The Shogunate: History of Japan - Geskiedenis Podcasts - 2021
Shogunate: Japan se feodale tydperk - Geskiedenis van Japan
Japan is vandag 'n parlementêre konstitusionele monargie sedert 1868, na die Herstel van Meiji, na die Boshin -oorlog, geëindig het shogunate en die hoofmag aan die keiser terugbesorg.
Op daardie tydstip het die samoerai -klas sy aansien verloor en sy reputasie het gedaal tot vervolging en uitwissing, die shogun het sy grond en mag deur die keiser ingeneem, en uiteindelik, na ses eeue, is 'n burgerlike regering weer gevestig.
Voorheen was Japan 'n feodale militêre regering wat regstreeks beheer word deur die shogun, wat 'n soort militêre diktator was wat die hele Japan beheer het en die goewerneur was in werklikheid van die hele land as die keiser, was die heerser die sweer.
Die Shogunate het na vore gekom na die oorname van mag deur die Kamakura -stam. Minamoto no Yoritomo (1147 - 1199) het die eerste heersende shogun geword en begin met die tydperk wat nou bekend staan ​​as die Kamakura -tydperk, en het 'n feodale stelsel tot stand gebring waar samoerai, wat eens eenvoudige soldate was wat in 'n lae posisie in die militêre hiërargie was, aan bewind gekom het en is bo die aristokrasie geplaas om die shogun direk te bedien.
Daar was egter tye dat die shogunaat omvergewerp is deur 'n staatsgreep wat deur 'n ander clan gepleeg is om die mag van die clan wat Japan regeer het, te gryp en 'n ander shogunate begin het, wat veroorsaak het dat die shogunate in drie periodes verdeel is: Kamakura -periode (1185 - 1333), Ashikaga -periode (1336 - 1573) en Tokugawa -tydperk (1603 - 1868).
Die Tokugawa Shogunate
Die laaste van die 'Drie Groot Unifiers' van Japan, Tokugawa Ieyasu, is bekroon met die titel shogun (generalissimo) deur die keiser in 1603. Die einde van die era van konstante oorlogvoering tussen daimyo (feodale here), het Ieyasu die erfenis agtergelaat van 'n relatief stabiele en vreedsame samelewing wat meer as twee eeue lank geduur het.
Die feodale here, wat die Tokugawa óf gesteun óf gekant het, is meestal op hul plek gelaat. Hulle is egter gedwing om 'n eed van getrouheid aan die Tokugawa -shogun te sweer, en daar is groot pogings aangewend om te verseker dat individuele daimyo geen bondgenootskappe met mekaar sluit nie.
Om die voorrang van Tokugawa -heerskappy te verseker, moet die stelsel van sankin kotai (alternatiewe bywoning) is ingestel, waar die daimyo afwisselende jare in die hoofstad Edo moes deurbring. Sodra hulle na hul eie domein teruggekeer het, sou die vroue en kinders van hierdie here in Edo agterbly, in wese in aanhouding - al leef hulle gemaklik, uitbundig - in die hoofstad. Dit het gewerk, en in wese was daar geen werklike uitdagings vir die bewind van Tokugawa gedurende die tydperk nie.
'N Kort geskiedenis van die Tokugawa Shogunate
Publieke domein, skakel
Vir die hele geskiedenis van die land, selfs die voorgeskiedenis, was die amptelike opperheerser van Japan die oorerflike hoof van die keiserlike familie, gewoonlik die keiser (of selde keiserin). Maar die mans met die werklike politieke en militêre mag in Japan was nie koninklikes nie. Die bekendste leiers van Japan was die shogun - 'n verkorte weergawe van die titel Sei-i Taishogun, wat vertaal word as opperbevelhebber van die ekspedisiemag teen die barbare.
Die naam het die eerste keer verskyn gedurende die klassieke Heian -periode, 794–1185, toe die keiserlike hof in Kyoto nog probeer het om beheer oor die argipel uit te oefen, waarvan sommige inwoners as barbare beskou is. Maar die eerste dominante shogun was Minamoto Yoritomo, wat die eerste gestig het bafaku (letterlik 'tentregering', gebaseer op die militêre aard van sy leierskap) in 1192. Dit bafaku verhoog ook die vegter- of samoerai -klas bo alles behalwe die hoogste adel.
Deur Utagawa Sadahide – Public Domain, Link
Soos die titel van die "opperbevelhebber" aandui, was hierdie shogun 'n militêre diktator met die hoogste mag en die basiese regeringsstruktuur van die bafaku het 'n epiese deel van die Japannese geskiedenis verduur, wat uiteindelik byna sewe eeue lank duur, van 1192 tot 1867, toe die keiser in die sogenaamde Meiji -herstel tot regeringshoof herstel is. Gedurende hierdie tyd het die keiserlike gesin gedien as 'n verenigende, maar impotente simbool van die werklike mag deur die shogun.
