Hamburg Kuşatması

Hamburg Kuşatması, Altıncı Koalisyon Savaşlarının sonunda, Aralık 1813'ten Mayıs 1814'e kadar gerçekleşen kuşatmadır. Hamburg şehri, Ren Nehri'nin doğusundaki en güçlü kalelerden biriydi. Hamburg ilerleyen Kazaklar ve diğer Koalisyon birlikleri tarafından Napolyon yönetiminden kurtarıldıktan sonra, 28 Mayıs 1813'te, Mareşal Louis-Nicolas Davout'un XIII. Fransız Kolordusu tarafından bir kez daha işgal edildi. Şehri ne pahasına olursa olsun elinde tutması emredilen Davout, Kont von Wallmoden-Gimborn komutasındaki Prusya ve diğer Koalisyon birliklerinden oluşan benzer sayıdaki Kuzey Ordusu'na karşı karakteristik olarak enerjik bir savaş başlattı ve bir dizi küçük çarpışma kazandı.
Hiçbir güç kesin olarak üstün değildi ve savaş durma noktasına geldi. Nitekim 1813 yazında ateşkesin sona ermesinden sonra bile Lübeck ile Lauenburg arasında ve daha güneyde Elbe Nehri boyunca oldukça istikrarlı bir cephe hattıyla sonuçlandı. Fransız ordusunun Lauenburg'e doğru hareketi, Kuzey Almanya'daki tek büyük çarpışma olan Göhrde Savaşı ile sonuçlandı. Yenilen Fransız birlikleri Hamburg'a geri çekildi.
Hollanda'daki ayaklanma ve Bremen'in Ruslar tarafından işgali, Hamburg ile Fransa arasındaki iletişimi kesti. İlk önce Elbe ve Bille'nin aşağı sıralarından oluşan doğal savunmalarla ayrılan Fransız garnizonu ve kuşatma ordusu, Aralık ayı boyunca psikolojik savaşa girdi. Ocak ayında Elbe'nin kolları donar ve Ruslar birkaç saldırı düzenler. Ancak birkaç ileri karakolun kaybına rağmen, Fransız garnizonu Haarbourg ve Wilhelmsbourg'un stratejik konumlarını korumayı başarır. 23 Mart itibarıyla buzun erimesiyle saldırılar durdu ve savaş psikolojik savaşa dönüştü.
Giderek azalan insan, yiyecek ve mühimmat kaynaklarına rağmen, Davout'un güçleri Hamburg'u terk etme belirtisi göstermedi. Fransız orduları, yıl sonunda kaybedilen Leipzig Muharebesi'ndan sonra batıya çekildiğinde ve İsveç savaşa girdiğinde Bernadotte'nin Kuzey Ordusu'nun çoğunluğunu oluşturduğu müttefik kuvvetler şehri kuşattı. Davout, Altıncı Koalisyon Savaşı Nisan ayında sona erdiğinde hala Hamburg'u savunuyordu. Ancak Altıncı Koalisyon Savaşı Fransızlar için iyi gitmiyordu; Napolyon Bonapart, 6 Nisan 1814'te tahttan çekildiğini açıkladı. Mareşal Davout ise Bourbonların dönüşüne inanmayı reddetti ve şehri Ruslara teslim etmemeye devam etti. Ancak direnmenin anlamı kalmamıştı ve tahta çıkan XVIII. Louis'in onu görevden alarak yerini General Foucher de Careil'i getirmesiyle müttefik kuvvetlerle Hamburg'un teslimi ile ilgili görüşmelerde bulunmaya başladı. Nihayetinde 27, 29 ve 31 Mayıs 1814'te silah ve bagajla birlikte General Bennigsen komutasındaki Rus kuvvetlerine teslim oldu.
Mareşal Davout, Mayıs 1814'te Fransa'ya döndüğünde Hamburg Bankası'ndan fonlara el koymakla suçlandı. Bu iddia hızla düşürüldüyse de, bu suçlamalar onun itibarını zedelemeye devam etti. Ancak Napolyon'un tahta tekrar çıkmasıyla Davout itibarını tekrardan kazandı.
