Güney Kore ekonomisi

Güney Kore ekonomisi, nominal olarak dünyanın 11. büyük ve satınalma gücü paritesi bakımından 13. büyük ekonomisi olup Asya'nın da dördüncü büyük ekonomisidir. Güney Kore karma bir ekonomi olup ülke ekonomisine chaebol denilen aile konglomeratları hakimdir. Güney Kore fakir ve gelişmekte olan bir ülke iken Han Nehri Mucizesi ile yaşadığı büyük ekonomik kalkınma ile gelişmiş yüksek gelirli bir ülke haline geldi. Güney Kore kendisi ile aynı ekonomik gelişmeyi sağlamış olan Tayvan, Singapur ve Hong Kong ile birlikte Asya Kaplanları olarak anılır. Bununla birlikte ülke 1997 Doğu Asya Mali Krizi'nden oldukça etkilenmiştir. Güney Kore G-20 ve OECD üyesi olup 21. yüzyılda dünyanın en büyük ekonomilerinden biri olma potansiyeline sahip sonraki 11 ülkelerinden biridir.
Ekonomik kalkınma için, Japon ekonomik iyileşmesinin öncülüğünde olumlu politika yönergesi yaratılmış, Kore Savaşı sırasında ve sonrasında Kore Yarımadasında Amerikan birliklerine lojistik sağlayan bir kale olarak Güney Kore'nin titiz eğitim sistemi ve yüksek teşvikliliğe sahip ve eğitimli bir nüfusun kurulması, ülkenin yüksek teknoloji patlamasının ve hızlı ekonomik gelişmenin hızlandırılmasından büyük ölçüde sorumludur. Güney Kore, nüfus artışını ve büyük bir iç tüketici pazarının oluşumunu engelleyen küçük topraklarında neredeyse doğal kaynaktan yoksun ve her zaman aşırı nüfusa sahip olmuş, ekonomisine kaynak oluşturmak için ihracata yönelik bir ekonomik stratejiyi benimsemiştir ve 2014'te Güney Kore, yedinci en büyük ihracatçı ve yedinci en büyük ithalatçı konumundadır. Kore Bankası ve Kore Kalkınma Enstitüsü düzenli olarak olarak Güney Kore ekonomisinin önemli ekonomik göstergelerini ve ekonomik eğilimlerini yayınlamaktadır.
1997 Asya mali bunalımında, Güney Kore ekonomisi bir likidite krizine maruz kalmış ve IMF tarafından kurtarma ile Güney Kore ekonomisi yeniden yapılandırılmış ve Başkan Yardımcısı Kim Dae Jung'un ardışık DJnomik politikasıyla modernize edilmişti ve bu BİT endüstrisinin ulusal gelişiminin sonucu da dahil olarak kurtarılmaya dayanıyordu. Tarihi olarak, para destekleri, Kore'de yeni teknolojilerin benimsenmesini hızlandırma aracı olarak kullanıldı ve nihayetinde Güney Kore ekonomisi için daha hızlı taşınabilir ölçütlerin benimsenmesine ve geliştirilmesine yardımcı oldu. Bilişim teknolojileri endüstrisinin gelişimi, yenilikçi uygulamalar ve katma değerli hizmetler yaratan yazılım sektöründen ziyade kablolu ve kablosuz telekomünikasyon ağı nüfuzunu artırmaya odaklanan donanım işkolu üzerinde yoğunlaşmıştır. Güney Kore ekonomisi tüketici elektroniği'nin küresel lideridir ve taşınabilir genişbant, ve akıllı telefon konusunda da önemli girdilere sahiptir. Güney Kore'nin LCD TV küresel pazar payı 2007'de %27 iken 2009'da %37'ye yükselmiş ve yakında Japonya'nın bir numaralı LCD TV tedarikçisi olarak Japonya'nın yerini alacaktır. Güney Kore ekonomisi 2015 BİT Gelişme Endeksi'nde ve 2015 Bloomberg Yenilik Endeksi'nde dünyada 1 numaraya yükselmiştir.
