Edward Hopper - Geskiedenis Podcasts - 2022
Edward Hopper, 'n Amerikaanse realistiese skilder wie se hoogs individualistiese werke 'n maatstaf van die Amerikaanse realisme is, toon 'n kunsbewustheid wat die hedendaagse Amerikaanse lewe op 'n vreemde manier uitbeeld, gekenmerk deur isolasie, weemoed en eensaamheid.Geboorte en kinderjareEdward is gebore op 22 Julie 1882 in die klein stadjie Hudson River, Nyack, New York. Hopper het geweet dat hy reeds in 1899, die jaar van sy 17de verjaardag, 'n kunstenaar wou wees. 1849-1916), 'n skilder wat die styl van John Singer Sargent nageboots het. Hy en sy medestudente is aangemoedig om 'n realistiese styl te ontwikkel wat die stedelike kultuur uitbeeld. Vroee loopbaanSoos baie jong kunstenaars doen, wou Hopper in Frankryk studeer. In Oktober 1906 is sy wens vervul toe hy met die hulp van sy ouers na die vasteland vertrek het. Na die reise het hy egter nooit weer as vreemdelinge in Europa vertoef nie; Hopper was baie ontroer deur die werke van Diego Velazquez, Francisco de Goya, Honore Daumier en Edouard Manet. Sy vroeë skilderye toon 'n paar van die basiese kenmerke van die realisme wat hy deur sy loopbaan sou dra, 'n gebalanseerde, kombinatiewe styl gebaseer op eenvoudige, groot analitiese vorme; breë kleurgebiede en die gebruik van argitektoniese beginsels in sy tonele.Hoppers se skilderstyl het jare lank oorheers aan dae in die buiteland. Na hierdie poging het Hopper sy pogings hernu deur gebruik te maak van tuisgemaakte Amerikaanse onderdane, waarvoor hy die meeste onthou word.Edward Hopper het sy eerste verkoop in 1913, tydens 'n uitstalling in New York. 'N Paar jaar nadat hy 37 geword het, het Hopper 'n bestaan ​​verdien as 'n kommersiële illustrator.HuwelikIn 1923 het Josephine Nivison, wat hy geken het toe hulle studente onder Chase en Henri was, weer sy lewe ingegaan. In dieselfde jaar as wat hulle trou, verander die wind van geluk vir Hopper.Later loopbaanEdward Hopper se vaandeljaar was 1924. Hopper se loopbaan het begin en dit sou merkwaardig beïnvloed word deur The Great Depression of the Thirties. Edward Hopper het sy stempel op die wêreld afgedruk.Die Museum of Modern Art (MOMA) het 'n uitstalling in 1929 gehou, Skilderye deur negentien lewende Amerikaners, wat Hopper se werk ingesluit het. Alhoewel sy werk buite die hoofstroom van abstraksie in die middel van die 20ste eeu lê, was sy vereenvoudigde skematiese styl een van die invloede op die latere herlewing van die voorstelling en op popkuns.Laaste daeHopper het op sy oudag ingewerk en sy tyd verdeel tussen New York en Truro, Massachusetts. Edward Hopper se roem het nie bly staan ​​toe sy muse opgedroog het nie. Sy vrou, wat 10 maande later oorlede is, het sy werk aan die Whitney Museum of American Art nagelaat, en in 2004 het die wêreld Hopper onthou en geëer toe baie van sy skilderye deur Europa gereis het, by die Museum Ludwig, Keulen, Duitsland en by die Museum. Tate Modern Art Gallery in Londen. Die Hopper -uitstalling het die tweede gewildste in die geskiedenis van laasgenoemde galery geword, met meer as 400 000 besoekers in die drie maande wat dit oop was.
Sien ook Andrew Wyeth en Jackson Pollock.
Edward Hopper en die reuk van eensaamheid
Ek onthou hoe ek die eerste keer die stuk van Edward Hopper gesien het. Dit was natuurlik sy beroemde Nagtjies – jy ken hierdie skildery – dit is laatnag, mense sit in 'n goedkoop restaurant, 'n paartjie wag op hul bestelling. As u ooit 'n nagtawk was, ken u die gevoel van moegheid, reuk van sigarette en alkohol wat verteer word. Moegheid en verlore illusies.
