Anton Denikin

Anton İvanoviç Denikin ( 16 Aralık 1872 - 8 Ağustos 1947), Rus İmparatorluğunda General ve Rus İç Savaşı sırasında öne çıkan Beyaz Ordu komutanlarından. 1918-1922 yılları arasında gerçekleşen Beyaz Terör'ün en önemli komutanlarından biridir.
Gençliği
Denikin o dönemde Rusya İmparatorluğu sınırları içindeki Polonya kenti olan Wloclaweke bağlı Szpetal Dolnyj köyünde doğdu. Babası İvan Efimoviç Denikin Saratovda toprağa bağlı serf iken orduya yazılmış ve 22 yıl hizmet ettikten sonra subay olmuş ve 1869 yılında binbaşı olarak emekli olmuştur. Aynı yıl baba Denikin ikinci kez evlenecektir. Yeni eşi yoksul bir Polonyalı asilzadenin kızı olan Elżbieta Wrzesińska dır. Bu evlilikten doğan Anton Denikin hem Lehçe hem de Rusça konuşmayı küçük yaşta öğrenir. Aynı zamanda ailesinde Rus milliyetçiliği ve koyu Ortodoks inancını alır. Bu ortam onun askerlik mesleğini seçmesine neden olacaktır.
Denikinlerin hayatları yoksul sayılabilecek seviyedeydi, aile sadece emekli subay maaşıyla ayakta kalmaya çalışıyordu. 1885 yılında baba Denikinin ölümünden sonra ailenin durumu daha da kötüye gider. 1890 yılında Askeri Akademiye giren Denikin 1892 yılında mezun olur ve 21 yaşında topçu birliğine atanır. Burada 3 yıl görev yapacaktır. 1895 yılında kurmay adayı olarak Harp Akademisine kabul edilir. Burada ilk iki yıl başarılı olamasa da sonraki üçüncü yılında sınıfında dereceye girecek ancak değişen sınav sistemi sonucunda başarısız sayılacaktır. Denikin bu kararı protesto ederek Genelkurmay Başkanlığına başvuracak, yeniden kurmay okuluna başlayabileceği yönünde çıkan kararı reddederek kurmay okulunu terk edecektir.
Rus-Japon Savaşı
İlk muharebesine 1905 Rus-Japon Savaşında katılır. 1905 yılında albay rütbesine yükselir. 1910 yılında 17. Piyade Alay komutanlığına getirilir. I. Dünya Savaşından birkaç hafta önce generalliğe terfi eder.
I. Dünya Savaşı
I. Dünya Savaşının Ağustos 1914'te patlak verdiği sırada Denikin Kiev Garnizonu Kurmay Başkanı General konumundaydı. Savaş sırasında General Aleksey Brusilovun 8. Ordusuna atanır. Kurmay heyetine dahil olmak istemeyen Denikin cephe görevi talep eder ve 4. Piyade Alayına atanır. Denikin bu alayla en büyük askeri başarılarını kazanacaktır. 1916 yılında 7. Kolordu komutanlığına atanır ve Romanya cephesinde başarılı Rus seferine kumanda eder. 1917 Şubat Devrimi ile Çarlık rejiminin devrilmesiyle önce Mihail Alekseev, sonra Aleksey Brusilov, en son olarak da Lavr Kornilovun kurmay heyetine dahil olur. Denikin, komutanı olan Lavr Kornilovun darbe girişimi olan ve Kornilov Olayı olarak adlandırılan girişimi desteklese de girişim başarısız olunca Kornilov ile birlikte tutuklanır ve hapse atılır.
Rus İç Savaşı
Bolşeviklerin iktidarı aldığı Ekim Devriminden sonra Denikin ve kornilov hapisten kaçarak güneydeki Novocherkassk bölgesine giderler. Burada monarşi yanlısı diğer eski Çarlık subaylarıyla beraber Bolşeviklere karşı Gönüllü Ordu'yu kurarak Rus İç Savaşını başlatacak olan Beyaz Hareketi başlatırlar. Ordunun ilk komutanı Alekseevdir. Nisan 1918de Ekaterinodar yakınlarındaki muharebelerde Kornilov ölünce komuta Denikine geçer. Kızılordunun saldırıları üzerine Don bölgesine çekilen Denikin Buz Yürüyüşü olarak bilinecek seferi başlatır. 1919 yılı yaz aylarında Moskovayı ele geçirmek için son bir denemede bulunsa da Kızılordu komutanı Leon Troçki bölgedeki anarşistlerle ittifak yaparak yanıt verir. Nestor Mahno önderliğindeki Ukraynada faaliyet gösteren anarşist Kara Ordu Denikinin Beyaz Ordusunun gerisine saldıracak ve geri çekilmesini sağlayacaktır. Muharebelerin devamında Kızılordu Denikini Moskovanın 400 km güneyindeki Orelde Ekim 1919da kesin olarak yenilgiye uğratır. Geri çekilen Beyaz Ordu kılıç artıkları en son Mart 1920de Kırımdan atılır.
