turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Türkiye'de koalisyon hükûmetleri

Türkiye'de koalisyon hükumetleri, Türkiye'de birden fazla siyasi partinin iktidarda yer aldığı hükumetlerdir.
Türkiye'de milletvekilliklerinin partilerin oy oranıyla çakışacak biçimde paylaşılmasını sağlayan milli bakiye ilkesine dayalı bir nispi temsil sisteminin kabulünden sonra 1965'e değin kurulan koalisyon hükümetleri güçlü ve istikrarlı bir yürütme organının oluşabilmesini zorlaştırmıştır. Cumhuriyet tarihinin ilk koalisyon hükumeti 1961 Türkiye genel seçimleri sonrası İsmet İnönü başkanlığında Cumhuriyet Halk Partisi ile Adalet Partisi arasında kuruldu. 1961-1965 arasında koalisyon hükumetleriyle geçen bir dönemden sonra nispi temsilde milli bakiye uygulamasının kaldırılıp d'Hondt sisteminin getirilmesinden sonra 1965-71 arasında tek parti çoğunluğuna dayalı hükumetler kurulabildi.
Ama 12 Mart 1971 askeri müdahalesiyle başlayan ve 1973'e değin süren ara rejim döneminde, tarafsız başbakanların kurduğu ve parlamentoda geniş bir çoğunluğa dayanan partiler üstü koalisyon hükumetleri işbaşına getirildi. 1973 ve 1977 seçimlerinde parlamentoda hiçbir partinin tek başına çoğunluğu sağlayamaması yüzünden başvurulan koalisyon modelleri, 12 Eylül 1980 Darbesi'nin gerekçelerinden birini oluşturan siyasal istikrarsızlığın başlıca nedenlerinden biri olarak sunuldu.
Askeri yönetim döneminden hazırlanan seçim yasasının öngördüğü barajlı d'Hondt sistemi 1983 ve 1987'de tek parti hükumetlerinin kurulabilmesine olanak verdi; bu arada seçim sistemi büyük partileri daha da güçlendirecek biçimde birkaç kez daha yeniden düzenlenmişti. Ama aynı seçim sistemiyle 1991'de kurulan Doğru Yol Partisi-Sosyaldemokrat Halkçı Parti hükumeti, sağın ve solun iki büyük partisini olağan rejim koşullarında ilk kez bir araya getirmesi bakımından Türkiye için yeni bir deneyim oldu.
Bununla beraber özellikle 1991-1999 yılları arasındaki 28 Şubat süreci olarak bilinen ara rejimin de dahil olduğu dönemde Türkiye 8.5 yılda 8 farklı koalisyon veya azınlık hükumeti tarafından yönetildi. 1999 genel seçimlerinden sonra Demokratik Sol Parti, Milliyetçi Hareket Partisi ve Anavatan Partisi tarafından kurulan 57. Hükümet, Türkiye tarihinin en geniş tabanlı koalisyon hükumetlerinden biri olmasına karşın hükumete üye partiler arasındaki anlaşmazlıklar karar verme sürecini yavaşlattı. 2002 genel seçimleri Adalet ve Kalkınma Partisi'nin tek başına iktidara gelmesinde istikrarsız koalisyon hükumetlerinin önemli etkisi oldu.
Liste
Türkiye'de koalisyon hükumetleri
37. Hükumet - 1. Ecevit, CHP-MSP Hükumeti
39. Hükumet - 4. Demirel, 1. MC Hükumeti
49. Hükumet - 7. Demirel Hükumeti
50. Hükumet - 1. Çiller Hükumeti
52. Hükumet - 3. Çiller Hükumeti
53. Hükumet - 2. Yılmaz Hükumeti
54. Hükumet - Erbakan, Refahyol Hükumeti
55. Hükumet - 3. Yılmaz, Anasol Hükumeti
57. Hükumet - 5. Ecevit Hükumeti
İlgili bağlantılar
Türkiye hükumetleri listesi
Azınlık hükumeti
Koalisyon hükumeti
Milli bakiye sistemi
Milliyetçi Cephe hükumetleri
Güneş Motel Olayı
D'Hondt sistemi
Gemini 1

