Die Slag van Valmy - 20 September 1792 - Die versamelings
Die slag van Valmy.
Die hertog van Chartres in Valmy.
Titel: Die slag van Valmy.
Datum getoon: 20 September 1792
Afmetings: Hoogte 175 - Breedte 287
Stooring plek: National Gallery webwerf
Kontak kopiereg: © Die Nasionale Galery, Londen, Dist. RMN-Grand Palais / National Gallery Photographic Department
Prentverwysing: 09-503514 / NG2964
© Die Nasionale Galery, Londen, Dist. RMN-Grand Palais / National Gallery Photographic Department
Titel: Die hertog van Chartres in Valmy.
Afmetings: Hoogte 64 - Breedte 98
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek.Volle titel: Die hertog van Chartres (toekomstige koning Louis Philippe) en sy broer die hertog van Montpensier rapporteer die slag van Valmy aan maarskalk Rochambeau, naby die Saint-Sauve-meule (20 September 1792)
Stooring plek: Ministerie van Buitelandse Sake webwerf
Prentverwysing: 80-000988 / MV6637
Die vlug van die koning in Junie 1791 is tekenend van sy weiering van 'n grondwetlike monargie en beklemtoon sy samespanning met buitelandse moondhede. Op 27 Augustus 1791 dui die Pillnitz-verklaring, onderteken deur Oostenryk en Pruise, op die wil van die Europese monarge om op te tree vir die handhawing van die monargistiese orde in Frankryk en om die rewolusionêre besmetting in Europa hok te slaan. Die Girondins wil die beginsels van 1789 buite die grense versprei en 'n propaganda-oorlog voorstaan, terwyl die koning die enigste manier sien om die absolutisme in Frankryk te herstel.
Ten spyte van harde teenkanting - teen Robespierre in die besonder teenoor die Jacobin-klub - het die Wetgewende Vergadering op 20 April 1792 oorlog verklaar teen die "Koning van Boheme en Hongarye". Dit tel 133 000 man, skutters nie ingesluit nie. Daarbinne bestaan ​​die ou koninklike leër - die "wit esels" - en die nasionale wag wat versterk word deur die koms van vrywillige sans-culottes - die "bluets" - wat nie met die gewone leër saamgevoeg word nie. Die bevel is ongeorganiseerd deur die emigrasie van baie kaders uit die adelstand: 3 864 offisiere kon nie vervang word nie. Op 18 Augustus 1792 het 'n leër van 150,000 Pruise en Oostenrykers onder bevel van die hertog van Brunswick Frankryk binnegekom, en die aanvang van militêre operasies blyk vinnig katastrofies te wees: die vyand neem Longwy op 20 Augustus in, Verdun op 29 Augustus en maak dus die pad na Parys oop. Die troepe van Dumouriez, wat van Sedan af gekom het, en dié van Kellermann, wat van Metz afkomstig was, het op 19 September 1792 hul kragte by Sainte-Menehould, in Champagne, aangesluit en die buitelandse inval op die Valmy-plato gestuit. Onder die jong offisiere wat Kellermann vergesel, is twee vorste van koninklike bloed: Louis-Philippe d´Orléans, hertog van Chartres, en sy jonger broer die hertog van Montpensier.
Die oorwinnings van Valmy en Jemmapes, waarop Louis-Philippe trots is dat hy een van die vakmanne was, sal 'n bevoorregte plek in die Orleanistiese ideologie inneem. Louis-Philippe I het in 1830 koning geword en het kunstenaars soos Horace Vernet, Éloi Firmin Feron en Henry Scheffer die opdrag gegee om werke te vervaardig waarin hy hom voordoen onder die groot militêre figure van die jaar I. Hy is dus van plan om sy regering in die kontinuïteit van die Rewolusie en die Ryk in te skryf.
Hierdie twee werke behoort tot die oorvloedige ikonografie wat die revolusionêre epos tydens en na die Franse rewolusie ontketen het.
