Pontifical Oriental Institute

Papalık Şarkiyat Enstitüsü, Romada bulunan bir Katolik yüksek eğitim kurumudur. Doğu Hıristiyanlık dünyası için bir yüksek öğrenim kurumunun kurulması Papa XIII. Leo dan beri Katolik Kilisesinin gündemindeydi ancak bu plan 1917 yılında Papa XV. Benedict (1914-1921) zamanında hayata geçirilebildi. Orientale, her ikisi de Romada bulunan Papalık Gregoryen Üniversitesi (kuruluş yılı 1551) ve Papalık Kutsal Kitap Enstitüsü (kuruluş yılı 1919) konsorsiyumunun bir kısmını oluşturmaktadır. Bu üç enstitü de Cizvitler tarafından yönetilmektedir. Orientale Papalık Makamına bağlı olsa da, yönetimi Cizvitlere bağlıdır. Enstitünün rektörü, Doğu Kiliseleri Cemaati Başkanı ve rektör yardımcısı ise Cizvitlerin başmüdürüdür. Katolik Eğitim Topluluğu, Orientalenin akademik programlarının onaylanmasından sorumludur.
2018-2019 akademik yılı öğrenci popülasyonu: Doğu Eklesiyastik Bilimleri (SEO) Fakültesinde 351 öğrenci, Doğu Kilisesi Hukuku (DCO) Fakültesinde 71 öğrenci ve 242 misafir öğrenci olmak üzere toplam 422 öğrenci. Her yıl araştırma yapmak amacıyla yaklaşık 400 akademisyen de kütüphaneyi ziyaret etmektedir.
Misyon
Papalık Şarkiyat Enstitüsünün asıl misyonu Doğu Kiliselerine hizmet etmek olan bir yüksek eğitim kurumudur. Geleneklerinin bağrında saklı bir hazine gibi olan. muazzam bir zenginliğe sahip (GP II, Orientale Lumen 4) Doğu Kiliselerinin tanınırlığının ve çok az bilenen bu zenginliğin Latin Batıda da bilinirliğinin artırılması hedeflenmektedir. Enstitünün misyonu teoloji, liturji, erken kilise yazarlarının yazıları, tarih, kilise hukuku, edebiyat ve diller, maneviyat, arkeoloji ve ekümenik ve jeopolitik önemle ilgili konularda Doğu Kiliselerinin gelenekleriyle ilgili araştırma yapmak, öğretim vermek ve yayın üretmektir.
Orientalenin hedefi, lisans derecesine sahip öğrencilerin dini yönelimleri ne olursa olsun, Latin veya Doğu Katolik, Ortodoks ya da diğer, Doğu Kiliseleri, teoloji, maneviyat, liturji, disiplin, tarih ve kültür açısından doğudaki Hristiyanlık Alemiyle ilgili bilgilerini derinleştirmektir. Öğrenci popülasyonunu büyük çoğunlukla Orta Doğu, Doğu Avrupa, Afrika (Mısır, Etiyopya ve Eritre) ve Asya (Mezopotamya; Kerala, Hindistan) gibi doğu kiliselerinden gelen öğrenciler oluştursa da Avrupa ve Amerika kıtasından gelen ve Hristiyan Doğu ile ilgilenen öğrenciler de bulunmaktadır. Bugün yukarıda bahsedilen ülkelerden gelen göçmen ve mültecilerin sayısındaki büyük artışla birlikte diaspora topluluklarından gelen öğrenciler de vardır.