Gemini 1 (veya Gemini-Titan 1 (GT-1)), NASA'nın Gemini Projesi'ndeki ilk görevdi. Gemini uzay aracının mürettebatsız test uçuşunun ana hedefi, yeni uzay aracının ve modifiye edilmiş Titan II fırlatma aracının yapısal bütünlüğünü test etmekti. Aynı zamanda Gemini Projesi için yeni takip ve iletişim sistemlerinin ilk testiydi ve ilk mürettebatlı görevler için yer destek ekiplerine eğitim imkanı sağlamıştı.
Başlangıçta Aralık 1963'te fırlatılması planlanan uzay aracının ve roket ek motorunun geliştirilmesindeki zorluklar dört aylık gecikmeye neden oldu. Gemini 1, 8 Nisan 1964'te Florida, Cape Kennedy'deki (şimdi Canaveral) Fırlatma Kompleksi 19'dan fırlatıldı. Ancak bu görev sırasında, modülün kendisi Titan roketinin ikinci aşamasından ayrılmadı. Aslında, her iki bileşen de daha önce hesaplanan yörüngeye yalnızca altı dakika sonra ulaştı. Yalnızca ilk üç Dünya yörüngesi, görevin amacının bir parçasıydı. Bu sonuç, üçüncü kez Cape Canaveral'ın merkezi üzerinde dört saat elli dakika uçtuktan sonra elde edildi. Bununla birlikte görev kontrol merkezi (daha sonra Goddard Uzay Uçuş Merkezi), uzay aracının yörüngelerini takip etmeye devam etti. Uzay aracı atmosferik sürüklenme nedeniyle yörüngesi bozulana kadar yaklaşık 64 tur boyunca uzayda kaldı. Uzay aracının kurtarılması amaçlanmamıştı ve yeniden girişte hayatta kalmamasını sağlamak için ısı kalkanında delikler açıldı. Görevin sonucu büyük bir başarı olarak kabul edilebilir. Gemini modülünün uzay uçuşu için uygun olduğu ve kurulan tüm sistemlerin tam olarak çalıştığı kanıtlanmış oldu.
Gemini 2

Gemini 2 (Gemini-Titan 2, GT-2), Titan tipi bir taşıyıcı roketle mürettebatsız Gemini uzay aracının ikinci fırlatılışıydı. Fırlatma işlemi, Cape Canaveral'dan 19 Ocak 1965'te 14:03 UTC'de gerçekleşti. Gemini 2 de tıpkı Gemini 1 gibi, Gemini uzay aracının test uçuşu olarak planlanmış mürettebatsız bir görevdi. Görevin ana hedefi, Gemini tipi bir kapsülün Dünya atmosferine yeniden girişi ve sonucunda ısı kalkanlarının test edilmesiydi. Bu nedenle, balistik tipte kısa bir yörünge altı uçuş gerçekleştirildi.
Nisan 1964'teki GT-1 görevinin başarısının ardından ve özellikle de elde edilen sonuçlar ve deneyimler dikkate alındığında NASA, aynı yılın Kasım ayında ilk mürettebatlı Gemini görevinin gerçekleştirileceğinden emindi. Bu nedenle Gemini 2 görevinin 24 Ağustos'ta yapılması planlandı. Temmuz ayının sonlarına doğru taşıyıcı roket, Cape Kennedy Uzay Merkezi'ndeki 19 numaralı fırlatma rampasına monte edildi. Ayrıca, harici elektrik şebekesine bağlandı.
Yaşanan pek çok sorun ve ertelemeden sonra görev 19 Ocak 1965'te gerçekleştirilebildi. Balistik uçuş Gemini 2'yi 171 km yüksekliğe ulaştırdı. Kapsül, fırlatmadan sadece 18 dakika 16 saniye sonra fırlatma noktasından 3.419 km uzaklıkta Güney Atlantik Okyanusu'nun sularına indi ve uçak gemisi USS Lake Champlain tarafından kurtarıldı. Bu görev sonucunda ısı kalkanları başarıyla test edilmiştir.
Daha sonra, Gemini 2 kapsülü yenilendi ve özellikle gelecekte MOL Programı için kullanılacak olan Gemini-B kapsüllerinin bir prototipi olarak hizmet etmek üzere ısı kalkanında bir çatı penceresiyle donatıldı. Bu konfigürasyon ile 3 Kasım 1966'da, başka bir yörünge altı uçuş için Titan IIIC tipi bir taşıyıcı roketle fırlatıldı. Böylece yeniden kullanılan ilk uzay aracı oldu.
Gemini 3

