Pratt & Whitney TF30

Pratt & Whitney TF30 (şirket adı JTF10A), aslen Pratt & Whitney tarafından ses altı F6D Füze filosu savunma avcı uçağı için tasarlanmış askeri bir düşük baypaslı turbofan motorudur, ancak bu proje iptal edilmiştir. Daha sonra süpersonik tasarımlar için bir afterburner ile uyarlandı ve bu formda, F-111 ve F-14A Tomcat'i çalıştırmanın yanı sıra A'nın ilk versiyonlarında da kullanılmaya devam eden dünyanın ilk yanma sonrası turbofan üretimi oldu. -7 Art yakıcı olmadan Corsair II. TF30'un ilk uçuşu 1964'te yapıldı ve üretim 1986 yılına kadar devam etti.
Tasarım ve gelişim
1958'de Douglas Aircraft Company, dahili olarak Model 2067 olarak bilinen yeni kıtalararası DC-8'in altındaki boşluğu doldurmak için kısa menzilli dört motorlu bir jet uçağı önerdi. DC-9 olarak pazarlanması amaçlandı, daha sonraki ikiz motorlu Douglas DC-9 ile doğrudan ilişkili değildi. Pratt & Whitney (P&W), uçak için JT8A turbojetini sunmuştu ancak Douglas, bir turbojetten daha fazla yakıt verimliliğine sahip olan bir turbofan motorla gitmeyi tercih etti. P&W daha sonra JT10A'yı yeni geliştirilen JT8D turbofan'ın yarı ölçekli bir versiyonunu önerdi. Yeni tasarımın geliştirilmesi Nisan 1959'da JT8'in çekirdeğini kullanarak başladı. Douglas, 1960 yılında model 2067 tasarımını rafa kaldırdı, çünkü hedeflenen ABD havayolları yeni sunulan Boeing 727'yi tercih etti.
1960 yılında, Birleşik Devletler Donanması, önerilen Douglas F6D Füzesine güç sağlamak için TF30-P-1 olarak adlandırılan JT10A'yı seçti, ancak proje Nisan 1961'de iptal edildi. Bu arada, TF30, General Dynamics tarafından Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri için TFX yarışmasına ve F-111 olarak üretim için seçilen USN'ye girmesi için seçildi. F-111 için TF30'un versiyonu bir art yakıcı içeriyordu.
Operasyonel geçmişi
F-111
F-111A, EF-111A ve F-111E, TF30-P-3 turbofan kullandı. F-111, giriş uyumluluğu ve kanadın rahatsız edici havasının arkasına girişlerin hatalı yerleştirilmesi ile ilgili sorunlar yaşadı. Daha yeni F-111 varyantları iyileştirilmiş giriş tasarımlarını içeriyordu ve çoğu varyantta TF30 motorunun daha güçlü versiyonları bulunuyordu. F-111E, TF30-P-103 motorlarını kullanacak şekilde güncellendi, F-111D, TF30-P-9 / 109'u içeriyordu, FB-111A, TF-30-P-7 / 107'yi kullandı ve F-111F, TF30'a sahipti. -P-100. TF30, nispeten uzun bir operasyonel menzile sahip yüksek hızlı, düşük irtifa saldırı uçağının gereksinimlerine çok uygun olduğunu kanıtladı ve F-111'ler, emekli olana kadar TF30'ları kullanmaya devam edecekti.
A-7
1964'te ses altı LTV A-7A Corsair II, ABD Donanması'nın Douglas A-4 Skyhawk'ın yerini alacak hafif saldırı uçağı için VAL yarışmasını kazandı. A-7A, iyileştirilmiş A-7B ve A-7C'ye de güç verecek olan TF30'un art yakmayan bir varyantını kullandı. 1965'te USAF, yakın hava desteği rolündeki hızlı jet F-100 ve F-105 süpersonik avcı-bombardıman uçaklarının yerine A-7D'yi seçti. USAF, TF30 Pratt & Whitney'in istemiş olmasına rağmen, tesisleri zaten diğer motorları üretmeye kararlı olduğu için üretim takvimini karşılayamadı. Allison Engine Company, TF30'u P&W lisansı altında üretmek yerine kendi TF41 turbofanını RB.168-25R Spey'in lisanslı bir versiyonunu Hava Kuvvetlerine sundu. Daha güçlü olan TF41, USAF tarafından A-7D için ve USN tarafından benzer A-7E için seçildi.
