Danimarka Batı Hint Adaları

Danimarka Batı Hint Adaları (Danca: Dansk Vestindien) veya Danimarka Antilleri veya Danimarka Virjin Adaları, Karayipler'de, ile Saint Thomas; ile Saint John (Danca: St. Jan); ve ile Saint Croix adalarından oluşan bir Danimarka kolonisiydi. Adalar, 1917'de satın alındıklarından beri Amerika Birleşik Devletleri'ne ait. Water Adası, Danimarka devletinin onu özel bir nakliye şirketi olan Doğu Asya Şirketi'ne sattığı 1905 yılına kadar Danimarka Batı Hint Adaları'nın bir parçasıydı.
Danimarka Batı Hindistan-Gine Şirketi, ıssız St. Thomas'ı 1672'de ilhak etti; 1718'de St. John'u ilhak etti ve 28 Haziran 1733'te Fransa'dan St. Croix'i (Kral Louis XIV) satın aldı. Danimarka Batı Hindistan-Gine Şirketi 1754'te iflas ettiğinde, Danimarka-Norveç Kralı V. Frederik, bu 3 adanın doğrudan kontrolünü üstlendi. İngiltere, Napolyon Savaşları sırasında 1801-02 ve 1807-15'te Danimarka Batı Hint Adaları'nı işgal etti.
Batı Hint Adaları'ndaki Danimarkalı sömürgeciler, daha sonra şeker tarlalarında çalışmak için Karayipler'e kölelerin nakledilmesi karşılığında Afrika'ya ateşli silah ve diğer mamul ürünlerin ihracını içeren karlı üçgen ticaretinden yararlanmayı amaç ettiler. Karayip kolonileri de Danimarka'ya şeker, rom ve pekmez ihraç etti. Danimarka Batı Hint Adaları'nın ekonomisi köleliğe bağlıydı. Bir isyanın ardından 1848'de kölelik resmen kaldırıldı ve bu da tarlaların neredeyse ekonomik olarak çökmesine neden oldu.
1852'de, Danimarka parlamentosu ilk olarak giderek karsız hale gelen koloninin satışını tartıştı. Danimarka, 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Danimarka Batı Hint Adaları'nı birkaç kez satmaya veya takas etmeye çalıştı: sırasıyla Amerika Birleşik Devletleri'ne ve Alman İmparatorluğu'na. Adalar sonunda 31 Mart 1917'de yönetimi devralan ve adaların adını Amerika Birleşik Devletleri Virjin Adaları olarak değiştiren ABD'ye 25 milyon dolara satıldı.
Tarih
Kuruluş
Kopenhag'daki tüccarlar 1622'de bir Batı Hint ticaret şirketi kurmak için Kral IV. Christian'dan izin istedi, ama, 25 Ocak 1625'te Batı Hint Adaları, Virjinya, Brezilya ve Gine ile ticarette sekiz yıllık bir tekel verildiğinde, Danimarka Doğu Hindistan ve İzlanda Şirketlerinin başarısızlığı ve Otuz Yıl Savaşı'nda Danimarka müdahelesi, bu fikre olan tüm ilgiyi kuruttu. Prens Frederick, 1647'de Gabriel Gomez ve de Casseres kardeşler altında Barbados'a bir ticaret misyonu düzenledi, ancak bu ve iki gemiden oluşan 1651 seferi başarısız oldu. Erik Smit'in Fortuna'daki özel 1652 keşif gezisi başarılı olana kadar, Batı Hint Adaları ticaretine olan ilgi, yeni bir Danimarka kolonisinin yaratılmasına ilgi duymaya başladı.