Die eerste regerende shogunaat het ontstaan ​​met die 150-jarige Kamakura-periode, 1192-1333, gevolg deur 'n ander gedurende die tydperk wat bekend staan ​​as die Muromachi-periode, van 1338-1573. Japan was nog nie 'n werklik verenigde land nie, dus was hierdie era 'n feodale tydperk waartydens mededingende krygshere (of daimyo) geveg vir die beheer van die argipel.
Groeiende handel tussen die verskillende streke van die land het daimyo daartoe gelei om in opstand te kom teen gesentraliseerde beheer (uit Kyoto), en in 1467 het die Onin -oorlog die tydperk begin wat Japannese bekend was as die Sengoku, of die tydperk van die strydende state. Gedurende die volgende 150 jaar was daar byna konstante oorlogvoering tussen streeksoorlogs, talle stamme wat deur die dekades heen geveg het om beheer oor die land, heen en weer te midde van groot chaos en vernietiging.
Watter geskiedenis het nou die snelskrif as die shogunaat ontstaan ​​toe een stam, die Tokugawa, uiteindelik die ander verslaan het en die land onder een regering verenig het. Die Tokugawa -shoguns sou 'n relatief vreedsame Japan regeer vir meer as 250 jaar, van 1603 tot 1867. Dit was gedurende hierdie tyd dat Japan die land geword het wat ons vandag herken.
Die Tokugawa Shogunate is begin deur sy seëvierende eerste shogun, Tokugawa Ieyasu, wat in 1603 deur die keiser Go-Yozei as shogun genoem is. Maar na slegs twee jaar aan bewind het hy die troon afgestaan ​​en dit aan sy seun, Tokugawa Hidetada, oorhandig. Ieyasu het sy beheer tot sy dood 11 jaar later behou, maar hierdie maneuver het die oorerflike aard van die shogunaat bepaal, wat deur 15 Tokugawa -shoguns tot 1867 gehandhaaf sou word.
Die Tokugawa Shogunate was in die algemeen 'n rustige tydperk, maar dit was nie juis maklik nie. Die intriges van die Tokugawa -stam deur die eeue was baie ooreenstem met die Europese dinastieë van dieselfde era in hul verraad en geweld. En vir die meeste Japannese, wat in een van die vier klasse woon, het die shoguns (en die adel, of daimyo) geheers - die samoerai, die boere, die ambagsmanne en die handelaars - die lewe onder die rigiede hiërargie van die shogunaat was skaars sorgeloos.
Deur E. Roevens – Le Monde Illustré, Public Domain, Link
Die shogunaat was gevestig in 'n nuwe stad ver oos van die ou hoofstad, Kyoto, genaamd Edo - die huidige Tokio - daarom word die shogunaat ook die Edo -periode genoem. Hierdie tydperk word gekenmerk deur stabiliteit, maar die stabiliteit het 'n prys opgelewer. Christene van minderhede is vervolg as bedreigings, sosiale mobiliteit was onmoontlik en die beleid van isolationisme, bekend as sakoku, het beteken dat die Japannese kultuur 'n geslote stelsel was. Die wette wat die stelsel toepas, was streng: die land verlaat is die doodstraf, as 'n mens terugkeer, selfs as jy 'n brief uit die buiteland ontvang, kan 'n hele gesin doodgemaak word.
Gegewe hierdie streng perke, was dit miskien onvermydelik dat die Tokugawa-shogunaat van sy eie gewig sou val en nie kon reageer op veranderende omstandighede nie-veral die inbreuk op die res van die wêreld in die middel van die 19de eeu. Die moderne wêreld klop aan Japan se deur, en die geïsoleerde land wat die shoguns byna drie eeue lank geskep en onderhou het, kon nie die druk weerstaan ​​nie.
Foto deur hans-johnson
Wanneer 'n rebellegroep van daimyo verenig om die herstel van die keiserlike familie aan bewind te ondersteun, stort die bros shogunaat in duie. In 1868 het keiser Meiji die heerser van die land geword en onmiddellik 'n duiselingwekkende reeks moderniserings ingestel wat skielik nie meer 'n feodale samelewing was nie. Met 'n ruk was die Tokugawa -shogunaat weg, en Japan het die moderne wêreld binnegekom.
Voorspoed en ondergang
Een belangrike hulpmiddel in die wapenrusting van die shogun was die alternatiewe bywoningsisteem, waaronder daimyo die helfte van hul tyd in die hoofstad van die shogun in Edo (nou Tokio) moes deurbring en die ander helfte in die provinsies. Dit het verseker dat die shoguns hul onderlinge kan dophou en verhoed dat die here te sterk word en probleme veroorsaak.
