Donald Trump lag. Die eiendomsmagnaat van New York sit in sy luukse kantoor op die 26ste verdieping van die Trump Tower met 'n uitsig op Central Park.
Hy praat sedert sy aankoms om 07:30 onophoudelik oor 'n koerantberig wat die oggend in The New York Times verskyn het.
“Die ou probeer uitwerk wat ek het en nie het nie. Hulle probeer dit altyd doen. Ek is verreweg die grootste ontwikkelaar in New York. Ek het projekte oor die land heen. Uiters oordrewe? Asof hulle weet waarvan hulle praat. Wie weet beter as ek? Dis regtig malligheid waar die ou sy inligting vandaan kry.”
Hy is té besig om na nuwe eiendom te kyk, vir tydskrifvoorblaaie te poseer en nog 'n episode vir die hoogsverslawende The Apprentice te verfilm.
Hy dra ’n blou snyerspak, wit hemp met blink silwermansjetknope en 'n gestreepte blou das. Op 58 span sy swart gordel styf om die ekstra paar kilogramme.
Benewens gholf oefen hy nie eintlik nie, maar hy rook en drink ook nie. Hy het ’n hoë voorkop en blonde wenkbroue. Sy vreemde oranjerige hare is perfek gekam en word met haarsproei op hul plek gehou. En dit is sy regte hare, as jy gewonder het.
Het hy nog nooit daaraan gedink om sy haarstyl te verander as almal dan so 'n bohaai daaroor maak nie?
Die oggend se ondersoekende berig gaan oor die maatskappy Trump Hotels and Casino Resorts wat onlangs aansoek gedoen het om insolvensie in ’n poging om sy skuldlas van sowat R11 miljard te delg.
“Dit was ’n lelike berig. Kan jy daardeur sien? Hulle hou nie van my nie. Daar is geen twyfel nie. Die vreemde ding van die Times is hulle weet niks van my nie. Hulle weet *** niks van my nie."
Tydskrifvoorblaaie van Donald in goue rame versier byna elke sentimeter van die mure. Donald is ’n windlawaai wat van vertoon hou en sy eie geskiedenis skryf en herskryf.
Hy laat geen kans in ’n gesprek verbygaan om te vertel presies wie hy is en wat hy al vermag het nie.
Hy besit alles van skoonheidskompetisies en buiteklubs tot casino's en woonkomplekse. Hy hou daarvan om op te gaar. Hy gee vir my ’n pak mediaknipsels van sy projekte asof hy daarmee wil bewys presies wat hy werd is.
Hy het in die 1990's bankrotskap net-net vermy. Die meeste van sy geld is nog altyd deel van vennootskappe en persoonlike eiendomsbates wat nie bekendgemaak hoef te word soos met ’n openbare maatskappy nie.
As jy onder die privaat sambreel van die Trump-organisasie inloer, kom jy op tientalle ander maatskappye met verskillende name af.
Die tydskrif Forbes het Donald se fortuin onlangs op sowat R16 miljard geraam, wat hom 71ste plaas op die lys van die wêreld se rykste mense.
Hoe meer tyd jy saam met Donald deurbring, hoe duideliker word dit dat hy in heeltemal 'n ander wêreld leef — ’n mens kan dit dalk selfs die planeet Trump noem.
Hy vlieg rond in ’n private Boeing 727, verskyn in Visa-advertensies en sy boeke oor die sakewêreld verkoop soos soetkoek.
Donald gebruik dié beweging gereeld om skynbaar geen rede nie. Amper soos ’n kind wat pas sy grootste talent ontdek het.
“Jy is afgedank!” roep hy ’n paar keer in die onderhoud agter sy lessenaar uit en laat my elke keer skrik wanneer hy skielik die vorm van ’n rewolwer met sy kort, dik vingers maak.
