turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
60. Piyade Tümeni (Wehrmacht)

60. Piyade Tümeni 1939'un sonlarında Polonya'nın İşgali sırasında Gruppe Eberhardt tarafından kuruldu. O sırada SA birimleri Danzig'i ele geçirmekle meşguldü. Bu tümen, askerlerinin büyük çoğunluğunun SA ve polis güçlerinden almasıyla olağandışıydı.
Tarihi
Tümen 1. Ordu'nun bir parçası olarak Fransa'nın işgaline (1940) katılmak üzere Polonya'dan transfer edildi. Fransa'nın işgali sonrasında Temmuz 1940'ta Polonya'ya geri transfer edildi ve burada 60. Piyade Tümeni'ne (motorize) yükseltildi. Bu yükseltme sırasında tümen iki alaya indirildi (92. ve 244. Piyade Alayları). Ocak 1941'de tümen Romanya'ya gönderildi ve Nisan ayında Yugoslavya ve Yunanistan'ın işgaline katıldı.
Bu birlik, 1. Panzergruppe'nin ( General Von Kleist tarafından komuta edilen) bir parçası olarak Uman üzerinden ve Dinyeper Nehri boyunca ilerleyen Barbarossa Operasyonuna katıldı. Diğer Alman birlikleriyle birlikte Mius Nehri'ne geri çekilene kadar Rostov'un saldırı ve işgalinde yer aldı. 1941-42 kışında bir dizi savunma savaşında konumunu korumayı başardı ve ardından Mart 1942'de Kharkov savaşına katıldı. Daha sonra 1942'de tümen Stalingrad'daki savaşa katıldı. 1942'nin ikinci yarısında bu şehir içinde şiddetli çatışmalara girdi ve daha sonra 1943'ün başlarında Stalingrad'da kuşatıldı ve yok edildi.
1943'ün ortalarında, tümen, <i id="mwIQ">Feldherrnhalle</i> organizasyonunun bir parçası olarak Panzer-Grenadier-Division Feldherrnhalle adlı bir panzergrenadier oluşumu olarak yeniden oluşturuldu.
Komutanlar
Generalleutnant Friedrich-Georg Eberhardt (15 Ekim 1939 - 15 Mayıs 1942)
Orgeneral Otto Kohlermann (15 Mayıs - Kasım 1942)
Tümgeneral Hans-Adolf von Arenstorff (Kasım 1942 - 2 Ocak 1943) : savaş esiri
60. Piyade Tümeni, Mayıs 1940 - Fransa Savaşı Sırasında
Tümen Birlikleri;
92. Piyade Alayı
243. Piyade Alayı
244. Piyade Alayı
160. Topçu-Alayı
60. Piyade Tümeni (motorize), Ağustos 1942 - Blau'nun Düşüşü Sırasında
Tümen Birlikleri;
92. Piyade Alayı (motorize)
120. Piyade Alayı (motorize)
160. Kradschützen-Taburu
160. Panzerjäger(Tank Avcısı)-Tümeni
160. Aufklärungs-Tümeni
160. Topçu-Alayı
160. İletişim-Taburu
160. Öncü-Taburu (motorize)
Sefo