Tarih
İlk yıllar
Orientalenin ilk geçici yeri Vatikana oldukça yakın olan Palazzo dei Convertendideki Piazza Scossacavalli idi ve burası daha sonra Via della Conciliazione adını aldı. Enstitü 1926 yılına kadar kısa bir süre için Via della Pilotta, 25, Roma adresinde bulunan Papalık Kutsal Kitap Enstitüsüne taşındı ve o yıldan sonra kalıcı adresi olan Piazza di Santa Maria Maggiore, 7ye yerleşti. Romada bulunan tüm kiliseler içerisinde Enstitü ile aynı meydanda bulunan St. Mary Major Bazilikası doğuyu en çok anımsatandır. Bu bazilikanın meşhur mozaikleri Efesteki üçüncü ekümenik konseyini kutlamak için Papa III. Sixtus (432-440) döneminde yapılmıştır ve bu mozaiklerle İsa Mesihin tek bir kişi olduğu, annesi Meryemden dünyaya geldiği ve Meryemin Tanrının Annesi ya da Yunanların söylediği şekliyle Theotokos olduğu vurgulanmaktadır. Bazilika bünyesinde barındırdığı kutsal emanetlerle gurur duymaktadır ve liturjik olarak ad Praesepe, yani Beşik Kilisesi olarak da bilinmektedir. Ayrıca 860lı yıllarında sonlarında Slavların önderleri Cyril ve Methodius liturji kitaplarını buraya emanet etmişlerdir, bu Papanın onayından sonra birinin Slav Kilisesinde liturjiyi kutlayabileceği anlamına gelmektedir. Orientalenin karşı sokağında Santa Prassede Bazilikası bulunmaktadır. Bu bazilika, Papa St Pascal Iin bazilikanın inşası sırasında (817) Doğuda devam eden yerleşmiş inançlara karşı çıkan tutuma karşı olmasını konu edinen Karolenj mozaikleriyle bilinmektedir. Yakındaki mermer bir levha da bize St Methodiusun erkek kardeşi olan St Cyrilin 869 yılında orada öldüğünü hatırlatmaktadır. Orientalenin bulunduğu blokta ayrıca tüm Doğuluların özellikle çok sevdiği St. Anthony the Great (S. Antonio Abate) Kilisesi bulunmaktadır. Büyük St. Anthony Romada da oldukça tanınmış bir şahıstır, insanlar bu kilisede hayvanların kutsandığı zamanları hala hatırlamaktadırlar. Russicum olarak bilinen Papalık Rus Kolejinin XI. Pius (1921-1939) tarafından 1929 yılında kurulmasından beri kilise, kolejde yaşayan Cizvitler tarafından idare edilmektedir. Tüm bu nedenlerden dolayı Orientale, son derece ideal bir konumda bulunmaktadır. </br>
İlk 100 yıl
Orientale, ismi 1967 yılında Doğu Kiliseleri Cemaati olacak olan Doğu Kilisesi Cemaatinin ikiz enstitüsü olarak kurulmuştur. Papalık Makamının bu önemli kısmıyla bağlantısı olmadan Orientalenin amacını, misyonunu ve 1917 yılında 1. Dünya Savaşı katliamının tam ortasında nasıl kurulabildiğini anlamak mümkün olamaz. Orientalenin kuruluşu uzun zamandır süregelen bir sorunun cevabını oluşturuyor. La question dOrient olarak bilinen bu sorun, ilk olarak 1774 yılında Osmanlıların Ruslar karşısında aldığı ağır mağlubiyet sonucunda ortaya çıktı (Küçük Kaynarca Anlaşmasına bakın) ve Napolyonun Mısıra ayak bastığı 1798 tarihinden sonra daha çok önem kazandı: Osmanlı İmparatorluğu yıkıldıktan sonra Osmanlı topraklarında yaşayan milyonlarca Hristiyana ne olacak? Bu sorun 1893te Doğu Katolik Piskoposların kendi topluluklarının sorunlarını Papanın elçisi Kardinal Benoit Langenieuxye ilettikleri Yeruşalim Ökharistik Kongresinde doruk noktasına erişti, Kardinal de bu durumu Papaya iletti. XIII. Leo, bir sonraki yıl (1894) Doğu Katolik Piskoposlarını toplantıya davet etti, bu toplantıdan sonra Doğu Katolik Kiliselerinin Magna Cartası olarak bilinen Orientalium dignitas apostolik metni ortaya çıktı.
Şubat 1917deki devrimden sonra Rus İmparatorluğunun düşmesi ve Osmanlı İmparatorluğunun yıkıma giden gidişatını göz önünde bulunduran Papa harekete geçmeye karar verdi. Doğu Cemaatiyle ilgili bir motu proprio olan Providentis Dei (1.05.1917) ile Papa Doğu Cemaatini oluşturdu ve bir diğer motu proprio olan Orientis catholici (15.10.1917) ile de Orientaleyi kurdu. Papa bu yeni Cemaatin idaresini kendisi aldı, bu cemaatin daha önceki idarecisi bir kardinal olmasına rağmen sadece bir Sekreterdi (Bkz. 1917 yılındaki Pio-Benedectine Codex Iuris canonici metninin 257. kanununda bu durum özel olarak belirtilmektedir). Kuruluşundan sadece üç yıl sonra XV. Benedict tarafından Papalık kanunuyla Orientaleye Quod nobis in condendo, yani diploma verme yetkisi verildi. Enstitünün kuruluşundan itibaren Papa zengin bir Doğu kütüphanesinin oluşturulmasının gerekliliği ve sonrasında Doğu halklarıyla ilgili çalışma ve araştırmaların önemi üzerinde durdu.
Başlangıçta profesörler farklı tarikatlar arasından seçiliyordu, hatta laik kişiler arasından bile seçilenler oluyordu. Bunlar arasında Orientalenin faaliyete geçtiği ilk yıl (1918-1919) eş rektörlük yapan Beyaz Baba Antoine Delpuch (1868-1936), Ildefonso Schuster dahil iki Benedikt rahibi, sadece ilk yıl Orientalede profesörlük yapan ve Doğu teoloji tarihiyle ilgili muazzam bir sentez kaleme alan Martin Jugie (1878-1954) dahil üç Assumptionist bir Dominiken, bir Mıkhitar, ünlü arkeolog Guillaume de Jerphanion (1877-1948) dahil dört Cizvit, iki Rus, bir Yunan, bir Etiyopyalı ve önde gelen filolog ve tarihçi Michelangelo Guidi de aralarında olmak üzere üç laik kişi vardı.
XI. Pius, Papa olduktan kısa süre sonra Enstitünün hem yönetiminden hem de ileride yönetimi devralacak kişilerin hazırlanmasından bir mezhebin sorumlu olmasının daha iyi olacağını düşündü. Papa seçimini Cizvitlerden yana yaptı ve Fr. General Vladimir Ledochowskiye (14.09.1922) gönderdiği talimatla Orientalenin tarikatını belirledi. Bu süreç o sırada ilk tam rektör olan Başrahip Alfredo Ildefonso Schusterın (OSB) tavsiyesiyle gerçekleşti. Şimdi ilk Cizvit rektör (1922-1931) olan Michel dHerbignynin (1880-1957) dönemiydi. Oldukça yetenekli bir adam olan Michel dHerbigny, yeni oluşmaya başlayan bu enstitüyü kendi yayınları ve Piazza di Santa Maria Maggioredeki yeni yeriyle canlandırmayı başardı. Rusyada gerçekleştirdiği çok hassas misyonuyla ilgili karışıklıklar erken emekliliğine neden oldu. DHerbignyden sonra kilise hukuku avukatı olan Alman Emil Hermann (1932-1951) rektör oldu ve onun sağduyusu sayesinde Enstitü savaş yıllarını atlatabildi. Enstitünün diğer rektörleri ise şunlardır: Erken kilise yazarlarının yazılarıyla ilgili önde gelen uzmanlardan olan Basklı Ignacio Ortiz de Urbina (1951-1957), Süryanice alanında uzman olan ve Vatikan Kütüphanesi Müdürlüğü yapan Alphonse Raes (1957-1962), Floransa Konseyi (1438-1445) ve konseyin kararları alanında büyük bir uzman olan Joseph Gill (1962-1963), 1965 yılında Cizvit Rektör unvanını alan Joseph Gill (tekrar, 1964-1967), daha sonra Doğu kilise kanununun revizyonu için oluşturulan Papalık Komisyonunda