Jön Türkler

Jön Türkler () veya Genç Türkler, Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminde ortaya çıkan meşrutiyetçi ve II. Abdülhamid döneminde muhalif olan "genç ve aydın" kuşağa verilen isimdir.
Etimolojisi
İlk defa 1828 yılında Charles Mc Farlane tarafından dönemin Genç Osmanlı nesline atıfta bulunarak kullanılmıştır. Daha sonra 1855te Ubicenhi II. Mahmut dönemindeki reform hareketine katılan devlet adamlarını hem de Abdülmecit döneminin batılılaşma yanlısı Tanzimatçılarını tanımlamak için jeuene turquie de Mahmut ve jeuene Turquie dAbdul Medjid ifadelerini kullanmıştır. Bu terimleri kavram olarak ilk kullanan kişi Hippolyte Castille olmuştur.
Genç Türkler kavramı yeni bir kavram değildir. Bu kavramların kullanımı daha çok Avrupada oluşan yönetime muhalif kesimlerin oluşturdukları partilerin bir benzeri gibi görünmek olduğu için kullanılmıştır. Almanyadaki genç Almanya akımı (ayrıca bu akım siyasi bir muhalif akımı olduğu kadar bir edebi akımdır), İtalyada ortaya çıkan genç İtalya akımı, Polonyadaki genç Polonya akımıdır. Bu akımlar siyasi muhalif bir akım olduğu kadar edebiyat akımlarıdır da. Daha sonra Jön Türkler akımında ismi geçenlerden bahsederken ayrıntılı olarak edebiyatçılarına değinilecektir. Edebi düşünceleri siyasetle iç içe geçmiş kişilerdir.
Avrupalı yazarlar yeni Osmanlılara bu sıfat ve terimleri kullanmıştır. Yeni Osmanlılar ise jevne Turqvieyi eski Türk grubunun muhalifi olarak göstermişlerdir. Bu söylemi Yeni Osmanlılar cemiyetinin kuruluş belgesinde göstermiştir.
Tarihi
Bahsedilen Osmanlı dönemindeki bu Jön Türk grubu gibi olan muhalif kesimlere her dönemde buna benzer isimler verilmiştir. Her yenilikçi kesime Genç Türkler, Genç Osmanlılar, Jön Türkler gibi isimler verilmiştir. Özellikle 1800lü yıllardan sonra bu akımlar güçlendiği için bu terimlere sıkça rastlanmıştır. Örneğin, 1890 yılında Georges Badis adlı bir şahıs sarayı Genç Türkiye adında Kanun-i Esasi yanlılarını çatısı altında toplayabilecek bir gazete kurmakla tehdit etmiştir.
Jön Türklerin ideolojisine bakıldığında ise bunların bakış açıları Fransadaki burjuvazi kesiminin bakış açısıyla örtüştürülebilir. Nasıl Fransada burjuvazi gücünü arttırdıktan sonra yönetime sesini duyurmaya çalışmak için siyasi bir çekişmenin içine girdiyse, aynı şekilde Jön Türkler olarak adlanan kişiler de Avrupadaki yeniliklerden etkilenip aydın kesiminin desteğiyle yönetimdeki kişilere karşı benzer bir mücadeleye girmiştir. Bu mücadele kanlı bir iç savaştan çok edebi yazılarla belli bir kesimi aydınlatıp biçimlendirme şeklinde olmuştur.
Jön Türkler adı altında bulunan kişilerin tek ortak siyasi görüşü, padişahlık yönetiminin altında bir de meclisin bulunarak yönetime katılmasıdır. Hiçbir zaman padişahlık rejimini yıkıp yerine cumhuriyet rejimini getirmeyi düşünmemişlerdir. Karşı oldukları durum Abdülhamid yönetiminin istibdat düzenidir. Baskı ve şiddet düzeninin yönetime ortak bir meclis kurulursa bu durumun düzeleceğini iddia etmişlerdir. Fakat hiçbir zaman padişah yönetimini reddetmemişlerdir. Sadece yönetimine denk bir meclis yönetimi istemişlerdir; ama Jön Türk cemiyeti altındaki kişilere tek tek bakıldığında siyasi görüşlerinin birbirinden çok farklı olduğunu görülebilir.
