Gün-yıl ilkesi

Günyıl ilkesi, yılgün ilkesi veya bir güne bir yıl ilkesi, peygamberlik sözlerindeki gün sözcüğünün gerçek zamanla bir yıl anlamında simgesel olarak kullanıldığı bir Kitabı Mukaddes peygamberlik sözlerini yorumlama ilkesidir. Çoğunlukla peygamberlik sözü yorumlamada tarihsel yöntem okulu tarafından kullanılır.
Bu görüş Daniel 9:2427 ayetlerinde görüldüğü gibi ve Luka 13:3133 ayetlerinde kaydedildiği üzere İsanın günyıl ilkesini kullanışında görüldüğü gibi, Yahudiler tarafından kabul görmüştü ve ilk kilisede de onaylanıyordu. Protestan Reformcular gün/yıl ilkesini iyi biliyorlardı ve bu ilke pek çok Hristiyan grup, din görevlisi ve ilahiyatçı tarafından da kabul ediliyordu. [Günümüzde] Yedinci Gün Adventist Kilisesi, Yehovanın Şahitleri, bazı Pentekostallar ve Mesihte Kardeşler cemaati tarafından savunulmaktadır.
Tarih
Üç buçuk güne uyarlanması
Günyıl ilkesi Hristiyan yorumunda ilk olarak MS 380 yılında Tikonius tarafından kullanıldı, Vahiy 11:9 ayetindeki üç buçuk günü üç buçuk yıl şeklinde yorumlayan Tikonius şunları yazdı : üç gün ve yarım gün; yani, üç yıl altı ay (dies tres et dimidium; id est annos tres et menses sex). 5. yüzyılda Riezli Faustus Vahiy 11:9 ayetini aynı şekilde yorumlayarak şunları yazdı: üç yıl altı aya karşılık gelen üç buçuk gün (Tres et dimidius dies tribus annis et sex mensibus respondent), 550 yıllarında Primasius da aynı yorumu yaparak üç buçuk günü üç yıl altı ay olarak anlamak mümkündür (Tres dies et dimidium possumus intelligere tres annos et sex menses) yazdı. Vahiy 11:9 ayeti daha sonra Hristiyan yorumcular Bede (MS 730), Anspert, Arethas, Haymo [disambiguation needed] ve Berengaud (tümü dokuzuncu yüzyılda) tarafından da aynı şekilde yorumlandı.
Primasiusun bu ilkeyi doğrulamak için doğrudan Kitabı Mukaddes metinlerine başvuran ilk kişi olduğu anlaşılıyor, Vahiy 11:9 ayetindeki üç buçuk güne ilişkin yorumunu Sayılar 14:34 ayetiyle desteklemiştir. Haymo ve Bruno Astensis bunu paralel bir anlatım olan Hezekielin 390 gün süreyle bir yanına yatması ve bunun 390 yılı ifade etmesi yani bir yıl için bir gün ile doğrularlar.
1260 günlük süre
Tarihçiler çoğunlukla 1260 günün Orta Çağı kapsadığını ve erken modern dönemle veya modern dönemle birlikte sona erdiğini düşünürler. 1260 günün başlangıcı ve sonuna ilişkin pek çok tarih ortaya atılmışsa da, Leroy Froomun araştırmasına göre üç zaman diliminin yaygın olarak kabul edildiği ortaya çıkmıştır. Tarih boyunca tarihçilerin çoğu 1260 günün aşağıdaki üç zaman aralığından biri veya birkaçı ile yerine geldiğini belirlemiştir:
MS 312 1572
MS 606 1870
MS 538 1798
Adam Clarke 1825 yılında 1260 yıllık dönemin MS 755 yılında, Kısa Pepinin Lombardiya bölgesini işgal ettiği, Papanın Bizans İmparatorluğunun tebaası olmaktan bağımsız bir devlet başı olarak yükseltilmesiyle sonuçlanan süreçte başlamış olması gerektiğini belirtti. İlk kez 754, daha sonra tekrar 756 yıllarında verilen Pepinin Bağışı Papaya Papalık Devletlerinin yönetiminde dünyevi güç veriyordu. Ancak Daniel 7. bölüm üzerine yorumunda 756 yılını alternatif bir başlangıç tarihi olarak ekledi. 19. yüzyıl yorumcuları buna dayalı olarak Papalığın sonunun 2016 yılında gelmesini beklemişlerdir:
<blockquote>"Mesih karşıtının egemenlik ve saltanatını kurduğu tarih, burada belirtilen ilkelere göre, MS 756 yılına sabitlenmesi gerektiğinden, b u dönemin sonu da dolayısıyla MS 756ya 1260 eklenerek bulunacak sayı olmalıdır; bu da 2016, bu çoktan beridir dua edilerek beklenen olay için sınırsız bilgelik tarafından belirlenmiş olan miladi yıldır. Amin ve amin!''' </blockquote>"
MS 756 2016
Kitabı Mukaddese göre temeli
Yedinci Gün Adventistleri gibi bu ilkeyi savunanlar, Kutsal Yazıda başlıca üç örneği olduğunu ileri sürerler:
1. Sayılar 14:34. İsrailliler, casusların Kenanda geçirdiği her gün için bir yıl olarak, çölde kırk yıl boyunca dolaşacaklar.