Arka plan
Hamburg'un İlhakı
Özgür ve egemen bir Hansa şehri olarak Hamburg, kendisini Kutsal Roma İmparatorluğu'nun tasfiyesinden kurtarmayı başardı. Ancak 1804'te belediye meclisinin, yabancı güçlere giriş için gerekçe vermemek için tahkimatları yıktırması bile, onu iki yıl sonra Fransız işgalinden kurtarmadı. Fransızların işgaldeki temel gayesi ise İngiltere'ye uyguladıkları kıta ablukasındaki olası bir boşluğu kapatmaktı.
Hamburg ve Bremen şehirleri, 1806'dan itibaren ve Prusya seferinin sonunda Fransız ordusu tarafından işgal edilmesinin ardından çeşitli askeri valiler atandı. 13 Aralık 1812'de Hamburg, Fransız İmparatorluğu'na bağlanırken, Mareşal Davout, 13 Aralık'ta Hansa şehirlerinin Genel Valisi olarak atandı. İlhak, ticaret odaklı bu şehirlerde uygulanması zor olan kıta ablukasını sıkılaştırması anlamına geliyordu.
Hamburg İsyanı
Napolyon'un Rusya seferi ve bu sefer sırasında Fransız Ordusunun neredeyse tamamen yok edilmesinin ardından, Almanya'nın her yerinde milliyetçi duygular kabarmaya başladı. 12 Mart 1813'te bir halk ayaklanması, Hamburg'un da içinde bulunduğu 32. askeri tümen komutanı General Claude Carra-Saint-Cyr'ı şehri boşaltmaya zorladı. Akabinde 18 Mart'ta General Tettenborn komutasındaki bir Rus birliği giriş yaptı.
Fransız tepkisinin gelmesi uzun sürmedi. Mareşal Davout, General Vandamme'nin 1. Kolordu yetkisiyle 32. askeri tümenin başına atanarak, Mayıs ayı başlarında Bremen'den ayrıldı ve Hamburg'a yürüdü. 6 Mayıs'ta Tettenborn'un tugaylarıyla karşı karşıya gelen Davout, Rus kuvvetlerine 19 Mayıs'ta saldırdı. Danimarka Kralı VI. Frederick, Davout'un emrine bir tümen koyar ve Lübeck'e yürür. Ruslar ise Hamburg'u boşaltmak zorunda kalırlar ve Fransız-Danimarkalı kuvvetler 31 Mayıs'ta Hamburg'a girerler.
Alman Seferi (1813)
Fransız İmparatoru'nun ilk planı, Fransız ordusunun Dresden'e kadar ilerlemek, ardından Berlin'e yürümek ve son kertede güneye dönerek Müttefik ordularını kuşatma altına almaktı. Bu şemada, Elbe'nin ağzını işgal eden birliklerin oynayacakları yalnızca ikincil bir rol vardı ve bu nedenle Napolyon deneyimli 1. kolordu yeni oluşturulmuş olan 13. kolordu ile değiştirdi.
Fransızlar, Lützen ve Bautzen'i ele geçirdikten sonra savaşı 4 Haziran'dan 10 Ağustos'a kadar durduran bir ateşkes imzalandı. Savaş yeniden başladığında, Napolyon Ren'e çekilmeyi ve sayısal olarak çok açık olmasına rağmen Hollanda ve Hamburg'u terk etmeyi reddetti: bu iki bölgeyi kesinlikle Fransız olarak görüyordu. İmparator, Gebhard Leberecht von Blücher'i savuşturmak için Dresden çevresinde manevra yaparken ve orada Schwarzenberg'in Avusturya ordusunu ezerken, 60.000 kişilik ordunun başında olan Nicolas Oudinot, Hamburg garnizonuyla el ele vererek Berlin'e yürüdü. Ancak Oudinot Bernadotte tarafından Gross Beeren'de durduruldu ve bu, 13. kolorduyu ana harekat sahasından izole etti.