Smit'in 1653 seferi ve beş gemiden oluşan ayrı bir sefer oldukça başarılıydı, ancak Smit'in üçüncü seferi, iki gemisinin 32.000 rigsdaler kaybıyla ele geçirildiğini buldu. İki yıl sonra, Ağustos ayında bir kasırga tarafından bir Danimarka filosu imha edildi. Smit, 1663'teki dördüncü seferinden döndü ve Nisan 1665'te St. Thomas'ın krala yerleşmesini resmen önerdi. Sadece üç haftalık görüşmeden sonra plan onaylandı ve Smit vali seçildi. Yerleşimciler 1 Temmuz'da Eendragt'ta yola çıktılar, ancak keşif seferi kötü geçti: Gemi iki büyük fırtınaya çarptı ve hedefine ulaşmadan önce ateş aldı ve ardından Danimarka'nın Hollanda ile müttefik olduğu ikinci İngiliz-Hollanda Savaşı'nı kovuşturan ingiliz korsanlar tarafından basıldı. Smit hastalıktan öldü ve ikinci bir korsan grubu gemiyi çaldı ve komşu adalarla ticaret yapmak için kullandı. Bir kasırganın ve yenilenen bir hastalık salgınının ardından koloni çöktü, ingilizler Saint Croix'teki yakındaki Fransız kolonisine doğru yola çıktı, Danimarkalılar Saint Christopher'a kaçtı ve Hollandalılar, değerli her şeyi, özellikle de geri kalan Danimarkalı silahları ve mühimmatı çalmak için Ter Tholen'deki vatandaşlarına yardım etti.
Danimarka Batı Hindistan Şirketi
1668'de Danimarkalılar bir Ticaret Kuruluşu kurdular ve Temmuz 1670'te İngiltere ile ıssız adaların rahatsız edilmeden Danimarkalı yerleşimini sağlayan bir ticari antlaşma sağladılar. Batı Hindistan Şirketi Aralık ayında organize edildi ve yıl 11 Mart 1671'de Kral V. Christian tarafından resmen kiralandı. Saint Christopher'da başarılı bir tüccar olan Jørgen Iversen Dyppel vali oldu ve kral hapishanelerinden hükümlü Portekizliler ve koloninin inşası için iki gemi sağladı, yat Den forgyldte Krone ve frikateyn Færøe. Forgyldte Krone'a önden koşması ve beklemesi emredildi, ancak Kaptan komutasındaki Færøe'den sonra Portekiz'e döndü. Zacharias Hansen Bang, Bergen'deki onarımlar için ertelendi. Færøe, 25 Mayıs 1672'de St. Thomas'ta bir yerleşim yeri kurarak görevini tek başına tamamladı. 190 kişilik orijinal birlikten 12 memur, 116 şirket "çalışanı" (sözleşmeli hizmetliler) ve 62 görevli ve eski fahişe sadece 104 kişi kaldı, 9'u kaçtı ve 77'si yolda öldü. İlk yıl içinde 75 kişi daha öldü ve koloniyi sürdürmek için sadece 29 kişi kaldı.
1675 yılında Iversen, St. John'u talep etti ve oraya iki adam yerleştirdi; 1684'te Vali Esmit, Barbados'tan iki ingiliz tüccara verdi, ancak adamları, İngiliz Leeward Adaları Valisi Stapleton tarafından gönderilen iki ingiliz sloopu tarafından adadan kovuldu. 1688'de St. John'da bir yerleşim kurmak için daha fazla talimat, Vali Bredal 25 Mart 1718'de resmi bir kuruluş yapana kadar uygulanmamış gibi görünüyor.
Adalar hızla çevredeki gemilere saldıran korsanlar ve ayrıca Brandenburg Afrika Şirketi için bir üs haline geldi. Vali Lorentz, üzerlerine muazzam vergiler koydu ve 1689'da yalnızca Kopenhag'daki yetkililer tarafından eylemlerinin reddedilmesi için depolara ve tütün, şeker ve köle yüklerine el koydu; Ancak Yengeç Adası'nı ele geçirmek için aceleci eylemi Brandenburgers'ın kendi Karayip kolonilerini kurmasını yasakladı. Adanın mülkiyeti daha sonra 1698'de İskoçlarla tartışıldı ve 1811'de İspanyollara tamamen kaybedildi.
St. Croix, 1733'te Fransız Batı Hindistan Şirketi'nden satın alındı. 1754'te adalar Danimarka kralı V. Frederik'e satılarak Danimarka kraliyet kolonileri haline geldi.
Daha sonraki tarih (18011917)
Danimarka Batı Hint Adaları'nın ilk İngiliz işgali, Mart 1801 tarihinin sonunda bir İngiliz filosunun St Thomas'a geldiği Fransız Devrim Savaşları sırasında meydana geldi. Danimarkalılar, İngilizlerin önerdiği Teslimiyet Maddelerini kabul ettiler ve İngilizler ateş edilmeden adaları işgal ettiler. İngiliz işgali, İngilizlerin bu adaları Danimarka'ya geri verdiği Nisan 1802 tarihine kadar sürdü.
