Daeodon

Daeodon, geç Oligosen ve en erken Miyosen sırasında Kuzey Amerika'da yaşayan soyu tükenmiş bir entelodont çift toynaklı cinsidir. Tip türü, Cope tarafından çok şüpheli bir holotip tarafından tanımlanan Daeodon shoshonensis'tir. Bazı yazarlar onu Dinohyus hollandi ve diğer birkaç türle eş anlamlı olarak kullanırlar (metne bakınız), ancak tanı materyali eksikliğinden dolayı bu en iyi ihtimalle şüphelidir.
Bu ailenin Daeodon'a benzeyen bir diğer büyük üyesi, Asyalı Paraentelodon'dur, ancak çok eksik malzeme ile bilinir.
Etimoloji
Cope'un orijinal açıklamasında belirtilmese de, Daeodon adı Yunanca "düşman" veya "korkunç" anlamına gelen ve "dişler" anlamına gelen kelimelerinden gelmektedir.
Sınıflandırma
Daeodon cinsi, 1878'de Amerikalı anatomist ve paleontolog Edward Drinker Cope tarafından tanımlandı. Cope, onu bir tek toynaklı olarak sınıflandırdı ve Menodus ile yakından ilişkili olduğu düşünülüyordu. Bu sınıflandırma, Peterson (1909) tarafından derhal bir Daeodon türü olarak atanan, aynı kayalardan çok benzer ve çok daha eksiksiz bir hayvan olan 1905'te " Elotherium calkinsi" nin tanımına kadar devam etti. Bu, Daeodon'un Entelodontidae ailesinin bir üyesi olarak yeniden sınıflandırılmasına yol açtı. Daeodon ve diğer entelodontlar arasındaki kesin ilişkiler iyi anlaşılmamıştır, bazı yazarlar (Lucas ve diğerleri, 1998), Daeodon'un Archaeotherium gibi daha önceki Kuzey Amerika entelodontlarından ziyade Paraentelodon'a daha büyük morfolojik benzerliğini, Büyük Asya entelodontlarının Geç Oligosen'deki Kuzey Amerika'ya göçen soyundan geldiğine dair kanıt olarak düşünmektedir. Bununla birlikte, hem Paraentelodon hem de Daeodon'da bulunanları anımsatan özellikler gösteren farklı Archaeotherium örneklerinin varlığı, her iki cinsin de aslında Kuzey Amerika'daki bir ortak atadan gelme olasılığını artırmaktadır.
Türler
Daeodon'un türü, Oregon'daki John Day Formasyonu'ndan bir alt çene parçasına dayanan D. shohonensis'tir. Sonraki yıllarda D. calkinsi, D. mento ve D. minor gibi birkaç başka tür de cinse atanmıştır. 1945'ten beri, diğer iki taksonun aslında Daeodon'un küçük eşanlamlıları olduğu öne sürülmüştü, ancak bu başvurunun resmileştirilmesi Lucas ve arkadaşlarının (1998) çalışmasına kadar gerçekleşmedi. Cope'un rakibi O. Charles Marsh tarafından adlandırılan ve Dinohyus hollandi ve Ammodon leidyanum'un, Nebraska'daki Agate Springs ocağından alınan tam bir iskeleti, birbirinden ayırt edilemez bulundu ve sırayla her ikisi de D. shoshonensis'ten ayırt edilemezdi. Daeodon'dan geçici olarak hariç tutulan D. calkinsi dışında, daha önce tanınan Daeodon türleri de D. shoshonensi ile eşanlamlı hale getirildi. Aynı yıl, belirsiz bir entelodont, Boochoerus humerosum, da Foss ve Fremd (1998) tarafından Daeodon ile eşanlamlı hale getirildi ve ayrı bir tür olarak statüsü korunsa da, farklılıkların hala bireysel veya popülasyon varyasyonundan veya cinsel dimorfizm'den kaynaklanma ihtimali vardır.