Leipzig Muharebesinden sonra Fransız ordusu Fransa'ya doğru çekilir. Fransa'nın Almanya'da yalnızca Hamburg, Magdeburg veya Dresden gibi kalelerdeki kuşatılmış garnizonları bulunmaktaydı.
Ön hazırlıklar
Şehir tahkimatı
Bir kuşatma göz önüne alındığında, Mareşal Davout büyük tahkimat çalışmaları başlattı. Fransızlar, Elbe'nin kontrolünü sağlamak için nehrin sol kıyısındaki Haarbourg'un surlarını restore ettiler ve iki şehir arasında devasa bir köprü inşa ettiler. Yerin savunmasını General Haxo'ya emanet edilirken, olay yerindeki mühendislerin genel komutası Albay Deponthon'a verildi.
1813 yazındaki ateşkes sırasında İmparator, Tuğamiral Lhermite komutasındaki bir topçu ve bir denizci bölüğü takviyesiyle Hamburg'a gönderdi. Görevleri, Elbe'nin aşağı kesimlerindeki birçok adanın hizmetini ve savunmasını sağlamaktı.
Davout hemen şehri yeniden bir kale olarak genişletiyordu ancak bunu yaparken Hamburgluları zorla çalıştırıyordu ve temiz bir ateş alanı elde etmek için binlerce ev yıkıldı. Yalnızca St. Pauli'de yaklaşık 1000 ev ve kulübenin önlemlerin kurbanı olduğu belirtiliyor.
Mareşal Davout, Hamburg vatandaşlarına kendisi ve yanlarında konaklayan askerler için altı aylık erzak biriktirme yükümlülüğü verdi. 1813 koşullarında herkesin yapmayı başaramadığı bu yükümlülüğü yerine getiremeyen insanlar vahşice şehirden kovuldu. Noel'de 20.000'den fazla kişi Danimarka'daki Altona ve çevresine sınır dışı edildi. Binlerce kişi öldü.
Mecklenburg ve Holstein'daki operasyonlar
11 Ağustos'ta ateşkesin sona ermesinden sonra Davout, karargahını Hamburg'dan Lübeck yolu üzerindeki Hogendorf'a taşıdı. Davout komutasındaki 13. Kolordu, Lauenbourg'daki savaş sırasında bu savunma hattını aştı ve 27 Ağustos'ta ulaştığı Schwerin'e kadar ilerledi. Ancak bu sırada Bernadotte komutasındaki müttefik kuvvetler, Oudinot'u Gross Beeren'de yenerek Lauenbourg'dan Trittau'ya giden bir hattı işgal eder. Oudinot'un yenilgisini duyan Davout, Lübeck'ten Lauenbourg'a uzanan bir hattın gerisine düştü.
Bremen, Tettenborn'un birlikleri tarafından kısa bir süre işgal edilmiş olsa da, 13. Kolordu, Hollanda üzerinden Fransa ile iletişimi sürdürdü. Ancak Leipzig Muharebesi'nden sonra müttefik ordular tarafından takip edilen Grande Armée, Fransa'ya çekildi. Bu fırsattan istifade etmek isteyen Hollandalılar ise ayaklandı. Davout, İmparator'dan Hamburg'da bir garnizon bırakarak Fransa'ya çekilme emrini 11 Kasım'da alsa da her şey için çok geçti: Elbe'nin sol yakası, birleşmiş güçlü birlikler tarafından çoktan işgal edilmişti.
1 Aralık'ta bataklıklar ve Stecknitz kanalı dondu ve Fransızların bu doğal savunmaları artık Müttefikler tarafından kuru zeminde aşılabilir hale geldi. Fransızların Danimarkalı müttefikleri krallıklarını korumak için kuzeye hareket ederken, Mareşal Davout Hamburg şehrine çekilme emri verir.
