Çocuklukta cinsiyet rolleri

Cinsiyet rolleri, erkekler ve kadınlar için uygun davranış beklentileri yaratan, kültürel olarak etkilenen stereotiplerdir. Bu rollerin anlaşılması, daha dört yaşındaki çocuklarda belirgindir. 3 ila 6 ay arasındaki çocuklar, erkek ve kadın yüzleri arasında ayrım yapabilir. On aya kadar, bebekler belirli nesneleri dişiler ve erkeklerle ilişkilendirebilir, örneğin çekiç erkeklerle veya atkı dişilerle ilişkilendirebilir. Cinsiyet rolleri medya, aile, çevre ve toplumdan etkilenir. Bir çocuğun cinsiyet rollerine ilişkin anlayışı, akranlarıyla nasıl sosyalleştiğini ve ilişki kurduğunu etkiler. Biyolojik olgunlaşmaya ek olarak çocuklar, aile yapısına, doğal oyun modellerine, yakın arkadaşlıklara ve okul hayatının kalabalık sosyal ormanına gömülü, cinsiyete özgü bir dizi sosyal ve davranışsal norm içinde gelişirler. Çocuklukta karşılaşılan toplumsal cinsiyet rolleri, bireyin benlik kavramının şekillenmesinde büyük rol oynar ve bireyin yaşamının ilerleyen dönemlerinde ilişkiler kurma biçimini etkiler.
Ebeveyn Etkileri
Odalarının renginden oynadıkları oyuncaklara, yapılması ve yapılmaması gerekenlere kadar çocukların edindiği toplumsal klişelerin ilk maruz kalma kaynağı ebeveynlerdir. Çocukların gelecekteki yetişkin yaşamlarına ilişkin finansal başarı veya gelecekteki bakım verme gibi beklentiler, ebeveynlerin çocuklarda belirli davranışları teşvik etmesine yol açabilir. Bununla birlikte, çoğu ebeveyn davranışı, konuşma, oynama, öğretme ve bakıcılık dahil olmak üzere çocuğun cinsiyetinden etkilenmez.
Aile dinamikleri özellikle cinsiyet uzmanlığını etkileyebilir. Oğulların ebeveynlerinin, kızların ebeveynlerine göre muhafazakar cinsiyet rolü görüşlerini ifade etme olasılığı daha yüksektir; babalar, erkekler için babanın geçimini sağlama rolünü vurgulamaktadır. Cinsiyet rollerine ilişkin ebeveyn beklentilerinin etkileri, özellikle çocukların ev işlerinde oynadıkları rolde görülebilir. Kızlar genellikle erkeklerden daha fazla ev işi yapar ve çocuklara verilen ev işi türü büyük ölçüde cinsiyete bağlıdır. Böylece, ev dinamikleri çocuklar üzerindeki toplumsal cinsiyet rolü beklentilerini daha da ilerletmektedir.
Çocukların oyuncak tercihleri, kızların bebeklerle oynaması ve erkeklerin spora katılması gibi, ebeveynlerin cinsiyet tiplendirmesiyle önemli ölçüde ilişkilidir. Hem babalar hem de anneler çocuklarında geleneksel cinsiyet rollerini teşvik ederken, babalar bu rolleri annelerden daha sık teşvik etme eğilimindedir. Ebeveynler, çocuklarının keyif alacağına ve değer vereceğine inandıkları etkinlikleri seçerler. Ebeveynler, çocuklarının aktivitelerini seçerek, cinsiyet rolü görüşlerini ve tercihlerini çocukları üzerinde doğrudan etkiliyor ve beklentileri şekillendiriyor.
Hines & Kaufman (1994), rahimde yüksek androjen seviyelerine maruz kalma ile karakterize bir durum olan konjenital adrenal hiperplazi (CAH) olan kız çocuklarında oyuncak tercihlerini ve davranışlarını inceledi [kaynak belirtilmeli]. Sonuçlar, CAH kızlarının oyuncak seçiminin yanı sıra çizim ve itiş kakış oyunuyla gözlemlenebilen daha erkeksi davranışlar sergilediğini gösterdi [kaynak belirtilmeli]. Zorlayıcı bir sonuç olsa da, biyolojiye ek olarak ebeveyn beklentileri davranışsal sonuçların şekillenmesinde büyük rol oynayabilir [kaynak belirtilmeli]. Erken teşhis, ebeveynlerin daha erkeksi davranışlar beklemesine ve dolayısıyla göz yummasına yol açarak KAH'lı kızların kendilerini belirli şekillerde ifade etmelerini dolaylı olarak sosyalleştirir [kaynak belirtilmeli]. Normal gelişim gösteren kızlarda erkeksi davranışların cesareti kırılabilir ve ebeveynler kızlarını daha geleneksel kadınsı oyuncaklara, renklere ve tercihlere yönlendirebilir [kaynak belirtilmeli]. Bu alternatif sosyal açıklama, hormonlar ve davranış arasındaki net nedenselliğin yorumlanmasını zorlaştırıyor.
