hartseer is amper 'n ervaring almal sal deurgaan op 'n sekere punt in hul lewe. En dit is iets waaroor ons dikwels geen beheer het nie.
Dit is ook nie net mense nie. Daar is baie bewyse, hoewel anekdoties, dat ander soogdiere, veral primate, bly naby hul oorlede familielede of babas - dra hulle selfs 'n rukkie voordat hulle na 'n depressieperiode daal.
Wat evolusie betref, as verdriet nie behulpsaam was nie, sou dit lankal uit ons spesie geteel gewees het. Die eintlike vraag is dan nie: waarom treur ons, meer, watter doel dien dit?
Mense praat gereeld van die "stadiums van rou". Die "vyf stadia" -model is die bekendste, met die stadiums om ontkenning, woede, bedinging, depressie en aanvaarding te wees - alhoewel dit eintlik geskryf is om te sterf eerder as om te verdwyn.
Vir baie mense wat besig is om berading te berokken, is die stadiums van rou weinig meer as van historiese belangstelling aangesien die stadiums te rigied en nie genoeg geïndividualiseer word nie, kom rou nie in vaste fases nie en almal voel anders.
In werklikheid is die meeste van wat ons vandag oor hartseer verstaan, by die sielkundige, John Bowlby, se aandag aanhangsel teorie. In wese fokus die gehegtheidsteorie op die "sielkundige verbondenheid tussen mense".
Die teorie kyk na die kwaliteit van die intieme verbande wat ons gedurende ons lewens maak, met 'n spesifieke fokus op ouer-kind-verhouding. En dit lyk asof droefheid die oorspoel is van hierdie baie noue verbintenisse wat ons as mense kan vorm.
Elke ouer ken die betogende protes wanneer hul baba alleen gelaat word. As hulle vinnig terugkeer, word die vrede herstel. Bowlby het tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie gedrag ontwikkel het om die baba naby ouers te hou en teen roofdiere veilig te wees.
As die ouer om watter rede ook al nie kan terugkeer nie, het Bowlby opgemerk dat die kind, na 'n langdurige protesoptog, teruggetrek en wanhopig geword het. Colin Murray Parkes, die guru van die rou-teorie en -navorsing, en 'n kollega van Bowlby, het die ooreenkoms tussen hierdie gedrag en hartseer opgemerk.
Wetenskap van hartseer
As 'n beroepsraadgewer en navorser dit is iets wat ek by my kliënte sien. Aanvanklik skreeu hulle uit protes, maar met verloop van tyd begin hulle wanhoop, en besef dat hul geliefde vir ewig gegaan het.
Verdriet is ook nie net 'n geestelike ervaring nie. Dit het ook 'n fisiologiese effek, aangesien dit die vlakke van die streshormoon kortisol. Dit kan verklaar waarom baie van my kliënte stresreaksies ervaar in die vorm van paniekaanvalle, veral as hulle probeer om hul emosies op te vul.
Verdriet is 'n natuurlike reaksie op verlies. Shutterstock / 1000 woorde
Moderne tegnieke in neurowetenskap laat ons smart intyds sien. In MRI-skanderings word 'n breinstreek genaamd die kern accumbens, wat lig as ons liefdevol met ons geliefdes praat, glo ook dat ons hartseer verloor.
Hierdie beloningsentrums in ons brein wat ons gelukkig maak saam ons, hou ons verbind deur ons hartseer te maak as ons van mekaar is. In hierdie sin evolusionêre bioloë het voorgestel dat die protesfase van rou lank genoeg duur vir ons om na ons geliefde te soek, maar tog kort genoeg is om los te maak as die hoop verlore gaan.
Die wanhoopfase, 'n vorm van depressie, volg - en kan dien om ons los te maak van die een wat ons verloor het. Dit red ons van 'n energie-dreinerende en vrugtelose soeke na hulle. En mettertyd kan emosionele loslating ons soek na 'n nuwe teelpartner. Daar word ook voorgestel dat protes en wanhoop kan funksioneer om gesins- en stamkohesie te bevorder en 'n gevoel van gedeelde identiteit deur die daad van gedeelde hartseer.
'N Veranderde wêreld
Die meeste mense assosieer hartseer met die verlies van iemand wat hulle liefhet, maar mense kan dit in werklikheid doen treur om allerlei redes. In wese is dit belangrik om te weet wat om te verwag en om veilig en stabiel te voel vir ons oorlewing - dus as 'n verlies in ons lewens voorkom, verskuif ons wêreld en word dit omgekeer.
In hartseer- en traumabehandeling is dit bekend as "veronderstelde wêreldteorie". Te midde van dood en trauma word hierdie oortuigings verbrysel en disoriëntasie en kan selfs paniek die lewens van diegene wat geraak word binnedring.
Die lewe word in twee helftes verdeel - voor die verlies en ná die verlies. Ons treur oor die verlies van veilig en vertroud en dit voel asof dinge nooit weer dieselfde sal wees nie. Die verlies van 'n geliefde veroorsaak beide die smart van skeiding en die verlies van ons aanname wêreld waarin hulle deel was.
Maar mettertyd pas ons by ons nuwe wêreld aan. ons leer die wêreld verander deur ons verlies. Inderdaad, een van die voorregte om met hartseer te werk, is om te kyk hoe soveel kliënte leer en groei uit die ervaring en na vore kom uit hul smart wat beter toegerus is om toekomstige verliese te hanteer.
John Frederick Wilson, mede-ere-navorsingsgenoot, direkteur van berading vir berading en geestesgesondheidskliniek, York St John Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vergifnis en Aanvaarding > Wat is die punt van hartseer?