turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Sude Yaren Uzunçavdar

Sude Yaren Uzunçavdar, Türk tekvandocudur. İstanbul Büyükşehir Belediyesi Spor Kulübü sporcusudur. 2023 Avrupa Oyunları'nda altın madalya kazanmıştır.
Kariyeri
Dünya Taekwondo Federasyonu (WT) tarafından Bulgaristanın başkenti Sofyada düzenlenen 2022 Dünya Gençler Tekvando Şampiyonası'nda +68 kiloda Sude Yaren Uzunçavdar, finalde Güney Koreden Sugee Jungu yenerek dünya şampiyonu oldu. Ayrıca şampiyonanın en iyi kadın sporcusu ödülüne de layık görüldü. Konya'da Selçuk Üniversitesi 19 Mayıs Spor Salonu'nda düzenlenen 5. İslami Dayanışma Oyunları'nda kadınlar 73 kilo finalinde Lübnanlı Selman Ward'ı yenerek altın madalya kazandı.
Polonya'nın Kraków kentinde Krynica-Zdrój Arena'da düzenlenen 3. Avrupa Oyunları'nda kadınlar 73 kiloda son 16 turunda Macar rakibi Rebeka Furediyi 2-0, çeyrek finalde Fransız Althea Laurini 2-0, yarı finalde ise Hırvat Nika Klepacı 2-0 yenerek finale yükseldi. Milli sporcu, finalde ise Sırp rakibi Nadica Bozanici de 2-0 ile geçerek altın madalyanın sahibi oldu.
İkra Kayır

İkra Kayır, Türk tekvandocu.
Kariyeri
Konya'da Selçuklu Belediyesi Uluslararası Spor Salonunda düzenlenen 2022 Türkiye Tekvando Şampiyonası'nda kadınlar 62 kiloda altın madalya kazandı. Konya'da Selçuk Üniversitesi 19 Mayıs Spor Salonu'nda düzenlenen 5. İslami Dayanışma Oyunları'nda kadınlar 62 kiloda bronz madalya kazandı.
Teoman Özalp

Teoman Özalp (1925 doğumlu) (1925-2017), Türkiye Büyük Millet Meclisi eski başkanlarından Orgeneral Kazım Özalpin oğlu, TBMM 1981 Danışma Meclisi Milli Güvenlik Konseyince Seçilen üyesi.
Teoman Özalp (1936 doğumlu) (1936-2009), Eski Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı ve TBMM 21. dönem Bursa milletvekili.
Victoria Saray Tiyatrosu

Victoria Saray Tiyatrosu, Victoria İstasyonu'nun karşısında, Westminster'daki Victoria Caddesi'nde bir tiyatrodur.
Tarih
Kuruluş
Tiyatro en başlarda Royal Standard Otel'in ahırlarının üzerinde yer alan küçük bir konser odasıydı. Sahibi John Moy, binayı genişletti ve bina 1850'de Moy's Music Hall olarak tanıtıldı. Alfred Brown, binayı 1863'te devraldı, yeniledi ve Royal Standard Music Hall olarak yeniden adlandırdı.
Matcham'ın tiyatrosu
Royal Standard Music Hall 1910'da yıkıldı ve yerine 12.000 £ maliyetle şu anki tiyatro olan Victoria Palace Tiyatrosu inşa edildi. Tiyatro, mimarı Frank Matcham tarafından tasarlandı ve 6 Kasım 1911'de açıldı. Orijinal tasarım, yaz aylarında aralıklı olarak oditoryumu soğutmaya yardımcı olan sürgülü bir çatıya sahipti.
Victoria Palace Tiyatrosu, Alfred Butt gösterimindeki müzikal tiyatro geleneğini ve çeşitlerini, sonraki dönemlerde; repertuar ve revüler sunarak sürdürdü.
Önemli yapımlar
1930: The Chelsea Follies
1934: Young England
1937: Me and My Girl
1945: Variety
1947: The Crazy Gang
1962: The Black and White Minstrel Show
1974: Carry On London
1976: Cilla at the Palace
1978: Annie
1982: Windy City
1982: The Little Foxes
1986: Barnum
1986: Charlie Girl
1987: High Society
1989: Buddy The Buddy Holly Story
1995: Jolson
2005: Billy Elliot the Musical
2017: Hamilton: An American Musical
Son yapımlar
Fame The Musical (3 Ekim 2000 8 Eylül 2001), Jacques Levy ve Steve Margoshes
Kiss Me, Kate (30 Ağustos 2001 24 Ağustos 2002)
Grease (2 Ekim 2002 - 6 Eylül 2003), Ben Richards ve Lee Latchford-Evans'ın oynadığı
Bu Gece (7 Kasım 2003 9 Ekim 2004)
Billy Elliot the Musical (11 Mayıs 2005 9 Nisan 2016 ), Lee Hall'un başrollerinde Tim Healy ve Haydn Gwynne.
Hamilton: An American Musical (21 Aralık 2017 günümüz) Lin-Manuel Miranda
Azerbaycan'ın şelaleleri

