Mitsubishi Navy Type 10 Carrier Reconnaissance Aircraft - Inligting
Die Mitsubishi Navy Type 10 Carrier Reconnaissance Aircraft (2MR1-2MR4, 2MRT1-2MRT3A) was 'n suksesvolle verkenningsvliegtuig wat ontwerp is deur Herbert Smith wat 'n tweede loopbaan gehad het as 'n intermediêre afrigter.
Normaalweg het die Japannese vloot spesifikasies vir nuwe vliegtuie aan 'n aantal vervaardigers uitgereik, maar Mitsubishi was die enigste maatskappy wat gevra is om 'n tipe 10 draerverkenningsvliegtuig te ontwerp. Hulle ontwerp was gebaseer op Herbert Smith se Type 10 Fighter (1MF1 tot 1MF5). Die nuwe vliegtuig is uitgebrei sodat dit 'n bemanning van twee kon vervoer. Die vlerkspan is met 12 voet vergroot en 3 voet lank. Die laai gewig het nie veel toegeneem nie, en ten spyte van dieselfde enjin as die maksimum spoed van 'n enkele sitplek, het die motor slegs met 5 km / h gedaal, van 132 km / h op die vegter tot 127 km / h op die verkenningsvliegtuig. Die vliegtuig is gebou met 'n houtraamwerk en stofbedekking. Vroeë weergawes gebruik 'n motor-tipe verkoeler wat voor die enjin gemonteer is, maar alle diensvliegtuie gebruik Lamblin-verkoelers wat óf onder die romp óf onder die onderste vlerke gemonteer is.
Die eerste prototipe het sy eerste vlug op 12 Januarie 1922 in Nagoya gemaak. Na vroeë toetse aanvaar die vloot dit as die Navy Type 10 Carrier Reconnaissance Aircraft, en die eerste van 159 vliegtuie is in 1922 vervaardig. Die produksie duur voort tot 1930 en die vliegtuig bly tot dieselfde jaar in diens.
Die vliegtuig is ook omskep in 'n tussentydse afrigter. Dit het gepaard gegaan met dubbele kontroles op bestaande vliegtuie, en die afrigter is vervaardig in 'n groter aantal variante as die oorspronklike verkenningsweergawe, wat wissel van die 2MRT1 tot die 2MRT3A.
Die 2MRT -weergawe van die vliegtuig was die enigste intermediêre afrigter wat in die Japannese vloot gebruik is tot en met die bekendstelling van die Kusho K5Y Type 93 Intermediate Trainer.
Die 2MR1 was die vroegste weergawe van die vliegtuig en het 'n motor-tipe heuningkoekradiator voor die enjin gemonteer.
Die 2MR2 het die heuningkoekradiator vervang met 'n Lamblin -verkoeler onder die romp. Dit was beide meer vaartbelyn en minder kwesbaar vir skade as die motor-tipe verkoeler van die 2MR1. Die vlieëniersitplek is vorentoe geskuif en die stertoppervlakke is herontwerp.
Op die 2MR3 is die stertoppervlaktes groter gemaak.
Die 2MR4 was die belangrikste produksie weergawe van die vliegtuig. Dit het die Lamblin -verkoeler verkoop, meer afgeronde vleuelpunte gehad en die vlieëniersitplek het teruggekeer na sy oorspronklike posisie.
Die Karigane-tipe is in 1928 ontwikkel as 'n privaat deur Mitsubishi. Sy verkoelers is na 'n nuwe posisie onder die vlerke verskuif, die vertikale stert is langer gemaak en die prestasie is verbeter. Hierdie weergawe van die vliegtuig het nie in produksie gekom nie.
Die 2MRT1 was 'n tussentydse afrigter wat vervaardig is deur dubbele kontroles op die 2MR1 te plaas.
Die 2MRT1A was soortgelyk aan die 2MRT1, maar met die herontwerpte stert van die 2RM2.
Die 2MRT2 was die eerste afrigter met die Lamblin -verkoeler wat onder die romp gedra is.
Die 2MRT2A was die opleidingsweergawe van die 2MRT3, maar met die verkoeler onder die ondervleuel gemonteer in plaas van onder die romp, en die stuurkajuit van die vlieënier het teruggeskuif en ongestadigde vlerke.
Die 2MRT3 was soortgelyk aan die 2MRT3, maar met die verkoeler onder die vleuel.
Die 2MRT3A het flotasiesakke in die agterste romp gedra om dit makliker te maak om noodlandings op water te maak.