İdaresi
Denikinin Beyaz Ordusunun denetimi altındaki bölgelerdeki idaresi Rus İç Savaşını kazanmış olsaydı Rusyada yönetimin nasıl olacağına da ışık tutmaktadır. Denikin egemenliği altındaki bölgelerde kendisine muhalefet eden kesimleri kitlesel olarak idam etmiş, mallarını yağmalamıştır. Ona bağlı yayın organları sürekli olarak Yahudi karşıtı yayın yaparak pogromlara çanak tutmuştur. Bolşeviklerin iktidarını Yahudi komplosu olarak tanıtan Denikin yanlısı yayınlar, Bolşevik Parti yönetiminde bulunan Yahudilerin varlığını gerekçe göstermiştir. Denikine bağlı ordular sadece Fastov adlı köyde 1500 Yahudi'yi öldürmüştür. Bolşevik karşıtı Beyaz Orduların iç savaş boyunca yaklaşık 100 bin Yahudiyi öldürdüğü tahmin edilmektedir.
Denikinin egemenliğindeki bölgelerde topraklarına el konmuş olan büyük toprak sahiplerinin toprakları geri verilmiş ve yoksul köylüler cezalandırılmıştır. Ayrıca işçi örgütlenmeleri dağıtılmıştır. Bu uygulamalar özellikle Şubat Devriminden beri yoğun olarak siyasallaşmış ve örgütlenmiş yoksul köylüler ve işçiler tarafından dirençle karşılanmış ve partizan hareketlerinin oluşmasına yol açmıştır. Özellikle düzenli Kızılordu birlikleri bölgeye gelmeden önce cephe gerisindeki partizan savaşı Denikini zor duruma düşürmüştür. Bu şekildeki direnişler Kafkaslarda etkili olmuş, Poltava ve Kremenchug kentleri partizanlarca ele geçirilmiştir.
Askeri alanda yenilen ve iç muhalefetle boğuşan Denikin Nisan 1920de görevlerinden istifa ederek yetkilerini General Baron Pyotr Vrangele bırakır. Gemiyle İstanbula, oradan da Londraya geçer. Sonrasında Belçika ve Macaristana geçecektir.
Sürgünde
1926 yılında itibaren Fransada yaşar. Rusyada iktidarını sağlamlaştıran Bolşeviklere karşı düşmanlığı sürse de sürgündeki muhalif Beyaz harekete de karışmamaya dikkat eder. Sürgündeki Rus muhalifleri tarafından saygı görse de Denikin hem sol hem de sağ kesim tarafından sevilmezdi. Kabiliyetli bir yazar olan Denikin I. Dünya Savaşından önceki dönemde çok sevdiği Çarlık Ordusunun eksikliklerini dile getirdiği eserler kaleme almıştır. Sürgündeyken yazdığı iç savaşa dair eserler oldukça tarafsız yazılmıştır. Gittikçe kendisini yazarlığa veren Denikin sürgün yıllarında Avrupadaki Rus yazarlarla yakın dostluklar geliştirmiştir.
II. Dünya Savaşı yılları
Denikinin yaşadığı Fransa II. Dünya Savaşı sırasında 1940 yılında Nazi Almanyası tarafından işgal edilince Almanlar tarafından tutuklanmamak için kaçsa da yakalanır. Naziler tarafından Sovyet karşıtı propaganda amaçlı olarak kullanılmak istese de bunu reddeder. Naziler çok ısrarcı olmaz ve kırsal bölgede konaklamasına izin verirler. Nazi işgaline karşı kırsal bölgelerde başlayan direnişe ve "Maquis" hareketine katılmaz. Eşinin tuttuğu günlüklerden öğrenilen kadarıyla Nazilerin Yahudi düşmanlıklarına şaşıracaktır. Savaştan sonra ABDdeki New York kentine yerleşir. 8 Ağustos 1947 günü 74 yaşında Ann Arbor, Michiganda ölür.
Mezarı
Denikin Detroitde askeri bir törenle gömülür. Mezarı daha sonra New Jerseydeki Aziz Vladimir Mezarlığına nakledilir. Eşi Xenia Vasilievna Chizh ise Parisdeki Saint Genevieve de Bois mezarlığında gömülmüştür. Sovyetler Birliğinin dağılmasından sonra Denikinin Fransada yaşayan kızı Marina Denikina 2005 yılında önce vatandaşlık için başvurmuş, sonra da babasının Rusyada gömülebilmesi için izin istemiştir. Vatandaşlığı onaylanan Marinanın isteği 3 Ekim 2005 günü Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin tarafından onaylanmıştır. Denikinin naaşı ABDden Moskovada getirilerek Donskoy Manastırında toprağa verilir. Marina Denikina ise 17 Kasım 2005'te 86 yaşında Paris yakınlarındaki Versayda evinde ölür.