turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
İvankiv

İvankiv ( ) Ukrayna'nın Kiev Oblastı'nda kent tipi yerleşim yeridir. Teteriv Nehri'nin sol kıyısında yer almaktadır. Daha önce İvankiv Rayonu'nun idari merkezi olan İvankiv şu anda Vyshhorod Rayonu'nda yer almaktadır. Nüfusu 2001 yılında nüfusu 10.563 idi.
Tarihi
15. yüzyılın ortalarında, modern İvankiv'in etrafındaki bölgeye "Zemlya Trudinivska" (Trudinivska Tıoprağı) adı verildi. Kiev boyarı Olehnja Juhnovich'in mülküydü. 1524'te Polonya Kralı I. Zygmunt bu toprakları Kiev Burgess Tishko Proskura'ya verdi. 1589'da İvan Proskura bu arazinin sahibi oldu. Kasaba 1589 yılında kurulmuş ve adını İvan Proskura'dan almıştır. İlk başta "İvaniv" ve "İvanivka" olarak adlandırıldı, ancak daha sonra "İvankiv" olarak değiştirildi. 17. yüzyılın başlarında Kırım Tatarları Polesiye'ye dört sefer düzenlediler ve bunun sonucunda İvankiv'de çok sayıda insan öldürüldü, esir alındı ve köle olarak satıldı.
İvankiv Tarihi ve Yerel Tarih Müzesi'nin, Rusya'nın Ukrayna'yı işgali sırasında askeri bir çatışma olan İvankiv Muharebesi sırasında yıkıldığı ve sanatçı Marya Primaçenko'nun yirmiden fazla eserinin kaybolmasına neden olduğu bildirildi. Kasaba, Rus ordusu tarafından Kiev'e doğru ilerlerken takviye için bir kara üssü olarak kullanıldı. BBC yerel sakinlerden alıntı yaparak, işgalci Rus güçlerinin tahliyeye izin vermediğini ve şehri terk etmeye çalışan herkese ateş açtığını söyledi.
Coğrafya
Rayonun güney bölgesinin ortasında yer alan İvankiv, Kiev ve Pripyat arasında yer almaktadır. Çernobil Nükleer Santrali'nin güneyinde yer alır ve dışlama bölgesinin girişi kuzeyde, Dytiatky'dedir. İvankiv kasabası Çernobil Faciası'ndan diğer kasabalar kadar etkilenmemiştir.
Çocuklar Duymasın (dizi, 2017)

Çocuklar Duymasın, televizyon dizisi. 2 sezon, 76 bölüm ekranlarda kalmış ve yayından kaldırılmıştır.
Oyuncu kadrosu ve karakterler
Tamer Karadağlı - Haluk Çetinoğlu (1-76)
Pınar Altuğ - Meltem Çetinoğlu (1-76)
Zeyno Günenç - Gönül Yücel (1-76)
Volkan Severcan - Tuna Yücel (1-76)
Mehmet Baran Erdoğan - Emre Çetinoğlu (29-76)
Buse Sinem İren - Simay Çetinoğlu (45-76)
Gülin İyigün - Tutku / Alev Aydoğan (11-44, 71-76)
Alp Eren Khamis - Orçun Yücel (1-76)
Öykü Güven - Merve Yücel (1-76)
Melek Şahin - Emine / Hayriye (1-76)
Kaan Songün - Gece / Gencer Cengiz (71-76)
Suzan Kardeş - Kükrek Kadriye (1-76)
Alpaslan Özmol - Hüseyin (1-76)
Şükrü Koruyucu - Şükrü (1-76)
Sinem Güven - Hatice (1-76)
Süleyman Yağcı - Fıs-Fıs İsmail (1-76)
Ferdi Akarnur - Kemal (1-76)
Yakup Uysal - Yakup (1-76)
Tunahan Büyükercan - Yiğido (1-76)
Fatih Dokgöz - Rıza (45-76)
Seda Fettahoğlu - Sultan (45-76)
Doğa Konakoğlu - Element
Halil Söyletmez - Halil
Haluk Özenç - Arda
Tuna Arman - Özlem
Kalust Şalcıoğlu - Sertaç
Vatan Şaşmaz - Engin (1-7)
Ayşe Tolga - Sevgi
Tan Sağtürk - Selami (1)
Kemal Kuruçay - Osman
Bengisu Özenel - Duygu
