Manolito Gafotas, die kinderliterêre werk van Elvira Lindo | Huidige literatuur
John Ortiz | | skrywers, goedere, Books, Novela
Manolito bril Dit was die eerste kinderroman deur die Cadiz-skrywer en joernalis Elvira Lindo. Sy protagoniste het na vore gekom as radiokarakters wie se stem deur haarself gegee is. Tot op hede bestaan ​​die reeks uit agt boeke (plus een samestelling) wat tussen 1994 en 2012 gepubliseer is.
Volgens Sonia Sierra Infante is die karakter van Manolito Gafotas 'een van die groot mylpale in die Spaanse kultuur in die afgelope dekades'. Sierra Infante se frase in sy doktorale proefskrif Die oppervlakkige en die diepste in die werk van Elvira Lindo (2009), weerspieël die belangrikheid van die werk perfek.
1 Oor die skrywer, Elvira Lindo
2 Genesis van Manolito
4 Arme Manolito (1995)
5 Hoe molo! (negentien ses en negentig)
7 Manolito op pad (1997)
8 Ek en die idioot (1999)
9 Manolito het 'n geheim (2002)
10 Die beste Manolo (2012)
Oor die skrywer, Elvira Lindo
Elvira Lindo Garrido is op 23 Januarie 1962 in Cádiz, Spanje, gebore. In die middel 70's het hy saam met sy gesin in Madrid verhuis. In die Spaanse hoofstad het hy die hoërskool voltooi en sy joernalistieke loopbaan aan die Complutense Universiteit van Madrid begin. Haar loopbaan op die radio het op 'n baie jong ouderdom - op die ouderdom van 19 - begin as omroeper en draaiboekskrywer vir die Spaanse nasionale radio.
In 1994 het die publikasie van Manolito bril dit was 'n fantastiese toetrede tot die literêre sfeer. Nie tevergeefs nie, Die vuil lappe van Manolito Gafotas in 1998 ontvang hy die Nasionale prys vir kinder- en jongmense-letterkunde. Behalwe vir Manolito bril, Het Lindo elf gepubliseer kinderboeke (insluitend reekse Olivia), nege verteltitels vir volwassenes, vier nie-fiksie-werke, drie toneelstukke en verskeie draaiboeke.
Genesis van Manolito
In die woorde van Elvira Lindo is die karakter Manolito Gafotas 'gebore uit die begeerte om pret te hê in my eie radiowerk.' Later is dit gevoed deur gebeure gebaseer op kinderjare en op enkele aspekte van die outeur se eie persoonlikheid. Sy voeg by, "komiese karakters is so, hulle is gebore uit wie dit maak en het baie stormagtige interieurs. Dink altyd aan die posisie wat hulle in die wêreld beklee ".
Lindo het in verskillende onderhoude uitgespreek dat Manolito se sukses regtig onverwags was. In hierdie verband was Manolito se oorsprong van radio waarskynlik van kardinale belang. Omdat dit die werkeienskappe van 'n innerlike stem binne 'n maklik verstaanbare vertelstyl gee. Terselfdertyd is dit 'n baie vloeiende, aanhoudende stem wat alle interpretasies monopoliseer, met presiese tussenposes om ruimte aan die komiese segmente te gee.
Manolito bril (1994)
In die eerste boek vertel die protagonis verskeie parallelle, nie-verwante verhale wat in die stad Carabanchel Alto plaasgevind het. Hierdie verhale het 'n onbepaalde chronologiese ligging tussen hul eerste skooldag en 14 April, die oupa se verjaardag. Die datum is nie toevallig nie (die dag van die proklamasie van die Tweede Republiek), aangesien dit die politieke voorkeure van die Manolito-familie subtiel simboliseer.
'N Belangrike aspek binne die narratiewe struktuur is die grandiose voorkoms van die protagonis, oorgedra met die tipiese natuurlikheid van 'n kinderagtige verstand. Onder daardie naïewe voorkoms word kwaliteite van insig, vriendelikheid en toewyding aan die mense rondom geopenbaar. Alles vertel in 'die groot ensiklopedie' van Manolito se lewe.
Arme Manolito (1995)
In die tweede bundel van die "groot ensiklopedie" van sy lewe besef Manolito sy merkwaardigheid as openbare persoon. Die proloog verduidelik die verhouding tussen die karakters in die vorige boek en dié wat in hierdie aflewering verskyn het. Natuurlik is sy groot vriend Paquito Medina baie relevant (en bedank hom) om die 325 foute wat hy gemaak het, reg te stel.
En Arme Manolito, is daar 'n sekere kontinuïteit tussen die hoofstukke "Tante Melitona" en "Tante Melitona: die terugkeer", vol humor. Die slothoofstuk van hierdie boek is 'n wit leuen '. Daar verstrik die protagonis se vrees hom in 'n baie komiese volgorde as hy die onvermydelike probeer wegsteek: hy het wiskunde gedruip.
Hoe molo! (1996)
Hierdie aflewering begin ook met 'n redelike lang voorren. Daarin beskryf Manolito 'n seun wat die tweede bundel van sy ensiklopedie gelees het en by Carabanchel Alto aankom. Die betrokke nuwe karakter laat verskeie twyfel ontstaan ​​oor die protagonis. Wat Manolito motiveer om - met die hulp van sy getroue vriend Paquito Medina - sy spesifieke geslagsboom vol baie skilderagtige kommentaar te voltooi.
