Ek sal moet klippies tel. Ek het lank laas getel. Daar is al 4 boottels vol klippies wat in my vensterbank staan wat see se kant toe kyk. In die somer sit ek die flesse met klippies in die vensterbank wat vlakte toe kyk, wintertye na die venster wat see toe kyk. Die klippies kan nie heeltyd vir die vlakte kyk nie, ook nie vir die see nie.
“Ons wil gaan blommetjies kyk, maar is eintlik opsoek na ‘n koppie koffie en ‘n broodjie. Alles is nog toe daar onder by die see. Die nota op die deur sệ dat hulle eers 10 uur oopmaak” het die vrou gesệ.
“Kom, Kind, maak jouself reg. Hierdie mense soek koffie en ‘n stukkie brood. Dis tyd dat jy mense in die oe beginner kyk. Jy kan nie so alleen sit nie. Jy gaan vereensaam. Die vrou sit daar in die sitkamer. Gaan praat met hulle. Ek maak koffie” het Ousus vir my aangepraat.
“Ousus, het jy daai vrou aangekyk. Sy lyk soos ‘n dobbelsteen sonder kolletjies. Kaal, dom, alleen maar baie geld”
Ek onthou nog so goed toe ek en Ousus by die sitkamer ingestap het en die Dobbelsteen vrou wat met die flesse in haar hand gestaan het. Hoe sy skuldig gelyk het toe sy sien ons sien haar. Hoe die man met sy oe beduie om dit neer te sit. Hoe die skrik in haar oe gesit het. Hoe die vraag in die man se mondholtes gelệ het.
Ek het op die houtstoeltjie met die riempies gaan sit. Ousus het gesệ sy bring die koffie. Die man het my aangekyk en die vrou het die klippies aangegluur.
“Kyk, het ek gesệ. As jy die skulp so hou en jy korrel met jou oog deur die gaatjie sodat die son mooi in die gaatjie pas, kan jy die engel sien” het ek gesệ.
Ek was nou so verdiep in die onthou dink van die man en vrou daardie dag dat ek nie eens agterkom het die son is besig om uit sy fles te klim nie. Die voeltjie het teen my venster kom klop klop. Hy kom klop my altyd wakker.