Sefo ya da gerçek ismiyle Seyfullah Sağır (d. 16 Mart 1998, Samsun, Türkiye), Türk müzisyen ve söz yazarıdır. "Bilmem Mi?" isimli Reggaeton tarzı şarkısıyla geniş kitlelerce tanınmıştır.
Hayatı ve kariyeri
16 Mart 1998 tarihinde Samsun'da doğdu. Aslen Trabzon, Araklılı'dır.
Mart 2018'de ilk şarkısı "Yalan" ile müzik kariyerine başladı. Şubat 2019'da çıkardığı "Poz" teklisinden sonra daha çok müziğe odaklanmaya karar vermiştir. 18 Nisan 2019'da "Up Down" teklisini çıkardı.
28 Haziran 2019'da "362" teklisini çıkardı. Bu tekliden sonra "Derdi Ne" şarkısını çıkardı. Şarkılarında genellikle pop ritmi kullanır.
21 Şubat 2020 tarihinde "Başa Sar" adında bir tekli yayımladı, şarkının diğer isimleri arasında beatinde Aerro ve Sefo'ya eşlik eden Yase bulunmakta.
Diskografi
Single'lar
Yalan (2018)
Poz (2019)
Up Down (2019)
362 (2019)
Derdi Ne? (2019)
Başa Sar (ft. Aerro, Yase) (2020)
Rest (2020)
Kaybol (ft. Revart) (2020)
Nerdeyim? (2020)
Geri Gel (2020)
Ardından (2021)
Youngstar (2021)
İhtiyacım Yok (2021)
Liman (ft. Kayra Çandar) (2021)
Toz Duman (2021)
Bonita (ft. Reynmen) (2021)
Bilmem mi? (2021)
Affettim (2022)
Mírame (Bilmem mi? Remix) (ft. Reik) (2022)
Yarım Kalır (ft. Revart) (2022)
Tutsak (2022)
Isabelle (ft. CAPO) (2022)
Kördüğüm (ft. Jako) (2022)
Şahane (ft. Organize) (2022)
Gitti (ft. Aerro) (2022)
Beni Beni (2022)
Veda Saati (2023)
Söyleneydibu? (2023)
Araba (2023)
İmparator (2023)
Görmem Böylesini (ft. Simge) (2023)
Ödülleri
Pegasus (yazılım)

Pegasus, İsrailli yazılım şirketi NSO Group tarafından geliştirilmiş bir casusluk programıdır. Program, ya hedef alınan kişinin tıklamasıyla ya da hiçbir tıklama olmaksızın; cep telefonlarının mesaj, konum veya mikrofon (ortam dinleme) gibi özelliklerini ele geçirmeyi ve bu yolla takip edilmesi amaçlanan kişinin kişisel hayatına girerek program sahibi için istihbarat toplamayı amaçlamaktadır.
Yazılım şirket veya şahıslara değil, yalnızca istihbarat servisleri ve hükumetlere satılmaktadır. Şirketin tüm satışları İsrail Savunma Bakanlığı'nın onayından geçmek zorundadır. Programın İsrail yönetiminin talebiyle beş ülkeye girdiği anda (ABD, Çin, Rusya, İsrail, İran) kendini imha ettiği iddia edilmektedir.
Ortaya çıkartılması
Programla ilgili ilk iddialar 2016 yılında birkaç teknik inceleme raporuna dayanmaktadır. Yazılıma Fransa, İspanya, Suudi Arabistan veya Hindistan gibi ülkelerde rastlanıldığı; pek çok gazeteci, aktivist ve siyasetçinin program aracılığıyla takip edildiği iddia edildi. Şirket o yıl ortaya çıkan tüm iddiaları reddetmişti.
Meselenin tekrar tartışılmaya başlanması ise 2018 yılında Suudi Arabistan'ın İstanbul Başkonsolosluğu'nda işlenen Cemal Kaşıkçı cinayetinin ardından başladı. Programın detaylarını ortaya çıkartılması 2021 yılında aralarında The Washington Post, Le Monde, The Guardian ve Uluslararası Af Örgütü'nün de bulunduğu 16 medya ve sivil toplum kuruluşunun ortak bir çalışması sayesinde yapıldı.
Yapılan çalışmada uygulama aracılığıyla binlerce insanın takip edildiği iddia edildi. Fransız Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, Cemal Kaşıkçı'nın nişanlısı Hatice Cengiz ve yakın arkadaşı Ömer Abdülaziz ile Kaşıkçı soruşturması sırasında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı yapan İrfan Fidan'ın da takip edilenler aralarında bulunduğu iddialar arasında.
Opabinia