Enjin: Mitsubishi Type Hi agtsilinder watergekoelde enjin
Krag: 300 pk
Lengte: 26 voet
Hoogte: 9 voet 6 in
Leeg gewig: 2,160 lb
Laai gewig: 2,910 pond
Maksimum spoed: 127 mph
Klimkoers: 17 minute tot 9,843 voet
Uithouvermoë: 3,5 uur
Bewapening: Twee vasgemaakte 7,7 mm -masjiengewere wat vorentoe geskiet is, twee buigbare, gemonteerde 7,7 mm -masjiengewere
Bomlading: Drie bomme van 66lb
Mitsubishi Navy Type 10 Carrier Reconnaissance Aircraft - Geskiedenis
Kort geskiedenis van die tipe 10
deur Johan Myhrman
In 1921 word Herbert Smith uitgenooi na Nagoya om Mitsubishi te help met die ontwikkeling van die eerste doelbewuste ontwerpte vegvliegtuig ter wêreld, maar ook die eerste vliegtuig wat van die eerste doelbewuste ontwerpte vliegdekskip ter wêreld gestyg het: die Mitsubishi Type 10 -vegvliegtuig (1921 was die 10de jaar van die keiser Taisho se bewind). Smith was die belangrikste keuse van Mitsubishi, aangesien hy vroeër die suksesvolle Sopwith Pup en die Sopwith Triplane ontwerp het.
Die 1MF was 'n vegter van klassieke ontwerp, met hout bedekte houtstruktuur met twee 7,7 masjiengewere. 'N 300 pk Hispano Suiza 300 pk 8 silinder V watergekoelde enjin het die vliegtuig aangedryf wat 150 minute lank in die lug gehou kon word. Die eerste prototipe is in Oktober 1921 voltooi en het 'n heuningkoekradiator voor die enjin. Die nuwe vegter is die daaropvolgende maand suksesvol getoets en deur die vloot aanvaar as 'n plaasvervanger vir die Gloster Sparrowhawk. Die Tipe 10 het bedien vanaf 1923 tot 1930, toe dit vervang is deur die Nakajima A1N Type 3 -vegvliegtuig.
Die vervaardigingsweergawe van die vliegtuig het die heuningkoekradiator vervang deur Lamblin -verkoelers waarvoor Mitsubishi in 1923 die vervaardigingsregte gekry het. Die verkoelers was twee klein trommels met koelvinne onder die vleuel. Die herontwerp het die vegter 'n meer skerp en vaartbelynde neus gegee. 'N Totaal van 138 tipe 10 -vegters is tussen 1921 en 1929 gebou. Die laaste is opleiers.
Om die landings van draers moontlik te maak, was die Type 10 toegerus met kloue wat op die asas gemonteer is. Die kloue is ontwerp om die arresterende drade op die draer Hosho vas te gryp. Die drade was in Britse styl vir die tydperk van die boog na die agterstewe. Die idee hieragter was dat die drade die vliegtuig by die landing sou lei en verhoed dat dit van koers af stuur. Bykomende drade is ook oor die dek gespan om die vliegtuig te stop. Die boog-agterste draadreëling was nie baie betroubaar nie en is gou verwyder.
Die eerste opstyg en landing op die Hosho is op 28 Februarie 1923 gemaak deur William Jordan, 'n lid van die span van Herbert Smith. Vir hierdie prestasie verdien Jordan 10.000 yen (15.000 volgens sommige bronne), nogtans 'n enorme hoeveelheid geld in 1923. 'n Maand later word Shunichi Kira die eerste Japanse vlieënier wat op die vervoerder land.
Die Type 10 -vegter het tydens sy aktiewe lewe 'n ontwikkelingsfase beleef wat verskeie subtipes tot gevolg gehad het. Die subtipe benamings is 'n bietjie ingewikkeld. Om mee te begin is daar twee basiese tipes, die 1MF-1 met die heuningkoekradiator en die 1MF-2 met die Lamblin-verkoeler.
Onder die 1MF-1's is daar drie hoofsoorte. Die eerste is die eerste prototipe, die 1MF1 soos hieronder gesien. Die prototipes is in groen geverf en laat die aluminium enjin panele kaal. Die onderkant was helder dop, wat 'n bruin kleur gegee het. Vleuel en wielstutte was swart en wit hysbakmerke op die agterste romp geverf. By die aflewering van die eerste prototipes is die Mitsubishi drie diamant -kentekens op die stert geverf. Dit lyk asof die vervaardigingsplaatjie wat gewoonlik onder die stertvlak voorkom, op die eerste 1MF1's ontbreek.
Tipies van die 1MF1 was die & quotear & quot of uitgebreide ailerons soortgelyk aan die Fokker DVII. Dit is op die 1MF1A uitgevee toe die vleuel uitgebrei is. Die laaste 1MF-1 subtipe was die 1MF2 met 'n groter stertoppervlakte en twee vlerke, dit wil sê vier vleuelstutte. Die konfigurasie van die lugblaaie het verander deur die prototipes om uiteindelik vervang te word deur vier groot vierkantige ventilasieopeninge.
Die tipe 10-vegters wat in produksie was, was almal 1MF-2's. Die eerste subtipe is die 1MF3 met die heuningkoekradiator vervang deur die Lamblin -tipe. Die profiel hieronder toon 'n 1MF3 van die vliegdekskip Hosho. Die & quotA & quot draer -identifikasiekode is gebruik tot 1926 toe dit deur Katakana vervang is.
