Elit panik

" Elit paniği ", kelimesi Rutgers Üniversitesi araştırmacıları Caron Chess ve Lee Clarke tarafından büyük felaketler sırasında seçkinlerin davranışlarını tanımlamak için türetilen bir terimdir, tipik olarak sivil karışıklıkkorkusu ve afet yardımlarında " komuta ve kontrol " önlemlerinin uygulanmasına yönelik. odağın başka yöne kayması olarak karakterize edilir.
Daha sonraki araştırmalarla Scott Bonn, haber medyası ile siyasi seçkinler arasındaki samimi, karşılıklı yarar sağlayan ilişkinin ahlaki panik süreçlerinde önemli bir rol oynadığını öne sürüyor. Scott, önceki araştırmalardan yararlanarak haber medyasının ve elitlerin (özellikle başkanların) ahlaki panikler ve sosyal sorunlar yaratma konusunda birlikte çalıştıkları ve böylece kendi faydalarına yönelik politika ve kamu kaygısı oluşturduklarından bahsediyor.
Caron Chess ve Lee Clarke, medya ve politik elitlerin ahlak paniği oluşturabileceği fikrine dayanarak bu paniğin hem pratik hem de politik nedenlerle sürdüğünü açıklıyorlar. Clarke ve Chess, toplumlar arasında paniğin nadir olduğuna dair çok güçlü kanıtlar karşısında, politika üreticilerinin, ürettikleri afet planlarının yanı sıra diğer acil durum yönetimi hazırlıklarına dayanarak paniğin hala muhtemel olduğunu varsaydıklarını belirtiyorlar. Politik nedenler açısından Clarke ve Chess, panik sırasında ortaya çıkan otorite sağlamlaşmasının kurumsal çıkarlarla ilişkili olduğunu açıklıyor. Yani, bir felaketin toplumda paniğe yol açacağı varsayılırsa, o zaman hükumet yetkililerinin vatandaşlarla cesaret verici bir şekilde iletişim kurması, önemli bilgilere sahip olması ve bazen bunları saklaması ve ellerinden geldiğince çok kaynağı birleştirmeleri beklenebilir. . Clarke ve Chess, felaket sosyoloğu Kathleen Tierney'ı alıntılayarak, bu üç koşulun hepsinin, bu hükumet kuruluşlarının en yüksek erişimlerine daha fazla güç sağladığı sonucuna varıyor.
Özellikler
Afet sosyoloğu Kathleen Tierney, "seçkin paniği"ni şunlara dayandırıyor:
" toplumsal kargaşa korkusu"
" fakir, azınlık ve göçmen korkusu"
" yağma ve mülkiyet suçu saplantısı"
" öldürücü güce başvurma isteği"
" Dedikoduya dayalı aksiyonlar"
Bir felaket olayı sırasında "seçkin paniği", başta alt sınıflar arasında bir iç karışıklık fobisi ve özel mülkiyetin korunmasını zorlamak olmak üzere çeşitli biçimler ve formlar alabilir. Hareket özgürlüğü üzerindeki kısıtlamalar, bilginin yayılmasını sınırlama ve kanun yaptırımına aşırı bağlılık yoluyla kendini gösterebilir, bazı durumlarda "halkın dayanıklı davranış kapasitesini baltalayabilir." Bir felaket olayından sonra, günah keçisi ilan eden bireyleri haklı çıkarmak ve siyasi reformları hızla ilerletmek için de kullanılabilir.
Tierney'e göre, Florida'daki Andrew Kasırgası'nın ardından yaşanan siyasi yansımanın yanı sıra 11 Eylül saldırılarından sonraki Rudy Giuliani'nin imajının iyi yönde artmasına atıfta bulunarak, "seçkin paniği" genellikle afet olaylarına verilen yanıtların siyasi liderlerin kariyerleri üzerindeki etkisinden kaynaklanıyor.
Virginia Tech Barış Araştırmaları ve Şiddeti Önleme Merkezi direktörü James Hawdon, kriz zamanlarında bir başkanın disipline edici söyleminin halkın bir sorunla ilgili endişesini artırabileceği ve ahlaki bir paniğe yol açabileceği sonucuna vardı.
