Palestina 1918 tot 1948 - Verloop van Geskiedenis - 2022
Palestina is die naam (waarna die Antieke Grieke eerste verwys) van 'n gebied in die Midde-Ooste tussen die Jordaanrivier en die Middellandse See. Palestina is in 1517 in die Ottomaanse Ryk opgeneem en het tot die Eerste Wêreldoorlog onder die beheer van die Turke gebly. Teen die einde van hierdie oorlog is die Turke verslaan deur die Britse magte onder leiding van generaal Allenby. In die vredesonderhandelinge wat aan die einde van die oorlog gevolg het, is dele van die Ottomaanse Ryk aan die Franse oorhandig om te beheer en dele is aan die Britte - insluitend Palestina - oorhandig. Brittanje het hierdie gebied onder 'n mandaat van die Volkebond van 1920 tot 1948 regeer. Vir die Arabiese bevolking wat daar gewoon het, was dit hul vaderland en is hulle deur die Geallieerdes belowe om hulp met die verslaan van die Turke deur die McMahon-ooreenkoms - hoewel die Britte beweer dat die ooreenkoms nie so 'n belofte gegee het nie.
Dieselfde gebied is ook in die Balfour-verklaring aan die Jode belowe (soos hulle dit uitgelê het) en na 1920 het baie Jode na die gebied getrek en met die veel meer Arabiere daar gewoon. Op hierdie tydstip is die gebied deur die Britte regeer, en dit lyk asof beide Arabiere en die Jode in een of ander vorm van harmonie saamleef in die sin dat albei die bestaan ​​van die ander verdra het. Daar was probleme in 1921, maar tussen daardie jaar en 1928/29 het die situasie gestabiliseer.
Die grootste probleem na die oorlog vir Palestina was oortuigings. Die Arabiere het tydens die oorlog by die Geallieerdes aangesluit om teen die Turke te veg en hulle het hulself oortuig dat hulle gegee sou word wat hulle geglo het hul land was sodra die oorlog verby was.
Daarmee het die Jode glo dat die Balfour-verklaring hulle dieselfde stuk grondgebied belowe het.
In Augustus 1929 het die verhouding tussen die Jode en die Arabiere in Palestina verbreek. Die fokuspunt van hierdie ontevredenheid was Jerusalem.
Die grootste oorsaak van probleme was die toenemende toestroming van Jode wat na Palestina geëmigreer het. Die aantal Jode in die streek het in tien jaar verdubbel
Die stad Jerusalem het ook 'n groot godsdienstige betekenis vir beide Arabiere en Jode gehad, en meer as 200 sterftes het in net vier dae in Augustus (23 tot 26) plaasgevind.
Die Arabiese nasionalisme is opgesweer deur die Mufti van Jerusalem, Haji Amin al-Husseini. Hy beweer dat die aantal Jode die lewensstyl van die Arabiere in Palestina bedreig het.
Die geweld wat in Augustus 1929 plaasgevind het, het die Jode nie verhinder om na Palestina te gaan nie. In 1931 het 4.075 Jode na die streek geëmigreer. In 1935 was dit 61.854. Die Mufti het beraam dat daar teen die veertigerjare meer Jode in Palestina sou wees as Arabiere en dat hul mag in die gebied op 'n eenvoudige numeriese basis geblus sou word.
In Mei 1936 het meer geweld plaasgevind en moes die Britte wet en orde met behulp van die weermag herstel. Vier-en-dertig soldate is in die proses doodgemaak. Die geweld het nie opgehou nie. In werklikheid het dit ná November 1937 erger geword.
Vir die Arabiere was daar twee vyande - die Jode en die Britse owerhede wat in Palestina gevestig was via hul Liga-mandaat.
Vir die Jode was daar ook twee vyande - die Arabiere en die Britte.
Daarom is die Britte in die middel van 'n konflik ingedruk waaroor hulle oënskynlik min beheer gehad het, aangesien die twee ander partye so deur hul eie oortuigings gedryf is. In 'n poging om die geweld te beëindig, het die Britte 'n kwota geplaas op die aantal Jode wat in een jaar Palestina kon binnekom. Hulle het gehoop om die Arabiere in die streek te verwelkom, maar ook aan te hou met die Jode deur te erken dat die Jode Palestina kon binnekom - maar in beperkte getalle. Hulle het op albei tellings misluk.
Beide die Jode en die Arabiere het aanhou om die Britte aan te val. Die Arabiere het aangeval omdat hulle glo dat die Britte ná 1918 nie hul woord kon hou nie, en omdat hulle van mening was dat die Britte nie die kwotas ooreengekom het nie, omdat hulle weinig gedoen het om die onwettige landing in Palestina deur die Jode te stop.
Die Jode het die Britse owerhede in Palestina aangeval bloot vanweë die kwota wat volgens hulle grof onbillik was. Die Britte het ook beperkings op die hoeveelheid grond wat Jode in Palestina kon koop, ingestel.
'N Ongemaklike wapenstilstand het tydens die oorlog ontstaan ​​toe vyandelikhede oënskynlik opgehou het. Hierdie skietstilstand was egter net tydelik.
Baie Jode het tydens die Tweede Wêreldoorlog vir die Geallieerdes geveg en hul militêre vaardighede ontwikkel. Nadat die oorlog in 1945 geëindig het, is hierdie vaardighede gebruik in terrorisme. Die nuwe Arbeidsregering van Brittanje het die Jode hoop gegee dat hulle meer regte in die gebied sou kry. In die nasleep van die Holocaust in Europa was baie wêreldwyd simpatiek met die nood van die Jode ten koste van die Arabiere in Palestina.
Geen groep het egter gekry waarna hulle gesoek het nie. Die Britte het Palestina steeds beheer. As gevolg hiervan het die Jode terroriste-taktieke gebruik om hul aanspraak op die gebied te druk. Groepe soos die Stern-bende en Irgun Zvai Leumi het die Britte aangeval wat op die vernietiging van die Britse militêre hoofkwartier in Palestina, die King David Hotel, uitgeloop het. Die Britte het oënskynlik nie 'n invloed op gebeure gehad nie en het 'n uitweg gehad.
In 1947 aanvaar die nuutgestigte Verenigde Nasies die idee om Palestina in 'n gebied vir die Jode (Israel) en 'n gebied vir die Arabiere (Palestina) te verdeel. Met hierdie voorstel van die Verenigde Nasies, het die Britte op 14 Mei 1948 uit die streek getrek. Israel is byna onmiddellik aangeval deur Arabiese lande wat omring het in 'n oorlog wat van Mei 1948 tot Januarie 1949 geduur het. Palestynse Arabiere het geweier om Israel te erken en dit het die beurt van die Israeliese regering self om te ly onder terroriste-aanvalle toe fedayeen (fanatieke) uit die Palestynse Arabiese gemeenskap Israel aangeval het. Sulke aanvalle het later meer georganiseerd geraak met die totstandkoming van die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PLO). Vir die Palestynse Arabiere, sal die gebied wat die Jode Israel noem, altyd Palestina wees. Vir die Jode is dit Israel. Daar was baie min jare van vrede in die streek sedert 1948.