Sirië in die Tweede Wêreldoorlog - Inligting - 2022
Sirië in die Tweede Wêreldoorlog
Sirië was deel van die Turkse Ryk tot 1918. Die Franse leër het Sirië in 1922 binnegekom en die Arabiese leier Emir Feisal verdryf. Frankryk beweer dat Sirië in sy invloedsfeer geval het soos omskryf in die Sykes-Picot-ooreenkoms.
Die Siriërs was verontwaardig oor die teenwoordigheid van Franse troepe en die Druse-opstand (1925-27) het hulle genoodsaak om uit die hoofstad Damaskus terug te trek. Onderhandelinge het plaasgevind en in 1939 het die Franse regering Syrië haar onafhanklikheid belowe.
Die Vichy -regering het tydens die Tweede Wêreldoorlog troepe in Sirië aangehou. Sy posisie aan die oostelike Middellandse See -kus het dit strategies belangrik gemaak vir beide Brittanje en Nazi -Duitsland. Die geallieerdes was ook bevrees dat Henri-Philippe Petain die Luftwaffe sou toelaat om lugbase in die land te vestig.
Op 8 Junie 1941 het die Britse leër en vrye Franse magte Sirië binnegekom vanuit Irak en Palestina. Nadat die Geallieerdes teen die sterk weerstand van die Vichy -magte te staan ​​gekom het, het hulle op 17 Junie Damaskus verower. Die wapenstilstand is op 12 Julie onderteken en pro-Britse regimes word vir die res van die oorlog in Sirië gehandhaaf.
Die ongekende Tweede Wêreldoorlog
As u dink dat daar niks meer te wete is oor die grootste oorlog in die geskiedenis nie, dink dan weer. So sê Max Hastings, wie se nuutste boek fokus op aspekte van die konflik waarop nuwe dinge nog gesê moet word.
Gepubliseer: 13 November 2011 om 21:33
Toe ek die Tweede Wêreldoorlog die eerste keer ondersoek Bomwerper bevel, gepubliseer in 1979, het ek nooit geraai dat die tydperk sy buitengewone greep op populêre verbeelding tot in die 21ste eeu sou behou nie. Daar blyk drie redes te wees: dit was die grootste gebeurtenis in menslike ervaring wat die meeste mense dit as die seldsame ding beskou, 'n konflik waarin goed teen onbetwisbare boosheid gekonfronteer is, en uiteindelik is daar 'n onuitputlike ruimte om nuwe dinge te sê.
Selfs na talle boeke, rolprente en TV-dokumentêre programme, is dit maklik om mense te verras met feite wat geskiedkundiges ken, maar wat nie deur 'n groter publiek erken word nie. Ek het aan 'n voormalige hoof van die Britse leër gesê dat ek 'n nuwe studie oor die oorlog geskryf het. 'Wat op aarde kan u ons vertel wat ons nie weet nie?' eis hy skepties. Ek het geantwoord deur hom te vra om te raai watter deel van die Duitse militêre dooies deur die Russe doodgemaak is. Hy het 60 persent voorgestel. Ek het vir hom gesê dat die ware syfer 90 persent is. Ek het hom gevra watter persentasie van die geallieerde militêre slagoffers Brits of Amerikaans was. Hy het gesê: "Miskien 20 persent elk." In werklikheid was slegs 2 persent Britte en 2 persent Amerikaans. Die Russe het 65 persent gely, die Chinese 23 persent, die Joego -Slawiërs 3 persent.
Selfs in die 21ste eeu ontlok nuwe bewyse oor die oorlog hewige omstredenheid. Sommige moderne Chinese historici beweer byvoorbeeld dat soveel as 50 miljoen van hul mense omgekom het, in plaas van die algemeen aanvaarde skatting van 15 miljoen. Die raming van sterftes tydens die bombardement van Dresden in 1945 is drasties verminder deur onlangse navorsing, van 'n syfer van 150,000 wat 'n geslag gelede aangehaal is, tot 20,000 of selfs minder-veel minder as wat omgekom het tydens die aanvalle in Hamburg in 1943 of die vuurwind in Tokio in Maart 1945. .
Sommige nasies is verstommend onkundig, of opsetlik verkeerd ingelig oor die oorlog. 'N Paar jaar gelede het die skrywer Kazutoshi Hando, wat die oorlog deurgemaak het, 'n lesing gegee aan 'n Japannese vrouekollege. Hy het vir my gesê: 'Ek het 50 studente gevra om lande te lys wat nie in die moderne tyd teen Japan geveg het nie, 11 insluitend Amerika.
Omdat die Sowjetunie die oorlog in die geallieerde kamp beëindig het, besef nie net die meeste Russe nie, maar ook baie westerlinge dat Stalin tussen 1939 en Junie 1941 Hitler se aggressiewe vennoot was, verkragter van Finland, Pole en Oos -Roemenië. Sowjet -olie het die Luftwaffe -vliegtuie aangevuur wat Brittanje in 1940 gebombardeer het. Minstens 350 000 Pole sterf as slagoffers van Sowjet -onderdrukking eerder as Nazi -onderdrukking.
Tog het die Sowjetunie later by Brittanje en Amerika aangesluit in 'n vermeende 'kruistog vir vryheid'. Verwarrend, is dit nie? Baie westerlinge se siening van die oorlog word steeds oorheers deur nasionalistiese perspektiewe, gekoesterde mites en legendes. Almal weet van die dapper vegters van die Franse verset, ondersteun deur die British Special Operations Executive. Minder mense besef hoe hewig Franse troepe in 1941 in Sirië teen die Britte geveg het, en in Madagaskar en kort daarna in Noord -Afrika die volgende jaar. Die vegvlieënier Pierre Le Gloan was 'n Franse aas wat sewe RAF -vliegtuie oor Sirië in 1941 neergeskiet het. Die skrywer Roald Dahl, wat 'n orkaan in daardie veldtog gevlieg het, het later geskryf: 'Ek het die Vichy French nog nooit vergewe vir die onnodige slag wat hulle veroorsaak het. "
Tussen Junie 1940 en Mei 1945 het meer Fransmanne wapens vir Vichy -veiligheidsmagte of die Duitsers gedra as wat hulle ooit vir die verset of die geallieerde leërs geveg het. Die oorgrote meerderheid van die Franse troepe wat uit Dunkerque na Brittanje ontruim is, het gekies om na hul Duits-besette tuisland terug te keer, eerder as om saam met generaal de Gaulle se 'Free French' te dien.
Ons is so gewoond daaraan om dit as vanselfsprekend te aanvaar dat ons ouers en grootouers vir 'die goeie ouens' baklei het, dat dit maklik is om te vergeet dat baie mense regoor die wêreld vir die as gewortel het, dikwels omdat hulle die Britse ryk gehaat het. Winston Churchill het 'n delikate punt beklemtoon deur op 8 Desember 1941 aan die Volksraad te sê: 'Ons het ten minste vier vyfdes van die wêreldbevolking aan ons kant.' Dit sou meer akkuraat gewees het om te sê dat die Geallieerdes vier vyfdes van die wêreld se inwoners onder hul beheer gehad het, of dat hulle terugval van die as-besetting.
Propaganda het 'n idee van 'n gemeenskaplike doel onder 'vrye' nasies (met Stalin se bloedige tirannie wat erelidmaatskap van hierdie groep moes kry) geskep om die totalitêre magte te verslaan. Tog was daar in byna elke land nuanses van houding, en op sommige plekke skerp verdeeldheid.
Die huursoldate van die Britse Indiese leër het oor die algemeen getrou gebly, hoewel sommige PoW's by die Japannese aangesluit het. Maar die meeste van die 400 miljoen mense in Indië het min voordeel in die geallieerde oorwinning behaal as hulle onder die keiserlike heerskappy bly. Groot dele van die oorlog was Brittanje verplig om meer troepe te gebruik om sy interne beheer oor Indië te handhaaf teen militante nasionaliste as wat teen die Japannese ontplooi is.
Nehru, later die eerste en grootste premier van onafhanklike Indië, het die dag ná Pearl Harbor in sy Britse tronksel geskryf: 'As ek gevra word met wie my simpatie in hierdie oorlog lê, sou ek sonder huiwering met Rusland, China, Amerika sê en Engeland. " Maar daar was 'n kwalifikasie - Churchill het geweier om Indië onafhanklikheid te verleen, en Nehru het gesê: 'Daar is geen sprake van hulp aan Brittanje nie. Hoe kan ek veg vir iets, vryheid, wat my ontken word? Die Britse beleid in Indië is blykbaar om die mense bang te maak, sodat ons in Britse angs beskerming kan soek. "
Die meeste Egiptenare het die as sterk ondersteun en geglo dat die oorwinning hulle van keiserlike onderwerping sou bevry. Tydens onluste in 1942 het menigtes in Kaïro se strate opgedrom en entoesiasties geskreeu: "Rommel! Rommel! " Anwar Sadat, 'n weermagoffisier wat later die president van Egipte geword het, het 'n groot deel van die oorlog in 'n Britse tronk deurgebring vir hulp aan Duitse agente.
Niks hiervan moet daarop dui dat ek twyfel oor die deug van die geallieerde saak nie: dit is bloot om aan te toon dat Churchill en Roosevelt nie die beste liedjies het nie. Dit maak ons ​​geen kwaad om daaraan herinner te word aan sulke letsels op die geallieerde gordel soos die hongersnood in 1943 in Bengale nie. Minstens 'n miljoen mense, en miskien soveel as drie miljoen, het onder Britse bewind omgekom. Duisende sterf op die strate van Calcutta, terwyl wit sahibs in die stad se klubs onbeperkte eiers en spek geniet.
Kontrafaktuele-wat moontlik is-moet altyd met omsigtigheid behandel word, maar sommige is fassinerend. Ek stel byvoorbeeld voor dat Hitler moontlik baie meer sou gedoen het om die Britte in 1940 te oorreed deur nie die Luftwaffe te stuur om hulle te bombardeer nie. Voor die oorlog was baie bang vir 'n vernietigende lugaanval wat die Britse samelewing sou vernietig.
Die onvervulde dreigement van so 'n aanranding sou moontlik baie sterker gewees het as die werklikheid, wat nêrens so erg blyk te wees as wat gevrees is nie. As Brittanje oorgebly het terwyl Hitler Malta gryp en die Britte uit die Midde -Ooste verdryf het, sou Churchill dit baie moeilik gevind het om die premierskap te behou. Die ou Tory -boetes sou kon trek vir 'n vredesonderhandeling met Duitsland.
Baie van my boek handel egter oor menslike ervaring eerder as om 'n groot strategie. Individue uit talle nasies het gesukkel om woorde oor te dra wat tussen 1939 en 1945 met hulle gebeur het, en oortref alles wat hulle voorheen geken het. Baie het tot 'n cliché gegaan: 'Die hel het losgebars'.
Omdat die frase algemeen voorkom in ooggetuieverslae oor gevegte, lugaanvalle, slagtings en skeepsinking, word latere geslagte in die versoeking gebring om die banaliteit daarvan af te haal. Tog het ek dit as my titel gekies, want die woorde beskryf wat die stryd beteken vir honderde miljoene mense wat uit vreedsame, beorderde bestaan ​​gepluk is om beproewinge wat jare lank geduur het en wat vir ten minste 60 miljoen geëindig het, die hoof te bied. dood.
Britse en Amerikaanse infanteriste was ontsteld oor hul ervarings gedurende die 11 maande van die Noordwes-veldtog van 1944–45. Maar Russe en Duitsers het mekaar byna vier jaar lank aanhoudend onder baie slegter omstandighede en met baie swaarder ongevalle geveg.
