SMS Seydlitz - Geskiedenis Podcasts - 2022
SMS Seydlitz was die vierde Duitse slagskip, en was in wese 'n vergrote weergawe van die vorige Moltke -klas skepe. Sy was 46 voet langer, maar 3 voet smaller, het dieselfde hoofbewapening van tien 11.1 -kanonne en het 'n ontwerpspoed van een knoop vinniger (alhoewel haar werklike topsnelheid van 28.1 kt laer was as die wat die Moltke).
Die Seydlitz was Admiral Hipper se vlagskip van Junie 1914 tot Oktober 1917. Sy het deelgeneem aan die Gorleston-aanval van 2-4 November 1914, die eerste aanval op die Britse kus tydens die Eerste Wêreldoorlog en die aanval op Hartlepool op 16 Desember, waar sy was getref deur drie 6in skulpe van die kusgewere,
Die Seydlitz is drie keer in die slag van Dogger Bank (24 Januarie 1915) getref. Die tweede van die treffers, 'n 13,5 duim dop van die Leeu, tref die boonste dek agter en dring deur na die barbette van die "D" rewolwer. Die flits het 'n deel van die kordiet in die herlaaikamer aangesteek en 'n brand veroorsaak wat na die geweerhuis versprei het en gedreig het om die tydskrif te laat ontplof. Slegs die optrede van Pumpenmeister Wilhelm Heidkamp, ​​wat die tydskrifte "C" en "D" oorstroom het, het die skip gered. Die skade het na die "C" -toring versprei toe sommige van die bemanning van die "D" -toring deur 'n verbindingsluik probeer ontsnap het. Dieselfde sou gebeur met vier Britse gevegskruisers op Jutland, wat drie vernietig.
In die nadraai van die slag van Dogger Bank het die Duitsers die manier waarop hul kordiet hanteer word, verander. Daar is outomatiese deure in die ammunisiehysers geïnstalleer, baie meer sorg is getoon om die hoeveelheid kordietlading in die rewolwer te verminder, en die voorste ladings moet in hul blikke gehou word totdat dit op die punt staan ​​om gebruik te word. Hierdie veranderinge het verskeie Duitse skepe byna gered van vernietiging op Jutland.
Die Seydlitz was Hipper se vlagskip aan die begin van die Lowestoft -aanval van 25 Maart 1916. Vroeg in die soektog het sy 'n myn getref wat 'n gat van 90 meter in haar sy geblaas het en 1400 ton water ingegooi het. Admiraal Hipper moes sy vlag na die Lützow, wat die aanval aansienlik vertraag. Die Seydlitz twee maande herstelwerk nodig, eers op 29 Mei weer in gebruik.
Die High Seas Fleet -sortie wat na Jutland gelei het, is vertraag tot die Seydlitz was gereed om deel te neem. Sy is weer erg beskadig in die geveg, maar eers nadat sy 'n rol gespeel het in die vernietiging van HMS Koningin Mary. Die Seydlitz het op die Koningin Mary om 15.50 uur. Die Britte het die beste van die vroeë tweestryd gehad. 'N Treffer om 15.55 het die stuurboord vorentoe skakelkamer uitgeslaan. Die betekenis van die veranderinge wat gemaak is nadat Dogger Bank om 15.57 aangetoon is toe die werkkamer van die "C" -toring getref is. Die rewolwer is uitgeslaan, maar sonder die rampspoedige gevolge wat by Dogger Bank gevolg het.
Om 16.36 die Koningin Mary gely onder die gebrek aan blitsvoorsorgmaatreëls op die Britse gevegkruisers en onder vuur ontplof het Seydlitz en Derfflinger.
Die Seydlitz het gedurende die hele geveg steeds skade aangerig. In totaal is sy getref deur 25 skulpe en een torpedo. C, B, D en E torings is almal getref, en sy begin water aanneem. Op 1 Junie om 02:40 het sy oor Horns Reef geskraap en meer water ingeneem, en teen 2.30 die middag het slegs haar lewendige torpedokamer op die vloer haar kop bo water gehou. Sy is deur twee pompskepe gered en bereik die ingang van Jadebaai teen 2 Junie, waar sy kortliks gestrand is.
Sy is op 1 Oktober 1916 herstel, en het deelgeneem aan die meeste van die oorblywende hoogsee -soorte van die oorlog. Aan die einde van die oorlog is sy geïnterneer by Scapa Flow, en is op 21 Junie 1919 doodgemaak.
4,700 seemyl op 14kts
Tien 280 mm (11.1in) SKL/50 gewere
Twaalf 150 mm (5.9in) SKL/45 gewere
Twaalf 88 mm (3.45 duim) SKL/45 gewere
Vier 500 mm (19.7in) ondergedompelde torpedobuise
1425 op Jutland
21 Junie 1919
SMS Seydlitz, erg beskadig na die slag van Jutland, 1916.
