Murray Rothbard

Murray Newton Rothbard (2 Mart 1926 - 7 Ocak 1995), Avusturya Okulu'na mensup Amerikalı bir iktisatçı, iktisat tarihçisi, siyaset teorisyeni ve aktivisttir. Rothbard, 20. yüzyıl Amerikan liberteryen hareketinin, özellikle de sağ kanat kollarının merkezi bir figürüydü ve anarko-kapitalizmin kurucusu ve önde gelen teorisyenlerinden biriydi. Siyaset teorisi, tarih, ekonomi ve diğer konularda yirmiden fazla kitap yazdı.
Rothbard, "kurumsal devletin tekel sistemi" tarafından sağlanan tüm hizmetlerin özel sektör tarafından daha verimli bir şekilde sağlanabileceğini savunmuş ve devletin "sistematik hale getirilmiş ve büyük yazılmış soygun organizasyonu" olduğunu yazmıştır. Kısmi rezerv bankacılığını bir tür dolandırıcılık olarak nitelendirdi ve merkez bankacılığına karşı çıktı. Diğer ulusların iç işlerine yönelik her türlü askeri, siyasi ve ekonomik müdahaleciliğe kategorik olarak karşı çıkmıştır. Öğrencisi Hans-Hermann Hoppe'ye göre, "Rothbard olmasaydı anarko-kapitalist hareketten söz edilemezdi".
Hoppe, Rothbard'ı akademide "uç bir varoluşa" öncülük eden biri olarak tanımlamıştır. Rothbard ana akım ekonomik metodolojileri reddetmiş ve bunun yerine Ludwig von Mises'in praksiyolojisini benimsemiştir. Rothbard, New York Üniversitesi'nin Wall Street'teki bir bölümünde, daha sonra Brooklyn Polytechnic'te ve 1986'dan sonra Las Vegas Nevada Üniversitesi'nde ekonomi dersleri verdi. Petrol milyarderi Charles Koch ile ortak olan Rothbard, 1970'lerde Cato Enstitüsü ve Liberteryen Çalışmalar Merkezi'nin kurucularındandı. Koch ile yollarını ayırdı ve 1982 yılında Alabama'da Mises Enstitüsü'nü kurmak üzere Lew Rockwell ve Burton Blumert'e katıldı.
Rothbard eşitlikçiliğe ve sivil haklar hareketine karşı çıkmış ve refah devleti'nin büyümesinden kadınların oy vermesini ve aktivizmini sorumlu tutmuştur. Tarihsel revizyonizmi destekledi ve Holokost inkarcısı Harry Elmer Barnes ile arkadaş oldu. Kariyerinin ilerleyen dönemlerinde Rothbard, sağcı popülizmi destekleyerek ve David Duke'u savunarak paleo-muhafazakarlık (paleoliberteryenizm olarak adlandırdığı) ile liberter bir ittifakı savunmuştur. 2010'larda, alternatif sağ üzerinde bir etki olarak yeniden dikkat çekti.
Hayat ve iş
Eğitim
Rothbard'ın ebeveynleri David ve Rae Rothbard, sırasıyla Polonya ve Rusya'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne göç eden Yahudilerdi. David bir kimyagerdi. Murray, New York'ta özel bir okul olan Birch Wathen Lenox School'a devam etti. Daha sonra Birch Wathen'ı Bronx'ta devam ettiği "aşağılayıcı ve eşitlikçi devlet okulu sistemine" tercih ettiğini söyledi.
Rothbard, "komünist ya da yol arkadaşı" olan arkadaşları ve komşuları arasında bir "sağcı" ("Eski Sağ "a bağlı) olarak büyüdüğünü yazmıştır. Gençliğinde New York Genç Cumhuriyetçiler Kulübü'nün bir üyesiydi. Rothbard, babasını minimal devlet, serbest girişim, özel mülkiyet ve "kişinin kendi değerleriyle yükselme kararlılığını" benimseyen bir bireyci olarak tanımladı... "Bütün sosyalizm bana korkunç derecede zorlayıcı ve iğrenç göründü". 1952'de babası, yönettiği New Jersey'deki Tide Water Petrol Rafinerisi'ndeki bir işçi grevi sırasında mahsur kaldı ve örgütlü emekten hoşlanmadıklarını doğruladı.
Rothbard, 1945 yılında matematik alanında lisans derecesi ve 1956 yılında ekonomi alanında doktora derecesi aldığı Columbia Üniversitesi'ne devam etti. İlk siyasi aktivizmini 1948'de Güney Carolinalı ayrımcı Strom Thurmond'un başkanlık kampanyası için yaptı. The American Conservative'e göre, 1948 başkanlık seçimlerinde Rothbard, "Columbia'da Yahudi bir öğrenci olarak, Strom Thurmond için Öğrenciler bölümünü organize ederek akranlarını dehşete düşürdü, çünkü eyaletlerin haklarına o kadar sadık bir şekilde inanıyordu ki". Doktorasını almasındaki gecikme kısmen danışmanı Joseph Dorfman ile yaşadığı anlaşmazlıktan, kısmen de Arthur Burns'ün tezini reddetmesinden kaynaklanıyordu. Burns, Rothbard'ların uzun süredir arkadaşıydı ve Manhattan'daki apartmanlarında komşularıydı. Burns'ün Başkan Eisenhower'ın Ekonomik Danışmanlar Konseyi'nin başına geçmek üzere Columbia fakültesinden ayrılmasından sonra Rothbard'ın tezi kabul edildi ve doktorasını aldı. Rothbard daha sonra tüm öğrenci arkadaşlarının aşırı solcu olduğunu ve o dönemde Columbia'daki sadece iki Cumhuriyetçiden biri olduğunu söyledi.
Evlilik, Volker Fonu ve akademi
1940'larda Rothbard, Foundation for Economic Education (Ekonomik Eğitim Vakfı) adlı düşünce kuruluşunda Leonard Read için makaleler inceledi, Frank Chodorov ile tanıştı ve Albert Jay Nock, Garet Garrett, Isabel Paterson, H. L. Mencken ve Avusturyalı iktisatçı Ludwig von Mises'in liberteryen yönelimli eserlerini geniş çapta okudu. 1950'lerde Mises, New York Üniversitesi Stern İşletme Okulu'nun Wall Street bölümünde ders verirken, Rothbard onun gayri resmi seminerine katıldı. Rothbard, Mises'in İnsan Eylemi kitabından büyük ölçüde etkilenmiştir. Rothbard liberteryen aktivizmi teşvik etmek istedi; 1950'lerin ortalarında New York'ta liberteryen ve anarşist bir sosyal grup olan Circle Bastiat'nın kurulmasına yardımcı oldu. Ayrıca 1950'lerde Mont Pelerin Topluluğu'na katıldı.
Rothbard, 1950'lerde ve 1960'ların başında sağcı ideolojileri desteklemek için mali destek sağlayan bir grup olan William Volker Fonu'nun dikkatini çekti. Volker Fonu, Rothbard'a İnsan Eylemi'ni üniversite öğrencilerine Mises'in görüşlerini tanıtmak için kullanılabilecek bir biçimde açıklayan bir ders kitabı yazması için ödeme yaptı; para ve kredi üzerine yazdığı örnek bir bölüm Mises'in onayını kazandı. Volker Fonu on yıl boyunca kendisine "kıdemli analist" olarak ücret ödemiştir. Rothbard çalışmalarına devam ettikçe projeyi genişletti. Sonuç, 1962'de yayınlanan İnsan, İktisat ve Devlet adlı kitabı oldu. Kitabın yayınlanmasının ardından Mises, Rothbard'ın çalışmalarını övgüyle karşılamıştır. Güvenliği devlet için birincil gerekçe olarak gören Mises'in aksine, Rothbard 1950'lerde ordu, polis ve yargı için özelleştirilmiş bir piyasayı savunmaya başladı. Rothbard'ın 1963 tarihli America's Great Depression (Amerika'nın Büyük Buhranı) adlı kitabı Büyük Buhran'dan hükümet politikalarındaki başarısızlıkları sorumlu tutmuş ve kapitalizmin istikrarsız olduğu yönündeki yaygın görüşe karşı çıkmıştır.