Hopper was 'n meester van eensaamheid. Net hy het melancholie op so 'n manier geskilder dat as u na hierdie mense kyk, u hul geheime kan aanvoel. Omdat u geheime soms baie dieselfde is as die van hulle.
In Outomaties In 1927 sit 'n vrou alleen en drink 'n koppie koffie. Dit is laat en koud buite. Die kamer lyk groot, helder verlig en leeg. Die vrou lyk selfbewus en effens bang, sonder om alleen in 'n openbare plek te wees. Iets blykbaar verkeerd geloop het.
In 'N Vrou in die son 'n vrou staan ​​met 'n sigaret in haar hand op 'n kak van harkende lig uit 'n venster naby. Sy het vergeet om dit aan te steek. Dit lyk asof sy haarself vergeet het. Sy vergeet selfs om 'n sigaret aan te steek. Los van die buitewêreld wag sy op die dinge wat moet gebeur.
Ek kan nie dink aan enige ander kunstenaar wat so perfek was om eensaamheid, berusting en wanhoop van moderne mense op te vang nie.
Die onvergelyklike Christus
Meer as 1900 jaar gelede is 'n man gebore in stryd met die natuurwette. Hierdie man het in armoede geleef en is in die duisternis grootgemaak. Hy het nie baie gereis nie. Slegs een keer het Hy die grens van die land waarin hy gewoon het, oorgesteek, gedurende sy kinderjare toe hy in ballingskap in Egipte was.
Hy het nie rykdom of invloed gehad nie, sy familielede was onopvallend en het geen opleiding of formele opleiding gehad nie.
In sy kinderjare skrik Hy 'n koning in die kinderjare. Hy verwonder dokters in sy manlikheid. Hy regeer die gang van die natuur.
Hy genees die menigtes sonder medisyne en het geen koste vir sy dienste betaal nie.
Hy het nooit 'n boek geskryf nie, en tog kon al die biblioteke in die wêreld nie die boeke hou wat oor Hom geskryf is nie.
Hy het nooit 'n liedjie geskryf nie, maar tog het hy die tema vir meer liedjies as al die liedjieskrywers saamgestel.
Hy het nooit 'n kollege gestig nie, maar al die skole wat saamgestel is, kan nie spog met soveel studente nie.
Hy het nooit 'n leër ingeroep nie, ook nie 'n soldaat opgestel nie, en ook nie 'n geweer afgevuur nie, maar tog het geen leier meer vrywilligers gehad wat onder sy bevel was nie, meer rebelle gemaak het om wapens op te gee en oor te gee sonder dat 'n skoot afgevuur is.
Hy het nooit psigiatrie beoefen nie, en tog het Hy meer gebroke harte genees as al die dokters van naby en naby.
Een keer per week hou die handelswiele op en draai die menigte na gemeentes om hulde en eer aan Hom te bring.
Die name van die trotse staatshoofde van Griekeland en Rome het gekom en gegaan. Die name van die verlede wetenskaplikes, filosowe en teoloë het gekom en gegaan, maar die naam van hierdie man is meer en meer.
Alhoewel die tyd meer as 1900 jaar tussen die mense van sy geslag en die toneel van sy kruisiging versprei het, lewe Hy tog. Herodes kon Hom nie vernietig nie, en die graf kon hom nie vashou nie.
Hy staan ​​uit op die hoogste hoogtepunt van hemelse heerlikheid, verkondig deur God, erken deur engele, aanbid deur heiliges en deur demone gevrees as die opgestane, persoonlike Christus, ons Here en Verlosser.
In hierdie seisoen staan ​​die onvergelyklike Christus steeds by menige hart se deur en soek toelating. Sy woorde sê: "Kyk, Ek staan ​​by die deur en klop as iemand my stem wil hoor en die deur oopmaak, en Ek sal na hom toe kom en saam met hom en hy saam met My" (Openbaring 3:20).
"Daar is ook geen ander naam onder die hemel wat onder die mense gegee is waardeur ons gered moet word nie".