Jön Türkler cemiyetinde 2000e kadar üye bulunduğu bilinmektedir. Bu isimler siyasi ortamdan dolayı Osmanlıda fazla barınamamış ve yaşamlarının çoğunu Avrupada, ya da Mısırda sürgün hayatı şeklinde yaşamıştır. Bu cemiyette öne çıkan, dikkat çekmekte olan isimler şunlardır: Abdullah Cevdet, Abdurrahman Bedirhan, Ahmet Rıza, Ahmet Fazlı, Ahmet Ferig, Ahmet Kemal, Ahmet Lütfullah, Ahmet Niyazi, Ahmet Saib, Ali Fahri, Ali Fehmi, Ali Haydar, Ali Şefkati, Bahaeddin Şakir, Derviş Hüma, Edhem Ruhi, Emir Şekib Arslan, Halil Ganem, Hüseyin Tosun, Hüsrev Sami, Hüseyinzade Ali, İbrahim Temo, İshak Sükuti, İsmail Canbulat, İsmail Enver Bey, İsmail Kemal, Mahmut Celaleddin Paşa, Mahir Said, Mehmet Ali Halim Paşa, Hacı İbrahim Paşazade Hamdi, Tarsusizade Münih, Tunalı Hilmi.
Dönemin Şartları
Jön Türkler cemiyetinin şahsiyetlerinin fikir yapısının oluşmasında dönemin şartları da önemli bir rol oynamaktadır. Dönemin önemli siyasi olayları şöyledir:
İsmen vergiye tabi Bulgaristanın kurulması.
Makedonyada çözülemeyen anlaşmazlıklar.
Yunan çetelerinin faaliyetleri.
Giritteki sık sık yaşanan ayaklanmalar.
Ermenilerin özerk devlet kurma fikirleri ve faaliyetleri.
Osmanlının elindeki önemli toplumlardan biri olan Arnavutların Avrupadaki anarşileri.
Arapların dini değil, siyasi yönde uyanışları.
Osmanlıdaki okulların sadece ceplerini doldurmak için bürolarda tembellik yapacak eleman yetiştirmesi.
Mithat Paşa döneminde bastırılan ulema sınıfının yeniden nüfuz kazanması.
II. Abdülhamidin Osmanlıyı eski ihtişamlı dönemine geri döndürme çalışmaları sebebiyle yaptığı faaliyetler
Bu siyasi karışıklıklar içerisinde Osmanlı devletinin çok kötü bir yere gittiği görülmektedir. Fakat bu kötü gidişe rağmen Osmanlı toplumunda yaşayan halk bu gidişi pek umursamamaktadır. Çünkü Osmanlı halkı denen ortak bir anlayış yoktu. Bu topraklarda yaşayan halk; din, dil, ırk farkı çok çeşitli olduğundan bu siyasi durumu çok fazla önemsemiyorlardı. Hristiyan halk, kendi dinlerini yaşayabileceği bir devletin himayesine girmek için çalışmalarda bulunuyordu. Ayrıca her ırk kendi milli devleti için bir takım çalışmalarda bulunuyordu.
Osmanlıda Basın Hareketleri
Osmanlı aydınını ortaya çıkaran Batılılaşma olgusu Osmanlı Devletinin Tanzimat Fermanından beri izlemeye çalıştığı bir siyasetti. Osmanlı aydınları Batıyı pek fazla bilmedikleri gibi padişahı da pek fazla eleştirmezlerdi. Yine de II. Abdülhamid döneminde etkili olan aydınlar eskisine göre daha bilinçliydi. Bu dönemde yurtdışında bulunan aydınlar Avrupayı yakından tanıma fırsatı bulmuşlar ve edindikleri fikri yayma fırsatı bulmuşlardır. II. Abdülhamid rejimine karşı örgütlenmiştir. Amaçları Kanun-i Esasiyi yeniden yürürlüğe koyup meşrutiyeti getirmekti.
