grond tussen Hope en Prescott), het egter verskeie van die geboue en sy
burgers om te skakel na triage sentrums. Washington se begraafplaas het verskeie konfederale en vakbondgrafte.
Washington het in die dertigerjare sy status as landstoel verloor, toe promotors die burgers van Hempstead County oortuig het om vir Hope te stem, 'n
spoorwegontwikkeling, in plaas daarvan as die nuwe distrik. Washington, wat vergeet kon word, het 'n historiese park wanneer
geboue uit die buitegebiede, soos Blevins, is na die stad verskuif om te voorkom dat hulle vernietig word weens die bou van die
Southwest Proving Grounds in die veertigerjare.
'N Erde berm lê net wes, oorkant die rivier, van die Dooley Ferry -kruising. Dit is heel waarskynlik a Caddoan heuwel.
Langs Dooley's Ferry -pad in die suide van Hempstead County (oos van die rivier) of langs CR 379 in Miller County (wes van die rivier)
Om 'n moontlike Unie -aanval deur generaal Magruder se troepe op Rondo (Rondeau) te voorkom, het die tydelike setel van die Arkansas -argief tydens
die Camden -veldtog, het die Konfederale magte noordelike versterkings langs die Dooley's Ferry -pad gebou. Dooley's Ferry was die belangrikste Rooi
Rivieroorgang suid van Fulton en die pad wes van die rivier, in Miller County, het direk na Rondo gelei. Die vestings is nooit gebruik nie,
Soos Magruder se troepe egter verslaan is in gevegte verder oos van die Rooi Rivier.
In 2014 het staatsargeoloë 'n opname van die veerboot van Dooley gedoen en hul opgrawings het heelwat inligting onthul. Die webwerf is ook
nou op die Nasionale Historiese Register. Dit is egter op privaat eiendom en openbare toegang word nie toegelaat nie. Besoek die Arkansas Historic
Bewaringsprogram om meer te lees oor Dooley's Ferry.
Noordoos van Texarkana langs E 19th Street, oftewel Old Post Road
Ek dink die stad Rondo is in 1834 in Miller County gestig om die vele plantasies te bedien, maar die groei was altyd redelik klein.
van Washington oor die Rooi Rivier by Dooley's Ferry getrek om moontlike vernietiging van die Unie te voorkom. Die koerante bly staan
onaangeraak, aangesien Magruder se troepe nooit so ver gekom het nie.
Die enigste oorblyfsel van die burgeroorlog -era is die interessante begraafplaas van Rondo, waar Konfederale soldate begrawe word. Die begraafplaas is redelik groot
en bevat twee afdelings. Die agterste gedeelte is die oudste gedeelte, 'bewaak' deur 'n verlate kerk.
Mansfield Battle Site State Historic Park
15149 snelweg 175, Mansfield, LA 71052
Nou 'n goed bestuurde historiese terrein, die grootste van verskeie betrokkenheidsterreine tydens die Rooi Rivier-veldtog, onthul baie historiese besonderhede.
Die vertolkingsentrum alleen is die moeite werd, net soos 'n wandeling op die slagvelde, waar die dood van die Konfederale leiers is
herdenk met groot obeliske. Een monument is opgedra aan 'n Fransman, prins Camille de Polignac, wat generaal oorgeneem het
Mouton se bevel toe hy tydens die geveg doodgeskiet is. Die ou koetsroete, wat General Mouton se spoor hernoem is, is maklik
Onderweg op snelweg 175 is die plek van die Slag van Pleasant Hill, wat nou ook 'n historiese park is herontmoetings neem
plek jaarliks. 'N Ou plaashuis, oorspronklik op die terrein en getuie van die geveg, is deur die re-enactors herstel.
Die Konfederale grafte op die begraafplaas van Mansfield se stad bevat nie-kontemporêre merkers, die meeste het handgemaakte merkers vervang (of geen merkers nie)
enigsins). Ek hou daarvan om die vervaardiger se ets op grafstene te vind, soos hierdie.
Mansfield City Cemetery - Highland Cemetery
Op Franklinstraat tussen Madison- en Van Burenstraat in die noorde van Mansfield
Mansfield is 'n ou stad en die grafte in die begraafplaas daarvan getuig daarvan. Aan die agterkant van die begraafplaas lê verskeie grafte van
Konfederale soldate wat gesterf het tydens die slag van Mansfield of die slag by Pleasant Grove, of kort daarna. 'N Massagraf van
Vakbondsoldate het bestaan, maar hul liggame is jare gelede na hul huis teruggeplaas.
Mansfield Female College
Die vroulike kollege, wat in die 1850's deur die Metodiste gestig is, was die eerste in sy soort wes van die Mississippirivier. Planter se dogters (as
sowel as die dogters van prominente sakemanne in die hele staat) het wetenskap, letterkunde, filosofie, geskiedenis en wiskunde bygewoon
klasse in die oorspronklike geboue tot in die 1960's, toe die gebou verkoop is om 'n privaat woning te maak.
Tydens die Slag van Mansfield en Pleasant Hill het die groot en ruim kampusgeboue gedien as 'n hospitaal. Verskeie
amputasies is ook hier uitgevoer. Die oorblyfsels van die amputasies is begrawe in 'n massagraf net suid van die gebou
is nou deur die parkeerterrein van die terrein oopgemaak (en bewaar).
Die Mansfield Female College is 'n baie interessante museum wat die geskiedenis van die kollege sowel as die rol daarvan in die CIvil -oorlog verduidelik. Vreemd
klanke vloei egter uit die bediende se solder. By my besoek het 'n harde 'stamp' ons almal verras. Kan dit die peg-been Konfederasie wees
soldaat wat nog steeds op die terrein spook, op soek na sy verlore ledemaat?
202 LA 172, Keatchi, LA 71046
Die Baptiste wou nie agterbly by die Metodiste nie en stig hul eie vroulike kollege in 1856 in die stad Keatchi. Die wat
is van antebellum -oesjaar, is na die plek verskuif, maar niemand gebruik dit nie. Die skoolklok is egter oorspronklik van die ou kollege.
Agter die gebou is die verlate oorblyfsels van Keachi se hoërskool. Toe die federale howe Louisiana -skole gedwing het om te onderskei
in die sewentigerjare het stede eenvoudig hul deure gesluit en eerder gekonsolideerde skooldistrikte gedwing.
LA 172 aan die oostekant van Keatchi
Die mans wat aan die wonde gesterf het tydens die Slag van Mansfield en wat in Keatchi beland het, word in hierdie begraafplaas begrawe.
Die dogtrot by die Battle of Pleasant Hill -terrein. Foto is van & quotThe Battle of Pleasant Hill Reenactment and Festival, 13-15 April 2018. & quot
Slag van Pleasant Hill -terrein
Hwy 175 noord van Pleasant Hill
Onder die pad van die slagveldpark in Mansfield op snelweg 175 is die plek van die Slag van Pleasant Hill, waar herontmoetings neem
plek jaarliks. Die webwerf bevat 'n aantal interessante interpretatiewe merkers. 'N Ou plaashuis vir dogtrot, oorspronklik van die perseel en getuie van
die geveg, is herstel deur die re-enactors.
Die oorblyfsels van Fort Buhlow (die hoë heuwels aan die linkerkant) lê langs die Rooi Rivier in 'n pragtige baai.
