Adolf Hitler'in kişilik kültü

Adolf Hitler'in kişilik kültü, Nazi Almanyası'nın (19331945) öne çıkan bir özelliğiydi, ve 1920'lerde Nazi Partisi'nin ilk günlerinde başladı.
Führerprinzip'e dayanarak, aralıksız Nazi propagandasının her zaman öne sürerek, liderin her zaman haklı olduğu, ve Hitler'in Almanya'nın ekonomik sorunlarını çözmedeki bariz başarısıyla, İkinci Dünya Savaşı öncesinde dış politikadaki kan dökmeden elde ettiği zaferleriyle pekiştirildi, ve savaşın başlarında Polonya ve Fransa'daki hızlı askeri başarıları, sonunda Alman halkının Nazi kontrolünün merkezi bir yönü haline geldi.
Alman halkını Hitler'in kişiliği, görüşleri ve hedefleri arkasında birleştirmek için bir araç olarak kullanıldı ve aynı zamanda Nazi hareketinin savaşan gruplara bölünmesine karşı bir sigortaydı.
Adolf Hitler'in propaganda ve medyadaki imajı
Nazi Partisi'nin ilk yıllarından başlayarak, Nazi propagandası, Nazi lideri Adolf Hitler'i Almanya'yı kurtarabilecek tek kişi olan ikonik bir figür olarak tasvir etti. Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinin ardından ve iki savaş arası dönemde, Alman halkı Weimar Cumhuriyeti altında büyük acılar çekti ve Nazilere göre, yalnızca bir mesih olarak Hitler onları kurtarabilir ve Almanya'nın büyüklüğünü geri getirebilirdi, bu da "Führer kültü" efsanesinin ortaya çıkmasına neden oldu. 28 Ekim 1922'de Benito Mussolini'nin "Roma'ya Yürüyüşü"nden birkaç gün sonra, bir Nazi Partisi sözcüsü bir birahane kalabalığına "Almanya'nın Mussolini'sinin adı Adolf Hitler" olduğunu duyurdu ve böylece Hitler'in kişilik kültünü güçlendirdi. Bu henüz bir başlangıçtı. Aralık 1922'de, Nazi gazetesi Völkischer Beobachter, Hitler'in artık Nazi Partisi'nin davulcusu olmadığını, aslında sadece Almanya'yı kurtarabilecek lider olduğunu iddia etti.
Kasım 1923'teki başarısız Birahane Darbesi ve Hitler'in hapse atılmasından sonra, Alman halkının tüm kesimlerine hitap edecek bir imaj oluşturmaya başladı. Zamanla, kendisine tüm Almanlara çekici kılan ve onu "kitleleri uyandırdım" diye ilan etmeye sevk eden milliyetçi ve dini imalara sahip bir öz imaj geliştirdi.
Naziler, Alman halkının hem sol hem de sağ kesimine duyarlılıklarıyla hitap etmenin bir yolu olarak kasıtlı bir şekilde partilerinin adını "Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi" olarak seçtiler. Hitler 1921'de partiyi Führer ("lider") olarak devraldığında, o zamana kadar basitçe Alman İşçi Partisi olarak adlandırılan partinin adına "Nasyonal Sosyalist"i eklemekte ısrar etti. Hitler ve Naziler sosyalist olduklarını iddia etmelerine rağmen sosyalist değildiler ve sadece propaganda amacıyla ve yeni üyeler çekmek için kullandılar. Naziler iktidara geldikten sonra sendikaları bastırdılar ve komünistler ve sosyalistler gibi solcu muhaliflere zulmettiler.
Nazi propaganda şefi Joseph Goebbels'in gazetesi Der Angriff ("Saldırı"), Führer efsanesinin yaratılmasında büyük rol oynadı. Yayınlandığı ilk günlerden itibaren Hitler'in fotoğrafları ve çizimleri yaygın olarak kullanıldı. Führer efsanesi, Hitler'in birçok Nazi Partisi üyesine mistik görünmesini sağladı. Hitler her yönüyle model olarak görülüyordu: I. Dünya Savaşı'nda hayatını Almanya için savaşmak için ortaya koyan halktan biri, işçi ve asker olarak görülüyordu, ama aynı zamanda, Hitler'in neredeyse insanüstü niteliklere sahip, saygı duyulacak bir tanrıya yakın bir deha olarak tasvir edildiği, kahramanca bir görüntüye bürünüyordu. Naziler iktidara geldikten sonra, Hitler her yıl ülkenin dört bir yanından tüm sınıflarından ve mesleklere sahip Almanlardan 12.000'den fazla hayranlık ve övgü dolu mektuplar aldı.
1930'da Hitler'in Otto Strasser'e Bizim için Fikir Führer'dir ve her Parti üyesinin yalnızca Führer'e itaat etmesi gerekir dediği iddia edildi.