Rothbard, 1953 yılında Joey adını verdiği JoAnn Beatrice Schumacher (17 Eylül 1928 - 29 Ekim 1999) ile New York'ta evlendi. Bir tarihçi, Rothbard'ın kişisel editörü ve yakın danışmanının yanı sıra Rothbard Salon'un ev sahibesiydi. Sevgi dolu bir evlilikleri vardı ve Rothbard onu sık sık hayatının ve başarılarının "vazgeçilmez çerçevesi" olarak adlandırırdı. Ona göre, Volker Fonu'nun himayesi Rothbard'ın evliliklerinin ilk 15 yılında evden serbest teorisyen ve uzman olarak çalışmasına olanak sağlamıştır.
Volker Fonu'nun 1962'de çökmesi, Rothbard'ın New York'taki çeşitli akademik kurumlarda iş aramasına yol açtı. 1966'da 40 yaşındayken Brooklyn Politeknik Enstitüsü'nde mühendislik öğrencilerine ekonomi öğretmek üzere yarı zamanlı bir iş teklifi aldı. Kurumda ekonomi bölümü ya da ekonomi ana dalları yoktu ve Rothbard sosyal bilimler bölümünü "Marksist" diye aşağılıyordu, ancak biyografi yazarı Justin Raimondo, Rothbard'ın Brooklyn Polytechnic'te ders vermeyi sevdiğini çünkü haftada sadece iki gün çalışmanın ona liberteryen politikadaki gelişmelere katkıda bulunma özgürlüğü verdiğini yazıyor. Rothbard bu görevini 1986 yılına kadar sürdürdü.
O zamanlar 60 yaşında olan Rothbard, Brooklyn Politeknik Enstitüsü'nden ayrılarak Nevada Üniversitesi, Las Vegas'taki (UNLV) Lee İşletme Okulu'na gitti ve burada liberteryen bir işadamı tarafından verilen S. J. Hall Seçkin Ekonomi Profesörü unvanını aldı.
Rothbard'ın arkadaşı, meslektaşı ve Misesyen iktisatçı Hans-Hermann Hoppe'ye göre, Rothbard akademide "uçlarda bir varoluş" sürdürdü, ancak yazıları aracılığıyla çok sayıda "öğrenci ve mürit" çekmeyi başardı ve böylece "çağdaş liberteryen hareketin yaratıcısı ve başlıca temsilcilerinden biri" haline geldi. Rothbard'ı arkadaşı ve "entelektüel akıl hocası" olarak nitelendiren liberteryen ekonomist Jeffrey Herbener, bir anma yazısında Rothbard'ın ana akım akademiden "sadece dışlandığını" söyledi. Rothbard 1986 yılından ölümüne kadar UNLV'deki görevini sürdürmüştür.
Eski Sağ
Rothbard, hayatı boyunca Eski Sağ ve liberteryen siyasi ilkeleri desteklemek için bir dizi farklı siyasi harekete katılmıştır.
George Hawley, "ne yazık ki Rothbard'ın bir entelektüel olarak olgunlaştığı sırada Eski Sağ'ın entelektüel ve siyasi bir güç olarak sona erdiğini" ve William F. Buckley Jr. tarafından örneklenen militan antikomünist muhafazakar hareketin Eski Sağ'ın izolasyonizminin yerini aldığını yazmaktadır.
Rothbard, Senatör Joseph McCarthy'nin hayranıydı - McCarthy'nin Soğuk Savaş görüşleri için değil, Rothbard'ın "kurumsal liberalizm" olarak adlandırdığı yerleşik konsensüsü bozduğu için itibar ettiği demagojisi için. Rothbard, Buckley'nin National Review dergisine birçok makale ile katkıda bulunmuş, ancak muhafazakar hareketi militarizmle eleştirdiği için Buckley ve dergiyle ilişkileri bozulmuştur. Rothbard özellikle bu tür bir militarizmin devletin gücünü nasıl meşrulaştırıp genişletebileceğine karşı çıkmıştır.
Rothbard 1959'da Holokost inkarcısı Harry Elmer Barnes ile arkadaş oldu. Robert LeFevre'nin Rampart Bireyci Düşünce Dergisi'nin 1966 yılında tarihsel revizyonizme ayırdığı bir sayısında Rothbard, I. Dünya Savaşı, II. Dünya Savaşı ve Soğuk Savaş'ın başlamasından Batı demokrasilerinin sorumlu olduğunu savunmuştur. Rothbard, Barnes'ın 1968'deki ölümünden önce ve sonra, ölümünden sonra Cato Enstitüsü'nün dergisinde de olmak üzere, Barnes'ın çalışmalarını dergilerinde yayınlamıştır.
Ayn Rand ile Çatışma
1954 yılında Rothbard, Mises'in seminerine katılan diğer birkaç kişiyle birlikte Objektivizm'in kurucusu romancı Ayn Rand'ın çevresine katıldı. Kısa süre sonra ondan ayrıldı ve diğer şeylerin yanı sıra fikirlerinin ilan ettiği kadar orijinal olmadığını, Aristoteles, Thomas Aquinas ve Herbert Spencer'ınkilere benzediğini yazdı. 1958 yılında Rand'ın Atlas Silkindi adlı romanının yayınlanmasının ardından Rothbard ona bir "hayran mektubu" yazarak kitabı "sonsuz bir hazine evi" ve "sadece şimdiye kadar yazılmış en iyi roman değil, ama kurgu ya da kurgu dışı, şimdiye kadar yazılmış en iyi kitaplardan biri" olarak nitelendirdi. Ayrıca şunları yazmıştır: "Siz beni doğal haklar ve doğal hukuk felsefesinin tüm alanıyla tanıştırdınız" ve onu "görkemli doğal haklar geleneğini" öğrenmeye teşvik ettiniz. Rothbard birkaç aylığına Rand'ın çevresine yeniden katıldı, ancak kısa süre sonra anarşizm yorumunu savunması da dahil olmak üzere çeşitli farklılıklar nedeniyle Rand'dan tekrar ayrıldı.
Rothbard daha sonra yayınlanmamış tek perdelik farsı Mozart Bir Kızıldı ve "Ayn Rand Kültünün Sosyolojisi" adlı makalesinde Rand'ın yandaşlarını hicvetmiştir. Rand'ın çevresini "dogmatik, kişilik kültü" olarak nitelendirmiştir. Rand'ın (Carson Sand karakteri üzerinden) ve arkadaşlarının parodisini yaptığı oyun, Sand'ın Zeus'un Kaşı (Atlas Silkindi üzerine bir oyun) romanının hayranı olan Keith Hackley'in ziyareti sırasında geçiyor.
