En nou sit Frans op die klein bruin hout bankie en skrop aan die staal rakkie met die pienk handskoen aan sy regterhand, om die pleisters droog te hou en die kombuis skoon te kry.
En sy vertel vir hom, baie rustig, maar baie streng, ‘ek het nie kak nie en jy het nie kak nie, ons het kak, as daar dan nou kak is.’
‘Ons lewe is skoon’, speech sy hom weer vanaand, hier drie aande na hulle aankoms, op die trappies van hulle smerige huisie wat nou ook nie meer so smerig is nie, kort voor slaaptyd, in die koel aand windjie wat ‘n bietjie verligting bring.