turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
İkinci Marne Muharebesi

İkinci Marne Muharebesi (Fransızcaː Seconde Bataille de la Marne) (15 Temmuz - 18 Temmuz 1918), Birinci Dünya Savaşı sırasında Batı Cephesindeki son büyük Alman saldırısıydı. Birkaç yüz tank tarafından desteklenen bir Müttefik karşı saldırısı, Almanları sağ kanatlarında ezerek ciddi kayıplar verince saldırı başarısız oldu. Alman yenilgisi, yaklaşık 100 gün sonra Almanya ile Mütareke ile sonuçlanan amansız Müttefik ilerlemesinin başlangıcı oldu.
Arka plan
Alman bahar saldırısının çatışmayı sona erdirmedeki başarısızlığının ardından, Baş Malzeme Sorumlusu General Erich Ludendorff, Flanders üzerinden yapılacak bir saldırının Almanya'ya İngiliz Seferi Kuvvetlerine (BEF) karşı kesin bir zafer kazandıracağına inanıyordu. Niyetini korumak ve Müttefik birliklerini Belçika'dan uzaklaştırmak için Ludendorff, Marne boyunca büyük bir oyalama saldırısı planladı.
Alman saldırısı
Savaş, 15 Temmuz'da, Bruno von Mudra ve Karl von Einem liderliğindeki Birinci ve Üçüncü orduların 23 Alman tümeninin Reims'in doğusundaki Henri Gouraud komutasındaki Fransız Dördüncü Ordusuna saldırmasıyla başladı. ABD 42. Tümeni, Fransız Dördüncü Ordusuna bağlıydı Bu arada, Johannes von Eben komutasındaki Dokuzuncu Ordu'nun yardım ettiği Max von Boehn komutasındaki Alman Yedinci Ordusu'nun 17 tümeni, Jean Degoutte liderliğindeki Fransız Altıncı Ordusu'na Reims'in batısında saldırdı (Reims Dağı Muharebesi). Ludendorff, Fransızları ikiye bölmeyi umuyordu.
Fransızlar, İngiliz XXII Kolordusu ve 85.000 Amerikan askeri tarafından takviye edildi ve Alman ilerlemesi 17 Temmuz 1918'de durdu.
Değerlendirme
İkinci Marne Savaşı önemli bir zaferdi. Ferdinand Foch, Fransa Mareşali oldu. Müttefikler 29.367 esir, 793 top ve 3.000 makineli tüfek almış ve Almanlara 168.000 zayiat vermişti. Savaşın birincil önemi moral yönüydü - Marne'deki stratejik kazanımlar, bir dizi Alman zaferinin sonunu ve üç ay içinde savaşı sona erdirecek bir dizi Müttefik zaferinin başlangıcını işaret ediyordu.
Schwangau

Schwangau, Almanya'nın Bavyera eyaletindeki Ostallgäu ilçesinde bir belediyedir. Köy, daha büyük Füssen kasabasına 4 km ve Hohenschwangau'ya sadece 1,5 km, Schloss Neuschwanstein ve Schloss Hohenschwangau gibi başlıca turistik yerlerin bitişiğindeki turist odaklı tesislere yakındır.
Schwangau'da tren istasyonu yoktur, ancak Füssen, Hohenschwangau ve yakınlardaki diğer Alp kasabalarına bağlanan otobüslerle hizmet verilmektedir. Füssen'de sona eren Romantik Yol turist rotasındaki sondan sonraki kasabadır.
Bir castrum Swangowe, 1090'da tasdik edilmiştir Neuschwanstein Kalesi'nin bulunduğu yerde bulunuyordu ve Elder House of Welf'e aitti. Welf VI'nın 1191'de ölümünden sonra Staufer hanedanına ve 1268'de imparatorluğa düştü. Günümüzde arma, Codex Manesse'de bir kuğu argent olan gules olan Hiltbolt of Schwangau'nun (ö. 1256) arması olarak gösterilene dayanmaktadır.
Hermippe (uydu)

