Ons was egter lief vir ons poppe. Ek onthou die reuk van my pop. Mens kan daardie lekker reuk nie eintlik beskryf nie. Soms kry ek dit in speelgoedwinkels as ek na die poppe kyk. En hulle nader aan my hou.
Ek het haar gekry voor ek standerd 4 was. En dit is baie, baie lank gelede. Ek kan nie eers onthou of sy ‘n naam gehad het nie. Ek dink sy het dalk. Maar ek kan nie onthou nie. Maar my kleinkinders kon haar nie gooi nie.
Blou, die boonste deel van riet gemaak. Gevleg. Te klein vir ons babapoppe. Maar nie vir ons katjies nie.
Tot my ma se groot ontsteltenis is babaklere vir die poppe aangetrek. En dan het die katte op hulle ruggies in die waentjies gelê en aan die pop bababotteltjies gesuig. Regtig! Ons was baie oortuigende mammas toe ons klein was.
En as jy nie mooi verpak nie, is die pop ook nutteloos as sy buig en nie weer wil staan as jy haar laat staan nie.
Ek kan nie veel ander speelgoed onthou nie. Daar was blokkies om te bou en so aan, maar daar was nooit karretjies in ons huis nie.
In my hoërskooljare het ek ‘n dik boek oor die Drakensberge van die skool gekry omdat ek die beste in Geografie presteer het. Was nogal Engels. Vir hierdie boeremeisie vir wie Engels slegs in die Engelse klaskamer saakgemaak het. So lekker dik boek. Wat nou die dag saam verpak is.
En toe gooi jou kleinseuns jou pop rond…. en die pop is amper so oud soos jy. Ek het dit nou humoristies gevind.