Avrupaya kaçan Jön Türkler bu dönemde birçok gazete ve dergi çıkartarak istibdat rejimi ile sıkı bir mücadeleye giriştiler. Yayınladıkları dergi ve gazeteler yabancı postalar aracılığıyla yurda giriyordu. Bu yayınlar 1900lerden sonra daha da artmıştır. Bu nedenle hükumet Jön Türkler ile yayınlarını durdurmak için pazarlığa bile oturmuş ve bu durum sıkıntı çeken Jön Türklerin işine gelmiştir. Değerinin kat kat fazlasına satılan yayınlar kapatılmış; ancak Jön Türkler bu faaliyetlerine başka bir isim altında devam etmişlerdir.
Jön Türkler 1889-1908 yılları arasında çıkardıkları gazeteler ve dergiler ile fikir hayatına yeni bir yön vermeyi başarmışlardır. Bu yayınlar ise Birleşik Krallık, Fransa, Avusturya, Bulgaristan, İtalya, Yunanistan, Romanya, İsviçre, Brezilya, Belçika, Amerika Birleşik Devletleri ve Kıbrıs olmak üzere 13 ülke ve bölgede Türkçe-yabancı dillerde olmak üzere 152nin üzerinde gazete veya dergi yayınlamışlardır.
Jön Türk Yayınları
Meşveret
Aralık 1895te Ahmet Rıza tarafından Türkçe ve Fransızca olarak yayınlanmaya başlanmıştır. Gazetesinde meşrutiyeti savunmuş, halkın politik görev bilincine varabilmesi için eğitilmiş gerektiğini ileri sürmüştür. Eğitim ve kültürün üzerinde durmuştur. Bunların yanı sıra çok ağır siyasi yazılar da yazmıştır. Daha sonraları iyice yazılarını ağırlaştıran Ahmet Cevdetin Osmanlı aleyhine daha cüretkar davrandığından Fransız savcı tarafından gazetesi kapanacaktı.
Meşveret ile aynı anda Mısır'da yayınlanan Mizan gazetesini gerekçe gösteren Ahmet Rıza aynı cemiyetin iki farklı Türkçe gazete çıkarmasının anlamsız olduğunu ileri sürerek Türkçe Meşveretin yayınını durdurmuştur.
Ancak mizancı Muratın saray ile anlaşarak Mizan'ın yayınına son vermesi üzerine Türkçe Meşveret yeniden yayınlanmaya başlandı. Bu arada Cenevrede Osmanlı gazetesinin yayınlanması üzerine Ahmet Rıza, Meşveret'i tekrar kapatmıştır. Meşveret, yüksek seviyede bir fikir gazetesi olmaktan öte sadece öncü bir gazete olmuştur.
Mizan
Ağustos 1886da İstanbulda Murat Bey tarafından çıkarılmıştır. Siyasi ve ekonomik özgürlüğe ilişkin yazılarıyla hükumetin dikkatini çekmesi sonucu Murat Bey, Mısıra kaçmıştır. İstanbulda yayınladığı dönemlerde Mizan, iktisadi konulara yönelmiştir. Mısırda Murat Bey'in İstanbuldaki ilimler politikası yerine tahrikçi ve ihtilalci Murat kimliğini ön plana çıkarmış ve ittihatçıların görüşlerini savunmaya başlamıştır. Murat Bey yazılarında, basın özgürlüğünün yasal sınırlar içinde sağlanmasından, yargının iyileştirilmesinden, bir danışma kurulunun oluşturulmasından sorumlu bir hükumet ve ayan meclisinin kurulmasına değinmiştir.
