Bybelskool » Rigters 1:1-2:5 – Die geduld en genade van die Here met die verval en verydeling van hierdie tyd
Terwyl die volk saam was, in die laer sowel as in die oorlog, was daar ‘n gedeelde ervaring van God se teenwoordigheid en begeleiding. Nou by hulle huise waar elkeen sy eie pot aan die kook moes hou, en hulle hulle eie verbintenis aan die Here in stand moes hou, het hulle gesukkel om getrou en gehoorsaam te bly.
Die “skoonmaak”-veldtog in die suide begin belowend na Josua se afsterwe met die Israeliete wat die Here getrou raadpleeg oor hoe hulle verder te werk moet gaan. Die Here beveel Juda om daarmee te begin. Simeon, wie se gebied deur Juda se grondgebied omring word, snoer hulle kragte met Juda s’n saam, sowel as die Keniete.
Die Here het hulle laat slaag in hulle veldtog. Tot die gevreesde Adoni-Besek – wat erken dat dit die Here is wat hom straf vir sy gruweldade – word verslaan. Dit wil voorkom asof Juda met dié veldtog Jerusalem ingeneem en verwoes het (dit was eintlik in die gebied van Benjamin), maar dit het nie vir altyd gehou nie.
Daarom vertel die skrywer vir ons dat die Jebusiete nog ‘n geruime tyd land daar saam met die Benjaminiete gebly het. Eers in die tyd van Juda is Jerusalem finaal ingeneem en het dit in Israelitiese besit gekom.
Die verhaal van Otniël sal in Rigters 3 verder geneem word, want hy tree ook as die eerste rigter op in hierdie tyd (vgl sy geslagsregister in 1 Kron 4:13).
Die “skoonmaak”-veldtog in die noorde begin ook belowend met die hele Josefstam wat na Bet-El toe opruk steeds onder die bevel van die Here wat by hulle was. Hulle verkry toegang tot Bet-El deur iemand wat hulle oorreed – amper soos met Ragab vroeër by Jerigo – om vir hulle toegang te verleen tot die stad. Gevolglik verower hulle die stad, maar spaar die man en sy mense. Hy het egter nie by Israel aangesluit soos Ragab hulle nie, maar deel van die Hetiete geword.
En in die NT is dit Anna van die stam van Aser wat in die tempel haar verheug oor die Jesuskind. Sy verteenwoordig daarom in Lukas se navorsing oor Jesus ‘n lid van die noordelike stamme wat getrou gebly het en die voorreg kry om die vervulling van die Messiaanse droom te ervaar (Luk 2:36). ‘n Skrale troos, maar ‘n belangrike een.
Die gedeelte sluit met die ontstellende onttrekking van die ondersteuning van die Engel van die Here aan die volk. Die Here, want dit is wie die Engel verteenwoordig, het besluit dat hulle ongehoorsaamheid sy loop moet neem. Die nasies en hulle gode sal vir hulle ‘n valstrik word, ‘n uitdaging wat hulle net die hoof sal kan bied waar hulle tot inkeer kom en die Here bó alles sal begin dien.
Bokim daarenteen beteken “huil” met die betekenis dat hierdie bestaan in die teenwoordigheid van die Here nou ‘n hartseer uiteinde gehad het weens die ongehoorsaamheid van die volk om die belofte van die Here in besit te neem. Dit is dus nie net die Here wat hartseer is oor hierdie uitkoms nie. Hulle ongehoorsaamheid het ‘n hartseer bestaan vir die volk ingelei. Bokim was die baken van wanhoop dat die belofte in gedrang gekom het.