Phobos 2

Phobos 2, Sovyetler Birliği tarafından tasarlanan son uzay sondasıydı. Mars, Phobos ve Deimos'un uydularını keşfetmek için tasarlandı. 12 Temmuz 1988'de fırlatıldı ve 29 Ocak 1989'da yörüngeye girdi.
Phobos 2, 29 Ocak 1989'da seyir ve Mars yörünge yerleştirme aşamaları boyunca nominal olarak çalıştı ve Güneş, gezegenler arası ortam, Mars ve Phobos hakkında veri topladı. Phobos 2, Mars'ın yüzeyini ve atmosferini araştırdı ve 40 metreye kadar çözünürlükte 37 Phobos görüntüsü döndürdü.
Uzay aracının Phobos'un yüzeyine 50 m yakınına yaklaşacağı ve iki iniş aracını (Biri mobil huni, diğeri sabit bir platform) serbest bırakacağı görevin son aşamasından kısa bir süre önce Phobos 2 ile teması kesildi. Görev, uzay aracı sinyalinin 27 Mart 1989'da başarıyla geri alınamamasıyla sona erdi. Arızanın nedeni, araç bilgisayarının arızalanması olarak belirlendi.
Arka plan
Hedef olarak Phobos ile bir görevi yerine getirme niyeti ilk olarak 14 Kasım 1984'te kamuoyuna açıklandı. Phobos, önceki Amerikan misyonlarıyla doğrudan rekabet etmekten kaçınmak için hedef olarak seçildi. Başlangıçta fırlatma 1986'da planlandı, ancak bu daha sonra 1988'e taşındı.
Görev profili
Phobos 2, misyonun gezegenler arası uçuş aşamasında sorunlar oluşturmaya başladı. Sonda Mars yörüngesine ulaştığında, üç bilgisayarından ikisi düzgün çalışmıyordu. Bilgisayarlardan biri tamamen ölmüştü ve ikincisi arızalanmaya başlamıştı. Uydu, herhangi bir kararda oy veren bilgisayarların oy çokluğundan oluşan bir sistem üzerinde çalıştığından, sağlıklı bir bilgisayar gemiyi kontrol edemeyecekti çünkü iki ölü bilgisayar nedeniyle oy çokluğuna ulaşamaycaktı. Geminin yüksek hızlı vericisi de sorunlar geliştirmişti.
Phobos 2, Phobos ile üç ön karşılaşmayı başarıyla gerçekleştirdi ve bu süre zarfında Videospektrometrik Kamera, Mars için Birleşik Radyometre ve Fotometre ve Mars için Görüntüleme Spektrometresi ile görüntülendi.
Uzay aracı tasarımı
Enstrümanlar
Phobos 2 kızılötesi spektrometresi (ISM), Mars'ın ekvator bölgelerinde 7 ila 25 km arasında değişen bir uzamsal çözünürlüğe ve 700 m çözünürlükte 400 Phobos spektrumuna sahip yakın kızılötesinde (0,75 ila 3,2 μm) 45000 spektrum elde etti. Bu gözlemler, gezegenin ve uydusunun ilk mineralojik haritalarını almayı ve Mars'ın atmosferini incelemeyi mümkün kıldı. ISM, cnes'in desteğiyle IAS ve despa'da (Paris Gözlemevi) geliştirildi.
Enstrümanların listesi:
"VSK" TV görüntüleme sistemi
PERVANE-F "zıplayan" iniş aracı.
ARS-FP otomatik X-ışını floresan spektrometresi
ferroprob manyetometresi
Kappametre manyetik geçirgenlik / duyarlılık sensörü
gravimetre
sıcaklık sensörleri
BİSİN iletkenlik ölçer / eğimölçer
mekanik sensörler (penetrometre, UIU ivmeölçer, atlama mekanizmasındaki sensörler)
"DAS" (uzun ömürlü otonom istasyon) iniş aracı
TV kamerası
ALFA-X Alfa-Proton-X-Işını Spektrometresi
LİBRATİON güneş sensörü (STENOPEE olarak da bilinir)
Sismometre
RAZREZ ankraj penetrometresi
Gök mekaniği deneyi
"ISM" termal kızılötesi spektrometre / radyometre - km çözünürlük
yakın kızılötesi görüntüleme spektrometresi
termal görüntüleme kamerası; manyetometreler
gama ışını spektrometreleri
X-ışını teleskopu
radyasyon dedektörleri
radar ve lazer altimetreler
Lima-D lazer deneyi - bir kütle spektrometresi ile kimyasal analiz için malzemeyi Phobos yüzeyinden buharlaştırmak üzere tasarlanmıştır
İsveç Uzay Fiziği Enstitüsü'nden bir elektron spektrometresi ve iyon kütlesi analizörü olan Döner Analizör (ASPERA) ile Otomatik Uzay Plazma Deneyi.
Sonuçlar
Gemi, ayın çoğunluğunu (% 80) görüntüleyen Phobos'un 37 fotoğrafını çekti. Kızılötesi spektrometre su izi bulamadı.
Mirası
Phobos tasarımı, fırlatma aracının dördüncü aşaması yanlış ateşlendiğinde başarısızlıkla sonuçlanan uzun gecikmeli Mars 96 görevi için tekrar kullanıldı. Ayrıca Phobos'u keşfetmek için de tasarlanan Fobos-Grunt görevi 2011'de başarısızlıkla sonuçlandı. Şimdiye kadar, Phobos için tamamen başarılı bir araştırma yapılmadı.