Die 1MF3 is verder ontwikkel deur die herontwerp van die uitlaatspruitstuk te verander deur die manier waarop die enjinkleppe vasgemaak is, te verander. Die stertarea is herontwerp en verwyder die laaste visuele invloed van Sopwith. Die ingangspunt vir die horisontale roerdrade is vorentoe op die romp geskuif toe dit gedoen is. Die gestikte gewrig wat halfpad langs die agterste romp geloop het, is ook verwyder. Die vangdraadhake is waarskynlik ook van die wielasse na die agterste stut verplaas.
Hieronder is 'n 1MF3A op die vervoerder Akagi. Die 1MF is gebruik op die Akagi vanaf 1927 en van die Kaga in 1928. Die vliegtuig is in die algemeen silwer/grys en die swart identifikasiekode word op die stert, bo -vleuel gedra, en word herhaal in die regter- en linkerondervleuel.
Radikale veranderinge is aangebring vir die 1MF4 -subtipe deur die kajuit vorentoe te skuif en die vleuelhouer te verander om die gewigverskuiwing te vergoed. Die enjinkap is ook effens aangepas. Hieronder is 'n 1MF4 (of moontlik 'n 1MF5) aan die einde van 1920: ook van die Akagi. Let daarop dat die identifikasiekodegetalle hipoteties is. Rooi stert- en rompband is bygevoeg, sowel as swart identifikasiekode wat op die agterste romp herhaal word, die stertkode is wit. Die navigasie lig op die vleuelstutte en die vertikale stert is reeds op die 1MF3's aangebring.
Die laaste subtipe was die 1MF5 met geringe veranderinge. Daar was ook 'n 1MF5A wat 'n afrigter was met 'n vergrote vleueloppervlakte vir veiliger vervoer. Hulle was toegerus met vlotte onder elke vleuel en onderstebo wat onderstebo was in geval van noodlanding op water. Sommige 1MF5A'a het selfs 'n ekstra aileron tussen die boonste en onderste vlerke aangebring.
Mitsubishi 2MR (Type 10) Carrier Reconnaissance biplane, "A-64 ", c. 1930, met 'n geveglyn van IJN -slagskepe in die verte.
Uit die wiki: " Die Mitsubishi 2MR was 'n Japannese verkenningsvliegtuig uit die twintigerjare, ook bekend as die Navy Type 10 Carrier Reconnaissance Aircraft of die C1M in die Navy se kort aanwysingskema. Die 2MR is ontwerp vir Mitsubishi deur die Britse vliegtuigontwerper Herbert Smith, en is gedurende die 1920's en 1930's deur die Japannese keiserlike vloot gebruik.
Die tweedekkervliegtuigreeks van die 2MR het gedurende die 1920's en in die dertigerjare aan boord van Japan se vliegdekskepe diens gedoen, met weergawes wat tot die laat-1930's as tussentydse opleiers gebruik is. Baie is tot burgerlike gebruik oorgeskakel, en word beide as opleiers en vir kommunikasiedoeleindes vir koerantondernemings gebruik. Sommige het tot 1938 in burgerlike diens gebly. "
Noord-Amerikaanse RA-5C Vigilante
U.S.N. Draer -gebaseerde swaar supersoniese verkenningsvliegtuig, V.S.A.
[Noord-Amerikaanse RA-5C Waaksaam (NA-316, BuNo 156641, c/n NR316-34) te sien in die USS Midway Museum, San Diego, Kalifornië (2/18/2006 foto's kopiereg en kopie 2006 Skytamer Images deur John Shupek)]
Oorsig - Noord -Amerikaanse A -5 Vigilante (reeks) 
Noord-Amerikaanse A-5 (A3J) Vigilante (reeks)
Rol: Kernaanvalbomaanvaller of verkenningsvliegtuig
Vervaardiger: North American Aviation
Eerste vlug: 31 Augustus 1958
Inleiding: Junie 1961
Afgetree: 20 November 1979
Primêre gebruiker: Amerikaanse vloot
Geproduseer: 1956-1963, 1968-1970
Aantal gebou: 167 (137 gebou as of omskep in RA-5C)
Die Noord-Amerikaanse A-5 Vigilante is 'n Amerikaanse supersoniese bomwerper wat deur North American Aviation ontwerp en gebou is vir die Amerikaanse vloot. Sy diens in die kernaanvalrol om die Douglas A-3 Skywarrior te vervang, was egter baie kort, aangesien die RA-5C tydens die Viëtnam-oorlog uitgebreide diens in die taktiese verkenningsrol gehad het. Voor die eenwording van die Navy -aanwysingsvolgorde met die Air Force -volgorde in 1962, is dit aangewys as die A3J Vigilante.