Ebeveynlerin çocuklarıyla iletişim kurma biçimleri, çocukların cinsiyetine göre farklılık gösterir. Ebeveynler duygularını ifade etmeye daha isteklidir ve duygusal kelimeleri erkeklere göre kızlara karşı daha sık kullanırlar. Ayrıca, her iki çocuk da zorlukla karşılaştığında, kızlar içsel duygu ifadesine ve uyum sağlamaya odaklanarak sorunları çözmeye, erkekler ise dış varlık sorunlarıyla başa çıkmaya teşvik edilir.
Bağlanma teorisine göre, bir bebeğin bakıcı(lar)ıyla olan erken deneyimleri ve etkileşimi, bebeğin bakıcı(lar)a güvenli bir şekilde bağlanıp bağlanmadığını belirler, farklı bağlanma biçimlerinin bir psikolojik ve kişilerarası ilişki gelişimi üzerinde farklı etkileri vardır. Searle & Meara 1999, üniversiteli erkekler arasında, güvenli bir şekilde bağlanan kişilerin duygularını bastırma olasılıklarının daha düşük olduğunu ancak duygularını ifade etmede daha rahat hissettiklerini buldu. Güvenli bağlanmanın yanı sıra, diğer üç bağlanma stilinin, eksik güvenlik duygusunu telafi etmek için geleneksel olarak erkeksi özellikler olarak kabul edilen başarıya, güce, kontrole ve rekabete daha fazla değer vermesi muhtemeldir.
Oyun Kalıpları
Erken çocukluk döneminde, cinsiyet rolleri oyun kalıplarında belirginleşir. 1983 yılına kadar, erkekler ve kızlar arasındaki farklara ilişkin çalışmalarda bu oyun farklılıkları göz ardı edildi, ancak son araştırmalar bu cinsiyet farklılıklarına ışık tuttu.
Hardy ve ark. (2009), okul öncesi kız ve erkek çocuklar arasındaki temel hareketlerin gelişimindeki farklılıkları ele almaktadır. Bu süre özellikle çok önemlidir çünkü bir çocuğun temel hareket becerileri düzgün gelişmezse gelecekteki gelişimi büyük ölçüde etkilenecektir. Bu çalışma, 425 okul öncesi çocuğu aldı ve onlardan lokomotor ve nesne kontrol becerileri gibi belirli temel hareket becerilerini gerçekleştirmelerini istedi [kaynak belirtilmeli]. Araştırmacılar, bu hareketleri yapan çocukları inceledikten sonra, okul öncesi kız çocukların lokomotor hareketlerde genellikle daha iyi olduğunu, okul öncesi erkek çocukların ise nesne kontrolünde daha iyi olduğunu buldu. Bu bulgular, erkek ve kız çocukların birlikte çalışabilecekleri ve gelecekteki becerilerin daha fazla geliştirilmesi için becerilerini bütünleştirebilecekleri üstün bir programa olan ihtiyacı vurgulamaktadır.
Oyun kalıplarındaki cinsiyet farklılıklarının en erken işaretlerinden biri, cinsiyete göre ayrılmış oyun gruplarının ve oyuncak tercihlerinin ortaya çıkışıdır. Erkekler oyunlarında daha "sert ve takla atan" olma eğilimindeyken, kızlar bu saldırgan davranıştan çekinerek ayrı oyun gruplarının oluşmasına yol açar. Ayrıca erkekler kamyon gibi oyuncaklara, kızlar ise oyuncak bebeklere daha fazla ilgi gösterir, ancak bu tercihler kesin değildir. Alexander, Wilcox ve Woods tarafından yapılan bir araştırma, kız bebeklerin bir oyuncak kamyona göre bir oyuncak bebeğe görsel ilgi gösterdiğini, erkek bebeklerin ise oyuncak bir kamyona bir oyuncak bebeğe göre daha fazla görsel ilgi gösterdiğini, ancak bu farklılıkların kadınlarda daha belirgin olduğunu gösterdi. Bu çalışma, dişil veya erkeksi oyuncaklara yönelik tercihlerin, bu tür oyuncakların algısal özelliklerinde herhangi bir cinsiyet farklılığından önce geldiğini ve bu da cinsiyete dayalı oyuncak tercihinin doğuştan olduğu varsayımına yol açtığını öne sürüyor.