sekreterlik yapan Ivan Žužek (1967-1972), önde gelen ekümenistlerden Georges Dejaifve (1972-1976), Meudon School of Russianın eski rektörü Eduard Huber (1976-1981), rektör olduktan kısa bir süre sonra Society of Jesusın başmüdürü seçilen ve neredeyse çeyrek yüzyıl (1983-2008) bu görevde kalan Peter-Hans Kolvenbach (1981-1983), kısa süre sonra Gregoryen Üniversitesi rektörü olan Gilles Pelland (1984-1986), Tokyo Sophia Üniversitesi rektörü olarak kazandığı tecrübeler ve Rus felsefesi alanındaki uzmanlığı oldukça işine yarayan Gino Piovesana (1986-1990), Kilise hukuku avukatı, dekan ve rektör olan Clarence Gallagher (1990-1995), farklı zamanlarda iki defa seçilen tek rektör olan Gilles Pelland (1995-1998), baskı altında soğukkanlı kalabilmesi ve kendine güveni sayesinde dokuz yıl rektörlük yapan Hèctor Vall Vilardell (1998-2007), rektör olduktan iki yıl sonra Cemaat Sekreteri olan Cyril Vasil (2007-2009), bir yıl eş-rektörlük yaptıktan sonra yedi yıl baş rektör olan Sunny Kokkaravalayil (2009-2010), rektörlük görevinden sonra New York Gregoryen Derneğinin Kıdemli Müdür Yardımcısı olan James McCann (2010-2015) ve David Nazar (2015-). David Nazarın döneminde Orientale, hem yeniden yapılandırıldı ve Enstitünün bir topluluk olarak Russicum olarak bilinen Papalık Rus Kolejine katılmasını sağlamıştır.
Enstitü yüz yıllık tarihi (1917-2017) birkaç bölüme ayrılabilir; ilki enstitünün kurulmasından sonraki kendini oluşturma ve tanınırlık kazanmakla geçirdiği 11 yıllık dönem, bu dönem XI. Piusun piskoposlara Orientale hakkında gönderdiği Rerum orientalium (1928) ile devam etmiştir. Daha sonra bizi II. Vatikanın (1928-1958) arifesine getiren otuz yıllık dönem başlamıştır. Bu dönemde daha önce ekilen tohumlar bereketli bir şekilde ürün vermiş be gelecek için sağlam temeller atılmıştır. Ancak 1989daki konseye kadar süren otuz yıllık dönemde II. Vatikanın getirdiği taze nefes ile Doğu Hristiyanlığı ve Orientaleye duyulan ilgi artmıştır. 1989da Doğu Avrupanın açılmasıyla Orientale için o zamana kadar yasak olan Doğu ile ilgili yeni bir dönem başladı ve artık bu ülkelerden gelen birçok yeni öğrenci de Orientalede eğitim almaya başlayabildi.
21. Yüzyıl
Akademik araştırmalardaki modern pedagojik standartlarla uyumlu olarak, kütüphanenin klima sistemi düzenlenmiş, en yüksek kalitede LED ışıklandırma yapılmış, akustik sistemi modernleştirilmiş ve gittikçe daha çok kaynak dijital ortama aktarılmıştır. Orientalenin (1917-2017) yüzüncü yıldönümünde Papa Francis 12 Ekim 2017 tarihinde Enstitüyü ziyaret etmiştir. Papanın cömert bağışı sayesinde Orientalede yenilenmeye gidilmiş ve profesörler için modern ofisler, öğrenciler için yemek odası ve fakülte üyeleri ve öğrenciler için dinlenme odaları yapılmıştır. Orientalede internet hizmeti 1 gigabayta artırılmıştır ve G Suite ile Google for Education kullanılmaktadır. Bu sayede konferans salonunda konferanslar online olarak yayınlanabilirken Google Hangout sayesinde dersler ve konferanslar online olarak yapılabilmektedir. Sınıf ışıklandırması ve akustiği modern dijital ve pedagojik standartlara göre düzenlenmiştir.