Die Here Jesus Christus is die grootste geskenk wat ooit aan die wêreld gegee is. Hy kan joune wees. IS HY?
"Glo in die Here Jesus Christus, en jy sal gered word" (Handelinge 16:31).
Sy vroeë loopbaan was gekenmerk deur stryd. Hy het 'n ateljee gehuur en die reis begin. Die medium wat hy die eerste keer gebruik het, was van olieverf. Hy het sy eerste olieverf in 1895 van 'n Rowboat in Rocky Cove geskilder.
Nadat hy gedwing was om sy vaardigheid te gebruik om in te verdien, het hy die pos van 'n illustreerder aangeneem. Dit was egter nie wat hy wou hê nie, en as 'n ontsnapping het hy op reis gegaan na Europa. Die reis, wat in Parys gesentreer was, was 'n belangrike baken in Hopper se lewe. Met Picasso wat al meesterstukke geskilder het, was die toneel gedek vir moderne kuns. Alhoewel Hopper nie 'n ontmoeting met Picasso gehad het nie, het hy geleer oor moderne kuns en was hy geneig tot die impressionistiese tipe kuns. Daarom gebruik hy die ligter palet, veral geïnspireer deur Monet en Van Gogh, en gee die donker illustrasies prys.
Hopper keer terug van die Europese ekspedisie in 1910. Ongelukkig moes hy strewe na erkenning. Sy skeppings het min waardering gekry. Die weinig erkenning wat hy gekry het, was vir olieverf en etswerk. Hy het sy eerste groot deurbraak op 31-jarige ouderdom behaal toe hy sy olieverfskildery verkoop het. Hy het gehoop dat dit tot verdere sukses sou lei, maar hy het nog steeds baie gesukkel om dit uit te voer.
In 1912 reis hy na Gloucester, Massachusetts, en maak sy eerste buiteskildery met olieverf. Dit is die Squam Light . Dit het sy vele vuurtoringskilderye voorafgegaan.
In 1913 verdien hy 250 $ deur sy eerste selfportretskildery genaamd te verkoop Seil . Hy het hierdie tydperk aanhou werk en is soms uitgenooi om uitstallings op klein plekke te hou. Gedurende hierdie tydperk het hy aanhou plakkate maak vir films en teater, waarvoor hy diep geheg was. Hy het oorlogsplakkate gemaak en daarvoor erkenning gekry.
Onwillig het hy hom tot illustrasies gewend en as vryskut gewerk om geld te verdien. Hopper het gesukkel om sy eie styl te definieer, en verskuif dikwels van een kunsvorm na 'n ander. Hy keer terug na die ets, waarin hy groot lof gekry het. Deur die 1920's het hy in hierdie medium gewerk, en die meeste van sy werke is in hierdie kunsstyl. Dit sluit in Nag op die El Train , Aandwind, en Katboot .
Gedurende hierdie tydperk het hy ook 'n paar van sy beroemde skilderye geskilder en lof gekry. Hy is genooi om 'n enkelpersoonlike uitstalling te hou om sy werke te wys. Hierdie uitstallings kom meer gereeld voor, en hy vind dat hy beter waardeer word.
Die Museum vir Moderne Kuns verkry een van sy beroemde skilderye, Huis by die spoorweg, in 1925. Sy beroemde skilderye was die werk van indrukke. Spel van lig en kleur en skerp gedefinieerde rande was 'n opvallende kenmerk. Hy het uiteindelik die lof ontvang wat hy verdien!
Gebore in Nyack, New York, Edward Hopper (1882-1967) word erken as een van die grootste Amerikaanse kunstenaars van die 20ste eeu. Sy vrye en fyn berekende weergawes van stedelike en plattelandse tonele weerspieël sy persoonlike visie op die moderne Amerikaanse lewe.
Hopper is aangemoedig om illustrasie deur sy ouers te studeer, en het kursusse aan die Correspondence School of Illustrating en aan die New York School of Art gevolg. Bekende illustreerder/skilders Arthur Ignatius Keller, Frank Vincent DuMond, Kenneth Hayes Miller, en Robert Henri was onder sy onderwysers. John Sloan, wat gereeld voor 1916 as kommersiële kunstenaar gewerk het, was ook 'n vroeë invloed.