Eray Yasin Işık - Eray
Ümit Ünker - Ümit
Yayın takvimi
Çocuklar Duymasın serisi
Kanal D dizileri
TGRT dizileri
Atv dizileri
Star TV dizileri
Fox dizileri
2002'de başlayan Türk televizyon dizileri
2019'da sona eren Türk televizyon dizileri
Türk komedi televizyon dizileri
Mint Motion Pictures dizileri
Türk aile televizyon dizileri
Türk durum komedisi televizyon dizileri
Yayından kaldırılan Türk televizyon dizileri
2010'larda Türkçe televizyon dizileri
Merya dili

Meryaca ya da Meryanca, Meryanlar tarafından konuşulan ölü Fin-Ugor dilidir. Merya 10. yüzyılda Kiev Knezliği tarafından işgal edildikten sonra Doğu Slavları tarafından asimile edilmeye başladı. Buna rağmen Meryanca konuşan bazı insanlar 18. yüzyıla kadar varlıklarını sürdürmeyi başardı. Ayrıca, "Moskova" kelimesinin de kökeninin Meryanca olduğuna dair görüşler bulunmaktadır. Meryanca Moskova ve Vologda Oblastı'nın batı bölümlerine de yayılmıştı.
Sınıflandırma
Meryancanın komşu Ural dilleriyle ilişkisi konusunda genel bir görüş birliği yoktur. Bazen ailenin batı ucunda sınıflandırılmamış olarak bırakılır.
Geleneksel bir görüşe göre, Meryanca Mordvin ve Mari dillerini de içeren Volga-Fin grubun bir üyesidir. Ancak, Volga-Fin görüşü bugün kabul görmemektedir.
Eugene Helimski, Merya dilinin Baltık-Fin ve Laponca de dahil olmak üzere Fin-Ugor dil ailesinin "kuzeybatı" grubunun bir parçası olduğunu varsaymaktadır. Helimski, Meryancanın Marice ile paralellikleri olmasına rağmen, bunların Marice ile yakın bir ilişkiyi ispatlamadığını, bunun dillerin yakın bölgelerde konuşulmasından kaynaklanabileceğini savundu.
Gábor Bereczki, Meryancanın Baltık-Fin grubunun bir parçası olduğunu varsaymaktadır.
Bir görüşe göre, Meryalar ayrı bir kabileden ziyade Marilerin batı koludur. Etnonimleri temelde aynıdır, Merya, Marilerin kendi adını taşıyan äӹ (Märӛ) kelimesinin Rusça çevirisidir.
T. Semenov ve M. Fasmer, Meryaların Marilerin yakın akrabası olduğunu öne sürmektedir. Max Vasmer, Meryanca birçok yer adının Marice denklerine sahip olduğunu ortaya koymaktadır.
Aleksandr Sharonov, Meryancanın bir Erzyan lehçesi olduğunu öne sürmüş olsa da bu görüş genel olarak kabul görmemektedir.
Rahkonen (2013) de benzer şekilde onaylanmamış ve sınıflandırılmamış bir Ural içi Muroma dilinin Meryancanın yakın akrabası, hatta belki de Meryancanın bir lehçesi olduğunu öne sürmektedir.
Bazı araştırmacılara göre Meryancada çoğul yapma için -k eki kullanılırken, çoğu Ural dilinde -t eki çoğul yapma amacıyla kullanılır.
Yeniden yapılanma
O. B. Tkachenko, Arja Ahlqvist ve A. K. Matveev tarafından Rus lehçelerindeki toponimler, onomastikler ve kelimelere dayalı olarak Meryancayı yeniden yapılandırma girişimleri gerçekleştirildi. İlk rekonstrüksiyon 1985 yılında O. B. Tkachenko tarafından yapıldı. Merya rekonstrüksiyonları ile ilgili en son kitap 2019 yılında yayınlandı. Rekonstrüksiyonlara dayalı bir Meryanca-Rusça sözlük de hazırlandı.
