Koninklike aasvoël: habitat en eienskappe - diere Lees Meer
Hoof diere Koninklike aasvoël: habitat en eienskappe
Koninklike aasvoël: habitat en eienskappe
Die koninklike aasvoël is 'n majestueuse voël van Suid -Amerika, waarvan 'n groot deel van sy gedrag in die natuur nog onbekend is. Hou aan om te lees om al die nuuskierighede oor hierdie wonderlike dier te leer ken.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Rachel Rubio Sotos op 12 Augustus 2021.
Laaste opdatering: 12 Augustus 2021
Die koninklike aasvoël (Sarcoramphus papa) is een van die aasvoëls van die nuwe wêreld, wat 7 Amerikaanse spesies insluit, en behoort aan die Cathartidae -familie. Afhangende van die gebied waar dit geleë is, kry dit verskeie name: "royal jote ", "royal condor ", "royal buzzard " en "king gallinazo " is een van die mees gebruikte. Alhoewel dit 'n ikoniese voël is, is baie onbekend oor die gedrag daarvan.
Hierdie voël word van ander aasvoëls onderskei deur sy wit vere en sy pragtige kopkleur. As u meer wil weet oor hierdie fantastiese en pragtige spesie, raai ons u aan om verder te lees.
Habitat van koninklike aasvoël
Die koninklike aasvoël word versprei oor die hele Amerikaanse vasteland, van Mexiko na Noord -Argentinië. Dit woon gewoonlik in tropiese laaglandwoude of, in hierdie geval, in savanne en grasvelde naby hierdie woude.
Hulle is voëls wat nou gekoppel is aan waterlope, want anders as ander aasvoëls, moet hulle in oorvloed drink en dit gebruik om hul vere te versorg. Om hierdie rede is hulle altyd naby rivierlope of mere. Hulle voer hul aktiwiteite uit in gebiede tot 1200 meter bo seespieël, en hoewel hul presiese habitat onbekend is, word geglo dat hulle die boomtoppe gebruik om te rus.
Die koninklike aasvoël verskil van die ander deur sy skouspelagtige kleur. Dit het meestal 'n wit verekleed (as dit volwasse is), met swart vlerkpunte en stert. Volwasse monsters kan 'n vlerkspan van tot 200 sentimeter hê met oop vlerke en 'n totale lengte van 70 tot 80 sentimeter.
Die kop is sonder vere en is kaal (waardeur die verekleed nie met voedselreste bevlek kan word nie en sodoende siektes vermy) en val ook op deur sy volop kleur. Hierdie voël het rooi en oranje wortels en vlesige papille om sy snawel en 'n iris is wit, met 'n rooi wentelring.
Binne die Cathartiformes -groep val dit op deur sy bek, wat sterker is as dié van ander aasvoëls. Die bene is swart en met nie baie ontwikkelde kloue nie. Jeugdiges het bruin vere en dit is in die sesde jaar wanneer hulle volwasse vere kry.
Seksuele dimorfisme in hierdie spesie is minimaal, aangesien mans en wyfies feitlik nie onderskei kan word nie.
Daar is nie veel bekend oor die gedrag van die koninklike aasvoël in die natuur nie. Dit is bekend hulle is eensame diere en vergader nie in groot groepe nie. Aan die ander kant is dit nie trekvoëls nie en bly hulle gedurende die jaar op dieselfde gebied.
Volwasse eksemplare spandeer die meeste van hul tyd ongemerk hoog in die boomtoppe of vlieg op soek na kos. Omdat hulle groot voëls is, benodig hulle lugstrome om te gly en beweeg amper nie hul vlerke terwyl hulle vlieg nie.
Hulle is nie baie aggressiewe aasvoëls nie, want in die geval van 'n moontlike geveg is hulle geneig om terug te trek. Daarbenewens moet daarop gelet word dat hierdie voëls naby waterlope moet wees om urohidrose uit te voer, 'n meganisme wat bestaan ​​uit ontlasting op die bene en wat aktief afkoel en termoreguleer. Hierdie meganisme is soortgelyk aan die sweet van soogdiere, aangesien dit die verdampingsvermoë van vloeistowwe gebruik.
Anders as die meeste van sy familielede, het die koninklike aasvoël nie 'n goeie reuksin nie. Om kos te soek, word dit gelei deur sig, op soek na ander aasdiere wat die ligging van 'n lyk sal aandui. Baie van hierdie kleiner voëls het vere wat in die son skyn om dit makliker te sien.
As hulle 'n karkas kry, beweeg die ander voëls weg, aangesien die koninklike aasvoël 'n baie sterker snawel het wat die harde vel van die diere kan oopmaak. Dit is geneig om die moeilikste dele te eet, soos die karkas en die moeilikste stukke stof, dit is dus fundamentele voëls in die ontbindingsprosesse.
Daarbenewens is daar artikels wat toon dat, hoewel hulle 'n byna uitsluitlike aasdieet bied, Daar is gesien dat hulle 'n paar lewende prooi jag en op vrugte voed. Hierdie voëls voed sporadies die vrugte van die moriche -palm (Mauritia flexuosa) en die guarumo (C. insignis).
Reproduksie van die koninklike aasvoël
Min is bekend oor die voortplantingsgedrag van die koninklike aasvoël in die natuur. Vir eers is die min wat bekend is dat hierdie diere in boomholtes nes maak, rotsagtige mure of bosse op grondvlak en wat op sigself nie nes maak nie. Hulle lê gewoonlik 'n enkele eier en inkubasie word deur beide ouers uitgevoer.
Aan die ander kant word geglo dat dit monogame diere is en in gevangenskap 'n uitgebreide hofmakery voer waarin die wyfie en die mannetjie gesamentlike geluide maak, snak en snork. Die eier het gewoonlik 'n inkubasietydperk van 60 dae, en sodra die hoender gebore is, word dit deur albei ouers gevoer.
Die kuiken word in 'n donsgeboorte gebore en op 3 maande is dit heeltemal geveder. Namate hulle groei, beweeg die kuikens al hoe verder weg van die nes en begin hulle hul volwasse vere in 18 maande ontwikkel. Hulle is gewoonlik naby hul ouers totdat hulle hul groei voltooi het.
Volgens die Rooilys van spesies wat deur die International Union for Conservation of Nature (IUCN) geëvalueer is, die koninklike aasvoël is in die minste kommer. Afhangende van die geografiese gebied, kan dit gevaar loop om uit te sterf, soos in die geval van Mexiko.
Die grootste bedreigings van hierdie spesie is die agteruitgang en versplintering van die habitat, die vergiftiging met giftige of giftige stowwe (hetsy deur lokaas, deur inname van koeëls of deur landbouchemikalieë) en botsings met kragdrade en windplase. Dit is nodig om dit ten alle koste te bewaar, aangesien die algemene bevolkingsneiging afneem.
Noudat ons 'n bietjie meer oor hierdie voëls weet, is dit belangrik om die rol wat hulle in ekosisteme speel, te onthou, aangesien hulle die verspreiding van siektes voorkom en die sirkulasie van organiese materiaal na die omgewing toelaat. Dit is nodig om meer oor hierdie spesie te weet om ysterbewaringsplanne in die toekoms op te stel.