Sada Abe

Sada Abe (Japonca: 阿部 定) (28 Mayıs 1905 1971'den sonra), sevgilisi Kichizō Ishida'yı (石田 吉蔵), 18 Mayıs 1936'da boğarak öldüren bir Japon geyşa ve fahişeydi. Öldürdükten sonra penisini ve testislerini kesip kimonosuyla yanında taşımıştır. Hikayesi Japonya'da sansasyon haline geldi, efsanevi imalar kazandı ve sanatçılar, filozoflar, romancılar ve film yapımcıları tarafından yorumlandı. Abe, beş yıl hapis yattıktan sonra serbest bırakıldı ve otobiyografisini yazdı.
Aile geçmişi
Sada Abe, Tokyo'nun Kanda semtinde tatami hasırı yapan üst orta sınıf bir aile olan Shigeyoshi ve Katsu Abe'nin sekiz çocuğunun yedincisiydi. Abe çocuklarından sadece dördü yetişkinliğe kadar hayatta kaldı ve Sada bu çocukların en küçüğüydü. Sada'nın aslen Chiba Eyaletinden olan babası, sonunda miras aldığı işe yardımcı olması için Abe ailesine evlat edinilmişti. Sada doğduğunda 52 yaşında olan Shigeyoshi Abe, bazı tanıdıklar onun biraz bencil olduğunu ve savurganlık zevkine sahip olduğunu söylemesine rağmen, polis tarafından "dürüst bir adam" olarak tanımlandı, ne göze çarpan ahlaksızlıkları ne de yasalarla herhangi bir ilişkisi yoktu. Aynı şekilde Sada'nın annesinin de sicilinde bilinen hiçbir hukuki veya ahlaki kusuru yoktur.
Sada'nın erkek kardeşi Shintarō çapkın olarak biliniyordu ve evlendikten sonra ailesinin parasıyla kaçtı. Kız kardeşi Teruko'nun da birkaç sevgilisi olduğu biliniyordu. Sada'nın babası Teruko'yu bir genelevde çalışması için gönderdi, o zamanlar Japonya'da kadınların rastgele cinsel ilişkide bulunmasını cezalandırmak için alışılmadık bir yol değildi. Kısa süre sonra onu geri aldı. Teruko'nun geçmişi, o zamanlar Abe'lerin sınıfından olanlar için evliliğe engel olarak görülmüyordu ve kısa süre sonra evlendi.
İlk yılları
Abe 1905'te doğdu. Annesi, hayatta kalan en küçük çocuğu olan Sada'nın üzerine titredi ve istediğini yapmasına izin verdi. Abe'i şarkı söyleme ve shamisen çalma dersleri alması için teşvik etti; her ikisi de o zamanlar, klasik sanatsal çabadan çok, ara sıra düşük sınıf bir meslek olan geyşa ve fahişelerle daha yakından ilişkiliydi. O dönemde geyşalar göz alıcı ünlüler olarak görülüyordu ve Abe de müzik dersleri için okulu asarak ve şık makyajlar yaparak bu imajın peşine düştü.
Kardeşleri, kız kardeşi Teruko ve erkek kardeşi Shintarō ile ilgili aile sorunları daha acil hale geldikçe, Abe genellikle evden tek başına gönderilirdi. Kısa süre sonra benzer şekilde bağımsız gençlerden oluşan bir grubun arasına düştü. 14 yaşındayken, bu grupla yaptığı gezilerden birinde bir tanıdığı (Keio Üniversitesi öğrencisi) tarafından tecavüze uğradı. Ailesi başlangıçta onu savundu ve destekledi, ancak Sada Abe zor bir genç oldu. Abe daha sorumsuz ve kontrol edilemez hale geldikçe, ailesi ona toplumda bir yön bulma umuduyla 1922'de Yokohama'daki bir geyşa evine sattı. Sada'nın en büyük kız kardeşi Toku Abe, Sada'nın geyşa olmayı dilediğini ifade etti. Ancak Sada'nın kendisi, rastgele cinsel ilişkide bulunduğu için babasının onu bir geyşa yaptığını iddia etti.