In 1906 het Hopper 'n deeltydse pos by 'n advertensie-agentskap gekry en daarna beelde geskep vir gewilde tydskrifte soos Scribner & rsquos Tydskrif, Everbody's Magazine, en Country -heer, en vir spesiale tydskrifte soos Hotelbestuur, Die Morse Dial, en Wells Fargo Messenger. Hy was 'n baie privaat persoon en het geen skriftelike besinning oor sy loopbaan as illustrator van twee dekades gelaat nie, alhoewel hy geglo het dat 'n volwasse kunstenaar gekoppel is aan die werk van sy vormingsjare.
Tussen 1906 en 1910 het die kunstenaar drie reise na Parys onderneem. Anders as ander Amerikaanse kunstenaars van die tyd, ignoreer Hopper die innovasies van die stad en die meeste avant-garde kunstenaars, en bevoordeel 'n vroeëre generasie Europese skilders, waaronder Rembrandt, Degas en die impressioniste, wie se werk geprys is deur sy voormalige onderwyser Robert Henri.
Hopper was aangetrokke tot realistiese kuns en het etse begin vervaardig en stedelike en argitektoniese tonele in 'n donker palet geskilder. Sy eerste eenpersoonsuitstalling is in Januarie 1920 gehou by die Whitney Studio Club, wat vyf jaar tevore deur Gertrude Vanderbilt Whitney gestig is. In Julie 1924 trou Hopper met Josephine Verstille Nivison, 'n medeskilder wat hy op die kunsskool ontmoet het.
Hopper was gedurende die volgende vier dekades baie produktief en vervaardig belangrike werke soos Outomaties (1927), Kap Suey (1929), New York film (1939), Girlie Show (1941), Nagtjies (1942), Hotel lobby (1943), Oggend in 'n stad (1944), en Hotel by 'n spoorweg (1952). Die invloed van sy kenmerkende styl word tot vandag toe gevoel, wat verder strek as skildery tot fotografie, film en populêre kultuur.
Koop The Unknown Hopper: Edward Hopper as illustrator -uitstallingskatalogus hier.
Illustrasies deur Edward Hopper
Kranzfelder, Ivo. Edward Hopper, 1882-1967: Visie van die werklikheid. New York: Taschen, 1988.
Levin, Gail. Edward Hopper: 'n Intieme biografie. New York: Knopf, 1995.
Schmied, Wieland. Edward Hopper: Portrette van Amerika. New York: Prestel, 1995.
Souter, Gerry. Edward Hopper: lig en donker. New York: Parkstone Press International, 2007.
Hopper: die hoogste Amerikaanse realis van die 20ste eeu
Edward Hopper het nie maklik geskilder nie. Elke doek verteenwoordig 'n lang, moerse swangerskap wat in eensame denke deurgebring word. Daar was geen vee kwashale uit 'n koorsige hand nie, geen elektriserende eurekas nie. Hy het idees maande lank oorweeg, weggegooi en weggegooi voordat hy selfs 'n druppel verf op sy palet gedruk het. In die vroeë 1960's besoek die kunstenaar Raphael Soyer Hopper en sy vrou, Josephine, in hul somerhuis op 'n bluf bo die see in Cape Cod. Soyer vind Hopper voor sit en kyk na die heuwels en Jo, soos almal haar noem, agtertoe staar en in die teenoorgestelde rigting staar. 'Dit is wat ons doen,' sê sy vir Soyer. 'Hy sit op sy plek en kyk heeldag na die heuwels, en ek kyk na die see, en as ons mekaar ontmoet, is daar twis, twis, twis.' Uitgedruk met Jo se kenmerkende flits ('n kunstenaar self en eens 'n aspirant -aktrise, sy weet hoe om 'n lyn te lewer), vat die vignet 'n opsomming van Hopper se kreatiewe proses en die paartjie se onstuimige, maar blywende verhouding. Net so het Hopper se goeie vriend, die Amerikaanse skilder en kritikus Guy P ène du Bois, eenkeer geskryf dat Hopper "vir my gesê het dat dit hom jare geneem het om hom in die skildery van 'n wolk in die lug te bring."