Murat Bey panislamisttir. En büyük ideali Halife aracılığıyla tüm Müslümanların yabancı boyunduruğundan kurtarılıp, büyük bir İslam imparatorluğu kurulmasıydı. Özellikle basın yoluyla mücadelesinde Namık Kemalin etkisinde kaldığını ve yazılarında onu taklit ettiğini görmekteyiz. Mizancı Muratın fikir hayatı bazı dönemlerinde değişiklik göstermesi nedeniyle Ahmet Rıza ile araları açılmıştır. Bu yüzden Jön Türkler bu iki kişi etrafında toplanmıştır. Fikirlerinin değişmesi üzerine mizancı Murat yurda dönmüş ve Mizanı günlük çıkarmaya başlamıştır. Murat Bey burada ittihatçılara karşı bir tutum izlemesi ve 31 Mart ayaklanmasından sonra ise gazetesi kapatılmış ve gözaltına alınarak Rodosa sürülmüştür.
Osmanlı Gazetesi
Osmanlı Gazetesi, Mizanın kapatılmasından sonra İttihat ve Terakki'nin ilk kurucuları İshak Sükuti, Abdullah Cevdet, Tunalı Hilmi gibi kişiler tarafından kurulmuştur. Fransızca, Almanca ve İngilizce dillerinde ilk Jön Türk gazetesidir. Ancak saray bu durumdan rahatsız olmuş ve Afrikaya gönderilen Jön Türklerin serbest bırakılacağı karşılığında gazetenin kapatılmasını istenmiştir. Gazete bir süre kapatılmış; ancak saray sözünde durmadığından yeniden çıkarılmaya başlanmıştır (1897). Gazete, cumhuriyet yönetiminden bahsetmiştir. Yazılarında da halkı ayaklandırmaya çalışmışlardır. Fakat bu görüş diğer Jön Türklerce kabul görmemiştir. Bir süre sonra gazetenin basına Jön Türkler arasında yeni bir ayrılık ortaya çıkaracak olan prens Sebahaddin geçiyor. Prens Sabahaddin padişahı daha da sert eleştirmeye başlamıştır.
Şuray-ı Ümmet
Ahmet Rıza tarafından yayınlanmaya başlanmıştır. Merkeziyetçiliği savunmuştur. İlk sayıda gazetenin ilkeleri şöyle belirtilmiştir;
1876 Anayasasını tekrar yürürlüğe koymak.
Tüm Osmanlı uyruklarında ortak bir vatanseverlik duygusu yaratmak.
Padişahın hanedanlığını ve tahtını korumak.
Yazım kadrosunda, Selanikli Nazım, Ahmet Suip, Yusuf Akçura, Sami Paşazade Sezai, Ahmet Ağaoğlu gibi isimler vardı.
Merkeziyetçiliği savunan Ahmet Rıza karşısında Prens Sabahaddin ise adem-i merkeziyetçiliği tavsiye etmekte ve Terakki adlı Türkçe olarak küçük böyle bir gazete bu tekliflerini savunmuştur. Bu iki fikir meşrutiyetten sonra da devam edecek ve ittihatçılar meşrutiyetten sonra Ahmet Rıza'nın görüşlerini benimseyeceklerdir.
Bunların dışında Kanun-i esasi (1896, Mısır), Hak (1899), Sade-i millet (1898, Mısır), İkdam, Muhbir (1866), İbret (1870) gazeteleri de çıkmıştır.
Dergiler
Daha çok bilimsel nitelikli yazılar yayınlandı. Değişik yerlerde basılmıştır.
Şikaya Dergisi (1893, Şikaya).
Şark ve Garb (1896, Paris).
Musavve (1900).
Mecmua-i Kemal (1905).
İçtihat (1904).
İbrahim Şinasi Efendi
Batıyı örnek alan ilk şair, ilk oyun yazarıdır. Ayrıca o, Agah efendi ile beraber ilk özel gazetecidir.
İslami ilimler öğrenirken, bir Fransız yazarından da Fransızca öğrendi. Mustafa Reşit Paşanın himayesinde Parise gönderildi.