Die vrede en voorspoed van die Tokugawa-era duur voort tot in die middel van die 19de eeu, toe die buitewêreld onbeskof op Japan ingedring het in die vorm van kommodore Matthew Perry se swart skepe. Gekonfronteer met die bedreiging van westerse imperialisme, stort die Tokugawa -regering in duie. Die daimyo verloor hul grond, titels en mag tydens die gevolglike Meiji -herstel van 1868, hoewel sommige in staat was om na die nuwe oligargie van die ryk nywerheidsklasse oor te gaan.
Tokugawa Japan en Middeleeuse Europa
Japan is nou een van Australië se belangrikste handelsvennote. Die Japanse samelewing in die Tokugawa -periode is oorheers deur die Shoguns wat namens die keiser regeer het. Alhoewel die Japannese samelewing op verskillende maniere tot die Wes -Europese samelewing ontwikkel het, kan ons ook baie ooreenkomste in hierdie ontwikkeling sien. As historici is ons doel om 'n dieper begrip van die Japannese kultuur en geskiedenis te ontwikkel deur ons ontwikkeling te ondersoek en te vergelyk.
TAAK: Beantwoord die volgende vraag in die korrekte oortuigende opstelvorm. 'N Korrekte bibliografie moet gebruik word. Die navorsingsboekie, alle aantekeninge, voorbereidende konsepte moet ook ingedien word. NB. Afskrifte/uitdrukke met uitlig word nie as notas beskou nie.
Daar was baie vreemde ooreenkomste tussen die sosiale en militêre/krygerkenmerke van Tokugawa Japan en dié van Middeleeuse Europa, aangesien dit in isolasie van mekaar ontwikkel het. & rdquo
Doen jy stem saam, stem gedeeltelik saam of verskil met hierdie stelling? Motiveer u antwoord deur historiese bewyse as bewys te gebruik.
Waar kan u nog Edo beleef?
Selfs vandag is daar 'n aantal toeriste -aantreklikhede Edo beleef met unieke eienskappe. Hier is 'n paar aanbevelings waar u 'n opwindende Edo -ervaring in Tokio of die omgewing kan kry!
Little 'Edo ' Kawagoe
As u op soek is na die uiteindelike Edo -ervaring, gaan dan na Kawagoe. Die klein dorpie, ook bekend as Ko-Edo (wat "Little Edo" beteken), word dikwels beskryf as 'n plek waar u die geskiedenis kan herleef. Die stad het daarin geslaag om die sjarmante atmosfeer uit die Edo-tydperk te behou. Kawagoe kan binne net 'n uur vanaf Tokio per trein bereik word, wat dit 'n perfekte daguitstappie maak om uit die lewendige stad Tokio te ontsnap.
Kawagoe was afkomstig uit die Edo -periode en was 'n bedrywige kommersiële stad. Vanweë sy strategiese posisie het die stad gegroei tot 'n sterk handelsstad, wat Tokio tot ongeveer 100 jaar gelede voorsien het. Een van die belangrikste besienswaardighede van die stad is deesdae die Kitain -tempel, die tuiste van die enigste oorblywende strukture van die Edo -kasteel.
The Shogunate: History of Japan - History
1600 — William Adams arriveer in Japan
William Adams, die eerste besoeker van Japan uit Engeland, was 'n vlieënier op die Liefde, 'n Nederlandse vaartuig wat skipbreuk gely het van die suide van Japan. Die enigste van die 24 oorlewendes wat saamhangend genoeg was om die Japanse instapgeselskap te groet, is Adams na Tokugawa Ieyasu, die land se sterkste daimyo, gebring. Gelukkig vir Adams was Ieyasu geïnteresseerd in sy kennis van skeepsbou en navigasie, en Adams het die daimyo se betroubare tolk en handelsagent geword. Hy het die voorreg gekry om twee swaarde te dra.
1600 — Slag van Sekigahara
Meer as 160 000 krygers het deelgeneem aan die geveg wat Japan sou verenig onder die bewind van die Tokugawa -shoguns. In minder as ses uur behaal Tokugawa Ieyasu 'n oorwinning oor Ishida Misunari en neem hy beheer oor Japan.
1603 —Ieyasu verhuis kapitaal na Edo
In 1603 gee die keiser Tokugawa Ieyasu die titel Shogun, die 'barbaars-onderdrukkende generalissimo'. Ieyasu het nou die gesag gehad om Japan in alle militêre aangeleenthede te regeer. Onder sy bewind het Edo (hedendaagse Tokio) die setel van die regering en die belangrikste stad in Japan geword. Ieyasu het die daimyo -krygshere van Japan beveel om arbeid en materiaal te verskaf om sy nuwe kasteel te bou en die stad uit te brei.