Azerbaycan şelaleleri Azerbaycan topraklarında bulunan şelalelerdir.
Azerbaycan'ın en yüksek şelalesi Mujug Şelalesi'dir. Gabala ilçesinde, Demiraparan Nehri'nin sol tarafında, 1700 metre yükseklikte yer almaktadır. Şelalenin yüksekliği 96 metredir[2]. Mujug Şelalesi, kaynağını Kotur Dağ Masifi'ndeki kar ve yağmur suyundan alır.
Büyük Kafkasya'nın en görkemli dağlarından biri olan Şahdağ'daki dağ şelaleleri Güney Kafkasya'da çok ünlüdür. Azerbaycan'ın en ünlü şelalelerinden biri de Guba bölgesindeki Valvaliçay'daki ünlü Afurja Şelalesi'dir. Bu şelale devlet tarafından korunmaktadır.
Gusar'ın dağ vadilerinde manzarasıyla dikkat çeken şelaleler de bulunuyor. Bunların en ünlüsü Laza ve Shahnabaz Şelaleleri'dir. Gusar'ın Laza köyünden Guba'nın Kınalığ köyüne kadar olan mesafe boyunca kayalardan çeşitli büyüklüklerde (150 m yüksekliğe kadar) şelaleler akmaktadır.
Yardımlı ilçesine bağlı Peştasar ve Ostayır köylerindeki şelaleler de ünlüdür. Bu ilçede bulunan Takdam Şelalesi de turistlerin ilgisini çekiyor.
İsmayilli ilçesinde ise 50 metre yüksekliğe ulaşan Galacık ve Burovdal Şelaleleri, 30 metre yükseklikten akan Çaygovuşan, 25 metre yükseklikten akan İstisu, Pirbanovşa ve Medrese Şelaleleri örnek olarak gösterilebilir.
Balaken ilçesindeki Katekhchay Şelalesi, Azerbaycan'ın en ünlü şelalesi olarak kabul edilir. Şelale, Zagatala Devlet Tabiatı Koruma Alanı'nın sınırlarına dahildir. Şelalenin yüksekliği yaklaşık 20 metredir. Katekhchay Şelalesi Azerbaycan'ın en bol şelalesidir.
Oğuz - Gabala yolunun kenarında bulunan Yedi Güzel Şelalesi de doğal bir harikadır. Gakh ilçesindeki Ilısu Şelalesi'nin yüksekliği yaklaşık 25 metredir.
Theo Sommer

