Jacques Goddet

Jacques Goddet (d. Paris, 21 Haziran 1905 - ö. Paris, 15 Aralık 2000), Fransız spor muhabiri ve 1936'dan 1986'ya kadar Tour de France yol bisiklet yarışının direktörüydü.
Babası Victor Goddet, 1903'te ilk Turu düzenleyen gazete L'Auto'nun kurucu ortağı ve finans direktörüydü. Jacques Goddet 1931'de çalışmalarını bitirdiğinde, L'Auto'nun baş editörü oldu. Los Angeles'taki 1932 Yaz Olimpiyatları'nı konu aldı.
1924'te Jacques Goddet, Paris'teki rue du faubourg-Montmartre'de babasının gazetesi için çalışmaya başladı. Dört yıl sonra ilk Tour de France'ı takip etti ve bisikletçilerin "vasat toprak yollardan daha fazlası olmayan çamurlu, taşlı" cols üzerinde 16 saatten fazla süren mücadelesini izlerken büyülenmiş bir şekilde oturdu. Goddet ertesi yıl geri döndü ve Los Angeles Olimpiyatları'na gittiği 1932 ve çok hasta olduğu 1981 hariç olmak üzere 1989'a kadar her Turu takip etti.
L Auto'da baş muhabir oldu ve yönetmen Henri Desgrange 1936'da devam edemeyecek kadar hastalanınca yarışın organizasyonunu devraldı.
Futbola gelince, Goddet Kıtalararası Kupa fikrinin babalarından biri ve 1970'lerde Kıtalararası Kupa'nın sadece Avrupa ve Güney Amerika'yı değil de aynı zamanda FIFA onaylı Kulüpler Dünya Kupası şeklinde Asya, Afrika ve Kuzey-Orta Amerika kulüp şampiyonları kapsayacak şekilde genişletilmesi gerektiğini ilk savunanlardan biri olarak kabul ediliyor.
Savaş sırasında L'Auto
Goddet'in, Turun askıya alındığı 1940'tan sonra Fransa'nın Alman işgali sırasındaki rolü belirsizdir. Gazetenin matbaacılarını Direniş için malzeme üretmeye teşvik ederken, Ateşkes sonrasında Fransa lideri olarak Philippe Pétain'i destekledi ve Almanlar orada binlerce Yahudiyi kapatmak istediğinde Vélodrome d'Hiver'ın anahtarlarını teslim etti. Bu, Goddet'in otobiyografisi L'Equipée Belle'de zar zor bahsettiği bir bölümdür.
Akademisyenler Jean-Luc Boeuf ve Yves Léonard, Goddet'in o dönemde yazdıkları hakkında şunları söyledi: Jacques Goddet tarafından Eylül 1940 ile Ağustos 1944 arasında D'un jour à l'autre başlığında yayınlanan 1.200 makaleden birkaçında, köklerini "40 travması" nda bulduğu, en azından 1941 kışına kadar hem duyarlılıktan hem de Ulusal Devrim için çekicilikten güçlü bir Maréchalisme [Pétain'e destek] gelmektedir. Bu Maréchalisme, özellikle 4 Kasım 1940 tarihli L'Auto'daki bir makalede olduğu gibi ilk aylarda en güçlüdür: 1940'ta Fransa başka bir hayata başlıyor. Mareşal bize arındırıcı bir banyo verecek. Ulusal Devrim de eşit derecede - ve bu da Pétain'in 12 Ağustos 1941'deki "kötü rüzgarlar" üzerine yaptığı konuşmadan sonra - 7 Kasım 1941'de övüldü: Mareşal Fransa'ya kendi [kişiliğini] Fransa'ya armağan ettiğinde, geleceği karakterize etmesi gereken üç kelimeyi sloganı yaptı: anavatan [patrie], iş, aile. Her birimiz bu sözleri ciddiye almalıyız. Pétain, 1789 Devrimi'nden beri Fransa'nın sloganı olan liberte, égalité, fraternité yerine bu kelimeleri seçerken, cumhuriyeti sona erdirdiğini ve yerine geçecek olan Fransız Devleti'ni yarattığını vurguladı. Goddet, bu nedenle, yerini faşizmin alması gerekmese de, Fransız Cumhuriyeti'nin sonundan yanaydı. Bu daha çok sağcı hareketlerle ilişkili bir gelenekçilikti, Pétain'in kırsal toplumda var olduğunu düşündüğü "sıkı çalışma, dürüstlük ve kişinin sosyal üstünlerine saygı erdemlerini geri kazanma rüyası" idi. Yine de Charles de Gaulle tarafından restore edildiğinde Fransız Cumhuriyeti tarafından reddedilen bir dönemdi ve Fransa Cumhurbaşkanı Jacques Chirac'ın Parisli Yahudilerin Velodrome d'Hiver'da toplanması münasebetiyle yaptığı konuşmada, yalnızca 1995'te, savaşın sona ermesinin 50. yıldönümünde Fransa'nın sorumluluğunu üstlendiği bir dönemdi.