Hermippe, (veya ), Jüpiter'in bilinen en küçük doğal uydularından biridir.
Keşif
9 Aralık 2001 tarihinde David Jewitt ve Scott S. Sheppard liderliğindeki Hawaii Üniversitesi Astronomi Enstitüsü'nden bir ekip tarafından Eurydome ile eşzamanlı olarak keşfedildi ve geçici olarak S/2001 J 3 adı verildi.
Adlandırma
Ağustos 2003'te Uluslararası Astronomi Birliği (IAU) tarafından Zeus'un (Jüpiter) sevgilisi Hermippe'nin adı verilmiştir.
Yörünge
Hermippe, Jüpiter'in yörüngesinde 630 günde, ortalama 21,5 milyon kilometre mesafede, tutuluma göre 151'lik bir eğiklikle (Jüpiter'in ekvatoruna 149) ters yön yörüngede ve 0,2290 dış merkezlik ile hareket eder. Jüpiter'in yörüngesinde 19,3 ila 22,7 Gm arasında, kabaca 150'lik eğikliklerde dönen düzensiz uydular olan Ananke grubuna dahildir.
Bob Peterson (yönetmen)

Robert Peterson (18 Ocak 1961), Pixar'da çalışan Amerikalı bir animatör, yönetmen, senarist ve seslendirme sanatçısıdır. 1994 yılında Roger Gould tarafından Pixar'da reklam animatörü olarak işe alındı, ardından Toy Story'de (1995) animatör oldu. Dug ve Alpha karakterlerini de seslendirdiği Yukarı Bak (2009) filminin yardımcı yönetmeni ve yardımcı yazarıydı. Yukarı Bak ve Kayıp Balık Nemo'da (2003) yazar olarak yaptığı çalışma ile kendisi En İyi Orijinal Senaryo dalında Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. Ayrıca Arabalar 3'te (2017) yardımcı yazar olarak yer aldı.
Primetime Emmy Ödülü sahipleri
Pixar kişileri
Annie Ödülü sahipleri
Amerikalı erkek seslendirme sanatçıları
Amerikalı erkek senaristler
Amerikalı animatörler
Yaşayan insanlar
1961 doğumlular
Rena Koumioti

Irene "Rena" Koumioti (Yunanca: Ειρήνη (Ρένα) Κουμιώτη; d. 3 Mayıs 1941 - ö. 3 Nisan 2023), Yunan aktris, şarkıcı ve müzisyen.
Yaşamı ve kariyeri
Koumioti, 3 Mayıs 1941'de Türkiye'den Yunanistan'a yerleşen bir ailenin kızı olarak Atina, Yunanistan'da doğdu. 1969'da başladığı müzik kariyerini 2009 yılına kadar sürdürdü.
Müzik dışında sinema ve televizyonda bazı yapımlarda oyuncu olarak yer aldı. Yunan Yeni Akımı'nın önemli sanatçılarından birisiydi. 1968'de Atina'daki "Apanemia" müzik kulübünde çalışırken Lefteris Papadopoulos tarafından keşfedilerek Giannis Poulopoulos ile ortaklaşa Dromos (Yunanca: Ο δρόμος, "The road") adlı albümü hazırlaması teklif edilmiştir.
1980'li yıllarda müziğe bir süre ara verip sekiz yıl kadar Kanada'da yaşadı. Ardından 2009'da köşesine çekilene kadar canlı performanslarla müzik kariyerini sürdürdü.
Ölümü
Koumioti, 3 Nisan 2023'te doğum yeri Atina, Yunanistan'da 81 yaşında öldü.
Diskografi
Rena Koumioti'nin ortak ve toplama çalışmaları dahil olmak üzere diskografisi aşağıdadır.:
1969 -
1969 -
1970 -
1970 -
1970 -
1970 -
1970 -
1971 -
1972 -
1972 -
1972 -
1973 -
1973 -
1974 -
1974 -
1974 -
1974 -
1976 -
1976 -
1978 -
1978 -
1980 -
1985 -
1986 -
1992 -
1993 -
1993 -
1995 -
1996 -
1996 -
2001 -
2009 -
2009 -
TV ve Sinema Performansları
Müzik çalışmaları dışında sinema ve televizyonda Yunan oyuncu Rena Vlachopoulou ile birlikte; (Yunanca: Μια τρελή, τρελή σαραντάρα) ve (Yunanca: H Θεία μου η χίπισσα) adlı sinema filmleri ve Yunanistan yapımı Dyo Xenoi (Yunanca: ύο Ξένοι) adlı TV dizisinde rol aldı.
Ateşböceği algoritması

