Ons mag maar aan ons eie kant weesDie Afrikaner is een van die min suksesvolle gemeenskapsgroepe in Suid-Afrika. Dít ten spyte daarvan dat ons aan die ontvangkant van die regering se transformasie gestoomroller is en dat hy teen ons regeer. Daar is egter tien hekkies wat die Afrikanergemeenskap sal moet oorbrug om suksesvol te bly. Die eerste probleem is dat Afrikaners nie gereed vir die nuwe bedeling was nie. Die klem was sedert die midjare tagtig só op die afskaffing van apartheid dat daar bitter min aan die Afrikaner “anderkant” apartheid gedink of gedoen is. Dit is vandag nog asof sommige Afrikaners steeds onvoorbereid op die nuwe werklikheid is. Hulle onttrek hulle eerder aan die openbare lewe of dink aan emigrasie as om iets daadwerkliks aan hul probleme te doen. Tweedens het die bykans eendragtige vyandige wantroue wat daar in die jare tagtig teenoor die ANC was ’n tyd lank verander in ’n bykans eendragtige goedgelowige vertroue in die nuwe regeerders. Dit is weer gevolg deur ’n grootskaalse ontnugtering met die nuwe Suid-Afrika, juis omdat mense begin voel het hulle het vir demokrasie gestem maar steeds ’n rewolusie gekry. Dít was ’n groot dryfveer vir die emigrasie van bykans ’n miljoen mense na witter weivelde. ’n Gebalanseerde sin vir idealisme én realisme is nou nodig. Instellings Die derde hekkie is dat die Afrikaner sal moet besef dat ’n minderheidsgroep in ’n oop gemeenskap sterk instellings nodig het om suksesvol te kan oorleef. Waar die ANC staatsmag en staatsinstellings het om sy belange te bevorder, het die Afrikaner sterk selfdoeninstellings nodig om sy grondliggende belange te beskerm. Waar die belangrikheid van Afrikanerskap en -identiteit voor 1994 gereeld oorbeklemtoon is, is dit daarna verguis. Die afbreek van Afrikaner-identiteit as ’n belangrike deel van sy groepsidentiteit, het terselfdertyd Afrikaners se lojaliteit aan die land en vasteland afgebreek, en hulle het byna as gemeenskap ontbind. Afrikanervyande en polities korrektes sal moet besef dat (gebalanseerde) Afrikanerskap ’n voorwaarde vir ’n gesonde Suid-Afrikanerskap is. Gee mense die ruimte om voluit Afrikaners te wees, en hulle sal voluit Suid-Afrikaners wees. Wit geskooldes Die vyfde probleem is dat die ANC weens politieke redes nie wil erken dat die land geskoolde wittes nodig het nie en duisende ervare mense by sleutelinstellings soos Eskom in die pad gesteek het. Dit het gebeur ondanks waarskuwings van internasionale politieke wetenskaplikes soos Francis Fukuyama, wat reeds voor 1994 die ANC gewaarsku het om nie beleidsrigtings aan te neem wat geskooldes uitdryf nie. Die wit sake-elite word ook so geïntimideer met rassewetgewing dat hulle die regering se rassebeleid meestal slaafs navolg om nie hul ondernemings in gevaar te stel nie. Gelukkig is daar nog sterk sakeleiers wat die land se belange bo politieke onderdanigheid stel. Sesdens het die wêreldwye Afrikaner-diaspora so vinnig ontstaan te midde van soveel ander probleme dat die bestaande Afrikanerstrukture nie betyds en voldoende kon reageer nie. Daarom begryp mense nog nie die belangrikheid van Solidariteit en AfriForum se pogings om sterk bande met die diaspora te bou nie. Krummels Die sewende probleem is dat veral ouer welvarende Afrikaners nie besef hoeveel die land verander het nie, en goedsmoeds aanvaar dat die jonges self sal regkom. So laat die meeste van hulle die nuwe geslag aan hul eie lot oor, in plaas daarvan om hulle te help om dieselfde geleenthede te kry as wat hulle gehad het – en wat hulle met harde werk suksesvol gemaak het. Die gevolg is dat “broodsaaklike” instellings soos die Solidariteit Helpende Hand nie eens die krummels van die welvaartsontploffing kry wat baie Afrikaners die afgelope jare beleef het nie. Die uitdaging is dat hierdie welvaart gebou is op historiese beleggings in hierdie gemeenskap en dat hierdie momentum nou begin afloop buite ’n klein elitekring. Swart armoede Die agtste probleem is dat Afrikaners nie die krisis van swart armoede begryp nie, nes swart mense nie die Afrikaner se bestaansprobleme verstaan nie. Die ANC se welsynstaatidee sal natuurlik nie werk nie, maar dis ook geen oplossing om maar net hoër mure om jou erf te bou nie. Die negende kwessie is die verhouding met bruin Afrikaanssprekendes, om nie van die armoede in hierdie gemeenskap te praat nie. Die bruin gemeenskap kan nie ingespan en betrek word om Die Taal te red nie, maar Afrikaans kan ’n belangrike hulpmiddel vir bemagtiging wees. Ten laaste moet die Afrikaner besef dat hy maar aan sy eie kant mag wees. Om aan jou eie kant te wees beteken nie om teen ander te wees nie. Apartheid is verby, en Afrikaners is in wêreldoë nie meer die slegte ouens nie. Daarom kan ons nie toelaat dat die ANC ons met ’n skuldkompleks as die politieke gyselaars van die verlede probeer aanhou nie. As Afrikaners nie vir hulself omgee nie, gaan niemand anders dit doen nie. Ons mag en moet nou aan ons eie kant wees!