1932'deki beş seçim kampanyası sırasında, Nazi gazetesi Völkischer Beobachter ("Halk Gözlemcisi"), Hitler'i arkasında birleşik bir kitle hareketi olan, tek görevi Almanya'yı kurtarmak olan, "geleceğin lideri" olan bir adam olarak tasvir etti. Kampanyalar sırasında, Hitler parti içinde yarı dini bir statü kazandı. Völkischer Beobachter, "Nasyonal Sosyalist hareket Alman ulusunun dirilişidir" manşetini attı ve makalesinde Hitler'in "Almanya'yı özgürleştirmek için Tanrı'nın aracı olduğuma inanıyorum" dediğini aktardı. Benzer şekilde Goebbels, Der Angriff'de Hitler'in "Büyük Alman, Führer, Peygamber, kitlelerin son umudu olan Savaşçı, Alman özgürlük iradesinin parlayan sembolü" olduğunu yazmıştı. Bu kampanyalar sırasında Hitler, hava yoluyla kampanya yürüten ilk politikacı oldu. Hitler über Deutschland ("Hitler Almanya'nın Üstünde") sloganı altında şehirden şehre uçtu, bazen kitlesel izleyiciler önünde konuşma yapmak için günde beş şehri ziyaret etti. Hitler'in karizmatik ve büyüleyici konuşma yetenekleri, Alman halkının ilgisini çekmesinde büyük rol oynadı.
Büyük Buhran'ın başlamasının neden olduğu- ekonomik kriz devam edip büyüdükçe ve Naziler Reichstag'da tuttukları koltuk sayısı sayesinde siyasi güç kazandıkça, Goebbels'in propaganda makinesi Hitler'in imajını yarattı. Bu, Weimar Cumhuriyeti'nin sorunlarını çözememesine karşı halkın öfkesini somutlaştırdı. Propaganda, Hitler'in Almanya'yı kurtarabilecek ve yeni bir toplumsal düzen, "halk topluluğu" (Volksgemeinschaft) yaratabilecek tek adam olduğunu söyledi; Hitler "milyonların umuduydu", ulusal kurtuluşun kanlı canlı örneğiydi. Tarihçi Ian Kershaw'a göre, "[insanlar] kendi inançlarını, isteklerini ve arzularını Hitler'e yansıttı. Hitler, onları tam bir ulusal yeniden doğuş vizyonuna dahil etti." Goebbels, Hitler'in bir "kahraman dehası" imajını geliştirdi. Nazi Almanyası'nın varlığı sırasında, her yıl Hitler'in doğum gününün arifesinde Goebbels, Hitler'in kişiliğinin ve fikirlerinin birçok sözde erdemini övdüğü "Bizim Hitlerimiz" başlıklı bir konuşma yapardı.
Efsane aynı zamanda "Keşke Führer bilseydi" deyişinin ardındaki kavramı da doğurdu: Alman halkı ülkenin yönetiminden memnun olmadığı zamanlarda, suçu Nazi büyük adamlarının üzerine attılar ama suçu Hitler'in kendisine yüklemekten geri kaldılar, onun yerine onu suçluluktan muaf tuttular. Hitler'in neler olduğunu bilseydi, işleri düzelteceğine inanıyorlardı. 1934'teki Uzun Bıçaklar Gecesi (Hitler'in Nazi Partisi içindeki ve onun paramiliter kolu Sturmabteilung'daki (SA) ve çok sayıdaki diğer muhaliflerin kanlı bir tasfiyesi) Hitler'in darbe girişimini önceden bastırarak kaosu önlemesi olarak kamuoyuna sunuldu. Bu, Hitler'in Alman halkının koruyucusu imajını güçlendirmeye yardımcı oldu.
Lider kültü, Leni Riefenstahl'ın 1935 tarihli İradenin Zaferi gibi Nazi propaganda filmlerinde kanıtlanmıştır. Film, 700.000'den fazla taraftarın katıldığı 1934 Nürnberg Rallisi'ni gösteriyordu ve Hitler efsanesinin Nazi Almanyası döneminde filme alınıp tam olarak uygulamaya konduğu ilk örneklerden biridir. Efsane, Hitler'in bir uçakta bulutlardan inmeye başladığı andan itibaren ve miting Hitler'i, Nazi Partisi'ni ve Alman halkını birleştiren bir doruk noktasıyla sona erdiğinde, Rudolf Hess'in "Parti Hitler'dir ama Hitler Almanya'dır, tıpkı Almanya'nın Hitler olduğu gibi. Hitler! Sieg Heil!" Filmi izleyen Almanlar, Führer efsanesinin tüm gücüne maruz kaldılar.
1934'te Hitler'in seçtiği halefi Hermann Göring, "Bu tek adamda mistik, ifade edilemez, neredeyse anlaşılmaz bir şey var. ... Adolf Hitler'i seviyoruz çünkü onun bize Tanrı tarafından gönderildiğine derinden ve kararlı bir şekilde inanıyoruz. Almanya'yı kurtarmak için. ... En üst düzeyde sahip olmadığı hiçbir nitelik yoktur. ... Bizim için führer, siyasi ve halkın ulusal ve sosyal çıkarlarını ilgilendiren tüm diğer konularda yanılmazdır".
Nazi propagandası durmaksızın Almanları Hitler'in fikirlerine inanmaya ve güvenmeye ikna etmeyi amaçladı. Hitler'in görüntülerinin Nazi propagandasında nasıl kullanıldığının kapsamı 1941'de bir Nazi haber filminin "Führer'in resimleri olmayan bir haber filminin standartlara uygun görülmediğini" belirtmesiyle özetlenmiştir.
