Tirus veral word veroordeel vir sy arrogante uitbuiting van die ander nasies, omdat hulle die leidende ekonomiese mag in die tyd van Esegiël was (Stuart). Só ook Sidon wat met ‘n hawemuur aan Tirus – wat eintlik op ‘n eiland naby die kus geleë was – verbind was. Hulle word veroordeel vir hulle minagting van die verbintenisse wat hulle met Israel en Juda gehad het.
Die jaar van die profesieë teen Tirus en Sidon word aangedui as 586 v.C., die elfde jaar van koning Jojagin se ballingskap. Die presiese maand van die profesieë word egter nie gegee nie. Dit moes egter in die eerste helfte van die jaar gewees het, d.w.s voor Woensdag, die 18de Julie 586 v.C., want dít is die dag waarop Jerusalem geval het.
Hulle lot word beskryf met ‘n verdere metafoor ontleen aan die neerdaal van die dooies na die onderwêreld: “sal Ek jou ondertoe laat gaan saam met dié wat in die graf in afdaal, na die mense van ouds toe.” Die chaosmagte van die onderwêreldse waters neem van hulle besit. Daarmee word die onherroeplike lot van Tirus beseël: “Jy sal nie terugkom nie … Dit is klaar met jou.”
Dit alles kom tot ‘n stilstand weens die ingrype van die Here. Hulle het ryk geword en baie mag gekry. Hulle is bewonder oor die hele wêreld, veral deur die regeerders van die wêreld. Maar, hoogmoed kom voor die val … en hulle val was groot. Hulle oorvloedige voorspoed het ironies genoeg hulle verstommende val veroorsaak!
Esegiël wys dus uit hoe die weliswaar groot wysheid van Etbaal III, die regeerder van Tirus, sy kop te groot vir sy lyf gemaak het en hy hom soos ‘n dwaas teen God verset het. Daarom bring die Here die wrede nasies om teen hom en sy mense op te trek en hulle te vernietig. In ‘n stuk Goddelike ironie wys die Here uit: “Vir dié wat vir jou dood gaan sorg, sal jy ‘n mens wees, nie ‘n god nie.” Sy dood sal bewys dat sy gewaande goddelikheid net ‘n verbeeldingsvlug was.
Geen wonder die Here Jesus het in die saligsprekinge die volgende riglyn vir ons gegee nie: “Geseënd is dié wat treur, want hulle sal vertroos word.”(Matt. 5:4) God het die nederiges van hart lief, die sagmoediges, nie die hooghartiges, soos die oordeel oor die koning van Tirus dit illustreer nie. “Jy is ‘n mens, nie ‘n god nie.” (28:2).
Daarom mag ‘n mens jou nie aanstellerig hou en dink jy is beter as ander nie. Etbaal III moes dit tot sy skade leer. Die hooghartigheid wat van rykdom kom, is van korte duur. Sy selfverheffing oor sy rykdom het juis sy ondergang beteken.