Korintiërs | Diakonos
2 Korintiërs 5:18 : 2014 Direkte vertaling: En dit alles kom van God af, wat ons deur Christus met Homself versoen het en aan ons die bediening van die versoening gegee het.
In van die Geloofsbelydenisse word as sulks oor versoening nagedink:
NGB art 21: Ons glo dat Jesus Christus Homself in ons naam voor sy Vader gestel om sy toorn met volledige betaling te stil deur Homself aan die kruishout te offer en sy kosbare bloed tot afwassing van ons sondes uit te stort, soos die profete dit voorspel het.
HK – V&A 11 Vraag: Wat is jou enigste troos in lewe en in sterwe? Antwoord: Dat ek met liggaam en siel in lewe en in sterwe nie aan myself nie, maar aan my getroue Verlosser, Jesus Christus behoort. Hy het met sy kosbare bloed vir al my sondes ten volle betaal… Daarom… maak Hy my van harte gewillig en bereid om voortaan vir Hom te lewe.
Belydenis van Belhar (1986): Ons glo dat God aan sy kerk die boodskap van versoening in en deur Jesus Christus toevertrou het; dat die kerk geroep is om die sout van die aarde en die lig van die wêreld te wees; dat die kerk salig genoem word omdat hulle vredemakers is.
In vorige blog plasings is ons herinner daaraan dat, terwyl ons die hele tyd vra: “Is God by ons?”, dat dit vraag eintlik is, “Is ons by God?” Toe het ons gevra: “Is ek by God deur myself te gee soos Hy Homself gee?” En verlede week was die vraag: “Is ek by God deur te bou aan die eenheid onder gelowiges?” Vandag se vraag “Is ek by God deur te help om vrede te herstel tussen mense?”
Dit alles begin met ‘n vernuwing in my verhouding met God, ‘n vrede herstel tussen my en God, ‘n versoening tussen my en God. Paulus begin deur in vers 16 te sê die vernuwing van ‘n gelowige se lewe bring verandering in jou verhouding tot ander mense. Paulus se se eie bekering getuig hiervan. Onderweg na Damaskus, om gelowiges te gaan terroriseer omdat hulle nie aan sy maatstawwe voldoen het nie, ontmoet hy die lewende Christus. Vroeër het hy Christus volgens menslike maatstawwe beoordeel. Nou het hy Christus waarlik leer ken. Dit bring ‘n radikale verandering in die manier waarop hy ander mense beoordeel.
Nou kyk Paulus (en ook ons) na die mede-mens op ’n geestelike manier. Ons fokus nie meer op die uiterlike, menslike maatstawe, of vanuit ’n wêreldse perspektief nie. Ons beoordeel nie soos vroeër Christus, en enigiemand anders, uit selfsug, onopregtheid of vooroordeel nie. Ons kyk met Christus se oë na ander.
Volgens vers 17 is hierdie nuwe manier van kyk moontlik, want die hele mens word vernuwe. Die ou dinge is verby, ’n nuwe skepping het plaasgevind, ‘n nuwe mens het tot stand gekom. Iets radikaal gebeur in Christus.
Volgens verse 18 en 19 is die nuwe dinge die werk van God. Die nuwe lewensuitkyk met nuwe standaarde en leefstyl (16) en nuwe bestaan, nuwe skepping (17) is God se inisiatief. Hy doen dit op die hoeksteen van Christus se versoening. In Christus is niks inderdaad meer dieselfde nie.
So God neem die inisiatief om vrede tussen ons en Hom te herstel, ‘n vrede wat ons net kan aanneem, net voor kan dankbaar wees. Nou kry ons die opdrag om die boodskap van die versoening uit te dra, of eerder, te bedien. Soos Jesus nie gekom het om gedien te word nie, maar om te dien en sy lewe te gee as ’n losprys vir baie (Mark 10:45), is daar ’n noue verband tussen versoening en dienslewering. Dis ’n roeping tot selfprysgawe. Versoening kos ’n prys! Nuwe mense leef versoenend en bedien ander met versoening.
Die kerk is nie ‘n magsgroep of ‘n sosiale beweging wat sy gewig probeer rondgooi nie. Die kerk bedien die versoening. Die kerk bring mense in Christus se Naam bymekaar. Versoening kan nie afgedwing word nie. Dit word af gepleit. Mense word aangemoedig om versoenend te leef in Christus se Naam. Om versoen met God en met mekaar te lewe.
Paulus is nie bloot besig om teoreties oor versoening te praat nie. Hy skryf in ‘n situasie waar versoening dringend tussen hom en die gelowiges in Korinte nodig is. Daar het ‘n uiters gespanne verhouding tussen die apostel en die gemeente bestaan oor
sy beplande/uitgestelde besoeke (1:12-2:13; vgl. ook 7:5-16),
die kollekte (hfst. 8-9),
sy apostelskap (2:14-7:4), en
die vals apostels (hfst. 10-13; vgl. ook 2:14-4:6).
Weens die gespanne verhouding, moet daar versoening tussen die gelowiges in Korinte en tussen Paulus en hulle kom. Daar is immers ‘n gemeenskaplike roeping, nl. om die versoening van Christus te verkondig.
Paulus se argument is dat hy en die gelowiges in Korinte op ‘n nuwe manier na mekaar moet kyk. Hulle is immers nuwe mense. Hulle is in Christus nuutgemaak. Hulle moet ‘n manier vind om mekaar se hande op die pad van die evangelie te vat. Hy en die Korintiërs moet leer om na mekaar deur die oë van Christus te kyk. Hulle is Christus se verteenwoordigers. Hulle moet vir die wêreld illustreer dat God versoening bring.
In ‘n land waar gelowiges uit mekaar geskeur is, het Paulus se boodskap verreikende betekenis en implikasies.
Ons moet onsself afvra: Hoe lyk ’n gemeenskap wat in Christus versoen is? Versoening het verreikende implikasies, vol uitdagings en struikelblokke, maar dit behoort verrykende nuwe geleenthede en ervarings mee te bring. ’n Nuwe bevryde gemeenskap – een nuwe mensheid in Christus wat met ’n nuwe blik, met die oë van Jesus na ander mense kyk.
Lidmate kan nie geloofwaardig die boodskap van versoening uitdra indien die kerk self onversoend leef nie.
“Ons kan allerhande soorte mooi slagspreuke uitdink en probeer om die kerk en ons gemeente te bemark. Ons kan mooi borde en brosjures produseer. Dit sal alles niks help as ons nie self die produk is wat bemarkbaar is nie. Dit sal sigbaar moet word in ons lewe as gemeente dat Jesus ’n verskil in ons maak. Terwyl kerke verdeel is, kan ons die mooiste storie opmaak, maar die produk is ongeloofwaardig.” (Julian Muller)
Versoening kan mens ‘n duur prys kos. Dit beteken dikwels dat jy jou trots moet sluk en die minste moet wees. Dit beteken jy moet jou aanspraak dat jy reg is, prysgee. Dikwels moet mens jou reg om die slagoffer van ander se gekonkel te wees, prysgee. Jy moet vrede maak en versoen, want die versoening geskied in Christus se Naam. Hy het die prys vir ons almal se sonde betaal. Om Christus ontwil versoen en vergewe ons. Ons Christus ontwil vat ons hande en leef die evangelie saam uit.
(Hierdie blogpost is die derde van 4 wat van die sentrale temas van die Belydenis van Belhar (1986) oordenk. Hierdie plasings is nie verklarings of uitlegging van die Belydenis van Belhar nie, bloot nadenke oor van die temas.
Sleutelwoorde: Belhar, Belydenis, Korintiërs, versoening