1930'ların başı
Abe'nin geyşa dünyasıyla karşılaşması kendisinde sinir bozucu ve hayal kırıklığı yarattı. Geyşalar arasında gerçek bir yıldız olmak için çocukluktan itibaren çıraklık, sanat ve müzik eğitimi ve öğrenimi için harcanan yıllar gerekiyordu. Abe asla düşük bir rütbenin ötesine geçmedi ve ana görevlerinden biri müşterilerin seks isteklerini yerine getirmekti. Beş yıl bu sıfatla çalıştı ve sonunda frengiye yakalandı. Bu, tıpkı yasal lisanslı bir fahişenin yapacağı gibi, düzenli fiziksel muayenelerden geçmesi gerektiği anlamına geldiğinden, Abe bu daha iyi maaşlı mesleğe girmeye karar verdi.
Abe, Osaka'nın ünlü Tobita genelev bölgesinde fahişe olarak çalışmaya başladı, ancak kısa sürede baş belası olarak ün kazandı. Müşterilerden para çaldı ve birkaç kez genelevden ayrılmaya çalıştı, ancak kısa süre sonra iyi organize edilmiş yasal fuhuş sistemi tarafından izlendi. İki yıl sonra, Abe sonunda lisanslı fuhuş sisteminden kaçmayı başardı ve garson olarak çalışmaya başladı. Ancak aldığı maaşla yetinmeyerek, artık ruhsatsız olmasına rağmen kısa süre sonra yeniden fahişelik yapmaya başladı ve 1932'de Osaka'nın ruhsatsız genelevlerinde çalışmaya başladı. Abe'nin annesi Ocak 1933'te öldü ve Abe, babasını ve annesinin mezarını ziyaret etmek için Tokyo'ya gitti. Tokyo'da fuhuş pazarına girdi ve oradayken ilk kez metres oldu.
Ocak 1934'te babası ağır bir şekilde hastalanınca Abe, ölümüne kadar on gün boyunca ona baktı.
Ekim 1934'te, o sırada çalıştığı ruhsatsız geneleve polis baskınında tutuklandı. Genelev sahibinin iyi bağlantıları olan bir arkadaşı olan Kinnosuke Kasahara, serbest bırakılmasını sağladı. Kasahara, borcu olmadığını anlayan Abe'den etkilendi ve onu metresi yaptı. 20 Aralık 1934'te Abe için bir ev kurdu ve ona bir gelir de sağladı. Abe, Kasahara'ya karısını onunla evlenmek için terk etmesini önerdiğinde reddetti. Daha sonra ilişkileri sona erdi ve Abe ondan kaçmak için Nagoya'ya gitti.
1935'te Nagoya'da yine seks endüstrisinden ayrılmayı planlayan Abe, bir restoranda hizmetçi olarak çalışmaya başladı. Kısa süre sonra, restoranın bir müşterisi olan ve Japonya Diyetine (Japon parlamentosu) üye olmayı arzulayan bir profesör ve bankacı olan Gorō Ōmiya ile romantik bir ilişki kurdu. Ōmiya, Tokyo'da Abe ile tanıştı ve daha önce frengi kaptığını öğrenince, Kasım'dan Ocak 1936'ya kadar Kusatsu'daki bir kaplıca beldesinde kaldı. Ocak ayında Ōmiya, Abe'nin küçük bir restoran açarak mali açıdan bağımsız hale gelebileceğini ve restoran işinde çırak olarak çalışmaya başlamasını önerdi.
Kichizo Ishida ile tanışması
Abe, Tokyo'ya döndüğünde 1 Şubat 1936'da Yoshidaya adlı restoranda çırak olarak çalışmaya başladı. Bu işletmenin sahibi, o zamanlar 42 yaşında olan Kichizō Ishida, yılan balığı yemeklerinde uzmanlaşmış bir restoranda çırak olarak başlayarak işinde ilerlemişti. 1920'de Tokyo'nun Nakano semtinde Yoshidaya'yı açmıştı. Abe restoranında işe başladığında, Ishida o zamana kadar aslında karısı tarafından yönetilen restoranı fiilen işletme yolunda çok az şey yapan bir kadın avcısı olarak tanınıyordu.