Ateşböceği algoritması (Firefly Algorithm), doğal olaylardan ilham alınarak tasarlanmış bir optimizasyon algoritmasıdır. Bu algoritma, ateşböceklerin ışık saçma ve karşılıklı etkileşimleri ile çiftleşme davranışlarına dayanır.
Algoritmanın temel fikri, problemin çözümünü temsil eden her bir noktanın bir ateşböceğinin konumuna denk geldiği bir uzayda hareket etmeleridir. Ateşböcekleri çevrelerindeki diğer ateşböceklerin ışığının yoğunluğunu algılayarak, daha parlak olanların yönüne doğru hareket ederler. Böylece daha iyi bir çözüme ulaşmak için adım adım bir arama yaparlar.
Algoritma, her bir çözümü bir ateşböceği olarak düşünerek, ateşböceklerin çiftleşme davranışlarına dayalı bir optimizasyon sağlar. Ateşböcekleri, diğerlerine olan uzaklıklarına ve parlaklıklarına göre çiftleşme eşleştirmeleri yaparlar. Daha parlak ateşböcekleri, daha karanlık ateşböceklerine doğru hareket ederek daha iyi çözümler ararlar.
Ateşböceği algoritması, birçok uygulama alanında kullanılan etkili bir optimizasyon algoritmasıdır. Özellikle karmaşık optimizasyon problemleri için iyi sonuçlar üretebilir. Bu algoritma, doğal olaylardan ilham alarak tasarlandığı için, doğal olmayan çözümler üretme riskini azaltır ve daha gerçekçi sonuçlar sağlar.
Ateşböceği algoritması, ateş böceklerinin bazı koşullarda gösterdikleri tepkileri baz alarak geliştirilmiş meta sezgisel bir algoritmadır. Bu algoritma, Ulusal Fizik Laboratuvarı'nda Kıdemli araştırma bilimcisi olan Xin-She Yang tarafından 2008 yılında bulunmuştur.
2016 yılında "Elektrik-Elektronik ve Bilgisayar Sempozyumu"'nda yayımlanan ve bu algoritma kullanılarak Engin KARAARSLAN ve Kenan ZENGİN tarafından "Ateş Böceği Algoritması ile Haftalık Ders Programı Hazırlama" konulu yayın hazırlanmıştır. Bknz:
2017 yılında "8th International Advanced Technologies Symposium"'da yayımlanan ve bu algoritma kullanılarak Ali Fuat Boz ve Murat Erhan Çimen tarafından "Geliştirilmiş Ateşböceği Algoritması ile PID Denetleyici Tasarımı" konulu yayın hazırlanmıştır. Bknz:
2022 yılında "Dicle University Journal of Engineering"'da yayımlanan ve bu algoritma kullanılarak Mizgin AKDAĞ ve Mehmet ÇELEBİ tarafından "Ateş Böceği Algoritması ile Yağlı Tip Transformatörün Ağırlık Optimizasyonu" konulu yayın hazırlanmıştır. Bknz:
Yukarıdaki kaynaklara bakıldığında Ateşböceği algoritmasının birçok alanda yapay zeka geliştiricileri tarafından kullanıldığı görülmektedir.
Eurydome (uydu)

Eurydome, (veya ), Jüpiter'in bilinen en küçük doğal uydularından biridir.
Keşif
9 Aralık 2001 tarihinde David Jewitt ve Scott S. Sheppard liderliğindeki Hawaii Üniversitesi Astronomi Enstitüsü'nden bir ekip tarafından Hermippe ile eşzamanlı olarak keşfedildi ve geçici olarak S/2001 J 4 adı verildi.
Adlandırma
Ağustos 2003'te Uluslararası Astronomi Birliği (IAU) tarafından Zeus'un (Jüpiter) eşlerinden, bazen Üç Güzeller'in annesi olarak tanımlanan Eurynome'a atıfta bulunarak Eurydome adı verilmiştir.
Yörünge
Eurydome, Jüpiter'in yörüngesinde 722,59 günde, ortalama 23,231 milyon kilometre mesafede, tutuluma göre 149'lik bir eğiklikle (Jüpiter'in ekvatoruna 147) ters yön yörüngede ve 0,3770 dış merkezlik ile hareket eder. Jüpiter'in yörüngesinde 22,8 ila 24,1 Gm arasında, kabaca 145 ila 159,3 arası eğikliklerde dönen düzensiz uydular olan Pasiphae grubuna dahildir.
2021 Dünya Kısa Kulvar Yüzme Şampiyonası - Erkekler 100 metre serbest

