Massachusetts Körfez Kolonisi

Massachusetts Körfezi Kolonisi (1628-1691), Massachusetts Körfezi çevresinde bir İngiliz yerleşimiydi. Yerleşimin toprakları güney New England'daydı ve ilk yerleşimler iki doğal limanda ve çevredeki arazide yaklaşık ayrıönceden kurulmuş Plymouth Kolonisi'nin kuzeyindeki Salem ve Boston çevresindeki alanlardı. Sözde Massachusetts Körfezi Kolonisi tarafından yönetilen bölge, Massachusetts, Maine, New Hampshire ve Connecticut'ın bölümleri de dahil olmak üzere New England'ın merkezinin çoğunu kapsıyordu.
Massachusetts Körfezi Kolonisi, 1623'te Cape Ann'de kısa ömürlü bir yerleşim kuran başarısız Dorchester Şirketi'ndeki yatırımcılar da dahil olmak üzere Massachusetts Bay Company'nin sahipleri tarafından kuruldu. XVI. yüzyıldaki dinsel ayaklanmalar sırasında, Püritenler olarak tanınan bir grub, Anglikan Kilisesi'nde içerden reform yapmaya çalıştılar. Temelde, Katolikliğe özgü törenlerin ve yapılanmaların, daha basit olan Protestan inanç ve tapınma biçimleriyle değiştirilmesini istiyorlardı. Püritenlerin reformcu görüşleri, devlet kilisesinin birliğini yıkarak, halkın bölünmesi ve krallık otoritesinin bozulması tehdidi taşıyordu.
Koloni 1628'de başladı ve şirketin ikinci kolonizasyon girişimiydi. 1630'larda New England'a göç eden yaklaşık 20.000 kişi ile başarılı oldu. Nüfus güçlü bir şekilde Püritendi ve büyük ölçüde Püriten öğretilerinden güçlü bir şekilde etkilenen küçük bir lider grubu tarafından yönetiliyordu. Valileri, yerel kiliseye resmen kabul edilmiş özgür kişilerle sınırlı bir seçmen tarafından seçildi.
Sömürgeciler başlangıçta yerel Kızılderililerle iyi ilişkilere sahipti, ancak Pequot Savaşı'na (1636-38) ve ardından Kral Philip'in Savaşı'na (1675-78) yol açan sürtüşmeler gelişti, ardından güney New England'daki Kızılderililerin çoğu barış anlaşmaları yaptı.
Öncülerle 1621'de ilk kez barış yapmış olan kabile reisinin oğlu Phillip, Avrupalıların daha fazla Kızılderili toprağı işgalini engellemek için 1675'te güney New England kabilelerini birleştirmeye çalıştı. Ancak, Phillip savaş sırasında öldü ve çok sayıda Kızılderili esir olarak satıldı.
Stuart Restorasyonu'ndan sonra İngiltere ile olan siyasi farklılıklar, 1684'te sömürge tüzüğünün iptaline yol açtı. Kral II. James, tüm New England kolonilerini daha sıkı bir taç kontrolü altına almak için 1686'da New England Dominyonu'nu kurdu. Dominion, 1688'deki Muhteşem Devrim James'i görevden almasından sonra çöktükten sonra 1691 yılında yeni bir tüzükle Massachusetts Körfezi bölgelerini Plymouth Kolonisi ve Nantucket ve Martha's Vineyard'daki özel mülklerle birleştirdi. William Phips, tüzüğü taşıyan 1692'de geldi ve resmen yeni eyaletin sorumluluğunu aldı.
Tarih
Avrupalı sömürgecilerin New England'ın doğu kıyısına varmasından önce, Massachusetts Körfezi çevresindeki bölge Massachusettler, Nausettler ve Wampanoaglar dahil olmak üzere Algonkin dilleri konuşan birkaç halkın bölgesiydi. Pennacooklar kuzeydeki Merrimack Nehri vadisini işgal etti ve Nipmuclar, Pocumtuclar ve Mohikanlar Massachusetts'in batı topraklarını işgal etti, ancak bu kabilelerin bazıları New York'tan agresif bir şekilde yayılan Mohavklar tarafından haraca bağlanmışlardı. 1620'de toplam Yerli nüfusun 7.000 olduğu tahmin ediliyor. Bu sayı, 1616'ya kadar önemli ölçüde daha büyüktü; daha sonraki yıllarda, çağdaş tarihçiler, nüfusun üçte ikisini öldüren büyük bir vebayı tanımlayan Yerli insanlarla röportaj yaptı. Yerli halkın arazi kullanım modelleri, tarımsal amaçlar için temizlenen arazileri ve av oyunu için ormanlık alanları içeriyordu. Kabileler arasındaki toprak bölünmeleri iyi anlaşılmıştı. Kuzeybatı Geçidi'nin araştırılması konulu bir incelemenin yazarı olan Humphrey Gilbert, 1578'de, diğer Avrupa ülkelerinin henüz üzerinde hak iddia etmediği Yeni Dünya'daki "dinsizlere ve barbarlara ait topraklar"ı kolonileştirmek için Kraliçe Elizabeth'ten imtiyaz aldı. Çabalarına başlayabilmesi için beş yıl geçmesi gerekti. O denizde kaybolunca, görevini üvey kardeşi Walter Raleigh yüklendi.
17. yüzyılın başlarında Samuel de Champlain ve John Smith de dahil olmak üzere bölgeyi haritalandırdı. Kuzey Amerika'nın doğu kıyısındaki ilk kalıcı İngiliz yerleşimleri için planlar 1606'da başladı. 10 Nisan 1606'da İngiltere Kralı I. James, iki anonim şirket kuran bir tüzük verdi. "Birinci Koloni" ve "ikinci Koloni" olarak adlandırılmıştır. Bu tüzüğe göre, "birinci Koloni" ve "ikinci Koloni", her kolonide 13 kişiden oluşan bir Konsey tarafından yönetilecekti. Tüzük, birleşik girişim için kapsayıcı sorumluluğu olan "Virginia Konseyi" adlı 13 kişilik ek bir konsey sağladı.