Burtaşlar

Burtaşlar ( Burtasy; , Părtassem; ), Orta Çağ'da Hazar Denizi'nin kuzeyindeki bozkır bölgesinde (Rusya Federasyonu'nun modern Penza Oblastı, Ulyanovsk Oblastı ve Saratov Oblastı) yaşayan belirsiz etnik-dilsel bağlılığa sahip bir kabileydi. Hazarlara tabi idiler.
Tarihi
Burtaşlar, Hazarlar döneminde Yahudiliğe geçmişti ve 13. yüzyılda Yahudiliğe bağlılıklarını sürdürüyorlardı.
1380'de Don Nehri yakınlarındaki büyük bir Moğol-Rus savaşında Moğolların safında yer aldılar. 1380'lerde veya daha önce en azından bir kısmı Temnikov Hanlığı'na yerleşti. Burtaş etnik grubunun Tatarca konuştuğu da tartışmalıdır.
Etnik kimlik
Burtaşların etnik kimliği tartışmalıdır. Bir görüşte, Burtaşların Ural kabile konfederasyonu olan ve bu nedenle belki de modern Mokşa halkının ataları olduğuna dair teorileri içermektedir.
Bazı bilim adamları, Burtaşların Türkçe konuştuklarını ve Volga Bulgarlarıyla etnik olarak akraba olduklarını iddia etmektedir. Bunun yanında Arap tarihçi ve coğrafyacı Mesudi Burtaşların bir Türk kavmi olduğundan söz eder.
A. E. Alikhova ve Gren gibi bazı Sovyet ve modern Rus tarihçileri, Burtaşları Çeçenlerle ilişkilendirir ve komşuları Avarların onlara "Burti" diye adlandırdığını kaydeder.
Sosyal Yaşam ve Kültür
Arap-İran coğrafyacıları Burtaşların kültürü hakkında fazlasıyla bilgi verir.
İranlı coğrafyacı İbn Rusteh "el-A 'Jak el-nefise" adlı kitabında Burtaşlar hakkında şunları yazdı:
"Cesur ve kahraman kişilerdir. Dinleri Oğuzların dinine benzer. Parlak, güzel manzaralı ve cüsselidirler. İçlerinden biri diğerine haksızlık, zulm eder veya yaralarsa yaralanan veya haksızlığa uğrayan intikamını almadıkça aralarında sulh üzerine anlaşma ve birlik sağlanamaz. Aralarından bir kız buluğa erince babasının emri altından çıkar (ona itaati bırakır) , istediği erkeği seçer, gelip babasından kendisini istemesini sağlar. Bu erkek gelip onu babasından ister. Babası da kızını onunla evlendirir. Burtaşlar deve ve sığır yetiştirirler, çok miktarda bal üretirler. Mallarının (paralarının) çoğu sincap derisidir. Burtaşlar iki sınıftır: Bir kısmı ölülerini yakarlar, bir kısmı ise gömerler; Onlar ovada otururlar. Ormanlarının çoğu Kayın Ağacıdır. Tarlaları vardır. Mallarının çoğu bal, sincap derisi ve yün (kürk) dür."
Fars asıllı Gerdizi ise "Zeyn el-alıbar" adlı eserinde:
"Burtaşlar iki sınıftır. Bir kısmı ölülerini yakarlar, diğer kısmı ise mezara gömerler. Bunların ziraat sahaları vardır Malları boldur. Elbiseleri kakum derisindendir. Başlarına külah giyip etrafına sarık sararlar."
Pontuslu Evagrius

Pontuslu Evagrius (345, Herakleia, Bitinya 399, Kellia, Mısır), Hristiyan bir keşiş ve mistik teolog idi. İkinci Konstantinopolis Konsili tarafından Origenist olduğu gerekçesiyle heretik ilan edilmesine rağmen birçokları tarafından Kilise Babası hatta aziz olarak kabul edilir.
Hayatı
Evagrius, Bitinya Eyaletine bağlı Heraclea Pontica olarak bilinen Karadeniz Ereğli'de Hristiyan bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Nenizili Gregorios tarafından 379da diyakon olarak atandı. İmparator I. Theodosius tarafından 381de Birinci Konstantinopolis Konsili toplandığında, Evagrius da oradaydı. Daha sonra Yeruşalime gitti ve orada keşiş oldu. 385de Nitria, Mısırdaydı. Hayatının son on dört yılını orada, İskenderiyeli Macarius ve Büyük Macariusun (Büyük Antoniosun öğrencisiydi) otoritesi altında, kendini çalışmalara vererek, özellikle Origenesi çalışarak harcadı.