Yeni Sol Sosyal Yardım
The American Conservative'e göre 1960'ların sonlarına gelindiğinde Rothbard'ın "uzun ve dolambaçlı ama bir şekilde tutarlı yolu onu New Deal ve müdahale karşıtı Robert A. Taft destekçiliğinden yarı pasifist Nebraska Cumhuriyetçi Kongre Üyesi Howard Buffett (Warren Buffett'in babası) ile dostluğa, ardından Adlai Stevensoncı Demokratlar Birliği'ne ve 1968'de Yeni Sol'un anarşist gruplarıyla geçici yoldaşlığa" götürmüştü. Rothbard Barış ve Özgürlük Partisi'ne katıldı ve Yeni Sol dergisi Ramparts'a yazılarıyla katkıda bulundu. Ancak Rothbard daha sonra Yeni Sol'u "Halk cumhuriyeti" tarzı bir taslağı destekledikleri için eleştirmiştir. Bu aşamada Karl Hess (muhafazakarlığı reddeden eski bir Barry Goldwater konuşma yazarı) ile ilişki kurdu ve Left and Right'ı (Sol ve Sağ) kurdu: Leonard Liggio ve George Resch ile birlikte A Journal of Libertarian Thought (Liberteryen Düşünce Dergisi) dergisini kurdu. Raimondo bu dönemde Rothbard'ı "Eski Kültür'ün bir adamı: devrimci, anarşist olmanın ve burjuva bir yaşam sürmenin mümkün olduğuna inanıyordu" şeklinde tanımlamış ve "saygın bir şekilde giyinmiş, biraz buruşuk" Rothbard'ın "altmışlı yılların gençlik kültürünün cazibesine karşı bağışıklığı" olduğunu yazmıştır.
Bu süre zarfında Rothbard, siyah Amerikalıların ırksal ayrılıkçılığı ve ayrılmayı benimsemeleri gerektiğini öne sürdü. Yeni Sol'daki siyahların ve beyazların eşitlikçi hedefler için birlikte çalışmaya karar vermeleri onu hayal kırıklığına uğrattı. 1970'lerde Rothbard keskin bir şekilde sola karşı döndü ve eşitliği kötü bir kavram olarak tanımladı.
Liberteryenizm ve Cato Enstitüsü
Rothbard, 1969'dan 1984'e kadar, başlangıçta Hess ile birlikte Liberteryen Forum'un editörlüğünü yaptı (ancak Hess'in katılımı 1971'de sona erdi). Küçük bir okuyucu kitlesine sahip olmasına rağmen, Ulusal Dergi ile ilişkili muhafazakarları ülke çapında tartışmaya dahil etti. Rothbard, Ronald Reagan'ın 1980'de başkan seçilmesinin liberteryen ilkeler için bir zafer olduğu görüşünü reddetmiş ve bir dizi Liberteryen Forum makalesinde Reagan'ın ekonomik programını eleştirmiştir. 1982'de Rothbard, Reagan'ın harcama kesintileri iddialarını "sahtekarlık" ve "aldatmaca" olarak nitelendirmiş ve Reagancıları, politikalarının enflasyonu ve işsizliği başarılı bir şekilde düşürdüğü izlenimini vermek için ekonomik istatistiklerle oynamakla suçlamıştır. Ayrıca 1987 yılında "Reaganomics mitlerini" eleştirmiştir.
Rothbard, solcu liberteryenlerin "çılgın nihilizmini" eleştirirken, devleti yıkmak için sadece eğitime güvenmekle yetinen sağcı liberteryenleri de eleştirdi; liberteryenlerin özgürlüğü sağlamak için kullanabilecekleri her türlü ahlaki taktiği benimsemeleri gerektiğine inanıyordu. Randolph Bourne'un "savaş devletin sağlığıdır" fikrini benimseyen Rothbard, yaşamı boyunca tüm savaşlara karşı çıkmış ve savaş karşıtı aktivizmle uğraşmıştır.
Rothbard 1970'ler ve 1980'ler boyunca Liberteryen Parti'de aktif olarak yer almıştır. Sık sık partinin iç siyasetine dahil olmuştur. Rothbard 1976 yılında Liberteryen Çalışmalar Merkezi'ni ve 1977 yılında Liberteryen Çalışmalar Dergisi'ni kurmuştur.
1977'de Cato Enstitüsü'nün kurucularından biriydi (Charles Koch tarafından finanse edilmesi liberteryenizm için büyük bir para kaynağıydı) ve "bu liberteryen düşünce kuruluşuna, John Trenchard ve Thomas Gordon tarafından kaleme alınan ve Amerika'nın Kurucu Babaları üzerinde Devrimi teşvik etmede belirleyici bir rol oynayan güçlü bir İngiliz gazete makaleleri dizisi olan Cato'nun Mektupları'nın adını verme fikrini ortaya attı". 1978'den 1983'e kadar Liberteryen Parti Radikal Grubu'nda yer almış ve Justin Raimondo, Eric Garris ve Williamson Evers ile birlikte çalışmıştır.
Rothbard, 1980 Liberteryen Parti başkan adayı Ed Clark ve Cato Enstitüsü başkanı Edward H Crane III tarafından benimsenen "düşük vergili liberalizme" karşı çıkmıştır. Charles Burris'e göre, "Rothbard ve Crane, Ed Clark'ın 1980 LP başkanlık kampanyasından kaynaklanan anlaşmazlıkların Cato'nun stratejik yönü ve yönetimine taşınmasının ardından azılı rakipler haline geldiler".
Mises Enstitüsü
1982 yılında Cato Enstitüsü'nden ayrılmasının ardından Rothbard, Auburn, Alabama'daki Ludwig von Mises Enstitüsü'nü (Lew Rockwell ve Burton Blumert ile birlikte) kurdu ve 1995 yılına kadar akademik işlerden sorumlu başkan yardımcılığı yaptı. Rothbard ayrıca enstitünün daha sonra Quarterly Journal of Austrian Economics (Üç Aylık Avusturya Ekonomi Dergisi) adını alacak olan heterodoks ekonomi dergisi Review of Austrian Economics'i (Avusturya Ekonomisi Üzerine İnceleme) 1987 yılında kurmuştur. Web sitesine göre Rothbard, "Mises Enstitüsü'nün ve Rothbard'ın 1995'teki ölümünden sonra LewRockwell.com web sitesine dönüşen The Rothbard-Rockwell Report (Rothbard-Rockwell Raporu) adlı yayının geliştirilmesinde Lew Rockwell (daha sonra uzun süredir arkadaşı olan Blumert de katıldı) ile yakın bir şekilde çalıştı". Rothbard ve diğer Mises Enstitüsü akademisyenleri, Koch kardeşler tarafından finanse edilen liberter grupları eleştirmiş ve bu gruplardan "Kochtopus" olarak bahsetmişlerdir. Tarihçi Quinn Slobodian'a göre, diğer bazı liberteryen grupların aksine, Mises Enstitüsü "ayrılmanın erdemleri, altın standardına geri dönüş ihtiyacı ve ırksal entegrasyona muhalefet gibi politik olarak daha marjinal pozisyonları zorladı".
Rothbard 1983 ulusal kongresinde kültürel meseleler yüzünden Radikal Grup'tan ayrılmış ve partinin "sağ popülist" kanadı olarak adlandırdığı, özellikle Lew Rockwell ve 1988'de Liberteryen Parti'den başkan adayı olan Ron Paul ile aynı çizgiye gelmiştir.
Paleoliberteryenizm
Rothbard 1989'da Liberteryen Parti'den ayrıldı ve Soğuk Savaş sonrası müdahale karşıtı sağ ile köprüler kurmaya başladı ve kendisini ana akım liberteryenizmin kültürel liberalizmine karşı muhafazakar bir tepki olan paleoliberteryen olarak adlandırdı. Paleoliberteryenizm, kültürel muhafazakarlık ve liberteryen ekonominin bir sentezi yoluyla hoşnutsuz işçi sınıfı beyazlarına hitap etmeye çalışmıştır.