İngiliz tarihçi Ian Kershaw'ın "Hitler Efsanesi": Üçüncü Reich'ta İmge ve Gerçeklik adlı kitabı 1987'de yayınlandı. İçinde şunları yazdı:
Nazizmin siyasi ideolojisi Hitler'in kendisi için önemli olmasına rağmen, birçok Nazi Partisi üyesi buna kayıtsızdı, çünkü çoğuna göre Hitler Nazizmin vücut bulmuş haliydi.
Führerprinzip
Führerprinzip ("lider ilkesi"), Nazi Almanya'sındaki siyasi otoritenin ana temeliydi. Bu ilke, en kısa ve öz olarak, "Führer'in sözü tüm yazılı yasaların üzerindedir" ve hükumet politikalarının, kararlarının ve kurumlarının bu amacın gerçekleştirilmesi için çalışması gerektiği anlamına gelebilir. Bu ilke, kendi alanlarında son sözü söylemesi beklenen diğer kuruluşların liderliğini de kapsayacak şekilde genişletildi.
Führerprinzip'e, 1934'teki Uzun Bıçaklar Gecesi sırasında, Hitler'in Ernst Röhm yönetiminde bulunan Sturmabteilung'un (SA) yakın zamanda bir darbe yapacağını söylentileri dolaşan "Röhm Darbesi" nedeniyle bir dizi yargısız infaz emri verdiği sırada güven verildi. Hitler, Reichstag'da bir konuşma yaptı ve şöyle dedi: "Nasyonal Sosyalist Devlet, Halkı (Volksvernarrung) zehirleyen ve aldatan bu olgunun sınırları içindeki her son izi yok etmek ve gerekirse ortadan kaldırmak için Yüz Yıl Savaşları yürütecektir)" dedi ve "Alman ulusunun kaderinden sorumlu olduğunu ve bu nedenle Alman halkının en yüksek yargıcı olduğunu" savundu. Nazi propagandası, Hitler'in eylemlerinin Almanya'yı kurtardığını iddia etti.
Führer Efsanesi
"Führer Efsanesi" (Führer Miti) propagandayı ve Führerprinzip'i Hitler'i parti siyasetinin üzerinde olan şaşmaz bir deha olarak tasvir etmek için kullandı ve tamamen Alman halkını hem "Yahudi Bolşevizmi" gibi sinsi dış güçlerden hem de muhafazakar, merkezci ve liberal siyaset ve demokrasiyi destekleyen ve Weimar Cumhuriyeti'nin bel kemiği olan politikacılar gibi iç etkenlerden korumaya ve kurtarmaya adamıştı. Din, daha az bir ölçüde, Nazilerin yıkıcı iç güçler ayinine dahil edildi, ancak Alman halkı (hem Protestanlar hem de Roma Katolikleri) dini inançlarına çok bağlı oldukları için, Nazi ideolojisinin bu yönü yumuşak bir pedala sahipti ve sunumu tutarsızdı.
Mitin (efsane) gücü Alman toplumuna o kadar yerleşmişti ki, 1930'ların başlarında seçimler ve plebisit için oy pusulalarında "Nazi Partisi"nden ziyade "Hitler Hareketi"ne atıfta bulunuluyordu. "Nasyonal Sosyalizm", Nazilerin yükselişinden önce diğer siyasi partiler tarafından kullanılmış olsa da, Nazizm, basit anlamda Hitlerizm'di.
1930'larda Hitler'in popülaritesi büyük ölçüde Führer efsanesinin Almanların çoğunluğu tarafından kabul edilmesinden kaynaklanıyordu. Çoğu Alman ekonomide iyileşme, güvenlik ve refah arıyordu ve Hitler bunların hepsini sunuyor gibiydi. Çoğu Alman, onun sosyo-ekonomik politikalarını ve devletin "düşmanı" olarak kabul edilenlere karşı uyguladığı acımasız önlemleri onayladı, çünkü Naziler Almanya'nın tüm sorunlarına çözümler bulmuş gibi görünüyordu. Führer efsanesi, Schutzstaffel'in (SS) Alman nüfusu arasında terör gerçekleştirmesini sağladı, çünkü Hitler ve Nazi rejimine olan coşku nedeniyle büyük ölçüde fark edilmedi. Mit, Almanların Hitler'i, Almanya'yı "Yahudi Bolşevizmi" belasından "kurtarmaya" kararlı bir devlet adamı olarak görmelerine yardımcı oldu; Naziler ve diğer aşırı milliyetçiler Marksizm ve komünizme bu şekilde atıfta bulundular. Bu mit, Almanların Nazilerin Yahudilere yönelik politikalarını kabul etmelerine veya görmezden gelmelerine bir dereceye kadar katkıda bulunmuştur.
Hitler'in kendisi - Joseph Goebbels ile birlikte - mitin yaratılmasına önemli bir katkıda bulundu. Hitler, propagandanın önemini ve kendisi hakkında bir aura yaratmanın gerekliliğini anladı. Hitler, 1933'te Alman halkına yaptığı iddiaları değerlendirirken, 1938'de şunları söyledi:
Joseph Goebbels 1941'de Propaganda Bakanlığı'ndaki yetkililere, en büyük iki başarısının "Parti'nin halka açık törenlerinin tarzı ve tekniği; kitlesel gösterilerin töreni, büyük Parti olayının ritüeli" ve "mitin yaratılması" olduğunu söyledi. Hitler'e yanılmazlık halesi verilmişti, bunun sonucunda 1933'ten sonra Parti'ye kuşkuyla bakan birçok insan artık Hitler'e tam bir güven duymuştu". Nazi propagandasının en önemli teması, Hitler'i Almanya'yı kurtarmış olan karizmatik bir lider olarak tasvir eden lider kültüydü.