2021 Dünya Kısa Kulvar Yüzme Şampiyonası'nda erkekler 100 metre serbest etkinliği 20 ve 21 Aralık 2021 tarihlerinde gerçekleştirildi.
Rekorlar
Müsabaka öncesinde mevcut dünya ve şampiyona rekorları aşağıdaki gibiydi.
Sonuçlar
Eleme serileri
Eleme serileri 20 Aralık günü saat 10.26'da başladı.
Yarı finaller
Yarı finaller 20 Aralık'ta saat 18.14'te başladı.
Final
Final 21 Aralık günü saat 18.35'te gerçekleştirildi.
Nikolay (Japonya)

Aziz Nikolay veya doğum adıyla İvan Dmitriyeviç Kasatkin ( -1 Ağustos 1912), Rus Ortodoks rahip ve piskopos. Özellikle Doğu Ortodoks Kilisesi'ni Japonya'ya tanıtmasıyla bilinmekte olup inşa ettirdiği Kutsal Diriliş Katedrali, çalışmalarının anısına önce yerel topluluk tarafından ve bugün ülke çapında gayri resmi olarak Nikorai-do olarak adını aldı.
1970 yılında Rus Ortodoks Kilisesi tarafından Aziz Nikolay olarak kutsandı.
Havarilere eşit

Havarilere eşit ( ), Doğu Ortodoksluğu ve Bizans Katolikliği'nde bazı azizlere verilen özel bir unvandır. Unvan, bu azizlerin, orijinal havarilerinkiyle karşılaştırılabilecek şekilde, Hristiyanlığın yayılması ve savunulmasındaki olağanüstü hizmetlerinin bir takdiri olarak bahşedilmiştir.
Örnekler
Bazı havarilere eşit ünvanına sahip aziz ve azizeler:
Mary Magdalene
Samaritalı Fonite
Thecla
Aberküs (Hierapolis)
Elena (Konstantinopolis)
I. Konstantin
Nino
III. Miriam
Nana (İberya)
Patrick (İrlanda)
I. Fotios
Kiril
I. Boris
Saint Naum
Olga (Kiev)
I. Vladimir
I. István
Kosmas (Etolya)
Alaska masumu
Nikolay (Japonya)
Kalaus Muharebesi

Kalaus Muharebesi () veya Kalaus Katliamı () Rus İmparatorluğu ve Çerkesya arasında gerçekleşen Rus-Çerkes Savaşı sırasında Karadeniz hattında gerçekleşen olay. Rus ordusu Çerkes ordusunun karşısına çıkmadı; bunun yerine Çerkes ordusu top atışı ile öldürüldü.
Tarih
Muharebeden önce
Rus-Çerkes Savaşı 1763 tarihinden itibaren devam ediyordu ve 1810lardan itibaren Karadeniz kıyı hattına da sıçramıştı. 1810'da Çerkes komutan Tığujıqo Qızbeç Rus garnizonlarına saldırılar düzenlemeye başladı. 1818'de Fransız şövalye ve seyyah Edouard Taitbout de Marigny Çerkesya'ya geldi ve Ruslar ile Çerkesler arasında arabuluculuk yaparak savaşı bitirmeye çalıştı, ancak başarılı olamadı.
Muharebe
Ekim 1821'de 2.000-3.000 kişilik bir Çerkes grubu komutanlarından bağımsız olarak Karadeniz hattındaki Kozak garnizonlarına saldırdı. Tığujıqo Qızbeç kategorik olarak bu seferin gerçekleşmesini reddetmişti. Ruslar bir numara kullandılar ve büyük bir mesafeden meşaleler yaktılar, böylece devasa bir Rus ordusu varmış izlenimi oluşturdu. Ruslar ve Kozaklar Çerkeslere top atışı başlattı, komutanı dahi olmayan Çerkesler tüfek ile Ruslara karşılık vermeye çalışsalar da Rus top atışına cevap veremediler. Muharebe yaşanmadan Çerkes ordusu top atışıyla ya da bataklıklara batarak öldürüldü.
Japonya'da Katolik Kilisesi

