Hindustani klassieke musiek - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Hindustani Klassieke musiek is 'n Noord-Indiese klassieke musiektradisie wat ontwikkel het sedert die twaalfde eeu C.E., in wat nou die noorde van Indië en Pakistan is, en ook Bangladesh, Nepal en Afghanistan. Die tradisie is gebore uit 'n kulturele sintese van verskillende musiekstrome: die vediese sangtradisie wat dateer uit ongeveer een millennia B.C.E.1, die ewe antieke Persiese tradisie van Musiqi-e assil, en ook volkstradisies wat in die streek heers. Die bepalings Noord-Indiese klassieke musiek of Shāstriya Sangeet word ook soms gebruik.
Hindustani se musikale uitvoering is gebaseer op 'n komposisie wat op 'n meter ingestel is en waaruit ekstriporiseerde variasies gegenereer word. Die vorme van Hindustani klassieke musiek is hoofsaaklik ontwerp vir vokale uitvoering, en baie instrumente is ontwerp en geëvalueer volgens hoe goed hulle die menslike stem naboots. Die belangrikste vokale vorme wat met Hindustani klassieke musiek geassosieer word, is dhrupad, Khayal, en thumri. In die twintigste eeu, namate die mag van die maharaja's en nawabs verswak het, het hul beskerming van Hindustani-musiek afgeneem. In die moderne tyd het die regering van Indië en India Pakistan gehelp om kunstenaars voor die publiek te bring en die verlies van die beskermingstelsel teë te werk. Die vooruitgang van die filmbedryf en ander openbare media het musikante in staat gestel om hul bestaan ​​te maak deur openbare optredes.
Omstreeks die twaalfde eeu het Hindustani klassieke musiek begin verskil van dit wat uiteindelik as Karnatiese klassieke musiek van die Suide geïdentifiseer sou word. Die sentrale konsep in beide hierdie stelsels is die van 'n melodiese modus of raga, gesing in 'n ritmiese siklus of Tala. Die tradisie dateer uit die antieke Samaveda, (Sama= ritueel sang), wat handel oor die norme vir die sing van Srutis of lofsange soos die Rig Veda. Hierdie beginsels is verfyn in die Natyashastra deur Bharata (tweede-derde eeu C.E.) en die Dattilam (waarskynlik derde-vierde eeu C.E.)2. Gedurende die Middeleeue is baie van die melodiese stelsels versmelt met idees uit Persiese musiek, veral deur die invloed van Sufi-komponiste soos Amir Khusro, en later in die Moghul-howe. Bekende komponiste soos Tansen floreer saam met godsdienstige groepe soos die Vaishnavites. Na die sestiende eeu het die sangstyle gediversifiseer in verskillende gharanas wat in verskillende prinshowe gepatroneer is. Omstreeks 1900 het Pandit Vishnu Narayan Bhatkhande die musikale strukture van Hindustani Klassieke musiek in 'n aantal thaats gekonsolideer. Gedurende die twintigste eeu het Hindustani klassieke musiek wêreldwyd gewild geraak deur die invloed van kunstenaars soos Ravi Shankar, Ali Akbar Khan en vele ander.
Indiese klassieke musiek het sewe basiese note (Sa Re Ga Ma Pa Dha Ni), met vyf afgewisselte halfnote, wat lei tot 'n skaal van 12 note. Anders as die 12-noot-skaal in Westerse musiek, is die basisfrekwensie van die skaal nie vas nie, en kan intertonale gapings (temperament) ook wissel; egter met die geleidelike vervanging van die sarangi deur die harmonium word toenemend 'n eweredige skaal gebruik. Die opvoering is op 'n melodiese patroon (raga of raag) ingestel, wat deels gekenmerk word deur spesifieke opgang (Arohana) en afkoms (Avarohana rye, wat miskien nie identies is nie. Ander kenmerke is King (Vadi) en Queen (Samvadi) note en 'n unieke nootfrase (Pakad). Daarbenewens het elke raga sy natuurlike register (Ambit) en glissando (Meend) reëls, sowel as funksies wat spesifiek vir verskillende style en komposisies binne die raga struktuur. Optredes word gewoonlik gekenmerk deur aansienlike improvisasie binne hierdie norme.
