Algılar Demeti Teorisi

18. yüzyıl İskoç filozofu David Hume tarafından ortaya atılan Algılar Demeti Teorisi, veya Algılar Paketi Teorisi, (veya kısaca paket teorisi), bir nesnenin yalnızca özellikler, ilişkiler veya kinayelerden oluşan bir koleksiyondan ( paketten ) oluştuğu nesneliğe ilişkin ontolojik teoridir.
Algılar Demeti Teorisine göre bir nesne, yalnızca kendi özelliklerinden oluşur; dolayısıyla özellikleri olmayan bir nesne olamaz ve böyle bir nesne düşünülemez. Örneğin elmayı düşündüğümüzde onun özelliklerini düşünürüz: kırmızılık, yuvarlaklık, bir meyve türü olması vb. Bu özelliklerin üstünde ve ötesinde hiçbir şey yoktur; elma, özelliklerinin toplamından başka bir şey değildir. Özellikle özelliklerin doğasında olduğu hiçbir madde yoktur.
Destekleyen Görüşler
Bir nesneyi, aynı zamanda onun özelliklerini kavramadan ve/veya tanımlamadan kavramanın ve/veya tanımlamanın zorluğu, özellikle Anglo-Amerikan geleneğindeki mevcut filozoflar arasında, algılar demeti teorisinin yaygın bir gerekçesidir.
Bu görüşe göre, bir şeyin özellikleri dışındaki herhangi bir yönünü kavrayamamak, kişinin çıplak bir tikelin (özellikleri olmayan bir madde ) düşünülemeyeceğini ima eder; bu, töz teorisine doğrudan karşı çıkan bir imadır. Çıplak ayrıntıların kavramsal zorluğu, John Locke tarafından, bir maddeyi, özelliklerinin dışında, kendi başına "ne olduğunu bilmediğim bir şey" olarak tanımladığında ortaya çıkmıştır. Öyleyse, genel adını madde olarak verdiğimiz fikre, var olduğunu bulduğumuz, onları destekleyecek bir şey olmadan, öz olarak var olamayacağını düşündüğümüz niteliklerin varsayılan ama bilinmeyen desteğinden başka bir şey değildir, diyoruz. esası destekleyen; Bu, kelimenin gerçek anlamına göre, sade İngilizce'de, arkasında durmak veya desteklemektir."
Bir nesnenin ilişkisinin onun özelliklerinden biri olup olmadığı bu tür bir tartışmayı karmaşık hale getirebilir. Bununla birlikte, argüman, çıplak ayrıntılara yönelik kavramsal meydan okumanın, bir nesnenin tek mümkün anlayışı olarak bir dizi özellik/nitelik bıraktığı ve bundan başka hiçbir şey bırakmadığı, dolayısıyla algılar demeti teorisini haklı çıkardığı sonucuna varıyor.
Karşı Görüşler
Algılar Demeti teorisi, varlıkların nasıl birbirine bağlandığını açıklamadan bir ortamda bir araya toplandığını savunur. Örneğin, algılar demeti teorisi bir elmayı kırmızı, dört cm (100 inç) geniş ve sulu olarak kabul eder. Fakat altta yatan bir maddeden yoksundur. Elmanın, dört cm (100 inç) geniş ve sulu olan kızarıklık da dahil olmak üzere bir dizi özellik olduğu söylenir. D. Hume, ana eserinde kişisel kimliğe de atıfta bulunarak "demet" terimini bu anlamda kullanmıştır: "İnsanlığın geri kalanının, farklı algıların bir demeti veya koleksiyonundan başka bir şey olmadığını, akıl almaz bir hızla birbirini takip eden ve sürekli bir akış ve hareket içinde olan şeylerdir."
Karşı görüşler, algılar demeti teorisinin, altta yatan bir madde olmadan özelliklerin bütünlüğünü (bu özellikler arasındaki birliktelik ilişkisini) nasıl açıkladığını sorgulamıştır. Karşı görüşler ayrıca, her ikisinin de içinde bulunduğu bir madde yoksa, verilen herhangi iki özelliğin nasıl aynı nesnenin özellikleri olarak belirlendiğini sorgulamıştır.
Geleneksel algılar demeti teorisi, bir nesneyi birbirine bağlı özelliklerin bir toplamı olarak tanımlayarak özelliklerin bütünlüğünü açıklar. Böylece farklı özellik ve ilişki kombinasyonları farklı nesneler üretir. Örneğin kırmızılık ve sululuk, masanın üstünde bir arada bulunabilir çünkü bunlar, masanın üzerinde yer alan bir grup özelliğin parçasıdır; bunlardan biri de "elmaya benziyor" özelliğidir.
Buna karşılık, madde teorisi, özelliklerin bir arada bulunduğunu, çünkü bu özelliklere sahip olanın madde olduğunu ileri sürerek özelliklerin bütünlüğünü açıklar. Madde teorisinde madde, içinde özelliklerin bulunduğu şeydir. Örneğin masanın üstünde kırmızılık ve sululuk bulunur çünkü kırmızılık ve sululuk elmanın içinde bulunur ve elmayı kırmızı ve sulu yapar.
Maddenin algılar demeti teorisi bütünlüğü açıklar. Özellikle, özelliklerin bütünlüğünü kendisinin bir maddeyi doğurduğunu savunur. Dolayısıyla, tözselliği, çıplak bir tikel veya ampirik olmayan altta yatan herhangi bir katman yerine, özelliklerin birlikteliği yoluyla ampirik olarak belirler. Maddenin algılar demeti teorisi bu nedenle Aristoteles, Descartes, Leibniz ve daha yakın zamanda JP Moreland, Jia Hou, Joseph Bridgman, Quentin Smith ve diğerlerinin madde teorilerini reddeder.
Budizm
Hintli Madhyamaka filozofu Chandrakirti, yedi katlı akıl yürütme olarak bilinen şeyin özden yoksunluğunu göstermek için nesnelerin toplu doğasını kullandı. Orta Yol Rehberi ( Sanskritçe : Madhyamakāvatāra ) adlı eserinde şöyle diyor:
Bu yedi iddianın her birinin ne anlama geldiğini açıklamaya devam ediyor, ancak daha sonraki bir yorumunda kısaca, dünyadaki sözleşmelerin yakından analiz edildiğinde esasen var olmadığını, ancak yalnızca verili kabul edilerek, herhangi bir kurala tabi olmaksızın var olduğunu açıklıyor. içlerinde bir öz arayan inceleme.
Özellikle Budizmin ilk dönemlerinde Budist benlik teorisine ilişkin bir başka görüş, Budist teorinin esasen elemeci bir teori olduğudur. Bu anlayışa göre benlik bir demete indirgenemez çünkü benlik kavramına karşılık gelen hiçbir şey yoktur. Sonuç olarak, benlik fikri ortadan kaldırılmalıdır.
Ayrıca Bakınız
Anatta

Platonik gerçekçilik
Madde teorisi