turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
AK-104

AK-104, AK-103'ün bir karabina varyasyonudur. 7.62x39mm mühimmatla ateşlenmek üzere üretilmiş olup, bu nedenle herhangi bir standart 7.62x39 AK modeli şarjörü kullanılabilir.
Tasarım
AK-104, AK-100 serisi tüfeklerin 314 mm (12,4 inç) namlulu karabina versiyonudur ve silahın boyutları AK-100 serisinin diğer karabinalarıyla aynı olmasına rağmen AK-104 daha kısa iskelet dipçikli AKS-74U'nun aksine katlanabilir bir polimer dipçik de içermektedir. AK-104, arasında aralıklarla kalibre edilmiş ayarlanabilir bir gez kullanır. Arpacık ise arazide yükseklik ayarı yapılabilen bir özelliğe sahiptir. Yatay ayarlamalar, dağıtımdan önce silah fabrikası tarafından yapılır. AK-104, AKS-74U'dan türetilen bir namlu güçlendiriciye sahiptir.
Koruyucu kaplamalar, metal parçaları için mükemmel korozyon direnci sağlar. Dipçik, şarjör, tutamak ve tabanca kabzesi yüksek mukavemetli plastikten üretilmiştir.
100 serisi AK'lar, Rusya'nın Ijevsk kentinde bulunan Izhmash fabrikalarında üretilmektedir.
Varyantlar
AK-105
SLR-107CR
Rus orijinalinde görülenle neredeyse aynı gaz bloğunu kullanan sivil yarı-otomatik bir tüfektir. Ancak, CR, ABD yönetmeliklerine uyum sağlamak için tipik olarak sahte bir uzatma susturucuyla örtülen veya gaz bloğunda sadece bir somunla açığa çıkarılan 16 inç uzatılmış bir namluya sahiptir. Bulgaristan'da üretilen ve Arsenal Inc. tarafından ithal edilen bir silahtır.
PSAK-104
AK-104'ün estetiğini kopyalamayı amaçlayan sivil yarı-otomatik bir silah serisidir. Serideki örnekler, Bulgar SLR-107CR varyantına karşı daha çok Rus AK-104 gaz bloğu/arpacık modeline benzer bir klon kullanır. PSAK-103'ten esinlenerek üretilen bu silah diğer örneklerden farklı olarak, daha önceki AKM model cıvatası ile birlikte diğer AKM parçalarını kullanır. Güney Karolina merkezli Palmetto State Armory tarafından üretilmektedir.
KR-104
Kalashnikov-USA tarafından üretilen AK-104'ün kısa namlulu tüfek versiyonudur.
Küçük Üretim Örnekleri
ABD tüketici pazarındaki AK-104 örneklerinin azlığı nedeniyle, çeşitli küçük silah tamir atölyeleri ve özel bireyler, yarı-otomatik klonlar oluşturmak için yurtdışından sökülmüş AK-104 parça kitleri ve çeşitli ABD yapımı 922R uyumlu parçalar bulmuştur. Ek olarak, Rusya'nın Izhevsk kentindeki AK-104 montaj hattında üretilen çok az sayıda Saiga tüfeği ithal edilmiş ve daha yaygın olan AK-104 konfigürasyonuna dönüştürülmüştür.
Kullanıcılar
: AK 103 ve AK101 ile birlikte Özel Harekat Polisi ve Kara Kobra Birimi tarafından kullanılıyor.
: İran Savunma Sanayii Örgütü tarafından üretiliyor ve İran Silahlı Kuvvetleri ve vekil güçleri tarafından kullanılıyor.
: Rusya Federal Koruma Servisi tarafından kullanılıyor.
: AK-103 ile birlikte lisans altında CAVIM tarafından üretiliyor.
: Bir grup AK-104'ün, Rif Dimashq'taki Doğu Guta cephesinde Suriye İçişleri Bakanlığı Terörle Mücadele Polisine teslim edildiği bildirildi.
: Yemen Ordusu'nun bazı birimleri tarafından kullanılıyor.
: Lojistik Direktörlüğü Rusya Federasyonu'ndan satın aldı.
