Union Square Cafe het uiteindelik net 'n paar blokke 'n nuwe huis gevind - Nuwe resepte - 2021
Union Square Cafe het uiteindelik net 'n paar blokke 'n nuwe huis gevind
Gelukkig hoef ons nie afskeid te neem van die ikoniese restaurant van Danny Meyer nie.
Die harte van die kulinêr-gesinde New Yorkers het verlede jaar gebreek toe hulle agterkom dat Danny Meyer sal Union Square Cafe moet sluit nadat sy huurkontrak op was. Die restaurantmagnaat het egter gesweer dat hy 'n nuwe tuiste sal vind vir die ikoniese vlagskip -instelling van die Union Square Hospitality Group.
Meyer het vandag aangekondig dat hy 'n nuwe tuiste gevind het Union Square Cafe, net 'n paar blokke van die oorspronklike ligging in Parklaan -Suid en 19de straat in die ruimte wat tans deur City Crab & Seafood Company beset word. Union Square Hospitality Group het 'n huurkontrak van 15 jaar op die plek verkry en sal die ruimte opknap en uitbrei, volgens The New York Times. As dit klaar is, is die nuwe ruimte ongeveer drie keer groter as die ou. Meyer sal ook verantwoordelikheid aanvaar vir die 75 werknemers van City Crab. Ingevolge die ooreenkoms, nadat die restaurant in September gesluit het, sal die restaurantgroep dit by hul restaurante plaas, soos Gramercy Tavern en Untitled in die nuwe Whitney Museum.
Ontwerper David Rockwell moet die gees van die oorspronklike ligging herskep, met 'n houtstaaf en skilderye van Amerikaanse kunstenaars.
New York Times 'Pete Wells besoek die Union Square Cafe weer
Toe ek die eerste keer na New York verhuis het, het ek tafels by 'n relatief gewilde (maar kortstondige) restaurant in Tribeca gewag. Grootoog en gretig om deur die stad te gaan, was ek geskok toe ons gereelde mense ontwikkel. Hoe kan iemand week na week terugkeer vir die rooivleis of gebraaide rys as daar elke dag nuwe kolle oopgaan?
Noudat ek 'n paar jaar hier gewoon het, besef ek dat ek verkeerd was. Ek het my eie kring van betroubare restaurante ontwikkel en bedieners, kroegmanne en eienaars leer ken as hul eie vriendekring. Ek het egter nog steeds nie die vlak van bereik nie Union Square Cafe, die webwerf van Pete Wells se nuutste New York Times -resensie.
Sy was gereeld op die ou plek en het 'n paar duidelike vrae oor 'n sekere item op die spyskaart.
"Is dit dieselfde?" sy het gevra. "Presies dieselfde?"
Die kroegman het haar verseker dat dit so was. 'As ons dit ooit van die spyskaart sou verwyder, sou ons oproerig gewees het,' het hy gesê.
Die betrokke item was 'n slaai van rooikant eikeblaar en Bibb-blaarslaai, met 'n paar vars en veerkragtige croutons en wit kappies gerasperde Gruyère bo-op. Dit is 'n baie lekker slaai, 'n voorbeeld van goeie gedrag. Dit laat ons nie dink aan beelde van gepeupelgeweld nie. Dit is egter Union Square Cafe, 'n plek wat van die begin af beslagleggings van 'n eienaardige intensiteit geïnspireer het.
Ek het nog nooit met 'n bediener gestry oor 'n gereg wat uit die spyskaart verwyder word nie of betreur die verlies van 'n slaai. Maar ek het nog nooit gevolg toe 'n restaurant homself van die grond af herbou het nie. Beweeg die 1-duim-balk van 27 voet van die een plek na die ander. Hanglampe hang die plafonhoogtes van die vorige plek na. Verander die kunsversameling op 'n bekende manier.
Gelukkig werk dit wat op die oorspronklike plek gewerk het, in die nuwe iterasie. Die gnocchi is volmaak, en die misto fritto is "ideaal knapperig". Wells is 'n bietjie bederf oor die doeltreffendheid van die wagpersoneel. (Let wel: Moenie hom yskoue melk met sy sjokoladekoek aanbied nie.)
Die risiko om ou resepte soos hierdie uit te haal, is dat die kombuis verveeld raak en die kos vervelig raak. Dit gebeur tans nie by Union Square Cafe nie, dit lyk asof die kokke in die eerste plek ingeskakel het oor die eienskappe wat hierdie geregte in die eerste plek gunsteling gemaak het.
Union Square Cafe was nog altyd die nageslag van 'n gemengde huwelik tussen 'n trattoria en 'n bistro, met 'n Amerikaanse kroeg en rooster iewers in die stamboom. In die huidige fenotipe is die trattoria -gene dominant.
Dit is die vierde keer dat die Grey Lady dit besoek Union Square Cafe. Die eerste resensie het een ster stewig op die deur geplaas, en daarna is in 1999 drie toegeken, en Frank Bruni het die ruimte met twee lof in 2009. 'n Nuwe ligging het moontlik 'n nuwe lewe in die besigheid-middagete-staatmaker geblaas: drie sterre.
'N Hart wat die blues ken
MIDDAGete is nie iets wat Baby Jane Dexter ligtelik opneem nie.
Voordat ons besluit het waar ons die huis wil hê, het sy reeds 'n spaghetti -plek van East Village besoek wat sy vroeër gehou het. Sy oorweeg die Union Square Cafe, met die aartappelpuree wat sy aanbid, sowel as 'n afgesonderde tafel (nr. 49) wat haar so gemaklik laat voel dat dit net so lekker is om daar te wees as om oor die telefoon te praat. metode om 'n gesprek te voer.
Maar uiteindelik vestig sy haar op Caffe Sha Sha in Hudsonstraat 510, omdat die bestuurder haar eenmaal welkom laat voel het toe sy hartseer was. En omdat sy dink Sha Sha 's ys sjokolade drankie is heerlik. (Me. Dexter het twee gehad.)
Sha Sha is om die draai van Eighty-Eight 's, die nagklub in West 10th Street 228, waar me. Dexter elke Saterdagaand hierdie maand gaan optree. Sy is vanjaar aangewys as beste vroulike sanger deur die Manhattan Association of Cabarets, sy sing blues, jazz en standaarde met die wreedheid van Janis Joplin en die musikaliteit van Sarah Vaughn waarmee sy met albei vergelyk is.
Maar die daad van me. Dexter is baie persoonlik, en sy neem dit oral waar sy gaan.
Byvoorbeeld, vir middagete. Oor 'n groot slaai by Sha Sha, het me. Dexter af en toe iets verduidelik deur in 'n lied te bars. Toe sy agterkom dat sy aandag trek, gesels sy met die yl, laatmiddag skare.
' 'Pla ons jou? ' ' vra sy vir 'n paar vroue wat in die tuin sit. Een van die redes waarom ek graag hier wil kom, is dat dit gemaklik en stil is, en hier skree ek in u gesig. Wat eet jy? ' '
Mevrou Dexter, wat nie haar ouderdom gee nie, is onmoontlik om te ignoreer; sy is, soos sy dit stel, 'n nie-gemiddelde persoon, en dit beteken dat sy groot is. Daaroor kan sy ook sing, en sy het dit gedoen met hierdie liedjie deur 'n vriendin.
Hy wil 'n mooi vrou hê met vleis op haar bene.
Dit is nie so dat hy nie van die maer maer meisies hou nie.
Net dié met die groot dye is dié wat hy verkies.
Dit is duidelik dat die emosionele intensiteit van me. Dexter by die keuse van 'n middagete niks sou wees in vergelyking met die werklike middagete nie. Ons het vier uur geduur, en die gesprek het nie opgehou toe ons klaar was nie. Me Dexter het my huis toe gestap en 20 blokke uit haar pad gegaan om seker te maak dat sy al die relevante punte gedek het.
Sy het nie. Ons het 'n lang of twee of drie telefoongesprekke gehad, en toe lewer sy 15 bladsye aantekeninge, getik en geannoteer met handgeskrewe marginalia.
Obsessiwiteit is deel van me. Dexter se ingewikkelde sjarme, van die verhoog af sowel as op die verhoog. Toe sy vyf jaar gelede saam met die begeleier Ross Patterson begin werk het, het sy hom na paartjiesberading geneem omdat sy, volgens haar, 'n sekere houding wat van my afkomstig was, verkeerd verstaan ​​het, miskien baas, vernedering of iets dergeliks . ' ' Hulle het dinge uitgewerk.
Sy het haar lewe konvensioneel genoeg begin, as die dogter van 'n dermatoloog in Garden City, L.I., wat haar prestasies waardeer, maar wou dat sy gewig sou verloor. Maar sy het 'n onkonvensioneel kragtige stem en 'n ongewone belangstelling in Al Jolson en die vroulike grootbandsangers wat sy op ou films op televisie gesien het. Sy boots hulle almal na.
Soos baie kinders, het sy haar eerste werk deur haar pa gekry. Dit was voordat sy Baby Jane geword het, 'n naam wat sy gekies het omdat daar nog 'n Jane Dexter in die akteursvereniging was. Sy beskryf die werk met 'n keelstem wat lyk asof dit die afdruk van sigarette en drank dra, alhoewel sy gesê het dat sjokolade-ryp donuts haar keuse was.
Toe ek op die hoërskool was, het my pa 'n paar vratte afgehaal van hierdie tromspeler wat by hierdie Italiaanse nagklub gewerk het wat Saterdagaande 'n ontkleedanseres gehad het, en sy het gesê. Dit was in die tydperk toe ontkleedansers nie naak geraak het nie, maar het by die G-string aangekom. Dit was aanvaarbaar, paartjies het kom kyk en daar sou iemand sing, 'n Vic Damone -tipe wat vir die ontkleedanseres oopgemaak het. My pa vertel die tromspeler toe hy die vratte afhaal, en ek het 'n dogter wat 'n sanger is.
Ek gaan na die klub en daar is Bridgetta die ontkleedanseres. Sy dans rond en dinge kom aan die gang. Ons kom na haar G-string toe sy opstaan ​​op 'n stoel en sê: 'Toe ek in Washington was, is ek gearresteer en raai wie my gered het?'
' ' 'n Sill skreeu, 'Nixon! ' of wie ook al president was. Sy sê, 'Nee! ' en ruk die G-snaar af en hierdie humongous rubbervlermuis vlieg uit. Sy spring van die stoel af en hardloop rond en skree: ➺tman het my gered! Batman het my gered! '
' ' En daar is ek, wat vir haar oopgaan, met 'n geruite trui sing, ' ' Watter soort dwaas is ek? ' '
Die lewe van me. Dexter loop uit op sulke staaltjies-sommige snaaks, sommige aangrypend, maar nooit selfbejammerend nie, selfs al is die episode wat herroep word werklik aaklig.
Ek het begin met vertoonvensters by klubs, en daar was 'n man wat mooi was en aandag aan my gegee het, en sy het gesê. Ek was gevlei en het nie geluister na hierdie vrou wat my gewaarsku het om van hom af weg te bly nie. Ek het saam met hom gegaan en dit was 'n baie gewelddadige, intense, aaklige ding. Ek wou dit vir niemand vertel nie, want ek het gevoel ek laat dit gebeur. Later het ek uitgevind dat hierdie man baie jonk Parkinson se siekte opgedoen het en op 26 -jarige ouderdom aan 'n hartaanval gesterf het. Ek was goed daarmee.
Soos die meeste gebeure in mev Dexter se lewe, sou die verkragting uiteindelik deel van haar daad word, in 'n liedjie wat sy in 1979 geskryf het met die naam ' 'Vyftien lelike minute. ' ' Toe maak sy naam as die omvangryke jong vrou met 'n orgidee in haar hare, werk op topkabarette in Manhattan, waaronder Reno Sweeney, Tramps en die Ballroom. Die resensies was puik en die sterre was op hande.
Toe val sy uit - vir tien jaar, min of meer. Dit is nie maklik om die chronologie van haar lewe vas te stel nie.
Dit gaan alles oor waarheid en eerlikheid en om te weet wie jy is, en me. Dexter sê met 'n sug. Sy haal asem en verdryf 'n byna lineêre verduideliking van wat gebeur het.
Ek het opgehou om my loopbaan te volg, en sy het gesê. Ek het gedink ek gaan 'n paar maande rus, gewig verloor. 'n Rekordooreenkoms val, maar sy het 'n bietjie geld vir 'n paar liedjies wat ek geskryf het , ' ' het sy voortgegaan en bygevoeg, ' ' Ek het gedink dit sou my ongeveer drie maande dra. ' '
' ' U neem 'n bietjie tyd en dit raak langer en langer, ' ', het sy gesê. ' ' Alles is vertroue, en soos die tyd verbygaan, val jou selfvertroue weg. Ek het 'n man ontmoet, en dit het my al hoe verder verwyder van wat ek gedoen het. ' '
Weereens het vratte ter sprake gekom. In die somer van 1990 was sy in Kalifornië, besig om liedjies saam met 'n vriend te skryf en probeer om met die man wat sy uit Oos gelaat het, te breek.
Ek was redelik depressief, het weke lank in hierdie kamer toegesluit en my hare begin uitkom, en sy het gesê. ' ' Ek het na hierdie fancy-schmancy Beverly Hills-dermatoloog gegaan wat my gereeld besoek het vir die verwydering van vratte, en hy het geskrik toe hy my sien. Hy het hierdie sielkundiges vir my gebel en my begin bel waar ek gebly het om my van die rusbank af te kry. Die wete dat hierdie dokter in Beverly Hills die tyd neem, het my die gevoel gegee dat iemand bekommerd is oor my en my die krag gegee het om sommige van hierdie dinge te hanteer. ' '
Intussen sterf Vito Russo, 'n goeie vriend in New York. Hy het nog nooit die vertroue in haar verloor nie, gereël dat sy deelneem aan 'n voordeel by Avery Fisher Hall en gepla dat sy na die verhoog sou terugkeer. Hy het aan mev Dexter gesê dat hy haar in die openbaar wou sien optree voordat hy sterf.
Sy het kontak gemaak met Erv Raible, die eienaar van Eighty-Eight 's, vir wie sy 'n paar jaar tevore 'n voordeleskou gedoen het, en 'n reeks van vyf Sondagmiddag-konserte gereël in die hoop dat Russo sterk genoeg sou wees om woon een by. Alles vir die vertonings was in plek - en toe sterf hy.
' ' Wat is die punt? Dit is hoe ek gevoel het, het me. Dexter gesê. ' 'Maar ek het besluit om een ​​vertoning te doen omdat ek belowe het. Sarah Vaughn, met wie ek vriendelik geraak het, het vir my gesê dat alles wat sy ondervind het, behalwe die musiek, op die verhoog gaan. Toe ek op die verhoog gaan om die een vertoning te doen, het ek dit steeds onthou. ' '
Die een vertoning het gelei tot die ander, en na haar eerste album, wat in 1993 uitgereik is, word 'n nuwe CD genaamd ' ɻig, Bad & amp & Blue ' ' hierdie maand deur Quannacut vrygestel. Soms sing sy in klubs regoor die land. Sy het ook 'n hulploopbaan gevind deur haar musiek en ervaring te gebruik om ander te help deur 'n program van sang en praat vir mense in gevangenisse en in geestesgesondheidsentrums.
Alhoewel mev Dexter die neiging het om binne 'n dekade 'n sin te begin en in 'n ander een te voltooi, het sy geen probleem gehad om haar aansienlike energie te fokus toe sy oor haar musiek praat nie.