Güney Kore, ekonomisinin yüksek büyüme gücüne ve açık yapısal istikrarına rağmen, derin askeri bunalım dönemlerinde Kuzey Kore'nin savaş piyasalarındaki olumsuz etkileri nedeniyle ekonomisi borsa kredi notunda süreklilik arz eden bir hasar yaşamıştır. Bununla birlikte, Uluslararası Para Fonu gibi ünlü finansal örgütler, Güney Kore ekonomisinin çeşitli ekonomik bunalımlara karşı dayanıklılığını, düşük devlet borcunu ve muhtemel finansal acil durumları hızla harekete geçirebilecek yüksek mali yedekleri de desteklemektedir. Dünya Bankası gibi diğer finansal örgütler, Kore'yi BRIC ve Endonezya'nın yanı sıra gelecek neslin en hızlı büyüyen büyük ekonomilerinden biri olarak tanımlamaktadır. Güney Kore, küresel mali bunalım sırasında bir resesyona uğramayan az sayıdaki gelişmiş ülkeden biriydi, ekonomik büyüme oranı 2010'da %6,1'e ulaşmış ve 2008'deki %2,3'lik ve 2009'da küresel finansal krizin vuruşuyla %0,2'lik ekonomik büyümeden keskin bir toparlanma gerçekleştirmiştir. Güney Koreli ekonomisi, cari işlemler hesabının 2013 sonunda 70,7 milyar ABD doları fazla vermesi ile yeniden toparlanmış, küresel ekonomik bunalımın belirsizlikleri nedeniyle 2012'den itibaren yüzde 47 büyümüştür ve önemli ekonomik çıktıları teknoloji ürünleri ihracatı oluşturmuştur.
Güney Kore, OECD'nin resmi kalkınma yardımlarının (ODA - official development assistance) tarihsel bir alıcısı konumundaydı. 1980'lerin ortalarından 1990'ların ortalarına kadar, Güney Kore'nin kişi başı SAGP'ye göre GSYİH cinsinden ölçülen ekonomik refahı hala sanayileşmiş ulusların yalnızca bir kısmı kadardı. 1980'de kişi başına düşen Güney Kore GSYİH'sı 2,300 ABD dolardı ve bu Singapur, Hong Kong ve Japonya gibi gelişmiş Asya ekonomilerinin yaklaşık üçte biri idi. O zamandan beri, Güney Kore gelişmiş bir ekonomiye kavuşarak, kişi başına düşen GSYİH'sını 2010'da 30.000 dolara, yani otuz yıl önceye göre neredeyse on üç katına yükseltmiştir. Aynı dönemde, ülkenin toplam GSYİH'sı 88 milyar dolardan 1.460 milyar dolara yükselmiştir. 2009 yılında Güney Kore, büyük bir resmi kalkınma yardımı veren konuma yükselen ilk eski resmi kalkınma yardımı alıcısı oldu. 2008 ve 2009 yılları arasında Güney Kore, Kuzey Kore dışındaki ülkelere 1.7 milyar dolarlık ekonomik yardımda bulunmuştur. Güney Kore'nin yıllık Kuzey Kore'ye yaptığı ekonomik yardım tarihsel olarak resmi kalkınma yardımı programının iki katından fazla olmuştur.
23 Haziran 2012'de, Güney Kore, kronolojik olarak, Japonya, Amerika Birleşik Devletleri, Fransa, İtalya, Almanya ve Birleşik Krallık'tan sonra 20-50 kulübünün 7. üyesi (nüfusu 50 milyonu aşan ve kişi başına düşen geliri 20.000 ABD Doları tutturmak için) olma imkanını bulmuştur. Amerika Birleşik Devletleri ile Kore Cumhuriyeti arasındaki serbest ticaret antlaşması 1 Nisan 2007'de imzalandı. Avrupa Birliği-Güney Kore Serbest Ticaret Antlaşması ise 15 Ekim 2009'da imzalandı. Güney Kore ekonomisi, Bilgi Ekonomisi Bakanlığı ile birlikte ve Güney Kore-Avustralya Serbest Ticaret Anlaşması uyarınca, enerji ithalatlarına ve ilgili rafineri teknolojilerine büyük ölçüde bağımlıdır. Kanada-Güney Kore Serbest Ticaret Antlaşması 2014'te imzalanmıştır. Çin-Güney Kore Serbest Ticaret Antlaşması 10 Kasım 2014'te resmi olarak onaylanmıştır. Güney Kore, Kültür, Spor ve Turizm Bakanlığı rehberliğinde, önemli ihracat odaklı müzik endüstrisine ek olarak, dünyanın en büyük kapalı eğlence parkı Lotte World'e sahip bulunmaktadır (Daha fazla bilgi için bakınız: Kore K-Pop Hot 100).
Geçmiş
Genel bakış
Kore Savaşı sonrasında, Güney Kore on yıldan fazla bir süredir dünyanın en fakir ülkelerinden biri olarak kaldı. 1960'ta kişi başına gayri safi yurt içi hasıla 79 dolardı, ve bu bazı Sahra altı ülkelerden bile daha düşüktü. Sanayi işkolunun büyümesi, ekonomik kalkınmanın temel teşvik unsuruydu. 1986'da, imalat sanayisi, gayri safi yurt içi hasılanın (GSYİH) yaklaşık yüzde 30'unu ve iş gücünün yüzde 25'ini oluşturuyordu. Güçlü iç teşviklerden ve dış yardımdan faydalanan Seul sanayicileri, modası geçmiş veya yeni inşa edilen tesislere modern teknolojileri hızlı bir şekilde uyarladı, emtia üretimini artırdı özellikle dış pazarlarda satılanlar ve gelirleri daha da sanayi genişlemesiyle geri döndürmüştü. Sonuç olarak, sanayi, ülkenin görünümünü değiştirerek milyonlarca işçiyi kentsel üretim merkezlerine çekmiştir.