Öner

Öner, bir kadın ismi, erkek ismi ve soyadı, şu anlamlara gelebilir:
Soyadı Öner olanlar
Erdi Öner (1986), Türk futbolcu
Gökhan Öner (1972), Türk voleybolcu
Kıvanç Öner, Türk gitar virtüözü
Çetin Öner (19432016), Türk yazar, prodüktör, tiyatro ve sinema oyuncusu
Zeynep Ekin Öner (1976), Türk tiyatro oyuncusu
Süreyya Öner (19242011), Türk siyasetçi
Caner Öner (d. 1987), Türk basketbolcu
Abdulvahap Öner (18691920), Türk siyasetçi
Yılmaz Öner (19282003), Türk felsefeci ve çevirmen
Begüm Öner (d. 1989), Türk oyuncu
Muzaffer Öner (19391982), Türk katili
Ali Haydar Öner (19482018), Türk bürokrat
Hüseyin Öner (1968), Türk bürokrat
Cengiz Öner (d. 1974), Türk hakim
Ön adı Öner olanlar
Öner Ergenç (1944), Türk siyasetçi
Öner Gülyeşil (1945), Türk siyasetçi
Öner Gürcan (19522004), Türk yazar
Öner Ünalan (19352011), Türk yazar, çevirmen ve araştırmacı
Öner Kılıç (d. 1954), Türk eski milli futbolcu ve teknik direktör
Öner Erkan (d. 1980), Türk oyuncu
AK-105

AK-105, AK-74M tüfeğinin kısaltılmış karabina versiyonudur. AK-74M tüfeği de, orijinal AK-47 tasarımından ve onun halefi AK-74'ten türetilmiştir. AK-105, 5.4539mm ateşleme haznesine sahiptir.
Tasarım
AK-102, 104 ve 105, benzer tasarıma sahip tam boyutlu saldırı tüfekleri AK-74M, AK-101 ve AK-103 ile karşılaştırıldığında kısaltılmış namlulara sahiptir ve tam bir tüfek ile daha kompakt, AKS-74U arasında bir sınıftadır. Bununla birlikte AK-105, daha kısa, iskelet dipçikli AKS-74U'nun aksine sağlam, yandan katlanabilir bir polimer dipçiğe sahiptir. AK-105, aralığında artışlarla kalibre edilmiş ayarlanabilir bir çentikli arka teğet gez ve arpacık kullanır. Arpacık ise arazide yükseklik için ayarlanabilir özelliktedir. Yatay ayarlamalar, dağıtımdan önce cephanelik tarafından yapılır. AK-105, AKS-74U'dan türetilen bir namlu güçlendiriciye sahiptir.
Koruyucu kaplamalar, metal parçaların korozyonunu önlemek için mükemmel direnç sağlar. Dipçik, şarjör, tutamak ve tabanca kabzası yüksek mukavemetli plastikten yapılmıştır. Silah bir alev gizleyici ile donatılmıştır.
100 serisi AK'ler, Rusya'nın Ijevsk kentindeki Izhmash fabrikalarında tarafından üretilmektedir.
Kullanıcılar
: Devlet Sınır Servisi tarafından kullanılıyor.
: Namibya Deniz Kuvvetleri tarafından kullanılıyor.
: İçişleri Bakanlığı'nın bazı birimleri ve diğer kolluk kuvvetleri tarafından kullanılıyor. Ayrıca, Rus ordusunda sınırlı bir hizmette de kullanılmaktadır.
: Bazı Suriye özel kuvvetleri tarafından kullanılıyor.
Muhlis Asan

Muhlis Asan (1958, Iğdır - 26 Şubat 2023, İstanbul), Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu.
Hayatı
Asan, 1958'de Iğdır'da doğdu. Ankara Halk Tiyatrosu'nda yetişti. 1976'da başladığı oyunculuk kariyerini 2023 yılındaki ölümüne kadar sürdürdü. Ağırlıklı televizyon yapımlarında görüldü.