Plymouth kolonisi
Aralık 1620 yılında bir grup Pilgrimler kurdu Plymouth Kolonisini kendi kültürel kimliklerini korumak ve din özgürlüğünü elde etmek isteyen, sadece Massachusetts Bay güneyindeki. Plymouth'un sömürgecileri büyük zorluklarla karşılaştılar ve 1627'de hisselerini kendilerine satan yatırımcıları için çok az kar elde ettiler. Edward Winslow ve William Bradford, koloninin liderlerinden ikisiydi ve muhtemelen 1622'de İngiltere'de yayınlanan Mourt's Relation adlı bir çalışmanın yazarlarıydı. Bu kitap, bazı yönlerden, daha fazla göçü teşvik etmeyi amaçlayan bir tanıtım broşürüne benziyor. 1623 ve 1624'te Weymouth, Massachusetts'te kısa ömürlü başka sömürge yerleşimleri vardı; Thomas Weston'ın Wessagusset Kolonisi, Robert Forges'in kapsayıcı bir sömürge yapısı kurma çabası gibi başarısız oldu. Avrupalı göçmenlerin çoğu, siyasal baskılardan kaçmak, dinsel inançlarını özgürce yerine getirebilmek, maceraya atılmak ya da ülkelerinde kendilerine tanınmayan fırsatlardan yararlanabilmek için vatanlarından ayrıldılar. İngiltere'de 1620'den 1635'e kadar büyük ekonomik güçlükler yaşandı. Pek çok kişi iş bulamadı. Usta zanaatkarlar bile ancak geçinebilecek kadar para kazanıyorlardı. Ürünlerdeki verimsizlik sıkıntıları yoğunlaştırdı. Bunlara ek olarak, Endüstri Devrimi, hızla gelişen bir tekstil sektörü yaratmıştı ve dokuma tezgahlarının sürekli çalışabilmesi için giderek artan bir yün üretimi gerekiyordu. Toprak sahipleri çiftlikleri kapatıyor ve koyun beslemek için köylüleri bu topraklardan kovuyorlardı. Kolonilerin yayılması, yerlerinden edilen bu köylüler için bir çıkış yolu oluşturdu.
Cape Ann yerleşimi
1623'te Plymouth Company'nin halefi olan New England Plymouth Konseyi, Thomas Gardner'ın liderliğinde Cape Ann'de küçük bir balıkçı köyü kurdu. Bu şirket aslen İngiltere'nin Dorset ilçesindeki Dorchester'ın Püriten bakanı John White'ın (1575-1648) çabalarıyla örgütlendi. Göç etmemiş olmasına rağmen White, bu yerleşimin kurulmasındaki etkisinden dolayı "Massachusetts Kolonisinin babası" olarak tanınır. Cape Ann yerleşimi karlı değildi ve Dorchester Company'nin mali destekçileri 1625'in sonunda desteklerini sonlandırdı. Günümüzdeki Gloucester'da kurulmuş olan koloni terk edildi ancak Roger Conant da dahil olmak üzere bölgede birkaç yerleşimci kaldı ve Naumkeag köyü yakınlarındaki Salem'da biraz daha güneyde bir yerleşim kurdu.
Koloninin yasal kuruluşu
Siyasal yaklaşımlar pek çok kişinin Amerika'ya gitmesine yol açtı. İngiltere'de I. Charles'in keyfi yönetimi, 1630'larda Yeni Dünya'ya göçü hızlandırdı.
John White bir koloni için fon aramaya devam etti. 19 Mart 1627/8, New England Konseyi, Dorchester Company'den birkaçını içeren yeni bir yatırımcı grubuna bir arazi hibesi verdi. Arazi hibesi, Charles Nehri ile Merrimack Nehri arasındaki, "doğu kesiminde Atlantick ve batı denizi ve okyanusundan, batı kesimde Güney denizine"uzanan bölge içindi. Hibenin satıldığı şirketin adı "Massachusetts Körfezi'ndeki Bir Plantasyon için New England Şirketi" idi. Şirket, Matthew Cradock'ı ilk valisi olarak seçti ve hemen erzak düzenlemeye ve yerleşimcileri işe almaya başladı. Kennebec, Hudson, Delaware, Susquehanna, Potomac ve diğer çok sayıda büyük nehir, Appalachian Dağları ile kıyı arasında kalan bölgeyi denize bağlıyordu. Yalnız bir nehir, Kanada'da Fransızların elinde olan St. Lawrence, Büyük Göllere ve kıtanın merkezine erişimi sağlayan bir su yoluydu. Sık ormanlar, bazı Kızılderili kabilelerin direnmesi ve Appalachian Dağları, kıyı bölgesinden daha içerilere yerleşme hevesini kırıyordu. Yalnız kürk hayvanı avlamak için tuzak kuranlar ve tüccarlar bu vahşi bölgeye girme cesaretini gösteriyorlardı. İlk yüz yıl süresince koloniciler, kıyı boyunda sıkışık bir biçimde yerleştiler.
Şirket, bağış alanlardan biri olan Vali Yardımcısı John Endecott tarafından yönetilen yaklaşık 100 yeni yerleşimciyi 1628'de Conant'a katılmaları için gönderdi. Ertesi yıl, Naumkeag, Salem olarak yeniden adlandırıldı ve Rev. Francis Higginson, yerleşimin ilk bakanı oldu.. İlk kışlar zordu, kolonistler açlık ve hastalıkla mücadele ederek çok sayıda ölümle sonuçlandı. Mayflower Aralık ayında Plymouth limanına geldi; yolcular süresince yerleşim birimlerini kurmaya başladılar. Kolonicilerin yaklaşık yarısı doğa koşulları ve hastalık yüzünden öldüler; ancak, komşu Wampanoag Kızılderilileri onları hayatta tutacak bir bilgi verdiler: mısır nasıl yetiştirilir. Bir sonraki sonbahara gelindiğinde Pilgrimler, zengin mısır ürünü elde etmişler ve kürk ve keresteye dayalı büyüyen bir ticarete sahip olmuşlardı.