Theo Sommer (10 Haziran 1930 - 22 Ağustos 2022), bir Alman gazetesi editörü ve entelektüeliydi. Die Zeit'te, çeşitli çalışmalarda bulundu. Aynı zamanda uluslararası ilişkiler ve stratejik konularda Almanya'nın önde gelen otoritelerinden biri olarak kabul edilmekteydi.
Hayatı ve kariyeri
Baden Cumhuriyeti'nin Konstanz şehrinde doğan Sommer, Schwäbisch Gmünd'de büyümüştür ve Ulusal Siyasi Eğitim Enstitülerinde eğitim görmüştür. Indiana'da yer alan Manchester Koleji ve Illinois'deki Chicago Üniversitesi'ne katılmıştır. Tubingen Üniversitesi'nden ise "Güçler arasında Almanya ve Japonya 1935-1940" teziyle doktora derecesi aldı.
Bertelsmann medya grubunun çoğunluğuna sahip olan Bertelsmann Stiftung'un (19901996) danışma kurulu üyesiydi.
2004'ten beri The Atlantic Times ve The German Times gazetelerini yayınlayan Times Media'da genel yayın yönetmeni olarak görev yapmaktaydı. 1969'dan 1970'e kadar Alman Savunma Bakanlığı'nda planlama kurmay başkanı olarak görev yaptı. Aynı zamanda Bilderberg Grubu'nun Yönetim Kurulunda yer aldı.
2016'da Amerikalı tarihçi Alexander J. Motyl, Sommer'ı "Sovyet rejiminin toplu katliamlarına gözlerini yumması", Baltık ülkeleri ve Polonya'yı "görmezden gelmesi" ve Ukrayna'ya karşı "klasik sömürgeci" bir tavır takınması nedeniyle eleştirdi.
Sommer, 22 Ağustos 2022'de 92 yaşında vefat etti.
Onurlar ve ödüller
1966: Theodor Wolff Ödülü
1998: Federal Liyakat Nişanı 1. sınıf (Verdienstkreuz 1. Klasse)
2002: Bundeswehr Onur Nişanı
2012: Helmut Schmidt Üniversitesi Onursal Senatörü
Nazi ırksal teorileri

Nazi ırksal teorileri, nazi ırkçılığını meşrulaştırmak amaçlı ortaya atılmış teorilerdir. Nazi Partisi, ırksal olarak aşağı gördüğü insan gruplarının soykırımını meşrulaştırmak için ideolojisinin bir parçası olarak çeşitli sözdebilimsel ırk sınıflandırmalarını benimsemiş ve geliştirmiştir. Naziler, varsayılan "Aryan ırkı"nı üstün bir "Üstün Irk" olarak görüyorlardı ve Siyahileri, Slavları, Çingeneleri, Yahudileri ve diğer etnik grupları ırksal olarak aşağı "insan altı" olarak kabul ediyorlardı. Bu inançlar, 19. yüzyıl antropolojisi, bilimsel ırkçılık ve anti-semitizmin bir karışımından kaynaklandı.
Irk hiyerarşisi
Naziler, insan ırkının katı ve bilimsel bir hiyerarşisini gözlemlediklerini iddia ettiler. Adolf Hitler'in ırk ve insanlar hakkındaki görüşleri, otobiyografik kitabı Kavgam'da bulunur, ancak daha spesifik olarak, başlığı "Ulus ve Irk" olan 11. bölümde bulunur.
Olympia (film)