SMS Seydlitz, Uitsig oor torpedoskade na die Jutland -geveg
SMS Seydlitz, Foto geneem in 'n droogdok na die Jutland -geveg
SMS Seydlitz, In die hawe vir herstelwerk na die Slag van Jutland
SMS Seydlitz, Swaar ondergedompel terwyl hulle na die hawe op pad was na die hawe
SMS Seydlitz, voor die Eerste Wêreldoorlog
SMS Seydlitz, aan die gang ca. 1913-1914
SMS Seydlitzaan die gang, waarskynlik in Scapa Flow, 1918, geïnterneer
Duitse pantserkruisers - na verwys as Grosse Kreuzer (groot kruisers) - is ontwerp vir verskeie take. Die skepe is ontwerp om die verkenningsmagte van mededingende vloote te betrek, sowel as om in die geveg te veg.  Die vroegste pantserkruiser -Fürst Bismarck- is deur produksie gehaas, spesifiek om na China te ontplooi om te help met die onderdrukking van die Boxer Rebellion in 1900. Daaropvolgende gepantserde kruisers - met die uitsondering van die twee Scharnhorst-klas skepe -het saam met die vloot gedien in die verkenningsmag. 
Op 26 Mei 1906 het die Reichstag gemagtigde fondse vir Blücher, saam met die eerste twee Nassau-gevegskepe van die klas. Alhoewel die skip baie groter en kragtiger sou wees as vorige pantserkruisers, Blücher behou die benaming in 'n poging om die kragtiger aard daarvan te verberg.  Die skip is bestel onder die voorlopige naam "E". [b] Haar ontwerp is beïnvloed deur die behoefte om by die gepantserde kruisers te pas wat destyds bekend was dat Brittanje bou. Die Duitsers het verwag dat hierdie nuwe Britse skepe gewapen sou wees met ses of agt 9,2 in (23 cm) gewere.  In reaksie daarop het die Duitse vloot 'n ontwerp goedgekeur met twaalf 21 cm (8,3 in) gewere in ses tweeling torings. Dit was aansienlik meer vuurkrag as dié van die Scharnhorst klas, wat slegs agt 21 cm gewere gedra het. 
Een week nadat die finale besluit geneem is om die bou van Blücher, het die Duitse vloot attache die werklike besonderhede van die nuwe Britse skepe verkry, genaamd die Onoorwinlik klas. Trouens, HMS Onoorwinlik het agt 30,5 sentimeter (12 in) gewere van dieselfde tipe op gevegskepe gedra. Daar is gou erken dat hierdie skepe 'n nuwe soort oorlogskip was, wat uiteindelik as die slagoffer aangewys kon word. Wanneer die besonderhede van die Onoorwinlik klas aan die lig gekom het, was dit te laat om te herontwerp Blücher, en daar was geen fondse vir 'n herontwerp nie, so die werk het volgens skedule verloop.  Blücher was dus waarskynlik verouderd nog voordat haar bouwerk begin het, en is vinnig oortref deur die Duitse vloot se gevegkruisers, waarvan die eerste (Von der Tann) is in 1907 bestel.  Ten spyte hiervan, Blücher is gewoonlik saam met die Duitse gevegskruiser -eskader ontplooi.  [c]
Algemene kenmerke Redigeer
Blücher was 161,1 m lank by die waterlyn en 161,8 m (530 ft 10 in) lank in die algemeen. Die skip het 'n balk van 24,5 m, en met die anti-torpedo-nette langs die kante van die skip, het die balk toegeneem tot 25,62 m (84 ft 1 in). Blücher het 'n diepgang van 8,84 m (29 voet) vorentoe, maar effens minder agter, op 8,56 m (28 voet 1 in). Die skip het 15,842 ton (15,592 lang ton) verplaas met haar gewig en tot 17,500 ton (17,200 lang ton) by volle vrag. Haar romp was vervaardig met dwars- en lengtestaalraamwerke en sy het dertien waterdigte kompartemente en 'n dubbele bodem wat ongeveer 65 persent van die lengte van die romp loop. 
Dokumente uit die Duitse vlootargief dui oor die algemeen tevredenheid aan Blücher'n geringe toonhoogte en sagte beweging op see.  Sy het egter aan erge rol gely, en met die roer hard oor, het sy tot 10 grade van die vertikale kant af gehang en tot 55 persent van haar spoed verloor. Blücher Die metasentriese hoogte was 1,63 m (5 ft 4 in). Die skip het 'n standaard bemanning van 41 offisiere en 812 aangewese mans gehad, met 'n bykomende 14 offisiere en 62 matrose toe sy as vlagskip van die eskader gedien het. Sy het 'n aantal kleiner vaartuie gedra, waaronder twee piekbote, drie bakkies, twee lanseerders, twee yawls en een rubberboot. 
Blücher was toegerus met drie vertikale, 4-silinder drie-uitbreiding stoomenjins. Elke enjin het 'n skroefskroef aangedryf, die middelste skroef was 5,3 m in deursnee, terwyl die twee buitenste skroewe effens groter was, met 'n deursnee van 5,6 m (18 ft 4 in). Die skip het 'n enkele roer om mee te stuur. Die drie enjins is in individuele motorkamers geskei. Stoom is verskaf deur agtien steenkoolaangedrewe, mariene tipe waterpypketels, wat ook in drie ketelkamers verdeel is. Elektriese krag vir die skip is verskaf deur ses turbo-kragopwekkers wat tot 1000 kilowatt verskaf het, met 'n nominale waarde van 225 volt. 
