Pozitif özgürlük

Pozitif özgürlük, bireyin eylemleri üstünde dışsal kısıtlamalardan kurtuluş anlamına gelen olumsuz özgürlüğün aksine, daha geniş camianın bir bireyin eyleme geçme kabiliyetini etkileyen yapısal sınırlamaları bağlamında eylemde bulunma gücünü ve kaynaklarını haiz olmasıdır.
Heyman'ın işaret ettiği gibi, Isaiah Berlin'in iki özgürlük tanımını 1950'lerin ideolojik koşulları bağlamında anlamak önemlidir, dolayısıyla pozitif özgürlük kavramı dışsal sınırlardan bağımsızlığı içerir ve bu bağlamda pozitif bir özgürlük anlayışına yol açar. insan temsilcisi Charles Taylor'a göre pozitif özgürlük, kişinin hedeflerini gerçekleştirme yeteneğidir. Negatif özgürlük, başkalarını rahatsız etmeme özgürlüğüdür.
Yapı ve irade kavramları, pozitif özgürlük kavramının merkezinde yer alır, çünkü özgür olmak için, kişinin amaçlarını gerçekleştirmesine yönelik sosyal yapının engellerinden kurtulması gerekir. Yapısal olarak, insan özgürlüğü sınıfçılık, cinsiyetçilik, yaş ayrımcılığı, engellilik ve ırkçılık tarafından engellenebilir. Pozitif özgürlük öncelikle sosyolojik failliğe sahip olmakla ilgili olduğu için, vatandaşların hükumete katılımı ve onların sesleri, çıkarları ve kaygıları doğrultusunda hareket etmesiyle desteklenir.
Isaiah Berlin'in "Two Concepts of Freedom" (1958) adlı denemesi, genellikle pozitif ve negatif özgürlük arasında net bir ayrım yapan ilk kişidir.
Genel Bakış
Charles Taylor, Isaiah Berlin'in öncü makalesi The Two Concepts of Freedom (The Two Concepts of Freedom)'da ayrım yaptığı gibi, "pozitif" ve "negatif" özgürlük teorilerini ayıran bir sorunu çözmeye çalışır. Siyasi özgürlük kavramlarının böyle iki aileye sahip olduğunun inkar edilemez olduğunu düşünüyor.
Taylor, birbiriyle yarışan iki teori olduğunu açıklıyor. Amaç, tek başına özgürlüğü, ister hükumetler, ister şirketler veya bireyler olsun, diğerlerinin müdahalesinden bireyin bağımsızlığı olarak tanımlamaktır. Bu teori, özgürlüğün, en azından kısmen, topluluk yaşamının kolektif kontrolünden oluştuğuna inananlar tarafından sorgulanmıştır.
Negatif özgürlük, siyaset felsefesinde sıklıkla kullanılan bir terimdir. Özgürlüğün, dış engeller olmaksızın her istediğinizi yapabilme yeteneği olduğu fikridir. Bu kavram, çok basit olduğu ve bireysel kendini gerçekleştirmenin önemini dikkate almadığı için eleştirildi.
Taylor, negatif özgürlüğün felsefi bir ifadeden başka bir şey olmadığını ve gerçek özgürlüğün önemli bir sosyal ve ekonomik eşitsizlik arka planına karşı elde edildiğini savunuyor. Bizi bölen eşitsizliğin üstesinden gelerek hem negatif hem de pozitif özgürlüğe ulaşmak için diyalektik bir pozitif özgürlük önerdi.
Taylor'a göre, dini ve ahlaki inançlara sahip insanların ifadesini sınırlamak, ülkenin çöl bölgelerindeki hareketlerini sınırlamaktan daha önemlidir; ve her ikisi de trafik kontrol bilgisinden daha önemlidir. Ancak Hobbes'un sisteminde önem kavramına yer yoktur. Yalnızca tamamen nicel değerlendirmelere izin verir.
Taylor ayrıca, Hobbes-Bentham görüşünün kabul edilemez bir özgürlük görüşü olduğunu savunur. Bu iki aşamalı sürecin arka planında, onu ilk aşamada durdurmak daha güvenli ve daha kolay görünüyor ve özgürlüğün yalnızca dış engellerin olmaması olduğu konusunda ısrarcı bir şekilde ısrar ediyor, böylece güdüsel bir farklılık içermiyor ve gelmesine izin veriyor. içinde. Sonuç olarak, sorunun tahmin etmesi için başka birine bırakılmaması gerektiğidir. Maginot Line stratejisinin özü budur ve çok çekicidir; (burada Taylor, bir iddianın "doğrulanabileceği" yollardan bahsediyor). Ancak bunun yanlış olduğunu iddia ediyor, motivasyonda en azından bazı niteliksel farklılıkları içermeyen bir özgürlük görüşünü savunamayız, yani. hürriyetin gerekli şartları arasında saik üzerinde herhangi bir kısıtlama getirmez ve bu nedenle hükmedebilir. . temelde başka bir tahmin.