Olympia, 1938 yapımı bir Alman filmidir. Leni Riefenstahl tarafından yazılan, yönetilen ve üretilen spor filmi, Nazi dönemi sırasında Berlin'deki Olimpiyat Stadyumu'nda düzenlenen 1936 Yaz Olimpiyatları'nı belgelemiştir. Film iki bölüm halinde gösterime girmiştir: Olympia 1. Bölüm - Fest der Völker. Teil - Fest der Völker (Ulusların Festivali) ve Olympia 2. Teil - Fest der Schönheit (Güzellik Festivali). Bu film, bir Olimpiyat Oyunları için yapılmış ilk uzun metrajlı belgesel filmdir. Daha sonra endüstri standardı haline gelen ancak o dönemde çığır açan pek çok gelişmiş sinema tekniği kullanılmıştır; bunlar arasında alışılmadık kamera açıları, şut kesmeleri, aşırı yakın çekimler ve tribünlerin içine yerleştirilen takip çekimleri yer almaktadır. Kullanılan teknikler neredeyse evrensel olarak beğenilse de, film siyasi içeriği ve propaganda değeri nedeniyle tartışmalıdır. Yine de, Time dergisinin "Tüm Zamanların En İyi 100 Filmi" de dahil olmak üzere, tüm zamanların en iyi filmlerinin yer aldığı birçok listede yer almaktadır.
Stadyum sahasında altı kamera pozisyonuyla sınırlandırılmış olmasına rağmen Riefenstahl, tribünler de dahil olmak üzere mümkün olduğunca çok yere kamera yerleştirdi. Balonlara otomatik kameralar bağladı, filmi kendisine iade etme talimatları da verdi ve ayrıca antrenman koşuları sırasında teknelere otomatik kameralar yerleştirdi. Amatör fotoğrafçılık, yarışlar boyunca profesyonellerin fotoğrafçılığını desteklemek için kullanıldı. Belki de "Olympia"da görülen en büyük yenilik bir su altı kamerasının kullanılmasıydı. Kamera dalgıçları havada takip ediyor ve suya daldıkları anda kameraman da onlarla birlikte dalarak odak ve diyafram açıklığını değiştiriyordu.
Audun Heimdal

Audun Heimdal (8 Şubat 1997 - 20 Ağustos 2022) Norveçli bir kayak oryantiring yarışmacısıydı.
Heimdal, 2019 Dünya Kayak Oryantiring Şampiyonası'nda orta mesafede gümüş madalya kazandı. 2021 Dünya Kayak Oryantiring Şampiyonasında ise altın madalya kazandı.
Heimdal'a 2022'de kanser teşhisi kondu, 20 Ağustos'ta ise kanser hastalığına yenik düşerek 25 yaşında öldü.
Yaşamaya değer olmayan hayat

Yaşamaya değer olmayan hayat (), Nazi rejimine göre yaşamaya hakkı olmayan halk kesimleri için kullanılan bir Nazi terimi. Terim, ciddi tıbbi sorunları olan ve Nazi Almanya'sının ırk politikasına göre büyük ölçüde aşağı sayılan kişileri içeriyordu. Bu kavram, Nazizm ideolojisinin önemli bir bileşenini oluşturdu ve sonunda Holokost'a yol açtı. Untermensch kavramına benzer, ancak daha kısıtlayıcıdır, alt insanlar, çünkü tüm "alt insanlar" yaşama değmez olarak görülmez.
"Ötanazi" programı 1939'da resmen kabul edildi ve Adolf Hitler'in kişisel kararıyla geldi. Toplama kampı mahkumlarına karşı Eylem 14f13 aracılığıyla halk protestolarının programı durdurduğu 1941'de resmi olarak sona eren T4 operasyonu'dan kapsam ve kapsam olarak büyüdü. Bazı kültürel ve dini grupların ve fiziksel ve zihinsel engellilerin "ötenazisi", II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar daha ihtiyatlı bir şekilde devam etti. Başlangıçta Alman hastanelerinde kullanılan öldürücü enjeksiyonlar ve şişelenmiş gaz zehirlenmesi gibi yöntemler genişletilerek, siyanürlü gaz odalarının özellikle Yahudilerin, Çingenelerin, komünistlerin, anarşistlerin ve politik muhalifler gibi karşıtkarınyok edilmesini kolaylaştırmak için Almanların inşa edildiği imha kamplarının oluşturulmasına temel oluşturacak şekilde genişletildi.
Tarihçiler, Almanya'da ve Alman işgalindeki Avrupa'da bu program kapsamında 200.000 ila 300.000 kişinin öldürüldüğünü tahmin ediyor.
Tarih
İfade ilk olarak iki profesör, hukukçu Karl Binding (Leipzig Üniversitesinden emekli) ve Leipzig Üniversiteden psikiyatrist Alfred Hoche tarafından 1920 tarihli bir kitap olan Die Freigabe der Vernichtung Lebensunwerten Lebens (Yaşama Değer Olmayan Yaşamın Yok Edilmesine İzin Vermek) başlığıyla basılı olarak ortaya çıktı. Hoche'ye göre beyin hasarlı, zihinsel engelli, otistik ve psikiyatrik hastalığı olan bazı yaşayan insanlar "zihinsel olarak ölü", "insan safrası" ve "boş insan kabukları" idi. Hoche, bu tür insanları öldürmenin yararlı olduğuna inanıyordu ve bazı insanlar basitçe tek kullanımlık kabul edildi. Daha sonra öldürme, Nazi düşüncesine göre 'ırksal olarak saf olmayan' veya 'ırksal olarak aşağı' kabul edilen insanları kapsayacak şekilde genişletildi.
Konsept, Nazi ideologlarına göre yaşamaya değmeyenleri sistematik olarak öldürmek için kurulan Nazi imha kamplarıyla doruğa ulaştı. Ayrıca çeşitli insan deneylerini ve öjeni programlarını ve Nazi ırk politikalarını gerekçeli çıkardı.
Ayrıca Bakınız
Sagamihara Saldırısı
Nazi ırksal teorileri
Nazi öjeniği
Paul Holzki