Daha fazla bağlam eklemek için, sosyolog Frank Furedi, Devlet için ahlaki bir panik üretmenin hiç bu kadar kolay olmadığını savunuyor. Medya erişiminin bolluğuyla birlikte toplumlar arasındaki karşılıklı ilişkilerin, hükumetlerin belirli sosyal, dini veya siyasi sonuçları teşvik edebileceği yeni bir fenomen yarattığını açıklıyor.
Örnekler
Philip L. Fradkin, Büyük Şikago Yangını, 1900 Galveston kasırgası ve 1906 San Francisco depremi sırasındaki "elit paniği" vakalarını ayrıntılarıyla anlattı. San Francisco depreminden sonra Belediye Başkanı Eugene Schmitz, " yağma işine karışan herkese" , özellikle de depremin yoksul ve işçi sınıfı kurbanlarına karşı ölümcül güç kullanılmasına izin verdi. Çin kökenli sakinler felaket bölgelerinden tahliye edilirken depremin beyaz kurbanlarından ayrı tutulurken, Çin Mahallesi askerler ve şehrin üst sınıflarının üyeleri tarafından yağmalandı.
1964 Alaska depreminin ardından, Anchorage Polis Departmanı, arama ve kurtarma çabalarını askıya aldı ve Anchorage sakinlerinin büyük ölçüde acil durumları yönetmekle ilgilenmesine rağmen, suç faaliyetlerinde kaçınılmaz bir artış olacağına inandıkları şeye karşı koruma sağlamak için aceleyle birkaç kişiyi memur olarak görevlendirdi.
Ulusal Standartlar ve Teknoloji Enstitüsü, 11 Eylül saldırıları sırasında Dünya Ticaret Merkezi sakinlerinin davranışlarını araştırdığında, kayda değer bir "halk paniği" olmadığını belgelediler. Saldırılardan sadece bir ay sonra Vatanseverlik Yasası çıkarıldı. Kathleen Tierney, 11 Eylül sonrası dönemi, uzun vadeli toplumsal sonuçları hala analiz edilmekte olan "neredeyse sürekli bir elit panik durumu" olarak tanımladı.
Katrina Kasırgası'nın ardından, "seçkin paniğin" kanıtları arasında, bildirilen yağma ve şiddete ilişkin geniş medya kapsamı ve bunlara siyasi odaklanma, bildirilen mülk suçlarına yanıt olarak ölümcül güç kullanımına izin verilmesi ve New Orleans'ın alt sınıf ve renkli sakinlerinin davranışları hakkında söylentilerin yayılması yer alıyordu. Belediye Başkanı Ray Nagin, The Oprah Winfrey Show'a çıktı ve Louisiana Superdome'da "holiganların insanları öldürdüğünü, insanlara tecavüz ettiğini" iddia etti. Başkan George W. Bush daha sonra Birleşik Devletler Ordusunu şehre gönderdi ve orada yaşayanların afet bölgelerinden ayrılmalarını engelledi. 1 Eylül 2005'te Vali Kathleen Blanco, arama kurtarma çabalarını durdurdu ve acil servislerin dikkatini yağmalamaya yöneltti ve New Orleans sakinlerinin yağmalama sırasında Irak Savaşı gazileri tarafından vurulacağı uyarısında bulundu. Kriz zamanlarında liderliğin, o sırada başkanlığını Micheal Chertoff'ın yaptığı Amerika Birleşik Devletleri İç Güvenlik Bakanı'na düştüğünü belirten resmi yönergelere rağmen, Federal Acil Durum Yönetimi Ajansı, daha sonra krizden sorumlu tutuldu.
Fukushima Daiichi nükleer felaketinin ardından, yetkililer halka belirsiz ve çelişkili bilgiler ileterek, birçok kişinin hükumetin radyasyon hasarı riskini en aza indirdiğine inanmasına neden oldu.
COVID-19 salgınının ilk aşamalarında, New York Belediye Başkanı Bill de Blasio, daha sonra "paniği önlemek" için yapıldığını iddia ettiği bir açıklamada, New York sakinlerini "hayatlarına devam etmeye" çağırdı.
Korku kültürü
Elit teori
Ahlaki panik