2. Hezekiel 4:56. Hezekiel peygambere 390 gün boyunca sol yanına, ardından 40 gün süreyle sağ yanına yatması emri verilir, bunlar sırasıyla İsrailin ve Yahudanın ceza göreceği yılların sayılarını simgeler.
3. Daniel 9:2427. Bu Yetmiş Haftalık Peygamberlik Sözü olarak bilinir. Alimlerin çoğu bu bölümü 70 yediye veya yedili yıllara yani toplam 490 yıla işaret ettiği şeklinde anlamıştır. Ancak tarihçi olmayan pek çok alim bu yorum için günyıl ilkesinin gerekli olmadığını düşünür, zira İbranicede hafta için kullanılan yaygın sözcük yedili değildir.
Jon Paulien ilkeyi yalnızca harfiyen Kitabı Mukaddese göre değil, sistematik teoloji açısından savunmuştur.
Hristiyanlıkta Uygulanışı
Üç buçuk günlük peygamberlik sözü
Tarihselci ve fütürist yorumcular Vahiy 11:9 ayetindeki üç buçuk günü genellikle üç buçuk yıl olarak anlamaktadır.
1260 günlük peygamberlik sözü
Tarihselci yorumcular Daniel ve Vahiy kitapçıklarında belirtilen bir vakit, vakitler ve yarım vakit, 1260 gün ve 42 ay kavramlarını çoğunlukla 1260 yıllık bir dönemi temsil ettikleri şeklinde anlamışlardır.[20] Bu zaman dönemleri kutsal yazıda yedi yerde, Daniel 7:25, Daniel 12:7, Vahiy 11:2, Vahiy 11:3, Vahiy 12:6, Vahiy 12:14 ve Vahiy 13:5 ayetlerinde geçmektedir.
Millerciler, Reform ve Reform sonrası dönemlerin ilk Kitabı Mukaddes öğrencileri gibi, ve Yedinci Gün Adventistleri 1260 günü MS 538 1798 yılları arasında papalığın Romada hüküm sürdüğü dönem olarak anlamışlardır. Bu dönem general Belisariusun Ostrogotları bozguna uğratmasıyla başlamış ve Fransız Napolyonun başarılarıyla sona ermiştir; bilhassa Papa VI. Piusun 1798 yılında general Louis Alexandre Berthier tarafından tutuklanmasında.
2300 günlük peygamberlik sözü
Yedinci Gün Adventistleri
Daniel 8:14 ayetindeki 2300 günlük peygamberlik sözü üzerine kurulu, Yedinci Gün Adventistlerine özgü olan ilahi araştırıcı yargılama doktrini günyıl ilkesine dayanmaktadır. 2300 gün, 70 haftalık peygamberlik sözünün Ezra kitapçığında bulunan üçüncü fermana göre hesaplanan başlangıç tarihi olan MÖ 457den 1844e kadar uzanan 2300 yılı temsil ettiği şeklinde anlaşılmaktadır. 14. ayetteki 2300 günlük peygamberlik sözü Yedinci Gün Adventist eskatalojisinde önemli bir rol oynar. Yedinci Gün Adventist Kilisesi kökenini William Millere dayandırmaktadır, Miller Daniel 8:14 ayetindeki Mabedin temizlenmesinin yeryüzünün yok edilmesi olduğunu varsayarak ve günyıl ilkesini uygulayarak İsanın ikinci gelişinin 1844te gerçekleşeceğini öngörmüştü. 2300 gün 2300 yıl şeklinde yorumlanmış, 70 haftanın Yahudi halkı için 2300 günlük peygamberlik sözünden hükmolunduğu [yeni çeviride: saptandığı] (orijinal sözcüklerin anlamıyla: kesilip çıkarıldığı) temeline dayanılarak 9. bölümde bulunan Yetmiş Haftalık Peygamberlik Sözü ile aynı zamanda başladığı varsayılmıştır. Bu başlangıç yılı MÖ 457 olarak hesaplanmıştı (ayrıntıları burada görebilirsiniz), böylece 2300 yılın bitimi 1844te olacaktı. Millerciler başlangıçta 1844 yılının dünyanın sonunu gösterdiğini düşünmüş olsalar da, daha sonra Yedinci Gün Adventistleri olanlar 1844ün mabedin temizlenmesi olarak ifade edilen ikinci geliş öncesi ilahi bir yargının başlangıcını işaret ettiği sonucuna ulaştılar. Yedinci Gün Adventist Kilisesinin tarihiyle yakından bağlantılıdır ve kilisenin peygamberi ve öncüsü Ellen G. White tarafından Adventist inancının temel direklerinden biri olarak tanımlanmıştır.[26][27]