Paul Holzki (28 Eylül 1887 - 26 Ocak 1960), Alman görüntü yönetmeni. Leni Riefenstahl ile birlikte 1938 yapımı Olympia belgeselinde çalıştı.
Bibliyografya
Rother, Rainer & Bott, Martin H. Leni Riefenstahl: The Seduction of Genius. Continuum International Publishing 2003.
The Prince of Tennis

The Prince of Tennis ( "Tenis Prensi"), Takeshi Konomi tarafından yazılan bir spor manga serisidir. Seri, Temmuz 1999-Mart 2008 tarihleri arasında Shueisha'nın Weekly Shōnen Jump dergisinde yayınlandı.
Trans Arts ve Production I. G tarafından hazırlanana bir anime televizyon serisi uyarlaması Ekim 2001-Mart 2005 tarihleri arasında yayınlandı. Ayrıca üç OVA serisi, dört anime filmi ve bir canlı çekim filmi hazırlandı. Seri ek olarak, uzun süredir devam eden bir radyo programı, sayısız video oyunu, 250'den fazla film müziği, CD ve diğer ürünleri içeren bir medya serisine dönüştü.
Shin Prince of Tennis adlı bir devam serisi Mart 2009 tarihinden bu yana Jump Square dergisinde yayınlanmaktadır.
M. S. C ve Production I. G tarafından hazırlanan bir anime televizyon serisi Ocak-Mart 2012 tarihleri arasında yayınlandı. M. S. C ve Studio Kai tarafından hazırlanan The Shin Prince of Tennis: U-17 World Cup adlı ikinci sezonu ise Temmuz 2022 tarihinden bu yana yayınlanmaktadır.
Kasım 2019 tarihi itibarı ile manganın dolaşımda 60 milyon kopyası bulunmaktadır.
Konusu
Ortaokul öğrencisi Ryoma Echizen, profesyonel tenis oyuncusu babası gibi tenise meraklıdır. Sadece meraklı olmakla kalmayıp ayrıca dört tane şampiyonluğu da bulunmaktadır. Buna karşın babasının isminin ağırlığı altında sürekli ezilmektedir. Ryoma, Japonya'daki en iyi tenis klüplerinden birine sahip olan Seishun Akademisi'ne katılır. Teniste daha iyi olmak için yeni takım arkadaşlarıyla beraber mücadele etmeye başlar. Katıldığı müsabakalarda kendisini sürekli geliştirir ve kendine ait bir oyun stili geliştirir. Ryoma'nın hedefi en iyi olma yolundaki rakipleri, takımın kaptanı olan Tezuka ve babasını yenmektir.
Juancho E. Yrausquin Havalimanı