Abe, Yoshidaya'da çalışmaya başladıktan kısa bir süre sonra, Ishida ona karşı aşk dolu adımlar atmaya başladı. Ōmiya, Abe'yi cinsel açıdan hiçbir zaman tatmin etmemişti ve Ishida'nın yaklaşımlarına duyarlıydı. Nisan ortasında, Ishida ve Abe restoranda geyşalardan birinin söylediği romantik bir balad eşliğinde cinsel ilişkilerini başlattılar. 23 Nisan 1936'da Abe ve Ishida, Shibuya mahallesindeki bir çayevinde veya bir aşk otelinin günümüzde eşdeğeri olan machiai'de önceden ayarlanmış bir cinsel birliktelik için buluştular. Sadece kısa bir "kaçış" planlayan çift, bunun yerine dört gün yatakta kaldı. 27 Nisan gecesi, uzaktaki Futako Tamagawa mahallesindeki başka bir çayevine taşındılar ve burada ara sıra bir geyşanın şarkıları eşliğinde içmeye ve seks yapmaya devam ettiler ve hizmetçiler sake servis etmek için odaya girse bile seks yapmaya devam ediyorlardı. Daha sonra Ogu mahallesine taşındılar. Ishida, yaklaşık iki haftalık bir aradan sonra 8 Mayıs sabahına kadar restoranına dönmedi. Abe daha sonra Ishida hakkında şunları söyledi: "Ishida hakkında tam olarak neyin bu kadar iyi olduğunu söylemek zor. Ama görünüşüne, tavrına, aşık olma yeteneğine, duygularını ifade edişine kötü bir şey söylemek imkansızdı. Hiç bu kadar seksi bir adamla tanışmamıştım."
İki haftalık birliktelikleri sona erdikten sonra Abe tedirginleşti ve aşırı derecede içmeye başladı. Ishida ile hayatında ilk kez gerçek aşkı öğrendiğini ve Ishida'nın karısına geri döneceği düşüncesinin onu yoğun bir şekilde kıskandırdığını söyledi. Ishida'nın nihai ölümünden sadece bir hafta önce, Abe onu öldürmeyi düşünmeye başlamıştı. 9 Mayıs 1936'da bir geyşanın sevgilisine büyük bir bıçakla saldırdığı bir oyuna katıldı ve ardından bir sonraki görüşmelerinde İshida'yı bıçakla tehdit etmeye karar verdi. Abe, 11 Mayıs'ta, kıyafetlerinin bir kısmını rehine verdi ve parayı bir mutfak bıçağı almak için kullandı. Daha sonra o gece Ishida ile tanıştığını anlattı, "Çantamdan mutfak bıçağını çıkardım ve izlediğim oyunda yapıldığı gibi onu tehdit ederek, 'Kichi, o kimonoyu sadece en sevdiğin müşterilerinden birini memnun etmek için giydin. Seni piç kurusu, bunun için seni öldüreceğim' dedi. Ishida irkildi ve biraz geri çekildi ama her şeyden memnun görünüyordu..."
Ishida'nın öldürülmesi
Ishida ve Abe, ölümüne kadar orada kaldıkları Ogu'ya döndüler. Bu sefer sevişmeleri sırasında Abe bıçağı Ishida'nın penisinin dibine dayadı ve onun asla başka bir kadınla oynamasına izin vermeyeceğini söyledi. Ishida buna güldü. Bu seks zamanlarının iki gecesinde Abe, Ishida'yı boğmaya başladı ve bunun zevkini artırdığını (erotik boğulma) söyleyerek ona devam etmesini söyledi. Bunu ona da yaptırdı. 16 Mayıs 1936 akşamı Abe, orgazm sırasında Ishida'nın nefesini kesmek için obi'sini kullandı ve ikisi de bundan zevk aldı. Bunu iki saat daha tekrarladılar. Abe boğulmayı durdurunca, Ishida'nın yüzü bozuldu ve normal görünümüne geri dönmedi. Ishida, acısını dindirmek için Calmotin adlı sakinleştiriciden otuz tablet aldı. Abe'nin söylediğine göre, Ishida uyumaya başlayınca, ona "İpi boynuma geçireceksin ve ben uyurken tekrar sıkacaksın, değil mi... Beni boğmaya başlarsan, durma, çünkü sonrası çok acı verici" dedi. Abe, kendisinin onu öldürmesini isteyip istemediğini merak ettiğini, ancak biraz düşününce şaka yaptığına karar verdiğini söyledi.