Fort Randolph en Buhlow State Historic Site (en Bailey's Dam)
135 Riverfront Street, Pineville, LA 71360
Unie -admiraal Porter se vloot het in 1864 by Alexandria aangelê om die Red River -veldtog te begin. maar dit het nie te goed uitgewerk nie. Oppad
terug rivier af van Natchitoches , Het Porter se geweerbote vasgeval by die stroomversnellings op die Rooi Rivier tussen Alexandria en Pineville weens lae
water uit 'n seisoenale droogte en konfederale generaal Taylor wat die Rooi Rivier opdam om watervloei verder stroomop te verminder. Dit was by
hierdie tydstip het ingenieur Joseph Bailey haastig gelei tot die bou van drie damme wat die Rooi Rivier met genoeg water gevul het
geweerbote oor die stroomversnellings.
Tydens hierdie dramatiese onderonsies het die hele stad Alexandria tot op die grond afgebrand - slegs een baksteengebou in die hele
middestad. Hoewel onlangse geskiedkundiges beweer dat die brand moontlik begin is deur die bendes van gewelddadige, wettelose
deserters en anargiste, het die Konfederate natuurlik die leër van die Unie die skuld gegee. Nadat Porter se vloot en die weermag van Nathan Banks die gebied verlaat het,
die staat Louisiana het twee grondwerke opgerig om te voorkom dat nog 'n aanval plaasvind. Nie een van die forte nie - Buhlow of Randolph -
het ooit 'n aktiewe diens beleef en is binne minder as 'n dekade laat vaar. Vandag veranker die forte 'n historiese plek langs die Rooi Rivier
het 'n wonderlike vertolkingsplek, goed voorbereide veldwagters en mooi wandelpaaie rondom die ou grondwerke.
Die terrein van Bailey se dam is deur die Army Corps of Engineers oorstroom om die rivier bo die stroomversnellings te laat vaar. Vandag, die
Die terrein kan voorgestel word by 'n uitsig op die fort.
Grand Ecore besoekersentrum
16 Tauzin Island Road, Natchitoches, LA 71457
Die 800 voet -bluf wat die Grand Ecore uitmaak, is die rede vir die afhandeling van Natchitoches - en die rede waarom die Konfederate
kon die Unie in die wiele ry. Terwyl die geweerbote van die Unie na die oewer van die Rooi Rivier op hierdie hoë bluf, Konfederale troepe, op pad was
koeëls op hulle laat reën. Die Porter se vloot was weg van die ander eenhede en het verskeie mans verloor en moes selfs vernietig word
geweerbote wat groot skade opgedoen het.
Vandag het die webwerf van hierdie skietgalery 'n interpretatiewe sentrum vir natuurgeskiedenis en sport, een van die beste uitsigte in die staat
Die vaslegging van Fort DeRussy was die enigste werklike oorwinning vir die Unie in die Red River -veldtog.
Geskatte terrein van Fort DeRussy en begraafplaas
Fort DeRussy Road, Marksville, LA
Alhoewel die grondwerke van die Konfederale vesting op privaat grond lê, is 'n besoek aan die fort se klein begraafplaas noord van Marksville
aangeraai. Lees meer oor Fort DeRussy Nasionale register van historiese plekke registrasievorm, wat 'n baie gedetailleerde weergawe gee,
diepgaande verduideliking van die webwerf. Onder besetting van die Unie het Fort DeRussy die werwingspunt geword vir Afro -Amerikaanse mans tydens die
Red River War: Laaste opstand in die Texas Panhandle
Wraak het Quanah behep. Die Comanche -kultuur het besluit om wraak te neem. 'N Goeie vriend met wie hy baie aanvalle in Texas gedeel het, is deur 'n Tonkawa -Indiër vermoor. Die Tonkawas was nie net bekend as kannibale nie, maar hulle het ook gedien as verkenners vir die Amerikaanse soldate in Fort Griffin, Texas. Quanah het sy pyp van die een dorp na die ander gebring - Cheyenne en Kiowa sowel as Comanche - op soek na rekrute vir 'n wraak -ekspedisie teen die Tonkawas.
In 1874 nader Quanah dertig jaar en wen hy byna universele bewondering onder sy mense as 'n uitnemende kryger. Hy is gebore as 'n Nakoni Comanche vir die invloedryke hoof Peta Nakona en 'n blanke ma, Cynthia Ann Parker, wat in 1836 in Texas gevange geneem is. Comanches. Sy sterf tien bedroefde jare na haar 'bevryding'.
Namate Quanah sy buitengewone krygsvaardighede verwerf het, ry hy meer en meer saam met die Kwahadi Comanches, die mees oorlogsugtige afdeling van sy mense. (Die ses groot orkeste was so verspreid en los verbonde dat hulle nie gesamentlik 'n stam genoem kan word nie.) Sy eerbewyse weerspieël prestasies in konflikte met Utes, Navajos, Texans en Mexikane. Hy het selfs 'n kwas met Amerikaanse soldate gehad, alhoewel die Kwahadis die Texas Panhandle ver van die westelike inbreukmakende witmense gestrek het.
Anders as ander Comanches, Kiowas en Cheyennes van die suidelike vlaktes, het die Kwahadis nog nooit 'n verdragsraad met blanke amptenare bygewoon nie en het hulle nooit belowe om op 'n Indiese reservaat te skik nie. Hulle dwaal ver wes van die Kiowa-Comanche- en Cheyenne-Arapaho-reservate wat ingevolge die Medicine Lodge-verdrag van 1867 ingestel is. Vanaf hul spook by die koppe van die Washita- en Rooi-riviere en die breek van die Suid-Kanadese rivier, het hulle die tyd voortgesit 'n vereerde patroon om die Texas -grens na Mexiko toe te val, terug te keer met voorraad, gevangenes en ander buit. "Comanchero" -handelaars uit New Mexico het gereelde ekspedisies na die Kwahadi -land onderneem om wapens, ammunisie en ander vervaardigde goedere te ruil vir die vrugte van die aanvalle.
'N Ander Comanche, Isatai, 'n heilige man en oorlogshoof wat meer invloed as Quanah gehad het, het ook 'n wraakaanval teen die Tonkawas beplan. Terwyl Quanah probeer om 'n oorlogsekspedisie bymekaar te maak, het Isatai die Indiane verstom met 'n openbaring: Baie wonderlike ervarings het hom toegerus met 'n reeks merkwaardige kragte, waaronder die geweerpatrone uit sy mond spuit en die koeëls van wit mense onskadelik maak . Comanches, Kiowas en Cheyennes het na sy standaard gestroom.
Die Indiese agent by die Kiowa-Comanche-reservaat het egter verneem van die ekspedisie teen die Tonkawas. Hy het die bevelvoerder van Fort Griffin gewaarsku, wat sy verkenners binne die beskermende grense van die fort getrek het. Isatai en Quanah sal nou 'n ander doel moet kies.
Die een lê baie nader as Fort Griffin. Die onlangse inbraak van wit buffeljagters in hul domein het al die stamme woedend gemaak, hetsy verbonde aan 'n agentskap of nie. Hierdie mans het buffels by duisende geskiet, die huide afgetrek en die karkasse laat vrot. Die Indiërs kon nie binne 'n dekade die nabye uitsterwing van die buffel voorsien het nie, maar hulle was woedend oor wit mans wat hul buffels op hul grond slag en die vleis vir aasdiere laat.
