Bell AH-1Z Viper

Bell AH-1Z Viper, H-1 yükseltme programının bir parçası olarak Amerika Birleşik Devletleri Deniz Piyadeleri için geliştirilmiş olan AH-1W SuperCobra baz alınarak yapılmış Amerikan çift motorlu bir saldırı helikopteri. AH-1Z, dört bıçaklı, yataksız, kompozit ana rotor sistemine, yükseltilmiş şanzımana ve yeni bir hedef nişan sistemine sahiptir. Üretici Bell Huey ailesinin en son üyelerinden AH-1Z, varyant mektubunun askeri fonetik alfabesi telaffuzuna dayanarak "Zulu Cobra" olarak da adlandırılır.
Geliştirme
Üzerine Geliştirilen Model
AH-1Z'nin görünüşü, temel olarak Bell 412'den dört bıçaklı ana rotor sistemi ile donatılmış bir AH-1S olan Bell 249'a dayanır. Bu helikopter, 1980'de Farnborough Airshow'da Bell'in Cobra II tasarımını gösterdi. Cobra II, Hellfire füzeleri, yeni bir hedefleme sistemi ve geliştirilmiş motorlarla donatılmış olacaktı. Daha sonraki Cobra 2000 önerisi General Electric T700 motorları ve dört bıçaklı bir rotoru içeriyordu. Bu tasarım ABD Deniz Piyadeleri'nden ilgi gördü ancak yeterli bütçe yoktu. 1993'te Bell, İngiltere'nin yeni saldırı helikopteri programı için AH-1W tabanlı bir versiyon önerdi. Türev CobraVenom modern bir dijital kokpit içeriyordu ve TOW, Hellfire veya Brimstone füzeleri taşıyabilir. CobraVenom tasarımı, dört bıçaklı rotor sistemine geçilerek 1995 yılında değiştirildi. Ancak AH-64D bunun yerine o yıl seçildi.
H-1 Yükseltme Programı
1996 yılında Amerika Birleşik Devletleri Deniz Piyade Kolordusu, H-1 yükseltme programını, 180 AH-1W'yi AH-1Z'lere yükseltmek ve 100 UH-1N'i UH-1Y'lere yükseltmek için Bell Helikopter ile bir sözleşme imzalayarak başlattı. H-1 programı, işletme maliyetlerini azaltmak için önemli ölçüde tasarım ortaklığına sahip tamamen modernize saldırı ve hizmet helikopterleri yarattı. AH-1Z ve UH-1Y, %84'ün üzerinde aynı bileşen için ortak bir kuyruk bomunu, motorları, rotor sistemini, aktarma organlarını, aviyonik mimariyi, yazılımı, kontrolleri ve ekranları paylaşır.
Bell, H-1 programının mühendislik üretim geliştirme (EMD) aşamasında, Bell-Government entegre bir test ekibine katıldı. AH-1Z programı 1996'dan 2003'e kadar yavaşça bir araştırma ve geliştirme operasyonu olarak ilerlemiştir. Mevcut iki kanatlı yarı sert, teetering rotor sistemi, dört kanatlı, mafsalsız, yataksız rotor sistemi ile değiştirilmektedir. Dört kanatlı konfigürasyon, artırılmış uçuş zarfı, maksimum hız, dikey tırmanma oranı, faydalı yük ve azaltılmış rotor titreşim seviyesi gibi uçuş özelliklerinde iyileştirmeler sağlar.
AH-1Z ilk olarak 8 Aralık 2000'de uçtu. Bell, programın uçuş testi aşaması için Temmuz 2002'de Birleşik Devletler Donanması Donanma Hava Sistemleri Komutanlığı'na (NAVAIR) Temmuz 2002'de Donanma Hava İstasyonu Patuxent Nehri'nde üç prototip uçak teslim etti. Düşük oranlı ilk üretim Ekim 2003'te başladı, 2018'e kadar teslimatlar yapıldı. 2006 yılının sonlarında NAVAIR, Meggitt Defense Systems ile mevcut bağlantılı besleme sisteminin silah besleme güvenilirliğini artırmak için yeni bir bağlantısız 20 mm mühimmat taşıma sistemi geliştirmek için bir sözleşme imzaladı. Bu sistemler artık Afganistan'daki savaş sırasında iyi sonuçlar veren AH-1W ve AH-1Z filolarına uyarlanıyor.