Tussen 1941 en 1944 het Britse en Amerikaanse matrose en vlieëniers gedien en soms op see en in die lug omgekom, maar relatief klein getalle westelike geallieerde grondtroepe het die as in Noord -Afrika, Italië, Asië en die Stille Oseaan betrek. In Julie 1943, toe byna vier miljoen asse en Sowjet-troepe in die bloedige gevegte by Kursk en Orel opgesluit was, veg net agt Anglo-Amerikaanse afdelings op Sicilië, die plek van die belangrikste westerse poging teen die Nazi's.
Baie mense, soldate sowel as burgerlikes, was getuies van 'n bril wat vergelykbaar was met die Renaissance -skilders se opvatting van die inferno waarheen die verdoemdes gestuur is: mense wat verskeur is in stukke vlees en beenstede wat in puin gebars is, in bevelde gemeenskappe wat in verspreide menslike deeltjies geskeur is. Byna alles wat beskaafde mense as vrede as vanselfsprekend aanvaar, is opsy geslaan, veral die verwagting om teen geweld beskerm te word.
So wydverspreid is 'n moderne Westerse opvatting dat die oorlog oor Jode gevoer is dat dit beklemtoon moet word dat dit nie die geval was nie. Alhoewel Hitler en sy volgelinge die Jode die skuld gegee het vir die probleme van Europa en die griewe van die Derde Ryk, het Duitsland se stryd met die Geallieerdes gegaan oor mag en hemisferiese oorheersing.
Die lot van die Joodse mense onder Nazi -besetting het in die oorlogsgedagtes van Churchill, Roosevelt en, minder verrassend, in die van Stalin, relatief klein geheers. Ongeveer 'n sewende van die dodelike slagoffers van Nazisme was Jode, en byna 'n tiende van alle oorlogstydperke. Maar destyds het die Geallieerdes hul vervolging as slegs 'n fragment van Hitler se kollaterale skade beskou - soos Russe inderdaad nog steeds die Holocaust sien.
'N Belangrike waarheid oor die oorlog en oor alle menslike aangeleenthede is dat mense slegs in die konteks van hul eie omstandighede kan interpreteer wat met hulle gebeur. Die feit dat die lyding van sommige objektief en statisties minder vreeslik was as dié van ander elders, was vir die betrokkenes betekenisloos. Dit sou vir 'n Britse of Amerikaanse soldaat monsteragtig gelyk het voor 'n spervuur, terwyl sy kamerade om hom sterf, om te hoor dat Sowjet -ongevalle baie keer groter was. Dit sou beledigend gewees het om 'n honger Fransman, of selfs 'n Engelse huisvrou wat moeg was vir die eentonigheid van rantsoene, te nooi om te oorweeg dat mense in beleërde Leningrad honger mense mekaar eet, terwyl hulle in Wes -Bengal hul dogters verkoop.
Sommige aspekte van oorlogservaring was byna universeel: vrees, hartseer en die diensplig van jong mans en vroue wat verplig was om nuwe bestaan ​​te verduur wat heeltemal afgeleë is van dié van hul keuse, dikwels onder die arms, in die ergste geval as slawe. 'N Opbloei in prostitusie was 'n wêreldwye verskynsel wat 'n boek op sy eie verdien. Die konflik het baie massamigrasies uitgelok. Sommige hiervan was ordelik: die helfte van die Britse bevolking het tydens die oorlog huis toe getrek, en baie Amerikaners het nuwe werk op onbekende plekke aangeneem. Elders is miljoene egter in vreeslike omstandighede uit hul gemeenskappe geruk en het hulle teëgekom wat hulle dikwels gedood het. 'Dit is vreemde tye', het 'n anonieme Berlynse vrou op 22 April 1945 in een van die groot oorlogsdagboeke geskryf, 'het die geskiedenis eerstehands beleef, die verhaaltjies wat nog nie vertel is nie en liedjies wat nie bekend is nie. Maar van naby gesien, is die geskiedenis baie lastiger - niks anders as laste en vrese nie. Môre sal ek brandnetels gaan soek en steenkool kry. "
Ervarings het gewissel
Die aard van die slagveldervaring wissel tussen nasies en dienste. Binne leërs het gewapende mans veel hoër risiko's en swaarkry beleef as ondersteunende troepe. Die sterftesyfer in die Amerikaanse weermag was slegs vyf uit elke duisend mans, wat die oorgrote meerderheid van die mense wat dien, in gevaar is, nie groter as die gewone burgerlike lewe nie. Terwyl 17 000 Amerikaanse slagoffers ledemate verloor het, het 100 000 werkers tuis geamputeerd geraak weens industriële ongelukke.
Slegs 'n paar nasionale leiers en bevelvoerders het veel geweet van enigiets wat buite hul onmiddellike siglyn was. Burgers het in 'n mis van propaganda en onsekerheid geleef, in Brittanje en die VSA was dit amper minder dig as in Duitsland of die Sowjetunie. Stryders in die voorste linies het die sukses of mislukking van hul span beoordeel, veral deur die tel van slagoffers en opgemerk of hulle vorentoe of agtertoe beweeg. Maar sulke aanwysers was soms onvoldoende: die privaat eersteklas Eric Diller se bataljon is vir 17 dae van die Leyte -veldtog in die Filippyne afgesny van die hoof Amerikaanse weermag, maar hy besef eers die erns van die moeilikheid van sy eenheid toe dit aan hom verduidelik is deur sy kompagniebevelvoerder na die oorlog.
Selfs diegene met bevoorregte toegang tot geheime het slegs fragmente van kennis in 'n groot legkaart. Roy Jenkins, later 'n Britse staatsman, het byvoorbeeld Duitse seine op Bletchley Park ontsyfer. Hy en sy kollegas het die belangrikheid en dringendheid van hul werk geken, maar in teenstelling met die indruk wat opspraakwekkende films oor Bletchley gegee het, is hulle niks vertel oor die impak van hul bydraes nie.
Ek het probeer om dit die verhaal van 'everyman's war' te maak, 'n bottom-up weergawe. Ek het gefokus op ervarings van mense soos die Britse landmeisie Muriel Green, die bejaarde Hamburgse huisvrou Mathilde Wolff-Monckeburg, gewone Sowjet-soldate, Amerikaanse matrose en Britse vliegtuigbemanning, eerder as op die groot manne: Stalin, Churchill, Roosevelt, Hitler. Ek het my toegespits op gebeure waarvoor nuwe dinge lyk, ten koste van gevegte soos Normandië en Arnhem, wat al honderde skrywers deeglik ondersoek het en inderdaad in my eie vroeëre boeke.
Onder vuur het die meeste gefokus op onmiddellikhede en lojaliteit aan mekaar. Hoop en vrese het elementêr geword, soos beskryf deur die Britse luitenant Norman Craig in die woestyn: 'Die lewe was so vry van al sy kompleksiteite. Wat 'n duidelikheid en 'n eenvoud het dit werklik gehad! Om aan die lewe te bly, om weer 'n normale bestaan ​​te lei, om weer te leer ken oor warmte, gemak en veiligheid - wat sou 'n mens nog meer kon eis? Ek sou die omstandighede nooit weer bestry nie, nooit die noodlot bevraagteken nie, nooit verveeld, ongelukkig of ontevrede voel nie. Om toegelaat te word om te bly lewe - niks anders het saak gemaak nie. "
Die waarskynlikheid om hierdie eenvoudige doel te bereik, verskil baie van land tot land: ongeveer 8 persent van die Duitsers sterf, teenoor 14 persent van die Sowjet -burgers, 2 persent van die Chinese, 3,44 persent van die Nederlanders, 6,67 persent van Joegoslaviërs, 4 persent van die Grieke, 1,35 persent van die Franse, 3,78 persent van die Japannese, 0,94 persent van die Britte en 0,32 persent van die Amerikaners.
Sowat 24,2 persent van die Japannese soldate is dood en 19,7 persent van die vlootpersoneel. Een uit elke vier Sowjet -soldate is dood, teen een uit elke 20 Britse staatsbestryders en een uit 34 Amerikaanse soldate.
Daar is nog 'n magdom onvertelde verhale oor wat met mans, vroue en kinders van baie nasies gebeur het. Skryf All Hell Let Loose, Het ek myself geleer - soos ek altyd doen - allerhande dinge wat my verbaas het, selfs na 35 jaar se studie van die oorlog.
Max Hastings is 'n joernalis, historikus, skrywer en voormalige redakteur van Die Daily Telegraph en Aand Standaard. Sy nuutste boek, All Hell Let Loose, is in September 2011 deur HarperPress gepubliseer.
Die gids vir die verwarde persoon oor die Siriese burgeroorlog
In wat die Franse president Francois Hollande ''n daad van oorlog' 'teen sy land genoem het, het verskeie aanvallers op 13 November 'n komplekse aanval uitgevoer met skietery en selfmoordbomaanvalle in Parys, waardeur 129 mense dood is. ISIS het verantwoordelikheid aanvaar, met verwysing na Frankryk se deelname aan die 'kruisvaardersveldtog' teen die groep. Die Siriese president, Bashar al-Assad, was onsimpatiek en blameer die Franse beleid teenoor sy land: 'Ons het gesê: moenie ligtelik opneem wat in Sirië gebeur nie. Ongelukkig het Europese amptenare nie geluister nie. " Frankryk is een van 65 lede van die Amerikaanse geleide internasionale koalisie teen die Islamitiese Staat, en een van agt wat lugaanvalle op die groep in Sirië uitgevoer het.
Frankryk se direkte gevegsbetrokkenheid in Sirië is redelik onlangs nadat hulle verlede jaar by internasionale lugaanvalle in Irak aangesluit het, en in September het Frankryk by 'n lang lys vegters in die burgeroorlog van Sirië aangesluit deur 'n ISIS -oefenkamp in die land te bombardeer. (David Graham het meer hier oor Frankryk se veldtogte teen ISIS en sy affiliasies in Sirië en elders.) Dit lyk asof die deelname twee dae na die aanvalle in Parys sou uitbrei, het die Franse ministerie van verdediging aangekondig dat dit lugaanvalle op die de facto hoofstad van die Islamitiese Staat, Raqqa, uitvoer. , Sirië, en Amerikaanse amptenare het na bewering intelligensie oor ISIS -teikens met hul Franse eweknieë gedeel.
Die konflik in Sirië het oorgegaan van vreedsame protesoptogte teen die regering in 2011 tot 'n gewelddadige opstand wat in talle ander lande ontstaan ​​het. Dit is deels 'n burgeroorlogsoorlog teen mense, deels 'n godsdienstige oorlog waarin Assad se minderheid Alawitiese sekte geplaas word, in lyn met Sjiïtiese vegters uit Iran en Hizbollah in Libanon, teen Soennitiese rebelliegroepe en toenemend 'n gevolmagtigde oorlog met Rusland en Iran teen die Verenigde State en sy bondgenote .Wat dit ook al is, dit het tot dusver 220 000 mense doodgemaak, die helfte van die land se bevolking verplaas en die opkoms van ISIS vergemaklik.