Aan die Suid-Kanadese rivier het 'n groep jagters paal-en-modderstrukture naby die ruïnes van 'n ou handelspos opgerig. Van hierdie basis het hulle wyd uiteengesit in jaguitstappies. Sewe en twintig mans en een vrou het hierdie tydelike wonings beset. Hulle bied 'n nog beter motief vir 'n wraakaanval as die Tonkawas. Isatai en Quanah het die alliansie van 'n paar honderd Comanche-, Kiowa- en Cheyenne -krygers in die rigting van die 'Adobe Walls' gerig.
Vroeg die oggend van 27 Junie 1874 het 'n wonderlike reeks krygers, pragtig geverf en geklee, hul oorlogsperde na die jagters se kamp gedraf en daarna in 'n galopstryd gebars. Hulle opmars was reeds opgemerk, en die blankes het 'n verdediging voorberei. Terwyl Isatai gemaklik ver op 'n rant gebly het, het Quanah geskitter as die dapper opvallende oorlogsleier. Maar eers nadat die Indiërs self die onbeskofte woonplekke self omsingel en toegemaak het, het hulle die dodelike vuur van kragtige jaggewere teëgekom wat deur gate in die gedroogde modder tussen die pale gestamp is. Isatai se medisyne het nie gewerk nie. Tog het die krygers volgehou in hul pogings om deur die dun mure te breek. Quanah het selfs op 'n dak geklim en probeer om in die dak te sit. Die buffelgewere het egter hul dodelike effek gewerk, en na ongeveer vier uur het die Indiërs die geveg afgeskakel en teruggetrek.
Die Slag van Adobe Walls word al lank beskou as die eerste skoot van die Rooi Rivieroorlog van 1874-1875. Die Indiane onthou dit egter hoofsaaklik vir hul woede oor Isatai vir sy versekering dat koeëls uit die witman se geweer hulle nie sou benadeel nie. Sy medisyne het misluk, verduidelik hy, omdat iemand 'n skunk doodgemaak het.
Wat Quanah betref, jare later verwerp hy die geveg met 'No use fight adobe', al bied die paal-en-modder-verdediging geen beskerming soos die dik adobe-ruïnes in die omgewing nie. Die Kiowa -kalender, die beeldgeskiedenis van die stam, het dit heeltemal weggelaat vir die jaar 1874. Trouens, die oorsake van die Rooi Rivieroorlog was meer uiteenlopend en ingewikkelder as die aftakeling van die buffel deur wit skuiljagters of die geveg by Adobe Walls.
Al die Southern Plains -stamme het 'n paar maande lank voor Adobe Walls 'n algemene oorlog gespreek. Behalwe die kwynende buffel het hulle baie griewe gehad. Diegene wat met die voorbehoude besluit het, het gekla oor lomp annuïteitskwessies en onvoldoende rantsoene. Wit whisky -smouse het die Cheyennes en Arapahoes aangeval, en wit diewe het uit hul perdekuddes gesteel. Sommige van die dapper krygers het op die reisroetes oor Kansas toegeslaan.
Die Kiowas en Comanches het ook minder ontvang as wat in die Medicine Lodge -verdrag belowe is, maar hul oorheersende klag was twee jaar lank die gevangenisstraf van die grootste Kiowa -oorlogshoof en -kryger, Satanta, saam met Big Tree, in die Texas Penitentiary. Satanta, lank en kragtig gespierd, ydel, arrogant, die afgod van die militante faksie van die Kiowas, het die fout gemaak om te roem dat hy 'n bloedige aanval in Texas na nie minder nie as generaal William Tecumseh Sherman gelei het. Die twee is in 1871 skuldig bevind aan moord deur 'n jurie in Texas, en is in die tronk gepak. Hulle mense het woedend teruggekeer.
Boonop het albei stamme 'n afsku gekry van die volgehoue ​​eise van die regeringsagent dat hulle die ou maniere moet laat vaar. Hy het hulle aangespoor om skool toe te gaan en goeie Christelike boere te word, en hy het geëis dat hulle ophou om Texas in te val. Beide eise, wat in stryd was met die Indiese kultuur, het met klipperige weerstand te doen gekry.
Die agente op albei voorbehoude was diep opreg, eerlik en beginselvas. Onder president "Ulysses S. Grant" se "Vredesbeleid" het godsdienstige groepe Indiese agente benoem, en die voorbehoude van die Indiese gebied het die Society of Friends te beurt geval. Die vasberade pasifistiese Quakers kon hulle nie voorstel om hul aanklagte te straf nie, en hulle het steun gekry uit 'n beleid waarvan die grondslag oortuigings 'verowering deur vriendelikheid' bepaal het. Die weermagkontingent wat gestuur is om die Darlington-agentskap vir die Cheyennes en Arapahoes te beskerm en die garnisoen by Fort Sill, langs die Kiowa-Comanche-agentskap, het met verontwaardiging ontstel oor die verbod op militêre optrede binne die reservaatgrense. So het die bevelvoerders van die forte langs die grens van Texas gestrek, wie se eenhede nie die reservaatgrens kon oorskry nie, selfs in die gejaag na Indiese plunderaars. 'Stad van toevlug', het die bevelvoerder by Fort Sill die bespreking geëtiketteer.
In die hoop om die plunderaars te kalmeer, het die vredesbeleid -amptenare in 1873 die goewerneur van Texas gedruk om Satanta en Big Tree vry te laat. Hulle het ietwat tug teruggekeer huis toe, maar het hulle nie weerhou van verdere aggressie nie. Satanta het dadelik by die oorlogsfraksie ingegooi. Lone Wolf het 'n gevaarlike heerskappy oor hierdie krygers gehad, maar die mense het hom nooit die status van Satanta gegee nie. Hy het deelgeneem aan die aanvalle wat Texas in die winter van 1873-74 deurgeloop het. As 'n toename in Cheyenne -aanvalle in Kansas in ag geneem word, lyk dit asof die Indiane reeds oorlog verklaar het. Gelukkig vir agent James M. Haworth het die invloedryke Kiowa -vredeshoof Kicking Bird sy volgelinge vasgehou en selfs die respek van Lone Wolf se faksie afgedwing.
Met die vredesbeleid op die punt om in oorlog te stort, was die weermag onvoorbereid. Die twee kritieke voorbehoude lê in twee militêre departemente: die Cheyenne-Arapaho-reservaat in die Departement van Missouri, die Kiowa-Comanche-reservaat in die Departement van Texas. Beide brigadier -generaals, John Pope in Fort Leavenworth en Christopher C. Augur in San Antonio, het verslag gedoen by luitenant -generaal Philip H. Sheridan, bevelvoerder van die Militêre Afdeling van die Missouri, met sy hoofkwartier in Chicago.
Beide voorbehoude val op beamptes wat matig of erger was. By Fort Sill was luitenant -kolonel John W. "Black Jack" Davidson, 'n wisselvallige martin wat kommissie in die swart 10de Kavalerie gehad het. By die Cheyenne-Arapaho-agentskap was luitenant-kolonel Thomas H. Neill, 6de Kavalerie, 'n twisgierige, onredelike offisier, wie se sartoriese elegansie hom die soberiket van "Beau Neill" besorg het, maar wie se voorliefde vir die bottel gereeld openbare bril veroorsaak het.