“Mense is mal daaroor,” lag hy. Maar Donald sê hy sal in die werklike lewe nooit 'n werknemer so afdank nie. Dit is net toneelspel, iets wat hy spontaan uitgedink het toe hulle aan ’n dramatiese manier gedink het om ’n deelnemer van die program af te stem.
’n Stewige 28 miljoen mense het na die laaste episode gekyk en die Britse televisiemaatskappy Talkback gebruik nou die konsep vir Brittanje. Alan Sugar speel Donald se rol.
“Voor die program het niemand my baie goed geken nie,” sê Donald. “Hulle het my as die slegte ou beskou - as 'n vuurvreter, wat ek nie is nie.”
Die een ding van so 'n groot program, wat bygesê nommer een op TV was, is dat jy nie eintlik iets kan wegsteek nie.
“Eindelik word jy blootgelê. Ek dink mense weet nou baie beter wie ek is. En hulle hou baie meer van my.”
Die waarheid is volgens hom “plooibaar”. Soos wanneer hy oor aanhangers van The Apprentice praat wat buite sy kantoor saamdrom. Hy beweer hy kan nie meer by die deur uitgaan sonder om oorval te word deur honderde mense wat vir hom skree “jy is afgedank!” nie.
Fantasie is Donald se werk. Hy is ’n skepper, kulkunstenaar, dromer en misleier. Hy vra vir niks verskoning nie. Nie vir sy flambojante houding, uitgesprokenheid of al die leuens nie.
“Maar ek dink nie ek wil Madonna wees nie, en ek dink ook nie sy wil ek wees nie. Maar ek is 'n goeie akteur. Ek hoef nooit 'n toneel oor te doen nie. Ek sê net wat in my gedagtes opkom en dit werk.”
“Een ding wat mense nie van my weet nie, is dat ek die grootste ontwikkelaar in New York is. Ek is nie ’n oprigter nie. Ek bou geboue. Hulle sien my op TV, maar hulle weet nie dat ek eintlik groot geboue bou nie. Dit is die eintlike storie.”
’n Mens moet dalk eers noem dat Donald ’n groot ontwikkelaar is, maar nie die grootste in New York nie. Dit is nou as jy die grootste ontwikkelaar sien as die mens wat die meeste geboue bou en besit.
Hy bedoel met “grootste ontwikkelaar” dat sy naam op die meeste geboue in New York pryk. Volgens sy logika is Trump dan koning.
Maar Donald was nie altyd ’n meesterbouer nie. Soos alle groot dromers was hy eers ’n vakleerling. Hy het sy talent as bouer van sy pa gekry, wat eens self ’n magnaat was en sy aandag op geboue in Brooklyn en Queens toegespits het.
Bewerings word gemaak dat Donald nie self sy rykdom opgebou het nie, maar dat hy van sy pa ’n groot erfporsie gekry het. Donald vee hierdie bewering natuurlik van die tafel af.
Maar die glans het stadig vervaag. Donald se egskeiding van Ivana het die wêreld se aandag getrek toe sy hom van 'n string buite-egtelike verhoudings beskuldig het.
Hy het teësinnig van die luukshede verkoop wat sy kenmerk was: die seiljag Trump Princess, die Plaza Hotel in New York en sy Boeing 727.
Die storie word vertel dat Donald een dag saam met sy nuwe vrou, die model Marla Maples, in Manhattan gaan stap het. Hy wou vir haar verduidelik hoe benard sy situasie werklik is en het na ’n hawelose man gewys.
En tog het hy op die een of ander manier kop bo water gehou. Sy redding was dat hy al sy casinobelange in die openbare maatskappy Trump Hotels and Casino Resorts saamgevoeg en baie van sy skuld daarop afgeskuif het.
“Baie van my ryk vriende was bankrot en jy het nooit weer van hulle gehoor nie,” sê hy. “Bygesê, ek was nooit bankrot nie. Ek het oorleef. Ek het die vermoë om geld te maak. Ek weet hoe om dit goed te doen. Daar is altyd 'n manier. En nou is my maatskappy groter as ooit tevore.”