Çalışması
Evagrius, önemli bir edebi eser bırakmış olan ilk keşiş olarak görülüyor. Eserlerinden bazıları bize başka ünlü teologların isimleri altında ulaştı. Eserlerini Grekçe yazdı ve yazıları çok büyük oranlarda Ermenice ve Süryaniceye çevrildi. Dua hakkında eseri Ankaralı Nilusun, Üçlü Birlik hakkındaki dogmatik eseri ise Büyük Basileiosun isimleri altında günümüze ulaşmıştır.
Üçlemesi (praktikos Gnostikos Problemata Gnostika) ustalık eseri olarak kabul edilir.
- Praktikos, aktif (günlük eylemlerde Hristiyan olarak davranmak) hayatı anlatır, yeni keşişlere yardımcı olmak özdeyişlerdir. 12. bölüm acedianın (ruhaniyetten bıkma) yaygın bir tarifini barındırır.
- Gnostikos, günlük ruhsal aktiviteleri anlatır (temaşa).
- Problemata Gnostika, Hristiyan inancı ve çilecilik öğretilerini anlatır.
Öğretisi
Çalışmalarında Origenesden etkilendi. Ruhsal deneyimleri teorileştirdi.
Hristiyan ruhaniyetinin bazı önemli kısımlarının sistematik formülü Ondan gelir: aktif ve temaşa hayatının ayrımı, Tanrıya ulaşmak için içimizdeki bütün imajları ve şekilleri yok etmek, dua ve teolojinin arasındaki bağlantı, üçlü birliğin bilgisi (gnosis); tutkulara egemen olmak, Stoacı kayıtsızlıktan oldukça farklıdır hayırseverlik ve feragat ile ruhun arınarak huzur ve yumuşaklığa ermesi.
Evagriusa göre Tanrıyı doğru bir şekilde bilebilmek için, Hristiyan kişi düşüncelerini analize ve kanalize etmeli. Evagrius, Antirrhetikos adlı 8 ciltlik kitabında sekiz düşünceyi belirtir, logismoi dediği (muhtemelen zihinsel düşünceler olarak çevrilebilir), insanı günaha sokan zihinsel sorunların semptomları: oburluk, açgözlülük, kaba konuşma, öfke, üzüntü, aşırı gurur ve kibir. Bu muhtemelen Yedi ölümcül günahların kökenidir.
Mirası
Evagriusun etkisi büyük oldu. İonnis Cassien, İman Savunucu Maximus, İonnis Klimakos; Monofizitçi ve Nasturi önderlere büyük ilham kaynağı oldu.
Reaya

Reaya, aslen Arapça () kelime olup Farsça'da "yönetilenler" anlamına gelen bir toplumsal sınıftır. Terimin ilk olarak İran coğrafyasında ortaya çıktığı, daha sonra Selçuklular aracılığıyla Osmanlı Devleti'ne geçtiği tahmin edilmektedir. Reaya sınıfının görevi üretim yapmak ve vergi vermektir. Kelimenin diğer anlamı "koyun sürüsü"dür. Bu yüzden kelimenin kullanıldığı devletlerde halkın yönetilenler tarafından koyun sürüsüne benzetildiği yönünde eleştiriler bulunmaktadır.
Toplumsal konumu
16. yüzyıl Osmanlı yazarı Kınalızade'ye göre reaya refahı üreten sınıftır. Askerliği refaha bağlayarak reaya olmadan seyfiyenin (yönetenlerin) olamayacağını savunur. Sultan'ın görevi adaleti tahsis ederek reayayı korumaktır.
Defterdar Sarı Mehmed Paşa, 18. yüzyılda yazdığı eserinde idarecilerin reayaya haksızlık etmemesi ve refahını gözetmesi gerektiğini anlatmıştır. Aynı eserde reayayı "yaratıcı Tanrı'nın bir emaneti" olarak nitelendirmiştir. Buna karşın aynı zamanda reayanın yöneticiler gibi giyinmesinin, ata binmesinin engellenmesini ve vergi veren toplumun azalmaması için askeri sınıftan uzak tutulması gerektiğini savunmuştur.