Net so, in Hoe molo! 'al Mustaza' word bekendgestel, 'n klasmaat van Manolito sonder veel belang in die vorige boeke. Die verhaallyn sit die gebeure van Arme Manolito (sy probleem met wiskunde) en is chronologies in die somerseisoen opgestel.
Vuil wasgoed (1997)
Die belang van Manolito as publieke figuur laat hom nadink oor die verlies aan privaatheid in die voorwoord tot sy vierde bundel. Hierdie soort plaaslike roem begin sy familielede (veral sy ma as sy na die mark gaan) raak. Om hierdie rede ervaar die protagonis episodes van skaamte wat gebruik word om werklikheid en fiksie te meng deur die verskyning van die outeur self.
Lindo stel haar voor as 'n gierige vrou wat voordeel trek uit Manolito se aansien om voordeel te trek uit sy 'realiti-chous'. Die ergste ding is die geld wat vir Manolito se familie opsy gesit is: nul. Die algemene tema van Vuil wasgoed dit fokus op houdings wat in die woorde van Elvira Lindo aan die kleintjies toegewy is, afguns en jaloesie.
Manolito op pad (1997)
Hierdie boek word van die ander in die reeks onderskei vanweë die lineêre vertelling van die roete wat Manolito gemaak het. Manolito op pad Dit bestaan ​​uit drie dele. Dit begin met "Adiós Carabanchel (Alto)"; Hierdie hoofstuk vertel hoe Manolo (sy vader) besluit om sy kinders te neem om die somer vir Catalina (sy ma) te vergemaklik.
Die arme moeder kon blykbaar nie nog 'n vakansieseisoen verduur wat in die woonbuurt opgesluit was nie, en die voortdurende manewales en gevegte van haar kinders verduur. Hoe dit ook al sy, in "The week of Japan" doen Manolito en die Imbécil (sy jonger broer) veelvuldige onheil in 'n supermark. Die laaste hoofstuk, "El zorro de la Malvarrosa", sluit die boek meesterlik af met 'n magdom avonture en 'n paella aan die Valenciaanse kus.
Ek en die ruk (1999)
Van meet af aan bewys Elvira Lindo met haar titel haar voorneme om voort te gaan met die ondersoek na kwessies wat verband hou met "die politiek korrekte". Uit hoflikheid moet dit "ek en die gat" wees. Maar die frase word doelbewus omgekeer om die vyandigheid van die protagonis teenoor sy boetie aan te dui. Die boek is in drie dele verdeel: "Jou kleinkinders vergeet jou nie", "Twee redelik verlate kinders" en "Die duisend-en-nagte".
Die name van hierdie dele verteenwoordig die gevoelens van Manolito en die Imbécil baie akkuraat. Alhoewel die omstandigheid - die oupa se prostaatoperasie - nie die begeerte om die kleintjies kwaad te pleeg, demp nie. Inteendeel, kinders kan die volwassenes om hulle heen losmaak, wat baie snaakse situasies veroorsaak.
Manolito het 'n geheim (2002)
Dit is die skerpste lewering van die hele sage. Die hoofstukke daarvan vertel van die besoek van die burgemeester van Madrid aan die Carabanchel Alto-skool. Die geleentheid openbaar duidelik Elvira Lindo se kritiek op hierdie soort aktiwiteite. Wat onnodige spanning by babas toevoeg as gevolg van volwassenes se verwagtinge. Verder kan sielkundige druk deur kinders as mishandeling geklassifiseer word.
Net so onderstreep die skrywer die skynheiligheid van politici. Diegene wat hierdie tipe konferensie gebruik om redelik debatteerbare beplanning te proselytiseer en te regverdig. Dit is Hierdie boek het 'n voortsetting in "The flying Chinese", 'n verhaal gepubliseer deur Lindo in Die weeklikse land. Hy beskryf die ontvangs van 'n nuwe baba aan die gesin vanuit die perspektief van die Moron (wat hom sien as 'n Chinees met hondeienskappe).
Frase deur Elvira Lindo.
Die beste Manolo (2012)
Tien jaar is verby. Die jaloesie wat die idioot veroorsaak, is reeds iets van die verlede, want 'Chirly' het sy kleinboet onttroon as die bederfste van die gesin. Manolo se groei impliseer op sy beurt 'n beter begrip (en opoffering) van sy vader Manolo se arbeid om sy huis te onderhou. Manolito beskou sy moeder Catalina eweneens nie meer as 'n kwaaddoener nie; hy is sy ouers meer dankbaar.
Die ander ikoniese karakters van die reeks ontbreek nie in hierdie boek nie: die oupa, met wie hy 'n baie beduidende affektiewe band het. Die "orejones", Jihad, of die kenmerkende ironie van die protagonis of die segmente gelaai met 'n baie outentieke humor, laat die aanstelling nie in die steek nie. Die beste Manolo Dit is 'n afwerking vir 'n karakter wat baie geliefd is onder kinders en volwassenes van regoor Spanje.