“Dit is een van die beste sakepublikasies in die stad,” sê hy triomfantlik. Hy waai die artikels oor die tafel en dan, asof hy van ’n geskenk afstand doen, sê hy: “Jy kan dit maar hou.”
Die telefoon lui onophoudelik terwyl hy dit doen. Donald kyk gewoonlik net daarna, sy oë op skrefies getrek asof ’n padda op sy lessenaar verskyn het.
Donald gebruik nooit die interkom nie. Hy gebruik ook nooit ’n rekenaar nie. Die een in sy kantoor is nie eers by die muur ingeprop nie.
"Daardie ou van die Times weet niks van my of die eiendomsmark nie. Ek het vir hom gevra: ‘Wat weet jy van die eiendomsmark?’ En hy sê: ‘Ek weet niks van die eiendomsmark nie. Ek wil net, jy weet, die storie skryf . . . bla bla bla.' En toe lees ek die stories en dit was 'n skande.”
Donald praat geweldig vinnig (mense in sy kantoor noem hom die masjien). Mense wat hom bel, kry selde ’n woord in. Die oproepe duur ongeveer ’n minuut en wanneer hy die telefoon neersit, verwys hy na wie ookal gebel het, in tipes: “die beste eiendomsagent” of “’n beroemde filmvervaardiger”.
In talle opsigte is Donald nog net so skaamteloos lief vir geld soos hy twintig jaar gelede was. Hy praat steeds van geld en gee dit uit asof dit vir hom vreemd is. Hy gebruik selde kontant. Hy gebruik ook nie soos die res van die wêreld ’n OTM-kaart nie. Hy het wel ’n American Express-kredietkaart.
Hy is ’n man vir eindelose detail en hy is nóú betrokke by elke projek, van die kies van teëls vir die badkamervloere tot die uniform van ’n deurwag lot die uitsoek van deelnemers aan The Apprentice.
Maar soos met baie miljardêrs hou mense van hom. In ’n tyd van politieke speletjies en frustrerende hiperbewustheid van die openbare mening kruip Donald nie agter skakelmense en lyfwagte weg nie. Die deurwagte van Trump Tower is die naaste wat hy aan die soort beskerming kom. Hy is ’n arbeider-miljardêr, as daar so iets kan wees.
“Mense wil hê ek moet tot die politiek toetree omdat ek so gewild is, maar ek is nie lus nie. Ek hou té veel van bou. En ek maak ’n sukses daarvan.”
Donald het onlangs sy eie gebottelde water bekendgestel. Daar is ook ’n klerereeks, ’n glanstydskrif, Trump World, wat aan sy sake-idees gewy word, en ’n reeks Donald Trump-poppe.
Volgende jaar trou hy vir die derde keer. Hoewel hy ander mense aanraai om ’n voorhuwelikse kontrak op te stel, is sy eie nog nie reg nie.
“Dit sal gebeur,” verseker hy my. “Dit is net aaklig om vir die vrou vir wie jy lief is, te sê: ‘Liefie, as die huwelik misluk, moet ons ’n ooreenkoms hê.’ Maar dit is nodig.”
“Seker meer van dieselfde,” sê en hy en strek sy arms bo sy kop uit soos Atlas wat die aarde vashou.
Teen die einde van die dag sê hy vir my: “Weet jy, 'n goeie vriend van my, 'n groot vervaardiger van Hollywood wat ’n wooneenheid in een van my geboue het, het onlangs vir my gesê: 'Jy is die grootste naam in Hollywood.’
“Ek sê toe: ‘Wat bedoel jy?’ ‘Jy is die grootste ster in Hollywood. Jou program is nommer een.’ En ek sê toe weer: ‘Ek het tot nou toe nog nooit so daaraan gedink nie.’ Maar hy is seker reg. As jy daaroor dink. Die mens met die gewildste program is die grootste ster.