Herbert L. Anderson

Herbert Lawrence Anderson (24 Mayıs 1914 - 16 Temmuz 1988), Manhattan Projesine katkı sağlayan Amerikalı nükleer fizikçidir. Ayrıca Amerikada Kolumbiya Üniversitesinin Pupin binasının bodrumunda nükleer fizyonun ilk gösterimini yapan takımın da üyesiydi. Trinity kod adlı ilk atom bombası testinde yer aldı. İkinci dünya savaşı bittikten sonra 1982ye kadar Chicago Üniversitesinde fizik profesörlüğü yaptı. Burada, Fermiye Enrico Fermi Enstitüsünü kurmaya yardım etti ve 1958den 1962ye kadar yöneticiliğini yaptı. Kariyerinin ikincisi parçasında ise Los Alomos Ulusal Laboratuvarında kıdemli olarak çalıştı. Enrico Fermi Ödülünü de aldı. Andersonın soyundan Haham Meir Katzenellenbogen (Padua Maharamı) The Unbroken Chainde detaylandırılmıştır.
Eğitimi
New Yorkta doğan Anderson Kolumbiya Üniversitesinde 1931de Edebiyat Fakültesi, 1935'te Elektrik Elektronik Mühendisliği ve 1940'ta doktora olmak üzere 3 diploma almıştır.
Kolumbiya Üniversitesi fizik profesörü John R. Dunning Ernest Lawrenceın siklotron üzerine çalışmaları yakından takip etti. Dunning daha güçlü bir nötron kaynağı istiyordu ve siklotron bu isteğini sonlandıracak ilgi çekici bir araç olarak ortaya çıktı. 1935 ve 1936 yılları sırasında birçok değerlendirilmiş parçaları kullanarak oluşturduğu siklotron sayesinde maliyetleri ve endüstriyel ve özel bağışlardan gelen fonlamayı düşürdü. Siklotron tasarımı ve üretimi başlama zamanı Andersonın mühendislik diplomasını almasına denk geliyordu. Profesör Dana Mitchellin önerisi üzerine Dunning, Andersona siklotron tasarımı ve üretimine yardım etmesi koşulu ile öğretim görevlisi pozisyonunu teklif etti. Anderson doktorası üzerine çalışırken projeye iki büyük katkıda bulundu. İlki, genel de kullanılan doğru akım versiyonun tersine yüksek frekanslı lamba teli kaynağı tasarlamaktı. Bu tasarım siklotron çevresindeki yüksek manyetik alana maruz kalan lamba telinin ömrünü uzattı. İkinci ve daha önemli katkısı ise alışılmış olan indüksiyon sistemi yerine siklotron Dlerini (D şeklindeki siklotron elektrotları) besleyecek bir çift eş merkezli hat kullanmasıydı. Bu düzeltme daha büyük siklotron verimliliği ile sonuçlandı ve böylelikle siklotron tasarımında düzenli bir özellik haline geldi. Andersona yardım edenler Eugene T. Booth, G. Norris Glasoe, Hugh Glassford ve profesör Dunning idi. Siklotron ile yürütülen deneylerin beklentisinde, Anderson 1938in sonlarında bir iyonlaşma odası ve doğrusal kuvvenlendirici geliştirdi.
Aralık 1938de, Alman kimyagerler Otto Hahn ve Fritz Strassmann Naturwissenschaftene (Doğa Bilimleri) uranyumu nötron bombardımanına tutarak baryum elementini keşfettiklerini yazan bir el yazısı gönderdiler. Aynı zamanda bu sonuçları Lise Meitnere de ilettiler. Meitner ve yiğeni Otto Robert Frisch bu sonuçların nükleer fizyon olduğunu doğru şekilde yorumlamıştır. Frisch bunu 13 ocak 1939da deneysel olarak doğrulamıştır. 1944te Hahn nükleer fizyonun keşfi için Kimya Nobel Ödülünü aldı. Nükleer fizyon keşfinin tarihini belgelemiş olan bazı tarihçiler, Meitnerin de Hahn ile birlikte Nobel Ödülünü alması gerektiğine inanıyor.
Meitner ve Frischin Hahn ve Strassmannın çalışmasına yaptıkları yorum daha yayınlanmadan, Princeton Üniversitesinde ders anlatan Niels Bohr ile Atlantik Okyanusunu aşmıştı bile. Kolumbiya Üniversitesinin iki fizikçisi aynı zamanda Princeton Üniversitesinde çalışan Isidor Isaac Rabi ve Willis Lamb duydukları bu söyledi. Az bir zaman sonra Bohr Princetondan Kolumbiyaya Fermiyi görmeye gitti. Onu ofisinde bulamayınca siklotron bölümüne gitti ve Andersonla karşılaştı. Onu omzundan tutan Bohr şöyle der: "Genç adam, izin ver sana fizikte yeni ve heyecan verici bir şey açıklayayım." Kolumbiyadaki bilim adamları nötron bombardımanına tutulan uranyum nükleer fizyonunda ortaya çıkan enerjiyi keşfetmeleri gerektiğini biliyorlardı. 25 Ocak 1939da Amerikada, Anderson, ilk kez nükleer fizyon deneyini Puppin Binasının bodrumunda gerçekleştiren Kolumbiya Üniversitesinin deney ekibinin bir üyesiydi. Takımın diğer üyeleri ise Eugene T. Booth, John R. Dunning, Enrico Fermi, G. Norris Glasoe, ve Francis G. Slack idi.
