Fanie os oppie jas: Oor lochs, monsters en ‘n helse kakafonie
Ek voel eers weer oortuig dat ons ons wÃ©l in Skotland bevind wanneer ek drie I beg your pardons benodig om steeds nie te kan ontsyfer wat die man probeer sÃª nie
in Offbeat, Opinion, UK
Wanneer jou bloedfamilie jou die dag op ‘n besoek trakteer, beter jy ‘n opreg geteelde haas uit die hoed pluk. Natuurlik om te verseker dat daar met jou volgende besoek aan Suid-Afrika weer ‘n Bloubulsteak op die spyskaart is.
So bestyg ek, my broer en my semi-sus toe ‘n vliegtuig met Inverness as ons bestemming. Vir ‘n verandering land ‘n Easyjet-vlug op die bestemde tyd. DiÃ© onverwagse meevallertjie laat my met ‘n diepgesetelde gevoel van vergenoegdheid, wat spoedig plek maak vir skok en ontnugtering. Die lughaweportier bied vriendelik aan om ons tasse te karwei, maar sy onderlyf is dan nie in ‘n Skotse rokkie gedrapeer nie! ‘What kynd offa Macca arr yew den?’, flits dit deur my gedagtes. Ek voel eers weer oortuig dat ons ons wÃ©l in Skotland bevind wanneer ek drie I beg your pardons benodig om steeds nie te kan ontsyfer wat die man probeer sÃª nie.
In ons huurmotor vleg ons om die draaie langs Loch Ness. Die enigste monster in die omtrek het vuurrooi hare en sproete so groot soos rosyne. Sy hou wag in die aandenkingswinkel neffens die meer en selfs haar aura is so veglustig dat ek ‘n wye draai om haar loop.
By Stirling span ons uit. Hier toring die William Wallace-monument majestueus bo die dorpie uit. Ye can take ar lyves, but ye cannae take ar freeedooom! Later druk ‘n kelnerin ‘n spyskaart in my hand. My oog vang dadelik die ‘Haggis with neeps and tatties’. Dit klink ietwat suggestief, veral die ‘tatties’-deel. ‘n Blitsige Google-konsultasie bring aan die lig dat haggis ‘n onskadelike, tradisionele Skotse vleisgereg is. ‘Neeps’ is bloot rape en ‘tatties’ die straattaal vir aartappels. Ek bestel ‘n porsie en eet my trommeldik. Teen die verwagting in beleef ek ‘n sooibrandlose nagrus en dan is dit tyd vir ontbyt. Ek word ‘Black Pudding’ aangebied. â€œNee dankie”, sÃª ek, â€œek is nie ‘n rassis nie.” Die kelnerin giggel en wys my daarop dat die dis onder bespreking maar net gekookte bloed is wat met kruie behandel is. ’n Roof besprinkel met braaisout dus, dink ek. â€œNjam-njam, maak myne ‘n dubbel”, sÃª ek.
Imposante Edinburgh slaan my asem weg. As ek die horlosie kon terugdraai na vyftien-voetsek, sou hiÃ©rdie eerder die hoofstad van Haar Majesteit se Koninkryk moes wees. Dis net jammer oor een ding…
Uit alle rigtings kom ‘n kakafonie. Iewers tussen ‘n renosterkoei met die papparellakoors en ‘n Smurf wat asemnood beleef. Ons volg die galmende leidraad en kom af op ‘n man, uitgevat van kroon tot toon in tradisionele Skotse drag. Onder sy arm klem hy ‘n ystervark vas. Nou begin dit sin maak. â€œNee”, sÃª my slim broer, â€œdis ‘n doedelsak.” Met hande oor my ore probeer ek die geroesemoes uit my brein uit weer. â€œKom”, sÃª ek, â€œhier moet ons uit”.
Ons maak onverwyld spore en voor ek my kom kry, sit ons nogmaals op ‘n vliegtuig met ‘n oranje stert. Ons sending is suksesvol voltooi. Skotland is getem, my gaste is tevrede en ek kan reken op ‘n sappige Bloubulsteak wanneer ek weer in Suid-Afrika gaan draai.
Tags: columnCommunity LifeFanie van der Merwe