Die skip het 'n ontwerpte maksimum snelheid van 24,5 knope (45,4 km/h 28,2 mph) gehad, maar tydens haar proewe het sy 25,4 knope (47,0 km/h 29,2 mph) behaal. Die skip is ontwerp om 900 ton (890 lang ton) steenkool te vervoer, hoewel leemtes in die romp gebruik kan word om die brandstoftoevoer tot 2,510 ton (2,470 lang ton) steenkool uit te brei. Dit het 'n kruisradius van 6 600 seemyl (12 200 km 7,600 myl) opgelewer teen 'n kruissnelheid van 12 knope (22 km/h 14 mph). Met 'n snelheid van 18 knope (33 km/h 21 mph) is haar reikafstand tot 3,250 km (6 020 km) verminder.  Die hoogste drywing wat ooit deur 'n heen -en -weer -oorlogskip verkry is, was die 37,799 aangeduide perdekrag (28,187 kW) wat deur Blücher oor haar verhore in 1909. 
Blücher was toegerus met twaalf 21 cm (8,3 duim) SK L/45 [d] snelvuurwapens in ses tweeling torings, een paar voor en een paar agter, en twee pare in vleuel torings aan weerskante van die bo-konstruksie. 'N Totaal van 1 020 skulpe, oftewel 85 rondtes per geweer, is vir die gewere voorsien.  Elke dop weeg 108 kg (238 lb) en was 61 cm lank.  Die gewere kan tot -5 ° ingedruk en tot 30 ° verhoog word, wat 'n maksimum reikafstand van 19 100 m bied.  Hul vuurtempo was 4-5 rondtes per minuut.  
Die skip het 'n sekondêre battery van agt 15 cm (5,9 duim) snelvuurgewere wat in MPL C/06-kasmatte gemonteer is,   vier gesentreerde midskepe aan weerskante van die vaartuig.  Hierdie gewere kan doelwitte bereik tot 13 500 m (14 800 m).  Hulle is voorsien van 1320 rondtes, vir 165 skulpe per geweer, en het 'n aanhoudende vuurtempo van 5-7 rondtes per minuut.  Die doppe was 45,3 kg (99,9 lb),  en was gelaai met 'n 13,7 kg (30,2 lb) RPC/12 dryfmiddel in 'n koperpatroon.  Die gewere het met 'n snelsnelheid van 835 m (2 740 voet) per sekonde  afgevuur en daar sou na verwagting ongeveer 1 400 skulpe afgevuur word voordat dit vervang moes word. 
Blücher was ook gewapen met sestien 8,8 cm (3,5 duim) SK L/45 snelvuurwapens, geplaas in beide kasmatte en spilpunte. Vier van hierdie gewere is in kasmatte naby die brug gemonteer, vier in kasmatte in die boog, nog vier in kasmatte op die agterstewe, en die oorblywende vier is in spilpunte in die agterste bo -konstruksie gemonteer. Hulle het 'n totaal van 3200 rondtes, of 200 skulpe per geweer,  voorsien en kon teen 'n snelheid van 15 doppe per minuut skiet. Hulle hoë plofbare doppe weeg 10 kg,  en is belaai met 'n 3 kg (6,6 lb) RPC/12 dryfvulling. Hierdie gewere het 'n lewensverwagting van ongeveer 7 000 rondtes gehad.  Die gewere het 'n maksimum reikafstand van 10 700 m (11 700 m) gehad. 
Blücher was ook toegerus met vier torpedobuise van 45 cm (17,7 duim). Een is in die boog geplaas, een in die agterstewe, en die ander twee is op die breë kant, almal onder die waterlyn, geplaas. Die skip het altesaam 11 torpedo's vervoer.  Die torpedo's het 'n plofkop van 110 kg (240 lb) gedra en het twee snelheidsinstellings gehad, wat die reikafstand beïnvloed het. Teen 32 knope (59 km/h 37 mph) het die wapen 'n reikafstand van 2000 m (2200 m) en by 36 knope (67 km/h 41 mph) was die reikafstand tot 1500 m (1600 m) verminder. 
Soos met ander Duitse hoofstadskepe van die tydperk, Blücher was toegerus met 'n gepantserde pantser van Krupp. Die gepantserde dek was tussen 5-7 cm dik, en belangriker gebiede van die skip is met dikker pantser beskerm, terwyl minder kritiese gedeeltes van die dek die dunner pantser gebruik het.  Die gepantserde gordel was 18 cm (7,1 in) dik in die sentrale gedeelte van die skip waar aandrywingmasjinerie, ammunisietydskrifte en ander noodsaaklikhede geleë was, en het afgeneem tot 8 cm (3.1 in) in minder belangrike dele van die romp . Die gordel het aan weerskante van die skip tot nul toegeneem. Agter die hele lengte van die gordelpantser was nog 3 cm (1,2 in) teak. Die gepantserde gordel is aangevul met 'n 3,5 cm (1,4 duim) torpedoskot,  alhoewel dit slegs tussen die voorste en agterste middellyngeweertorings geloop het. 
Die vorentoe -toring was die swaarste gepantserde deel van die skip. Sy sye was 25 cm dik en 'n dak van 8 cm dik. Die agterste toring was aansienlik minder goed gepantser, met 'n dak van 3 cm dik en sye wat slegs 14 cm dik was. Die sentrale vesting van die skip is beskerm deur 'n pantser van 16 cm (6,3 in). Die belangrikste batterytorings was 8 cm dik in hul dakke en het sye van 18 cm. Die kistermate van die 15 cm -rewolwer is beskerm deur 14 cm wapenrusting. 
