turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Leonardo Bistolfi

Leonardo Bistolfi (14 Mart 1859 - 2 Eylül 1933), İtalyan sembolizminin önemli İtalyan heykeltıraşı.
Bistolfi, Casale Monferrato, Piedmont, kuzey batı İtalya'da Giovanni Bistolfi, ahşap heykeltıraş bir baba ile Angela Amisano'nun oğlu olarak dünyaya geldi.
1876'da Milano'daki Brera Güzel Sanatlar Akademisi'ya girdi, orada Giosuè Argenti'nin öğrencisi oldu. Araştırma görevlisi ve çalışma ile birlikte, son yıllarda Brera Güzel Sanatlar Akademisi Antonio Fontanesi, Francesco Filippini yakındır. 1880'de Torino'daki Accademia Albertina'da Odoardo Tabacchi'yle çalıştı.
İlk çalışmalarını Le lavandaie (Çamaşırcı Kadın), Tramonto (Günbatımı), Vespero (Akşam), Boaro ve Gli amanti 'yi (Sevgililer) 1880 ile 1885 yılları arasında ortaya çıkardı. Çalışmaları Milano Scapigliatura'''sından etkilendi.
1882'de Cimitero Monumentale olarak bilinen Turino mezarlığında Brayda'nın mezarlığı için L'Angelo della morte 'yi (Ölümün Meleği) yaptı. 1883'te Accademia Albertina için ressam Antonio Fontanesi'nin büstünü yaptı. Bu çalışmaları Simgeciliğe yönelikti ve bu yönelimden hiçbir zaman vazgeçmedi.
1883'ten 1914'e kadar Bistolfi pek çok büst, madalya ve portre yaptı. Bu eserlerin arasında Piyemonteli ressam Lorenzo Delleani, Vittorio Emanuele II İtalya'nın kralları ve Umberto I, kriminolog Cesare Lombroso, yazar Edmondo De Amicis ve yayımcı ve gazeteci Emilio Treves de vardır.
1890'ların başında Accademia Albertina'nın onur üyesi ve Circolo degli Artisti'''nin (Sanatçı Çevreleri) sekreteri oldu.
1892'de Sacro Monte di Crea'nın XVI no. lu şapelini süslemekle işe başladı.
1893'te Maria Guesberti ile evlendi.
Raymond Duchamp-Villon

Raymond Duchamp-Villon (d. 5 Kasım 1876 Damville (Eure), - ö. 9 Ekim 1918 Cannes), Fransız heykeltıraş.
Yaşam ve sanatı
Pierre-Maurice-Raymond Duchamp, Yukarı Normandiya bölgesinin Damville, Eure ilinde Eugene ve Lucie Duchamp çiftinin ikinci oğlu olarak doğdu. Altı çocukları olan çiftin dört çocuğu ileride başarılı sanatçılar oldu. Raymond Duchamp-Villon,
Jacques Villon (1875-1963, ressam, baskı sanatçısı),
Marcel Duchamp (1887-1968, ressam, heykeltıraş ve yazar) ve,
Ressam Suzanne Duchamp-Crotti'nin (1889-1963) kardeşiydi.
1894 ile 1898 yılları arasında Montmartre, Paris'te kardeşi Jasques ile yaşayıp Sorbon'da tıp okudu.
Ateşli romatizma sebebiyle 1898'de okula ara vermek zorunda kaldı. Bu durum onu kısmen çalışmalarından alıkoydu. Bu beklenmedik rahatsızlık hayatını farklı bir çizgiye çekti ve heykeltıraşa ilgi duymaya başlayıp heykeltıraşlıktaki kariyerine başladı. Heykeltıraşlığa küçük heykelcikler yaparak başladı. Kendisini eğiterek ustalık edindi ve kendine özgün bir tarz geliştirdi.
1902 ve 1903 yıllarında Salon de la Société Nationale des Beaux-Arts'da yapıtlarını sergiledi. Kendisini sanatçı kardeşinden farklı kırmak için tüm eserlerin Duchamp-Villon şeklinde imzalamaya başladı.
Mihail Kozlovski

