turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Stanislava Staša Zajović

Stanislava Stasa Zajović (d. 1953, Niksić, Yugoslavya, bugünkü Karadağ), ulusötesi bir feminist ve barış aktivistidir. Belgrad, Sırbistan'daki Women in Black'in kurucu ortağı ve koordinatörüdür.
Biyografisi
Belgrad Üniversitesi'nde İspanyolca ve İtalyanca'yı bitirdi ve 1980'lerde Belgrad'da feminist harekete katıldı.
Sokak eylemleri düzenlemekten mültecilerle, kadınlarla vb. çalışmaya kadar birçok feminist faaliyette bulunmaktadır. Kadın Barış Ağı, Savaşa Karşı Uluslararası Kadın Dayanışma Ağı/Siyah Ağda Uluslararası Kadınlar Ağı, Sırbistan'da Vicdani Retçiler ve Anti militarizm Ağı, Laik Devlet Koalisyonu gibi birkaç kadın ağı kurdu.
Kadınların insan hakları, kadınların barış politikaları, etnik gruplar arası ve kültürler arası dayanışma, kadınlar ve güç, kadınlar ve anti-militarizme odaklanan çok sayıda eğitim faaliyetleri düzenledi. Dünyadaki Siyahlı Kadınlar ağını genişletmede etkili oldu. Örneğin, Mujeres en pie de paz adlı kitabında Carmen Magallón, Stasa'nın 1993'teki İspanya ziyaretinin, fikirlerinin ve bağlılığının o ülkede Siyah Giyen Kadınlar grubunun oluşumunu etkilediğini anlatıyor.
Stasa Zajović, yerel, bölgesel ve uluslararası medyada, kadın ve siyaset, üreme hakları, savaş, milliyetçilik ve militarizm, kadınların savaşa direnişi ve anti militarizm üzerine çok sayıda makale, makale ve eklerin yazarıdır (1992'den günümüze) .
Stasa Zajović 2017 yılında Hırvatlar, Sırplar, Boşnaklar ve Karadağlıların Ortak Diline İlişkin Deklarasyonu imzaladı.
Vukovar'daki (Hırvatistan) savaş kurbanlarına yönelik anma etkinliklerinde Siyahlı Kadınlar temsilciliğinin bir parçasıydı ve Bosna'daki savaşın başlamasının yıldönümünde anma protestolarında konuşmacısıydı, konuşmasında o dönemde yaşanan olayların görünmezliğinin, mağdurların ve savaş suçlarının altını çizdi.
Bir dizi ödüle aday gösterildi ve birçok ödül kazandı. Bunlar arasında şunlar yer almaktadır: Milenyum Barış Ödülü, Tutin Fahri Vatandaşlığı, Granada Fahri Vatandaşlığı vb. 2005 Nobel Barış Ödülü kampanyasının bir parçası olarak Nobel Barış Ödülü'ne aday gösterildi, ayrıca 2005 ve 2007'de Danas gazetesi tarafından Yılın Gazete Kişisi olarak aday gösterildi.
Miranda Veljačić