Blücher is op 11 April 1908 gelanseer en op 1 Oktober 1909 in diens geneem in die vloot. Von der Tann, Moltke, en die vlagskip Seydlitz.  Die eerste operasie waarin Blücher deelgeneem het, was 'n onoortuigende sweep in die Oossee teen Russiese magte. Op 3 September 1914, Blücher, saam met sewe vooraf-gevreesde gevegskepe van die IV-eskader, het vyf kruisers en 24 vernietigers die Oossee ingevaar in 'n poging om 'n gedeelte van die Russiese vloot uit te trek en dit te vernietig. Die ligte kruiser Augsburg het die pantserkruisers teëgekom Bayan en Pallada noord van Dagö (nou Hiiumaa) eiland. Die Duitse kruiser het probeer om die Russiese skepe terug te lok Blücher sodat sy hulle kon vernietig, maar die Russe het geweier om die aas te neem en het hulle eerder na die Finse Golf teruggetrek. Op 9 September is die operasie beëindig sonder dat daar 'n groot verbintenis tussen die twee vloote was. 
Op 2 November 1914, Blücher- saam met die gevegsruisers Moltke, Von der Tann, en Seydlitz, vergesel van vier ligte kruisers, verlaat die Jade Bight en stoom na die Engelse kus.  Die flottielie het die volgende oggend met dagbreek by Great Yarmouth aangekom en die hawe gebombardeer, terwyl die ligte kruiser Stralsund 'n mynveld gelê. Die Britse duikboot HMS D5 het op die bombardement gereageer, maar een van die myne wat daar gelê is, getref Stralsund en gesink. Kort daarna beveel Hipper sy skepe om terug te keer na die Duitse waters. Onderweg bedek 'n swaar mis die Helgoland -baai, sodat die skepe beveel word om te stop totdat die sig verbeter het en hulle die verdedigende mynvelde veilig kon navigeer. Die gepantserde kruiser Yorck 'n navigasiefout gemaak wat haar na een van die Duitse mynvelde gelei het. Sy het twee myne getref en net 127 mans uit die bemanning van 629 gesink, is gered. 
Bombardement van Scarborough, Hartlepool en Whitby Edit
Admiraal Friedrich von Ingenohl, bevelvoerder van die Duitse Hoogseevloot, het besluit dat nog 'n aanval op die Engelse kus uitgevoer moet word in die hoop om 'n deel van die Groot Vloot in die geveg te lok waar dit vernietig kan word.  Om 03:20, CET op 15 Desember 1914, Blücher, Moltke, Von der Tann, die nuwe gevegskruiser Derfflinger, en Seydlitz, saam met die ligte kruisers Kolberg, Strassburg, Stralsund, Graudenz, en twee eskaders torpedobote het die riviermonding van Jade verlaat.  Die skepe seil noordwaarts verby die eiland Helgoland, tot by die vuurtoring van die Horns Reef, waarna die skepe weswaarts na Scarborough draai. Twaalf uur nadat Hipper die Jade verlaat het, het die High Seas Fleet, bestaande uit 14 dreadnoughts en agt pre-dreadnoughts en 'n screening-krag van twee gepantserde cruisers, sewe ligte cruisers en 54 torpedobote, vertrek om verre dekking vir die bombardement te bied. 
Op 26 Augustus 1914 het die Duitse ligte kruiser Magdeburg in die Golf van Finland gestrand het, is die wrak gevang deur die Russiese vloot, wat kodeboeke gevind het wat deur die Duitse vloot gebruik is, asook navigasie -kaarte vir die Noordsee. Hierdie dokumente is daarna aan die Royal Navy gestuur. Kamer 40 het Duitse seine begin ontsyfer en op 14 Desember onderskep boodskappe met betrekking tot die plan om Scarborough te bombardeer.  Die presiese besonderhede van die plan was onbekend, en daar is aanvaar dat die Hoogseevloot veilig in die hawe sou bly, soos in die vorige bombardement. Vise -admiraal Beatty se vier gevegskruisers, ondersteun deur die 3de Cruiser Squadron en die 1st Light Cruiser Squadron, sou saam met die 2nd Battle Squadron se ses dreadnoughts 'n hinderlaag van Hipper se gevegskruisers hê. 
In die nag van 15/16 Desember het die hoofliggaam van die High Seas Fleet Britse vernietigers teëgekom. Uit vrees vir die vooruitsig van 'n nag -torpedo -aanval, beveel admiraal Ingenohl die skepe om terug te trek.  Hipper was nie bewus van Ingenohl se omkering nie, en daarom het hy voortgegaan met die bombardement. By die bereiking van die Britse kus het Hipper se gevegskruisers in twee groepe verdeel. Seydlitz, Moltke, en Blücher het noord gegaan om Hartlepool te betree, terwyl Von der Tann en Derfflinger suidwaarts gegaan om Scarborough en Whitby te betree. Van die drie dorpe is slegs Hartlepool verdedig deur kusartilleriebatterye.  Tydens die bombardement van Hartlepool, Seydlitz is drie keer getref en Blücher is ses keer deur die kusbattery getref. Blücher het minimale skade opgedoen, maar nege mans is dood en nog drie gewond.  Teen 09:45 op die 16de het die twee groepe weer bymekaargekom, en hulle het begin ooswaarts terugtrek. 