Mihail İvanoviç Kozlovski (Rusça: ) (d. 6 Kasım 1753 ö. 30 Eylül 1802), Aydınlanma Çağı Rus Neoklasik heykeltıraş.
Biyografisi
Sankt-Peterburg'da doğdu ve aynı şehirde öldü. 1764'te İmparatorluk Güzel Sanatlar Akademisi'nde Anton Losenko'dan ders almaya başladı. 1773'te akademiden altın madalyayla mezun oldu. Rus İmparatorluğu'nun hazinesiyle 1774'te Roma'ya, 1779'da da Paris'e gitti.
Önceki çalışmaları Barok anlayışına göre yapıldıysa da, Kozlovski Neoklasik anıtsal tarzına uymakta başarılı oldu. 1788'de Paris'e dönerek Rus değişim öğrencilerinin nezaretinde bulundu. 1794'te Güzel Sanatlar Akademisi'nde hoca olarak atandı ve oradaki genç heykeltıraşlara ölümüne kadar ders verdi.
Klasik tarz yapıtları arasında bronz kaplama heykeli Samsun'un Aslan'ın Ağzı'nı Açması (1800-02) vardır. Bu eseri Peterhof'taki büyük şelalemin ana parçasıdır olup Rusya'nın Kuzey Savaşı'ndaki İsveç zaferini simgeleştirir. Daha sonra Almanlar tarafından yağmalanan eserin yerine 1947'de başka bir heykel kondu. Başka bir başyapıtı ise dışavurumcu tarzda bronz Generalissimo Alexander Suvarov'un genç Mars kılığındaki heykelidir.
Mars heykelinin Mars Meydanı'da açılışı heykeltıraşın ölümünden bir sene öncesine rastlar.
Rembrandt Bugatti

Rembrandt Bugatti (16 Ekim 1884 8 Ocak 1916) İtalyan heykeltıraş. Vahşi yaşam objelerinin bronz heykelleri ile tanınmaktadır.
Erken dönem
Milano'da gerçekten sanatçı olan bir ailede dünyaya gelmiştir. Carlo Bugatti (1856-1940) ve eşi Teresa Lorioli'nin ikinci oğludur. Büyük erkek kardeşi Ettore Bugatti dünyanın en ünlü otomobil üreticilerindendir.
İlk adı amcası ressam Giovanni Segantini tarafından verilmiştir. Babası başarılı ve önemli bir Art Nouveau mobilya ve takı tasarımcısıdır. Babası aynı zamanda tekstil, seramik ve gümüş ile de çalışmıştır. Rembrandt Bugatti, ailesinin ve arkadaşlarının geniş bir sanatsal çevreden olduğu bir ortamda büyümüştür. 1902'de ailesi bir esnaf topluluğu içinde yaşayacakları Paris'e taşınmıştır.
Bir çocuk olarak babasının atölyesinde vakit geçirmiş ve aile dostu Rus Prensi Paolo Troubetzkoy (1866-1938) tarafından mumlu kil ve kilden heykel denemeleri yapması için teşvik edilmiştir.
Çalışmaları
Rembrandt Bugatti, genç bir delikanlı olarak sanat dökümhanesi ve galeri sahibi Adrian Hébrard ile birlikte çalışmaya başlamıştır. Hébrard tarafından başarılı bir şekilde promosyonu yapılan ve sergilenen birçok bronz heykel üretmiştir. Bugatti'nin doğa sevgisi kendisini Paris'te Jardin des Plantes yakınlarındaki yabani hayvan barınağında geçirmeye yöneltmiştir. Benzer biçimde egzotik hayvanların özellikleri ve hareketlerini incelediği Antwerp Hayvanat Bahçesi'nde de zaman geçirmiştir. Fil, panter ve aslan heykelleri kendisini en değerli ve en popüler eserleridir.
Bugatti, Royale'in radyatörünün üzerinde yer alan gümüş fil maskotu Rembrandt'ın orijinal heykellerinin birinden alınmıştır.