Miranda Veljačić (d. 1976, Zagreb) Hırvat mimar, araştırmacı ve kültür işçisi.
Alternatif ve gençlik kültürü, aktivizm, şehircilik ve modernist mirası etrafında mimari araştırmalara ve uygulamaya odaklanan en uzun süreli STK'lardan biri olan Platforma 9,81'in kurucu ortağı, koordinatörü ve şu anki başkanıdır.
Veljačić, iki ana Hırvat mimarlık dergisi Oris ve Čovjek i prostor'un editörlüğünü yaptı. 2015 yılında Hırvatistan'ı Venedik Bienali'nde Dinko Peračić, Emina Visnić ve Slaven Tolj ile birlikte temsil etti.
Biyografisi
1999 yılında Veljačić, Dinko Peračić ve Marko Sančanin öğrenciyken Avrupa Mimarlık Öğrencileri Meclisi ile yaptıkları çalışmaların sonucunda Zagreb'de Platform 9,81 adıyla bir mimari araştırma derneği kurdular. Miranda Veljačić, 2002 yılında Zagreb'deki Mimarlık fakültesinden mezun oldu.
2003'ten beri, eşi Dinko Peračić ve iki çocuğuyla Split'te yaşamakta ve çalışmaktadır.
Profesyonel kariyeri
1999'da Veljačić, henüz öğrenciyken, Dinko Peračić ve Marko Sančanin ile birlikte, koordinatörü ve şu anki başkanı olduğu Platforma 9,81 adıyla bir mimari araştırma derneği kurdular. Platforma 9,81, Hırvat mimarlar, teorisyenler, tasarımcılar ve şehir planlamacılarından oluşan bir gruptan oluşmaktadır ve kentsel alanlar, küreselleşme ve mimari uygulamalar üzerine disiplinler arası tartışmayı teşvik etmek için bir sivil toplum kuruluşu olarak çalışmaktadır. Çevrimiçi olarak belgelenmenin yanı sıra, araştırmaları 2004 tarihli Superprivate yayınında yayınlandı. Kolektif 2011 yılında, Finlandiya'daki Turku takımadalarındaki mekana özgü çalışmaların yer aldığı Çağdaş Sanat Takımadaları sergi programına katıldı.
2006'da Split Mimarlar Derneği'nin başkanlığına ve Split'teki Multimedya Kültür Merkezi'nin programlama komitesinin bir üyesi oldu. Rikard Marasović'in Krvavica'daki Senatorium gibi modernist mimari mücevherlerin korunması ve korunması için araştırma, detaylandırma ve tanıtımı üzerinde çalıştı. 2009 yılında, Dinko Peračić ile birlikte yürütülen Split'teki Gençlik Merkezi'nin yeniden canlandırma projesi üzerindeki ortak çalışması, Mimarlık Salonu ödülünü kazandı. Bu proje ile Peračić ve Veljačić, 70'li yıllarda mimar Frane Grgurević tarafından başlatılan bu anıtsal yapının çalışmasını tamamladı. Kültürel finansman durdurulduğu için bina hiçbir zaman bitirilmedi, 12 yıl boyunca mimarlar, birkaç grup tarafından kullanılan yapıyı işlevsel hale getirmek ve ona yeni bir amaç kazandırmak için yeniden yapılandırmak için işbirliği yaptı.
2016'da Hırvatistan'ı Venedik Bienali'nde Dinko Peračić, Emina Visnić ve Slaven Tolj ile birlikte sunum yaptı. 2018 yılında proje 53. Zagreb Mimarlık Salonu Büyük Ödülü'ne layık görüldü.
Veljačić, uluslararası ve yerel sanat etkinliklerinde sık sık konuşur ve çoğunlukla Dinko Peračić ile işbirliği içinde mimarlık sunumları gerçekleştirir.
Barbara von Krüdener

