Autobianchi Primula

Autobianchi Primula, 1964 ve 1970 yılları arasında İtalyan otomobil üreticisi Autobianchi tarafından üretilen bir süper mini otomobildir. Daha sonra Fiat 128 modeliyle popüler hale getirilecek endüstri standardı bir önden çekiş düzeni haline gelecek olan yenilikçi Dante Giacosa tasarımı önden çekişli, enine motor düzeniyle tanınmaktadır. Primula, Fiat'ın kremayer ve pinyonlu direksiyonu için bir prototipiydi.
Primula, İtalyanca'da "berlina" olarak adlandırılan başlangıçta iki veya dört kapılı seçenekleriyle mevcuttu. Autobianchi 1965'ten itibaren Carrozzeria Touring tarafından tasarlanan daha geniş 2 kapılı bir coupe modeli sundu.
Primula, Desio'daki Autobianchi fabrikasında üretildi ve 1970 yılında üretimi sona ermeden önce yaklaşık 75.000 kadarı fabrikadan çıktı.
Konsept
Primula'dan önce, tüm Fiat Grubu binek otomobilleri arkadan çekişliydi; daha büyük modeller klasik FR düzeni ve küçük arabalar arkadan motorlu düzeni takip etmeye devam etti. Bu arada, çok verimli alan kullanımına olanak tanıyan, motorun enine monte edildiği önden çekişli düzen gibi pratik bir konsept ortaya çıktı. Bu düzen, British Motor Corporation'ın 1959 yılında piyasaya sürdüğü Mini tarafından popüler hale getirilmişti. Bu otomobilin şanzımanı motorun yağ karterine entegre edilmiş ve küçük bir otomobilde kullanım için çok kompakt bir aktarma organı üretilmişti. Ancak Mini üretiminin başlarında önemli şanzıman sorunları yaşadı, bu düzeneğin aktarması zayıf, gürültü seviyesi yüksek ve servisi zordu. İlk sorunlar çözüldü ve konsept daha büyük BMC ürünlerine, özellikle de Innocenti tarafından İtalya'da üretilen 1100/1300 serisine yayıldı. Bu daha büyük modeller, alan kullanımı amacıyla (Mini'de olduğu gibi) karter içi şanzıman düzenlemesine ihtiyaç duymadı, ancak tasarım ve parça ortaklığı için kullanmaya devam etti.
Fiat'ın baş tasarımcısı Dante Giacosa, konseptin potansiyelini fark etti ve onu geliştirmenin yollarını aradı - yani şanzımanı karterden çıkararak. Bu, daha büyük bir güç aktarma ünitesi üretilmesine sebep olacaktı ancak Giacosa'nın önerdiği otomobil tipinde bu önemli değildi. Buna karşılık bu tür araçların servis ve onarımı daha kolay olacak, daha güçlü aktarma ve daha düşük gürültü seviyelerinden yararlanacaktı. Fiat, Giacosa'nın teklifini temkinli bir şekilde kabul etti ve popüler Fiat markalı otomobillerinin imajına zarar verme riskini almadan denemeler yapmaya karar verdi. Böylece, daha az önemli bir isim altında pazarlanan ve yepyeni bir araç sınıfına giriş yapan bir otomobil olan Autobianchi Primula ortaya çıktı. Giacosa'nın tasarımının anahtarı, prizdirek miline monte edilmiş hidrolik piston kullanan kompakt bir debriyaj ayırma mekanizmasıydı. Bu, güç aktarma organlarının Primula'nın motor bölmesine sığacak kadar kısa olmasını sağlarken, gerekli direksiyon açılarına ve belirlenen toplam genişlikte olmasına izin verdi. Şanzıman motora uçtan uca monte edildiğinden, Primula eşit uzunlukta olmayan şaft millerine sahipti.
Aktarma organları
Başlangıçta Primula, Fiat 1100 D'nin 1221 cc motoruyla donatılmıştı (coupé için 65 hp'ye (48 kW) yükseltildi), ancak 1968'de Fiat 124 motorlarıyla değiştirildi. Berlinalar standart versiyonlardan olan 1197 cc 60 hp (45 kW) motoru alırken, coupé daha güçlü 1438 cc 70 hp (52 kW) motor ile donatıldı. Primula'da kullanılan tüm motorlar üstten supaplıydı (OHV) - 1438 cc'lik ünitenin daha sonraki çift eksantrikli türevi hiçbir Autobianchi'de kullanılmadı (Fiat bunu daha sonra Lancia Beta'da kullandı - o zamanlar çift eksantrikli bir kafanın enine montajındaki sorun, zorunlu olarak çapraz akışlı kafanın egzoz manifoldunun düzenlenmesiydi). Şanzımanı yağ karterinde bulunan çağdaş BMC ve Peugeot modellerinin aksine, Primula'nın manuel şanzımanı diferansiyelin üzerine yerleştirilmişti. Primula'da ayrıca o zamanın küçük otomobillerinde nadir görülen dört tekerlekte de disk fren bulunuyordu.
Primula'nın önden çekişli ve enine motorlu özel konfigürasyonu, ancak Mini gibi karterde bir şanzıman yerine motorun ucunda bir şanzıman, ustaca tasarlanmış Fiat tasarımı debriyaj ayırma mekanizması ve eşit olmayan uzunlukta tahrik milleri ile önden çekişli otomobiller arasında evrensel hale geldi. Süspansiyonda önde tek bir salıncak ve enine yaprak yay (üst süspansiyon kolunu ortadan kaldırmış ve böylece şanzıman için yer açmıştır), arkada ise "ölü" bir aks kullanılmıştır. Bu nedenle Primula'nın tasarım etkisi, 1960'ların sonlarındaki 128 ve 127 gibi Fiat modellerinin bile çok ötesinde, bugün üretimde olan her önden çekişli enine motorlu araca yayıldığından genellikle fark edilenden çok daha büyük öneme sahip bir otomobil tasarımıdır.
Tepkiler
Primula pazarda olumlu karşılandı ve 1965 Avrupa'da Yılın Otomobili ödüllerinde bir başka önden çekişli otomobil olan Austin 1800'ün ardından ikinci oldu. Bu, Fiat'ı aktarma konseptini daha da geliştirmeye ikna etti. 1969 yılında öne monte edilmiş enine motora sahip ilk Fiat olan Fiat 128, iki yeni önden çekişli Autobianchi ile birlikte piyasaya sürüldü: Primula'dan daha küçük olan Autobianchi A112 ve daha büyük olan Autobianchi A111. 128, Fiat'a 1970 yılında Yılın Otomobili unvanını kazandırırken A112 ikinci oldu.