Geskryf deur Robert Parker en Rebecca Lewis
Eengesinshuise op voormalige landbougrond wes van Des Moines, Iowa. Lynn Betts / USDA
Regulering van grondgebruik regdeur die VSA beklemtoon enkelgesinshuise op groot persele. Hierdie benadering het baie mense geprys uit die belangrikste Amerikaanse droom: huiseienaarskap. Dit het ook die voorstede van die voorstede bevorder - 'n patroon van lae-digtheid, motorafhanklike ontwikkeling groei oorheers op die rande van stedelike gebiede sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog.
Nou begin Amerikaners egter wel vraag die wenslikheid van 'n privaat huis. Die afgelope jaar het die stadsraad van Minneapolis en die deelstaat Oregon gestem om dit toe te laat duplexes en ander soorte multi-eenheid behuising in woonbuurte waar tans slegs enkelgesins huise toegelaat word. Demokratiese wetgewers in Virginia, wat onlangs beheer oor hul staat se wetgewer gekry het, is op soek na soortgelyke wetgewing. En 'n aantal Demokratiese presidentskandidate het ingesluit wysigings aan soneringswette in hul behuisingsbeleid.
Behuisingskoste en huurgeld styg vir al hoe meer Amerikaners terwyl die inkomste stagneer. Ontspannende soneringswette en NIMBYisme kan op baie terreine help, sowel as mikro-woonstelle en innoverende benaderings tot gemeenskaplike behuising. https://t.co/Daz9BE7waI- Andrew Yang ???? (@AndrewYang) Augustus 11, 2019
nuus het voorspel a behuisingsrevolusie. Maar gebaseer op ons navorsing, glo ons dat hoewel die houdings oor die voorstedelike lewe kan ontwikkel, die oorgang van enkelgesinsbestemming stadig en moeilik sal wees.
Sprawl se swaar koste
Verkose amptenare oorweeg die sonering van enkelgesinne omdat sommige van hul kiesers bekommerd is dat enkelgesinne huise het te veel kos, is verkwistend en mense van hul gemeenskappe kan isoleer.
Baie navorsers het getoon dat enkelgesins sonering bevorder diskriminasie en uitsluiting. Ons navorsing fokus op die omgewingsimpak daarvan. Tientalle studies het aangetoon dat die verspreiding energie-intensief is, hoofsaaklik vir vervoer; verbruik te veel grond; degradeer die lug- en waterkwaliteit; verminder spesiediversiteit; en dra by tot klimaatsverandering.
Ons het ondersoek ingestel na die invloed van Oregon se grondgebruiksbeleid residensiële digtheid en Oregon's huise bekostigbaarheid krisis. Dit is bekend dat Oregoniërs progressief en omgewingsbewus is. Hulle haat digtheid omdat dit privaatheid en ruimte waardeer. Maar hulle haat ook versprei omdat dit waardevolle landbougrond verbruik.
Kortom, dit wil voorkom asof Oregon die ideale beginpunt is vir beleidsbeperkings vir enkelgesinsbestuur. Een van die 19 doelwitte wat landwyd beplan word, wat in die vroeë 1970's aangeneem is, spreek behuising aan en vereis dat stede baie behuisingsoorte insluit. Maar eksklusiewe eengesinsbuurte oorheers vandag nog die landskap van Oregon.
In die vroeë 1970's, in die naam "die stil rewolusie in beheer van grondgebruik, ”Het sommige lande die gesag begin neem oor die sonering wat hulle aan stede en dorpe gesedeer het. In 1973 het Oregon 'stedelike groeigrense' geskep - 'n lyn van afbakening tussen stedelike en landelike grondgebruike - rondom elk van sy stede, tesame met ander maatreëls om groei te bevat en verspreiding te voorkom.
Ons navorsing toon dat hierdie benadering bygedra het tot die bevordering van stedelike groei en om doeltreffender grondgebruik te bevorder. Enkelgesinsdigtheid in stedelike groeigrense, gemeet aan enkelgesin-wooneenhede per akker, het deurgaans toegeneem sedert die ontstaan ​​van die sones. Staatwyd, enkelgesinsdigtheid het van 22 tot 1993 met 2012% gestyg.