Barones Barbara von Krüdener, Barbara Juliane von Vietinghoff ( Riga, 8 Kasım 1764 - Karasu Bazar (Kırım), 25 Aralık 1824 ), bir Rus okültisti.
İlk yılları
Subay Otto Hermann von Vietinghoff ve Kontes Anna Ulrica von Münnich'in kızıydı. 18 yaşında (29 Eylül 1782), dul bir diplomat olan ve ondan çok daha büyük olan Baron Burckhard Alexis Constantin von Krüdener ile evlendi. Ocak 1784'te ilk oğulları Paul doğdu. 1787'de Juliette adı verilen kızının doğumu sonrası sağlık problemleri yaşadı. Bu nedenle kızı ve üvey kızı Sophie ile tedavi için Fransa'ya gitti.
1790'da Montpellier'de kaldığı süre boyunca genç bir süvari olan Charles Louis de Fregeville ile tanıştı ve aşk yaşadı. Eşine durumu açıklamasına rağmen von Krudener boşanma hakkında konuşmayı reddetti. Fregeville'nin savaş için ayrılması sonrası Juliane Avrupa'yı dolaşmaya karar verdi.
1798'de Krüdenerler, baronun büyükelçi olduğu Berlin'de anlaşmaya çalıştılar. Bununla birlikte, barones şartları beğenmedi ve tıbbi tavsiyelere uyduğunu öne sürerek Teplitz'e gitmeye karar verdi. Krüdener'lar bir daha bir araya gelmedi.
Kocasının 1802'de ölümüyle birlikte, sosyal tanınma arayışındaki barones, edebiyat alanında kendini kanıtlamaya karar verdi ve yarı otobiyografik bir roman olan Valérie'yi yazdı (1804'te dört baskı).
Sonraki hayatı
Ocak 1804'te barones memleketi Riga'ya dönmeye karar verdi. Onu karşılamaya gelenlerden bir vatandaş ayaklarının dibinde öldüğünde sinirleri yıprandı. Bu durum onu dine yöneltti. Özellikle de Heinrich Jung-Stilling ve Jean Frédéric Fontaines gibi Pietizm'in en etkili insanlarının eskatolojik vaazlarından etkilendi. "Yeryüzünde Mesih" krallığını kurması için çağrıldıklarına inanmaya başladı.
Fontaines ve bir dizi takipçisi eşliğinde, "seçilmiş insanların" "Mesih'in ikinci gelişini" bekleyebilecekleri bir koloni kurmaya karar verdi. Sonrasında Fontaines'in yerini alan İsviçreli Pietist lider Henri Louis Empeytaz'ın etkisinde kaldı ve liderliği onun yanında hareket etmeye başladı.
Rusya'ya geçtiğinde çar I. Alexander her akşam barones ve Empeytaz'ın yaptığı ibadetlere katıldı. İnançları, Avrupa'nın yüksek sosyetesine bir giriş fırsatı bulmuştu. Barones von Krüdener hesaba katılması gereken bir siyasi güç haline gelmişti. Dini toplantılarına kabul, entelektüel ve sosyal dünyada bir ayrıcalık haline gelmişti.
Seçilmişlerin koloni kurma fikri yeniden doğdu, gelişti ve dilenci ve işsiz insanlar da vadedilmiş bir toprak arayışında onu takip etmeye başladı. Almanya ve İsviçre'den bu nedenle kovuldu, 1817'de nihayet Çar'ın Pietistlerin Kırım'a girmesine izin verdiği haberini aldı.
Ancak 1821'de St. Petersburg'a yaptığı son seyahatte Çar'ı bağımsızlıkları için savaşan Yunanları desteklemeye ikna etmeye çalıştı. Yanıt olarak, okültistin tavsiyesinden bıkan çar, ondan şehri hemen terk etmesini istedi. Barones Krüdener Kırım'a gitti. 1823'te, en son aziz olarak gördüğü ve birlikte çalıştığı Kellner'ın ölümü ona ağır bir darbe oldu. Sağlığı kötüye gitti. Karasubazar'da 25 Aralık 1824'te öldü.
Üç robot yasası

Üç robot yasası, Amerikalı bilimkurgu yazarı Isaac Asimov tarafından ortaya atılan, robotların işlev ve haklarına ilişkin yasalardır. Asimov'un ilk kez 1942 yılında yayımlanan, daha sonrasında Ben Robot isimli kitabının da bir bölümünü oluşturan "Durağan Döngü" isimli hikayesinde ortaya attığı üç yasa şu şekildedir:
Bir robot, bir insana zarar veremez ya da zarar görmesine seyirci kalamaz.
Bir robot, birinci kuralla çelişmediği sürece bir insanın emirlerine uymak zorundadır.
Bir robot, birinci ve ikinci kuralla çelişmediği sürece kendi varlığını korumak zorundadır.
Bu kanunlar popüler kültür ve bilimkurgu alanında birçok defa kullanılmıştır. Modern robot etiği açısından da önem arz etmektedir. Benim Robotlarım adlı yazısında Mart 1942'de Astounding'de yayınlanan "Kovalamaca" adlı hikayesinde kanunları teker teker yazdığını belirtmiştir. Aynı yazıda bu kanunların birebir olmamak şartıyla diğer yazarlar tarafından kullanılmasına da sıcak baktığını söylemiştir. Bu hikayenin de bulunduğu Ben, Robot adlı kitabında bu yasaların neden olduğu sıkıntılardan da bahsetmektedir.
Sıfırıncı Kanun
Isaac Asimov ilerleyen zamanlarda robotların karmaşıklaşması ile yeni bir kanuna daha ihtiyaç duymuştur. 1985 yılında yayınlanan Robotlar ve İmparatorluk romanında gelişmiş robotların tek bir insandansa tüm insanlığın zara görmesini engelleyeceğini yazmıştır. Buna da "Robotbilmin Sıfırıncı Kanunu" adını vermiştir.
Beelzebub (manga)

