Amerika Birleşik Devletleri Anayasası Dokuzuncu Değişikliği

Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın Dokuzuncu Değişiklik (IX. Değişiklik), Anayasa'da özel olarak sayılmayan, halk tarafından tutulan hakları ele almaktadır. Haklar Bildirgesi'nin bir parçasıdır. Değişiklik, Haklar Bildirgesi'nin taslağının hazırlanması sırasında, bazı Amerikalı kurucuların, gelecek nesillerin, Haklar Bildirgesi'nde listelenmemiş belirli bir hakkın var olmadığını iddia edebileceğinden endişe duyduklarında tanıtıldı. Bununla birlikte, Dokuzuncu Değişiklik ABD anayasa hukukunda nadiren herhangi bir rol oynadı ve 1980'lere kadar birçok hukuk akademisyeni tarafından genellikle "unutulmuş" veya "ilgisiz" olarak kabul edildi.
Metin
Değişiklik, Kongre tarafından 1789'da önerildiği ve daha sonra Dokuzuncu Değişiklik olarak onaylandığı şekliyle aşağıdaki gibidir:
Evlat edinmeden önceki geçmiş
ABD Anayasası, 17 Eylül 1787'de imzalandıktan sonra onaylanmak üzere eyaletlere sunulduğunda, Anti-Federalistler bir Haklar Bildirgesi'nin eklenmesi gerektiğini savundular. Anayasanın onaylanmasıyla ilgili tartışmalar sırasında, Federalistlerin bir Haklar Bildirgesi'nin eklenmesine karşı ileri sürdükleri argümanlardan biri, hakların listelenmesinin Birinci Madde, Kısım'da belirtilen yetkileri sorunlu bir şekilde genişletebileceğiydi. Yeni Anayasanın 8. zımni. Örneğin, Federalist 84'te Alexander Hamilton, "Yapacak gücü olmayan şeylerin yapılmayacağını neden ilan ediyoruz?" Diye sordu. Aynı şekilde, James Madison, Thomas Jefferson'a şöyle açıkladı: "Bunu bir dereceye kadar düşünüyorum... söz konusu haklar, federal yetkilerin verildiği şekilde saklıdır" Madde Bir, KısımAnayasanın 8.
Anti-Federalistler, onay tartışmaları sırasında bir Haklar Bildirgesi lehine ısrar ettiler, ancak aynı zamanda onaya karşıydılar ve sonuç olarak, eyalet onay sözleşmelerinin birçoğu, eklenecek değişiklikleri öneren eşlik eden kararları onayladı. 1788'de, Virginia Onaylama Sözleşmesi, Hamilton ve Federalistlerin belirlediği sorunu, aşağıdakileri belirten bir anayasa değişikliği önererek çözmeye çalıştı:
Bu öneri nihayetinde Dokuzuncu Değişikliğe yol açtı. 1789'da, James Madison, Temsilciler Meclisi'ne on dokuz Değişiklik taslağı sunarken, Dokuzuncu Değişikliğin ne olacağını şu şekilde dile getirdi:
Alexander Hamilton gibi, Madison da çeşitli hakların sıralanmasının "anayasa tarafından verilen yetkileri genişletebileceğinden" endişe duyuyordu. Bu sorunu çözmek için Madison, bu taslağı Kongre'ye sundu:
Bu, Virginia önerisinden bir dil ödünç alan ve nihai versiyonun habercisi olan Dokuzuncu Değişikliğin bir ara biçimiydi.
Dokuzuncu Değişikliğin son metni, Madison'ın taslağı gibi, Anayasa'da sayılanlardan başka haklardan bahseder. Bu diğer hakların niteliği, Madison tarafından Haklar Bildirgesi'ni tanıtan konuşmasında belirtilmiştir (vurgu eklenmiştir):
Birinci ila Sekizinci Değişiklikler, federal hükumetin sayılan yetkilerini kullanma yöntemlerini ele alırken, Dokuzuncu Değişiklik, Madison'ın belirttiği gibi "hükümetin eline geçmemiş" hakların "büyük bir kalıntısını" ele alıyor. Dokuzuncu Değişiklik, eyaletlerin dörtte üçü tarafından onaylandıktan sonra 15 Aralık 1791'de Anayasa'nın bir parçası oldu.