En çok; 1994'te yer aldığı Grup Merdiven'in "Ara Beni Ara Yar" parçasının müzik klibiyle ve 2000 yılında Musa karakterini canlandırdığı Üvey Baba adlı TV dizisiyle akıllarda kalmıştır. Yer aldığı diğer bazı yapımlar arasında tiyatro oyunları; Hamdi Ne Umdu Ne Buldu, Halkın Gücü, Deprem, Zulüm, Alman Gelin, Yıl 1921, Gırgıriye Müzikali ve Ne Yazık ki Namuslu ile TV dizileri; Yılan Hikayesi, Bücür Cadı, Sır Kapısı, Çarli, Mahallenin Muhtarları, Elif Ana, Arka Sokaklar ve Yedi Numara ile sinema filmleri; Abuzer Kadayıf, Camdan Kalp, Hayat Kavgası, Kınalı Kuzular: Bedeli Çanakkale'de Ödendi ve Mavi Gece sayılabilir.
Özel yaşamı ve ölümü
Evli iki çocuk babası olan Asan, 26 Şubat 2023'te geçirdiği kalp krizi nedeniyle İstanbul'da 65 yaşında ölmüş cenazesi Ayazağa Mezarlığı'nda toprağa verilmiştir.
Filmografisi
Sinema ve TV filmleri
1984: Kaşık Düşmanı (Köylü)
1986: Asiye Nasıl Kurtulur (Lokantacı)
1986: Cilalı İbo Maceralar Peşinde
1986: Kıratlı Süleyman
1986: Üç Halka Yirmibeş (Ziya)
1987: Hasret (Ufaklık)
1987: Çark (İşçi)
1990: Benim Sinemalarım
1990: Camdan Kalp (Otel Katibi)
1991: Umut Hep Vardı (Bektaş)
1992: Kurşun Adres Sormaz (Kan Davalı)
1993: Hayat Kavgası (Satıcı Niyazi)
1993: Rumuz Sev Beni
1993: Uzun Gece / Eshab-ı Kehf (Debernuş)
1993: İbrahim Gülşeni Hz. (Yahya)
1994: Garip Bir Kolleksiyoncu (Hulusinin Akrabası)
1995: Böcek (Garson)
1995: Sen Başkasın (Köylü)
1997: Ah Nalan Ah (Pavyon Müşterisi)
1997: Kolsuz Bebek (Murteza)
1997: Çökertme
2000: Abuzer Kadayıf
2000: Bedel
2000: Muhallebicinin Oğlu (Sedat)
2001: Fotoğraf (Postacı)
2002: Sır Çocukları (Kan Davalı)
2003: Ah İpliler Vah İpsizler (Bekçi)
2006: Kınalı Kuzular: Bedeli Çanakkale'de Ödendi (Görevli)
2008: Fırtına
2008: Öldür Onu (Şerif)
2014: Madımak: Carinanın Günlüğü (Aziz Nesin)
2014: İçimdeki İnsan (Çaycı Ahmet)
2015: Demir Atlı Gringo
2015: Mavi Gece
2015: Türk Lokumu
2016: Oldu mu Şimdi? (Himmet)
2017: Aşka Geldik (Musti)
2017: Çılgın Kolej
TV dizileri
1987: Elif Ana-Ayşe Kız
1987: Mesela Muzaffer
1992: Mahallenin Muhtarları
1993: Evlere Şenlik
1993: Saygılar Bizden (Ağanın Adamı)
1994: Hangimiz Eşek
1998: Dış Kapının Mandalları
1998: Utanmaz Adam
1999: Bücür Cadı (Akif)
1999: Hicran
1999: Kurtlar Sofrası
1999: Küçük Besleme
1999: Çarli (Soyguncu)
2000: Hırsızın Oğlu (Köfteci Cemil)
2000: Yedi Numara (Vefa Mundar)
2000: Üvey Baba (Musa)
2001: Yılan Hikayesi (Bakkal)
2002: Derya & Deniz (Beşik Kertmesi)
2002: En Son Babalar Duyar (Nuri)
2002: Sırlar Dünyası / Sır Kapısı
2004: Hayatın İçinden (Kapıcı)
2008: Arka Sokaklar
2008: Akasya Durağı
2013: Aşk Emek İster (Necip Usta)
Baryshev AVB-7.62

AVB-7.62, Anatoly F. Baryshev tarafından tasarlanan bir taaruz tüfeğidir ve kendi silah işletim sisteminin bir türevi olarak bilinir. Özellikle azaltılmış geri tepmesi ile dikkat çeker.
Varyantlar
AB-7.62 ve AB-5.45
Tüfek, AKM ve AK-74 ile neredeyse 2/3 oranında ortak parça paylaşır. Geri tepmeyi azaltmak için zaten düşük güçlü olan 5.45mm mermilerin gereksizliği nedeniyle 5.45 versiyonu geliştirilmemiştir.