Beelzebub ( Beruzebabu), Ryuhei Tamura tarafından yazılan bir manga serisidir. Seri, Şubat 2009-Mart 2015 tarihleri arasında Shueisha'nın başlangıçta Weekly Shōnen Jump ve daha sonra Mayıs 2014'ten itibaren Jump Next!! dergisinde 28 tankōbon cilt halinde yayınlandı. Seri, serserilerin okulundaki bir birinci sınıf lise öğrencisi Tatsumi Oga etrafında dönmektedir.
Pierrot+ tarafından hazırlanan bir OVA uyarlaması Ekim 2010 tarihinde yayınlandı. Bir anime televizyon serisi uyarlaması ise Ocak 2011-Mart 2012 tarihleri arasında yayınlandı.
Konusu
İblislerin kralı, oğlu Prens Beelzebub'u dünyaya gönderir. Ancak dünyayı yıkacak ve dengeyi yok edecek bu prens, halen bir bebektir. Ishiyama Lisesi'nde okuyan bir serseri olan Tatsumi Oga, şartlar gereği kendini bir anda Beelzebub adlı bu bebeğin bakıcısı olarak bulur. Bebeğin asıl bakıcısı Hilda, bu durumu Tatsumi'ye anlatır ancak saf kötüye ve çok güçlü kişilere bağlanan Beelzebub'u Tatsumi'den ayıramaz. Böylelikle Tatsumi ve Beelzebub arasında tuhaf bir macera başlar.
Viyana S-Bahn

Viyana S-Bahn, Avusturya'nın Viyana, Aşağı Avusturya ve Burgenland eyaletlerinde hizmet veren banliyö treni sistemidir. Österreichische Bundesbahnen (ÖBB) tarafından işletilmektedir.
Tarihçe
Viyana S-Bahn'ın planları 1954'te yapılmaya başladı. Planlar 1955'te tamamlansa da inşaat için finansman sağlanması 1958'i buldu. 17 Ocak 1962'de ilk S-Bahn treni çalıştı. 1962'den 2005'e kadar S-Bahn yerine daha çok sistemin tam adı olan Schnellbahn ifadesi kullanıldı.
Ağ
Viyana S-Bahn günümüzde on hat ile hizmet vermektedir. S45 Viyana şehri sınırları içerisinde çalışan tek hattır. Diğer hatlar şehir sınırlarını aşmaktadır. Hatların numaraları 9 Aralık 2012'de Wien Hauptbahnhof'un kısmi açılışıyla birlikte değişti.
Hizmetler
Viyana S-Bahn, otuz ila altmış dakikada bir sefer gerçekleştirmektedir. S45 hattında ise sefer sıklığı on ila on beş dakika arasındadır. Viyana şehir sınırları içerisindeki hatlar, yıllık bilet veya diğer VOR biletleri ile ekstra ücret ödenmeksizin kullanılmaktadır.
Trenler
Viyana S-Bahn'da ÖBB Class 4020 (1979'dan beri), ÖBB Class 1116 veya ÖBB Class 1144 elektrikli lokomotifleriyle çekilen iki katlı ÖBB trenleri (1996'dan beri), ÖBB Class 4024 (2004'ten beri), ÖBB Class 4744/4746 "cityjet" (2015'ten beri) trenleri kullanılmaktadır.
Setolar

