Vahşet propagandası

Vahşet propagandası, bir düşman tarafından işlenen suçlar hakkında bazen gerçek olabilen, ancak çoğu zaman kasıtlı olarak uydurma veya abartma içeren bilgilerin yayılmasıdır. Bu tür propaganda fotoğraflar, videolar, illüstrasyonlar, röportajlar ve diğer bilgi sunumu veya raporlama biçimleri kullanılarak yapılabilir.
Savaşın doğası gereği şiddet içermesi, vahşetlerin abartılması ve vahşet icat edilmesinin genellikle propagandanın ana unsuru haline geldiği anlamına gelir. Vatanseverlik çoğu zaman insanları düşmandan nefret ettirmek için yeterli değildir ve propaganda da gereklidir. Harold Lasswell, "Modern uluslarda savaşa karşı psikolojik dirençler o kadar büyüktür ki, her savaş tehditkar, cani bir saldırgana karşı bir savunma savaşı gibi görünmelidir" diye yazıyordu. Halkın kimden nefret edeceği konusunda hiçbir belirsizlik olmamalıdır. der. İnsanların tanıklığı sıradan koşullarda bile güvenilmez olabilir, ancak savaş zamanında önyargı, duyarlılık ve yanlış yönlendirilmiş vatanseverlik tarafından durum daha da karıştırılabilir.
Paul Linebarger'a göre, vahşet propagandası, düşmanı daha fazla vahşete teşvik ettiği için gerçekten vahşete yol açar ve propagandada bildirilenlerin intikamını almak için kişinin kendi tarafının vahşet işleme olasılığını da artırır. Vahşet propagandası, halkın gerçek vahşet raporlarına güvenmemesine de yol açabilir. Ocak 1944'te Arthur Koestler, Nazi işgali altındaki Avrupa'da tanık olduklarını aktarmaya çalışırken yaşadığı hayal kırıklığını yazdı: I. Dünya Savaşında anlatılan anti-Alman hikayelerinin çoğunluğu savaş sonrasında çürütülmüştü ve bu yüzden II. Dünya Savaşı sırasındaki bilgiler şüpheyle karşılandı.
Propaganda gibi, düşmanlar tarafından işlenen abartılı veya icat edilmiş suçları detaylandıran vahşet söylentileri de karşı tarafı karalamak için ortaya atılabilir. Vahşet propagandasının uygulanması, savaş zamanlarıyla sınırlı değildir, kamuoyunu etkilemek ve bir savaş nedeni () olarak ortaya çıkarmak için kullanılabilir.
Örnekler
Vahşet propagandası I. Dünya Savaşı sırasında tüm savaşanlar tarafından kullanıldı ve savaşın ilk aşamalarını karakterize eden vatanseverlik dalgasının yaratılmasında önemli bir rol oynadı. İngiliz propagandasının, savaş çabalarını desteklemek için hayali vahşetleri en yaygın şekilde kullandığı kabul edilir.
Böyle bir hikaye, Alman askerlerinin Belçikalı bebekleri kasten ellerini keserek, hatta bazı versiyonlarda onları yiyerek sakatladıklarıydı. Görgü tanığı, benzer şekilde sakatlanmış bir bebek gördüğünü söyledi. Arthur Ponsonby'nin daha sonra belirttiği gibi, gerçekte bir bebeğin acil tıbbi müdahale olmaksızın benzer yaralardan kurtulması pek olası değildir.
Başka bir vahşet hikayesi, Almanlar tarafından süngülerle çarmıha gerildiği iddia edilen Kanadalı bir askerle ilgiliydi Birçok Kanadalı olaya tanık olduğunu iddia etti, ancak hepsi bunun nasıl gerçekleştiğine dair farklı versiyonlar anlattı. Kanada yüksek komutanlığı konuyu araştırdı ve bunun doğru olmadığı sonucuna vardı.
Diğer raporlar, göğüsleri Almanlar tarafından kesilen Belçikalı kadınlar, genellikle rahibeler hakkındaydı. Alman askerlerinin cesetlerinin silahlar için gliserin veya domuz ve kümes hayvanları için gıdaya dönüştürüldüğü Alman ceset fabrikaları hakkında bir haber Times'ın 17 Nisan 1917 tarihli makalesinde yayınlandı. Savaş sonrası yıllarda İngiltere ve Fransa'da yapılan araştırmalar bu hikayelerin asılsız olduğunu ortaya çıkardı. Nicholas John Cull; David Holbrook Culbert; David Welch (2003-01-01). Propaganda and Mass Persuasion: A Historical Encyclopedia, 1500 to the Present. ABC-CLIO. p. 25. ISBN 978-1-57607-820-4.</ref>
Alman gazeteleri, Ermenilerin Türkiye'deki Müslümanları katlettiği iddialarını yayınladı. Çeşitli gazeteler Van ilinde 150.000 Müslümanın Ermeniler tarafından katledildiğini bildirdi. Bir Alman gazetesinin 1908 Devrimi (bazen "Türk ulusal uyanışı" olarak da anılır) ile ilgili bir makalesi, "Hristiyan kabilesinin Osmanlılarını" (yani Ermeniler) devrimden sonra silaha sarılmak ve Müslümanları öldürmekle suçladı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, vahşet propagandası, I. Dünya Savaşında olduğu gibi yoğun şekilde kullanılmadı Hitler'in Çocukları, Esaret altındaki Kadınlar ve Kadın Düşmanı gibi bazı propaganda filmlerinde, Almanları (sadece Nazilerin aksine) medeniyet düşmanları olarak tasvir eden, kadınları ve masumları taciz eden kişiler olarak gösteren istisnalar vardı. Hitler'in Çocukları'ndan artık "korkunç" olarak söz edilirken, Esaretteki Kadınlar düşük bütçeli bir sömürü filmi olarak tanımlanıyor ; ikincisi, "filmdeki her şey doğrudur" şeklinde bir sorumluluk reddi beyanı taşır, ancak gerçekler genellikle çarpıtılır veya sansasyonel hale getirilir.