Hindustani se musikale uitvoering is gebaseer op 'n komposisie wat op 'n meter ingestel is en waaruit ekstriporiseerde variasies gegenereer word.3Musikale komposisies word direk van onderwyser na student oorgedra; alhoewel notasiestelsels bestaan, is dit meestal bedoel as mnemoniese toestelle. Die meeste musikante word geassosieer met 'n "Gharana," 'n musikale afstamming of groep afstam deur vakleerlingskap van 'n bepaalde komponis of musikant. Dit is tradisioneel dat kunstenaars wat 'n uitstekende vlak van prestasie bereik het, titels van respek ontvang; Daar word gewoonlik na hindoes verwys Pandit en Moslems as Ustad. Terug na die Sufi-tyd het Hindustani-musiek 'n tradisie van godsdienstige neutraliteit vergestalt; dit is algemeen vir Moslem Ustads om Hindoe te sing bhajans, en omgekeerd.
Oorsprong van Indiese musiek
Musiek is die eerste keer in Indië geformaliseer in verband met die bewaring van die Sruti tekste, hoofsaaklik die vier vedas, wat gesien word as apaurasheya (ewig, sonder outeurskap, nie deur die mens geskep nie). Nie net die woorde van die tekste was belangrik nie, maar ook die wyse waarop hulle deur die onsterflike mense uitgespreek is. Voorgevoel en gesang was dus van groot belang en is by die twee vasgelê vedangas (liggame van kennis) genoem Shiksha (uitspraak, gesang) en Chhandas (prosody); dit het tot die moderne tyd 'n belangrike deel van die brahminiese onderwysstelsel gebly. Die formele aspekte van die sang word in die Samaveda, met sekere elemente, soos die verhouding van chanting tot meditasie, uitgebrei in die Chandogya Upanishad (ongeveer agtste c. B.C.E.). Priesters wat by hierdie rituele sang betrokke was, is genoem Samans, en 'n aantal ou musiekinstrumente soos conch (Shankh), luit (Veena), fluit (Bannie), trompette en horings word geassosieer met hierdie en latere praktyke van rituele sang.
Die Samaveda (die Veda of Holy Songs) het die rituele liedere vir die sing van die verse van die Rigveda uiteengesit, veral vir die aanbiedinge van Soma, en het 'n tonale struktuur voorgestel wat bestaan ​​uit sewe note, wat in dalende volgorde benoem is, Krusht, Pratham, Dwitiya, Tritiya, Chaturth, Mandra en Atiswār. Dit verwys na die note van 'n fluit, wat die enigste instrument met 'n vaste tonfrekwensie was. Daarom word die tweede noot genoem Pratham (eerste) die noot wat gespeel word as slegs die eerste putjie gesluit is.
In die Ramayana daar is uitgebreide verwysings na musiek; Narada is 'n bekwame musikant, net soos Ravana; Saraswati saam met haar Veena is die godin van musiek. In die Mahabharata is musiek sekulêr; die Gandharvaword aangebied as geeste wat musikale meesters is, en wat veral na plesier na musiek kyk, vergesel deur die soma rasa. In die Vishnudharmottara Purana, vra die Naga-koning Ashvatara om die svaras van Saraswati.
Die belangrikste teks oor musiek in die antieke kanon is Bharata's Natya Shastra, saamgestel rondom die derde eeu C.E. Die Natya Shastra handel oor die verskillende maniere van musiek, dans en drama, en ook die emosionele reaksies (Rasa) daar word van hulle verwag om te ontlok. Die skaal word beskryf in terme van 22 mikro-toon, wat gekombineer kan word in trosse van 4, 3 of twee om 'n oktaaf ​​te vorm.
Terwyl die term raga is geartikuleer in die Natya Shastra (waar die betekenis meer letterlik is, 'kleur', soos in 'bui'), vind dit 'n duideliker uitdrukking in wat genoem word jati in die Dattilam, 'n teks wat kort na ongeveer dieselfde tyd as saamgestel is Natya Shastra. Die Dattilam is gefokus op Gandharva musiek, en bespreek skale (Swara), die definisie van 'n tonale raamwerk grama in terme van 22 mikro-tonale intervalle (Sruti4) bestaande uit een oktaaf. Daar word ook verskillende rangskikkings van die aantekeninge bespreek (Murchhana), die permutasies en kombinasies van nootreekse (Tanas), en alankara, of uitbreiding. Die Dattilam kategoriseer melodiese struktuur in agtien groepe wat genoem word Jati, dit is fundamentele melodiese strukture soortgelyk aan die raga. Die name van die jatis, soos andhri en oudichya, weerspieël streeks oorsprong.