Sanatsal çalışmaları birçok ödül almıştır ve günümüzde yüksek fiyatlardan el değiştirmektedir. 2006'da Babouin Sacré Hamadryas (Kutsal Hamadryas Babunu) Sotheby's'in gerçekleştirdiği bir müzayedede 2.56 milyon $ dolara satılmıştır..
Çöküşü
Rembrandt Bugatti, akıl sağlığı problemleri çekmiş ve kademeli olarak ciddi bir depresyona girmiştir. I. Dünya Savaşı sırasında Antwerp Hayvanat Bahçesi elinde bulundurduğu birçok vahşi hayvanı öldürmeye zorlanmıştır. Bu heykel çalışmalarında bu hayvanları nesne olarak kullanan Bugatti'yi derinden etkilemiştir. 8 Ocak 1916'da, 31 yaşında kendisini öldürmüştür. Fransa'nın Alsace bölgesindeki Bas-Rhin yönetiminde bulunan Dorlisheim'deki belediye mezarlığına Bugatti ailesi kısmına gömülmüştür.
Joseph Chinard

Joseph Chinard (d. 12 Şubat 1756, Lyon ö. 20 Haziran 1813, Lyon) Natüralizm ve neoklasik akımın temsilcisi Fransız heykeltıraş.
Yaşamı ve sanatı
İlk eğitimini, "Ecole Royale de Dessin Lyon"un resim bölümünde aldı. Bu okuldan mezun olduktan sonra Lyon'da bir heykeltıraşın atölyesinde çalıştı.
Lyon'daki çalışmaları, sanatsever bir tüccarın dikkatini çekti. Bu kişinin hamiliğinde 1784'te Roma'ya gitti ve üç yıl orada kaldı. Roma'da kaldığı dönemde, Lyon'da yaşayan sanatsever hamisine birçok antika kopyası gönderiyordu. Roma'da "Accademia di San Luca"dan İtalyan olmayanlara verilen bir onur ödülü kazandı. Ödül kazanan bu çömlek heykeli, Perseus and Andromeda Accademia'nın koleksiyonunda bulunuyor. 1787'de Lyon'a döndü.
1791'de tekrar Roma'ya döndü. Eserleri, bilhassa Fransız Devrimi sırasındaki devrimci görüşleri nedeniyle, otoritelerin ilgisini çekti. Papa'nın isteği üzerine 1791'de iki aylığına Sant Angelo Kalesi'nde gözaltına alındı. Bu tutukluluktan sonra 1792'de Roma'dan kovuldu ve Fransa'nın Dijon kentine yerleşti.
Mermer heykeli "Madame de Verninac'ıin büstü", 1800'de Paris Salonu'nda sergilendi. Aynı eserin mermer versiyonu da 1808'de yine Paris Salonu'nda teşhir edildi. Chinard, Paris'e sayılı kez ziyaret etti, ömrünün büyük bölümünü Lyon ve İtalya arasında geçirdi. Bir Paris ziyareti sırasında devrin Paris soyetisnin ünlü ismi Madamé Récamier'in (bugün J. Paul Getty Müzesi'nde) büstünü yaptı; daha sonra bu büstün mermerden bir versiyonu daha yapıldı.
Lyon'daki açık hava heykelleri, Fransız Devrimi sırasında kaybolmuştur.
Chinard'a ve heykellerine olan ilgi, 1909 ile 1910 arasında Paris Musée des Arts Décoratifs'te gerçekleştirilen bütün eserlerinin bir araya getirildiği bir sergiden sonra yeniden canlandı.
Joseph Chinard'ın eserleri, Louvre Müzesi, Metropolitan Museum of Art ve National Gallery of Art gibi birçok müzede yer almaktadır.
Resim galerisi
Hugo Rheinhold