Silah, AKMS'den gaz tüpünün (yerine taşıma kulpu takılmış) olmaması ve farklı bir dipçik tasarımının olması dışında neredeyse tüm parçaları ortaktır. Bu küçük farklılıklar nedeniyle dengelemeleri neredeyse aynıdır, ancak katlanabilir dipçik kesinlikle AKMS'den daha kullanışlıdır. Ateş etmedeki farklılık belirgin bir şekilde hissedilir. Geri tepme neredeyse hissedilmez, namlu yukarı atmaz, isabet noktası ve atış yönü çaba sarf etmeden korunabilir. 7.62 mm saldırı tüfeği mermisi daha yumuşak ateşlenen bir mermi olduğundan, yeni tasarımın avantajları yüzlerce mermiden sonra atıcıya kendini hissettirir. AB-1(AB-7.62)'nin taktiksel özellikleri bakımından AKM'den neredeyse hiçbir farkı olmasa da kullanıcının daha uzak mesafeden çok daha isabetli otomatik atış yapmasına olanak tanır.
Türevleri
KPB-12.7 ve ARGB-85
ARGB-85, standart VOG-17 bombalarını kullanan 30 mm'lik bir otomatik el bombası atardır. KPB-12.7 ise ARGB-85'i temel alır ve 12,7108 mm mermi haznelidir. ARGB-85 ile yapısal benzerliği nedeniyle ilgi çekmemiştir.
Test sonuçları, AGS-17'nin yarısı ağırlığındaki bu küçük silahı kolayca kullanılabilir yapan önemli bir geri tepme azalması olduğunu göstermiştir.
Baryshev'in geri tepme azaltma işlemi nedeniyle, bu silah omuzdan ateşlenebilir fakat tüm diğer Baryshev silahlarında olduğu gibi, tek atışlar gerçekleştirirken yetersiz güvenilirlik ve düşük doğruluk ve hassasiyet gibi dezavantajları vardır. Bu dezavantajlar, geleneksel silah mekanizmalarına kıyasla daha fazladır.
RAG 30, (lisanssız) prototip olup, mermi beslemesi, gövdenin üst kısmında bulunan şarjörden sağlanmaktadır, bu sayede şarjörü çıkarmadan ikmal yapmak mümkündür.
Kearns-Sayre Sendromu

Kearns-Sayre Sendromu veya KSS kronik progresif eksternal oftalmopleji ve pigmenter retina dejenerasyonu ile karakterize edilen, göz ve görme sorunlarına neden olup kalp ritmi sorunları gibi semptomlara yol açabilen nadir bir mitokondri hastalığıdır. Belirtileri genellikle 20 yaşından önce başlar. Hastalığın görülme sıklığı 100.000 kişide 1,6'dır.
Sendrom adını, sendromu ilk kez 1958de tanımlayan Thomas Kearns ve George Sayreden almıştır. Sendrom, mitokondri DNA'sının (mtDNA) yaklaşık %25'inin silinmesi (delesyon) sonucu ortaya çıkar.
KSSli kişiler genellikle doğumda sağlıklıdır; ancak zamanla sarkık göz kapakları (pitozis) ve gözleri hareket ettirmede zorluk gibi belirgin göz problemlerle semptomlar kendini göstermeye başlar.
KSSnin teşhisi fizik muayene, tıbbi öykü ve laboratuvar testlerine dayanır. Özellikle göz muayenesinde pigmenter retinopatiyle birlikte retinanın çizgili ve benekli bir görünümde olduğu görülür. Bir klinisyenin KSSden şüphelenmesi için muayene ve tıbbi öykü genellikle yeterlidir, ancak tanıyı doğrulamak için PZR ve DNA dizileme gibi genetik testlere de ihtiyaç duyulur.
Türk Avustralyalıların listesi

Bu liste, dikkate değer Avustralya Türklerinin bir listesidir.
