Caio Fernando Abreu

Caio Fernando Loureiro de Abreu (12 Eylül 1948 - 25 Şubat 1996), bilinen adıyla Caio Fernando Abreu, 1970'li ve 1980'li yılların en etkili ve özgün Brezilyalı yazarlarından biriydi. Mektuplarını imzalama alışkanlığı olan Caio F., 1948 yılında Rio Grande do Sul eyaletindeki Santiago do Boqueirão'da doğdu ve 1996 yılında Porto Alegre'de öldü.
Abreu, Universidade Federal do Rio Grande do Sul'da okudu ancak Revista Nova, Revista Manchete, Revista Veja ve Revista Pop gibi popüler kültür dergilerinde yazmak için mezun olmadan önce akademiyi bıraktı. Üretken bir gazeteci ve edebiyat yazarıydı. Kısa öyküler, romanlar, kronikler ya da cronicalar, dramalar yazdı ve hayatı boyunca diğer yazar ve sanatçılarla, ailesi ve arkadaşlarıyla kapsamlı bir yazışmayı sürdürdü.
1968 yılında Abreu, baskıcı askeri diktatörlüğün iktidarda olduğu yıllarda faaliyet gösteren Brezilya hükümetinin baskıcı bir kolu olan DOPS (Departamento de Ordem Política e Social) tarafından arananlar listesine alındı, ancak Brezilyalı yazar Hilda Hilst'in São Paulo eyaletindeki Campinas şehri yakınlarında bulunan malikanesine sığındı. 70'li yılların başında bir yıl boyunca Avrupa'da sürgün hayatı yaşadı; İngiltere, İsveç, Fransa, Hollanda ve İspanya'da zaman geçirdi.
1983 yılında Rio Grande do Sul'un başkenti Porto Alegre'den Rio de Janeiro şehrine taşındı; 1985 yılında ise São Paulo şehrine taşındı. Abreu daha sonra 1994 yılında tekrar Fransa'ya döndü ve burada HIV pozitif olduğunu öğrendi. Aynı yıl ailesiyle birlikte yaşamak üzere kalıcı olarak Porto Alegre'ye döndü. İki yıl sonra orada ölmeden önce bahçe işleriyle uğraştı.
Abreu'nun kimliği
Caio Fernando Abreu edebiyatı, Brezilya'nın 1970'ler ve 1980'lerdeki kültür, toplum ve siyasetinin bir tanığıdır. Gazeteci olarak aktif bir kültürel aktör olan Abreu, Brezilya'nın popüler dergileri için eleştiriler ve günlükler yazmıştır. Kurgusal bir yazar olarak Abreu, Brezilya edebiyatına yeni kimlikler kazandırdı. Anlatıları kırklı yaşlarının ortasında AIDS hastası biseksüel bir adamın öznelliğinden yola çıkar. En ünlü kısa öykü kitabı Os dragões não conhecem o paraísoda karakterlerin çoğu ya eşcinseldir ya da öyleymiş gibi davranırlar. Bu kimliklere örnek olarak drag queenler, eşcinsel gençler, biseksüel erkekler ve cinsellikleri ve cinsiyet kimlikleri toplumun periferisinde yer alan diğer bireyler verilebilir. Bazı edebiyat eleştirmenleri Abreu'nun canavar ya da ejderha figürlerini kullanarak Brezilyalı bir queer kimliği yaratma girişimine dikkat çekmiştir. Os dragões não conhecem o paraíso (1988), Onde andará Dulce Vega (1990) ve Morangos mofados (1982) gibi kitapların karakterleri toplumun periferisinde yaşar ve işlev görür, birçok yönden Kuzey Amerika edebiyat geleneklerindeki queer karakterlere eşdeğerdir.
Abreu'nun yazılarında Brezilya kültürel kimliği, yabancı kirlenmeden arınmış, sabit, özsel bir varlıktan başka bir şey değildir. Abreu bir kamp yazarıdır, çünkü eserleri queer duyarlılık örnekleriyle ve ana akım heteroseksüel toplumun queer anlatılara çok sayıda uyarlanmasıyla doludur. Edebiyatı Clarice Lispector ve Julio Cortázar gibi yazarların yanı sıra Brezilya Popüler Müziği MPB, Afro Brezilya müziği, Hollywood filmleri ve Kuzey Amerika edebiyatı ve müziğinden esinlenmiştir. Abreu'nun Brezilya'sı kentli, queer, yozlaşmış, yalıtılmış, ancak asıl kaygısı kentsel bir ortamda insan varoluşudur.