Gemini 3 (GT-3), NASA Gemini Projesi'nin ilk mürettebatlı görevi ve iki Amerikalı astronotun birlikte uzaya uçtuğu ilk seferdi. 23 Mart 1965'te astronotlar Gus Grissom ve John Young, Molly Brown lakaplı uzay araçlarıyla alçak Dünya yörüngesinde uçtular. Mürettebatın, yörüngelerinin boyutunu ve durumunu değiştirmek için iticileri ateşlediği ilk ABD göreviydi ve bu, Ay'a planlanan uçuşlar için hayati önem taşıyan uzay aracı manevra kabiliyetinin önemli bir testiydi. Aynı zamanda, görev kontrol işlevlerinin Houston, Teksas'da yeni açılan İnsanlı Uzay Aracı Merkezinde yeni bir kontrol merkezine taşınmadan önce Florida'daki Cape Kennedy Hava Kuvvetleri İstasyonu'ndan kontrol edildiği son mürettebatlı uçuştu.
Mürettebat
Yedek mürettebat
(Gemini 6'daki ana mürettebatdı)
Asıl mürettebat
Gemini 3'ün asıl mürettebatı, Shepard'ın 1963'ün sonlarında bir iç kulak rahatsızlığına yakalanmasından sonra değiştirildi.
Destek personeli
Roger B. Chaffee (Houston CAPCOM)
L. Gordon Cooper Jr. (Cape CAPCOM)
Gemini 4

Gemini 4 (resmi olarak Gemini IV), Haziran 1965'te NASA'nın Gemini Projesi'ndeki ikinci mürettebatlı uzay uçuşuydu. Bu, onuncu mürettebatlı Amerikan uzay uçuşuydu (100 kilometreyi (54 nmi) aşan irtifalarda iki X-15 uçuşu dahil). Astronotlar James McDivitt ve Ed White, dört günde Dünya'nın çevresini 66 kez dolaşarak Sovyet Vostok 5'in beş günlük uçuşuna yaklaşan ilk ABD uçuşunu gerçekleştirdiler. Görevin en önemli özelliği, White'ın yaklaşık 23 dakika boyunca uzay aracına bağlı olarak uzay aracının dışında özgürce süzüldüğü, bir Amerikalı tarafından yapılan ilk uzay yürüyüşüydü.
Uçuş ayrıca McDivitt için bir uzay buluşmasının ilk girişimini de içeriyordu, fakat gemisini yörüngeye fırlatan Titan II'nin üst kademesine yakın bir yerde manevra yapmaya çalıştığı için başarılı olmadı.
Uçuş, Apollo programı'nda ay uçuşu için göksel navigasyonun kullanımını araştırmak amacıyla bir sekstant kullanımı da dahil olmak üzere uzayda birçok bilimsel deneyin gerçekleştirildiği ilk Amerikan uçuşuydu.
Gemini 5

Gemini 5 (resmi olarak Gemini V), NASA Gemini Projesi'nin 1965 yılındaki mürettebatlı bir uzay uçuşuydu. Üçüncü mürettebatlı Gemini uçuşu, on birinci mürettebatlı Amerikan uzay uçuşu (100 kilometrenin (54 nmi) üzerindeki iki X-15 uçuşu dahil) ve tüm zamanların on dokuzuncu mürettebatlı uzay uçuşuydu. Aynı zamanda ilk kez bir Amerikan mürettebatlı uzay görevi, Sovyetler Birliği'nin 1963'te Vostok 5 tarafından elde edilen önceki rekoru kırarak, 26 Ağustos 1965'te bir süreliğine dünya rekorunu elinde tuttu. Bu rekor bir gün daha uzun olabilirdi, fakat Betsy Kasırgası'nın yaklaşması nedeniyle görev kesintiye uğradı.
Mürettebat
Yedek mürettebat
Destek ekibi
Edwin E. "Buzz" Aldrin (Houston CAPCOM)
Virgil I. "Gus" Grissom (Cape CAPCOM)
James A. McDivitt (Houston CAPCOM)
Gemini 7

