Die skrywer wat vader kan staan vir hierdie sg. "abstrakte ekspressionistiese prosa" is die Franse skrywer Stéphane Mallarmé met sy eiesoortig geformateerde teks Un coup de dés jamais n'abolira le hasard (1897). Alhoewel ikoniese tekste waardevol kan wees in die wyse waarop hulle die materialiteit van die boek of teks en die spanning tussen die boek as objek en die wêreld van die boek uitlig, kan dit ook hinderlik wees in die leeservaring van die teks. Dikwels bereik hierdie soort ikoniese voorstellings niks anders as om die leser bewus te maak van die fisiese realiteit van die inkpatrone op papier nie.
Collage in die prosa kan dus manifesteer as "dubbelkantige wraak" van die visuele materiaal teen die verbale teks waartydens die visuele materiaal self uit verband geplaas word, maar by die aanbieding tog die geskrewe teks oorskadu in trefkrag. Daar kan ook 'n speelsheid in die verbandlegging tussen verbale teks en illustratiewe materiaal ontstaan soos in Richard Brautigan se Trout Fishing in America (1967) waar die skrywer speel met die idee dat sy teks net 'n verlenging van die foto op die omslag van die boek is. Hy verwys dan ook in die teks na die foto. Hierdie speelse verwysing dien egter 'n dubbele doel: die karakters in die boek keer fiktief terug na die foto omdat hulle die visvangplek weer besoek en die leser maak ook letterlik die boek toe om na die foto te kyk. Brautigan se manipulering van die gebruik van die omslagillustrasie beklemtoon juis die moontlikheid om die teenstelling of afstand tussen die fiktiewe wêreld van die illustrasie en die teks uit te wis.
Aucamp gebruik 'n skets deur Judith Mason, getiteld "Identity", as omslagontwerp vir sy bundel Volmink. Hierdie potloodskets beeld tegelykertyd 'n verminkte gesig, die manlike geslagsorgaan, ingevalle mond en hol oogkas binne die halfvoltooide sirkel (onvolmaakte vorm) van 'n lyfband uit. Deur hierdie skets (spesiaal vir die bundel gemaak – kyk titelbladinligting) te gebruik, sê Aucamp visueel reeds waaroor die bundel verhale sal handel. Die omslagontwerp versterk die saamgestelde strekking van die titel.
In baie postmoderne tekste kan die afwesigheid van 'n verband tussen die teks en die illustrasie egter die illustratiewe materiaal se funksie omskep in 'n blote demonstrasie van visualiteit. Daardeur kan die boek sy driedimensionaliteit en 'n deel van sy materialiteit kwyt wees. Ander tekste, soos dié wat hul oorsprong in die SURREALISTIESE idees het, se illustrasies is weer geïntegreer in die teks sodat hulle ander vorme van DISKOERS word – visuele diskoerse, wat bydra tot die veelstemmige karakter van die tekste. 'n Voorbeeld is Brain Damage (1970) deur Donald Barthelme.
In watter volgorde moet visueel-verbaal vermengde tekste soos Brain Damage gelees word – eers die verbale teks en dan die visuele teks of 'n deel teks en dan 'n onderbreking om die visuele materiaal te bestudeer? Daar is geen vaste orde soos in 'n tradisionele prosateks, waar die eerste sin noodwendig tot begrip van die tweede, ens. lei nie. Sulke dubbelmediumwerke betree die terrein van gelyktydigheid en die leser moet daarby aanpas in sy leesmetodes.
Sodra 'n teks in hoofteks en subteks of hoofteks en kommentaar verdeel word, ontstaan daar natuurlik vrae oor die verhouding tussen die twee "parallelle" tekste. Volgens konvensionele sienings behoort die subteks of kommentaar slegs bykomend by die eintlike teks of hoofteks te wees. Alexis Retief gebruik in sy kortverhaalbundel Mense wat nooit vergeet nie (1986) 'n subteks wat twee verhale moet toelig. Eintlik word die subteks, wat lyk na 'n psigiatriese verslag, toegelig deur die verhale. Die subteks is nie van 'n titel voorsien nie en staan tussen die twee kortverhale "Ek en my ghoffel" en "Ek" (p. 41-48) wat handel oor 'n man van lae intellektuele vermoë wat twee seksuele moorde gepleeg het. Die subteks word in 'n ander lettertipe en dialoogvorm aange­bied. Hierdie wyse van aanbieding is redelik nuut in die Afrikaanse literatuur, maar tog nie so eksperimenteel soos baie van die vroeëre Europese werke nie.
Die Spaanse skrywer, Cortázar, het bv. Hopscotch in 1963 die lig laat sien waarin die leser die keuse gegee word om die teks in die normale orde te lees, beginnende by Hoofstuk 1 en eindigend by Hoofstuk 56 of beginnend by Hoofstuk 73 en dan al hinkspellend ("hopscotching") deur die teks volgens aanwysings. Die boek is in sy aanbieding soortgelyk aan die bundel sonnette van Rimbaud met die titel E (die wiskundige teken vir "element").
In die konkrete poësie word woorde grafiese boustene waarmee gedigte "gebou" kan word en in die postmoderne prosa is ook werke geskep waar tipografiese uitleg herskepping meebring by die lees daarvan. Tipografiese uitleg kan selfs 'n nuwe dissipline by die skryf van prosa wees – soos die digters wat hulle vroeër aan die streng bepalings van die tradisionele sonnet onderwerp het. McHale noem die tipe prosa waarin tipografie die teks bepaal, modelboustelle ("model kits").
In hierdie tipe prosa is die spasiëring en tipografiese formatering die dominante faktore en is alle ander teksgegewe daaraan onderwerp. Raymond Federman se The Voice in the Closet (1979) is 'n goeie voorbeeld van 'n gesplete teks, maar wat ook in streng vorm aangebied is. Die teks is verdeel in twee parallelle tekste van 22 bladsye, rug aan rug gebind. Wat dit egter verder ongewoon maak, is die streng bindende vorm: die Engelse teks is op elke bladsy in 'n presiese vierkant en die Franse teks weer in 'n presiese reghoek geformateer. Hierdie "kiste" is verkry deur die toepassing van streng dissipline tydens die skryfproses, want geen woorde is aan die einde van die sinne sillabies verdeel of enige ekstra spasie ingevoeg om die sinne te laat uitwerk nie. Die skrywer moes dus waarskynlik heelwat herskryf om die "regte" woorde te vind.
Hierdie "kiste" verteenwoordig kompartemente wat ikoniese voorstellings van die kaste, waarin die outobiografiese protagonis die Nazi's ontglip het, is. McHale beweer dat hierdie "kasvorm" die teks "verwek" soos wat die ervaring van die wegkruip in die kas alle skryfwerk van Federman genereer. Die teksvorm word dus 'n boustel wat wêrelde skep. (Kyk McHale, 1987: 195.)
Ten slotte oor illustratiewe tekste soos gebruik in die postmoderne prosa: die illustrasies blyk die gegewens aan te bied en die skry­wer rangskik dit slegs – beskryf die "stories" wat deur die illustrasies gesuggereer word. So word die gepresenteerde werklikhede van illustrasies en teks geïntegreer tot 'n nuwe werklikheid van die literêre werk.
Collage in die prosa blyk nie net 'n byroep van ekstra-tekstuele gegewe d.m.v. intertekstualiteit te wees nie, maar in die nuwer prosa 'n totale nuwe gedaante te hê waar vorm, illustrasies en teks 'n uitdagende geheel vorm.