Eugene, Oregon se stedelike groeigrens het die land net buite die stadsgrense beskerm teen die ontwikkeling, maar 'n enkelgesins-residensiële grond vorm 87% van die residensiële grond binne die grens. [Oregon Imagery Explorer] (http://imagery.oregonexplorer.info/)
Nogtans, uitgestrek bestaan ​​binne stedelike groeigrense. Ons het gevind dat grond wat uitsluitlik vir enkelgesinshuise gesoneer is, slegs 'n maksimum van agt tot tien eenhede per hektaar kan besit. En omdat die vraag na huise die aanbod oorskry, word gesinne met laer inkomste in goedkoper gebiede ver van hul werk af gestoot. Op vir groei, 'n nasionale koalisie wat beywer vir 'n digter ontwikkeling, skat dat slegs 89 wooneenhede in Oregon gebou is vir elke 100 huishoudings wat van 2000 tot 2015 gevorm is.
Kortom, behuising word duurder. In Harvard-studie in 2019 is die gevolgtrekking gekom dat die aanbod van laekoste-eenhede (onder US $ 800 per maand) in Oregon afgeneem met 44% tussen 1990 en 2017. Vandag 63% van Oregon se behuising is losstaande huise of losstaande een-gesin-eenhede.
Behuisingsampse maak kleiner wonings meer wenslik
Hierdie probleme is nie net tot Oregon beperk nie. Volgens die Harvard Joint Center for Housing betaal 47% van huishoudings vir huurders landwyd meer as 30% van hul inkomste in behuisingskoste. En nuwe residensiële konstruksie bly onder die resessie-periode van die 2008-resessie.
Tussen 2000 en 2015, die VSA 7.3 miljoen eenhede behuising onderproduseer, wat beteken dat gesinne regoor die land sukkel om bekostigbare en beskikbare huise te vind. Hierdie tekort strek oor 22 state en die distrik Columbia.
Openbare amptenare erken dat slegs enkelgesinshuise dit ook toelaat skep aandeleprobleme. Behuising van enkelgesinne het na die Tweede Wêreldoorlog gesegregeerde woonbuurte geskei deur Afro-Amerikaanse gesinne, wat nie kon bekostig om enkelgesinshuise te koop nie, uit die blanke buurte van die middelklas uit te sluit.
Die meeste nuwe enkelgesinshuise in die VSA het steeds ten minste 'n motorhuis met twee motors, en die mediaanvloeroppervlakte is byna 2,400 vierkante voet. Amerikaanse sensus
Vandag neem die vraag na kleiner, verbonde huise - insluitend dupleks, triplex en vierhoek - binne loopafstand van dienste toe. Mense hou daarvan om so te leef, maar as argitek en stedelike ontwerper Daniel Parolek Hy het getoon dat regulatoriese hindernisse bouers verhinder om meer van hierdie soort behuising te vervaardig, wat hy die 'vermiste middel. ”Soos Parolek aantoon, is baie van die verskillende soorte behuising wat algemeen voorkom in ouer woonbuurte, soos dupleks en triplex, onwettig onder die meeste huidige soneringskodes.
'N Beskeie, maar belangrike begin
Al hierdie faktore help dryf Minneapolis en Oregon om weg te beweeg van enkelgesins-sonering en meer soorte huise toe te laat. Maar vir al die aandag wat hierdie aksies ontvang het, voorspel ons dat dit beskeie impak sal hê.
Huismarkte is ingewikkeld en word deur veel meer as sonering beïnvloed. 'N Sleutelvraag is of die koste sal daal as beleidmakers die aanlê van verskillende "ontbrekende middel" -woningtipes aanmoedig.
Maar dit beteken nie dat die verandering van soneringsbeleide verkeerd is nie. Die bevordering van konstruksie van breër omvang van behuising skep lewendiger woonbuurte, verminder die omskakeling van plaas- en bosgrond vir voorstedelike ontwikkeling, verminder infrastruktuurkoste en bied meer billike behuisingsgeleenthede vir almal.
Robert Parker, mede-direkteur, Instituut vir beleidsnavorsing en betrokkenheid, Universiteit van Oregon en Rebecca Lewis, medeprofessor in beplanning, openbare beleid en bestuur, Universiteit van Oregon
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Amerika se liefdesverhouding met die enkelgesin is besig om af te koel
Die stedelike woud van die toekoms: Hoe ons stede kan verander ...
Waarom ons oorlog met die omgewing sal lei tot meer ...
Hoe die natuur reageer soos die Coronavirus die mens onderhou ...
Wat die Coronavirus-lockdown kan beteken vir stedelike ...