1605 —Hidetada word tweede Shogun
Japan se tweede shogun was Ieyasu se derde seun, Hidetada, 'n militêre generaal wat geveg het tydens die beleëring van die Osaka -kasteel en skermutselings wat gelei het tot die Slag van Sekigahara. Hidetada is amptelik aangestel as shogun in 1605, wat die opvolging van die shogunal in die Tokugawa -familie waarborg in 'n tyd toe die keiser van Japan nie die dinastiese aansprake ten volle erken het nie. Ondanks die bevordering van Hidetada, het Ieyasu tot 1616 onder die titel Ogoshosama (sy afgetrede majesteit) regeer. Na die dood van sy vader het Hidetada die mag oorgeneem en deur die huwelik van sy dogter met die keiser te reël, die mag van die Tokugawa Shogunate verder versterk.
1606 — Antichristelike dekrete afgekondig
1610 — Sendelinge uit Japan verdryf
Ieyasu was bang vir die verspreiding van die Christendom en het alle Portugese en Spaanse sendelinge, waaronder Joao Rodrigues, verdryf.
1611 —Hollandse oprigfabriek in Hirado
Die Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie, wat in 1602 gestig is, het in 1611 twee handelskepe na Japan gestuur. Nadat hulle 'n lisensie van die Shogunate gekry het, het hulle die eerste Nederlandse handelshuis in Hirado opgerig.
1614 —Ieyasu verbied Christelike aktiwiteit
Om politieke stabiliteit te handhaaf, het Ieyasu die Christelike uitwysingsbevel uitgereik wat alle Christelike aktiwiteite onder Japannese verbied. Die shogun het ook die buitelandse handel tot Hirado en Nagasaki beperk.
1614 — Belegging van die Osaka -kasteel
Nadat gerugte versprei het dat Hideyoshi se erfgenaam, Hideyori, van plan was om teen Ieyasu in opstand te kom, het 'n botsing op hande gekom. Ieyasu het volgehou dat die Shogunate beledig is deur 'n opskrif op 'n klok by die tempel wat deur Hideyori gebou is. Met die dreigende oorlog het Hideyori 'n beroep op die daimyos gedoen om hulp toe niemand reageer nie, maar hy maak sy deure oop vir duisende ronin. Ieyasu se troepe kon aanvanklik nie die buitenste verdediging van die Osaka -kasteel, die sterkste vesting van Japan, binnedring nie. Nadat Tokugawa se troepe hul kanonne naby die kwartiere van Hideyori se ma afgevuur het, het sy egter haar seun oortuig om te onderhandel. Ieyasu bied 'n vreedsame oplossing wat Hideyori in staat stel om sy besit en magte te behou. Hideyori het ingestem en sy volgelinge beveel om hul wapens neer te lê. Na 'n uitstekende vertoning van die terugtrek van sy leërs, het Ieyasu verraderlik beveel dat die buitegrawe van Osaka -kasteel ingevul moet word en sodoende die verdediging van die vesting verswak.
1615 —Val van Osaka -kasteel
Nadat hulle vrede met Ieyasu verklaar het, probeer Hideyori se bevelvoerders om die grotte van Osaka -kasteel, wat deur Tokugawa se magte ingevul is, uit die weg te ruim. Hulle het voorrade gebou, ronin gewerf en geld uit die provinsies ingesamel. Maar Ieyasu het sy leërs gou weer aan die gang gesit. In Junie 1615, met Ieyasu se seun Hidetada in die hoogste bevel, stort die Tokugawa -leërs deur die poorte van die Osaka -kasteel en verbrand dit tot op die grond. Toe hul magte geslag is, het Hideyori en sy ma selfmoord gepleeg. Ieyasu het sy oorwinning voltooi deur die teregstelling van die babaseun van Hideyori te beveel en die bedreiging van die heerskappy van Toyotomi in Japan eens en vir altyd te beëindig.
1616 —Dood van Ieyasu
Na die val van Osaka -kasteel, keer Ieyasu terug na Suruga en begin 'n smous toer. Toe hy siek word, ontbied hy sy gesin en raai hulle aan om op sy dood voor te berei. Ieyesu was vasbeslote dat die Tokugawa -lyn aan bewind moet bly, en sy dinastie lyk veilig. Hidetada was al 12 jaar lank shogun en sy seun, Iemitsu, was 'n lewendige seuntjie van twaalf. As 'n ander erfgenaam nodig sou word, was daar drie ander takke van die Tokugawa -familie, die Owari Tokugawa, Kii Tokugawa en die Mito Tokugawa. Met die daimyo-oorlogsmoeë en gereed om 'n lewe van vrede te geniet, het die hegemonie van Tokugawa verseker gelyk.
1620 —William Adams sterf
Adams, die eerste Engelsman wat sy voete op Japannese grond gesit het, het siek geword en is op 16 Mei 1620 op 56 -jarige ouderdom oorlede. Hy was die gewaardeerde handelsadviseur van die Shogunate.
