Sosiale isolasie is gekoppel aan verhoogde bloeddruk en depressie. Mindmo / shutterstock.com
Stel jou voor 'n 65-jarige vrou wat haar dokter gereeld vir 'n verskeidenheid seer en pyn sien. Sy kan dalk op 'n besoek van die rugpyn klaag, hoofpyne, 'n ander keer, en swak voel op die volgende. Elke keer doen haar dokter 'n fisiese eksamen en voer die gepaste toetse uit, sonder om iets te vind om haar simptome te verantwoord. Elke keer laat sy die kantoor gevoel frustreer dat "niks gedoen kan word nie" wat vir haar saak maak.
As ons egter noukeuriger gekyk het, sou ons uitvind dat hierdie pasiënt vyf jaar gelede haar man verloor het en sedertdien alleen daar woon. Haar drie kinders woon almal in ander lande. Alhoewel sy op haar kleinkinders uitwys, sien hulle hulle net een keer per jaar. Sy het 'n paar vriende wat sy net soms sien. As sy gevra word, sal sy jou waarskynlik vertel, ja, sy is eensaam.
Dit is 'n algemene prentjie in 'n huisarts se kantoor. Hierdie slegte gedefinieerde simptome sonder enige duidelike oorsaak kan moontlik die gevolg wees van sosiale isolasie en verveling. Navorsing toon dat mense wat eensaam voel het meer gesondheidsprobleme, voel erger en miskien sterf op 'n vroeë ouderdom.
Psigiatrie, my spesialiteit, het lank reeds geweet dat gevoelens van alle soorte ons fisiese gesondheid in diepgaande opsigte kan beïnvloed. Dit lyk asof amptenare dit ernstig begin neem - die Verenigde Koninkryk het nou selfs 'n minister vir eensaamheid. En vir goeie rede.
In 2015, navorsers van Brigham Young University kyk na verskeie studies oor eensaamheid en isolasie. Hul uitslae van 'n paar honderdduisend mense het getoon dat sosiale isolasie tot 'n toename van 50 persentasie in premature dood gelei het.
Eenzaamheid en sosiale isolasie word ook geassosieer met verhoogde bloeddruk, hoër cholesterolvlakke, depressie en, indien dit nie sleg genoeg is nie, afname in kognitiewe vermoëns en Alzheimer se siekte.
Mense het ontwikkel om ander te wees. Lank gelede het ons gejag in klein jagter-versamelgroepe, waar sosiale samesyn kan help om teen roofdiere te beskerm. Om alleen te wees sonder ondersteuning in die natuur is gevaarlik - en stresvol. Jy sal moet wees voortdurend waaksaam vir gevare, gereed om in te gaan "Veg of vlug" modus te eniger tyd.
Oor die kort termyn kan stres gesond wees. Maar op die langtermyn word onbeheerde stres 'n probleem. daar is goeie bewyse dat chroniese stres verhoog die vlakke van 'n hormoon genaamd kortisol in die brein. Kortisol kan immuunstelsel reaksies op infeksies verminder. Dit kan selfs neurone in die brein minder aktief maak en selfs tot selle dood lei. Dit dra by tot ontsteking, wat verband hou met kardiovaskulêre siekte, beroerte en hipertensie en is waarskynlik 'n oorsaak van depressie.
Net soos die persoon lank gelede in die natuur, kan iemand wat eensaam is oor die langtermyn hierdie kortisolreaksies ervaar. Eenzame mense word baie van die tyd beklemtoon.
Eenzaamheid is meer algemeen by ouer volwassenes. surowa / shutterstock.com
Nog 'n hormoon met die naam oksitosien blyk 'n rol in sosiale isolasie te speel. In populêre media word oksitosien dikwels na verwys as die "Liefdehormoon." Dit is 'n oorstatement, maar oksitosien is betrokke verhoudings en paar binding. Byvoorbeeld, na die geboorte word hoë oksitosienvlakke geassosieer met beter moederbaba-binding.
Oksitosien blyk ook te wees gekoppel aan verminderde stres. Byvoorbeeld, dit word geassosieer met afname in vlakke van norepinefrien, die "veg of vlug" hormoon, sowel as afname in bloeddruk en hartklop, baie die teenoorgestelde van chroniese kortisol. Oksitosien blyk ook Verminder aktiwiteit in die amygdala, 'n deel van die brein wat aktiveer wanneer daar 'n waargenome bedreiging is.
'N Bietjie minder eensaam
So, wat kan ons hieraan doen? Daar is geen regte medisyne om eensaamheid te behandel nie, tensy een ook depressief is of hoë vlakke van angs het.
Kwessies met eensaamheid blyk meer algemeen te wees in ouer volwassenes. Die AARP het dit gevind 17 persentasie van ouer Amerikaners is eensaam en of geïsoleer.
CNN verslaggewer en dokter Sanjay Gupta stel voor daardie samelewing moet begin om eensaamheid as 'n ander chroniese siekte te beskou. Indien wel, dan benodig pasiënte langtermynstrategieë om hierdie probleem te bestuur.
Nie verrassend, die huidige aanbevole behandeling draai om die vestiging van sosiale verhoudings. Vir ouer volwassenes is by die plaaslike senior sentrum 'n wonderlike manier om betrokke te raak by aktiwiteite en mense te ontmoet. Wat van vrywilligerswerk? Senior vrywilligersprogramme is altyd op soek na ouer volwassenes wat maaltye sal lewer, posse en 'n verskeidenheid ander aktiwiteite doen. Dit is verbasend hoe klein dinge ook nuttig kan wees.
'N Eenvoudige oproep een keer per dag vanaf 'n volwasse kind is 'n geleentheid om dinge van die dag of oor kleinkinders te deel. Nog beter, videokonferensies via die rekenaar is maklik en goedkoop. Jy kan eintlik praat en sien jou kinders en kleinkinders wat aan die ander kant van die land mag wees. Studies in langtermyn sorg fasiliteite bevind dat troeteldiere ook eensaamheid kan verminder.
Aangesien mense jare lank gevolg moet word om vas te stel of hierdie of ander intervensies die effekte van eensaamheid eintlik teenwerk, is daar nog so min werk gedoen. Dit lyk egter redelik om te dink dat psigososiale intervensies kragtig is, aangesien gesonde volwassenes hierdie soort hanteringsvaardighede het.
Vanuit 'n mediese oogpunt sal die wyse dokter mense skeduleer wat primêr eensaam is vir periodieke besoeke om net te praat. Na my mening kan dit meer onnodige toetsing en kostelike sorg voorkom.
Ten slotte, selfs as jy 'n ryk stel sosiale kontak het, mag jou buurman wat soms by geleentheid alleen loop, nie. Sê hallo.