Ilse Koch

Ilse Koch (d. 22 Eylül 1906 - ö. 1 Eylül 1967), Siyasi suçlu hapishaneleri'nin komutanı Karl Otto Koch'un eşi. Buchenwald Toplama Kampı'nda mahkumlara karşı sadist davranışları ve acımasızlığından dolayı Buchenwald Cadısı olarak ünlenmiştir. Ayrıca insanlık tarihinin en acımasız kadınları arasında yer alır. Dövmeli vücutlara düşkünlüğü ile tanınan Ilse Koch öldürttüğü esirlerin derilerindeki dövmeleri kesip (bazen de derileri kendisi süsleyip) çanta, eldiven, gece lambası, hatta işlemeli iç çamaşırı yapmıştır. Kendisine "Buchenwald'ın Canavarı", "Buchenwald Kraliçesi", "Buchenwald'ın Kızıl Cadısı", "Kasap Dul", ve daha yaygın olarak "Buchenwald Kaltağı" lakaplarıda takılmıştı.
İlk yılları
Koch, eski bir askeri komutanın kızı olarak Almanya'nın Dresden kentinde Margarete Ilse Köhler'de doğdu. İlkokulunda kibar ve mutlu bir çocuk olarak biliniyordu. 15 yaşında muhasebe okuluna girdi. Daha sonra muhasebe memuru olarak işe girdi. O sıralarda Almanya ekonomisi henüz I. Dünya Savaşı'ndaki yenilginin ardından toparlanmamıştı. 1932'de Nazi Partisi'ne üye oldu. SA ve SS'deki bazı arkadaşları aracılığıyla 1934'te müstakbel kocası Karl-Otto Koch ile tanıştı.
1936'da nişanlısının komutan olduğu Berlin yakınlarındaki Sachsenhausen Toplama Kampında gardiyan ve sekreter olarak çalışmaya başladı. Çift aynı yıl evlendi. 1937'de kocası Buchenwald toplama kampına gönderildi. Bunun üzerine ailece oraya taşınmışlardır.
Savaş suçları
Koch'un Buchenwald'dayken korkunç deneyler yaptığı iddia edildi; seçilmiş dövmeli mahkumlar öldürüldü ve vücutlarının dövmeli kısımlarını almak için derileri yüzüldü. İddiaya göre bu, dövme ve suçluluk üzerine tezinde, hapishane doktoru Erich Wagner'e yardım etmek için yapıldı.
1940 yılında, çoğu mahkumlardan ele geçirilen 250.000 reichsmark ile (yaklaşık 62.500 $) kapalı spor salonu inşa etti.
1941'de Karl-Otto Koch, Majdanek toplama ve imha kampının kurulmasına yardım ettiği Lublin'e transfer edildi. Ilse Koch, 24 Ağustos 1943'e kadar Buchenwald'da kaldı. O ve kocası, Buchenwald üzerinde denetim yetkisine sahip olan SS ve Weimar Polis Lideri Josias von Waldeck-Pyrmont'un emriyle tutuklandı. Koch'lara yöneltilen suçlamalar arasında özel zenginleşme, zimmete para geçirme ve ifade vermelerini engellemek için mahkumları öldürmek vardı.
Ilse Koch, delil yetersizliğinden beraat ettiği 1944 yılına kadar hapiste kaldı.
Karl Otto Koch, SS mahkemesi olan Hauptamt SS-Gericht tarafından idam cezasına çarptırılmış ve bir zamanlar komuta ettiği kampın mahkemesinde, 5 Nisan 1945'te Münih'te kurşuna dizilerek idam edildi. Ilse Ludwigsburg'a taşınmış ama savaştan sonra 30 Haziran 1945'te ABD askerleri tarafından tutuklanmıştır.
İlk yargılanması
Koch ve diğer 30 sanık, 1947'de Dachau'daki (Savaş Suçlularının Yargılanması için Genel Askeri Hükumet Mahkemesi) Amerikan askeri mahkemesine çıkarıldı. Onu yargılamak, gelecekteki Birleşik Devletler Alacaklar Mahkemesi Yargıcı Robert L. Kunzig'di. Ilse Koch, "Buchenwald'daki cinayetlere yardım, yataklık ve iştirak ettiği ve bir suç planına katılmakla" suçlandı.
Koch, mahkeme salonunda sekiz aylık hamile olduğunu söyledi ancak 19 Ağustos 1947'de "savaş kanunlarını ve geleneklerini ihlal" suçundan müebbet hapis cezasına çarptırıldı.
Ceza indirimi
O zamanlar Almanya'daki Amerikan Bölgesi'nin geçici askeri valisi olan Orgeneral Lucius D. Clay, cezasının iki yılını çektikten sonra 8 Haziran 1948'de "ikna edici hiçbir şey olmadığı" gerekçesiyle kararı dört yıl hapis cezasına indirdi. Kanıt olarak,
dövmeli derileri güvence altına almak için mahkumları imha etmek için seçmişti ya da insan derisinden yapılmış herhangi bir eşyaya sahipti".