Kuşatmanın ilerlemesi
Fransızların Gücü
Fransız kuvvetlerinin 42.000 olduğu tahmin ediliyor (10.000 Danimarkalı ve 8.000 yaralı dahil). Müttefik kuvvetlerin başlangıçta 52.000 (Ludwig von Wallmoden-Gimborn'un kolordu) kişilik kuvvete sahip olduğu tahmin edilmektedir. Ocak 1814'te Levin August, Count von Bennigsen'in şehre gelmesiyle müttefik kuvvetlerinin 120.000 olduğu tahmin ediliyor.
Aralık ayında psikolojik savaş
Müttefik birliklerin komutanı General Levin August von Bennigsen, Hamburgluların yenildikleri Mart ayaklanmasını, Hollandalı isyancı arkadaşlarının örneğini izleyerek tekrardan canlandırmasını umarak isyana çağıran iki bildiri yayınladı. Fransız başkomutanının aldığı enerjik önlemler karşısında etkisiz kalıyorlar.
Davout, Hamburg'u Haarbourg'a bağlayan "Deponthon yolu" çevresindeki surları mükemmelleştirmek için Müttefik birliklerin kuşatma içi toparlandıkları dönemden yararlandı ve Altona'ya bakan bir adada ve Hamm'ın karşısında bir başka tabya inşa etti. Aralık ayında Davout, şehirdeki yetimlerin yanı sıra ebeveynleri taşınmayı kabul edecek tüm çocukların tahliyesini emreder. 24, 25 ve 26 Aralık tarihlerinde 15.360 kişi tahliye edildi.
Mareşal ayrıca görevleri farklı generaller arasında dağıtır. Thébault ikmalden ve Loison şehir içi güvenlikten sorumluyken, Vichery şehrin doğusundaki sektörden sorumlu, Gengoult ve Delcambre kuzeyde Altona'dan ve Pécheux, Elbe Adaları'nı korumak için Osten Tugayından sorumluydu.
Kış Saldırıları
Ocak ayından itibaren soğuk o kadar yoğundu ki, kanal ağının doğal korumasını sürdürmek isteyen Fransızların aralıksız çalışmasına rağmen Elbe ve Bille donuyordu. Müttefikler daha sonra Fransızları kuzeydeki Eimsbüttel ve Eppendorf köylerinden ve doğudaki çeşitli mevzilerden çekilmeye zorlayan birkaç saldırı başlattı.
20 Ocak 1814'te General Strogonov'un Rusları, Haarbourg'un ileri tahkimatlarına saldırdı. Elbe boyunca ve Wilstorf boyunca ilerleyen Ruslar, 800 adamını kaybederek 200 adamını kaybeden General Delcambre tarafından püskürtüldü.
İmparatoriçe Elizabeth'in doğum günü olan 26 Ocak'ta Bennigsen, kuzey ve doğu cephelerine genel bir saldırı emri verdi. 13. Kolordu'ya 700, Ruslara 300 kişiye mal olan bu taarruzun tek sonucu, Hamm kilisesinin ele geçirilmesi oldu. Bu saldırının ardından Davout, Altona banliyösündeki evlerin büyük bir kısmının yıkılmasını emretti.
9 Şubat'ta Tolstoy'un birliklerinden takviye aldıktan sonra Bennigsen genel bir saldırı başlattı. Davout'un Mont Saint-Michelin çan kulesine bir gözlem noktası yerleştirmesi, Rusları beklenen sürpriz etkiden mahrum eder. Ana saldırı, gün boyunca şiddetli çatışmaların hedefi olan Wilhelmsburg adasına yöneliktir. Ruslar başlangıçta savaştaki üstünlüğü ele geçirdi. General Markov'un Altona'dan gelen birliği ve güneydoğudan gelen ve Haarbourg'u geçen General Emme'nin birliği, adayı Hamburg'a bağlayan köprünün girişinde birleşti. Mareşal Davout ise Hamburg'da kalan yedeklere karşı saldırı emri verdi. Öğleden sonra General Leclerc, Tolstoy komutasındaki bir Rus kolunu püskürttükten sonra köprüye takviye göndermeyi başardı. Aynı zamanda General Pécheux, bir Rus kolunun saldırısına karşı savunduğu Haarbourg'dan çıktı, köprünün onu Wilhelmsburg'a bağlayan bölümünü temizledi ve Rusları arkadan sardı. Fransız karşı saldırısının etkisiyle Ruslar, Altona'ya geri sürüldüler. Garnizon bu çarpışmada 1.200 ölü, yaralı ve esir kaybetti.