Opabinia regalis, Kanada, Britanya Kolumbiyası'ndaki Orta Kambriyen Burgess Shale Lagerstätte'de bulunan soyu tükenmiş bir kök grup eklembacaklısıdır. Paleozoik Çağın Kambriyen Dönemi'nde 505 milyon yıl öncesinden 487 milyon yıl öncesine kadar yaşadı. 2-3 inç uzunluğunda ölçüldü ve bir etobur olduğu tahmin ediliyor. Yirmiden az iyi örnek tanımlanmıştır; 3 Opabinia örneği, topluluğun %0,1'inden daha azını oluşturdukları Greater Phyllopod yatağından bilinmektedir. Opabinia, ortalama 5,7 cm uzunluğunda (hortum hariç) yumuşak gövdeli bir hayvandı ve parçalı gövdesi yanlarda loblara ve yelpaze şeklinde bir kuyruğa sahipti. Baş, olağandışı özellikler gösterir: beş göz, başın altında ve arkaya bakan bir ağız ve muhtemelen yiyecekleri ağza ileten bir hortum. Opabinia muhtemelen deniz tabanında yaşıyordu, küçük, yumuşak yiyecekler aramak için hortumu kullanıyordu.
Keşif Tarihçesi
Charles Doolittle Walcott, Burgess Shale'de Opabinia regalis'in neredeyse tam dokuz fosili ve Opabinia media olarak sınıflandırdığı birkaç fosil buldu ve bunların hepsinin bir açıklamasını 1912'de yayınladı. Jenerik isim, Hungabee Dağı ile Mount arasındaki Opabin geçidinden türetilmiştir. Biddle, Lake O'Hara'nın güneydoğusunda, British Columbia, Kanada. 19661967'de, Harry B. Whittington başka bir iyi örnek buldu ve 1975'te bazı örneklerin çok kapsamlı diseksiyonuna dayanan ayrıntılı bir açıklama ve bu örneklerin çeşitli açılardan aydınlatılmış fotoğrafları yayınladı. Whittington'ın analizi Opabinia media'yı kapsamadı: Walcott'un bu türün örnekleri koleksiyonunda tanımlanamadı. 1960'ta Rus paleontologları Sibirya'nın Norilsky bölgesinde buldukları ve Opabinia noilica olarak etiketledikleri örnekleri tanımladılar, ancak bu fosiller kötü korunmuştu ve Whittington, Opabinia cinsinin üyeleri olarak sınıflandırılacak kadar bilgi sağladıklarını düşünmüyordu.
Açıklama
Opabinia o kadar tuhaf görünüyordu ki, Whittington'ın analizinin ilk sunumunda seyirci güldü. Opabinia regalis'in baştan kuyruğa uzunluğu 4 santimetre ile 7 santimetre arasında değişiyordu. Hayvanın ayrıca, toplam uzunluğu vücudunun üçte biri kadar olan ve başının altından aşağı doğru çıkıntı yapan ve ardından öne ve yukarıya doğru kıvrılan içi boş bir hortumu vardı. Hortum, bir elektrikli süpürge hortumu gibi çizgiliydi, muhtemelen esnekti ve iç kenarlarında içe ve öne doğru çıkıntı yapan, pençe benzeri bir yapıyla son buluyordu. Başında beş göz bulunuyordu: ikisi öne yakın ve başın ortasına oldukça yakın, yukarıya ve ileriye dönük saplarda; başın arka ve dış kenarlarına yakın, yukarıya ve yanlara bakan iki büyük göz de saplanmış; ve daha büyük bir çift saplı göz arasında yukarıyı gösteren daha kısa bir sapı olan tek bir göz. Gözlerin eklembacaklıların yan gözleri gibi bileşik olduğu varsayılmıştır, ancak hiçbir kanıtla desteklenmeyen bu yeniden yapılanma "biraz hayal ürünüdür". Ağız başın altında, hortumun arkasındaydı ve geriye dönüktü, böylece sindirim sistemi hayvanın arkasına doğru giderken bir U-bükümü oluşturdu. Hortum, ağza ulaşmak için yeterince uzun ve esnek görünüyordu.
Sevgili Hocam