Ondanks die tekortkominge van die weermag, het beamptes die verwydering van die heiligdom wat die krygers op die voorbehoude geniet, beskou as die enigste oplossing vir die toenemende Indiese aanvalle buite hul perke. Slegs dan, sou generaal Sherman in Washington aangevoer het, kon van die weermag verwag word om 'n effektiewe oorlog te voer. Die Quakers het hard protesteer, maar Sherman het die oorhand gekry. Op 20 Julie 1874 telegraveer hy Sheridan om 'n offensief te organiseer sonder inagneming van die voorbehoudsgrense.
Maar hoe moet u die Indiërs wat maande lank in oorlog was, vertel van diegene wat geen deel van 'n oorlog wou hê nie? Terwyl Sheridan 'n strategie beraam het, het Neill en Davidson bevele ontvang om al die 'vriendskaplike wedstryde' in te skryf en naby die agentskappe onder toesig te hou. By Darlington het die inskrywing vlot verloop omdat slegs Arapahoes kom inskryf het. Al die Cheyennes het ver in die weste gebly en hulself in werklikheid die vyand verklaar.
By Fort Sill het die inskrywing egter in chaos verval. Nie net die vreedsame Kiowa -volgelinge van Kicking Bird het geregistreer nie, maar baie van Lone Wolf se oorlogsfaksie en baie Comanches wat bekend was as stropers, het ook geregistreer. Red Food se Nakoni Comanches en Lone Wolf's Kiowas kampeer by Anadarko, die Wichita Indiese agentskap, sewe en dertig kilometer noord van Fort Sill. Toe die Wichita en die gekonfedereerde stamme bymekaarkom om rantsoene te teken, het die infanteriekaptein by die agentskap probleme ondervind en 'n koerier gestuur om kolonel Davidson by Fort Sill te waarsku. Met vier kavalerietroepe het Davidson hom op 22 Augustus na die Wichita -agentskap gehaas en die Indiërs beveel om hul wapens neer te lê en oor te gee. Dit ontplof in 'n geveg wat twee dae geduur het en eindig, met amper ongevalle, in 'n stormloop van Kiowas en Comanches, aanhangers van die vredesparty en militante.
Wat hulle ware gevoelens ook al was, die Indiërs het self die grens getrek vanuit militêre oogpunt: diegene wat naby die agentskappe gebly het, was nie -stridendes, terwyl diegene wat na die weste gejaag het, die vyand was. En die wat reeds daar was, was natuurlik ook die vyand. In totaal voer Sheridan veldtog teen ongeveer agtienhonderd Cheyennes, tweeduisend Comanches en duisend Kiowas, en het 'n vegmag van ongeveer twaalfhonderd krygers opgerig.
Generaal Sheridan se strategie was eenvoudig: Begin soveel kolomme as wat bymekaargemaak kan word om uit verskillende rigtings na die toevlugsoord van die vyand op die boonste Washita- en Rooi -riviere saam te loop. Hy ignoreer die departementele grens en beveel generaals Pope en Augur om die bevel uit te voer. Beide het die ekspedisies gemobiliseer en die bevelvoerders vrygelaat om enige Indiërs wat hulle kon vind, te ondersoek en aan te val. Die doel was om die verspreide groepe te dwing tot oorgawe of om hulle terug te dryf na die reservaat.
Augur het drie kolomme die veld ingestuur: Van Fort Sill af regstreeks wes het kolonel Davidson met ses troepe van die 10de Kavallerie en twee kompanie van die 11de Infanterie van Fort Griffin na die noordweste gekom, kom luitenant kolonel George P. Buell met ses troepe van die 9de en 10de kavallerie en twee kompagnies van die 11de infanterie en noord van Fort Concho, het kolonel Ranald S. Mackenzie agt troepe van sy eie 4de Kavalerie en vyf kompagnies uit die 10de en 11de infanterie gebring om 'n voorwaartse voorraadbasis te handhaaf waaruit die kavallerie sou werk .
Generaal Pous het twee kolomme ingevul. Kolonel Nelson A. Miles het suidwes van Fort Dodge, Kansas, deur Camp Supply in die Indiese gebied geslaan, en het vier kompanie van sy eie 5de infanterie en agt troepe van die 8ste Kavalerie gelei. 'N Rondom afstand van drie en vyftig Delaware Indiese verkenners en 'n paar kavalleriste onder luitenant Frank D. Baldwin het ook by Miles aangemeld. Majoor William R. Price, ooswaarts van Fort Bascom, New Mexico, het bevel gegee oor vier troepe van die 8ste Kavalerie.
Buell, Davidson en Price het 'n paar keer met Indiërs geraak, maar het hoofsaaklik hul kolomme afgebreek en voorraad opgebrek. Hulle vernaamste prestasie was om die Indiane opgewonde en aan die gang te hou. Die swaar en beslissende werk het die vaardigheid van die veldkommandante, Miles en Mackenzie, te beurt geval.
Tydens die Burgeroorlog het Miles opgestaan ​​van 'n Boston -breekware -klerk met 'n belang in die weermag tot generaal -majoor van vrywilligers, 'n seldsaamheid vir nie -West -wysers wat hom 'n volledige kolonel in die naoorlogse stamgemeente besorg het. Sy geluk het nie gely onder sy huwelik met die dogter van senator John Sherman van Ohio nie, wat sy vrou die niggie van die generaal-generaal van die leër gemaak het. Magteloos, vol selfbeeld en meedoënloos ambisieus, het Miles sy verhouding met generaal Sherman skaamteloos uitgebuit. Die Rooi Rivieroorlog was Miles se eerste Indiese veldtog. Twintig jaar later spog hy met 'n rekord wat hom as die suksesvolste Indiese vegter van die weermag bestempel het. Toe hy in 1903 uittree as die laaste kommandant -generaal van die weermag, het president Theodore Roosevelt hom as 'Brave Peacock' bestempel.
Ranald Mackenzie staan ​​in skrille kontras met Miles. As 'n West Pointer, het hy in baie burgeroorloggevegte dapper geveg, sewe wonde opgedoen en tot brigadier-generaal van vrywilligers opgestaan ​​voor die ouderdom van vyf en twintig. In die naoorlogse stamgemeente het hy begin as kolonel van swart regimente, en in 1870 word hy kolonel van die 4de Kavalerie genoem. Slank, onwrikbaar en streng dissiplinêr, hy was 'n man met min woorde. Die twee middelvingers van sy regterhand is tydens die oorlog afgeskiet, en sy liggaam het pyn gehad van ou beserings. Mackenzie het homself eenparig daaraan toegewy om die 4de die beste kavalerieregiment in die weermag te maak. Hy het daarin geslaag. Grant noem Mackenzie "die belowendste jong offisier in die weermag." Slegs 'n skielike verval in 1884 het hom daarvan weerhou om die rekord van die Indiese geveg van Nelson Miles te oortref.
Die Indiese leiers kan nie op dieselfde manier gekenmerk word nie. Nie een het die inisiatief geneem om sterk leiers byeen te bring of 'n teenoffensiewe strategie op te stel nie. Dit was nie die Indiese gewoonte nie. Weer het hul verdediging bevoordeel - 'n droë, haglike Augustus en 'n deurdrenkende September - deur militêre operasies en logistiek teister. Maar totdat die weer koud geword het, het die hoofmanne hulle hoofsaaklik daarop toegelê om hul dorpe en gesinne uit die weg te ruim en te veg om hulle te verdedig. Die jong krygers beskou die militêre inval as 'n soort speletjie, 'n avontuur, 'n geleentheid om hul bekwaamheid te toets en oorlog te vereer.