Kâzım Koyuncu Heykeli

Kazım Koyuncu Heykeli, Artvin'in Hopa ilçesindeki bir heykeldir. Sahildeki bir parkta konumlanan heykelde Kazım Koyuncu elinde gitar tutarken tasvir edilmiştir. Heykelin altında Koyuncu'nun sözü Yerim yurdum yoktur benim. Dünyada bir yerdeyim. yazmaktadır.
Tarihçe
İlçe kaymakamlığı heykelin yapılmasına 29 Aralık 2011'de onay verdi. Hopa'da hapis yatan Nazım Hikmet'in heykeliyle beraber Kazım Koyuncu'nun heykelinin yapılması için düzenlenen kampanyada ilçe halkından 60 bin lira toplandı. Projeler için Gürcü mimar Jumber Jikia ile anlaşıldı. 1 senede tamamlanan heykeller 8 Kasım 2013'te açıldı.
Malcolm Hartley

Malcolm Hartley (d. 15 Şubat 1947, Bury, Greater Manchester), Britanya doğumlu Avustralyalı astronom. Hartley, Avustralya'da Siding Spring Gözlemevi'de UK Schmidt Teleskobu ile birlikte çalışan astronom ve küçük gezegen ve kuyruklu yıldız kaşifidir.
Kariyer
Hartley en çok 1980'lerden bu yana 79P/du Toit-Hartley, 80P/PetersHartley, 100P/Hartley, 110P/Hartley ve C/1984 W2nin aralarında olduğu 10 kuyruklu yıldızın keşfiyle tanınır. Ne yazık ki 2002'de Hartley için, "Anglo-Avustralya Gözlemevi", Schmidt'ini çok-cisimli spektroskopi yapmak için güçlendirdi (ing:retrofitted), esasen teleskopla tüm astrofotografiyi durdurarak gelecekteki herhangi bir kuyruklu yıldız keşif olasılığını sona erdirdi". 4 Kasım 2010'da 103P/Hartley kuyruklu yıldız EPOXI görev uçuşuna tanık olmak için 2010 kasım ayında NASA'nın Kaliforniya'daki Jet Propulsion Laboratuvar tesisini ziyaret etti.
Hartley, Minor Planet Center tarafından 1996 ve 1998 yılları arasında Siding Spring Gözlemevinde yapılan Amor asteroit grubunun Dünya'ya yakın cisim'leri olan ve 3 asteroid keşfiyle tanınır.
Ödüller ve onurlar
Dış ana kuşak asteroidi 4768 Hartleye, bu küçük gezegenin birlikte keşfedildiği Siding Spring'deki UK Schmidt Teleskopunun yardımcı astronomu onuruna Hartleyin adı verildi. Resmi MoMP 4768 adlandırma alıntısı, 27 Haziran 1991'de Minor Planet Center tarafından yayınlandı ().
Manisa Şehirlerarası Otobüs Terminali

Manisa Şehirlerarası Otobüs Terminali, veya kısaca Manisa Otogarı, Türkiye'nin Manisa ilinin Şehzadeler ilçesinde bulunan bir otogardır. Halk arasında Yeni otogar olarak da bilinir. 2014 yılında şehirlerarası otobüslerin şehir içine girmemesi için şehir dışına inşa edilmiştir.
Tarihçe
Manisa'daki ilk otogar, Şehzadeler ilçesinin Çarşı mahallesinde; Yeni Alaca Hamamı - Çeşnigir Camisi - Bedesten nikah salonu arasında, Murat caddesi üzerinde ve 1806 - 1805 - 1812 numaralı sokaklar arasında bulunuyordu. 1970'li yıllarda otogar, yine aynı ilçe içerisinde Arda mahallesine, Mimar Sinan Bulvarı üzerindeki ve günümüzde yerinde perşembe pazarı ve eski garaj otoparkı olan boş bir araziye (Halk arasında "Eski Garaj" olarak adlandırılmaktadır.) taşındı. 19 Mart 2014 tarihinde ise şehirlerarası otobüslerin şehir içindeki trafiğini azaltmak adına kent merkezi dışına otogar taşınmıştır. İnşaat 30 milyon Türk Lirası tutmuştur ve Manisa Büyükşehir Belediyesi tarafından karşılanmıştır.