18 Mayıs 1936 sabah saat 2 civarında, Ishida uyurken, Abe kuşağını iki kez boynuna doladı ve onu boğarak öldürdü. Daha sonra polise, "Ishida'yı öldürdükten sonra, sanki omuzlarımdan ağır bir yük kalkmış gibi tamamen rahat hissettim ve bir netlik hissettim" dedi. Ishida'nın cesediyle birkaç saat yattıktan sonra, mutfak bıçağıyla penisini ve testislerini kesti, bir dergi kapağına sardı ve üç gün sonra tutuklanana kadar sakladı.. Kanla, Ishida'nın sol uyluğuna ve bir çarşafa Sada, Ishida no Kichi Futari-kiri (定石田の吉二人キリ, "Biz, Sada ve Kichi(zō) Ishida, yalnızız") yazdı.
Daha sonra sol koluna 定 ("Sada", adının karakteri) oydu. Ishida'nın iç çamaşırını giydikten sonra, personele Ishida'yı rahatsız etmemelerini söyleyerek sabah 8 civarında handan ayrıldı.
Abe, handan ayrıldıktan sonra eski sevgilisi Gorō Ōmiya ile buluştu. Ondan defalarca özür diledi, ancak cinayetten habersiz olan Ōmiya, başka bir sevgili edindiği için özür dilediğini varsaydı. Gerçekte, Abe'nin özürleri siyasi kariyerine verdiği zarar içindi. Onunla olan ilişkisinin olumsuz sonuç doğuracağını biliyordu. İshida'nın cesedinin bulunmasının ardından kayıplara karışan Abe için çalışma başlatıldı. 19 Mayıs 1936'da gazeteler haberi yansıttı. Ōmiya'nın kariyeri mahvoldu ve Abe'nin hayatı o andan itibaren halkın yoğun incelemesi altındaydı.
Abe Sada paniği
Ishida'nın ölümünün koşulları hemen ulusal bir sansasyon yarattı. Abe'yi arama çılgınlığına "Abe Sada paniği" adı verildi. Polis, çeşitli şehirlerden Abe'nin görüldüğüne dair raporlar aldı ve bir yanlış gözlem, Ginza'da neredeyse bir izdihama neden olarak büyük bir trafik sıkışıklığına neden oldu. Tokyo'daki son başarısız darbeye, 26 Şubat Olayına veya "Ni Ni-Roku Olayına" ("2-26" veya "26 Şubat") atıfta bulunarak,
suç hicivli bir şekilde "Go Ichi-Hachi" Olayı ("5-18" veya "18 Mayıs") olarak adlandırıldı.
19 Mayıs 1936'da Abe alışverişe gitti ve bir film izledi. Bir takma adla, 20 Mayıs'ta Shinagawa'da bir handa kaldı, masaj yaptırdı ve üç şişe bira içti. Günü bir arkadaşı olan Ōmiya'ya ve Ishida'ya veda mektupları yazarak geçirdi. Abe, cinayetten bir hafta sonra intihar etmeyi planladı ve nekrofili uyguladı. "Ishida'nın penisine bağlı hissettim ve ancak ondan sessizce ayrıldıktan sonra ölebileceğimi düşündüm. Onları tutan kağıdı açtım ve penisine ve testislerine baktım. Penisini ağzıma aldım ve hatta içime sokmaya çalıştım Ancak tekrar denemeye devam etmeme rağmen olmadı. Sonra Osaka'ya kaçmaya karar verdim ve bu arada Ishida'nın penisiyle kaldım. Sonunda penisini tutarken İkoma Dağı'ndaki bir uçurumdan atlardım."