1623 —Tokugawa Iemitsu word derde Shogun
Ieyasu het die vereniging van Japan versterk, maar dit was sy kleinseun, Iemitsu, wat die regerende grondslag gelê het vir die Shogunate se regering van 250 jaar. Iemitsu was die oudste, wettige seun van Hidetada, die tweede shogun. Hidetada wou hê dat sy tweede seun shogun word, maar danksy die ingryping van 'n nat verpleegster het Ieyasu Iemitsu as die erfgenaam aangewys (na Hidetada se dood het Iemitsu sy jonger broer gedwing om selfmoord te pleeg).
1633 — Shogunate Forbids Overseas Travel
In 1633 het Iemitsu toegeslaan op buitelandse reise. Buitelandse skepe is slegs toegelaat om die hawe van Nagasaki binne te gaan, en Japannese skepe moes gesertifiseer word om na die buiteland te reis. Twee jaar later is die sertifisering ingetrek, en al die skepe van Japan is verbied om die land te verlaat. Japannese seelui kon nie meer op buitelandse skepe werk nie, diegene wat ongehoorsaam was, is tereggestel.
1635 —Daimyo Lords benodig om alternatiewe jare in Edo te woon
Shogun Iemitsu het Sankin Kotai of Alternate Attendance ingestel, wat die daimyo -here van Japan gedwing het om 'n deel van elke tweede jaar in Edo te woon. As hulle nie in Edo was nie, moes die daimyo hul vrouens en familie as gyselaars agterlaat. Gevolglik het die daimyo aansienlike bedrae geld bestee aan die behoud van uitgebreide koshuise in Edo, waar hulle gesinne en honderde samoerai -bewaarders gehuisves het. Die optogte van hul domeine na Edo was grootse sake van pomp en omstandigheid met honderde of selfs duisende wagte, hulpverleners, adviseurs en bediendes. Die beleid het effektief die mag van die daimyo ingekort, hul skatkamers uitgeput en min geld vir leërs nagelaat.
1637 — Shimabara -opstand
Boere op die Shimabara -skiereiland naby Nagasaki, wat naby hongersnood belas is, het in opstand gekom teen die plaaslike daimyo en in die verlate Hara -kasteel ingestorm. Die opstand het gou verander in 'n Christelike opstand. Meer as 40 000 rebelle versper hulleself saam met hul vrouens en kinders, en hou meer as vier maande lank opgang van regeringsmagte. Omdat die voorraad en wapens op was, het die boere uiteindelik oorgegee om slegs deur Iemitsu se troepe geslag te word.
1639 — Shogunate verbied Portugese skepe
Na die Shimabara -rebellie het Iemitsu toenemend die kritiek as 'n bedreiging vir die stabiliteit van Japan beskou. Hy verbied Portugese skepe van die oewer van Japan en verdryf alle buitelanders. Die enigste uitsonderings is gemaak vir Nederlandse en Chinese handelaars.
1641 —Nederlands beperk tot Dejima -eiland
Omdat die Nederlanders nog nooit probeer het om die Christendom te versprei nie, het die shogun hulle vrygestel van die verbod op buitelanders. Maar hulle is beveel om van Hirado na Dejima, 'n kunsmatige eiland in die hawe van Nagasaki, te verhuis wat oorspronklik vir die Portugese beplan was. Saam met die Chinese het die Nederlanders die buitelandse handel met Japan oorheers, en het ook die belangrikste bron van inligting oor Europa geword.
1651 —Tokugawa Ietsuna word 4de Shogun
Ietsuna, die oudste seun van Iemitsu, het op die ouderdom van tien jaar shogun geword ná sy pa se dood. Ietsuna het gereeld siek geword op lede van sy pa se gevolg, en was uiteindelik niks meer as 'n boegbeeld -shogun nie. Tog was die 30-jarige regering van Ietsuna 'n oorgangstydperk wat die Tokugawa-familie se bewind van Japan versterk het.
1657 — Groot Edo Fire
Edo se baie houtgeboue en smal stegies het hom geneig tot vuur gemaak, en die stad se vele vlamme is die 'blomme van Edo' genoem. Die mees vernietigende was die Meirike -vuur van 1657. Begin in 'n klein tempel in die noordelike gedeelte van Edo, is die brand gevlam deur vonke oor grotte en kanale en tientalle daimyo -landgoed naby Edo -kasteel te vernietig. Namate die wind waai, versprei die vlamme elders na die handelaarskwartier langs die Sumida -rivier, terwyl 'n kookvuur uit 'n samurai -woning die inferno gevoed het. Voordat die brand bestry is, het die grootste deel van die Edo -kasteel gebrand en 100 000 siele het omgekom.