Şirket liderleri, birkaç şirkete (New England Şirketi dahil) verilen çelişkili arazi iddialarının yasallığı konusunda endişe duydukları için Kraliyet imtiyaznamesi talep etti. Charles, 4 Mart 1628/9'da arazi hibesinin yerini alarak ve Massachusetts'teki yeni İngiliz kolonisi için yasal bir temel oluşturarak yeni imtiyaznameyi veri. Charles, 1629'da Parlamento'yu feshetti, bunun üzerine şirketin yöneticileri, şirketin yönetim koltuğunu koloniye taşıma olasılığını değerlendirmek için bir araya geldi. Bunu, o yılın ilerleyen saatlerinde, bir grup yatırımcının göç etmeyi kabul ettiği ve göç etmeyecek diğerlerini satın almak için çalıştığı Cambridge Anlaşması izledi.
Massachusetts Körfezi Kolonisi, yönetim kurulu İngiltere'de ikamet etmeyen ilk İngiliz imtiyazlı kolonisi oldu. Bu bağımsızlık, yerleşimcilerin Püriten dini uygulamalarını kral, Başpiskopos Laud veya Anglikan Kilisesi'nin müdahalesi olmadan sürdürmelerine yardımcı oldu. Şart 55 yıl yürürlükte kaldı; II. Charles, 1684'te bunu iptal etti. Parlamento, sömürgecilerin İngiltere dışında herhangi bir ulusla ticaret yapmasını engellemeye çalışan Seyir Yasaları adı verilen yasayı kabul etti. Bu eylemlere karşı sömürgeci direniş, Kral Charles'ın Massachusetts tüzüğünü iptal etmesine ve New England, New York ve New Jersey'deki tüm kolonileri New England Dominyonu'nda birleştirmesine yol açtı. Kurulu Kilise'de hiçbir zaman reform yapılamayacağına inanan radikal bir Püriten mezhebi olan Ayrılıkçılar (Separatists) 1607'de Hollanda'nın Leyden kentine gittiler ve Hollandalılar onlara sığınma hakkı tanıdılar. Buna karşın, Calvenci Hollandalılar, sığınmacılara yalnız düşük ücretli işler verdiler. Grubun bazı mensupları bu ayırımcılıktan bunaldılar ve Yeni Dünya'ya göç etmeyi kararlaştırdılar.
Leyden Püritenlerinden bir kesimi 1620'de Virginia Şirketi'nden bir toprak imtiyazı sağladı ve 101 kadın, erkek ve çocuktan oluşan bir grub Mayflower gemisiyle Virginia'ya hareket etti. Bir fırtına onları kuzeye sürükledi ve Cape Cod'da karaya çıktılar. Kendilerinin herhangi bir hükumetin yetki alanı dışında olduğuna inandıkları için, kendi seçtikleri önderleri tarafından kaleme alınacak "adil ve eşit yasalar"a uymayı kabul eden bir resmi belge hazırladılar. Bu "Mayflower Sözleşmesi"ydi. Sömürge hükümeti tarafından üzerinde hak iddia edilen, ancak hiçbir zaman yönetilmeyen bölge, teorik olarak Pasifik Okyanusu kadar batıya uzandı. Hollanda'nın Yeni Hollanda kolonisi, o zamanlar Plymouth Colony'nin yargı yetkisi altında, Rhode Island'ın ötesine, Cape Cod'ın batı tarafına kadar toprak haklarına sahip olduklarını savunarak, toprak iddialarının çoğuna itiraz etti.
Koloni dönemi
Nisan 1630'dan başlayaraka, bazen Winthrop Filosu olarak bilinen bir gemi filosu İngiltere'den yola çıktı. Haziran ayında Salem'e gelmeye başladılar ve 700'den fazla sömürgeci, Vali John Winthrop ve Kraliyet imtiyaznamesini beraberinde taşımaktaydılar. Winthrop ünlü "Tepe Üzerindeki Şehir" vaazını yolculuktan önce ya da yolculuk sırasında yaptı. 1630'da, Kral I. Charles'tan koloni kurma imtiyazı almış bulunan yeni bir göçmen dalgası Massachusetts Körfezi'ne geldi. Bunların pek çoğu, İngiltere'de dinsel inançlarının gereğini yapmaları giderek daha çok engellenen Püritenlerdi. Önderleri John Winthrop, Yeni Dünya'da açıkça "Tepe Üzerindeki Şehir" yaratmaya girişti. Böylelikle anlatmak istediği, Püritenlerin kesinlikle kendi dinsel inançları uyarınca yaşayacaklarıydı.
Sonraki on yıl boyunca, Büyük Göç sırasında İngiltere'den Massachusetts'e ve komşu kolonilere yaklaşık 20.000 Püriten göç etti. Massachusetts Körfezi Kolonisi tüm New England bölgesinin kalkınmasında önemli bir rol oynadı ve bunun bir nedeni de, Winthrop ve onun Püriten meslektaşlarının imtiyaz belgelerini beraberlerinde getirebilmiş olmalarıydı. Böylece, koloninin yönetimi İngiltere'de değil Massachusetts'te yerleşik oluyordu. Birçok bakan, İngiltere'nin baskıcı dini politikalarına tepki göstererek, aralarında John Cotton, Roger Williams, Thomas Hooker ve diğerlerinin de bulunduğu cemaatleriyle birlikte geziye çıktı. Dini bölünmeler ve ek toprak ihtiyacı, Connecticut Kolonisi (Hooker tarafından) ve Rhode Island ve Providence Plantasyonları Kolonisi (Williams ve diğerleri tarafından) ile sonuçlanan bir dizi yeni yerleşime yol açtı. Bakan John Wheelwright, İbahilik Tartışması'ndan sonra (Anne Hutchinson gibi) sürgüne gönderildi ve Exeter, New Hampshire'ı kurmak için kuzeye taşındı.