Öğleden sonra saat 4:00'te, Abe'nin kayıtlı olduğu takma addan şüphelenen polis dedektifleri odasına geldi. Onlara "Bu kadar resmi olmayın, Sada Abe'yi arıyorsunuz, değil mi? O benim. Ben Sada Abe'yim" dedi. Polis ikna olmayınca kanıt olarak Ishida'nın cinsel organını gösterdi.
Abe tutuklandı ve sekiz seansta sorguya çekildi. Ishida'nın cinsel organını neden kestiği sorulduğunda, "Çünkü onun kafasını veya vücudunu yanıma alamam. Bana en canlı anıları geri getiren rolünü almak istedim" dedi. Sorgulayan memur, Ishida'yı neden öldürdüğü sorulduğunda Abe'nin tavrından etkilendi. "Hemen heyecanlandı ve gözleri garip bir şekilde parladı." Cevabı şuydu: "Onu o kadar çok sevdim ki, onu tamamen kendime istedim.
Ama karı koca olmadığımız için o yaşadığı sürece başka kadınlar tarafından kucaklanabiliyordu. Onu öldürürsem, başka hiçbir kadının ona bir daha dokunamayacağını biliyordum, bu yüzden onu öldürdüm..." Abe'nin vakasını Japonya'daki bir düzineden fazla benzer vakadan ayıran şeyin ne olduğunu açıklamaya çalışırken, William Johnston, milli hayal gücünü ele geçiren şeyin şu cevap olduğunu öne sürüyor: "Kıskançlıktan değil, sevgiden öldürmüştü." Mark Schreiber, Sada Abe Olayının, Japon medyasının Ni-Ni-Roku Olayı ve Çin'de yaklaşan bir savaş da dahil olmak üzere aşırı siyasi ve askeri sorunlarla meşgul olduğu bir zamanda meydana geldiğini belirtti. Bunun gibi sansasyonel bir seks skandalının, dönemin rahatsız edici olaylarından ülke çapında hoş bir kurtuluş olarak hizmet ettiğini ileri sürdü. Vaka aynı zamanda o dönemde popüler olan ero guro nansensu ("erotik-grotesk-saçma") tarzıyla da dikkatleri üzerine çekti ve Sada Abe Olayı bu türü yıllarca temsil etmeye başladı.
Suçun ayrıntıları kamuoyuna açıklandığında, Ishida'nın penisinin olağanüstü büyüklükte olduğu söylentileri dolaşmaya başladı; ancak Abe'yi tutuklanmasının ardından sorguya çeken polis memuruna, "Ishida'nınki ortalamaydı. [Abe] bana, 'Boyut bir insanı yatakta erkek yapmaz' dedi. Tekniği ve beni memnun etme arzusu, Ishida'da sevdiğim şeylerdi'" şekilnde ifade verdi. Tutuklanmasının ardından Ishida'nın penisi ve testisleri Tokyo Üniversitesi Tıp Fakültesi'nin patoloji müzesine taşındı. II. Dünya Savaşı'nın bitiminden kısa bir süre sonra halka teşhir edildiler, ancak o zamandan beri ortadan kayboldular.
Mahkumiyet ve cezası
Abe'nin duruşmasının ilk günü 25 Kasım 1936'ydı ve sabah 5'te kalabalıklar çoktan katılmak için toplanmaya başlamıştı. Duruşmaya başkanlık eden yargıç, davayla ilgili bazı ayrıntılardan cinsel olarak etkilendiğini kabul etti, ancak duruşmanın son derece ciddiyetle yapıldığından emin oldu.
Abe, cezası açıklanmadan önceki şu sözleri söyledi: "Bu olayla ilgili en çok üzüldüğüm şey, bir tür cinsel sapık olarak yanlış anlaşılmaya başlandım... Hayatımda Ishida gibi bir adam hiç olmamıştı. Hoşlandığım ve para kabul etmeden yattığım erkekler oldu ama hiçbiri bana ona hissettirdiğim gibi hissettirmedi."