1680 —Tokugawa Tsunayoshi word 5de Shogun
Tsunayoshi, die vierde seun van Tokugawa Iemitsu, was aanvanklik nie in die ry nie. Tsunayoshi was egter bekwaam as daimyo van Tatebayashi, en Ietsuna het op sy sterfbed Tsunayoshi aangeneem sodat hy wettiglik shogun kon word. Kenmerkend van weelderige uitgawes en stygende pryse, val Tsunayoshi se regering saam met die Genroku Era, die kulturele herlewing van Edo. Tsunayoshi het van sy hof 'n sentrum gemaak vir Chinese en Boeddhistiese studies, en het verskeie bevele oor "Compassion for Living" uitgereik. Onder hulle was die doodstraf vir die doodmaak van 'n hond. Dit het Tsunayoshi baie belaglik gemaak, en hy het bekend geword as die 'honde -shogun'.
1682 — Saikaku publiseer eerste boeke
Ihara Saikaku, skrywer van die handelaar, het die verbeelding aangegryp van die Edo -samelewing wat na vore gekom het met sy groeiende en welgestelde handelaarsklas. Saikaku se geskrifte, een van die eerstes wat oor gewone mense geskryf het, was 'n beroep op gewone mense sowel as op die ledige samoerai. Ironies en oneerbiedig het Saikaku in die gewone taal van die dag geskryf. Sy eerste roman, 'N Man wat lief was vir liefde, is in 1682 gepubliseer, geïllustreer met Saikaku se eie afdrukke. 'N Slegte verhaal van 'n manlike reisiger se liefdeservaring met albei geslagte, dit verkoop meer as 1 000 eksemplare in die eerste druk. Die boek was die eerste van 'n nuwe genre bekend as ukiyo-zoshi (wat ''n verhaal van die drywende wêreld' beteken) wat beelde met die geskrewe woord kombineer.
1688 — Begin van die Japannese Edo Renaissance
Gedurende die Genroku -tydperk het 'n kulturele renaissance in Japan, sowel aristokratiese as algemene kunste, floreer. Alhoewel spoggerige rykdom verbied is, is groot hoeveelhede tyd en geld aan teaters, bordele en teehuise in Edo's plesierdistrikte bestee. Namate 'n nuwe stedelike kultuur in Edo ontwikkel het, het verskillende kunsvorme floreer, waaronder Kabuki -teater, Ukiyo e en Bunraku -poppeteater.
1690 —Englebert Kaempfer arriveer in Japan
Die Duits-gebore Englebert Kaempfer (1651 1716), wat deur die Nederlandse Oos-Indiese Kompanjie gestuur is om mediese sorg op die eiland Dejima te verleen, het twee jaar in Japan deurgebring, en baie daarvan het inligting oor die geïsoleerde koninkryk versamel. Tydens een van die twee reise na Edo ontmoet Kaempfer Shogun Tsunayoshi, en vind deur die hulp van 'n jong tolk baie besonderhede van die Japannese lewe op. Postuum gepubliseer in 1727, Kaempfer's Geskiedenis van Japan het lewendige beskrywings van die Japannese lewe gegee, en die boek het onmiddellik 'n topverkoper geword, beskikbaar in Engels, Nederlands, Frans en Russies. Dit was meer as tweehonderd jaar lank die Westerse wêreld se belangrikste verwysing na Japan.
Die tydperk tussen 1603 en 1868 in die geskiedenis van Japan toe die Japannese samelewing onder die heerskappy van die Tokugawa -shogunaat en die land se 300 Daimyo was.  SLEUTEL ONDERWERPE SLEUTEL ONDERWERPE Buke verskyn die eerste keer gedurende die Heian -periode en het Japan van 1185 tot 1868 nC oorheers. Die Edo -periode, of Tokugawa -tydperk, is die tydperk tussen 1603 en 1867 in die geskiedenis van Japan, toe die Japannese samelewing onder die bewind van die Tokugawa -shogunaat en die land se 300 Daimyo was.  Die Edo -periode is 'n omvang van die Japannese geskiedenis wat gekenmerk word deur 'n feodale stelsel wat beheer word deur die Tokugawa Shogunate, wat van 1603 tot 1868 nC geduur het. Gedurende die vroeë Edo -tydperk (1603 tot 1867) het 'n kort tydperk van sterk internasionale uitruil met die Weste plaasgevind, totdat Shogun Tokugawa Ieyasu versigtig geword het vir die groeiende invloed van die Christendom op die Japanse samelewing en sy beleid van nasionale afsondering op die nasie gestempel het.  Die Edo -periode is 'n omvang van die Japannese geskiedenis wat gekenmerk word deur 'n feodale stelsel wat beheer word deur die Tokugawa Shogunate, wat van 1603 tot 1868 nC geduur het. Na die onstuimigheid van die Sengoku-tydperk en die totstandkoming van die Tokugawa-shogunaat in 1603, verloor ou tempels soos Hieizan, Tō-ji en Tōdai-ji hul mag en word die skole van Boeddhisme deur invloed oortref deur die Nichiren-shū en Jōdo-shū . 