Akademi
Tarihçi Vecihi Başarın
Serdar Kuyucak, Sidney Üniversitesi'nden Doçent
Aktivistler
Pembe Mentesh, kadın hakları savunucusu ve destekçisi (Kıbrıs Türk kökenli)
Sanat ve edebiyat
Filiz Behaettin, Uluslararası çok satan yazar ve konuşmacı (Kıbrıs Türk kökenli)
Mutlu Çerkez, kavramsal sanatçı (Kıbrıs Türk kökenli)
Mertim Gökalp, sanatçı
İşletme
Bülent Hass Dellal, , Özel Yayın Servisi direktörü ve başkanı (Kıbrıs Türk kökenli)
John Ilhan, Crazy John's cep telefonu perakende zincirinin kurucusu ve 2003 yılında 40 yaşın altındaki en zengin Avustralyalı
Huss Mustafa, , Commonwealth Bank of Australia üst düzey yöneticisi; Avustralya Türk İş Konseyi'ni kurdu (Kıbrıs Türk kökenli)
Sinema ve televizyon
Deniz Akdeniz, oyuncu
Tahir Bilgiç, komedyen, sinema ve televizyon oyuncusu
Serhat Caradee, yönetmen
Didem Erol, oyuncu
David Gulasi, sosyal medya ünlüsü
Sinem Saban, film yazarı, yapımcı, yönetmen ve insan hakları aktivisti (Kıbrıs Türk kökenli)
Serpil Şenelmiş, yayıncı
Moda ve tasarım
Leyla Acaroğlu, tasarımcı, sürdürülebilirlik yenilikçisi ve eğitimci
Şener Besim, mücevherci
Abdulla Elmaz, sürrealist moda fotoğrafçısı
Yemek
İbrahim Kasif, ünlü şef (Kıbrıs Türk kökenli)
Ünlü şef Somer Sivrioğlu
Ismail Tosun, ünlü şef (Türk ve Kıbrıs Türk kökenli)
Müzik
Albert Arlen, , piyanist
Işın Çakmakcıoğlu, kemancı ve Melbourne Senfoni Orkestrası üyesi (Türk-Alman kökenli)
Maya Jupiter, rapçi (Türk anne)
Deniz Tek, Avustralyalı rock grubu Radio Birdman'ın kurucu üyesi (babası Türk)
Siyaset
John Eren, İşçi Partisi üyesi
Tayfun Eren, İşçi Partisi eski üyesi ve Avustralya'da Parlamento'ya seçilen ilk Türk asıllı siyasetçi
Hutch Hussein, 2016-2019 yılları arasında Avustralya İşçi Partisi'nin (ALP) Victoria şubesinin Devlet Başkanı (Kıbrıs Türk kökenli)
Adem Somyürek, İşçi Partisi üyesi
Nazlı Süleyman, İşçi Partisi üyesi (Kıbrıs Türk kökenli)
İşçi Partisi Milletvekili Mehmet Tillem
Spor
Jack Aziz, Avustralya futbolu oyuncusu (Kıbrıs Türk kökenli)
Tansel Başer, futbolcu
Aziz Behich, futbolcu (Kıbrıs Türk kökenli)
Futbolcu Kerem Bulut
Tayfun Devrimol, futbolcu
Taylin Duman, Avustralya futbolu oyuncusu
Nazım Erdem, , tekerlekli sandalye ragbi Paralimpik altın ve gümüş madalya sahibi
İsyan Erdoğan, futbolcu
Şeyma Erenli, futbolcu
Aytek Genç, futbolcu
Errol Gülden, Avustralya futbolu oyuncusu
Emre Güler, ragbi oyuncusu
Ersan Gülüm, futbolcu
Musa İlhan, pehlivan
Ersin Kaya, futbolcu
Birkan Kırdar, futbolcu
Gülcan Koca, futbolcu
Selin Kuralay, futbolcu
Funda Nakkaşoğlu, basketbolcu
Levent Osman, futbolcu (Kıbrıs Türk kökenli)
Tolgay Özbey, futbolcu
Aiden Sezer, ragbi oyuncusu (babası Türk)
Sedat Sir, Avustralya futbolu oyuncusu
Tarık Solak, kickboks organizatörü
Ufuk Talay, futbolcu
Ramazan Tavşancıoğlu, futbolcu
Halterci Mehmet Yağcı
Servet Uzunlar, futbolcu
Türk Kanadalıların listesi

Aşağıda, Kanada vatandaşlığı almış tam veya kısmi Türk kökenli orijinal göçmenler ve onların Kanadalı soyundan gelenler de dahil olmak üzere Türk Kanadalıların bir listesi bulunmaktadır.