Met 'n gemengde bevel van 744 man, neem Miles die veld eerste. Hy suidwes suidwaarts oor sonstraalvlaktes wat slegs droë strome en watergate bied, volg hy steeds breër Indiese paadjies. Op 30 Augustus het sy voorwag, Baldwin se Delaware -verkenners, honderde Cheyenne -krygers teëgekom wat aangeval het, maar deur Baldwin se losbandigheid afgeweer is. Die Indiane, Miles, vermoed uit rookkolomme wat in die verte opkom, wou hul dorpe en gesinne in die Tule Canyon beskerm. Dit was 'n ruwe dreinering wat deur die rots gekap is, die platorand wat na die uitgestrekte, boomlose tafel van die Staked Plain daarbuite gestyg het. Dit het vanuit die suide oopgemaak na die Prairie Dog Town Fork van die Rooi Rivier, wat op sy beurt die grootste spleet in die rots veroorsaak het, met sy hoë rotsagtige mure wat die dieptes van die Palo Duro Canyon beskut.
Miles vorm 'n geveglyn - infanterie in die middel en kavallerie op die flanke, met Gatling -gewere en houwitsers wat gereed is om te ontspan indien nodig. Toe die opmars begin, het kaptein Adna R. Chaffee van die 8ste Kavalerie geskree: "Vorentoe! As iemand vermoor word, sal ek hom korporaal maak. " Alhoewel dit deur Kiowas en Comanches versterk is, het die Indiërs geleidelik teruggesak en soms op heuwelagtige heuwels stilgehou om dekking te neem en vuur op die troepe te rig. Elke keer het die artillerie in aksie getree, en die geveglyn het gestyg. Elke keer het die Indiane gebreek en gevlug. Na vyf uur van relatief bloedlose konflik val die Indiane terug oor die rivier en ry in die Tule Canyon, klim dan uit die canyon en versprei oor die Staked Plain. Hulle het slegs drie vermoores verloor (Miles het meer beweer), maar het hul dorpe en al hul inhoud aan die troepe vernietig. Miles het een soldaat doodgemaak en een burger gewond.
Miles kon nie sy oorwinning opvolg nie. Afwykende ammunisie, rantsoene en ander voorrade het die bevel gestuit. Toe hy kamp in die Tule Canyon vestig, beveel hy kaptein Wyllis Lyman en 'n groep infanterie om ses en dertig waens op die roete terug te begelei na Camp Supply en betyds terug te keer vir die ekspedisie om die inisiatief te herwin voordat die steengroef heeltemal kan ontsnap. Koeriers wat vinnig ry, het gereël dat beamptes by Camp Supply nog 'n wa-trein stuur om Lyman te ontmoet en die inhoud daarvan na sy waens oor te dra.
Miles het gestruikel op die plek waar die meeste vlugtende groepe van al drie stamme geleidelik saamgedrom het: Palo Duro Canyon. Hy het egter nie lank genoeg gebly om die lang, diep kloof wat na die Staked Plain teruggekeer het, te verken nie. In plaas daarvan bestyg hy die rots en volg die verspreide Indiese paadjies vir dertig myl totdat hy op 7 September, skielik bekommerd oor die vooruitsig van perdevleis vir rantsoene, noordwaarts draai om Lyman se waentjie te soek.
Die Kiowas en Comanches wat betrokke was by die Anadarko-aangeleentheid van 22-23 Augustus, was seker dat kolonel Davidson op hul spoor was (hy het nie eens Fort Sill verlaat nie) en het hul gesinne bymekaargemaak en vinnig na die weste gedruk. Boodskappers van Kicking Bird het hulle ingehaal en sommige oorreed om terug te keer na die agentskap, maar die meeste het hul vlug voortgesit. Lone Wolf het geweet dat bande van albei stamme bymekaarkom in die Palo Duro Canyon, en die hoofmanne het dit as hul bestemming gestel. Op die boonste Washita het Big Bow egter gewaarsku teen te veel soldate wat voorlê. Die mense het etlike dae lank doelloos rondgedwaal terwyl die hoofde oor die kwessie gedebatteer het. Op 7 September het Lone Wolf uiteindelik die oorhand gekry.
'N Verdere vertraging het ingegryp. 'N Jong Kiowa, Tehan, het op die agterpad gery op soek na verdwaalde perde en het nie teruggekeer nie. Ongeveer agtien jaar oud het hy nie volle krygerstatus verkry nie, maar beloof hy om 'n vooraanstaande vegter te word. Tehan was geen gewone Kiowa nie. Hy was lank, gespierd en wit, met 'n skok van rooi hare. Hy was 'n Teksaan wat vroeër gevange geneem is, maar hy was nou heeltemal Kiowa, behalwe bloed en voorkoms. Soekpartye het gewaag om hul stam te soek.
Hulle kon hom nie vind nie. Hy is verras deur luitenant Baldwin en verskeie soldate uit Miles se kamp op Sweetwater Creek, wat op soek was na kaptein Lyman se wa. Baldwin herken hom dadelik as 'n wit gevangene, en Tehan speel verstandig saam met die oortuiging van die soldate dat hulle hom bevry het om terug te keer na sy eie mense.
Die vertragings in die skuif na Palo Duro Canyon het die Kiowas en Comanches vierkantig in posisie geplaas om die terugkerende Lyman -toevoertrein te onderskep. Sommige van die verkenners wat Tehan gesoek het, het die trein opgemerk in die kloof tussen die Kanadese en Washita -valleie.Behalwe die ses-en-dertigste 5de Infanteriemanne, het Lyman twintig soldate van die 6de Kavalerie en ongeveer ses-en-dertig burgerlike spanmanne gehad, die laaste grootliks ongewapende prooi, dink die verkenners, vir die honderde krygers terug in die dorp. Hulle het twee mans teruggestuur om die alarm te gee. Hier was 'n kans om 'n slag op die soldate te slaan, 'n kans ook vir die jong manne om oorlog te vereer. Die dorp kook opgewonde, en die krygers skilder hulself en hul ponies. Die oggend van 9 September het die verkenners wat na die trein kyk, besluit om stasies op te neem op heuwels wat uitkyk oor die roete en 'n langafstandvuur oopmaak. Die ruiters het hulle maklik uit opeenvolgende posisies verdryf, en die trein het die opmars voortgesit.
Vroeg in die namiddag, 'n kilometer van die Washita af, het die hoofmag van krygers egter die veld bereik, waaronder 'n paar van hul mees gevierde leiers, waaronder Lone Wolf, Satanta en Big Tree. Terwyl Lyman besig was om sy waens op te tel, het ongeveer sewentig krygers sy regteragter aangeval en amper 'n rits skermutselinge oorval. Slegs infanteriegewere in die hande van bestendige soldate het die aanval afgehou, en die Indiërs het teruggeval nadat hulle 'n luitenant ernstig gewond en 'n sersant vermoor het. Twee spanmense het wonde opgedoen waaraan hulle later gesterf het.