Setoq veya Setu da denilen Setolar, Estonya ve kuzeybatı Rusya'da yaşayan yerli etnik gruptur.
Setolar çoğunlukla, Fince ve Estonca'ya benzer bir dil konuşurlar. Bu, Ugro -Fin grubunun bir parçası olan Baltık-Fince dilbilim kökeninden gelen Vöro dil yapısına sahiptir.
Setoların çoğunluğu Hıristiyanlık öncesi din ile birlikte Ortodoks Hristiyan dinine mensuptur.
Yerleşim
Yaklaşık 184 bölgede yaşamaktadırlar.
Bununla birlikte çoğu, Estonya'nın Güney-Doğusu (Põlvamaa ve Võrumaa bölgeleri arasında) ile Pskov Bölgesi'nde (Rusya Federasyonu'nun Kuzey Batısındaki Seto bölgesinde (Setomaa)) yaşamaktadır.
Estonya ile Rusya arasındaki belirsiz olan güneydoğu sınırı nedeniyle, bu insanlar iki ulus arasında bölünmüşlüklerinin giderilmesini ummaktadırlar.
Studio Signpost

St. Signpost Co., Ltd. (), Japonya merkezli bir animasyon stüdyosudur. Şirket, 10 Mart 1959 tarihinde kurulmuş olup Pierrot'un yan kuruluşudur. Şirketin merkezi Tokyo'nun Suginami semtinde yer almaktadır.
Tarihçe
Studio Signpost, 10 Mart 1959 tarihinde bir reklam ajansı olarak kuruldu. 1989 yılında şirket anime endüstrisine kaydı ve 1993 yılında Studio Kikan adını aldı. 2009 yılında Pierrot+ adını aldı ve 2019 yılında tekrar Studio Signpost adına döndü.
Yapımları
Anime serileri
OVA'lar
Lojistik Komutanlığı

Kara Kuvvetleri Lojistik Komutanlığı, Türk Kara Kuvvetlerinin lojistik faaliyetlerini etkili bir şekilde yürütmek sorumlu, Kara Kuvvetleri karargahı ile ordu ve bağımsız kolordular arasında icracı birlik. Karargahı Keçiören'de bulunmaktadır.
Bağlı Birimler
İkmal Komutanlığı (Afyonkarahisar)
Mühimmat Komutanlığı (Kırıkkale)
1. Ana Bakım Merkezi
2. Ana Bakım Merkezi
5. Ana Bakım Merkezi
6. Ana Bakım Merkezi
8. Ana Bakım Merkezi
45. Bakım Merkezi
53. Bakım Merkezi
Mühimmat Ana Depo Komutanlığı
14. İkmal Merkezi
31. İkmal Merkezi
Doğal Afetler Arama Kurtarma Tabur Komutanlığı
Sol Parti (Fransa)

