CEBIT-Aus: Die moed is nie beloon nie
Die CEBIT is geskiedenis.As u my vandag vra wanneer die begin van die einde van CeBIT begin het, dan was dit ‘n baie spesifieke oomblik in die vroeë 2000’s. Dit was die oomblik toe die CEBIT die Playstation- en Xbox-spelkonsoles van die program verbied. Dit was daardie tydsvenster toe hulle die elektronika in die rigting van die IFA in Berlyn en selfone in die rigting van die Mobile World Congress in Barcelona sonder enige stryd laat beweeg het – en die CeBIT het skielik onklaar geraak.
Die CEBIT was gaaf
Die feit dat die CEBIT eens cool was, is vandag moeilik om te oordra. Maar as jong tegnologiejoernalis was die monsterbeurs CEBIT vir my ‘n openbaring in die laat 1990’s en vroeë 2000’s – met die oulikste gadgets, die belangrikste nuwighede en die warmste standpartytjies.
Maar ‘n mens was, dronk van sukses, op ‘n sekere punt waarskynlik nie meer begeerte nie. Ons is ‘n B2B-beurs, word al jare gesê. As die ander vir vermaak sorg, doen ons sake, is dit gesê.
B2B het H2H geword – net nie by CeBIT nie
Die feit dat B2B al lankal plek gemaak het van mens tot mens, dat die tegnologie binne die samelewing beland het met slimfone en die alomteenwoordige internet, en dat ‘n beurs ‘n emosionele gebeurtenis moet wees in tye van internet en digitalisering, het hulle ongelukkig al te laat in Hanover erken , En ook dat Hannover nie Berlyn, Barcelona of Austin is nie.
Alhoewel ek die afgelope jaar baie nou en namens die CEBIT saamgewerk het, is dit my persoonlike ontleding van wat verkeerd geloop het in die 2000’s en uiteindelik gelei het tot die beëindiging van my gunsteling beurs van baie jare.
In Hannover het hulle natuurlik ook gou besef dat iets verkeerd loop en dat daar dringend ‘n behoefte is om iets te verander. Met baie maatreëls het u probeer om u eie betekenisverlies teen te werk.
CeBIT Globale konferensies – verkoop onder waarde
Aan die mees ambisieuse poging kon ek vir ‘n paar jaar persoonlik deelneem – die CEBIT Global Conferences, ‘n konferensieprogram wat ongeëvenaard was. Die twee konferensieorganiseerders, Nicole Nehaus-Laug en Thomas Mosch, het herhaaldelik daarin geslaag om die beste en mees inspirerende sprekers in die IT-bedryf na Hannover te lok. En as ‘n mengelmoes van verslaggewer en fanboy, kon ek hande uitskud met groot name soos Steve Wozniak, Jimmy Wales en Nolan Bushnell en onderhoude voer – skree!
Ongelukkig was die rye stoele dikwels te leeg, selfs onder die interessantste sprekers. Daar was slegs vertrekke met absolute hoogtepunte soos Steve Wozniak of die live skakel na Edward Snowden met Glenn Greenwald op Hanover. Ek het altyd die gevoel gehad dat die wonderlike konferensie bloot onder waarde verkoop is.
Oor die Aus word lank gespekuleer
Die feit dat die beurs slegter en erger word, was duidelik sigbaar vir almal wat die kermis al jare vergesel het. Waar daar in die verlede nie ‘n enkele vierkante meter vloeroppervlakte was nie, het hele sale in Maart stilgestaan, sodat Salesforce die Fantastic Four en ander orkeste in ‘n saal kon verhoog. Natuurlik weet CeBIT dit ook – en het opgetree soos niemand anders sou verwag het nie.
Wat die kermis, wat aan die buitekant aangebied is deur die bedrywige perswoordvoerder Hartwig von Sass en die direkteur van bemarking, Daniela Stack, verlede jaar op die been gebring het, is deur baie industrieë geïnterpreteer as selfmoord uit vrees vir die dood. Dit was net dapper vir my. Vet, soos hulle in Duits sê.
Vra net alles, verhoog die Duitse SWSX in die provinsie Nedersakse, maak die CEBIT die CEBIT met Reuzenrad en konsertprogram, die “SchneeBIT” in Junie – die gedagte het iets gehad. Die kermis waarop Disruptie gepreek is, het homself ontwrig Respek, liewe kollegas, wat ‘n prestasie!
Die nuwe CEBIT het ons die moed en die begeerte na meer gegee
Waarvoor ek verlede Junie betaal het en wat die CEBIT in opdrag gekry het, was wat my regtig meer wou laat doen. Ja, die sale was redelik leeg. Maar ek het nog nooit soveel luisteraars gesien in die konferensieprogram wat uiteindelik in die sale na die mense rondgedwaal het nie. My kollegas op die kermis het ‘n opregte gees van optimisme gevoel, die gedagte ‘ons kan dit doen’.
En selfs toe ek op die aand van die laaste dag van die kermis afskeid neem van my kollegas, voel ek hierdie gees van optimisme en die sekerheid van alle skeppers dat hulle iets groots geskep het, wat die potensiaal het om weer groot te word. “Sien julle volgende jaar,” sê die kollegas in afskeid. Op die afsluitende perskonferensie is ook aangekondig dat die beurs natuurlik weer volgende jaar sal plaasvind.
CEBIT word nie deur finansiële mislukking gekonfronteer nie
Maar nou is alles anders. Hierdie ongelooflike waagmoed, entoesiasme en toewyding aan alle vakkundiges was nie beloon nie. ‘N Beurs is ‘n sakeonderneming, en selfs die eens trotse CEBIT word nie met finansiële mislukking gekonfronteer nie. Die elegante en sexy uitstallers, wat die kermis nou met hul nuwe konsep sou nodig gehad het, het uiteraard in Barcelona, ​​Berlyn, Las Vegas en Austin gebly en natuurlik (nog nie) in Hannover bespreek. En die ander wat agtergebly het ná die B2B-slagting in die 2000’s, was stomgeslaan met die nuwe konsep en kla – tereg – in die openbaar oor te min handelsbesoekers.
‘N Slegte mengsel vir ‘n kermis wat homself net weer wou uitvind. Sleg vir die bestelboeke en die vierkante meterverkoping. Ongelukkig is dit eenvoudig nie meer die moeite werd om die CEBIT ook in 2019 aan te bied nie. Hoe hartseer. Vreeslik hartseer. Maar dit is ook die ontwrigting wat al jare in Hanover gepreek is.
Hoe: foto's in ongewone formate