Ekonomik düşünce okulları

İktisadi düşünce okulları, bir "düşünce okulu" olarak tanımlanabilecek kadar önemli iktisat teorilerini kapsamaktadır. Buradaki sınıflandırmada iktisadi düşünce okullarının ve temsilcilerinin bir sınıflandırması yapılmasıyla birlikte günümüzdeki çoğu ekonomistin bir düşünce okulundan bağımsız olarak teoriler öne sürdüğü bilinmektedir.
İktisadi düşünce kabaca üç evreye ayrılabilir: Modern dönem öncesi (Greco-Roman, Hindistan, Pers, Hilafet ve Çin dönemi), Erken modern (merkantalizm, fizyokrasi) ve Modern dönem (18 yüzyılda Adam Smith ile başlayan Klasik ekonomi) Ekonomi sistematik olarak modern dönemde gelişmiştir.
Günümüzdeki ekonomistlerin çoğu ortodoks ekonomi de denilen ana akım iktisat yaklaşımını izlemektedirler. Ana akım iktisat yaklaşımı kendi içinde tuzlu su ekonomi(temsilcileri; Berkeley, Harvard, MIT, Pennsylvania, Princeton ve Yale) ve Laissez faire düşüncesini temsil eden tatlı su ekonomisi(temsilcileri; Chicago okulu, Carnegie Mellon University, Rochester Üniversitesi ve Minnesota Üniversitesi) olarak bir ayrıma tabi tutulmaktadır. Bu düşünce okullarının ikisi de neoklasik sentez ile ilişkilidir.
Günümüzde kurumsal iktisatın etkisinin azalması ve geçerliliğinin yitirilmesi nedeniyle, Heterodoks yaklaşımların hakimiyeti söz konusudur. Son Heteredoks yaklaşımlar Feminist ekonomi, Yeşil ekonomi, Post otistik ekonomi ve Termoekonomi olarak bilinmektedir. Heteredoks yaklaşımlar daha çok ana akıma iktisata karşı eleştiri merkezli hareket etmektedir. Örneğin:
Feminist ekonomi kadın işgücünün yeterince önemsenmediğini ve göz ardı edildiğini savunuyor
Yeşil ekonomi ekosistemlerin korunması adına doğanın tüm süreç ve fonksiyonlarını sermaye birikim sürecinin bir parçası haline getirmeyi savunuyor.
İktisat eğitiminin yalnızca Neoklasik ve Neoliberal öğretilerle desteklendiği ve İktisat biliminin ürettiği çıktıların ve vardığı sonuçların günümüz ekonomik sıkıntılarına çözüm üretemediği yönünde eleştirileri bulunmaktadır.
Antik İktisadi Düşünce
Çanakya
Ksenofon
Aristo
Qin Shi Huang
Wang Anshi
İslami İktisat
Muhammed
Ebu Hanife
Ebu Yusuf
Farabi
Kabus bin Vuşmgir
İbn-i Sina
İbn Miskeveyh
El Gazali
El-Mawardi
Nasirüddin Tusi
İbn Teymiye
İbn-i Haldun
El-Maqrizi
Skolastisizm
Nicole Oresme
Akinolu Thomas
Salamanca Okulu
Leonardus Lessius
Merkantilizm
Geç Orta Çağ ve erken Rönesans döneminde Avrupa'da iktisadi politika, iktisadi faaliyetleri soylular ve kilisenin elde ettiği gelirleri arttırmak amacıyla vergilendirilmesi gerek bir mal olarak ele almıştır. İktisadi mübadeleler, geçiş ücreti veya panayır kurma düzenlemeleri yanında lonca kısıtlamaları ve riba (aşırı faizcilik) üzerindeki dini kısıtlamalar gibi feodal düzenlemelerle denetim altına alınmıştır. İktisadi politika belirli bir alandaki ticareti teşvik etmek amacıyla tasarlanmıştır. Sosyal sınıfların önemli olması nedeniyle, din veya ahlaka dayanarak farklı sınıflar için izin verilen stilleri, maddeleri ve satınalma sıklıklarını içeren kıyafet ve barınma düzenlenlemeleri uygulanmıştır. Niccolò Machiavelli, Prens adlı kitabında iktisadi politikayı tavsiye biçiminde ilk kez kuramsallaştıran yazarlardan olmuştur. Bunu, prensler ve cumhuriyetler harcamalarını sınırlandırmalı ve zengin veya nüfusu fazla olanın diğerlerini soyması engellenemeli diyerek yapmıştır. Bu sayede bir devlet vatandaşları üzerine ağır külfetler yüklememesi nedeniyle cömert olarak nitelendirilir.