Gemini 7 (resmi olarak Gemini VII), NASA Gemini Projesi'nin 1965 yılındaki mürettebatlı bir uzay uçuşuydu. Dördüncü mürettebatlı Gemini uçuşu, on ikinci mürettebatlı Amerikan uzay uçuşu, Sovyet uçuşları ve Kármán hattının üzerindeki X-15 uçuşları da dahil olmak üzere yirmi birinci mürettebatlı uzay uçuşuydu. Frank Borman ve Jim Lovell, uzayda yaklaşık 14 gün geçirdi ve toplam 206 kez yörünge uçuşu gerçekleştirdi. Gemini 7 uzay aracı, Gemini 6A mürettebatı tarafından gerçekleştirilen ilk mürettebatlı uzay buluşması için pasif bir hedefti.
Mürettebat
Yedek mürettebat
Destek ekibi
Charles Bassett (Houston CAPCOM)
Alan Bean (Cape CAPCOM)
Eugene Cernan (Houston CAPCOM)
Elliot See (Houston CAPCOM)
Gemini 8

Gemini 8 (resmi olarak Gemini VIII), NASA Gemini Projesi'nin 1966 yılındaki bir uzay uçuşuydu. 6. mürettebatlı Gemini uçuşu, 14. mürettebatlı Amerikan uçuşu ve genel olarak 22. mürettebatlı uzay uçuşuydu. Gemini 8 görevi, yörüngede iki uzay aracının ilk kez kenetlenmesini gerçekleştirdi, fakat aynı zamanda astronotların hayatını tehdit eden ve görevin derhal iptal edilmesini gerektiren, bir ABD uzay aracının uzaydaki ilk kritik sistem arızasını yaşadı. Mürettebat güvenli bir şekilde Dünya'ya döndü.
Pilot David Scott ve komutan pilot Neil Armstrong tarafından gerçekleştirilen uçuş, ikinci kez bir ABD'li sivilin uzaya uçtuğu ve ilk kez bir ABD'li sivilin yörüngeye uçtuğu uzay uçuşu olmuştu.
Mürettebat
Yedek mürettebat
Bu mürettebat, Gemini 11'in ana ekibi oldu.
Destek ekibi
Walter Cunningham (Cape CAPCOM)
James A. Lovell (Houston CAPCOM)
Gemini 10

Gemini 10 (resmi olarak Gemini X), NASA Gemini Projesi'nin 1966 yılındaki mürettebatlı bir uzay uçuşuydu. 8. mürettebatlı Gemini uçuşu, 16. mürettebatlı Amerikan uçuşu ve tüm zamanların 24. uzay uçuşuydu (100 kilometrenin (54 deniz mili) üzerindeki X-15 uçuşları dahil). John Young ve gelecekteki Apollo 11 Komuta Modülü pilotu Michael Collins tarafından uçurulan görev sırasında Collins, iki defa araç dışı etkinlik (EVA) gerçekleştiren ilk kişi olmuştu.
Mürettebat
Yedek mürettebat
Destek ekibi
Edwin E. "Buzz" Aldrin (Houston CAPCOM)
L. Gordon Cooper Jr. (Cape ve Houston CAPCOM)
Jim Lovell ve Buzz Aldrin başlangıçta yedek mürettebat olarak belirlenmişti, fakat Charles Bassett ve Elliot See bir T-38 kazasında öldükten sonra, Gemini 9 yedek mürettebatına alındılar. Alan Bean ve Clifton Williams ise Gemini 10 uçuşuna kaydırıldı.
Gemini 11