Devletler tarafından onaylanan değişikliğin son şekli aşağıdaki gibidir:
Yargısal yorumlama
Dokuzuncu Değişiklik genellikle mahkemeler tarafından Anayasa'daki hakların sıralanması nedeniyle hükumet gücünün herhangi bir şekilde genişletilmesini reddediyor olarak kabul edildi, ancak Değişiklik, hükumet gücünü daha fazla sınırlayan olarak görülmedi. ABD Yüksek Mahkemesi bunu ABD Kamu Çalışanları v. 330 : "Verilen yetki bulunursa, Dokuzuncu ve Onuncu Değişiklikler tarafından saklı tutulan bu hakların ihlal edilmesi itirazının mutlaka başarısız olması gerekir."
Yüksek Mahkeme, Barron v. Baltimore (1833), Haklar Bildirgesi'nin federal mahkemeler tarafından eyaletlere karşı değil, yalnızca federal hükumete karşı uygulanabilir olduğunu söyledi. Bu nedenle, Dokuzuncu Değişiklik, başlangıçta yalnızca sayılan yetkilere sahip bir hükumet olan federal hükumete uygulandı.
Bazı hukukçular, Dokuzuncu Değişikliğin On Dördüncü Değişikliğin yorumlanmasıyla ilgili olduğunu iddia etmişlerdir. Yargıç Arthur Goldberg (Baş Yargıç Earl Warren ve Yargıç William Brennan tarafından katıldı), Griswold v. Connecticut (1965):
Goldberg, Dokuzuncu Maddeye ilişkin yorumunu desteklemek için, Madison'ın Temsilciler Meclisi'ndeki konuşmasından ve Alexander Hamilton'ın 84 No'lu Federalist Belgesinden alıntı yaptı:
Ancak Griswold'da muhalif olan iki Yargıç, Goldberg'in Dokuzuncuyu otorite olarak kullanmakla yanıldığını söyledi. Hugo Black'in muhalefeti şöyle dedi:
Ve Potter Stewart'ın muhalefeti şunları söyledi:
Griswold'dan bu yana, bazı yargıçlar, Dokuzuncu Değişikliği, sayılmayan hakların yargısal olarak uygulanmasını haklı kılmak için kullanmaya çalıştılar. Örneğin, Roe v. Wade, bu hakkın "kalitesiz veya sınırsız olmadığını" vurgulamasına rağmen, "Kürtaj yaptırmayı seçmek için Dokuzuncu Değişiklik Hakkı"ndan yana karar verdi. Ancak, Yargıç William O. Douglas bu görüşü reddetti; Douglas, "Dokuzuncu Değişiklik açıkça federal olarak uygulanabilir haklar yaratmaz" diye yazdı. Bkz. Doe v. Bolton (1973). Douglas, Roe'daki ABD Yüksek Mahkemesi'nin çoğunluk görüşüne katıldı; bu, federal olarak uygulanabilir bir mahremiyet hakkının "On Dördüncü Değişikliğin kişisel özgürlük kavramına ve bizim düşündüğümüz gibi devlet eylemi üzerindeki kısıtlamalara dayalı olup olmadığına veya, Bölge Mahkemesi'nin belirlediği gibi, Dokuzuncu Değişikliğin insanlara haklarını saklı tutması, bir kadının hamileliğini sonlandırıp sonlandırmama kararını kapsayacak kadar geniştir."
Altıncı Devre Temyiz Mahkemesi, Gibson v. Matthews, 926 F.2d 532, 537 (6th Cir. 1991), Dokuzuncu Değişikliğin, bir şeyden açıkça bahsetmenin diğerlerini hariç tuttuğu expressio unius est exclusio alterius özdeyişini bozmayı amaçladığını:
Yargıç Antonin Scalia davasındaki muhalif görüşte şu görüşü dile getirdi:
Bilimsel yorum
Profesör Laurence Tribe, bu değişikliğin asli haklar sağlamadığı görüşünü paylaşıyor: "Genel bir hatadır, ancak yine de 'dokuzuncu değişiklik haklarından' bahsetmek bir hatadır. Dokuzuncu değişiklik, hakların kaynağı değildir; bu sadece Anayasa'nın nasıl okunacağına dair bir kuraldır."
