Id, Ego en Superego: Freud se 3 dele van persoonlikheid
Die strukturele model van persoonlikheid
Volgens Sigmund Freud is menslike persoonlikheid kompleks en het hy meer as een komponent. In sy bekende psigoanalitiese teorie van persoonlikheid bestaan ​​persoonlikheid uit drie elemente. Hierdie drie elemente van persoonlikheid, bekend as die id, die ego en die superego, werk saam om komplekse menslike gedrag te skep.
Elke komponent voeg nie net sy eie unieke bydrae tot persoonlikheid in nie, maar al drie elemente wissel op maniere wat 'n sterk invloed op elke individu het.
Elk van hierdie drie elemente van persoonlikheid kom op verskillende punte in die lewe voor.
Volgens Freud se teorie is sekere aspekte van jou persoonlikheid meer primal en kan jy druk om op jou mees basiese dringend op te tree. Ander dele van jou persoonlikheid werk om hierdie dringend teen te werk en te streef om jou te laat voldoen aan die eise van die werklikheid.
Kyk noukeuriger na elkeen van hierdie belangrike dele van persoonlikheid, hoe hulle individueel werk en hoe hulle interaksie het.
Die id is die enigste komponent van persoonlikheid wat vanaf geboorte teenwoordig is.
Hierdie aspek van persoonlikheid is heeltemal onbewus en sluit die instinktiewe en primitiewe gedrag in.
Volgens Freud is die id die bron van alle psigiese energie, wat dit die primêre komponent van persoonlikheid maak.
Die ID word aangedryf deur die plesierbeginsel , wat streef na onmiddellike bevrediging van alle begeertes, wil en behoeftes. As hierdie behoeftes nie onmiddellik bevredig word nie, is die gevolg 'n staatsangs of spanning.
Byvoorbeeld, 'n toename in honger of dors moet 'n onmiddellike poging om te eet of drink produseer.
Die id is baie vroeg in die lewe, want dit verseker dat die behoeftes van 'n kind voldoen word. As die baba honger of ongemaklik is, sal hy of sy huil totdat die eise van die ID tevrede is. Omdat jong babas heeltemal deur die ID geheers word, is daar geen redenasie met hulle wanneer hierdie behoeftes bevrediging vereis nie.
Stel jou voor om te probeer om 'n baba te oortuig om te wag tot middagete om sy ete te eet. In plaas daarvan vereis die ID onmiddellike tevredenheid, en omdat die ander komponente van persoonlikheid nog nie teenwoordig is nie, sal die baba huil totdat hierdie behoeftes vervul is.
Om hierdie behoeftes onmiddellik te vervul, is egter nie altyd realisties of selfs moontlik nie. As ons heeltemal deur die plesierbeginsel heers, kan ons die dinge wat ons van ander mense se hande wil hê, bevredig om ons eie begeertes te bevredig.
Hierdie soort gedrag sou beide ontwrigtend en sosiaal onaanvaarbaar wees. Volgens Freud probeer die ID die spanning wat deur die genotbeginsel geskep word, oplos deur die primêre proses, wat behels dat 'n geestelike beeld van die verlangde voorwerp gevorm word as 'n manier om die behoefte te bevredig.
Alhoewel mense uiteindelik leer om die identifikasie te beheer, bly hierdie deel van persoonlikheid dieselfde infantiele, primale mag gedurende die hele lewe. Dit is die ontwikkeling van die ego en die superego wat mense in staat stel om die basiese instinkte van die ID te beheer en op te tree op maniere wat realisties en sosiaal aanvaarbaar is.
Die ego is die komponent van persoonlikheid wat verantwoordelik is vir die hantering van die werklikheid.
Volgens Freud ontwikkel die ego uit die id en verseker dat die impulse van die id uitgedruk kan word op 'n wyse wat aanvaarbaar is in die werklike wêreld.
Die ego funksioneer in beide die bewuste , voorbewuste en onbewuste verstand.
Die ego funksioneer gebaseer op die realiteitsbeginsel , wat poog om die begeertes van die ID op realistiese en sosiaal gepaste maniere te bevredig. Die realiteitsbeginsel weeg die koste en voordele van 'n aksie voordat daar besluit word om impulse op te tree of te verlaat. In baie gevalle kan die id se impulse bevredig word deur 'n proses van vertraagde bevrediging. Die ego sal uiteindelik die gedrag toelaat, maar slegs in die toepaslike tyd en plek.
Freud het die id na 'n perd en die ego vergelyk met die perd se ruiter. Die perd bied die krag en beweging, maar die ruiter gee die rigting en leiding.
Sonder sy ruiter, kan die perd eenvoudig dwaal waarheen hy wil en doen wat hy wil. Die ruiter gee in plaas daarvan die aanwysings en instruksies van die perd om dit te lei in die rigting wat hy of sy wil gaan.
Die ego ontlaai ook spanning deur onvoltooide impulse deur die sekondêre proses , waarin die ego probeer om 'n voorwerp in die werklike wêreld te vind wat ooreenstem met die verstandelike beeld wat deur die primêre proses van die ID gevorm word.
