Hoewel kontemporêre hermeneutiek soos dit vandag bedryf word, in sy algemene en literêre vorme geen uniforme skool van denke opgelewer het nie, kan 'n mens dus 'n aantal fundamentele aannames onderskei.
iv) Hierdie band of verhouding tussen die ondersoekende subjek en die objek van ondersoek word gekarakteriseer deur 'n aanvanklike verskil tussen subjek en objek. Hierdie verskil is die resultaat van of 'n historiese of 'n sosio-kulturele distansie (of albei) tus­sen subjek en objek.
Die kritikus (interpretant) benader die objek (interpretandum) met 'n bepaalde psigologiese en sosio-histories gekondisioneerde verwagting en deur 'n rekonstruktiewe verduideliking verhelder hy/sy dié subjek van die teks wat nie onmiddellik aan hom/haar bekend is nie. Terselfdertyd hersien die interpretant sy/haar verwagtings in ooreenstemming met die nuutverworwe insigte. Op dié wyse tree die interpretant dus die sirkulêre beweging van interpretasie binne. Hierdie interpretatiewe proses, bekend as die hermeneutiese sirkel, kan 'n voorlopige konklusie bied betreffende die verstaan van 'n spesifieke teks, maar dit kan nooit finaal wees nie, aangesien perspektief en belang steeds onderhewig is aan verandering.
Dit beteken egter nie dat verstaan en interpretasie arbitrêr is nie. Die literêre hermeneutiek sien die teks as iets met bepaalde materiële eienskappe, as 'n substansie wat 'n gegewe of 'n geïntendeerde betekenis bevat wat terselfdertyd die leksikale betekenis van woorde transendeer. Alhoewel verstaan en interpretasie relatief is vir soverre hulle bepaal word deur perspektief en belang, is intersubjektiewe konsensus wel in staat om 'n verduidelikte be­tekenis geldig te hou/te valideer. As 'n mens 'n spesifieke teks voorhande het, tesame met 'n aantal duidelik omlynde kritiese vrae wat deels uit die teks self verkry is en deels uit die konteks waarin die interpretant die teks wil plaas, kan 'n beperkte graad van objektiwiteit wel bereik word. Die graad van objektiwiteit is afhanklik van die helderheid van die interpretatiewe proses as sodanig. Hierdie proses vereis dat die kritikus sy premisse duidelik stel, sodat ander kritici op hul beurt sy lesing kan rekonstrueer en op dié wyse die interpretant aan die interpretandum onderwerp. Hermeneutiek vereis dus 'n proses van voortgesette herinterpretasie. Om 'n teks te verstaan beteken om bewus te word van ŉ mens se eie voorverstaan en misverstande, in sover as wat lg. gekorrigeer kan word deur wat die teks sê. As die teks as 't ware as gespreksgenoot betrek word, resulteer die vind van be­tekenis uit 'n interaksie tussen die interpretant en interpretandum. Dit wil sê betekenis, as beide sensus litteralis en sensus spiritualis in die klassieke sin, word dus nie bloot gerekonstrueer nie, maar ook gekonstrueer in die proses van verstaan.