"Die skilder," het Edward Hopper gereeld opgemerk, "skilder om homself te openbaar deur wat hy in sy onderwerp sien." Chop Suey dateer uit 1929. (Versameling van Barney A. Ebsworth / Courtesy, Museum of Fine Arts, Boston) /> Hopper, in sy veertigerjare, in 'n selfportret van 1925-30. (Whitney Museum of American Art, Josephine N. Hopper Legaat / Fotografie deur Robert E. Mates / Courtesy, Museum of Fine Arts, Boston) Die waterverf wat Hopper in die 1920's in Massachusetts geskep het, het gelei tot sy eerste professionele erkenning (House and Harbour, 1924). (Privaat versameling / met vergunning, Museum of Fine Arts, Boston) In New York Corner, 1913, stel Hopper 'n motief van rooi baksteen geboue en 'n patroon van oop en toe vensters voor. (Privaat versameling, Courtesy Fraenkel Gallery en Martha Parrish & James Reinish, Inc. / Courtesy, Museum of Fine Arts, Boston) Hopper het sy rooi baksteen-ritmiese venster-motief In Early Sunday Morning (1930) gebruik om 'n gevoel van bekendheid en onheilspellende stilte te skep. (Whitney Museum of American Art / Foto deur Steven Sloman / Courtesy, Museum of Fine Arts, Boston) Die interessante Night Windows (1928) is tegelyk voyeuristies en geheimsinnig, 'n mens kan net raai wat die vrou doen. (Museum of Modern Art, NY. Gift of John Hay Whitney / SCALA / Art Resource / Courtesy, Museum of Fine Arts, Boston) Hopper "bied stukke van 'n onoplosbare lewe, oomblikke in 'n verhaal wat nie kan afsluit nie", skryf kunskritikus Robert Hughes. Hopper skilder Cape Cod Morning, wat volgens hom in 1950 nader aan wat hy voel as ander werke. (Smithsonian American Art Museum / Art Resource) Nighthawks (1942) (The Art Institute of Chicago / Friends of American Art Collection / Courtesy, Museum of Fine Arts, Boston) Automat (1927) (Des Moines Art Center, Iowa / Michael Tropea, Chicago / Courtesy, Museum of Fine Arts, Boston) The Mansard Roof (1923) (The Brooklyn Museum, New York, Museum Collection Fund / Courtesy, Museum of Fine Arts, Boston) Captain Upton's House (1927) (Versameling van Steve Martin / Courtesy, Museum of Fine Arts, Boston) Hills, South Truro (1930) (The Cleveland Museum of Art, Hinman B. Hurlbut Collection / Courtesy, Museum of Fine Arts, Boston) Night Shadows (1921) (Museum of Fine Arts, Boston / Gift of William Emerson)
Vir al sy versigtige beraadslaging het Hopper meer as 800 bekende skilderye, waterverf en afdrukke, asook talle tekeninge en illustrasies geskep. Die beste daarvan is ongelooflike distillasies van dorpe in New England en argitektuur in New York, met presiese tyd en plek gearresteer. Sy skerp maar intieme interpretasies van die Amerikaanse lewe, wat in die skaduwee gesink is of in die son bril, is minimale dramas wat met maksimum krag versmoor word. Hopper het 'n merkwaardige vermoë om die mees gewone toneel te belê, hetsy by 'n gaspomp langs die pad, 'n onbeskryflike eetplek of 'n sombere hotelkamer met intense raaisel, wat verhale skep wat geen kyker ooit heeltemal kan ontrafel nie. Sy bevrore en geïsoleerde figure lyk dikwels ongemaklik geteken en geposeer, maar hy vermy dit om hulle te grasieus of opvallend te laat lyk, wat volgens hom vals sou wees in die stemming wat hy wou vestig. Die getrouheid van Hopper aan sy eie visie, wat oor die onvolmaakthede van mense en hul bekommernisse bly, het van sy werk 'n spreekwoord gemaak vir eerlikheid en emosionele diepte. Kritikus Clement Greenberg, die voorste eksponent van abstrakte ekspressionisme, het die paradoks gesien. Hopper, skryf hy in 1946, "is nie 'n skilder in die volle sin nie, sy middele is tweedehands, armoedig en onpersoonlik." Tog was Greenberg insiggewend genoeg om by te voeg: "Hopper is bloot 'n slegte skilder. Maar as hy 'n beter skilder was, sou hy heel waarskynlik nie 'n beter kunstenaar gewees het nie."