Mimari
Otogar, 75.000 m2'si peyzaj alanı olmak üzere 150.000 m2 alan üzerinde inşa edildi. Otogar binası 11.200 m2 kapalı alana sahiptir. Bina içerisinde büyük bir bekleme salonu, 18 adet bilet gişesi, restoran, 6 adet fast-food dükkanı, 45 adet dükkan ve bir yönetim bölümü bulunmaktadır.
Binanın dışında, batı tarafta yarı kapalı alanda 15 adet tekli peron, açık alanda ise 24 adet tekli ada peron bulunmaktadır. Kuzey tarafta ilçe otobüsleri için 8 araçlık bir peron bulunmaktadır ve peronun karşısında halk otobüslerinin yolcu indirdiği yer vardır. Güney tarafta özel halk otobüslerinin ve belediye otobüslerinin bulunduğu, her biri 12 araçlık 4 adet ve beşincisi 9 araçlık 1 adet peron bulunmaktadır.
Hizmetler
Otogar içerisinde şehirlerarası, ilçeler arası ve şehir içi otobüsler durmaktadır.
Şehirlerarası otobüsler, Türkiye'nin 77 iline gitmektedir. Ayrıca Almanya'ya, Avusturya'ya, Bulgaristan'a ve Çekya'ya da günlük seferler düzenlenmektedir.
Manisa Şehirlerarası Otobüs Terminali'nden İzmir Adnan Menderes Havalimanı'na Havaş tarafından seferler düzenlenmekteydi. Ancak COVID-19 pandemisi'nin başlamasından itibaren seferler yapılmamaktadır. Bu kararın sebebinin İzmir-Manisa arası sefer yapan Manisa Seyahat'in tekel politikasından kaynaklandığı Manisa halkı tarafından düşünülmektedir. Bu iddiayı, Aydın da dahil olmak üzere diğer bölgelere seferlerin devam etmesi ve bazı Havaş otobüslerinin Manisa Seyahat'e satılması, bu iddiayı desteklemektedir. Havaş'ın Manisa ofisi (kapalı olmasına karşın) terminal içerisinde bulunmaktadır.
İlçeler arası otobüsler, ilçelerin kendi seyahat kooperatiflerine bağlıdır ve ulaşımı sağlarlar. Günde 2-3 sefer ile saatte 1 sefer sıklıklarına sahiptirler. Köy otobüsleri ise genellikle günde 1 kez gidiş dönüş yaparlar.
Şehir içi otobüsler, çoğunlukla özel halk otobüsleridir ve gün içerisinde 12 dakikadan 1 saate kadar süren sıklıklarda çalışırlar ve ulaşımı sağlarlar.
Tesis içerisinde ayrıca Manisa Büyükşehir Belediyesi Toplu Taşıma Şube Müdürlüğü, Manulaş A. Ş. Genel Merkezi, otobüs bakım garajı ve elektrikli otobüs şarj merkezi bulunmaktadır.
Leivinha

João Leiva Campos Filho ya da bilinen adıyla Leivinha (d. 11 Eylül 1949), forvet pozisyonunda görev yapmış Brezilyalı eski milli futbolcudur.
Leivinha, Haziran 1972'den Haziran 1974'e kadar Brezilya formasıyla toplam 21 milli maçta oynadı ve yedi gol attı. Brezilya'nın 1974 FIFA Dünya Kupası kadrosunda yer aldı. İlk üç maçta oynadı. Kendisi gibi futbolcu olan Lucas Leiva'nın amcasıdır.
Hans von Ahlfen

Hans von Ahlfen (20 Şubat 1897, Berlin - 11 Eylül 1966, Oberndorf am Neckar), II. Dünya Savaşı'nda görev almış bir Alman generaldir. 1945 başlarında şehir kuşatmasının başlangıcında Breslau Kalesi'nin komutanıydı, ancak stratejik farklılıklar nedeniyle Hitler tarafından görevden alındı.