Sevgili Hocam, 1972 yapımı Türk filmidir.
Oyuncular
Sadri Alışık
Arzu Okay
Hulusi Kentmen
Güler Alış
Mahmure Handan
Renan Fosforoğlu
Oktar Durukan
Ali Ekdal
Yaşar Şener
Zeki Sezer
Erol Yeşilyaprak
Yılmaz Kurt
Dündar Aydınlı
Yusuf Sezgin
Müzeyyen Senar
1973 çıkışlı Türk filmleri
Türk komedi-drama filmleri
Hulki Saner'in yönettiği filmler
Hulki Saner'in yapımcısı olduğu filmler
Hulki Saner'in senaryosunu yazdığı filmler
1970'lerde komedi-drama filmleri
Özdemir Öğüt'ün görüntülediği filmler
1970'lerde Türkçe filmler
1973 çıkışlı dramatik filmler
1973 çıkışlı komedi filmleri
Saner Film filmleri
Çağdaş Sanatlar Müzesi

Çağdaş Sanatlar Müzesi veya Modern Sanatlar Müzesi, yaşanılan dönem içerisinde üretilen eserlerin sergilendiği müzeler sınıfıdır.
Türkiye'de Çağdaş sanatlar müzeleri
Türkiye'nin ilk çağdaş sanatlar müzesi, İstanbul Modern Sanatlar Müzesi veya kısaca İstanbul Modern'dir. Eczacıbaşı ailesinin öncülüğünde, İstanbul Kültür Sanat Vakfı (İKSV) tarafından kurulan müze, 11 Aralık 2004'te ziyarete açılmıştır.
Metehan Mimaroğlu

Metehan Mimaroğlu (7 Temmuz 1994, İstanbul) Sol Açık pozisyonunda görev yapan Türk futbolcudur. 1. Lig ekiplerinden Eyüpspor'dan kiralık olarak Süper Lig ekiplerinden Ümraniyespor'da forma giymektedir.
Kulüp kariyeri
Güngörenspor
Futbola İstanbul Güngörenspor'da başlayan Metehan Mimaroğlu, burada 6 sezon geçirdi, 2012 yılında Eskişehirspor'da profesyonel oldu. 18 yaşında gittiği Eskişehirspor'da A takımda forma şansı bulamayan ve sadece o dönemki adıyla A2 Takım'da görev alan kanat oyuncusu, 2013'te Karacabey Belediyespor'a katıldı.
Ergene Velimeşe SK
2017/2018'de Misli.com 3. Lig ekibi Ergene'de 33 maça çıkan ve 3 gol atan Metehan, 2018/19'da Eyüpspor'la 3 yıllık sözleşme imzaladı, İstanbul ekibinde hiç forma giymeden Alibeyköyspor'a kiralandı.
Alibeyköyspor
İstikrarsız geçen sezonların ardından 30 maç üstü ortalamayla oynayan Metehan, sezonu 31 maç, 9 golle tamamladı ve Osmaniyespor'un yolunu tuttu.
Osmaniyespor
2019/20 sezonunun ilk yarısında çıktığı 16 maçta 5 gol atan kanat oyuncususu alt liglerdeki yetenekleri bulmasıyla dikkat çeken Altınordu FK'a transfer oldu.
Altınordu FK
2019/20 sezonunun ilk yarısında çıktığı 16 maçta 5 gol atan kanat oyuncususu alt liglerdeki yetenekleri bulmasıyla dikkat çeken Altınordu kaptı. İlk kez BAL ve Misli.com 3. Lig harici bir ligde oynayan ve Metehan, TFF 1. Lig'de çıktığı 17 maçta 4 gol atmayı başardı.
Adana Demirspor
16 Temmuz 2021 tarihinde Altınordu FK'dan Süper Lig takımlarından Adana Demirspor'a a transfer olmuş ve halen daha Adana Demirspor forması giymektedir.
Eyüpspor
30 Haziran 2022 tarihinde Adana Demirspor'dan Eyüpspor'a transfer olmuştur.
İtalya'da sanat