1989'da Güney Kore ekonomisinde bir düşüş, ihracattaki ve dış siparişlerdeki keskin düşüşe paralel olarak sanayi sektöründe derin endişelere neden olmuştu. Ticaret ve Sanayi Bakanlığı araştırmacıları, zayıf ihracat performansının, aşırı kazanılan kazancı, artan ücretleri ve yüksek iş gücü maliyetlerini, sık grevleri ve yüksek faiz oranlarını içeren ülke ekonomisine gömülü yapısal sorunlardan kaynaklandığını belirtti. Sonuç, bir dizi elektronik, otomotiv ve tekstil üreticisinin yanı sıra parçaları tedarik eden küçük şirketlerdeki stokların artması ve üretimdeki ciddi kesintilerdi. Fabrika özdevin sistemleri (factory automation systems), emek bağımlılığını azaltmak, üretkenliği çok daha küçük bir iş gücü ile ve rekabet gücünü artırmak amacıyla hayata geçirildi. Güney Kore'nin üreticilerinin üçte ikisinin, tesis yatırımları için mevcut olan fonların yarısından fazlasını özdevin sistemlerine harcadığı tahmin ediliyordu. Şu anda, Kore gelişmiş bir pazarı olan gelişmiş bir ülkedir.
1960'lardan 1980'lere kadar hızlı bir büyüme
Güney Kore'nin gayri safi yurt içi hasıla ortalaması, yılda yüzde 8'den fazla arttı; 1962'de 2.7 milyar ABD doları olan 1989'da 230 milyar ABD dolarına, 2006'da trilyon dolar seviyesine ulaşmıştır. Kişi başına düşen nominal GSYİH, 1962 yılında 103.88 dolar iken 1989'da 5,438.24 dolara yükseldi ve 2006'da da 20.000 dolar seviyesine ulaştı. İmalat sanayisi, 1962'de GSMH'nın yüzde 14,3'ünden 1987'de yüzde 30,3'üne yükselmiştir. Emtia ticaret hacmi 1962'de 480 milyon dolardan 1990'da 127.9 milyar dolara çıkmış, yerli tasarrufların GSMH'ya oranı da 1962'de yüzde 3,3 iken 1989'da yüzde 35,8'e yükselmiştir. Güney Kore'nin kişi başına düşen GSMH'sı hala düşük olsa da, 1965 yılında Güney Kore'nin büyüme oranı, çoğu endüstriyel alanda ilk kez Kuzey Kore'nin büyüme oranını aşmıştı.
Hızlı sanayileşmede en önemli etken, 1960'ların başında dışa dönük bir stratejinin benimsenmesiydi. Bu strateji, özellikle Güney Kore'nin fakir doğal kaynak yeteneği, düşük tasarruf oranı ve küçük yerel piyasası için çok uygun oldu. Strateji, Güney Kore'nin rekabete dayanan üstünlük geliştirebileceği emek yoğun olarak imal edilen mallarda ihracat vasıtasıyla ekonomik büyümeyi desteklemişti. Bu süreçte hükumet girişimleri önemli rol oynamıştır. İhracata dayalı sanayileşme kalıbında Güney Kore hükumeti, rekabet gücünü yükseltmek ve küresel piyasada rekabet edebilmek için şirketleri yeni teknolojiler geliştirmeye ve üretkenlikte verimliliği arttırmaya teşvik etti. Devlet düzenlemelerine ve taleplerine bağlı olarak şirketler, hızla gelişen uluslararası alanda ihracat pazarlarını hızla geliştirmek için sübvansiyon ve yatırım desteği ile ödüllendirildi. Buna ek olarak, yurt içi tasarruf sıkıntısını gidermek için yabancı sermayenin girişi büyük ölçüde teşvik edildi. Bu çabalar Güney Kore'nin ihracatta ve sonrasında gelir artışında hızlı bir büyüme yaşamasına neden oldu.