Führer miti, Führerprinzip ile birlikte, Hitler'in kendisinin 1935'te söylediği gibi, Nazi Partisi içindeki iç krizlerin frenlenmesine yardımcı oldu, "Hayır, beyler. Führer Partidir ve Parti, Führer'dir". Mit aynı zamanda Nazizmin yurt dışında bir siyasi ideoloji olarak meşruiyetini de sağladı. Öyle olmasa da, efsane, Nazilerin tüm Almanları topluma entegre etmeyi başardığı fikrine güven verdi. Mitin Alman toplumuna nüfuz etmiş olması, gazete okuyan, radyo dinleyen veya film izleyen herhangi bir Alman'ın bundan kaçınmasının neredeyse imkansız olduğu anlamına geliyordu, çünkü Naziler tüm medyaya sahipti ve Alman halkının ne okuyup neleri izlediklerini belirlediler.
Führer miti çift taraflı bir fenomendi. Bir yandan, Nazi propagandası, Hitler'in tüm doğru seçimleri yapan kahraman bir figür olarak imajını aktarmaya devam etti. Öte yandan, "yüce" bir liderliğe abone olan değer sistemleri ve etiğin gözlemlenmesi olarak da görülebilir.
Hitler'i çevreleyen liderlik kültü, özellikle Hitler'in 1934 tasfiyesinde rakipleri Ernst Röhm ve Gregor Strasser'i ortadan kaldırmasından sonra, Nazi Partisi'nin kendi içinde savaşan gruplara bölünmesini önlemeye de hizmet etti. Führer, Parti ideolojisinin ve halkın ulusal kurtuluş umutlarının vücut bulmuş hali olduğundan, işler kötüye gittiğinde halk tarafından suçsuz tutulduğundan, Hitler'in adamlarından herhangi birinin bir saray darbesi yoluyla onun yerini almaya çalışması neredeyse imkansızdı.
Ekonomik yönler
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Almanya'nın Weimar Cumhuriyeti hiperenflasyon ve onu takip eden Büyük Buhran'dan büyük darbe aldı. Birçok Alman, Almanların savaşı kaybettiğini, ardından gelen ekonomik çöküşün alakasız etkilerinden ayırmakta zorluk çekti ve demokrasi tarihi olmayan bir ülkede,
temel nedene bakmak yerine, Versay Antlaşması'nda Müttefikler tarafından ortaya konan koşulları ve yeni bir cumhuriyette demokrasinin yeni hükumet biçimini, ekonomik sıkıntıları suçlama eğilimindeydi. Weimar onlara ihtiyaç duydukları yardımı sağlayamayınca, işleri düzeltebilecek, demokrasiye ya da cumhuriyetçi hükumete inanmayan ve Almanya'nın ekonomik sorunlarına çözüm gibi görünen bir üstün niteliklere sahip kimse aramaya başladılar.
1930'ların başlarındaki görünür ekonomik başarıları olmasaydı, Hitler mitinin Alman toplumuna bu kadar nüfuz etmesi pek olası değildir. Bunun ironisi, gerçekleşen ekonomik başarıların Hitler'in yapmadığıdır. Almanya'nın 1925'te Dawes Planı, 1929'da Young Planı ve 1931'de Hoover Moratoryumu ile azaltılan ve 1932 Lozan Konferansı tarafından iptal edilen ağır savaş tazminatlarından kurtuluşu, 1929'daki ölümünden önce Almanya'nın uzun süre görev yapan Dışişleri Bakanı Gustav Stresemann'ın ve daha sonra Şansölyelik yapan Heinrich Brüning'in çok dikkatli müzakere ve diplomasisi sayesinde oldu. Örneğin, 1933 başlarında işsizliği iki milyon azaltan devasa kamu işleri programı, Brüning'in halefi ve Hitler'in selefi Şansölye Kurt von Schleicher tarafından görevden ayrılmadan 48 saat önce başlatılmıştı; Hitler'in sadece von Schleicher'in programı için kredi alması gerekiyordu. Sonra, elbette, bazı olumsuz etkileri İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar sürse de, küresel olarak Büyük Buhran'ın 1930'ların ortalarında yavaş yavaş yerini aldığı gerçeği vardı. Hitler'in iktidara gelmesinden sonra Almanya'nın ekonomik toparlanmasının meşru olarak takdir edebileceği yönü, ordunun toptan genişletilmesi, savaş gemileri, denizaltılar ve Alman hava kuvvetleri Luftwaffe'nin tüm kumaşından yaratılmış yeni orduların inşası da dahil olmak üzere yeniden silahlanma için yapılan büyük harcamaların Alman ekonomisi üzerindeki - hem olumlu hem de olumsuz - etkisiydi.