1639'da Üç Krallık Savaşları'nın ortaya çıkışı, büyük göçü durdurdu ve önemli sayıda adam savaşta savaşmak için İngiltere'ye döndü. Massachusetts yetkilileri Parlamento davasına sempati duydular ve İngiltere Topluluğu ve Oliver Cromwell Protektora hükumetleriyle genel olarak olumlu ilişkilere sahiptiler. Kürk ticareti, kereste ve balıkçılık endüstrileri Avrupa ve Batı Hint Adaları'nda pazarlar buldukça ve koloninin gemi inşa endüstrisi geliştikçe, koloninin ekonomisi 1640'larda çeşitlenmeye başladı. Kolonide doğan bir neslin büyümesi ve bir tüccar sınıfının yükselişi, yönetimine nispeten muhafazakar Püritenler tarafından hükmedilmeye devam etmesine rağmen, koloninin siyasi ve kültürel manzarasını yavaş yavaş değiştirmeye başladı. İmtiyazın hükümlerine göre, güç Yüksek Kurul'un elindeydi ve kurulun üyeleri, Püriten Kilisesi üyesi olmaları gerekli "özgür yerleşimciler"den (freemen) oluşuyordu. Bu yöntem, Püritenlerin kolonideki hem siyasal hem de dinsel egemen güç olmalarını güvence altına alıyordu. Valiyi Yüksek Kurul seçiyordu. Bir sonraki kuşak döneminin büyük kesiminde John Winthrop vali olmuştu.
İngiliz Milletler Topluluğu için sömürge desteği, tahtın 1660'ta II. Charles'a geri verilmesinden sonra gerginlik yarattı. Charles, Massachusetts'in diğer kolonilerle birlikte direndiği koloniler üzerindeki kraliyet etkisini genişletmeye çalıştı. Örneğin, Massachusetts Körfezi kolonisi, Charles ve ajanlarının İngiltere Kilisesi'nin kurulmasına izin verme taleplerini defalarca reddetti ve New England kolonileri, sömürge ticaretini yalnızca İngiltere'ye sınırlayan yasalar olan Seyir Yasaları'na direndiler. Püritenlerin katı tutucu yönetimini herkes beğenmiyordu. Yüksek Kurul'a ilk baş kaldıranlardan biri Roger Williams adında genç bir din adamıydı ve Kızılderililerin topraklarına koloni tarafından el konulmasına ve koloninin İngiltere Kilisesi ile olan ilişkilerine karşı çıkıyordu.
New England kolonileri, Kral Philip'in Savaşı (1675-76) tarafından harap edildi; güney New England'ın Yerli halkları sömürgecilere karşı ayaklandı ve ilgili herkes için büyük bir yaşam pahasına da olsa kesin olarak yenildiler. Massachusetts sınırı özellikle sert bir darbe aldı: Connecticut ve Swift Nehri vadilerindeki birkaç topluluk terk edildi. Savaşın sonunda, güney New England'daki Yerli nüfusun çoğu, sömürgecilerle barış anlaşmaları yaptı. Koloniden kovulan Williams 1636'da, günümüzde Providence, Rhode Island olan bölgede Narragansett Kızılderililerinden toprak satın aldı. Orada, kilise ile devletin kesinlikle ayrı olduğu ve dinsel özgürlüğün uygulandığı ilk Amerikan kolonisini kurdu.
İngiltere ile çekişme
Massachusetts Körfezi, kendi milletvekilleri, valisi ve diğer kendi kendini atayan memurlarla büyük ölçüde kendi kendini yönetiyordu. Bölgedeki kolonistler, New England Püriten toplumunun teokratik doğasıyla birleşen bu öz-yönetim geleneği nedeniyle kendilerini İngiltere'deki"ana vatanları"ndan ayrı bir şey olarak gördüler. Massachusetts ve Plymouth'un Puritan kurucuları, kendilerini Yeni Dünya'daki topraklarının dini yasaları uygulama ve gözlemleme göreviyle tanrısal olarak verildiğini düşünüyorlardı.
İngiliz sömürgeciler 1664'te Yeni Hollanda'nın kontrolünü ele geçirdiler ve kraliyet, hükumetin durumunu ve kolonilerin yasal sistemini araştırmak için yeni New York Eyaletinden New England'a kraliyet komisyoncuları gönderdi. Bu komisyon üyeleri, kolonilerle İngiltere arasındaki ilişkiyi daha güçlü bir hale getirecekti. Fakat koloniciler, Kral'ın Massachusetts Körfezi yasalarını ve mahkemelerini "denetleme" hakkını reddeditiler ve tüzüklerinin yasal hakları ve ayrıcalıkları dahilinde kaldıkları sürece oldukları gibi devam etmeleri gerektiğini söyleyerek reddettiler. Komiserler, koloninin New England'da bulunan tüm altın ve gümüşün zorunlu yüzde 20'sini ödemesini istediler, ancak sömürgeciler"krala değil, nezaket gereği"olduklarını söylediler.
