Ek is nié verkramp nie. Ek is nie ŉ sedepreker nie. Ek weet hoe om ŉ baie lekker tyd te hê. Maar nie ten koste van ŉ skare vreemdelinge nie.
En ek weet nie wie is te blameer vir die vrotspul wat by Saterdagaand se rockkonsert my medemenslikheid ŉ stewige knou gegee het nie.
Nie hard genoeg nie, want na hy sy pops op die grond laat val het, het hy sowaar die krag gehad om o so manlik ŉ hele bier af te slurp, te burp en toe deur die mense sy pad oop te storm na nog drank.
ŉ Suurruikende kaalbolyf-nommer (met verskriklike glasige oë soos daai wanneer jou goudvis al twee dae dood is en jy hom in die pens pomp net om seker te maak) druk sy oksels hier teen jou neus en spring op sy eie ritme soos ŉ stokman met stywe bene. Belaglik.