Musiek word ook in 'n aantal tekste uit die Gupta-periode genoem; Kalidasa noem verskillende soorte Veena (Parivadini, Vipanchi), sowel as slaginstrumente (Mridang), die fluit (Vamshi) en conch (Shankha). Musiek word ook bespreek in Boeddhistiese en Jaina-tekste uit die vroegste periodes van die Christelike era.
Narada se Sangita Makarandha verhandeling, geskryf omstreeks 1100 C.E., is die vroegste teks waar reëls soortgelyk aan dié van die huidige Hindustani-klassieke musiek gevind kan word. Narada noem en klassifiseer die stelsel in sy vroeëre vorm, voor die koms van veranderinge as gevolg van die Persiese invloede. Jayadeva se Gita Govinda, vanaf die twaalfde eeu, was dit miskien die vroegste musikale komposisie wat tans in die klassieke tradisie Ashtapadi-musiek gesing is.
In die dertiende eeu het Sharngadeva die Sangita Ratnakara, wat terme soos die turushka todi (Turkish Todi), wat 'n toestroming van idees van Islamitiese musiek onthul het. Hierdie teks is die laaste wat deur sowel die Karnaat as die Hindustani-tradisie genoem word, en daar word dikwels gedink dat dit die verskil tussen die twee is.
Middeleeuse periode: Persiese invloed
Die koms van Islamitiese heerskappy onder die Sultanaat van Delhi en later die Mughal-ryk oor die noorde van Indië het 'n aansienlike kulturele uitwisseling tot gevolg gehad. Plaaslike musikante het patronaatskap ontvang in die howe van die nuwe regeerders, wat op hul beurt 'n toenemende belangstelling in plaaslike musiekvorme gemaak het. Alhoewel die eerste generasies van die Sultanaat van Delhi gewortel was in kulturele tradisies van buite Indië, het hulle geleidelik baie aspekte van die tradisionele Hindoe-kultuur vanuit hul koninkryke aangeneem. Dit het die samesmelting van Hindoe en Moslem aangespoor en nuwe vorme van musikale sintese gebring Qawwali en Khayal.
Die invloedrykste musikant uit die Sultanaatperiode van Delhi was Amir Khusrau (1253-1325), soms die vader van Hindustani klassieke musiek. Hy is 'n produktiewe komponis in Persies, Turks, Arabies en Braj Bhasha, en word gekrediteer in die sistematisering van baie aspekte van Hindustani-musiek, en ook die Ragas Zeelaf en Sarparda bekendgestel. Hy het die genre van die Qawwali, wat Persiese melodie versmelt en op 'n dhrupadagtige struktuur klop. 'N Aantal instrumente, soos die sitar en tabla, is ook in sy tyd bekendgestel.
Amir Khusrau word soms gekrediteer met die oorsprong van die Khayal vorm, maar die opname van sy komposisies blyk dit nie te ondersteun nie. Dit is moontlik dat die woord khayal 'n korrupsie van qawwali was, maar dit is waarskynliker dat dit 'n aparte etymolgie het (die Arabiese woord) khyal beteken gemoedstoestand of wispelturigheid). Die komposisies deur die hofmusikant Niyamat Khan (Sadarang) in die hof van Muhammad Shah het 'Rangiley' 'n hegter affiniteit met die moderne khyal, en stel voor dat 'Sadarang' moontlik die vader van die moderne tyd was Khayal.
Baie van die musikale vorme wat deur hierdie pioniers vernuwe is, het saamgesmelt met die Hindoe-tradisie, in die werk van komponiste soos Kabir of Nanak, wat in die populêre taal van die volk gekomponeer is (in teenstelling met Sanskrit). Dit was deel van 'n groter Bhakti-tradisie (sterk gekoppel aan die Vaishnavite-beweging) wat oor etlike eeue van invloed was; Opvallende figure sluit in Jayadeva (11de eeu), Vidyapati (1375), Chandidas (14de-15de eeu) en Meerabai (1555-1603).