Wolfgang Hugo Rheinhold (d. 26 Mart 1853 - ö. 2 Ekim 1900), Alman heykeltıraş. Soyadı sık sık Reinhold şeklinde yanlış yazılır.
Yaşamı
Oberlahnstein, Prusya'da doğdu; Berlin'de öldü. Koblenz'te okula gittikten sonra tüccarlık işine girdi. 21 yaşında başarıyı bulmak için ABD'ye ihracat ve ithalat tüccarı olarak gitti. 1853 ile 1900 yılları arasında San Fransisko'da yaşadı. 1879'da işinin merkez ofisini San Fransisco ve Hamburg'da kurdu. Ertesi sene çocukluk aşkı Kölnlü Emma Levi'yle evlendi ama trajik bir şekilde evliliklerinin 1.5., 1882 yılında öldü. Emma'nın ölümü Rheinhold'u büyük bir şekilde sarstı. Başarılı giden şirketini sattı ve Berlin'e Friedrich-Wilhelms Üniversitesi'ne fen ve felsefe okumaya gitti. 1886'da heykeltıraş Ernst Herter ve Max Kruse'yle çalışma imkanı buldu. 1888-1892 yılları arasında resmi olarak Berlin Güzel Sanatlar Akademisi'nde öğrenciydi.
Yapıtları
Rheinhold kısa heykeltıraşlık kariyerinde kayda değer yapıtlara imza attı. Bunların içinde, bir grup okuyan rahipler ("Lesende Monche"), Alfred Nobel'e itafen (Dynamite in the Service of Mankind), sosyalist önder August Bebel'in büstü ve mermerden Am Wege'yı (1896, göğüsünde bir bebekle olan talihsiz kadın) yaptı. Rheinhold Yahudi kimliğine sahip çıkarak Deutsch-Israelitischer Gemeindebund'a (Alman-Yahudi Şirketler Derneği) etkisi büyüktü ve anti-Semitizm'in filizlenmesine protesto olarak "Die Kämpfer"'ı (Savaşçılar) heykeltıraş etti Rheinhold'un son yapıtı İki çeşmede sürüngen tanrılar (Brunnengrotte mit zwei Wassergottheiten) ölümüne yakın - 1900'de sergilendi. Bugün ironik eseri Affe mit Schädel ile hatırlanmaktadır.
Gülşat Omarova

Gülşat Omarova, Gulshat Omarova veya Guka Omarova, Kazak film yönetmeni, oyuncu ve senarist. Almatı, Kazakistan'da doğan sanatçı, günümüzde Rotterdam, Hollanda'da ikamet etmektedir. 2004 yılında, Shiza adlı filmiyle, Kopenhag Uluslararası Film Festivali'nde "En İyi Kadın Yönetmen" dalında Alice Ödülü'nü kazanmıştır.
1984 yılında Al-Farabi Üniversitesi gazetecilik fakültesinden mezun oldu. 1986 ila 1988 yıllarında televizyonda yardımcı idareci ve yönetmen olarak çalıştı. 1988'de Almaty'deki Sanat Akademisi'nde "belgesel film ve televizyon yönetmenliği" branşında ihtisas yaptı. 2001'den beri Hollanda'da ikamet etmekte ve çalışmaktadır.
Filmografi
Anthony Caro

Anthony Alfred Caro (8 Mart 1924 New Malden, Büyük Londra - 23 Ekim 2013, Londra), İngiliz soyut heykeltıraştır ve eserleri "bulunmuş" endüstriyel nesnelerden oluşan metal asambleleri ile karakterize edilebilir.
Caro Charterhouse School ve Christ's College, Cambridge'te eğitim görerek mühendislik dipolması almıştır. 1946 yılında Kraliyet Donanması'ndan ayrıldıktan sonra bir yıl boyunca Regent Street Polytechnic'te (şimdi Westminster Üniversitesi) heykel çalışmaya başladı. 1947 yılında Kraliyet Akademi Okullarına geçti ve burada 1952'ye kadar kaldı.
Anthony Caro, 1950'lerde Henry Moore'un asistanı olarak çalışırken modernizm ile tanıştı. 1960'ların başında Amerikalı heykeltıraş David Smith ile tanıştırıldıktan sonra figüratif çalışmayı bırakarak I profil çubuklar, çelik plakalar ve ızgaralar gibi metal malzemeleri kaynatarak ve cıvata ile tutturarak heykel yapmaya başladı. Sıklıkla bitirdiği eserlerini cesur tek renkle boyamıştır.
Caro 1950'lerin sonunda uluslararası alanda tanındı ve özellikle ABD'de popülerdi. Aynı zamanda şimdi Londra'da Central Saint Martins College of Art and Design olan St Martins School of Art'ta çalışırken, bir zamanlar asistanı olan Phillip King gibi genç Britanya soyut heykeltıraş nesline ilham kaynağı olmuştur. Bu grubun içinde Bruce McLean, Barry Flanagan, Richard Long ve Gilbert ve George sayılabilir. Birkaç eski öğrencisi ile birlikte, "Yeni Sanat"ta Britanya etkisini temsil eden "Primary Structures" adlı 1966 New York Yahudi Müzesi'ndeki bir çalışmaya davet edilmiştir.
Caro 1963'ten 1965'e kadar ressam Jules Olitski ve heykeltıraş David Smith ile birlikte Bennington College'da öğretmenlik yaptı.
Sıklıkla heykeli kaideden indirme yeniliği ile anılır. Halbuki Smith ve Brancusi aynı yönde adımlar atmıştır. Caro'nun heykelleri genellikle kendi üzerinde durabilir ve doğrudan yere konur. Böyle yaparak izleyici ve eser arasında bir bariyer ortadan kaldırılır. İzleyici her yönden yaklaşarak sanat eseri ile etkileşime girmeye davet edilir.
1980'lerde Caro'nun eserleri klasik Yunan figürlerinden daha edebi elemanlar alarak yön değiştirdi. Daha sonraları büyük ölçekli enstalasyon eserleri ile ilgilendi. Bu büyük eserlerden bir tanesi olan, Sea Music (Doğu Müzik) Dorset'te Poole limanında bulunur. 80nci yaşgününü kutlamak için 2005 yılında Tate Galerisi tarafından bir retrospektif sergi düzenlendi. 1987'de Sir unvanı verildi.
2008 yılında Fransa'da Bourbourg'da Saint Jean-Baptiste Kilisesinde "Chapel of Light" (Işık Şapeli) enstalasyonunu yaptı.
1949 yılında ressam Sheila Girling ile evlendi ve iki erkek çocukları oldu.
Edoardo Detti