İkinci dünya savaşı
İkinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Ahlfen orduda yarbaydı. Doğu cephesinde ve daha sonra Norveç'te görev yapan motorlu bir öncü taburun komutanı verildi.
30 Ocak 1945'te Ahlfen tümgeneralliğe terfi etti ve Mareşal Ferdinand Schörner tarafından Adolf Hitler'in Ağustos 1944'te her ne pahasına olursa olsun savunulması gereken bir "kale" ilan ettiği Breslau şehrinin komutanı olarak atandı. 5 Mart 1945'te General Schörner'in emriyle ve Hanke'nin kışkırtmasıyla Breslau Kalesi'nin komutasını Piyade Generali olan Hermann Niehoff getirildi.
Erken kariyer
Hans von Ahlfen Berlin'de doğdu. Ekim 1914'te bir subay adayı olarak orduya katıldı. I. Dünya Savaşı'nda bir mühendis taburunda teğmen ve zırhlı trenlerin komutanı olarak görev yaptı. Ağustos 1935'te Harp Akademisi'nde eğitmen olmadan önce çoğunlukla 2. Piooneer Taburu'nda görev yaptı. 1937'de yayınlanan Öncülerle Hizmet adlı bir askeri ders kitabı vardı.
1897 doğumlular
1966 yılında ölenler
I. Dünya Savaşı'nda Alman askerler
Reichswehr personeli
II. Dünya Savaşı'nda Nazi Almanyası'nın askerleri
Emniyet Genel Müdürlüğü Trafik Başkanlığı

Emniyet Genel Müdürlüğü Trafik Başkanlığı, Emniyet Genel Müdürlüğü'ne bağlı karayolu trafiğinden sorumlu başkanlıktır. Trafik Başkanlığı'nın başlıca görevleri trafik güvenliğini ve denetimini sağlamak ve trafik suçlarını önlemek ve suçla mücadele etmektir. Merkezi Ankara'nın Çankaya ilçesinde Emniyet Genel Müdürlüğü binasında yer almaktadır.
Emniyet Genel Müdürlüğü Trafik Başkanlığı, illerde şehir içi trafikten sorumlu Trafik Tescil ve Denetleme ile şehirlerarası trafikten sorumlu Bölge Trafik Denetleme şube müdürlükleri, ilçelerde ise Trafik Tescil ve Denetleme büro amirlikleri şeklinde teşkilatlanmıştır.
Bağlı birimler
Trafikten sorumlu motosikletli Şahin birlikleri il Trafik Tescil ve Denetleme ile Bölge Trafik Denetleme şube müdürlükleri ile ilçe Trafik Tescil ve Denetleme büro amirliklerine bağlı olarak görev yaparlar. Ayrıca Bölge Trafik Denetleme şube müdürlükleri bünyesinde otoyollardan sorumlu otoyol büro amirlikleri bulunmaktadır.
Hermann Niehoff

Hermann Niehoff (3 Nisan, Papenburg - 5 Kasım 1980, Riegsee), II. Dünya Savaşı'nda bir Alman generaldir. 2 Mart 1945'ten beri 6 Mayıs 1945'te Sovyet 6. Ordusuna teslim olduğu zaman Breslau Savaşı sırasında Breslau Kalesi'nin garnizon komutanıydı
Ödüller
Demir Haç (1914)
2. Sınıf (5 Ağustos 1916)
1. Sınıf (12 Haziran 1918)
Demir Haç'a Toka Eklentisi (1939)
2. Sınıf (26 Haziran 1940)
1. Sınıf (7 Temmuz 1941)
Ordunun Onur Nişanı (29 Eylül 1941)
Alman Haçı (6 Ocak 1942)
Meşe Yaprağı ve Kılıç Eklentili Şövalye Haçı
Şövalye Haçı (15 Haziran 1944) Generalleutnant rütbesiyle, 371. Piyade Tümeni komutanı olarak
764. Meşe Yaprakları Eklentisi (5 Mart 1945) Generalleutnant rütbesiyle ve 371. Piyade Tümeni komutanı olarak. Niehoff, 1945'te Breslau'nun komutanı olarak Kılıç Eklentisi'ne aday gösterildi. Alman Federal Arşivleri'nde ödüle ilişkin hiçbir kanıt bulunamadı. Şövalye Haçı Alıcıları Derneği (AKCR) yalnızca Kılıçların verildiğini varsayar. Niehoff'un ifadesine göre Gauleiter Karl Hanke tarafından aday gösterildi.