Massachusetts'ten ayrılanlar yalnız Williams gibi kilise karşıtları değildi. Daha verimli topraklar ve daha iyi fırsatlar peşinde olan Tutucu Püritenler da kısa bir süre sonra Massachusetts Körfezi Kolonisi'ni terke başladılar. Connecticut Nehri Vadisi'nin üretkenliğine ilişkin haberler, verimsiz topraklarda zor günler geçirmekte olan çiftçilerin ilgisini çekti. 1630'ların başlarında çok kişi, düzlük arazide derin ve zengin toprağa kavuşabilmek için Kızılderili saldırısı tehlikesini göze almaya hazırdı. Bu yeni toplumlarda, kilise üyeliği oy verebilmenin ön koşulu olmaktan çok kez çıkarıldı ve giderek daha çok sayıda erkeğin oy sahibi olmasına yol açıldı. Massachusetts Körfezi, oy kullanma hakkını yalnızca Püritenlere genişletti, ancak koloninin nüfusu artıyordu ve onunla birlikte Püriten olmayan nüfus da büyüyordu; bu nedenle, koloninin gelecekteki yönüne ilişkin gerginlikler ve çatışmalar büyüyordu. Birçok zengin tüccar ve sömürgeci, ekonomik temellerini ve ticari çıkarlarını genişletmek istedi ve muhafazakar Püriten liderliğin buna engel olduğunu gördü. Püriten toplumda bile genç nesil, toplumu ticarete yardımcı olacak şekilde liberalleştirmek istedi. Massachusetts Körfezi ve New England'ın dini gözlem ve teokrasi için bir yer olmasını isteyenler, yönetimdeki herhangi bir değişikliğe en çok düşman olanlardı. Kraliyet bu bölünmeleri öğrendi ve koloniyi yönetme umuduyla Püriten olmayanları liderliğe dahil etmeye çalıştı.
Kraliyet fermanının feshi
Massachusetts Körfezi'nden iki delege, İngiltere tarafından quo warranto ile tehdit ettiğinde Ticaret Lordları ile görüşmek üzere Londra'ya gönderildi. Lordlar, sorunları hafifletmek için ek bir tüzük talep ettiler, ancak delegeler, Şart'ta herhangi bir değişiklik müzakere edemeyecekleri yönünde emir aldılar ve bu, Lordları öfkelendirdi. Quo warranto hemen yayınlandı. Kral bunun koloni içinde sorunlar yaratacağından korktu ve sömürgecilere özel çıkarlarının ihlal edilmeyeceğine dair güvence vermeye çalıştı. Ancak deklarasyon sorunlar yarattı ve ılımlılarla muhafazakarlar arasındaki çatışmalar arttı.
Hükumetlerini sürdürmek için yasal bir temelden yoksunlardı, ancak 1686'da resmi olarak feshedilene kadar bozulmadan kaldı.
Birleşmeler ve restorasyon
İngiltere Kralı II. James, Massachusetts'i 1686'da New England Dominyonu'ndaki diğer New England kolonileriyle birleştirdi. Egemenlik, Sir Edmund Andros tarafından, yerel temsil olmaksızın yönetiliyordu ve New England'da son derece popüler değildi. Massachusetts makamları, İngiltere'deki 1688 Muhteşem Devrim'den sonra Nisan 1689'da Andros'u tutukladı ve boşalan tüzük biçimleri altında hükumeti yeniden kurdular.
Kral III. William, Massachusetts ajanlarının eski sömürge tüzüğünü canlandırma çabalarına rağmen, 1691'de bir tüzük yayınladı. Massachusetts Körfezi'ni Plymouth Kolonisi, Martha's Vineyard, Nantucket ve kabaca Maine, New Brunswick ve Yeni İskoçya'yı kapsayan bölgelerle birleştirerek, Eyaletini oluşturmak için Increase Mather tarafından müzakere edildi. Massachusetts Körfezi. Bu yeni tüzük, Mather'ın kaçınmaya çalıştığı bir sonuç olan Püriten olmayanlara oy hakkı verdi.
Koloni'de günlük hayat
Koloninin ilk yıllarında hayat oldukça zor olabilir. Birçok sömürgeci, sığınak, kızılderili çadırları ve sazlık ve çamurluk yapı kullanılarak yapılan toprak zeminli kulübeler de dahil olmak üzere oldukça kaba yapılarda yaşıyordu. Daha sonraki yıllarda inşaat gelişti ve evler fıçı tahtasıyla, saz veya tahta çatılarla ve ahşap bacalarla kaplanmaya başlandı. Daha zengin bireyler, daha büyük bir mutfağa evlerini genişletirdi. Bu evler, günümüzde saltbox ev mimarisi olarak adlandırılan mimarinin öncüleriydi. İç mekanlar, daha sonraki yıllarda, en lüks evlerde alçı duvarlar, lambri kaplama ve ahşap işleri ile daha ayrıntılı hale geldi.
İlk dalgadan sonra gelen kolonistler, ilk kasabalarda kendilerine yer olmadığını gördüler. Kendilerine ait topraklar arayan aile grupları, yeni bir kasaba kuracakları arazi için hükumete dilekçe verecekti. Grup liderleri, seçtikleri topraklara yerli tapu almaktan da sorumlu olacaklardı. Bu sayede koloni iç bölgelere doğru genişleyerek bitişik bölgelerde de yerleşimler oluşturdu.
Bir kasabadaki arazi, genellikle İngiltere'de ortaya çıkan yöntemlerle tahsis edilen komünal anlaşma ile bölünürdü. Bir şehir merkezinin dışında, bazıları ortaklaşa tutulabilecek olan tarım için arazi tahsis edilecektir. İyi düzenlenmiş bir şehir merkezi, bir taverna, okul, muhtemelen bazı küçük dükkanlar ve sivil ve dini işlevler için kullanılan toplantı evi, kasabanın siyasi ve dini yaşamının merkezi olacaktı. Kilise hizmetleri Çarşamba günleri birkaç saat ve Pazar günü tüm gün yapılabilir. Püritenler, pagan kökeni olduğunu iddia ettikleri Noel olmak üzere yıllık tatillerin hiçbirini gözlemlemediler. Yıllık kasaba toplantıları, Massachusetts Genel Kurulu kasaba temsilcilerini seçmek ve diğer topluluk işlerini yapmak için, genellikle Mayıs ayında toplantı evinde yapılacaktı. Kasabalar genellikle açık hava kutlamaları ve yedek milis kuvvetleri () veya milis kuvvetlerinin () askeri tatbikatlar sırasında kullandıkları köy yeşilliğine sahipti.