17 Şubat'ta Ruslar, General Vichery ve Roma'nın direnişi karşısında başarısız olan yeni bir büyük saldırı girişiminde bulundu. Kayıplar Fransızlar arasında 200 kişi olurken, Ruslar ise yaklaşık 5.000 kişi kaybetti. 27 Şubat'ta yapılan bir girişimin ardından operasyonlar çatışmalarla sınırlıydı. Elbe'nin 23 Mart'taki bozgunu, şehri bir saldırıdan kesin olarak korudu.
Psikolojik savaşın yeniden başlaması ve kuşatmanın sona ermesi
Kışın sonu ve baharın başlangıcıyla Bennigsen'in garnizonun dağılması için yaptığı çağrıları ve yanlış bilgilendirme yöntemleri arttı. Bazı münferit firarlara rağmen, bu girişimler amacına ulaşamadı, ancak Fransız genelkurmayı içinde Rus komutanlığına karşı aşırı bir güvensizlik ortamı yarattı. 29 Mart'ta Fransızlar, yem ve erzak elde etmek için Haarbourg yakınlarında bir dizi saldırı başlattı.
19 Nisan'da kuşatma birliklerinin komutanı I. Napolyon'un tahttan çekildiği konusunda bilgilendirildi ve onu bilgilendirmesi için Davout'a bir parlamenter gönderdi. "İmparatorun generalleriyle düşman aracılığıyla iletişim kurma alışkanlığı olmadığını" bilen ve Bennigsen'e güvenmeyen Mareşal, Rus generalinin haberlerini ve ateşkes önerisini son derece ihtiyatla karşılar. Ancak haber, Hollandalı bir subayın Çar Aleksandr'dan getirdiği bir mektupla doğrulanınca Davout, General Delcambre'nin hükumetten talimat alması için Fransa'ya gönderilmesini talep etti.
Bennigsen ise bu sırada düşmanının elini zorlamak için, rejim değişikliği haberinde garnizonun ayaklanacağını umarak, XVIII. Louis'nin amblemi olan beyaz bir Fleur-de-lis bayrağını Fransız ileri karakollarına getirdi. Mareşal bu provokasyon karşısında bayrağı havaya kaldırdı.
Müttefik güçler ile Fransa arasındaki düşmanlıklar, Napolyon'un tahttan çekilmesinden bu yana resmen durmuşken, İngiliz savaş gemilerinin desteklediği Ruslar, 27 Nisan'da Haarbourg'a bir saldırı başlattı. Bu saldırı başarısız olur ve Fransızların Rus genelkurmayına olan güvensizliğini daha da artırır.
28 Nisan'da, mareşalin kuzeni François Davout, Rus karargahına geldi ve hemen Fransız karakollarına kadar eşlik edildi. François Davout Paris'teki olaylar hakkında bilgi veren mektupların taşıyıcısıdır. İki baş general daha sonra ateşkes ilan eder. General Delcambre Paris'e gidebildi ve 29 Nisan'da üzerinde Fleur-de-lis bulunan beyaz bayrak şehrin üzerinde dalgalandı.
Hamburg'un yerinin Alman makamlarına iade edilmesi gerektiği açık görünüyorsa, garnizon sorunu devam ediyor. Benningsen başlangıçta esirini Rusya'ya götürmeyi umdu ve sonuna kadar onun ve ekipmanının tahliyesini engellemeye çalıştı.