Sanayi işkoluna vurgu yaparak, Seul'ün ihracata yönelik kalkınma stratejisi, kırsal kesimi nispeten az gelişmiş bırakmıştı. Madencilik haricinde, çoğu sanayi yatırımı, kuzeybatı ve güneydoğudaki kentsel alanlarda bulunuyordu. Ağır sanayi genellikle ülkenin güneyinde yer almaktadır. Seul'deki fabrikalar 1978'de tüm katma değerli üreticilerin yüzde 25'inden fazlasını sağlamış; çevredeki Gyeonggi ilindeki fabrikalarla birlikte alındığında, Seul bölgesindeki fabrikalar o yıl yapılan tüm imalatın %46'sını gerçekleştirmiştir. Seul'deki ve Gyeonggi ilindeki fabrikalar, ülkedeki 2.1 milyon fabrika işçisinin yüzde 48'ini istihdam etmekteydi. Sanayi ve tarım işkolları arasındaki gelir eşitsizliğinin artması 1970'lerde ciddi bir sorun haline gelmiş ve hükumetin çiftlik gelirlerini artırma ve kırsal yaşam standartlarını iyileştirme çabalarına rağmen bir sorun olarak kalmıştır.
1980'lerin başında, enflasyonun kontrol altına alınması için tutucu bir para politikası ve sıkı mali tedbirler alındı. Para arzının büyümesi 1970'lerin yüzde 30'lu oranlarından yüzde 15'lere düşürülmüştür. Seul kısa bir süre için bütçesini bile dondurmuştu. Ekonomide hükumetin aracılığı büyük ölçüde azaltıldı ve ithalat ve yabancı yatırım politikaları rekabeti teşvik etmek için serbestleştirildi. Kırsal ve kentsel iş alanları arasındaki dengesizliği azaltmak için Seul, çiftlik makineleşmesini daha da teşvik ederken, yollar ve iletişim tesisleri gibi kamu projelerine yapılan yatırımları genişletti.
Son on yılın başında uygulanan tedbirler, Dünya ekonomisinde önemli gelişmelerle birleşmiş, Güney Kore ekonomisinin 1980'lerin sonlarında kaybettiği ivmeyi yeniden kazanmasına yardımcı olmuştur. Güney Kore, 1982-1987 yılları arasında ortalama yüzde 9,2'lik, 1986 ile 1988 yılları arasında ise yüzde 12,5'lik bir büyüme kaydetmiştir. 1970'lerin çift haneli enflasyonu kontrol altına alınmıştır. Toptan eşya fiyat enflasyonu 1980'den 1988'e kadar yılda yüzde 2,1; tüketici fiyatları enflasyonu ise yılda ortalama yüzde 4.7 artmıştır. Seul, 1986 yılında ödemeler dengesi içindeki ilk önemli fazlasını gerçekleştirmiş ve sırasıyla 1987 ve 1988'de 7,7 milyar ABD doları ve 11,4 milyar ABD doları fazla vermiştir. Bu gelişme Güney Kore'nin dış borç seviyesini azaltmaya başlamasına imkan tanımıştır. Bununla birlikte, 1989 için ticaret fazlası, sadece 4,6 milyar dolar idi ve 1990 için küçük bir negatif denge öngörülüyordu.
1990'lar ve Asya Finansal Krizi
1990'lı yılların ilk yarısında Güney Kore ekonomisi hem özel tüketim hem de GSYİH'da istikrarlı ve güçlü bir büyüme kaydetti. Bu durum 1997'de Asya Mali Krizi ile hızlı bir şekilde değişti. Spekülatörler tarafından başka birçok Asya para birimine saldırı düzenlendiğinde, Kore wonunun Ekim 1997'de ağır bir şekilde değeri düşmeye başladı. Sorun, Kore'nin ticari bankalarının çoğunda takipteki krediler sorunu nedeniyle daha da kötüleşti. Aralık 1997'ye gelindiğinde IMF, 58,4 milyar dolarlık kurtarma planının bir parçası olacak olan 21 milyar dolarlık bir krediyi onayladı. Ocak 1998'de hükumet, Kore'nin ticari bankalarının üçte birini kapattıüını duyurdu. 1998 boyunca Kore ekonomisi ortalama %-6.65 oranında çeyrek dönem boyunca küçülmeye devam etmişti. Koreli chaebol Daewoo, 1999'da borç sorunu nedeniyle hükumet tarafından kapatılıp krizin kazazedesi oldu. Amerikan şirketi General Motors, Daewoo'nun motor bölümünü satın almıştı. Hint kökenli konglomerat Tata Grubu, Daewoo'nun kamyon ve ağır taşıt araçları bölümünü satın aldı.
Güney Kore hükumetinin eylemleri ve uluslararası borç verenler tarafından borç swapları, ülkenin mali problemlerini içeriyordu. Güney Kore'nin Asya Mali Krizinden kurtarılması, emek ayarlamaları (diğer bir deyişle, esnek ücret oranlarına sahip dinamik ve üretken bir işgücü piyasası) ve başkaca mali kaynaklar ile ilişkilendirilebilir. 1999 yılının ilk çeyreğine kadar, GSYİH büyümesi %5,4'e yükselmiş ve daha sonra güçlü bir büyüme ile döviz kurundaki deflasyonist baskı ile birleştiğinde yıllık %10.5'lik bir büyümeye neden olmuştur. Aralık 1999'da Cumhurbaşkanı Kim Dae-jung döviz krizini ilan etmiştir.
2000'ler
Kore ekonomisi merkezi planlı, hükumet tarafından yönlendirilen yatırım modelinden piyasaya daha odaklı bir yatırım modeline geçti. Başkan Kim Dae-jung tarafından yapılan bu ekonomik yenilik hareketleri, Kore'nin 1999'da %10.8 ve 2000'de %9.2'lik büyüme oranları ile Asya'nın az sayıdaki genişleyen ekonomilerinden birini korumasına yardımcı oldu. Küresel ekonominin yavaşlaması, ihracatın düşmesi ve ihtiyaç duyulan kurumsal ve mali yenileşmelerin durduğu algısı 2001'de büyümeyi %3.3'e geriletti.
Doksanların sonlarındaki krizden geri döndükten sonra ekonomi, %9.08'lik bir GSYİH büyümesiyle 2000 yılında güçlü bir büyüme ile yoluna devam etti. Bununla birlikte, Güney Kore ekonomisi 11 Eylül saldırılarından etkilenmiştir. Yavaşlayan küresel ekonomi, düşen dış satım ve kurumsal ve mali reformların durduğu algısı 2001'de büyümenin %3.8'e gerilemesine neden oldu. Sanayileşme sayesinde, saat başına GSYİH (işgücü çıktısı), 1963'te 2.80 ABD doları seviyeden, 1989'da üç kattan fazla artarak 10.00 ABD doları seviyelerine çıktı. Daha yakın bir tarihte ekonomi, 2003 yılından itibaren %4-5 arasında bir büyüme oranını dengeledi ve korudu.
Sanayi ve inşaat tarafından yönlendirilen 2002 yılında anemik (solgun) küresel büyümeye rağmen büyüme %5.8 olmuştur. Kore konglomeratlarının yeniden düzenlenmesi (bankalar), bankaların özelleştirilmesi ve iflas eden şirketlerin pazardan çıkışlarının yapabilmesi için daha serbest bir ekonomi yaratılması Kore'nin en önemli tamamlanmamış yenileşme görevleri olmaya devam etmektedir. Büyüme 2003 yılında tekrar yavaşladı, ancak HDTV'ler ve cep telefonları gibi önemli dış satım ürünlerine olan yoğun talep nedeniyle üretim 2006'da %5 artmıştır.
Sanayileşmiş ekonomilerin çoğunda olduğu gibi, Kore 2000'li yılların sonundaki durgunluk döneminde önemli gerilemelere uğradı. 2008 yılının dördüncü çeyreğinde, bir önceki çeyreğe göre %3,4 düşen büyüme, ilk üç aylık büyümenin 10 yıldaki ilk çeyrek büyümesinden ve yılın ilk üç aylık dönemindeki büyümesinden 2009 yılına kadar negatif çıkmaya devam etti. Ekonominin çoğu işkolu, 2009 Ocak ayı itibarıyla imalat sanayisinde %25,6 düşüş ve tüketici malları satışlarında %3,1 düşüşle değişim bildirdi. Otomobil ve yarı iletkenlerin ekonominin iki kritik direği olan dış satımı, sırasıyla %55.9 ve %46.9 oranında daralırken, ihracat genel olarak Ocak ayında %33.8 ve 2009 yılı Şubat ayında da %18.3 oranında geriledi. 1997 krizinde olduğu gibi, Kore para birimi de dolar karşısında %34 gerileyerek büyük dalgalanmalar yaşadı. Ekonomideki yıllık büyüme 2008'de %2.3'e geriledi ve Goldman Sachs'ın tahminiyle %-4.5 gibi düşük bir seviyeye gerilemesi bekleniyordu, ancak Güney Kore'de 2009 yılında %0.2 oranında bir düşüş yaşandı.
Küresel finansal krize rağmen, Güney Kore ekonomisi, ihracattaki düşüşü telafi eden zamanında teşvik tedbirleri ve güçlü iç tüketim ürünleri sayesinde, sanayileşmiş ekonomilerin çoğunun aksine durgunluğa kapılmamayı başarmış ve mali bunalım sürecinde iki yıl üst üste pozitif ekonomik büyüme kaydetmiştir. 2010 yılında Güney Kore %6.1'lik bir büyüme oranı ile güçlü bir ekonomik toparlanma yaşadı ve ekonominin kriz öncesi seviyelere döndüğünü gösterdi. Güney Kore'nin ihracatı, 2010 yılının ilk on bir ayında 424 milyar dolar olarak kaydedildi; bu rakam 2008 yılının tamamına kıyasla daha yüksekti. 21. Yüzyılda Güney Kore ekonomisinin Sonraki 11 ekonomisi olarak Brezilya ya da Rusya gibi gelişmekte olan ülkelerin büyüme oranlarına benzer şekilde 2011 ile 2030 yılları arasında yılda %3.9'dan %4.2'ye çıkması bekleniyor.
