Kloroz

Botanikte, yaprakların "klorofili yetersiz" ürettiği bir durumdur. Yaprakların yeşil renginden klorofil sorumlu olduğundan, klorotik yapraklar soluk, sarı veya sarı-beyazdır. Etkilenen bitkinin fotosentez yoluyla karbonhidrat üretme yeteneği çok düşük veya hiç yoktur. Klorofil yetersizliğinin nedeni tedavi edilmediği takdirde bitki ölebilir. Ancak albino Arabidopsis thaliana mutantı ppi2 gibi bazı klorotik bitkiler ekzojen sükroz verilirse kloroz ile birlikte yaşayabilirler.
Kloroz kelimesi, "yeşilimsi sarı", "soluk yeşil", "soluk", veya "taze" anlamına gelen Yunanca khloros'tan türetilmiştir.
Bağcılıkta, en yaygın belirtisi, asma yapraklarının sararması ve klorofil kaybıdır. Bu genellikle Piedmont'taki İtalyan şarap bölgesi Barolo, İspanyol şarap bölgesi Rioja ve Fransız şarap bölgeleri Champagne ve Burgundy gibi kireçtaşı oranı yüksek bağ topraklarında görülür. Bu topraklarda asma, klorofil üretiminde gerekli bir bileşen olan demiri yeterli düzeyde çekmede zorlanır.
Nedenler
Kloroz için bir bitkide aşağıda sayılan faktörlerden birisi veya bunların bir değişik oranlarda kombinasyonu söz konusu olabilir:
toprakta belirli bir mineral eksikliği, örneğin demir, magnezyum veya çinko
eksik nitrojen ve/veya proteinler
minerallerin kökler tarafından emilim için kullanılamadığı bir toprak pH'ı
zayıf drenaj (su dolu kökler)
hasarlı ve/veya sıkıştırılmış kökler
pestisit ve özellikle herbisitler, hem yabani otları hedef alarak hem de bazen tedavi edilen mahsulde kloroza neden olabilir.
kükürt dioksite maruz kalma
hassas bitkilere ozon zararı
bakteriyel patojenler, örneğin Pseudomonas syringae pv. tagetis papatyagiller'de tam kloroza neden olur.
mantar enfeksiyonu, örn. bakanlar.
Bununla birlikte, koşullar bitkiden bitkiye değişir. Örneğin, Açelya asidik toprakta en iyi şekilde büyürken pirinç, suyla dolu topraktan zarar görmez.
Üzüm bağlarında
Diğer birçok bitki gibi, üzüm asmaları kloroza karşı hassastır ve kireçtaşı bakımından zengin topraklarda demir eksikliği belirtileri yaygın olma eğilimindedir. Büyük Fransız Şarap Yanıklığı'nın ardından Avrupa'daki Phylloxera'dan etkilenen bağcılıkta kloroz daha büyük bir sorun haline geldi. Kireç açısından zengin üzüm bağlarındaki birçok aşılı asma bu nedenle demir eksikliği belirtileri gösterdi ve Fransa'da bu özel kloroz formuna kloroz kireçtaşı adı verildi. Başa çıkmak için Vitis riparia, Vitis rupestris ve Vitis berlandieri gibi Vitis cinsi Amerikan türlerine dayalı anaç üzerine aşılanmıştır. Bununla birlikte, bunların çoğu, özellikle en kaliteli şarapları üretenlerin çoğu, Fransa'nın üzüm bağlarında yaygın olan kireç bakımından zengin topraklara daha az adapte oldu. Anaç malzemesi olarak kullanılan hibrit asmalar için temel olarak kirece dayanıklı Amerikan asmalarının seçilmesiyle problem büyük ölçüde aşılmıştır. Bununla birlikte, bu tür anaçlar diğer açılardan optimalden daha az olabileceğinden, bağcının kloroza dayanıklılık ihtiyacını diğer bağcılık gereksinimlerine karşı dengelemesi gerekir. Bu, V. vinifera kültivarı Chasselas ve V. berlandieri arasında bir hibrit olan ve genellikle yeterli fakat çok yüksek olmayan bir Phylloxera direncine sahip olan, en yaygın kirece dayanıklı anaçlardan biri olan 41 B ile gösterilmektedir.
Tedaviler
Genellikle yüksek toprak pH'ının şiddetlendirdiği pesifik besin eksiklikleri toprağa çeşitli kombinasyonlarda bir şelat veya sülfat, magnezyum veya nitrojen bileşikleri şeklinde ilave demir beslemesiyle düzeltilebilir.