İşçi sınıfı, hala düşük ücretlere ve daha uzun çalışma saatlerine sahip olduklarından, Hitler efsanesine en az duyarlı olan gruptu. Bununla birlikte, Nazizmin "sosyalist" çekiciliği, Kış Yardımı kampanyalarından yararlanan Alman işçilerinin bir miktar desteğini sağladı. Orta sınıf, görünürdeki ekonomik başarılardan en çok yararlanan kesimdi ve eleştirilerine rağmen, en azından savaşın ortasına kadar, Hitler'in ve Nazi rejiminin en sıkı destekçileri olarak kaldılar.
Dış politika ve askeri yönler
Hitler, Nazi hareketinin arkasındaki tek güç ve parti siyasetini aşan ve tüm Almanları bir halk topluluğunda (Volksgemeinschaft) birleştirmeyi amaçlayan biri olarak görülüyordu. 1930'larda Nazi rejimine yönelik eleştirilere rağmen, Hitler'in ilk dönemdeki başarılı dış politikaları, Versay Antlaşması'nın kısıtlamalarını tersine çevirmesi ve tüm etnik Almanları tek bir devlet altında birleştirmesi, Hitler'in popülaritesinin yükselmesine neden oldu ve bu da efsaneyi güçlendirdi.
Kaç Alman'ın Führer efsanesine gerçekten inandığı bilinmemekle birlikte, 1930'ların sonlarında Hitler'i ve Nazi rejimini eleştiren Almanlar bile buna inandı. Çoğu Alman, Nazi rejiminin, tümü Hitler'e atfedilen bariz başarılarından etkilenmişti. Örneğin, 1938'de Anschluss'tan sonra Almanya Sosyal Demokrat Partisi'nin bir raporu şu sonuca varmıştı:
1938'e kadar Führer efsanesi, Almanların çoğunu Hitler'in Almanya'nın haklarını savunan inançlı bir politikacı olduğuna ikna etmeye yardımcı oldu. İkinci Dünya Savaşı başlamadan önce, Führer efsanesi neredeyse tamamlanmıştı, ancak hala önemli bir özelliği eksikti: Hitler bir askeri dehaydı. Savaş başlamadan önce bile, Nazi propaganda makinesi bu imajı Alman halkına yansıtmak için çalışıyordu. Bu, Hitler'in Renanya'nın Yeniden Askerileştirilmesi, Avusturya'nın Anschluss'u, Münih'te Batılı güçler tarafından Sudetenland'a Almanya'ya verilmesinin kabul edilmesi, Almanya'nın kansız işgali ile Çekoslovakya'yı bölmesindeki zaferleriyle ortaya çıkan diplomatik ve dış politika dehası efsanesinden önce geldi. Polonya'nın İşgali öncesinde, dışişleri bakanı Joachim von Ribbentrop, Hitler'in Polonya'nın birkaç gün içinde çökeceği ve İngiltere'nin onun adına müdahale etmeyeceği yönündeki tahmininden şüphe duyan kadrosundaki herkesi idam etmekle tehdit ediyordu.
20 Nisan 1939'da Adolf Hitler'in 50. doğum gününde, askeri geçit töreni onu "silahlı kuvvetlerini toplayan geleceğin askeri lideri" olarak tasvir etmeyi amaçladı. 1 Eylül 1939'da savaş başladıktan sonra, Hitler'in üstün bir savaş lideri ve bir askeri deha olduğu imajı, efsanenin diğer yönlerinden daha fazla baskın oldu. Birçok Alman başka bir savaşın yönünden endişe duysa da, savaş başlayınca efsanede bir gelişme oldu.
Savaşın ilk dönemlerinde elde edilen başarılar, Hitler'e daha derin bir duygusal bağlılık düzeyini daha da yukarılara çıkardı çünkü ulusal topluluğu ve ulusal büyüklüğü temsil ettiği ve Almanya'yı bir dünya gücü haline getireceği söyleniyordu. Mutluluk sadece zaferler devam ederken sürdü, ancak Alman ordusu ilk kez durdurulduklarında duygusal bağlılık kayboldu.
Yasal yönler
1934-35'ten itibaren Führer efsanesi, Nazi Almanyası'nın anayasal yasasını belirlemeye başladı. Nazi avukatı Hans Frank, "Üçüncü Reich'taki Anayasa Hukuku, Führer'in tarihi iradesinin yasal formülasyonudur, ancak Führer'in tarihi iradesi, faaliyeti için yasal ön koşulların yerine getirilmesi değildir" dedi.
23 Mart 1933 gibi erken bir tarihte Hitler, yasanın birincil nedeninin "Yargımız her şeyden önce Volk topluluğunun korunmasına hizmet etmelidir" şeklinde açıklama yaptı. "Toplumun korunmasına hizmet etmek için hesaplanan kararların esnekliği, yargıçların sabit görev süreleri ışığında uygun olmalıdır" ve "gelecekte, devlete ve ulusal ihanetin barbarca acımasızlıkla yok edileceği" konusunda uyarıda bulundu.
