Orta Çağ Sıcak Dönemi

Orta Çağ İklimi Optimum veya Orta Çağ İklim Anomalisi olarak da bilinen Orta Çağ Sıcak Dönemi (MWP), Kuzey Atlantik bölgesinde c. 950 ila c. 1250. Muhtemelen başka yerlerdeki ısınmayla ilgiliydi tropikal Pasifik gibi diğer bazı bölgeler daha soğuktu. Ortalama küresel ortalama sıcaklıkların 20. yüzyılın başlarındaki ısınmaya benzer olduğu hesaplanmıştır. Orta Çağ Sıcak Dönemi'nin olası nedenleri arasında artan güneş aktivitesi, azalan volkanik aktivite ve okyanus sirkülasyonundaki değişiklikler yer alır.
Bu dönemi Kuzey Atlantik'te daha soğuk bir dönem izledi ve başka yerlerde Küçük Buz Devri olarak adlandırıldı. Bu terim sıcaklık dışındaki iklimsel etkilerin önemli olduğunu vurguladığı için bazıları olayı Orta Çağ İklim Anomalisi olarak adlandırır.
C arasında olduğu düşünülmektedir. 950 ve c. 1100, Kuzey Yarımküre'nin Roma Sıcak Dönemi'nden bu yana en sıcak dönemiydi. Kuzey Yarımküre yalnızca 20. ve 21. yüzyıllarda daha yüksek sıcaklıklar yaşadı. [Kaynak belirtilmeli] İklim vekil kayıtları farklı bölgeler için farklı zamanlarda meydana gelen en yüksek sıcaklıkları gösteriyor, bu da Orta Çağ Sıcak Dönemi'nin küresel olarak tek tip bir olay olmadığını gösteriyor.
İlk Araştırma
Orta Çağ Sıcak Dönemi'nin (MWP) genellikle c. 950 c. Orta Çağ Avrupa'sında 1250. 1965 yılında, ilk paleoklimatologlardan biri olan Hubert Lamb, botanik, tarihsel belge araştırması ve meteorolojiden elde edilen verilere dayanan bir araştırma yayınladı ve İngiltere civarında yaklaşık olarak hüküm süren sıcaklık ve yağış miktarını gösteren kayıtlarla birleştirildi. 1200 ve civarı c. 1600. "Kanıtlar pek çok araştırma alanında birikmekte olup, MS 1000-c. 1200 civarında birkaç yüzyıl süren ve dünyanın pek çok yerinde belirgin derecede sıcak bir iklime işaret ediyor ve ardından bir düşüş yaşandı. Son buzul çağının meydana gelmesinden bu yana en soğuk evre olan 1500-1700 arasındaki sıcaklık seviyeleri. "
Sıcak dönem Orta Çağ Sıcak Dönemi, soğuk dönem ise Küçük Buz Devri (LIA) olarak anıldı. Ancak, bu görüş diğer araştırmacılar tarafından sorgulandı; 1990 IPCC İlk Değerlendirme Raporu, "MS 1000 civarında Orta Çağ Sıcak Dönemi (küresel olmayabilir) ve yalnızca on dokuzuncu yüzyılın ortalarından sonlarına kadar sona eren Küçük Buz Devri" ni tartıştı. "Onuncu yüzyılın sonlarından on üçüncü yüzyılın başlarına kadar (yaklaşık MS 950-1250) sıcaklıkların Batı Avrupa, İzlanda ve Grönland'da olağanüstü derecede sıcak göründüğü" belirtildi. 2001 tarihli IPCC Üçüncü Değerlendirme Raporu, daha yeni araştırmaları özetledi: "kanıtlar, bu zaman çerçevesi boyunca küresel olarak eşzamanlı anormal soğuk veya sıcaklık dönemlerini desteklemiyor ve geleneksel 'Küçük Buz Devri' ve 'Orta Çağ Sıcak Dönemi' terimlerinin sınırlı faydası var gibi görünüyor. Geçmiş yüzyıllarda hemisferik veya küresel ortalama sıcaklık değişimlerindeki eğilimleri açıklarken. " Buz çekirdeklerinden, ağaç halkalarından ve göl yataklarından alınan küresel sıcaklık kayıtları, Dünya'nın küresel olarak biraz daha soğuk olabileceğini göstermiştir (0,03 C) 20. yüzyılın başlarında ve ortalarında olduğundan daha fazla. Geçmiş yüzyılların bölgeye özgü iklim rekonstrüksiyonları geliştiren paleoklimatologlar, geleneksel olarak en soğuk aralıklarını "LIA" ve en sıcak aralıklarını "MWP" olarak adlandırıyorlar. Diğerleri bu kongreyi takip ediyor ve "LIA" veya "MWP" zaman dilimleri, olaylarını dönemle ilişkilendirirler. Bu nedenle, bazı "MWP" olayları, özellikle Kuzey Atlantik bölgesinin karşısındaki iklim modellerinin fark edildiği Antarktika'nın merkezinde, kesinlikle sıcak olaylardan ziyade ıslak olaylar veya soğuk olaylardır.