Danimarka Batı Hint Adaları'nın ikinci İngiliz işgali, Aralık 1807 tarihinde Napolyon Savaşları sırasında bir İngiliz filosunun 22 Aralık tarihinde St Thomas'ı ve 25 Aralık tarihinde Saint Croix'i ele geçirmesiyle gerçekleşti. Danimarkalılar hiç direnmedi ve istila kansızdı. Danimarka Batı Hint Adaları'ndaki bu İngiliz işgali, İngiltere'nin o adaları Danimarka'ya iade ettiği 20 Kasım 1815 tarihine kadar sürdü.
1850'ler yıllarında Danimarka Batı Hint Adaları'nın toplam nüfusu yaklaşık 41,000 kişiydi. Adalar hükumeti, yetkisi grubun diğer Danimarka kolonilerine kadar uzanan bir genel vali altındaydı. Ancak adalar eskiden Büyük Britanya'ya ait olduğu için sakinler gelenek ve dil olarak İngilizlerdi. O dönemin adaları şunlardan oluşuyordu:
St. Thomas'ın 12,800 kişilik bir nüfusu vardı ve başlıca ihracatı şeker ve pamuktu. St. Thomas şehri, adanın başkenti, o zamanlar serbest bir liman ve İngiltere'deki Southampton ile Batı Hint Adaları arasındaki buhar paketlerinin ana istasyonuydu.
St. John'un yaklaşık 2,600 kişilik bir nüfusu vardı.
St. Croix, ticarette St. Thomas'tan daha aşağıda olsa da, genişlik ve doğurganlık açısından daha büyük öneme sahipti ve 25,600 kişiyle nüfus bakımından en büyük şehirdi.
1916'da, hem mali bir yük hem de stratejik bir endişe haline gelen o adaların geleceği konusunda Danimarka'da bir referandum yapıldı. 17 Ocak 1917'de, Danimarka Batı Hint Adaları Antlaşması'na göre, Amerika Birleşik Devletleri ve Danimarka ilgili antlaşma onaylarını değiş tokuş ettiğinde, Danimarka hükumeti adaları Amerika Birleşik Devletleri'ne 25 milyon dolara (cari fiyatlarla 529 milyon dolar) sattı. Danimarka yönetimi, 31 Mart 1917'de ABD'nin bölgeyi resmi olarak ele geçirmesi ve adını Amerika Birleşik Devletleri Virgin Adaları olarak değiştirmesiyle sona erdi.
Amerika Birleşik Devletleri, en az 1860'lı yıllardan beri o adalarla ilgileniyordu. Amerika Birleşik Devletleri sonunda 1917 yılında, adaların Panama Kanalı'na yaklaşmaya yakın stratejik konumu nedeniyle ve Almanya'nın onları I. Dünya Savaşı sırasında U-bot üsleri olarak kullanmak üzere ele geçirebileceği korkusuyla harekete geçti.
ABD'nin 1917'de Danimarka Batı Hint Adaları'nı satın alması sırasında koloni, Danimarka tarafından 1905'te özel bir nakliye şirketi olan Doğu Asya Şirketi'ne satılan Water Adası'nı içermiyordu. Şirket sonunda adayı 1944'te Danimarka'nın Alman işgali sırasında Amerika Birleşik Devletleri'ne sattı.
Posta pulları
St Thomas, 1851 yılından 1885 yılına kadar Batı Hint Adaları paket ticaretinin bir merkeziydi. Danimarka, 1856 yılından itibaren Danimarka Batı Hint Adaları için pullar çıkardı.
Din
Danimarka Batı Hint Adaları'nda çok fazla farklı kültür yaşıyordu ve her birinin kendine özel gelenekleri ve dinleri vardı. Kral ve kilise, yasa ve düzeni korumak için birlikte yakın çalıştı; Kilise, insanların ahlaki yetiştirilmesinden sorumluydu ve kral sivil düzeni yönetiyordu. Danimarka'da 1849 yılına kadar devlet destekli bir din yoktu, ancak Danimarka Batı Hint Adaları'nda her zaman büyük bir din özgürlüğü vardı. Danimarkalı yetkililer dini inançlara karşı hoşgörülü olma eğilimindeydiler, ancak tüm vatandaşların Danimarka'nın özel günlerini gözlemlemesi gerekiyordu. Avrupa'dan istekli yerleşimci sıkıntısı olduğu için adaların yerleşmesine yardımcı olmak amacıyla kısmen din özgürlüğü verildi. Bu, yerleşimcilerin büyük bir kısmının aslında dini zulümden kaçan hollandalı ve İngiliz yerliler olduğunu görerek bir dereceye kadar işe yaradı.