Sol Parti (Parti de Gauche, PG), 1 Şubat 2009'da kurulmuş Fransız demokratik sosyalist siyasi partisidir. Parlamenterler Jean-Luc Mélenchon ve Marc Dolez tarafından Reims Kongresi'nin ardından Sosyalist Parti'den (PS) ayrıldıktan sonra 12 Kasım 2008'de kuruldu. PG, farklı siyasi geleneklerden kişilikleri ve grupları bir araya getirir ve sosyalist, ekolojist ve cumhuriyetçi bir yönelimi olduğunu iddia eder.
Siyasi olarak Sosyalist Parti ile Fransız Komünist Partisi arasında konumlanan Sol Parti, anti-liberal solun - buna "diğer sol" da diyor tüm hassasiyetlerini aynı ittifak içinde birleştirmek niyetindedir. 2008'de PG, Birleşik Sol Komünist Partisi ile diğer altı sol ve aşırı sol örgütle güçlerini Sol Cephe adı altında birleştirdi ve Jean-Luc Mélenchon, cumhurbaşkanlığı seçimi için aday oldu.
Kasım 2010 yılında Jean-Luc Mélenchon ve Martine Billard Le Mans Kongresinde eş başkanlık yaptı. Nisan 2016'da Sol Parti'nin 8.000 üyesi vardı. Ağustos 2014'ün sonunda Jean-Luc Mélenchon ve Martine Billard istifa etti ve parti liderliği daha sonra ulusal sekreterya tarafından toplu olarak sağlandı.
Haftalık gazetesi L'Intéret général (eski adıyla À gauche) tüm üyelere ve aynı zamanda abonelere gönderilir. Haftada 15.000'den fazla kopyası basılmaktadır.
2016'da, ertesi yıl yapılacak cumhurbaşkanlığı ve yasama seçimleri ışığında Jean-Luc Mélenchon Sol Parti'nin canlanmasına yardım eden Boyun Eğmeyen Fransa adında yeni bir hareket başlattı.
Popüler destek ve seçim sicili
PG henüz bir seçimde bağımsız olarak yarışmadı, bu nedenle destek tabanını belirlemek zordur.
Avrupa Parlamentosu
Ferit Muhametşin

Ferit Hayrulloviç Muhametşin (Tatarca: Ф ; Rusça: Ф ; d. 22 Mayıs 1947) Tatar bir politikacı ve eski bir Tataristan Başbakanı. Tataristan Cumhuriyeti Devlet Konseyi Başkanı (27 Mayıs 1998'den beri) ve siyaset bilimi doktoru (2001). Mart 1994'te Rusya Federal Meclisi'nin üst meclisine seçilmiştir.
Kariyerine 1963 yılında Almatı'daki bir petrol fabrikasında bir tröstte bir kamyon bürosunda şoför olarak başladı. 1966-1968'de Sovyet ordusunun saflarında görev yaptı. 1972'de - gaz endüstrisinin Almetyevsk teknik okulundan mezun oldu.
Evli ve yetişkin bir oğlu ve kızı var. Kızı Liliya doktor olarak çalışıyor ve oğlu Demir, Kazan'daki Tatneft'in genel müdür yardımcısıdır.
Alisa Gallyamova