Teen hierdie tyd was Beatty se gevegsruisers in staat om Hipper se gekose uitgangsroete te blokkeer, terwyl ander magte onderweg was om die omsingeling te voltooi. Om 12:25 begin die ligte kruisers van die II Scouting Group deur die Britse magte gaan soek na Hipper.  Een van die kruisers in die 2de Light Cruiser Squadron gewaar Stralsund en dui 'n verslag aan Beatty aan. Om 12:30 draai Beatty sy gevegskruisers na die Duitse skepe. Beatty het aangeneem dat die Duitse kruisers die voorskerm van Hipper se skepe was, maar die gevegsruisers was ongeveer 50 km voor.  Die 2de Light Cruiser -eskader, wat vir Beatty se skepe gekeur het, losgemaak om die Duitse kruisers te agtervolg, maar 'n verkeerd geïnterpreteerde sein van die Britse gevegskruisers stuur hulle terug na hul siftingsposisies. e Die Duitse gevegskruisers het na die noordooste van die Britse magte gery en hul ontsnapping reggemaak. 
Sowel die Britte as die Duitsers was teleurgesteld dat hulle nie daarin kon slaag om hul teenstanders effektief te betrek nie. Admiraal Ingenohl se reputasie het groot skade gely as gevolg van sy skroom. Die kaptein van Moltke woedend het hy gesê dat Ingenohl teruggedraai het "omdat hy bang was vir elf Britse vernietigers wat uitgeskakel kon word. Onder die huidige leiding sal ons niks bereik nie."  Die amptelike Duitse geskiedenis het Ingenohl gekritiseer omdat hy nie sy ligte magte gebruik het om die grootte van die Britse vloot te bepaal nie, en verklaar: 'Hy het besluit op 'n maatreël wat nie net sy voormagte aan die Engelse kus ernstig in gevaar stel nie, maar ook die Duitser ontneem het. Vloot van 'n teken en 'n sekere oorwinning. " 
Slag van Dogger Bank Wysig
Vroeg in Januarie 1915 het die Duitse vlootbevel uitgevind dat Britse skepe verkenning in die Dogger Bank -gebied doen. Admiraal Ingenohl was aanvanklik huiwerig om hierdie magte te vernietig, want die I Scouting Group was tydelik verswak terwyl Von der Tann was in droogdok vir periodieke onderhoud. Konteradmiraal (teen -admiraal) Richard Eckermann - die stafhoof van die High Seas Fleet - het op die operasie aangedring, en Ingenohl het toe berou gegee en Hipper beveel om sy gevegskruisers na die Dogger Bank te neem. 
Op 23 Januarie het Hipper gesorteer, met Seydlitz in die voortou, gevolg deur Moltke, Derfflinger, en Blücher, saam met die ligte kruisers Graudenz, Rostock, Stralsund, en Kolberg en 19 torpedobote van V Flotilla en II en XVIII Half-Flotillas. Graudenz en Stralsund is op die vorentoe skerm toegewys, terwyl Kolberg en Rostock is onderskeidelik aan stuurboord en poort toegewys. Elke ligte vaartuig het 'n half-vloot van torpedobote aangeheg. 
Weereens het die onderskepping en dekripsie van Duitse draadlose seine 'n belangrike rol gespeel. Alhoewel hulle nie bewus was van die presiese planne nie, kon die kriptograwe van kamer 40 aflei dat Hipper 'n operasie in die Dogger Bank -omgewing sou onderneem.  Om dit teë te gaan, sou Beatty se 1ste Battlecruiser Squadron, agteradmiraal Gordon Moore se 2de Battlecruiser Squadron en Commodore William Goodenough se 2de Light Cruiser Squadron om 08:00 op 24 Januarie omstreeks 08:00 (ongeveer 56 km) 'n afspraak maak met Commodore Reginald Tyrwhitt se Harwich Force. 35 myl) noord van die Dogger Bank. 
Om 08:14, Kolberg sien die ligte kruiser Aurora en verskeie vernietigers van die Harwich Force.  Aurora uitgedaag Kolberg met 'n soeklig, op watter punt Kolberg aangeval Aurora en behaal twee houe. Aurora het teruggeskiet en twee houe aangeteken Kolberg in vergelding. Hipper draai dadelik sy gevegsruisers in die rigting van die geweervuur, toe hy byna gelyktydig Stralsund sien 'n groot hoeveelheid rook noordwes van haar posisie. Dit is geïdentifiseer as 'n aantal groot Britse oorlogskepe wat na Hipper se skepe stoom.  Hipper het later opgemerk:
Die teenwoordigheid van so 'n groot mag dui op die nabyheid van verdere dele van die Britse vloot, veral omdat draadlose afsnitte die benadering van die 2de Battlecruiser -eskader onthul het. Hulle is ook aangemeld deur Blücher aan die agterkant van die Duitse lyn, wat op 'n ligte kruiser losgebrand het en verskeie torpedojagers uit die agterstewe gekom het. Met die oog op die heersende [Oos-Noord-Oos] wind, het die gevegkruisers onder my bevel van die begin af in 'n ongunstige situasie verkeer. 