' ' Ek dink mense wat kunstenaars is, het hierdie reuse -antennas wat dinge insuig wat dan gepraat of gefotografeer of geskryf of gesing moet word, ' ', het sy gesê. ' ɽit is die ding wat u moet doen, en u is nooit tevrede daarmee nie. Daar is altyd iets fout. U kan altyd 'n fout sien. As jy dink dat jy dit gedoen het en dit is perfek en jy is heeltemal tevrede, is jy dood. ' '
'N Week in New York met etes by Pearl Oyster Bar, Mimi, Flora Bar, Daniel, Bar Bolonat, Union Square Cafe, Cafe Altro Paradiso, Hearth en King
Craig was besig om sy nuwe fliek ALEX STRANGELOVE vir Netflix te redigeer (kan nie wag dat jy dit sien nie) in New York en hoewel ek van plan was om net in LA te bly vir die duur van die redigering, het daar wel twee dinge gebeur my toe hy my vra om vir 'n week uit te kom: (1) dit sou vir ons huwelik goed wees om Craig te ondersteun en te voed deur die probleme van die redigeringsproses (2) EK KAN EET OP 'N BUNCH NEW YORK CITY RESTAURANTE!
Ek sal jou nie vertel wat die mees oortuigende faktor was nie, maar daar was ek, verlede Maandag, by JFK aangekom en 'n taxi in die stad geneem.
Craig het filmverwante werk in die Village gedoen, en daarom het ek besluit om my goed in die Upper East Side (waar ons tuisgegaan het) af te laai en die nuwe Subway-laan in die tweede laan na Union Square te neem en dan na die Village te stap, eet 'n aandete onderweg.
Maandagaand is 'n goeie tyd om na New York te vlieg: die lughawe was nie net leeg nie, maar ook restaurante (ten minste einde September) was halfvol. Toe ek deur die Village dwaal, het ek my aangetrokke tot Corneliastraat en teruggekeer na 'n ou stapelvoedsel wat een van my gunstelinge in New York is en al jare lank is: Pearl Oyster Bar.
Daar is 'n sekere soort honger wat u op reis kry, wat sorg vir die mees sublieme eetervarings as u uiteindelik gaan sit. Ek dink die grootste hap van my lewe was toe ek van San Francisco na Napa op my boektoer ry, 'n rit wat vir ewig duur (ek het baie verkeer gekry), en ek besluit om direk na Cindy 's Backstreet Kitchen te gaan, waar ek sit by die kroeg, drink 'n glas wyn en 'n sublieme Caesar -slaai.
Wel: hier by Pearl het ek presies dieselfde gedoen, net hierdie Caesar -slaai was poësie.
Die Pearl Caesar het 'n konsekwentheid in teenstelling met enige ander Caesar wat ek ooit beleef het in pittige dressing (ek bedoel dit op die beste manier) en ek dink dat die rykdom die gevolg is van die eier saggies kook voordat ek dit emulgeer (ek ek het die Pearl Cookbook, en dit lyk asof ek die stap in die proses onthou). Ook briljant: die croutons is gemaak van Engelse Muffins. Dit, plus 'n glas Gruner Vetliner, was die mees uitstekende eerste hap van New York, natuurlik, gejaag deur 'n bakkie onmoontlik om te fotografeer-goed Clam Chowder:
Die volgende dag het ek baie werk om te doen, so ek het 'n gat gekry waar ek gebly het en 'n middelmatige geroosterde bagel van Pick-A-Bagel op 2de Laan gekry met lekselsmeer, tamatie en ui, wat ondanks die middelmatigheid was 8211 was nog steeds ongelooflik, want dit was 'n bagel in New York en het my herinner aan die soort bagels wat ek as grootmense eet.
Daardie aand ontmoet ons 'n nuwe vriend van Broadway, GIDEON GLICK, wat u moontlik op die internet gehoor het Ontwaking van die lente opname ("Ek is lief vir jou Hanshel! " Ek weet die ding uit my kop, want ek kook altyd daaraan) of gesien in sy ster-draai Betekenisvolle ander. Ons het begin by die Washington Square Hotel Bar, een van Craig se gunsteling kroeë in New York, deels omdat dit die minste glansryke plek is wat u u kan voorstel.
Elkeen van ons het 'n Manhattan gekry wat so sterk, maar terselfdertyd so reg was (die kamer draai toe ek die aand gaan slaap, ek blameer dit):
Toe is dit af na Mimi, 'n restaurant waaroor ek geleer het deur middel van omgekeerde aandete vir besprekings. Sien, ek het in die ou dae 'n restaurant gekry waarna ek wou gaan, en dan geklop vir 'n bespreking. Nou gebruik ek net die programme –OpenTable, Resy – en kyk wat beskikbaar is, en lees dan oor die beskikbare plekke om te sien of ek belangstel. Op Resy het ek 'n tafel by Mimi gesien, en ek het die Pete Wells -resensie gelees, wat meestal positief was, en die resensie van die New York Magazine, wat nog meer positief was. Toe gaan ons na Mimi:
Dit het regtig soos 'n restaurant in Parys gevoel, van die beknopte tafels tot die nie-warm, maar hartstogtelike diens. Ons tafel was so beknop, dit het amper gevoel asof ons by 'n tafel vir vyf was, en die mense langs ons sit, hierdie restaurant is nie lafhartig nie. Hier is Craig en Gideon ter illustrasie:
OK, dit lyk tog nie te beknop nie. Dit was ook baie donker.
Dit maak hierdie foto's nie so wonderlik nie, maar die hoenderlewer-mousse was uitstekend:
Sjoe, dit is 'n groot prentjie, maar dit is omdat ek al hierdie foto's in groepe geredigeer het sodat hulle almal 640 breed is, selfs die vertikale. Jammer!
Belydenis: ek onthou nie veel meer van wat ons daar geëet het nie, en die foto's is regtig sleg, so hier is nog net een
Die ding op die agtergrond was heerlik: kaasagtig, lomp, karig. Ek kan nie onthou wat dit was nie en die aanlyn spyskaart pas nie by ons maaltyd daar nie.
(Miskien kan u sien, ek is nie seker of ek terug na Mimi toe jaag nie, maar laat ons nie 'n groot saak daaroor maak nie.)
Die volgende dag gaan kyk ek na 'n toneelstuk wat baie baldadig is, 'N Poppe se huis, deel 2 wat in die laaste week was. Ek het Laurie Metcalf, vir wie ek so lief is, gemis in die hoofrol, maar Julie White was wonderlik en dit was 'n wonderlike, nadenkende toneelstuk.
Daarna het die restaurant Daniel gebel (waar ons 'n bietjie meer daaroor sou wou eet) met die nuus dat 'n waterleiding buite die restaurant gebreek het en dat hulle ons aandete na die volgende aand moet herskeduleer. (Hulle was baie gaaf daaroor.)
Nadat Craig die dag klaar was met werk, het hy teruggekeer na die Upper East Side en ek het hom gelei Flora Bar, 'n restaurant waaroor ek die nuuskierigste was, op die ou Untitled-plek by die voormalige Whitney, nou Met Breuer:
Craig is 'n groot aanhanger van Ignacio Mattos en sy restaurant Estela in Houston in SoHo. Dit het 'n gereg wat ek werklik een van die onvergeetlikste dinge is wat ek en Craig nog ooit geëet het: 'n andyveslaai wat 'n mieliegraan van okkerneute, broodkrummels, ansjovis en stukke kaas begrawe. Dit klink bisar, maar dit is baie goed.
So Flora Bar, ook 'n Mattos -restaurant, was 'n opwindende ding om te vind naby waar ons gebly het. En op hierdie lieflike aand in New York was daar 'n tafel net buite. Maak gereed vir nog 'n groot prentjie!
Hier is foto's van alles wat ons geëet het, waarvan sommige selfverduidelikend is ('n keiser met die wonderlikste croutons geweek met 'n olie met 'n lemoengeur) waarvan sommige nie sal wen nie ('n steak wat u nie kan sien nie, want dit is ' #8217s bedek met sampioenskywe):
Daardie nagereg was miskien die mees opwindende van alles: dit was 'n skyfie bevrore klapperroom bo-op iets van mango, maar die gekste was dat dit smaak asof dit met jalapenos bedek was. Daar was hitte.
Aan die einde van ons reis, waarna ons uiteindelik sal kom (hoop ek!), Was ek en Craig dit eens dat ons ete by Flora Bar waarskynlik ons ​​gunsteling maaltyd van die week was. Die enigste nadeel: die prys. Dit is 'n bietjie gek, veral die steak, maar ek dink dit is die moeite werd.
Nou: die volgende dag. Ek het aanhou werk aan die Upper East Side, en ek het 'n blaaskans nodig gehad, en ek het na die beroemde Kitchen Arts & amp Letters gegaan, 'n kookkunswinkel wat slegs deur Bonnie Slotnick se middestad en Omnivore Books in San Francisco geëwenaar word.
Ek het ongeveer 'n uur daar deurgebring (ek kon ure daar deurgebring het) op soek na iets wat onmoontlik is om elders te vind. Uiteindelik dink ek dat ek dit gevind het:
Die eienaar van die winkel het gevra of ek gelees het oor die onlangse onthullings rakende Roald Dahl, wat ek gesê het ek het nie. Hy het stilgehou en gesê dat as ek huis toe gaan, daaroor lees en besluit om die boek terug te bring, hy my 'n terugbetaling sal gee. So natuurlik het ek huis toe gegaan en 'n paar dinge oor hom gelees, ek dink hy was antisemities? Hoewel Steven Speilberg dit moes aanpak toe hy dit gedoen het Die BFG en dit lyk asof hy dink dat Dahl meer 'n provokateur was wat graag 'n reaksie uit mense wou kry. En eerlikwaar, as ek my boekversameling van haatdraende skrywers/skeppers moes suiwer, het ek inderdaad 'n baie dun boekversameling (totsiens T.S. Eliot, ens.). Ek wil graag die kunstenaar van die kuns of die kookboek skei, na gelang van die geval.
Nou: aan Daniel!
Waarom het ons na Daniel, een van die uitbundigste restaurante in New York, gegaan?
Ons het 'n paar weke gelede 'n klein meevaller gehad (eendag vertel ek u van groen koeverte wat dieselfde is as die res van die vermaaklikheidsdatum, en ek het u net daarvan vertel) en toe ek een ontvang, besluit ek: toe ek by Craig in New York gaan kuier het, het ons vir Bette Midler gaan sien in Hello, Dolly!
Nou is daar baie wat u hieroor moet weet: ek is altyd lief vir Bette Midler. Gaan na Strande saam met my ouma is een van my mees prominente filmherinneringe (veral omdat my oupa net oorlede is en ek gekies het Strande om haar op te vrolik!) Ek het Bette Midler baie keer saam met my ouers in konsert gesien toe ek op die laerskool was, en ek het gewonder hoekom daar so baie mans by die konsert was?
Maar hallo Dolly! is nie my gunsteling nie. Ek het my kêrel een keer daarin gesien in Summerstock in Birmingham, Alabama. Dit was oulik, maar een keer was genoeg. Toe sien ek dit weer in Atlanta. Toe sien ek die Barbra Streisand -fliek. Ek vind dit alles ongelooflik corny/cheesy. Dit is goed, dit is oulik, maar toe ek vir die kaartjies gaan betaal, kon ek net nie die " AANKOOP " knoppie druk nie. Dit was baie duur op StubHub …
En vir dieselfde geld kan ons iewers 'n ongelooflike, aardskuddende maaltyd gaan eet. So ek het Daniel gekies:
Waarom Daniel oor die ander paleise van lekker eet in New York? Het Pete Wells dit nie as 'n ster gedefinieer nie en dit van vier na drie laat val?
Wel: hy het. Maar Daniel, meer as enige ander restaurant in New York, roep die soort klassieke New Yorkse Franse restaurant op waaroor ek graag in boeke lees, met die soort ou Franse styl in films soos Ratatouille. Die ander keuses het almal in hierdie afdeling teen hulle geklop: Le Bernardin is pragtig, maar dit fokus hoofsaaklik op seekos. Die Grill at the Four Seasons is onlangs opgeknap, maar te trendy vir my smaak Jean-Georges is beslis uitstekend, maar dit is bekend vir sy Asiatiese samesmelting. Hy hou van yuzu. Ek wou Franse kos hê sonder Yuzu.
En dit is presies wat ons gekry het. Weereens 'n reeks foto's:
Ons kelner, wat u in die middel van die reeks foto's kan sien, was so behulpsaam: ons wou nie 'n bottel drink nie, maar wou 'n glas wyn drink wat by die kos pas. Hy skink vir ons 'n halwe glasie vir die eerste twee kursusse, en 'n vol glas vir die derde gang, wat perfek uitgewerk het.
En alhoewel ek voel dat ek my gay -kaart sal verloor omdat ek dit gesê het, is ek bly dat ons Daniel bo Bette Midler gekies het (iewers blaas 'n kwaai eenhoring vuur uit sy neus en jaag om my te vind). Hierdie ete WAS teater: vermaaklik, inspirerend, vetmakend (OK, teater is nie vet nie). Ek is baie bly dat ons gegaan het.
Jesus, het ek nog meer maaltye om oor te skryf? Ek is terloops op 'n vliegtuig. Hierdie pos bring my al die pad terug na L.A.
Die volgende aand: saam met ons vriend Chris geëet Bar Bolonat. My foto's is sleg, maar jy moet Chris sien, want hy is mooi en ons goeie vriend:
Dit is hoe hy lyk om wyn te bestel.
Al die kos by Bar Bolonat was smaakvol en perfek vir 'n Vrydagaand, om 'n ou vriend in te haal.
(Voel jy dat ek daar bedrieg het? Dit is net omdat die foto's sleg was!)
Nou: na 'n ander hoogtepuntmaaltyd, die een wat ons by die nuut oopgemaakte maaltyd gehad het Union Square Cafe.
Ek hou nog meer van hierdie plek op sy nuwe plek, en dit was nie moeilik om 'n bespreking vir middagete te kry nie (weer: gebruik die programme. Ek speel dit soos 'n videospeletjie!)
Ons het die geliefde skepper van BETTER LATE AS NOOIT en die GROOT AMERIKAAN, en die tweeter agter TIM FEDERLE: Tim Federle!
Dit is hom met ons voorgeregte, 'n pragtige tamatieslaai (God, as ek weer blog beste moontlike manier. Hier is 'n close-up foto's van beide:
Ons het almal die beroemde tuna -burger gehad, wat die hype volstaan, en dit is 'n baie goeie ding om te eet vir middagete (ons het dit saam met slaai in plaas van skyfies gehad, want ek wil regtig selfbeheersing toon):
Vir nagereg was daar 'n stryd om testamente: Tim was Team Ricotta Mousse, ek was Team Strawberry Pavlova. Eintlik het Tim baie vriendelik gesê ek moet net die Pavlova gaan haal, maar die kelnerin wat dit hoor, het ons BEIDE gebring. Dit is veral die soort diens wat Union Square Cafe (en Danny Meyer -restaurante) bied.