Hitler, "Führer ve Şansölye" konumunu oluşturmak için Şansölye ve cumhurbaşkanlığı konumunu birleştirdikten kısa bir süre sonra, Hans Frank 10 Eylül 1934'te bir konuşma yaptı ve Hitler'in iradesinin yasa olarak uygulanacağını duyurdu:
Nazi Almanyası sırasında kullanılan "Aryan", "Alman kanı" ve benzeri çeşitli ırk tanımlarının hepsinin Hitler tarafından belirlendiği söyleniyordu ve bu da Nazi yazarı Andreas Veit'i "Gerçekten Alman duygusuna sahip olan herkes Führer'e teşekkür etmeyi bilir" diye yazmaya sevk etti.

26 Nisan 1942'de Hitler, Reichstag'da kendisini Alman halkının en yüksek yargıcı olarak ilan ettiği bir konuşma yaptı, Alman halkının hayatta kalmasının hiçbir yasal meseleye bağlı olmayacağını, cezalar suçların ağırlığına uymadığında müdahale ederdi ve "Bundan sonra bu davalara el atacağım ve yargıçlara bu emrimi doğru kabul etmeleri emrini vereceğim" dedi. Konuşma, orada bulunanlar tarafından gür bir alkışla karşılandı. Kısa bir süre sonra, Reichstag tarafından aşağıdakileri belirten bir kararname yayınlandı:
28 Ağustos 1942'de Hitler, Nazi hukukçusu Otto Georg Thierack'in, yargıçları Hitler'in düşüncelerine ve konulardaki yönergelerine uymaya zorlamak için ne gerekiyorsa yapmasına olanak tanıyan bir kararname yayınladı. Bu sayede Hitler'in iradesine uygun yasal işlemler yapılmıştır.
Dini yönler
Hitler, konuşmalarında Alman halkının "dirilişi" gibi dini terimleri sıklıkla kullanmış ve konuşmalarını "Amin" ile bitirmiştir. Nazi 25 maddelik Programının 24. maddesi, Nazi Partisi'nin "pozitif Hristiyanlığı" savunduğunu ve Hitler'in onları 1933 Etkinleştirme Yasası'na oy vermeye ikna etmek için Katolik Merkez Partisi'ne Hristiyanlığa olan bağlılığını vurguladığını belirtti. Gerçekte, Alfred Rosenberg ve Martin Bormann gibi birçok Nazi, dine derinden karşıydı ve Hristiyan karşıtıydı. Tam güç elde ettikten sonra kiliseye ("Kirchenkampf"), özellikle Katolik Kilisesi'ne karşı bir saldırı başlattılar. Hitler ve Nazilerin iktidarı ele geçirmeden önce açıkça Hristiyanlık karşıtı görüşleri savunmamalarının başlıca nedeni, büyük çoğunluğu bir dereceye kadar dindar olduğundan, bunun pek çok Alman'ı yabancılaştıracağını bilmeleriydi. Nazi Almanyası döneminde Alman çocuklara Hitler'in "Tanrı tarafından gönderildiği" ve onun "inançları" ve "nurları" olduğu söylendi, bu da onu normal bir politikacıdan ziyade ilahi bir peygamber olarak tasvir etti.
1930'larda Hitler, Alman "ulusal yoldaşları" ile konuşurken mistik terimlerle konuşmaya başladı. Nazilerin Mart 1936'da Rheinland'ı yeniden silahlandırmasından sonra Hitler, "Ben bir uyurgezer güvencesiyle Tanrı'nın dikte ettiği yoldan gidiyorum" dedi. Mayıs 1936'da Lustgarten'de, "Bu insanlar arasında yaşayabildiğimiz için çok şanslıyız ve sizin Führer'iniz olmaktan gurur duyuyorum. Başka bir yerde bir kral olmaktansa, aranızdaki son ulusal yoldaş olmayı daha erken, bin kez daha erken yapardım. Ve bu gurur bugün beni her şeyden çok dolduruyor" dedi. Hitler, Eylül 1936'da, "Beni bu kadar milyonlar arasında bulmuş olmanız... çağımızın mucizesi! Ve ben sizi bulmuşum, bu Almanya'nın serveti!" dediğinde kendini Alman halkıyla özdeşleştirdi.
Sadakat ve bağlılık
Nazi propagandasında lider kültünü ve Alman halkını güçlendirmek için farklı bağlılık türleri kullanıldı.
Wehrmacht Adolf Hitler'e Sadakat Yemini
Efsanenin önemli bir yönü, Hitler'in kendisine kişisel itaatti. Almanya Cumhurbaşkanı Paul von Hindenburg'un 2 Ağustos 1934'te ölümünden sonra Hitler, Başkanlık ve Şansölyelik makamlarını birleştirmeye karar verdi ve kendisini "Führer und Reichskanzler" ("Lider ve Reich Şansölyesi") ilan etti.
Kısa bir süre sonra, Savaş Bakanı Werner von Blomberg, daha önce Almanya'ya yemin etmiş olan tüm askeri personelin, bunun yerine şahsen Hitler'e bağlılık ve bağlayıcı yemini etmelerini emretti. Sivil memurların da böyle bir yemin etmesi gerekiyordu.
Tüm Nazi Partisi üyeleri ve daha sonra memurlar ve ordu için zorunlu hale getirilen "Heil Hitler" selamı, Hitler'e tam bir bağlılığın simgesiydi.