Hipper het suid gedraai om te vlug, maar dit was beperk tot 23 kn (43 km/h 26 mph) Blücherse maksimum spoed destyds. [f] Die agtervolgende Britse gevegkruisers stoom teen 27 kn (50 km/h 31 mph) en haal vinnig die Duitse skepe in. Om 09:52, Leeu het losgebrand Blücher uit 'n reikafstand van ongeveer 20.000 yards (18.000 m) kort daarna, Prinses Royal en Tiger het ook begin skiet.  Om 10:09 het die Britse gewere hul eerste treffer gemaak Blücher. Twee minute later het die Duitse skepe begin vuur skiet, hoofsaaklik daarop gefokus Leeu, van 'n reikafstand van 18.000 m (16.000 m). Om 10:28, Leeu is getref op die waterlyn, wat 'n gat in die kant van die skip geskeur het en 'n steenkoolbunker oorstroom het.  Omtrent hierdie tyd, Blücher 'n treffer met 'n dop van 21 cm behaal Leeu se voorwaartse rewolwer. Die dop kon nie die wapenrusting binnedring nie, maar het harsingskudding gehad en die linker geweer tydelik uitgeskakel.  Om 10:30, Nieu-Seeland- die vierde skip in Beatty se lyn - het binne bereik van Blücher en het losgebrand. Teen 10:35 het die reikafstand tot 17.000 m (16.500 m) gesluit, waarna die hele Duitse lyn binne die effektiewe omvang van die Britse skepe was. Beatty het sy slagoffers beveel om hul Duitse eweknieë te betrek. [g]
Teen 11:00, Blücher is ernstig beskadig nadat hy deur talle swaar skulpe van die Britse slagoffers gestamp is. Die drie voorste Duitse gevegsruisers, Seydlitz, Derfflinger, en Moltke, het hulle vuur daarop gefokus Leeu en het verskeie treffers behaal, twee van haar drie dinamo's is afgeskakel en die enjinkamer aan die agterkant was oorstroom.  Om 11:48, Ontembaar het op die toneel aangekom en is deur Beatty aangesê om die mishandelde te vernietig Blücher, wat reeds aan die brand gesteek is en baie na die hawe geplaas is. Een van die oorlewendes van die skip vertel van die verwoesting wat gedoen is:
Die skulpe. hulle het selfs na die stokplek gegaan. Die steenkool in die bunkers is aan die brand gesteek. Omdat die bunkers half leeg was, het die vuur vurig gebrand. In die enjinkamer lek 'n dop die olie op en spuit dit in blou en groen vlamme rond. Die geweldige lugdruk as gevolg van 'n ontploffing in 'n beperkte ruimte. brul [red] deur elke opening en [skeur] deur elke swak plek. Mans is deur die geweldige lugdruk opgetel en het tot 'n aaklige dood onder die masjinerie geslinger. 
Die Britse aanval is onderbreek weens berigte van U-bote voor die Britse skepe. Beatty het vinnig ontwykende maneuvers beveel, waardeur die Duitse skepe die afstand van hul agtervolgers kon vergroot.  Op hierdie tydstip, Leeu se laaste operasionele dinamo het misluk, wat haar spoed tot 15 kn (28 km/h 17 mph) verminder het. Beatty, in die slag Leeu, beveel die oorblywende gevegskruisers om 'die vyand se agterkant te betrek', maar seinverwarring veroorsaak dat die skepe teiken Blücher alleen.  Sy bly hardnekkig weerstaan Blücher aanvalle deur die vier kruisers van die 1st Light Cruiser Squadron en vier vernietigers afgeweer. Die eerste Light Cruiser Squadron -vlagskip, Aurora, getref Blücher twee keer met torpedo's. Teen hierdie tyd is elke hoofbattery -rewolwer, behalwe die agterste houer, stilgemaak. 'N Slag van nog sewe torpedo's is op 'n afstand bereik, en hierdie treffers het die skip om 13:13 laat omslaan. In die loop van die verlowing, Blücher is getref deur 70-100 skulpe van groot kaliber en verskeie torpedo's. 
Terwyl die skip besig was om te sink, stoom Britse vernietigers na haar toe in 'n poging om oorlewendes uit die water te red. Die Duitse zeppelin L5 verwar die sink Blücher vir 'n Britse gevegskruiser, en probeer om die vernietigers te bombardeer, wat onttrek het.  Syfers wissel oor die aantal ongevalle. Paul Schmalenbach berig dat 6 beamptes van 'n totaal van 29 en 275 aangewese mans van 'n kompliment van 999 uit die water gehaal is, vir 'n totaal van 747 mans wat dood is.  Die amptelike Duitse bronne wat Erich Gröner ondersoek het, het gesê dat 792 mans gesterf het toe Blücher sak,  terwyl James Goldrick na Britse dokumente verwys, wat berig het dat slegs 234 mans uit 'n bemanning van minstens 1200 oorleef het.  Onder diegene wat gered is, was Kapitan zur See (kaptein op see) Erdmann, die bevelvoerder van Blücher. Hy sterf later aan longontsteking terwyl hy in Britse gevangenskap was.  Nog twintig mans sou ook as krygsgevangenes sterf. 
Die konsentrasie op Blücher toegelaat Moltke, Seydlitz, en Derfflinger om te ontsnap.  Admiraal Hipper was oorspronklik van plan om sy drie gevegskruisers te gebruik om die Britse skepe om te draai en om die flanke te flankeer om die gehawende te verlig Blücher, maar toe hy verneem van die ernstige skade aan sy vlagskip, besluit hy om die pantserkruiser te laat vaar.  Hipper vertel later van sy besluit:
Om die Blücher daar is besluit om 'n flankerende beweging te probeer doen. Maar toe ek in kennis gestel word dat ek in my vlagskip -torings C en D buite werking was, ons vol water agter was en dat sy nog net 200 rondtes swaar dop oor het, het ek geen verdere gedagte om die Blücher. Enige so 'n kursus, noudat daar nie op ons ingryping van ons hoofvloot gereken kon word nie, sal waarskynlik tot verdere groot verliese lei. Die ondersteuning van die Blücher deur die flankeerbeweging sou my vorming tussen die Britse gevegskruisers en die gevegskader ontstaan ​​het wat waarskynlik agter was. 
