Denise Scott Brown

Denise Scott Brown (ilk soyadı Lakofski; d. 3 Ekim 1931) Amerikalı mimar, planlamacı, yazar, eğitimci. Philadelphia'daki Venturi, Scott Brown ve Associates mimarlık ofisinin kurucu ortağıdır. Scott Brown ile eşi ve ortağı Robert Venturi, hem projeleri hem de kuramsal çalışmalarıyla yirminci yüzyılın çığır açan mimarları arasında sayılmaktadır. Postmodernizmi mimarlık tartışmalarına öncü bir şekilde dahil etmişlerdir. Scott Brown 2016 yılında Amerikan Mimarlar Enstitüsü Altın Madalyası ile ödüllendirilmiş, bu madalyayı kazanan ilk kadın olmuştur.
Eğitim ve öğretim
Yahudi ebeveynleri Simon ve Phyllis (Hepker) Lakofski'nin dünyaya getirdiği Denise Lakofski, küçük yaşlardan itibaren mimar olmak istiyordu. Annesi mimarlık eğitimi almıştı. 1948 ve 1952 yılları arasında Güney Afrika'da Witwatersrand Üniversitesi'nde okudu. Lakofski, 1952 yılında modernist mimar Frederick Gibberd ile çalışmak için Londra'ya gitti. Orada Architectural Association mimarlık okuluna girerek eğitimine devam etti. 1955'te mimarlık bölümünden mezun oldu.
Denise Lakofski ve Londra'da yolunun kesiştiği Robert Scott Brown, 21 Temmuz 1955'te evlendiler. Çift, sonraki üç yılı Avrupa'da çalışarak ve seyahat ederek geçirdi. 1958'de Pennsylvania Üniversitesi'nin planlama bölümünde okumak için Philadelphia, Pennsylvania'ya taşındılar. 1959'da Robert Scott Brown bir trafik kazasında öldü. Denise Scott Brown 1960 yılında şehir planlaması alanında yüksek lisansını tamamladı ve mezun olduktan sonra üniversitede öğretim üyesi oldu. Ders verirken bir yandan da mimarlık bölümünde yüksek lisans yaptı. 1960 yılındaki bir fakülte toplantısında, Philadelphialı mimar Frank Furness tarafından tasarlanan üniversite kütüphanesinin (şimdiki Fisher Güzel Sanatlar Kütüphanesi) yıkılmasına karşı çıktı. Toplantıda genç mimar ve akademisyen Robert Venturi ile tanıştı. İkili işbirliğine girerek 1962'den 1964'e kadar birlikte dersler verdi. Scott Brown 1965'te Pennsylvania Üniversitesi'nden ayrıldı. Kentsel planlama alanında tanınmaya başlamış bir uzman olarak Berkeley, California Üniversitesi'nde ders vermeye başladı ve daha sonra Los Angeles, California Üniversitesi'nde Kentsel Tasarım Programı'nın eş-yöneticiliğine getirildi.
Güneybatı Amerika'daki yılları sırasında Scott Brown, yeni Los Angeles ve Las Vegas şehirleriyle ilgilenmeye başladı. Venturi'yi UCLA'daki derslerine davet etti ve 1966'da ona birlikte Las Vegas'ı ziyaret etmeyi teklif etti. İkisi 23 Temmuz 1967'de Santa Monica, California'da evlendi. Scott Brown, Robert Venturi'nin ofisi Venturi ve Rauch'a katılmak için 1967'de Philadelphia'ya döndü ve 1969'da planlamadan sorumlu yönetici oldu. Denise Scott Brown daha sonra Yale Üniversitesi'nde ders verdi, burada mimarları hem geleneksel ampirik sosyal bilimler yöntemlerini hem de medya çalışmaları ve pop kültürünü kullanarak yapılı çevredeki problemleri incelemeye teşvik eden dersler geliştirdi. 2003 yılında Harvard Üniversitesi Tasarım Enstitüsü'nde Venturi ile birlikte misafir öğretim görevlisi olarak çalıştı.
Mimarlık ve planlama kariyeri
1972'de Scott Brown, Venturi ve Steven Izenour ile birlikte Las Vegas'tan Öğrenmek: Mimari Biçimin Unutulan Simgeselliği kitabını yazdı. Kitap, Scott Brown'ın 1970 yılında Yale Mimarlık ve Planlama Okulu'nda Venturi ile yürüttüğü bir mimari araştırma stüdyosunda öğrencilerle gerçekleştirilen Las Vegas Strip çalışmalarını konu etmiştir. Robert Venturi'nin 1966'da yayımlanan Mimarlıkta Karmaşıklık ve Çelişki çalışmasından hareket eden kitap, modernizmin tutuculuğuna ve elit mimari zevklere karşı çıkış niteliğindedir. Las Vegas'ın neon ışıklı kentsel gelişimini ve otomobil odaklı ticari mimarisinin izini süren çalışma, modernizmin süslemeyi reddeden doktrinlerini sorgulamıştır.