1933 ve 1945 arasında, yaklaşık 4.000 şehir ve kasaba, Hitler'e sadakat göstermenin bir yolu olarak onu fahri vatandaş yaptı. İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana, birçoğu kararı iptal etti.
Hitler, özellikle Alman kadınları için popülerliğini sağlamanın bir yolu olarak özel hayatını Alman kamuoyundan kasıtlı olarak sakladı. Neden karısı olmadığı sorulduğunda ise "Almanya ile evliyim" cevabını veriyordu. Alman kadınları gerçekten onun bekar olduğuna ve Almanya'ya bağlı olduğuna inanıyordu. Birçok Alman kadını onu putlaştırdı ve ona genellikle erotik bir tarzda yazdı. Binlerce Alman kadın, onu bir anlığına görebilmek için Obersalzberg'de bulunan Berghof evinin önünde beklerdi; onu görünce çoğu kişi isterik krizine tutulur ve ona "Mein Führer, senden bir çocuğum olsun isterim" gibi sözlerle bağırırdı. Kadınların çoğu da onu öpmek için ona yeterince yaklaşmaya çalışır, ancak korumaları tarafından durdurulup sürüklenerek götürülürlerdi. Hitler'in metresi Eva Braun ile olan ilişkisi sımsıkı korunan bir sır olarak kaldı, çünkü Hitler kadınlar onun bir karısı olduğunu bilirlerse onlara olan çekiciliğini kaybedeceğine inanıyordu.
Hitler ve Alman gençliği
Nazi propagandası, Alman gençliğine, özellikle Hitler Gençliği üyelerine aşılandı. Onlara hepsinin tek bir sınıfsız insan topluluğuna ait olduğu söylendi ve grup kimlikleri toplu yürüyüş, şarkı söyleme ve kamp yapma yoluyla pekiştirildi. Hitler, onları her zaman koruyacak bir baba figürü olarak tasvir edildi. Naziler, kendilerine refah ve güvenlik sağlayacak gençlerin koruyucuları oldukları imajını iletebildiler. Naziler yoğun propaganda sayesinde gençlerin hem kamusal hem de özel tutum ve davranışlarını kontrol edebildiler. Genç Almanlara ırkçı teoriler, Alman halkının üstünlüğü ile yoğun bir şekilde aşılandı. Alman gençliği, Hitler efsanesinin duygusal çekiciliğine en yatkın olanlardı. Deutsches Jungvolk'a giren on bir yaşındaki çocuklara göreve başladıkları ilk gün, "Bugünden itibaren hayatın Führer'e ait" deniliyordu.
Hitler'in özel fotoğrafçısı olan Heinrich Hoffmann, Hitler'in çocuklara değer verdiğini göstermek amacıyla 1934'te "Hitler Çevresindeki Gençlik" ("Jugend um Hitler") kitabını yayınladı.
Hitler'in karizmatik hitabı Alman gençliği arasında büyük bir çekiciliğe sahipti. Hitler Gençliği'nin eski bir üyesi olan Alfons Heck, kitabında şunları yazdı:
İradenin Zaferi'nde tasvir edildiği gibi, Hitler, Nürnberg'de Hitler Gençliğine bir konuşma yaptı ve şöyle dedi: "Birleşmiş bir ulus olmak istiyoruz ve siz, benim gençliğim, bu ulus olacaksınız. Gelecekte sınıflar ve kastlar görmek istemiyoruz ve onların aranızda gelişmesine izin vermemelisiniz. Bir gün, bir ulus görmek istiyoruz".
Hitler Gençliği'ne katılmak isteyen Alman erkek ve kız çocukları şunu söylemek zorundaydılar:, "Hitler Gençliği adına, Führer'e ve bayrağımıza karşı görevimi her zaman sevgi ve sadakatle yapacağıma yemin ederim. Tanrım bana yardım et." Daha sonra Hitler için öleceklerini söylediler:
Nazi propagandası, Hitler Gençliği üyelerine, Nazi rejimi hakkında herhangi bir eleştiride bulunan herkesi kınamalarını telkin etti. Onlara ırksal olarak üstün oldukları söylendi ve zamanla bu, aşağı gördükleri kişilere karşı açıkca bir kibir duygusu yarattı. Gençlere Aryanların üstünlüğü, üstün bir ırka ait oldukları ve Yahudilerin kültürleri yok eden aşağı bir ırk oldukları hakkında ırksal efsaneler aşıladılar. Naziler, tüm okulların, Tötonların üstünlüğünü vurgulayan ve gençleri Alman tarihi, edebiyatı, İskandinav ırkı ile ilgili şeyler, Aryan atalarının korunması ve Almanya'ya bağlılık konusunda eğitim almalarını teşvik eden sözde üstün bir Alman kültürü hakkında bir çalışma öğretmesini istedi.
Hitler Gençliği'nin lideri Baldur von Schirach, Hitler'i genellikle yarı dini bir şekilde sunuyordu. Bir konuşmasında, "Yeni fikirler üreten entelektüel liderlere ihtiyacımız yok çünkü gençliğin tüm arzularının üst üste binen lideri Adolf Hitler'dir" dedi. Schirach haykırarak, "Senin adın Führer'im, gençliğin mutluluğudur, senin adın Führer'im, bizim için sonsuz yaşamdır".