Namate die Mughal Ryk in nouer kontak met Hindoes gekom het, veral onder Jalal ud-Din Akbar, het musiek en dans ook gefloreer. Die legendariese musikant Tansen word erken omdat hy 'n aantal innovasies bekendgestel het, ragas sowel as spesifieke komposisies. Volgens die legende, na sy weergawe van 'n nag raga soggens val die hele stad onder 'n stormwind en wolke versamel in die lug, en hy kon vure aansteek deur die lied te sing raga Deepak, wat veronderstel is om bestaan ​​uit note in hoë oktawe.
Raja Mansingh Tomar (1486-1516) het in die koningshuis van Gwalior ook deelgeneem aan die verskuiwing van Sanskrit na die plaaslike idioom (Hindi) as die taal vir klassieke liedere. Hy het verskillende volumes komposisies oor godsdienstige en sekulêre temas neergesit en was verantwoordelik vir die groot samestelling, die Mankutuhal (Boek van nuuskierigheid), wat die belangrikste musiekvorme destyds beskryf het. In die besonder, die musikale vorm bekend as dhrupad het aansienlike ontwikkeling in sy hof gesien en 'n sterk punt van die Gwalior gebly gharana vir baie eeue.
Na die ontbinding van die Mughal-ryk het die beskerming van musiek in kleiner, koninkryke soos Lucknow, Patiala en Banaras voortgeduur, wat gelei het tot die verskeidenheid style wat vandag bekend staan ​​as gharanas. Baie musikante gesinne, soos die Sham Chaurasia gharana, het groot toelaes grond gekry wat hulle ten minste vir 'n paar generasies selfonderhoudend gemaak het. Die Bhakti- en Sufi-tradisies het voortgegaan om te ontwikkel en met mekaar te kommunikeer gharanas en groepe.
Namate die mag van die maharaja's en nawabs in die twintigste eeu verswak het, het hul beskerming afgeneem. Die uitsetting van Wajid Ali Shah na Calcutta na 1857 het die invloed van die Lucknavi-musiektradisie op die musiek van die Renaissance-Bengaal gebring, wat die tradisie van Ragpradhan gan rondom die eeuwisseling.
In die vroeë twintigste eeu het Pandit Vishnu Digambar Paluskar na vore getree as 'n uiters talentvolle musikant en organiseerder (ondanks die feit dat hy op 12-jarige ouderdom blind was). Sy boeke oor musiek, sowel as die Gandharva Mahavidyalaya musiekskool wat hy in 1901 in Lahore geopen het, het gehelp om 'n beweging weg van die geslote te bevorder gharana stelsel.
Die hedendaagse en af ​​en toe mededinger van Paluskar, 'Chaturpandit' Vishnu Narayan Bhatkhande, erken die vele skeure wat in die struktuur van Indiese klassieke musiek verskyn het. Hy het uitgebreide navorsingsbesoeke onderneem aan 'n groot aantal gharanas, Hindustani sowel as Karnaats, komposisies versamel en vergelyk. Tussen 1909 en 1932 bring hy die monumentale uit Hindustani Sangeetha Padhathi (4 vol)5, wat 'n transkripsie vir Indiese musiek voorgestel en die vele tradisies in hierdie notasie beskryf. Dit het die vele musikale vorme van Hindustani Klassieke musiek gekonsolideer in 'n aantal thaats, 'n stelsel wat in die sewentiende eeu in die Karnatiese tradisie voorgestel is. Die ragas soos ons weet, is hulle vandag gekonsolideer in hierdie landmerkwerk.
In die moderne tyd het die regering van Indië en India Pakistan gehelp om kunstenaars voor die publiek te bring en die verlies van die beskermingstelsel teë te werk. Die eerste ster was Gauhar Jan, wie se loopbaan gebore is uit Fred Gaisberg se eerste opnames van Indiese musiek in 1902. Met die vooruitgang van films en ander openbare media, het musikante hul bestaan ​​probeer maak deur openbare optredes. Met blootstelling aan Westerse musiek het sommige van hierdie melodieë ook met klassieke vorme begin saamsmelt, veral in die stroom populêre musiek. N aantal gurukuls, soos dié van Alauddin Khan in Maihar, floreer. In meer moderne tye het korporatiewe borgskappe ook die Hindustani-musiek ondersteun.