Hopper was so peinsend soos die mense wat hy op doek gesit het. Die raaiselagtige kwaliteit van die skilderye is inderdaad versterk deur die openbare persoonlikheid van die kunstenaar. Hoog en stewig gebou met 'n massiewe kaalkop, herinner hy waarnemers aan 'n stuk graniet en was omtrent op die punt om te kom. Hy was nie behulpsaam vir joernaliste wat besonderhede of staaltjies soek nie. 'Die hele antwoord is op die doek,' antwoord hy hardnekkig. Maar hy het ook gesê: "Die man is die werk. Iets kom nie uit niks nie." Die kunshistorikus Lloyd Goodrich, wat Hopper in die 1920's beywer het, het gedink dat die kunstenaar en sy werk saamspan. 'Hopper het nie 'n praatjie gehad nie,' het Goodrich geskryf. "Hy was bekend vir sy monumentale stiltes, maar soos die spasies in sy foto's, was dit nie leeg nie. Toe hy wel praat, was sy woorde die produk van lang meditasie. Oor die dinge wat hom interesseer, veral kuns. sê, uiters uitgedruk, maar met gewig en akkuraatheid, en in 'n stadige, onwillige monotoon uitgespreek. "
Wat kontroversie betref, is daar min meer oor. Hopper se ster het lank lank helder gebrand. Hy is waarskynlik die opperste Amerikaanse realis van die 20ste eeu, en omvat aspekte van ons ervaring so outentiek dat ons skaars 'n tuimelhuis naby 'n verlate pad of 'n skaduwee oor 'n bruinsteenfasade kan sien behalwe deur sy oë. Gegewe die ikoniese status van Hopper, is dit verbasend om te verneem dat daar in meer as 25 jaar geen omvattende opname van sy werk in Amerikaanse museums buite New York gesien is nie. Hierdie droogte is herstel deur "Edward Hopper", 'n terugblik wat tans tot 19 Augustus in die Museum of Fine Arts, Boston is, en gaan voort na Washington, DC se National Gallery of Art (16 September 2007-21 Januarie 2008) ) en die Art Institute of Chicago (16 Februarie-11 Mei 2008). Die vertoning, wat bestaan ​​uit meer as 100 skilderye, waterverf en afdrukke, waarvan die meeste uit ongeveer 1925 tot 1950, die periode van die grootste prestasie van die kunstenaar, dateer, is die mees indrukwekkende komposisies van Hopper.
"Die klem val op fynproewerskap, 'n outydse term, maar ons het streng gekies," sê Carol Troyen, kurator van Amerikaanse skilderkuns in die Museum of Fine Arts, Boston en een van die organiseerders saam met Judith Barter en die Art Institute die National Gallery se Franklin Kelly — van die uitstalling. "Hopper word erken as 'n briljante skepper van beelde, maar ons wou hom ook voorstel as 'n kunstenaar wat toegewy is aan die kunsvlyt waarvan die werk persoonlik gesien moet word. Sy kuns is baie subtieler as wat enige reproduksie onthul."