İstanbula döndüğünde eski görevine dönüp Meclis-i Maarif üyeliğine atandı. Fakat, hükumete Mehmet Emin Ali Paşa gelince aralarında sorun oldu (sakal sorunu) ve sakal bahanesinden görevinden uzaklaştırıldı. Asıl sebep Mustafa Reşitin adamı olmasıydı.
1860'ta Agah Efendi ile Tercüman-ı Ahvali çıkardı. Şair Evlenmesi'ni yazdı.
Şinasi tasvir-i efkarı kurduktan sonra, Namık Kemal gazeteye dahil oldu. Daha sonra Parise gitmek zorunda kaldı (Ali ile münasebetleri yüzünden). Daha sonra Fransa-Prusya savaşından dolayı İstanbula dönmek zorunda kaldı. Yalnızlık ve sefalet içinde öldü.
Şinasiyi önemli yapan diğer bir faktörde batı uygarlığını benimsemesiydi. Akıl, bilim, insaniyetçilik ve adalet onun için büyük değerlerdi. Bu yüzden Namık Kemal ve onun kuşağındaki birçok isme yol gösterici oldu.
Meşrutiyetçi değildi. Siyasi rejimle sorunu yoktu.
Namık Kemal
Namık Kemal yenilikçi şairlerden biridir. Fakat Babiali tercüme odasına tercüman olarak girmeden önce divan şiiriyle de çok alakalıydı. Tercüme memurluğu sırasında Fransızca öğrendi ve tanıştığı batı kültürü çok ilgisini çekti. Daha sonra Şinasi ile tanıştı Tasvir-i Efkarda çevirileri yayınladı. Şinasi Fransaya gidince başyazar oldu. Artık daha çok fikirlerini yazabilme fırsatı buldu. Fakat, hükumet Namık Kemal isminden rahatsız oluyordu. Bunun tek sebebi Tasvir-i Efkar yazıları değildi. İttifak-i Hamiyet adlı gizli örgütle ilişkisi ortaya çıkınca hükumet tarafından Erzurum vali yardımcılığına sürüldü. Burada barınamayacağını anlayınca Mustafa Fazıl Paşanın davetiyle Parise kaçtı. Fazıl Paşanın önderliğinde orada Yeni Osmanlılar Cemiyetini kurdular. Tasvir-i Efkarda dış siyasetle ve bazı toplumsal sorunları yazan Namık Kemal, Avrupadaki özgürlükten yararlanacak temel siyasi sorunları tartışmaya başladılar. Tabii bu durumu J. Locke ve J. J. Rousseau gibi aydınlar çok etkilemiştir.
N. Kemal ve arkadaşlarının siyasi muhalefeti padişaha değil daha çok Ali Paşa yönetimineydi. Avrupadan alınan kanunların doğrudan uygulanmasına karşıydı. N. Kemal uzun Avrupa macerasından sonra Ali Paşa ile anlaşarak gazetecilik yapmamak şartıyla memlekete çağrıldı. Ali Paşa öldükten sonra yazılarına devam etti. Daha sonra Mithat Paşa, N. Kemali İstanbuldan uzaklaştırarak Geliboluya sürdü. Fakat burada da yolsuzlukla mücadele ederek tekrar azledildi ve İstanbula geri döndü.

Bu dönemde yazdığı Vatan yahut Silistre büyük ses getirdi. Vatanseverleri coşturdu. Sokaklarda N. Kemal lehinde gösteriler yapılmaya başlandı. N. Kemal birden halk kahramanı oldu ve bir anda birçok grup galeyana geldi. Tabii bu durum N. Kemali tekrar potansiyel bir tehlike haline getirdi. Mağusaya sürgün edildi. Otuz sekiz ay burada yaşadı; daha sonra taht değişikliği nedeniyle (V. Murat) geri geldi.
II. Abdülhamid rejiminde Kanun-i Esasiyi hazırlayan kurulda yer aldı. Fakat II. Abdülhamidle arası açıldı. Rodos, Sakız, Midilli gibi Ege adalarında, hayatının geri kalanını çoğunda olduğu gibi sürgün geçirdi. Onun fikirleri şöyleydi: Eğitim Türkçe yapılmalı, Vatanın istikbali için eğitim ve kültür alanında çaba harcanmalıydı. Köylünün ağır vergi yükü hafifletilmelidir.