5 Mayıs'ta, yerin restore edilmesinden sorumlu hükumet elçisi General Foucher de Careil, Hamburg'a geldi. Onu 11 Mayıs'ta, Comte d'Artois ve yeni Savaş Bakanı General Dupont de l'Etang tarafından Mareşal Davout'u rahatlatması ve 13. Kolordu'yu Fransa'ya geri götürmesi talimatı veren General Gérard izledi. Garnizonun hala sağlıklı 26.000 adamı, 27, 29 ve 31 Mayıs'ta Fransa'ya döndü. General Gérard, yanına yüz top ve 4.000 at alır.
Sonuçlar
Stratejik Sonuçlar
Hamburg garnizonu, 1813 harekatının gelişmesinde yalnızca ikincil bir rol oynadı. Oudinot'un Gross-Beeren'de yenilmesinden sonra, 13. kolordu Berlin'deki yürüyüşünü durdurdu ve Ekim ayında müttefik kuvvetlerin kuzeyden Leipzig'e ilerlemesini engelleyemedi. Bununla birlikte, Hamburg'a sahip olmak ve Elbe'nin içerdiği alçak rotanın kontrolü, Davout'un 1814 yılının başlangıcı boyunca Alman ekonomisini önemli ölçüde engellemesine izin verdi.
Alman kalelerinin (Hamburg, Magdeburg, Dresden vb.) tahkimi, 1 Ocak 1814'te başlayan Fransız seferi sırasında Napolyon ordusu için ciddi bir askeri teçhizat sıkıntısına yol açtı. Gerçekten de, çok daha fazla sayıdaki müttefik birliklerinin kuşatması için hareketsiz hale getirilen garnizonlar, Fransız ordusunun aşırı derecede azaldığı 1814 muharebelerinde yoklukları acımasızca hissedilecektir.
Hamburg savunması, 19. yüzyılın ilk yarısında strateji okullarında bir çalışma konusuydu.
Hamburg Bank Külçe Vakası
Napolyon, Mart 1813'teki Hamburg isyanından dolayı şehir halkını yüksek tazminatla cezalandırır. Ancak, hemen nakit olarak ödenen kısım Fransa'ya gönderildi ve 15 Eylül 1813'te 32. ordunun maliyeden sorumlu generali Comte de Chaban, Davout'a ordunun Ekim ayının sonundan itibaren hizmetin normal işleyişi için ödeme yapamayabileceğini bildirir. Mareşal halkı isyana zorlamaktan kaçınmak için tüm malzemeler için nakit ödeme emri vermişti. Fransız komutanlığı; 1 Ekim'de ödenmesi gereken savaş katkısının ödenmesi için son tarihe uyulmamasına rağmen, Hamburg bankasından Danimarka'nın Altona kentine külçe transferi yapıldığı bilgisi ulaştı. Bunun üzerine Fransa, 2 Kasım'da bankanın fonlarına el konulması kararı alındı.
Fransızlar 7.489.343 marcs banco ya da yaklaşık on üç milyon frank ele geçirdiler. Hamburglu tüccarlar, Fransızların bankadan külçelerle ödeme yapmama teklifini kabul ettiklerinde, Fransızlar madeni para üretimi için iki atölye kurdular. 1809 tarihli 32 şilinlik madeni paranın tasarımı yeniden kullanıldı ve tarih değiştirilmedi. Bu para daha sonra ordunun maaşlarını ve tahkimat işlerinde çalışan Hamburg işçilerinin maaşlarını ödemek için kullanılır ve bu da kuşatma altındaki şehirde bir ekonomik faaliyetin sürdürülmesini mümkün kılar.
Bu harcamaların kullanımının muhasebesi Kont Chaban tarafından, ardından Mart ayında ölümünden sonra bu amaçla oluşturulan bir komisyon tarafından tutuldu. Ancak kuşatma biter bitmez, Hamburg bankasının ele geçirilmesine karşı birçok ses yükseldi ve ardından bazıları Davout'u fonların bir kısmını cebe atmakla suçladı.
