Makyaj altı krem

Renk pigmentli krem, bilinen adıyla fondöten cilde eşit, homojen bir renk oluşturmak, kusurları örtmek ve bazen doğal cilt tonunu değiştirmek için yüze uygulanan sıvı veya pudra makyajdır. Bazı temeller ayrıca daha karmaşık kozmetikler için nemlendirici, güneş koruyucu, sıkılaştırıcı veya baz katman olarak da işlev görür. Vücuda uygulanan temel, genellikle "vücut boyama" veya "vücut makyajı" olarak adlandırılır.
Tarihi
Cilt rengini arttırmak için kozmetik kullanımı eski çağlara geri döner. Eski Ahit'te yüz boyama dan bahsedilir (Hezekiel 23:40). Antik Mısırlılar makyajı kullandılar. MÖ 200'lerde, eski Yunan kadınları cildi hafifletmek için beyaz kurşun tozu ve tebeşir kullandılar. Yunan kadınların soluk tenli bir modaya sahip olduğu düşünülüyordu. Romalı kadınlar da soluk ten rengini tercih etti. Zengin Romalılar, şekil değiştirmelere ve ölüme yol açabilecek beyaz kurşun macunu tercih etti. Erkekler ayrıca cilt tonlarını hafifletmek için beyaz kurşun tozu, tebeşir ve kremler kullanarak makyaj yaptılar. Krem, hayvansal yağ, nişasta ve kalay oksitten yapılmıştır. Yağ, hayvan karkaslarından elde edildi ve rengi çıkarmak için ısıtıldı. Kalay oksit, açık havada ısıtılan kalay metalden yapıldı. Hayvansal yağ pürüzsüz bir doku sağlarken, kalay oksit kremlere renk vermiştir.
Avrupanın Orta Çağları boyunca, tabaklanmış cildin dış mekan çalışmaları ile birleşmesi ve dolayısıyla soluk cildin bereket ile birleşmesi nedeniyle kadınların soluk tenli olması moda olarak kabul edildi. 6. yüzyılda, kadınlar soluk bir ten elde etmek için genellikle kendilerini kanardırlar. İtalyan Rönesansı sırasında, birçok kadın yüzlerine suda çözünür kurşun boya uyguladı. 17. yüzyıl ve Elizabeth devri boyunca kadınlar, sirke ve beyaz kurşunun ölümcül bir karışımı olan seruse giydiler. Ayrıca parlak bir ten oluşturmak için yüzlerine yumurta akı uyguladılar. Birçok erkek ve kadın kurşun bazlı makyaj kullanmaktan öldü.
18. yüzyılda, XV. Louis erkeklerin kurşun bazlı makyaj yapmasını moda yaptı. Tiyatro oyuncuları ağır beyaz taban giydi.
18. yüzyılın sonları ve 19. yüzyılın başlarında, Victoria devri kadınları çok az makyaj yaptılar ya da hiç giymediler. Kraliçe Victoria, makyajdan nefret ediyor ve fahişelerin ve gevşek kadınların onu giymesinin sadece uygun olduğunu düşünüyordu. Sadece oyuncuların veya oyuncuların makyaj yapması kabul edilebilirdi. 19. yüzyılın sonlarında, kadınlar çinko oksit, cıva, kurşun, gümüş nitrat ve asitlerden oluşan beyazlatıcı bir karışım uygulayacaklardı. Bazı kadınlar güneşten uzak durmuş, tebeşir yemiş ve beyazlığı elde etmek için iyot içmiştir.
Edward döneminde, kadınlar bir taban giydiler ve cildini önceki yüzyıllardaki kadar ağartmadı.
Modern makyaj, köklerini Almanya'daki Leipziger Stadt Tiyatrosu'ndan Carl Baudin'e kadar izleyebilir. Mucid peruğu ve alnındaki eklemi gizlemek istedi, bu yüzden domuz yağı içinde çinko beyaz, hardal ve vermilyondan yapılmış ten rengi bir macun geliştirdi. Bu formülasyon, Baudin'in ticari olarak üretmeye başladığı ve böylece ilk tiyatro makyajını doğuran diğer oyuncular arasında çok popülerdi.
Renkler
Renk, bir ad, numara, harf veya üçün herhangi bir kombinasyonu ile tanımlanabilir. Bununla birlikte, sanat ve moda endüstrisinde kullanılan Pantone veya Munsell renk sisteminin aksine, ticari kozmetik ürün adları standartlaştırılmamıştır. Bir makyaj sanatçısı "Orta Bej" temeli isterse, sonuç markadan markaya, bazen de farklı formüller arasında tek bir marka içinde büyük farklılıklar gösterebilir. Kozmetik şirketleri ayrıca formülasyonlarını istedikleri zaman düzenleyebilir ve ayarlayabilir, bu da bir tüketicinin yıllardır giydiği 'Orta Bej' makyajı önceden haber vermeksizin biraz farklı bir renk veya renk haline gelmesine neden olabilir.
Kozmetik şirketleri temellerini Sıcak, Nötr, Zeytin veya Soğuk olarak sınıflandırır ve kullanıcının ten rengine göre hazırlar. William Tuttle, Ben Nye, Visiora, MAC Cosmetics ve Max Factor bile, tonlarını, kullanıcının doğal ten tonunu 'iptal' e dayanarak isimlendirir, böylece uygulanan alanlarda aşırı sıcak / soğuk hale gelmezler. Başka bir deyişle, bazı profesyonel çizgilerle, sıcak bir cilt serin bir fondöten seçer ve soğuk bir cilt ılık bir fondöten giyer. Adlandırmadaki fark, renk tekerleğindeki farklı sıcak ve soğuk tanımlarına bağlı değildir.