Mehmet Erbulan

Mehmet Erbulan (d. 1934, ö. 15 Haziran 2006, Ankara), Türk şair ve güfte yazarı. 1959da TRTde teknisyen olarak işe başladı. 1999da emekli oldu. 1975 yılında yayınlanan Bak Yeşil Yeşil isimli bir şiir kitabı vardır. Şiirleri pek çok besteci tarafından bestelendi ve çeşitli ödüller aldı. Beni bırakıp burada gitme güzeller güzeli şiirini hastanede komada yatan oğlu için yazmış ve Ali Şenozan tarafından bestelenmiştir.
Bestelenmiş Şiirleri
Açık tuttum kapımı çalmadan girsin diye
Adım adım ümit verdiğim yollar
Al artık ele aşkımı dile
Al yanağın alına yanam kimse duymaya
Ankara seninle cennet gibiydi
Anneciğim gönlümün gözlerimin nurusun
Artık bana bu kalbin hiç lüzumu kalmadı
Artık senin adını zehir saçan aşkını unutmak istiyorum
Aşkımız bir ömür bitmesin diye
Aşkımla oynama kumar değildir
Aşkın denizinde boş sandal gibi
Aşkın gönüllerde adın dillerde
Aşkın ile sevgilim yine doldum bu akşam
Aşkın kanununu yazsam yeniden
Aşkın mevsimi olmaz bunu herkes bilmeli
Aşkın yaşı olmazmış yazı kışı olmazmış
Aşkınla yana yana kül olsa da ocağım
Avcumdan bahtımı okuyan falcı üzülme sevdiğin gelecek dedi
Ay batarsa batsın bakışın yeter
Ay geçer yıl geçer uzarsa ara
Aylar değil yıllarca bekletmiştim ben seni
Ayrılık vakti geldi sevgilim güle güle
Bağrıma bassam da elimle taşlar
Bahar çiçek çiçek gelince güzel
Bahar mevsimi bir akşam vakti
Bahar olur benim kışım mutluluktan döner başım
Balam sen ne güzelsin
Bayram geldi bak yine
Belki bensiz bu yollardan geçeceksin bir akşam
Belki şimdi gidiyorsun
Ben artık o eski beni yitirdim
Ben aşkına muhtacım eller cennet dilesin
Ben bir çılgın aşık gibi
Ben böyle çok dertlere katlandım uzun yıllar
Ben gönül kapında kula dönmezdim
Ben sana desem ki seni çok sevdim
Ben seni sevdim aşk nedir bildim
Ben senin kapında kula dönmezdim
Ben yıllardır hasretim beni seven birine
Ben yolun sonuna gelmişim artık
Beni bırakıp burada gitme güzeller güzeli
Beni böyle sevdalara düşüren
Benim şu yollardan üzgün geçtiğim
Bırak her şey öyle kalsın
Bilmeden üzdümse kırdımsa seni
Bilsen öyle güzel ki senin gülen gözlerin
Bin dereden sular getirme gayrı
Binbir cefa etsen binbir naz etsen
Bir bakışla doldurdun kalbimdeki boşluğu
Bir ben sevdim gönülden bir de Mecnun ben kadar
Bir değil bin şarkı yapardım sana
Bir eski şarkıda hayale daldım
Bir garip aşık oldum gözlerine bakınca
Bir günün aşkı geçti senin yanında sensiz
Bir kere baktın kalbimi yaktın yalnız bıraktın kalpsiz
Bir kez yüzün görmeyi değişmem bin sevgiye
Bir nedeni yoktu ki bana küsüp gitmenin
Böyle çatık kaşlı taşlı söz ile geleceksen bana gelme
Böyle kaç yıl geçecek göz yaşlı gönül kırık
Bu dünyanın sonu boş kalırsa viran kalır
Bu Leyla başka Leyladır
Bu vatanı bu bayrağı sevmezsen
Bunca insandan ne benim farkım
Bütün insanları sevdim gönülden
Canım demiştim gönül vermiştim
Cevap vermiş olsaydın sen de bir gün aşkıma
Çalma sakın kapımı dönme günün birinde
Daha kaç yıl gözlerim yollarına bakacak
Demek gideceksin gurbet ellere
Derdimi bile bile daha dert ekliyorsun
Dindir artık ne olur kalbimdeki acıyı
Dinmiyor hiç bu akşam ne gözyaşım ne acım
Dön artık bana geç olmadan
Dur böyle el gibi çekilip gitme
Dünya fani ömür çok kısa dostlar
Dünya fani ömür kısa doldur güzelim içelim
Eski bir şarkıyla hayale daldım
Ey sevgilim sana hep bu içli yalvarışlar
Geçip bitti yıllarım her arzum kaldı yarım
Geçip gitme yanımdan ne olur eller gibi
Geçmiyor günler sensiz sana nasıl anlatsam
Gel yine ceylan gözlüm
Gelirim demiştin giderken hani
Gidiyorum Araza ela gözler yaşlıdır
Gönül aşık oldu sana
Gönül denen bu handan kaç yolcu geldi geçti
Gönül sevdiyse seni söyle bundan ne çıkar
Gözlerim yollarda geçti kaç bahar
Gözlerim yollarda kulağım sesde
Gözlerimden senelerce yaş geldi
Gözlerime bakma hiç kendini göremezsin
Gözlerine meftun oldum
Gözyaşım kurumuyor kimse halim sormuyor
Gülünce güzel yüzün terkeder beni hüzün
Gündüzlerim olur gece
Günler aylar derken geçti seneler
Günüm kara gecem zindan
Hangi kalbe düşmüş de aşk ateşi yakmamış
Hani yollar kapansa kalbden kalbe yol vardı