Gemini 11 (resmi olarak Gemini XI), NASA'nın 12-15 Eylül 1966 tarihleri arasında gerçekleştirilen Gemini Projesi'nin dokuzuncu mürettebatlı uzay uçuşu göreviydi. O zamana kadar yapılan 17. mürettebatlı Amerikan uçuşu ve genel olarak 25. uzay uçuşuydu (100 kilometrenin (54 deniz mili) üzerindeki X-15 uçuşları dahil). Astronotlar Charles "Pete" Conrad Jr. ve Richard F. Gordon Jr., fırlatmadan 1 saat 34 dakika sonra Agena Hedef Aracı ile ilk doğrudan yükseliş (ilk yörünge) buluşmasını gerçekleştirdiler.
Bu görev için pilot Richard Gordon'un araç dışı etkinliği planlanmıştı. Daha önceki görevlerde olduğu gibi, uzay giysisi giyerek iş yapmanın beklenenden çok daha zor ve yorucu olduğu kısa sürede anlaşıldı. Gordon terlemeye başlamıştı ve bunun sonucunda kaskının vizörü o kadar buğulandı ki, araç dışı etkinliğin beklenenden daha erken durdurulması gerekti. Agena'nın tahrik sistemi 26 saniyeliğine açıldı. Bu manevra Gemini 11'i Dünya çevresinde biraz daha yüksek bir yörüngeye oturttu, öyle ki 1368 kilometrelik bir irtifaya ulaşıldı. İki ay önce Gemini 10 uçuşuyla elde edilen rekor kırılmıştı. Bu önlem Apollo 8 görevine yani Ay'a ilk uçuşa kadar da kullanıldı ve Apollo görevleri dışında insanlı bir araç için hala kırılmamış bir irtifa rekoru olarak kaldı.
Mürettebat
Yedek mürettebat
Destek ekibi
Clifton C. Williams Jr. (Cape CAPCOM)
John W. Young (Houston CAPCOM)
Alan L. Bean (Houston CAPCOM)
Gemini 12

Gemini 12 (resmi olarak Gemini XII), NASA Gemini Projesi'nin 1966 yılındaki mürettebatlı bir uzay uçuşuydu. Bu, 10. ve son mürettebatlı Gemini uçuşu (Gemini 1 ve Gemini 2 mürettebatsız görevlerdi), 18. mürettebatlı Amerikan uzay uçuşu ve tüm zamanların 26. uzay uçuşuydu (100 kilometrenin (54 deniz mili) üzerindeki X-15 uçuşları dahil). Gemini 7 ile uzayda kalma rekoruna ulaşan kıdemli James A. Lovell görevin komutanlığına atandı. Ona uzaydaki ilk deneyimiyle astronot Edwin "Buzz" Aldrin eşlik etti.
Önceki Gemini görevlerinde olduğu gibi, Gemini 12'nin daha önce uzaya fırlatılan bir uyduya kilitlenmesi ve çeşitli araç dışı operasyonlar gerçekleştirilmesi öngörülmüştü. Gemini kapsülü 6 Eylül'de Cape Kennedy'ye teslim edilirken, Titan tipi roket 19 Eylül'de fırlatma rampasına monte edildi. Son olarak 23 Eylül'de, roketin ucundaki kapsülün montajı ile birleştirme işlemi tamamlandı.
Gemini 12'nin kenetlenmesi gereken GATV uydusu, Gemini kapsülünün fırlatılmasından bir buçuk saat önce Atlas tipi bir taşıyıcı roket tarafından fırlatıldı. Gemini 12 görevinin temel amacı, bir uzay aracının dışında güvenli ve etkili bir şekilde çalışmanın yeni yollarını bulmak ve test etmekti. Aldrin'in yıldız alanlarını fotoğrafladığı, bir mikrometeorit toplayıcısını geri aldığı ve diğer işleri yaptığı 2 saat 20 dakikalık bağlı uzay yürüyüşü sonunda, araç dışı aktivitenin uygulanabilirliği gösterildi. Ertesi gün, Aldrin kapsülü tamamen terk etti ve hem GATV uydusunda hem de Gemini kapsülünde doğrudan çeşitli görevler gerçekleştirdi. Kirlenmiş olan bir cam, önceki program görevlerinde çeşitli sorunlara neden olduğu için kapsül pencerelerini bile dışarıdan temizleyebildi.
Küçük uçuş sorunlarına rağmen Gemini 12 görevi, Gemini programının başarılı bir sonucu olarak kabul edilebilir. Aslında iki uzay aracını yörüngede birkaç kez bağlamak mümkündü. Ayrıca, Aldrin tarafından gerçekleştirilen üç araç dışı aktivite, uzayda gelecekteki çalışmalar için çok önemli bilgiler sağladı.
Bu, Gemini programının son görevi olduğu ve başarıyla tamamlandığı için NASA, insanı Ay'a götürme amacını taşıyan Apollo programına odaklanmaya başlayabilirdi. Aslında, astronotlar Gus Grissom, Edward H. White ve Roger B. Chaffee, birkaç aydır bir Apollo görevinde ilk ekip olarak uçmaya hazırlanıyorlardı. Programın üç insansız denemesi zaten başarılı bir şekilde gerçekleştirilmişti ve bu nedenle ilk insanlı görev 1967 baharı için planlandı. 27 Ocak 1967'deki Apollo 1 trajedisi bu programı engelledi.
Mürettebat
Yedek mürettebat
Destek ekibi
Stuart A. Roosa (Cape CAPCOM)
Charles "Pete" Conrad Jr. (Houston CAPCOM)
William A. Anders (Houston CAPCOM)
Geneviève Fioraso