Ali Suavi
Kendini ulema saydığı ve kıyafetlerini benimsediği bilinmektedir. Muhbir gazetesinde Ali Paşayı eleştirel yazılar yazmış ve Mehmet Fazılın birkaç yazısını gazetenin köşesinde yayınladığı için Yeni Osmanlıların arasına girmiştir. Bu durumlardan sonra Kastamonuya sürüldü. Birçok Yeni Osmanlı gibi hayati tehlikeden dolayı Parise kaçtı (M. Fazılın çağrısı üzerine). Fakat sonraki dönemde bir mesele yüzünden anlaşmazlık yaşandı ve Muhbir gazetesini yayınlamayı durdurdu (Londrada yayınlanıyordu).
Suavi; hırçın, aşırılıklarla dolu, uyumsuz, iddialı, dost tutamayan bir insandı.
Sonraki süreçte önce Fransada Ulum gazetesini çıkarmaya başladı. Fakat sonraki süreçte koptuğu arkadaşlarının karşısına geçerek meşrutiyet yanlısı bir yayın olan Muvakkaten, Ulum Müşterilerine gazetelerini çıkarmaya başladı. Tabii bu yanlı tutum II. Abdülhamidle barışmasını sağladı ve geri döndü. Sonra Galatasaraya müdür oldu. Fakat sonraki süreçte II. Abdülhamidden kaynaklanan bir sebepten olacak ki II. Abdülhamidin Çırağan Baskınında öldürülmüştür.
Genç Osmanlılar Suaviden pek hazzetmediler. Bunun sebebi meşrutiyetçi tutumu olabilir. Hatta İngiliz ajanı olduğu bile iddia edilmiştir. Düşüncelerine gelecek olursak eğer tabii bu düşünceleri otorite yanlısı tutumu benimsemeden önceki düşünceler;
Cumhuriyet Döneminde K. Atatürkün kurduğu yapıyı ilk olarak dillendiren kişilerden biridir.
Laikliği savunmuştur.
Halifelik konusundaki görüşleri (Halifelik kurum değildir).
Cumhuriyet yönetimini ortaya atmıştır (Sultan yine bulunur).
Fakat Suavi çok fazla Batıcı değildir. Ulemayı destekler (Askerden daha üstündür).
Türklerin yüksek nitelikli bir millet olduğunu ortaya atar.
İslamiyete en büyük katkının Türkler tarafından yapıldığını iddia eder.
Türkçenin büyük bir dil olduğunu söyler. Yabancı sözcük kullanımına karşı çıkar. Dış Türklerle yazın ilişkide olunmasını savunur.
Medreseler kapatılmalı, sarık kaldırılmalı, din dersi Türkçe verilmelidir.
Osmanlı'da bankalar kurulmalı ve fabrikalar açılmalıdır, der.
Ahmet Cevdet Paşa
Cevdet, paşa olarak Halepe tayin edildi. Daha sonra 1868de Divan-ı Ahkem-i Adliye reisliğine getirildi. Burada Fransız medeni kanunu kabul ettirmeye çalışan Mithat Paşa ve yandaşlarına karşı Mecellei yazarak kabul ettirdi. Bu süreçten sonra çeşitli devlet memurluklarında bulundu ve Abdulhamidin önemli görevlerini, Ahmet Cevdete yaptırırdı. Mithat Paşayı tutuklatmak görevi de bunların arasındadır.
Cevdete göre Avrupa fetihlerinden önce Müslümanlar tek bayrak altında toplanmalı daha sonra Avrupa fetihleri başlamalıydı. Bu durumda devlet daha uzun ömürlü olabilirdi. Cevdet Bey, döneme daha uygun bir fikir olarak İslam birliğini destekliyordu. Cevdet Bey, kanun-i esasiyi gereksiz buluyordu çünkü Şeriat-i Garra zaten bir kanun-i esasiydi. Ayrıca Osmanlı'nın asıl gücünün Türklerden oluştuğunu belirtmiştir.