Gedurende die nag van 9 September het sowel Indiërs as soldate geweerputte en loopgrawe gegrawe - die troepe op 'n afstand van en om die waens, die Indiane op die heuwels. Gedurende die volgende twee dae het die twee kante vuur uitgeruil. Lyman se manne kon nie vorder nie, maar het baie van die dors gely toe die water te kort was. 'N Buffel wat met 'n bietjie water oorbly, lê daar naby. Om middernag het 'n handjievol soldate en spanmanne uit die loopgrawe gestorm om water te gaan haal. Maar die Indiërs het geweerputte gegrawe by die wandeling en maklik die waterpartytjie teruggery. Hulle is op die hoogte gebring deur niemand anders nie as Tehan, wat luitenant Baldwin by die wa gelaat het. Tehan was bly dankbaar vir sy bevryding uit gevangenskap en het maklik weggegaan om weer by sy aangenome mense aan te sluit, wat hom hartlik verwelkom het.
Die volgende dag, 11 September, het die Indiane geen aanklagte meer gemaak nie. Maar die voortdurende beleg het individue uitgenooi om hul dapperheid in "gewaagde lopies" te betoon. Terwyl die voorste krygers oor die gevare gestry het, berei 'n sewentienjarige half-Mexikaan, Botalye, hom rustig voor en spoor dan teen die helling af na die loopgrawe. Te midde van 'n koeëlreën jaag hy tussen 'n sloot en die waens. Hy kom ongehinderd om en draai weer tussen die twee lyne. 'N Derde keer, te midde van geskreeu om hom te stop, herhaal hy die prestasie. En nog 'n vierde keer haal hy die streep. Hierdie keer het die soldate eenvoudig gestaan ​​en kyk, bewonder deur so 'n selfmoordmoed en was ook bekommerd dat hulle hul eie mans aan die ander kant van die seun se pad sou slaan. Terug onder die bewonderende krygers, is Botalye omhels deur Satanta self. 'Ek kon nie self vier lopies gemaak het nie,' verklaar hy. 'Niemand kom ooit die vierde keer terug nie.' Arme Buffalo, die bandhoof van Botalye, beveel toe stilte. "Luister almal! Ek gaan Botalye 'n nuwe naam gee, 'het hy aangekondig. 'Ek noem hom Eadle-tau-hain, Hy sou nie luister nie.'
So 'n prestasie is 'n voorbeeld van die opwindende gees waarin die Kiowas en Comanches met die vasgekeerde, ontwaterde soldate gespeel het. Met die vroue en kinders uit die weg geruim, was dit die manier waarop Vlakte -Indiane verkies het om te veg. Dit was lekker, en dit het geleenthede gebied om gesogte oorlogs -eerbewyse te verwerf. Hy sou nie luister nie, het nooit weer baklei nie, maar hy het die eer van die vier lopies die res van sy lewe gedra.
Selfs toe Botalye sy nuwe naam op 11 September verdien het, het die krygers begin terugdryf na hul dorp toe, bekommerd oor al die soldate wat die vlaktes verslaan het. Kaptein Lyman, wat versigtig was vir die Indiane, bly naby die Washita gevestig. Hy het 'n koerier deur die Indiese lyne gegly, en op 14 September het 'n reliëfkolom van Camp Supply aangekom. Die trein het uitgetrek en later op die dag uiteindelik ontmoet met kolonel Miles. Lyman het berig dat die geveg die Indiërs dertien slagoffers gekos het, hoewel ander meer getel het.
Die oorlog het egter reeds 'n nuwe fase binnegegaan. Die middag van die twaalfde eindig die lang droogte, en dae lank stort reën die vlaktes oor. Riviere en spruite loop oor, perde en waens lê in die modder vas, en Indiërs en soldate het ellende verduur. Op 'n aand toe Indiërs slaap op poelgrond onder 'n deurdrenkende reënval, ontdek hulle skielik dat hulle ook bedwelm was met swerms groot swart tarantulas wat uit hul gate vlug. Die mense het haastig na die rug van hul perde gegaan, wat geen beter rus as die deurdrenkte aarde gebied het nie. Hulle het deesdae die 'gerimpelde hand-jaagtog' genoem.
Weer het die kapteins hul skuif na die Palo Duro Canyon bespreek, en weer het Lone Wolf die oorhand gekry. Op hierdie stadium het daar egter boodskappers van Kicking Bird aangekom en sy mense versoek om na die agentskap terug te keer. Sommige het dit gedoen, waaronder selfs Satanta en Big Tree. Uit vrees vir Fort Sill het hulle hulself oorgegee aan kolonel Neill by die Cheyenne-Arapaho Agency. Neill sit dit dadelik in ysters en pak dit af na Fort Sill, waar hulle net lank genoeg gebly het vir 'n presidensiële bevel om dit terug te keer na die Texas Penitentiary. Die Quaker -amptenare protesteer heftig, maar tevergeefs. (Drie jaar later het Satanta homself van 'n tronkbalkon doodgeslaan.)
Deur patrollies te ontwyk uit die bevele van Miles, Price en Davidson, het die Kiowas en Comanches uiteindelik die Palo Duro Canyon bereik. Al die Kiowas was nou daar, saam met klein groepies Comanches en Cheyennes. Die meeste van die Cheyennes en Comanches het egter na die suide teruggetrek, in die rigting van die boonste Brazosrivier. Hier het hulle gespeel met Miles se belangrikste mededinger, Mackenzie - "Bad Hand" wat die Indiërs hom genoem het, ter erkenning van sy twee vermiste vingers. Mackenzie se patrollies het met klein groepies Indiërs geraak en groot paadjies gevolg, beide aan die voet van die rots en op die vlaktes hierbo.
'N Deurlopende angs het kolonel Miles se gekke soektog na sy voorraadtrein veroorsaak. Die tekort aan voorraad het hom verhinder om die oorwinning op 30 Augustus in Tule Canyon op te volg, en nou het die vooruitsig om perdevleis te eet hom veel minder gepla as die moontlikheid dat Mackenzie hom met 'n wonderlike oorwinning sou verduister. Voordat hy sy veldtog kon hervat, was sy vrese geregverdig.
Einde September, toe die reën soldate sowel as Indiërs teëgestamp het, het kolonel Mackenzie en sy 4de Kavaleriste met Cheyennes en Comanches geveg in klein-eenheid aksies suid van Palo Duro Canyon. Net soos Miles, sukkel Mackenzie met logistieke probleme. Anders as Miles, het sy doeltreffende kwartiermeester, kaptein Henry W. Lawton, voldoende voorraad opgegaar. Lawton se formidabele uitdaging was om by die kolom te bly terwyl sy waens in die verdiepende modder vasgeval het. Teen 27 September, met 'n breek in die reën, het Mackenzie kamp opgeslaan in Tule Canyon. Sy verkenners van Tonkawa en Seminole-Negro het die dorpe in die boonste Palo Duro Canyon ontdek. Hy besluit om uit die Tule Canyon te klim - die kortste pad na die boonste Palo Duro - en 'n pad na die dorp te vind. Sy soektog in die nag het uiteindelik teen 28:00 in die oggend opgeduik. Die onseker enkellêer van die sewe troepe kavallerie het die Indiërs gewaarsku oor hul benadering. In plaas van om te veg, stamp hulle. Warriors het gewaag om die opmars van die kavallerie te vertraag terwyl hul vroue en kinders teen die rotsagtige mure van die canyon afstorm. Maar een vir een, toe elke groep die canyonvloer bereik, vorm dit en ry deur die dorp.