Abreu'nun itiraf edebiyatı tarzı, kişisel korkularını, umutlarını, duygularını ve arzularını yakalar, ancak aynı zamanda sesi hem bireysel hem de kolektiftir. Abreu aynı zamanda Brezilya edebiyatına AIDS konusunu da sokmuştur. AIDS söylemi, 1980'lerde salgının başlangıcından itibaren Abreu'nun yazılarında zaten mevcuttu. Cazuza ve Renato Russo ile birlikte AIDS'ten ölen en tanınmış Brezilyalı sanatçılardan biridir.
Abreu'nun çalışmaları
İlk aşk romanı Beyaz Sınır'da (1970) edebi yörüngesinin işaretleri zaten vardı: yolculuğun sonundaki kesin ölümde görev karşısında duyulan ıstırap. Onun edebi bakış açısına göre hayat, sürekli aranması gereken bir şeydir.
Abreu'nun filmdeki çalışmaları
Abreu'nun iki kısa öyküsü filme çekilmiştir: Aqueles Dois, Sergio Amon tarafından yönetilen 1983 yapımı uzun metrajlı bir filme, Sargento Garcia ise Tutti Gregianin tarafından yönetilen 2000 yapımı bir kısa filme dönüştürülmüştür. "Aqueles Dois" yıllar içinde çeşitli tiyatro uyarlamalarına da konu olmuştur. Onde Andará Dulce Veiga adlı romanı da 2007 yılında Brezilya'da gösterime giren ve Abreu'nun arkadaşı Guilherme de Almeida Prado tarafından yönetilen bir sinema filmi haline getirildi. Abreu ayrıca Sergio Bianchi'nin 1988 yapımı Romance filminin senaryosunu da yazmıştır.
Övgü
12 Eylül 2018 tarihinde, 70. doğum gününü anmak üzere Google, kendisini kutlayan bir Doodle yayımladı.
Bibliyografi
Inventário do irremediável [Umutsuzluk Envanteri], Brezilya (1970, 1995).
Limite branco [Beyaz limit], Brezilya (1971, 1984, 1992).
O ovo apunhalado [Bıçaklanmış yumurta], Brezilya (1975, 1984, 1992).
Pedras de Calcutá [Calcutá'dan Taşlar], Brezilya (1977, 1995).
Morangos mofados, Brezilya (1982, 1995, 2005), Küflü Çilekler, çeviri: Bruna Dantas Lobato, ABD, Birleşik Krallık (2022).
Triangulo das águas [Su Üçgeni], Brezilya, Premio Jabuti - 1983 (1983, 1993).
As frangas [Pullets], Brezilya (1988).
Os dragões não conhecem o paraíso [Ejderhalar cenneti bilmez], Brezilya, Premio Jabuti - 1988 (1988).
A maldição do Vale Negro [Kara vadinin laneti], Brezilya, Molière Price by Air France - 1988 (1988).
Dulce Veiga'ya mı ihtiyacınız var?, Brezilya (1990), Dulce Veiga'ya ne oldu? - AB romanı, Adria Frizzi tarafından çevrilmiştir, ABD (2001).
Bien loin de Marienbad [Marienbad'dan oldukça uzak], Fransa (1994).
Ovelhas negras [Kara koyun], Brezilya, Premio Jabuti - 1995 (1995).
Mel & girassóis [Bal ve Ayçiçekleri], Brezilya (1996).
Teatro completo [Tam tiyatro], Brezilya (1997).
Cartas [Mektuplar] (Caio Fernando Abreu & Ítalo Moriconi), Brezilya (2002).
Tiyatro
O homem ea mancha [İnsan ve leke]
Zona contaminada [Kirlenmiş bölge] Tercüme
Sun Tzu'nun (Caio Fernando Abreu ve Miriam Paglia) yazdığı bir arte da guerra (1995).
Assim vivemos agora, Susan Sontag (Caio Fernando Abreu), (1995).
A Balada do Café Triste'', Carson McCullers), (1991).