Geneviève Fioraso (d. 10 Ekim 1954, Amiens) Fransız siyasetçi, yükseköğretim bakanı. 1983'ten itibaren Sosyalist Parti üyesidir.
Ailesi ve Eğitimi
Eğitimci bir ailenin 6 çocuğundan sonuncusu olarak Amiens'de dünyaya gelmiştir. Hem İngilizce hem de Ekonomi alanında öğrenim görmüştür.
Mesleki Kariyeri
Eğitimci olarak 1975'ten itibaren görev almıştır ve 1979'da görevinden ayrılıp Grenoble belediye başkanının kabinesinde basın, dokümantasyon ve enformasyondan sorumlu olmuş, 1983'te parlamenter asistanı olmuştur. Yerelde çeşitli sektörlerde görev üstlenmiştir. 2001-2004 yılları arasında yarı zamanlı olarak France Télécom'da görev almıştır. 2011'de Paris Siyasal Bilgiler Enstitüsü'nde ders vermiştir.
Siyasi Kariyeri
1985'te kanton seçimlerinde Michel Destot'un kampanya ekibinde yer almıştır. Destot 1995'te Grenoble belediye başkanı seçilince kabine direktörü olmuştur (1995-1999).
Parlamento yaşamı
2007 milletvekili seçimlerinde, Isère 1. seçim çevresinde Sosyalist Parti'nin adayı olmuş ve karşısındaki aday eski çevre bakanı Alain Carignon'u seçimlerde yenilgiye uğratarak milletvekili seçilmiştir. Milletvekili seçildikten sonra sosyalist grubun yönetim kurulunda yer almıştır.
Bakanlığı
Sosyalistlerin iktidara gelmesiyle beraber Jean-Marc Ayrault Hükumetlerinde yükseköğretim bakanı olarak görev almıştır. Bakanlığı dönemide yükseköğretim kurumlarının Üniversite topluluklarında birleştirilmesine dair kanunu parlamentodan geçirmiştir. Manuel Valls Hükümetleri'nde ise yükseköğretimden sorumlu devlet sekreteri olmuştur. Şubat 2015'te sağlık nedenleriyle bakanlıktan ayrılmayı düşlündüğünü söylemiş ve 5 Mart 2015 tarihinde istifa etmiştir.
Özel Yaşamı
1979 ve 1986 doğumlu iki çocuğu vardır. Eşi Stéphane Siebert'dir.
Görevleri
Yerel Yönetimler
19 Mart 2001 - 30 Mart 2014 : Grenoble belediye meclisi üyesi
Mart 2001 - Haziran 2012 : Grenoble belediye başkan yardımcısı
Meclis
20 Haziran 2007 - 21 Temmuz 2012 : Isère 1. seçim çevresi milletvekili
6 Nisan 2015 - 20 Haziran 2017 : Isère 1. seçim çevresi milletvekili
Hükumet
16 Mayıs 2012 - 31 Mart 2014 : Yükseköğretim ve Araştırma Bakanı
9 Nisan 2014 - 5 Mart 2015 : Milli Eğitim, Yükseköğretim ve Araştırma Bakanı nezdinde, Yükseköğretim ve Araştırmadan sorumlu Devlet Sekreteri
1954 doğumlular
Amiens doğumlular
Fransa Beşinci Cumhuriyet 13. dönem milletvekilleri
Fransa Beşinci Cumhuriyet 14. dönem milletvekilleri
Fransa yükseköğretim bakanları
Kadın bilim bakanları
Yaşayan insanlar
Kirpi Sonic 4: Bölüm II