Kruszyniany Camii

Kruszyniany Camii, Polonya'nın kuzeydoğusundaki Podlakya Voyvodalığına bağlı Kruszyniny köyünde bulunan ahşap bir camidir. Cami, Polonya'daki en eski Lipka Tatar camisidir.
Lipka Tatarları, Lehistan Kralı III. Jan Sobieski tarafından Kruszyniany köyüne yerleştirildikten sonra, ilk kez 1717 tarihli bir belgede adı geçen bir cami inşa ettiler. Bugünkü cami muhtemelen 18. yüzyılın ikinci yarısında veya 19. yüzyılın ilk yarısında eski bir caminin bulunduğu yerde yapıldı. Caminin kadınlar girişinin yanındaki taş levhadan anlaşıldığına göre, cami 1846 yılında tadilattan geçti.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra bölgeye, günümüz Belarus'undan geri dönenler ve Müslümanlar yerleşti. 2008 yılı Ağustos ayında Polonya Kültür ve Ulusal Miras Bakanlığı ahşap camiye bir yangından korunma sistemi kurdu. 16 Mart 2010 tarihinde Prens Charles, Kruszyniany'deki camiyi ziyaret etti
Kruszyniany camii 22 Ekim 2012 tarihinde Polonya Cumhurbaşkanı Bronislaw Komorowski'nin talimatıyla Polonya'daki ulusal anıtlar listesine girdi ve Bohoniki'deki cami ile birlikte tarihi bir anıt olarak kabul edildi.
28/29 Haziran 2014 gecesi, Kruszyniny cami bir vandalizm ve saygısızlık eyleminin kurbanı oldu. Kimliği belirsiz kişiler, sprey boya kullanarak, Polonya Savaşı'nın sembollerini ve İslam'da yenmesi yasak bir hayvan olan domuz resimlerini caminin tarihi duvarlarına çizdi. Caminin yanındaki mezar taşlarına da benzer şekilde sprey boya ile zarar verildi. Bu olayla ilgili soruşturma 10 ay sürdü. Savcılık olayın faillerini belirleyemediği için olay dosyası kapatıldı.
Mimari
10 metre genişliğinde ve 13 metre uzunluğunda dikdörtgen planlı caminin kuzey cephesinde dörder pencereli iki kule, çatının ortasında, penceresiz ve diğerlerinden daha küçük olan üçüncü bir kule bulunmaktadır. Kulelerin miğfer şeklindeki tepelerinde hilal bulunmaktadır. . İçi ve dışı koyu yeşil boyalı ahşap lambri kaplı caminin çatısı kiremit örtülüdür. Caminin içi, biri kadınlar diğeri erkekler için olmak üzere iki bölüme ayrılmıştır. Kadın bölümünün giriş kapısı binanın ana cephesinde yer alır. Erkek bölümünün giriş kapısı yan taraftadır. Caminin güneydoğuya bakan ön duvarında mihrap ve ahşaptan yapılmış 6 merdivenli minber bulunmaktadır. Caminin zemininde halılar, duvarlarında ise Kur'an ayeterinin yazılı olduğu levhalar bulunmaktadır.
Camiden yaklaşık 100 metre uzağında, toprak bir yol ile ulaşılan 0,6 hektarlık bir alana sahip mezarlık vardır. Ormanla kaplı bir tepe üzerinde yer alan mezarlığın etrafı taş duvarla çevrilidir. Mezarlık girişinin önünde bilgi plakalı bir kapı ve kapının tepesinde İslam'ın karakteristik bir sembolü olan hilal vardır. Mezarlığın ortasında bulunan eski kısmı, yoğun çalılıklarla kaplıdır. Kitabeleri çözülen en eski mezar taşı 1744'e, sonraki mezar taşları ise 1790'a ve 19. yüzyılın ilk yarısına aittir.