Wat gaan aan met New Yorkers en die winter? - Interessant
New Yorkers kan nie wag om hul winterwol aan te trek nie. Dit is die eerste ding wat ek opgemerk het toe ek saam met die legioene van die bondeltjies zombies saam met die legende van die zombies rondgetrek het, hul serpe stywer om hul nek trek, terwyl hulle uit die metro spring en die toringagtige fasades langs die straat beland. Ek het dit nie reggekry nie. Die temperatuur sou binne 70 uur verby 70 styg, en dit was nog nie eens 8 uur nie. Ek het 'n t-hemp aangehad, kaal arms in die Oktober-son. Alleen op daardie manier. New York het 'n spesiale manier om jou te laat voel asof jy te alle tye iets verkeerd doen.
In Los Angeles is daar net een regte seisoen. Ons "winter" is 'n vyf-dae lange strek in Januarie, waar die temperatuur onder 60 grade daal en die plaaslike nuuskanale wonder grootliks vir 'n vreesbevange bevolking wanneer die arktiese ontploffing sal eindig. Dit is gelyke dele apokalipties en verleentheid. Ons is die eerste mense wat truie aantrek. Ons is so onbekwaam om koue weer te hanteer dat die vooruitsig op 'n plek wat dit met trots doen, net so oordadig is, en tog was ek daar. Die enigste een met minder as vier lae aan. Welkom by New York: waar hulle nie net van die truiweer af wegkruip nie, maar die geweer spring daarvoor.
New York het 'n spesiale verhouding met die winter. Dit floreer van die koue. Die huwelik van stad en klimaat is so ingewikkeld in die wêreld se idee van die plek dat enige uitbeelding daarvan - wat nie vreemdelinge insluit nie, die kak daaruit uitslaan - meestal kom met 'n sneeustowing en 'n vrolike werker van die Heilsleër wat 'n klokkie klap. buite die Waldorf Astoria. Die stad se grootste en bekendste tradisies - die nuwe jaar se balval, die Rockefeller Center-kersboom en ysbaan, koetsritte met 'n gaslamp deur Central Park - is almal vasgemaak aan die koue. Dit is hoe die stad uitgebeeld word vir diegene daar buite.
Dit was die ysbaan van Rockefeller wat my hierdie keer na New York getrek het. Dit is 'n jaarlikse tradisie van die plein sedert 1936, en sedertdien het die baan een van die beroemdste skaatsdamme geword - as ons dit wel beskou, in die wêreld. Hierdie spesifieke Maandag was die seisoenale opening, en in die vroeë Oktober-son het die boonste laag ys gesmelt en weer gevries, wat klein kristalheuwels geskep het wat die lig in vonke gebreek het. Dit sou 'n winterwonderland gewees het, was dit nie vir die goue herfshitte nie. Hordes kinders het hul skaatsers toegetrek, gereed om te dans en gly en val en weer opstaan.
Abigail het my gegroet met die soort baadjie wat ek as 'n winteruniform van New Yorker leer ken het.
Die persverklaring belowe 'n wonderlike geleentheid met die wêreldkampioen-figure skater Elvis Stojko en die Rockettes. Vir 'n skaatsbaan wat so eerbiedig is, is dit net die titans van die ys wat sou doen. Die pers was tans besig om Elvis en die meisies te vermoor, die stywe skaatsuitrustings wat in skrille kontras staan ​​met die baadjies van hul aanhangers. Dit was 'n viering wat die vierkantige beeldmateriaal van die lokaal ver oortref. Die boom het nog nie eens opgegaan nie, hoewel ek vermoed dat die dag vinnig nader kom as dit gepas word om Kersversierings voor Halloween op te sit. Hulle sou dit nou doen as hulle daarmee kon wegkom.
Die welkome vaandel noem die baan "New York se oudste samesmelting van koue weer." Groet die seisoen soos 'n ou vriend toe die grootste deel van die wêreld sy koms vrees.
Dit is een van die min kere dat die stereotipiese New Yorker as vriendelik uitgebeeld word, soos dat daar 'n sinusgolf van vrolikheid is wat elke Desember piek en val in 'n vallei van bitterheid en frustrasie vir toeriste deur sneeusmelte. Op hul toppunt, eerder as om na besoekers te blaf omdat hulle ophou om 'n gebou te fotografeer, lei hulle hulle saam terwyl hulle in hul eie Brooklyn-bagels en koh-ah-fooi sink.
Miskien het hulle dit nodig. Daardie jaarlikse dosis gejuig as 'n teken van die slyp van die ander drie seisoene. Ek veronderstel nie om te weet wat die gemiddelde New Yorker gedurende die jaar voel nie, en in 'n stad van meer as 8 miljoen mense is daar in elk geval nie iets soos 'n gemiddelde New Yorker nie. Maar die huur vir 'n plas hier is die huur vir 'n meer op enige ander plek. Horings huil so gereeld dat dit senuagtig is as hulle stilbly. Die gewoel in die lewe in New York is vinnig vinnig en die houding beroemd. Miskien is dit die rede waarom hulle die winter verlang. Die kombers van die sneeu demp die tempo van die lewe, al is dit net 'n bietjie. Daardie gaslampe en stil koetsritte in Central Park kom terug na 'n eenvoudiger tyd van keisteen, toe die enigste manier om te kla oor iemand wat die verkeer inhou, vorentoe te skree en te hoop dat hulle jou gehoor het. Romantiek in die lug.
Ek het die skaatsers 'n halfuur lank dopgehou en self besluit om na die ys te neem. Natuurlik het ek nie genoeg warm klere aangehad nie.
Kort daarna het 'n ou vriend my gebel, 'n vriendin van die USC wat tans in New York woon en Columbia Law bywoon. Toe ek by haar woonstel in Harlem aankom, gooi die wolkekrabbers hul laaste skaduwees oor mekaar en word die lug fel oranje. Die lug wat heeldag so warm was, het vinnig begin byt, en Abigail het my gegroet met die soort jas wat ek as 'n winterdrag van New Yorker leer ken het.
Toe ons 'n paadjie deur Central Park stap, het ek haar gevra of sy Los Angeles mis.
'' N Bietjie, 'sê sy. 'Ek mis dit om terug te lê.'
Haar eerste paar maande in die stad het aansien gekry. Dit is 'n ander dier as enige ander aan die Weskus, 'n leeu wat te groot is vir sy tralies. In die somer, as die hitte vergelykbaar is, is die lewenstempo in New York vermoeiend. Los Angeles hunker nie na die winter nie, want dit hoef nie te vertraag nie. New York? Nie soveel nie.
Die laaste lig begin vervaag, en die oranje van die lug het pers en dan donker geword. Vir die eerste keer het ek gedink ek sien die asem van 'n joggie in die omgewing. Abby trek die kraag van haar baadjie op, 'n Angeleno wat nog nie heeltemal aan die kouekoor gewoond is nie.