Die kompetisie word geborg deur die Europese Unie. Ek het ’n jaar of drie gelede deur Jacana Publishers daarvan gehoor. Dit vind jaarliks plaas. Al die gedigte op die langlys word binnekort in ’n bloemlesing opgeneem sáám met die Engelse vertalings van die gedigte. Die rede daarvoor is dat daar inskrywings in al elf landstale van Suid-Afrika aanvaar is. Ek het met my Afrikaanse gedig die aard en geskiedenis van die Sol Plaatje Foundation in ag geneem toe ek besluit het watter gedig ek wil instuur. Ek is ingenome om ingesluit te wees, omdat ek van multikulturele samekomste hou – of dit nou digters of gedigte is. Tale is musiek en al verstaan mens nie die woorde nie, kan jy die klanke hoor sing of marsjeer of ween. Die kortlys is intussen bekendgemaak. Drie Engelse gedigte het die paal gehaal. Op 9 Oktober sal die wenner aangekondig word by die Mail & Guardian se Literêre Fees in Johannesburg.
My reis na Hongkong was ’n geskenk uit die bloute en ek moes binne 24 uur besluit of ek kan gaan of nie. Terwyl ek sake oorweeg het, het ek lukraak “Hong Kong poetry” geGoogle en daar kom ek af op die Peel Street Poets, wat ook ’n Facebookblad het. Toevallig het hulle ’n voorleesaand op die Woensdag gehad wat ek in die stad sou wees. Ek het Henrik Hoeg, die huidige sameroeper, gekontak om vrae rondom die adres te vra, en voor jy kon sê mes, nooi hy ons toe om sommer daardie Woensdagaand te kom voorlees. Skielik het dit vir my dringend noodsaaklik geword om die aand by te woon. Ek het toe reeds besluit dat ek iets in Afrikaans wil voorlees – miskien as ’n soort voortbestaansbevestiging, of iets, ek weet nie. En wat ’n aand was dit nie! Die meeste digters het reeds gepubliseer en party van hulle het al TED Talks aangebied. Die kwaliteit van die verse asook die aanbiedings het my baie beïndruk.
Daar gekom, verwelkom Henrik Hoeg ons. Hy is van Deense afkoms en het as sogenaamde Third- Culture Kid in Hongkong grootgeword. Sy bundel Irreverent Poems for Pretentious People het in 2016 verskyn. In 2015 het hy die HKELD (Hong Kong English Language Drama) Heart Award gewen. Hy is direkteur van die geletterdheidsprogram by ’n pediatriese geestesgesondheidspraktyk, waar hy spesialiseer in werk met dislektiese kinders. Ons is hartlik deur almal ontvang. Ek kan nie al die name onthou nie. Daar was Andy uit Ierland, wat lank oor ’n bier kom sit en gesels het. Vishal Nanda, joernalis, kortverhaalskrywer en digter was bekoor deur die “pine trees” in my gedig en dit was sommer weer vir my ’n blitslessie oor ostranenie! Dat dennebome nou vir iemand so eksoties kan wees was ŉ herinnering daaraan dat ons tog maar moet bly streef om die bekende met nuwe oë te sien.
Die persoon met wie ek die meeste tyd deurgebring het, is Keisha Siriboe. Sy is ’n produk van Nebraska Universiteit, het haar M.A.-graad aan die Universiteit van Beijing verwerf en is tans besig met ’n PhD aan Hong Kong University. Ons het mekaar later in die week weer besoek en lank gesels oor gedigte, geletterdheid, agtergeblewenes en kwalitatiewe navorsing.
Gelukkig het Marie Bredenkamp ’n klein vertaling van Fernando Pessoa byderhand gehad wat sy kon voorlees. ’n Paar digters daar het Pessoa geken, maar dit was vir hulle interessant om te besef dat sy verbintenis met Durban lewendig gemaak is deur ons as Suid-Afrikaners se teenwoordigheid daar by hulle. Die strofe wat Marie vroeër die week vertaal het, het nogmaals “toevallig” perfek aangesluit by die multikulturele bande van die aand.
Ons het na middernag nog vir mekaar gesit en sê ons is nie vreemdelinge nie. Ons reis almal saam deur gedigte. Ons is broers en susters en hierdie Afrikanertjies moet maar weer kom kuier.
ŉ Dooie selakant is nie eers naastenby so mooi soos ŉ lewendige een nie. Om mee te begin, verloor hy sy kleur en sy oë word dof. En juis daarom, vind ek Johann Lodewyk Marais se koeplet uit sy bundel In die bloute so skrynend, so verskriklik ráák.