OK, nou raak ek selfs uitgeput van hierdie pos. Laat ek u net vertel: Saterdagaand het ons ons vriende Lucci en Josh ontmoet by Cafe Altro Paradiso, 'n ander restaurant van Ignacio Mattos. Hierdie een is minder vreemd as Estela, minder ritzy as Flora Bar, meer eenvoudig Italiaanse kos, maar gemaak met soveel kuns en wysheid en liefde. Ek dink regtig dat hierdie restaurant 'n juweel is van hoe dit lyk en hoe alles smaak. Dit is nie 'n wegblaas-soort restaurant nie, dit is meer 'n restaurant wat reg voel, as dit sinvol is. Soos 'n paar elegante Italiaanse pantoffels. Hier is 'n paar foto's:
Gister, ons laaste dag in New York, ontmoet ons ons vriende Ola en Andres vir 'n brunch by Harde, wat deesdae op alle silinders brand (die laaste reis na New York, ons het daar geëet en 'n heerlike aandete geëet. Craig eet altyd en wil altyd daar eet elke keer as ek besoek. Ek is mal oor Marco Canora en sy kos. Hoekom is ek Is ek nog tussen hakies?)
Die twee beste dinge om brunch by Hearth te eet: (1) U kan 'n bespreking maak op OpenTable (2) die banketbakker is die legendariese Karen DeMasco, wie se bakboek ongelooflik is, en wat by sommige van die stad gewerk het. beste restaurante. Haar mieliemuffin met bloubessies was nie van hierdie wêreld nie. En al die heerlike kos was so, so, 'n goeie manier beter as brunch kos het 'n reg om te wees. My boerenkool- en wors-ragu was so diep gegeur dat dit by alle kookkundeskole as klas geleer moes word:
Na 'n middagete het ek en Craig die hartverskeurende, maar lieflike toneelstuk van Amy Herzog gaan sien by The New York Theatre Workshop, 'n toneelstuk genaamd MARY JANE, oor die ma van 'n baie siek kind:
Nodeloos om te sê, ons het daarna 'n drankie nodig gehad. Ek het die wynbar " op my foon ondersoek, en ons beland by Rebelle Wine Bar op die Bowery, wat die ongelooflikste Sondagaanbieding gehad het: HALF AF alle wyne van minder as $ 400. Elke wyn op die spyskaart.
Ons het dus 'n Jura Chardonnay van $ 80 vir $ 40 gekry, waaroor ek nog steeds 'n bietjie geskok is:
Ons moet ook buite sit en kyk hoe die mense verby gaan. Iemand het na Craig gekom en gevra of hy The Amateur Gourmet is! Ek gooi my Jura -wyn dadelik in die gesig van 'n man, maar ek het 'n lekker gesprek gehad. Hy begin 'n podcast.
Uiteindelik het ons uiteindelik ons ​​laaste maaltyd van die reis gehad, by King in the West Village, waaroor ek in The New York Times en The New Yorker gelees het:
Dit was 'n baie eenvoudige, heerlike ete wat miskien nie verblind het nie, maar dit het op die regte maniere vertroos:
Sou u daarna kyk: hierdie pos het soveel tyd geneem, ons het pas in Australië geland.
Ek hoop in elk geval dat u ons etes in New York geniet het. Ek het beslis. En om Craig te sien! Want dit was waaroor die reis gegaan het. Hart emoji.
Union Square Cafe - Wat 'n gemengde sak! (lang resensie)
Nadat ek meer as 'n jaar op Union Square gewoon het, het ek steeds getugtig geraak omdat ek nog nooit USC probeer het nie. So gisteraand stap ek verby op pad huis toe en besluit op 'n gril om te sien of ek 'n tafel kan kry. Dit was 19:45 op 'n Donderdag en daarom het ek geen geluk verwag nie, maar die gasvrou het baie genadiglik gesê dat sy my en my vriendin binne ongeveer 20 minute by die kroeg kan sit. Ons het besluit om dit te probeer. Ons het nie eers ons drankie bestel nie, maar 'n tafel maak oop - blykbaar was daar 'n no -show - en ons het omstreeks 20:00 in die voorkamer gesit. Die tydsberekening is hier belangrik, soos u sal sien.
Aangesien dit 'n feestelike ete was, het ons begin met 'n paar skemerkelkies. My vriend het gesê sy vuil martini is foutloos gemeng en my bloedoranje muurbanger was heerlik. Op daardie stadium het ons blykbaar in 'n alternatiewe dimensie geval waar ons bediener ons nie kon sien nie en ons bestaan ​​heeltemal vergeet het. Ons het meer as 20 minute lank gesluit met spyskaarte gesmeek en met sy oë gesmeek om met ons te kom gesels elke keer as hy nader kom, maar geen dobbelstene nie.
Uiteindelik moes my vriend eintlik sy arm voor hom uitsteek terwyl hy verbystap en sê: 'Asseblief, ons wil graag 'n paar vrae bestel en 'n paar vrae vir u' sodat hy ons kan sien. Hy het verbaas gelyk dat ons daar was. Nadat ons die kos bestel het, het ons die wynlys oopgemaak en my vriend begin: 'Ek het gedink om 'n Italiaanse rooi te bestel, en ons wonder of u ons kan help om tussen te kies. . . " op daardie stadium draai ons bediener op sy hakskeen en verlaat ons midde -sin. Ons was op hierdie stadium baie afgeskakel, maar dan 'n paar rekeninge op 'n groot, slegte Toskaan, en ons het 'n meer basiese en goedkoper primitivo afgehandel. Ek het gedink as die restaurant nie 'n goeie wyn met my maaltyd wil verkoop nie, sal ek nie daarvoor betaal nie.
Nou kom ek by die ligpunt. Ons voorgeregte, toe hulle 40 minute later kom, was twee van die beste geregte wat ek in 'n restaurant gehad het, waarskynlik sedert ek Italië besoek het. Ek het die tuisgemaakte tagliatelle met eend -ragu gehad. Die pasta was in alle opsigte perfek - dikte, geur en belangrikste tekstuur. Dit het 'n effense ruheid op die oppervlak wat presies die hoeveelheid sous vasgevang het. Die ragout self was baie fyner as die tradisionele chunkier ragouts wat ek gewoonlik sien, maar dit het wonderlik gewerk. Die gekarameliseerde ui -risotto van my vriend was 'n voorbeeld van hoe 'n gereg 'n eenvoudige geur - in hierdie geval die soetigheid van uie - in 'n ongelooflike bevredigende en selfs strelende toestand kan distilleer. Ondanks die algehele toon van hierdie resensie, moet ek beklemtoon dat albei hierdie geregte regtig uit die boonste rakke was, en ek sal graag hul pasta wil in die hande kry, want hy het 'n ware talent
Ons wag amper nog 'n uur op ons hoofgereg. Alhoewel ons aan die gesels was en dit geniet het, is dit myns insiens besig om dit te dryf. Uiteindelik kom hulle uit - eendkonfyt vir my vriend en hangar steak vir my. . . . behalwe, my steak het glad nie soos 'n hangar -steak gelyk of geproe nie, wat een van my gunsteling snitte is. Alhoewel dit skaars blyk te wees (dit is die temperatuur wat ek bestel het), het dit gaar gevoel en het dit nie die lekker geur en tekstuur wat ek met hangarsteak assosieer nie. Dit was eerder eenvormige konsekwentheid en taamlik sag. Die enigste geur wat ek opgespoor het, was 'n sweempie spek aan die buitekant. . . het dit dalk 'n roosteroppervlak gedeel? Uiters teleurstellend. Die reuse hoop kapokaartappels wat daarmee gepaard gegaan het, was ewe vaag en dit het gelyk asof hulle nie eers gesout was nie. Nie eers 'n tekengroente om van te praat nie, wat blykbaar bedoel is om afsonderlik te bestel, wat ek sou geweet het as ek en my bediener op sprekende terme was. Ek het meestal gevreet op die eendkonfyt van my vriend, wat bros en lekker was, as dit 'n bietjie ryk was vir my smaak. Teen die tyd dat ons kelner ongeveer 10 minute later opdaag om te sê: "Terloops, jammer dat dit so lank gevat het", dink ek, ek het genoeg van hom gehad en ons het vasgestel dat ons te moeg is om in die woestyn te wag.
Gevolgtrekking: Oor die algemeen was die ervaring nie die prys of tydsbelegging werd nie. Ek voel dat u in die omgewing beter kan vaar en beslis beter behandel sal word. 'N Paar werklik uitstekende geregte is bederf deur ysige en nalatige diens, en ek weet nog steeds nie watse vleissnit ek bedien het nie. Ek sou sê dat dit beslis die moeite werd is om aan die kroeg te gaan sit en 'n paar drankies te drink en op die wonderlike voorgeregte en pastageregte te wei. Dit lyk asof die kroegmanne weet wat hulle doen, en dit is baie moeiliker om vir 'n lang tyd te verdwyn.
Het iemand anders 'n onlangse ervaring by USC om te deel, hetsy positief as negatief? Ek sal graag wil hoor of ander soortgelyke ervarings gehad het. Ek sou ook nog 'n paar gunsteling geregte -aanbevelings wou hê, want ek dink ek moet binnekort teruggaan vir meer van die risotto en tagliatelle!
Die 14 kroeë en restaurante in NYC wat ons die meeste gaan mis
Daar sal altyd baie omset wees in die stad se kroeg- en restauranttoneel, maar soms is daar sluitings wat ons regtig laat val. Hierdie jaar het ons baie goeies verloor, van restaurante wat genre bepaal, tot skerp duik. Hieronder is die 10 kroeë en restaurante wat ons die meeste gaan mis.
UNIE Vierkante kafee: Ja, die baanbrekende restaurant van Danny Meyer, Union Square, beweeg tegnies 'n paar blokke verder, maar die vertrek uit die huis van 30 jaar is steeds 'n noemenswaardige (en ontstellende) verklaring oor die moeilike eiendomslandskap, selfs al bedryf u een van die stad se mees geliefde eetplekke. Sommige van die restaurante se jarelange gunstelinge sal steeds op die spyskaart verskyn in die skuif na Parklaan, wat pas in 'n groter huis aangebied is.
SKRAPBRAAD: Die stad het 'n paar van sy beste eierbroodjies verloor toe hierdie vyfjarige Bed-Stuy-plek in Oktober gesluit het. Die troos -kosrestaurant noem finansiële ellende en uitputting die rede vir die sluitery, en eienaar Matthew Tilden betreur die 'snert' van die situasie. Daar is egter rede tot hoop, aangesien Tilden in sy afskeids -e -pos die wenke van toekomstige 'heerlike' happies laat val het.
DOEN OF EET: Bed-Stuy neem ook afskeid van Justin Warner se onoorwonne Bedfordlaan-plek Do or Dine, wat in September skielik die sjef aangevoer het in 'n afskeidsberig op die Facebook-blad van die restaurant. As wenner van Volgende Food Network Star en die skepper van geregte soos die foie gras-doughnut, het Warner die kans om teen die tone te staan ​​saam met die stad se elite-kulinêre meesters, so hopelik sal dit nie die sjef se laaste restaurant in NYC wees nie.
MARK EET: Die kwynende aantal stadsmense is deur Crains opgeteken en onder die sterftesyfer was hierdie ete uit die 1960's in 11de Laan in 43ste Straat. Hartseer genoeg om 'n plek vir uitstekende eiers te verloor, maar die retro -gebou sal afgebreek word om 'n woonstel te bou, wat die slag nog harder maak.
LIT sitkamer Dit was 'n bietjie wil of hulle nie die situasie wou vind vir hierdie geliefde en berugte East Village -watergat nie. Maar ongeag of die kroeg onder nuwe eienaarskap oopgaan-of met 'n nuwe naam-die hoofstuk van 14 jaar is gesluit. Eienaars het voorheen belowe dat die duik te midde van McKibbin Lofts in Bushwick heropen, maar gereelde weet dat dit nooit weer dieselfde sal wees nie.
WINNIE'S Byna 30 jaar lank was hierdie duik in Chinatown 'n toevlugsoord vir soet cocktails en sakkariese weergawes Ek sal altyd lief wees vir jou. Die kroeg- en karaoke-plek het drie jaar lank sonder huurgeld geleef, maar is uiteindelik uit die veld gesit en die verhuurder het reeds 'n nuwe huurder gevind.
TANDEM: Hierdie Troutman Street-kroeg was vir die beter helfte van die afgelope dekade 'n stapelvoedsel in die kos-en-drink-toneel in Bushwick, en het sy sterre verdien as die pionier van die Jefferson L-stop vir peperduur heupkinders in die hoogte. Sedertdien het 'n deurlopende narmotor van kroeë en restaurante die woonbuurt oorgeneem, maar Tandem, met sy $ 2 tot $ 3 Narragansett-seuns, skouspelagtig sketsagtige dansvloer in die agterkamer en brunch-toebroodjie van boerenkool en avokado, het steeds sy vinger op die pols gehad . (Rebecca Fishbein)
HOGS & amp VERSE: Meatpacking super dive Hogs & amp Heifers het sy bra's goed ingepak en die somer sy huis van 23 jaar verlaat. Sekerlik, die plek was bedek met stof, die personeel was skrikwekkend en dit was duurder as wat dit waarskynlik moes gewees het, maar u moet krediet gee aan enige plek wat oorleef het in die vakuum van eksklusiewe klere wat vandag MePa vir solank dit gedoen het.
AFVALBAR: Die transformasie van Williamsburg in Wholefoodsburg is amper voltooi, aangesien die lekkerder, OG -plekke soos hierdie Grand Street -lokaal hul optrede pak. Te midde van die afsluiting van die somer, het eienaarskap oorweeg om na Bushwick te verhuis, hoewel dit blyk dat daar geen openbare vordering in die rigting is nie.
KAFFIE DANTE: Hierdie 100-jaar-oue Greenwich Village-stapelvoedsel het hierdie jaar deur baie ups en downs gegaan, begin met 'n opknapping en opknapping van die spyskaart, gevolg deur gerugte van afsterwe en uiteindelik die werklike sluiter. Die Flotta -gesin, wat die restaurant sedert 1971 bestuur het, verkoop die ruimte aan nuwe eienaars, wat dit in 'n skemerkelkie verander het.
Heerlike veganistiese gebak van Cinnamon Snail (Jen Carlson / Gothamist)
CINNAMON SLAKVOERTUIG: Na vyf jaar wat die Norberweiberberweiweiberhydrafab -doughnuts en Koreaanse Barbecue Seitan -toebroodjies geslinger het, neem hierdie geliefde veganistiese voedselvragmotor die strate vaarwel na probleme met die hernuwing van hul permit. Alhoewel dit bekend is dat die vragmotor 'n paar opsommings het, sal die vragmotor van Adam Sobel nie in die afsienbare toekoms deur die middagmaal dreun nie. Die sjef het egter nie sy voorskoot opgehang nie, want sy heerlike veganistiese kos sal beskikbaar wees by hul nuwe stilstaande voorpos in The Pennsy, 'n nuwe koshuis wat volgende maand oopmaak.
NITA NITA Die negejarige restaurant in Williamsburg, Nita Nita, het hierdie maand toegemaak en inwoners in die buurt met 'n minder kroeg in die agterplaas laat rus. Op hul webwerf onthul eienaars Sam en Virginia 'n 'drievoudige verhoging' van die huur van die restaurant, 'n situasie wat hulle opgemerk het ' raak al te bekend. " Behalwe die tikkie groen, was die restaurant 'n rustige plek om 'n bier of 'n brunch te drink. Die plek het 'n gepaste afskeid geneem van 'n woonbuurt in die volgende fase van gentrifisering.