Terwyl 'n de-facto internasionale koalisie-een wat informele bondgenote van Assad, die Verenigde State, Rusland, Iran, Turkye, die Koerde en ander maak-daarop ingestel is om ISIS in Sirië te verslaan, bevat die slagveld talle ander oorvleuelende konflikte. Die Siriese oorlog lyk anders, afhangende van watter protagoniste u fokus. Hier is net 'n paar maniere om daarna te kyk:
Toe ons lesers vra wat hulle wil weet oor die burgeroorlog, vra een: "Wie is die verskillende groepe wat in Sirië veg? Watter lande is betrokke? " Met 'n telling vanaf 2013, het 13 "groot" rebellegroepe in Sirië gewerk met kleiner groepe, die Amerikaanse verdedigingsintelligensie -agentskap stel die aantal groepe op 1200. Intussen het die aantal ander lande wat in verskillende grade betrokke was, toegeneem, waaronder die Verenigde State, nege lande het deelgeneem aan Amerikaanse aanvalle teen ISIS in Sirië (alhoewel Kanada se nuutverkose premier belowe het om sy land se betrokkenheid by die militêre veldtog te beëindig) Rusland voer sy eie bombardement op ISIS en ander rebelliegroepe uit, in samewerking met grondoperasies deur Iranse en Hezbollah -vegters. Dit is voor u die tientalle lande vertel wie se burgers gereis het om by ISIS en ander gewapende groepe in Sirië aan te sluit.
Thomas van Linge, die Nederlandse tiener wat bekendheid verwerf het vir sy gedetailleerde kaarte van die Siriese konflik, groepeer die vegters in vier breë kategorieë: rebelle (van "gematigde" tot Islamitiese) lojaliste (regime -magte en hul ondersteuners) Koerdiese groepe (wat nie probeer tans nie om Assad omver te werp nie, maar het outonomie verwerf in die noordooste van Sirië, wat hulle teen ISIS beveg het) en uiteindelik buitelandse moondhede.
Baie van die partye wat ek in hierdie laaste kategorie plaas, veg of beweer dat hulle ISIS wil beveg. Die verdeeldheid onder hulle is of dit eksplisiet ten doel het om Assad aan bewind te hou (Rusland en Iran), of om te beweer dat hy uiteindelik moet gaan terwyl hy hom tans op die Islamitiese Staat toespits (die koalisie onder leiding van die VSA).
In die sin, in die breë, het Rusland namens die lojaliste ingegryp en het die Verenigde State ingegryp namens die rebelle, hoewel die VSA slegs probeer het om sekere rebelle te help, wapens te verskaf en opleiding aan "gekeurde" groepe te gee. Dit is hierdie teenstrydigheid in Amerikaanse doelwitte-Amerika wil hê dat Assad moet gaan, maar veg ook teen ISIS, een van die sterkste anti-Assad-magte in Sirië, in weerwil van die beginsel van "die vyand van my vyand is my vriend"-wat die vraag van 'n ander leser kan beantwoord : "Waarom is dit nog steeds so moeilik om my eie kop om ons amptelike betrokkenheid by die konflik te draai?" Rusland se benadering is minder sensitief vir die verskille tussen rebellegroepe: dit is almal teë. Die Russiese minister van buitelandse sake, Sergei Lavrov, het dit vroeër in Oktober by die Verenigde Nasies opgesom: "As dit soos 'n terroris lyk, soos 'n terroris optree en soos 'n terroris veg, is dit 'n terroris, nie waar nie?"
Lugaanvalle is ongeveer. (Bronne: Instituut vir die Studie van Oorlog, Ministerie van Verdediging van die Russiese Federasie, Amerikaanse Sentrale Kommando, Siriese Observatorium vir Menseregte / Reuters)
Wat in Sirië begin het, het na verskeie lande versprei - na Irak, waar ISIS 'n deel van die grens met Sirië effektief uitgewis het en 'n deel van die noordweste oorgeneem het na Turkye en Libanon, wat saam meer as 3 miljoen van die 4 miljoen ingeneem het geregistreerde Siriese vlugtelinge na Europa, wat sedert 2011 meer as 500 000 asielaansoeke van Siriërs en na die Verenigde State ontvang het, wat sedert hierdie tydskrif minder as 2 000 Siriese vlugtelinge sedert 2011 hervestig het, maar belowe het om in die komende jaar 10 000 meer in te neem .
(UNHCR Wêreldbank Eurostat, Amerikaanse Departement van Buitelandse Sake, Humanitêre Inligtingseenheid / Reuters)
Waarom het die protesoptogte in 2011, wat gedeeltelik begin het as gevolg van die arrestasie en mishandeling van 'n groep jongmense wat beskuldig word van die skryf van anti-Assad-graffiti in die suidelike stad Deraa, in die chaos van vandag verval? Of soos een leser vra: 'Waaroor baklei hulle?' Die betogings het begin nadat twee Arabiese diktators, in Tunisië en Egipte, reeds bedank het te midde van demonstrasies in hul lande. Sirië se oorlog is uniek onder die opstande van die Arabiese Lente, maar dit is nie uniek onder burgeroorloë in die algemeen nie. James Fearon van Stanford het aangevoer dat "burgeroorloë dikwels begin as gevolg van skokke in die relatiewe mag van politieke groepe wat sterk, reeds bestaande beleidsverskille het. ... Oorlog volg dan as 'n poging om in te sluit ... of die tydelike voordeel van die ander kant te voorkom. Die Siriese opstand het net so 'n skok gebied, en die opposisie teen Assad het moontlik 'n korttermyn geleentheid gehad om meer winste aan te dring deur wapens in te neem voordat hul voordeel van die Arabiese Lente verdwyn. In 'n verslag van die International Crisis Group uit 2011 is opgemerk dat Assad aanvanklik gereageer het op protesoptredes deur 'n paar politieke gevangenes vry te laat en amptenare opdrag te gee "om meer aandag aan burgerklagtes te gee", maar dat "die regime opgetree het asof elkeen. versteuring was 'n geïsoleerde geval wat 'n punt-reaksie vereis eerder as 'n deel van 'n nasionale krisis wat net ingrypende radikale verandering sou vererger.
As 'n oorlog eers begin, hou 'n vreeslike logika dit dikwels aan die gang, volgens Fearon: "Gegewe 'n enorme nadeelrisiko-grootmoord deur u huidige vyande-werklike politieke en militêre magsdeling as uitgang uit die burgeroorlog word selde ernstig probeer en breek gereeld af as dit probeer is. " Nog 'n komplikasie: Die Atlantiese OseaanDominic Tierney, onder andere, het aangevoer dat Assad doelbewus die opposisie radikaliseer om die rebellie te delegitimeer, deur terroriste uit die gevangenis te bevry en die stryd teen ISIS te vermy.
Om die vraag van een leser te omskryf: wanneer eindig dit? Die professor in politieke wetenskap, Barbara F. Walter, het daarop gewys dat burgeroorloë sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog gemiddeld 10 jaar geduur het, maar dat die aantal faksies wat betrokke is waarskynlik hierdie een sal verleng. Ben Connable en Martin Libicki van die Rand Corporation het intussen bevind dat opstand geneig is om te eindig wanneer die steun van die staat teruggetrek word, en dat "inkonsekwente of gedeeltelike steun aan weerskante in die algemeen 'n nederlaag voorspel". Aangesien buitelandse betrokkenheid aan beide kante toeneem, sal dit waarskynlik nie binnekort wen of verloor nie.
Sirië in 60 sekondes:
Hier is hoe Andrew Tabler, 'n kenner van Sirië by die Washington Institute for Near East Policy, die konflik opgesom het:
Oorlog in Sirië: 'Ergste mensgemaakte ramp sedert die Tweede Wêreldoorlog'
Op die sesde oorlogsherdenking het Sirië op pad gegaan na ''n verdraaide weergawe' van wat in Irak of Afghanistan gebeur het.
Ses jaar na die dag toe betogers in die strate van Daraa, Damaskus en Aleppo in 'n "dag van woede" teen die heerskappy van president Bashar al-Assad ingestroom het, het die opstand van Sirië die wêreldoorlog nog lank nie verby nie.
Volgens die Siriese Sentrum vir Beleidsnavorsing het ses jaar van geweld tot byna 'n halfmiljoen mense gedood, die helfte van die land se vooroorlogse bevolking verplaas, die Islamitiese Staat in Irak en die Levant (ISIL, ook bekend as ISIS) toegelaat gebiede en het die ergste humanitêre krisis in die onlangse geheue veroorsaak.
Internasionale diplomatieke pogings het herhaaldelik misluk om die uitgerekte konflik nader aan 'n einde te bring en die groeiende rol van buite -akteurs het die aard en trajek van die oorlog verander.
Die VN beraam dat die oorlog byna vyf miljoen mense gedwing het om uit die land te vlug, waarvan baie hul lewens in gevaar gestel het om heiligdom in Europa te soek. Honderde duisende ander bestaan ​​onseker in tente en blikskuilings in die buurlande van Sirië.
'N Hele generasie Siriese kinders is óf uit die skool gedryf óf gedwing om onderbroke kurrikulums, tydelike klaskamers of ongekwalifiseerde onderwysers die hoof te bied. Volgens UNICEF was 2016 die ergste jaar nóg vir Siriese kinders. Byna drie miljoen kinders - die geskatte hoeveelheid Siriërs wat sedert die krisis begin is - volgens die VN, weet niks anders as oorlog nie.
Die land se gesondheidsorgstelsel, veral op plekke soos Aleppo, word gedemineer. Meer as vier vyfdes van die land leef in armoede.
Basiese infrastruktuur, soos die elektrisiteitsnetwerk, waterlyne en paaie, is in die slag. Vanaf 2015 was 83 persent van Sirië se elektriese net buite gebruik, volgens 'n koalisie van 130 nie-regeringsorganisasies.
Zeid Ra'ad al-Hussein, hoof van die menseregte van die VN, het Maandag in 'n toespraak aan die VN se Menseregteraad die oorlog in Sirië beskryf as 'die ergste mensgemaakte ramp sedert die Tweede Wêreldoorlog'.
Zeid het bygevoeg dat sy kantoor toegang tot die land geweier is en dat geen internasionale menseregte -waarnemers toegelaat is tot plekke waar "waarskynlik tienduisende mense tans aangehou word nie. Hulle is plekke van marteling ".
Enige oplossing is basies uit die hande van Siriërs.
Samer Abboud, Arcadia Universiteit
'Die hele konflik, hierdie ontsaglike vloedgolf van bloedvergieting en gruweldaad, het inderdaad met marteling begin,' het hy gesê en het as voorbeeld die marteling van 'n groep kinders deur veiligheidsbeamptes oor graffiti teen die regering in die stad Daraa, ses, genoem jare terug. 'Vandag het die hele land in 'n sekere sin 'n martelkamer geword, 'n plek van woeste afgryse en absolute onreg,' het hy gesê.
VN -ondersoekers beskuldig die regering van 'uitwissing' in sy tronke en aanhoudingsentrums.
Die wêreldwye waghond Amnesty International het in Augustus verlede jaar in 'n verslag gesê dat na raming 17.700 mense gesterf het as gevolg van marteling of moeilike toestande terwyl hulle in aanhouding was sedert die konflik begin het. Die Syrian Observatory for Human Rights (SOHR) het die getal op 60 000 gestel.
Baie ander is tereggestel, en baie meer het eenvoudig verdwyn. Duisende meer is dood in gevangenisse wat deur rebelliegroepe en hardliners soos ISIL en groepe verbonde aan Al-Qaeda bestuur word.
Inmenging deur plaaslike en globale spelers in wat begin het as 'n opstand van die mense teen 'n onderdrukkende regering, het die konflik in 'n volmagoorlog omskep, aangesien internasionale pogings herhaaldelik tot stilstand kom.
Rusland se militêre ingryping in Oktober 2015 het gehelp om 'n vernietigde Siriese weermag te ondersteun en het met die hulp van duisende Iranse gesteunde vegters gehelp om Damaskus weer stewig in beheer te kry op die slagveld.