Gerard de Malynes
Edward Misselden
Thomas Mun
Jean Bodin
Jean Baptiste Colbert
Josiah Child
William Petty
John Locke
Charles Davenant
Dudley North
Ferdinando Galiani
James Denham-Steuart
Fizyokratlar
İktisadi Düşünceler Tarihine Avusturya Bakışı isimli kitabında Murray Rothbard, modern iktisat tarihinin Adam Smith yerine fizyokratlarla başlaması gerektiğini öne sürmektedir.
Anne Robert Jacques Turgot
François Quesnay
John Law
Pierre le Pesant de Boisguilbert
Richard Cantillon
Klasik İktisat
Klasik iktisat, aynı zamanda klasik politik iktisat olarak da anılmaktadır, ana akım iktisatın 18. ve 19. yüzyıldaki özgün biçimidir. Klasik iktisat piyasaların dengeye gelmesi eğilimi ve değer kuramları üzerine yoğunlaşmaktadır. Neo-klasik iktisat temelde değer kuramında faydacı olması ve modelleri ile denklemlerinde temel olarak marjinalist kuramı kullanması ile klasik iktisattan ayrılmaktadır. Marksist iktisat da klasik kuramdan hareketle oluşturulmuştur. Anders Chydenius (17291803), İskandinav tarihinin önde gelen klasik liberallerindendir. Finlandıyalı bir rahip ve parlamento üyesi olan Anders Chydenius, 1765 yılında Ulusal Kazanç (The National Gain) isminde bir kitap yayınlamıştır. Bu kitabında ticaret ile sanayi serbestisi hakkında fikirler öne sürerek ve ekonomi ile toplum arasındaki ilişkiyi araştırarak, Adam Smith'in benzer fakat daha kapsamlı kitabı Ulusların Zenginliği'nden on bir yıl önce liberalizmin prensiplerini belirlemiştir. Anders Chydenius'a göre demokrasi, eşitlik ve insan haklarına saygı ilerlemeye ve tüm toplumun mutluluğuna giden tek yoldur.
Francis Hutcheson
Bernard de Mandeville
David Hume
Adam Smith
Thomas Malthus
James Mill
Francis Place
David Ricardo
Henry Thornton
John Ramsay McCulloch
James Maitland, 8th Earl of Lauderdale
Jeremy Bentham
Jean Charles Léonard de Sismondi
Johann Heinrich von Thünen
John Stuart Mill
Karl Marx
Henry George
Henry Charles Carey
Nassau William Senior
Edward Gibbon Wakefield
John Rae
Thomas Tooke
Robert Torrens
Amerikan İktisat Okulu
Alexander Hamilton
John Quincy Adams
Henry Clay
Mathew Carey
Henry Charles Carey
Abraham Lincoln
Friedrich List
Otto Von Bismarck
Arthur Griffith
William McKinley
Fransız Liberal Okul
Frédéric Bastiat
Maurice Block
Pierre Paul Leroy-Beaulieu
Gustave de Molinari
Yves Guyot
Jean-Baptiste Say
Léon Say
Alman Tarih Okulu
Friedrich List
Wilhelm Roscher
Gustav von Schmoller
Werner Sombart
Max Weber
Joseph Schumpeter
Karl Polanyi
İngiliz Tarih Okulu
Edmund Burke
Richard Jones
Thomas Edward Cliffe Leslie
Walter Bagehot
Thorold Rogers
William J. Ashley
William Cunningham
Fransız Tarih Okulu
Clément Juglar
Charles Gide
Albert Aftalion
Emile Levasseur
François Simiand
Ütopyacı İktisat
William Godwin
Charles Fourier
Robert Owen
Marksist İktisat
Marksist İktisat, Karl Marx ve Friedrich Engels'in çalışmaları sonucunda ortaya çıkmıştır. Bu iktisat okulu değerin emek teorisi üzerine yoğunlaşmaktadır ki Marx bunu emeğin sermaye tarafından sömürülmesi olarak ele almıştır. Dolayısıyla, Marksist iktisatta değerin emek teorisi, kapitalist bir toplumda sadece fiyat teorisi değil emeğin sömürüsünün ölçülmesinde bir yöntemdir.