Beginsels van Hindustani-musiek
Die ritmiese organisasie is gebaseer op ritmiese patrone genaamd tala. Die melodiese grondslae is 'melodiese modusse' wat thaats genoem word; thaats is deel van 'musikale persoonlikhede' wat ragas genoem word. Thaats kan bestaan ​​uit tot sewe grade of swara. Hindustani-musikante benoem hierdie toonhoogtes met behulp van 'n stelsel genaamd sargam, die ekwivalent van Westerse beweeglike do solfege:
sa = doen
Albei stelsels herhaal by die oktaaf. Die verskil tussen sargam en solfege is dat re, ga, ma, dha en ni kan verwys na 'pure' (shuddh) óf veranderde- "flat / soft" (komal) of "skerp" (tivra) -versies van hul onderskeie skaalgrade. Soos met beweegbare doeleindes, word die note gehoor in verhouding tot 'n arbitrêre tonikum wat wissel van uitvoering tot uitvoering, eerder as tot vaste frekwensies, soos op 'n xilofoon.
Die fyn intonasionele verskille tussen verskillende gevalle van dieselfde swara word soms śruti genoem. Die drie primêre registers van Indiese klassieke musiek is Mandra, Madhya en Tara. Aangesien die oktaafligging nie vas is nie, is dit ook moontlik om in die middelregister (soos Madra-Madhya of Madhya-Tara) herkoms te gebruik vir sekere ragas. 'N Tipiese weergawe van Hindustani raga behels twee fases:
Alap - 'n ritmiese vrye improvisasie van die reëls vir die raag, om die raga lewe te gee en die kenmerke daarvan te skets; verder verdeelbaar in alap, jod en jhala.
Bandeesh / Gat: 'n vaste komposisie in 'n spesifieke raga, uitgevoer met ritmiese begeleiding deur 'n tabla of pakhavaj. Daar is verskillende maniere om die dele van 'n komposisie te sistematiseer, hetsy:
of laat ons sê:
'N Stadige samestelling
B variasies van die komposisie
C vinnige samestelling
D variasies op die vinnige interpretasie
E vinniger te wees, meer en meer te presteer in prestasies tot einde
Die vorme van Hindustani klassieke musiek is hoofsaaklik ontwerp vir vokale uitvoering, en baie instrumente is ontwerp en geëvalueer volgens hoe goed hulle die menslike stem naboots.
Die belangrikste vokale vorme wat met Hindustani klassieke musiek geassosieer word, is dhrupad, khayal en thumri. Ander vorme is die dhamar, tarana, trivat, chaiti, kajari, tappa, tapkhayal, ashtapadi, ghazal en bhajan. Hiervan val sommige vorme binne die oorgang na volks- of semiklassieke ('ligte' klassieke) musiek, omdat hulle dikwels nie voldoen aan die streng reëls en regulasies van 'suiwer' klassieke musiek nie.
Dhrupad is die Hindoe-heilige sangstyl, wat tradisioneel deur manlike sangers uitgevoer word. Dit word uitgevoer met 'n tanpura (langhalsige luit) en 'n pakhawaj (vatvormige slaginstrument) as instrumentele begeleiding. Die lirieke wat eeue gelede in Sanskrit was, word tans in Brajbhasha gesing, 'n Middeleeuse vorm van Hindi wat in Mathura gepraat is. Die rudra veena, 'n antieke snaarinstrument, word in instrumentale musiek in die styl van Dhrupad gebruik.
Dhrupad-musiek is hoofsaaklik toegewyd aan tema en inhoud, en bevat voordragte met lof vir bepaalde gode. Dhrupad-komposisies begin met 'n betreklik lang en asikliese Alap, waar die lettergrepe van die mantra "Om Anant tam Taran Tarini Twam Hari Om Narayan, Anant Hari Om Narayan"word aangeteken. Die alap ontvou geleidelik in 'n meer ritmiese Jod- en Jhala-afdelings. Dit word gevolg deur 'n weergawe van Bandish, met die pakhawaj as begeleiding. Die groot Indiese musikant Tansen het in die Dhrupad-styl gesing. 'n Ligter vorm van Dhrupad, Dhamar genoem, word hoofsaaklik tydens die Holi-fees gesing.