Edoardo Detti (d. 16 Ocak 1913, İtalya ö. 24 Aralık 1984 İtalya) İtalyan mimar ve şehir planlamacısı. Modern mimarlığın İtalya'daki temsilcilerinden birisi idi.
Giovanni Michelucci'nin öğrencilerin birisi olan Edoardo Detti, 1940 yılında Floransa Üniversitesi'nden mezun oldu. II. Dünya Savaşı sırasından partizanların yanında yer alarak Mussolini'ye karşı mücadele etti. Savaştan hemen sonra da Floransa'nın yeniden inşası faaliyelerine katıldı.
Modern mimarlık tarzı ile birçok projeler tasarlayan Edoardo Dettei, Floransa Üniversitesi'nin Şehir Bölge Planlaması Bölümü Başkanlığı'nı da yaptı.
Francesco Laurana

Francesco Laurana, (d. yak. 1430 - ö. 12 Mart 1502'den önce), Dalmaçya doğumlu heykeltıraş ve madalyoncudur. Hırvatistan'da Frane Vranjanin olarak da bilinir.
Yaşamı ve eserleri
Laurana (La Vrana) Venedik Dalmaçya'sında Zara yakınlarında Vrana'da (günümüzde Hırvatistan'da Zadar) doğmuştur.
Bir heykeltıraşın yanında çıraklık yaptıktan sonra Napoli'de solo kariyerine başladı. Burada Aragon Kralı V. Alfonso için Castel Nuovo zafer takını yapan bir heykeltıraş ekibine katıldı. Alfonso'nun ölümünden sonra (1458) Aix-en-Provence'a Anjou'lu I. René'nin maiyetine çağrıldı. Eski Napoli kralı olan René, maiyetinde olanları temsil eden bir dizi bronze portre madalyon siparişi verdi.
1466 yılında 1471 yılına kadar Laurana Sicilya'da çalışır. Bu döneme ait eserleri arasında Mastrantonio Şapeli, Palermo'da S. Francesco Kilisesinde Pietro Speciale'nin mezarı, Sciacca'da St. Marguerite kilisesinin yan kapısı, Palermo Katedralinde Madonna ve Çocuk heykeli (1471)sayılabilir. Ayrıca şimdi Palermo'da Galleria Regionale Palazzo Abatellis'da bulunan ve Aragonlu Eleanor'u tasvir ettiği düşünülen Noto adlı bir büst de bu dönem çalışmalarındandır.
1471 yılında Napoli'ye dönerek Sta. Barbara Şapelinde Virgin (Bakire) heykelini yapar. 1474-1477 yılları arasında Laurana, akrabası Luciano Laurana'nın çalıştığı Urbino'da üç yıl geçirdi. Daha sonra tekrar Marsilya'ya gitti ve burada Marsilya Katedralinde küçük bir şapel inşa etti (1475-81). Bu Fransa'da tamamıyla Rönesans tarzında ilk yapıdır. Ayrıca St. Lazarus mermer sunağı da atölyesinde yapılmıştır.
Laurana Marsilya'da ya da Avignon'da 1502 yılında ölmüştür.
Genel bakış
15. yüzyılının en karmaşık ve en belirgin heykeltıraşlarındandır. Karmaşık olmasının nedeni değişen çeşitli kültürel komplekslerdeki aktiviteleri ve değişen etkilere maruz kalmasındandır. En iyi eserleri, atölye geleneğine uygun olarak diğer sanatçılarla ortak çalışması sonucu ortaya çıkmıştır. Portre büstleri 19. yüzyılın sonlarında bile özellikle ilgi çeken yaratıcı bir bireysellik ortaya koymaktadır. Her ne kadar stilistik gelişimini çizebilmek mümkün değilse de son dönemlerinde Fransa'da yaptığı eserleri İtalya'da yaptığı eserlerinde görülmeyen, kuzey realizminin etkilerini taşımaktadır.
Pierre Puget