Alisa Mihaylovna Gallyamova (Rusça: , Tatarca: ; d. 18 Ocak 1972 Kazan), Uluslararası Usta (IM) ve Kadın Büyük Usta (WGM) FIDE unvanlarına sahip bir Rus satranç oyuncusu. 1999 ve 2006'da Dünya Kadınlar Satranç Şampiyonası'nda iki kez ikincilik ve üç kez Rusya kadın şampiyonu (1997, 2009, 2010).
2010 Kadınlar Satranç Olimpiyatları'nda altın madalya kazanan Rus takımı ve 1992 Avrupa Kadınlar Takım Satranç Şampiyonası'nda altın madalya kazanan Ukrayna takımı için oynadı.
Kariyeri
Gallyamova, 1987 ve 1988'de Dünya 16 Yaş Altı Kızlar Şampiyonası'nı kazandı. 1988'de Dünya Genç Kızlar Şampiyonasını da kazandı.
Aralık 1997'de Hollanda'nın Groningen kentinde düzenlenen Dünya Kadınlar Satranç Şampiyonası Adaylar Turnuvasını kazandı. Ağustos 1998'de Xie Jun ile (1997 Adaylar Turnuvasını ikinci sırada bitiren) bir maç oynayacaktı ve bu maçın galibi Kasım 1998'de Kadınlar Dünya Satranç Şampiyonası için Zsuzsa Polgar ile bir maç oynayacaktı.
Ancak, Xie Jun ile maç önceden planlandıktan sonra Gallyamova, tüm maçın rakibinin evi olan Çin'de oynanması planlandığı için itiraz etti. Bunun nedeni maç için sadece Çin'in teklif vermesiydi. Gallyamova, maçın yarısının Rusya'nın Kazan kentinde oynanmasını istedi. Ancak Ruslar gereken paraya sahip değildi. Sonunda, Gallyamova maçı oynamaya gelmeyince, maç Xie Jun'a kaybedildi.
FIDE daha sonra Kasım 1998 için Xie Jun ve Zsuzsa Polgar arasında bir maç planladı. Ancak Polgar, hamile olduğu için o sırada oynayamayacağını söyledi. Polgar, Mart 1999'da ilk oğlu Tom'u doğurduktan sonra, FIDE tekrar bir maç planlamaya çalıştı. Polgar bu kez emzirdiği için maçı oynayamayacağını söyledi.
Son olarak, 1998'de gerçekleşmesi beklenen bir maç düzenlemek için tekrarlanan çabaların ardından FIDE, Polgar'ın unvanını kaybettiğini ve unvanın boş olduğunu açıkladı. FIDE, Gallyamova'yı tekrar yarışmalara almaya karar verdi ve Xie Jun ile Galliamova arasında 1999 Kadınlar Dünya Satranç Şampiyonası için bir maç düzenledi. Bu kez Gallyamova oynamaya istekliydi çünkü Rusya'nın maçın yarısına sponsorluk yapacak parayı bulması nedeniyle asıl talebi karşılanmıştı. Maç Ağustos 1999'da Rusya'nın Kazan kentinde ve Çin'in Shenyang kentinde yapıldı ve Xie Jun 8.5-6.5'lik skorla kazandı.
Mart 2006'da Gallyamova, Xu Yuhua'ya karşı yarışarak FIDE Kadınlar Dünya Şampiyonası'nın finallerine tekrar ulaştı.
2017'de Riga'daki Avrupa Kadınlar Şampiyonası'nda üçüncü oldu.
Kişisel hayatı
Babası Rus ve annesi Tatar'dır (Gallyamova, annesinin soyadıdır).
Gallyamova, dünyanın en çok oy alan oyuncularından Ukraynalı Büyük Usta Vasili İvançuk ile evlendi. 1996'da ayrıldılar.
Kurgoko Atajuk

Kurgoko Atajuko (Hatekhuşıko) (Kabardeyce: ъъ Iъъ, Rusça: () (?-1709/1710) Kabardey baş prensi (1695-1709/1710), Kazıy Atajuko'nun (16541672) büyük oğludur.
Yaşamı
Amcası Kazıy Misost'un(1672-1695) ölümünden sonra Kabardey baş prensi seçildi. Kırım Hanlığı ile uzun bir mücadele verdi.
1699'da Kalga Şahbaz-Giray komutasındaki Kırım müfrezesi Çerkesya'yı işgal etti. Aynı yılın Aralık ayında, Kalga Şahbaz-Giray, Kabardey prensi Timur-Bulat'ın evinde Besleney'de öldürüldü.
1700-1701'de I. Kaplan Giray liderliğindeki Kırım müfrezeleri, Çerkesya ve Kabardey'e iki kez saldırdı, toprakları harap etti ve esir aldı.
1703'te Kırımların 60 bininci (diğer kaynaklara göre 40 bininci) ordusu ve müttefikleri Kalga Gazi Giray önderliğinde Kabardey'i işgal etti. Tatarlar ve Nogaylar soygun ve haraç toplama ile uğraştılar. Kabardey'de genel bir ayaklanma patlak verdi.
1707'de Kırım Tatarları, Kabardey'e yeni bir baskın düzenlediler. Tatarlar binlerce sığır aldı, ancak Kabardeyler tarafından mağlup edildi.
Kurgoko Atajuk döneminde Kabardeylerin I. Kaplan Giray liderliğindeki büyük bir Tatar-Türk ordusunu yendiği ünlü Kanjal Savaşı (1708) gerçekleşti.
Bu olay Çerkesya tarihinde ve tüm Kuzey Kafkasya tarihinde büyük önem taşıyordu. Kanjal savaşının birçok bölümü Adige folklorunda efsaneler ve Kurgoko Atajuk'un ana karakter olduğu tarihi-epik şarkılar şeklinde korunmuştur. Komutası altındaki Kabardeyler anavatanlarını savunmuş ve siyasi bağımsızlıklarını korumuş oldular. Savaş, Kafkasya'da Kabardey otoritesini artırdı.
1710'da Kırım Tatarları ve Nogaylar, Çerkesya ve Kabardey'e yeni bir baskın düzenleyerek çok sayıda sığır ve atı ele geçirdiler.
Baş Prens Kurgoko Atajuk, 1709'da (veya 1710'un başında) öldü.
Naïma Ababsa