Reason'a göre Rothbard sağ popülizmi kısmen ana akım düşünürlerin liberteryen görüşü benimsememesinden duyduğu hayal kırıklığı nedeniyle savunmuş ve eski Ku Klux Klan Büyük Büyücüsü David Duke ve Wisconsin Senatörü Joseph McCarthy'nin geniş bir liberteryen/paleomuhafazakar koalisyon tarafından kullanılabilecek bir "Kızılderililere Ulaşma" çabası için model olduğunu öne sürmüştür. Birlikte çalışarak koalisyon, "büyük hükümet aracılığıyla ayrıcalıklı ve asalak bir Alt Sınıfın yükselmesine neden olan 'kurumsal liberal' Büyük İş Dünyası ve medya elitlerinin kutsal olmayan ittifakını" ifşa edecektir. Rothbard bu "Alt Sınıfı" "Amerika'daki orta ve çalışan sınıfların büyük bölümünü yağmalamak ve ezmekle" suçluyordu.. Rothbard, Duke'un siyasi programıyla ilgili olarak, bu programda "paleo-muhafazakarlar ya da paleoliberteryenler tarafından da benimsenemeyecek hiçbir şey" olmadığını ileri sürmüştür; daha düşük vergiler, bürokrasinin tasfiyesi, refah sisteminin çökertilmesi, pozitif ayrımcılığa ve ırk ayrımına saldırılması, beyazlar da dahil olmak üzere tüm Amerikalılar için eşit haklar talep edilmesi". Ayrıca Charles Murray'in tartışmalı kitabı The Bell Curve'deki "ırkçı bilimi" de övmüştür.
Rothbard, Mises Enstitüsü ile paleo-muhafazakar Rockford Enstitüsü arasında bir ittifak olan John Randolph Kulübü'nün kurucularından ve kilit isimlerinden biri oldu. Pat Buchanan'ın 1992'deki başkanlık kampanyasını desteklemiş ve "Pat Buchanan'ın liderliğinde sosyal demokrasinin saatini kıracağız" diye yazmıştır. Buchanan Cumhuriyetçi önseçim yarışından çekilince, Rothbard ilgisini ve desteğini Ross Perot'a kaydırdı; Perot Rothbard'ın deyimiyle "kasvetli bir yarış olma tehlikesi taşıyan yarışa bir heyecan, bir canlılık, bir dinamik duygusu ve açık olasılıklar getirmişti". Ancak Rothbard sonunda Perot'tan desteğini çekmiş ve 1992 seçimlerinde George H. W. Bush'u desteklemiştir.
Buchanan gibi Rothbard da Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması'na (NAFTA) karşı çıkmıştır. Ancak, 1995 yılına gelindiğinde Buchanan'ın "korumacılığa olan bağlılığının ekonomik planlama ve ulus devlete olan çok yönlü bir inanca dönüştüğüne" inanarak hayal kırıklığına uğramıştı.
Kişisel yaşamı
Joey Rothbard bir anma yazısında kocasının mutlu ve parlak bir ruha sahip olduğunu ve bir gece kuşu olan Rothbard'ın 40 yıl boyunca öğleden önce kalkmak zorunda kalmadan hayatını kazanmayı başardığını söyledi. Bu onun için önemliydi. Rothbard'ın her güne meslektaşı Lew Rockwell ile yaptığı bir telefon görüşmesiyle başladığını söyledi: "Birbirlerini kontrol ettiklerinde kahkaha tufanları evi ya da daireyi sarsardı. Murray bunun güne başlamak için mümkün olan en iyi yol olduğunu düşündü".
Rothbard dinsizdi ve Tanrı hakkında agnostikti, kendisini "agnostik ve Reform Yahudisi karışımı" olarak tanımlıyordu. Kendisini agnostik ve ateist olarak tanımlamasına rağmen, "sol-liberteryen din düşmanlığını" eleştirmiştir. Rothbard'ın ilerleyen yıllarında pek çok arkadaşı onun Katolikliğe geçeceğini tahmin etti, ancak o bunu asla yapmadı.
Ölümü
Rothbard 7 Ocak 1995'te Manhattan'daki St Luke's-Roosevelt Hastanesinde 68 yaşında kalp krizinden öldü. New York Times ölüm ilanında Rothbard'ı "devlet müdahalesine karşı bireysel özgürlüğü şiddetle savunan bir ekonomist ve sosyal filozof" olarak tanımlamıştır. Mises Enstitüsü Başkanı Lew Rockwell, The New York Times'a verdiği demeçte Rothbard'ın "sağcı anarşizmin kurucusu" olduğunu söyledi.
William F. Buckley Jr. National Review'da eleştirel bir ölüm ilanı yazarak Rothbard'ın "kusurlu muhakemesini" ve Soğuk Savaş hakkındaki görüşlerini eleştirdi. Hoppe, Rockwell ve Rothbard'ın Mises Enstitüsü'ndeki diğer meslektaşları, onun tarihteki en önemli filozoflardan biri olduğunu savunarak farklı bir görüş benimsediler.
Görüşleri
Avusturya İktisadı
Rothbard, hocası Ludwig von Mises'in Avusturya Okulu geleneğinin bir savunucusu ve uygulayıcısıydı. Mises gibi Rothbard da bilimsel yöntemin iktisada uygulanmasını reddetmiş ve ekonometriyi, ampirik ve istatistiksel analizi ve ana akım sosyal bilimin diğer araçlarını alanın dışında görmüştür (iktisat tarihi bu araçları kullanabilir, ancak iktisat bilimi bu araçları kullanamaz). Bunun yerine Mises'in katı a priori metodolojisi olan praksiyolojiyi benimsedi. Praksiyoloji, ekonomik yasaları geometrik ya da matematiksel aksiyomlara benzetir: sabit, değişmez, nesnel ve mantıksal akıl yürütme yoluyla ayırt edilebilir.
Misesyen iktisatçı Hans-Hermann Hoppe'ye göre, bilimsel yöntem ve ampirizmden kaçınmak, Misesyen yaklaşımı "dogmatik ve bilim dışı" olarak nitelendiren "diğer tüm mevcut iktisadi ekollerden" ayırmaktadır. Ana akım iktisadı eleştiren Chapman Üniversitesi ve İktisadi Eğitim Vakfı'ndan Mark Skousen, Rothbard'ı parlak, yazım tarzını ikna edici, iktisadi argümanlarını incelikli ve mantıksal olarak titiz ve Misesyen metodolojisini sağlam olarak övmektedir. Ancak Skousen, Rothbard'ın ana akım iktisadın "disiplininin dışında" olduğunu ve çalışmalarının kendi ideolojik çevreleri dışında "sağır kulaklara düştüğünü" kabul etmektedir.
Rothbard, Avusturya iş döngüsü teorisi üzerine kapsamlı yazılar yazmış ve bu yaklaşımın bir parçası olarak merkez bankacılığına, itibari paraya ve kısmi rezervli bankacılığa şiddetle karşı çıkarak altın standardını ve bankalar için %100 rezerv zorunluluğunu savunmuştur.
Ana akım iktisada karşı polemikler
Rothbard, önde gelen bazı modern iktisatçıları yerdiği bir dizi polemik yazdı. Adam Smith'i, ekonomiyi rayından çıkaran ve nihayetinde Marksizmin yükselişine yol açan "utanmaz bir intihalci" olarak nitelendirerek kötülemiştir. Rothbard, Smith'in aralarında Richard Cantillon, Anne Robert Jacques Turgot ve Etienne Bonnot de Condillac'ın da bulunduğu çağdaşlarını öznel değer teorisini geliştirdikleri için övmüştür. Rothbard'ın Smith'in Ulusların Zenginliği kitabının büyük ölçüde intihal olduğu suçlamasına yanıt olarak David Friedman'dan, Rothbard'ın "ya kasıtlı olarak dürüst olmadığını ya da eleştirdiği kitabı gerçekten hiç okumadığını" söyleyerek Rothbard'ın bilgisini ve karakterini eleştirmiştir. Tony Endres, Rothbard'ın Smith'i ele alışını bir "travesti" olarak nitelendirmiştir.