Kütüphane
Enstitünün Papalık Kütüphanesi, hiç kuşkusuz Orientalenin en büyük hazinesidir. Bu kütüphane, Doğu Hristiyanlığı alanında dünyadaki en donanımlı kütüphanelerden biridir. Bazı kitaplar Sovyetler Birliğinin ilk yıllarından Orientale Kütüphanesine ulaştırılmıştır, bu kitapların arasında tüm Pravda koleksiyonu da bulunmaktadır. Kütüphane alanı 1987deki Orientale ziyaretinden sonra John Paul II tarafından önemli ölçüde genişletilmiştir. Kütüphanede bulunan ve 2017deki yüzüncü yıldönümü kutlamaları sırasında yenilenen konferans salonu, yani aula magna uluslararası öneme sahip problemli ve hassas konuların görüşülmesi için güvenli bir alan sağlar. Suriye, otonomi, soykırım ve pasif direniş gibi konular imamlar, diplomatlar, piskoposlar, kardinaller ve konuyla yakından ilgili sahadaki insanların katılımıyla ele alınmaktadır.
Akademisyenler
Fakülteler ve diller
Bir Enstitü olarak Orientalenin sadece iki fakültesi bulunmaktadır, biri eklesiyastik bilimler diğeri de Doğu Kilisesi hukuku çalışmaları için oluşturulmuş fakültelerdir. Başlangıçta sadece bir fakülte vardı ve XV. Benedictin kuruluş metninde (1917) belirtilen program uygulanıyordu. Bu programda teoloji, maneviyat, liturji ve kilise hukukunun yanı sıra arkeoloji ve toplumsal yapılar açısında dengeli bir program için gerekli olan sanat, kültür ver tarih gibi yan bilimlere yer verilmişti. Bu ders programında dil öğrenimi önemli bir rol oynuyordu ve temel öğretim dili olarak İtalyancanın yanı sıra antik Yunanca, Süryanice, Rusça ve Kilise Slavcası da her zaman büyük önem taşıyordu. Ders programında bulunan Ermenice, Kıptice, Etiyopyaca ve Gürcücenin yanı sıra son yıllarda modern Yunanca ve Romence de bu listeye eklendi. Modern Yunanca dört seviyeden oluşmaktadır ve bu seviyeleri tamamlayan biri Yunan hükumetinden diploma alabilir. Kilise hukuku çalışmaları içinse Latince gerekmektedir ve Enstitüde Latince öğretilmektedir. İyi düzenlenmiş bir İtalyanca öğrenme programı hazırlık yılının temelini oluşturmaktadır.
Doğu Eklesiyastik Bilimleri Fakültesinden ayrılan Kilise Hukuku Fakültesi gözden geçirilmiş Doğu Kilisesi hukuku ve ilgili kodeks ışığında 1971 yılında kurulmuştur. Bu komisyonun sekreteri Fr. Ivan Žužekti (1924-2004). Orientale, kilise hukuku alanındaki profesörleri ile birlikte Doğudaki Katolik ve Ortodoks Kiliseleri tarafından dünya çağında kullanılan bu kanunun detaylandırılmasıyla ilgili gerekli çalışmaların yürütüldüğü ana merkez olma özelliğini taşımaktadır. </br>
Yayınlar
Lisans eğitiminden doktora derecesi için verilen eğitimin yanı sıra Orientale yayımladığı yayınlarla da kendine bir isim edinmiştir. 1923te Orientalia christiananın ilk sayısı yayımlandı. Yüzüncü sayıdan sonra 1934te yayınlar ikiye ayrıldı; Orientalia Christiana Analecta özellikle monograflar için ayrıldı, Orientalia Chrisitana Periodicada ise makaleler ve kitap eleştirileri ve incelemeleri yayınlandı. Bu yayınlar alanında uzman olan kişiler tarafından kaleme alınmakta ve kütüphanelerde yer almaktaydı. Doğu Kiliselerinin Kilise Hukuku Kanunlarının (CCEO) 1990da resmi olarak ilan edilmesinden sonra, kilise hukukuyla ilgili monograflardan oluşan yeni bir serinin hazırlanmasına karar verildi. 1992de Kanonika isimli yayın yayımlanmaya başlandı, bu yayının ilk sayısı 1992de piyasaya çıktı. 1939 yılında Alphonse Raes ile başlayan eleştirel basım Anaphorae Orientales, Doğu Hristiyanlığının unutulmuş hazinelerini gün yüzüne çıkardı ve bu yayın Orientalenin tanınmış liturjisti Profesör Robert Taft, SJ tarafından halen yayımlanmaya devam ediyor. William Macomber, Mari ve Addai'nin Anaforasının bilinen en eski metnini yayımladığında, bu metnin 2001 yılında belirgin kutsama sözleri olmaksızın anaforanın ortodoksluğu ve geçerliliğine karar verdiğinde İman Cemaati için ne kadar faydalı olabileceğini tahmin bile edemezdi.