In 1953 het North American Aviation begin met 'n privaatstudie vir 'n langafstandafstandbomwerper met lang afstand, wat in staat is om kernwapens teen supersoniese spoed te lewer. Hierdie voorstel, die North American General Purpose Attack Weapon (NAGPAW) -konsep, is in 1955 deur die Amerikaanse vloot aanvaar, met 'n paar hersienings. 'N Kontrak is op 29 Augustus 1956 toegeken. Sy eerste vlug het twee jaar later op 31 Augustus 1958 plaasgevind. in Columbus, Ohio.
Ten tyde van die bekendstelling daarvan was die Vigilante een van die grootste en verreweg die mees ingewikkelde vliegtuie wat vanaf 'n Amerikaanse vlootvliegtuig vervoer kon word. Dit het 'n hoogs gemonteerde vleuel met 'n grenslaag-beheerstelsel (geblaasde flappe) om die laaisnelheid te verbeter. Daar was geen ailerons nie. Rolbeheer is verskaf deur spoilers tesame met differensiële afbuiging van die bewegende stertoppervlaktes. Die gebruik van aluminium-litiumlegering vir vlerkvelle en titanium vir kritieke strukture was ook ongewoon. Die A-5 het twee wydverspreide General Electric J79-turbojet-enjins (dieselfde as die wat op die McDonnell Douglas F-4 Phantom II-vegvliegtuig gebruik is), gevoed deur inlaatrampe en 'n enkele groot bewegende vertikale stabiliseerder. Voorlopige ontwerpstudies het twee vertikale vin/roere gebruik. Die vlerke, vertikale stabiliseerder en die neusradome is gevou vir draerberging. Die Vigilante het 'n bemanning van twee in tandem gesit, 'n vlieënier en 'n bombardier-navigator (BN) (verkennings-/aanvalnavigator (RAN) op latere verkenningsversies) op individuele Noord-Amerikaanse HS-1A uitwerpstoele.
Ondanks die feit dat die A-5 deur die Amerikaanse vloot as '' swaar '' aangewys is, was dit verrassend rats sonder om bomme of missiele te sleep, maar selfs begeleidende vegters het bevind dat die skoon vliegtuig en kragtige enjins die Vigilante baie vinnig op hoë en lae hoogtes gemaak het. Die hoë naderingsnelheid en hoë aanvalshoek in die landingskonfigurasie het die terugkeer na die vliegdekskip egter 'n uitdaging gemaak vir onervare of onbewuste vlieëniers.
Die Vigilante het gevorderde en komplekse elektronika gehad toe dit die eerste keer in diens geneem is. Dit het een van die eerste 'fly-by-wire'-stelsels op 'n operasionele vliegtuig (met meganiese/hidrouliese rugsteun) en 'n gerekenariseerde AN/ASB-12 nav/aanvalstelsel met 'n head-up-skerm (' Pilot's Projected Display Indicator ') (PPDI), een van die eerste), multi-modus radar, radar-toegeruste traagheidsnavigasiestelsel (REINS, gebaseer op tegnologie wat ontwikkel is vir die Noord-Amerikaanse Navaho-missiel), geslote kringtelevisiekamera onder die neus, en 'n vroeë digitale rekenaar bekend as 'veelsydige digitale ontleder' (VERDAN) om dit alles te bestuur.
Gegewe die oorspronklike ontwerp as 'n draer-gebaseerde, supersoniese, kern-swaar aanvalsvliegtuig, is die hoofbewapening van die Vigilante in 'n nuwe 'lineêre bombaai' tussen die enjins in die agterste romp gedra, wat die bom van die vliegtuig positief skei. teen supersoniese snelhede. Die enkele kernwapen, gewoonlik die Mk 28 -bom, was aan twee weggooibare brandstoftenks in die silindriese baai vasgemaak in 'n samestelling wat bekend staan ​​as die "stores train". Aan die agterkant van die mees agterste brandstoftenk is 'n stel vinne vasgemaak. Hierdie brandstoftenks moes tydens die vlug na die teiken leeggemaak word en dan met 'n plofbare drogue -geweer met die bom neergelê word. Die trein van die winkel is met 'n afstand van ongeveer 30 voet per sekonde (30 knope) na die vliegtuig teruggedryf. Dit het daarna 'n tipiese ballistiese pad gevolg.
In die praktyk was die stelsel nie betroubaar nie en was daar nooit lewendige wapens in die lineêre bombaai nie. In die RA-5C-konfigurasie is die baai uitsluitlik vir brandstof gebruik. By drie geleenthede het die skok van die katapultlansering veroorsaak dat die brandstofblikke op die dek uitgestoot het, wat een vliegtuigverlies tot gevolg gehad het.
Die Vigilante het oorspronklik twee vleuelpilare gehad, hoofsaaklik bedoel vir valtenks. Die tweede Vigilante-variant, die A3J-2 (A-5B), bevat interne tenks vir 'n ekstra 460 liter brandstof (wat 'n uitgesproke dorsale "bult" bygevoeg het), saam met twee ekstra vleuelhardpunte, vir 'n totaal van vier. In die praktyk is die hardpoints selde gebruik. Ander verbeterings sluit in blaasklappe aan die voorkant van die vleuel en stewiger landingsgestel.