Rothbard, John Maynard Keynes'e yönelik eleştirilerinde de aynı derecede sertti ve onu ekonomik teori konusunda zayıf ve sığ bir siyasi oportünist olarak nitelendiriyordu. Rothbard ayrıca daha genel olarak Keynesyen tarzda para ve kredinin hükümet tarafından düzenlenmesinin "kasvetli bir para ve bankacılık durumu" yarattığını yazmıştır. John Stuart Mill'i "lapa gibi bir adam" olarak nitelendirmiş ve Mill'in "yumuşak" kişiliğinin ekonomik düşüncelerini saptırdığını iddia etmiştir.
Rothbard monetarist iktisatçı Milton Friedman'ı eleştirmiştir. "Milton Friedman Çözülüşü" adlı polemiğinde Friedman'ı "devletçi", "müesses nizamın gözdesi", Richard Nixon'ın dostu ve "savunucusu" ve kamu politikası üzerinde "zararlı bir etki" olarak nitelendirmiştir. Rothbard, liberteryenlerin Friedman'ın akademik prestijini ve siyasi etkisini kutlamak yerine küçümsemeleri gerektiğini söyledi. Rothbard'ın "bana ve çalışmalarıma kötü davrandığını" belirten Friedman, Rothbard'ın eleştirilerine onu "tarikat kurucusu ve dogmatist" olarak niteleyerek yanıt verdi.
Mises Enstitüsü tarafından yayınlanan bir anma kitabında, Rothbard'ın öğrencisi ve liberteryen teorisyen Hans-Hermann Hoppe, İnsan, iktisat ve Devlet'in "matematiksel iktisadın tüm varyantlarına keskin bir reddiye sunduğunu" yazmış ve Rothbard'ın "neredeyse akıllara durgunluk veren başarıları" arasında saymıştır. Hoppe, Mises gibi Rothbard'ın da Nobel Ödülü kazanamadan ölmesinden yakınmış ve Rothbard'ın ve çalışmalarının akademi tarafından büyük ölçüde görmezden gelindiğini kabul etmekle birlikte, onu Aristoteles, John Locke ve Immanuel Kant ile kıyaslanabilecek bir "entelektüel dev" olarak nitelendirmiştir.
Diğer Avusturyalı ekonomistlerle tartışmalar
Kendisini Avusturyalı bir iktisatçı olarak tanımlamasına rağmen, Rothbard'ın metodolojisi diğer birçok Avusturyalı ekonomistle çelişiyordu. Rothbard 1956'da Avusturyalı iktisatçı Fritz Machlup'un görüşlerini kötülemiş, Machlup'un praksiyolog olmadığını belirtmiş ve onu Ludwig von Mises'in görüşlerini temsil etmeyen bir "pozitivist" olarak nitelendirmiştir. Rothbard, aslında Machlup'un ekonomist Milton Friedman ile ilişkilendirilen karşıt pozitivist görüşü paylaştığını belirtmiştir. Mises ve Machlup, her ikisi de Amerika Birleşik Devletleri'ne taşınmadan önce 1920'lerin Viyana'sında iş arkadaşıydı ve Mises daha sonra Amerikalı öğrencisi Israel Kirzner'i Johns Hopkins Üniversitesi'nde Machlup ile doktora çalışmalarını sürdürmeye teşvik etti. Liberteryen ekonomistler Tyler Cowen ve Richard Fink'e göre Rothbard, eşit dönen ekonomi (ERE) teriminin değişim dünyasındaki karmaşıklığı analiz etmek için kullanılabileceğini yazmıştır. ERE kelimeleri Mises tarafından statik denge ve genel denge analizinin ana akım ekonomik yöntemi için alternatif bir isimlendirme olarak ortaya atılmıştır. Cowen ve Fink "hem ERE'nin doğasında hem de önerilen kullanımlarında ciddi tutarsızlıklar" bulmuştur. Rothbard dışında başka hiçbir iktisatçı Mises'in terimini benimsemedi ve kavram "denge analizi" olarak anılmaya devam etti.
Rothbard'ın enflasyona karşı "refleksif muhalefetini" eleştiren 2011 tarihli bir makalede The Economist, Rothbard'ın görüşlerinin sağdaki politikacılar ve meslekten olmayan kişiler arasında giderek daha fazla etki kazandığını belirtmiştir. Makale, Rothbard'ın enflasyonist politikaları kategorik olarak reddetmesini, nominal harcamaların istikrarını parasal bir ideal olarak ele almada Hayek'i takip eden "George Selgin ve Larry White gibi sofistike Avusturya ekolü parasal iktisatçıların" parasal görüşleriyle karşılaştırıyordU.
İktisatçı Peter Boettke'ye göre Rothbard, Avusturyalı bir iktisatçıdan ziyade bir mülkiyet hakları iktisatçısı olarak tanımlanabilir. 1988'de Boettke, Rothbard'ın "genç Avusturyalıların tüm kitaplarına şiddetle saldırdığını" belirtmiştir.
Etik
Rothbard, sosyal teorisi ve ekonomisi için Ludwig von Mises'in tümdengelim metodolojisini benimsemiş olsa da, etik konusunda Mises'ten ayrılmıştır. Özellikle, Mises'in etik değerlerin öznel kaldığı inancını reddetmiş ve ilke temelli, doğal hukuk mantığı lehine faydacılığa karşı çıkmıştır. Mises, serbest piyasa görüşlerini savunurken, müdahaleci politikaların tüm toplumu daha kötü duruma düşürdüğünü göstermeyi amaçlayan faydacı ekonomik argümanlar kullanmıştır. Rothbard, müdahaleci politikaların aslında bazı devlet çalışanları ve sosyal programlardan yararlananlar da dahil olmak üzere bazı insanlara fayda sağladığına karşı çıkmıştır. Dolayısıyla, Mises'in aksine, Rothbard serbest piyasa için nesnel, doğal hukuk temelini savunmuştur. Bu ilkeyi "öz sahiplik" olarak adlandırdı ve bu fikri John Locke'un yazılarına gevşek bir şekilde dayandırdı ve ayrıca klasik liberalizm ve Eski Sağ'ın anti-emperyalizminden kavramlar ödünç aldı.
Rothbard, mülkiyetin emek teorisini kabul etmiş, ancak Locke'un şartını reddederek, bir bireyin emeğini sahipsiz toprakla karıştırması halinde, sonsuza kadar gerçek sahibi olacağını ve o zamandan sonra sadece ticaret veya hediye yoluyla el değiştirebilecek özel mülkiyet olduğunu savunmuştur.
Rothbard eşitlikçiliğin güçlü bir eleştirmeniydi. Rothbard'ın 1974 tarihli Eşitlikçilik: Doğaya Karşı İsyan ve Diğer Denemeler kitabının başlık makalesi şöyle diyordu: "Eşitlik eşyanın tabiatında yoktur ve herkesi her bakımdan eşit kılmaya yönelik haçlı seferinin feci sonuçlar doğuracağı kesindir". Rothbard bu makalede şunları yazmıştır: "Eşitlikçi solun kalbinde, gerçekliğin bir yapısı olmadığına dair patolojik bir inanç yatmaktadır; tüm dünya, insan iradesinin salt kullanımıyla her an istenilen yönde değiştirilebilecek bir tabula rasa'dır".
