Andriëtte Norman pasgetroud en nou 'n kitsgesin + kenners se raad | SARIE
[Andriëtte] en Glynn,'n biokinetikus, het sowat twee jaar gelede hul verlowing verbreek het. Skaars
ses maande nadat hulle hul verlowing aangekondig het, was die kys weer
uit. Haar enigste kommentaar was
toe dat Glynn 'n driejarige seuntjie* het wat hy alleen grootmaak. En sy was nog nie gereed vir die reuse-verantwoordelikheid wat so 'n kosbare kleinding verg nie.
En toe, op die dag van die afspraak, sien sy op Facebook 'n profiel-foto van hom met 'n baba. "Wie se baba is dit?" vra sy. "Myne," sê hy. Sy kanselleer toe die afspraak. "Jammer, man, ek kan nie meer gaan koffie drink nie."
Tog het Glynn nie tou opgegooi nie.
In 2012 por hy: "Ek vra net dat jy op een date saam met my gaan." En sy stem in. In Januarie 2013, skaars vyf maande later, was hulle verloof. Sy het die groot nuus met 'n "raai wat . . ." en 'n foto van die verloofring op Facebook aangekondig. Die middel van die jaar is hulle egter stil-stil uitmekaar.
Andriëtte het met ander ouens uitgegaan, maar hulle het steeds kontak gehad. Soms het hulle saam gaan fietsry. Hy het maar kanse probeer vat, lag sy. Waarop sy hom dan sou herinner: "Onthou, ons is net vriende."
Glynn het die seuntjie (nou vyf ) van sy geboorte af alleen grootgemaak. Daarvoor het sy die wêreld se respek vir hom, sê Andriëtte. "Hy kon hom laat aanneem het. Maar nee, hy het gesê die kind kan nie vir sy fout betaal nie.
"Dit alleen gee my sekuriteit. As
ons getroud is, sal hy my nie sommer drop nie. Dis sy persoonlikheid, hy is 'n vasbyter. As ons vassit, sal hy sê: 'Jy kan nie nou vir my kwaad wees nie. Kom sit hier, dat ons rustig daaroor gesels.' Niks is vir hom te veel of onmoontlik nie.
"Glynn sê daar gaan nog baie klippe in my pad gerol word, dinge wat ek sal moet oorkom. Al wat hy van sy kant kan doen, is om my al sy liefde te gee en 'n goeie man te wees. Hy sal my 100% ondersteun, ook met die seuntjie.
As ek sukkel, sal hy daar wees." Pa André, beskermend oor sy meisiekind, wou weet: Wat het intussen verander? Die kindjie is steeds daar. "Maar ek is meer volwasse. En nog 'n ding: My moederinstink begin inskop. Vantevore was kinders oulik, maar ek wou nie self een hê nie. Ek begin nou al lus kry vir my eie kroos. Dis byna 'n rustigheid in jou. Kinders voel nie meer soos aliens nie."
Sy is dikwels by Glynn-hulle en wat aanvanklik moeilik was, raak al hoe makliker. Om vir die kleintjie kos te maak, met hom en die honde, Tekkies en Anna, te gaan stap, hom te bad.
As daar tameletjies opduik (die kinders reken dalk pa gee te min aandag aan hulle en bestee te veel tyd aan jou), reël 'n "vergadering'' waarop julle dit uitpraat. Gee die kinders (afhangend van hul ouderdom) die kans om te sê hoe hulle voel. Moedig hulle ook aan om voorstelle te maak oor hoe hulle die situasie sou oplos.
Dit help nie jy gee soveel aandag aan die kinders se behoeftes
dat jy later nie meer by jou eie verhouding uitkom nie. Onthou, die hele gesin kan verbrokkel as daar nie 'n behoorlike verhouding tussen die man en vrou is nie.
Andriëtte, jy is 'n lieflike mens, bly net soos jy is, daarom dat Glynn jou so liefhet. Voorspoed met jou sangloopbaan en ook met die huwelik en gesin! ♥