Die verkenningsweergawe van die Vigilante, die RA-5C, het 'n effens groter vleueloppervlak en het 'n lang kanovormige kuip onder die romp bygevoeg vir 'n multi-sensor verkenningspak. Dit het 'n APD-7-lugradar (SLAR) aan die sykant, 'n AAS-21-infrarooi lynskandeerder en kamerapakke, sowel as verbeterde ECM, bygevoeg. 'N Elektroniese intelligensiestelsel AN/ALQ-61 kan ook uitgevoer word. Die RA-5C het die AN/ASB-12-bombardementstelsel behou en kon in teorie wapens dra, hoewel dit nooit in diens was nie. Latere geboude RA-5C's het kragtiger J79-10-enjins met 'n nagebrandkrag van 17 900 lbf (80 kN). Die verkenningsvigilante weeg byna vyf ton meer as die stakingweergawe met byna dieselfde stukrag en 'n slegs beskeie vergrote vleuel. Hierdie veranderinge kos dit versnelling en klimtempo, hoewel dit vinnig gebly het tydens vlakke.
Die Royal Australian Air Force beskou die RA-5C Vigilante as 'n plaasvervanger vir sy English Electric Canberra. Die McDonnell F-4C/RF-4C, Dassault Mirage IVA en die soortgelyke BAC TSR-2 is ook oorweeg. Die TFX (later die F-111C Aardvark) is egter aanvaar.
Operasionele geskiedenis >
Die Vigilante, wat aangewys is as A3J-1, het in Junie 1961 vir die eerste keer die eskaderdiens aangegaan met die Heavy Attack Squadron THREE (VAH-3) by Naval Air Station Sanford, Florida, en vervang die Douglas A-3 Skywarrior in die swaar aanval, bv. "Strategiese kernstaking " rol. Alle variante van die Vigilante is gebou by die North American Aviation-fasiliteit op die Port Columbus-lughawe in Columbus, Ohio, langs die Noord-Amerikaanse T-2 Buckeye, T-39 Sabreliner en OV-10 Bronco.
Ingevolge die Tri-Services-aanwysingsplan wat in September 1962 onder Robert McNamara geïmplementeer is, is die Vigilante herontwerp A-5, met die aanvanklike A3J-1 wat A-5A word en die opgedateerde A3J-2 word A-5B. Die daaropvolgende verkenningsweergawe, oorspronklik A3J-3P, het die RA-5C geword.
Die vroeë diens van die Vigilante was moeilik, met baie tandeprobleme vir sy gevorderde stelsels. Alhoewel hierdie stelsels hoogs gesofistikeerd was, was die tegnologie nog in sy kinderskoene en die betroubaarheid daarvan was swak. Alhoewel die meeste van hierdie betroubaarheidskwessies uiteindelik uitgewerk is omdat onderhoudspersoneel meer ervaring opgedoen het met die ondersteuning van hierdie stelsels, was die vliegtuig gedurende sy loopbaan geneig om 'n onderhoudsintensiewe platform te bly.
Die diens van die A-5 het saamgeval met 'n groot beleidsverskuiwing in die strategiese rol van die Amerikaanse vloot, wat oorgeskakel het na die onderduik van ballistiese missiele eerder as bemande bomwerpers. As gevolg hiervan is die verkryging van die A-5 in 1963 beëindig en die tipe is omgeskakel na die vinnige verkenningsrol.
Die eerste RA-5C's is afgelewer by VAH-3, die A-5A en A-5B Replacement Air Group (RAG)/Fleet Replacement Squadron (FRS), wat later herontwerp is as Reconnaissance Attack Squadron Three (RVAH-3), by NAS Sanford , Florida in Julie 1963. Toe hulle oorgaan van die aanvalweergawe na die verkenningsweergawe, is alle Vigilante -eskaders daarna herontwerp van VAH na RVAH.
Onder die kennis van Commander, Reconnaissance Attack Wing One (COMRECONATKWING ONE), is uiteindelik altesaam 10 RA-5C-eskaders gestig. RVAH-3 was steeds verantwoordelik vir die staatsgebaseerde RA-5C-opleidingsmissie van vliegpersoneel, onderhouds- en ondersteuningspersoneel, terwyl RVAH-1, RVAH-5, RVAH-6, RVAH-7, RVAH-9, RVAH-11 , RVAH-12, RVAH-13 en RVAH-14 word gereeld aan boord van Forrestal, Saratoga, Ranger, Independence, Kitty Hawk, Constellation, Enterprise, America, John F. Kennedy en uiteindelik die vliegdekskepe van die Nimitz-klas na die Atlantiese Oseaan, die Middellandse See en Wes -Stille Oseaan.