Yahudiler koloniye 1655'te yerleşmeye başladılar ve 1796'da ilk sinagog açıldı. 19. Yüzyılın ortalarında en parlak döneminde, Yahudi cemaati beyaz nüfusun yarısını oluşturuyordu. En eski sömürge valilerinden biri olan Gabriel Milan, Sefarad bir Yahudiydi.
Dine karşı genel bir hoşgörüye rağmen, birçok Afrika dini, tipik olarak animizm ve büyüye olan inanç, sürekli olarak küçümseme ile karşılanan ve ahlaksız ve itaatkar olarak kabul edilen inançlar etrafında döndükleri için tanınmadı. Yaygın bir bakış açısı, eğer biri köleleri Hristiyanlığa dönüştürebilseydi, daha iyi bir yaşama sahip olabilecekleriydi ve bu nedenle birçok köle dönüştürüldü.
1900 yılına gelindiğinde, nüfusu 30000 olan halkın dörtte biri Roma Katolikleriyken, geri kalanların çoğu Anglikanlar, Moravyalılar veya diğer Protestanlardı. Moravyalılar onlarca yıldır misyonlar düzenlediler ve aynı zamanda eğitim sisteminin sorumluluğunu da üstlendiler.
Kölelik
Danimarka Batı Hint Adaları'nda menkul kölelik, en azından 1670'lerden 1848'de köleliğin kaldırılmasına kadar uygulandı. Kölelerin çoğu, özellikle şeker üretiminde olmak üzere tarlalarda çalışıyordu, ancak bazıları limanlarda da çalışıyordu.
Demografi
Köleler, çoğu zaman büyük farklarla, tüm adalarda beyazlardan sayıca fazlaydı. Saint Thomas'taki nüfus artışı, 1688 yılında 422 siyah ve 317 beyaz, 1699 yılında 555 siyah ve 383 beyaz ve 1715 yılında 3042 siyah ve 547 beyaz (oran 5:1'den fazla) vardı ve 1755 yılında köle beyazlardan sayıca fazlaydı (12:1). Saint John'da 1728 yılında 677 siyah ve 123 beyaz, 1733 yılında 1086 siyah ve 208 beyaz vardı (oran 5:1'den fazla) ve 1770 yılında kölelerin sayısı beyazlardan 19:1 daha fazlaydı. 1797 yılında Saint Croix'de 25452 köle ve 2223 beyaz (oran 11:1'den fazla) ile 1164 azat edilmiş insan vardı ve 1815 yılında 24330 köle ve 180 beyaz (oran 135:1'den fazla) yanı sıra 2480 azat edilmiş adam vardı. O zamanlar, (çoğu özgürlüklerini satın almış olan) serbest bırakılanların sayısı da Saint Thomas ve Saint John'da beyazlardan sayıca fazlaydı.
Köle ticareti
Afrika kölelerinin ticareti, Danimarka Batı Hindistan Şirketi'nin kiralandığı 1671 civarında, köle ticaretini ortadan kaldıran 1792 yasasının yürürlüğe girdiği 1 Ocak 1803 tarihine kadar, Danimarka-Norveç tarafından yapılan transatlantik köle ticaretinin bir parçasıydı.
1778 yılına gelindiğinde, Danimarkalıların her yıl yaklaşık 3000 Afrikalıyı köleleştirmek için Danimarka Batı Hint Adaları'na getirdikleri tahmin ediliyordu. Bu taşımalar, Veliaht Prens Regent Frederik'in köle ticaretini yasaklayan 1792 yasasının yürürlüğe girdiği 1802 yılının sonuna kadar devam etti.