Cezanın indirilmesi, 16 Eylül 1948'de kamuoyuna duyurulduğunda kargaşayla sonuçlandı, ancak Clay kararında ısrar etti. Yıllar sonra Clay şunları söyledi:
Duruşma tutanağında, ölüm cezasını destekleyecek oldukça iğrenç bir yaratık olması dışında kesinlikle hiçbir kanıt yoktu. Sanırım bunun için Almanya'da yaptığım her şeyden daha fazla suistimal gördüm. Bir muhabir ona "Buchenwald Cadısı" demiş, evinde insan derisinden yapılmış abajurlar olduğunu yazmıştı. Ve bu, abajurların keçi derisinden yapıldığının kesinlikle kanıtlandığı mahkemede tanıtıldı. Buna ek olarak, suçları öncelikle Alman halkına karşıydı; bunlar Amerikalı ya da Müttefik tutuklulara karşı savaş suçu değildi... Daha sonra işlediği suçlardan dolayı bir Alman mahkemesi tarafından yargılandı ve müebbet hapis cezasına çarptırıldı. Ama yetkileri açıktı. Yapmadık. Buchenwald Memorial Foundation şunları söylüyor:
İnsan derisinden bir abajurun varlığına dair yeminli ifadeler veren iki güvenilir tanık bulunmaktadır: Revirin kapo siyasi mahkumu Avusturyalı Dr. Gustav Wegerer ve siyasi mahkum ve kamp doktoru Waldemar Hoven'ın sekreteri Josef Ackermann.
Bu kararın gerçeği aynı zamanda Ilse Koch hapiste hamile olduğundan kaynaklanmaktadır. Çünkü Ilse Koch cezasının hafifletilmesi amacıyla hapishane bekçilerinden biriyle ilişkiye girip hamile kalmıştır. Hamilelik bile bu cezayı hafifletememiştir. İki sene sonra Amerikalı General Lucius Clay tarafından serbest bırakılmıştır. Sonrasında bu ilişkide dünya'ya getirdiği 29 Ekim 1947 doğumlu oğlu Uwe Köhler, (baba adı açıklanmadı) sonrasında annesi ile temasa geçmeye çalıştı ama devlet tarafından bu girişimi yasaklandı.
İkinci kez yargılanması
Kamuoyunun baskısı altında, Koch 1949'da yeniden tutuklandı ve bir Batı Alman mahkemesinde yargılandı. Duruşma 27 Kasım 1950'de Augsburg Bölge Mahkemesi'nde açıldı ve yedi hafta sürdü ve bu süre zarfında 50'si savunma için olmak üzere 250 tanık dinlendi. Koch çökmüş durumdaydı ve 1950 Aralık ayı sonlarında ve 11 Ocak 1951'de tekrar mahkemeden taşınmak zorunda kaldı. İddia makamının en az dört tanığı, Koch'un dövmeli mahkumları seçtiğini, sonra öldürüldüğünü veya dövmeli deriden insan derisinden abajur yapma sürecine dahil olduğunu gördüklerini ifade etti. Ancak bu suçlama, abajurların veya başka herhangi bir ürünün insan derisinden yapıldığını kanıtlayamadıkları için savcılık tarafından düşürüldü.
15 Ocak 1951'de Mahkeme, Koch'un mahkemede hazır bulunmadığı 111 sayfalık bir kararla kararını açıkladı. 1944 ve 1947'deki önceki davaların Non bis in idem ilkesi uyarınca yargılamaya engel olmadığı sonucuna varılmıştır. 1947'de 1 Eylül 1939'dan sonra yabancılara karşı suç işlemekle suçlandı. Cinayete tahrik, adam öldürmeye teşebbüse tahrik ve ağır yaralama suçuna tahrik suçlarından hüküm giydi ve 15 Ocak 1951'de müebbet hapis ve medeni haklardan kalıcı olarak yoksun bırakma cezasına çarptırıldı.
Ölümü
1 Eylül 1967'de, 60 yaşında, Aichach kadın hapishanesindeki hücresinde demir parmaklığa bağladığı çarşaf ile kendini asarak intihar etti. Ölmeden önce sanrılar yaşıyordu ve toplama kampından kurtulanların hücresinde kendisini taciz ettiğini söylüyordu. İntihar notu oğlu Uwe'ye yazılmıştı: "Başka çare yok. Ölüm benim için bir kurtuluştur."
1971'de oğlu Uwe, annesi için ölümünden sonra itibarını iade edilmesini istedi. 1957'de, basın aracılığıyla, eski avukatının af belgelerini ve ilişkilerine dayanarak onun hakkındaki izlenimlerini kullanarak, insanların annesine karşı tutumlarını değiştirmeye çalıştı.