Çoğu önemli Kanadalı Türk, Türkiye'den gelmiştir veya Türkiye'den gelmektedir, ancak diğer eski Osmanlı topraklarından göç etmiş veya bu topraklardan türeyen önemli Türk kökenli Kanadalılar da vardır, özellikle Balkanlar'dan gelen Türkler (örn. Mesut Mert Türk-Bulgar kökenli), Kıbrıs adası (örn. Özay Mehmet ve Anna Silk Kıbrıslı Türk kökenli), Levant ve Kuzey Afrika (örn. Nihal Mazloum, Türk-Mısırlıdır).
Bazı önemli Türk Kanadalılar da modern bir Türk diasporasının olduğu bölgelerden Kanada'ya geldiler; örneğin Viola Yanık Türk-Alman kökenlidir.
Akademi
Yaprak Baltacıoğlu, Carleton Üniversitesi Rektörü
Henri Barki, sosyal bilimci
Izak Benbasat, British Columbia Üniversitesi'nde Bilgi Sistemleri Profesörü ve Yönetim Bilişim Sistemleri Profesörü
Boğaziçi Üniversitesi Tarih Profesörü Selim Deringil
Çiğdem Eskicioğlu, British Columbia Üniversitesi'nde Mühendislik Profesörü
Ramazan Gençay, University of Windsor, Carleton University ve Simon Fraser University'de Ekonomi Profesörü
Waterloo Üniversitesi Rektörü Feridun Hamdullahpur
Özay Mehmet, Carleton Üniversitesi'nde Uluslararası İlişkiler Profesörü (Kıbrıs Türk kökenli)
Ottawa Üniversitesi Bilgisayar Bilimleri Profesörü Tuncer Ören
M. Tamer Özsu, University of Waterloo'da Bilgisayar Bilimleri Profesörü
Semih Tezcan, Mühendislik Profesörü ve Boğaziçi Üniversitesi 2. Rektörü
Nipissing Üniversitesi Matematik Profesörü Murat Tuncalı
Aycan Yurtsever, Université du Québec'de fizikçi
Ayşe Zeki, psikiyatrist ve Kuzey Kıbrıs'taki Mülteci Hakları Derneği'nin şu anki başkanı (Kıbrıs Türk kökenli)
Sanat ve edebiyat
Üstün Bilgen-Reinart, yazar
Alkan Çağlar, gazeteci (Kıbrıs Türk kökenli)
Aline Gubbay, fotoğrafçı, sanat tarihçisi ve yazar (annesi Türk)
Timothy Guy Kent, ressam (Türk baba)
Gazeteci Nil Köksal
Nihal Mazlum, sanatçı (Türk-Mısır kökenli)
Robert Paul Weston, çocuk kitabı yazarı (babası Türk İngiliz)
Sinema ve televizyon
Ennis Esmer, aktör
Onur Karaman, yönetmen
Arda Öcal, TV yayıncısı ve radyocu
Anna Silk, aktris (İngiliz-Kıbrıslı Türk annesi)
İlkay Silk, , oyuncu, oyun yazarı, yapımcı ve eğitimci (Kıbrıs Türk kökenli)
Moda
Erdem Moralioğlu, moda tasarımcısı (Türk baba)
Müzik
Ozan Boz, müzisyen ve yapımcı
Mercan Dede, besteci, neyzen ve bendirci, DJ ve prodüktör
Caz müzisyeni Orhan Demir
Minor Empire, Türk-Kanadalı progresif müzik grubu
Kaan Güneşberk, müzisyen, söz yazarı ve besteci
Evren Özdemir, rapçi
Din
Uluslararası Kalkınma ve Yardım Vakfı'nın kurucusu Ahmet Fuad Şahin
Spor
Melisa Ertürk, kadın futbolcu
, tekvandocu
Erol Kahraman, buz hokeyi oyuncusu (Kıbrıs Türk kökenli)
Tuğba Karademir, artistik buz patencisi
Mesut Mert, futbol antrenörü (Türk-Bulgar kökenli)
Viola Yanık, güreşçi (Türk-Alman kökenli)
Mertim Gökalp

Mertim Gökalp (d. 1981), Türkiye doğumlu Avustralyalı bir portre ve figür ressamıdır. Bille Brown portresi ile 2013 yılında Archibald Ödülü'nde finalist oldu ve "Modelin Kurban Edilmesi" adlı tablosuyla 2015 Doug Moran Ulusal Portre Ödülü'nde finalist oldu.
