Rheinwiesenlager

Rheinwiesenlager (Anlamı: Ren çayır kampları), İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda yakalanan Alman askerlerini tutmak için ABD Ordusu tarafından Almanya'nın Müttefik işgali altındaki bölgesinde inşa edilen 19 kamptan oluşan bir gruptu. Resmen Savaş Esirleri Geçici Mahfazaları (PWTE) olarak adlandırılan bu birimler, Nisan'dan Eylül 1945'e kadar bir ila iki milyon arasında teslim olmuş Wehrmacht personelini tuttu.
Kamplarda tutulan tutsaklar, savaş esirleri olarak değil, silahsız düşman kuvvetleri olarak belirlendi. Bu karar, Mart 1945'te SHAEF başkomutanı Dwight D. Eisenhower tarafından verildi. esir alınan yüzbinlerce askeri savaş esiri olarak sınıflandırmayarak, Cenevre Sözleşmesi tarafından zorunlu kılınan bu kadar çok savaş esirinin barındırılmasıyla ilgili lojistik sorunlar reddedildi.
Arka plan
1945'in başlarında, Batı'da esir alınan Alman askerlerinin neredeyse tamamı ABD güçleri tarafından tutulurken, diğer yarısı İngilizler tarafından alındı. Ancak Mart 1945'in sonlarında, Müttefik kuvvetler Remagen'de Ren Nehri'ni geçtikten sonra Almanya'nın kalbine saldırdığında, esir alınan Alman mahkumların sayısı İngilizlerin daha fazla mahkumu kamplarına kabul etmemesine neden oldu. Bu, ABD Ordusunu derhal harekete geçmeye ve Almanya'nın batı kesiminde Rheinwiesenlager'ı kurmaya zorladı.
Mart 1945'te Eisenhower tarafından alınan bir kararla mahkumlar Silahsız Düşman Kuvvetleri (DEF'ler) olarak kabul edileceği için kampların oluşturulması daha kolay hale getirildi. Dahası, esir alınan tüm askerler artık Cenevre Sözleşmesi kapsamında kendilerine garanti edilen savaş esirlerinin haklarına sahip olmayacaktı çünkü onlar, artık var olmayan bir devlet olan Nazi Almanya'sına aitti.
Kamplar, 8 Mayıs 1945'te Nazi Almanyasının teslim olmasının ardından herhangi bir Alman isyanını durdurmak için de kuruldu. Müttefikler, ölümcül Nazi birimlerinin işgale karşı etkili bir gerilla kampanyası başlatmaya çalışabileceğinden endişeliydi. Tarihçi Perry Biddiscombe, yüzbinlerce askeri Rheinwiesenlager kamplarında kötü koşullarda tutma kararının savaş sonrası Almanya'daki "esas olarak Werwolf faaliyetlerini önlemek için" olduğuna inanıyordu.
Kamp inşaatı
Başlangıçta, savaş esirlerini İngiltere'ye nakletme planları vardı, teslim olana kadar orada kalacaklardı, çünkü orada daha iyi bakılabilirlerdi.
Ardenler taarruzunun başarısız olmasının ardından 250.000 Alman askeri teslim oldu. Ruhr cebinin çökmesinden sonra 325.000 kişi daha esir alındı.
Teslimiyetin ardından Batılı Müttefiklerin gözetiminde 3,4 milyon Alman askeri vardı. Bu kadar çok sayıda mahkum varken, onları Almanya'da tutmak daha mantıklı görünüyordu.
Kamplar Nisan 1945'te kuruldu ve Eylül ayına kadar varlığını sürdürdü. Tüm kampların inşası için benzer bir plan vardı. Demiryolu hattı olan bir köye yakın açık tarım arazisi dikenli tellerle çevrildi ve her biri 5.000 ila 10.000 kişinin yaşadığı 10 ila 20 kampa bölündü. Mevcut tarla yolları, kampın sokakları ve çevredeki binalar yönetim, mutfak ve hastane olarak kullanıldı. Ekipmanlarını teslim etmeye zorlanan savaş esirleri, uyumak için toprakta elleriyle çukurlar kazmak zorunda kaldılar. Kısa süre sonra kamplar fena halde aşırı kalabalıktı; örneğin, 100.000 kişi için planlanan Remagen Kampı, 184.000 mahkuma ulaştı.
Operasyonlar ve yönetim
Savaş esirlerinin ele alınmasıyla ilgili uluslararası yasaları atlatmak için teslim olan kuvvetlere "Silahsız Düşman Kuvvetleri" (DEF) adı verildi ve "Savaş Esirleri" (POW) terimi uygulanmadı. Amerikalılar, mahkumların sayısı nedeniyle kampların iç kontrolünü Almanlara devretti. Doktorlar, aşçılar ve iş gücü gibi tüm yönetimler mahkumlar tarafından üstlenildi. Silahlı muhafızlar bile Wehrmacht'ın Feldjägerkorps ve Feldjägerkorps'tan eski birlikleriydi. Wehrmachtordnungstruppe (Silahlı Kuvvetler Düzen Birliği) olarak bilinen bu kişiler, kaçışları önlemek ve kamplarda düzeni sağlamak için fazladan tayın aldılar. Haziran 1946'da, bu askeri polisler, silahlarını resmen teslim eden son Alman askerleri olacaktı.