Pierre Paul Puget (d. 31 Ekim 1622 ö. 2 Aralık 1694), Fransız ressam, heykeltıraş, mimar ve mühendis.
Yaşamı ve sanatı
Marsilya'da doğdu; 14 yaşında gemi mutfağı için süslemeler oydu. 16 yaşında geminin dekorasyon ve inşasıyla görevlendirildi. Yürüyerek İtalya'ya gitti ve Pietro da Cortona Puget'yi orada karşıladı. Aynı kişi tarafından Roma'daki Barberini Sarayı'nın ve Floransa'daki Pitti Sarayı'nın tavanlarını süslemesi istendi.
1643'te Marsilya'ya döndü. Devasa boyutlarda savaşçı figürlerini oydu ve portrelerini resmetti. 1646'da İtalya'ya ikinci bir sefer yaptı ve Aix-en-Provence, Toulon, Cuers ve La Ciotat'nın pek çok resmini yaptı. Büyük mermerlerden Lorgues kilisesi için Bakire Meryem ve İsa'nın heykeltıraşını yaptı.
1655 ile 1657 yılları arasında Toulon'daki Hotel de Ville'in balkonlarına karyalitler yaptı. Toulon Katedrali için mihrabın yanındaki anıtsal ahşap ikon rafları yaptı
Nicolas Fouquet, şatosu Vaux-le-Vicomte'ın Herkül'ün heykeltıraşını olsun diye Puget'yi işe aldı. Fouquet'nin 1660'ta tahttan inmesinin ardından Puget Cenova'ya taşındı. François Sublet des Noyers için Herkül Gaulois, St. Sebastian'ın heykelleri ve Santa Maria di Carignano kilisesi'nde bulunan Alexandre Sauli'yi (tahmini 1664) ve daha pek çok eser ortaya çıkardı.
Doria ailesi kilise inşa vazifesi verdi. Cenova senatosu Puget'nin konsey odası için tablolar yapmasını istedi. Sanatçının yavaş dikkatli bir şekilde resmetmesi onu ressamlıktan soğuttu ve heykeltıraşlığa olan tutkusu arttı. 1665'te yakalandığı ciddi hastalık onu fırça tutamaz hale getirdi ve hekimler resim yapmasını yasakladı.
Fakat Jean-Baptiste Colbert Puget'yi Fransa'ya davet etti ve 1669'da Toulon'daki eski işine, tersaneye döndü.
Beaufort dükü için üstlendiği cephaneler yangın nedeniyle zarar gördü. Puget'nin ümidi kırıldı ve Toulon'dan 1685'te ayrılarak Marsilya'ya döndü. Colbert tarafından işe alınan Puget, onun için çok sayıda heykeltıraş yaptı.
Milon heykelini 1682'de, Perseus ve Andromeda heykelini 1684'te tamamlandı.
Resim galerisi
Paul Crutzen