Güney Kore hükumeti, Avustralya hükumeti ile otomotiv, hizmetler ve kaynaklar ve enerji de dahil olmak üzere sayısız sanayiden yararlanmayı ve rakiplerinin yanında yer almayı hedefleyerek ABD ve ASEAN gibi, Kore-Avustralya Serbest Ticaret Antlaşmasını (KAFTA) 5 Aralık 2013'te imzalamıştır. Güney Kore, Avustralya'nın en büyük üçüncü ihracat pazarı ve 2012 ticaret değeri olan 32 milyar Avustralya doları ile dördüncü büyük ticaret ortağıdır. Sözleşme, Güney Koreli şirketlerin ticaret haklarının ihlal edilmesi durumunda Avustralya hükumetine karşı yasal işlem yapmalarına izin veren bir Yatırımcı Devlet Uyuşmazlık Uzlaşması (ISDS - Investor State Dispute Settlement) maddesini içermektedir.
Hükumet, şirketlerin büyüklüğüne bağlı olarak, çalışma haftasını 2004'ten 2011'e kadar altı günden beşe indirmiş, resmi tatil günleri sayısını 2013'e kadar 16'ya çıkartmıştır.
1990'lı ve 2000'li yıllarda yüksek teknoloji sanayisi
1990'da, Güney Koreli üreticiler ileri teknoloji endüstrilerine yönelik gelecekteki üretim planlarında önemli bir değişiklik planlıyordu. Haziran 1989'da hükumet yetkilileri, akademisyenler ve iş dünyası liderleri biyomühendislik, mikroelektronik endüstriyel robotlar dahil ince kimyasallar ve havacılık ve uzay da dahil olmak üzere yeni malzemeler, mekatronik gibi ürünlerin üretimine ilişkin oturumlar düzenlediler. Ancak bu vurgu değişimi, 1980'lerde ekonomiye egemen olan otomobil ve gemi üretimi gibi ağır sanayilerde derhal bir düşüş anlamına gelmiyordu.
Güney Kore, elektronik, tekstil, gemi, otomobil ve çelik gibi bitmiş ürünlerin en önemli ihracat kalemlerinden biri olduğu ekonomisinin büyümesine ikmal yapmak için büyük ölçüde ihracata ağırlık vermişti. İthalat piyasası son yıllarda serbestleşse de, tarım piyasası, uluslararası pazardaki pirinç gibi yerli tarım ürünlerinin fiyatlarındaki ciddi farklılıklardan dolayı büyük oranda korumacı kalmıştır. 2005 yılı itibarıyla, Güney Kore'de pirinç fiyatı, uluslararası pazarda pirincin ortalama fiyatının yaklaşık dört katıydı ve genel olarak, tarım piyasasının Güney Kore tarım işkolu üzerinde olumsuz etkileri olacağı yönünde korkular doğurmuştu. Bununla birlikte, 2004 sonlarında DTÖ ile Güney Kore pirinç ithalatının 2014 yılına kadar kademeli olarak %4'ten %8'e çıkacağı bir anlaşmaya varıldı. Buna ek olarak, ithal edilen pirincin %30'una kadar olan kısmı, daha önce ithal edilen pirincin yalnızca işlenmiş gıdalar için kullanıldığı 2010 yılına kadar doğrudan tüketicilere sunulacaktı. 2014'ten sonra Güney Kore pirinç pazarı tamamen açılacaktı.
Buna ek olarak, bugün Güney Kore geliştiricileri, olabildiğince az teknoloji kısıtlamasının bulunduğu pazarın üstünlüklerinden yararlanabilecek olgun bir hareketli pazarın başlatım takımı olarak biliniyor. Güney Kore'de 4G ve 5G internet altyapısını kullanan yeni medya veya uygulama buluşlarının artan bir eğilimi vardır. Güney Kore, günümüzde güçlü bir yerel özelliği yaratma yeteneğine sahip nüfus ve kültür yoğunluğunu karşılamakta olan altyapılara sahiptir.