Kirpi Sonic 4: Bölüm II (Orijinal: Sonic the Hedgehog 4: Episode II), Sonic Team tarafından yapılan Sega tarafından satılan 15 Mayıs 2012'de satışa sunulan platform oyunudur. Oyuna sonradan Bölüm Metal adlı bir bölüm eklendi.
Oyun
Oyunda Sonic ve Tails Dr. Eggman'ın Death Egg'i yapıp Dünya'yı yok etmesine engel olmalıdır. Oyunda Kırmızı Yıldız Yüzüğü önceki Sonic Generations ve Sonic Colors oyunlarındaki gibi bu oyunda da bulunur. Oyun 2D ortamda oynanmaktadır. Oyundaki etaplar: Sylvania Castle, White Park, Oil Desert, Sky Fortress, Death Egg'dir. Sky Fortress bölümünün 1. ve patron bölümünde Tails'in uçağı uçurulur. Tails ile Sonic birleşerek zıplarsa uçabilir veya yerde ise ikisi birlikte yuvarlanabilir. Sonic normalde de yuvarlanabilir ama Tails ile yuvarlanması daha güçlü olur. Oyunda Homing Attack da vardır.
Hikaye
Tails ve Sonic uçarken Eggman'ın yaptıği Death Egg'i görürler ve hemen oraya giderler. Eggman'ın robotunu yendikten sonra White Park'a (Beyaz Park) giderler. Orada Metal Sonic onlara saldırır. Metal'i yendikten sonra Oil Desert'e gidip Eggman'ı yenerler. Sonra Sky Fortress'te Metal Sonic'in gemisini yok ederler. Death Egg'de Metal Sonic ve Dr. Eggman'ın işini bitirdikten evlerine dönerler.
Bölüm Metal
Dr. Eggman Metal Sonic'i Sonic CD oyununda patladığı yerde canlandırır. Metal Sonic hasarlıdır ama Eggman onu onarır. Metal Sonic özel bir gücü arayıp bulur. Sonic'i bulup yok etmek istemektedir. Bu bölümün oynanışı Sonic 4 Bölüm 1'e benzer. Sonic 4 Bölüm 1 oyununu alanlara bu bölüm verilir.
2012 video oyunları
Android oyunları
Kirpi Sonic video oyunları
Sonic Team oyunları
İOS oyunları
Microsoft Windows oyunları
Xbox 360 Live Arcade oyunları
İptal edilen Windows Phone oyunları
PlayStation 3 oyunları
Tek oyunculu ve çok oyunculu video oyunları
Platform oyunları
PlayStation Network oyunları
Side-scrolling video oyunları
Video oyun önbölümleri
Video oyun devamları
Japonya'da geliştirilen video oyunları
İptal edilen Wii oyunları
Dimps oyunları
Ouya oyunları
The Myth Makers

