Ouderlinge kyk na nuwe lewensreëlings wat op hul begeertes gerig is, nie 'n ontwikkelaar nie. Rawpixel / Shutterstock.com
Een van die belangrikste vrae om ouer te word, is: "waar wil ek leef as ek ouer word?" Vir baie bababoomers is 'n belangrike doel so lank as moontlik onafhanklik te bly. Baie mense in hierdie generasie begeer om in hul huise te verouder en maak hul eie keuses so lank as moontlik.
Lewensvoorkeure is besig om te verander, en ook verhoudingspatrone, soos 'n groter aantal volwassenes in die middel- en laat-lewe wat enkellopend, kinderloos is of op 'n afstand van volwasse kinders woon. 'Senior samelewingsgemeenskappe', of SCC's, is 'n vorm van gemeenskaplike bestaan ​​wat gemeenskaplike gebiede en privaat koshuise integreer. Dit bevorder keuse en onafhanklikheid, wat veral belangrik is vir die veroudering van die baba-oplewing.
As akademiese maatskaplike werkers en gerontoloë het ons studeer talle kwessies van die latere lewe. Professioneel wou ons sien hoe hierdie gemeenskappe gesondheid en welstand bevorder.
Persoonlik is ons albei baby boomers en ondersoek ons ​​opsies vir ons pensioen jare. Ons het albei 'n ouer gehad wat in 'n langtermynversorging gewoon het. Ons versorgingservaring het ons aangespoor om na te dink waar ons wil woon, en waar ons sien dat ons verouder.
Gedeelde waardes, gedeelde lewenstyle
'N Senior man en vrou wat saam kook. Sulke aktiwiteite kom gereeld voor in senior koöperasies. Rawpixel.com/Shutterstock.com
Koshuise is 'n betreklik nuwe soort woonopstelling. Die eerste moderne samelewing gemeenskap is in Denemarke in 1972 ontwikkel. In die VSA, senior koöperasie, begin in die vroeë 2000's. Daar is nou 17 sulke gemeenskappe, en 28 is tans in vorming of in aanbou.
Samelewingsgemeenskappe bring mense bymekaar wat kies om saam te leef op grond van gedeelde waardes. Voorbeelde hiervan is die begeerte om omgewingsvolhoubaarheid of sosiale geregtigheid of 'n gedeelde spiritualiteit te bevorder. Gemeenskaplike elemente sluit in 'n gemeenskapsvisiestelling wat belangrike beginsels saam met 'n hiërargiese bestuur en besluitnemingstruktuur artikuleer.
Inwoners woon in individuele huise, maar deel 'n paar ruimtes, soos 'n gemeenskaplike gebou met 'n kombuis, biblioteek en oefenkamer. Patio's en tuine is geplaas op 'n manier om interaksie te bevorder. Gevolglik neem inwoners deel aan gemeenskaplike maaltye en ander aktiwiteite.
Hierdie nuwe reëlings verskil van die tradisionele residensiële gemeenskappe wat oor-55 is, wat deur 'n ontwikkelaar beplan en bestuur word. Hierdie plekke is dikwels groot en bied georganiseerde aktiwiteite vir diegene wat daar woon.
SCC's is egter tipies klein en word deur die inwoners self beplan, ontwikkel en bedryf. Die hele idee is om gemeenskap, sosiale betrokkenheid en aktiewe veroudering te bevorder.
Lewe in 'n gedeelde gemeenskap
Om die lewe in die gemeenskaplike gemeenskappe te ervaar, besoek ons ​​12 van hulle in ses state en onderhoude met 76 mense gedurende die somer en herfs van 2018. Die kleinste het individuele huise 10 ingesluit, terwyl die grootste uit 41-eenhede bestaan ​​het. Sommige gemeenskappe was in landelike gebiede, terwyl ander in stede was.
Op 'n paar plekke het ons die nag deurgebring en aan 'n paar aktiwiteite deelgeneem, soos gedeelde maaltye, happy hours, vespers en 'n warm bad. Die inwoners se ouderdomme het gewissel van die middel-50's tot die middel-90's. Ons boek, “Senior samesyn: 'n nuwe weg vorentoe vir aktiewe ouer volwassenes, Beskryf ons besoeke en onderhoude.
