Die fabriek Torslanda Works in Torslanda, Swede, is een van Volvo se grootste produksiefasiliteite. Foto deur Anna Mutter / Fotogloria / Universal Images Group / Getty Images
Die Amerikaanse opioïedkrisis ontvou al jare en toon geen tekens van stop nie. As ons na oplossings soek, kan ons meer doen as die farmaseutiese ondernemings reguleer. Verse navorsing gee die leidraad: ons kan 'n oorsaak van sterftes opioïede aanpak, terwyl ons 'n groener en regverdiger ekonomie skep.
'N Nuwe studie van die Universiteit van Pennsylvania wat deur Die Washington Post in Desember 2019 wys dit opioïed oordosisse gespikkel in gemeenskappe waar motorfabrieke gesluit het. Volgens Atheendar Venkataramani, die hoofskrywer van die studie en 'n professor in die universiteit se Perelman School of Medicine, kan ekonomiese onstabiliteit mense se geestelike welstand beïnvloed en die risiko van dwelmmisbruik verhoog.
“Ons bevindings bevestig die algemene intuïsie dat die afnemende ekonomiese geleentheid moontlik 'n belangrike rol gespeel het in die dryf van die opioïedkrisis,” het Venkataramani geskryf.
Die nuwe bevinding is 'n ernstige uitdaging. Ons harte kan uitgaan na die individue en gesinne wat in hierdie tragedie vasgevang is. Maar hoe kan ons 'n openbare gesondheidskrisis in moderne ekonomie hanteer? Is fabrieksonderbrekings nie die gevolg van globalisering en die versnelling van tegnologiese verandering nie? Wat kan ons doen? dit?
Denemarke, Noorweë en Swede het baie suksesvolle ekonomiese beleid wat verslawing en selfmoord verminder.
Ek het goeie nuus gevind in die ondersoek na 'n paar klein lande wat selfs meer aan die wêreld se markkrag meeding as ons: Denemarke, Noorweë en Swede. Hierdie lande het baie suksesvolle ekonomiese beleid wat verslawing en selfmoord verminder. Alhoewel dit moeilik is om te glo as die Nordics deur lang, donker winters leef, is hulle selfs die kaarte as 'die gelukkigste mense ter wêreld'. Hoe doen hulle dit?
'N Eeu gelede was hulle in so 'n ekonomiese moeilikheid dat hulle hul eie mense bloei, met Skandinawiërs wat na Kanada en die VSA gevlug het. Diegene wat oorgebly het, het besluit om te innoveer, 'n groot tyd. Hulle het probeer om die hedendaagse entrepreneurs 'kreatiewe vernietiging' te noem, en hul ekonomieë te organiseer om die mense eerste te stel. Buitestaanders wat die Skandinawiese innovasies as “laboratoriumeksperimente” beskou, kan idees vind wat ons kan gebruik.
Denemarke, Swede en Noorweë het in die 1920's en '30's gekies om 'n alternatiewe ekonomiese model uit te vind wat die welstand van die mense eerste stel, in plaas van die welstand van kapitaal; ekonome noem dit die 'Nordiese model'.
Die idee was dat as werkende gesinne van 'n land gesteun word deur versekerde gesondheidsorg, gratis onderwys, goeie bekostigbare behuising en kindersorg, gesonde omgewings, tyd vir ontspanning en werksekuriteit, dit produktiewe werkers sou wees. Die geld om vir hierdie belegging te betaal sou kom van diegene met veel meer geld as wat hulle nodig gehad het.
Die resultaat was gedeelde welvaart.
Op baie ekonomiese aanwysers het Nordiese maatskaplike demokrasieë die lande oortref wat aan 'n vryemarkkapitalistiese benadering voldoen het. Verre van die stereotipe om 'n 'nanny state' te word, het die Nordics 'n groter deelname aan die arbeidsmag gehad as die VSA en 'n hoër arbeidsproduktiwiteit; Noorweë het selfs meer aanvangsondernemings per capita as die VSA
As 'n ekonomie nie goed werk nie, verander dit!
Met hierdie eksperiment is daar baie “werk-en-gaan-werkers” vervaardig wat, met 'n hoë koers van vereniging en 'n groot steun aan tegniese opleiding, die 'gans geword het wat die goue eier neergelê het'.
