Şahabettin Süleyman

Şahabettin Süleyman, (d. 1885 İstanbul - ö. 1921 İsviçre), Türk yazar.
Şiir dışında edebiyatın hemen her türünde eser vermiş bir edebiyatçıdır. Fecr-i Ati adlı edebi topluluğun kuruluşunda rol almıştır.
Yaşamı
1885 yılında İstanbulda dünyaya geldi. Babası, Süleyman Şevket Beydir. Süleyman Şevket Bey, Türkmenistan'dan gelerek Sındırgı-Bigadiç civarına yerleşen ve Osmanlı Devletine yüksek bürokratlar yetiştirmiş olan Çavdarlı Ali Ağa hanedanına mensuptu. Şahabettin Süleyman, ailenin en büyük oğlu idi. Kardeşleri Memduh Süleyman ve Rıza Çavdarlı da yazar olarak yetişmiştir.
Çocukluğu İstanbul ve İzmirde geçti. Ortaöğrenimini 1904 yılında İzmir İdadisinde tamamladı. Lise yıllarında iken Batı edebiyatını izleyecek kadar Fransızca öğrendi. İlk yazısı, 1903 yılında İzmirde yayımlanan Ahenk adlı dergide çıkan Ceriha-i Namus adlı öyküsüdür. Bu ilk öyküden sonra yazılarını İzmir gazetelerinde yayımlamayı sürdürdü.
Yüksek öğrenimini İstanbuldaki Mülkiye Mektebinde 1908 yılında tamamladı. Babası Süleyman Şevket Bey, o sene hayatını yitirmişti. Ailenin geçimini üstlenen Şahabettin Süleyman, Vefa İdadisinde Fransızca öğretmenliği ve müdür muavinliği yaptı. Bir yandan da yazı hayatına II. Meşrutiyetin ilanından sonra İstanbulda yayımlanmaya başlayan çok sayıdaki gazete ve dergide devam etti. 1909da, türlü edebiyat ve sanat dergilerinde yazıları çıkan gençlerin bir araya gelip bir topluluk kurmalarına öncülük etti. Fecr-i Ati (Geleceğin Ateşi) adını alan topluğun Sanat şahsi ve muhteremdir sloganı Şahabettin Süleymana aittir. Fecr-i Aticiler çıkarmayı düşündükleri dergiyi yayımlayamayınca Şiir ve Tefekkür (29 Eylül 1909) ile Jale (25 Kasım 1909) dergilerini yayımladı.
1910 yılında idadilerin 6. ve 7. sınıfları için Tarih-i Edebiyat-ı Osmaniye adlı edebiyat tarihi kitabını yayımladı. Bu kitabı daha sonra geliştirerek sultaniler için Mehmed Fuad'ın da (Köprülü) imzasıyla Yeni Osmanlı Tarih-i Edebiyyatı adlı eseri yayımladı.
Ahlaksızlığı yayıcı bulunan Çıkmaz Sokak oyunu nedeniyle 1910 yılı mayıs ayında Vefa İdadisindeki görevinden uzaklaştırılınca on bir ay boyunca açıkta kaldı. Bu sırada siyasetle ilgilendi. Başlangıçta İttihat ve Terakki taraftarı olsa da Fecr-i Ati zümresi yazarlarından arkadaşı Ahmet Samimin İttihatçılarca öldürülmesi üzerine bu cemiyetin karşısında yer aldı Bu partinin karşısında kurulan Osmanlı Demokrat Fırkası (Fırka- İbad)na katıldı ve Hakimiyet-i Milliye gazetesinde siyasi yazılar yazdı. Yeni Ses ve Muahede gazetelerinde başyazarlık yaptı.
1911de Mekteb-i Sultanide Osmanlıca öğretmenliğine atandı. 1912 yılından itibaren edebi müdürü olduğu Rübab adlı bir haftalık dergi çıkardı; başyazarlığını yaptı. Türk edebiyat tarihindeki iki büyük kalem savaşı bu dergide gerçekleşti. Birisi, daha sonra kendilerini Nayiler olarak tanıtan Nesl-i Ati (yeni nesil) sanatçılar ile Fecr-i Ati sanatçıları arasında idi. Bu tartışmada Fecr-i Atici eski arkadaşlarına karşı yeni nesli destekledi. Mevlanadan ilham alan bu gençlere Mevlevilerin sembolü neyden ötürü Nayiler adı verildi. İkinci kalem savaşı ise Şahabettin Süleymanın derginin 51. sayısında yayımlanan bir yazısıyla başladı. Bu yazısında Hüseyin Rahminin Cadı adlı eserini ağır bir dille eleştirdi. Şahabettin Süleyman ve onu takip eden pek çok yazarın eleştirileri, Hüseyin Rahmiyi Şekavet-i Edebiye adlı yeni bir eser yazmaya yöneltti.
II. Meşrutiyetten sonra İstanbulda kurulan Darü't Temsil-i Osmani ve Yeni Tiyatro Cemiyeti gibi kuruluşların edebi heyetinde yer aldı.
1914te Darülmualliminde edebiyat ve Fransızca dersleri vermeye başladı. 1915te ise Galatasaray Mekteb-i Sultanisi ve İstanbul Sultanisinde edebiyat ve felsefe öğretmenliği yaptı.
1914 yılında Vezir Köse Raif Paşanın kızı İhsan Raif Hanım ile evlendi. İhsan Raif, dönemin tanınmış kadın şairlerindendir. Sanatçı çiftin evi, devrin edebiyatçıların toplantı yerlerinden birisi oldu. Tatillerini her sene İsviçrede geçirmeye başlayan Şahabettin Süleyman, Davos-Platz kasabasında iken İspanyol gribine yakalanarak 1921 yılında hayatını kaybetti.