Geskryf deur Jeremy Simmonds, et al
Oostelike geel robyn. Sowat 60 persent van die inheemse voëls van die suidoostelike vasteland van Australië het meer as die helfte van hul natuurlike habitat verloor. Graham Winterflood / Wikimedia Commons
Oor dele van Australië, groot gebiede van inheemse plantegroei is skoongemaak en vervang deur ons stede, plase en infrastruktuur. As inheemse plantegroei verwyder word, sal die habitat en hulpbronne wat dit inheemse wilde diere bied, altyd verlore gaan.
Ons omgewingswette en die meeste bewaringspogings fokus geneig op wat hierdie verlies beteken vir spesies wat met uitsterwing bedreig word. Hierdie beklemtoning is verstaanbaar - die verlies van die laaste individu van 'n spesie is baie hartseer en kan ekologies verwoestend wees.
Maar wat van die talle ander spesies wat ook deur habitatverlies geraak word, wat nog nie skaars genoeg geword het om as bedreig gelys te word nie? Hierdie diere en plante word alom beskryf as 'algemeen' of 'minste bekommernis"- laat hul habitat weggekap word. Hierdie verlies ontsnap gewoonlik ons ​​aandag.
Hierdie algemene spesies het intrinsieke ekologiese waarde. Maar dit bied ook belangrike geleenthede vir mense om kontak met die natuur te maak - ervarings wat bedreig word.
'N Ketting wat vir landopruiming gebruik word, word oor 'n stapel brandende hout op 'n eiendom in Queensland gesleep. Dan Peled / AAP
Die "verliesindeks": die vernietiging dop
Ons het 'n maatstaf ontwikkel genaamd die verlies indeks om te kommunikeer hoe habitatverlies verskeie Australiese voëlspesies beïnvloed. Ons maatreël het getoon dat meer as 60% van 262 inheemse voëls in Victoria en in Suid-Australië en Nieu-Suid-Wallis elk meer as die helfte van hul oorspronklike natuurlike habitat verloor het. Die oorgrote meerderheid van hierdie spesies word nie formeel erken dat hulle met uitsterwing bedreig word nie.
Dit is 'n soortgelyke verhaal in die Brigalow Belt in sentraal Nieu-Suid-Wallis en Queensland. Die prentjie is helderder in die noordelike savanne regoor die bopunt van Australië, waar daar nog steeds groot stukke inheemse plantegroei is - ondanks die deurdringende dreigemente soos onvanpaste brandstelsels.
Ons het ook gevind dat die verwydering van 'n enkele hektaar boshabitat in sommige gebiede, soos Suidoos-Queensland en die Wet Tropics in die noorde van Queensland, tot 180 verskillende spesies kan beïnvloed. Met ander woorde, klein hoeveelhede verlies kan groot getalle (meestal algemene) spesies beïnvloed.
Ons indeks het ons in staat gestel om te vergelyk hoe verskillende groepe voëls deur habitatverlies beïnvloed word. Die ikoniese papegaaie van Australië is swaar getref deur die verlies van habitat, omdat baie van hierdie voëls op die plekke kom waar ons woon en ons voedsel verbou. Roofvoëls soos arende en uile is as 'n groep minder aangetas. Dit is omdat baie van hierdie voëls wyd in Australië se minder ontwikkelde droë binneland voorkom.
Hierdie kaart toon die aantal voëlspesies wat deur enige habitatverlies in enige streek geraak word. Grys ​​sones dui op dele van Australië waar die verlies aan habitat nie plaasgevind het nie. Blou sones het tot 90 spesies wat deur habitatverlies geraak word, geel is tot 120 spesies wat geraak word, terwyl die hoogste kategorie, rooi, tot 187 spesies aangetas is. Bewaringsbiologie
Habitatverlies beteken baie minder voëls
Ons studie toon dat baie spesies baie habitat in sekere dele van Australië verloor het. Ons weet dat habitatverlies 'n groot dryfveer is vir bevolking neem af en vryvalgetalle wêreldwyd. 'N Maatstaf van gewerwelde bevolkingsneigings - die Living Planet Index - onthul dat bevolkings van meer as 4,000 gewerwelde spesies regoor die wêreld gemiddeld minder as die helfte is van wat hulle in 1970 was.
In Australië is die neiging nie anders nie. Bevolking van ons bedreigde voëls het met 'n gemiddeld van 52% tussen 1985 en 2015 gedaal. Bevolkend vir baie gewone Australiese voëls is dit ook verbasend neerwaarts neig, en habitatverlies is 'n groot oorsaak. Langs Australië se baie bevolkte ooskus, is daar 'n afname in die bevolking vir baie algemene spesies, waaronder reënboogby-eter, dubbeldraadvink en bleekkop-rosella.
Dekelende algemene spesies - reënboogby-eter (links); dubbel-versperde vink (regs bo); ligkop rosella (regs onder) Jim Bendon, G. Winterflood, Aviceda
Dit is 'n groot probleem vir die ekosisteemgesondheid. Algemene spesies is meer geneig en vertolk dus baie rolle waarop ons afhanklik is. Ons papegaaie, duiwe, heuningkoeke, robins en vele ander help om blomme te bestuif, saad te versprei en insekte in toom te hou. In altwee Europa en Australië, is dalings in gewone spesies gekoppel aan 'n vermindering in die lewering van hierdie belangrike ekosisteemdienste.
Algemene spesies is ook diegene waarmee ons die meeste verband hou. Omdat hulle meer en meer bekend is, bied hierdie diere belangrike geleenthede vir mense om met die natuur in verbinding te tree. Dink aan die eenvoudige plesier om 'n kleurryke robin bo-op 'n landelike heiningpaal te sien, of 'n lewendige papegaai wat bo die boomtoppe van 'n voorstedelike kreek uitsteek. Die agteruitgang van gewone spesies kan bydra tot minder geleenthede vir ons om met die natuur te omgaan, wat tot 'n "uitwissing van ervaring", Met gepaardgaande negatiewe gevolge vir ons gesondheid en welstand.
Ons moet nie wag totdat dit te laat is nie
Ons studie het ten doel om die kollig op gewone spesies te plaas. Dit is van kardinale belang, en tog word die erosie van hul habitat weinig gefokus. Dit is verstandig om dit te bewaar. Dit sal duur wees om te wag totdat hulle geweier het voordat ons optree.
Hierdie spesies het meer formele erkenning en beskerming nodig in bewaring en omgewingsregulering. Byvoorbeeld, groter aandag aan gewone spesies, en die rol wat hulle in die gesondheid van die ekosisteem speel, moet gegee word in die beoordeling van nuwe infrastruktuurontwikkelings onder die Australiese federale omgewingswette (formeel bekend as die Wet op die Beskerming van die Omgewing en die Bewaring van Biodiversiteit 1999).
Ons moet nou optree om gewone spesies te bewaar voordat hulle na bedreiging beweeg. Sonder toegewyde aandag, loop ons die risiko dat hierdie spesies voor ons oë agteruitgaan, sonder dat ons dit selfs agterkom.
Jeremy Simmonds, postdoktorale navorsingsgenoot in bewaringswetenskap, Die Universiteit van Queensland; Alvaro Salazar, na-doktorale navorsingsgenoot, Die Universiteit van Queensland; James Watson, professor, Die Universiteit van Queensland, en Martine Maron, ARC Future Fellow en professor in omgewingsbestuur, Die Universiteit van Queensland
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Waarom die meeste inheemse voëlspesies hul huise verloor