Hasretin kalbimde sanki bir hançer
Her günüm kapkara zindan gibidir
Her halinle her şeyinle güzelsin
Her mevsim bahçesinden goncalar dermek için
Her ne yöne baksam da hep seni görüyorum
Her sabah karşıma yolda çıkardın
Her yerde bin hatıra her şeyde sevgi izi
Hisli bir romandır benim hayatım
İçimde bir ateş durmadan yansa
İçimde yıllar yılı yaşadın git demedim
İçiyorsam her akşam elbet bir sebebi var
İnan sevgilim inan aşkıma sevgime inan
İnsafın yok mu senin
İstanbulu artık hiç sevmiyorum
Kafesin kapısın elimle açtım
Kalbin ateş kesilir bir mecnuna dönerdin
Kalmadı sabrım
Kalmadı ümidim yazda baharda
Kapat gözlerini kimse görmesin
Kışa dönsün baharım
Kime derdim söyleyim halden bilmezse
Kirpiklerim ıslak başım dumanlı
Mademki gidiyorsun bırakıp burada beni
Madem sende vefa yok çık kalbimden çık da git
Mahzun kalbim günden güne aşkınla eriyor
Ne yeşil ne siyah ne toz penbedir
Melek yüzlüm ne güzelsin yeni açmış çiçek gibi
Mevlana döne döne sana geldim yine sana
Mevsimleri bile geri döndürsem
Milyonların içinde yapayalnız kalırsan
Mutluluk ne güzel şeymiş doğrusu
Nasıl geçti o günler
Nasıl kırdım seni ben nasıl üzdüm boş yere
Nasıl unutsam seni bilmem nasıl
Ne ara ne sor beni ne çağır ne de sen gel
Ne aşkıma bir cevap ne başka şey beklerim
Ne aşkıma inanır ne çağrıma uyarsın
Ne bir sevgilim var ne de bir sevenim
Ne çabuk geçiyor günler yanında
Ne kadar gizlesen kendini benden...
Ne yaptımsa olmadı seni unutmak için
Ne yasemen ne ıtır gözlerimde nergis var
Neden böyle bakıyor dargın gibi aynalar
Nedir senden çektiğim senelerdir sevgilim
Nedir yıllar yılı senin yaptığın
Neler ettin sen neler senelerce sen bana
Nerde benim yazım nerde baharım
Nerden gönül verdim sana
Nerden gördü gözlerim
Ömrümce hep adım adım
Öyle bakma güzel gözlüm
Öyle güzelsin ki nasıl anlatsam
Öyle sev öyle sev ki görenler deli sansın
Özlemin çekmekle bitmiyor artık
Saçının her teline ben aşıkım
Saçların aşkımın örgüsü gibi
Sana bir çift sözüm var sakın kimse duymasın
Sana gelmek için yol yok mu sanki
Sanki rüyada bir gündü
Seher vakti esen yeller bana seni hatırlatır
Sen benim aşkımı bilinceye dek davetsiz habersiz gelinceye dek
Sen böyle istedin dediğin olsun
Sen bugün yarın derken aşkın mevsimi
Sen gittin bir kere bakmadın geri
Sen gittin peşinden daldı gözlerim
Sen şimdi gözümde bir pulsun
Sen vefasız bir peri sen zalimin birisin
Sen yıllardır kalbimi bilmeden kanatırsın
Senden gelen her derdi ben çileyi ülfet bilirim
Senden uzaklarda seni düşünsem
Senelerce gönül çek senelerce yol bekle
Senelerce gözlerim karardı yolunda gel
Senelerce yalvardım avuç açıp göklere
Seni düşünüyorum sevgilim derin derin
Seni gönül tahtımdan kimseler indiremez
Seni gördükçe kanar içimde eski yaram
Seni Mecnun gibi bir Kerem gibi
Senin de geçer bu çağın
Sensiz geçen günlerde bir hoşluk var içimde
Sensiz geçen seneler neler çektim ben neler
Sensiz günler geçmiyor sana nasıl anlatsam
Sensiz hayat ölümden ayrılıktan zor bana
Sevenin kaderi yanmakmış meğer
Sevgilim benim yanımda olsan
Sevmedim hiç kimseyi seni sevdiğim kadar
Sürmeyi kaştan alır ufacık yaştan alır
Şarkılardan fal tuttum ikimize kaç kere
Şarkım türküm gazelim
Şu dünyada gülmeyenler hepsi gülen bir yüz bekler
Şu dünyada neler gelir yaratılan kul başına
Şu simsiyah gecenin yok mu Tanrım sabahı
Tanrım bu nasıl aşk ne biçim sevda bu
Tutmaz olsun dizlerim
Tutunacak bir tek dal aranırken ellerim
Tutunacak bir tek dal aranırken ellerim
Unutmam seni geçse de yıllar
Ümitlerim hep kırık bir an dinmez hıçkırık
Var mı daha güzel şey dünyada sevmek gibi
Yağsın yağmur çisil çisil
Yaşlı gözlerime bak aşkımı göreceksin
Yeryüzünde meleksin nadide bir çiçeksin
Yetmez mi bunca çektiğim çile
Yetmiyor mu girdiğin senelerdir rüyama
Yıllar geçti dönmedin
Yıllar var kalbimin dinmez acısı
Yine gece yarı her taraf ıssız
Yüzüme bakarak gözleri nemli
Yüzüme bakma öyle bana bir şeyler söyle
Zaman durmuş gibi geçmezken yılar
1934 doğumlular
2006 yılında ölenler
Ankara'da ölenler
Resim aranan yazarlar
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri