Livingstone se groot doelwit, om die wêreld se aandag op die Islamitiese slawehandel in Afrika te vestig, was hoofsaaklik bewerkstellig deur sy bekeerling, die Amerikaanse joernalis Henry Morton Stanley.
Drie temas het sy lewe oorheers: evangelisasie, verkenning en bevryding. Hy het geskryf: “Die verlossing van mense behoort die hoof doelwit van elke Christen te wees.” Hy het derhalwe besluit dat hy alles wat hy verdien aan sending sou gee, behalwe dit wat hy nodig het om van te leef.
Na tien jaar van daaglikse sloofwerk by die katoenfabriek, het David vertrek om teologie en medisyne te gaan studeer. Gemeet aan vandag se standaarde was die mediese wetenskap van die 1830’s primitief. Chirurgiese operasies is teen ’n gevaarlike spoed gedoen weens die gebrek aan verdowingsmiddels. Chloroform en eter is nie in gebruik geneem tot heelwat
Dit was nie in Livingstone se aard om te ontspan nie. Hy het sy taak en sy roeping baie ernstig opgeneem, en wat hy ook al aangepak het, het hy deeglik gedoen. Hy was onversetlik en getrou aan sy woord. Vriende het hom beskryf as “’n man van onverskrokke moed en nie vuur, water, of ’n klipmuur sou Livingstone in die uitvoering van enige plig stuit nie.”
Dit het hom drie maande geneem om Kaapstad per seilskip te bereik, en ’n verdere vier maande met ’n ossewa voordat hy eers by Robert Moffat se sendingstasie in Kuruman uitgekom het. Daar het hy sy werk vir die Here in Afrika begin.
Toe hy op 17 Maart 1841 in Suid-Afrika aan wal gestap het, het David Livingstone na ’n kontinent met vele probleme gekom. Die riviere was vol stroomversnellings en sandbanke. Die dodelike siekte, malaria, het wydverspreid voorgekom en het reistogte belemmer. Ekspedisies van 300 tot 400 man is in geheel deur malaria uitgewis. Die Afrika-terrein was moeilik begaanbaar; vloede, tropiese woude en moerasse het vervoer bemoeilik.
Sy planne om ’n Bybelkollege vir Afrikane te stig, is verydel. Die soewereiniteit van God is egter hierdeur openbaar. As Livingstone se wens bewaarheid was, sou hy moontlik die res van sy lewe daaraan gewy het om in ’n Bybelkollege klas te gee, eerder as om deur Afrika te reis en slawehandel die nekslag toe te dien. Hy het sy drie groot daaglikse uitdagings beskryf as: “hitte, moeilike omstandighede en die harde harte van mense.”
“Ek hoop om toegelaat te word om te werk, vir so lank as wat ek leef, waar ander nog nie gewerk het nie en om die saad van die Evangelie te plant waar ander nog nie gesaai het nie...Ek is ’n sendeling, in murg en been. God het ’n enigste Seun gehad en hy was ’n sendeling en ’n geneesheer. ’n Powere, powere namaaksel is ek van Hom. Ek hoop om in Sy diens te leef, en ook daarin te sterf.”
Gedurende sy eerste sendingtog saam met sy vrou en kinders, is hulle vierde kind, Elizabeth gebore. Binne ’n paar weke het sy gesterf en was die res van die gesin siek. Hy het baie kritiek ontvang vir sy ‘onverantwoordelikheid’ om sy vrou en kinders op ’n sendingtog in die wildernis saam te neem. Later is hy weer gekritiseer omdat hy sy gesin na Brittanje teruggestuur het terwyl hy baanbrekerswerk in Afrika doen. Sy vrou is aan malaria oorlede toe sy haar by hom aangesluit het vir sy tweede groot sending-ekspedisie in die Zambesie-vallei.
“Ek sal ’n pad na die binneland van Afrika baan, of omkom,” het hy verklaar. “Mag Hy ons seën en ons ’n seën vir ander maak, selfs tot die dood toe...Dit sal tot ons sendelinge se skande wees as slawehandelaars ons baasraak...As Christen-sendelinge en Christen-handelaars dwarsdeur die jaar in die binneland van die vasteland kan aanbly, sal slawehandelaars binne tien jaar uit die mark verdryf wees.”
Deur reënstorms, konstante ongemak, roes, muf en verrotting heen, geheel en al uitgeput en siek as gevolg van koors, het Livingstone deurgedruk. Vyandige stamme het buitensporige betaling van hom geëis vir die reg om oor hulle grondgebied te reis.
Na twee jaar van baanbrekerswerk in die binneland van Afrika het Livingstone Luanda bereik. Die skip, ‘Forerunner’ was gereed om hom na Engeland te neem. Livingstone het egter verkies om oor land terug te keer, sodat hy sy gidse en pakdraers terug na hulle statte toe kon neem.
Livingstone het dikwels onnodig uiters swaar gekry terwyl hy te voet ’n pad deur digte oerwoude gekap het. ’n Tekort aan geld het hom verhoed om die ‘luukse’ van ’n kano te kon bekostig! “Hierdie ontberings...is nie opofferings nie. Ek dink daardie woord behoort nooit genoem te word met ver-wysing na enige iets wat ons vir Hom kan doen nie. Hy wat, hoewel Hy ryk was, ter wille van ons arm geword het.”
Livingstone het gereeld die weersinwekkende gevolge van die slawehandel gesien: verbrande statte, lyke wat rivier-af dryf, en lang toue geboeide slawe wat deur die bosse aangejaag word. Die blote teenwoordigheid van Livingstone het die slawehandelaars dikwels die bosse in laat skarrel. Honderde slawe is deur Livingstone en sy medewerkers vrygelaat.
Dr. Livingstone het daarin geglo dat die Groot Opdrag alomvattend uitgevoer moes word – dat liggaam, siel en gees bediening moes ontvang. Livingstone het altyd, tesame met sy Bybel, snykundige toerusting en ’n medisynetas, ook ’n mikroskoop en sekstant byderhand gehad. Sy boeke is propvol fassinerende wetenskaplike, mediese, botaniese, antropologiese en geografiese waarnemings en detail. Livingstone was die eerste om die groot Zambezirivier en vele ander dele van die uitgestrekte binneland van Afrika te karteer.
Die 200ste herdenking van die geboorte van dr. David Livingstone is ’n unieke geleentheid om die Heerskappy van Christus op alle areas van die lewe toe te pas – ’n groter sendingvisie en Evangelistiese ywer te inspireer. Dr. Peter Hammond is beskikbaar om ‘Life and Legacy of David Livingstone’-aanbiedings by skole, kolleges en gemeentes te doen.