Agt uit tien eskaders van RA-5C Vigilantes het ook uitgebreide diens in die Viëtnam-oorlog begin, wat in Augustus 1964 begin het en gevaarlike mediumvlak-verkenningsopdragte na die staking uitgevoer het. Alhoewel dit vinnig en wendbaar was, het 18 RA-5C's in die geveg verlore gegaan: 14 weens vuurvliegtuie, 3 teen raket-tot-lug-missiele en 1 na 'n MiG-21 tydens Operation Linebacker II. Nege meer RA-5C's het in operasionele ongelukke verlore gegaan terwyl hulle by die Task Force 77 gedien het. Gedeeltelik as gevolg van hierdie gevegsverliese, is 36 bykomende RA-5C-vliegtuie van 1968 tot 1970 gebou as vervangingsverlies.
In 1968 het die kongres die oorspronklike werksbasis van die vliegtuig van NAS Sanford, Florida, gesluit en die ouervleuel, Reconnaissance Attack Wing One, alle ondergeskikte eskaders, en alle vliegtuie en personeel oorgedra na Turner AFB, 'n Strategiese Lugkommando (SAC) Boeing B-52 Stratofortress en Boeing KC-135 basis in Albany, Georgia. Die huurder SAC -bomvleuel is daarna geïnaktiveer en die beheer van Turner AFB is van die lugmag na die vloot oorgeplaas met die installasie wat die naam Naval Air Station Albany geword het. In 1974, na skaars ses jaar diens as 'n vlootstasie, het die kongres besluit om NAS Albany te sluit as deel van 'n vermindering van die post-Viëtnamese mag, en het alle RA-5C-eenhede en personeel oorgeplaas na NAS Key West, Florida.
Ten spyte van die nuttige diens van die Vigilante, was dit duur en ingewikkeld om te bestuur en besige groot hoeveelhede kosbare vliegdek- en hangardekruimte aan boord van beide konvensionele en kernaangedrewe vliegdekskepe in 'n tyd toe die lugvleuels vervoer word, met die bekendstelling van die F-14 Tomcat en S-3 Viking was gemiddeld 90 vliegtuie, waarvan baie groter was as hul voorgangers. Met die einde van die Viëtnam-oorlog begin die oprigting van RVAH-eskaders in 1974, met die laaste Vigilante-eskader, RVAH-7, wat sy finale ontplooiing aan die westelike Stille Oseaan aan boord van USS Ranger aan die einde van 1979 voltooi het. Die laaste vlug deur 'n RA-5C het geneem plaas op 20 November 1979 toe 'n Vigilante NAS Key West, Florida, vertrek. Verkenningsaanval Wing One is in Januarie 1980 in NAS Key West, Florida, gestaak.
Die Vigilante het nie die loopbaan van die A-3 Skywarrior beëindig nie, wat as fotoverkenningsvliegtuie, elektroniese oorlogvoeringplatforms, tenkwaens vir tenkstelle en uitvoerende vervoervliegtuie aangewys sou word, aangewys as RA-3A/B, EA-3A/B, ERA -3B, EKA-3B KA-3B en VA-3B, in die 1980's en vroeë 1990's.
Vegters het die RA-5C vervang in die vervoer-gebaseerde verkenningsrol. Die RF-8G-weergawe van die Vought F-8 Crusader, gewysig met interne kameras, het sedert die vroeë 1960's reeds in twee ligte fotografiese eskaders (VFP-62 en VFP-63) gedien, wat vanaf ouer vliegdekskepe werk wat nie die Waaksaam. Die Marine Corps se enigste fotografiese eskader (VMFP-3) sou ook gedurende hierdie tydperk aan boord van vliegdekskepe met RF-4B Phantom II-vliegtuie ontplooi. Hierdie eskaders het die rol van die Vigilante vervang deurdat hulle gedurende die laat sewentigerjare en vroeg tot middel-tagtigerjare losskakels van die primêre eskader aan die lugvleuels van die primêre eskader verskaf het, totdat die heropdrag oorgedra is na die vlootvegtergemeenskap van die vloot wat die F- 14 Tomcat.
Uitgesoekte modelle van die F-14 Tomcat sou uiteindelik die multi-sensor Tactical Airborne Reconnaissance Pod System (TARPS) en die Digital Tactical Air Reconnaissance Pod (D-TARPS) dra. Tot op hede het die gewig van vegvliegtuie soos die F-14 Tomcat en Boeing F/A-18E/F Super Hornet ontwikkel tot dieselfde klas van 28950 kg as die Vigilante.
Op 13 Desember 1960 het marinebevelvoerder Leroy Heath (vlieënier) en luitenant Larry Monroe (Bombardier/Navigator) 'n wêreldhoogte -rekord van 91.850,8 voet (27.874,2 m) opgestel in 'n A3J Vigilante met 'n 1000 kg -vrag, wat die vorige rekord met meer as vier geslaan het myl (6 km). Hierdie nuwe rekord het meer as 13 jaar gehou.