Noam Chomsky, Rothbard'ın ideal toplumunu "hiçbir insanın içinde yaşamak istemeyeceği kadar nefret dolu bir dünya..." olarak eleştirmiştir. Her şeyden önce, bir saniye bile işleyemez ve eğer işleyebilseydi, tek yapmak isteyeceğiniz şey kaçmak, intihar etmek ya da başka bir şey olurdu."
Anarko-kapitalizm
Anarko-kapitalistlere göre, çeşitli teorisyenler anarko-kapitalizme benzer yasal felsefeleri benimsemişlerdir. Ancak Rothbard, 20. yüzyılın ortalarında Avusturya İktisat Okulu, klasik liberalizm ve 19. yüzyıl Amerikan bireyci anarşistlerinden unsurları sağ kanat bir anarşizm biçiminde sentezlediği için bu terimi kullanan ilk kişidir. Öğrencisi Hans-Hermann Hoppe'ye göre, "Rothbard olmasaydı anarko-kapitalist hareketten söz edilemezdi". Lew Rockwell bir anma yazısında Rothbard'ı "liberteryen anarşizm" olarak tanımladığı çeşitli akımların "vicdanı" olarak nitelendirmiş ve bu akımların savunucularının çoğu zaman onun örneğinden kişisel olarak ilham aldıklarını belirtmiştir.
Rothbard, 1940'ların sonlarında yüksek lisans yaptığı yıllarda, liberteryen ve laissez faire ilkelerine sıkı sıkıya bağlı kalmanın devletin tamamen ortadan kaldırılmasını gerektirip gerektirmediğini düşündü. Ekonomik Eğitim Vakfı'nın kurucularından Baldy Harper'ı ziyaret etti; Harper, herhangi bir hükümete ihtiyaç olduğundan şüphe duyuyordu. Rothbard, bu dönemde Lysander Spooner ve Benjamin Tucker gibi 19. yüzyıl Amerikan bireyci anarşistlerinden ve böyle bir sistemin nasıl işleyebileceğini yazan Belçikalı ekonomist Gustave de Molinari'den etkilendiğini söyledi. Böylece, "Mises'in laissez-faire ekonomisi ile bireyci anarşistlerin mutlakçı insan hakları ve devletin reddi görüşlerini birleştirdi".
Rothbard 1950'de kendisini "özel mülkiyet anarşisti" olarak görmeye başlamış ve daha sonra siyasi ideolojisini tanımlamak için "anarko-kapitalist" ifadesini kullanmaya başlamıştır. Onun anarko-kapitalist modelinde, özel mülkiyet sistemi, serbest piyasada rekabet eden ve koruyucu ve adli hizmetlerini kullanmayı seçen tüketiciler tarafından gönüllü olarak desteklenen varsayılan koruma kurumları gibi özel firmalar tarafından desteklenmektedir. Anarko-kapitalistler bunu "devletin güç tekelinin sonu" olarak tanımlamaktadır. Bu şekilde Rothbard, piyasaları desteklemek için bir devletten yana olan Mises'ten ayrılır.
Yayınlanmamış bir makalesinde, ekonomik açıdan bireyci anarşizmin anarko-kapitalizmden farklı olduğunu yazmış ve liberteryenlerin anarşist olmayan terimini benimsemeleri gerekip gerekmediğini şaka yollu sorgulamıştır. Rothbard makalesini, kendisinin ne bir anarşist ne de bir "arşist" olduğunu, daha ziyade arşistlik meselesinde yolun ortasında olduğunu teyit ederek sonlandırmıştır.
Man, Economy, and State (İnsan, İktisat ve Devlet) adlı eserinde Rothbard, çeşitli devlet müdahalesi türlerini üç kategoriye ayırır: "otistik müdahale" (özel ekonomik olmayan faaliyetlere müdahale); "ikili müdahale" (bireyler ve devlet arasındaki mübadele); ve "üçgen müdahale" (bireyler arasında devlet tarafından zorunlu kılınan mübadele). Sanford Ikeda, Rothbard'ın tipolojisinin "Mises'in orijinal formülasyonunda görülen boşlukları ve tutarsızlıkları ortadan kaldırdığını" yazmıştır. Rothbard, Power and Market (Güç ve Piyasa) adlı eserinde iktisatçının serbest piyasadaki rolünün sınırlı olduğunu, ancak ekonomi politikası önerileri isteyen bir hükümette bu rolün çok daha büyük olduğunu yazar. Rothbard, kişisel çıkarın bu nedenle pek çok iktisatçının görüşlerini devlet müdahalesinin artırılması yönünde etkilediğini savunmaktadır.
Irk, cinsiyet ve sivil haklar
George Mason Üniversitesi'nde tarih profesörü olan Michael O'Malley, Rothbard'ın sivil haklar hareketi ve kadınların oy hakkı hareketine yönelik üslubunu "küçümseyici ve düşmanca" olarak tanımlıyor. Rothbard, kadın hakları aktivistlerini eleştirerek, refah devletinin büyümesini "işgüzarlık eğilimleri sağlık ve kalp sorumlulukları tarafından engellenmeyen" politik olarak aktif ev kadınlarına bağladı. Rothbard, ABD üzerinde zararlı bir etki olarak gördüğü ilerici hareketin öncülüğünü Yankee Protestanları, Yahudi kadınlar ve "lezbiyen ev kadınları "ndan oluşan bir koalisyonun yaptığını savunmuştur.
Rothbard, "her Amerikalının mülkiyet haklarını çiğnediğini" söylediği "tüm 'sivil haklar' yapısının" ortadan kaldırılması çağrısında bulundu. İstihdam ayrımcılığına ilişkin Başlık VII de dahil olmak üzere, 1964 Medeni Haklar Yasası'nın yürürlükten kaldırılmasını sürekli olarak destekledi ve okulların devlet tarafından zorunlu entegrasyonunun liberteryen ilkeleri ihlal ettiği gerekçesiyle Brown v. Board of Education kararının bozulması çağrısında bulundu. "Sağ Popülizm" adlı bir makalede Rothbard, "orta ve çalışan sınıflara" "ulaşmak" için bir dizi önlem önermiş, bunlar arasında polisi "sokak suçlularını" ezmeye teşvik etmek de yer almış, "polislerin serbest bırakılması" ve "hata yaptıklarında elbette sorumluluğa tabi olarak anında ceza uygulamalarına izin verilmesi" gerektiğini yazmıştır. Ayrıca polisin "sokakları serserilerden temizlemesini" savundu.
Rothbard, sivil haklar hareketinin birçok lideri hakkında güçlü görüşlere sahipti. Siyah ayrılıkçı Malcolm X'i "büyük bir siyah lider" olarak görürken, entegrasyon yanlısı Martin Luther King Jr. ise "gelişmekte olan Zenci devriminin önündeki en büyük kısıtlayıcı güç" olduğu için beyazlar tarafından tercih ediliyordu. Jacob Jensen, Rothbard'ın 1960'larda ayrı topluluklarda hem "siyah gücü" hem de "beyaz gücü" onaylayan yorumunun ırk ayrımcılığına destek anlamına geldiğini yazıyor. 1993'te Rothbard "ayrı bir siyah ulus" vizyonunu reddetti ve "Yeni Afrika'nın ABD'den büyük bir "dış yardım" almadan kendi başına hareket etmekten memnun olacağına gerçekten inanan var mı?" diye sordu. Yeni Afrika'nın ABD'den büyük bir "dış yardım" almadan kendi başına hareket etmekten memnun olacağına inanan var mı?" diye sormuştur. Rothbard ayrıca "zorlayıcı entegrasyoncu" olarak aşağıladığı Martin Luther King Jr. karşıtlığının kendi "paleoliberteryen" siyasi hareketinin üyeleri için bir turnusol testi olması gerektiğini öne sürmüştür.