Global Olarak
Michael E. Mann ve diğerleri tarafından, çoklu temsili rekonstrüksiyonlarda gösterilen yüzey sıcaklıklarının uzamsal modellerini inceleyen bir 2009 araştırması, Orta Çağ Sıcak Dönemi'nin "bazı bölgelerde son on yılınkiyle eşleşen veya aşan ancak düşen sıcaklık" gösterdiğini bulmuştur. Modelin yeniden inşası, Kuzey Atlantik Okyanusu'nun büyük bir kısmı, Güney Grönland, Avrasya Arktik bölgesi ve Kuzey Amerika'nın son dönemdekileri büyük ölçüde aştığı görülen sıcaklıkla karakterize edilir. 20. yüzyıl (19611990) taban çizgisi ve bazı bölgelerde son on yıl veya iki yıl ile karşılaştırılabilir veya aşıyor. Orta Avrasya, kuzeybatı Kuzey Amerika ve (daha az güven ile) Güney Atlantik'in bazı bölgeleri anormal bir soğukluk sergiliyor.
2013 yılında Pages-2k konsorsiyumu tarafından yapılan bir çalışma, ısınmanın küresel olarak eşzamanlı olmadığını öne sürüyor: "Bölgesel sıcaklık rekonstrüksiyonlarımız, dünya çapında iyi tanımlanmış MWP ve LIA aralıklarını işaretleyecek küresel olarak senkronize edilmiş çok-on yıllık değişimler için çok az kanıt gösteriyor. Bunun yerine, En yüksek sıcak ve soğuk aralıkların belirli zamanlaması bölgesel olarak değişir ve çok on yıllık değişkenlik, altta yatan küresel soğuma eğiliminden bölgesel olarak spesifik sıcaklık sapmalarına neden olur. " Bu bulguların tam tersine, 2013 yılında yapılan bir çalışma" batıdaki sıcaklık rekorunu yeniden yarattı " Son 10.000 yılda ekvatoral Pasifik yeraltı ve orta su kütleleri, ısı içeriğinin hem Kuzey hem de Güney yüksek enlem okyanuslarına göre adım adım değiştiğini göstermektedir. Bulgular, Holosen Termal Maksimum, Orta Çağ Sıcak Dönemi ve Küçük Buz görüşünü desteklemektedir. Yaş küresel olaylardır ve okyanus ısısı içeriğinin çeşitli sıcak ortamlarda rolünü değerlendirmek için uzun vadeli bir perspektif sağlarlar. gelecek için senaryolar oluşturuyor.
2019'da, genişletilmiş bir proxy veri seti kullanarak Pages-2k konsorsiyumu, Orta Çağ İklim Anomalisinin küresel olarak eşzamanlı bir olay olmadığını doğruladı. 'Orta Çağ Sıcak Dönemi' içindeki en sıcak 51 yıllık dönem, farklı bölgeler için aynı anda gerçekleşmedi. Anlaşmaya yardımcı olmak için sanayi öncesi Ortak Çağ'da iklim değişkenliğinin küresel çerçevelemesi yerine bölgesel bir çerçeveye oturtulmasını savunuyorlar.
Kuzey Atlantik