Şubat 2008'de ABD Donanması sözleşmeyi son 40 adet AH-1Z'nin daha önce planlanan AH-1W'lerin yeniden üretimi yerine yeni uçaklar olarak inşa edileceği şekilde ayarladı. Eylül 2008'de Deniz Kuvvetleri, Deniz Piyadeleri için ilave 46 uçak istedi ve sipariş edilen toplam sayı 226'ya ulaştı. 2010 yılında, Deniz Piyadeleri 189 adet AH-1Z sipariş etmeyi planladı, bunların 58'i yeni uçaklardı, teslimatlar 2022'ye kadar devam edecekti. 10 Aralık 2010 tarihinde, Donanma Dairesi AH-1Z'yi tam oranlı üretim için onayladı.
Dizayn
AH-1Z, entegre bir silah platformunda yükseltilmiş askeri aviyoniklere, silah sistemlerine ve elektro-optik sensörlere sahip yeni rotor teknolojisini içerir. Hayatta kalma yeteneğini geliştirdi(İyileştirilmiş beka kabiliyeti) ve daha uzun mesafelerde hedefler bulabilir ve onlara hassas silahlarla saldırabilir.
AH-1Z'nin yeni yataksız, mafsalsız rotor sistemi, dört kanatlı mafsallı sistemlere göre %75 daha az parçaya sahiptir. Bıçaklar, artan balistik hayatta kalma kabiliyetine sahip kompozitlerden yapılmıştır ve amfibi hücum gemilerinde depolama için yarı otomatik bir katlama sistemi vardır. Yeniden tasarlanan iki kanat saplaması daha uzundur ve her biri AIM-9 Sidewinder gibi bir füze için kanat uç istasyonu ekler. Her kanatta 2,75 inç (70 mm) Hydra 70 roket kapsülleri veya AGM-114 Hellfire dört füze fırlatıcıları için iki istasyon daha var. AN/APG-78 Longbow ateş kontrol radarı, kanat uçlu bir istasyona da monte edilebilir.
AH-1Z modelinin entegre aviyonik sistemi (IAS) Northrop Grumman tarafından geliştirilmiştir. Sistem iki görev bilgisayarı ve bir otomatik uçuş kontrol sistemi içerir. Her mürettebat istasyonunda iki adet 8 6 inç çok işlevli sıvı kristal ekran (LCD) ve bir adet 4.2 4.2 inç çift işlevli LCD bulunur. İletişim paketi, ABD Donanması RT-1824 tümleşik telsiz, UHF / VHF, COMSEC ve modemi tek bir birimde birleştirir. Navigasyon paketi, gömülü bir GPS ataletsel navigasyon sistemi (EGI), bir dijital harita sistemi ve Meggitt'in havada asılı kaldığında silah teslimatına izin veren düşük hava hızlı hava veri alt sistemi içerir.
Mürettebat Thales "Top Owl" miğfer monteli görüş ve görüntüleme sistemi ile donatılmıştır. Top Owl'un 24 saat gündüz / gece kapasitesi ve 40 görüş alanına sahip binoküler ekranı vardır. Vizör projeksiyonu, ileriye dönük kızılötesi (FLIR) veya video görüntüleri sağlar. AH-1Z, motor egzozlarını, karşı önlem dağıtıcılarını, radar uyarısını, gelen / yoldaki füze uyarısını ve gövde üstü lazer spot uyarı sistemlerini kapsayan Hover, Kızılötesi Bastırma Sistemini (HIRSS) içeren hayatta kalma ekipmanına sahiptir. Lockheed Martin Hedef Görme Sistemi (TSS), üçüncü nesil bir FLIR sensörü içerir. TSS gündüz, gece veya olumsuz hava koşullarında hedef görme sağlar. Sistem çeşitli görünüm modlarına sahiptir ve FLIR veya TV ile takip edebilir. Aynı sistem KC-130J Hasat HAWK'da da kullanılmaya devam etmekte.
Operasyonel Geçmişi
AH-1Z, Mayıs 2005'te deniz deneme uçuş testini tamamladı. 15 Ekim 2005 tarihinde USMC, Donanma Hava Sistemleri Komutanlığı aracılığıyla filoya giren ilk AH-1Z üretim helikopterinin teslimini kabul etti. AH-1Z ve UH-1Y gelişim testlerini 2006 başlarında tamamladılar. 2006 yılının ilk çeyreğinde uçaklar, NAS Patuxent Nehri'ndeki Operasyonel Test Birimi'ne transfer edildi ve operasyonel değerlendirme (OPEVAL) testine başladılar.
Şubat 2008'de AH-1Z ve UH-1Y OPEVAL testinin ikinci ve son kısmına başladı. AH-1Z testi, hedefleme sistemlerindeki sorunlar nedeniyle 2008 yılında durdurulmuştur. AH-1Z daha sonra 30 Eylül 2010'da savaşa hazır ilan edildi.