Biyolojik olarak belirlenmiş cinsiyet farklılıklarına ilişkin en ikna edici teorilerden biri, oyuncakların erkek ve kadın tercihine görsel işlemedeki eşitsizliklerin aracılık ettiği fikridir. Temel iddia, erkeklerin ve dişilerin belirli algı biçimlerinde uzmanlaşmaya önceden programlanmış olmasıdır: özellikle, sırasıyla hareket algısı ve biçim ve renk algısı. Alexander (2003) özellikle güçlü bir durum ortaya koymaktadır. Yazar, algısal kategorilere dayalı kalıtsal cinsiyet farklılıklarının çocukları benzer oyun stiline sahip oyun arkadaşları aramaya teşvik ettiğini ve nihayetinde onları daha sonraki sosyal ve cinsiyet rollerine yatkın hale getirdiğini. İnsan görüşü, anatomik olarak temellenmiş iki sisteme dayalı olarak çalışır: magnoselüler yol (M-hücresi) ve parvoselüler yol (P-hücresi). Her iki yol da erkeklerde ve dişilerde bulunur ve M hücreleri hareketi tanımak için tasarlanırken, P hücreleri şekil ve renk algısında uzmanlaşır. Bazı araştırmalar, M-hücresi ve P-hücresi hakimiyetindeki cinsiyete bağlı farklılıkların, çocuklarda farklı oyuncak tercihine yol açan temel faktör olabileceğini öne sürdü; oyuncak bebekleri ve doldurulmuş hayvanları (belirgin yüz özellikleri, biçimleri ve renkleri ile karakterize edilen nesneler) tercih edin.
Alexander (2003), hormonal açıklamaların ötesinde, çağdaş oyuncak tercihini erken seçici baskılara ve görsel uzmanlığın gelişimine bağlamak için evrimsel bir biyoloji perspektifi kullanır. Spesifik olarak, erkek M-hücre yolu baskınlığı, avlanma ve mermi fırlatma gibi hareket aracılı faaliyetlerle bağlantılıdır. Dişi P-hücresi baskınlığı, bitkiler için yiyecek aramaya bağlıdır; bu görev, renkler ve biçim hafızası arasında ayrım yapmayı gerektiren bir görev. Renkler arasındaki ayrım, etrafındaki yeşilliklerden olgun bir meyve parçasını tanımlamaya yardımcı olduğundan, renk özellikle yiyecek aramada önemlidir. "Yeşil-kırmızı rakip sistemin" X kromozomuna bağlı olduğu ve filogenetik olarak daha yeni olduğu düşünülürken, her iki cinsiyette de aynı derecede bulunan daha ilkel "sarı-mavi" sistemin aksine. Teoriye göre, bu adaptasyon insan evrimi boyunca devam etmiştir ve beceri ve tercihte çağdaş eşeysel-dimorfizme katkıda bulunabilir. Bu pozisyondan, Alexander (2003) pembenin kız rengi olarak ve mavinin erkek rengi olarak tanımlanmasının her şeye rağmen tamamen keyfi olmayabileceğini öne sürmektedir.
Gredlin ve Bjorklund (2005) tarafından yapılan ayrı bir çalışmada, nesne manipülasyonunda cinsiyet farklılıkları olduğu bulunmuştur. Arzu edilen bir oyuncağı ulaşamayacağı bir yere koyarak ve aynı zamanda çocuğa bu nesneyi almasına yardımcı olması için kullanabileceği 5 farklı araç vererek bir deney gerçekleştirildi. Çocuklar bu şartlara tabi tutuldular ve verdikleri her karar kendiliğinden ve kendi başlarınaydı; onlara yalnızca görevde 5 kez başarısız olduktan sonra bir ipucu verildi. Araştırmanın sonuçları, erkeklerin %77'sinin oyuncağa ulaşmak için araçlardan birini kullanırken, kızların yalnızca %31'inin araçlardan birini kullandığını gösterdi. Bu, erkeklerin nesne manipülasyonuna katılma olasılığının daha yüksek olduğunu gösterir ve bunun nedeni, nesne yönelimli oyunda daha fazla zaman geçirmeleri olabilir. Çalışma aynı zamanda kızların sosyal oyunlarda daha fazla zaman geçirdiklerini de ortaya çıkardı. Evrim bu olguda rol oynayabilir; Kız ve erkek çocuklar arasındaki oyun tarzlarındaki farklılıklar yetişkin davranışlarına yansır.
Çocuk gelişimi
Cinsiyet rolleri