Juancho E. Yrausquin Havalimanı Hollanda'nın Karayipler adası Saba'da bulunan bir havalimanıdır. 400 metrelik pist uzunluğu ile dünyanın en küçük ticari havalimanı olarak kabul edilmektedir. Jet uçakları, pistin çok kısa olması nedeniyle havaalanına inemez ancak daha küçük STOL uçakları (DHC-6, BN-2 ve helikopterler gibi) sık görülen uçaklardır. Küçük bir rampa ve terminal, pistin güneybatı kanadında yer almaktadır. Rampa ayrıca belirlenmiş bir helikopter pistine sahiptir. Terminal binasında Winair, göçmenlik ve güvenlik ofisleri, bir itfaiye aracı olan bir itfaiye ve bir kule bulunmaktadır. Kule sadece danışma hizmetidir ve hava trafik kontrolü sağlamaz. Saba adasında havacılık yakıtı bulunmamaktadır.
Havayolları
Şu anda Yrausquin Havalimanı'na tarifeli seferler sunan tek havayolu, de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter ile Saint Martin'e günlük uçuşlar gerçekleştiren yerel olarak sahip olunan Winair'dir. Ortalama olarak, Saint Martin'e uçuşlar 15 dakika sürer.
Lennart Back

Torsten Lennart Back (28 Mayıs 1933 - 1 Ağustos 2022) İsveçli bir yürüyüşçüydü. 1958 Avrupa Şampiyonasında 20 km'de bronz madalya kazandı, 1960 Yaz Olimpiyatları'nda ise altıncı oldu.
1961 IAAF Dünya Kupası'nın açılışında gümüş madalya kazandı ve 1963, 1965 ve 1970'deki yarışmada İsveç'i tekrar temsil etti.
Reich Eğitim Bakanlığı

Reich Bilim, Eğitim ve Kültür Bakanlığı ( gayri resmi olarak "Reich Eğitim Bakanlığı" () veya "REM" olarak da bilinir) 1934'ten 1945'e kadar Bernhard Rust'un liderliğinde varlığını sürdürmüş ve Nazi Almanyası'nın eğitim sistemini birleştirmek ve Nazi liderliğinin hedefleriyle uyumlu hale getirmekten sorumlu olmuştur.
Nasyonal Sosyalist Öğretmenler Birliği

Nasyonal Sosyalist Öğretmenler Birliği (), 21 Nisan 1929 tarihinde kurulmuş bir birliktir.
Bu birlik kendisini "geçmişten veya eğitimden ve eğitim kurumunun türünden bağımsız olarak, kendilerini öğretmen olarak gören veya eğitimci olarak görülmek isteyen tüm kişilerin ortak çabası" olarak gördü. Amacı, Nazi dünya görüşünü ve tüm eğitimin ve özellikle okul eğitiminin temelini oluşturmaktı. Bunu başarmak için, eğitimcilerin ruhlarının Nazi çizgisinde daha da geliştirilmesinde ısrar ederek, siyasi bakış açıları üzerinde bir etki yaratmaya çalıştı. Reichsaustauschlager (Reich'ın Değişim Kampları) adı verilen yerlerde düzenlenen Dağ gezileri bu amaca yardımcı olarak algılandı.
Organizasyon, 1943'te NSDAP'nin mali idaresi tarafından feshedildi.
Aryan sertifikası