Japonya'da Katolik Kilisesi, Roma'daki papanın ruhani liderliği altında dünya çapındaki Katolik Kilisesi'nin Japonya'daki bir parçasıdır. 2021 tarihi itibarıyla Japonya'da 6.200'ü din adamı ve ilahiyat öğrencisi olmak üzere yaklaşık 431.100 Katolik yaşamaktadır ve Japonya'da 957 kiliseye yayılmış 34 piskopos, 1.235 rahip ve 40 diyakoz ile üç metropolit başpiskoposluğu dahil 16 piskoposluk bölgesi bulunmaktadır.
Piskoposlukların piskoposları, ulusun piskoposluk konferansı olan Japonya Katolik Piskoposlar Konferansı'nı oluşturur. Japonya'da kullanılan ana ayinsel ayinler Latin Kilisesi'ninkilerdir.
Vatikan'ın diplomatik elçisi ve Japonya'daki yerel kilisenin delegesi olarak görev yapan günümüz apostolik elçisi Başpiskopos Leo Boccardi'dir.
Hristiyanlık, ilk olarak İspanyol Franciscus Xaverius ve İtalyan Alessandro Valignano gibi Cizvitler tarafından Japonya'ya tanıtıldı. Portekiz Katolikleri, kuruluşunda Uzak Doğu'da önemli bir Hristiyan merkezi olarak kabul edilen Nagasaki limanını kurdu, ancak bu ayrım artık geçerliliğini yitirdi. İtalyan bir misyoner olan Federico Barbaro tarafından yapılan tüm İncil'in modern bir Japonca çevirisi bulunmaktadır. Günümüzde birçok Japon Katolik, Brezilya ve Peru'dan gelen Japon kökenli göçmenler ve Japon vatandaşlığına kabul edilmiş Filipinli göçmenlerdir.
Başlangıçta Anglikanların miraslarını korurken Roma ile birliğe girmeleri için bir araç olarak yaratılan Katolik Kilisesi içinde kişisel bir papazlık olan Güney Haçı Meryem Ana'nın Kişisel Ruhaniliği da Japonya'da oluşmaya başladı. 2015 itibarıyla iki cemaati bulunmaktadır.
Piskoposluk bölgeleri
Japonya'da Katolik Kilisesi, ülkedeki 3 dini bölgenin her birine başkanlık eden 3'ü başpiskoposluk olarak sınıflandırılan 16 piskoposluk halinde düzenlenmiştir.
Nagasaki Başpiskoposluğu
Fukuoka Piskoposluğu
Kagoshima Piskoposluğu
Naha Piskoposluğu
Ōita Piskoposluğu
Osaka Başpiskoposluğu
Hiroşima Piskoposluğu
Kyoto Piskoposluğu
Nagoya Piskoposluğu
Takamatsu Piskoposluğu
Tokyo Başpiskoposluğu
Niigata Piskoposluğu
Saitama Piskoposluğu
Sapporo Piskoposluğu
Sendai Piskoposluğu
Yokohama Piskoposluğu
Güney Haçı Meryem Ana'nın Kişisel Ruhaniliği
Gülhane Sarnıcı

Gülhane Sarnıcı, İstanbul'da bulunan Gülhane Parkı sınırları içerisinde keşfedilen ve Bizans Dönemi'ne ait olduğu düşünülen bir su sarnıcıdır.
Sarnıcın 5. yüzyılda Bizans Dönemi'nde inşa edildiği düşünülmektedir. 18 x 12 metre boyutlarındaki sarnıç uzun yıllar gizli kaldıktan sonra İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından restore edilmiştir. Yeniden kullanıma açılan sarnıcın ilerleyen dönemde bir kültür - sanat merkezi olarak kullanılması planlanmaktadır.
Sarnıç, Padişah Mehmet Reşat'ın 16 Ekim 1912'de Gülhane Parkı'nı halka açtırmasından sonra tespit edilmiştir.
</ref></ref>
Robert Metcalfe