Olay moralleri bozdu ve daha sonra Almanya'da Fransız karşıtı duyguları canlandırmak için kullanıldı. Böylece, 1890'da Helmuth Karl Bernhard von Moltke, bu olayın anısını Alman parlamentosundan askeri kredi oyu almak için kullandı. Daha genel olarak, Alman tarihyazımı karanlık bir dönemin imajını sürdürdü ve Fransız işgali, Hamburg'un ortak hafızasında hala bir "felaket" olarak yer edinmiştir.
Madeni paralar Krause Yayınları tarafından 1801-1900 Dünya Paraları Standart Kataloğu'nda Hamburg için KM242 tip numarası olarak listelenmiştir.
Mareşal Davout'un kariyeri üzerindeki sonuçlar
Mareşal Davout'a Savaş Bakanı tarafından Paris'te ikamet etmemesi emri verildiğinde, Fransa'ya yeni giriş yapmıştı. Daha sonra Savigny-sur-Orge'daki alanına emekli oldu. 17 Haziran'da, gelişinden bir haftadan kısa bir süre sonra General Dupont de l'Etang, kralın Hamburg'daki davranışlarıyla ilgili şikayetler aldığını bildirdi. Kendisine karşı üç suçlama yapıldı: Bourbonların restorasyonunun kesinliğini elde ettikten sonra bile beyaz bayrağı atmak, Hamburg bankasının fonlarını tekeline almak ve "Fransız adını iğrenç kılma eğiliminde olan keyfi eylemlerde bulunmak". Davout, haziran sonunda komutasının arşivlerini aldıktan sonra, 20 Temmuz'da XVIII. Louis'e gönderdiği Eckmühl Prensi Mareşal Davout'un Anıları'nı yazdı. Yaklaşık otuz sayfalık bu eserinde, o dönemde revaçta olan saray üslubundan taviz vermeden, kendisine yöneltilen tüm suçlamaları özenle çürüttü. 26 Temmuz'da Savaş Bakanı ona, kralın eserini kabul ettiğini, aleyhinde herhangi bir kovuşturma açılmayacağını ve hatta eleştirmenleri susturmak için belgeyi yayınlama yetkisi verildiğini bildirdi.
Buna rağmen, mareşal, aşırı kralcı çevrelerce taciz edilmeye devam edildi. XVIII. Louis'te mareşalin itibarını zedeleme faaliyetlerini destekledi. Bu nedenle, Yüz Gün sonra Napolyon Tuileries Sarayı'e girer girmez mareşal, Napolyon'un safına geçti.
Fransız işgali sonrası
Fransızlar işgali sona erdirince şehre giren Ruslar (özellikle Kazaklar), kendilerini kurtarıcı olarak bekleyen halka karşı taciz ve tecavüz olaylarına girişti. Kızlar ve kadınlar için, bu disiplinsiz ve şiddet yanlısı binicilerin her yerde bulunması paniğe neden oluyordu. Bazı durumlarda yapılan şikayetlere cevap olarak Kazaklar, şikayetin yapıldığı yere gelip tekrardan tecavüz ve taciz olaylarına karışıyordu.
Kazakların öfkesini dizginleyebilmek ancak Kazaklara et, inci arpa, brendi ve para sağlanması yoluyla gerçekleşebilirdi. Ancak bunun maliyeti de oldukça ağırdı. Çünkü şehri yöneten Danimarkalı yetkilileri, Kazakların ihtiyacını karşılayabilmesi için zaten kuşatma sırasında krize girmiş ve sonrasında da yabancı birlikler tarafından da sürekli yağmalanmış köylülerin mallarına el koyması gerekiyordu.
1814 Kiel Barışı ile Danimarka savaştan ayrılsa da aynı antlaşma ile Rus birlikleri ve diğer yabancı kuvvetler Hamburg'da kalma hakkına sahip oldu. Bu yerel halkın daha da fazla baskı göreceği anlamına geliyordu. Şehre verilen zarar ve kayıplardan kurtulması için on yıldan fazla bir süre geçmesi gerekiyordu.