Die poging is bewerkstellig deur 'n snelheid van Mach 2.1 te bereik, en dan op te trek om 'n ballistiese baan te skep buite die hoogte waarop sy vlerke kan bly funksioneer. Die enjins vlam in die dun atmosfeer en die vliegtuig rol op sy rug. Dit was reeds in vorige vlugte ervaar, en die vlieënier het die bedieningspaneel eenvoudig vrygestel en die vliegtuig het weer beheer gekry toe dit terug daal na die dikker lug van die onderste atmosfeer.
XA3J-1 (NA-247): Prototipes, twee gebou, een omskep in RA-5C, een het in 1959 neergestort.
A3J-1: 58 gebou, 6 gekanselleer, oorlewendes word in 1962 weer A-5A aangewys, 42 omskep in RA-5C.
A3J-2: 18 gebou, herontwerp A-5B, 5 voltooi as XA3J-3P (YA-5C), alles omskep in RA-5C.
XA3J-3P: 5 en keer A3J-2 voltooi vanaf A3J-2-bestelling sonder verkenningstelsels en toegewys aan vlieënierbekendstelling, later omgeskakel na RA-5C.
A3J-3P: 20 gebou, heraangewys RA-5C.
A-5A: A3J-1 heraangewys.
A-5B: A3J-2 heraangewys.
YA-5C: Die vyf XA3J-3P-vliegtuie is heraangewys, voordat dit na RA-5C omgeskakel is.
RA-5C: Verkenningsvliegtuie, 77 gekontrakteer, 8 gekanselleer, 69 gebou, plus 20 herontwerp en 61 omskep van vorige variante.
NR-349: Voorgestelde verbeterde bemande interceptor vir die Amerikaanse lugmag met drie J79-enjins en 'n bewapening van ses AIM-54 Phoenix-missiele.
Noord-Amerikaanse A-5A Vigilante Spesifikasies 
Lengte: 23,32 m
Spanwydte: 16,16 m
Hoogte: 5,91 m
Vleueloppervlakte: 70,1 vierkante voet (65,1 m en sup2)
Leeg gewig: 32.783 lb (14.870 kg)
Bruto gewig: 47.631 lb (21.605 kg)
Maksimum opstyggewig: 63.685 lb (28.615 kg)
Motor: 2 keer General Electric J79-GE-8 naverbrande turbojet-enjins, 10 900 lbf (48 kN) elk droog, 17 000 lbf (76 kN) met naverbrander
Maksimum spoed: 1,149 kn (1,122 km/h) by 40,000 voet (12,000 m)
Maksimum spoed: Mach 2
Bestrydingsreikwydte: 974 nmi (1,804 km) (om te mik en terug te keer)
Veerbootreeks: 1 571 nmi (2 909 km)
Diensplafon: 15,900 m (52,100 voet)
Klimtempo: 8.000 voet/min (41 m/s)
Vleuelbelasting: 393 kg/m en sup2 (80,4 lb/sq ft)
Stoot/gewig: 0,72 lbf/lb (0,007 kN/kg)
Bomme: 1 & keer B27, B28 of B43 vryval kernbom in interne wapenbaai 2 & keer B43, Mark 83, of Mark 84 bomme op twee eksterne hardpoints.
Avionika (A-5 of RA-5C)
AN/ASB-12 bombardement en versterker navigasie radar (A-5, RA-5C)
AIL AN/ALQ-61 Radio/Radar/IR ECM-ontvanger (RA-5C)
Litton ALR-45 "COMPASS TIE" 2-18 GHz radarwaarskuwingsontvanger (RA-5C)
Magnavox AN/APR-27 SAM Radar Waarskuwing Ontvanger (RA-5C)
Motorola AN/APR-18 elektroniese verkenningstelsel (A-5, RA-5C)
AN/AAS-21 IR-verkenningskamera (RA-5C)
Top 10 vliegtuigdraers
Wat is die beste vliegdekskip ter wêreld? Wat is die grootste moderne vliegdekskip en waarom? Ons Top 10 -analise is gebaseer op die gesamentlike telling van grootte, verplasing, lugvlieg, aanvallende en verdedigende wapens en ander funksies.
Hierdie lys bevat ook vliegdekskepe wat tans in aanbou is, maar binne die volgende paar jaar in diens sal tree.
Tans is die top 10 dodelikste vliegdekskepe ter wêreld:
Rompontwerp van die Ford -klas is soortgelyk aan dié van die Nimitz -klas. Die nuwe vliegdekskepe het 'n kleiner, herontwerpte en meer geheime eiland. Die nuwe vliegdekskepe het dieselfde verplasing as die vorige Nimitz -klas, maar is toegerus met meer outomatiese en doeltreffende stelsels.
Elkeen van hierdie vaartuie sal 'n lugvlieg hê wat 85 vliegtuie met vaste vlerk, VSTOL-vliegtuie, helikopters of onbemande lugvoertuie sal insluit. Dit sal insluit F-35B/C en F/A-18E/F Super Hornet-meervoudige vegters, EA-18G Growler elektroniese oorlogsvliegtuie, E-2D Advanced Hawkeye vroeë waarskuwingsvliegtuie, MH-60R en MH-60S vloothelikopters. Dit is 'n groter en kragtiger krag as 'n volledige lugmag van baie nasies. Deur hierdie vliegdekskepe te bedryf, sal die Verenigde State gedurende die 21ste eeu onbetwiste seemag op aarde bly.