PIPIN'S PUB: Hierdie Bay Ridge -stapelvoedsel, wat in 1969 geopen is, is vanjaar uit sy baksteen -gebou gesit om plek te maak vir 'n ontwikkeling van $ 10 miljoen. Eienaar Stephen Oliver sê hy is van voorneme om binne die nuwe ontwikkeling weer oop te maak, maar die gebou - wat deur Oliver se pa en oom gebou is - sal waarskynlik nie sy aangename sjarme behou nie, ten minste van buite. Op die oomblik het die lekker hamburgers en pintjies van die kroeg 'n tydelike tuiste elders in die buurt gevind totdat die bou voltooi is en hulle kan terugkeer na hul hoek in 3rd Avenue en 97th Street.
VIC SE PIZZA Snygewrigte is een uit 'n miljoen in NYC - nie dat ons kla nie - maar as 'n mens byna 'n halfeeu lank die hof op een plek gehou het, is daar rede tot viering. en huil. Hierdie pizzeria in Essexstraat is die jongste LES -slagoffer van versnelde afwas van die woonbuurt, wat uitgestoot is om plek te maak vir 'n spoggerige nuwe woonstelgebou.
Union square cafe 's bar nuts
Vier jaar gelede, toe ek 'n paar dae by die huis was tussen die stop van 'n boektoer en ek ongeveer 3 miljard boodskappe moes doen, was ek ook honger (want behoorlike maaltye is die eerste ding wat ek moet doen as ek besig is) en ek is regtig lus vir 'n wonderlike slaai (want groente is die eerste ding wat styf word as jy baie reis) en ek wou dit nie uit 'n wegneembak of op my skoot eet of haastig wees nie, ek wou gaan sit en eet 'n bord soos 'n beskaafde persoon met water in 'n glas, nie 'n plastiekbottel nie, en die behoefte hieraan was oorweldigend en ek kyk op en ek was reg voor die Union Square Cafe en het gedink: 'Waarom nie?'
Gaan jy ooit alleen uit om te eet? Ek het regtig nie 't. Toe ek die vryheid gehad het om dit meer gereeld te doen, het ek altyd ongemaklik en woelig gevoel, en noudat ek oud genoeg is om nie om te gee nie, het ons soms net die luukse om uit te gaan sonder twee klein mense en 'n koppie Cheerios, en beslis nie alleen nie, weet jy, sit by 'n kroeg en lees 'n boek soos een van die grootmense wat jy altyd gedink het jy sou wees? Maar hierdie keer het ek dit gedoen. Die slaai was perfek. Die brood was warm. Die kroegman het my ingespreek (ek was seker moeilik om te oortuig) 'n glasie wyn en 35 minute later het ek my boodskappe gelukkig hervat, gevoed en versorg en gesweer dat ek dit meer gereeld doen, hoewel ek dit regtig nie doen nie 8217t.
Ek het hieraan gedink, want The Union Square Cafe heropen hierdie week, en hoewel dit ses en twintig jaar is sedert die kookboek daarvan uitgekom het, is die resep vir die neute binne so maklik om te maak en verslawend soos altyd. Dit lyk moeilik om voor te stel dat sulke eenvoudige bestanddele 'n bietjie botter, bruinsuiker, sout, cayenne en gemaalde roosmaryn selfs die ongekende Brasiliaanse neut kan omskep in iets wat u nie kan ophou peusel nie, maar dit is regtig wat 'n tydlose resep wel. Ek hoop dat dit ook u nuwe vakansie -gewoonte word.
Union Square Cafe 's Bar Nuts
Porsies: Maak 3 2/3 koppies
Bron:Die Union Square Cafe -kookboek
Die oorspronklike resep, wat woordeliks van die een kant van die internet na die ander gevind kan word, vereis 18 onse of 2 1/4 koppies gesoute ongesoute neute, wat goed sal wees as 2 1/4 koppies neute dit nie doen nie weeg ongeveer 11 gram, maak nie saak watter moer jy gebruik nie. Dit het my daartoe gelei dat ek dit twee keer gemaak het, eers met 2 1/4 koppies neute —, dit was 'n bietjie te sout en pittig, selfs met 'n halwe volume cayenne — en dan met 18 gram (wat meer soos 3 2/3 is koppies neute), waarin die geurmiddels meer presies was. Geen verrassing dat restaurante kook met behulp van gewigte, nie koppies nie. Ek maak dit toe 'n derde keer, hierdie keer met 'n paar neute krakelingnuggies (ek het hierdie handelsmerk gebruik) en dit was uitstekend. Hallo, wil jy 'n paar gekruide neute besoek? Ons het emmers!
Ek maak nog 'n verandering van die oorspronklike, naamlik dat ek die neute verder bak nadat ek dit in die gekruide botter gegooi het, wat dit help stol. U moet hulle warm bedien (en hulle word goed opgewarm), maar hulle is ook net so verslawend by kamertemperatuur.
Ten slotte, maar uiteindelik is die smaak baie afhanklik van sout en cayenne, wat wonderlik is omdat: yum, maar vreeslik om resepte te skryf, want 1 teelepel sout wissel wild deur sout, afhangende van tipe en handelsmerk (selfs onder Kosher -soute weeg sommige meer as twee keer soveel as ander) en ek vind dat sommige cayennes baie warmer is as ander. Wat moet jy doen? Wel, ek gebruik kosher sout van Diamond, die ligste gewig daarvan. Vir enige ander kosher sout, moet u met die helfte begin en meer na smaak gebruik. Vir 'n growwe seesout is u veilig met die volle teelepel en moontlik nog meer. Vir 'n skilferige veergewig Maldon -seesout, kan u waarskynlik 2 teelepels gebruik, soos Nigella doen. As jou cayenne baie hitte pak, soos myne, het ek gevind dat die helfte (1/4 teelepel vlak) die neute 'n lekker, maar nie oorweldigende hitte gee nie. As u warm sous in u beursie dra, moet u die hele hoeveelheid gebruik.
Ek weet dat baie mense dink dat hulle nie van roosmaryn hou nie, maar ek is bereid om te wed dat ten minste 2/3 van die mense wat nie roosmaryn het nie, dit nog steeds hier sal geniet. Almal doen, regtig.
Hierdie poort na die wynland van Oregon is 'n wynbestemming in sy eie reg. Die skrywer Chip Brown sluip deur die stad.
Die siel van Portland, Oregon, word tradisioneel uitgebeeld deur ikoniese beelde van reën, rose, leisteenhemel, staalbrue en die wollerige modes van die houthakker, maar elkeen wat van wyn hou, kan verskoon word omdat hy ook 'n tros druiwe kon voorstel. Gedurende die afgelope drie dekades het meer as 120 wynkelders binne 'n dag in die Willamette-vallei ontstaan ​​en 'n waardevolle reis van die stad, net vir die uitsig op welige weivelde en naaldbome waar reuse Douglas-sparre in die lug van die see swaai. . Tog is Portland nie net die toegangspoort tot die wynland nie, maar 'n wynbestemming self, met uitstekende restaurante en wynkroeë waarmee besoekers 'n voorsmakie van Willamette kan kry sonder om die stad te verlaat.
Met goeie wyn in gedagte, het ek 'n paar nagte by Hotel Lucia, Portland en die laaste bydrae tot die boetiekgenre gesit. Die landmerkgebou van 1908, wat deur veewagters beskerm is toe dit bekend gestaan ​​het as die Imperial Hotel, het nou nuwe mure in Afrika-mahonie en 'n Italiaanse marmer-voorportaal. Sowat 680 foto's deur die voormalige fotograaf van die Withuis, David Hume Kennerly, 'n gepaste postmoderne m é -reeks van presidensiële kiekies en portrette van die Seinfeld gooi, langs die gange. Die Lucia, wat 'n bietjie meer as 'n jaar gelede oopgemaak is, lig nog steeds wenkbroue in die stad, deels omdat die personeel oor die algemeen soveel beter geklee is as die gaste, en die atmosfeer van kunstige gesofistikeerdheid in die voorportaal het my laat wonder of die bakke glinsterende Granny Smith -appels is om te eet of vir vertoning. (Vir eet: Portland is nog steeds vrygestel van sekere pretensies.)
My eerste aand was ek van plan om na Paley & aposs Place te gaan, met 'n ontluikende nasionale reputasie, maar ek het nooit uit Noble Rot, 'n jaar oue wynbar aan die oostekant van die Willamette-rivier, gekom nie. Dit is amper op 'n glansryke plek, met die bloedplasma-sentrum oorkant die straat. Maar Kimberly Bernosky en Courtney Storrs het 'n skerp verskeidenheid bottels uit Frankryk, Spanje en Suid -Afrika, asook 'n paar van die beste Willamette Valley -wyne, van produsente soos Bergstr öm, Patricia Green en Brick House. Courtney & aposs man, Leather, wat ook die sjef is, bedien wonderlike klein bordjies: 'n sny uietert, 'n aartappelgratin met preie en morels, beesvleis oor risotto. Noble Rot bied ook wyn etes en klasse aan, en 'n nuusbrief met byvoorbeeld hul Top 10 redes waarom ons nog steeds van die Franse hou (& quotNr. 1: Honde word toegelaat in restaurante & quot).
Ek het saam met die wynmaker Doug Tunnell van Brick House en sy vrou, Melissa Mills, aan 'n sypaadjie gesit. Tunnell is 'n voormalige korrespondent van CBS News wat, toe hy in die laat 1980's moeg was om die Midde -Ooste te bedek, 'n ou haselneutplaas gekoop het en organies druiwe begin verbou het. "Die wyntoneel in Oregon is regtig kollegiaal," sê Tunnell. Hy kon homself inderdaad leer hoe om wyn te maak deur te kyk en met ander produsente te praat. Hy vervaardig slegs 2 500 sake per jaar, wat hom in staat stel om van begin tot einde aandag te gee aan besonderhede. Tunnell het 'n onbeperkte bottel 2001 Brick House Chardonnay wat hy saamgebring het, oopgemaak, wat nog beter gesmaak het nadat Leer vir ons borde warm aspersieslaai met plaaslik gekweekte shiitake-sampioene en ertjie-lote in 'n sesam-gemmer-vinaigrette bedien het. Daar is baie min plekke soos Oregon. Ons het sulke lang gematigde groeiseisoene, met oorvloedige reën wanneer u dit nodig het en goed gedreineerde gronde, & quot, sê Tunnell. Die vrugte word ryp, maar dit kan nie vinnig ryp word nie
Die weer wat ideaal is vir die verbouing van druiwe, pas ook by die plase wat produkte van hoë gehalte in Portland voorsien. Toe ek die nagevolge van 'n lang nag by Noble Rot afskud, dwaal ek deur een van die stad- en aposs -markte. In 'n grasperk wat deur elmbome beskadig is, het verkopers vars eiers, tamaties, rissies, pampoen gesit. Die oorvloed markte is een van die redes waarom die voedseltoneel hier so lewendig is. Byvoorbeeld, Gene "The Potato Machine" Thiel is 'n bekende persoonlikheid onder sjefs in Portland vir sy aartappels, wat hy van Joseph af wegneem, 350 myl daarvandaan.
Die middag, weer op pad na Paley & aposs Place, het ek my bespreking amper misgeloop danksy 'n verleidelike vlug Pinots by Oregon Wines op Broadway, 'n wynbar en winkel wat toegewy is aan plaaslike produsente. 'N Paar blokke van Hotel Lucia, Oregon Wines, word besit deur die Bolling -susters, Betsy en Kate. Betsy Bolling was veral tevrede met 'n vat Evesham Wood Pinot Noir, met 'n swart-kersieboeket en sy-soet vrugte, wat sy in die winkel gebottel het en sy eie Broadway Cuvee besit.
En was ek bly dat ek uiteindelik by Paley & aposs Place gekom het, waar die wynlys ver buite Oregon strek, maar die spyskaart verstandig naby die huis bly. Sjef Vitaly Paley & aposs Frans-bistro-kookkuns weerspieël sy besoeke aan Union Square Cafe en Chanterelle in New York en Au Moulin de la Gorce, 'n Michelin-tweester-restaurant naby Limoges, Frankryk. Vir 'n Normandie-geïnspireerde gereg, byvoorbeeld, braai Paley plaaslike forel met cider, sampioene en spek. Die morels gevul met lentegroente in 'n sjerrie-room-sous en 'n ongelooflike klam en ligte stukkie heilbot met olyfolie, het heerlik gekombineer met die Ken Wright Cellars Canary Hill Pinot Noir uit 2000.
Tevrede met alles wat Portland my bied, onthou ek iets wat 'n boekwinkelkassier gesê het toe ek uitvra oor die lewe in haar stad met stewige brûe en huilende lug: 'Daar is nie veel om te doen nie, behalwe om boeke te lees en wyn te drink.' Niks lyk so ikonies nie, alles skielik, as haar onmiskenbare lug van tevredenheid.
Chip Brown is die laaste skrywer van Goeie môre middernag: Lewe en dood in die natuur.
My gunsteling restaurant etes van 2017
As u lank genoeg kos geblog het, kan u ou plasings u eie persoonlike kookargief wees. Wat het ek in Desember 2010 geëet? Die antwoord is net 'n paar kliks verder. (Dit lyk asof dit spaghetti en peperkoekkoek was.)
Daar is nou 'n gaping in die gegewens van Julie 2015 tot September 2017, toe ek ophou blog het, en toekomstige historici en biograwe sal geen idee hê wat ek gedurende die tydperk geëet het nie. Sedert die verbranding van die biblioteek in Alexandrië was die beskawing so 'n verlies. Maar hier is ek gereed om 'n deel daarvan op te los deur my gunsteling restaurantmaaltye van 2017 te deel. Regtig het ek die idee gekry om dit te doen terwyl ek deur al die foto's op my telefoon van die afgelope jaar blaai. Dit was 'n kranksinnige 365 dae: ons het van Mexikostad na die staat Washington na Provincetown na Florida ping-pong gesing, met gereelde stop in New York, waar Craig besig was met sy nuutste film, Alex Strangelove. En nie om dit in te vryf nie, maar ons beëindig die jaar in Parys. Parys! OK, ek het dit net ingevryf. Maar kom nou, dit is Parys, en Craig was nog nooit nie, en ons gebruik al ons kilometers om te gaan. Ons is baie opgewonde.
Maar terug na die maaltye wat ons in 2017 geëet het. Hulle loop die spel van fyn en dekadent tot gemaklik en rustig. Dit is duidelik dat die posisie heeltemal willekeurig is. Ek kan nie sê dat die heerlikheid van die kos by AbcV werklik soveel beter was as die kos by Trois Mec nie, maar ek was al voorheen in Trois Mec, en AbcV was splinternuut, en daarom kry dit die rand.
En so, sonder meer, is ons my gunsteling restaurantmaaltye van 2017.
Sommige restaurante is so pragtig, en die ervaring om soontoe te gaan, is so asemrowend dat die restaurant regtig moet oproer om dit nie u gunsteling maaltyd van die jaar te maak nie. Aandete by The French Laundry kom by my op. En El Bulli. Die Willows Inn, op Lummi -eiland in die noordweste van die Stille Oseaan, behoort in dieselfde kategorie. Ons was gelukkig genoeg om 'n paar jaar gelede 'n geskenkbewys van die ouers van Craig as 'n Kersgeskenk te ontvang, en die afgelope Julie het ons besluit dat dit tyd is om dit te gebruik. Ons vlieg na Bellingham, waar die ouers van Craig woon, en ry dan met hul motor na 'n veerboot. Het u geweet dat motors op veerbote kan ry? Ek het geen idee gehad nie.