Ek het 'n onderhoud met 'n Noorse uitvoerende hoof gevoer wat my vertel het hoe tevrede hy met die stelsel is: 'Ek kan daarop reken dat my werkers moet deurkom as ek belowe om sperdatums te hou, want ons is 'n span en hulle word goed behandel en weet wat hulle doen doen. ' Inc. Tydskrif verslaggewer vra 'n Noorse uitvoerende hoof wat ongeveer die helfte van sy jaarlikse inkomste aan belasting betaal wat hy daaraan dink. "Die belastingstelsel is goed - dis billik," hy het gesê. 'Wat ons doen as ons belasting betaal, is om 'n produk te koop. Die vraag is dus nie hoeveel u vir die produk betaal nie; dit is die kwaliteit van die produk. ”
Die beginsel van werksekuriteit was die basis. Gratis beroepsopleiding en hoër onderwys het die vaardighede van die arbeidsmag opgegradeer en werkers ondersteun wat na nuwe poste wou verhuis. Gesinne het iets om op te vertrou en kon hul toekoms beplan. Die gebroke drome en grimmige vooruitsigte van werkers in die Amerikaanse Rust Belt het nie in Skandinawië verskyn nie.
Teen die 1980's het die wêreld egter ook verander vir Skandinawië. Tegnologiese ontwikkeling en globalisering het versnel. Goedere elders vervaardig het goedkoper geword as wat die Skandinawiërs dit kon maak. Nordiese regerings subsidieer plaaslike nywerhede om fabrieksondergang te voorkom. Ja, hulle prioritiseer werkers voor kapitaal, soos die model belowe het, maar teen 'n toenemende koste vir die volk as geheel.
Denemarke was die eerste land wat iets anders probeer het. In die negentigerjare het 'n Nederlandse idee en meer robuust gebruik gemaak van 'n Nederlandse idee 'flexicurity' aangeneem. Die regering sou nie meer 'n fabriek subsidieer om dit oop te hou nie. Die fabriekseienaars kan hul kapitaal neem en iets anders daarmee doen. Die Denes se nuwe ooreenkoms was dat indien 'n fabriek gesluit word, direkte steun aan werkers van die regering sou kom.
Flexicurity het beteken dat opleiding vir ander werkgeleenthede, 'n hoë vlak van loononderhoud, was terwyl werkers besig was om hul nuwe werkgeleenthede op te lei, en ondersteuning vir hervestiging as hulle moes verhuis. Met ander woorde, selfs vir 50-jariges het werkverlies nie permanente werkloosheid vir die res van die werkers beteken nie. Vir baie werkers het dit 'n nuwe begin beteken.
Dit laat my dink aan president Franklin Delano Roosevelt se denke in die 1930's met sy New Deal: As 'n ekonomie nie goed werk nie, verander dit!
Nadat Denemarke flexicurity aangeneem het, het Swede en Noorweë gevolg. In 2007 het die Raad van die Europese Unie die resultate deeglik bekyk en flexicurity vir alle EU-lande aanbeveel.
Alhoewel die Green New Deal soos dit in 2019 voorgestel is, gesien word as 'n manier om die klimaatnood te hanteer, is dit voldoende holisties om 'n moontlike brug tot buigbaarheid vir die VSA te wees. Die kern van die saak is dieselfde: hoop vir diegene wat die gevaar loop agter gelaat.
Die Amerikaanse opioïedepidemie en stygende selfmoordsyfers het 'n energieke reaksie nodig.
Die VSA is baie ryker as die Nordiese lande toe hulle besluit het om hul ekonomieë te herstruktureer. Die Skandinawiërs het minder versprei weens hul visie van gedeelde oorvloed, maar hulle het besluit om groot te dink en te waag deur op hul diepste waardes op te tree.
Kan ons so gewaagd wees?
George Lakey is 'n afgetrede professor aan die Swarthmore College en 'n jarelange aktivis, sosioloog en skrywer. Sy boeke sluit Hoe ons wen: 'n Gids vir veldtog vir nie-gewelddadige direkte aksie en Viking Economics: Hoe die Skandinawiërs dit reg gekry het en hoe ons ook kan.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Wat die Amerikaanse ekonomie kan leer uit die Nordiese model