Hayatı ve çalışmaları
Gökalp Ankara'da doğdu. Sidney'de yaşıyor. 2009'da Sidney'e taşındı ve şu anda sanatçılar tarafından yürütülen bir girişim olan Project 504'ün bir parçası. Kuzey Sidney'deki stüdyosunda çalışıyor. Mertim Gökalp, Avustralya Hükumeti'nden Üstün Yetenek Vizesi almış ve sonrasında Avustralya vatandaşı olmuştur.
Eğitim
Gökalp, İstanbul Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nden Güzel Sanatlar Lisans derecesine sahiptir.
Geçmiş sergiler
Mertim Gökalp, Avustralya'da önemli sanat ödülleri ve galerilerde sergiler yaptı. En son, ünlü şef Manu Feildel'in portresi olan "Bon Appetit" ile Hunters Hill Sanat Ödülü 2018'i kazandı. Ayrıca 2017'de başka bir Manu Feildel portresiyle Kennedy Ödülü'nü kazandı ve Salon des Refuses'e seçildi ve SH Ervin Gallery'de sergilendi. Gökalp'in tablosu, Caravaggio'nun İsa'nın Gömülmesi tablosunun çağdaş bir yeniden çekimi olan Modelin Kurban Edilmesi, 2015 Doug Moran Ulusal Portre Ödülü'ne seçildi ve Paddington'daki Juniper Hall'da sergilendi.
2014 yılında Contemporary İstanbul'da sergilenen Gökalp, Rocks Discovery Museum'da "The Descendants" adlı kişisel sergisini açmıştır. Doug Moran Ulusal Portre Ödülü 2013'te yarı finalist olan Mertim'in otoportresi "I am a bit mad, but that is ok!", Avustralya Washington DC Büyükelçiliği, ABD'de sergilenmek üzere birçok Avustralyalı portre sanatçısı arasından seçildi.
Mayıs 2014'te Gökalp'in "Mama keeps me warm" ve "Bille Brown in a Turkish Bath" adlı tabloları Angus Trumble tarafından Glencore Percival Portre Ödülü'nde sergilenmek üzere seçildi. Bu, sanatçının eserlerini Queensland'de ilk kez sergilemesidir.
Mart 2013'te Gökalp'in Avustralyalı sahne, film, televizyon oyuncusu ve oyun yazarı merhum Bille Brown portresi Archibald Ödülü'nün finalistlerinden biri olarak ilan edildi. Ayrıca Temmuz 2013'te "MultiCultural Australia" sergisinin bir parçası olarak NSW Parlamento Binası'nda sergilendi.
TKB-011

TKB-011 (-011), TKB-011M (-011) ve TKB-011 2M (-011 2), 1963'ten 1965'e kadar hafif silah tasarımcısı Nikolai M. Afanasyev tarafından geliştirilen, 7.6239mm mermi hazneli, tam otomatik ateş edebilen Sovyet bullpup saldırı tüfekleriydi Ardışık üç versiyonu vardı:
1963'teki orijinal TKB-011;
1964'te TKB-011M (-011);
1965'te TKB-011 2M (-011 2).
Silahların içi çelikten, dışı bakalitten yapılmıştır. Bu saldırı tüfekleri ve TKB-022PM, şu anda FN F2000'de kullanılan tünel tipi fırlatma portunu ilk kullananlardır.
Günah Bende mi? (film, 1969)

Günah Bende mi?, başrollerinde Türkan Şoray ve Engin Çağlar'ın yer aldığı, yönetmenliğini Nevzat Pesen'in yaptığı 1969 Türkiye yapımı sinema filmi
Oyuncular
Türkan Şoray - Müvin
Engin Çağlar - Haluk
Fatma Karanfil - Ümran
Meltem Mete
Cenk Er - Pierre Ramon
Müfit Kiper - General Ramon
Leyla Altın - Alida
Erol Tezeren - Muhtar
Şaziye Moral - Büyükanne
Aydın Tezel - Ali Rıza
Kudret Karadağ - Sarhoş
Muzaffer Civan - Sarhoş
İhsan Gedik - Sarhoş
Mahmure Handan - Hala
Eugene K. Bird

Yarbay Eugene K. Bird (11 Mart 1926 - 28 Ekim 2005), 1964'ten 1972'ye kadar Führer Yardımcısı Rudolf Hess'in hapsedildiği Spandau Müttefik Hapishanesinin ABD'li komutanıydı.