21 Aralık 1936'da Abe, bir insanı öldürmek ve sakatlamaktan suçlu bulundu. İddia makamının on yıl talep etmesine ve Abe'nin ölüm cezasını istediğini iddia etmesine rağmen, aslında sadece altı yıl hapis cezasına çarptırıldı. Abe, 11 numaralı mahkum olduğu Tochigi kadın cezaevine kapatıldı. Cezası, 10 Kasım 1940'ta, Japonya'nın efsanevi kuruluşunun 2600. yıl dönümü kutlamaları vesilesiyle, İmparator Jimmu'nun tahta çıkmasıyla hafifletildi. Abe, cinayetten tam beş yıl sonra, 17 Mayıs 1941'de serbest bırakıldı.
Sonra ki yaşamı
1946'da yazar Ango Sakaguchi, Abe ile röportaj yaptı ve onu hem cinsellik hem de özgürlük konusunda bir otorite olarak gördü Abe'yi "gelecek nesiller için şefkatli, sıcak bir kurtuluş figürü" olarak nitelendirdi. 1947'de, Ichiro Kimura'nın Abe Sada'nın Erotik İtirafları 100.000'den fazla kopya satarak en çok satanlar arasına girdi. Kitap, Abe ile bir röportaj şeklindeydi ama aslında polis sorgu kayıtlarına dayanıyordu. Abe, bu kitaba yanıt olarak, 1948'de yayınlanan Memoirs of Abe Sada (Abe Sada'nın Anıları) adlı kendi otobiyografisini yazdı. Kimura'nın onu bir sapık olarak tasvir etmesinin aksine, Ishida'ya olan sevgisini vurguladı. True Story (実話, Jitsuwa) dergisinin Ocak 1948'deki ilk baskısında, "Yüzyılın Ero-gurosu! İlk Halka Açık Yayın. Abe Sada Olayının Resimleri" başlığıyla olayın daha önce yayınlanmamış fotoğrafları yer aldı. Aylık Okuyucu'nun Haziran 1949 sayısı, Abe hakkındaki yazılardaki ton değişikliğini yansıtarak, "sahte ahlak" ve baskı döneminde kendi arzularının peşinden gittiği için onu "O Zamanın Kahramanı" olarak nitelendirdi.
Abe, 1952'de Tokyo şehir merkezindeki Inari-chō'da bir işçi sınıfı barı olan Hoshikikusui'de çalışmaya başladı. Sonraki 20 yıl boyunca Tokyo'nun Shitaya semtinde düşük profilli bir hayat yaşadı ve mahallesindeki restoran derneği ona "örnek çalışan" ödülü verdi. 1960'larda film eleştirmeni Donald Richie, Hoshikikusui'yi birden çok kez ziyaret etti. Profil koleksiyonu Japon Portreleri'nde, Abe'nin gürültülü bir içici grubuna dramatik bir giriş yaptığını anlatıyor. Kalabalığın ortasına çıkan uzun bir merdivenden yavaşça inerek, dinleyicilerindeki bireylere kibirli bir bakış dikiyordu. Bardaki erkekler ellerini kasıklarının üzerine koyarak ve "Bıçakları saklayın!" ve "Gidip işemekten korkuyorum!" siyordu. Abe öfkeyle tırabzana vurur ve kalabalığa rahatsız ve tam bir sessizlik içinde bakar ve ancak o zaman sohbet ederek ve masadan masaya içki dökerek girişine devam ederdi. Richie, "... aslında bir adamı boğarak öldürmüş ve sonra onun organını kesmişti. Sada Abe'nin sırtınıza tokat atması, bunun sonucunda ortaya çıkan bir frizsondu."
1969'da Abe, yönetmen Teruo Ishii'nin Meiji, Taishō ve Shōwa Eras'ta Kadınların Tuhaf Suçları Tarihi adlı dramatize belgeselinin "Sada Abe Olayı" bölümünde yer aldı. Abe'nin bilinen son fotoğrafı o yılın Ağustos ayında çekilmiştir. 1970 yılında halkın gözünden kayboldu. 1970'lerin ortalarında In the Realm of the Senses filmi planlanırken, yönetmen Nagisa Oshima'nı anlattığına göre Abe'yi aramış ve uzun bir aramadan sonra onu Kansai'deki bir manastırda saçları kesilmiş halde bulmuştur.