Toe ons aankom, sit ons op 'n patio waar baie klein happies uitkom, saam met ons skemerkelkies. Hierdie klein happies was eintlik my gunsteling happies van die hele ete, wat nie 'n minagting van die aandete is nie, maar meer 'n opmerking oor hoe heerlik hierdie klein happies was.
Alles is plaaslik gevang of gevind (insluitend die wilde pruime) en met die grootste sorg behandel. Die mossel is gerook in 'n boks vol rotse uit die omliggende San Juan -eilande. En alles daar was super gemaklik, ondanks die erns van die kos. Dit was 'n perfekte restaurant vir my en Craig, want ek hou van fyn restaurantkos en Craig hou van 'n rustige atmosfeer. Dit was dus 'n perfekte aandete op 'n perfekte plek, en daarom was dit my gunsteling maaltyd van 2017.
Sommige restaurante is so opgewonde dat hulle teleurstel. Ander restaurante kry die regte hoeveelheid, en dit lewer nie net die goedere af nie, maar die goedere is selfs beter as die goed waaroor u gefantaseer het. Dit was die geval met ons ete in Le CouCou in New York.
Dit het eintlik alles begin met 'n oproep. Omdat ek geweet het hoe gewild die plek is, bel ek net eendag en vertel die persoon wat antwoord dat ek na New York kom, en ek gaan eet op Le CouCou. Ek dink my entoesiasme en openheid het die ding gedoen, want ons het 'n uitstekende bespreking en 'n pragtige tafel met 'n uitsig oor die oop kombuis behaal. Maar eers was daar drankies by die pragtige kroeg.
Ek onthou nie wat ons gedrink het nie, maar ek onthou dat ek regtig stylvol gevoel het.
Ons is na ons tafel gewys, waar ons met behulp van ons bediener deur die klassiek Franse spyskaart navigeer het. En toe begin die kos uitkom.
Alles was so gepoleer, asof dit uit die bladsye van 'n klassieke Franse kookboek spring en op ons tafel beland. Maar soms kan moeilike ou Franse kos plat proe, en hier het alles opgeduik. Veral die gesmoorde endive, wat waarskynlik my gunstelinggereg van die hele nag was, soos dit was, in helder, suur lemoensap met baie botter.
Alles by Le CouCou was skouspelagtig, en daarom het ek al die foto's van ons maaltyd geplaas, want ek wil dit net beklemtoon. Ek gaan gelukkig terug, maar ons gaan nog beter: ons eet middagete by die sjef Daniel Rose se nuwe restaurant in Parys, La Bourse et La Vie. Ek sal beslis terugrapporteer.
3. The Canteen and Liz 's Cafe (Provincetown, MA).
Hierdie somer het ons 'n groot reis na Provincetown geneem saam met 'n klomp van ons vriende en het dit baie geniet. Daar is baie etes geëet, sommige meer formeel as ander, maar die beste van die groep het op twee plekke plaasgevind: Kantien, wat direk aan die water geleë is, en Liz 's Cafe, 'n splinternuwe plek wat bestuur word deur 'n bekwame eienaar met die naam Liz .
Soms het u gunsteling etes van die jaar niks met die kos te doen nie. Nie dat die kos op een van hierdie plekke eintlik sleg was nie, dit was dikwels lekker. Maar my entoesiasme vir hierdie maaltye het baie meer te doen met die konteks: die vriende waarmee ons was, die omgewing (wat dikwels pragtig was) en die belangrikste, die frosé.
As u nie van die verskynsel bewus is nie, is frosé bevrore rosé soos 'n rosé slushie. En ons het baie daarvan in die kantine gedrink. Dit het veral goed gegaan met hierdie kreefrol, maar dit was ook lekker om alleen te drink.
Liz 's Cafe het nie gedrink nie, maar dit het wel 'n kroeg in die vorm van 'n boot.
En uitstekende mosselkop, gebraaide visbroodjies en tert (nie op die foto nie).
En dan was daar Liz, wat gereeld by ons tafel aangesluit het en oor die inwoners geskinder het. Sy is 'n ware karakter, maar sy bestuur 'n stywe skip en tydens ons volgende reis na Provincetown weet ek waar ek gaan brunch.
4. Pujol, Maque en Contramar (Mexico -stad, MEX).
Ons is in Januarie verlede jaar na Pujol in Mexiko-stad, een van die beste restaurante ter wêreld, net voordat dit heeltemal herontwerp en heropen is deur die skepper, Enrique Olvera. Ons was dus daar, regtig, aan die einde van 'n era, en wat ons beleef het toe ons daar geëet het, was 'n soort van 'n groot spyskaart van miere op 'n babamielie wat in 'n reuse uitgeholde kalebas bedien is en, Miskien die bekendste van alles, die gereg met twee soorte mol, bedien met warm tortilla's om te dun.
Dit was alles baie lekker en ek is bly dat ons daar geëet het, maar dit het ook 'n bietjie gejaagd gevoel. Ek was baie bewus daarvan dat ons so te sê op die klok was, en dat daar binne 'n paar uur weer 'n partytjie na ons tafel sou kom en ons het ons nodig gehad. Om hierdie redes het ek eintlik 'n beter tyd gehad by die restaurant van Cosme, Olivera in New York, wat ook op hierdie lys sou wees as ek die ruimte gehad het. Die gevoel daar was baie meer ontspanne en die kos net so goed. (Ons het ook hierdie jaar by Atla, Olivera se nuwe gemaklike restaurant in SoHo geëet. Ons het die Olivera trifecta behaal.)
My gunsteling maaltyd in Mexico City was egter by 'n informele brunchplek genaamd Maque.
Hierdie plek het aangrensend tot 'n park in die Condesa -distrik (wat ongelukkig swaar getref is tydens die aardbewing), 'n warm atmosfeer en soveel gasvryheid gehad. 'N Kelner kom verby met 'n skinkbord gebak toe ons by ons tafel op die sypaadjie sit.
En die kos, toe dit uitkom, raak die plek in die manier waarop die beste Mexikaanse kos dit doen: pittig, stewig en baie vertroostend.
Miskien is die restaurant wat die meeste aanbeveel word in Mexico -stad, Contramar. Almal sê vir jou om daar te eet. En daardie mense het reg.
Soos u uit die foto's kan sien, is Contramar bekend om sy seekos, en die tuna -taco's was miskien ook die bekendste voorwerp daarvan. Die enigste fout wat ons gemaak het, was om nie nagereg te bestel nie. Ons sal dit volgende keer doen.
Een van die wonderlikste maaltye wat ek hierdie jaar geëet het, was by die nuut geopende AbcV in Flatiron -distrik in New York. Dit was lekker om daar te eet net toe dit oopgemaak word, voordat die resensies uitkom, sodat ek my eie mening daaroor kon vorm. Die mede-stigter van Jarry Magazine, Lukas Volger, het my gehelp om my mening te vorm.
Ons was regtig verbaas oor al die kos toe dit uitkom. Sekerlik, sommige daarvan was pretensieus (ek sou sonder die spyskaart met Vibrations, oftewel Restorative Tonics, kon klaarkom), maar die kos spreek vanself, toe dit uitkom.
Gesonde eetgewoontes het nog nooit so stout gevoel nie. (AbcV, gebruik die blurb in u kookboek.)
Wel, ek het jou net vertel van hierdie een (klik hier om die berig te lees), so ek sal jou nie weer met foto's bombardeer nie. Maar my aandete saam met my vriend Ryan op 'n Maandagaand ('n Cyber ​​Maandagaand, om presies te wees) by Trois Mec was beslis een van my gunsteling etes van die jaar. Alles was so vindingryk en opwindend en dit was so wonderlik om Ludo Lefebvre, die onderwerp van die mees onlangse, te sien Verstand van 'n sjef, daar in die kombuis wat toesig hou oor alles. In 'n so uitgestrekte stad soos LA is dit maklik om te vergeet hoe gemaklik 'n mens net by 'n restaurant van wêreldgehalte kan gaan eet, maar Trois Mec is daar op die hoek van Highland en Melrose met Petit Trois, Pizzeria Mozza, Osteria Mozza en Chi Spacca wag almal vir u om dit te geniet. Al wat u hoef te doen is om in u motor te klim en te ry.
Die legendariese Union Square Cafe is hierdie jaar weer op 'n nuwe plek oopgemaak, en wat my betref, is dit selfs beter as die oorspronklike. Alles wat ons daar geëet het, was so heerlik, veral die beroemde tuna burger, hierbo op die foto. Ons was saam met ons vriend Tim Federle, skrywer van Better Nate Than Ever en medeskrywer van die komende animasiefilm Ferdinand. In sy vrye tyd werk Tim as 'n voedselmodel.
Die diens was natuurlik uit die boonste rakke. Soveel so dat toe ons bediener ons hoor debatteer oor watter nagereg ons moet kry, bring sy vir ons albei nageregte, een van hulle in die huis. Dit is die Danny Meyer -aanraking.
(Ek sweer daar was twee nageregte. Miskien het ons die ander een geëet voordat ek hierdie foto geneem het?)
Alimento is waarskynlik ons ​​gunsteling Italiaanse restaurant in LA. Dit is die soort plek waar u na 'n eksklusiewe Italiaanse kos gaan: 'n crostini van hoenderlewer, ongelooflike tuisgemaakte pasta, ens. Toe ons hoor dat die sjef, Zach Pollack, besig is om oop te maak in 'n pizza -joint in Echo Park, het ek geskreeu: " Meld my aan! " OK, ek het dit nie regtig geskree nie, maar ons was beslis baie opgewonde om daarheen te gaan toe dit uiteindelik oopgaan. Ek bedoel, kyk na hierdie knoffelroosterbrood.
En hierdie mozzarella -stokkies. Hulle is ongelooflik lekker.
Die slaai is net wat u alles wil balanseer.
En dan is daar die pizza.
Wat meer kan u regtig in 'n pizza -joint wil hê? Verskoon my, ek dink ek weet waar ek gaan eet.
Craig, Craig behoort regtig 'n kommissie te kry vir die aantal kere wat hy in hierdie pos verskyn.
Op 'n ewekansige Sondag in 'n ewekansige maand in die West Village, was ons op soek na 'n plek om te eet. Ek het onthou dat Jody Williams, van Buvette, en Rita Sodi, van i Sodi (twee van ons gunsteling New York -restaurante) saam 'n plek oopgemaak het. Dit was al wat ek geweet het, maar toe was ons voor die deur van Via Carota en daar was 'n tafel vir ons, as ons dit wou hê. Ons wou dit hê. En die ete wat gebeur het, was net heerlik.
U hoef nie in detail in te gaan nie; die foto's vertel die storie, behalwe dat u wonderlike mense kyk, 'n sjarmante bedieningspersoneel en 'n sprankelende Aperol-spritz, en u kry die idee. Op 'n lentedag (ek is seker dit was 'n lentedag), is daar waarskynlik geen beter eetplek in New York nie.
10. Snoei en haard (New York, NY)
Snoei is regtig my gunsteling restaurant ter wêreld. Dit is so eienaardig, so duidelik die visie van die eienaar, Gabrielle Hamilton, wat ook toevallig 'n geniale skrywer is. U ken die vraag wat hulle altyd in die New York Times Book Review vra: wie sou u nooi vir u droom literêre ete? Eet by Prune is soos om op so 'n partytjie te eet, en jy eet in 'n geniale skrywershuis. En alles wat sy maak, is perfek, in my boek.
Hierdie nagereg was terloops 'n hele lemoen wat in suikerstroop gekook is, en dit is net ongelooflik goed.
Nou is my ander gunsteling sjef in New York maklik Marco Canora. Hy is so geliefd op sy gebied, en jy kan sien hoekom. Sy kos is so slim, gemaak met soveel passie en vaardigheid. As u hom nie op Instagram volg nie, mis u regtig nie. Sy verhale is briljante kookdemonstrasies.
Sy restaurant, Hearth, is nou die gunsteling eetplek van Craig in New York. Terwyl hy aan sy film werk, het hy die hele tyd daar geëet en ek het gereeld saam met hom geëet. My foto's van die kos daar is nie so wonderlik nie, want dit is so donker, maar hier is ons by die brunch saam met ons vriende Ola en Andrzej.
Alles wat ons daar geëet het, was so heerlik (veral omdat die legendariese sjef Karen DeMasco al die muffins en gebak sowel as die nageregte maak). Dit is perfek vir 'n naweek -brunch, en nog beter vir 'n weeklikse aandete. OK, hier is 'n paar baie donker foto's van 'n ete daar. Eintlik is hulle miskien nie so donker nie.
Dit behoort jou die idee te gee dat dit so goed is.
En dit, my vriende, was my gunsteling restaurantmaaltye van 2017. Nou is jou blaaiers net so verstop soos my are.
Union Square Cafe het uiteindelik net 'n paar blokke weg 'n nuwe huis gekry - resepte
Volhoubare eet kan dikwels die voorreg van 'n goedgesinde elite voel, maar hoe pas die eetlus en arbeid van immigrantegemeenskappe in New York in die prentjie?
Ek het myself nog nooit as 'n goeie proseliseerder vir groen blaargroentes beskou nie. En tog, een oggend 'n paar maande gelede, was ek op die Union Square Greenmarket vurig besig om twee plaaswerkers te oortuig om methi te dra - die groen blare van die fenegriekplant waarmee Indiërs veral hou om te kook.
Dit moes nie 'n moeilike baan gewees het nie - albei vroue het gewerk vir Bodhi Tree, 'n plaas wat van die meer interessante Asiatiese produkte na die Union Square -boeremark bring. As hulle net methi dra, stel ek voor, sou Indiese koper beslis na hul stalletjie stroom. Dit was 'n verkeerde berekening. Een van hulle, 'n jong, Oos -Asiatiese vrou, glimlag geduldig en trek sy skouers op. "Indiërs kom egter nie regtig na die boeremark nie." Ek trek my skouers terug. Nie omdat ek gevoel het sy het reg nie, maar omdat ek nie seker was hoe om haar te bewys nie.
Daar is 'n algemene opvatting dat die plaaslike voedselbeweging hoofsaaklik voorsiening maak vir 'n hoogs opgeleide blanke kliënt met 'n besteebare inkomste om te bestee aan die etiese lekkernye van volhoubare voedsel wat verantwoordelik is. Ek het al hierheen gehoor, maar die bewerings daarvan lyk nou enorm en onwaarskynlik: die anekdotiese bewyse impliseer dat nie net Indiërs nie, maar onlangse immigrante met verskillende agtergronde en inkomstevlakke, geneig is om weg te bly van boeremarkte.
Ervare voedselkopers in New York weet dat die beste buurte vir produkte in die stad dikwels diegene met 'n groot immigrantebevolking is. Die vrugte en groente is moontlik nie altyd plaaslik nie, maar die kliënte is waaksaam oor kwaliteit, verskeidenheid, varsheid, smaak en miskien veral die prys. En die belangstelling in produkte strek verder as die konvensionele markte, sodat daar nou florerende boeremarkte is in Jackson Heights, Sunset Park, die South Bronx en talle ander buurte in die stad met groot immigrantegemeenskappe.
