Middeleeuse filmresensie: Arn: The Knight Templar - Films en TV - 2022
Middeleeuse filmresensie: Arn: The Knight Templar
"Die Maagdmoeder het ons nooit verlaat nie" ~ Arn Magnusson
Die jaar is 1187 in die Heilige Land. Ons ontmoet Arn Magnusson, 'n Tempelier, wat een eensame aand in die woestyn met Saladin kennis maak. Die twee vind mekaar eerbare mans en kom ooreen om nie die hand teen mekaar op te steek nie. 'N Kwasi-vriendskap ontwikkel wat gedurende die hele film duur en die grondslag lê vir hierdie verhaal.
Wat volg, is die verhaal van hoe Arn (vaardig gespeel deur Joakim Nätterqvist, "Met elke hartklop / Kyss mig"En"Geheime sake") Beland in die Heilige Land, sy opvoeding in 'n klooster, en sy hartseer en aangrypende liefdesverhaal vir 'n vrou in Swede.
Arn: The Knight Templar beweeg behendig heen en weer tussen Arn en sy minnaar, Cecilia (gespeel deur Sofia Helin, "Die brug"), En die aaklige omstandighede (as gevolg van Cecilia se wraaksugtige suster) wat hulle dwing om apart te wees. Dit is 'n smaakvolle liefdesverhaal wat die koringbalfaktor nie swaar kry nie. U vind u wortel vir die paar wat deur die jare redelik verskriklik behandel word. Hierdie film is stil en onopsigtelik in sy vertelling. Dit het aksie, maar dit is nie boonop nie en flitsend; dit maak sy punt sonder oormaat. Die toneelspel is solied. Dit voel soos 'n verhaal oor die moeilike lewens van twee mense, en minder as 'n tipiese ingemaakte liefdesverhaal. U vind u verbonde en belê in wat met Arn en Cecilia gebeur deur die loop van die film, en ek kan nie dieselfde sê vir die meeste romanses wat ek gekyk het nie.
Ek het die toneelspel baie geniet en die film het 'n paar ondersteunende karakters gehad soos die bose Abbess, moeder Rikissa van die vyand Sverker-familie wat kundig deur Bibi Anderson gespeel is ('Die verlore prins"). Ander groot name in hierdie funksie sluit die befaamde Sweedse akteur, Stellan Skarsgård ("Die meisie met die draak-tatoeëring", "Avengers") As vriend van die twee minnaars, Birger Brosa, en die bekende Engelse akteur Simon Callow ("Vier troues en 'n Funeral ","Shakespeare verlief") Speel Arn se monnikmentor, vader Henry. In die hoofrol van Arn doen Joakim Nätterqvist 'n uitstekende werk in die eerlike en beginselvaste Templar. Ek het myself regtig geheg aan sy verhaal en sy karakter wat hom in 'n kleiner rol gesien het. Ek het dit geniet om te sien hoe hy hierdie leiding aanneem en die film regverdig sonder veel angs of bravade.
Die gebruik van verskillende tale in hierdie film was 'n aangename verrassing. Dit was nie net 'n "vreemde film" in een taal met onderskrifte nie, dit was in Sweeds, Arabies, Engels en Frans. Ek was mal daaroor oor hierdie film. Dit was nie die standaard Middeleeuse film waar almal in 'n Britse aksent met 'n swaard rondhardloop nie, want dit is wat die meeste gehore as "middeleeus" beskou. Die gebruik van verskillende plekke (Skotland, Marokko, Swede) en tale gee dit 'n outentieke gevoel en maak die film ryk en interessant.
Dit was 'n goeie film, solied en onderskat, maar die moeite werd om te kyk. Dit skree nie vir jou nie, maar vertel dit boeiend en boeiend. Daar is gevegstonele vir diegene wat van gevegte hou (insluitend die beroemde Slag van Hattin), en 'n liefdesverhaal vir diegene wat een wil hê sonder 'n sacharine, knellende verhaal. Dit is 'n goeie mengsel van liefde en oorlog vir Middeleeuse fliekliefhebbers en 'n aangename verhaal.
Peter's Take: Ek was 'n bietjie minder beïndruk met Arn: The Knight Templar. Miskien nadat ek films gesien het soos Valhalla Rising en Swart Dood, wat 'n donkerder visie op die Middeleeue gee, het ek gevind dat hierdie film 'n bietjie meer konserwatief was en dat die karakters te eendimensioneel was. Arn Magnusson en Cecilia Algotsdotter, die twee hoofrolspelers van die film, kom voor as ordentlike, eerlike en goeie mense, miskien te veel. Selfs helde moet foute hê. 'N Gedeelte van die rede lê miskien agter die feit dat daar baie karakters in hierdie film uitgebeeld word, en dit is moeilik om baie skermtyd aan hulle te gee.
Die film is gebaseer op al drie die boeke van Jan Guillou oor Arn Magnusson, dus die film moet baie inhoud bevat, en dit kan tot verwarring lei oor wat aangaan en wanneer dit in chronologie voorkom (veral vir die eerste keer paar tonele). Alhoewel ek nooit die trilogie gelees het nie, het ek die gevoel gekry dat ons net die hooftonele uit die verhaal sien en dat daar baie weggelaat word. Dit kan 'n goeie ding gewees het, aangesien ons nie deur subplotte en onnodige tonele verlaat word nie.
Soos Sandra, het ek baie dele van hierdie film geniet, veral die meer ontspanne pas en styl. Dit was wonderlik om die gebruik van verskillende tale te sien - Sweeds, Engels, Frans, Latyn en Arabies word almal gepraat, wat 'n meer outentieke gevoel gee aan 'n film wat in verskillende dele van die Middeleeuse wêreld afspeel. Ek het dit ook verfrissend gevind dat die monnike wat as kind vir Arn sorg, ordentlike en opreg getroue mans is, 'n uitbeelding wat skaars in Middeleeuse films lyk.
Hierdie film laat 'n fiktiewe karakter, Arn, 'n belangrike rol inneem in werklike historiese gebeure, maar die verhaal doen 'n goeie taak om die geskiedenis te volg met beide gebeure in Swede en Outremer. Nauwkeurigheid word nie te alle tye nagekom nie - dit blyk byvoorbeeld dat die Swede ongeveer honderd jaar voor die gebruik van groot eenhede boogskutters kon gebruik voordat militêre innovasie op die Britse Eilande gebruik is. Maar dit gee 'n goeie geheelindruk van 'n film wat hom regtig in 'n regte, Middeleeuse wêreld afspeel.