Rothbard, tarihçi John P. Jackson Jr. tarafından, Rothbard'ın seküler bir Yahudi olmasına rağmen antisemitizmi benimsediği şeklinde tanımlanmaktadır. Eski bir öğrenci Rothbard'ın özel olarak Yahudi karşıtı "kike" ifadesini defalarca kullandığını anlatmıştır. Rothbard ayrıca Holokost inkarcıları Willis Carto ve Harry Elmer Barnes ile de arkadaştı.
Savaş hakkındaki görüşler
Randolph Bourne gibi Rothbard da "savaşın devletin sağlığı" olduğuna inanıyordu. David Gordon'a göre, Rothbard'ın saldırgan dış politikaya karşı çıkmasının nedeni buydu. Rothbard yeni savaşları durdurmanın gerekli olduğuna ve hükümetin vatandaşları daha önceki savaşlara nasıl sürüklediğinin bilinmesinin önemli olduğuna inanıyordu. "Savaş, Barış ve Devlet" ve "Devletin Anatomisi" adlı iki makale bu görüşleri genişletmiştir. Rothbard, Vilfredo Pareto, Gaetano Mosca ve Robert Michels'in görüşlerini kullanarak bir devlet personeli, hedefleri ve ideolojisi modeli oluşturmuştur.
Rothbard'ın meslektaşı Joseph Stromberg, Rothbard'ın savaşı genel olarak kınamasına iki istisna getirdiğini belirtmektedir: "Konfederasyon tarafından bakıldığında Amerikan Devrimi ve Güney Bağımsızlık Savaşı", Amerikan İç Savaşı'na atıfta bulunuyor. Rothbard, "Kuzey'in köleliğe karşı savaşını" kınayarak, bunun "fanatik" dini inançtan ilham aldığını ve "yüksek ahlaki ilkeler adına kurumları kökünden sökmeye, kargaşa ve toplu katliam yapmaya, yağmalamaya ve yok etmeye yönelik neşeli bir isteklilik" ile karakterize olduğunu söyledi. Jefferson Davis, Robert E. Lee ve diğer önde gelen Konfederasyonları kahraman olarak kutlarken, Abraham Lincoln, Ulysses S. Grant ve diğer Birlik liderlerini "Pandora'nın soykırım ve sivillerin imhası kutusunu açtılar" diyerek kınadı.
Tarihçi Quinn Slobodian'a göre Rothbard, ayrılma hareketlerini devletin altını oymak ve parçalamak için bir araç olarak gördü ve "Rothbard'ın hayatı potansiyel ayrılma işaretleri arayışıyla geçti" ve "bunları bulduğunda, derinleştirmek için elinden geleni yaptı" diye yazdı.
Tarihsel revizyonizm
Rothbard, yozlaşmış "saray entelektüellerinin" ana akım tarihsel anlatılar üzerindeki baskın etkisine karşı bir panzehir olarak "tarihsel revizyonizmi" benimsemiştir. Holokost'u inkar eden tarihçi arkadaşı Harry Elmer Barnes da benzer bir dil kullanıyordu: "mahkeme tarihçileri". Rothbard, bu ana akım entelektüellerin devletten "zenginlik, güç ve prestij" karşılığında tarihsel kayıtları "devlet" lehine çarpıttıklarını yazmıştır. Rothbard revizyonist görevi "Devletin ve onun Saray Entelektüellerinin yalan ve aldatmacalarından oluşan sisi delmek ve halka gerçek tarihi sunmak" olarak nitelendirmiştir.
Rothbard, İkinci Dünya Savaşı'nın izolasyonist revizyonist tarihini geliştirirken antisemitik yazarlarla birlikte çalışmıştır. Barnes'tan etkilendi ve Barnes'ın şampiyonu olarak anıldı. Rothbard, Barnes'ın "Almanların ve Japonların öldürülmesinin İkinci Dünya Savaşı'nın en önemli amacı olduğu" görüşünü olumlu bir şekilde aktarmıştır. Barnes için yazdığı bir ölüm ilanında Rothbard şöyle diyordu: "İkinci Dünya Savaşı'na girişimiz, ekonomiye ve topluma kalıcı bir militarizasyon yüklemede, ülkeye kalıcı bir garnizon devleti, aşırı bir askeri-endüstriyel kompleks, kalıcı bir zorunlu askerlik sistemi getirmede çok önemli bir eylemdi. Bu, Büyük Hükümet tarafından yönetilen karma bir ekonominin, Büyük İş Dünyası ve Büyük Sendikacılık ile işbirliği içinde merkezi hükümet tarafından yönetilen bir devlet tekeli kapitalizmi sisteminin yaratılmasındaki en önemli adımdı." Rothbard, tarihsel görüşlerini geniş ölçüde desteklemenin yanı sıra, Barnes'ı gelecekteki revizyonistler için bir etki olarak tanıttı.
Rothbard'ın İkinci Dünya Savaşı revizyonizmini desteklemesi ve Barnes ve diğer Holokost inkarcılarıyla olan ilişkisi eleştirilere neden olmuştur. Kevin D. Williamson, National Review (Ulusal Dergi) tarafından yayınlanan ve Rothbard'ı "Üçüncü Reich'ın 'revizyonist' tarihçileriyle ortak bir amaç güttüğü" için kınayan bir fikir yazısı yazdı; bu terimi, Tarihsel İnceleme Enstitüsü'nden James J. Martin gibi Rothbard ile ilişkili Amerikalı Holokost inkarcılarını tanımlamak için kullandı. Yazıda ayrıca "Rothbard ve grubu", "Holokost'un gerçekten yaşandığını özellikle reddeden ya da bir şekilde abartıldığını savunan" görüş olan Holokost inkarına "suçlu bir şekilde müsamaha gösteren" kişiler olarak nitelendirilmiştir.
Rothbard'ın 50. doğum günü için yazdığı bir makalede, Rothbard'ın arkadaşı ve Buffalo Devlet Koleji tarihçisi Ralph Raico, Rothbard'ın "revizyonizmin tüm liberteryen pozisyonun önemli bir parçası haline gelmesinin ana nedeni olduğunu" belirtmiştir.
Orta Doğu çatışması
Rothbard'ın Liberteryen Forum'da Orta Doğu'daki çatışmadan "Amerikan silahları ve parasıyla beslenen" İsrail saldırganlığını sorumlu tutmuştur. Rothbard, Orta Doğu'daki çatışmanın ABD'yi bir dünya savaşının içine çekeceği uyarısında bulunmuştur. Siyonizm karşıtıydı ve Amerika Birleşik Devletleri'nin Orta Doğu'ya müdahalesine karşı çıkıyordu. Rothbard, Camp David Anlaşması'nın Filistinlilerin isteklerine ihanet ettiğini söylemiş ve İsrail'in 1982'deki Lübnan işgaline karşı çıkmıştır. Rothbard, "Orta Doğu'da Savaş Suçluluğu" başlıklı makalesinde İsrail'in "bu mültecilerin geri dönmelerine ve ellerinden alınan mülkleri geri almalarına izin vermeyi" reddettiğini yazmıştır. İsrail-Filistin çatışması için iki devletli bir çözüme olumsuz yaklaşarak şunları söylemiştir: "Bir tarafta yüzyıllardır Filistin topraklarını işleyen ya da başka şekillerde kullanan Filistinli Araplar; diğer tarafta ise dünyanın dört bir yanından gelen ve geçmişte uzak ya da efsanevi bir zamanda kolektif bir din ya da kabile olarak tüm kara parçasının kendilerine 'verildiğini' iddia eden bir grup dış fanatik var. Bu iki talebin her iki tarafı da tatmin edecek şekilde çözüme kavuşturulması mümkün değildir. Bu önlenemez çatışma karşısında gerçek bir çözüm, bir 'barış' olamaz; sadece ya ölümüne bir savaş ya da kimseyi tatmin etmeyen huzursuz bir pratik uzlaşma olabilir."