Aryan sertifikası (), bir kişinin Aryan ırkının bir üyesi olduğunu onaylayan bir belge. Nisan 1933'ten itibaren, Mesleki Memuriyetin Restorasyonu Hakkında Kanun'a göre, eğitim dahil, kamu sektöründeki tüm çalışanlardan ve görevlilerden talep edildi. Aynı zamanda Alman veya akraba kanından (Aryan) olanlar için Reich vatandaşı olmak birincil gereklilikti. Bir "İsveçli veya bir İngiliz, bir Fransız veya bir Çek, bir Polonyalı veya bir İtalyan" akraba, yani "Aryan" olarak kabul edildi. Hitler Kabinesi'nin 1936'da İranlıları safkan Aryanlar olarak ilan eden bir kararnamesinden sonra İranlılar da Aryan olarak kabul edildi.
Aryan Milletleri

Aryan Milletleri, aslen Kootenai County, Idaho'da, Hayden Lake şehrinin yaklaşık 2 3⁄4 mil (4,4 km) kuzeyinde bulunan bir Kuzey Amerika anti-semitik, neo-Nazi, beyaz üstünlükçü terör örgütüdür.
Görüşleri
Hristiyan kimliği beyaz üstünlüğünü savunan, anti-semitik, Yahudileri şeytanın çocukları olarak gören ve Afrikalıları insanlık dışı olarak gören Kuzey Amerika kökenli bir dini akımdır.
Meles Köprüsü

Meles Köprüsü veya Çifteköprü Köprüsü, Rize'nin İkizdere ilçesine 19 km uzaklıkta konumlanmış bir kemer köprüdür. Yerden 3,5 metre yükselikte olan köprü, Meles Çayı'nın Çakador Deresi'ne karıştığı noktaya inşa edilmiştir. Köprü, 14 metre uzunluğunda ve 2,7 metre genişliğindedir. Doğu ayağı ise toprak zemine, batı ayağı ise kayaya oturtulmuştur.
Denizgören Köprüsü

Denizgören Köprüsü, Rize'nin İyidere ilçesinde konumlanmış bir kemer köprüdür. Yerden 4 metre yükselikte olan köprü, Küçük Dere ile Veli Derenin birleşmesinden oluşan Denizgören Çayı'nin üzerine inşa edilmiştir. Köprü, 13 metre uzunluğunda ve 2,6 metre genişliğindedir. 1930'da Zelkif Kocaman tarafından yapılmıştır.
Louise Whitfield