Dhrupad was tot twee eeue gelede die belangrikste vorm van Noord-Indiese klassieke musiek, maar het sedertdien plek gemaak vir die ietwat minder streng khyal, 'n vryer vorm van sang. Nadat hy sy belangrikste beskermhere onder die koninklikes in die Indiese prinsstate verloor het, loop Dhrupad die risiko om in die eerste helfte van die twintigste eeu uit te sterf. Gelukkig het die pogings van 'n paar voorstanders van die Dagar-familie gelei tot die herlewing en uiteindelike popularisering daarvan in Indië en in die Weste.
Van die bekendste vokaliste wat in die Dhrupad-styl sing, is die lede van die Dagar-geslag, insluitend die ontslape senior Dagar-broers, Us. Nasir Moinuddin Dagar en ons. Nasir Aminuddin Dagar; wyle Junior Dagar-broers, Us. Nasir Zahiruddin en ons. Nasir Faiyazuddin Dagar; Ons. Wasifuddin Dagar; Ons. Fariduddin Dagar; en ons. Sayeeduddin Dagar. Ander toonaangewende eksponente sluit in Dr. Ritwik Sanyal, Pt. Uday Bhawalkar, en die Gundecha-broers, Ramakant en Umakant Gundecha, wat opleiding ontvang het van sommige van die Dagars. Die toonaangewende sangers buite die Dagar-geslag sluit die Mallik-familie in.
'N Vorm van vokale musiek, khayal is byna heeltemal geïmproviseer en baie emosioneel van aard. 'N Khyal bestaan ​​uit ongeveer 4-8 reëls lirieke wat op 'n deuntjie gestel is. Die sanger gebruik dan hierdie paar reëls as basis vir improvisasie. Alhoewel die oorsprong daarvan nie bekend is nie, het dit tydens die vyftiende-eeuse bewind van Hussain Shah Sharqi verskyn en was dit gewild onder die agttiende-eeuse bewind van Mohammed Shah. Die bekendste komponiste van die periode was Sadarang ('n pennaam vir Niamat Khan), Adarang, Manrang en Nisar Hussain Khan Gwalior.
Later kunstenaars sluit in Ustad Alladiya Khan, Abdul Karim Khan, Pt. Dattatreya Vishnu Paluskar, Faiyaz Khan, Pt. Vinayak Rao Patwardhan, Pt. Shankar Rao Vyas, Pt. Narain Rao Vyas, Ut. Nazakat Ali en Ut. Salamat Ali Khan, Pt. Eknath Sarolkar, Pt. Kashinath Pant Marathe, Bade Ghulam Ali Khan, Kesarbai Kerkar, Mogubai Kurdikar, Krishnarao Shankar Pandit, Amir Khan, Pt. Gajananrao Joashi, Pt. Ram Marathe, Pt. Ratnakar Pai, Kumar Gandharva, Jitendra Abhisheki, Pt. A. Kanan en Mallikarjun Mansur.
Van die hedendaagse sangers is Bhimsen Joshi, Gangubai Hangal, Pt. Yeshwantbua Joshi, Girija Devi, Kishori Amonkar, Pandit Jasraj, Satyasheel Deshpande, Ustad Iqbal Ahmad Khan, Dr. Rajshekhar Mansur, Pt Ulhas Kashalkar, Pt. Arun Bhaduri, Malini Rajurkar, Prabakar Karekar, Rashid Khan, Aslam Khan, Sanjeev Abhyankar, Shruti Sadolikar, Ashwini Bhide, Ajay Pohankar, Chandrashekar Swami, Pt. Venkatesh Kumar, Mashkoor Ali Khan, Vidushi Subhra Guha, Pt. Parameshwar Hegde, Indrani Choudhury, Pt. Ganapathi Bhat, en Pt. Madhav Gudi.
'N Ander vokale vorm, Tarana, is liedjies wat gebruik word om 'n opgewekte stemming te gee en wat gewoonlik aan die einde van die konsert opgevoer word. Dit bestaan ​​uit 'n paar reëls ritmiese klanke of bols wat op 'n wysie gestel is. Die sanger gebruik hierdie paar reëls as basis vir baie vinnige improvisasie. Dit kan vergelyk word met die Tillana of Carnatic-musiek.
Thumri is 'n semi-klassieke vokale vorm wat na die hof van Nawab Wajid Ali Shah, 1847-1856, begin het. Daar is drie soorte thumri: Punjabi, Lucknavi en poorab ang thumri. Die lirieke is tipies in 'n prototo-Hindi-taal genaamd Braj bhasha en is gewoonlik romanties.