Robert Melancton Metcalfe (7 Nisan 1946) 1970'lerde internetin gelişimine katkıda bulunan Amerikalı bir mühendis ve girişimcidir. Ethernet'i icat etti, 3Com'u kurdu ve bir telekomünikasyon ağının etkisini açıklayan Metcalfe yasasını formüle etti. Metcalfe ayrıca, 1990'larda internetin sona ereceğini tahmin etmek de dahil olmak üzere, gerçekleşemeyen birkaç tahminde bulundu.
Metcalfe, Ethernet teknolojisini geliştirme çalışmaları nedeniyle IEEE Onur Madalyası ve Ulusal Teknoloji ve Yenilik Madalyası dahil olmak üzere çeşitli ödüller aldı. 2023 yılında bilgisayar bilimlerindeki en yüksek ayrım olan Turing Ödülü'nü aldı. 2011'den 2021'e kadar Austin Texas Üniversitesi'nde inovasyon ve girişimcilik profesörüydü.
Erken yaşam ve aile
Robert Metcalfe, 1946'da Brooklyn, New York'ta doğdu. Babası, jiroskoplar konusunda uzmanlaşmış bir test teknisyeniydi. Annesi, daha sonra Bay Shore Lisesi'nde sekreter olan bir ev hanımıydı. Metcalfe bu okuldan 1964 yılında mezun oldu.
Metcalfe, Massachusetts Institute of Technology'den 1969'da elektrik mühendisliği ve endüstriyel yönetim alanlarında iki Lisans derecesi alarak mezun oldu. Daha sonra Harvard Üniversitesi'ne girdi ve 1970'te uygulamalı matematik alanında Master of Science ve 1973'te bilgisayar bilimlerinde doktora derecesi aldı.
Metcalfe ve eşi Robyn'in iki çocuğu var.
Kariyeri
2011'den 2021'e kadar Austin Texas Üniversitesi'nde'deki Cockrell School of Engineering'de inovasyon inisiyatiflerinde uzmanlaşmış bir profesördü. Metcalfe, 2016 Geleceğin Bilim ve Teknoloji Liderleri Kongresi'nde açılış konuşmacısıydı ve 2019'da Güney Afrika'da Bernard Price Anma Konferansı'nı sundu. Haziran 2022'de Metcalfe, Bilgisayar Bilimi ve Yapay Zeka Laboratuvarı'na araştırma görevlisi ve hesaplama mühendisi olarak katılarak MIT Julia Lab ile birlikte çalışarak Massachusetts Institute of Technology'e geri döndü.
Maria Wittek