Naima Ababsa (Arapça: ) (d. 16 Ağustos 1963 ö. 18 Nisan 2021), Cezayirli şarkıcı.
Yaşamı
Ababsa, 16 Ağustos 1963'te Tilimsan, Cezayir'de doğdu. Babası besteci Abdelhamid Ababsa'dır. Fella El Djazairia adında şarkıcı olan ablası vardır. Chaoui, Algérois, Hawzi ve Kuzey Afrika'dan diğer bazı müzik tarzlarında parçaları seslendirdi. 2000 yılında Paris'te sahnede esnada sanatçı Lounès Matoub ve 2008'de yılında Cezayir'deki Ulusal Cezayir Mahieddine-Bachtarzi Sahnesi'nde şarkıcı Seloua'ya saygı duruşunda bulundu. 2018 yılında Uluslararası Timgad Müzik Festivali ile yine aynı yıl Montreal'de 8. düzenlenen Oryantaller Festivali'ne katılarak sahne aldı.
Ölümü
Naima Ababsa, 18 Nisan 2021 tarihinde Cezayir şehri, Cezayir'de kanser tedavisi gördüğü bir hastanede COVID-19 ile enfekte olarak 57 yaşında öldü.
Albümleri
Ya khti (2010)
La Star Du Chaoui (2017)
Ömerhacılı, Kaman

Ömerhacılı, Kırşehir ilinin Kaman ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1861'den beri aynı adı taşımaktadır. 26 Şubat 1954'te belediye statüsü alarak beldeye çevrilen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.
Coğrafya
Köy, Kaman ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır.
Nüfus
Yönetim
Belediye başkanlığı
Nilgün Akçaoğlu

Nilgün Akçaoğlu (d. 1 Ocak 1955, İstanbul) Türk sinema ve dizi oyuncusudur.
Nilgün Akçaoğlu 1955 yılında İstanbulda doğmuştur. Oyunculuk kariyerine 1983 yılında Süheyla karakterini canlandırdığı Üç İstanbul dizisiyle başlamıştır. Bu diziden sonra pek çok dizide ve filmde oynayan Nilgün Akçaoğlu, 1995 yılında rol aldığı Bizim Ev dizisinden sonra herhangi bir dizide veya filmde oynamamıştır.
Filmografisi
Film
Utanıyorum (1984) - Sevim
Candan Sevmeli (1985) - Feride
Son Darbe (1985) - Betül
Çıplak Vatandaş (1985) - Gazeteci Sevda
Türkücüler Kralı / Dündar İle Canan (1986) - Canan
Geyikler, Annem ve Almanya (1987)
Yabancı Bir Sevgi (1987)
Zamansızlar (1987) (Gülay)
Buralı Olmayan Biri (1988)
Yansıma (1988) - Arzu
Seni Arıyorum / Sensiz Yaşıyorum (1989) - Ümran
Sessiz Fırtına (1989)
Behiye (1990)
Darbe (1990) - Narin
Düşler Artık Yetmiyor (1990)
İnsansızlar (1990) - Semiha
Kimsesizler (1994)
Yorgun Ölüm (1994)
Dizi
Bizim Ev (1995) - 1. Zeynep Denizbey
Çaylar Şirketten (1989) - Zeynep
Dönemeç (1988) - Handan
Üç İstanbul (1983) - Süheyla