Amerikaners word versadig met wat die groot verskaffers bereid is om te voorsien en teen watter prys Rhodes, CC BY-NC-SA
o Mens betwis die belangrikheid van bekostigbare toegang tot hoëspoed internet vir ekonomiese groei in die 21ste eeu. Die Verenigde State het 'n konsekwente en vinnige groei in sy breëbandinfrastruktuur gesien, aangesien die internet gewild geword het in die 1990s, wat meer huishoudings en ondernemings bied met vinniger snelhede.
In plaas daarvan om die wêreld te lei, dryf die Verenigde State egter tot middelmatigheid. In vergelyking met die globale leiers betaal verbruikers in die VSA hoër pryse, gemiddeld konneksie spoed is in die middel van die pak en huishoudelike penetrasie tariewe is ver van die top af.
Hoewel geografie, demografie en aanbod deels die situasie te verduidelik, die mees voor die hand liggend skuldige is die gebrek aan mededinging in breëbandmarkte. Maar dit kan verander. Twintig state beperk tans wat plaaslike regerings kan doen in die implementering van hul eie breëbandinfrastruktuur om met die groot verskaffers te kompeteer. Nou lyk die Federale Kommunikasiekommissie op die randjie van die maak van veranderinge wat kan dit makliker vir individuele gemeenskappe te belê in hul eie breëband infrastruktuur maak.
Staat van Internet Connection se Die Unie
'N meerderheid van die VSA word gedien deur twee verskaffers: 'n kabel maatskappy en telekommunikasieverkeer maatskappy. 'N klein deel van huishoudings, ongeveer 15%, het 'n derde opsie. 'N Kwartal huishoudings het een breëbandverskaffer of minder. Aangesien ons hoë spoed oorweeg, is die prentjie meer dwaas. 'N 10 Mbps-verbinding is nie beskikbaar vir twee uit vyf huishoudings nie, en drie uit vier huishoudings het een of minder opsies by 25 Mbps. 'N 25 Mbps-verbinding, wat tipies koste meer as US $ 50 in Amerikaanse stede, kos US $ 24 in Londen, US $ 28 in Seoul en US $ 31 in Parys. In Frankryk is triple play-pakkette gewoonlik geprys teen 30 euro (omtrent US $ 35). 'N Prysoorlog in Februarie 2014 het die prys gebring tot 20 euro.
Dit is geen geheim waarom daar so min kompetisie vir toegang tot die internet in die VSA. In teenstelling met die Europese lande en 'n groot meerderheid van die OESO-lande, het die Amerikaanse beleid wat die deel van infrastruktuur met mededingende breëband verskaffers vereis verlate. In plaas daarvan, het die VSA 'n deregulering benadering wat mededingers vereis om hul eie infrastruktuur te bou ten einde die mark te betree geneem.
Rewiring woonbuurte en huise is duur. Dit costs ongeveer US $ 700-800 per huis om nuwe veselinfrastruktuur deur middel van 'n buurt en ander US $ 600-700 uit te voer om elke huishoudelike verbinding te maak. Ten einde dele van sy infrastruktuur op te gradeer om sy vesel-tot-huis diens aan te bied, het FiOS, Verizon het VS $ 23 belê
miljard Om Fiber Past 18 Million Homes in die VSA te voer.
Munisipaliteite sake in eie hande te neem
Vir gemeenskappe met swak breëband konneksie, is daar min opsies: wag vir die kabel- en telekommunikasieverskaffers om te besluit dat dit in hul belang is om hul stelsels op te gradeer, oortuig Google Fiber om maak jou gemeenskap op of bou jou eie.
Dit is nie 'n klein besluit nie. Om 'n gemeenskap met nuwe vesel te verbind, is duur en wat jy koop, is die vermoë om te kompeteer teen bestaande kabel- en telekommunikasiebedryf-instansies wat alles in hul vermoë sal doen om jou te ontmoedig om hul wins te gebruik.
Maar ten spyte van die risiko's en hoë kapitale koste, is dit net wat 'n groeiende aantal gemeenskappe in die VSA kies om te doen, insluitende plekke Rockport, Maine; Chanute, KansasEn Powell, Wyoming Die projekte aan die gang is nou in die honderde. In my eie navorsing, die mees algemene rede waarom ek hoor kom nie uit gemeenskappe sonder breëband, maar uit dié gemeenskappe swak bedien deur bestaande breëband verskaffers.