Açıklama
Daeodon shoshonensis bilinen en büyük entelodonttur; bilinen yetişkin bireylerin kafatasları yaklaşık 90 cm uzunluğundaydı ve omuzda yaklaşık 1,77 metre boyundaydı. Diğer entelodontlardan benzersiz diş özellikleri, kafatasının elmacık kemiği flanşlarının şekli, Archaeotherium'a kıyasla nispeten küçük boyutu, çene tüberkülünün küçük boyutu ve ayrıca alt bacak kemiklerinin, füzyonu, sazan ve tarsusunun özellikleriyle ayırt edilir. Diğer entelodontlar gibi, bacakları uzun ve inceydi, ön bacak kemikleri birbirine kaynaşmıştı ve her ayağında sadece iki toynak vardı. Aynı zamanda, ağırlığı çoğunlukla torasik omurların uzun dikenlerine bağlı kaslar ve tendonlar tarafından desteklenen, günümüz bizon ve beyaz gergedanlarına benzer şekilde, başının boyutuna göre nispeten hafif yapılı bir boynu vardı.
Paleoekoloji
Doğal ortam
Daeodon, Kuzey Amerika'da geniş bir yelpazeye sahipti ve Akik Fosil Yataklarında bulunan birçok fosil, yoğun ormanlar ve geniş çayırlar arasındaki bir geçiş döneminde bir ortamı temsil ediyor, bu, muhtemelen orta Miyosen'de yok olmalarının önemli bir nedeniydi. Archaeotherium gibi daha fazla bazal entelodontdan daha fazla yüzeysel bir vücut planıyla otlaklara uyum sağladı, çiğ pençelerini tamamen kaybetti, proksimal olarak kaynaşmış metacarpallara ve bizona benzer omuz kaslarına sahipti.
Diyet
Daeodon diğer tüm entelodontlar gibi omnivordur. Emaye desenleri, et ve kemiklerin yanı sıra fındık, kök ve asma yemeyi önerir. Pekariler, su aygırları ve ayılarla olan yüzeysel benzerlik, Daeodon'un hangi bitkileri yemiş olabileceği konusunda geniş bir yelpazeye işaret ediyor. O zamanlar Kuzey Amerika'nın kurak mevsimleri çok sertleşebilirdi, bu yüzden su alımlarını üzüm asmaları yiyerek desteklemiş olabilirler. Etçilliğinin kapsamı tartışılır, ancak diş aşınması, kemik kırma ve et parçalama konusunda uzmanlaştıklarını ve chalicothere kemiklerindeki ısırık izleri, büyük otçulları avladıklarını veya temizlediklerini düşündürür. Foss (2001), kafasının büyük bir avı alt etmek için etkili olamayacak kadar ağır olduğunu, bu nedenle yalnızca çöpçülüğe dayanmış olması gerektiğini, ancak koşmak için bizon benzeri adaptasyonlarının, yırtıcıların stereoskopik görme özelliğinin ve entelodontlarda yırtıcılığın kanıtlarının olduğunu savunuyor. Diyetlerinin belirsizliği, duruma bağlı olarak ihtiyaç duydukları her şeyi yiyen ayılara benzer fırsatçı omnivorlar olduklarını gösteriyor.
Davranış
Entelodontlar, kafataslarındaki diş izlerinden bilinen tür içi yüz ısırmasına katıldılar. Erkekler, kas ekleri olarak işlevlerine ek olarak, muhtemelen mandibular tüberküllerini koruma olarak kullanarak, baskınlık için savaşırlardı. Jugal korumaların cinsel dimorfizmi Archaeotherium'da mevcuttur ve daha küçük bir Daeodon numune boyutuyla, Daeodon için bu tür bir dimorfizm göz ardı edilemez. Dimorfikse, genişletilmiş jugallerin işlevi, kimyasal iletişim için sahip olunan orman domuzlarına benzer büyük yörünge öncesi bezleri destekleyen, muhtemelen sergilenecekti.