İtalyan sanatı yüzyıllar boyunca birçok büyük hareketi etkilemiş ve ressamlar, mimarlar ve heykeltıraşlar dahil olmak üzere birçok büyük sanatçı yetiştirmiştir. Bugün İtalya, pek çok büyük sanat galerisi, müze ve sergisiyle uluslararası sanat camiasında önemli bir yer tutmaktadır. Ülkedeki başlıca sanat merkezleri arasında Roma, Floransa, Venedik, Milano, Napoli ve diğer İtalyan şehirleri bulunmaktadır. İtalya, dünya birincisi olarak bugün 55 Dünya Mirası alanına ev sahipliği yapmaktadır.
Antik çağlardan beri, Yunanlar, Etrüskler ve Keltler, İtalyan yarımadasının sırasıyla güneyi, merkezi ve kuzeyinde yerleşmişlerdir. Ülkenin Brescia ilinde yer alan Valcamonica kaya çizimlerinin tarihi MÖ 8000'li yıllara dayanmaktadır ve bugün binlerce mezarda Etrüsk sanatının zengin kalıntılarının yanı sıra Paestum, Agrigento ve başka yerlerde Yunan kolonilerinden kalma zengin kalıntılar vardır.
Bugünkü İtalyan topraklarında kurulmuş Roma İmparatorluğu, uzun yıllar boyunca İtalya ve Avrupa'da egemen güç halinde kalmıştır. İtalya bugün Roma kalıntıları açısından Büyük İmparatorluk anıtlarından Pompeii ve komşu bölgelerindeki korunmuş binalara kadar olağanüstü bir birikime sahiptir. Roma İmparatorluğu'nun çöküşünün ardından, özellikle Orta Çağ'ın Kuzey İtalyası, yalnızca Kutsal Roma İmparatorlarının Karolenj ve Otton sanatı için değil, Bizans sanatı Ravenna ve diğer dallar için de önemli bir merkez olarak kalmıştır.
Ortaçağ dönemi
Orta Çağ boyunca, İtalyan sanatı öncelikle mimari süslemelerden (freskler ve mozaikler) oluşuyordu. İtalya'daki Bizans sanatı, standart kaligrafi, renk ve altın kullanımı ile oldukça resmi ve rafine bir dekorasyondu. 13. yüzyıla kadar İtalyan sanatı neredeyse tamamen bölgeseldi ve dış Avrupa ve Doğu akımlarından etkilenmiş durumdaydı. MS 1250 yıllarında, çeşitli bölgelerin sanatı ortak özellikler geliştirmiş, böylece belirli bir birlik ve büyük bir özgünlük gözlemlenmiştir.
Bizans sanatı
Ana madde: Bizans sanatı
Batı başkentinin düşmesiyle Roma İmparatorluğu, Konstantinopolis'in önderliğinde 1000 yıl kadar daha yaşamaya devam etmiştir. Bizans zanaatkarları İtalya genelinde önemli projeler gerçekleştirmiş ve etkilerini 14. yüzyıla kadar göstermişlerdir.
Gotik sanat
Ana madde: Gotik sanat
Gotik dönem, Orta Çağ'dan Rönesans'a bir geçişi işaret eder ve Saint Dominic ve Assisili Francesco tarafından kurulan Dominik ve Fransisken keşiş düzenlerinin etkisiyle beslenen stiller ve tutumlarla karakterize edilir.
Kilise içinde dini anlaşmazlıkların olduğu bir zamanda, Fransiskenler ve Dominikenler, bu anlaşmazlıkları çözmek ve Katolik Kilisesi'ni temellerine geri döndürmek amacıyla kuruldu. Fransiskenlerin ilk günleri özellikle Aziz Francis'in şefkatiyle anılırken, Dominikler Engizisyon'un başlamasında en büyük sorumlu tarikatlardan biri olarak anılırlar.
Gotik mimari ise Kuzey Avrupa'da başlamış ve güneye yani İtalya'ya doğru yayılmıştır.
Moumi Ngamaleu

Moumi Ngamaleu (d. 9 Temmuz 1994), orta saha olarak görev yapan Kamerunlu futbolcudur. Young Boys'da forma giymektedir.
Kariyer İstatistikleri
Milli takım Golleri
Başarıları
Young Boys
Super League: 2018-19, 2019-20
Schweizer Cup: 2019-20
Coton Sport
Elite One: 2013, 2014, 2015
Not listesi
Hacklink