Kolonide evlilik ve aile hayatı
İngiltere'den göç eden ilk kolonistlerin çoğu, ailelerinin bir kısmı veya tamamı ile geldi. Bireylerin oldukça genç yaşta evlenip yavru üretmeye başlaması bekleniyordu. Bebek ölüm oranları, çocukluk ölümleri gibi nispeten düşüktü. Eşlerini kaybeden erkekler, özellikle bakıma muhtaç çocukları varsa, genellikle oldukça hızlı bir şekilde yeniden evlendiler. Püriten evliliği bir sivil birliktelik olarak algılaması nedeniyle, bazen boşanma meydana geldi ve her iki cinsiyet tarafından da takip edilebildi.
Zina genellikle para cezası ve evlenme baskısı ile cezalandırılırdı; gayri meşru bir çocuk doğuran bir kadın da para cezasına çarptırılabilir. Zina ve tecavüz daha ciddi suçlardı ve her ikisi de ölümle cezalandırılabilirdi. Ancak tecavüz, birden fazla tanık gerektiriyordu ve bu nedenle nadiren kovuşturuldu. Erkekler arasındaki cinsel aktiviteye sodomi deniyordu ve ayrıca ölümle cezalandırıldı.
Kolonide hukuk ve yargı
1641'de koloni, Nathaniel Ward'un derlediği Massachusetts Özgürlükler Beyannamesi İncil'de bahsedilen cezalara dayanan 100 medeni ve ceza kanunundan oluşuyordu. Bu yasalar, bağımsızlığa kadar sömürge mevzuatının çekirdeğini oluşturdu ve daha sonra Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'na dahil edilen, eşit koruma ve çifte yargılama fikirleri gibi bazı hükümleri içeriyordu.
Öte yandan, Massachusetts Körfezi, kamu hizmetini yerine getiremeyen insanlar için korumalar geliştiren Massachusetts Özgürlükler Beyannamesi'nin 91. maddesi köleliği yasallaştırıyordu. Böyle, Massachusetts, köleliği yasallaştıran ilk koloni oldu. Evli kadınları, çocukları ve zihinsel engellileri mali kararlar almaktan korumak için başka bir yasa geliştirilmiştir. Massachusetts hukuku, zihinsel engelli türleri arasında ayrım yaparak onları "dikkati dağılmış kişiler", "aptallar" ve "deli" olarak sınıflandırdı 1693'te, "yoksul yasalar", toplulukların engelli kişilerin mülklerini, bu bireylerin topluluk desteğinin maliyetini ertelemek için kullanmalarını sağladı. Bu yasaların çoğu Amerikan Devrimi'ne kadar yürürüklükte kalmaya devam etti.
Modern duyarlılıkların görece önemsiz eylemleri kabul edebileceği birçok davranış kültürel olarak hoş karşılanmadı ve bazıları cezai kovuşturmaya yol açtı. Bunlar arasında kilise ayinleri sırasında uyumak, kağıt oynamak ve Şabat'ta herhangi bir sayıda faaliyette bulunmak yer alıyordu. Çocuklar, yeni gelenler ve engelliler bu tür ihlaller için cezadan muaf tutuldu.
Koloninin yardımcılar konseyi, nihai temyiz mahkemesi ve"yaşam, uzuv veya sürgün"cezai meseleleri ve zararların 100 sterlini aştığı medeni meseleler için asıl mahkeme olarak oturdu. Daha küçük suçlar, bölge mahkemelerinde veya küçük anlaşmazlıkları dinlemek için atanan komisyon üyeleri tarafından duyuldu. Suçların cezaları, en ciddi suçlar için ayrılmış olan koloniden sürgün ve asılarak ölüm cezaları ile birlikte, kırbaçlama ve stokta oturma gibi para cezaları ve bedensel cezaları içeriyordu. Korsanlık için asılan kişilerin cesetleri bazen açık deniz gemilerinin görebildiği liman adalarında civatalanır (herkese açık olarak sergilenirdi).
Önemli davalar
Kolonide ilk idam edilenlerden biri, görünüşe göre sanrılı olan Dorothy Talbye 1638'de kızını öldürdüğü için asıldı çünkü Massachusetts ortak hukuku o zamanlar delilik (veya akıl hastalığı) ile suç davranışı arasında bir ayrım yapmıyordu. Ebe Margaret Jones, cadı olmaktan suçlu bulundu ve 1648'de asıldı.
New England'da Quaker'lara ya büyük zulüm yapılmaktaydı. 1660 yılında, İngiliz Quaker Mary Dyer, Quaker'ları koloniden yasaklayan bir yasaya defalarca karşı çıktığı için Boston'da asıldı. Dyer, Boston şehitleri olarak bilinen idam edilen dört Quaker'dan biriydi.
New England Konfederasyonu
1643'te Massachusetts Körfezi, New England Konfederasyonu'ndaki Plymouth Kolonisi, Connecticut Kolonisi ve New Haven Kolonisi'ne katıldı. En çok 1670'lerde Kral Philip'in Savaşı sırasında aktifti. (New Hampshire henüz ayrı bir eyalet olarak örgütlenmemişti ve hem o hem de Rhode Island, Püriten olmadıkları için hariç tutuldu.) Öncüler'le 1621'de ilk kez barış yapmış olan kabile reisinin oğlu Phillip, Avrupalıların daha fazla Kızılderili toprağı işgalini engellemek için 1675'te güney New England kabilelerini birleştirmeye çalıştı. Ancak, Phillip savaş sırasında öldü ve çok sayıda Kızılderili esir olarak satıldı.