Paul Jozef Crutzen (3 Aralık 1933, Amsterdam - 28 Ocak 2021, Mainz) 1995 yılında Mario J. Molina ve F. Sherwood Rowland ile birlikte Nobel Kimya Ödülü kazanan Hollandalı atmosferik kimyager.
Crutzen, ozon incelmesi konusundaki çalışmaları ile tanınır. Başlıca araştırma alanlarını "stratosferik ve troposferik kimya ve onların biyojeokimyasal döngüler ve iklim üzerine etkileri" olarak tanımlamıştır. Günümüzde; Mainz, Almanya'daki Max Planck Kimya Enstitüsü'nde Atmosferik Kimya Bölümü, Kaliforniya Üniversitesi'ndeki Scripps Oşinografi Enstitüsü (Scripps Institution of Oceanography) ve Güney Kore'deki Seoul Ulusal Üniversitesi'nde (Seoul National University) çalışmaktadır. Stockholm Üniversitesi'nde Meteoroloji bölümünde araştırma profesörü ve Georgia Teknoloji Enstitüsü'nde misafir profesör olarak da çalışmıştır.
Paul Crutzen 28 Ocak 2021'de Almanya'nın Mainz şehrinde 87 yaşında öldü.
Ödülleri
Kazandığı ödüllerin bazıları:
1986: Amerikan Jeofizik Birliği üyeliği (fellow)
1989: Tyler Prize for Environmental Achievement
1991: İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi üyeliği;
1995: Nobel Kimya Ödülü (Mario Molina ve F. Sherwood Rowland ile birlikte)
1995: Birleşmiş Milletler Çevre Programı tarafından, "ozon tabakasının korunmasında üstün katkıları" için Global Ozon Ödülü.
1996: Uluslararası Ozon Komisyonu onursal üyeliği
1999: Rusya Bilimler Akademisi yabancı üyeliği
2002: 1991-2001 yılları arasında 110 yayından 2911 atıf ile dünya çapında jeoloji alanında en çok atıf alan yazar, Institute for Scientific Information
Yayınları
I. Gazi Giray

I. Gazi Giray (d. 1504 - ö. 1524, Bahçesaray), 1523-1524 yılları arasında altı ay hüküm süren Kırım hanıdır.
Hayatı
I. Mehmed Giray Han'ın oğludur. 1523-1524'te, altı ay süre ile hanlık yapmıştır. 1504 yılında Kırım'da doğdu. Kırım hanlarından Mehmet Giray, 1523'te Astrahan'ı fethedip Kırım'a dönüşünde, oğlu ve veliahdı Kalgay Bahadır Giray ile birlikte Nogaylar tarafından çadırında bir baskına uğradı. Maiyetindeki ordu mensupları kendi canlarını kurtarmak için kaçmayı uygun gördüler ve kendini koruyacak hiçbir Tatar ordu mensubu bulunmadan baba ve oğul Nogaylar tarafından öldürüldü.
Kırım halkı Mehmet Giray'ın baskın sırasında Tatar ordu mensuplarının kaçıp dağılması ile Mehmed Giray Hanı yalnız bırakmaktan utanarak onun için büyük bir cenaze töreni yaptılar. Sonra daha genç oğlu olan Gazi Giray'ı Kırım Hanı ilan ettiler. Gazi Giray kalgay olarak küçük kardeşi Baba Giray'ı seçti. Fakat Mehmed Han'ı yalnız bırakıp kaçan Tatar ordusu mensupları ve akrabaları bu iki kardeşin kendilerinden intikam alabileceklerinden korkmaya başladılar. Bu nedenle birçok Tatar, Gazi Giray aleyhinde oldu. Gazi Han'ın Hanlık unvanının İstanbul'da bulunan Osmanlı Padişahı Kanuni Sultan Süleyman tarafından tasdik edilmesi gerekirdi. Aleyhinde olanların ileri gelenleri Şirin Kabilesi reisi olan Memiş Bey'in İstanbul'a gönderdiler. Memiş Bey İstanbul'da oraya rehine olarak gönderilmiş Mengli Giray'ın oğlu ve Gazi Giray'in amcası olan Saadet Giray'la görüştü ve onu Kırım Hanı tahtına geçmeye teşvik etti. Uzun yıllar Kefe sancak beyi olarak görev yapmış Kanuni Sultan Süleyman Kırım durumunu yakından bilmekteydi. Memiş Bey padişah huzuruna çıkıp durumu anlattıktan sonra Gazi Giray'ın babasının ölümünde bir parmağı olduğunu da açıkladı ve Kırımlıların genç Gazi Giray yerine İstanbul'da epeydir bulunan ve daha tecrübeli amcası Saadet Giray'ı Han olarak istediklerini belirtti. Bu Osmanlı padişahını inandırdı ve Saadet Giray İstanbul'da Kırım Hanı olarak ilan edildi. Kırım'da Han ilan edilmiş ama hanlığı kabul edilmemiş olan Gazi Giray'a Osmanlı devletinin 1,000 akça emeklilik maaşı bağladığı da belgelenmiştir.
Saadet Giray maiyetinde epeyce güçlü bir yeniçeri birliği ile Kırım'a geldi. Amca ve yeğeni iki taraf olarak aralarında büyük bir iç savaş çıkması korkusu yarımadaya yayıldı.
Memiş Bey ve diğer önemli kabile büyüklerinin aracılıkları ile bir çözüm sağlandı. Bu çözüme göre Saadet Giray Kırım Hanı olacak ve genç Gazi Giray da onun kalgayı olacaktı. Gazi Giray ve kardeşi Baba Giray Bahçesaray'a giderek Saadet Giray huzuruna çıktılar. Gazi Giray biat etmek için Saadet Giray önünde eğilmişken daha önce yapılan plana göre Saadet Giray'in maiyetinde bulunan biri onu arkasında bıçakladı ve ölümüne neden oldu. Kardeşi Baba Giray'da aynı şekilde öldürüldü.