Sergio Nolasco van Nolasco Farms op sy staanplek by die boeremark in Jackson Heights. Foto deur Rohan Kamicheril
Maar die Union Square Greenmarket speel 'n rol wat nie een van hierdie ander buurtmarkte kan doen nie. Die verhaal van hoe restaurante soos Danny Meyer se nabygeleë Union Square Café 'n era van hoë plaas-tot-tafel-ete ingelui het deur die oorvloed van die mark ten toon te stel, het deel geword van hoe seisoenale, volhoubare eetplekke weer koel geword het. Dit het op sy beurt die mark 'n buitengewone betekenis in die plaaslike voedselbeweging gegee, baie groter as die paar vierkantige blokke wat dit beslaan. Dit het 'n vlagskip geword vir die groenmarkbeweging in New York en by uitbreiding in 'n groot deel van die land.
Die mark, meestal omdat dit in die middel van een van die besigste pleine in die stad is, lok 'n uiteenlopende skare. Statistieke van GrowNYC dui aan dat dit die stad se grootste boeremark -verlosser van kosseëls is en een van die mees uiteenlopende boeremarkte in die land. En tog is die indruk wat 'n mens op die grond kry, aansienlik anders. Die meerderheid van die koper op 'n gegewe dag blyk wit en relatief goed gehak te wees.
Die volgehoue ​​rasse- en ekonomiese skeidingslyne wat die stad deurkruis, het baie te doen met die vasstelling van wie op die Union Square -mark gaan koop. Maar hulle hoef nie vas te stel hoe die deelname van immigrante aan die plaaslike voedselbeweging in die gewilde bewussyn weeg nie. Die plaaslike voedselbeweging word in 'n groot mate aangevuur deur die werk en aptyt van immigrantegemeenskappe, maar dit is moeilik om 'n akkurate idee hiervan te kry terwyl u in die middel van een van die duurste en minste diverse dele van die stad staan.
Ek wou die ervarings en perspektiewe versamel van mense wat by die plaaslike voedselbeweging betrokke was, maar wat daaraan deelgeneem het via hul immigrante -agtergronde, of wie se werk gedraai het oor samewerking tussen immigrantegemeenskappe en die plaaslike voedselbeweging. Ek het gehoop dat die projek om hierdie indrukke te versamel, 'n noodsaaklike bewys kan wees dat 'n besorgdheid oor plaaslike voedsel nie 'n immigrant -identiteit hoef uit te sluit nie, en dat ek moontlik 'n groter portret van die plaaslike voedselbeweging in die stad kan beland, een wat die werklike betrokkenheid tussen immigrantgemeenskappe en die stad se boeremarkte weerspieël.
Julie Sahni is 'n ikoon in die wêreld van Indiese kookkuns. Haar boek Klassieke Indiese kookkuns is 'n openbarende boek. Nie net vanweë die resepte nie, maar vanweë haar erudiese, wyse behandeling van die onderwerp Indiese kos. Sy gee besonderhede oor die oorsprong van geregte, maar kontekstualiseer en regionaliseer ook die Indiese kookkuns op 'n manier wat die kos en die tradisies daaragter laat lewe.
Julie Sahni 's Klassieke Indiese kookkuns
Sahni het die ontwikkeling van die boeremark -toneel in New York gevolg vanaf die 1960's, toe sy die eerste keer na die Verenigde State verhuis het - en toe daar baie minder opsies was vir vars plaaslike produkte van enige aard, laat staan ​​nog vars bestanddele waarna Indiese koper moontlik gesoek het. As ek telefonies met haar praat, beskryf sy die verdienste van die perfekte perske met 'n byna mistieke abstraksie - ek kan haar in my gedagtes sien om die paradysvrugte na my toe te laat vir inspeksie. Sy het haar seun geleer om die waarde van die boeremark as jong seun te waardeer - deur hom met sy oë toe te hou en die reuke en geluide te laat omring.
Maar hierdie minder tasbare deugde van die boeremark is dikwels 'n laer prioriteit vir baie Indiese koper, 'n feit wat Sahni berusting gee.
'Hulle [Indiërs] assosieer dit met duur wees. En ek praat van mense wat $ 300,000 per jaar verdien. Hulle gaan nog steeds na 'n winskopie en kry tamaties vir $ .79/lb. Hulle het steeds hul ouers se mentaliteit van winskopie, winskopie, winskopie."
Sy beklemtoon die belangrikheid daarvan om die beste dollar vir goeie produkte te betaal, selfs al beteken dit dat u $ 2 vir 'n enkele sublieme tamatie moet betaal. En hoewel dit 'n bietjie werk verg om Indiese kopers te oortuig van die versigtigheid van hierdie benadering, is Sahni optimisties dat dinge uiteindelik sal verander, en dat die volgende generasie Indiese koper dit makliker sal vind om die werk wat daaraan verbonde is om plaaslike te produseer en te verkoop, te waardeer kos.
'Hulle kinders sal 'n ander mentaliteit hê. Dit is 'n geskenk dat hierdie mense in alle weer hier staan ​​en kos aan ons verkoop. "
Ek het my eie bedenkinge om boere se markpryse vir produkte te betaal, maar ek het gewoond geraak om dit te ignoreer- deels uit gewoonte, maar ook uit die gevoel dat dit die prys is vir toetrede tot 'n sekere soort burgerlike, regte gemoedelike samelewing. Kospryse in die Verenigde State is 'n ingewikkelde en moeilike onderwerp. Aan die een kant is die koste van stapelvoedsel in die Verenigde State laer as in baie lande regoor die wêreld. Maar onlangse argumente dring daarop aan dat hierdie verlaagde pryse grootliks bereik word deur 'n afhanklikheid van lae-betaalde ongedokumenteerde arbeid en grootskaalse industriële landboupraktyke wat 'n nadelige uitwerking kan hê op die omgewing en die kwaliteit van die voedsel wat geproduseer word.
Die algemene wysheid onder diegene wat pleit vir regverdiger, volhoubaarder voedselproduksie en -verspreiding is dat hoër pryse oor die algemeen aandui dat die welstand van die werkers wat die voedsel geoes of verpak het, die diere wat dit geproduseer het, en die omgewingseffek meer versigtig is. om die kos van 'n plaas na die mark te kry. Ek betaal 'n sekere prys vir tamaties, en dit maak my meer soos die ander goeie, pligsgetroue inwoners op die boeremark as my ma, wat, as sy uit Indië besoek, al die produkte op die boeremark as 'n buitestaander beskou, met 'n sekere skeptisisme. Tydens 'n onlangse reis na die Grand Army Plaza -boeremark het sy gedink dat dit goed is dat groente nie so baie kos as ek in Indië groot is nie, of dat ons dit nooit sou geëet het nie. Ek kry elke keer as ek een van hierdie gesprekke met haar voer, deels omdat ek besef dat ek meer van die wegdwaalde instink in my het as wat ek gereeld erken en dat my gevoel vir immigrante spaarsaamheid dikwels noodwendig my pogings om meer te eet, teëhou. verantwoordelik en pligsgetrou.
Maar selfs vir die immigrante wat dit kan bekostig om op die boeremark te gaan, bly daar nog ander struikelblokke. Kulturele hindernisse kan dikwels net so skadelik wees as geldelike. Sahni beskryf dat hy in die 1960's na Lincoln Center gegaan het en geen Indiërs daar gesien het nie - tensy daar 'n Indiese kunstenaar was, in welke geval dit slegs 'n staanplek sou wees. Sommige van hierdie struikelblokke word sosiaal opgelê, maar ander, stel sy voor, is 'n soort verdedigingsmeganisme teen 'n nuwe en vyandige wêreld - waarin 'n menigte mense dieselfde versekering bied dat hulle aanvaar en selfs verwelkom word.
Vir baie kopers, onder wie Sahni, is 'n deel van die aantrekkingskrag van 'n boeremark die geleentheid om met die boere te praat, om te hoor van die produkte, om te praat. Dit is iets wat Indiërs behoort te ken. Dit is die oudste toneelstuk in die inkopieboek: die verkoper vra kaisi ho behenji—hoe gaan dit, suster? Waarvoor soek jy? Selfs vandag nog, as u vrugte koop by 'n sypaadjieverkoper in Indië, sal u waarskynlik gevra word watter dag u van plan is om u aankoop te eet, en monsters sal dienooreenkomstig vir u gekies word na 'n bespreking van u gesondheid, of u nou -wette besoek, en die weer.
Dit is 'n geldeenheid waarmee slimkopers vertroud is, maar dit is nie altyd 'n nuwe sosiale medium nie. Dit is maklik om banaliteite met u plaaslike vrugteverkoper te beskou as 'n nie -noodsaaklike geselligheid, totdat u in 'n nuwe land sonder die taal, of meer gereeld die sosiale leidrade, moet praat. Die onpersoonlikheid van supermarkte is in werklikheid die ding wat baie nuwe immigrante nuttig vind - die welkome vooruitsig om u transaksie volledig uit te voer sonder om oogkontak met 'n ander persoon te maak of aan die assimilasieprobleme herinner te word.
Maar nie alle plaaslike voedsel verskyn in sosiale omgewings nie. Sommige daarvan word wild en daar is diegene wat op hul eie hiervoor kom soek - of dit nou ginkgo -bessies uit die grond in die stad se parke optel of na brandnetels en Japannese knotweed jag. Ava Chin is die skrywer van die New York Times Urban Forager -rubriek, waarin sy skryf oor die soek na groente, groente, vrugte en ander wilde eetgoed in die omgewing van New York. Haar onlangse boek, Wild eet, beskryf hoe kos soek haar op 'n kritieke persoonlike tyd in haar lewe gehelp het, en hoe 'n kinderjare met avontuurlike eetgewoontes haar in 'n stedelike voederboerdery verander het. Ek reik na haar en soek die perspektief van iemand wat skynbaar selfs meer plaaslik is as die boeremarkte.
Stedelike voeder Ava Chin hou wynbessies in. Foto met vergunning Ava Chin.
Hoewel sy 'n volmaakte voeder is, is Chin nie vroom oor hoe Chinese gemeenskappe in New York eet nie. As ek haar vra hoekom so min Chinese kokke by die boeremark gaan koop, staan ​​sy 'n oomblik stil, asof sy twyfel of ek regtig hieroor verward kan wees. 'Wel ... daar is net soveel Chinese supermarkte wat goeie produkte produseer. Dit is waar - daar is. En die keuse is altyd groot, vars, gevarieerd. Maar wat van voedsel wat plaaslik verkry word - wat van volhoubaarheid?
Chin wys op die vroegste dae van die Chinatown in Manhattan, wanneer produsente van so naby as Queens en New Jersey die leemte sou vul in wat konvensionele kruidenierswinkels kan bied. Die opbrengs was alles 'hiperlokaal', om 'n woord van Chin te gebruik. Nie as 'n deug nie, maar uit nood. Chinese gemeenskappe in New York het sedertdien baie gegroei - die mees onlangse gegewens van die Amerikaanse sensus van 2010 het die Chinese bevolking in New York op net meer as 500 000 in al vyf stadsdele gelê. Dit het natuurlik die behoefte aan groter hoeveelhede produkte vergroot-'n behoefte waaraan verkoeling en konvensionele boerdery ingestem het om voedsel te voorsien wat baie verder weg is as die drie-staat gebied. Dinge verander, maar dit is steeds moeilik om baie Asiatiese bestanddele te vind wat plaaslik en volhoubaar verbou is. Chin het geen probleem om die lamskwartiere in die stadsdele op te spoor nie (beide in die natuur en op die boeremark), maar sy betreur die gebrek aan meer tradisionele Asiatiese bestanddele: 'Waar sal ek dit kry as ek my organiese Chinese broccoli wil hê? Ek weet eintlik nie! "
Chinese broccoli kan waarskynlik sonder probleme in New York groei - in werklikheid is daar waarskynlik iemand wat dit groei en verkoop. Maar wat van tropiese produkte soos kari patta, die peperige groen kerrieblare wat Indiërs in alles gebruik, van dhals tot pilafs tot groente-roerbraai? Die plant groei sonder bemoediging in verskillende dele van Indië, maar verhale oor Indiërs wat dit in die noordooste van die Verenigde State probeer laat groei, is amper komies. Sahni het my vertel dat sy 'n ontelbare aantal in die onlangse geheue gegroei het (en begrawe het). Maar sy wys daarop dat kari patta in kweekhuise verbou kan word en verbou word by Bhatia Nurseries in New Jersey. Die probleem is om meer kleinboere te laat groei en te dra.
Die vraag of kleinboere spesialisprodukte kan verbou of verkoop (die semi-gekodeerde term vir voedsel wat deur onlangse immigrante bevoordeel word), plaas twee groot deugde van die plaaslike voedselbeweging teen mekaar: die toewyding daarvan aan volhoubaarheid en in mindere mate , sy belangstelling in kosmopolitisme - die soort wat kopers aanmoedig om nuwe en onbekende bestanddele te probeer (baie van hulle immigrante self, soos Franse of Nederlandse aartappelsoorte of Asiatiese radyse). Alhoewel sommige van hierdie groente onvermydelik hul weg vind na die groter, meer prominente stadsmarkte, bly bestanddele soos papalo en epazoot nog steeds grootliks aan die rand van die stad se aptyt, deels uit vrees dat hulle nie anders sal verkoop nie.
Die gaping tussen die diversiteit van die werkers op selfs die gewildste boeremarkte in die stad en die produkte wat aangebied word, beklemtoon 'n duidelike rassedimensie van hierdie bespreking. Dit is nie ongewoon om Latino- of Suid -Asiatiese werkers op die boeremark te sien, kratte groente af te laai of veranderings aan te bring nie. Een van my gunsteling stalletjies op die Union Square -boeremark word geheel en al beman deur Nepalese immigrante, en ek hoor graag die geluid van Nepalese praat as ek daar is, of dat iemand af en toe iets in Hindi vir my sê. Onlangs het twee Tibetaanse vroue wat by die Grand Army Plaza -mark werk, ontdek dat ek 'n Indiër was, 'n gelukkige onafhanklikheidsdag toegewens en die Indiese volkslied vir my gesing. Daar is 'n beduidende teenwoordigheid van immigrante op die boeremarkte; dit is net nie altyd verteenwoordig in die verskeidenheid produkte wat aangebied word nie - 'n aanduiding van die belangstelling van die kliënt, maar ook die beperkte sê wat immigrante -werknemers het om te bepaal wat te koop is.
Hierdie leemtes - tussen die mense wat die voedsel produseer en die mense wat dit eet - is 'n onontkombare deel van die plaaslike voedselbeweging in baie dele van die land. Die algemene boeremarkhandelaar is vertroud met die kwale van konvensionele boerdery: gevaarlike monokulture van gewasse, ingedrukte arbeid, onmenslike behandeling van vee. Daar is minder bewustheid van die probleme wat plaaslike tot kleinskaalse landbou teister, veral in die staat New York.
Margaret Gray se boek Arbeid en die Locavore is 'n studie van arbeidspraktyke op plase in die idilliese Hudsonvallei noord van New York. Gray is 'n medeprofessor in politieke wetenskap aan die Adelphi -universiteit, en in haar boek vertel sy van die ervarings van werkers wat dikwels sonder dokumentasie is, wat arbeidsmisbruik, ontkenning en vrees verduur in haar navorsing en onderhoude van meer as tien jaar.
