'n Piëso-elektriese skyf laat 'n spanningsverskil ontstaan wanneer dit vervorm word (vervorming word oordryf)
Piëso-elektrisiteit is die vermoë van sommige materiale (veral kristalle en sekere keramieke) om 'n elektriese potensiaalverskil te veroorsaak wanneer daar 'n meganiese spanning daarop uitgeoefen word. Dit kan die vorm neem van 'n skeiding van elektriese lading oor 'n kristalrooster. As die materiaal nie gekortsluit word nie, veroorsaak die uitgeoefende spanning 'n elektriese potensiaalverskil oor die materiaal. Die woord is afgelei van die Griekse woord piezein wat om te druk of te pers beteken.
Die piro-elektriese effek, waar 'n elektriese potensiaalverskil in 'n materiaal ontstaan wanneer dit 'n temperatuursveranering ondergaan is deur Carolus Linnaeus en Franz Aepinus in die middel 18de eeu bestudeer. Met hierdie kennis het René Just Haüy en Antoine César Becquerel 'n moontlike verwantskap tussen meganiese spanning en elektriese lading voorgestel; nie een van die twee navorsers kon egter onomwonde bewys lewer van so 'n verskynsel nie.
Die eerste praktiese toepassing van piëso-elektriese toestelle was sonar, wat vir die eerste keer in die Eerste Wêreldoorlog in 1917 ontwikkel is. In 1917 het Paul Langevin en medewerkers 'n ultrasoniese duikboot-opspoorder in Frankryk ontwikkel. Die opspoorder het bestaan uit 'n oorvormer wat vervaardig is uit dun kwartskristalle wat versigtig tussen twee staalplate vasgegom is en 'n hidrofoon om die eggo waar te neem. Deur 'n hoë-frekwensie klank vanaf die oorvormer uit te stuur en die tydsinterval te meet wat dit neem om die ego te hoor kan 'n mens die afstand na daardie voorwerp bepaal.