Philip Johnson

Philip Cortelyou Johnson (d. 8 Temmuz 1906, Cleveland, Ohio - ö. 25 Ocak 2005, New Canaan, Connecticut), dünyaca ünlü Amerikalı bir mimardır. Son derece kalın ve yuvarlak gözlükleri ile Amerikan mimarlık camiasındaki en tanınmış kişilerin başında gelmektedir.
Mimarlık eğitimi Harvard Üniversitesinde yapan Philip Johnson, 1930 yılında New York'ta yer alan MoMada (Modern Sanat Müzesi) Mimarlık ve Tasarım Bölümünü kurmuştur. 1978 yılında Amerikan Mimarlar Enstitüsü tarafından altın madalya ödülü verilmiştir. Mimarlık dünyasının en prestijli ödülü sayılan Pritzker Mimarlık Ödülü de ilk kez kendisine 1975 yılında verilmiştir. 25 Ocak 2005 yılında vefat eden Philip Johnsonun hayat arkadaşı David Whitney de birkaç ay sonra, 12 Haziran 2005te öldü.
Hayatının ilk dönemleri
Philip Johnson Ohio eyaletinin Cleveland şehrinde doğdu. Jansen (veya Johson) ailesinden gelen ünlü mimarın ailesi New Amsterdam bölgesinden uzun zamandır etkili bir aile idi. Jansen ailesinden Huguenot Jacques Cortelyou, New Amsterdam bölgesindeki ilk şehir planlaması olan Peter Stuyvesant şehrini gerçekleştirmişti.
New York eyaletinde yer alan Tarrytowndaki Hackley Okulunda okuyan Philip Johnson, eğitimine Harvard Üniversitesinde devam etti. Burada başta Sokrates öncesi felsefeciler olmak üzere tarih ve felsefe alanlarında eğitim almaya başladı. Ancak Avrupaya yaptığı birkaç seyahati yüzünde eğitimine ara verdi. Bu seyahatler Philip Johnsonun kariyerinde dönüm noktası oldu. Avrupada ziyaret ettiğu Chartres ve Partenon gibi antik mimari yapılar mimarlık kariyerini seçmesinde oldukça etkili oldu.
1928 yılında Barcelonadaki Expo için Almanyaya ait pavyonu tasarlayan Ludwig Mies van der Rohe ile tanışan Philip Johnson, ömrünün sonuna kadar arkadaş kaldı. Almanyayı arkadaşları Alfred H. Barr, Jr ve Henry-Russell Hitchcock ile turlayan Philip Johnson burada güncel mimarlık örneklerini inceleme fırsatı elde etti. Bu üçlü grup keşfettikleri tüm yenilikleri ve bilgileri 1932 yılında MoMada Uluslararası Stil: 1922den beri Mimarlık adlı sergisinde sergilediler. Bu sergi oldukça ilgi çekmesi ve modern mimarlığı Amerikan kamuoyuna sunması bağlamlarında oldukça önemlidir. Bu sergideki en olumsuz olay Frank Lloyd Wrightin eserlerinin daha ön plana çıkarılmadığı iddiasıyla sergiden çekilmesiydi. Mimarlık eleştirmenlerinden Peter Blakein de belirttiği gibi bu serginin 20. yüzyılda Amerikan mimarlığına etkisi yadsınamaz. Serginin hemen arkasından Philip Johnson ve Henry-Russell Hitchcockun sergi ile ilgili bastığı kitapta modern stilin üç ana prensibinden bahsedilir:
1-Mimari hacime kütleden daha önem verilmesi
2-Simetrinin reddedilmesi
3-Uygulamali dekorasyonun reddedilmesi
Philip Johnson, MoMada çalışırken modern mimarlığı savunmaya devam etti. 1935 yılında Le Corbusierin ABDye göçmen olarak gelmesi için uğraş verdi. Sonradan da Mies van der Rohe ve Marcel Breueri ülkesine getirtmeyi başardı.
1930lu yıllarda Nazizme sempati duyan ve anti-semitik görüşlerini saklamayan Philip Johnson hayatının sonraki yıllarında bu dönem için şu yorumu yapar: Yaptığım bu inanılmaz aptallıklar için söyleyecek bir şey bulamıyorum. Nasıl özür dilemeliyim bilemiyorum.

Büyük Buhran sırasında MoMadan ayrılan Philip Johnson, gazetecilik ve popülist politikalar ile ilgili çalışmalar yaptı. Gazetecilik kariyeri sırasında 1939da Polonyanın işgalini ve Nazi Almanyasını takip etti ve haberlerini yayınladı. Daha sonra ABDye dönen Philip Johnson Amerikan Ordusuna yazıldı. Birkaç yıl orduda görev yaptıktan sonra Harvard Üniversitesine geri dönerek mimarlık eğitimi almaya başladı.
Cam Ev (Glass House)
Philip Johnsonin ilk dönemlerde camı mimari malzeme olarak kullanmasına en önemli örnek 1949 yılında Connecticut eyaletinin New Canaan bölgesinde kendi müstakil evi olarak inşa edilmiş Cam Evdir. Yakındaki bir gölete bakan bu yapının cepheleri cam ve kömür rengine boyanmış çelikten oluşmaktadır. İç mekanlar alçak katlı ceviz dolaplar ile birbirinden ayrılmıştır. Tuğlanın kullanıldığı tek mekan banyodur. Cam Evinin hemen karşısında tuğlalardan oluşan bir cepheye sahip bir misafir evi yer almaktadır. Cam Evi günümüzde Ulusal Tarihi Koruma Komisyonu tarafından koruma altına alınmıştır ve kamuoyunun ziyaretine açıktır.