Edward Hopper is gebore op 22 Julie 1882 in Nyack, New York, 25 myl noord van New York, in 'n familie van Engelse, Nederlandse, Franse en Walliese afkoms. Sy oupa aan moederskant het die huis gebou wat vandag behoue ​​gebly het as 'n baken en 'n gemeenskaps -kunssentrum, waar hy en sy suster, Marion, wat twee jaar ouer was, grootgeword het. Hopper se pa, Garrett Henry Hopper, was 'n handelaar in droë goedere. Sy ma, Elizabeth Griffiths Smith Hopper, het dit baie geniet om te teken, en albei sy ouers het hul seun se artistieke neigings aangemoedig en sy vroeë sketse van homself, sy gesin en die plaaslike platteland bewaar. Edward, wat op 12-jarige ouderdom meer as ses voet lank was, is deur sy klasmaats geterg en geknoei. Sy andersheid versterk waarskynlik afsonderlike strewes en trek na die rivier, skets, vaar en skilder. Selfs as 'n kind, onthou Hopper, het hy opgemerk "dat die lig op die boonste deel van 'n huis anders was as die op die onderste deel. Daar is 'n soort opgewondenheid oor sonlig op die boonste gedeelte van 'n huis."
Hoewel Hopper se ouers die geskenke van hul seun herken en kuns laat studeer het, was hulle verstandig genoeg om te vereis dat hy spesialiseer in illustrasie as 'n manier om 'n bestaan ​​te maak. Nadat hy in 1899 aan die hoërskool gestudeer het, het Hopper ingeskryf vir 'n kommersiële kunsskool in New York en het hy ongeveer 'n jaar daar gebly, waarna hy oorgegaan het na die New York School of Art, gestig in 1896 deur die Amerikaanse impressionis William Merritt Chase. Hopper het illustrasie bestudeer, maar het ook geleer om te skilder van die invloedrykste onderwysers van die dag, waaronder Chase, Robert Henri en Kenneth Hayes Miller. Beide Chase en Henri is beïnvloed deur Frans Hals, Vel ázquez en die Franse impressionisme, veral soos voorbeeld deur Édouard Manet. Henri het sy studente aangemoedig om hulself te bevry van vermoeide akademiese formules, en het 'n realisme aangeneem wat in die nader aspekte van Amerikaanse stede gedompel het vir die onderwerp daarvan. As 'n suksesvolle kunstenaar wat terugkyk, het Hopper bedenkinge met Henri as skilder gehad, maar hy het altyd toegegee dat sy leermeester 'n sterk voorstander was van 'n verligte manier van sien. Geïnspireer deur Henri se motiverende krag, het die jeugdige Hopper ses jaar by die skool gebly en uit die lewe getrek en portrette en genretonele geskilder. Om homself te onderhou, het hy daar kuns geleer en ook as kommersiële kunstenaar gewerk. Hopper en sy vriend Rockwell Kent was albei in die klas van Miller, en sommige van hul vroeë debatte het skilderagtige probleme veroorsaak wat vir Hopper van groot belang was. 'Ek was nog altyd geïnteresseerd in 'n leë kamer,' onthou hy. "Toe ons op skool was. [Ons] het gedebatteer hoe 'n kamer lyk as daar niemand is om dit te sien nie, niemand kyk in nie, selfs nie." In 'n leë kamer kan afwesigheid dui op teenwoordigheid. Hierdie idee het Hopper sy hele lewe lank, van sy twintigerjare tot sy laaste jare, besig gehou, soos blyk uit Kamers by die see en Son in 'n leë kamer, twee majestueuse foto's uit die 1950's en 60's.
'N Ander belangrike deel van die opvoeding van 'n ontluikende kunstenaar was om na die buiteland te gaan. Deur geld uit sy kommersiële opdragte te bespaar, kon Hopper drie reise na Europa onderneem tussen 1906 en 1910. Hy woon hoofsaaklik in Parys, en in briewe huis toe rapsodiseer hy oor die skoonheid van die stad en die waardering van sy burgers vir kuns.
Ondanks Hopper se plesier in die Franse hoofstad, het hy min kennis geneem van die innovasie of fermentasie wat ander inwonende Amerikaanse kunstenaars betrek het. Ten tyde van Hopper se eerste besoek aan Parys, het die Fauves en die ekspressioniste reeds hul debuut gemaak, en Picasso was op pad na die kubisme. Hopper het onvergeetlike terugblik op Courbet, wat hy bewonder het, en C ézanne, oor wie hy gekla het, gesien. 'Baie Cannes is baie dun,' het hy later aan die skrywer en kunstenaar Brian O'Doherty gesê. "Hulle het nie gewig nie." In elk geval het Hopper se eie Paryse foto's 'n voorstelling gegee van die skilder wat hy sou word. Daar het hy die portretstudies en die donker palet van die Henri -jare opsy gesit om te konsentreer op argitektuur, wat brûe en geboue uitbeeld wat in die sagte Franse lig gloei.