Goddet biyografisinde, savaş zamanı sözlerinden 50 yıl sonra yazdığı biyografisinde, "Tarih, Pétain'i, eski bir askerin gerçek vatansever niyetlerini, hükümetin politik eylemleri ile oluklarından [gouffre] çekildiği yer olan Vichy ile karıştırmamalıdır." dedi.
Goddet hiçbir zaman işbirlikçi olarak adlandırılamaz ve kitabında Almanları engellemek için çok şey yaptığında ısrar etse de, sundukları ayrıcalıklara rağmen Turu düzenlemeyi reddetmek de dahil (bkz. İkinci Dünya Savaşı sırasında Fransa Turu), durumu ağabeyi Maurice'in eylemleriyle karıştırıldı. Jacques gibi, Maurice de babalarının yayıncılık işindeki payını miras almıştı. Maurice, gösterişli politikaları şirketi mahvetmeye yaklaştığında görevden uzaklaştırıldı ve son işi Nazi partisine yakın bir Alman konsorsiyumuna hisse satmak oldu. Gazetenin büyük hissesi de ABD'ye sığınan patronu Raymond Petenotre adına Albert Lejeune tarafından Almanlara satıldı. L'Auto bu nedenle bir ölçüde Alman kontrolü altına girdi ve Goddet'in L'Auto'nun itirazını genişletmek için dahil ettiği genel haberler köşesi, işgalciler için bir propaganda aracı haline geldi.
L'Auto'nun kapıları, "Alman kontrolüne teslim edildiği" için 17 Ağustos 1944'te kapatıldı.
L'Equipe
Goddet, 1946'da L'Equipe adlı yeni bir gazete yayınlamayı başardı, ancak yeniden yapılanma hükumeti tarafından dayatılan bir koşul, Goddet'in isminin onun gazetesi veya binasında görülen varlığı ile ilişkilendirilmemesiydi. Diğer iki yayıncı spor gazeteleri oluşturmayı umdular ve Goddet'in adının yalnızca lekelenmiş L'Auto ile değil, tüm gazetelerin kendilerini kurmak için eşit şansa sahip olması gerektiğinde L'Equipe'a haksız bir avantaj sağlayan Tour de France ile ilişkili olduğundan şikayet ettiler. .
L''' Equipe'ın ilk ön sayfasında Goddet anonim olarak şunları yazdı:
Goddet İngiltere, Oxford yakınlarındaki özel bir okulda eğitim gördü ve hem İngiltere'ye olan sevgisini hem de okulunda teşvik edilen spor coşkusunu sürdürdü. Henri Desgrange tarafından belirlenen gürleyen, edebi terimlerle yazdı ve bitiş çizgilerine değil, "les arrivées magistrales" e atıfta bulundu. Fransız bisikletçi Louison Bobet'in "göksel engelleyicinin kendisine atfettiği gecikmeyi cesurca kabul ettiğini" yazdı. Güney Fransa'nın sıcağında haki şort ve gömlek, diz boyu çoraplar ve bir kasket taktı. L Equipe'ın mali durumu nadiren sağlamdı ve Mayıs 1965'te Goddet, daha önce Tour de France'ı yeniden başlatmak için başarılı bir teklifte bulunduğu yayıncı Emilien Amaury tarafından yönetilen bir şirketle birleşmeyi kabul etti. Amaury'nin koşulu, kendi bisiklet muhabiri Félix Lévitan'ın Tur organizasyonunu paylaşmasıydı. Lévitan, özellikle sponsorluk ve finans düzenlemelerini yavaş yavaş Goddet'ten devraldı. O ve Goddet arkadaş olmaktan çok iş ortaklarıydı ve Emilion Amaury L'Equipe'' ve Tour'u satın aldığında kendine geldi.
Amaury'nin ölümü, Amaury örgütünün mülkiyetinin oğlu Philippe'e geçtiği anlamına geliyordu. Miras konusundaki sürtüşme, Philippe'in devraldığı bazı düzenlemeleri değiştirmeye istekli olduğu ve Lévitan'ın gözden düştüğü anlamına geliyordu. 17 Mart 1987'de ofisinin kilitlerinin değiştiğini ve bir mahkeme görevlisinin asla kanıtlanamayan mali kötü yönetim iddialarını araştırmak ve ortadaki iddiaları temizlemek için beklediğini gördü. Goddet, ertesi yıl ayrılmadan önce yarış direktörü oldu.
95 yaşında öldü ve cenazesi Les Invalides'te yapıldı. Övgülerde, Fransa Cumhurbaşkanı Jacques Chirac, onu "Fransız sporunun mucitlerinden biri" olarak nitelendirdi. Başbakan Lionel Jospin, "Fransa ve gazetecilik olağanüstü bir adamı kaybetti. Tour de France'ı 50 yıllık yönetiminde, en popüler Fransız spor etkinliği ve dünya çapında en çok bilinen etkinlik haline getirdi." Eski kazanan Laurent Fignon şunları söyledi: "Onu sadece biraz tanıyordum. Ama onun hakkında hatırladığım şey kişiliğidir. Gerçek ahlaki değerlerine sahipti ve bazen sert görünse bile, her zaman yargılarında adildi ".