Die idee dat daar wydverspreide arbeidsmisbruik kan wees in 'n gebied wat bekend staan ​​vir sy progressiewe voedselideale soos die Hudsonvallei, beklemtoon die manier waarop verbruikers gereeld 'n ontsmette weergawe kry van waar hul voedsel vandaan kom, selfs as hulle op die hoogte wil bly, verantwoordelike keuses. Die boek beklemtoon hoe landbou -ideale gebruik kan word om arbeidsbesorgdheid onder 'n dikwels ongedokumenteerde arbeidsmag te verdoesel en te onderdruk, met min regsmiddele.
Arbeid en die Locavore deur Margaret Gray is 'n studie van arbeidspraktyke op plase in die idilliese Hudsonvallei noord van New York.
Ek het met Gray gesels oor wat die gaping tussen arbeid en verbruikers in die markmarkekonomie van boere uitmaak, en wat gedoen kan word om dit te oorbrug. Ons gesprek is 'n duidelike herinnering daaraan dat die struikelblokke wat baie immigrante in die gesig staar, baie dieper loop as 'n ongemak om na die boeremark te gaan. Die situasie vir immigrante sonder papiere wat op plase werk en selfs vir diegene wat op gaswerkerpermitte werk, is onseker en senutergend. Hulle word gereeld gevra vir immigrasiedokumente tydens roetine -stop deur die polisie, en 'n algemene vrees is dat ICE -amptenare (Immigration and Customs Enforcement) beamptes op hulle sal wag as hulle hul salarisstrokies gaan afhaal. Baie werkers verlaat nooit die plase waarop hulle werk nie, maar vertrou eerder op die boere vir wie hulle werk om hul kruideniersware te koop en stuur selfs geld na hul gesinne in hul tuislande.
Vir iemand wat soveel van die donkerder kant van die plaaslike voedselbeweging gesien het, is Gray pragmaties oor die rede waarom baie immigrante -inkopies van die boeremarkte af wegbly en hoe hulle in die versoeking kom om dit meer te gebruik. 'Die voedselbeweging en die alternatiewe voedselmarkte het werklik ontwikkel uit 'n wit middel van die hoër middelklas. Ek dink die suksesvolste pogings om immigrante te betrek, is dié waar daar werklik doelgerigte bemarking is en 'n poging om seker te maak dat die markte werklik soos 'n gemeenskapsruimte voel.
Die behoefte om die plaaslike voedselbeweging meer welkom te laat voel by immigrante, kom na vore as 'n groot kommer van alle kante van die saak - van die werkers tot die verbruikers, tot immigranteboere wat toenemend by die geledere aansluit van kleinboere wat hul produkte verkoop by boeremarkte in die staat en in New York.
GrowNYC (die ouerorganisasie wat die meerderheid van die boeremarkte in New York bestuur), is in die derde jaar met sy FarmRoots -program, wat werksessies oor landboupraktyke, finansies en ander praktiese aangeleenthede vir opkomende immigrantboere hou. Die program kombineer immigrantboere met gevestigde boere (baie van hulle immigrante self) wat as mentors kan optree. Alhoewel die naam FarmRoots nuut is, bestaan ​​die program al 15 jaar onder sy ou naam, die New Farmer Development Project.
Ek het met Christopher Wayne, die direkteur van FarmRoots, gesels oor die program en sy ervaring met immigranteboere. Hy beskryf die energie en vindingrykheid wat baie van hul boere na die mark bring, en merk op dat daar 'n werklike behoefte was om die volgende generasie boere te identifiseer toe die New Farmer Development Project in 2000 begin het. Daar was al hoe minder jong Amerikaans gebore boere wat bereid was om die werk van hul voorgangers op te neem. Dit is deesdae minder waar die boerdery 'n deel van sy glans herwin het vir jong mans en vroue wat in Amerika gebore is, wat grootliks veroorsaak is deur die toenemende fokus op plaaslike landbou deur prominente sjefs regoor die land, soos Dan Barber van Blue Hill Stone Barns of Sean Brock, die charismatiese talent agter restaurante soos McCrady's en Husk in Charleston, SC, wat die belangstelling in die suidelike voedselweë en landbou wakker gemaak het. Destyds verduidelik Wayne egter: ''n Baie belangrike groep om in te skakel was immigrante - wat in die meeste gevalle jonk was, afkomstig was van voedseltradisies en landbou -agtergronde, hierdie soort werk wou verrig, ondervind was met hierdie soort werk, en ek het net nie geweet dat 40 myl buite New York 'n sagte landbougrond is wat op soek was na bewerking nie. "
Sulke programme behels die verreiking van immigrante en mobiliteit binne die plaaslike voedselbeweging. Immigrante plaaseienaars kan self besluit watter gewasse hulle moet dra en kyk na produkte wat uit hul geboortelande kom.
Hierdie boere is teoreties vry om kruie soos papalo, epazote of selfs fenegriekblare te dra. Maar verkopers is steeds onderhewig aan die wette van vraag en aanbod, en sogenaamde 'etniese' produkte kan in baie woonbuurte in die stad moeiliker verkoop word.
Wayne verduidelik dat hulle dikwels probeer om nuwe boere op die groter markte in Manhattan en Brooklyn te plaas, maar 'n belangrike deel van die sukses van enige verkoper is om 'n gehoor te vind. En dit kan moeilik wees om 'n gehoor te vind vir ongewone setperke in minder etnies uiteenlopende dele van die stad. Na 'n week of twee van teleurstellende verkope, vra verkopers dikwels dat hulle na gemeenskappe verskuif moet word waar koper vertroud is met hul produkte en dit nie nodig is om verbruikers op te voed oor wat hulle verkoop nie.
Om die voorkoms van die gemiddelde klant op die sentrale markte van die stad te verander, is soos om 'n saggekookte eier uit 'n volgebakte koek te probeer vervaardig. Maar daar is immigrante -suksesverhale op die Union Square -boeremark: boere soos Nevia Nee, wat die neiging in die wiele ry en ongewone etniese groente verkoop en hordes lojale kliënte het wat van regoor die stad reis om dit te koop.
Nevia No het Bodhi Tree tien jaar gelede begin. 'Asiatiese groente is net soeter,' vertel sy. 'En ek sê dit nie omdat ek bevooroordeeld is nie!' Foto deur Rohan Kamicheril
Nevia No het Bodhi Tree tien jaar gelede begin, na 'n loopbaan as danser. As u op die Union Square -boeremark was, het u ongetwyfeld deur haar stalletjie gestap - 'n ongerepte wit tent met mandjies pragtige blaarslaai saam met 'n groot verskeidenheid Asiatiese groente - van raap tot radyse tot wortels.
Nee, 'n teaterspreker met groot oë, selfs telefonies, met 'n ernstige, klaerige manier om haarself te verduidelik. Ek kan nie eers weet of sy ernstig is as sy vir my sê dat sy dink sy het 'n boer geword as 'n straf omdat sy so laat in die lewe na groente oorgegaan het nie. Ons talle e -posse wat 'n tyd om te gesels koördineer, het almal gewerk terwyl sy nie op haar trekker sou wees nie.
No het daarin geslaag om naam te maak vir haarself en haar produkte onder 'n klante wat nie uitsluitlik Asiaties is nie. Sy skat steeds dat 'n groot meerderheid van haar kliënte Oos-Asiër is, maar voeg by dat sodra baie nie-Asiatiese kliënte haar produkte probeer, kom hulle onvermydelik terug. 'Asiatiese groente is net soeter,' vertel sy. 'En ek sê dit nie omdat ek bevooroordeeld is nie!'
Sy laat mense nuwe produkte koop deur demonstrasies te doen, vir hulle te wys wat hulle moet doen met Japannese patats of seldery (stingelslaai) en laat hulle die gekookte groente proe. Maar die proses is nie maklik of vinnig nie. 'Dit neem my gewoonlik twee tot drie jaar om mense op te voed en hulle ten volle te laat verstaan ​​oor die gebruik en smaak en smaak van alles wat ek op die mark bring,' sê No.
Maar mense se bereidwilligheid om nuwe produkte te probeer, neem moontlik toe. Michael Hurwitz, die direkteur van GrowNYC, vertel my 'n staaltjie oor hul Fresh Food Box -program. Een keer per week bied GrowNYC bokse seisoenale, volhoubare produkte aan wat u kan koop by plaaslike vennote in onderverdiende woonbuurte in vier van die vyf stadsdele (Staten Island is nog nie ingesluit nie). Die bokse kombineer produkte en kos ongeveer die helfte van die inhoud apart op die boeremark. Net 'n paar weke voordat ek met hom gepraat het, het een van sy boere voorgestel om fenegriekblare by die bokse te voeg, en dit was 'n groot sukses. Mense was mal oor hierdie nuwe groen wat hulle nog nie voorheen geproe het nie. Die verhaal illustreer dat die aptyt vir sogenaamde 'etniese' produkte groter kan wees as wat verwag is, en dat die betrokkenheid tussen onlangse immigrantegemeenskappe en die plaaslike voedselbeweging nie hoef te draai om enkele afgeleë plekke soos die Union Square-boeremark nie. Dat die betrokkenheid tussen immigrante en die plaaslike voedselbeweging regoor die stad plaasgevind het as u net weet waar u u blik moet oefen.
Ek was al bykans 'n dekade gereeld by die Jackson Heights -tak van Patel Brothers, die Indiese kruidenierswinkel. Elke Indiese kok wat in New York woon en nie Manhattan -pryse wil betaal vir krammetjies soos ghee en lensies nie, het sy tyd in die paadjies van Patel Brothers gedoen. Die winkel maak voorsiening vir 'n mengsel van Indiërs, Pakistani's en Bangladeshiërs wat u nooit in een van hul onderskeie tuislande sou ontmoet nie, tesame met 'n klompie Latino-, Asiatiese en blanke kopers - 'n omgekeerde maar in die algemeen ware weerspieëling van die bevolking van die buurt. Ek het altyd aan Jackson Heights gedink as die belangrikste vesting van die Indiane in New York. Die plek waar ek tradisionele Indiese bestanddele kon koop, in winkels soos Patel Brothers wat 'n groot verskeidenheid spesialiteitsbestanddele dra, maar nie noodwendig te veel bekommerd is oor die plaaslike produkte of volhoubaarheid nie.
Maar die woonbuurt is ook die tuiste van 'n bruisende boeremark, 'n model vir hoe immigrante in hul eie gemeenskappe kan saamkom om die plaaslike landbou te ondersteun. Die mark spog met 'n aantal immigranteboere, die kliënte is uiteenlopend en 'spesiale' produkte word goed verteenwoordig.
Teen die tyd dat ek uiteindelik die mark bereik, wat op Sondae gehou word langs Travers Park, een van die min openbare groen ruimtes in Jackson Heights, is dit 'n baie warm somersdag. Teen die oggend voel die lug asof dit uit 'n oond geruk word en kopers pyl uit die skaduwee van die een plaasstaand na 'n ander, om die verdroogde son te vermy. Die skare is maer, maar entoesiasties. 'N Ou wit dame gee 'n lesing oor brood vir 'n vrou in 'n kopdoek wat die stalletjie beman vir Hot Bread Kitchen, 'n organisasie wat spesialiteitsbrode van regoor die wêreld vervaardig en verkoop. Die geld wat ingesamel word, help hulle om opleiding aan immigrantevroue van regoor die stad te gee. Beide vroue lag - die ou dame is tevrede om haar stuk te spreek, die vrou in die kopdoek wat haar graag hoor en bied goeie hartversoening.
Verder in die geledere kom ek op Sergio Nolasco van Nolasco Farms af en haal groot bokse produkte uit die son in die blou gloei van sy stalletjie. Bakkies vol rooi amaranthusblare, papalo en epazote word voor emmers madeliefies en stertjies gestapel, wat begin verwelk. 'N Ouer swart vrou stop Nolasco om te vra hoe om 'n goeie eiervrug te kies. Hy druk en draai 'n paar eksemplare uit 'n stapel bont groente. 'Kies diegene wat minder geel is, dit is beter.' Die vrou lyk onseker. Sy vra hom of hy 'n paar goeies vir haar sou uitsoek. Hy sorteer vinnig deur die hoop nagskerms, kritiseer sommige omdat hulle nie so goed soos die ander is nie, en probeer om die beste eiervrug in die stapel vir haar te vind. Terwyl hy rondkyk, stop baie ander om hom te bedank vir die aankoop van die week gelede, of om te vra oor 'n ander onbekende groente.
Praat oor die verdienste van vars produkte in Jackson Heights. Klasse word gelyktydig in Bangla en Spaans vertaal. Foto deur Rohan Kamicheril
Aan die einde van die mark is daar twee klein staanplekke wat deur die NYC Department of Health opgerig is, beman deur twee jong vroue en 'n jong man. Een van die vroue - haar naam is Lizzette Bon - lê agter haar tafel aan en kyk na 'n Tupperware -houer vol seepwater en skottelgoed. Sy vertel dat hulle weekliks lesse doen om kinders te leer kook met die bestanddele op die mark. Kry hulle 'n redelik uiteenlopende skare? "O ja!" roep sy uit."Kinders uit alle agtergronde." Eduard, die jong Afro -Amerikaanse man by die stand langsaan, voeg by: 'Die ouers kom ook.' Hy gee klas vir volwassenes. Hierdie groep jongmense - wat die voordele van gesonde eetgewoontes en die opvoeding van jong kinders gretig uiteensit - het die lug van 'n bende entoesiastiese kampberaders.
Die kinders het hulle leer ken en is selfs vertroud met die resepte. 'Soms as ons 'n resep herhaal, sal hulle vir my sê:' Nee! Ons het dit al gemaak! '" Sê Bon en lag. Benewens die opvoedkundige voordele van die program, kry u elke keer as u inteken vir 'n klas $ 2 Health Bucks, tekens wat inbetaal kan word vir vrugte en groente op die mark. En vir elke $ 5 in EBT wat tussen Julie en November bestee word, kry u $ 2 in Health Bucks om op vrugte en groente elders in die mark te bestee. Concepción, die ander vrou by die stalletjie, voeg by dat ouers dikwels hul Health Bucks sal bespaar en dit vir 'n spesiale maaltyd kan gebruik - "soos danksegging of 'n verjaardag of so iets - dit is lekker dat u dit nie dadelik hoef te gebruik nie, dit is soos 'n spesiale ding. "
Die skare is oortuigend gemeng. Jong, oud, wit, swart, Latino, Asiër, Suid -Asiër - hulle is almal besig om te kyk en na die produkte te kyk. Ek sien 'n ouer Punjabi -man in 'n tulband wat groente pluk met 'n plastieksak op sy arm - waarskynlik op opdrag van sy vrou. Dit sou my pa gewees het toe ek grootgeword het, deur my ma na die mandi gestuur-die groot groentemark in die buitelug waarheen plaaslike boere hul produkte een keer per week gebring het.
Ek sien 'n jong Suid -Asiatiese vrou in 'n salwar kameez wat ywerig deur 'n hoop radyse sorteer. Ek vra haar wat sy met hulle gaan doen. Ons praat in 'n kombinasie van Engels, Hindi en Bengaals. Sy vertel dat sy die radyse baie eenvoudig sal kook met 'n bietjie olie en 'n bietjie speserye. Sy maak 'n inbraakbeweging met haar hand oor die setperke - dit sal sy verander shobji, 'n woord wat ek herken as 'n verwant aan die Hindi subzi, 'n opsomming wat na 'n aantal groentepreparate kan verwys. Haar naam is Kobita Roy en sy woon al vyf jaar in die buurt. Ek vra haar of sy gereeld op die mark kom. 'O ja, altyd,' sê sy en knik. En doen sy inkopies by Patel Brothers in die omgewing? 'Vir sommige dinge, ja,' sê sy en verwys na die bestanddele wat 'n mens waarskynlik nooit op die boeremark sal sien nie, soos 'n stokkie, die lang, veselagtige boomgedraagde vrugte wat gereeld in Bangla-charchari en ander geregte kom. Maar waarom nie net haar radyse ook daarvandaan kry nie? Sy glimlag beleefd, asof sy nie iemand wil beledig nie. 'Dit is goed,' sê sy en skud die bos radyse in haar hande en maak die saak toe. Koop sy ooit vrugte en groente wat sy nie in Bangladesh sou kon kry nie? Ja, sê sy en wys na haar seun, wat die stalletjie op sy eie verken, vrugte gesteek en onder toonbanke in duik. Hy hou daarvan om alles nuut te probeer.