Hacklink, bir web sitesinden web site sahibinin bilgisi olmadan yasa dışı yöntemler kullanılarak başka web sitesine verilen backlink olarak tanımlanmaktadır. Başvurulması hem yasal açıdan hem de arama motoru yönergeleri açısından yasaklanmış bir backlink edinme yöntemidir.
Bir web sitesinin güvenlik zafiyetleri kullanılarak sitenin kaynak kodlarına ya da yönetim paneline erişen şahıslar tarafından web sitesinin kaynak kodları arasına eklenen bağlantılar vasıtasıyla oluşturulur.
Site ziyaretçileri ya da site sahibi tarafından fark edilmemesi için hacklink eklenen kısım HTML ve CSS kodları kullanılarak görünmez hale getirilir. Bu sebeple ortalama seviyede bilgi sahibi internet kullanıcıları tarafından tespit edilmesi çok zordur.
38. Piyade Tümeni (Wehrmacht)

38. Piyade Tümeni İkinci Dünya Savaşı'n daAlman Ordusu'n da bir piyade tümeniydi. Temmuz 1942'de kuruldu, Kasım 1943'te Doğu Cephesinde savaşta tamamen yok edildi. Tümen sadece 15 ay varlığını sürdürebildi.
Tarihi
38. Piyade Tümeni, Temmuz 1942'de Teğmen Friedrich-Georg Eberhardt komutasında kuruldu. Kuruluşundan kısa bir süre sonra Lahey'de garnizon görevi yaptı, tümen işgal altındaki Fransa'ya transfer edildi. 7. Ordu'nun bir parçası olarak batı kıyısındaki Saint-Nazaire'de bulunuyordu.
1943'ün başlarında Doğu Cephesi'ne transfer edilen tümen, Sovyet Ordusuna karşı yapılan savaşlara katıldı. Eylül ayında, tümen verdiği kayıplar yüzünden çok fazla küçülmüştü ve 62. Piyade Tümeni'nin operasyonel kontrolü altına girdi. Dinyeper Muharebesi tümenin sırasında verdiği kayıplar kayıplar, 38. Piyade Tümeni'nin 14 Kasım 1943'te resmen sona ermesi anlamına geliyordu. Tümenin hayatta kalan üyeleri 276. Piyade Tümeni'ne transfer edildi.
Komutanlar
Generalleutnant (Teğmen) Friedrich-Georg Eberhardt (Temmuz 1942-Ağustos 1943)
Oberst Kurt Eberding (Ağustos-Kasım 1943).
Kinetik sanat