Köle kodları
Danimarka Batı Hint Adaları'ndaki yasa ve yönetmelikler Danimarka yasalarına dayanıyordu, ancak yerel yönetimin bunları yerel koşullara uyacak şekilde uyarlamasına izin verildi. Örneğin, hayvanlar, topraklar ve binalar gibi şeyler Danimarka yasalarına göre düzenlenmiştir, ancak Danimarka yasaları köleliği düzenlememiştir. Kölelere ortak mülkiyet muamelesi yapıldı ve bu nedenle belirli yasalar gerektirmedi.
1733'te köleler ile diğer mülkler arasındaki ayrım, kölelerin kendi iradelerine sahip olduklarını ve bu nedenle uygunsuz davranabileceklerini veya itaatsiz olabileceklerini belirten bir yönetmelikle ima edildi. Köleler çok ağır cezalandırılırsa veya yetersiz beslenirse kölelerin isyan etmeye başlayacağı konusunda genel bir fikir birliği vardı. Bu, ertesi yıl bastırılmadan önce Breffu da dahil olmak üzere birçok plantasyon sahibinin ve ailelerinin Akwamu tarafından öldürüldüğü St. John'daki 1733 köle ayaklanmasıyla ortaya çıktı. 1755'te Danimarka kralı V. Frederik, kölelerin çocuklarından ayrılmama hakkının ve hastalık veya yaşlılık dönemlerinde tıbbi destek hakkının garanti edildiği daha yeni Düzenlemeler yayınladı. Ancak sömürge hükumeti, yasa ve yönetmelikleri yerel koşullara göre değiştirme yeteneğine sahipti ve bu nedenle düzenlemeler, avantajlıdan daha dezavantajlı olduğu gerekçesiyle kolonide hiçbir zaman yürürlüğe girmedi.
1733 köle ayaklanması
Kasım 1733 tarihinden Ağustos 1734 tarihine kadar süren St. John'daki 1733 köle ayaklanması, Amerika'daki en eski ve en uzun köle isyanlarından biriydi. Ayaklanma, 23 Kasım 1733'te, başta Akwamus olmak üzere 150 kölenin plantasyon sahiplerine ve yöneticilerine isyan etmesiyle başladı. Köleler Coral Körfezi'ndeki kaleyi ele geçirdiler ve adanın çoğunun kontrolünü ele geçirdiler.
Ekiciler, Akwamu'nun Nisan ayında bir Fransız kolonisi olan Martinik'ten gönderilen yüzlerce daha iyi silahlı Fransız ve İsviçre askeri tarafından yenilgiye uğratılmasının ardından Mayıs 1734'ün sonunda kontrolü yeniden ele geçirdiler. Koloni milisleri maroonları avlamaya devam etti ve sonunda Ağustos 1734'ün sonlarında isyanı ilan etti.
Kurtuluş
1830'lara ve 1840'lara gelindiğinde, şeker pancarı endüstrisi şeker kamışının karlılığını azaltmıştı. 1833 tarihli İngiliz Köleliği Kaldırma Yasası, 1840 itibarıyla tamamen yürürlükte olan komşu İngiliz Batı Hint Adaları'ndaki köleleri özgürleştirdi. Danimarka Batı Hint Adaları'ndaki kaldırılma, 1830'dan beri özgürleşme lehine reformlar arayan Vali von Scholten ile tartışıldı. Bilimsel fikir birliği, von Scholten'in görüşlerinin özgür renkli metresi Anna Heegaard'dan etkilendiğini öne sürüyor.
Kral VIII. Christian, köleliğin kademeli olarak kaldırılmasını destekledi ve 1847'de özgür olmayan bir kadından doğan her çocuğun doğuştan özgür olması gerektiğine ve köleliğin 12 yıl sonra tamamen sona ereceğine karar verdi. Bu karar ne köleleri ne de plantasyon sahiplerini tatmin etti.
Bu arada, 27 Nisan 1848'de Fransa, kolonilerindeki köleliğin 2 ay içinde kaldırılması için bir yasa imzaladı, ancak Martinik'teki bir köle isyanı, 22 Mayıs'ta Martinik'te ve 27 Mayıs'ta Guadeloupe'de derhal kaldırılmasına yol açtı.