Bununla birlikte Almanlar, genellikle Alman vahşetlerinin -büyük ölçüde doğru olmasına rağmen- sadece "vahşet propagandası" olduğunu iddia ettiler ve bu nedenle birkaç Batılı lider, Nazi vahşetlerine, özellikle de toplama kamplarının, ölüm kamplarının varlığına ve birçok katliamın varlığına inanmakta tereddüt etti. Winston Churchill ve Franklin Roosevelt, Bletchley Park aracılığıyla yapılan radyo dinlemelerinden, savaş ilerledikçe Doğu Avrupa'da, özellikle Polonya'da bu tür katliamların yaygın olduğunu biliyorlardı. Dahası, Dachau gibi toplama kamplarının varlığı, Alman propagandasının ve 1933'ten itibaren kaçaklar ve birçok ifşanın sonucu olarak hem Almanya'da hem de tüm dünyada biliniyordu. Savaşın sonuna doğru yapılan keşifler batıda, özellikle de müttefik askerler tarafından Bergen-Belsen ve Dachau'da pek çok kişiyi şok etti, ancak orada gerçekleştirilen vahşet, sahadaki gerçekler tarafından fazlasıyla desteklendi. 1945/6'daki Nürnberg davaları, soykırımın, Nazi tıbbi deneylerinin, katliamların ve işkencenin çok geniş bir ölçekte doğrulandığını doğruladı. Daha sonraki Nürnberg davaları, mahkumlar ve tutsaklar üzerinde gerçekleştirilen vahşet konusunda bol miktarda kanıt ortaya çıktı.
Almanlar, hem savaştan önce hem de savaş sırasında vahşet propagandasını yoğun bir şekilde kullandılar. Etnik Almanlar ve Polonyalılar arasındaki, 1939 Kanlı Pazar katliamı gibi şiddet, Alman nüfusunun insan altı Polonyalılar tarafından barbarca katledilmesi olarak nitelendirildi ve Nazi Generalplan Ost planına göre Polonya nüfusunun soykırımını haklı çıkarmak için kullanıldı. Savaşın sonlarına doğru, Nazi propagandası, halkı korkutmak için Dresden'in bombalanması, Nemmersdorf katliamı ve Almanya'nın sanayisizleştirilmesi için Morgenthau Planı gibi Almanya'ya karşı gerçek veya planlanmış Müttefik suçlarının abartılı tasvirlerini kullandı. Hitler'in intiharından on beş gün önce verilen son yönergesi, "Yahudi Bolşeviklerin " savaş sonrası niyetlerini, Alman erkeklerin Sibirya'daki çalışma kamplarına gönderilmesi ve Alman kadın ve kızların askerlerin seks kölesinedönüştürülmesi ve Alman halkının tam bir soykırımı olması olacağını ilan etti.
2003 Irak İşgali'nin başlangıcında, Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri'nde Saddam ve Kusay Hüseyin'in Baasçı yönetimlerinin muhaliflerini bir plastik parçalayıcı veya odun parçalayıcıda parçalandığına dair basında çıkan haberler çıktı. Bu hikayeler dünya çapında ilgi gördü ve "Adamların parçalandığını gör, sonra savaşı desteklemediğini söyle" gibi başlıklarla hikayeler askeri harekata desteği artırdı. Bir yıl sonra, böyle bir makinenin varlığını destekleyecek hiçbir kanıt bulunmadığı belirlendi.
Temmuz 2014'te Rus kamu yayıncısı Channel 1, Sloviansk'taki Ukraynalı askerlerin üç yaşındaki bir çocuğu tahtaya astığını ve daha sonra annesini bir tankla sürükleyerek ölümüne neden olduğunu iddia eden bir haber yayınladı. Rapor için görüşülen tek tanığın ifadeleri başkaları tarafından doğrulanmadı ve diğer medya kuruluşları da hikayeyi doğrulayamadı. İlk ifadede şehir sakinlerinin çoğunun olayı izlemek zorunda kaldığı iddia edilmişti. Novaya Gazeta muhabiri de benzer şekilde şehirde başka tanık bulamadı.
Kaynaklar