Göze çarpan başarılar
(a) Doğu Kiliselerinin Kilise Hukuku Kanunları (CCEO), Orientale tarafından kapsamlı şekilde düzenlendi. Bu Doğulular için ileriye yönelik büyük bir adım anlamına gelmektedir, çünkü bu sayede ilk defa kendi kanunları oldu. Bu durum Doğudaki sui juris Kiliselerinin her birine kendi kanunlarını daha da ilerletme fırsatı veriyor. (b) Orientalenin bir diğer katkısı ise Doğu Eklesiyastik Bilimleri (SEO) Fakültesi profesörlerinin hazırladığı Floransa Konseyi (1438-1445) belgelerinin eleştirel basımıdır. Bu metin, XII. Piusun 1947de Ermeni Katolik Latinleştirme Dinsel Törenlerinin sadeleştirilmesine karar vermesine yol açtı. Diğer akademik çalışmaların içerisinde bugüne kadar en göze çarpanları 6 ciltlik St. John Chrysostomın Liturjisi, Doğu Hristiyanlığı Ansiklopedik Sözlüğü, 9.-13. yüzyıl Suriye elyazmalarının ek açıklamalı tercümeleri, Ermeni Meselesi (1894-1925) hakkında Vatikanın arşiv belgelerinden oluşan yedi ciltlik baskı, Kalde-Asur Sorunu (1908-1938) ile ilgili benzer bir baskı, 150 Etiyopya elyazmasının ek açıklamalı kataloğu, Küçük Asyadaki ilk kiliselerin mozaikleri, freskleri ve mimari yapılarıyla ilgili arkeolojik çalışmalar ve benzeri.
Önde gelen profesörler
Arkeolojik çalışmaları ve Kapadokyada kayalara oyulmuş kiliselerle ilgili çalışmalarıyla tanınan Guillaume Jerphanion, SJ; Orientalede erken kilise yazarlarının yazılarıyla ilgili eğitim verdikten sonra muazzam Dictionnaire de Spiritualiténin kurucularından biri olan Marcel Viller, SJ. Kendisi de Rus dini teolojisinin önde gelen yorumcularından biri olan selefi Kardinal Tomás Spidlíe göre, Irenée Hausherr Doğu maneviyatının temellerini atmıştır ve kitapları sanki dün yazılmış gibi satmaktadır. R. F. Taft, SJ ve G. Winkler tarafından Orientale Mateos Karşılaştırmalı Liturjioloji Okulunu kurduğu düşünülen ve Anton Baumstarkın (1872-1948) ardılı olan Juan Mateos, SJnin çalışmaları da ilgi çekmektedir. Georg Hofmann, SJ ise Alman Kilise tarihçisiydi ve Floransa kararlarının düzenlenmesinde büyük payı olmuştur. Miguel Arranz, SJ (1930-2008) ve yukarıda değinilen Robert J. Taft, SJ (1932-2018) gibi önde gelen liturjistlerden oluşan bir neslin Orientalede olması enstitü için bir nimet olmuştur. Samir Khalil Samir, SJ ise Arap-Hristiyan Edebiyatının önemini tanıtmıştır. Gustav Wetter, SJ ise Marksizm alanında dünya çapında bir otorite olarak görülmektedir. Placid J. Podipara, C. M. I ise St Thomas Hristiyanları alanında dünya çapında bir uzmandı.