Karl Marx
Friedrich Engels
Karl Kautsky
Rosa Luxemburg
Georgy Valentinovich Plekhanov
Nikolai Bukharin
Otto Baner
Ernst Mandel
Paul Sweezy
Nobuo Okishio
Shigeto Tsuru
Devlet Sosyalizmi
Henri de Saint Simon
Ferdinand Lassalle
Johann Karl Rodbertus
Eduard Berstein
Fabian Toplumu
Piyasa Sosyalizmi
Ricardocu Sosyalizm
John Gray
Thomas Hodgskin
Hristiyan Sosyalizmi
Frederick Maurice
Pierre Guillaume Frédéric le Play
Anarşist İktisat

Anarşist iktisat baskıcı sosyal kurumlar tarafından yönetilmeyen üretim ve mübadele biçimlerini anahatlarıyla belirlemeye çalışan bir kuramlar bütünüdür. Anarko-kapitalistler rekabetçi serbest piyasanın dinamiklerinin zorunlu devlet kontrolü olmadan özgürce işlediği bir toplum arzularlar. Birçok diğer anarşist iktisatçı ise kapitalist mülkiyet ve kapitalist üretim biçimleri kaldırılmadan ekonomilerin gerçek anlamda serbest olamayacağını ileri sürmektedir.
Charles Fourier
Pierre-Joseph Proudhon
Peter Kropotkin
Mikhail Bakunin
Dağılımcılık
Dağılımcılık geç 19. yüzyılda ve erken 20. yüzyılda Papa Leo XIII'ün Rerum Novarum genelgesindeki ve Papa Pius's XI'in Quadragesimo Anno genelgesindeki öğretileri yansıtmak amacıyla Katolik düşünürler tarafından formüle edilmiştir. Dağılımcılık kapitalizm ve sosyalizm arasında üçüncü bir yol arayışıdır ve arzusu özel mülkiyet varlığını korurken toplumu Hristiyan adalet kuralları çerçevesinde şekillendirmektir.
G. K. Chesterton
Hilaire Belloc
Kurumsal İktisat
Gunnar Myrdal
Thorstein Veblen
John Rogers Commons
Wesley Clair Mitchell
John Maurice Clark
Robert A. Brady
Clarence Edwin Ayres
Romesh Dutt
John Kenneth Galbraith
Geoffrey Hodgson
Ha-Joon Chang
Yeni Kurumsal İktisat
Douglass North
Oliver E. Williamson
Ronald Coase
Daron Acemoğlu
Neoklasik İktisat
Neoklasik iktisat günümüzde kullanılan baskın iktisat biçimidir ve iktisatçılar arasında en çok taraftarı olunan akımdır. Eleştirenler tarafından genellikle Ortodoks İktisat olarak adlandırılır. Bu yaklaşımın daha spesifik bir açıklaması Lionel Robbins'in An Essay on the Nature and Significance of Economic Science (1932) (İktisadi Bilimin Doğası ve Ehemmiyeti Üzerine Bir Deneme) adlı makalesinde:"insan davranışlarını alternatif kullanımları olan kıt kaynaklar arasındaki ilişkiler şeklinde çalışan bilim" olarak verilmektedir. Kıtlık, kullanılabilir kaynakların tüm ihtiyaç ve istekleri karşılayamaması anlamına gelmektedir. Eğer kıtlık ve kullanılabilir kaynakların alternatif kullanımları olmazsa herhangi bir iktisadi sorun da olmaz.