Mart 1971'de Bird'ün Berlin'deki ABD Misyonundaki amirleri, Hess hakkında bir kitap yazarken Bird'ün Hess ile işbirliği yaptığının farkına vardılar. Ev hapsine alındı ve sonunda Spandau Hapishanesi Komutanlığı görevinden istifa ettirildi. Bu olay aslında askeri kariyerine de son verdi.
Hayatı
Eugene K. Bird Lambert, Montana, Amerika Birleşik Devletleri'nde doğdu. 1944'te, ABD Ordusuna katıldı Mihver Devletlerine karşı savaştığı Avrupa'ya gönderildi.
Önde gelen Nazilerin yargılandıkları Nürnberg mahkemelerinden sonra, Berlin'in batı banliyösündeki Spandau'daki eski hapishane, Müttefikler tarafından Nürnberg'de idam edilmeyen yedi hüküm giymiş üst düzey Nazi'yi hapsetmek için uyarlandı.
1964'te Bird, Spandau Müttefik Hapishanesinin ABD Komutanlığına atandı. 1966'nın sonlarında, orada hapsedilen tek mahkum Rudolf Hess'ti.
Rudolf Hess ile İlişkisi
Yıllar geçtikçe, ikisi arasında yüzlerce saat süren tartışmalardan sonra, aralarında dostane bir ilişki gelişti ve Hess ve onun 1941'de İskoçya'ya esrarengiz uçuşu hakkında bir kitap üzerinde gizli bir işbirliğine başladılar. Hem Bird hem de Hess bunu, Hess'in tarihi uçuşuyla ilgili rekoru olabildiğince düzeltmek için bir fırsat olarak gördü.
Bird'ün asıl ilgi alanı, Hess'ten Hitler'in Hess'in görevini bilip bilmediğini ve Hess'in İskoçya'ya uçarken Barbarossa Operasyonu planlarını bilip bilmediğini öğrenmekti.
Mart 1971'de, Bird'ün Berlin'deki ABD Misyonundaki amirleri, Bird/Hess el yazmaları ve tasarladıkları kitapla ilgili diğer belgelerden "resmen" haberdar oldular (Bird, el yazmasının sayfalarını bundan çok önce çeşitli yetkililere teslim ettiğini iddia etti). Bird, ayrıntılı bir şekilde sorguya çekildi, ev hapsine alındı ve sonunda Spandau Hapishanesi Komutanı olarak görevinden istifa ettirildi. Bu olay aslında askeri kariyerine de son verdi.
Spandau'dan sonra
Bird ve ailesi kalıcı olarak Almanya'ya taşındı Dünyanın En Yalnız Adamı Hess hakkındaki kitabı, 1974'te Londra'da Secker &amp; Warburg tarafından yayınlandı Sonsöz'de Bird, sorgulamasını ayrıntılı olarak anlatır ve dolaylı olarak, üstlerini ve subayları büyük ikiyüzlülükle suçlar: birçoğu onun emeklerini biliyordu, diye yazmıştı ve hatta bazıları el yazmalarını okumuş ve onu projeyle cesaretlendirmişti.
Kitabın yayınlanmasından sonra Bird, Albert Speer ve Baldur von Schirach'ın 1966'da serbest bırakılmasının ardından Hess'in fiilen kalıcı hücre hapsine dönüşen durumdan serbest bırakılması için kampanya yürüttü.
Hess'in Ağustos 1987'de 93 yaşında Spandau Hapishanesinde intihar ettiği iddia edildi. Bird, Hess'in öldürülmüş olabileceğine dair endişesini kamuoyuna dile getirdi.
Bird, 28 Ekim 2005'te Berlin'deki evinde öldü ve Berlin'deki Waldfriedhof Zehlendorf Mezarlığı'na gömüldü.