Önde gelen mezunlar
Patrik Bartholomaios Archondonis, İstanbulun şu anki patriği, 1963 ila 1968 yılları arasında eğitim görmüş ve Prof. Ivan Žužekin gözetiminde On the Codification of the Sacred Canons and of the Canonical Precepts başlıklı tezini yazmıştır.
Patrik Gregorios III Laham, Antakya Katolik Patrikliği emeritusu.
Kardinal Josef Slipyj, Ukraynadaki Yunan Katolik Kilisesinin ilk başpiskoposu..
Patrik Paul Cheiko Paul, Kalde Babilinin Patriği.
Patrik Bidawid Raphael, Kalde Babilinin Patriği.
Patrik Ignace Antoine Hayek, Suriye Antakyasının Patriği.
Patrik Paul Méouchi, Kıpti Antakyasının Patriği.
Patrik Stephanos I Sidarouss, Kıpti İskenderiyesinin Patriği.
Başpiskopos Sviatoslav Shevchuk, Ukrayna Yunan Katolik Kilisenin şu anki başpiskoposu.
Society of Jesusın İki Üst Düzey Yöneticisi: Daha önce Orientalenin rektörü olan Peter Kolvenbach ve Jean-Baptiste Janssens.
Kardinallerin listesi ise şöyledir.:
Kardinal Alfredo Ildefonso Schuster, OSB, Orientalenin ilk rektörü ve Orientalede liturji profesörü.
Kardinal Gregorio Pietro Agaganian.
Kardinal Franz König, Viyana Başpiskoposluğu Kardinali ve Pro Orientenin kurucusu.
Kardinal Franz Ehrle, Orientalede tek seferlik profesör.
Kardinal Ladislaw Ruben, Doğu Cemaati Başkanı.
Kardinal Eugène Tisserant, Cemaatin Sekreteri.
Kardinal Aloys Grillmeier, SJ, teoloji ve erken kilise yazarlarının yazıları alanında uzman.
Kardinal Josef Tomko, Ulusların Hristiyanlaştırılması Cemaatinin emeritus Başkanı.
Kardinal Aloys Grillmeier, SJ, patrolojist ve bilim adamı.
Kardinal Tomás Tomás Spidlík, SJ, Doğu Hristiyanlığındaki ruhanilik konusunda önde gelen bir yazar.
Ünlü öğrencilerin listesi Bulgaristandaki Nikopolisin piskoposu olan ve inancı uğruna şehit olmuş Kutsal Eugène Bossilkoff ile başlar. Nisan 2013te iki mezun Ortodoks piskopos Halepte (Suriye) kaçırıldı, bunlar Yunan Ortodoks Piskoposu Paul Yazigi ve Suriye Ortodoks Piskoposu Mor Gregorius Yohanna Ibrahimdi. Kaçırılan eski öğrenci ve kilise hukukçularının yanı sıra Michel Kajal da kaçırıldı, nerede oldukları bilinmemektedir. Diğer önde gelen mezunlar: Arkeolog Engelbert Kirschbaum, SJ, Süryanice uzmanı ve J. R. R. Tolkienin yakın arkadaşı Robert Murray, SJ, İslam uzmanı Alessandro Bausani, liturjist Hans-Joachim Schultz, Chevetogne ve René Vouillaumeın kurucusu ve Petits Frères de Jésusun yetkilisi Lambert Beauduin, OSB. Ümit vadeden bir teoloji uzmanı olan ve II. Dünya Savaşı sırasında Naziler tarafından vurularak öldürülen Yves de Montcheiul, SJ (1900-1942) de enstitüde eğitim almıştır.
Yayınlar
Orientalia Christiana Analecta, Doğu Hristiyanlığı konusunda uzmanların kitap uzunluğunu yayınladı.
Orientalia Christiana Periodica makaleleri ve kitap yorumları içermektedir.
Kanonika, kanon hukuku ile ilgili konuları kapsar.
Anaphorae Orientales, Hristiyan Doğu'nun Ökharist dualarını yazdırır.
Edizioni Orientalia Christiana da tek eserler yayınlıyor.
Ek Ortaklar ve Mezunlar