Tussen 1603 en 1868 was die Japannese samelewing onder die bewind van die Tokugawa -shogunaat, 'n tydperk bekend as die Edo -periode. 
In die periode Edo (江) of Tokugawa (徳) tussen 1603 en 1868 was Japan onder die bewind van die Tokugawa -shogunaat, 'n vorm van militêre bewind onder leiding van die shogun.  Die Tokugawa -shogunaat (徳 川 幕府, Tokugawa bakufu?, 1603 - 1868), of Edo bakufu, was 'n feodale militêre diktatuur van Japan wat deur Tokugawa Ieyasu gestig is en beheer word deur die shoguns van die Tokugawa -familie.  As u geïnteresseerd is in die Edo -periode (huidige Tokio) (1603-1868, vanaf 1603 toe Tokugawa Shogun Japan tot 1868 regeer het toe Tokugawa -shogunaat omvergewerp is en die hoofstad en keiserlike woning van Kyoto na Tokio en die keiser verplaas is familie het die Edo Castle -terrein oorgeneem.  Dit was die setel van die mag van die Tokugawa -shogunaat, wat Japan van 1603 tot 1868 regeer het, gedurende hierdie periode het dit een van die grootste stede ter wêreld geword en die tuiste van 'n stedelike kultuur gesentreer op die idee van 'n drywende wêreld.  Vroeë Meiji Japan 1868-1912 1. 2 Die Tokugawa Shogunate Tokugawa -familie regeer Japan van 1603 tot 1868 - ook bekend as die Edo -periode 1635 - buitelandse. 
Die Tokugawa Shogunate was die laaste feodale Japanse militêre regering wat tussen 1603 en 1868 bestaan ​​het en vernoem is na die Tokugawa -stam.  SLEUTEL ONDERWERPE SLEUTEL ONDERWERPE SLEUTEL ONDERWERPE SLEUTEL ONDERWERPE SLEUTEL ONDERWERPE SLEUTEL ONDERWERPE "alt" Hoe was die imperialistiese ervaring van Japan uniek? Die opening van Japan Die Tokugawa Shogunate het Japan tot buitelanders beperk en Japanse reise verbied. In 1603 het hy self shōgun aangestel en die Tokugawa -shogunaat in Edo (moderne Tokio) gevestig.  Die Edo -periode, of Tokugawa -tydperk, is die periode tussen 1603 en 1867 in die geskiedenis van Japan, toe die Japannese samelewing onder die bewind van die Tokugawa -shogunaat was en die land se 300 Daimyo The Sengoku -periode (戦 国 時代, Sengoku jidai) , "Age of Warring States" c. 1467 - c. 1603) is 'n tydperk in die Japannese geskiedenis wat gekenmerk word deur sosiale omwenteling, politieke intrige en byna konstante militêre konflik.  In die Japannese geskiedenis het die politieke revolusie in 1868 wat die finale ondergang van die Tokugawa-shogunaat (militêre regering) teweeggebring het-sodoende die Edo (Tokugawa) -periode (1603-1867) beëindig-en, ten minste nominaal, teruggekeer beheer van die land om die keiserlike bewind onder Mutsuhito (die keiser Meiji) te rig.  Die Tokugawa-shogunaat het die Japannese samelewing 'n streng klasstelsel opgelê, die Amerikaanse Perry-ekspedisie in 1853-54 het die afsondering van die Japannese beëindig, dit het weer bygedra tot die val van die shogunaat en die terugkeer van mag aan die keiser in 1868. verwysings na Japannese vlootaksies teen ander Asiatiese moondhede kom voor in die verslae van die Mongoolse invalle van Japan deur Kublai Khan in 1281. 
Die Tokugawa Shogunate was 'n militêre diktatuur in Japan wat byna driehonderd jaar geduur het, van 1603 tot 1868.  Die voormalige oorlog het die Kamakura Shogunate (1185-1333) tot gevolg gehad, laasgenoemde reeks konflikte het uitgeloop op die Tokugawa Shogunate, wat dan regeer Japan van 1603 tot 1868.  Die Edo -tydperk duur van 1603 tot 1868, waarin Japan grotendeels deur die Tokugawa Shogunate en die regionale daimyo regeer is. 
Hierdie kursus ondersoek die Japannese geskiedenis vanaf die stigting van die Tokugawa -shogunaat in 1603 tot hede en ondersoek die plaaslike en globale aard van moderniteit in Japan. 