İşkolları
Gemi yapımı
1970 ve 1980'li yıllarda, Güney Kore petrol üstyapıcıları ve petrol sondaj platformları da dahil olmak üzere önde gelen gemi yapımcısı oldu. Ülkenin en büyük gemi yapımcısı Hyundai, 1970'lerin ortalarında Ulsan'da 1 milyon ton kapasiteli kuru havuz inşa etti. 1980'de gemi inşa endüstrisine katılan Daewoo, 1981'in ortalarında Busan'ın güneyindeki Geoje Adası'nda Okpo'da 1.2 milyon tonluk bir tesisi tamamlamıştı. Sanayi, petrol sıkışıklığı ve dünya çapında bir durgunluk nedeniyle 1980'lerin ortalarında geriledi. 1980'lerin sonlarında yeni siparişlerde keskin bir düşüş vardı; 1988 yılı için yeni siparişler, 1,9 milyar dolar değerinde 3 milyon brüt ton, sırasıyla bir önceki yıla göre yüzde 17,8 ve yüzde 4,4 oranında azalmıştı. Bu düşüşlerde emek huzursuzluğu, Seul'un maddi yardım istememesi ve Japon gemi yapımcılarını destekleyen Tokyo'nun yeni düşük faizli ihracat finansmanı etkiliydi. Bununla birlikte, Güney Kore denizcilik endüstrisinin 1990'lı yılların başında genişlemesi bekleniyordu, çünkü dünya filolarındaki daha eski gemilerin değiştirilmesi gerekiyordu. Güney Kore, 2008 yılı itibarıyla küresel gemi yapım pazarının %50,6'sına sahip olan dünyanın en büyük gemi inşacısı oldu. Önemli Kore gemi üreticileri Hyundai Heavy Industries, Samsung Heavy Industries, Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering ve iflas eden STX Offshore & Shipbuilding'dir.
Otomotiv
Otomotiv sanayisi, 1980'lerde Güney Kore'nin başlıca büyüyen dış satım sanayilerinden biriydi. 1980'lerin sonlarına doğru, Güney Kore motor sanayisinin kapasitesi 1984 yılından bu yana beş kat artmış; 1988'de de 1 milyonu aşmıştı. Araba ve otomobil bileşenleri üretimindeki toplam yatırım, 1989'da 3 milyar doları aşmıştı. Toplam üretim (otobüsler ve kamyonlar da dahil olmak üzere) 1988 yılı için toplam 1,1 milyon adet, 1987'den bu yana yüzde 10,6'lık bir artış ve 1989 yılında tahminen 1,3 milyon araçla (ağırlıklı olarak binek otomobiller) büyümüştü. 1985 yılında yaklaşık 263 bin yolcu arabası üretildi, bu rakam 1989 yılında yaklaşık 846.000 adete yükseldi. 1988 yılında otomobil ihracatı 576.134 üniteydi, bunların 480.119 ünitesi (yüzde 83.3'ü) ABD'ye gönderildi. 1980'lerin sonlarının çoğunda, Güney Kore'nin otomobil endüstrisinin çoğundaki büyüme, ihracatta bir artışa neden olmuş; bununla birlikte, 1989 ihracatı, 1988'den yüzde 28,5 geride gerçekleşmişti. Bu düşüş, otomobil satışlarındaki yavaşlamayı ABD'ye yansıtmış, özellikle piyasanın daha ucuz ucunda ve evde emek anlaşmazlıklarında etkili olmuştu. Güney Kore bugün dünyanın en büyük otomobil üreticilerinden birine dönüşmüştür. Hyundai Kia Otomotiv Grubu, Kore'nin en büyük otomobil üreticisidir.
Madencilik
Kore Yarımadası'ndaki mineral yatakları Kuzey Kore'de bulunur; güneyde sadece belirli bir miktar tungsten ve grafit vardır. Kömür, demir cevheri ve molibden Güney Kore'de bulunur ancak büyük miktarlarda değildir ve madencilik faaliyetleri küçük çaptadır. Güney Kore kullanacağı mineralleri ve cevherleri diğer ülkelerden ithal etmektedir. Güney Kore kökenli kömürün çoğu, evleri ve kazanları ısıtmak için kullanılan düşük dereceli antrasittir.
İnşaat
İnşaat, 1960'lı yılların başlarından beri önemli bir Güney Kore ihracat endüstrisi olmuştur ve döviz ve görünmez ihracat kazançlarının kritik kaynağı olmaya devam etmektedir. 1981 yılına gelindiğinde, çoğu Orta Doğu'daki yurt dışı inşaat projeleri, Güney Koreli inşaat şirketlerinin üstlendiği çalışmaların yüzde 60'ını oluşturuyordu. O yıl yapılan sözleşmelerin değeri 13,7 milyar ABD doları tutarındaydı. Bununla birlikte, 1988'de, yurt dışı inşaat sözleşmeleri, yalnızca bir önceki yıla göre %1 artışla 2,6 milyar ABD doları (Orta Doğu kaynaklı siparişler 1,2 milyar ABD doları), yurt içi inşaat projeleri için yeni siparişler ise 1987'den fazla olarak %8,8 artışla 13,8 milyar ABD doları olarak gerçekleşti.
