Net soos ek my brein daagliks gefokus moes kry vir die groot klim, het ek ook my liggaam gedissiplineer. Ek het daagliks gedraf en fietsgery om te verseker ek gaan die piek bereik. Maar niks kan jou vir “hoogtesiekte” voorberei nie, maak nie saak hoe fiks jy is nie.
Ons laaste klim tot op die piek het reeds twaalfuur die nag begin. Die enigste rede hiervoor was om die Afrika-son eerste te kon aanskou. Maar alles verloop nie altyd volgens plan nie. Pleks van die son op ons gesigte, het ons ’n hewige sneeustorm tegemoetgegaan. Maar ons het deurgedruk. Langs my vriende het ek regtig geseënd gevoel, want dit was ŉ ongelooflike uitdaging en herinneringe wat ek vir die res van my lewe sal saamdra. Ek het weereens besef dat daardie oomblikke wat jou asem wegslaan, die belangrikste in die lewe is.
Dit is soos jy se John-Henry maar Jesus het reeds die grootste berg gelyk gemaak. Trots om jou en jou ouers en oupa George te geken en te ken.