Erken dönem projeleri bu kuramsal çalışmalardan etkilenmiş, ironik bir mizahla yapılarında alışveriş merkezlerinde kullanılan malzeme ve görsel referanslar kullanmışlardır. Geç 1970'ler ve 1980'ler boyunca projelerine tarihsel bir bağlam eklenmiş, geçmişteki mimari stillerin kinayeli kullanımlarına yer vermişlerdir. Yapılarında biçimsel ve dekoratif elemanları uyumsuzca bir arada kullanmış, böylece o zamana kadar geçerli olan modernist mimarlık anlayışını oyunbaz bir biçimde tersine çevirmişlerdir. Bu sebeple ikili, postmodern mimarinin "anne ve babası" kabul edilirler.
Scott Brown ve Venturi, karmaşık bir sistem olan kenti anlamak için sosyal, ekonomik ve kültürel perspektifleri birlikte kullanmayı önermiştir. Tasarım süreçlerinin bir parçası olarak, bir alandaki eğilimleri inceleyerek gelecekteki açılımları veya tıkanıklıkları tespit etmeyi amaçlamışlardır. 1980 yılında Venturi, Rauch and Scott Brown ismine dönüşen, 1989 yılında ise Venturi, Scott Brown and Associates ismini alan ofis bünyesinde Scott Brown büyük ölçekli planlama projeleri üzerinde çalışmış, özellikle son dönemde çok sayıda üniversite kampüsü planlaması gerçekleştirmiştir. Yale Üniversitesi, Princeton Üniversitesi, Ohio State Üniversitesi bunlardan bazılarıdır. Ayrıca ofisin büyük ölçekli mimari projelerinde Robert Venturi ile birlikte proje yöneticisi olarak rol almıştır; bu projelerden bazıları Londra Ulusal Galerisi'nin Sainsbury Kanadı, Toulouse'daki Konsey Binası, Japonya'daki Nikko Ulusal Parkı'nda yer alan Nikko Kirifuri Resort Oteldir.
Pritzker Mimarlık Ödülü tartışmaları
Robert Venturi'ye 1991 yılında mimarlık alanındaki en saygın ödül kabul edilen Pritzker Mimarlık Ödülü verilmiş, fakat ortağı Denise Scott Brown'a ödül verilmemiştir. Scott Brown bu kararı protesto ederek ödül törenine katılmadı. Ödülü veren Hyatt Foundation, ödülün yalnız kişilere verildiğini açıklayarak kararlarını savunmuşsa da, sonraki yıllarda bu kararını değiştirerek ödülü kurucu ortaklara birlikte vermeye başladı.
Pritzker Komitesi'nin bu kararı, mimarlık alanındaki cinsiyet eşitsizliğine işaret edilerek büyük tepki topladı. 2013 yılında, bu haksızlığın telafi edilmesi ve Denise Scott Brown'a da ödülün verilmesi talebiyle Harvard Tasarım Okulu bünyesindeki öğrenci topluluğu Women in Design tarafından bir imza kampanyası başlatıldı. 9 binin üzerinde imza toplandı, fakat Pritzker komitesi geçmiş yıllara yönelik ödül verilemeyeceğini açıklayarak talepleri reddetti. 2017 yılında Jane Drew Ödülü'''ne layık görüldüğünde Scott Brown, Pritzker tartışmasına değinerek şöyle dedi: "Pritzker imza kampanyasından çok etkilendim ve sonunda bu benim ödülüm oldu. Dünyanın her köşesinden 20 bin kişi bana yazarak bana 'Denise' dediler".
Tepede Yer Var Mı?
1989'da Scott Brown ünlü makalesi Tepede Yer Var Mı? Mimarlıkta Cinsiyetçilik ve Yıldız Sistemi'ni yayımladı. Makale, erkek ağırlıklı mimarlık dünyasında, bir mimarlık ofisinin eşit bir ortağı olarak kendisini kabul ettirmesi mücadelesini konu eder. O zamandan beri Scott Brown, mimarlıkta kadın haklarının savunucusudur ve meslekteki cinsiyet ayrımcılığı üzerine çeşitli açıklamalarda bulunmuştur.