Güney Koreli inşaat şirketleri bu nedenle 1980'lerin sonlarında hızla büyüyen iç pazar üzerinde yoğunlaştı. 1989'da yurt dışı inşaat piyasasının yeniden canlanmasına dair işaretler vardı: Dong Ah Construction Company, 5 aşamalı olarak tamamlandığında 27 milyar dolar öngörülen bir maliyetle Libya'nın Büyük İnsan Yapımı Nehir'in ikinci safhasını (ve diğer sonraki safhalarını) inşa etmek için Libya devleti ile 5.3 milyar dolarlık bir sözleşme imzaladı. Güney Koreli inşaat şirketleri 1989'da 7 milyar doların üzerinde denizaşırı sözleşmeler imzalamıştı. Kore'nin en büyük inşaat şirketleri arasında, dünyanın en yüksek üç ardışık binası: Petronas İkiz Kuleleri, Taipei 101, ve Burj Khalifa gibi en yüksek binaların ve en dikkat çekici gökdelenlerinin bazılarını inşa eden Samsung C & T Corporation bulunuyor.
Silahlanma
1960'lı yıllarda Güney Kore büyük oranda silahlı kuvvetlerine tedarikte Amerika'ya bağımlıydı ancak 1970'lerin başında Başkan Richard M. Nixon'ın Vietnamlaşma politikasını geliştirdikten sonra Güney Kore kendi silahlarının çoğunu üretmeye başlamıştı.
1980'lerden beri, önceki nesillere kıyasla daha modern bir askeri teknoloji bulunduran Güney Kore, savunma sanayisinin ilgi alanlarını daha önce vatan savunma odaklı askerileştirme çabalarından daha fazla değiştirmeye başladı ve uluslararası ticaretini artırmak için ihracata yönelik ana ürün olarak askeri teçhizatı ve teknolojisini tanıtmaya başlamıştı. Anahtar teslim askeri ihracat projelerinden bazıları; Türkiye'nin T-155 Fırtına kundağı motorlu obüsü; Birleşik Arap Emirlikleri için K11 hava infilaklı tüfeği; Bangladeş için Bangabandhu sınıfı güdümlü füze fırkateyni; Avustralya, Yeni Zelanda ve Venezuela donanmaları için Sirius sınıfı gibi filo tankerleri; Endonezya için Makassar sınıfı amfibi saldırı gemileri; Ve Türkiye, Endonezya ve Peru için KT-1 eğitim uçağıdır.
Güney Kore, savunma sanayisini, diğer ülkelerin gelişmiş askeri donanımının çeşitli temel bileşenlerini üretmek için dışa aktarmıştır. Bu donanımlar, F-15K savaş uçakları ve AH-64 saldırı helikopterleri gibi modern hava silahlarını içeriyor ve uçaklar Kore Havacılık ve Uzay Sanayii tarafından Boeing ile ortak bir üretim anlaşmasıyla inşa edilecektir ve Singapur tarafından da kullanılacaktır. Güney Kore, diğer büyük dış kaynak kullanımı ve ortak üretim anlaşmalarıyla, Samsung Grubu aracılığıyla Rusya'nın S-300 hava savunma sistemini ortaklaşa üretti ve STX Corporation tarafından üretilecek olan Mistral sınıfı amfibi saldırı gemilerinin Rusya'ya satışını da kolaylaştıracaktır. Güney Kore'nin savunma ihracatı 2008'de 1,03 milyar dolar, 2009'da ise 1,17 milyar dolar idi.
Turizm
2012'de 11,1 milyon yabancı turist Güney Kore'yi ziyaret ederek dünyanın en çok ziyaret edilen 20. ülkesi haline gelmiş ve 2010'daki 8.5 milyon seviyesinden bu seviyeye çıkmıştır. Son zamanlarda, Çin, Tayvan, Hong Kong ve Güneydoğu Asya'dan gelen turist sayısı, Kore Dalgası (Hallyu) tutulmasının artması nedeniyle çarpıcı bir şekilde büyümüştür.
Güney Kore'de Seul, ziyaretçilerin başlıca turistik yeri olmakta; Seul dışında bulunan sevilen turistik yerler arasında Seorak-san milli parkı, tarihi Gyeongju şehri ve yarı tropik Jeju Adası'dır. 2014'te Güney Kore, League of Legends 4. sezon şampiyonasına ev sahipliği yapmıştır.
Ticaret istatistikleri