Danimarka Batı Hint Adaları'ndaki köleler de özgürlüklerini beklemek istemediler. 2 Temmuz 1848'de özgür adam John Gottlieb ("Moses Gottlieb" veya "General Buddhoe" olarak da bilinir) ve Amiral Martin King (diğerlerinin yanı sıra), Aziz Croix Frederiksted'i devralarak bir köle isyanına öncülük etti. O akşam yüzlerce köle, ertesi gün çalışmayı reddeden ve özgürlük talep eden Frederik Kalesi'nin dışında huzur içinde toplandı. Ertesi sabah saat 10'da yaklaşık 8.000 köle katılmıştı.
3 Temmuz 1848 tarihinde öğleden sonra (şimdi Kurtuluş Günü olarak bilinir), Peter von Scholten isyanı bitirmek, kan dökülmesini ve zarar görmesini önlemek amacıyla Frederiksted'e gitti ve tüm kölelerin derhal ve tamamen kurtulduğunu duyurdu. Daha sonra ikinci bir isyanın oluştuğu ve bazı yangınların çıktığı Christiansted'e gitti ve diğer adalara bilgi yayıldı. General Buddhoe, birkaç mülkte patlak veren isyanları ve şiddeti bitirmek için vali ve diğer yetkililerle birlikte çalıştı.
Sonrasında Budhoe'nin hapsedildiği ve Trinidad'a sürgün edildiği söylenir. Vali von Scholten de başarısız oldu. Vali olarak, aslında köleliği sona erdirme yetkisine sahip değildi, ancak kendisini Danimarka ile iletişim kurmayı bekleyemeyecek acil harekete geçmesi gereken bir durumda bulmuştu. Eylemleri nedeniyle vatana ihanetten yargılanmak üzere Danimarka'ya geri çağrıldı. Önce emekli maaşı reddedildi, ancak daha sonra suçlamalardan aklandı.
Danimarka 1848 yılında köleliği kaldırdığında, birçok plantasyon sahibi, varlıklarının kölelerin kaybından zarar gördüğü ve gelecekte emek için ödeme yapmak zorunda kalacakları gerekçesiyle tam geri ödeme istedi. Danimarka hükumeti, plantasyon sahiplerinin sahip olduğu her köle için 50 dolar ödedi ve kölelerin serbest bırakılmasının sahipler için maddi kayba neden olduğunu kabul etti.
Kölelik sonrası
Eskiden köleleştirilmiş insanların yaşamları çok az değişti, çünkü birçoğu sözleşmeli kölelik yoluyla plantasyon sistemine bağlı kalmaya devam etti. Çoğu daha önce köleleştirildikleri tarlalara hizmet etmek zorundaydı. Çalışanlar olarak, eski köleler plantasyon sahiplerinin sorumluluğunda değildi ve işverenlerinden yiyecek veya bakım almadılar. Paylaştırma sisteminin bir parçası olarak, eskiden köleleştirilen bazı insanlara küçük bir kulübe, biraz toprak ve biraz para verildi; Ancak bu tek seferlik tazminat zorlu çalışma koşullarını değiştirmedi.
Danimarka sömürge tarihindeki en büyük işçi isyanı olarak kabul edilen ateş yakma işçi isyanı, 1 Ekim 1878'de gerçekleşti. İsyan, eskiden köleleştirilenlerin köleliğin kaldırılmasından bu yana otuz yıl geçmesine rağmen köle benzeri koşullarda yaşamaya ve çalışmaya devam etmeleri nedeniyle başladı. Bugün St. Croix Kraliçesi Mary olarak anılan Mary Leticia Thomas, isyana diğer üç kadınla birlikte öncülük etti: Axeline Agnes Elizabeth Salomon, Matilde McBean ve Susanna Bottom Belly Abrahamsson. Ateş yakma ayaklanması ve liderleri St. Croix'te anlamlı bir role sahip olmaya devam ediyor.
2017, koloninin Danimarka tarafından Amerika Birleşik Devletleri'ne satışının 100. yıldönümünü kutladı. Bu yüzüncü yılla birlikte, İskandinav ana akımında DanimarkaNorveç kolonizasyonu ve köleliğinin mirası üzerine konuşmalar yeniden alevlendi. Örneğin, sanatçılar Jeannette Ehlers ve La Vaughn Belle, Danimarka'nın sömürge etkisini anmak için Danimarka'nın ilk siyah kadın heykeli olan Kraliçe Mary'yi tanıttı.