Seagram Binası
Cam Evinden sonra birkaç farklı ev projesine de imza atan Philip Johnson 1956 yılında Mies van der Rohe ve Marcel Breuerin tasarladığı 39 katlı Seagram Binasının tasarımı aşamalarında yer aldı.
Cam ve çelikten oluşan Seagram Binası, Philip Johnsonun mimari kariyerinde dönüm noktası oldu. Bu noktaya kadar küçük boyutlu yapılar sergileyen mimar, bu dönemden sonra Lincoln Center ve New York Eyalet Tiyatrosu gibi projeleri tasarladı. Bu döneme kadar öncülüğünü yaptığı Uluslararası Stilden sıkılıp yeni arayışlara girişmesi de bu döneme rastgelir.
Sonraki dönemlerdeki tasarımları
Her ne kadar ilk inşa edildiklerinde şaşırtıcı ve kışkırtıcı gelen cam ve çelikten oluşan modern mimarlık eserleri 1960lı yıllara gelindiğinde dünyanın dört bir tarafında yaygınlaşmıştı. Bu sebepten dolayı Philip Johnson kariyerinin ilerleyen dönemlerinde Uluslararası Stilin önemli unsurlarından olan metalik görüntü fikrini reddetmeye başladı ve de daha etkileyici ve camın geri plana çekildiği tasarımlar gerçekleştirmeye başladı. Bu tasarım değişikliğine en güzel örnekleri Pittsburghdaki PPG Yapısı ve Kaliforniyadaki Kristal Katedraldır.
Philip Johnsonun mimari kariyeri II. Dünya Savaşından sonra Amerikan sanatında etkili olan iki hareket arasında dengeli bir pozisyonda yer almıştır: Daha ciddi bir hareket olan Minimalizm ile daha popüler olan Pop Art (Pop Sanat). Philip Johnson Mark Rothko ve Andy Warhol gibi sanatçıların MoMada sergiler açabilmesi için önayak olmuştur.
1967 ile 1991 yılları arasında John Burgee ile çalışan Philip Johnsonın bu dönemi en üretken olduğu zamandır. Minneapolisdeki ünlü IDS Kulesi ile 1980 yılında Kaliforniyada inşa edilen Kristal Katedral oldukça ilgi toplamışlardır.
New Yorkta yer alan ve şimdilerde Sony Binası denilen AT&T Binası 1984 yılında tamamlandığında hem olumlu hem olumsuz tepkiler almıştır. Bazıları bu gökdeleni Postmodernizmin mimarlıktaki ilk uygulamalarından birisi olduğunu belirttiler.
Philip Johnsona ait mimari çizimler, proje kayıtları ve diğer yayınlar Columbia Üniversitesi, Gety Müzesi ve MoMada arşivlenmiştir.
Önde gelen tasarımları
1949 - Cam Ev, New Canaan, Connecticut
1950 - John de Menil Evi, Houston
1950 - Rockefeller Misafir Evi
1956 - Seagram Binası (Mies van der Rohe ile birlikte), New York
1959 - Four Seasons Restaurantı, New York
1960 - St. Anselm's Abbey Genişleme Projesi, Washington
1960 - Munson-Williams-Proctor Sanat Müzesi, Utica, New York
1964 - Lincoln Center (Richard Foster ile birlikte), New York City
1961 - Amon Carter Müzesi, Fort Worth, Teksas (genişleme projesi 2001)
1964 - New York Eyaleti Pavyonu, 1964 Dünya Fuarı için
1967 - Kreeger Müzesi (Richard Foster ile birlikte), Washington
1970 - JFK Anıtı, Dallas, Teksas
1972 - IDS Binası, Minneapolis, Minnesota
1972 - Güney Teksas Sanat Müzesi, Corpus Christi, Teksas
1973 - Boston Halk Kütüphanesi, Boston
1974 - Fort Worth Water Bahçeleri
1976 - Thanksgiving Meydanı, Dallas, Teksas
1980 - Kristal Katedral, Garden Grove, Kaliforniya
1980 - Tata Tiyatro Salonu, Mumbai, Hindistan
1982 - Metro-Dade Kültür Merkezi, Miami, Florida
1983 - Transco Kulesi, Houston, Teksas
1983 - Cleveland Spor Salonu, Cleveland, Ohio
1983 - Wells Fargo Merkez İdare Binası, Denver, Colorado
1984 - AT&T Binası, New York City
1984 - PPG Binası, Pittsburgh, Pensilvanya
1985 - Gerald D. Hines Mimarlık Fakültesi, Houston Üniversitesi, Teksas
1992 - St Thomas Üniversitesi, St Thomas Kilisesi
1994 - Ziyaretçi Pavyonu, New Canaan, Connecticut
1996 - Case Western Reserve Üniversitesi, Cleveland, Ohio
1997 - Philip-Johnson-Haus, Berlin, Almanya
2000 - First Union Plaza, Boca Raton, Florida