Verbeel jou byvoorbeeld dat jy in 'n lang vergadering by die werk vas sit. Julle vind jouself toenemend honger, want die vergadering trek aan. Terwyl die id jou kan dwing om van jou stoel af te spring en na die breekkamer te gaan haal vir 'n hapje, lei die ego jou om stil te bly en wag vir die vergadering om te eindig. In plaas daarvan om te reageer op die primêre dringings van die identiteitskaart, spandeer jy die res van die vergadering om jou te verbeel dat jy 'n cheeseburger eet. Sodra die vergadering uiteindelik verby is, kan jy die voorwerp wat jy voorgestel het, soek en die eise van die ID op 'n realistiese en toepaslike manier bevredig.
Die laaste komponent van persoonlikheid om te ontwikkel is die superego .
Die superego is die aspek van persoonlikheid wat al ons geïnternaliseerde morele standaarde en ideale bevat wat ons van beide ouers en samelewing verkry - ons sin van reg en verkeerd.
Die superego bied riglyne vir die maak van oordele.
Volgens Freud begin die superego ongeveer vyf jaar oud.
Daar is twee dele van die superego:
Die ego-ideaal sluit die reëls en standaarde vir goeie gedrag in. Hierdie gedrag sluit in diegene wat deur ouer- en ander gesagsfigure goedgekeur word. Om hierdie reëls te gehoorsaam, lei tot gevoelens van trots, waarde en prestasie.
Die gewete bevat inligting oor dinge wat deur ouers en die samelewing as sleg beskou word. Hierdie gedrag word dikwels verbode en lei tot slegte gevolge, straf, of gevoelens van skuld en berou.
Die superego tree op om ons gedrag te vervolmaak en beskaam. Dit werk om alle onaanvaarbare dringings van die ID te onderdruk en sukkel om die ego op idealistiese standaarde te doen eerder as op realistiese beginsels. Die superego is teenwoordig in die bewuste, voorbewuste en onbewuste.
Die interaksie van die Id, Ego en Superego
As ons praat oor die id, die ego en die superego, is dit belangrik om te onthou dat dit nie drie heeltemal afsonderlike entiteite met duidelik omskrewe grense is nie. Hierdie aspekte van persoonlikheid is dinamies en wissel altyd in 'n persoon om 'n individu se algemene persoonlikheid en gedrag te beïnvloed.
Met soveel mededingende kragte, is dit maklik om te sien hoe konflik tussen die id, ego en superego kan ontstaan. Freud het die term ego sterkte gebruik om te verwys na die ego se vermoë om te funksioneer ten spyte van hierdie tweelingskragte. 'N Persoon met goeie ego sterkte kan hierdie druk doeltreffend bestuur, terwyl diegene met te veel of te min ego sterkte te onnodig of te ontwrig kan word.
Wat gebeur as daar 'n wanbalans is?
Volgens Freud is die sleutel tot 'n gesonde persoonlikheid 'n balans tussen die id, die ego en die superego.
As die ego in staat is om voldoende te modereer tussen die eise van die werklikheid, die id en die superego, kom 'n gesonde en goed aangepaste persoonlikheid voor. Freud het geglo dat 'n wanbalans tussen hierdie elemente tot 'n wanaanpassende persoonlikheid sou lei. 'N Individu met 'n oordrewe dominante identiteit, byvoorbeeld, kan impulsief, onbeheerbaar of selfs krimineel word. Hierdie individu tree op sy of haar mees basiese dringende aan, sonder om bekommerd te wees of die gedrag gepas, aanvaarbaar of wettig is.
'N oordrewe dominante superego, aan die ander kant, kan lei tot 'n persoonlikheid wat uiters moralisties en moontlik veroordelend is. Hierdie persoon mag baie niks aanvaar of enigiemand wat hy of sy as "sleg" of "immoreel" beskou nie.
'N Oormatige dominante ego kan ook probleme veroorsaak. 'N Persoon met hierdie tipe persoonlikheid kan so gebind wees aan die werklikheid, reëls en toepaslikheid dat hulle nie in staat is om aan enige tipe spontane of onverwagte gedrag deel te neem nie. Hierdie individu mag baie konkreet en styf lyk, nie in staat wees om verandering te aanvaar nie en 'n interne gevoel van reg van verkeerd ontbreek.
Freud se teorie bied een konseptualisering van hoe persoonlikheid gestruktureer is en hoe hierdie verskillende elemente van persoonlikheid funksioneer. In Freud se siening is 'n gesonde persoonlikheid die gevolg van 'n balans in die dinamiese interaksie van die id, ego en superego.
Terwyl die ego 'n moeilike werk het om te doen, hoef dit nie alleen op te tree nie. Angs speel ook 'n rol om die ego te help bemiddel tussen die eise van die basiese dringings, morele waardes en die werklike wêreld. As jy verskillende soorte angs ervaar, kan verdedigingsmeganismes skop om die ego te help verdedig en die angs wat jy voel, te verminder.
> Carducci, B. Die sielkunde van persoonlikheid: Standpunte, navorsing en toepassings . John Wiley & Sons; 2009.