1938'de Avusturya ile yapılan Anschluss sırasında, Hitler Gençliği üyelerine, "Evet, Führer, Adolf Hitler'e hizmet eden Führer, Almanya'ya hizmet eder, Almanya'ya hizmet eden ise Tanrı'ya hizmet eder" ve "Gençleri, Almanya, onu Tanrı'ya götürüyoruz" şeklinde konuştu.
Hitler Gençliği üyeleri, ebeveynleri savaş sırasında Hitler'i eleştirirken bile Hitler'e sadık kaldılar. 1943'te, Almanlar askeri yenilgiler almaya başlayınca, SS Güvenlik Servisi (SD) raporları, birçok Hitler Gençliği üyesinin artık Nazi Partisine inanç göstermediğini, ancak Partiyi Hitler'den ayırdığını gösteriyor; bir rapor da, "Führer, Parti'nin temsilcisi değil, ama her şeyden önce Devletin Führer'idir ve her şeyden önce Wehrmacht'ın Yüksek Komutanı'dır" diyordu. Bununla birlikte, Führer efsanesi, Almanya'nın yenilgisi aşikar ve kaçınılmaz hale gelince, en güçlü olduğu Alman gençliği arasında bile zayıflamaya başladı.
Kültün sonu
İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasından önce bile, efsane terk edilmeye başlandı, ancak savaşın sonuna kadar Alman halkının tamamı maruz kalmadı.
Silahlanma ve Savaş Üretimi Bakanı Albert Speer anılarında Üçüncü Reich'ın İçinde 1939'da, Nazilerin konuşmalara katılmak için tezahürat yapan kalabalıklar organize etmesi gerektiğinden, efsanenin azalmaya başladığına dair bir his olduğunu yazdı:
Führer efsanesi, Hitler'in altı haftadan biraz daha uzun süreceğini düşündüğü Sovyetler Birliği'nin işgali olan Barbarossa Operasyonunu başlatmasından sonra terk edilmeye başlandı. Zaman geçtikçe ve 1943'teki Stalingrad Savaşı'ndan sonra Almanya askeri yenilgiler almaya başladıkça, Führer efsanesi deşifre olmaya başladı. Batı'daki başarılı Blitzkrieg zaferlerinden sonra Hitler'in askeri bir deha olduğu iddiasının yanlış olduğu görüldü, ancak Hitler'in kendisi yenilgilerden generallerini sorumlu tuttu. İlk kez, Hitler savaşı başlatmakla kişisel olarak suçlandı. Hitler daha içine kapandı ve bundan sonra Alman halkına nadiren konuşma yaptı. Goebbels, Hitler'i tüm aksiliklere rağmen sonunda zafere ulaşmış olan Büyük Frederick'in eşdeğeri olarak göstermeye çalıştı; ancak bu zamana kadar, çoğu Alman savaşı kaybedeceklerini biliyordu ve Hitler'in erken itirazı neredeyse tamamen kayboldu. Hitler efsanesinin çekiciliği, on yıldan fazla bir süredir Nazi propagandasıyla aşılanmış olduğundan, Alman gençliği arasında diğer Almanlardan daha fazla güçlü ve daha sadık kaldı.
Yine de, hava bombardımanlarının neden olduğu teröre karşı Müttefik güçlere olan nefret ve sonunda savaşı kazanacak yeni harika silahların yapılacağı vaatleri, bazı Almanları kısa bir süre için Hitler'e sadık kalmaya sevk etti. Hitler'e yapılan 20 Temmuz 1944'teki başarısız suikast girişimi, kısa ömürlü olmasına rağmen, Hitler'e sadakatin artmasına da yol açtı.
1920'lerde Hitler'in keskin destekçileri olan Eski Parti savaşçıları, savaşın kaybedildiği açıkken bile Führer efsanesine hala güçlü bir şekilde inanan son Almanlardı. Savaşçılar esas olarak Nazi rejiminden şu ya da bu şekilde kişisel olarak yararlanan insanlardan oluşuyordu. Hitler'e yönelik hayal kırıklığı, yakın gelecekte bir askeri zaferin mümkün görünüp görünmemesine bağlı olarak esnek kaldı. Nazi Almanyası'nın sonuna kadar, efsaneye "sarsılmaz bir inancı" olan bazı Naziler var oldu.
Birden fazla askeri yenilginin ardından ve sıradan Almanlar için Almanya'nın savaşı kaybedeceği aşikar hale geldiğinde, efsane terk edilmeye başladı ve Hitler'in popülaritesinde azalma baş gösterdi. Bunun bir örneği, 11 Mart 1945'te Bavyera'nın Markt Schellenberg kasabasında verilen bir raporda görülebilir:
Amerikalı gazeteci Howard K. Smith, Berlin'den Son Tren adlı kitabında şunları yazdı:
Tarihçi Lisa Pine'a göre, II. Dünya Savaşı'nın son aşamasında, Führer efsanesi "tamamen çöktü". Almanya'nın çöküşüyle uğraşmak ya da savaştan kaçmakla meşgul olduklarından, 1945'te çok az Alman sivil Hitler'in intiharının yasını tuttu. Hitler'in biyografisini yazan John Toland'a göre, Nazizm, lideri olmadan "bir balon gibi patladı".