Ahmet Rıza
Ahmet Rıza Galatasarayda eğitim gördükten sonra Fransaya tarım eğitimi almaya gitti. Burada pozitivizmi benimsedi ve August Comteun öğrencisi olan Pierre Lafittein derslerine devam etti.
Pozitivizm, metafiziği reddeder, bilimin üstünlüğünü kabul eder.
Pozitivizm, onun için çekiciydi çünkü:
Hristiyanlıkla ilgisi yoktu ve dinin (İslamiyet) Osmanlı toplumu üzerindeki etkisinin farkındaydı (dayanışma esası).
Osmanlı padişahlarının keyfi şeklindeki yönetimine tabiydi.
Büyük bir sarsıntı(siyasi çalkantı ya da savaş) durumunda devlet dağılıp gidebilirdi.
Topluma yön verecek olan uzmanlardı (Ahmet Rıza topluma tepeden bakan bir kişilikti).
Ahmet Rıza İttihat ve Terakki'ye girdi ve Mesvereti çıkarmaya başladı. Fakat sonra Ayan Meclisi'ne girerek İttihat ve Terakki karşıtı oldu.
Ahmet Rızanın Osmanlının ilerlemesi için ortaya diğerlerinden farklı bir fikirde yönetimin değil toplumun değişmesi gerektiğini savunmasıdır.
Abdullah Cevdet
Cevdet, Jön Türklerin içinde herhalde en entelektüellerden biri olduğu kadar en çalışkanlarından da biridir. Siyaset, toplum bilimi, psikoloji, edebiyat gibi konularda yazdığı pek çok kitap, makale ve yaptığı çeviriler önemini ve değerini göstermek açısından yeterli olabilir. Ateist olması fikirlerinin geniş kitlelere ulaşmasını engellemiştir.
Prens Sebahattin
Sebahattine göre istibdat toplumun şartlarının bir getirisiydi. Eğer toplum şartları değiştirilmezse, istibdat tekrar yaşanabilecek bir durumdur. Prens Sebahattin, Ali Rıza karşıtı gruplar Adem-i merkeziyetçiliği savunur.
1902 Jön Türk Kongresi adem-i merkeziyetçilik fikrini getiren Sebahattin bir bölünmeye yol açtı. Adem-i merkeziyetçiler olarak ayrılan grupta; Sebahattin, Nihat, Reşat, Dr. Rıfat, Miralay Zeki, Teşebbüsü şahsi gibi kişiler yer aldı.
Yusuf Akçura
1908e kadarki dönemde Akçura, Meşveret ve Şüra-i Ümmette yazılar yazdı. Bu yazılardan en önemlisi Üç Tarzı Siyaset adlı makalesi olmuştur. Bu makaleyi yazarken etkilendiği önemli faktörler vardır:
Tatar ıslahatçılığı ve çağdaşçılığı (iktisadi ve siyasi gelişim sonucu). Kazanda İslamiyet çağdaşlaştırılmış, medreselerde müspet ilimler okutulmaya başlanmıştır.
İslam öncesi Türk tarihine önem vermek Türklüğü İslamiyet ile birleştirmemek. Çünkü İslami gelenek İslam öncesini küçümser ve reddeder.
Diğer etkilendiği faktör ise Fransadaki öğrenim sürecinde bazı yaklaşımlardan etkilenmiştir; maddesi yaklaşımı sayesinde tarihe ve siyasete düşünce ve idealler yönünden değil de, iktisadi yönden bakmayı gerektiği görünüşü benimsedi. Toplumsal Darwinci görüşe göre ise gerçek olan hayat mücadelesidir.
Üç teşkilattan Millet teşkilatı İslam birliği, Türklerin birliği bahsedilir. Bu eserinde Akçuranın asıl anlatmak istediği Osmanlının tek bir millet olmasının imkansızlığıdır.