Maria Wittek (diğer adıyla "Mira", "Pani Maria"); d. 16 Ağustos 1899, Trębki, Gostynin - ö. 19 Nisan 1997, Varşova, Polonya) 18 yaşından itibaren Polonya Ordusunda ve ilgili kuruluşlarda görev yaptı ve emekli olduktan sonra 1991'de tuğgeneralliğe terfi eden ilk Polonyalı kadın oldu.
Erken dönem hizmet
Maria Wittek, Polonya'nın Rusya bölümünde doğdu ve büyüdü. Marangoz olan babası Stanislaw Wittek, Polonya Sosyalist Partisi'nin (PPS) bir üyesiydi ve Rus yetkililer tarafından tutuklanmamak için 1915'te ailesiyle birlikte Ukrayna'ya taşındı. Maria lisedeyken Kiev'deki Polonya izci birliğine katıldı. Daha sonra Kiev Üniversitesi'nin matematik bölümündeki ilk kız öğrenci oldu. Aynı zamanda gizli Polska Organizacja Wojskowa'ya (Polonya Askeri Örgütü) katıldı ve Astsubay eğitim kursunu tamamladı. 1919'da Ukrayna'da Bolşeviklere karşı savaşan Polonya ordusu grubuna katıldı. Daha sonra 1920'de Kadın Gönüllülerinin bir üyesi olarak Lwów (şimdi Lviv) savaşında savaştı ve ilk kez Polonya'nın en yüksek madalyası Virtuti Militari ile ödüllendirildi.
Savaşlar arasında
1928'den 1934'e kadar kadınları askerlik hizmeti için eğiten bir organizasyon olan Przysposobienie Wojskowe Kobiet'in komutanıydı. 1935'te Varşova yakınlarındaki Bielany'deki Beden Eğitimi ve Askeri Eğitim Enstitüsü'nün kadın bölümünün başına atandı.
İkinci Dünya Savaşı'nda
Polonya İstilası sırasında (1939), Kadın Askeri Yardım Taburlarının komutanıydı. Ekim 1939'da, daha sonra Ana Ordu olacak olan yeraltı ZWZ örgütüne katıldı. General kadrosunda Grot-Rowecki ve sonrasında Bor-Komorowski olan Kadın Ordusu Hizmetlerinin başındaydı. Varşova Ayaklanması'nda savaştı ve yarbaylığa terfi etti. Teslim olduktan sonra Almanlar tarafından esir alınmaktan kurtuldu ve Varşova harabelerinde sivillerin arasına karıştı. Ocak 1945'te dağılıncaya kadar Ana Ordu'nun kurmay pozisyonunda devam etti.
Savaştan sonra
Polonya'nın komünist hükumeti Beden Eğitimi ve Askeri Eğitim Enstitüsü'nü yeniden açtığında, başlangıçta kadın bölümü başkanı olarak önceki pozisyonuna geri döndü. Ancak 1949'da komünist yetkililer tarafından tutuklandı ve birkaç ay hapis yattı. Serbest bırakıldıktan sonra bir gazete büfesinde çalıştı. "Kadın Tarihi Komisyonu"nun kurulmasını başlattı. Polonya'da komünist yönetimin çöküşünden sonra, Başkan Lech Walęsa 2 Mayıs 1991'de tuğgeneral ünvanını verdi. Böylece general rütbesine ulaşan ilk Polonyalı kadın oldu. Hiç evlenmedi.
19 Nisan 2007'de, ölümünün 10. yıldönümünde, Varşova'daki Polonya Ordusu Müzesi'nde gerçek boyutlu bir bronz anıtının açılışı yapıldı.
Ödüller
Virtuti Militari'nin Gümüş Haçı, - iki kez
Kılıçlı Haç Haçı, (Krzyż Niepodleglości)
Cesaret Haçı (Krzyż Walecznych)
Ayaklanmanın Varşova Haçı
Japon Ortodoks Kilisesi

Japon Ortodoks Kilisesi (), Moskova Patrikhanesi'ne bağlı Japonya'da faaliyet gösteren bir otosefal Doğu Ortodoks kilisesidir.
Japon Ortodoks Kilisesi'nin, Tokyo, Sendai merkezli Doğu Japonya ve Kyoto merkezli Batı Japonya olmak üzere üç başpiskoposluğu bulunmaktadır.
Tarihçe
Japonya'da açılan ilk amaca yönelik Doğu Ortodoks kilisesi, Ekim 1860'ta kutsanmış olan Hakodate'deki Mesih'in Dirilişi şapeliydi. Daha sonra Rus keşiş Nikolay Kasatkin Japonya'ya giderek burada misyonerlik faaliyetleri yürüttü. 1915'te Rus-Japon Savaşı, Japon Ortodoks Kilisesi'ni siyasi olarak zor bir duruma soksa da Kasatkin 1912'de öldüğünde Japonya'daki Ortodoks Kilisesi'nin 266 cemaatte örgütlenmiş yaklaşık 33.017 üyesi bulunmaktaydı.
Japonya'daki Doğu Ortodoksluğu, hızla yerel bir fenomen haline geldi ve Rusya ile Japonya arasındaki çatışmalara rağmen hayatta kalmasına yardımcı oldu. 1917 Rus Devrimi'nden sonra Rus Ortodoks Kilisesi ile işbirliği yapmak zor olduğundan, Japon Ortodoks Kilisesi 1945-1970 yılları arasında Amerikan Ortodoks Kilisesi'nin bünyesine girdi. Rus Ortodoks Kilisesi, 1970 yılında Amerikan Ortodoks Kilisesi'ne otosefali verdiğinde, Japon Ortodoks Kilisesi tekrar Rus Ortodoks Kilisesi'nin bünyesine girdi ve Moskova Patrikhanesi tarafından özerklik verildi.
Ryuichi Sakamoto

