Güneş fiziği

Güneş fiziği, Güneş ile ilgili çalışmada uzmanlaşan astrofiziğin branşıdır. Sadece bize en yakın yıldız için mümkün olan detaylı ölçümlerle uğraşır. O teorik fizik, astrofizik, akışkanlar dinamiği içeren bilgisayar bilimi, manyetohidrodinamik, sismoloji, parçacık fiziği, atom fiziği, nükleer fizik, yıldız evrimi, uzay fiziği, spektroskopi, yayılıcı transfer, uygulamalı optik, sinyal işleme, bilgisayar görüntüsü, sayısal fizik, yıldız fiziği ve güneş astronomisi içeren plazma fiziği gibi birçok bilim dalıyla kesişir.
Güneş yakın mesafe incelemesine(Güneşin yapabileceği uzayda çözünme ve geçici çözünme gibi herhangi bir şeyle diğeryıldızlar çözünemez.) eşsiz bir şekilde konumlandırıldığı için gözlemsel astrofizik(yıldızların mesafesi) ve gözlemsel güneş fiziği gibi alakalı bilim dalları arasında bir ayrım vardır.
Güneş atmosferindeki değişimler ve güneş faaliyeti Dünyanın iklimi üzerinde büyük bir etkiye sahip olabildiği bilindiğinden dolayı güneş fiziği çalışması ayrıca önemli olmaktadır. Güneş ayrıca plazma fiziğiyle ilgili çalışmalar için bir fiziksel labarotuvara yardım eder.
Tarihi
Eski zamanlarda
Babiller antik çağda Ugarit olarak bilinen şimdiki adıyla Suriyeden en eski kayıtlarda güneş tutulmasının bir kaydını aldığı görülür. Bu kayıt 1300 BCye denk gelir. Eski çinli gök bilimciler güneş ve ayla ilgili döngüleri temel alan takvimleri tutmak amacıyla güneş tutulması ve görünen güneş lekesi gibi güneş olaylarını inceliyordu. Maalesef,702 BCden önce tutulan kayıtlar belirsiz, anlaşılmaz ve kullanışlı bilgiye sahip değildir. Ancak,720 BCden sonra 240 yıllık gidişatta,37 güneş tutulması not edildi.
Ortaçağda
Orta çağ sırasında islam dünyasında gök bilimsel bilgi gelişti. Detaylı gök bilimsel araştırmanın yapıldığı şehirler olduğu yerlerde Şamdan Bağdata birçok gözlem evi inşa edildi. Belirgin bir şekilde, birkaç güneş değişkenleri ölçüldü ve Güneşle ilgili detaylı incelemeler yapıldı. Güneş incelemeleri yön belirleme amacıyla yapıldı ama çoğunlukla zaman belirlemek için yapıldı. Islama bağlı olanlar gökyüzündeki Güneşin özel vakitlerinde günde 5 defa namaz kılmaya ihtiyaç duyar. Aslında, güneşin ve onun gökyüzündeki yolunun kesin incelemelerine ihtiyaç duyulurdu. 10. yüzyılın sonunda, İranlı gök bilimci Abu-Mahmud-Khojandi Tahran yakınlarında bir nesne gözlemevi inşa etti. Orada, o ekliptiğin sapmasını hesaplamak için daha sonra kullandığı Güneşin meridyen geçişlerinin bir serisinin kesin ölçümlerini yaptı. Batı Roma imparatorluğu ve Batı Avrupanın takip eden çöküşü sonucunda tüm eski bilimsel kaynaklar yok edildi. Özellikle, Yunanistanda yazılan kaynaklar. Bu, kentleşmeyi artırma ve kara ölüm gibi hastalıklar Orta Çağ Avrupasında bilimsel bilgisinde bir azalmaya neden oldu. Özellikle, orta çağın başlarında. Bu dönem sırasında, güneşin incelemeleri kilise ya da katedral gibi tapınakların bulunduğu yerlerde yardımcı olmak ya da zodyakla ilişkisini bulmak için yapılırdı.
Rönesans dönemi
Astronomide, Rönesans dönemi Nicolaus Coprnicusun çalışmasıyla başladı. O, o zamanda inanılan aksine gezegenlerin Dünyanın çevresinde değil Güneşin çevresinde döndüğünü söyledi. Bu model güneş merkezli model olarak bilinir. Onun çalışması daha sonradan Johannes Kepler ve Galileo Galilei tarafından devam ettirildi ve genişletildi. Özellikle, Galilei Güneşe bakmak için kendi yeni teleskobunu kullandı. 1610 yılında, onun yüzeyindeki güneş lekelerini keşfetti. 1611 yılının sonbaharında, Johannes Fabricius güneş lekeleri hakkındaki ilk kitabı yazdı (Kitabın ismi: "De Maculis in Sole Observatis").
Modern zamanlarda
Günümüz güneş fizik modern teleskoplar ve uydular yardımıyla gözlenen birçok olayları anlamaya yönelik odaklanmıştır. Belirli faiz yapısı güneş fotosfer, Korona ısı sorunu ve güneş lekeleri.
Araştırma
Amerikan gökbilim topluluğunun güneş fiziği bölümü aile organizasyonundaki birkaç binine karşılık olarak 555 üyesiyle iftihar eder. (27 mayıs)
Güneş fiziği alanında çabalamaları büyük bir bir desteği (2009)Güneşi ve gezegenler üstündeki ve heliosferle gezegenler arası uzay boyunca ve gezegensel atmosferler onun etkilerini içeren güneş sistemini anlamaya odaklanılır. Olayın çalışmaları heliosferdeki birçok sistemi etkiler ya da heliofizik denilen heliosferik bir içerikle uyduğuna dikkat edilir.
Uzay tabanlı
GDG
GDG uydusu, Güneş dinamiği gözlemevi (GDG), NASA tarafından 2010 yılının şubat ayında Cape Canaveralden fırlatıldı. gmrevin esas amacı güneş faaliyetinin nasıl meydana geldiğini, Güneşin mayetik alanının nasıl üretildiğini ve oluşturulduğunu belirleyerek onun Dünya üzerindeki yaşamı nasıl etkilediğini ve depolanan manyetik enerjinin nasıl değiştirildiğini ve uzay içine salındığını anlamaktır.
GHG
Güneş ve heliosferik gözlemevi, GHG, 1995'te fırlatılan NASA ve ESA arasındaki bir birleşim projesidir. O Güneşin içerisini derinlemesine incelemek için fırlatıldı ve o Güneşin dış katmanları inceler ve onunla alakalı olay ve güneş rüzgarının incelemelerini yapar.
HİNODE
Japon uzay keşif aracı tarafından halka açık bir şekilde finanse edeilen görevi neden oldu. 2006 yılında fırlatılan HINODE uydusu koordine edilmiş optiksel parça, aşırı ultraviyole ve X-ray aletlerini içerir. Bunlar güneş koronası ve Güneşin manyetik alanı arasındaki ilişkiyi inceler.
Yer merkezli
GTGT
Gelişmiş teknolojik güneş teleskopu (GTGT) Mauideki yapı altında olan bir güneş teleskop tesisidir. Yirmi iki tane enstitü Ulusal Bilim Kuruluşunun esas mali desteğiyle GTGT projesi üzerinde işbirliği yaparlar.
Diğerleri
AUNES
Aşırı ultraviyole normal etki spektrografı 2006 yılında ilk akışın spektrografını hayal eden iki kanaldır. O yüksek spektral çözünme içeren güneş koronasını inceler. Bu zamana kadar, o koronal parlak noktaların doğası, geçici ve koronal çember kemerleri üzerinde bilgi sağlar. Ondan alınan data GHG ve birkaç diğer teleskobu çapını ölçmeye yardım etti.