2000 yılında Harvard tarihçisi Bernard Bailyn, Beyaz Saray'da Dokuzuncu Değişiklik konusunda bir konuşma yaptı. Dokuzuncu Değişikliğin "insanların sahip olduğu bir haklar evreni" anlamına geldiğini söyledi. gizli haklar, hala çağrılmak ve kanun haline getirilmek üzere... halkın elinde bulundurduğu, zamanla yasalaştırılabilecek diğer, sayılmamış hakların bir deposu". Benzer şekilde, gazeteci Brian Doherty, Dokuzuncu Değişikliğin "Anayasa'yı özellikle, herhangi bir anayasanın listeleyebileceği veya belirtebileceğinden daha fazla hakla doğduğumuzu söyleyen bir doğal haklar geleneğine dayandırdığını" savundu.
Çoğu zaman bir orijinalist olarak kabul edilen Robert Bork, Yüksek Mahkeme'nin onay duruşması sırasında, bir yargıcın bunun gibi bir anayasa hükmünü, bunun ne anlama geldiğini bilmiyorsa uygulamaması gerektiğini belirtti; Bork'un verdiği örnek, bir mürekkep lekesinin kapsadığı bir maddeydi. Daha fazla çalışma üzerine, Bork daha sonra The Tempting of America adlı kitabında Dokuzuncu Değişiklik'e bir anlam yükledi. Bu kitapta Bork, anayasal tarihçi Russell Caplan'ın bu Değişikliğin federal Haklar Bildirgesi'nin eyalet hükumetlerini kısıtlayan eyalet yasalarındaki hükümleri etkilememesini sağlamayı amaçladığını iddia eden yorumuna abone oldu.
Özgürlükçü bir özgün yazar olan Randy Barnett, Dokuzuncu Değişikliğin özgürlük karinesi dediği şeyi gerektirdiğini savundu. Barnett ayrıca, Dokuzuncu Değişikliğin, hükumetin Haklar Bildirgesi'nin katı bir şekilde yorumlanması yoluyla bir jüri veya alt mahkeme tarafından verilen bir kararı geçersiz kılmasını engellediğini savunuyor. Barnett'e göre, "Dokuzuncu Değişikliğin amacı, bazılarının daha önce olduğu gibi sıralanmasından sonra, tüm bireysel doğal hakların aynı boyuta ve güce sahip olmasını sağlamaktı."
Profesör ve eski Devre Hakimi Michael W. McConnell'e göre,
Yine de Thomas B. McAffee gibi diğerleri, Dokuzuncu Değişikliğin federal hükumetin asla ihlal etmeye yetkili olmadığı hakların sayısız "artık"ını koruduğunu savundu.
Avukat ve diplomat Frederic Jesup Stimson'a göre, Anayasa ve Dokuzuncu Değişikliğin çerçeveleri, halihazırda sahip oldukları hiçbir hakkın ihmal yoluyla kaybedilmemesini amaçladılar. Hukuk profesörü Charles Lund Black benzer bir pozisyon aldı, ancak Stimson ve Black sırasıyla görüşlerinin modern görüşten farklı olduğunu ve akademik yazıdaki yaygın görüşten farklı olduğunu kabul ettiler.
Son yıllarda silah hakları aktivistleri bazen Amerika Birleşik Devletleri'nde hem ABD Anayasası'ndan önce gelen hem de Anayasanın Dokuzuncu Değişikliği tarafından kapsanan silah bulundurma ve taşıma konusunda temel bir doğal hak olduğunu savundular; bu bakış açısına göre, İkinci Değişiklik yalnızca önceden var olan silah bulundurma ve taşıma hakkını sıralamaktadır.
Dokuzuncu Değişiklik, Anayasa'daki belirli hakların sayılmasına dayanıyorsa, numaralandırılmamış hakların reddini açıkça yasaklar, ancak bu değişiklik, Anayasa'daki belirli yetkilerin numaralandırılmasına dayanıyorsa, numaralandırılmamış hakların reddini açıkça yasaklamaz. Dokuzuncu Değişiklik'te belirtilen sayılamayan hakların kapsamını belirlemek için mahkemelerin işaret ettiği bu yetkiler sıralamasıdır.
Anayasacılık
Kuralı kanıtlayan istisna
Negatif özgürlük
Özgünlük
Amerika Birleşik Devletleri Anayasasında Onuncu Değişiklik