Ryuichi Sakamoto (d. 17 Ocak 1952 ö. 28 Mart 2023), solo sanatçı olarak ve Yellow Magic Orchestra'nın (YMO) bir üyesi olarak çeşitli tarzların peşinde koşan bir Japon besteci, plak yapımcısı ve aktördü. Grup arkadaşları Haruomi Hosono ve Yukihiro Takahashi ile birlikte, bir dizi elektronik müzik türünü etkiledi ve öncülük etti.
Sakamoto, kariyerine 1970'lerde üniversitedeyken seans müzisyeni, yapımcı ve aranjör olarak başladı. İlk büyük başarısı 1978'de YMO'nun kurucu ortağı olarak geldi. Daha fazla solo kayıt yapmaya devam etti ve aralarında David Sylvian, Carsten Nicolai, Youssou N'Dour ve Fennesz gibi birçok uluslararası sanatçıyla işbirliği yaptı. Sakamoto, 1992 Barselona Olimpiyatlarının açılış töreni için müzik besteledi ve bestesi "Energy Flow" (1999), Japonya'nın Oricon listeleri tarihindeki ilk enstrümantal bir numaralı single oldu.
Bir film müziği bestecisi olarak, Oscar, BAFTA, Grammy ve 2 Altın Küre Ödülü kazandı. Mutlu Noeller, Bay Lawrence (1983) hem oyuncu hem de film müziği bestecisi olarak ilk çıkışını yaptı; Bir film bestecisi olarak en başarılı çalışması The Last Emperor (1987) idi ve ardından The Sheltering Sky (1990), Little Buddha (1993) ve The Revenant (2015) gibi filmlerde besteler yapmaya devam etti. Zaman zaman, anime ve video oyunlarında besteci ve senaryo yazarı olarak da çalıştı. 2009 yılında müziğe katkılarından dolayı Fransa Kültür Bakanlığı tarafından Ordre des Arts et des Lettres ödülüne layık görüldü.
Fumi-e

Fumi-e ( "adım atma" ve "resim"), Japonya'da Tokugawa şogunluğunun dini yetkililerinin, yasadışı bir dine mensup olmadıklarını göstermek için Kakure Kirishitanların üzerine adım atmalarını istediği İsa veya Meryem'in bir benzerliğiydi.
Fumi-e ilk olarak 1629'da Nagasaki'de Hristiyanlara karşı kullanılmaya başlandı. Nagasaki sakinlerinin, gerek Budist keşiş, gerek samurayların evden eve getirilen ikonalara basmaları gerekiyordu. 13 Nisan 1856'da limanlar yabancılara açıldığında kullanımları resmen terk edildi, ancak bazıları Meiji döneminde Hristiyan öğretisi resmi koruma altına alınana kadar kullanımda kaldı. Simgeler e-ita veya ita-e olarak da bilinirken, zorunlu teste "e-fumi" adı verildi.
Şogunluk hükumeti, e-fumi'yi Hristiyanları ve sempatizanları ortaya çıkarmak için kullandı. Fumi-e, hükumet yetkililerinin herkesin ayaklar altına almasını emrettiği Meryem Ana ve İsa'nın resimlerini içeriyordu. Gönülsüz olanlar veya bunu yapmayı reddedenler, Hristiyan oldukları için tutuklandılar. Şogunluğun politikası, onların inançtan vazgeçmelerini sağlamaktı. Kabul etmezlerse işkence göreceklerdi. Yine de vazgeçmeyi reddederlerse öldürüleceklerdi. Nagasaki'deki Hristiyanların kaplıcalarda kaynatıldığı Unzen Dağı'nda bazı infazlar gerçekleşti.
Hristiyanların idam edilmesi, 1805'te Tokugawa şogunluğu tarafından gayri resmi olarak terk edildi.