Ekonomi ve ticaret
1640'a gelindiğinde İngilizler New England kıyısında ve Chesapeake Körfezinde güçlü koloniler kurmuş bulunuyorlardı. İki bölge arasında Hollandalılar ve küçük İsveç toplumu vardı. Batıda ise yerli Amerikalılar yani Kızılderililer yaşıyorlardı. İlk yıllarda, koloni İngiltere'den temel gıda ithalatına büyük ölçüde bağımlıydı ve bir dizi zengin göçmenin yatırımlarıyla desteklendi. Bazı işletmeler, özellikle gemi yapımı, balıkçılık ve kürk ve kereste ticareti gibi hızlı gelişme gösterdi. 1632 gibi erken bir tarihte, kolonide inşa edilen gemiler, diğer koloniler, İngiltere ve Avrupa'daki yabancı limanlarla ticaret yapmaya başladı. 1660 yılına gelindiğinde, koloninin ticaret filosunun 200 gemi olduğu tahmin ediliyordu ve yüzyılın sonunda, tersanelerinin yılda birkaç yüz gemi ürettiği tahmin ediliyordu. İlk yıllarda, filo esas olarak Batı Hint Adaları'ndan Avrupa'ya kadar olan yerlere balık taşıyordu. Bu ve diğer ticaret kalıpları, 1651'de Denizcilik Kanunları'nın yürürlüğe girmesinden sonra yasadışı hale geldi ve bu ticaret kalıplarını sürdüren sömürge tüccarlarını fiili kaçakçılara dönüştürdü. Birçok sömürge otoritesi tüccardı ya da siyasi olarak onlara bağımlıydı ve tacın bu eylemler tarafından dayatılan vergileri toplamasını talep etmesine karşı çıktılar. 1652'de Massachusetts Genel Kurulu, John Hull ve Robert Sanderson tarafından tasarlanan çam şilini üreten "Hull Mint"i kurdu.
Kürk ticareti, koloninin ekonomisinde yalnızca mütevazı bir rol oynadı çünkü nehirleri, merkezlerini kürk avcılığı yapan Kızılderililerle iyi bir şekilde birleştirmedi. Kereste, İngiltere ve Hollanda arasındaki çatışmaların İngiltere'nin gemi direkleri tedarikini tüketmesinden sonra, özellikle denizcilik amaçlı olarak ekonomide giderek daha önemli bir rol üstlenmeye başladı. Bazan dost bazan düşman olan Doğu kabileleri artık Avrupalılara yabancı değillerdi. Kızılderililer yeni teknolojilerle ve ticaretle içli dışlı olmaktan yararlanmakla birlikte, ilk yerleşimcilerin getirdikleri hastalıklar ve sürekli yeni arazi elde etmek için sergiledikleri büyük hırs, onların uzun yıllardır alışık oldukları yaşam biçimine karşı ciddi bir tehdit oluşturuyordu.
Koloninin ekonomisi ticaretinin başarısına bağlıydı, çünkü kısmen toprakları, büyük plantasyonların kurulabileceği Virginia gibi diğer kolonilerinki kadar tarıma uygun değildi. Balıkçılık o kadar önemliydi ki, içinde bulunanlar vergi ve askerlik hizmetinden muaf tutuldu. Daha büyük topluluklar, 17. yüzyıl yaşamının gereksinimlerinin çoğunu sağlamada yetenekli ustaları destekledi. Evde taraklama, eğirme, yün ve diğer liflerden dokuma gibi bazı gelir getirici faaliyetler yapılıyordu. Avrupalılardan gelen talebe karşılık olarak, Iroquois gibi kabileler, kürk hayvanları yakalamak için tuzak kurmaya XVII. yüzyıl boyunca büyük önem verdiler. XVIII. yüzyıl sonlarına kadar, kürk ve post ticareti, kabilelerin kolonicilerden mal satın almaları için kaynak oluşturdu.
Mallar, bazen genişletilmiş Hint yollarından biraz daha fazla olan yollar üzerinden yerel pazarlara taşındı. Kasabalardan para cezaları karşılığında yollarını korumaları istendi ve koloni, 1639'da yolları daha mantıklı bir şekilde düzenlemek için özel kasaba komisyonlarını istedi. Bakımları pahalı olduğu için köprüler oldukça nadirdi ve başarısız olmaları durumunda sahiplerine can veya mal kaybı için para cezaları uygulandı. Sonuç olarak, çoğu nehir geçişi feribotla yapıldı. Dikkate değer istisnalar, 1638'de Mistik Nehir üzerinde inşa edilen bir köprü ve bakım maliyetleri koloni tarafından sübvanse edilen Saugus Nehri üzerinde bir köprüydü. Başlangıçta Avrupalı yerleşimcilerle yürütülen ticaret belirli yenilikler getirdi: bıçaklar, baltalar, silahlar, kap kaçak, olta iğneleri ve çok sayıda yeni alet ve edevat. Ticarete ilk girişen Kızılderililer, bunu yapmayan rakipleri karşısında önemli bir kazanım sağladılar.
Sömürge hükumeti ekonomiyi çeşitli şekillerde düzenlemeye çalıştı. Birkaç kez, ekonomik açıdan önemli mal ve hizmetlerin ücretlerini ve fiyatlarını düzenleyen yasalar çıkardı, ancak bu girişimlerin çoğu çok uzun sürmedi. Ayakkabıcılık ve işbirlikçilik (varil yapımı) esnafına loncalar kurma yetkisi verilmiş, bu da işleri için fiyat, kalite ve uzmanlık seviyelerini belirlemeyi mümkün kılmıştır.