Verdedigingswapens van die Ford -klas bevat twee lanseerders met 16 Evolved Sea Sparrow Missiles (ESSM) elk. Hierdie missiele word gebruik teen inkomende hoëspoed-maneuver-missiele. Dit het ook twee lanseerders met 21 Rolling Airframe-missiele (RAM) wat ook van naby gebruik word teen anti-skeepsraketten. Daar is ook vier 20 mm Phalanx-wapenstelsels wat naby is.
Altesaam 10 van hierdie superwaens is gebou, waaronder 3 Nimitz -klas skepe en 7 verbeterde Nimitz -klas skepe. Dit was die grootste oorlogskepe wat gebou en in diens was.
Hierdie vliegdekskepe met kernkrag kan ongeveer 80 vastevlerkvliegtuie en helikopters dra. Hierdie skepe bedryf F/A-18E/F Super Hornets meervoudige vegters, F/A-18C Hornets grondaanvalvliegtuie, EA-6B Prowlers elektroniese oorlogsvliegtuie, E-2C Hawkeye vroeë waarskuwingsvliegtuie, C-2 Greyhound vervoervliegtuie en verskillende helikopters vir nuts-, vervoer- en duikbootoorlogsoperasies.
Hierdie superwaens gebruik gewoonlik meer as 60 vliegtuie en helikopters. Die oplewingskapasiteit is egter 130 F/A-18 Hornets.
Hierdie superwaens het outomatiese selfverdedigingstelsels teen kruisraketten teen skepe deur die wapen en elektroniese oorlogstelsels van die skip te integreer en te koördineer.
In die komende dekades moet al hierdie vaartuie vervang word deur die nuwe Ford -klas vliegdekskepe.
Die admiraal Kuznetsov is in 1991 by die Russiese vloot aangestel. Dit is kleiner as Amerikaanse superwaens, maar het kragtige aanvallende wapens.
Die gebrek aan katapulte verhinder die lanseer van vliegtuie met swaar stootvragte, en die lug superioriteit van die lugvleuel is duidelik. Hierdie oorlogskip het ongeveer 40 vliegtuie en helikopters met vaste vlerk, insluitend Su-33-lugvliegtuie en ander weergawes van Ka-27-helikopter. Daar is ook 'n tweesitplek Su-25UTG-vliegtuig wat gebruik word vir vlieëniersopleiding.
Die admiraal Kuznetsov is 'n swaar lugvaartkruiser eerder as net 'n vliegdekskip. Dit bevat 'n aantal aanvallende wapens wat tipies verband hou met begeleide missielkruisers. Die draer self is in staat om doelwitte van oppervlak, ondergrond en lug in te skakel.
Hierdie skip word konvensioneel aangedryf met olie-ketels eerder as kernreaktor.
Die diens van die admiraal Kuznetsov in die Russiese vloot word geteister deur verskillende ongelukke en vliegtuigongelukke. Daar is probleme met die dryfstelsel van die skip. Rusland sukkel beslis om sy enigste vliegdekskip te behou en funksioneel te hou. Daar is geen onmiddellike planne in Rusland om die opvolger vir hierdie skip te bou nie.
Sedert 2018 word hierdie Russiese vliegdekskip herstel, opgeknap en opgegradeer om sy lewensduur te verleng. Dit sal na verwagting in 2021 weer in diens wees.
Onvoltooide romp van die tweede skip van die klas is deur die Chinese vloot verkry. Dit is met 'n moderne uitrusting opgeknap en in 2012 in diens van die Chinese vloot as die Liaoning.
In 2017 is nog 'n vliegdekskip van hierdie klas in China gelanseer. Dit is gebou vir 'n verbeterde tipe 001A -projek. Dit is in 2019 in gebruik geneem as die Shandong. Dit is die eerste vliegdekskip wat ooit in China vervaardig is.
Die Shandong kan tot 44 vaste vlerkvliegtuie en helikopters vervoer. It operates a mix of Chinese J-15 air superiority fighters, Z-8 naval helicopters and Russian Ka-31 airborne early warning helicopters.
Two Queen Elizabeth class aircraft carriers were ordered by the Royal Navy. The first of the class, HMS Koningin Elizabeth, was laid down in 2009. It became operational in 2017.
The sister ship, HMS Prins van Wallis was laid down in 2011 and launched in 2017. It is planned to be commissioned with the Royal Navy in 2020. These new aircraft carriers are the largest warships ever built for the Royal Navy.
Die Chakri Naruebet makes few operational sorties, and when it does put to sea it is usually to carry members of the Thai Royal family. The vessel is therefore to be regarded less as a V/STOL amphibious warfare capable carrier and more as the most expensive royal yacht afloat.