Die Palo Duro Canyon kan kwalik 'n geveg genoem word. 'N Bugwerker is ernstig gewond en drie krygers is dood op die veld gevind. Tog was die ontmoeting die deurslaggewendste van die Rooi Rivieroorlog. Mackenzie het die dorp en al sy winterwinkels beslag gelê en hy het ook die hele perdekudde van ongeveer veertienhonderd diere gevang. Die middag het hy die dorp en die inhoud daarvan verbrand. Die volgende dag het hy sy verkenners toegelaat om perde uit die kudde te kies, en toe die res laat skiet. Die Indiërs is te voet na die vlaktes gery, sonder 'n skuiling en in die winter sonder kos of ander besittings. Dit was 'n verwoestende slag.
Die Kiowas en Comanches is erg beseer. Behalwe vir die klein groepie in die Palo Duro Canyon, het die Cheyennes enige ernstige konflik vermy. Die belangrikste leiers was Medicine Water en Grey Beard. Vroeg in September het Medicine Water 'n klopjag na Kansas geneem en die emigrantegesin van John German na Colorado beweeg. Pa, ma en 'n dogter is dood, maar vier jong susters is as gevange geneem.
Nadat die Palo Duro Canyon kolonel Buell, noordwes van Fort Griffin gery het, die Cheyennes hard genoeg gedruk het om twee onlangs verlate dorpe te wen en te vernietig en vyfhonderd ponies te vang. Klein groepies begin uit die dorpe glip en draai oos om oor te gee aan kolonel Neill by hul agentskap.
Einde Oktober het Miles gehoop om wes van die Cheyennes te kom en hulle ooswaarts te ry in die rigting van Major Price se bevel, gepos om hulle te onderskep. Miles het geen Cheyennes uitgespoel nie, maar 'n klein losbandjie het dit behaal en een van die buitengewoonste suksesse van die oorlog behaal. Op 8 November het luitenant Frank Baldwin, wat drie-en-twintig leë toevoerwaens begelei het, Gray Beard se dorpie van honderd lodges aan die hoof van McClellan Creek, 'n sytak van die North Fork van Red River, ontdek. Baldwin het sy waens in 'n dubbele kolom gevorm en sy groep infanterie daarin gemonteer. Met die Delaware -verkenningsgeselskap en 'n kavallerietroep op die flanke, het die onortodokse formasie tussen die tipies gevee en die verbaasde Cheyennes verdryf. Baldwin het tien of twaalf myl aangejaag totdat hy gestop is deur moegheid. Hy het teruggekeer om die dorp te verwoes en in een van die tipies twee van die Duitse susters ontdek.
Presies soos Miles gehoop het, het die vlugtende mense van Gray Beard die kavallerie van Major Price raakgeloop. Hulle het binne die aanvallende afstand goed oor Price se voorkant beweeg. Om redes wat nooit verduidelik is nie, het Price egter sy perde laat wei en daarna die toneel verlaat. 'N Woedende Miles verlig hom weens pligsversaking.
Die oorlog het opgehou om pret te wees vir die jong krygers. Die Wrinkled-Hand Chase was erg genoeg, maar in November het 'noorde' geblaas om die koms van die winter aan te dui. Vir die Indiërs is baie arm mense omdat soldate hul dorpe verwoes het, die ysige winde, reën, sneeu en reën, wat die ellende van soldate ontwrig en kwel oor die vooruitsig van 'n skielike verrassingsaanval. Die troepe het ook gely, hul perde het gebreek en hul voorraad het opraak. Die een na die ander verlaat die kolomme die veld en keer terug na hul tuisposte. Einde Desember het slegs een in die veld oorgebly.
Nelson Miles was vasbeslote om 'n laaste sweep om die moreel van die Indiane nog verder te ondermyn. Miles het op 2 Januarie 1875 die grootste deel van sy bevel by 'n basis aan die Washita verlaat, twee kompanies infanterie en 'n troep kavalerie in 'n ander ekspedisie om die kop van Red River gelei. Winterstorms en temperature onder nul het die troepe getref. Sy mans het nie gekla nie, het Miles aan sy vrou geskryf en bygevoeg: "Dit was nogal amusant om te hoor hoe hulle 'Marching Through Georgia' op hierdie vlaktes sing." Op 2 Februarie keer hulle terug na hul Washita -basis. Volgens die instruksies van Sheridan het Miles 'n groot bevel oor infanterie en kavallerie verlaat om 'n kanton op die Sweetwater (later Fort Elliott) te vestig, en daarna die balans van sy manne na Camp Supply opgeruk en die veldtog beëindig.
Reeds in Oktober 1874 het ellende deur die weer saam met konstante vrees vir 'n verrassingsaanval groepe van al drie stamme begin terugdryf na hul agentskappe. Die winter beproewing het nog meer mense in Darlington en Fort Sill laat vaar. Op 6 Maart 1875 gee 820 Cheyennes, insluitend al die hoofhoofde - Grey Beard, Stone Calf, Bull Bear, Minimic en Medicine Water - aan kolonel Neill oor. Stone Calf het die ander twee Duitse susters omgedraai. Die Kiowas en Comanches was meer traag. Die meeste het in April na Fort Sill gekom, maar eers op 2 Junie verskyn die ewige Kwahadi Comanches. Onder hulle, kenmerkend, was die held van Adobe Walls, Quanah. Hy sou die naam van sy moeder aanneem, en namate Quanah Parker homself verander in 'n welvarende Indiër.
Alhoewel dit feitlik bloedloos was, het die Rooi Rivieroorlog vir altyd die oorlog tussen die Verenigde State en die Indiese stamme van die suidelike vlaktes beëindig. Twee katalisators het hierdie uitkoms opgelewer.
Eerstens het generaal Sheridan se strategie van konvergensie genoeg afsonderlike bevele in die veld gestuur om die Indiane voortdurend aan die gang te hou, voortdurend bang vir aanval, en uiteindelik so gedemoraliseer dat die reservaat verkiesliker was as vlugtende lewe op stormsweë vlaktes wat met soldate kruip.
Tweedens, omdat die regering nog 'n uitbraak ontmoedig het, het die regering 'ringmanne' en mans 'skuldig aan misdaad' ietwat willekeurig gekies om uit hul mense verwyder te word. Byna al die prominente hoofmanne val in hierdie kategorie. Op 28 April 1875 het vier en sewentig geboeide stamlede 'n lang reis per wa en spoor onderneem na gevangenisstraf in Fort Marion, Florida.
Sommige het daar gesterf. Die regering het die res na die Carlisle Indian School gestuur om van hulle Christelike boere te maak. Die meeste het uiteindelik teruggekeer huis toe. Uiteindelik het almal reserwe -Indiane geword.
Oorspronklik gepubliseer in die herfs 2007 -uitgawe van Militêre Geskiedenis Kwartaalliks. Klik hier om in te teken.
Red River War Battle -projek
In die somer van 1874 het die Amerikaanse weermag 'n groot veldtog teen die Indiane van die Suidelike Vlakte geloods in 'n poging om die Comanche-, Kiowa-, Suid -Cheyenne- en Arapaho -Indiërs permanent uit die streek te verwyder en na die reservate te vestig wat tans in die westelike Indiese gebied gevestig is Oklahoma. Hierdie veldtog, wat grootliks in die Texas Panhandle geveg is, staan ​​vandag bekend as die Rooi Rivieroorlog.
