Langenstein-Zwieberge

Buchenwald toplama kampının alt kollarından biri olan Langenstein Zwieberge toplama kampı Nisan 1944'ten, Nisan 1945e kadar varlığını sürdürdü. 23 farklı ülkeden 7000 den fazla mahkum bu süre içinde kampa hapsedildi.
Tarihçe
Buchenwalddan gelen ilk sürgün grubu 21 Nisan 1944'te kampa ulaştı. Onlar komando geleceğinin yetkilerini olusturan 18 Fransızdı. Önce Langenstein sınırındaki bir hana yerleştirildiler. Daha fazla konvoy oraya ulaştıktan sonra günümüzde hala köyün çıkışında bulunan bir ambarda kamp binasının yapımını bekliyorlardı.
6 Fransız grubun kampa ulaşması 26.09.1944 - 18.02.1945 tarihleri arasinda gerçekleşti.
Kamp binaları Ağustos 1944'te tamamlandı ve elektrikli çitlerle çevrildi. 7 tane bloğun dışında, revir, mutfak vs. olarak kullanılan yerler inşa edildi. Şubat 1945te insan gücü 5100 mahkuma ulaştığında 18 blok vardı.
İnsan gücü Nisan 1945in başında 4400e düştü. Ölenlerin sayısı yeni gelenlerin sayısını aşıyordu.
1945te 19 Marttan 25 Marta kadar olan haftanın içinde Buchenwaldda 1308 ölü ve kumandanları hesap edilmemişti. Langenstein Zwiebergede ölümlerin bu kadar fazla olması endişe vericiydi, çünkü bunu karşısında Ohrdrufda 207, Leau 69 ölü vardı.
Çalışma
Sürgünler, kampa ulaştıkları ilk günden itibaren henüz el değmemiş olan Thenkenberge tepelerinde tünelleri kazmaya başladılar. 10 ay içinde, korkunç acılarla ve büyük yaralanmalarla birlikte, 60.000 metrkarelik bir alana 10 km uzunluğunda tünelleri kısmen tamamladılar. Bazıları tren vagonlarını barındıracak kadar genişti. Bazılarında ise her metrekareye bir ölüm düşüyordu.
Orada çalışanlar için biçilen ömür sadece altı haftaydı.
İşler, 12 saatlik vardiyalar halinde, hava kısıtlılığı ve yoğun toz bulutu altında yapılıyordu.
Çoğu mahkum kampa harap olmuş, nefes almakta güçlük çekerek ve hatta kendi çorbalarını içemeyecek durumda güçsüz dönerlerdi.
Bu kampın asıl amacı, Junker fabrikalarında üretilen jet motorlarını ve bazı silahları saklamaktı. Bunun için Junker firmaları büyük kampın içinde 3 barakalı, özel sürgünler için dedikleri ve Halberstadt, Aschersleben, Langensalza ve Niederorschelden gelecek olan 869 komando için küçük bir kamp ayarladı.
Bu küçük kampta da mahkumlar diğerleri gibi tünel kazımında kullanıldı.
Ölümler
Ölüler önce Quedlinburgdaki krematoryuma at arabaları ya da kamyonlarla gönderildi. Şu anda 131i Fransız olmak üzere 912 kurbanın külleri burada bulunmaktadır.
Martta, bu teşkilat petrol kıtlığı ve ölülerin yaydığı leş koku yüzünden daha fazla işleyemez duruma gelmişti. Bunun yerine ölüler kampın dışındaki 4 toplu mezara gömülmeye başlandı. Bu mezarlara 700 kadar insan gömüldü.
Cesetler, işten sonra 4 mahkum tarafından tahta kızaklarla taşındı. Kızaklar, mezarlarda boşaltılırdı. Mezarlar daha fazla ceset alamayacak duruma gelinceye kadar kullanılırdı.
Taşınamayacak durumdaki cesetler, barakalarda bırakılırdı. Leşlerin yaydığı kokuya gelen sinekler hastalıklara sebep olduğundan, S. S. gardiyanları kapıyı, yeni cesetler gelene kadar kilitlerdi.
9 Nisan 1945 gecesinde, Elbeye ulaşan Amerikan güçlerinin hemen önünde kamptan 3.000 mahkum 500 kişiden oluşan 6 sıra halinde yola çıktı. Çoğu mahkum 15 günlük ve 300 km'lik bir yolculuğun sonunda Wittenbergde bulundu.
Bir sıra mahkum, yolculuk sırasında tamamen öldü ve izleri bulunamadı. Başka bir sıra mahkum da sadece 18 kişiyle Berlin yakınlarına vardı. 500 ile 1.500 arasında kişinin kurtulduğu tahmin ediliyor fakat elimizde hiçbir kesin kanıt bulunmamaktadır.
Kampın Serbest Bırakılması
9 Nisan 1945te Almanlar tarafından terk edilen kampa Amerikan Ordusu 13 Nisan 1945te ulaştı. Kampa ilk ulaştıklarında mahkumların açlık ve güçsüzlükten dolayı ölüm oranı yaklaşık günde 20 kişiydi.
20 Nisan tarihli Stars and Stripes gazetesinde bir gazeteci durumu şöyle anlatıyor: Ölümün kokusu bu durgun odada olduğu gibi her yerde vardı. Öldükleri bu revirde Hastalardan sağ kalmayı başaranlar dizanteriye yakalanmıştı. Hareket edemeyecek kadar zayıf bir şekilde yerde yatıyorlardı. Diğerlerindan biraz daha güçlü görünen bir tanesi kapıya tutunarak ayakta durabiliyordu. Üzerinde sadece kısa bir gömlek vardı. Uyluklarının, leğen kemiğinin ve kaburgalarının çevresinde artık kas yoktu. Bacakları yalnızca kemikten, dizleri iki küçük çıkıntıdan ibaretti. Vücudu gri deriyle kaplanmış bir iskeletti sadece. Dizanterili bir odada bu kadar uzun süre hayatta kalmayı başarmak imkansızdı. İçerideki koku sizi baharın ılık kokusuna karışıncaya kadar takip ediyordu.
18 Nisanda tüm hastalar ordu ambulanslarıyla Halberstadttaki askeri barakalara taşındı. Halberstadttaki şehir mezarlığında bu sürgünlerden 144ü toplu bir mezarda yatmaktadır.
Langenstein Zwieberge Anıtı
11 Eylül 1949da bu toplu mezarların bulunduğu bölgede bir anıt inşa edildi. 1976dan beri aynı yerde bir müze de bulunmaktadır.