Kampların kurulmasından birkaç hafta sonra, bazı mahkumların serbest bırakılmasına başlandı. Ayrılmalarına ilk izin verilenler, Nazi Partisi ile hiçbir bağlantısı olmadığı düşünülen Hitlerjugend üyeleri ve kadın personeldi. Çiftçiler, şoförler ve madenciler gibi meslek grupları, Alman altyapısının yeniden inşasına acilen yardım etmeleri gerektiğinden kısa süre sonra onları takip etti. Haziran 1945'in sonunda Remagen, Böhl-Iggelheim ve Büderich'teki kamplar boşaltılmıştı.
12 Haziran 1945'te İngiliz kuvvetleri, Britanya Bölgesi'nde olması belirlenen iki Rheinwiesenlager kampının kontrolünü ele geçirdi. 10 Temmuz 1945'te, SHAEF kampların kontrolünü Fransızlara devrettikten sonra tüm tahliyeler durduruldu. Anlaşma, Charles de Gaulle hükümetinin Fransa'da zorunlu çalıştırma için 1,75 milyon savaş esiri istemesi nedeniyle yapıldı. Sinzig, Andernach, Siershahn, Bretzenheim, Dietersheim, Koblenz, Hechtzheim ve Dietz'den toplamda yaklaşık 182.400 mahkum Fransa'ya verildi. İngilizler, Büderich ve Rheinberg'de kontrol ettikleri iki kamptan çalışmaya uygun olanları teslim etti ve geri kalanını serbest bıraktı.
Koşullar ve ölüm oranları
1945 yazı boyunca, Uluslararası Kızılhaç Komitesi'nin (ICRC) Müttefiklerin Rheinwiesenlager'daki mahkumları ziyaret etmesi engellendi.
Ziyaretler ancak 1945 sonbaharında, çoğu kampın kapandığı veya kapanmak üzere olduğu bir zamanda başladı. Kızıl Haç'a, Fransa ve Birleşik Krallık işgal bölgelerindeki kampları ziyaret etmek üzere heyet gönderme izni verildi. 4 Şubat 1946'da Kızıl Haç'ın ABD tarafından yönetilen işgal bölgesindekilere yardım göndermesine izin verildi. Ziyaretleri sırasında delegeler, Alman savaş esirlerinin genellikle korkunç koşullarda tutulduğunu gözlemlediler. Yetkililerin dikkatini bu gerçeğe çektiler ve yavaş yavaş bazı iyileştirmeler yaptırmayı başardılar." Ordu Tıp Departmanının bir raporuna göre, "Bazı muhafazalar 1864'teki Andersonville Hapishanesine benziyordu".
Resmi Amerika Birleşik Devletleri istatistikleri, Rheinwiesenlager'da 3.000'den biraz fazla ölüm olduğu sonucuna varırken, Alman rakamları bunların 4.537 olduğunu belirtiyor. Amerikalı akademisyen R. J. Rummel, rakamın 6.000 civarında olduğuna inanıyor. Kanadalı yazar James Bacque, 1989 tarihli Diğer Kayıplar adlı kitabında bu sayının muhtemelen yüzbinlerce olduğunu ve 1.000.000'e kadar çıkabileceğini iddia etti. Ancak aralarında Stephen Ambrose, Albert E. Cowdrey ve Rüdiger Overmans'ın da bulunduğu tarihçiler, Bacque'nin iddialarını incelediler ve bunların hatalı araştırma uygulamalarının sonucu olduğunu öne sürerek reddettiler. Daha yakın bir tarihte, Encyclopedia of Prisoners of War and Internment'te yazan askeri tarihçi S. P. MacKenzie şunları söyledi: "Savaştan hemen sonraki aylarda Alman mahkumlara çok kötü davranıldığı [...] tartışmasız. Sonuç olarak, ancak, Bacque'nin tezi ve ölüm rakamları doğru olarak alınamaz".
Savaş sonrası sonuçları
1969'da Korgeneral Leonard D. Heaton, Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Tıp Departmanı için koruyucu hekimliği ve II. Dünya Savaşı'ndan sonra bu kadar çok sayıda Alman mahkumu barındırmayla ilgili sorunları inceleyen kapsamlı bir rapor hazırladı ve yayınladı. Rapor, aşağıdakiler de dahil olmak üzere bir dizi soruna işaret etti:
Ordu, savaş esirlerinin tutulduğu bazı yerlerin izini kaybetmişti.
Mahkumların sayısı beklentileri fazlasıyla aştı.
Kampların organizasyonu mahkumlara bırakıldı.
Nisan ve Mayıs 1945'te yiyecek ve su kaynakları yetersizdi, ancak daha sonra düzeldiler.
Silahsız Düşman Kuvvetlerinin Ağustos 1945'te aldığı 1200 ila 1500 kalorilik tayın yetersizdi.
Yiyecek eksikliği bazı durumlarda "yoğun yetersiz beslenmeye" yol açtı.
2003 yılında tarihçi Richard Dominic Wiggers, Müttefiklerin düşman sivillerin beslenmesine ilişkin uluslararası hukuku ihlal ettiğini ve hem doğrudan hem de dolaylı olarak işgal altındaki Almanya'da çok sayıda sivilin ve mahkumun gereksiz yere acı çekmesine ve ölümüne neden olduğunu savundu.
Ölümlerine katkıda bulunan koşulları yaratırken kısmen bir savaş sonrası intikam ruhu tarafından yönlendirildi.