Plig breëband verskaffers het gereageer na breëbandprojekte van die gemeenskap met regsgedinge, skerp prysverlagings, openbare betrekkinge-veldtogte en lobbying op die staatsvlak om gemeenskapsgebaseerde breëbandkompetisie te inhibeer. Twintig state het sulke wetgewing vasgestel met behulp van 'n wye reeks van maatreëls: die verbod op kleinhandelverkope, die beperking van die gebruik van openbare finansies, die vereiste van referendums en die instelling van winsgewendheidsdrempels, onder andere. Alhoewel baie van die vereistes op die eerste gesig redelikerwys lyk, is hulle ontwerp om toegang tot prosedures oop te stel en om duur vertragings voor te stel.
Die vernaamste argumente teen munisipale breëbandnetwerke is dat die regering nie betrokke moet wees by breëbandinfrastruktuur nie, aangesien die mark goed werk, dat dit onregverdige mededinging teen private sektor-alternatiewe uitmaak en dat munisipale breëband-projekte geneig is om te misluk en belastingbetalers te laat sak. met hoë skuld om af te betaal. Die rasionaal vir staatsinmenging is dus om plaaslike gemeenskappe te red om duur foute te maak.
Die leerkurwe is ongetwyfeld steil vir baie van die pioniers van munisipale breëband. Burlington Telecom, 'n munisipale projek in Vermont, het finansiële probleme ondervind en is aan 'n plaaslike onderneming verkoop. Die Utopia projek In Utah, 'n konsortium van stede, onderhandel 'n verkoop van sy netwerk om die opbou van sy netwerk te voltooi en finansiële probleme op te los. Die munisipale netwerk in Provo, Utah was verkoop Google Fiber vir $ 1. Nog ' stel gemeenskappe het getoon tekens van sukses, Insluitend Chattanooga, Tennessee; Bristol, Virginia, Lafayette, Louisiana, Santa Monica, Kalifornië, Cedar Falls, Iowa, en Wilson, Noord-Carolina.
Die algemene kenmerk in elk van hierdie voorbeelde is dat die openbare beleggings mededinging versterk het en besighede en huishoudings in hul streke vinniger breëband teen beter pryse gebring het. Selfs die projekte wat gesukkel het om hul skuld terug te betaal, byvoorbeeld in Monticello, Minnesota, het gestimuleerde breëbandverskaffers om 'n beter diens aan te bied teen beter pryse.
Obama Gooi Down Die Gauntlet
Die besluit om munisipaliteite toe te laat om in breëbandinfrastruktuur te belê, is uitsluitlik volgens die diskresie van die FCC, 'n onafhanklike agentskap. Maar president Obama het sy goedkeuring en steun gegee deur sterk uit te kom ten gunste van die verwydering van hierdie struikelblokke - struikelblokke in plek gestel met die aanmoediging en ondersteuning van kabel en telekommunikasie verskaffers. Obama het ook belowe hulp aan gemeenskappe deur middel van 'n nuwe projek, breëband VSA, wat "gemeenskappe sal voorsien met beproefde oplossings om probleme in breëbandinfrastruktuurbeplanning, finansiering, konstruksie en bedrywighede oor baie soorte sakemodelle aan te spreek."
Na aanleiding van sy standpunt oor die netto neutraliteit, dit is die tweede keer dat die Obama-administrasie het besluit om oorlog teen die grootste spelers in die telekommunikasiebedryf, insluitend Comcast, Time Warner, AT & T en Verizon, onder andere voer.
Die vooruitsigte vir die groot veranderinge in breëband mededingingsbeleid in Washington DC verskyn afgeleë te wees. Dit kan minder saak of gemeenskappe in staat is om sake in hul hande. Ons kan op die punt van 'n aansienlike verskuiwing in breëband beleid weg van Washington na besluitnemers in gemeenskappe regoor die land. Die spel is 'n hoë. Verwag dat die stryd om bose.
Robert Faris is die navorsingsdirekteur van die Berkman Sentrum vir internet en gemeenskap aan die Harvard Universiteit. Sy onlangse navorsing sluit Internet inhoud regulering, staat sensuur en toesig praktyke, breëband en beleid infrastruktuur, en die interaksie van nuwe media, aanlyn spraak, regering regulering van die internet en politieke prosesse. Hy is tans besig met die integrasie en vergelyking van 'n analitiese gereedskap om beter te verstaan ​​die struktuur van aanlyn-gemeenskappe en digitale media-inhoud.