Teen die tyd dat Beatty weer beheer oor sy skepe gekry het nadat hy aan boord van HMS was Prinses Royal, die Duitse skepe het 'n te groot voorsprong vir die Britte om hulle om 13:50 te haal, het hy die jaagtog afgesny.  Kaiser Wilhelm II was woedend oor die vernietiging van Blücher en die nabye insinking van Seydlitz, en beveel die High Seas Fleet om in die hawe te bly. Admiraal Eckermann is uit sy pos verwyder en admiraal Ingenohl is gedwing om te bedank. Hy is vervang deur admiraal Hugo von Pohl. 
Figuur 1: SMS Seydlitz (German battlecruiser, 1913-1919) afgeneem voor die Eerste Wêreldoorlog, omstreeks 1913-1914, deur M.L. Carstens, Hamburg. Let op die kenmerk van die fotograaf regs onder. Die skip se anti-torpedo-nette en spuitbome is in 1916 verwyder. Hierdie afdruk is in 1935 van die Amerikaanse kantoor van Naval Intelligence ontvang. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 2: SMS Seydlitz aan die gang, waarskynlik tussen die tyd dat sy in diens gekom het op 22 Mei 1913 en die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in Augustus 1914. Die oorspronklike druk is oorgedra van die Office of Naval Intelligence. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 3: SMS Seydlitz aan die gang, omstreeks 1914-1916. Die oorspronklike druk is gemerk op die agterkant: "Photogr. Atelier Heinr. Meents, Wilhelmshaven, MarktStr.19." Met vergunning van meersersant Donald L.R. Shake, USAF, 1981. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 4: SMS Seydlitz vasgemeer in die hawe, ongeveer 1913-1916. Let op die anti-torpedo-nette wat langs die skip gestoor is. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 5: SMS Seydlitz erg beskadig, maar aan die gang terwyl sy na die hawe op pad was na die Slag van Jutland, ongeveer 1-2 Junie 1916. Let daarop dat haar boë amper onder water is as gevolg van torpedo- en skulptoere vorentoe. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 6: SMS Seydlitz in die hawe vir herstel van gevegskade na die Slag van Jutland. Gefotografeer op 6 Junie 1916, nadat die gewere uit haar vorentoe -rewolwer verwyder is. Let op haar lys na die hawe en die byna ondergedompelde toestand van haar boog. Die opskrif links bo is 'n Duitse veiligheidswaarskuwingskennisgewing. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 7: Oorsig van skade aan die hawe van SMS Seydlitz, insluitend 'n ontbrekende gedeelte van die pantserplaat, wat in Junie 1916 in die droogdok geneem is na die Slag van Jutland. Die opskrif links bo is 'n Duitse veiligheidswaarskuwingskennisgewing. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 8: Oorsig van torpedoskade aan die romp van SMS Seydlitz, vorentoe, geneem in droogdok in Junie 1916 na die Slag van Jutland. Let op die effek wat die pantsergordel (bo -op) gehad het om die opwaartse omvang van die gat te beperk. Die opskrif links bo is 'n Duitse veiligheidswaarskuwingskennisgewing. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 9: SMS Seydlitz stoom na Scapa Flow om geïnterneer te word, 21 November 1918. Versameling van luitenant (junior graad) A. Alvin Booth, USNRF. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 10: SMS Seydlitz stoom na Scapa Flow om geïnterneer te word, 21 November 1918. Versameling van luitenant (junior graad) A. Alvin Booth, USNRF. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 11: SMS Seydlitz lei die Duitse strydkruisers na Scapa Flow en internering, 21 November 1918. SMS Moltke is volgende agterna, gevolg deur die twee oorblywende Lutzow klas skepe, Hindenburg en Derfflinger. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 12: Duitse strydkruisers wat in die rigting van Scapa Flow stoom vir internering, 21 November 1918. Die Britse blimp N.S.8 vlieg oorhoofs. SMS Seydlitz lei, links, met Moltke volgende agterna gevolg deur die twee oorblywende Lutzow klas skepe, Hindenburg en Derfflinger. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 13: SMS Seydlitz omgeslaan by Scapa Flow, waarskynlik kort nadat sy op 21 Junie 1919 deur haar bemanning gestamp is. Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 14: SMS Seydlitz omgeslaan by Scapa Flow, nadat sy op 21 Junie 1919 deur haar bemanning gestamp is. Met vergunning van die Naval Historical Foundation. Versameling van admiraal Joseph Strauss, USN. Admiraal Strauss het (met potlood) kommentaar gelewer op die oorspronklike druk: "I saw this one sink." Foto van die US Naval Historical Center. Klik op foto vir groter prentjie.
