Teresa de la Parra

Teresa de la Parra (5 Ekim 1899, Paris - 23 Nisan 1936, Madrid), Venezuelalı romancı.
Venezuela edebiyatının en önemli kadın figürüdür. Iphigenia (1924) ve Mama Blanca'nın Anıları (1929) adlı iki önemli eseri kaleme almış; eserlerine 19. ve 20. yüzyıl Venezuela toplumunu başarıyla yansıtmıştır.
Yaşamı
1899da Pariste dünyaya geldi. Babası, Venezuelanın Berlin büyükelçisi Rafael Para Hernaiz, annesi Isabel Sanojo Ezpelos idi. Çiftin altı çocuğundan üçüncüsü idi.
Çocukluğu bir şeker kamışı çiftliğinde geçti. Sekiz yaşında iken babasını kaybettikten sonra ailesi İspanyada yaşayan anneannesinin yanında taşındı. Bu ülkede bir din okulunda yatılı olarak okudu, çok koyu Katolik eğitimi aldı. Onu etkileyen yazarlar arasında bulunan Guy de Maupassant ve Valle Inclánın eserleri ile bu okulda iken tanıştı. Aile, 1910da Venezuelaya döndü. Kızkardeşleri evlendi ancak o evlenmedi. Otuz üç yaşına kadar dönemin tipik Venezuelalı üst sınıf kadınlarının yaşamını sürdü. Kilise, hayır işleri ile ilgilenmek, opera, sinemalara gitmekten ibaret bir hayatı oldu. Bunun dışında bol bol okudu. Gustave Flaubert, Stendhal, Guy de Maupassant ile çağdaş yazarlardan Pierre Loti, Maurice Maeterlink, Alphonse Daudet, Anatole France ve Farnsız kadın yazarlar Marcelle Tynaire, Sidonie-Gabrielle Colette ve Anne de Noaillesden etkilendi. Romain Rollandın Juan Cristobal romanını özellikle beğeniyordu.
1915te bir Paris seyahati yaptı. Bu seyahat sırasında yazdığı kısa hikayeleri Fru Fru takma adı ile Universal gazetesi ve Pariste bazı dergilerde yayınlandı. Bütün bunlar, onu Iphigenia adlı romanını yazmaya hazırladı.
Kendisinden yirmi yaş büyük Emilia Ibarra ile arkadaşlığı 1913te başlamıştı. 1916da dul kalan Emilia Ibarra onu korumasına aldı; Teresa de la Parra, ikinci annesi olarak gördüğü dostunun yanına yerleşti. Burada sık sık düzenlenen edebi toplantılar, onun edebi kariyerinin parlamasına yardımcı oldu. Teresa de la Parra, sürekli seyahat eden kızkardeşinin mektuplarını 1920de bir dergide yayımladı. Kızkardeşi, New Yorkta bankacı olan eşi ile birlikte 1919da Japonya, Çin ve Mançuryayı gezmişti. Teresa de la Parra, onun mektuplarını Fransız dergi gezi yazısı haline getirdi; ayrıca haftalık bir dergide de yazılar yayımlamaktaydı.
1922de Ciduad Bolivar Savaşçısı Ulusal Kısa Öykü Yarışmasında ödül kazandı. Ardından Iphigenia adlı romanını yazmaya başladı. Uzun bir mektup ve günlük şeklinde kaleme aldığı bu eserde; Güney Amerikada o dönemde geçerli olan ahlaki anlayış nedeniyle toplum hayatına katılmadan yaşayan bir genç kızın duygularını paylaştı. Eserin bazı bölümleri Diario de una señorita que se fastidia" (Sıkılan Bir Genç Hanımın Günlüğü) adı altında bir dergide yayımladı ve ilk defa kendi adını kullandı.
Romanını kitap olarak yayımlamak için ülkeyi yönetmekte olan Juan Vicente Gómez'e uzun bir mektup yazdıysa da yanıt alamadı. Franco-Latin Amerikan Yayınevinin yarışmasına katılmak üzere Parise gitti. Latin Amerikalı diplomatlarla tanışıp onların sosyal çevresine girdi ve onlar aracılığı ile çevirmenler, gazeteciler ve edebiyatçılarla tanıştı.
1924 yılında romanı ödül aldı ve nihayet İspanyolca ilk baskısı yapıldı. Büyük ilgi gören romanın ilk günde 6bin kopyası satıldı. İspanyanın 98 Kuşağı tarafından övgüyle karşılanan eser; Venezuela ve Kolombiyada muhafazakar çevreler tarafından genç kızların ahlakını bozmakla suçlandı. Bu suçlama, romana ilgiyi arttırdı.
Kitabın basılmasından birkaç ay önce dostu ve hamisi Emilia Ibarra hayatını kaybetmişti. Bu ölüm ile derin acılara gömülen yazar, kitabını ona ithaf etti. Çocuksuz ölen Emilia Ibarra, bütün mirasını ona bıraktı. Bu miras, onun hayatı boyunca rahat yaşamasını sağladı.
1926da İsviçrede kızkardeşinin evinde ikinci romanı Mama Blancanın Anıları'nı yazmaya başladı. İlk kez 1927de bir konferans nedeniyle Kübaya gitti. Burada Simon Bolivar hakkında kısa bir konuşma yapmıştı. Bu konuşma ona kadın bakş açısıyla Simon Bolivarın alternatif bir biyografisini yazması için esin verdi ve Latin Amerika tarihi araştırmalarına başladı. Bu sırada tanıştığı Kübalı antropolog Lydia Cabrera ile dostlukları ömür boyu sürdü ve birlikte ortak projeler yaptılar 1930 yılında konferanslar vermek için yeniden Kübaya gitti.
1931 yılında hastalığının ilk belirtileri görüldü ve Avrupaya döndü. 1932de tüberküloz teşhisi kondu. İsviçre Alplerinde bir senatoryumda tedavi gördü. Bu arada değişik dinler hakkında okumalar yaptı. Önce ateist, sonra Budist oldu ve nihayet tüm dinleri birer olasılık olarak değerlendirmeye başladı; Cehennem ve Nirvana fikirlerini reddetti. Hastalığı sırasındaiçine kapandı ve sadece günlüğüne yazdı. 23 Nisan 1936da Madridde hayatını kaybetti.
Cenazesi Almudama Mezarlığına defnedildi. Mezarı 1947de Karakastaki aile mezarlığına getirilmiş; 1989da Karakas Ulusal Pantheonuna taşınmıştır.