Gazi Giray öldürüldüğü zaman 21 yaşındaydı ve sadece 6 ay hanlık yapmıştı.
Yanagawa Shigenobu

(1787; Edo - 18 Ocak 1833; Edo), Edo döneminin ikinci yarısında faaliyetleri göstermiş olan Japon Ukiyo-e ustası. Katsushika Hokusai'nin öğrencilerinden ve üvey oğlu. Ukiyo-e (Nishiki-e ve Nikuhitsu-ga)'nin dışında surimono, goukan, yomihon, ninjōbon, kyokabon'un sashi-e (ilustrasyon) çalışmalarıyla bilinir.
1787 (Tenmei döneminin 7. yılı) Edo'da dünyaya geldi. Soyadının Suzuki olduğu aktarılmaktadır. Adı Jūbei. Önce Edo'nın Honjo Yanagawa-chō mahallesinde oturduğu için "Yanagawa-chō no Shigenobu" olarak hitap edildi ve zamanla Yanagawa Shigenobu adını kullanmaya başladı.
Hokusai'nin büyük öğrencilerinden Totoya Hokkei (魚屋 北渓)'nin tavsiyesiyle Hokusai'nin öğrencisi oldu. Ancak az sonra kovuldu. Shigenobu Ukiyo-e tahta baskı çizerek ekmek parasını kazanmaya çalıştıysa da Hokusai basımevlerine baskı uygulayarak Shigenobu'nun çalışmalarını engellemeye kalkıştı. Ancak yazar Ryūtei Tanehiko (柳亭 種彦)'nun arabulculuk girişiminin sonucu barıştılar. Bundan dolayı Ryūtei'nin '柳' harfini alıp Yanagawa soyadını kullanmaya başladığına dair tez vardır. Daha sonra Hokusai'nin en büyük kızı Miyo (美與) ile evlendi ve Hokusai tarafından "Raito" (雷斗) gōsu verildi. Bu çiftin bir oğlu oldu fakat sonra boşandılar.
1822 (Bunsei dönemin 5. yılı)'de Osaka'ya taşındı ve Kamigata'daki Ukiyo-e camiasını büyük bir ölçüde etkiledi. 1825'te Edo'ya döndü ve 1829'da Negishi Ōtsuka köyüne taşındı.
18 Ocak 1833'te öldü. Cenazesi Shitaya Sakamoto'da bulunan Sōkei-ji'ne defnedildi. Aynı yıl konfüçyüsçü Shiga Risai'nin üçüncü oğlu olup Shigenobu'nun öğrencilerinden biri Jūzan (重山), Shigenobu adının ardılı oldu (Yanagawa Shigenobu II).
Son haikusu
Nageire no Mizu mo todokazu Yanagi kana投入れの水もとどかず柳かな
Eserler
為永春水「春色梅児誉美」'nin sashie'si
柳亭種彦「京一番娘羽子板」'nin sashie'si
曲亭馬琴「南総里見八犬伝」'nin sashie'si