Ghazal was oorspronklik 'n Persiese vorm van poësie. Op die Indiese subkontinent het Ghazal die mees algemene vorm van poësie in die Urdu-taal geword en is dit gewild gemaak deur klassieke digters soos Mir Taqi Mir, Ghalib, Zauq en Sauda onder die Noord-Indiese literêre elite. Vokale musiek wat hierdie modus van poësie insluit, is gewild onder verskeie variasies oor Iran, Afghanistan, Sentraal-Asië, Turkye, Indië en Pakistan. Ghazal bestaan ​​in verskillende variasies, insluitend volks- en popvorme, maar die grootste eksponente sing dit in 'n semi-klassieke styl.
Alhoewel Hindustani-musiek duidelik op die vokale uitvoering gefokus is, bestaan ​​instrumentele vorme sedert antieke tye. Instrumentale Hindustani-musiek het die afgelope dekades, veral buite Suid-Asië, meer aandag gekry as vokale musiek, miskien omdat die lirieke in laasgenoemde nie maklik verstaan ​​word nie.
'N Aantal musiekinstrumente word met Hindustani klassieke musiek geassosieer. Die veena, 'n snaarinstrument, word tradisioneel as die belangrikste beskou, maar min speel dit vandag en is grootliks vervang deur sy niggies die sitar en die sarod, wat albei hul oorsprong het aan die Persiese invloede. Ander geplukte of geslaan snaarinstrumente sluit in die surbahar, sursringar, santoor en verskillende weergawes van die gly-kitaar. Onder gebuiginstrumente is die sarangi, esraj (of dilruba) en viool gewild. Die bansuri (bamboesfluit), shehnai en harmonium is belangrike blaasinstrumente. In die slag-ensemble is die tabla en die pakhavaj die gewildste. Verskeie ander instrumente (insluitend die banjo en die klavier) is ook in verskillende grade gebruik.
Sommige verteenwoordigende kunstenaars is:
Vichitra Veena: Dr. Lalmani Misra, Pt. Gopal Krishna, Dr. Gopal Shankar Misra, mev Radhika Budhkar
Sitar: Imdad Khan, Enayet Khan, Wahid Khan, Mushtaq Ali Khan Ravi Shankar, Vilayat Khan, Nikhil Banerjee, Manilal Nag, Purnendu Shekhar Sengupta (Kanu Babu), Rais Khan, Abdul Halim Jaffer Khan, Imrat Khan, Shahil Parhatz, , Santosh Banerjee, Kalyani Roy, Budhaditya Mukherjee, Sanjoy Bandopadhyay, Kartik Seshadri, Shriram Umdekar.
Viool: Parur Sundaram Iyer, V. G. Jog, Gajananrao Joshi, N. Rajam, Allaudin Khan, L. Shankar, L. Subramaniam, 7Sisir Kana Dhar Choudhury
Tabla: Gyan Prokash Ghosh, Shankar Ghosh, Ahmed Jan Thirakwa, Anindo Chaterjee, Chatur Lal, Shamta Prasad, Kanthe Maharaj, Alla Rakha, Arup Chattopadhyay, Anokhelal Misra, Keramatullah Khan, Kishen Maharaj, Zakir Histryain, Aban E. ,8, Subrata Bhattacharya, Debashis Choudhury.
Kitaar, skuif (gewysig): Brij Bhushan Kabra, Vishwa Mohan Bhatt, 9
Indiese klassieke musiek
↑ Dr. Lalmani Misra, snaarinstrumente, uittreksels uit Bharatiya Sangeet Vadya, Tweede ed. (Nieu-Delhi: Bharatiya Jnanpith, 1973 2002), 53-55, aanlyn, www.omenad.net. 13 Desember 2007 herwin.