The Myth Makers, Büyük Britanya bilimkurgu dizisi Doctor Whonun klasik serisinin tüm bölümlerinin kaybolduğu ikinci öyküsü. Dört bölümden oluşan öykünün ilk bölümü 11 Ekim'de, son bölümü 6 Kasım 1965 tarihinde yayınlanmıştır. Öykü Homeros'un Troya Savaşı'nı anlatan İlyada destanından esinlenilmiştir. Maureen O'Brien, Vicki rolüyle son kez ve Adrienne Hill, Doktor'un yeni yol arkadaşı Katarina rolüyle ilk kez görünmüştür. Bölümlerin ses kayıtları ve klipleri bulunmasına rağmen bölümlerin tamamı bulunamamıştır.
Konu
Bir kuşatma sırasında TARDIS Troya dışındaki topraklardadır. Doktor Yunanlar tarafından yakalanır ve şehri almak için bir plan hazırlaması için ona iki gün verirler. Truvalılar tarafından yakalanan Steven ve Vicki'ye ise Yunanları şehirden atmak için araç hazırlamaları için onlara iki gün verir.
Yayın
Üstüvanî Mehmed

Üstüvani Mehmed (d. ? 11 Eylül 1661, Şam, Osmanlı İmparatorluğu), 17. yüzyılda yaşamış bir Osmanlı vaizidir. Kadızade Mehmed Efendi'in ölümünden sonra onun fikirlerini ve Kadızade anlayışını sürdürmüştür. Kadızadelilerin haram olmayan şeyleri haram ilan etmesi ve bunları yapanların kafir sayılması gerektiği yolundaki düşüncelerini devam ettirmiştir. Mesela güzel sesle Kur'an okumak, Cuma Namazı'nda salavat getirmek gibi şeyleri günah sayarak tehdit yoluyla önlemek istemişlerdir. Bu vaiz sınıfının bir temsilcisi olan Üstüvani Mehmed Efendi, Ayasofya Camii'nde vaizdi.
Görüşleri
Üstüvani Mehmed'e göre sufilerin yaptıkları sema haramdır. Resim, bir yabancının evinde bile olsa görüldüğünde bozulması gereken bir günahtır. Şeyhülislam Yahya gibi şairler, sanat dolu şiirlerinde kafirlik yapmaktadır. Böyle düşünceler ile kendi görüşlerine katılmayan tekkeleri basmak ve devlet işlerine karışmak, Mehmed ve Kadızadelerin başlıca davranışıdır.
Siyasete haddinden fazla karışınca padişahın izni ile iki arkadaşı Türk Ahmed ile Divane Mustafa ile birlikte Kıbrısa sürüldü. Kısa süre sonra memleketi Şama döndü (1656). Hayatının geri kalanını burada geçirdi. Daha sonra orada Ümeyye Camii hatipliği vazifesindeyken azledildi ve orada vefat etti
Taraftarlarınca Sultanül-vaizin diye anılmış, ölümünden sonra öğrencileri onun vaazları hakkında Üstüvani Risalesi adlı bir eser kaleme almıştır.
The Daleks' Master Plan

The Daleks' Master Plan, Büyük Britanya bilimkurgu dizisi Doctor Whonun klasik serisinin üçüncü sezonunun kayıp bölümlerinin olduğu üçüncü öyküsü. On iki bölümden oluşan öykünün ilk bölümü 13 Kasım 1965 tarihinde, son bölümü 29 Ocak 1966 tarihinde yayınlanmıştır. Bu öykü The Trial of a Time Lorda kadar en uzun öykü olmuştur. Katarina rolüyle Adrienne Hill son kez görünmüştür. Jean Marsh, Sara Kingdom rolüyle ilk kez ve son kez görünmüştür. Bir öyküde ilk kez görünüp ölen ilk yol arkadaşı olmuştur. Öykü sansür sorunları nedeniyle Avustralya'da hiç yayınlanmamıştır. On iki bölümden yalnız üçü (2, 5 ve 10. bölüm) BBC arşivlerinde yer almaktadır.
Konu
"Mission to the Unknown" olayından altı ay sonra TARDIS yine Kembel gezegenine iner ve Doktor, Steven Taylor ile Truvalı kız Katarina'ya tıbbi yardım bulmak için TARDIS'ten ayrılır.
Yayın