Lesersbrief: Wanneer jy ná die ‘ergste erg’ aan ŉ polisiedeur moet hamer(Argieffoto) Selfs op ŉ goeie dag is die daaglikse nuus beslis nie daar om ons op te beur nie. Sedert my dae as student in politieke wetenskap lees ek egter elke dag wyd en weens die aard van my werk het ek ŉ nuusneus wat my elke dag na hope stories lei. Maar sommige dae is moeiliker as ander. Die onlangse Krugersdorp-massaverkragtings was pynlik. Die pleister wat onse minister van polisie daarop probeer plak het, het ook klaaglik misluk. Ons is almal net weer daaraan herinner dat die Baas van ons Misdaadplaas nie eens probeer insig toon nie. En ons behoort eintlik banger te wees as wat ons is. En toe, op 4 Augustus, word hierdie vrees ŉ aaklige werklikheid vir iemand wat ek ken. ŉ Naam met ŉ gesig. My huiswerker se 16-jarige dogter bel; sy is deur vier mans aangeval en een van hulle het haar verkrag. Net vir konteks: vir die afgelope 12 jaar is die Engel en haar gesin soos familie wat ons gekies het. Ons deel in mekaar se lief en leed. Sy is lief vir my kinders en haar gesin het ŉ baie spesiale plek in ons harte. Ek en Engel ry met swaar harte na die township waar hulle woon. Claire*, wat ek sowaar nog net sien lag het, huil saggies terwyl sy dapper haar storie vertel. Sy het reeds die polisie gebel. Hulle het haar verseker dat sy net rustig tuis moet bly; hulle is op pad Ga-Rankuwa toe om die maatskaplike werker te gaan haal en dié persoon sal saam met haar na die kliniek en polisiestasie toe gaan. Ná twee uur is dit duidelik: ons wag is tevergeefs. Ons ry kliniek toe, maar die dokter is nog nie daar nie. Hulle vra dat ons solank na die plaaslike polisiestasie gaan om ŉ saak aanhangig te maak. Ek, Claire en Engel stap ŉ stil polisiestasie binne. Ek vra vir ŉ vrouebeampte. (Argieffoto) “Why?” vra die beampte, wat bly sit in sy stoel. Ons word uitgestuur na die parkeerterrein, wat blykbaar die aanmeldingspunt vir enige saak is. Weereens, vir die soveelste keer, verduidelik ons en elke keer breek my hart vir Claire. ŉ Simpatieke beampte neem ons na ŉ klein, koue vertrekkie. Die vrouebeampte, vir wie ons gevra het, maak haar verskyning. Soms is jy in ŉ situasie wat so surrealisties voel dat die volle omvang en skok van dít wat gebeur het, jou eers agterna tref. Want vir die volgende uur was ek en Engel ooggetuies van hoe ŉ polisiebeampte ŉ kind wat pas deur hel is, intimideer en manipuleer; hoe sy haar stoomroller met vrae, die meeste daarvan onsensitief en onvanpas. Of sy jok en of sy seker is van haar feite. Of sy bereid is om alleen (ja … jy is 16!) in ŉ hof te gaan sit en kruisondervra te word. Sy hoor hoe haar onderwysers gevra gaan word om karakterverklarings te doen, want hulle weet wie die meisies is wat rondslaap en agterna daaroor wil kla. In ŉ stadium seg sy dat Claire so goed lyk en hoe moet sy, as ŉ getuie in die saak, dan antwoord as die hof sou vra: In what state was the victim? Engel probeer ingryp: om braaf te wees, is hulle manier van cope. Ek vertel dat dit ŉ goeie kind is. Ek kan sien Claire is op breekpunt. Wat gebeur as sy nie ŉ verklaring aflê nie, vra ek. Geen saak, geen verkragtingstoetsstel. Ek en Engel vra haar om asseblief net vir nog ŉ ruk dapper te wees. Die beampte dring daarop aan dat ons uitgaan, want soms lieg kinders voor hulle ouers. Ter wille van die kind loop ons. In ŉ stadium kom Claire snikkend na die parkeerterrein. Sy kan nie meer nie, sy is moeg om iemand te probeer oortuig dat sy beroof is van haar 16-jarige onskuld. Ons paai en stuur haar weer die leeukuil binne. Die verkragtingstoetsstel. Dít is hoekom jy hierdie vuurproef moet deurmaak. ŉ Nuwe skoflid meld aan en ŉ beampte verseker my hulle sal sorg dat Engel en Claire by die kliniek en daarna by die huis uitkom. Om 23:45 stuur Engel vir my ŉ boodskap: hulle het pas tuisgekom ná 12 uur van burokratiese rompslomp en vernedering. Ek kan nie verder slaap nie. Ek onthou hoe Claire in Maart vanjaar blinkoog vir my vertel het dat sy verpleging as beroep oorweeg. Sy is slim en werk hard en haar ma het al jare gelede vir haar ŉ kleinerige studiepolis uitgeneem. Ondanks haar township-bestaan het sy hoop vir ŉ beter toekoms. En ja, danksy ŉ ongelooflike familie en mense wat omgee, gaan sy genadiglik steeds daar uitkom. Ek is oud genoeg om te weet dat ŉ mens almal nooit, ooit oor een kam kan skeer nie. Maar op 4 Augustus is ŉ 16-jarige verkragtingslagoffer in die steek gelaat deur ŉ stelsel wat haar moes beskerm. Dit is duidelik dat die lyf van die kop af ondertoe vrot. Selfs ŉ piepklein stasie in ŉ landelike dorp is in die moeilikheid. Op hierdie Vrouedag is my hart seer: vir al die vroue en meisies wat onveilig moet voel. En dan, as die ergste erg gebeur, aan toe polisiedeure moet hamer. Die Here hoor my, ons moet tog beter as dit kan doen. *ŉ Skuilnaam is gebruik om die jong meisie se identiteit te beskerm.