↑ Mukunda Lath. (Mukunda Lāṭha, Dattila) 'N Studie van Dattilam: A Treatise on the Sacred Music of Ancient India. (1978), 283,
↑ Francis Robinson. 1989. Die Cambridge-ensiklopedie van Indië, Pakistan, Bangladesh, Sri Lanka, Nepal, Bhoetan en die Maldive. (Cambridge Engeland: Cambridge University Press), 446
↑ Die term Sruti beteken letterlik "dit wat gehoor word." Een van sy sintuie verwys na die 'ontvang' tekste van die vedas, hier beteken dit aantekeninge van 'n skaal
↑ Vishnu Narayan Bhatkhande. Hindustani Sangeetha Padhathi. (4 volumes, (oorspronklik 1909-1932) herdruk Sangeet Karyalaya, 1990. ISBN 8185057354. Vertaal uit Marathi in Engels. Hierdie boek is oorspronklik in Marathi-taal vertaal).
↑ Rajeev Taranath.rajeevtaranath.com. 12 Desember 2008 herwin.
↑ Kala Ramnathkalaramnath.com. 12 Desember 2008 herwin.
↑ Shubhankar Banerjee "The Art of the Tabla"subhankar.net. 12 Desember 2008 herwin.
↑ Debashish Bhattacharya. 12 Desember 2008 herwin.
Bhatkhande, Vishnu Narayan. Hindustani sangeet paddhati: Bhatkhande kramik pustak. Sangeet Karyalaya, 1990. ISBN 8185057354. in Engels en Hindi.
Hunt, Ken. "Ragas en rykdom." In Simon Broughton en Mark Ellingham, met James McConnachie, en Orla Duane, Ed. World Music, Vol. 2. Latyns en Noord-Amerika, die Karibiese Eilande, Indië, Asië en die Stille Oseaan. 63-69. Rough Guides Ltd, Penguin Books. 2000. ISBN 1858286360.
Killius, Rolf. Rituele musiek en Hindoe-rituele van Kerala. Nieu-Delhi: B.R. Rhythms, 2006. ISBN 818882707X.
Lath, Mukund. (Mukunda Lāṭha, Dattila). Studie van Dattilam: A Treatise on the Sacred Music of Ancient India. 1978.
Manuel, Peter. Thumri in historiese en stilistiese perspektiewe. Nieu-Delhi: Motilal Banarsidass. 1989. ISBN 8120806735.
Manuel, Peter. Cassette Culture: Populêre musiek en tegnologie in Noord-Indië. Universiteit van Chicago Press. 1993. ISBN 0226504018.
Maycock, Robert en Ken Hunt, "Hoe om te luister - 'n routekaart van Indië." In Simon Broughton en Mark Ellingham, met James McConnachie, en Orla Duane, Ed. World Music, Vol. 2. Latyns en Noord-Amerika, die Karibiese Eilande, Indië, Asië en die Stille Oseaan. 63-69. Rough Guides Ltd, Penguin Books. 2000. ISBN 1858286360.
Raga-Rupanjali. 'N Versameling komposisies van Sangeetendu Dr. Lalmani Misra deur Dr. Pushpa Basu. Ratna Publikasies: Varanasi. 2007. 13 Desember 2007 herwin.
Robinson, Francis. Die Cambridge-ensiklopedie van Indië, Pakistan, Bangladesh, Sri Lanka, Nepal, Bhoetan en die Maldive. Cambridge Engeland: Cambridge University Press. 1989. ISBN 0521334519.
Alle skakels is op 24 Desember 2017 opgespoor.
ITC Sangeet Navorsingsakademie.
Pt. Vishawanath Rao Ringe "tanarang".
Indiese klassieke musiek vir die subtiele stelsel of die chakras.
Uitgebreide verwysing na raagas.
Aanlyn Hindustani musiekbronne.
Chandra en David Courtney se Indiese musiekinligting-webwerf.
Omenad, 'n webwerf vir aanlyn onderwys vir Indiese musiek.
Biswabrata Chakrabarti, 'n wonderlike sitar-speler met 'n pragtige webwerf.
Music India Online, 'n webwerf om na Indiese musiek te luister en artikels te lees.
'N Inleiding tot Hindustani Klassieke musiek, geskryf deur mev. Andal Sharma.
SwarGanga, Indiese webwerf vir klassieke musiek. Het 'n raga en tala databasis met ander interessante funksies.
'N Dhrupad-webwerf met inligting oor Dhrupad en die Gundecha-broers.
Sarangi, 'n webwerf met Indiese musiekuitknipsels. Die uittreksels is van Vocal of Sarangi. Die webwerf bevat ook artikels, video's en 'n gallery.
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Hindustani klassieke musiek