Beesbaronne soos Charles Goodnight het groot plase in die Texas Panhandle gevestig binne 'n jaar nadat die gevegte geëindig het. Paaie en spoorweë het die streek gou oorgesteek. Met die instroming van nuwe intrekkers en die vestiging van dorpe oor die vlaktes, het baie van die gevegsterreine van die Rooi Rivieroorlog vinnig verlore gegaan of vergeet.
Met die erkenning van die historiese betekenis van die gevegsterreine, het die Afdeling Argeologie van die Texas Historical Commission (THC) in 1998 begin met die Red River War Battle Sites Project, gehelp deur 'n toekenning van die National Park Service se Amerikaanse Battlefields Protection Program. Die projek het drie doelwitte gehad: om die meer belangrike terreine presies op te spoor en te dokumenteer, om plekke aan te wys vir opname in die National Register of Historic Places en om elk van die terreine te evalueer vir erfenis-toerisme potensiaal.
Laai die reisgids vir 2010 af, Red River War van 1874-1875, Clash of Cultures in die Texas Panhandle (PDF) of reis deur die tyd met ons Red River War -mobiele toer.
Lees meer oor die militêre erfenis van Texas.
Lees meer oor die Red River War Battle -projek in die Handbook of Texas Online.
Haley, James L. Die Buffeloorlog: Die geskiedenis van die Indiese Opstand van die Rooi Rivier van 1874. Garden City, N.Y .: Doubleday, 1976. Die beste weergawe van die konflik.
Hutton, Paul Andrew. Phil Sheridan en sy leër. Lincoln: University of Nebraska Press, 1985.
Nee, W. S. Carbine and Lance: The Story of Old Fort Sill. 3d ed., Hersien. Norman: University of Oklahoma Press, 1969. 'n Kleurvolle verslag.
Utley, Robert M. Frontier Regulars: Die Amerikaanse weermag en die Indiër, 1866–1891. New York: Macmillian, 1974. 'n Eerste klas verslag oor die algehele konflik tussen die weermag en die Vlakte-Indiane.
Die kontroversie van die Red River Bridge tussen Texas en Oklahoma (soms die Rooi Rivieroorlog genoem) het in Julie 1931 plaasgevind oor die opening van 'n nuut voltooide gratis brug, wat gesamentlik deur die twee state gebou is, oor die Rooi Rivier tussen Denison, Texas en Durant, Oklahoma. Op 3 Julie 1931 het die Red River Bridge Company, 'n privaat firma wat 'n ou tolbrug bedryf wat die vrye span gelyk het, 'n versoekskrif by die Amerikaanse distrikshof in Houston ingedien waarin hy 'n verbod vra wat die Texas Highway Commission verhoed om die brug oop te maak . Die maatskappy beweer dat die kommissie in Julie 1930 ooreengekom het om die tolbrug vir $ 60,000 aan te koop en die maatskappy vir sy kontrak wat nog nie verstryk het nie, 'n ekstra $ 10 000 te betaal vir elke maand van 'n bepaalde tydperk van veertien maande waarin die gratis brug oopgemaak kan word, en dat die kommissie nie hierdie verpligting nagekom het nie. 'N Tydelike bevel is op 10 Julie 1931 uitgevaardig, en die goewerneur van Texas, Ross S. Sterling, het beveel dat versperrings oor die Texas -naderings na die nuwe brug opgerig moet word. Op 16 Julie het goewerneur William (Alfalfa Bill) Murray van Oklahoma die brug egter op uitvoerende bevel oopgemaak en beweer dat die "helfte" van die brug in die lengte noord en suid oor die Rooi Rivier loop, dat Oklahoma die titel aan beide kante van die rivier gehou het. uit die Louisiana -koopverdrag van 1803, en dat die staat Oklahoma nie in die bevel genoem is nie. Die snelwegpersoneel van Oklahoma het die brug oorgesteek en die versperrings gesloop. Gouverneur Sterling het gereageer deur 'n afdeling van drie Texas Rangers, vergesel van adjudant -generaal William Warren Sterling, te beveel om die versperrings te herbou en werknemers van die Texas Highway Department te beskerm wat belas is met die handhawing van die bevel. Die veldwagters het die aand van 16 Julie aangekom. Op 17 Julie het Murray die spanne van die snelweg van Oklahoma beveel om die noordelike benaderings na die tolbrug wat nog steeds werk, te skeur, en die verkeer oor die rivier het tot stilstand gekom. Op 20 en 21 Julie is massavergaderings wat vereis dat die vrye brug oopgemaak word, gehou in Sherman en Denison, en besluite hieroor is aan Austin gestuur. Op 23 Julie het die Texas wetgewer, wat in 'n spesiale sitting vergader het, 'n wetsontwerp goedgekeur waarin die Red River Bridge Company toestemming verleen om die staat te dagvaar om die bedrag wat in die bevel geëis is, te verhaal. Die brugmaatskappy het toe by die staat aangesluit om die hof te versoek om die bevel op te los, wat dit op 25 Julie gedoen het. Op daardie dag is die gratis brug vir verkeer oopgemaak en die veldwagters is teruggetrek.
Intussen het 'n federale distrikshof in Muskogee, Oklahoma, op versoek van die tolbrugmaatskappy, op 24 Julie 'n opdrag gegee aan goewerneur Murray om die noordelike benaderings tot die tolbrug te blokkeer. Murray, wat 'n paar uur voordat die bevel uitgevaardig is, handel, verklaar krygswet in 'n smal stuk grondgebied langs die noordelike benaderings na albei brûe en voer dan aan dat hierdie daad hom, as bevelvoerder van die Oklahoma National Guard, bo die federale hof se jurisdiksie geplaas het . 'N Wag -eenheid van Oklahoma is na die brug beveel, en Murray, gewapen met 'n antieke rewolwer, het persoonlik in die' oorlogsgebied 'verskyn, soos die koerante dit noem.Daar is geen poging aangewend om die bevel van Oklahoma af te dwing nie, maar op 24 Julie, met die gratis brug oop, het Murray die wagte beveel om almal wat so wou, die tolbrug toe te laat. Op 27 Julie het Murray aangekondig dat hy verneem het van 'n poging om die gratis brug permanent te sluit, en hy het die krygsgebied uitgebrei na die grenslyn van Oklahoma aan die suidelike oewer van die Rooi Rivier. Bewaarders van Oklahoma was aan beide kante van die vrye brug gestasioneer, en Texas -papiere het gepraat van 'n "inval". Uiteindelik, op 6 Augustus 1931, is die Texas -bevel permanent ontbind, die wagte van Oklahoma is teruggetrek om krygswet in die olieveld van Oklahoma af te dwing en die brug -kontroversie is ter ruste gelê. Die brug is op 6 Desember 1995 aangepas om plek te maak vir 'n nuwe een.
Keith L. Bryant, Jr., Alfalfa Bill Murray (Norman: University of Oklahoma Press, 1968). Dallas Oggendnuus, 17–25 Julie 1931, 22 Maart 1953, 8 Desember 1995. William H. Murray, Herinneringe van goewerneur Murray en die ware geskiedenis van Oklahoma (3 volumes, Boston: Meador, 1945). Sherman Daaglikse demokraat, 2 Julie-6 Augustus 1931. William Warren Sterling, Roetes en proewe van 'n Texas Ranger (Norman: University of Oklahoma Press, 1968).