Çocuk hakları ve ebeveyn yükümlülükleri
Rothbard, Ethics of Liberty (Özgürlük Etiği) adlı eserinde çocuk haklarına ilişkin meseleleri öz sahiplik ve sözleşme açısından incelemektedir. Bunlar arasında kadının kürtaj hakkının desteklenmesi, ebeveynlerin çocuklara karşı saldırganlık göstermesinin kınanması ve devletin ebeveynleri çocuklara bakmaya zorlamasına karşı çıkılması yer almaktadır. Ayrıca, çocukların ebeveynlerinden kaçma ve bunu yapmayı seçebildikleri anda yeni vasiler arama hakkına sahip olduklarını savunmaktadır. Rothbard, ebeveynlerin bir çocuğu evlatlık verme ya da Rothbard'ın "çocuklarda gelişen bir serbest piyasa" olacağını öne sürdüğü gönüllü bir sözleşmeyle çocuğun haklarını satma hakkına sahip olduğunu savunmuştur. Çocukların piyasa güçlerine uygun olarak tüketim malı olarak satılmasının - "yüzeysel olarak canavarca" olsa da- piyasaya dahil olan "herkese" fayda sağlayacağına inanmaktadır: "Doğal ebeveynler, çocuklar ve satın alan koruyucu aileler".
Rothbard'ın ebeveynlik görüşüne göre, "ebeveynin çocuklarını beslemek, giydirmek veya eğitmek için yasal bir yükümlülüğü olmamalıdır, çünkü bu tür yükümlülükler ebeveyne zorlanan ve ebeveyni haklarından mahrum bırakan pozitif eylemler gerektirecektir". Bu nedenle Rothbard, ebeveynlerin herhangi bir bebeğin açlıktan ölmesine izin verme konusunda yasal hakka sahip olmaları ve diğer çocuk ihmal biçimlerini gerçekleştirmekte özgür olmaları gerektiğini belirtmiştir. Ancak Rothbard'a göre, "tamamen özgür bir toplumda çocuklar için gelişen bir serbest piyasa olacaktır". Tamamen liberteryen bir toplumda, "serbest bir bebek piyasasının varlığı bu tür 'ihmalleri' en aza indirecektir" diye yazmıştır.
Daha önce Rothbard'a bağlı Mises Enstitüsü'nde akademisyen olan Cardiff Üniversitesi'nden ekonomist Gene Callahan, Rothbard'ın "hukuk teorisinin mantıksal zarafetinin" "altı aylık çocuğunun beşiğinde yavaş yavaş açlıktan ölmesini boş boş izleyen bir ebeveynin ahlaki kınanabilirliğine dayanan tüm argümanları gölgede bırakmasına" izin verdiğini yazdı.
Ceza adaletinin cezalandırıcı teorisi
Rothbard, The Ethics of Liberty (Özgürlük Etiği) adlı eserinde "açık bir şekilde cezalandırıcı bir ceza teorisini" ya da "dişe diş (ya da iki diş)" sistemini savunmaktadır. Rothbard, tüm cezaların orantılı olması gerektiğini vurgulayarak, "suçlu ya da işgalci, başka bir insanı haklarından mahrum bıraktığı ölçüde haklarını kaybeder" demektedir. Rothbard, kendi cezalandırma teorisini uygulayarak, bir hırsızın "hırsızlığın iki katını ödemesi gerektiğini" belirtmektedir. Rothbard, 15.000 dolar çalan bir hırsız örneğini verir ve hırsızın sadece çaldığı parayı iade etmek zorunda kalmayacağını, aynı zamanda kurbana, hırsızın hakkını kaybettiği 15.000 dolar daha vereceğini söyler. Hırsız, kendisine hemen ödeme yapamazsa, "kurbanına [geçici] bir kölelik durumuna düşecektir". Rothbard teorisini aynı zamanda şiddet suçlularının dövülmesini ve işkence görmesini haklı göstermek için de kullanmaktadır, ancak dayakların cezalandırıldıkları suçlarla orantılı olması gerekmektedir.
Suç şüphelilerine işkence
Etik'in on ikinci bölümünde Rothbard dikkatini polis tarafından tutuklanan şüphelilere çevirir. Polisin, katil zanlıları da dahil olmak üzere bazı suç zanlılarına, işledikleri iddia edilen suçla ilgili bilgi almak için işkence yapabilmesi gerektiğini savunuyor. Rothbard şöyle yazıyor: "Varsayalım ki... polis, katil olduğundan şüphelenilen bir kişiyi bilgi edinmek için dövüyor ve işkence ediyor (itiraf ettirmek için değil, zira zorla alınan bir itirafın asla geçerli sayılamayacağı açıktır). Zanlının suçlu olduğu ortaya çıkarsa, o zaman polis aklanmalıdır, çünkü o zaman katile hak ettiğinin sadece bir kısmını vermiş olurlar; hakları zaten o ölçüde kaybedilmiştir. Ancak zanlı suçlu bulunmazsa, bu polisin masum bir adamı dövdüğü ve işkence yaptığı anlamına gelir ve bu durumda polisin de saldırı suçundan sanık sandalyesine oturtulması gerekir." Gene Callahan bu pozisyonu inceliyor ve Rothbard'ın, mağdur kim olursa olsun, işkencenin doğası gereği yanlış olduğu yönündeki yaygın inancı reddettiği sonucuna varıyor. Callahan, Rothbard'ın planının polise, şüpheliye işkence ettikten sonra suçu onun üzerine atmak için güçlü bir neden verdiğini belirtiyor.
Bilim ve bilimcilik
Rothbard, "insanın incelenmesinde bilimciliği" kınayan bir makalesinde, nedensel determinizmin insana uygulanmasını reddederek, insanların eylemlerinin -doğadaki diğer her şeyin aksine- önceki nedenler tarafından değil, "özgür irade" tarafından belirlendiğini savunmuştur. "İnsana uygulandığında determinizmin kendi kendisiyle çelişen bir tez olduğunu, çünkü onu kullanan insanın zımnen özgür iradenin varlığına dayandığını" savunmuştur. Rothbard akademinin aşırı uzmanlaşmasına karşı çıkmış ve bir "özgürlük bilimi" yaratmak için ekonomi, tarih, etik ve siyaset bilimi disiplinlerini birleştirmeye çalışmıştır. Rothbard anarko-kapitalist pozisyonunun ahlaki temelini iki kitabında açıklamıştır: 1973'te yayınlanan Yeni Bir Özgürlük İçin ve 1982'de yayınlanan Özgürlüğün Etiği. Rothbard, Güç ve Piyasa (1970) adlı eserinde devletsiz bir ekonominin nasıl işleyebileceğini anlatır.
Türkçeye çevrilmiş eserleri
Ekonomiyi Anlamak, çevirmen Nejdet Kandemir, liberte yayınları, 2012
İnsan, İktisat ve Devlet (Cilt 1-2), çevirmenler Ahmet Uzun ve Ayşe Meral Uzun, liberte yayınları, 2009
Eşitlikçilik:Doğaya Karşı İsyan, çevirmen Mustafa Acar, liberte yayınları, 2009
Özgürlüğün Etiği, çevirmen Recep Tapramaz, liberte yayınları, 2009
Özgürlük Arayışları, çevirmen Şeyma Doğan, Liber Plus Yayınları, 2016