Püritenlerin gösterişten hoşlanmaması, koloninin lüks olarak algıladığı şeylerin harcamalarını da düzenlemesine yol açtı. Birlik 1600'lerde ve 1700'lerde sağlam bir güç olarak sürdü. İngilizlerle kürk ticareti yürüttü ve 1754-1763 arasında, Amerika'da egemenliği sağlamak için Fransızlara karşı yaptıkları savaşta onlarla birlikte davrandı. İngilizler, Iroquois Birliği'nin desteği olmasaydı belki de savaşı kazanamazlardı.
Demografi
İlk 12 yıl içinde gelen insanların çoğu İngiltere'nin iki bölgesinden göç etti. Sömürgecilerin çoğu, Londra'nın kuzeydoğusundaki Lincolnshire ve East Anglia ilçesinden geldi ve büyük bir grup da İngiltere'nin güneybatısındaki Devon, Somerset ve Dorset'ten geldi Sömürgeciler İngiltere'nin diğer bölgelerinden de gelse de, bu alanlar göçün büyük kısmını sağladı. New England kolonilerine özgü olarak göçmenlerin çoğunun ekonomik nedenlerden ziyade dini ve politik nedenlerle göç etmeleriydi.
Göçmenlerin çoğunluğu, hali vakti yerinde ve vasıflı zanaatkarlardı. Yanlarında senetli kölelik sistemiyle çalışan çıraklar ve hizmetçiler getirdiler. Göçmenler arasında soylular çok yoktu. Tüccarlar ayrıca göçmenlerin önemli bir bölümünü, genellikle de eşrafın çocukları temsil ediyorlardı ve koloninin ekonomisinin kurulmasında önemli bir rol oynadılar.
1642'de İngiliz İç Savaşı'nın başlamasıyla birlikte, göç nispeten durma noktasına geldi ve bazı sömürgeciler Parlamento davası için savaşmak için İngiltere'ye bile döndüler. Sonraki yıllarda çoğu ekonomik nedenlerle gelen göçmenler, tüccarlar, denizciler ve yetenekli zanaatkarlardı. 1685'te Nantes Buyruğu'nun iptal edilmesinin ardından, koloni ayrıca bir Huguenot göç dalgası yaşadı. Ayrıca, İskoç göçmenler de bulunmaktadı fakat sayıları az olan İskoçlar, hızlıca asimile oldular. Massachusetts nüfusu 1840'lara kadar karakter olarak büyük ölçüde İngiliz olarak kaldı.
Kölelik vardı ama koloni içinde yaygın değildi. Pequot Savaşı'nda yakalanan bazı Kızılderililer köleleştirildi, en büyük tehdidi oluşturanlar Batı Hint Adaları'na nakledildi ve mal ve kölelerle takas edildi. Vali John Winthrop'un birkaç Kızılderili kölesi ve Vali Simon Bradstreet'in iki siyahi kölesi vardı. Massachusetts Özgürlükler Beyannamesi 1641 yılında yürürlüğe giren muameleye ilişkin ve köle taşıma kuralları dahil.
Coğrafya
Massachusetts kolonisine nehirleri ve kıyı şeridi hakimdi. Başlıca nehirler arasında Charles ve Merrimack ile kürkleri ve keresteleri Long Island Boğazı'na taşımak için kullanılan Connecticut Nehri vardı. Cape Ann, Maine Körfezi'ne doğru uzanır, doğudaki balıkçı kıyılarında dolaşan balıkçılar için limanlar sağlar ve Boston limanı, açık deniz ticari gemileri için güvenli demirleme sağlar.
Sınırlar
Durumun böyle olmadığı anlaşıldı ve 1652'de Vali Endicott, Merrimack'in en kuzey noktasını bulmak için bir araştırma ekibi gönderdi. Merrimack'in ana kolu olan Pemigewasset Nehri'nin Winnipesaukee Nehri ile buluştuğu noktada, yerel Kızılderililer partiyi Winnipesaukee Gölü'nün çıkışına yönlendirdi ve yanlış bir şekilde Merrimack'in kaynağı olduğunu iddia etti. Araştırma ekibi günümüzde Endicott Kayası olarak adlandırılan kayaya harfler oydu ve enlemi koloninin kuzey sınırı olarak alındı.
Bu keşfin ardından, sömürge sulh hakimleri, güney New Hampshire ve Maine'deki mevcut yerleşimleri kendi yetkileri altına almak için işlemlere başladı. John Mason ve Sir Ferdinando Gorges'in mirasçılarının sahip olduğu çeşitli tescilli hibelerle çelişiyordu. Mason mirasçıları İngiltere'deki iddialarını sürdürmeleri 1679'da New Hampshire Kolonisi'nin oluşumuyla sonuçlandı.
Koloni, Connecticut Nehri'nin batısındaki güney sınırını belirlemek için 1642'de bir araştırma yaptı. Bugünün Massachusetts sınırlarının çoğu komşularıyla 18. yüzyılda belirlendi. En önemli istisna, 1862'de nihayet çözülmeden önce Yüksek Mahkeme kararları da dahil olmak üzere kapsamlı davalar gerektiren Rhode Island ile doğu sınırıyla ilgiliydi.
Daha önce güneybatıdaki Pequotlara ait olan topraklar, Pequot Savaşı'ndan sonra günümüz Rhode Island ve doğu Connecticut'ta bölündü. Bu alanda, özellikle Connecticut ve Rhode Island arasında, uzun yıllar boyunca iddialar tartışıldı. Massachusetts, Block Adası ve bugünkü Stonington, Connecticut çevresindeki bölgeyi bu savaş ganimetlerinin bir parçası olarak yönetti. Fakat 1660'larda Connecticut ve Rhode Island'ın kraliyet tüzüklerini aldığında kaybetti.