En met die woorde van ‘n egte Suid Afrikaanse koskenner oor ‘n egte Suid Afrikaanse boontjie in my kop, vind ek my vroeg Saterdagoggend in die Towerwater biblioteek. Ek het besluit om die kenner en skrywer oor die hereboontjie te raadpleeg.
Ek haal ‘Polfyntjies vir die Proe’ van die rak af en blaai na die eerste essay waar sy eerste instruksie oor die boontjie is. “Kry dus die ouderwetse soort – as jy kan. Liefs van ’n plaas êrens in die suidwestelike gedeelte van die Kaap, waar dit op riviergrond gegroei en teen die suidoostewind stand gehou het. En behandel dit asseblief nie soos gewone droë boontjies nie, want dit is ’n aristokraat en het sy voorregte, ja, selfs sy grilletjies.”
Volgens Leipoldt week ‘n mens die boontjie vir net ‘n ander halfuur en kook dit dan op met ‘n grypie sout. Waneer die boontjie gaar is, is dit gereed vir die tafel en vir eet. Op hierdie manier gaar gemaak is die boontjies op hul beste en kan die koninklike smaak die beste geniet word.
Om enigiets meer met die boontjie te doen is onnodig, en soos Leipoldt dit stel, “Ja, daar is sommige van ons wat nie tevrede is met die reine eenvoud nie. Hulle wil die lelie verguld, reukwater oor ’n reseda giet.”
So besluit ek toe maar om die “lelie te verguld” en om sousboontjies te maak. Omdat ek ‘n bykos saam met die “gammon steaks” wou maak, het ek besluit om ‘n sterker mosterd sous vir die boontjies te maak.