William Stanley Jevons
Francis Ysidro Edgeworth
Alfred Marshall
John Bates Clark
Irving Fisher
Knut Wicksell
Lozan Okulu
Antoine Augustin Cournot
Léon Walras
Vilfredo Pareto
Avusturya Okulu
Avusturya iktisat okulu, değerin emek teorisi, istatistiksel veriden hareketle teorik çıkarımlar, yumuşak para ('loose money'), matematiğin ve iktisadi modellemenin önemi ve özel mülkiyetin korunması ve cebri sözleşmeler (force of contract) dışında devletin piyasaya müdahelesi gibi önemli (bazıları da ikincil) konularda klasik ve neo-klasik teorileri reddeder. Okul, insanların seçim ve eylemlerini subjektif yorumlama ve marjinal fayda (neo-klasik iktisada bu kavramı vermişlerdir) vasıtasıyla açıklamaktadır. Nedensel akıl yürütmenin tümdengelimci zincirini takip ederek iktisadi eylem teorilerini araştırırlar. Ekonomik büyümenin itici gücü olarak girişimciyi görürler.
Avusturya okulununu temel bir atak noktası da Zirve-Dip döngüsünün normal bir iktisadi düzen olduğudur ki bu tarz döngülerin merkezi plancılar tarafından yapılan parasal manipülasyonların belirtisi olarak ortaya çıktıklarını öne sürerler.
Okul, genelde tartışmalı olsa da, tarihsel olarak etkili olmuştur. En tanınmış Avusturyalı iktisatçı belki de, "para teorisi ve iktisadi dalgalanmalar konusunda yaptığı öncü çalışmalar ve iktisadi, sosyal ve kurumsal fenomenlerin karşılıklı bağımsızlıklarının etkili analizi" nedeniyle Nobel İktisat Ödülünü almış olan, Friedrich von Hayek'tir.
Carl Menger
Eugen von Böhm-Bawerk
Ludwig von Mises
Freidrich Hayek
Friedrich von Wieser
Henry Hazlitt
Israel Kirzner
Murray Rothbard
Robert P. Murphy
Lew Rockwell
Peter Schiff
Marc Faber
Walter Block
Hans Hermann-Hoppe
Jesús Huerta de Soto
Fritz Machlup
Stockholm Okulu
Gunnar Myrdal
Bertil Ohlin
Keynesyen İktisat
John Maynard Keynes
Joan Robinson
N. Gregory Mankiw
Paul Krugman
Peter Bofinger
Joseph Stiglitz
Chicago Okulu
Frank H. Knight
Jacob Viner
Milton Friedman
George Stigler
Harry Markowitz
Merton Miller
Robert Lucas, Jr.
Eugene Fama
Myron Scholes
Gary Becker
Edward C. Prescott
James Heckman
Carnegie Okulu
Herbert Simon
Richard Cyert
James March
Victor Vroom
Oliver E. Williamson
John Muth
Neo-Ricardoculuk
John von Neumann
Piero Sraffa
Luigi L. Pasinetti
Vladimir K. Dmitriev
Modern Okullar
Ana akım iktisat: Ana akım iktisat, genellikle Heteredoks yaklaşım ve diğer okulların dışında kalan ekonomi okulları için kullanılmaktadır.
Heteredoks ekonomi: Modern Heteredoks ekonomi okulları, Feminist ekonomi, Yeşil ekonomi, Post otistik ekonomi, Termoekonomi, Marksist iktisat, Kurumsal iktisat, Sosyalist ekonomi, İkili ekonomi ve Ekolojik ekonomi olarak sayılabilir.
Günümüzdeki Heterodoks Okullar
Kamu Tercihi Okulu
Yeni Keynesyen İktisat
Yeni Klasik Makroiktisat
Evrimci İktisat
Avusturya Okulu
Chicago Okulu
Freiburg Okulu
Keynesyen İktisat
Post-Keynesyen İktisat
Lozan Okulu
Stockholm Okulu
Marksist İktisat
Kurumsal İktisat
Neo-Ricardoculuk
Diğer 20. Yüzyıl Okulları
Anaakım İktisatta Görüşler
İktisat alanı dışında Görüşler