Omring deur die gewoel van koper voel ek gedompel in iets gelyktydig nuut en eeue-oud. 'N Paar weke tevore het ek met Suvir Saran, 'n voormalige sjef by Devi, een van die mees prominente Indiese restaurante in New York, gesels. Hy spandeer 'n groot deel van sy lewe vir plaaslike, volhoubare voedsel. Hy en sy lewensmaat woon nou op 'n boerdery waar hulle hoenders, alpakka's, varke grootmaak en 'n groentetuin versorg wat genoeg is om hulle en hul vriende en familie van produkte te voorsien. Toe ek hom vra wat hy dink kan gedoen word om die plaaslike voedselbeweging aan te moedig om immigrante -gemeenskappe te omhels, het hy gedink aan die idee dat immigrantegemeenskappe so afsonderlik gedink moet word van 'n beweging wat hulle in die eerste plek soveel te danke het. 'Wie dink u het boeremarkte na hierdie land gebring?' hy vra.
Afgesien van die voor die hand liggende arbeid wat immigrante verskaf om die plaaslike voedselbeweging aan te wakker, sit hul gevoeligheid die beweging uit sy wortels. Opeenvolgend vir kruidenierswinkels wat nie daaraan voldoen nie, het opeenvolgende golwe immigrante geleer om op kreatiewe maniere om te gaan: dikwels verbou hulle hul eie groente as hulle kan, of die oprigting van kothuisbedrywe om aan die kulinêre behoeftes van hul gemeenskappe te voldoen. Tans is daar boere in New Jersey wat kadi -patta verbou en boere soos Nevia Geen Koreaanse erfstukke groei nie, maar voor hulle was daar geslagte Italiaanse en Griekse immigrante wat vars spesialiteitsprodukte nodig gehad het en maniere moes uitvind om dit te kry. Dit is insiggewend om te onthou dat basiliekruid nie so lank gelede as 'n spesiale bestanddeel beskou is nie. Soos Saran my herinner: "Ons is amper almal immigrante na hierdie land."
Lutfunnessa, wat gereeld by die Hot Bread Kitchen -stand by die boeremark in Jackson Heights werk. Foto deur Rohan Kamicheril
Om die plaaslike voedselbeweging goed te ondersoek, is soos om die bodem van 'n dam in die middel van die dag te probeer deurskemer. Dit is moeilik om die dieptes te onderskei as gevolg van die meer briljante refleksies wat op die oppervlak speel. Die pogings van die mense wat daarna streef om plaaslike voedsel 'n werkbare werklikheid te maak vir onlangse immigrante, en veral mense met 'n lae inkomste, is talryk en prysenswaardig. Organisasies soos Hot Bread Kitchen, GrowNYC en die departement van gesondheid van NYS doen belangrike werk om dit vir immigrante makliker te maak om die voedsel wat hulle nodig het op 'n volhoubare en bekostigbare manier te kry.
Die probleme waarmee immigrante -kopers te doen kry, word egter nie voorgestel nie. Die Union Square Greenmarket gee moontlik nie 'n volledige beeld van wie by die boeremarkte in New York inkopies doen nie, maar dit is 'n beeld wat gewig en invloed het. Verkeerde begrippe kan net soveel mag uitoefen as werklike. Margaret Gray wys daarop dat daar nog werk gedoen moet word in die stryd teen stereotipes oor wie boeremarkte gebruik, veral onder lae-inkomsteverdieners en onlangse immigrante, wat die markte dikwels as ruimtes vir bevoorregte witkopers beskou. Sy meen: "Die mense wat moenie winkels daar het hul eie idee van wat die boeremark beteken, en dit hou verband met wat u op die Food Network en die lekker kosprogramme sien. " Die media is versadig met beelde wat pligsgetroue eet en modieuse, opwaartse mobiele leefstyl verenig, iets waarmee baie onlangse immigrante nie noodwendig besorg is oor prys en gemak nie.
Die algemeenste verhaal van voedsel in hierdie land draai nog steeds oor sekere fundamentele fiksies, een van die mees algemene wat die talle agtergronde van die mense wat voedsel in Amerika vervaardig en verbruik, ignoreer. In elk geval, is hierdie optiese probleem nog meer duidelik by die plaaslike voedselbeweging. U kan maklik redeneer dat die korrekte regstelling van hierdie verhaal 'n goeie dosis onsentimentele werklikheid is, 'n visie op voedselproduksie en 'n industrie wat van romantiek ontneem is.
Dit is moeilik om te betwis dat 'n sekere kapitalisties-romantiese idee van voedsel baie gedoen het om baie gemeenskappe van die plaaslike voedselbeweging uit te sluit, of om die krediet wat hulle toekom vir die sukses daarvan te weerhou. Maar dit sou onverstandig (en jammer) wees om te glo dat die romantiek van kos nie 'n rol kan speel om 'n akkurate en meer inklusiewe beeld te skep van die mense wat betrokke is om ons goed en plaaslik te voed nie. Voedsel gaan oor voeding, maar dit gaan ook oor viering en plesier, elemente wat in gedagte gehou moet word om 'n nouer verhouding tussen plaaslike kos en die gevarieerde gemeenskappe wat dit voed, te skep.
Voordat ek die boeremark van Jackson Heights verlaat, terwyl ek vir Roy dankie sê dat hy die tyd geneem het om met my te praat, kom haar seun na haar toe met 'n prys in sy hande. 'Ma! " skree hy en druk tussen ons in. Hy steek sy hand voor haar uit en verduidelik: "Suur kersie!" Hy spreek die woorde met 'n jong Amerikaanse aksent. In sy handpalm steek hy 'n gladde, donker bol na haar uit, soos 'n geskenk.
'N Groot deel van die uitdaging wat voorlê, is die afbreek van die idee van wie op die boeremark hoort en wie nie. Die toestand van plaaslike voedsel kan slegs baat vind by die verkryging van die grootste moontlike gehoor en om hulle iets te verheug. Die elemente speel reeds op die boeremark in Jackson Heights en elders in New York - uit die gons van jong gesinne wat gesels eetplanne vir die kruideniersware wat hulle pas gekoop het, aan die reuse -sprekers op die hoek wat 'n verwelkomende, feestelike musiek in die lug uitsaai.
Ek vra om verskoning dat ek nie 'n algehele berig oor die herfs voltooi het nie, maar ongelukkig het "Jack Frost " al hier in CT verskyn.
Ek wil hierdie artikel opdra aan twee dierbare vriende van my, Dorianne en Jason.
Ons nader Jason se gunsteling vakansie, en hulle is net 'n jaar gelede getroud. Om hierdie tydperk nog meer vreugdevol te maak, verwag Dori haar eerste kind.
U kan uself afvra: "Wat kan Jason se gunsteling vakansie wees wat hy sou wou hê dat sy troue moet reël"? U het seker geraai dat dit Halloween was, en dat al die gaste 'n masker moes dra.
Halloween se oorsprong dateer uit die antieke Keltiese beskawing ongeveer 2000 jaar gelede, toe die naam van die fees Samhain genoem is (uitgespreek inwas)
Soos in baie dele van die wêreld word voorbereidings getref vir hierdie grootse geleentheid. Kinders en hul ouers berei hulle voor vir die kostuums, partytjies en optogte. Die pampoene is gekerf en artistiek vertoon, sommige is ongelooflik verbeeldingryk. Die voorbereidings vir die 'regte kostuum' is in volle gang. Dit is 'n vreugdevolle gebeurtenis en ek het goeie kinderherinneringe om van die een deur na die ander te hardloop en al die lekkernye bymekaar te maak soos die toegestane 'tyd toegelaat' is.
In New York, waar ek gebore en getoë is, vind die 35ste herdenking van die New York Village Parade op 31 Oktober plaas. Die tema vir hierdie jaar se parade is "Ghosts". Soos ons almal weet, kan hierdie spoke so soet soos 'Casper the Friendly Ghost' wees, of so nare soos die ergste nagmerrie van iemand. Daar was vroeër 'n plek waarheen ons sou gaan tydens my tienerjare in Upstate New York. Dit was 'n verlate herehuis en daar was natuurlik gerugte dat die plek spook. Sedert ek in New York gebore en getoë is, sal ek dit erken, ons is 'n hardnekkige skare. Ek en my vriende het dit uitgedink en het mekaar gewaag om op hierdie plek te oornag. Ons het almal die weddenskap verloor, en wat ook al in daardie huis aanwesig was, dit is vir ons duidelik gemaak dat ons nie verwelkom is nie, en ons het gehardloop.
Maar as ons terugkeer na die 35-jarige Halloween Parade, word dit bygewoon deur meer as 2 miljoen toeskouers wat in Spring Street in die So-Ho-afdeling van NY begin touhou, en dan gaan die parade reguit op 6de Laan om te eindig in 21st Street, in die stad Chelsea se woonbuurt. As u 'n toeskouer van die parade wil wees, beplan om 'n besigtigingsplek teen 18:30 te vind. Die parade neem gewoonlik ongeveer 2 uur om uiteindelik te voltooi.
Byna 50 000 mense neem deel aan die jaarlikse Halloween Parade, insluitend gekostumeerde optoggangers, poppespelers, orkeste en ander verbeeldingryke vrolike makers. Dan vind en maak hulle byna 2 miljoen gemaklik langs die parade -roete om te kyk hoe die deelnemers aan die parade deelneem. Wat maak hierdie parade anders as enige ander: "Dit vind plaas gedurende die aand" wanneer al die spoke, kabouters, hekse, prins en prinsesse of wat ook al lekker is.
As u gedurende hierdie tydperk in New York was, is hier 'n paar wonderlike hotelle wat u dalk wil oorweeg.
Die Holiday Inn So Ho Lafayette Street 138, hierdie hotel is onlangs opgeknap en het 227 kamers met 'n ruim en oop kamer.
"W " New York Union Square Hierdie hotel is 201 Park Avenue South, oorkant die straat van Union Square Park, wat 'n magdom aktiwiteite bied, veral gedurende die naweek, wanneer die boeremark oop is. Die hotel is hondevriendelik, die kamers is van uitstekende grootte en hul voorportaal is 'n bymekaarkomplek om 'u vriende te ontmoet of nuwe vriende te ontmoet' om te ontspan en 'n drankie te drink. Dit is slegs 'n paar blokke oos van die Parade -roete.
Die Hotel Gansevoort – Negende Laan 18 (in 13de Straat). Dit is een van die vele hotel -eiendomme wat lid is van Virtuoso. Die eiendom, geleë in die afdeling "Meatpacking" van Greenwich Village, is 'n ultramoderne ontwerpte hotel met baie kamers wat uitkyk oor die Hudsonrivier. Die kamers is elegant versier, ruim en hierdie hotel is gelukkig in so 'n gebied geleë dat die meeste van die kamers volle natuurlike lig kan geniet. Een van die mooiste besienswaardighede is hul swembad op die dak. Hulle het ook 'n wonderlike eetkamer, maar binne die stad is daar baie restaurante en boetieks om van te kies.
Die laaste hotel wat ek wil voorstel, is nog 'n onlangs opgeknapte hotel: Die Chelsea -hotel – West 23rd Street, between 7th and 8th Avenue. In 1905 is die gebou omskep in 'n hotel en het dit in die artistieke en kreatiewe industrie gereeld opdragte aangebied. Die 'Wie is wie' van die huidige en huidige inwoners bly deel van die voortgesette geskiedenis. Die kamers is almal versier in hul eie unieke vorm, net soos ons almal anders is en ons eie unieke eienskappe het, soos die kamerversiering in hierdie hotel.
As u van plan is om as 'n spook aan hierdie Grand Evening -fees deel te neem, onthou u net as u na u kamer terugkeer, laat u verbeelding met u weghardloop en wonder net 'wat sou hierdie muur sê as hulle kon praat, dan hoor u miskien die stemme van: Dylan Thomas, Eugene O'Neil, Thomas Wolfe, Jimi Hendrix, Janis Joplin. As u hierdie stemme hoor, weet dit, ek is seker almal sal opgewonde wees.
New Yorkers eet graag, soos ek eenkeer gesê is dat New Yorkers hard werk en hard speel. Maar soos ek gesê het, NYC is 'n diverse stad, wat neerkom op 'n baie uiteenlopende verskeidenheid restaurante. Ek noem slegs 'n paar van die restaurante waarvan ek hou in die omgewing:
GOTHAM BAR & GRILL 12 EAST 12TH STREET, bespreking is oor die algemeen 'n goeie idee, ek het gedink ek is dood en het hemel toe gegaan nadat ek daar geëet het.
Union Square Cafe Oos 16de Straat 21, bespreking is ook 'n goeie idee, die kos is wonderlik, maar dit is geneig om 'n bietjie raserig te wees, so baie ek geniet dit, is 'n bietjie te raserig vir my.
Die Homestead Steakhouse geleë in 9de Laan 56, en nie ver van die Hotel Gansevoort af nie. Dit is ook een van die oudste steakhuise in NYC wat honderde jare terug dateer. Dit is een van my twee gunsteling steakrestaurante in NYC. As jy van beesvleis hou, sal jy van hierdie restaurant hou. As u 'n argument met 'n New Yorker wil begin, vra hulle oor hul gunsteling steak -huis of in elk geval hul gunsteling pizza -plek. Besprekings is 'n goeie ding om te hê. 'N Laaste voorstel, as jy die portiersteak bestel en jy is 'n "ligte eter", vertrou my, die porsie is genoeg vir twee persone.
Die kafeteria -restaurant geleë op 119 7th Ave, is 24 uur per dag oop, die kos is goed en redelik geprys. Die skare word gewoonlik 'aan die modieuse kant' genoem, maar u kry 'n goeie maaltyd vir 'n goeie prys.
My laaste voorstel vir aandete is 'n restaurant genaamd "Lippe" Die uiteindelike in Drag -ete. Hierdie restaurant is in Bankstraat 2 in die dorp geleë en besprekings word weer voorgestel. Wat kan ek sê oor hierdie restaurant, net dat ek dit vind "fabelagtig ". Die kos is goed, maar nie besonder fynproewers nie. Maar die diens, die atmosfeer en die vreugde om lekker te eet en 'n heerlike tyd te geniet, sorg vir 'n wonderlike en heerlike ervaring.
Binne die parade -gebied is daar 'verskillende afdelings', elk met hul eie persoonlikheid en tog so maklik om die res van die stad vanuit hierdie spesifieke gebied te verken.
Ek wens almal, van alle ouderdomme, die wonderlikste Halloween en 'n veilige en gelukkige geleentheid toe.
Onderweg skryf ek meer inligting oor New York. As u voel dat u enige vrae wil stel, stuur dit gerus vir my.