Nadat hy in 1910 na die Verenigde State teruggekeer het, het Hopper nooit weer Europa besoek nie. Hy was vasbeslote om sy weg as Amerikaner te vind, en daar kan 'n oorgang na 'n meer individuele styl gevind word New York Corner, geskilder in 1913. In die doek stel hy die motief van rooi baksteen geboue en die ritmiese fuga van oop en toe vensters bekend wat hy in die laat 1920's op 'n sensasionele toonhoogte sou bring Die stad, vanaf Williamsburg -brug en Vroeg Sondagoggend. Maar New York Corner is 'n oorgang; die weer is mistig eerder as sonnig, en 'n menigte kom ongewoon bymekaar voor 'n stoep. Toe hy jare later gevra is wat hy dink van 'n uitstalling van die kunstenaar Reginald Marsh in 1964, het die meester van swanger, leë ruimtes geantwoord: "Hy het meer mense op een prent as wat ek in al my skilderye het."
In Desember 1913 verhuis Hopper van Midtown na Greenwich Village, waar hy 'n woonstel met 'n hoë plafon op die boonste verdieping huur in Washington Square 3, 'n baksteenhuis met 'n uitsig oor die verdieping. The combined living and work space was heated by a potbellied stove, the bathroom was in the hall, and Hopper had to climb four flights of stairs to fetch coal for the stove or pick up the paper. But it suited him perfectly.
Jo Hopper's availability as a model likely spurred her husband toward some of the more contemporary scenes of women and couples that became prominent in his oils of the mid- and late 1920s and gave several of them a Jazz Age edge. In Automat en Chop Suey, smartly clothed independent women, symbols of the flapper era, animate a heady cosmopolitan milieu. Chop Suey had an especially personal meaning for the Hoppers—the scene and the place derive from a Columbus Circle Chinese restaurant where they often ate during their courtship.
The notions of disconnection and inaccessiblity are most fully realized in Nighthawks (1942), Hopper's most famous painting. Soos die Mona Lisa of Whistler's Mother of American Gothic, it has taken on a life of its own in popular culture, with its film-noir sensibility sparking scores of parodies. The figures, customers at a late-night eatery, flooded by an eerie greenish light, look like specimens preserved in a jar. Hopper has banished every superfluous detail: the huge plate-glass window is seamless, and there is no visible entrance to the restaurant. Like characters in a crime movie or existential novel, the figures seem trapped in a world that offers no escape.
Avis Berman is the author of Edward Hopper's New York en die redakteur van My Love Affair with Modern Art: Behind the Scenes with a Legendary Curator by Katharine Kuh (2006).
Hopper has had no less of an impact on cinema. Generations of filmmakers have drawn inspiration from Hopper's dramatic viewpoints, lighting, and overall moods, among them, Sam Mendes, David Lynch, Robert Siodmak, Orson Welles, Wim Wenders, and Billy Wilder. Sy skildery, House by the Railroad (1925) inspired Alfred Hitchcock's house in Psycho (1960) as well as that in Terrence Malick's Days of Heaven (1978).
Hopper's open-ended narratives have also appealed to writers and musicians. Tom Waits titled an album Nighthawks at the Diner and Madonna named a concert tour after the painting Girlie Show (1941). Joyce Carol Oates refers directly to Hopper in her poem, Edward Hopper's Nighthawks 1942. Many others have created whole collections of stories or poems using Hopper paintings as starting points. Hopper's Nighthawks has been appropriated and used hundreds of times in all forms of media within popular culture. An image of the painting or a facsimile of it can be found in an episode of the Simpsons, as the backdrop for a Peeps marshmallows ad, or featuring Marilyn Monroe and James Dean (in Gottfried Helnwein's Boulevard of Broken Dreams (1984)), morphed into a Starbucks, a space station, and in a variety of cartoons in Die New Yorker.