F-14
TF30-P-414A ile Grumman F-14 Tomcat güçsüzdü çünkü Donanmanın amacı 1 lbf: 1 lb veya daha iyi itme-ağırlık oranına sahip bir jet avcı uçağı tedarik etmekti. Bununla birlikte, F-111'in başarısız Donanma versiyonunun birçok sistemini projeye dahil etme niyetinden dolayı, F-14'lerin ilk üretim çalışmasının F-111B'nin motorunu kullandığı kabul edildi. F-14A'nın itme-ağırlık oranı F-4 Phantom II'ye benziyordu ancak yeni gövde ve kanat tasarımı, F-4'ten daha fazla kaldırma ve daha iyi bir tırmanma profili sağladı. TF30'un hava muharebesinin taleplerine kötü adapte olduğu ve gazların agresif bir şekilde hareket ettirilmesi durumunda yüksek hücum açısında (AOA) kompresör durmalarına yatkın olduğu bulundu. Tomcat'in geniş aralıklı motor kaportası nedeniyle yüksek AOA'daki kompresör tezgahları özellikle tehlikeliydi çünkü Tomcat'i toparlanmanın çok zor olduğu dik veya ters bir dönüşe gönderebilecek asimetrik itme üretme eğilimindeydiler.
F-14'ün sorunları, USAF ve RAAF F-111'lerdeki TF30 motorlarını neredeyse aynı ölçüde etkilemedi. F-111, teknik olarak "avcı" olarak adlandırılırken, aslında bir kara saldırı uçağı ve taktik bombardıman uçağı olarak kullanıldı. Tipik bir kara vuruşu görevi, havadan havaya savaş görevine göre gaz kelebeği saldırı açısı ve irtifasında daha az ani değişikliklerle karakterize edilir. Düşman füzeleri ve uçaklarından kaçınmak için yine de sert ve şiddetli manevralar içerebilse de, bu manevralar genellikle hava muharebesinde gerekli olanlar kadar sert ve şiddetli değildir ve F-111, başlangıç için daha büyük ve daha az manevra kabiliyetine sahip bir uçaktır. F-14A, orijinal motordaki sayısız problemin ardından on yılın sonunda Pratt & Whitney TF30 tarafından desteklenen Donanma ile hizmete girmiş olsa da, Savunma Bakanlığı F110-GE-400 motorları tedarik etmeye başladı ve bunları F-14A Plus'a kurdu. 1988 yılında filo ile hizmete girmiştir. Bu motorlar güvenilirlik sorunlarını çözerek yaklaşık% 30 daha fazla itme kuvveti sağlayarak düşük yakıt yükü ile 1: 1 kuru itme / ağırlık oranına ulaşmıştır. Hem yeniden üretilmiş / yükseltilmiş F-14A'ların hem de yeni üretilmiş F-14D'lerin bir kombinasyonu olan sonraki F-14D'de F110-GE-400 motorları da kullanıldı.
Varyantlar
XTF30-P-1
itme.
YTF30-P-1
TF30-P-1
itme, afterburner ile.
TF30-P-1A
Yakıt filtresi yerine yakıt filtresi ısıtıcısı olan -1'e benzer, başlangıçta ilk iki prototip F-111B'yi çalıştırdı.
TF30-P-2
itme, F6D Missileer'a güç vermeyi amaçladı.
TF30-P-3
itme, afterburner ile.
TF30-P-5
TF30-P-6
itme, A-7A'ya güç verdi.
TF30-P-6A
TF30-P-6C
TF30-P-6E
TF30-P-7
itme, afterburner ile.
TF30-P-8
itme, başlangıçta A-7B / C'ye güç verdi.
TF30-P-9
itme, afterburner ile.
TF30-P-12
itme, afterburner ile, iki ön üretim F-111B'yi güçlendirdi.
TF30-P-12A
Yakıt filtresi ısıtıcısı yerine yakıt filtresi ve devre dışı bırakma özelliği ile -12'ye benzer, erken üretim FB-111A'yı güçlendirir.
TF30-P-14
TF30-P-16
TF30-P-18
YTF30-P-100
TF30-P-100
Yeniden tasarlanan motor, 14.560 pound-kuvvet (64,77 kN) itme, 25.100 pound-kuvvet (111,65 kN) art yakıcı ile, F-111F'yi güçlendirdi.
