Yavaş gazetecilik

Yavaş gazetecilik, ana akım basının gazetecilik kalitesindeki hayal kırıklığı sonucunda 2000'li yıllarda doğmuş bir haber alt kültürüdür.
Bir olay gerçekleşirken her saat başı hızla değişen güncellemeler yapmak yerine haber hikayesi bittikten sonra olanları ayrıntılı bir şekilde anlatmayı hedefleyen, hikayenin tamamını anlatmaya odaklanan bir habercilik yaklaşımıdır. Hızlı tüketim alışkanlıklarını yaşamın her alanında sorgulayan daha büyük "yavaş" hareketin bir devamı olan yavaş gazetecilik, iyi, temiz ve adil bir ürün üretme çabalarında diğer "yavaş" hareket alt kümeleriyle aynı değerleri paylaşır. Yavaş gazetecilik savunucuları, yavaş gıda hareketinden esinlenerek, gazetecilerin ofislerinin dışında olay yerinde inceleme yaparak, belge soruşturarak işlerini olması gerektiği gibi yapmak için zamana gereksinim duyduklarını iddia ederler.
Geçmişi
"Yavaş Gazetecilik" terimi ilk kez 2007'de, akademisyen ve eski gazeteci Susan Greenberg tarafından literatüre kazandırıldı. Bu kavramla "anlatı sanatına ve olgusal keşfe eşit değer veren öykü anlatımı"nı tanımladığını söyleyen Greenberg, bir şeyleri bulmaya zaman ayırma, başkalarının kaçırdığı öyküleri fark etme ve bunları en yüksek standartlarla iletmeye çalışma"yı ifade etmek için yavaş gazetecilik terimini kullandığını belirtmektedir. Greenberg'in yazısı 25 Şubat 2007'de İngiltere merkezli aylık dergi Prospect'te yayınlandı. Bu yazı daha sonra Oxford Dictionary of Journalism'de (Oxford: OUP, 2014) terimin orijinal kaynağı olarak gösterildi.
Yavaş gazeteciliğin günümüz için yeni olsa da kimi yazarlar yavaş üretilen ve tüketilen gazetecilik türlerinin yüzyıllardır bulunduğuna dikkat çekmişlerdir. Kimilerine göre İbn Batuta'nın ya da Marco Polo'nun seyahatleri, yavaş gazeteciliğin örnekleri olarak değerlendirilebilir.
Yavaş gazetecilik alanında çalışmaların başlangıcı kabul edilen 2008 sonrası dönemde bu alanda dünya çapında uzmanlıklar oluştu ve yavaş gazetecilik, "tekrarlanan basın bültenleri, teslimiyet, reklam saçmalıkları ve churnalism" ile ağzına kadar dolu olan ana akım medyaya panzehir olarak ilan edildi. Yavaş gazetecilik uzun raporlara ve derinlemesine araştırmalara odaklanma eğilimindedir.
Profesör Peter Laufer 2011'de Slow News: A Manifesto for the Critical News Consumer'ı (Yavaş Haber: Eleştirel Haber Tüketicisi için Bir Manifesto) yayınladı.
Ağustos 2018'de, alternatif medya, medya aktivizmi ve popüler kültüre odaklanan eğitimci ve araştırmacı Jennifer Rauch, Oxford University Press tarafından yayınlanan Slow Media: Why Slow is Satisfying, Sustainable & Smart kitabını yazdı.
Mart 2019'da Daniele Nalbone (İtalyan bir gazeteci) ve Alberto Puliafito ( İtalyan bir gazeteci, yazar ve yönetmen, İtalyan dijital gazetesi Slow News'in Genel Yayın Yönetmeni) Slow Journalism - Chi ha ucciso il giornalismo?'ı yayınladı.
Alberto Puliafito, Mart 2020'de yapımcılığını Fulvio Nebbia'nın yaptığı ve Java Films tarafından uluslararası olarak dağıtılan Slow News belgeselinin yönetmenliğini üstlendi.
Yavaş gazetecilik kuruluşları
24h01, Belçika
De Correspondent, Hollanda
Delayed Gratification, İngiltere
ProPublica, ABD
Slow News, İtalya
Zetland], Danimarka
Tortoise, Birleşik Krallık
The Probe'', Hindistan