Bu nedenle Taylor, negatif ve pozitif özgürlük arasında bir fark olduğunu savunur ve sosyal adaletin önemini vurgular.
Tarih
Jean-Jacques Rousseau'nun bireysel özgürlüğün katılım yoluyla elde edildiğini öne süren özgürlük teorisi, kişinin kendi topluluğunun işlerini "genel irade"ye göre kollektif olarak yönetmesi şartıyla. Bazıları Sosyal Sözleşme'yi, Rousseau'nun özgürlüğün bireysel vatandaşların hükümette değişikliklere neden olacak şekilde hareket etme yeteneği olduğuna inandığını gösterecek şekilde yorumluyor; özünde özyönetimin ve demokrasinin gücüdür. [kaynak belirtilmeli] Rousseau'nun kendisi, "Yalnızca iştah köleliktir, koyduğumuz yasalara itaat özgürlüktür" dedi. Rousseau'ya göre doğal durumdan sivil duruma geçiş, içgüdü adaletinin yerini alır ve eylemlerine daha önce sahip olmadıkları bir ahlak verir.
GFW Hegel, "Hukuk felsefesinin unsurları" adlı çalışmasında (hukukun soyut alanı kavramını tanıttığı bölümde) şöyle yazmıştır: ." ve "Görev öze ulaşmak, pozitif özgürlüğü kazanmaktır."
Örnekler
Stanford Felsefe Ansiklopedisi Pozitif Özgürlük TanımındaBasitçe söylemek gerekirse, demokratik bir toplumun özgür bir toplum olduğu söylenebilir çünkü o, kendi kaderini tayin eden bir toplumdur ve o toplumun bir üyesinin demokratik sürece katıldığı ölçüde özgür bir toplumdur. Bununla birlikte, pozitif özgürlük kavramının bireysel uygulamaları da vardır. Örneğin, bazen hükumetin, bireylerin kendi kendilerine yetebilmeleri veya kendi kendilerini gerçekleştirebilmeleri için gerekli koşulları yaratmak için aktif bir çaba göstermesi gerektiği söylenir.
"Sosyal Sözleşmeyi Kurtarmak"ta Ron Replogle, pozitif özgürlüğü anlamaya yardımcı olan bir metafor yaptı. "Çok fazla içmişken araba anahtarlarını iradem dışında almak kesinlikle haysiyetimi zedelemez. Yetkinliğimiz sorgulanabilirken geçmişin ataerkil denetimiyle anlaşma yapmanın paradoksal hiçbir yanı yoktur." Bu anlamda pozitif özgürlük, tüm tarafların üzerinde anlaşmaya vardığı kurallara bağlı kalmaktır ve tüm taraflar kurallarda yapılan değişiklikleri kabul etmelidir. Bu nedenle pozitif özgürlük sözleşmeye dayalı bir felsefedir. [kaynak belirtilmeli]
Ancak Isaiah Berlin, ataerkillik ve pozitif özgürlüğün eşit olabileceği yönündeki herhangi bir öneriye karşı çıktı. Pozitif özgürlüğün ancak bireysel özgürlüğün geri kazanılması toplumun genel bir ilkesi veya başkasının görüşü değil, bireyin kendisinin yaptığı bir seçim olması durumunda kullanılabileceğini belirtti. Bir kişi çok fazla içki içtiği için istemeden arabanın anahtarlarını sürücüden alırsa, bu yalnızca sürücü daha önce gönüllü olarak içki içmemeye karar vermişse pozitif bir özgürlüktür. Böylece karşıdaki kişi, anahtarları elinden alarak bu karar vermeyi kolaylaştırır ve sürücünün paradoksal davranışı (yani sarhoşluk) ışığında bu kararı sürdürmesini sağlar. Sürücünün, sürücünün alkollü araç kullanmaması gerektiğini düşündüğü için korsanın anahtarları alacağına dair net bir niyeti yoksa, Berlin'in tanımına göre bu ataerkilliktir, pozitif özgürlük değildir.
Erich Fromm, insanlığın evrimi ile ortaya çıkan iki özgürlük arasındaki farkı, aşağı hayvan formlarının içgüdüsel aktivite özelliğinden uzaklaşarak görüyor. Özgürlüğün bu yönünün "olumlu 'yapma özgürlüğü' anlamında değil, olumsuz 'özgürlük' anlamında, yani kişinin eylemlerinin içgüdüsel olarak belirlenmesinden özgürlük anlamında kullanıldığını savunuyor. Fromm için özgürlük eş-kapsamlıdır. ... hayvan içgüdüsü, hayatta kalmanın artık insan benliği olmadığını ima eder. O, bu farkı İncil'deki insanın cennetten kovulmasına ilişkin anlatıma bağlar:
Fromm'a göre pozitif özgürlük, bireyselliğin bütünden ayrılma ile denge içinde gerçekleşmesinden kaynaklanır: "tüm insanlarla dayanışma" içgüdüsel veya önceden belirlenmiş bağlarla değil, rasyonel özgürlüğe dayalı olarak birleşir.