Die deur die Russies gesteunde stoot op die slagveld het uitgeloop op die oorname van die regering van die oostelike Aleppo wat in rebelle gehou is einde verlede jaar, wat die opposisie die grootste nederlaag van die konflik teëgekom het.
Namate pro-regeringsmagte die afgelope jaar geleidelik rebellegebied verower het, het 'n reeks 'plaaslike wapenstilstand' in gebiede wat verlam is deur jare van regering se beleg, oorgedra na duisende vegters en burgerlikes na Idlib, die laaste opposisie wat in die noorde gehou word. . Die VN het gesê die transaksies kom neer op gedwonge verplasing en is dus oorlogsmisdade.
Vroeër hierdie week het toenemende bombardemente in die deur die regering beleërde distrik al-Waer in Homs, die stad se laaste bastion wat deur rebelle gehou is, rebelle en hul families gedwing om aan te meld by 'n soortgelyke ontruimingsooreenkoms.
Onlangs het hernieude diplomatieke pogings om 'n einde aan die oorlog te maak, amper gestop, want 'n landwye wapenstilstand wat einde verlede jaar deur Rusland en Turkye ooreengekom is.
Volgens die onlangse verslag deur Physicians for Human Rights het die lewerings van hulp sedert die begin van die jaar afgeneem tot 'n druppel vir honderde duisende. Hewige gevegte het die afgelope weke toegeneem in strategiese gebiede naby Damaskus, terwyl regeringsmagte probeer om gebiede af te sny van die laaste rebelle-vesting naby die hoofstad.
Rebelle boikot 'n derde ronde gesprekke onder leiding van Rusland in die Kazakse hoofstad Astana, oënskynlik daarop gemik om die wankelrige wapenstilstand te konsolideer, oor voortgesette geweld. En hoewel Astana-gesprekke daarin geslaag het om die weg te baan vir 'n vyfde ronde van die VN-geleide intra-Siriese gesprekke einde verlede jaar, is daar min ooreengekom behalwe 'n basiese formaat vir toekomstige onderhandelinge.
Volgens die mede -professor in internasionale studies aan die Arcadia -universiteit, Samer Abboud, het die internasionalisering van die oorlog in Sirië dit aan buitelandse belange oorgelaat. 'Enige oplossing is basies uit die hande van Siriërs,' het hy aan Al Jazeera gesê.
'Uiteindelik bied dit 'n soort beperking van die geweld aan, maar geen poging om dit werklik uit te skakel nie,' het hy gesê. 'Maar praat oor 'n revolusie of 'n politieke oorgang ... dit is nou verder as dit.'
Belangrike ondersteuners van rebelle, soos Turkye en die Verenigde State, het hul agenda in Sirië die afgelope jaar vernou, aangesien die winste van die regering op die slagveld die vooruitsig op regimeverandering uitwis en binnelandse prioriteite voorrang geniet.
Ankara, wie se troepe nou 'n groot deel van die gebied in die noordooste van Sirië beset, het opgegee om Assad te verwyder ten gunste van die voorkoming van 'n gewapende Koerdiese outonome gebied op sy grens.
Die VSA, wat saam met Turkye en die Golfstate sentraal was om die bewapening van die begin van 'n vreedsame opstand te vergemaklik, het sedert die bewind van Donald Trump aan die bewind 'n politieke voyeur gebly.
In plaas daarvan het dit steeds gefokus gebly op die maak van kortsigtige, taktiese winste teen ISIL.
Net verlede week het die Pentagon nog 500 mariniers na Sirië ontplooi en gepraat oor die moontlikheid van 'n langdurige Amerikaanse teenwoordigheid in die land.
Gevegte en 'n gebrek aan internasionale steun het rebellemagte toenemend afhanklik gelaat van groepe met hardnekkige godsdienstige agendas. En terwyl die regering, Turkye en die VSA, saam met hul onderskeie geallieerde magte, jaag om ISIL uit sy selfverklaarde hoofstad in Raqqa te stoot, verander die internasionale agenda in Sirië die verhaal van die konflik.
"Sirië is op pad na 'n soort verdraaide weergawe van wat in Irak of Afghanistan gebeur het ... waar heropboupogings saam met 'n lae vlak van geweld gedwing sal word," het Abboud gesê.
'Die oorlogsekonomie is gevestig ... en buitenspelers behou hul reg voor om presies te doen wat hulle wil in Sirië onder die voorkoms van internasionale konsensus.'
Teks na teks: Vergelyking van Joodse vlugtelinge van die dertigerjare met Siriese vlugtelinge vandag
Tans is daar meer as 65 miljoen ontheemdes wêreldwyd - die hoogste aantal sedert die Verenigde Nasies se vlugtelinge -agentskap begin het met die versameling van statistieke. Europa staan ​​voor 'n humanitêre krisis, met duisende mense wat vlug uit konflikte in Sirië en rondom die Midde -Ooste en Afrika wat elke maand in Griekeland, Hongarye, Duitsland en ander lande aankom. Sommige Europese burgers is versigtig om vlugtelinge toe te laat, omdat hulle kommer het oor veiligheid en die ekonomie wat ander lande op die vasteland gesukkel het om die hulpbronne en die politieke wil te vind om aan die behoeftes van migrante en vlugtelinge te voldoen.
Vir baie waarnemers wek die uitdagings van vandag ook ongemaklike historiese eggo's op, want tonele van vlugtelinge wat op Europese treinplatforms saamdrom en in grimmige ontvangskampe wag, herinner aan die gebeure van die Tweede Wêreldoorlog en die Holocaust. In 'n Times -artikel word die parallelle opgemerk en gevra: "Hoe geskik is die vergelyking tussen Siriërs vandag en Duitse Jode voor die Tweede Wêreldoorlog, en wat kan en kan daaruit nie geleer word nie?" In 'n Op-Ed in Augustus het die rubriekskrywer Nicholas Kristof aangevoer dat 'geskiedenis rym' en geskryf: 'Vandag, tot ons skande, is Anne Frank 'n Siriese meisie.'
Mnr. Kristof en ander skrywers roep die lot van Joodse vlugtelinge in die dertigerjare op as 'n waarskuwingsverhaal oor die gevolge van onverskilligheid en passie in die wêreldgemeenskap vandag. 'N Nuwe dokumentêre film deur Ken Burns en Artemis Joukowsky, "Defying the Nazis: The Sharps' War", bied nog 'n historiese lens wat ons perspektief op die huidige krisis kan verskerp. Dit vertel die onbekende verhaal van Martha en Waitstill Sharp, 'n Amerikaanse egpaar wat die veiligheid van hul huis in Massachusetts en hul eie jong kinders agtergelaat het om vlugtelinge in Europa op die rand van die Tweede Wêreldoorlog te help. Die Sharps het te kampe gehad met 'n komplekse en desperate situasie met menslikheid, kreatiwiteit en moed.
In hierdie teks op teks kombineer ons 'n Times -artikel oor die historiese resonansie van die vlugtelingkrisis in Europa met 'n uittreksel uit 'Defying the Nazis' wat die Sharps se hulp- en reddingsmissie in 1939 beskryf. "Lesse" van geskiedenis en nooi besinning oor hoe individue en regerings kies om op behoeftiges te reageer.
Selfs voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog in September 1939, het Nazi -Duitsland se openlike aggressie teenoor buurlande en mense binne sy grense tot 'n vlugtelingkrisis gelei. Die Duitse anneksasie van Oostenryk en die Sudetenland in 1938 het die aantal mense wat deur Nazi -beperkings geraak is, toegeneem, terwyl terselfdertyd hierdie beperkings versterk het tot die mate dat Jode, politieke dissidente en ander effektief uit die Duitse openbare lewe verwyder is en regte, werk ontken is en opvoeding. Duitsland se aggressiewe stappe om sy grense uit te brei, het beide 'n internasionale politieke krisis afgeskrik, terwyl wêreldleiers gesukkel het om oorlog te vermy, en 'n humanitêre vlugtelingkrisis, aangesien honderde duisende kwesbare mense, meestal Jode, veiligheid van die Nazi's gesoek het in lande buite die greep van die Derde Ryk.
Ondanks 'n isolasionistiese bui, die vermoede van vlugtelinge en amptelike beleid wat dikwels betrokkenheid ontmoedig het, het sommige Amerikaners 'n gevoel van verantwoordelikheid teenoor Europese vlugtelinge gevoel en het hulle maniere gevind om namens hulle op te tree. Die Unitarian Church - 'n liberale godsdiens met wortels in die Christendom - het bande met Tsjeggo -Slowakye gehad en wou hulp bied aan vlugtelinge wat die land binnekom. Alhoewel Duitsland die Sudetenland -streek van Tsjeggo -Slowakye geannekseer het, was die res van die land en sy hoofstad steeds vry en onafhanklik. In Januarie 1939 het Unitariese leierskap vrywilligers gesoek om 'n hulpsending in Praag te lei. Sewentien paartjies het die riskante pos van die hand gewys, maar Martha en Waitstill Sharp het besluit om dit te aanvaar. Slegs weke later, nadat hulle gereël het dat bure na hul kinders van 8 en 3 jaar kyk, vaar hulle na Europa.
In Praag het die Sharps sewe maande lank kos, skuiling en mediese sorg aan vlugtelinge gebring. Slegs weke nadat hulle aangekom het, het Duitse troepe die hele Tsjeggo -Slowakye beset. Die Sharps het vinnig die noodsaaklikheid van redding sowel as hulpverlening raakgesien, en het die ingewikkeldhede van emigrasieprosedures onder die knie gekry, vlugtelinge gehelp om werk en borge in die buiteland te vind en hulle dikwels by gevaarlike grensoorgange te vergesel.Hulle is deur die Gestapo dopgehou en moes baie van hul werk in die geheim doen. Die Sharps is eers huis toe na Wellesley toe hulle gerugte van hul dreigende arrestasie hoor. Maar net 'n paar maande later keer hulle terug na Europa, hierdie keer vir nog 'n reddings- en hulpmissie in die oorloggeteisterde Frankryk. Daar het Martha 'n kinderemigrasieprojek gelei waarmee 27 kinders van andersdenkende of Joodse gesinne na die Verenigde State kon ontsnap. Vir hul werk in Tsjeggo-Slowakye en Frankryk wat deur Nazi's beset is, is die Sharps in Yad Vashem erken as die Regverdige Onder die Nasies-die hoogste erkenning wat die staat Israel verleen aan nie-Jode wat hul lewens in gevaar gestel het om Jode te red tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hulle is twee van slegs vyf Amerikaners wat so vereer word.
In die nadraai van die Tweede Wêreldoorlog het die nuutgestigte Verenigde Nasies besluit om internasionale liggame en wette op die been te bring om die status en regte van vlugtelinge vir die eerste keer te bepaal. Die VN se hoë kommissie vir vlugtelinge is in 1951 gestig en het 'n mandaat van drie jaar gekry om naoorlogse vlugtelingprobleme op te los. Vyf en sestig jaar later bestaan ​​dit steeds, en daar is vandag meer vlugtelinge oor die hele wêreld as ooit sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog.
Die vlugtelingkrisis van vandag het sy oorsprong in konflikte regoor die wêreld. Baie van diegene wat na Europa vlug, kom uit Sirië, waar 'n wrede burgeroorlog wat in 2011 begin het, byna 5 miljoen vlugtelinge geskep het, baie van hulle kinders. Sommige van die vlugtelinge woon hardnekkig in kampe en stede in Turkye, Jordanië en Libanon, en baie ander, wat desperaat is om na Europa te kom, het hul lewens in gevaar gestel om in klein bootjies die Middellandse See oor te steek. Die krisis het die stelsels vir die hulp van vlugtelinge wat na die Tweede Wêreldoorlog ontstaan ​​het, oorweldig. Humanitêre impulse en die regte van vlugtelinge wat deur die internasionale reg gewaarborg word, is in stryd met die kommer dat die migrante 'n bedreiging kan inhou vir die veiligheid van Europese lande waar hulle asiel soek. Trouens, die vlugtelingkrisis en die bedreiging van terrorisme het in die gedagtes van baie Europeërs verweef geraak.
