Germaine Dulac

Germaine Dulac (French: ; Charlotte Elisabeth Germaine Saisset-Schneider doğumlu; 17 Kasım 1882 20 Temmuz 1942) 1882 Fransa doğumlu. Müzik ve opera eğitimi aldı. Döneminin öncü radikal feministlerinden biri olarak Fransız sufrajet hareketinin yayın organlarından La Françaisein editörlüğünü yaptı. Tiyatro ve sinema eleştiri yazıları yazdı. 1925te küçük bir yapım şirketi kurdu ve küçük bütçeli işler yaptı. Madame Beudetin Gülüşü Fransız sinemasında empresyonizmin öncülerinden biri oldu. Deniz Kabuğu ve Rahip filmi ve diğer deneysel filmleriyle Fransız sinemasının ikinci avangard döneminin önemli isimlerinden biri oldu. 1920lerin sonlarında Fransada sinema kulüplerinin kuruluşunda emeği vardır. 1930dan ölümüne kadar Pathé ve Gaumontta çalıştı. Avangard sinemanın ve feminist sinemanın ilk örnekleri sayılan 37 film yaptı.
Bugün en iyi izlenimci filmi La Souriante Madame Beudet (The Smiling Madam Beudet, 1922/23) ve Sürrealist deneyi La Coquille et le Clergyman (The Seashell and Clergyman, 1928) ile tanınır.
Germaine Dulac, Amiens, Fransa'da dünyaya geldi. Babasının işi, ailenin küçük garnizon kasabaları arasında sık sık hareket etmesini gerektirdiği için Germaine, büyükannesi ile birlikte Paris'te yaşamaya gönderildi. Kısa süre sonra sanatla ilgilenmeye başladı ve müzik, resim ve tiyatro eğitimi aldı. Ebeveynlerinin ölümünden sonra Dulac Paris'e taşındı ve sosyalizm ve feminizme olan artan ilgisini gazetecilik kariyeriyle birleştirdi. 1905'te üst sınıf bir aileden gelen bir ziraat mühendisi olan Louis-Albert Dulac ile evlendi. Dört yıl sonra Jane Misme tarafından düzenlenen ve sonunda drama eleştirmeni olduğu feminist bir dergi olan La Française için yazmaya başladı. Dulac ayrıca zamanın radikal feminist dergisi La Fronde'nin editör kadrosunda çalışma zamanı buldu. Ayrıca film yapımına ilk girişinden önce hareketsiz fotoğrafçılığa olan ilgisini sürdürmeye başladı.
Kariyer
Film yapımcılığı kariyerinden önce Dulac, 1900'den 1913'e kadar feminist dergi La Fronde için makaleler yazdı. Burada, Fransız toplumunda ve politikasında kadınların rollerini sağlamlaştırmak amacıyla Fransa'da çok sayıda kadın ile röportaj yaptı.
Dulac 1914'te oyuncu arkadaşı Stacia Napierkowska aracılığıyla filmciliğe ilgi duymaya başladı. İki kadın I. Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre önce İtalya'ya birlikte gitti. Napierkowska bir Film d'Art filminde rol alacaktı ve Dulac bu yolculuk sırasında filmlerin temellerini öğrendi. 1900'lü yılların başından 1920'lerin sonuna kadar Dulac, Fransız başkentinin modernliğini, filmlerinde yaygın bir ikilik olan kırsal Fransa'nın taşra doğasıyla sık sık karşılaştırdı. Fransa'ya döndükten kısa bir süre sonra bir film şirketi kurmaya karar verdi. Şirket, 1915-1920 yılları arasında hepsi Dulac'ın yönettiği ve Hillel-Erlanger'in yazdığı birkaç film çekti. Bunlar arasında Les S urs ennemies (1915/16; Dulac'ın ilk filmi), Vénus victrix, ou Dans l'ouragan de la vie (1917), Géo, le mystérieux (ou La vraie richesse, 1916) ve diğerleri bulunmakta.
Dulac'ın ilk büyük başarısı, kendi yazdığı bir seri melodram olan Ames de fous (1918) idi.
film yapma kariyerine hem ticari filmlerle hem de karmaşık en ünlü eserlerinden ikisi gibi basit ticari filmler ve karmaşık ön-sürrealist anlatılar üretti: La Souriante Madame Beudet (The Smiling Madame Beudet, 1922/23) ve La Coquille et le Clergyman (The Seashell) ve Din Adamı, 1928). Her iki film de Luis Buñuel ve Salvador Dalí tarafından çığır açan Un Chien Andalou'dan (1929) yayınlandı. La Coquille et le Clergyman tarafından ilk Sürrealist film olarak bahsedilir. Ancak, Ephraim Katz gibi bazı bilim adamları Dulac'ı her şeyden önce bir İzlenimci film yapımcısı olarak görürler. Dulac'ın " saf sinema " hedefi ve bazı çalışmaları Fransız Cinema pur film hareketine ilham verdi.
Sesli filminin ortaya çıkmasıyla Dulac'ın kariyeri değişti. 1930'dan itibaren Pathé için ve daha sonra Gaumont için haber yayınları yaparak ticari işlere döndü. 20 Temmuz 1942'de Paris'te öldü.
Dulac'ın çalışmalarının kesin kronolojisi henüz belirlenmemiştir.