SMS (wat staan ​​vir Seiner Majestät Schiff of His Majesty's Ship) Seydlitz, was 'n gevegskruiser van 24 988 ton wat deur Blohm & Voss in Hamburg, Duitsland, gebou is en in Mei 1913 in gebruik geneem is. Seydlitz was die vierde strydkruiser wat vir die Duitse Hoogseevloot gebou is en is vernoem na Friedrich Wilhelm von Seydlitz, 'n Pruisiese generaal wat koning Frederik die Grote gedien het. Seydlitz was ongeveer 658 voet lank en 94 voet breed, het 'n topsnelheid van 26 knope en 'n bemanning van 1068 offisiere en mans. Die skip was gewapen met tien gewere van 11,2 duim, twaalf 5,9 duim gewere en twaalf 3,45 duim gewere.
Seydlitz was effens meer as 'n jaar in opdrag voor die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog en het gedurende daardie tyd saam met ander eenhede in die Duitse Hoogseevloot die Noordsee en die Oossee gepatrolleer. Nadat vyandelikhede in Augustus 1914 begin het, Seydlitz het deelgeneem aan twee van die bekendste vlootgevegte van die Eerste Wêreldoorlog. Die eerste het op 24 Januarie 1915 plaasgevind toe Seydlitz het gedien as die vlagskip van die Duitse slagkruisermag in die Slag van die Doggerbank. Tydens die konfrontasie is drie Duitse gevegskruisers en een groot gepantserde kruiser onder bevel van admiraal Franz von Hipper onderskep deur vyf Britse gevegskruisers onder bevel van admiraal David Beatty. The ships met at the Dogger Bank in the North Sea, located roughly midway between Germany and Great Britain. During the battle, Seydlitz was hit by a 13.5-inch shell from HMS Leeu. The shell went through her after turret and ignited a large fire. The fire spread rapidly and consumed a number of compartments, gradually making its way to the aft ammunition magazines. Only the quick thinking of the ship's executive officer, who decided to flood the magazines, prevented the ship from blowing up in a massive explosion. The shell hit and resulting fire, though, killed 160 members of the crew and put both of the ship's rear turrets out of action. One of the German battle cruisers, Blücher, was sunk by the British, but the other three German warships were able to escape back to Germany where Seydlitz was repaired after several months.
The next major confrontation involving Seydlitz was the famous Battle of Jutland, which occurred on 1 June 1916. The battle took place in the North Sea near Jutland, Denmark, where the Imperial German Navy's High Seas Fleet under Vice-Admiral Reinhard Scheer clashed with the Royal Navy's Grand Fleet, under the command of Admiral Sir John Jellicoe. Jutland was by far the largest naval battle of World War I and most of the major units in both the German and British fleets participated in the action. During this battle, Seydlitz and the German battle cruiser SMS Derfflinger unleashed broadsides against the British battle cruiser HMS Koningin Mary, hitting her five times. The hits caused a huge explosion on board Koningin Mary and the ship broke in two and sank with heavy loss of life. But then Seydlitz was pounded by several British warships. In all, Seydlitz was struck by approximately two dozen large-caliber shells, which caused extensive damage and fires and put several of the ship's guns out of action. The German battle cruiser also was hit by a torpedo that was fired by a British destroyer. The torpedo hit Seydlitz below the forward turret, ripping a 40-foot-long by 13-foot-wide hole in her hull. More than 5,000 tons of water rushed into the forward part of the ship, which reduced her freeboard at the bow to almost nothing. In fact, the forward part of the ship was barely above water, but she remained afloat. Miraculously, Seydlitz was able to make it back to port in Germany on her own power. She lost 98 crewmembers killed and 55 wounded, although these casualties could have been much worse considering the damage sustained by the ship. Seydlitz proved that German battle cruisers could take an enormous amount of punishment and still remain afloat, unlike British battle cruisers, which had a tendency to catch fire and be ripped apart by massive explosions after being hit.
Die swaar kruisers van die Kriegsmarine was 'n gevolg van die Washington Fleet -verdrag van 1921, die sogenaamde & quot; Washington Cruisers & quot. Hulle verplasing mag nie meer as 10.000 ton oorskry nie en hul hoofartillerie was beperk tot 8 (20,3 cm) gewere, maar in werklikheid was dit tot 60% groter as wat toegelaat is.
Tussen 1935 en 1937 is die kiele van vyf van hierdie skepe neergelê wat aan twee effens verskillende klasse skepe behoort het: Admiraal Hipper en haar suster Ship Bl ücher , die verbeterde tweede bondel bestaande uit die Prinz Eugen , Seydlitz en L ützow . Die laaste twee was oorspronklik beplan om groot CL's te wees met 'n bewapening van twaalf 15 cm gewere, maar as gevolg van die gebrek aan gewere en torings en die bedreiging van 'n nuwe klas Sowjet -kruisers, is die skepe gebou as addisionele skepe van die Prinz Eugen ontwerp. Die skepe is ontwerp met die idee van handelsoorlog in gedagte; hulle moet die geallieerde handelsvaart aanval en geallieerde oorlogskepe ontduik, maar dit het gou duidelik geword dat hulle nie ideaal was vir hierdie taak nie. Met hul hoëdruk stoom-enjin was hul brandstofverbruik te hoog en was hul werkingsbereik nie groot genoeg om in die Noord-Atlantiese Oseaan gebruik te word nie. Boonop het die ingewikkelde enjinkonstruksie dikwels gebreek. Van die vyf skepe is slegs drie glad voltooi.
Die Seydlitz was to be converted to an aircraft carrier, but was never completed, too. The ship was captured by the Russians in Königsberg and scrapped in 1958.