Cenap Muhittin Kozanoğlu

Cenap Muhittin Kozanoğlu (d. Trablus, 1893 - ö. İstanbul, 16.11.1972), Türk şair, güfteci, yazar, Türk Dil Kurumu uzmanı, edebiyat öğretmenidir.
Çukurova'lı Türkmenlerden Kozanoğlu aşiretinin Batı Kozan bölümüne mensup olup, babası Sarı Ali Ağa (1817-1833) 'nın torunu ve oğlu Çadırcı Mehmet Ağa (1833-1846) nın oğlu olan Kozanzade Mehmet Bey, annesi de Şerife Hanım'dır. Eşi 3.11.1965 tarihinde vefat etmiş olan Adalet Kozanoğlu'dur; Ferda, Cem, ve Mefkure (Asova) adında üç çocuğu vardır. Amcası Kozanoğlu Ahmet Bey Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerindeki isyanlarıyla tanınır, Kütahya valiliği yapmış, paşalık unvanı verilmiştir. 1865 yılından itibaren sürgüne gönderilen Türkmen Beyleri'nin sürgündeki acılarını anlatmak ve affedilmelerini sağlamak isteyen Cenap Muhittin Bey'in babası Kozanzade (Kozanoğlu) Mehmet Bey bu acıları anlattığı bir türkü yazıp, II. Abdülhamid'in selamlık arabasının içine atmış, bunun üzerine II. Abdülhamid "Arabama kağıt atan, her şeyi atar" diyerek Mehmet Bey'i de Trablus'a sürmüştür.
Cenap Muhittin Kozanoğlu en çok şarkı güfteleriyle tanınmıştır, bunlardan Refik Fersan'ın bestelediği "Acemkürdi makamında" şarkısı en meşhurları olup; başta TRT radyo ve televizyonları olmak üzere sürekli seslendirilmektedir. Yine çok meşhur 2 şarkı güftesi ise "Geçen Bahardan" ve "Uzaklardakine" adlarını taşımaktadır:
Rüzgar uyumuş ay dalıyor her taraf ıssız
Ölgün bakıyor varsa henüz bir iki yıldız
Bak çıt bile yok korkma benim bahçede yalnız
Ey gözlerinin rengi kadar kalbi güzel kız
Meftunun olan gözlerim endamını görsün
Kumral saçının üstüne busem de taç örsün
Aşkın ezeli saltanatından bu yüksek
Ey gözlerinin rengi kadar kalbi güzel kız
GEÇEN BAHARDAN
Geçen bahardan beri sevgine bel bağladım
Her şeyden geçip, ancak sana emel bağladım,
Ben gönlümü gönlüne böyle bağladım.
Ta ölümüne kadar ayrılmaz bir eşim ol
Geceleyin ayım ol, gündüzün güneşim ol
Bir şeyim ol da benim, istersen kardeşim ol.
Gün oldu senden ayrı düştüm, yanıp kül oldum
Gün oldu sana erdim, taze açmış gül oldum.
Kah ağlaya, kah güle bir olgun gönül oldum.
Yaşım kırkı geçse de gönlüm ihtiyar değil
Gençlerin bahtı bile bahtıma uyar değil,
Sevgide benim kadar kimse bahtiyar değil.
Göğüs geçirişleri derdimi deşen kadın
Arada gözlerimiz gizli öpüşen kadın
Bazı kederli duran, bazı şakrak, şen kadın.
En güzel günlerimden kendine günler ayır
Unutma, kederinden bana da keder ayır
Koynunda sevinç, elem yaşlarıma yer ayır.
Geçen bahardan beri sevgine bel bağladım
Her şeyden geçip, ancak sana emel bağladım
Ben gönlümü böyle güzel bağladım.


UZAKLARDAKİNE
Resminin karşısında dalıp aldanıyorum
Avunmak için seni yanımda sanıyorum
Tükenmez hasretine nasıl dayanıyorum
Beynim alev içinde yanıyor, yanıyorum.
Ne oldu, nasıl oldu geliverdik biz dile
Sonunda acıdılar çekemeyenler bile
Odamda düşürdüğün krem, ipek mendile
Yanan hasta başımla her gün kapanıyorum.

Üzerinden atarken büründüğün tülleri
Su olup da söndürme tutuşan gönülleri
Dört bahar evvel açan o sendeki gülleri
Kendi gözümden bileşimdi kıskanıyorum.
Kırlarda paylaşırken sevimli çiğdemleri
Unuttun mu ettiğin kadına sitemleri?
O, dünyada bulunmaz, ele geçmez demleri
Göz önüne getirip hep seni arıyorum.
Lalede, karanfilde, zambakta, nesterende
Bütün çiçeklerde sen, bütün çiçekler sende.
Şair olup da seni bu gözlerle görende
Varlığa inanmakla sana inanıyorum.
Bir resmin, bir mendilin, bir de sevgin var bende
Üç hatıra pek azdır seni pek çok sevende
Yakında gelir diye bütün düşüncem sende
Bununla gece yatıp, sabah uyanıyorum.
Gerdanında kıvrılan o tel tel saçlarına
Sözü diyarlar gezen çok güzel saçlarına
Ebede bağ olması muhtemel saçlarına
Ölüm görmemek için candan bağlanıyorum.

Gözlerine benzersi n, farkın yok menekşeden
Öyle narin bir çiçek, ince bir çiçeksin sen
Sana elle dokunsam hemen örselenirken
Ben dünyada yalnız sana yaslanıyorum.
Aşk uğrunda can veren ulular hürmetine
Bu uzun ayrılığı erdir nihayetine,
Yoksa şu iki günlük bir ömrün külfetine
Neden göğüs geriyor, niçin katlanıyorum.?