TF30-P-103
Yeniden tasarlanan -3, Pacer 30 programı kapsamında -100 bileşenle yükseltildi, itme, afterburner ile.
TF30-P-107
Pacer 30 programı altında -100 bileşenle yeniden tasarlanmış -7 yükseltildi, itme, afterburner ile.
TF30-P-108
-107 kıç bölüm ve -109 ön bölüm hibrit.
TF30-P-108RA
RAAF hizmetindeyken yeniden tasarlanan -108, F-111G'yi güçlendirdi.
TF30-P-109
Yeniden tasarlanmış -9, Pacer 30 programı altında -100 bileşenle yükseltildi, 20.840 pound-kuvvet (92,70 kN) art yakıcı ile itme.
TF30-P-109RA
RAAF hizmetindeyken yeniden tasarlanan -109, F-111C'ye güç verdi.
TF30-P-408
-8'e benzer, itme, A-7B / C'ye güç verdi.
TF30-P-412
-12'ye benzer.
TF30-P-412A
-12A'ya benzer şekilde, 10.800 pound-kuvvet (48,04 kN) itme, 20.900 pound-kuvvet (92,97 kN) art brülörlü, erken üretim F-14A ile güçlendirilmiştir.
TF30-P-414A
-412A'ya benzer şekilde, daha sonraki üretim F-14A ile güçlendirilmiştir.
JTF10A
TF30 motor ailesi için şirket tanımı.
JTF10A-1
(XTF30-P-1) Douglas Model 2067'yi çalıştırmayı amaçladı.
JTF10A-6
Douglas Model 2086'ya güç sağlamak için tasarlandı.
JTF10A-7
(TF30-P-2)
JTF10A-8
(TF30-P-6)
JTF10A-9
(TF30-P-8)
JTF10A-10
JTF10A-15
(TF30-P-18)
JTF10A-16
(TF30-P-408)
JTF10A-20
(TF30-P-1)
JTF10A-21
(TF30-P-3)
JTF10A-27A
(TF30-P-12)
JTF10A-27B
(TF30-P-12A)
JTF10A-27D
(TF30-P-7)
JTF10A-27F
(TF30-P-412)
JTF10A-32C
(TF30-P-100)
JTF10A-36
(TF30-P-9)
Pratt & Whitney/SNECMA TF104
Mirage IIIT ve Mirage IIIV-01'de kurulu, SNECMA tarafından modifiye edilmiş subsonic TF30 türevi.
Pratt & Whitney/SNECMA TF106
Dassault Mirage IIIV VTOL avcı uçağına güç sağlamak için TF30'un bir türevi.
Pratt & Whitney/SNECMA TF306C
Dassault Mirage F2'de test edilen TF30'un bir türevi.
Pratt & Whitney/SNECMA TF306E
Fotoğraf Galerisi
Uygulamalar
TF30
Douglas F6D Missileer (planlanmış)
Genel Dinamikler F-111
Genel Dinamikler F-111C
Genel Dinamikler Grumman EF-111A Raven
Genel Dinamikler Grumman F-111B
Genel Dinamikler F-111K
Grumman F-14A Tomcat
LTV A-7A / B / C Corsair II
TF104 / TF106
Dassault Mirage IIIV
TF306
Dassault Mirage F2
Dassault Mirage G2
Özellikler (TF30-P-100)
Genel özellikler
Tür: Turbofan
Uzunluk: 241.7 inç (6.139 m)
Çap: 48,9 inç (1,24 m)
Kuru ağırlık: 3,985 lb. (1807 kg)
Bileşenler
Kompresör: 2 makara eksenel: 3 fan ve 6 düşük basınç kademesi, 7 yüksek basınç kademesi
Yakıcılar: Kanannüler
Türbin: 1 kademeli yüksek basınç türbini, 3 kademeli düşük basınç türbini
Performans
Maksimum itme gücü: 14.560 lbf (64.766 kN), 25.100 lbf (111.65 kN) yanma ile
Genel basınç oranı: 19.8
Baypas oranı: 0.878: 1
Türbin giriş sıcaklığı: 2150F (1176C)
İtme-ağırlık oranı: 6.0