Kinetik sanat, izleyici tarafından algılanabilen hareketi içeren veya etkisi için harekete bağlı olan bir sanat türüdür. İzleyicinin sanat eserine bakış açısını genişleten ve çok boyutlu hareketi içeren kanvas tablolar, kinetik sanatın en eski örnekleridir. Daha yerinde bir ifadeyle, kinetik sanat, günümüzde en sık üç boyutlu heykellere ve doğal olarak hareket eden veya makineyle çalıştırılan cep telefonları gibi figürlere atıfta bulunan bir terimdir. Hareketli parçalara genellikle rüzgar, motor veya gözlemci tarafından güç verilir. Kinetik sanat, çok çeşitli birbiriyle örtüşen teknikleri ve stilleri kapsar.
Modern zaman çalışmaları
Kasım 2013'te, MİT Müzesi tarafından, 5000 Hareketli Parça adlı bir kinetik sanat sergisi açıldı. Arthur Ganson, Anne Lilly, Rafael Lozano-Hemmer, John Douglas Powers ve Takis adlı sanatçıların çalışmaları burada sergilendi. Sergi, müzede sanat formuyla ilgili özel programlamayı içeren bir "kinetik sanat yılı"nı başlattı.
Neo-kinetik sanat, etkileşimli kinetik heykeller bulabileceğiniz Wuhu Uluslararası Heykel Parkı, Pekin, Çin'de oldukça popüler olmuştur.
Changi Havalimanı, Singapur, uluslararası sanatçılar ART+COM ve Christian Moeller'ın büyük ölçekli kinetik enstalasyonlarını içeren küratörlüğünde bir sanat eseri koleksiyonuna sahiptir.
Önemli eserler
Önemli kinetik heykeltıraşlar
Yaacov Agam
Uli Aschenborn
David Ascalon
Fletcher Benton
Mark Bischof
Daniel Buren
Alexander Calder
Gregorio Vardanega
Martha Boto
U-Ram Choe
Angela Conner
Carlos Cruz-Diez
Marcel Duchamp
Lin Emery
Rowland Emett
Arthur Ganson
Nemo Gould
Gerhard von Graevenitz
Bruce Gray
Ralfonso Gschwend
Rafael Lozano-Hemmer
Chuck Hoberman
Anthony Howe
Irma Hünerfauth
Tim Hunkin
Theo Jansen
Ned Kahn
Roger Katan
Starr Kempf
Frederick Kiesler
Viacheslav Koleichuk
Gyula Kosice
Gilles Larrain
Julio Le Parc
Liliane Lijn
Len Lye
Sal Maccarone
Heinz Mack
Phyllis Mark
László Moholy-Nagy
Alejandro Otero
Robert Perless
Otto Piene
George Rickey
Ken Rinaldo
Barton Rubenstein
Nicolas Schöffer
Eusebio Sempere
Jesús Rafael Soto
Mark di Suvero
Takis
Jean Tinguely
Wen-Ying Tsai
Marc van den Broek
Panayiotis Vassilakis
Lyman Whitaker
Ludwig Wilding
Önemli kinetik Op sanatçıları
Nadir Afonso
Getulio Alviani
Marina Apollonio
Carlos Cruz-Díez
Ronald Mallory
Youri Messen-Jaschin
Vera Molnár
Abraham Palatnik
Bridget Riley
Eusebio Sempere
Grazia Varisco
Victor Vasarely
Jean-Pierre Yvaral
L'Arlésienne

L'Arlésienne, Alphonse Daudet tarafından yazılan ve ilk olarak 1869'da Değirmenimden Mektuplar (Lettres de mon moulin) koleksiyonunda yayınlanan kısa bir öyküdür.
Yazar hikayeyi Léon Carvalho'dan bir sipariş üzerine 1872 yılında müzik ve koro ile üç perdeden oluşan bir oyuna dönüştürmüştür.
Georges Bizet, oyunun ilk prodüksiyonu için 1 Ekim 1872'de Vaudeville Tiyatrosu'nda (şimdi ki Gaumont) tesadüfen bir müzik yazsa da oyun başarılı olamamış ve sadece 21 gösterimden sonra kapanmıştır. Daha sonra 1 Ekim 1872 günü için başka bir oyun planlanmış, ancak son dakikada gelen bir sansür kararıyla orijinal metin değiştirilmiştir. Seyirciler çoğu bu değişiklikten memnun kalmamıştır.
8 Mart 1999'da BBC Radio 4, Michael Robson tarafından Fransızcadan çevrilip yazılan ve Enyd Williams tarafından yönetilen, Daudet'nin bu hikayesinden uyarlanan The Girl from Arles adlı oyununun bir uyarlamasını yayınlamıştır.
Postmodern sanat

Postmodern sanat, modernizmin bazı yönleriyle ya da sonrasında ortaya çıkan veya gelişen bazı dallara tepki olarak doğan bir sanat hareketleri bütünüdür. Genel olarak intermedya, enstalasyon sanatı, kavramsal sanat ve çoklu ortam gibi özellikle video içeren hareketler bu şekilde tanımlanmaktadır.
Sanatı postmodern olmaya borçlu olan çeşitli özellikler vardır; bunlar arasında brikolaj, kolaj, sadeleştirme, performans sanatları, geçmiş stillerin ve temaların modern bir gün bağlamında geri dönüşümü gibi teknikler bulunmaktadır.
Cam sanatı