Kan die geskiedenis van die vlugtelingkrisis van die dertigerjare ons help om na te dink oor hoe ons vandag op Siriese vlugtelinge reageer? Die Times -artikel deur Daniel Victor 'ondersoek die parallelle tussen hedendaagse Siriese vlugtelinge en Joodse vlugtelinge voor die Tweede Wêreldoorlog. Ons kombineer hierdie nuusartikel met 'n uittreksel van 10 minute uit 'Defying the Nazis: The Sharps' War 'wat fokus op die pogings van die Sharps om vlugtelinge te help ontsnap uit die besette Tsjeggo-Slowakye in 1939. Saam bemoeilik hierdie bronne ons denke oor hoe individue en regerings definieer hul verantwoordelikheid teenoor vlugtelinge, in die verlede en die hede.
• Wat is ooreenkomste en verskille tussen die vlugtelingkrisisse van die dertigerjare en vandag?
• Hoe kan die ondersoek van die geskiedenis van vlugtelinge in die dertigerjare 'n aanduiding wees van die keuses wat individue en regerings maak om vandag op vlugtelinge te reageer?
Aktiwiteitsblaaie: Terwyl studente lees en bespreek, neem hulle aantekeninge met behulp van een of meer van die drie grafiese organiseerders (PDF's) wat ons vir ons teks na teks -funksie geskep het:
Teks 1: "Vergelyk Joodse vlugtelinge van die dertigerjare met Siriese vlugtelinge vandag, "Daniel Victor, The New York Times, 19 November 2015.
'N Tweet wat 'n historiese parallel met die huidige situasie van Siriese vlugtelinge trek, het hierdie week duisende retweets getrek.
'N Artikel in The Washington Post met 'n soortgelyke uitgangspunt het die afgelope dae ook aandag getrek.
Hulle het albei die vraag gestel: Hoe gepas is die vergelyking tussen Siriërs vandag en Duitse Jode voor die Tweede Wêreldoorlog, en wat kan en kan nie daaruit geleer word nie?
Sommige historici sê dat alhoewel die twee groepe nie heeltemal simmetries is nie, daar lesse te leer is.
Republikeinse leiers en sommige Demokrate het probeer om die Siriese vlugtelingprogram te stop, uit vrees dat vegters van die Islamitiese Staat een van die 10 000 migrante mag wees wat die land mag binnekom.
"Ons kan nie toelaat dat terroriste voordeel trek uit ons deernis nie," het speaker Paul D. Ryan van Wisconsin gesê. 'Dit is 'n oomblik waar dit beter is om veilig te wees as om jammer te wees.'
In 1938 wou Jode uit Nazi -Duitsland ontsnap in 'n tyd toe die Verenigde State deur die Groot Depressie sukkel, en Amerikaners het soortgelyke kommer uitgespreek oor die aanvaarding van vlugtelinge.
'Ek dink nie dat dit die deel van wysheid sal bevredig nie,' het senator Gerald P. Nye van Noord -Dakota gesê, volgens die 5 November 1938 -uitgawe van The New York Times. 'Ons toestande hier tuis verbied 'n toestroming van bevolking.
Peter Shulman, medeprofessor in geskiedenis aan die Case Western Reserve Universiteit en die man agter die @HistOpinion Twitter -rekening, het gesê dat die meeste reaksies op sy tweet die uitgangspunt ondersteun, terwyl ander dit betwis. Amerikaners was in 1939 hoofsaaklik besig met die ekonomie, terwyl die vrese van vandag verband hou met veiligheid, het baie geantwoord.
Dit is waar dat Amerikaners in 1939 bekommerd was oor vlugtelinge wat werk sou neem. Diegene wat deur die depressie geleef het, het die immigrasie beperk, het mnr. Shulman gesê.
Maar veiligheid was ook 'n bron van kommer. Jode word verbind met 'n verskeidenheid dade en idees wat as nie-Amerikaans beskou word, het Shulman gesê, insluitend kommunisme en geweld.
Dit het daartoe gelei dat Joodse vlugtelinge "buitengewoon, oneindig gekyk" is, sê Marion Kaplan, professor in die Departement Hebreeuse en Judaïese Studies aan die Universiteit van New York.
'Die staatsdepartement was bekommerd dat daar onder die Joodse vlugtelinge Nazi -spioene sou wees,' het sy gesê. 'Daar was 'n histerie oor die vyfde rubriekskrywers wat met die vlugtelinge ingekom het.
'N Gebied waar die twee vlugtelinggroepe nie netjies bymekaar pas nie, is mev. Kaplan, die rasse -animus waarmee hulle tuis en in die buiteland te kampe gehad het. Anders as die moderne Siriërs, is Jode in die dertigerjare "by uitstek as die rassevyand in die Duitse samelewing uitgesonder", het sy gesê.
En die Verenigde State was nie heeltemal verwelkomend nie. Bo en behalwe dat hy werk wou behou, was Amerikaners bekommerd oor die feit dat Jode 'die Noordse of Anglo -rassevoorraad verswak', het Shulman gesê. 'Dit was 'n baie ernstige kommer.'
Hy het bygevoeg: 'U kan dit nie net tot ekonomie of politiek beperk nie. Die soort rasidentiteit was baie kragtig. "
Teks 2: "'N Bereidwilligheid om op te tree,'' N snit uit die dokumentêre film, 'Om die Nazi's uit te daag: die skerp oorlog"(10 min. 41 sek.)
Vir skryf en bespreking
1. Hoe vergelyk Daniel Victor se artikel reaksies op Joodse vlugtelinge in die dertigerjare met antwoorde op Siriese vlugtelinge vandag? Wat is 'n paar van die belangrikste ooreenkomste en verskille? Hoe vorm idees oor ras en godsdiens die houding teenoor vlugtelinge in elke voorbeeld? Watter ander faktore speel 'n rol?
2. Hoe sluit die filmgreep uit "Defying the Nazis" aan by die artikel van meneer Victor? Hoe brei dit u denke uit oor die lewens van vlugtelinge en die vrese, hoop en uitdagings wat hulle beleef het? Hoe dra dit by tot u begrip van die beleid en houding van die Verenigde State teenoor vlugtelinge in die dertigerjare?
3. Die historikus Peter Shulman, wat in die artikel ondervra is, het aangevoer dat daar "genoeg ooreenkomste is tussen Joodse vlugtelinge in die dertigerjare en Siriese vlugtelinge vandag om' n 'morele verband' tussen die twee situasies te vestig ". Stem u saam met Shulman? Hoekom of hoekom nie? Indien wel, hoe sou u hierdie 'morele verband' beskryf?
4. Watter dilemma's het Martha en Waitstill Sharp in die gesig gestaar in hul besluit om die huis te verlaat en vlugtelinge in Europa te help? Watter risiko's het hulle geneem? Wat dink jy het hulle gemotiveer om 'n keuse te maak om vlugtelinge te help as dit in stryd was met die Amerikaanse openbare mening en nasionale beleid?
5. Baie wat die vlugtelingkrisis van die dertigerjare verbind met die situasie van Siriese vlugtelinge, beklemtoon vandag die versuim van die Verenigde State en ander lande om te help. Die verhaal van die Sharps, daarenteen, handel oor 'n klein groepie private burgers wat saamstaan ​​om vlugtelinge te help. Is hulle geskiedenis relevant vir die huidige vlugtelingkrisis? Hoe kan 'n verhaal van mense wat gekies het om te help, besluitneming oor die vlugtelingkrisis vandag inlig?
6. In 'n ander Times -artikel het 'n personeellid van Human Rights Watch aangevoer: 'Ons sê almal dat ons die lesse uit die geskiedenis geleer het, maar om hierdie desperate mense wat van 'n gruwelike situasie vlug, af te wys, dui daarop dat ons nie die lesse geleer het nie enigsins." Wat is die potensiële voordele om 'lesse' in die geskiedenis te soek? Wat kan sommige van die uitdagings of nadele wees? Waarom is dit so moeilik om die 'lesse uit die geskiedenis' te leer en toe te pas?
1. Kontekstualisering van die huidige vlugtelingkrisis: Samantha Power is die Amerikaanse ambassadeur by die Verenigde Nasies. Onlangs het sy Newcomers High School in New York besoek om die huidige vlugtelingkrisis met studente te bespreek, wat almal immigrante na die Verenigde State is. In hierdie video vra 'n student: "Het die Tweede Wêreldoorlog en die Holocaust verander hoe die Verenigde State van Amerika en die wêreld tans oor die vlugtelingkrisis dink?" In reaksie hierop deel mev. Power die geskiedenis van die St. Louis, 'n skip van Joodse vlugtelinge wat in 1939 van die Verenigde State weggewys is.
Watter betekenis sien sy in die geskiedenis van mevrou Power se antwoord? Hoe help agteraf ons om 'n gebeurtenis anders as destyds mense te verstaan? Hoe het hierdie geskiedenis volgens me. Power die manier waarop sommige individue en organisasies op die vlugtelingkrisis reageer, beïnvloed? Die les "Begrip van die globale vlugtelingkrisis" uit die gesig staar in die geskiedenis en ons self bevat meer beeldmateriaal van mev. Power se gesprek met studente, met bykomende lesings en vrae wat die huidige krisis kontekstualiseer. Dit nooi ons uit om na te dink oor die belangrikheid van die humanisering van vlugtelinge en stel voor dat daar klein stappe is wat mense kan neem om te help.
2. Leer uit die Sharps's Mission: Die kort video 'A Willingness to Act' is ontleen aan die dokumentêr van Ken Burns en Artemis Joukowsky, 'Defying the Nazis: The Sharps' War ', met die stem van Tom Hanks as Waitstill Sharp. Met die oog op geskiedenis en ons eie klaskamerhulpbronne, nooi studente uit om te kyk wat die motivering van Sharps was, die dilemmas waarmee hulle te kampe gehad het en die impak van hul optrede. Drie lesplanne vir onderrig met 'Defying the Nazis' bevat bykomende snitte uit die film, aktiwiteite soos historiese karakterkaarte, wat studente help om die kragte te identifiseer wat die besluit van die Sharps om op te tree gevorm het, en briewe uit die Sharps -argief, soos hierdie brief van 1940 van Martha aan haar jong seun, Hastings, waar sy haar besluit verduidelik om in Europa te bly om kwesbare kinders te help.
3. Om perspektief op geskiedenis te kry: 'N Deel van die uitdaging om "lesse" uit die geskiedenis te put, lê daarin dat wanneer ons terugkyk op 'n oomblik in die geskiedenis, dit moeilik is om die perspektief van die mense wat op daardie tydstip geleef het, volledig te bewoon en die wêreld te sien soos hulle gedoen het. Een manier om perspektief te kry, is om nuusberigte oor gebeure te lees, soos die vlugtelingkrisis in Tsjeggo -Slowakye in 1938 of die Amerikaanse debat oor die aanvaarding van Joodse vlugtelinge in 1939, wat op die oomblik gebeur het. Die New York Times -argief bevat tientalle verhale oor die vlugtelingkrisis van die dertigerjare en die reaksie van die Verenigde State daarop. Hieronder is slegs 'n paar van die artikels.
Terwyl u dit lees, moet u hierdie vrae oorweeg: Hoe beeld die artikels die krisis en die beskikbare opsies vir vlugtelinge uit? Wat was die omvang van reaksies en houdings teenoor vlugtelinge, en watter argumente is aangebied om immigrasie toe te laat of te beperk? Watter vrae sou u wou stel aan die mense wat destyds in hierdie artikels aangehaal is? Wat sou jy wou hê hulle moes verstaan?
Die United States Holocaust Memorial Museum -projek "History Unfolded: U.S. Newspapers and the Holocaust" is 'n ander manier om insig te kry oor wat gewone Amerikaners oor Europa weet en dink, gebaseer op berigte in plaaslike koerante van regoor die Verenigde State. Sy webwerf bied honderde artikels uit koerante in die 1930's en 1940's. Dit nooi lesers ook uit om 'burgerhistorici' te word deur artikels uit die argiewe van hul eie plaaslike koerante te soek en in te dien.
Die dekking van die huidige vlugtelingkrisis in New York Times word op hierdie Times Topics -bladsy oor vlugtelinge en ontheemdes versamel. Hoe dink jy kan mense in die toekoms hierdie artikels lees wat reageer op wat hulle sien? Wat sou u wou hê dat hierdie toekomstige lesers moet verstaan ​​oor die kragte wat die houding teenoor vlugtelinge vandag vorm?
4. Met inagneming van die beskerming van vlugtelinge: Die Verenigde Nasies het in 1951 die amptelike "vlugteling" -benaming geskep om individue te omvat wat gedwing is om uit hul lande te vlug weens vervolging, oorlog of geweld. Destyds het baie geglo dat dit belangrik is dat internasionale instellings, soos die nuutgestigte Verenigde Nasies, hulle verbind tot die hulp van vlugtelinge omdat hulle nie in die dertiger- en veertigerjare van die Nazi -vervolging kon help nie. In hierdie video verduidelik Sasha Chanoff, die direkteur van die vlugtelingvoorspraakorganisasie RefugePoint, die onderskeid tussen vlugtelinge en ander migrante en beskryf die internasionale ooreenkomste wat die regte en behandeling van vlugtelinge vandag beheer. Watter wette en beskerming is daar vandag vir vlugtelinge wat nie bestaan ​​het tydens die vlugtelingkrisis in Europa in die dertigerjare nie? Wat dink jy het hierdie internasionale ooreenkomste bereik? Waar dink jy het hulle tekortgeskiet?
In 'n stuk New York Times Room for Debate in September 2015 is vyf geleerdes en advokate gevra om te reageer op die vraag: "Wat kan lande doen om vlugtelinge te help om na Europa te vlug?" Hoe dra die perspektiewe van die bydraers by tot u denke oor watter verantwoordelikhede regerings het vir vlugtelinge wat buite hul grense kom? Wat is die rol van empatie en ideale in hoe lande op vlugtelinge reageer? Wat is die rol van praktiese bekommernisse?
5. Helpende vlugtelinge, een vir een: Toe hulle die sending na Tsjeggo -Slowakye in 1939 aanvaar, was Martha en Waitstill Sharp een van die stigters van die Unitarian Universalist Service Committee, 'n nie -sektariese menseregtegroep wat steeds wêreldwyd aktief is. Selfs vandag, selfs al het die vlugtelingkrisis politieke omstredenheid uitgelok, het individue en private organisasies maniere gevind om vlugtelinge te help. Moeders in die Verenigde State het donasies van babadraers en kinderklere gevra en dit aan vlugtelinge in Griekeland afgelewer. Sommige Duitsers het aankomende vlugtelinge by die grens van hul land begroet met welkome tekens in Duits, Engels en Arabies. En in Kanada, waar die regering belowe het om 25 000 Siriese vlugtelinge te aanvaar, het 'n privaat borgprogram mense 'n manier gegee om noodsaaklike ondersteuning te bied en die regering te help om sy belofte na te kom.
Die onderstaande artikels beklemtoon sommige van hierdie pogings. Terwyl u dit lees, dink na oor: Hoe vergelyk hierdie verhale met dié van die Sharps? Wat is die omvang van die aksies wat individue onderneem het om vlugtelinge in Europa vandag te help? Hoe verskil hierdie verskillende pogings, en wat het hulle gemeen? Watter instrumente gebruik hierdie individue en groepe om 'n verskil te maak? Hoe kon mense help as hulle naby vlugtelinge woon? Hoe het hulle gehelp as hulle ver is? Wat kan 'n individu of 'n klein groepie bereik wat 'n regering moontlik nie kan doen nie?
• Grensuitdagings: reageer op die globale migrasiekrisis - 'n lesplan om studente te help om die wêreldwye migrasiekrisis te verken, eers deur middel van kaarte en foto's, dan met 'n klaslesing en bespreking, en daarna deur middel van 'n navorsingsopdrag
• Lucify se "The Flow Towards Europe" - 'n geanimeerde kaart wat gebruik maak van data van die Verenigde Nasies om die omvang en omvang van die vloei van vlugtelinge na Europa te illustreer
Die ekonomie tydens oorlogstyd
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde State 'n sentraal beplande ekonomie gehad - en die vinnigste ekonomiese groei in die Amerikaanse geskiedenis. Watter lesse kan ons vandag uit die oorlogsekonomie neem?
J.W. Mason & squarf Herfs 2017 'N Jong vrou verkoop oorlogseëls en seëls en versprei literatuur oor War Production Drive, omstreeks 1943 (National Archives)
Destruktiewe skepping: Amerikaanse sake en die wen van die Tweede Wêreldoorlog
deur Mark R. Wilson
University of Pennsylvania Press, 2016, 392 bls.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde State 'n sentraal beplande ekonomie gehad. Strategiese hulpbronne is vervaardig in hoeveelhede wat in Washington bepaal is, en onder eindgebruikers toegedeel deur die openbare amptenare wat op die War Production Board sit. Belangrike pryse en lone is toegedien, nie aan markte oorgelaat nie. Die oorgrote meerderheid van die beleggings is gerig, gefinansier en in die meeste gevalle in besit van die federale regering. Duisende privaat ondernemings wat nie aan die beplanners se instruksies voldoen nie, is eenvoudig deur die regering oorgeneem - insluitend sommige van die land se grootste korporasies, soos Montgomery Ward. Vir miljoene Amerikaners het die foto van Ward se onwrikbare anti-Roosevelt-voorsitter, Sewell Avery, wat deur 'n groep soldate uit sy hoofkwartier weggevoer is, die nuwe verhouding tussen regering en kapitaal gekristalliseer.
Wat moet ons sê van die feit dat die ekonomiese lewe tydens die oorlog 'heeltemal regimenteer' was (in die goedkeurende woorde van admiraal Harold Bowen)? Vir romanskrywers in die voorste linies kan dit verskyn as deel van 'n groot onpersoonlike masjien wat menselewens verteer as 'n middel tot 'n ondeurgrondelike doel. Dink aan korporaal Fife in Die dun rooi streep, kyk hoe sy vragskip deur Japannese vliegtuie aangeval word: ''n Gewone sakeonderneming, geen oorlog nie. Dit was vreemd en gek en op een of ander manier kranksinnig. . . . Dit was asof 'n geestelike, wiskundige vergelyking uitgewerk is as 'n berekende risiko. " Vir die historikus Mark Wilson, wie se aandag op die tuisfront gevestig is, bestaan ​​daar nie so 'n ambivalensie nie. Sy nuwe boek Vernietigende skepping is 'n verdediging van die bestuur van die oorlogsekonomie deur 'geestelike, wiskundige vergelyking' teen diegene aan die regterkant, wat oorlogsproduksie toeskryf aan die genie van private sake, en diegene aan die linkerkant, wat die toestand in die oorlog beskou as 'n motor van wins en monopolie. Die boek word geanimeer deur die idee dat oorlogsbeplanning 'n verlore model is vir 'n effektiewe openbare leiding van die ekonomie: 'As Amerikaanse beleidsmakers die lesse van die mobilisering van die Tweede Wêreldoorlog op die moeilikste uitdagings van die laat twintigste eeu sou toegepas het, sou mense regoor die wêreld wees vandag beter daaraan toe. "
Die Tweede Wêreldoorlog was beslis 'n ekonomiese suksesverhaal, omdat dit saamgeval het met die vinnigste ekonomiese groei in die Amerikaanse geskiedenis. 'N Groot deel van hierdie groei was nie die herstel van die depressie nie, maar in die tydperk na 1940, toe die land reeds min of meer vol werk was.Tussen 1938 en 1944 het die werkloosheid met ongeveer 10 miljoen gedaal. (Dit sluit mense in wat die Works Progress Administration en soortgelyke werksprogramme verlaat.) Gedurende dieselfde tydperk privaat diens en militêre diens elk het met 10 miljoen gestyg, wat 10 miljoen nuwe toetreders tot die arbeidsmag impliseer - meestal vroue. Terselfdertyd het werkers oorgeskuif van minder produktiewe aktiwiteite (veral landbou) na meer produktiewe werksgeleenthede in die nywerheid. Industriële produktiwiteit - produksie per uur - het ook vinnig gestyg.
Wilson het beslis die reg dat die federale regering 'n sentrale rol gespeel het in hierdie groot uitbreiding van produksievermoë. Selfs voor Pearl Harbor was die leiers van die mobiliseringspoging duidelik dat die stelsel in vredestyd om industriële insette deur markte toe te ken, breek as gevolg van 'n vinnige uitbreiding van die militêre produksie. Daar was 'n tekort aan materiaal soos staal, koper, aluminium en rubber, wat vererger is deur ophoping deur kontrakteurs wat wou verseker dat hul eie bestellings gevul word. Nog meer krities, belegging in nuwe nywerheidskapasiteit - na 1940, byna alles wat deur Washington gelei en gefinansier is - kon slegs besluit word as toekomstige voorraad kritieke grondstowwe bekend was. (Daar was geen nut in die bou van 'n nuwe bomwerpersfabriek as daar nie genoeg aluminium was om van vliegtuie te maak nie.) Ad hoc -prysbeheer en die ru -prioriteitstelsel wat sleutelmateriaal vir militêre gebruik voorbehou, was nie genoeg nie - 'n eksplisiete beplanningsproses was nodig.
Ekonomiese beplanning tydens die oorlog het ook gelei tot 'n breër rasionalisering van die ekonomiese lewe. Baie makro -ekonomiese data begin rondom 1945 - dit is die eerste keer ingesamel om te help met oorlogsbeplanning. Die ramings van die werklike versus potensiële produksie wat vandag soveel makro -ekonomiese beleid lei, het ontstaan ​​uit die 'haalbaarheidsdebatte' tussen burgerlike ekonome en militêre beplanners - 'n fassinerende verhaal wat Wilson skaars aangeraak het, maar in detail in Paul Koistinen se Arsenal van die Tweede Wêreldoorlog (2004), wat die definitiewe geskiedenis van ekonomiese beplanning in die oorlog bly. Dieselfde geld vir ander strydlustiges. Richard Werner (in Prinse van die Yen, 2003) beweer oortuigend dat die beplanningsapparaat wat die ekonomiese wonder van Japan na die oorlog gelei het, die produk van die oorlog was-die vroeë twintigste-eeuse Japannese kapitalisme het meer gelyk aan die vry, liberale, markgesentreerde Amerikaanse stelsel as waaraan ons gedink het as die 'Oos-Asiatiese model. " As ons terugkeer na die Verenigde State, is dit duidelik dat baie van die ondernemings wat as 'rompslomp' beswaar gemaak het, bloot was dat hulle, om regeringskontrakte te wen, eksplisiete kosteberekening, loonroosters en ander kenmerke van die moderne bestuur moes aanneem. ferm.
Dit is maklik om die aantrekkingskrag van die stryd teen Hitler in 'n breër argument vir die openbare sektor te sien. As regeringsbeplanning noodsaaklik was vir die ontwikkeling en mobilisering van werklike hulpbronne vir die oorlog, waarom nie vir sy morele ekwivalente vandag nie, soos klimaatsverandering? Wilson maak nie hierdie argument eksplisiet nie - sy verhaal stop in die vyftigerjare - maar dit is veilig om te sê dat hy aan boord sou wees.
Daar is baie nuttige materiaal in hierdie boek, maar die saak daarvan sou sterker wees as dit nie so nou gefokus was op die besigheids-regering-koppelvlak nie. Wilson bied 'n omvattende uiteensetting van die maniere waarop openbare amptenare met sake omgegaan het: as kliënte, as finansiers, as reguleerders, as mededingers ten gunste van die openbare mening. Maar hy het niks te sê oor twee kritieke vrae wat so te sê aan elke kant van hierdie koppelvlak lê nie: hoe die beplanningsapparaat werklik funksioneer en hoe die Amerikaanse industrie sulke groot toenames in produksie en produktiwiteit kon genereer. Produktiwiteitswins in oorlogstyd kry letterlik eenkant ('skaalvoordele, verbetering van produksietegnieke of ander faktore') in 'n bespreking van hoe pryse vir militêre aankope bepaal is. Op dieselfde manier beslaan die beplanningsapparaat - die oorlogsbeplanningsraad en sy voorgangers - minder as twee bladsye. Daarteenoor word 'n dosyn bladsye gewy aan die manier waarop betalings hanteer is op kontrakte wat te vroeg gekanselleer is. Wilson is baie geïnteresseerd in hoeveel die regering betaal het vir tenks en skepe, en nie soveel oor hoe soveel daarvan vervaardig is nie.
Wilson vra byvoorbeeld nie hoekom oorlogsproduksie het sentrale beplanning vereis. Dit is nie 'n maklike vraag nie, maar 'n natuurlike plek om 'n antwoord te soek, kan die geskiedenis van industrialisasie wees, wat op sommige maniere soortgelyke probleme behels - die min of meer vinnige herleiding van hulpbronne van een reeks aktiwiteite na 'n heel ander, te midde van verskillende knelpunte en koördinasieprobleme. Soos bekend deur die ekonomiese historikus Alexander Gerschenkron, sou moderne industrialisering onmoontlik gewees het sonder 'n hoë mate van bewuste rigting. Die gelyktydige uitbreiding van baie onderlinge afhanklike sektore en nywerhede - saam met die openbare infrastruktuur wat hulle benodig - is presies die verkeerde soort probleem vir wyd verspreide private besluitnemers. Die grootskaalse belegging in aanlegte en toerusting wat deur militêre mobilisering en industrialisasie benodig word, is dikwels onaantreklik vir private welvaarthouers, wat in 'n onsekere toekoms 'n skerp afslag op opbrengste kry. Selfs die roetine-koördinering van produksie deur die prysmeganisme kan onderbreek in die hoëdrukomgewing van 'n groot herleiding van produksie. In 'n ekonomie wat volstoom werk, sal skaars hulpbronne groot en ontwrigtende prysstygings ondervind, terwyl private akteurs in die versoeking kom om belangrike hulpbronne op te vang en hul markkrag uit te buit. Reuse korporasies, wat begin met die spoorweë in die negentiende eeu, het hulself intern georganiseer deur middel van sentrale beplanning, nie deur markte nie, met salarisbestuurders wat die noodsaaklike take van koördinasie verrig. Dit is geen verrassing dat 'n regering wat militêre produksie wil maksimeer, die hele ekonomie op dieselfde manier wil organiseer nie.
Die fundamentele politieke probleem wat deur oorlogsbeplanning geopper word, is nie die mate waarin dit private winste of mededinging beïnvloed het nie, maar die manier waarop dit verspreide private gesag wat deur markte uitgeoefen word, vervang met gesentraliseerde (en in beginsel ten minste demokraties verantwoordbare) gesag wat uitgeoefen word deur die staat. As dringende produksiebehoeftes en vinnige herverdeling van hulpbronne 'n sentrale plan vereis - as selfs private ondernemings dit intern erken - watter aanspraak het private kapitaliste dan op hul mag en wins? In sy openingshoofstuk, oor voorlopers van beplanning van die Tweede Wêreldoorlog, haal Wilson 'n amusante gesprek aan tussen die Amerikaanse staalvoorsitter, Elbert Gary, en Bernard Baruch, hoof van die Eerste Wêreldoorlog -oorlogsindustrie. Ontevrede met wat die weermag vir staal betaal het, het Baruch Gary ingelig dat as die pryse nie daal nie, die regering die bedryf eenvoudig sal oorneem. Toe 'n ongelowige Gary vra hoe US Steel bestuur kan word sonder sy topbestuurders, antwoord Baruch: 'O, ons kry 'n tweede luitenant of iemand om dit te bestuur.' Meer bedreigend as belasting, rompslomp of selfs militante vakbonde was die implikasie van oorlogsbeplanning dat eienaars onnodig was vir produksie. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het sake -eienaars kwaad - en korrek - gekla dat die regering se beheer oor beleggings, toewysing van skaars materiaal en pryse en lone beteken dat 'die sakeman net 'n middelman' is vir die beplanners in Washington.
Hierdie radikale inhoud van oorlogsbeplanning word duideliker erken deur sy sake- en konserwatiewe teenstanders as deur die beplanners self, wat - 'n paar vurige New Dealers eenkant - blyk te wees na meer gesentraliseerde beplanning as 'n pragmatiese reaksie op die probleme om oorlog aan te pak. produksie. Aanvanklik het beplanners gehoop om die groot uitbreiding van die industriële kapasiteit te bereik wat nodig is om in militêre behoeftes te voorsien deur private belegging. Hulle het eers tot openbare besit oorgegaan toe private banke onbelangrik was om oorlogsaanlegte te finansier. Vir besigheid, aan die ander kant, is beplanning en openbare besit duidelik gesien as 'n dodelike bedreiging vir hul aansien en mag - 'n gevreesde en gehate mededinger, of selfs, stel Wilson voor, 'n vyand wat gelyk is aan die amptelike vyande in die buiteland. Volgens 'n publikasie van die Kamer van Koophandel was die regeringsonderneming reeds teen 1941 "die spook wat by elke sakekonferensie volg." J. Howard Pew van Sun Oil het verklaar dat as die Verenigde State privaat eienaarskap laat vaar en "by uitstek staatmaak op die regering se beheer en werking, dan wen Hitlerisme al word Hitler self verslaan". Selfs die grootste ontvangers van militêre kontrakte het die staat in oorlogstyd vyandig geag. GM -voorsitter Alfred Sloan - met verwysing na die gevaar van staatsondernemings wat na die oorlog opereer - wonder of dit "nie so noodsaaklik is om die vrede in ekonomiese sin te wen as om die oorlog in militêre sin te wen nie," terwyl GE Philip Reed het gesweer om ''n projek of program wat 'n verswakende' vrye onderneming sal verset, teen te staan.
Aan die einde van die oorlog was die federale regering egter ongeveer 'n kwart van die industriële aanlegte in die land, wat die grootste deel van die oorlogsinvestering verteenwoordig. Die beskikking oor hierdie uitgestrekte stelsel van openbare en semi-openbare ondernemings was een van die sentrale kwessies van die naoorlogse omskakeling, terwyl dit byna almal in private hande oorgegaan het, maar dit was geensins 'n uitgemaakte saak in 1945. Vir die oorblywende New Dealers en hierdie fabrieke in openbare besit, wat hul nuut bemagte bondgenote in arbeid gebied het, volgens die model van die Tennessee Valley Authority, die basis vir 'n permanente uitbreiding van openbare ondernemings. (Die TVA se plek in die liberale verbeelding as deel van 'n projek van 'n breër sosiale opknapping word onvergeetlik uitgedruk in die film van Elia Kazan uit 1960 Wilde rivier.) Terwyl die oorlog afloop, het Harold Ickes die idee laat ontstaan ​​dat nuwe semi-openbare korporasies gestig moet word om die oorlogsaanlegte weer in te stel om burgerlike goedere te vervaardig en dat hul aandele aan terugkerende veterane versprei word.
Dit was nie so nie. Die sukses van sake -eienaars en hul bondgenote om die ekonomiese bestuur van die oorlog terug te keer, is die interessantste deel van Wilson se boek. Teen die 1960's was die weermag nie net meer afhanklik van private kontrakteurs as tydens die oorlog nie, maar waarskynlik ook op enige vorige punt in sy geskiedenis. Vanaf die negentiende eeu tot en met die veertigerjare is die helfte van die vlootskepe deur staatswerknemers in skeepswerwe van die regering gebou. Maar minder as twee dekades na die einde van die Tweede Wêreldoorlog was hierdie kapasiteit heeltemal weg en alle nuwe oorlogskepe is deur private kontrakteurs gebou. Groot openbare beleggings in ander gebiede van militêre produksie wat lank voor die oorlog was, het ook privaat eienaars oorgegaan.
Wilson toon aan dat hierdie enorme terugslag van openbare produksie nie onvermydelik was of gedryf was deur kommer oor doeltreffendheid nie. Dit was 'n ideologiese projek wat deur sakeleiers gestoot is. Selfs in die dae na Pearl Harbor, toe tientalle aanlegte wat deur die regering gefinansier is en in besit is, goedgekeur is, was konserwatiewes soos senator Robert Taft vasbeslote om te verseker dat hierdie fabrieke wat deur belastingbetalers gefinansier word, uiteindelik aan privaatondernemings terugbesorg sal word-'n uitkoms wat sou vereis dat die Kongres 'voortdurend op sy hoede was en vasbeslote was om 'n stelsel van ondernemings in privaat besit en te herstel'. Teen die einde van die oorlog het die konserwatiewes die New Deal-ekonome soos Eveline Burns en Alvin Hansen grootliks verplaas. Die bespreking is in plaas daarvan oorheers deur die Baruch-Hancock-verslag, wat die uitgangspunt was dat 'die regering uit die sak moet ry'. Die Wet op Indiensneming van 1946, onder die kroonjuwele van die naoorlogse keynesianisme, het 'n openbare verbintenis geformaliseer om terug te keer na die massa werkloosheid van die 1930's, maar het bepaal dat volle indiensneming slegs verkry kan word deur beleid wat 'vrye private onderneming bevorder en bevorder. "
Miskien is die grootste bydrae van Wilson se boek die geval dat die aftakeling van die oorlogsbeplanningsapparaat 'n ideologiese projek was wat aggressief om sy eie onthalwe gestoot is. In hierdie opsig dien die boek as 'n soort vooropvolg van Kim Phillips-Fein Onsigbare hande (2010), oor besigheidspogings om die New Deal om te keer. As die rol van private eienaars in produksie vandag as vanselfsprekend aanvaar word, is dit nuttig om daaraan herinner te word dat privaatbesit op daardie beslissende oomblik hardnekkig as 'n doel op sigself nagestreef is.
Bernard Wasserstein is gebore in Londen en opgevoed aan die Universiteit van Oxford. Hy is nou professor in moderne geskiedenis aan die Universiteit van Chicago. Sy boeke sluit in Brittanje en die Jode van Europa, 1939-1945 (Clarendon Press, 1988), Verdwynende diaspora: Die Jode in Europa sedert 1945 (Harvard University Press, 1997) en Israel en Palestina (Profile Books/Yale University Press, 2004).
Die Spaanse burgeroorlog: 'n proeflopie vir die Tweede Wêreldoorlog
Die Spaanse Burgeroorlog het in Julie 1936 begin toe Francisco Franco 'n andersdenkende groep sterk konserwatiewe en Katolieke generaals, sowel as die helfte van die Spaanse leër, teen die liberale, verkose Spaanse regering gelei het. Wat 'n interne militêre opstand moes wees, soos die onlangse poging tot staatsgreep in Turkye, het geswel in 'n internasionale stryd tussen demokrasie en outoritarisme, liberalisme en konserwatisme, en kommunisme teenoor fascisme. Uiteindelik het fascisme gewen.
In sommige opsigte behoort die Spaanse burgeroorlog tot 'n ander era. Ons is vandag gewoond aan slag wat in die naam van God toegedien word. Destyds was die oorsaak ideologie, die geskille oor of die wêreld demokraties, fascisties of kommunisties moet wees. Op ander maniere lyk die konflik egter te bekend. Net soos die huidige Irak en Sirië, veg die vegters onder mekaar sowel as die vyand. Die nasionaliste was 'n versameling konserwatiewes, monargiste en fascistiese Falangiste. Die Republikeine is ondersteun deur 'n bisarre potpourri van sosialiste, kommuniste, Trotskyiete en anargiste, sowel as internasionale linkses soos die Abraham Lincoln Brigade uit Amerika. Die 'White Terror' van die nasionaliste het tweehonderdduisend teenstanders vermoor, wat die vyftigduisend of meer slagoffers van die Rooi Terreur grimmig verdwerg het, onder leiding van Republikeinse doodsgroepe onder leiding van die Sowjetse NKVD geheime polisie.
Al word die Spaanse burgeroorlog as 'n bewysgrond vir die Tweede Wêreldoorlog beskou, is dit nie heeltemal waar nie. Die bergagtige Spaanse terrein het die massiewe tenkaanvalle en gemeganiseerde aanvalle van die Tweede Wêreldoorlog uitgesluit. Maar dit het wel van onskatbare waarde gebring vir Hitler se weermag, veral die Luftwaffe. Duitsland het die kans gekry om wapens te toets wat dit later in die Tweede Wêreldoorlog gebruik het, soos die He-111 en Do-17 bomwerpers. Legendariese Luftwaffe-vegvliegtuie, soos Adolph Galland en Werner Molders, het hul vaardighede in die Spaanse lug geleer en dodelike luggevegstaktieke bedink, soos die "finger-four" formasie. Nie verrassend nie, het Italië nie so goed gevaar nie, soos toe die Republikeine 'n Italiaanse mag verslaan het in die Slag van Guadalajara.
Vir die Republikeine het die wêreld sy rug gedraai. Sommige Britse amptenare verkies 'n fascisties-leunende nasionalistiese regime bo 'n linkse. Brittanje en Frankryk het 'n wapenembargo aan beide kante ingestel, maar omdat die nasionaliste Duitse en Italiaanse wapens ontvang het, het die bevriesing net die Republikeine seergemaak (net soos die Britse en Franse wapenembargo na 1967 in die Midde-Ooste net Israel seergemaak het, eerder as die Arabiere wat deur Sowjet voorsien is). Slegs die Sowjetunie sou wapens en adviseurs voorsien.
Soms het die oorlog in die farcic ingekom, soos toe Italiaanse duikbote neutrale skepe laat sink het wat voorraad na die Republikeine vervoer het. In plaas daarvan om Italië te veroordeel, het Brittanje en Frankryk die beskuldiging gegee oor "seerowers" ​​(asof Blackbeard 'n U-boot-bevelvoerder was) en begin skepe konvooi in die Middellandse See.
Die ikoniese beelde is miskien die mees standhoudende nalatenskap van die Spaanse burgeroorlog. Ons het die spookagtige skildery van Pablo Picasso van die terreurbombering op Guernica, die klassieke (en nou vermoedelik opgevoede) foto van Robert Capa van die dood van 'n Republikeinse soldaat, George Orwell's Hulde aan Katalonië en Ernest Hemingway's Vir wie die klok lui.
Maar vir wie die klok werklik gebel het, was die Westerse demokrasieë. Hitler en Mussolini het jackboots op die grond gepleeg om 'n demokraties verkose regering omver te werp.Alhoewel dit waarskynlik nie Hitler se soeke na oorlog sou afskrik nie, sou wêreldsteun vir die Republikeine 'n vasberadenheid teen die stygende fascistiese bedreiging wees. Maar as Brittanje en Frankryk nie 'n vinger sou lig om Spanje in 1936 te help nie, waarom sou hulle dan in 1938 veg om Tsjeggo -Slowakye te red? Geen wonder dat Hitler verwag het dat die Westerse moondhede stil sal bly toe hy Pole in 1939 binnedring nie. Die lont vir die Tweede Wêreldoorlog sou moontlik in die heuwels van Spanje aangesteek gewees het.
Beeld: Spaanse burgeroorlog reenactors by Punta Lucero. Flickr/Xabier Eskisabel
Chloor: die gas van oorlogsmisdade
Op 22 April 1915 stel die Duitsers 168 ton chloorgas oor 'n afstand van vier myl vry tydens die eerste gasaanval van die oorlog, wat baie van die Franse Zouave -infanterie in die Tweede Slag van Ieper, België, doodmaak. Foto: Print Collector/Getty Images
Laaste wysiging op Saterdag 14 Apr 2018 18.56 BST
Op 2 Augustus vanjaar sien ek 'n klein stukkie op die BBC -nuuswebwerf oor 'n gasaanval in Sirië. Berigte oor die haglike situasie in Sirië en nuwe verwoestende aanvalle blyk amper 'n daaglikse kenmerk in die nuus te wees. Wat ek veral terneergedruk gevind het oor die kort artikel wat die dag die nuus gehaal het, was die beweerde gebruik van chloorgas. Bewerings van chloorgasaanvalle het weer op 11 Augustus in die nuus verskyn, wat hierdie keer tot die dood van een vrou en twee kinders gelei het asook 'n formele ondersoek deur die VN.
Chloor, die 17de element in die periodieke tabel, is 'n industriële belangrike chemikalie. Dit word onder meer in die sterwensbedryf gebruik en vorm die basis vir baie huishoudelike bleikmiddels. Maar chloor is miskien die bekendste as 'n toevoeging tot swembaddens, waar dit in klein hoeveelhede met die water reageer om hipochloorsuur te vorm wat bakterieë doodmaak en die groei van alge voorkom, wat lei tot veilige, sanitêre toestande vir swem.
Chloor het ook 'n baie donkerder geskiedenis in konflikte wat strek tot by die eerste wêreldoorlog. Die gebruik daarvan in Ieper op 22 April 1915 was 'n nuwe era in chemiese oorlogvoering. Die moontlike bedreiging van gasaanvalle het daartoe gelei dat 'n verdrag wat in 1899 onderteken is, verbied om dit te gebruik. Die verdrag het die Franse nie gekeer om in 1914 skulpe met 'n primitiewe traangas op Duitse lyne te lanseer nie, maar hulle doel was ontwrigting. Die ontwikkeling van chloorgasaanvalle was bedoel om dood te maak. Om te verhoed dat die woorde van die verdrag oortree word, maar nie die gees nie, het die pionier van chemiese oorlogvoering, Fritz Haber, die vrystelling van die gas uit houers beplan - geen projektiele sou daarby betrokke wees nie.
Die teorie was dat die liggroen of geel gas stadig deur die niemandsland deur die wind na die Franse lyne gestoot sou word. Die swaarder as luggas sou dan in die loopgrawe sak. Die hoop was dat die verstikkende dampe paniek en chaos sou veroorsaak. Franse troepe sou eenvoudig weghardloop en 'n gaping sou wyd oopgelaat word vir Duitse troepe, met gasmaskers, om te vorder en groot hoeveelhede grond te kry. Ja, daar sou slagoffers wees, maar onwillige Duitse amptenare wat nie seker was van die tegnologie nie, is oorreed om Haber se innoverende plan te probeer, aangesien hy beweer dat dit die oorlog sou verkort en daardeur talle lewens op die lange duur sou red.
Chloorhouers is bymekaargemaak langs 'n stuk Duitse lyne van vyftig kilometer. Toe die wind uiteindelik in die Duitsers se guns draai (die heersende wind kom van die Franse loopgrawe na die Duitse lyne), het die plan presies verloop soos Haber voorspel het. Honderd Franse troepe sterf tydens die aanval - 'n merkwaardige geringe getal in 'n konflik wat gereeld die dood van duisende veroorsaak het. Maar die Duitsers kon nie die groot gaping in die Franse lyne benut nie. Terwyl Duitse troepe voorlopig agter die gas gevorder het, is hulle aangeval deur Kanadese en Britse troepe wat langs die Franse gestasioneer was.
In die daaropvolgende maande het die Geallieerdes ook metodes ontwikkel om chloorgas te ontplooi, en beide kante het nog meer giftige en verwoestende chemiese middels ontwikkel om hul vyande los te laat. Haber se hoop om die oorlog te verkort, was hopeloos van die punt af. Na die eerste chlooraanval in Ieper sou die oorlog nog drie en 'n half jaar voortduur, en daar word vermoed dat meer as 'n miljoen mense geraam het as gevolg van die gebruik van gifgas.
Die gruwelike gevolge van gifgas in oorlogvoering het daartoe gelei dat verskeie verdragen sedert die einde van die eerste wêreldoorlog onderteken is. Progressiewe ooreenkomste op hierdie gebied het gelei tot die verbod op die gebruik van chemiese wapens in oorlogvoering, sowel as die vervaardiging, vervoer en berging van hierdie verbindings. Ongelukkig het dit nie 'n einde gemaak aan die gebruik daarvan in konflikte nie.
Die gebruik van enige chemiese wapen is afskuwelik. Die onoordeelkundige aard van gifgas en die afskuwelike effekte wat in die menslike liggaam geproduseer word, lyk veral gevoelig en onmenslik. Chloor kan die liggaam op verskeie maniere aanval, wat verwoestende chemiese brandwonde veroorsaak. 'N Komplekse reeks chemiese reaksies is betrokke, aangesien chloor reageer met vette, proteïene en ander materiaal van die liggaam. Die grootste deel van die skade word vermoedelik veroorsaak deur die reaksie met vog in die liggaam om sure te produseer. Die menslike liggaam bevat baie water (ons is almal tussen twee derdes en driekwart water). Asemhaling van die gas deur die klam gebiede van die mond en neus om die keel en longe te bereik, beskadig veral hierdie gebiede. Die oë kan ook gekorrodeer word. Daar is geen teenmiddel nie. Slegs ondersteunende sorg en behandeling van simptome - ondersteunende asemhaling, skoonmaak van geaffekteerde gebiede - is moontlik. Die dood kan relatief vinnig of angswekkend stadig wees, afhangende van die omvang van die skade.
Die mees onlangse gasaanvalle in Aleppo het na bewering gekom in die vorm van vatbomme wat uit 'n helikopter geval is. Mediese werkers op die terrein beweer dat die slagoffers wat hulle teëgekom het kenmerkende simptome van chloorvergiftiging toon. Ons sal moet wag vir die VN -verslag om te bevestig wat gebeur het en as chloor, 'n oorblyfsel van 'n historiese en vreeslike oorlog, werklik 'n ongewenste verskyning in die huidige konflik in Sirië gemaak het. As die rekeninge waar is, het die oortreders, wie dit ook al mag wees, 'n oorlogsmisdaad gepleeg.