Die gemeenskappe was heeltemal verskillend. Sommige het individuele wooneenhede, terwyl ander woonhuise was. Almal het 'n gemeenskaplike huis met 'n kombuisie en ruimtes vir vergaderings en kuier, en sommige het hysbakke om diegene wat nie trappe kon bestuur nie, te akkommodeer. Baie mense het 'n gastekamer gehad waar voornemende inwoners 'n paar nagte kon bly.
Verskeie temas het na vore gekom uit ons onderhoude en gesprekke met die inwoners.
'N Groot rede waarom mense kies om na 'n gemeenskaplike behuisingsgemeenskap te verhuis, is sosiale betrokkenheid. Dit is 'n kritieke kwessie sedertdien 1 by 3 mense ouer as 45 is eensaam. Om deel te wees van 'n gemeenskap wat wedersydse ondersteuning bied, het 'n positiewe impak oor latere jare se gesondheidstatus, verband en lewensgehalte.
Die inwoners met wie ons ondervra het, het berig dat hulle die algemene aktiwiteite, soos gedeelde etes, partytjies en besprekingsgroepe, geniet, asook die geleentheid vir spontane interaksies. Versorgingsverhoudinge ontwikkel onder die inwoners, en baie beskryf die ondersteuning wat ontvang is ná groot gebeure soos 'n hospitalisasie of beduidende verlies, en ook vir kleiner take soos 'n rit na die lughawe of troeteldier sit.
Boonop was dit belangrik om hulp te verleen en het dit gevoelens nodig en nodig gehad. Diegene wat ondervra is, was egter ook duidelik dat daar 'n verskil tussen hulp aanbied en versorger wees vir ander, wat nie 'n rol was wat mense in die gedeelde gemeenskappe verwag het nie.
Ons was verbaas dat baie in hierdie gemeenskappe introverte is, aangesien verskeie inwoners hul persoonlikheidsvoorraad opgeneem het. Een van die vroue het 'n verduideliking gegee: 'Vir introverte is dit perfek, omdat jy in jou huis ingaan en daar soveel moontlik is as jy wil, maar as jy uitkom, hoef jy nie eens êrens vriende te gaan maak nie. "
Daar was baie norme rondom interaksies om die openbare-private ruimtes te bestuur. In een gemeenskap, byvoorbeeld, het jy op die voorstoep gesit dat jy beskikbaar was vir gesprek. As u egter op u agterstoep gesit het, het ander u egter nie gepla nie. Die geleentheid om noue verhoudings met ander te hê, maar ook individuele ruimte te hê, is 'n belangrike element van SCC's.
Die rock-n-roll-generasie gaan nie rustig uit nie, met baie wat hul belange wil behou, soos hierdie paartjie. Monkey Business Images / Shutterstock.com
Van ons tyd by die gedeelde gemeenskappe was dit duidelik dat die gemeenskaplike behuisingsreëlings in 'n gedeelde bestuur leef, geleenthede vir groei bied. Mense het beskryf dat hulle meer geduldig is, oop is vir nuwe leer, lewenskrag het en verskeie perspektiewe waardeer. Hierdie ervarings strook met die gerotransendensie teorie van veroudering. Hierdie teorie suggereer dat namate 'n persoon ouer word, dit moontlik is om 'te oortref' of verder as vorige begrip te beweeg en nuwe perspektiewe te kry oor fundamentele eksistensiële kwessies, die betekenis en belangrikheid van verhoudings en definisies van die self.
Hierdie tipe gemeenskap is egter nie vir almal nie. Alhoewel sommige gedeelde gemeenskapseenhede matig geprys is, is die volgende: huis met een slaapkamer vir minder as $ 100,000, baie is baie duur, met sommige meer as 'n half miljoen dollar. 'N Persoon moet ook bereid wees om te werk, aangesien die gedeelde gebiede onderhoud nodig het. En inwoners word verwag om in bestuurskomitees te dien.
Soos alle lewensreëlings, het hierdie gemeenskappe hul promotors en afbreukmakers. Maar vir diegene wat die gemeenskap waardeer en belangstel, beveel die huidige senior mede-inwoners dit aan om nie te huiwer nie - doen u navorsing en gaan besoek 'n paar dae.
Nancy P. Kropf, Dean, Perimeter College & Professor, Maatskaplike Werk, Georgia State University en Sherry Cummings, mededekaan en professor in maatskaplike werk, Universiteit van Tennessee
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Hoe ouer bababoomers lewensreëlings tref om nuwe behoeftes te pas