Maar die rykdom wat ‘n mens het, is nie noodwendig en altyd ‘n bron van vreugde vir die besitter nie. Jy kry skatryk mense, wat tog nie gelukkig is en tog nie geniet van hulle skatte nie. Hulle besit dit … en tog besit hulle dit nie.
In vraag 1 het ons troosboekie, die Heidelbergse Kategismus, ons op ons enigste troos gewys: ons Here Jesus Christus: Hy verlos ons van die hartseer van die sonde, Hy red ons van die smart van God se oordeel, Hy gee ons deel aan daardie troos deur sy Heilige Gees.
Dit gaan om die woordjie weet: Hoeveel dinge moet jy weet ….? Dit gaan om ‘n weet, ‘n kennis wat jy nie kan mis nie. Want as jy dit nie het nie, kan jy nie salig, kan jy nie salig lewe en sterwe nie. Op daardie lewens-noodsaaklike en sterwens-noodsaaklike kennis gaan die Kategismus in.
Dit het die Kategismus eintlik alreeds in antwoord een gesê: Christus is die bron. Immers, Hy verseker my op grond van sy heilswerk deur sy Heilige Gees van die ewige lewe. Hy Self troos ons, Hy is die inhoud van die troos en Hy is ook die uitdeleer van die troos deur sy Gees en Woord.
In die Woord is hierdie Leraar van ons aan die Woord. Dáár openbaar Hy die kennis aan ons. Ten volle. Daar vind u alles wat u moet weet.
Die deel oor die verlossing slaan sy vlerke uit oor die dele oor die ellende en die dankbaarheid. Dit wil sê: Omdat ons verlos is, kry ons ‘n insig in ons sonde en doemwaardigheid. En ook: Omdat ons verlos is, kom daar vrugte van dankbaarheid in ons lewe.
Op skool en universiteit kry jy leerplanne wat jy moet voltooi. As jy klaar is met die een, gaan jy na die volgende. As jy klaar is met graad 10 gaan jy na graad 11. Die kennis wat jy in graad 10 opgedoen het, is dan agter die rug en afgehandel. Daardie kennis is nou in jou kop en jy het dit onder die knie. Nou kom jy by die kennis van graad 11, die volgende klas.
Dit gaan nie net daaroor dat jy moet weet dat jy sonde het nie. Jy moet weet hoe groot jou sonde en ellende is.
As ons nie waarlik onder die indruk van ons ellende is nie, sal ons ook nooit die behoefte aan ‘n verlosser hê nie. Ursinus sê: As ‘n mens weet dat jy siek is, het jy behoefte aan medisyne. As jy nie besef dat jy krank is nie, gaan jy nie na die dokter toe nie. Mt.9:12: “Die wat gesond is, het die geneesheer nie nodig nie, maar die wat ongesteld is”.
Hy het geweet: Hy verdien dit nie om voor God te bestaan nie. Hy het geweet: Hy kan homself nie verlos nie, hy kan nie self vergewing bewerk nie. Maar hy het ook iets anders geweet: Maar by U is vergewing. Wat ek nie kan nie, dit kan U, o HERE. In die Hebreeus is daar ‘n paar woorde wat net van God gebruik word: onder andere die woord skep en dan ook die woord wat hier vir vergewe gebruik word. Hy moet dit doen en Hy sal dit doen. En op daardie noot eindig die Psalm ook: en Hy Self sal Israel verlos van al sy ongeregtighede. Hy Self – met nadruk.
Dit is mooi om die kontras in die Psalm raak te sien. Die Psalmdigter begin by sy menigvuldige ongeregtighede. En hy eindig daarmee dat daar by die HERE veel
verlossing is en dat die HERE Israel sal verlos van al sy ongeregtighede. Dit begin en eindig met die woord ongeregtighede. En teenoor die meervoud van ons
In vers 4 sê ons Psalmdigter: By die HERE is vergewing. En dan voeg hy daarby: dat –eintlik sodat, gevolglik – sodat U gevrees mag word. Dit is die vrug van skuldvergiffenis: die vrees van die HERE. En daarmee word bedoel: eerbied, liefde vir die HERE, dankbaarheid vir sy genade.