Louise Whitfield Carnegie (d. 7 Mart 1857 - ö. 24 Haziran 1946), iş insanı Andrew Carnegie'nin eşi olan Amerikalı hayırsever.
Yaşamı
İlk yılları
Whitfield, 7 Mart 1857'de Chelsea, Manhattan, New York Şehri'nde doğdu. Babası New York'ta zengin bir tekstil tüccarı olan John D. Whitfield (ö. 1878) ile annesi Fannie Davis 1600'lü yıllarda İngiltere'den göç eden ailelerin soyundan gelmekteydi.
Babası John'un ticarette hızlı yükselişi sayesinde Chelsea'deki Gramercy Park'taki sıradan bir evden Beşinci Cadde'nin 48. sokağında lüks bir malikaneye taşınmışlardır.
Yetişkinlik dönemi
Whitfield, 23 yaşında o dönemlerde 45 yaşlarında olan iş insanı ve sanayici Andrew Carnegie ile babası vasıtasıyla tanışmıştır.
Whitfield (30 yaşında) ve Carnegie (51 yaşında) 22 Nisan 1887'de New York'taki evlerinde Whitfield ailesinin bağlı bulunduğu evrenselci İlahi Babalık Kilisesi'nden bir papazın kıydığı özel törenle evlendiler. Eşi doüğün hediyesi olarak Louise'e Beşinci Cadde 51. Sokak'ta lüks bir ev (önceden: Collis Potter Huntington'a ait olan) ve yıllık yaklaşık 20.000 $ gelir sağlamıştır. Eşi Andrew'un servetiyle ilgili evlilik öncesi özel bir anlaşma imzalayarak burdan hak istememiş buna karşılık ondan; 20.000 Amerikan Doları (2021'de 603.185 Amerikan Dolarına eşdeğer) bağımsız bir yıllık gelire denk gelen hisse senetlerini ve tahvillerini almıştır.
Evliliklerinin onuncu yılında 1897'de tek çocukları Margaret Carnegie doğdu. Louise ile kızı Brick Presbiteryen Kilisesi'nin ve sonrasında kendisi ile eşinin yaşamlarını finanse eden İlahi Babalık Kilisesi'nin (şimdiki: New York'taki Dördüncü Evrenselci Topluluğu)'nun üyeleriydi.
Ölümü
Carnegie, 24 Haziran 1946'da Manhattan, New York Şehri'nde 89 yaşında ölmüş ve naaşı Sleepy Hollow, New York'taki Sleepy Hollow Mezarlığı'nda icra olmuştur.
Hayırseverlik çalışmaları
Louise, ölümüne kadar aile firması Carnegie Şirketi'nin yönetim kurulunda etkin oldu. Eşi Andrew Carnegie ile birlikte 1883 ve 1929 yılları arasında 2.500'den fazla kütüphanenin yapılmasında pay sahibi oldu.
Eşi Andrew'un 1919'da ölümünden sonra Amerikan Kızılhaçı, Y. W. C. A., Kutsal Aziz John Katedrali, İkinci Dünya Savaşı Yardım Fonu ve Birlik İlahiyat Semineri vb. yerlere 100.000 Amerikan Doları yardım sağladı. Yaz tatillerini Skibo Kalesi'nde geçirdi.
Sleepy Hollow, New York

Sleepy Hollow, Mount Pleasant, Westchester County, New York'ta bulunan bir köydür. Hudson Nehri'nin doğu kıyısında yer almaktadır. New York'nin yaklaşık 30 mil (48 km) kuzeyindedir. 2010 yılındaki nüfus sayımına göre nüfusu 9.870'tir.
Margaret Carnegie Miller

Margaret Carnegie Miller (d. 30 Mart 1897 ö. 11 Nisan 1990), iş adamı Andrew Carnegie ile hayırsever eşi Louise Whitfield'ın tek çocukları ve Carnegie ailesinin mirasçısıydı.
Yaşamı ve kariyeri
Miller, 30 Mart 1897'de Manhattan, New York Şehri'nde yarı İskoç yarı İngiliz bir ailenin kızı olarak doğdu.
Manhattan, New York merkezli babası Andrew Carnegie tarafından 1911 yılında kurulan New York Carnegie Vakfı'nın 1934-1990 yılları arasında mütevelli heyeti onursal üyesiydi. Babası Andrew Carnegie'nin 22 Nisan 1919'da ölümünden dört ay önce Roswell Miller Jr. (d. 1894-ö. 1983) ile New York'taki İkinci Doğu Caddesi, 91. Sokak'taki aile evlerinde evlendiler. Düğünde Margaret ile annesinin müridi olduğu Brick Presbiteryen Kilisesi'nin papazı Rahip William Pierson Merrill ile babasının müridi olduğu Madison Avenue Presbiteryen Kilisesi'nin papazı Rahip Henry Sloane Coffin hazır bulundular. Eşi Roswell Miller ile evliliği 1953'te boşanmayla sonuçlandı. Boşanma sonrasında Atlantic Beach, Florida'daki yazlık evinide kaybetti. Evliliğinden; Louise, Roswell III, Barbara ve Margaret adlarında dört çocuğu vardı.
Ölümü
Miller, 11 Nisan 1990'da Fairfield, Connecticut'taki aile evinde 93 yaşında vefat etmiş cenazesi Sleepy Hollow, New York'a nakledilerek burada aile üyelerininde bulunduğu Sleepy Hollow Mezarlığı'nda icra olmuştur.