Die Slag van Valmy is in 1826 deur Horace Vernet (1789-1863) geskilder. Seun van Carle Vernet en kleinseun van Claude Joseph Vernet, het hy in die voetspore van hierdie twee kunstenaars in militêre skilderkuns gevolg, waarvan hy 'n spesialiteit gemaak het. Patriot, Bonapartist, toe Orleanist, rig hy die Académie de France in Rome van 1829 tot 1834. Op die voorgrond van die skildery word perde gedood, dood en gewond, waaronder links generaal de Valence, aangeraak by bobeen, ondersteun deur soldate. In die sentrum, onder die bevelvoerders van die weermagkorps, verskyn kaptein Sénarmont, Kellermann, sy perd onder hom geslag, die hertog van Chartres, 'n jong generaal van die Revolusie, en sy jonger broer die hertog van Montpensier. Op die agtergrond staan ​​die beroemde molen Saint-Sauve; jy kan vrywilligers en veterane van die koninklike leër, artillerie-tweestryde en Pruisiese linies sien. Op die agtergrond is die slagveld waarheen die troepe beweeg.
Die toneel geskilder deur Éloi Firmin Feron (1802-1876) het plaasgevind na Valmy se oorwinning, agter die Saint-Sauve-meule. In die sentrum staan ​​die hertog van Chartres, vergesel van die hertog van Montpensier, te perd, en rapporteer die stryd aan maarskalk de Rochambeau, opperbevelhebber van die leërs van die Noorde, omring deur lede van sy personeel. Op die agtergrond, opvallend teen die Champagne-vlakte, verskyn regs die Franse troepe in goeie orde en links die dorp Valmy.
Hierdie twee werke was van besondere belang in die oë van koning Louis-Philippe, vir sover dit hom as 'n patriot voorgestel het en sy sterk nakoming van die rewolusionêre ideaal geregverdig het.
Die somber begin van die oorlog het die kontrarevolusionêre, veral die emigrante van Koblenz en die vriende van die hof in Parys, met vreugde gevul. Almal het gedroom van daardie dag waarop die hertog van Brunswick homself as bevryder aan die hekke van Parys sou voorstel. Ongelukkig het die hertog, ná die inname van Longwy en Verdun, op 4 September vertraag om Thionville te belê, in plaas daarvan om na Châlons te marsjeer. Hierdie vertraging stel Dumouriez in staat om beheer te neem oor die vyf besoedeling van Argonne, 'Thermopylae' van Frankryk wat deur die Oostenryks-Pruise bedreig word. Op die Valmy-plato waar Attila se inval reeds in 411 afgebreek het, sluit hy aan by Kellermann, wat aan sy sy die hertog van Chartres het, wat 'n ruitersregiment aanvoer, en sy jonger broer die hertog van Montpensier. . Die Franse artillerie is beter as dié van die vyand, en die samesmelting van 'wit esel' en 'bluets' is suksesvol. Die kanonade het slegs 'n paar uur geduur, wat min slagoffers veroorsaak het: 300 Franse aan die Franse kant, 184 in die vyandelike kamp. Die moed en die entoesiastiese vaderlandsliefde van Kellermann se jong vrywilligers het die Oostenryks-Pruisiese troepe verras, wat nie meer die wil gehad het om die stryd te hervat nie. Valmy is dus minder 'n strategiese oorwinning as 'n morele en politieke oorwinning. Goethe, wat in die teater van operasies aanwesig was, ontdek skielik die rewolusionêre heelal: "Van hierdie plek af, van vandag af, dateer 'n nuwe era in die geskiedenis van die wêreld. "Ondanks die selfvoldaanheid van Dumouriez, wat die terugtog van die troepe van Frederik Willem II verkies, wy die oorwinning van Valmy die val van koninklikes. Die Konvensie het die republiek op 21 September 1792 uitgeroep.
Jean-Paul BERTAUD, Atlas van die Franse rewolusie, volume III, "The army and the war", Paris, Éditions de l'E.H.E.S.S., 1989. Jean-Paul BERTAUD, Die burger-soldate van die Franse rewolusie, Parys, Robert Laffont, 1979. Jean-Paul BERTAUD, Valmy: bewapende demokrasie, Parys, Julliard, coll. "Argief" nr 39, 1970. Jean-Pierre BOIS, Dumouriez, held en verban, Parys, Perrin, 2005. Bernard L. BOISANTAIS, Die slag van Valmy het nie plaasgevind nie, Parys, Éditions France-Empire, 1967 François FURET en Mona OZOUF, Kritieke woordeboek van die Franse rewolusie (inskrywing "Army"), Parys, Flammarion, coll. "Champs Flammarion", 1992. Emmanuel HUBLOT, Valmy of the Defense of the Nation by Arms, Parys, Instituut vir Vergelykende Strategie, coll. "Grondslae", 1987.Die Franse rewolusie en Europa (1789-1799), katalogus van die Grand Palais-uitstalling, Parys, 16 Maart - 26 Junie 1989, Parys, R.M.N., 1989.