Seçilmiş projeler
Lisans Bilim Binası, Yaşam Bilimleri Enstitüsü ve Palmer Commons Kompleksi, Michigan Üniversitesi; Ann Arbor, Michigan (2005)
Brown Üniversitesi Kampüsü Yaşam Planı; Providence, Rhode Island (2004)
Tsinghua Üniversitesi Kampüs Planı önerileri; Pekin, Çin (2004)
Baker-Berry Kütüphanesi, Dartmouth College; Hannover, New Hampshire (2002)
Harvard Üniversitesi Kampüs Planı'nda Radcliffe İleri Araştırmalar Enstitüsü; Boston, Massachusetts (2002)
Williams College Kampüs Planı; Williamstown, Massachusetts (2001)
Frist Kampüs Merkezi, Princeton Üniversitesi; New Jersey (2000)
Rauner Özel Koleksiyonlar Kütüphanesi, Dartmouth College; Hannover, New Hampshire (2000)
Perelman Quadrangle, Pennsylvania Üniversitesi; Philadelphia (2000)
İl Konsey Binası; Toulouse, Fransa (1999)
Gonda (Goldschmied) Sinir Bilimleri ve Genetik Araştırma Merkezi, UCLA; Los Angeles, Kaliforniya (1998)
Michigan Üniversitesi Kampüs Planı; Ann Arbor, Michigan (19972005)
Bryn Mawr College Kampüs Planı; Bryn Mawr, Pennsylvania (1997)
Mielparque Nikko Kirifuri Tatil Köyü; Nikko Ulusal Parkı, Japonya (1997)
Çağdaş Sanat Müzesi, San Diego; La Jolla, Kaliforniya (1996)
Denver Yerel Yönetim Merkezi Planı; Denver, Colorado (1995)
Charles P. Stevenson, Jr. Kütüphanesi, Bard College; Annandale-on-Hudson, New York (1994)
Çocuk Müzesi; Houston, Teksas (1992)
Sainsbury Kanadı, Ulusal Galeri, Londra; Birleşik Krallık (1991)
Seattle Sanat Müzesi; Seattle, Washington (1991)
Pennsylvania Üniversitesi Fisher Güzel Sanatlar Kütüphanesi Restorasyonu; Philadelphia (1991)
Pennsylvania Üniversitesi Kampüs Planlaması; Philadelphia (1988-2000)
Merkez Şehir Gelişim Planı; Memphis, Tennessee (1987)
Lewis Thomas Laboratuvarı; Princeton Üniversitesi, New Jersey (1986)
Gordon Wu Salonu; Princeton Üniversitesi, New Jersey (1983)
Hennepin Caddesi Transit / Eğlence Çalışması; Minneapolis, Minnesota (1981)
Jim Thorpe Tarihi Bölge Planlama Çalışması; Jim Thorpe, Pennsylvania (1979)
Washington Caddesi Canlandırma Planı; Miami Plajı, Florida (1978)
Best Products Showroom; Langhorne, Pennsylvania, (1978)
Allen Anıt Sanat Müzesi, Oberlin College; Oberlin, Ohio (1976)
Basco Showroom; Philadelphia (1976)
Franklin Mahkemesi; Philadelphia (1976)
South Street "Crosstown Topluluğu" Planlaması; Philadelphia (1970)
Şanghay yüksek katlı gökdelen ofis kuleleri; Şanghay, Çin (2003)
ABD Berlin Büyükelçiliği Yarışması; Berlin (1995)
Ödüller
Denise Scott Brown hem mimarlık ve planlama pratiğine hem de kuramına yaptığı katkılarla meslek hayatında sayısız ödül ve madalyanın sahibi olmuştur. Bunlardan bazıları:
Jane Drew Ödülü; 2017
ECC Ödülü; 2016
Amerikan Mimarlar Enstitüsü Altın Madalyası; 2016 (Robert Venturi ile)
Edmund N. Bacon Ödülü, Philadelphia Mimarlık Merkezi; 2010
Cooper-Hewitt Ulusal Tasarım Ödülleri, Design Mind Ödülü, Cooper-Hewitt Ulusal Tasarım Ödülleri; 2007 (Robert Venturi ile)
Athena Ödülü, Yeni Şehircilik Kongresi; 2007
Vilcek Mimarlık Ödülü, Vilcek Vakfı; 2007
Harvard Radcliffe Enstitüsü Madalyası; 2005
Vizyoner Kadın Ödülü], Moore Sanat ve Tasarım Koleji; 2003
Vincent Scully Ödülü, 2002 (Robert Venturi ile)
Topaz Madalyonu, Amerikan Mimarlar Enstitüsü; 1996
Ulusal Sanat Madalyası, Amerika Birleşik Devletleri Başkanlık Ödülü; 1992 (Robert Venturi ile)
Chicago Mimarlık Ödülü, 1987
ACSA (Mimarlık Yüksek Okulları Derneği) Sayın Akademisyen Ödülü; 1986-87
Venturi, Rauch ve Scott Brown'a Amerikan Mimarlar Enstitüsü Ofis Ödülü; 1985
2018 yılı belgesel filmi City Dreamers'da Phyllis Lambert, Blanche Lemco van Ginkel ve Cornelia Oberlander ile birlikte dört önde gelen kadın mimar profilinden biri olarak yer almıştır.