Untitled Document Die nuwe verskynsel hier vlak voor die plaaslike verkiesings is dat die ANC veral steun verloor onder sy tradisionele bruin middelklas-kiesers, wat ’n minderheid in dié gemeenskap vorm. Die meerderheid bestaan uit die werkersklas en ondersteun hoofsaaklik opposisiepartye soos die DA.
’n Beduidende getal van dié ontevredenes is nou partyloos en gaan na alle waarskynlikheid nie stem nie. Ander gaan hulle sekerlik tot opposisiepartye wend en ook vir hulle stem.
Dit gaan egter ’n reis wees op ’n pad wat nie sonder slaggate en risiko's is nie. Die keuse van ’n voertuig om dié reis aan te pak moet dus nie ligtelik opgeneem word nie. Dit moet strategies goed beplan word.
Is die politiek die antwoord vir die dilemma waarin bruines hulle tans bevind? Die verlede, hede en toekoms sal nog telkemale bewys dat die heil van bruines nie by die politiek lê nie. Hoe bruines in die verlede en tans polities geboelie is en word, is oorbekende geskiedenis waaroor al tot satwordens toe geskryf is. Ek twyfel ook of bruines se antwoord in die vorming van ’n politieke party opgesluit lê. Vir my klink dit liewer na politieke selfmoord.
Die sukkelende opposisiepartye blyk ook nie ’n keuse te wees nie, want sommiges se begrip van moraliteit en ubuntu word reeds grondig bevraagteken. Die basiese reg op keuse mag by bruines as ’n minderheidsgroep nooit ’n lisensie vir dwase politieke besluite wees nie.
Identiteit mag nie as ’n voertuig beskou word nie, want juis die gebrek aan konsensus oor wat daardie identiteit behoort te wees is ’n innerlike wroeging by bruines wat nog nie opgeklaar is nie.