Fermi bu tarihi gösteriden kısa bir zaman önce Kolumbiyaya vardı. Fermi ve Andersonın bir araya gelmesi Ferminin 1954teki ölümüne kadar süren değerli bir arkadaşlıkla sonuçlandı. Fermi ve Anderson nötronun grafitte yavaşlaması üzerine Kolumbiyada, sayısız uygun malzeme ile yavaş nötronların soğurma ve yansıması, uranyumun parçalanması ve grafitte uranyum kafesi kullanarak hazırlık deneyleri yapmak gibi deneyler serisi yürüttüler. Andersonın doktora tezi olan Nötronun Uranyum tarafından titreşime yakalanması güvenlik nedenleri ile 10 yıl sonrasına kadar yayınlanmadı..
Zincir reaksiyonu
Manhattan Projesinin bir parçası olarak Metallurgical Laboratuvarı (Met Lab) şubat 1942de Chicago Üniversitesinde, Kolumbiyadan Fermi, Anderson ve Walter Henry Zinnin Chicago Pile-1 (CP-1)in tasarım ve üretiminde liderlik ettiği, 2 Aralık 1942de ilk yapay zincirleme çekirdek tepkimesini başardıkları projeyi başlattı. Daha sonra Anderson 1943te Argonne Ulusal Laboratuvarında CP-2nin üretimine de liderlik etti. Ayrıca, Amerikanın nükleer cephanesi için bölünebilir plütonyumu oluşturan Hanford reaktörlerinin üretimi ve tasarımında DuPont için çözüm danışmanıydı.
1944te Anderson Los Alamos Ulusal Laboratuvarında Omega reaktörünü kullanarak uranyum-235 in kritik kütlesini bulmaya dahil oldu. 16 Temmuz 1945te Trinity kod adlı ilk nükleer test cihazının hazırlığında, Anderson ve radyokimya meslektaşları patlayan yerdeki fizyon parçalarını toplayarak nükleer gücü belirleyen bir metot geliştirdiler. Bu teknik daha sonra uçuşan fizyon parçacıklarının nükleer güç saptamalarını analiz etmek için de kullanılmıştır.
İkinci Dünya Savaşı bittikten sonra Anderson ve Fermi Chicago Üniversitesine geri döndüler. Orada, bugün Enrico Fermi Enstitüsü olarak anılan Nükleer Çalışmalar Enstitüsünü kurdular. Üniversite de Anderson 1946-1947 arasında fizik asistan profesörlüğü,1947den 1950ye kadar doçent doktor, 1950den 1977ye kadar profesör ve 1977den 1982ye kadar da ordinaryüs profesör olarak çalıştı. 1958den 1962ye kadar ise Fermi Enrico Enstitüsünün yöneticiliğini yaptı.
Andersonın İtalya ve Brezilyadaki çalışmalarına ek olarak aralıklı olarak Los Alamos Laboratuvarında çalıştı. Sonunda 1978de Laboratuvara temelli döndü ve üye olarak başlayıp daha sonra neredeyse kırk yıldır verdiği berilyoz mücadelesinden ölene kadar kıdemli olarak çalıştı. 16 Temmuz 1988de Los Alomos, New Mexicodaki ölümü, atom bombasının ilk testinin 43. Yıl dönümüydü.
Onur ve randevu
Andersonın seçkin kariyeri ona birçok ödül kazandırdı.
1955'ten 1957ye kadar Guggenheim Üyeliği görevi
1956dan 1957ye kadar İtalyada Fulbright Öğretim Üyesi
1960 ABD Ulusal Bilimler Akademisi Üyesi
1978 Amerikan Bilim ve Güzel Sanatlar Akademisi Üyesi
1982 Enrico Fermi Ödülü
Çalışmaları
Makaleler
H. L. Anderson, E. T. Booth, J. R. Dunning, E. Fermi, G. N. Glasoe, ve F. G. Bolluk Fisyon Uranyum, Fiz. Rev. Hacmi 55, Sayı 5, 511 - 512 (1939). Kurumsal alıntı: Pupin Fizik Laboratuvarları, Columbia Üniversitesi, New York, New York. Alınan 16 Şubat 1939.
H. L. Anderson, E. Fermi ve Leo Szilard Nötron Üretimi ve Emilimi Uranyum, Fiz. Rev. Hacmi 56, Sayı 3, 284 - 286 (1939). Kurumsal alıntı: Columbia Üniversitesi, New York, New York. Alınan 3 Temmuz 1939.
Harold M. Agnew ve Herbert L. Anderson Çift Lens Nükleer Manyetik Spektrometre, Rev. Sci. İnstrum. Cilt 20, 869 (1949). Kurumsal alıntı: Enstitüsü Nükleer Araştırmalar Üniversitesi, Chicago, Chicago, Illinois.
Herbert L. Anderson Rezonans Yakalama Nötronlar Uranyum, Fiz. Rev. Hacmi 80, Sayı 4, 499 - 506 (1950). Kurumsal alıntı: Columbia Üniversitesi, New York, New York. Alınan 27 Nisan 1940. Ne zaman Anderson gönderilen kağıt, esas onun Doktora Tezi, o bir Üniversite Arkadaşı, Columbia Üniversitesi. Ulusal güvenlik nedeniyle, kağıt değildi yayınlanan kadar 10 yıl sonra. O sırada Anderson olsaydı Enstitüsü Nükleer Çalışmaları, Chicago Üniversitesi, Chicago, Illinois.