Die Japanse Tokugawa-periode (of Edo), wat van 1603 tot 1867 geduur het, sou die laaste era van die tradisionele Japannese regering, kultuur en samelewing wees, voordat die Meiji-herstel van 1868 die lank heersende Tokugawa-shoguns omvergewerp het en die land in die moderne era gedryf het.  Tokugawa Ieyasu ontvang die titel Seii Taishogun in 1603, en abdikeer ten gunste van sy seun Tokugawa Hidetada in 1605 (terwyl hy self die regte beheer behou), om die erflike houvas van die gesin op die pos te beklemtoon, waardeur hy die finale shogunaat van Japan gevestig het, wat geduur het tot die Meiji -herstel in 1868. 
Die periode dui op die bestuur van die Edo of Tokugawa Shogunate, wat ook amptelik in 1603 gestig is deur die eerste Edo shogun Tokugawa Ieyasu Die eerste twee boeke wat in Japan verskyn het, verskyn gedurende hierdie tydperk, die Kojiki en Nihon Shoki, Henshall, 24. wat kronieke bevat van legendariese verslae van die vroeë Japan en die skeppingsmite, wat verklaar dat die keiserlike afstammelinge van die gode is.Henshall, 56.  Die Tokugawa het ongekende mag oor alle daimyo, godsdienstige ordes, die hof en selfs die keiser self. (Dolan, Japan) In 1603 word Ieaysu deur die keiser shogun gemaak en sy nuwe regering in Edo gevestig. (Z., Shogunate) Die Tokugawa het die paleise van die keiserlike gesin egter herbou en nuwe lande aan hulle gegee. 
Die Tokugawa -shogunaat, ook bekend as die Tokugawa bakufu (徳 川 幕府) en die Edo bakufu (江 戸 幕府), was die laaste feodale Japanse militêre regering, wat tussen 1600 en 1868 bestaan ​​het.  Gedurende hierdie lang tyd is die Japannese samelewing regeer deur die Tokugawa -shogunaat en die land se 300 plaaslike feodale here Tokugawa Shogunate Die Tokugawa Shogunate was 'n feodale Japanse militêre regering, wat tussen 1600 en 1868 bestaan ​​het. 
Teen die einde van die Tokugawa-shogunaat in 1868 het die Japanse vloot van die shogun reeds agt stoomoorlogskepe in westelike styl.  Die Tokugawa -shogunaat het hierdie standpunt nie amptelik gedeel nie en eers aan die begin van die Meiji -era in 1868 het die Japannese regering begin om die weermag te moderniseer. 
Die Tokugawa -shogunaat regeer vanaf Edo -kasteel van 1603 tot 1868, toe dit tydens die Meiji -herstel afgeskaf is.  Voordat die stad in 1868 die hoofstad geword het, het die stad Edo (江 戸, wat "riviermonding" beteken) gedien en was dit die kragbasis vir die Tokugawa Shogunate tussen 1603 en 1868.  Honderd jaar later het die skip in die natuurlike hawe het gedurende die Edo -periode (1603 - 1868) aansienlik gegroei toe dit 'n hawe vir die Tokugawa -shogunaat -vloot geword het.  In 1603 het Tokugawa Ieyasu hierdie taak voltooi en die Tokugawa Shogunate gestig, wat tot 1868 in die naam van die keiser sou heers. 
Vir meer as 100 jaar voordat die Tokugawa Shogunate in 1603 aan die bewind gekom het in Japan, het die land wetteloosheid en chaos in die periode van Sengoku ("Strydende state") van 1467 tot 1573.  Tokugawa shogunate: Die laaste feodale Japanse militêre regering , wat bestaan ​​het tussen 1603 en 1867.  Volgens Columbia University's Asia for Educators: "The Charter Oath was 'n kort, maar baie belangrike openbare dokument wat in April 1868 uitgereik is, enkele maande nadat die Meiji -restourasie 'n einde gemaak het aan die Tokugawa -shogunaat en 'n nuwe Japannese regering geïnstalleer.  Tokugawa Ieyasu - Tokugawa Ieyasu was die stigter en eerste shogun van die Tokugawa -shogunaat van Japan, wat Japan effektief regeer het van die Slag van Sekigahara in 1600 tot die Meiji -herstel in 1868.  Die Meiji Herstel was 'n ketting van gebeurtenisse, veroorsaak deur 'n interne krisis en sterk anti-Westerse sentimente, wat die Edo-tydperk beëindig het en dus die heerskappy van die Tokugawa-shogunaat en praktiese keiserlike ru herstel het le na Japan in 1868 onder keiser Meiji.  Op hierdie dag in 1868 het die afskaffing van die Tokugawa -shogunaat (die feodale regime van Japan wat deur die Tokugawa -familie beheer word) die Meiji -herstel aangevuur.  …established the machinery for the Tokugawa shogunate, the last feudal military dictatorship of Japan, which would last until 1868. 
GEREKTEER GESELEKTEERDE BRONNE(28 source documents arranged by frequency of occurrence in the above report)