Ek het in September vanjaar ŉ Sweedse televisiespan met ŉ omstrede ondersoek in Suid-Afrika gehelp toe ek ná jare weer saam met hulle in Bapsfontein beland het. Die Engelse praat van serendipity en hierdie is nou ’n goeie voorbeeld hiervan. Die laaste keer wat ek in die ou spookdorpie was, word breedvoerig in my jongste boek, Grusaam in die hoofstuk oor Ferdi Barnard, bespreek. ’n Boek wat nou in Oktober vrygestel is.
Die Swede was op soek na agterstraatklinieke wat in die laat tagtigs en aan die begin van die 1990’s deur ŉ sinistere karakter in agtergeblewe woongebiede bedryf is en een hiervan was blykbaar in Bapsfontein gewees.
Vroeër jare het mense in deftige pakke en aandrokke van heinde en verre gekom om by die Bapsfontein-hotel te dans. Alle danspaaie het na die ‘Baps’ geloop. Musieksterre soos Min Shaw, Barbara Ray en Lance James het hier naam gemaak. Met die hotel se sluiting in 1994 het, wat as die Boere-Memphis-era beskryf is, daar tot ’n einde gekom.
Na bykans 20 jaar se verval en besetting deur duisende plakkers wat die danssaal as ’n sjebien gebruik het, word daar nou weer in die Baps gedans. Die bouval is ’n paar jaar gelede deur Gert Wolmarans, Fanie van Wyk en André Zehnder aangekoop en hulle doelwit is om die ou diva tot volle glorie te herstel.
’n Polisieman wat in die tagtigs by Welbekend Polisiestasie gewerk het, vertel dat hy eendag vir baie ure na Frans se lewensverhaal gesit en luister het. Hy het vertel “hoe hy stene gelê het dat sy jonge rug wil breek en bloed deur die krake van die sement-eelte op sy hande sypel. Dat hy homself ryk gebuig, gesweet en gewerk het en toe Bapsfontein ‘raakgesien’ het.”
Al Willox en sy groep het sedert 1956 vir vermaak gesorg en knap ’n jaar later moes ’n groter danssaal gebou word.
In 1962 was dit tyd vir verdere uitbreidings. Die danssaal het twee verhoë bygekry en ’n houtvloer met plek vir 750 paartjies – die grootste danssaal in die suidelike halfrond.
Die houtvloer was ’n spesiaal-vervaardigde dansvloer wat goed genoeg vir internasionale danskompetisies was.
Rondom die dansvloer, op die platform, kon honderde mense by tafels en stoele sit en die verhoë het altyd met ’n lewendige orkes, soos die van Hansie Roodt, gespog.
In 1977 was die Baps-belewenis so bekend dat die BBC ’n dokumentêre program oor die dorpie gemaak het.
In Februarie 2007 is die vervalle hotel met plakkers en al op ’n veiling vir R150 000 verkoop en die plan was om die gebou in ’n winsgewende handelsentrum te omskep.