Cam sanatı, tamamen veya bir kısmı camdan yapılmış bir çeşit sanat işidir. Anıtsal eserler ve montaj parçalarından, duvar askılarına ve pencerelere, cam takılar ve sofra takımları da dahil olmak üzere birçok alanda kullanılmaktadır.
Dekoratif ve işlevsel bir ortam olarak cam, Mısır ve Asur'da kapsamlı bir şekilde geliştirilmiştir. MÖ 1. yüzyılda icat edildiği düşünülen cam üfleme, lüks bir pazar için kafes fincan gibi formlarla olan Roma camında yoğun bir şekilde yer almıştır. Erken Orta Çağ'da İslami cam sanatı en çok gelişmiş sanatlardan biriydi. Daha sonra Avrupa'nın büyük Norman ve Gotik katedrallerinin inşaatçıları, vitray pencereleri önemli bir mimari ve dekoratif unsur olarak kullanarak cam sanatını yeni zirvelere taşımışlardır. Venedik Lagünü'ndeki Murano'dan cam (Venedik camı olarak da bilinir), yüzlerce yıllık arıtma ve geliştirmenin bir sonucudur. Murano hala modern cam sanatının doğum yeri olarak kabul edilmektedir.
Sıcak camın şekillendirilmesinin yanı sıra, son yüzyıllarda şekillendirilmiş parçalar üzerinde kullanılan üç ana geleneksel dekoratif teknik; emaye cam, oymalı cam ve kesme camdır. İlk ikisi çok eskidir, ancak üçüncüsü 1730 civarında bir İngiliz icadıdır. 19. yüzyılın sonlarından itibaren bir dizi başka teknik de eklenmiştir.
19. yüzyılın dönüşü, eski cam sanatı hareketinin zirvesiydi, fabrika cam üfleyicilerinin yerini mekanik şişe üfleme ve sürekli pencere camı aldı. Tiffany, Lalique, Daum, Gallé, yukarı New York eyaletindeki Corning okulları ve Steuben Glass Works gibi büyük atölyeler cam sanatını yeni seviyelere taşıdı.
Cam heykeller
En iyi bilinen cam heykeller, Livio Seguso, Karen LaMonte ve Stanislav Libenský ve Jaroslava Brychtová tarafından yaratılan heykelsi veya anıtsal eserlerdir. Bir başka örnek is René Roubíček yönettiği şişirilmiş ve sıcak olarak çalışılmış "Nesne" (1960) adlı eseridir. Bu eser 2005 yılında Corning Cam Müzesi'ndeki "Zorluk Çağında Tasarım" sergisinde sergilenmiştir. 2021'de sanatçı Guillaume Bottazzi, Villa Cavrois'e bitişik Mallet-Stevens bahçesinin uzantısındaki Domaine des Diamants Blancs üzerinde üç metre yüksekliğinde bir cam heykel yapmıştır.
Bir 21. yüzyıl cam heykel örneği:
Sanat camı ve stüdyo camı hareketi
20. yüzyılın başlarında, çoğu cam üretimi fabrikalarda gerçekleşmekteydi. Kendi kişisel tasarımlarını yapan bireysel cam üfleyiciler bile işlerini bu büyük ortak binalarda yapıyordu. "Sanat camı" fikri, genellikle içinde tasarımlar veya nesneler bulunan sanattan yapılmış küçük dekoratif eserlerle gelişiyordu. Stanislav Brychta'nın lamba işi figürleri gibi küçük üretim serilerinde üretilen parçalara genellikle cam sanatı adı veriliyordu. 1970'lere gelindiğinde, daha küçük fırınlar için iyi tasarımlar vardı ve Amerika Birleşik Devletleri'nde bu, camlarını fabrikaların dışında, genellikle kendi stüdyolarında üfleyen cam üfleyicilerin "stüdyo camı" hareketine yol açtı. Bu hareket dünyanın diğer bölgelerine de yayıldı.
20. yüzyıl stüdyo cam örnekleri: