“Hy was my hoërskoolliefde en ons was op ’n avontuur op pad Engeland toe. Dit was in 2002. Ons aanvanklike beplanning was om vir ’n jaar te gaan, maar ons het dit só geniet dat ons uiteindelik vir sewe jaar gebly het. Ons het verloof geraak en getrou, en in 2008 was ek swanger met ons dogtertjie, Gizelle (nou sewe). Sy is in Junie 2009 gebore.”
Vervloë gevoelens word opgediep soos wat Jo die spore van die verlede volg. Dit klink byna asof sy die opsomming van ’n fiktiewe boek of film vertel, asof haar eie verhaal byna ’n hersenskim van iemand anders se herinneringe uitmaak. Maar dit hét gebeur. En sy dra tog die letsels van die hartwonde met haar saam.
“Kort ná Gizelle se geboorte het my (nou) eksman, Jim*, ’n restaurant-franchise in Engeland oopmaak. Uit die aard van die bedryf was hy selde by die huis, en hy het ook baie laat saans tuisgekom. Ek het niks vreemds daarvan gedink of onraad vermoed nie.”
Jim het aanbeveel dat sy by haar ouers gaan kuier oor die Kerstyd omdat, volgens hom, die restaurant hom baie besig sou hou met jaareindfunksies en Kerspartytjies. “Hy het voorgestel dat ek sommer vir twee maande gaan.”
Sy het die wegbreek en praktiese hulp met haar baba nodig gehad en na Suid-Afrika vertrek vir ’n vakansie by haar ma-hulle. Terwyl sy haar ruskansie geniet het, het haar buurvrou uit Engeland gebel. “Sy het vir my gesê dat daar ’n blonde vrou in my huis woon saam met my man, en dat sy reeds daar oorgeslaap het op dieselfde aand wat ek op die vliegtuig geklim het.”
Die buurvrou het die ander vrou se voorkoms beskryf, en Jo het besef dat die beskrywing met dié van ’n kelnerin wat in Jim se restaurant werk, ooreenstem.
Kort daarna het Jo ’n oproep van Jim ontvang om haar te laat weet dat sy eerder nie moet terugkom Engeland toe nie. Hy het ook haar vermoedens oor die kelnerin bevestig. ’n Paar maande daarna is hulle geskei.
Die ergste, vertel Jo, is dat sy en Jim die kelnerin saam aangestel het (Jo was ook ’n vennoot in die restaurant-franchise). Dus was die kelnerin baie bewus van haar status as Jim se vrou en die ma van sy kind.
Die eerste jaar van Gizelle se lewe was ’n blur, onthou Jo. “Dit was ’n baie traumatiese tyd.” Haar ma en familie het haar prakties baie gehelp en haar emosioneel bygestaan. Sy was ook die een wat vir Jo aangemoedig het om vir Gary te ontmoet en vir hom ’n kans te gee.
Terwyl hulle uitgegaan het, was Jo doodbang. Nie oor iets wat Gary verkeerd gedoen het nie, maar om weer seer te kry. Hy het haar egter onophoudelik gerusgestel oor sy liefde. “Hy sou deur die dag vir my teksboodskappe stuur en my gereeld bel as hy by die werk was. Uiteindelik het ek besef ek sal die vrees moet laat gaan om weer gelukkig te wees.”
“Nadat ek die verskriklikste seer moes oorleef, het ek die mees ongelooflike man ontmoet! Hy is ook ’n wonderlike, hands-on pa,” vertel Jo. “Hy is amper perfek . . . maar hy is steeds ’n man!” lag sy hardop.
“Glo in God, want daar is iets beters wat vir jou wag. Alles in die lewe het werklik ’n doel, alles is ineengevleg. Soms moet ’n mens net eers deur die donker dieptes gaan om as ’n sterker persoon anderkant uit te stap. Die hemel wag aan die ander kant.”