Diensplig in die 19de eeu - Die versamelings
Diensplig in die XIXe eeu
Die dienspligtige Camille.
Dienspligtige nommer, klas van 1869.
Titel: Die dienspligtige Camille.
Skrywer: KAMILLE (-)
Afmetings: Hoogte 41.1 - Breedte 21.8
Tegniek en ander aanduidings: olieverf op hout
Prentverwysing: 99CE18295 / 55. 139. 3
Titel: Dienspligtige nommer, klas van 1869.
Afmetings: Hoogte 35.2 - Breedte 25.7
Tegniek en ander aanduidings: Toeligting: Canton de Brumath, n ° 40, Feliez Metterpapier waterverf; beelde
Prentverwysing: 75CE1400 / 57. 34. 3
Gedurende die grootste deel van die XIXe eeu, diensplig of die verpligting vir alle seuns om in die leër te dien, is nooit afgedwing nie streng gesproke. Dit was die Jourdan-wet wat dit in 1798 (jaar VII) tot stand gebring het: alle mans kan in oorlogstyd gemobiliseer word, terwyl die weermag in vredestyd hoofsaaklik 'n beroep op vrywilligers doen. Om hierdie besluit uit te voer, sal alle 20-jarige mans (behalwe getroude mans, swakkes, ens.) Op 'n werwingslys - dus die term "diensplig" - saamgevoeg word.
Hierdie stelsel van militêre verpligtinge waarop die oorlogspoging van Napoleon gebaseer is, is tydens die herstel afgeskaf. Om hierdie rede bestaan ​​die massa Franse soldate tussen 1815 en 1870 uit dienspligtiges wat die verkeerde getal getrek het, plaasvervangers en vrywilligers.
Die wet van 1872 het 'n belangrike verandering aangebring: hoewel die loting gehandhaaf is, is die vervanging afgeskaf. Die helfte van die kontingent moet vyf jaar aktiewe diens voltooi, die ander een jaar.
Werwing, wat in die hoofstad van die kanton plaasvind, volg op 'n spesifieke ritueel. Die jong man trek lotte vir sy dienspligtige nommer, hier nommer 40, op waterverfpapier. Nadat die verkeerde nommer geteken is en as hy nie vervang kan word nie, gaan die dienspligtige voor die beoordelingsraad. As dit nie verbruikend, verlam of te klein is nie, word dit 'goed vir die diens' verklaar, soos hier Dienspligtige Camille.
Laasgenoemde dra sy feestrok, bestaande uit lapbroeke, 'n hoed met 'n lint en 'n serp. Hy blaas 'n basuin, baie veraf: dit lyk asof hy verheug is om sy dorpie, wat in die agtergrond gesien kan word, te verlaat. Hy gaan deelneem aan die hullabaloo. Tydens hierdie fees koop die 'classards' pette, bugles, cockades, badges en ander armbande. In die stad en dan in die dorp eet, drink, sing en speel die toekomstige soldate duisend grappies oor die meisies, handelaars en burgerlikes wat hulle ontmoet. Die volgende Sondag word 'n bal gegee. Die gewoel van dienspligtiges het verskillende betekenisse: dit is terselfdertyd 'n burger-militêre fees, 'n deurgangsritueel en 'n jeugviering waar nuwe vorme van solidariteit buite die sosiale klas gevestig word.
In die XIXe eeu, het die Franse 'min smaak gehad vir die militêre beroep', soveel so dat die droom van die handves van 1814, die van 'n professionele leër wat uit vrywilligers bestaan, onmoontlik blyk te wees. Gevolglik was diensplig nodig, maar vir meer as vyftig jaar was die oënskynlike egalitarisme deur die geld wat 'n plaasvervanger kon koop.
Met die nederlaag van 1870 en die koms van die IIIe Republiek, ons is getuie van 'n herlewing van diensplig, dit wil sê van die burgerleër. Die aanvaarding van die wette van 1872, 1889 en veral 1905 het 'n persoonlike, gelyke en verpligte diens ingestel. In hierdie sin kan ons dink dat die beeld van Dienspligtige Camille, dapper en vrolik, onder die vlae hardloop, is daarop gemik om seuns van die laer klasse aan te moedig om hul plig te doen. Die eenvoud, die populistiese en nasionale betekenis van hierdie skildery maak van Camille die figuur van 'n soort 'militêr-agrariese vaudeville'.
In dieselfde jaar van nederlaag is die vreugde van die dienspligtige 'goed-vir-die-diens' die uitdrukking van nasionalistiese propaganda wat 'n oproep tot burgerbewustheid en wraak teen die Pruise vra. Daar kan opgemerk word dat die Dienspligtige nommer almal in blom kom uit die Elsas, die verlore provinsie. Die mite van vegters wat met gewere gaan blom het, is taai; maar, in 1914, het die jong Franse mense sonder entoesiasme na die front gegaan om doodgemaak te word.
André CORVISIER, Militêre geskiedenis van Frankryk, t. 3, Van 1871 tot 1940, Parys, PUF, 1992-1994.
Gérard de PUYMEGE, Chauvin, die soldaat-ploeër. Bydrae tot die studie van nasionalismes, Parys, Gallimard, coll. "Biblioteek van geskiedenis", 1993.
Bernard SCHNAPPER, Die militêre vervanging in Frankryk. Sommige politieke, ekonomiese en sosiale aspekte van werwing in die 19de eeu, Parys, Sevpen, 1968.
Maurice VAISSE (regie), Aan wapens, burgers! Diensplig en beroepsleër van die Grieke tot vandag toe, Parys, Armand Colin, coll. "Geskiedenisverwysing", 1998.