Friedrich Carl von Savigny

Friedrich Carl von Savigny (d. 21 Şubat 1779 Frankfurt 25 Ekim 1861 Berlin), 19. yüzyıl hukukçularının en saygın ve itibarlı hukukçularındandır.
Lorrainein tarihi kayıtlarına göre; adını Mosella Vadisi'nde, Charmesın yakınında bulunan Savigny Şatosundan alan bir ailenin çocuğu olarak Frankfurtta dünyaya geldi. 13 yaşında öksüz kalan Savigny, 1795te Marburg Üniversitesine gidene kadar bir koruma tarafından yetiştirildi. Daha sonra bu üniversitede Alman reformunun öncülerinden Prof. Anton Bauer ve Orta Çağ hukuk bilimi çalışmalarıyla tanınan Philip Friedrich Weissin yanında çalıştı. Başta Jena, Leipzing ve Halle olmak üzere çeşitli üniversiteleri ziyaret eden Savigny geri döndüğü Marburgtan 1800 yılında doktorasını aldı. Marburgta ceza hukuku ve pandekt hukuku konusunda ders verdi.
1803te ünlü tezi Das Recht des Besitzei (zilyetlik hukuku) yayınladı. Bu eseri ünlü hukukçu Thibaut tarafından bir baş yapıt ve Roma hukuku otoritesinin bu anlamda sonu olarak nitelendirildi. Avrupada ünü hemen yayılan bu eser, hala hukuk tarihinde önemli bir yere sahiptir. 1804te Savigny, şair Bettina von Arnim ve Clemens Brentanonun kızkardeşi Kunigunde Brentano ile evlendi. Aynı yıl Roma hukuku hakkında güncel kaynaklarla ilgili kapsamlı bir araştırma yapmak üzere Fransa ve Güney Almanya turuna çıktı.
1808de Bavyera Hükümeti tarafından Landshuta Roma hukuku profesörü olarak atandı. Burada bir buçuk yıl çalıştı. 1810da Berlin Üniversitesi'ne Wilhelm von Humboldtun şefliğini yaptığı Roma hukuku kürsününe davet edildi. Burada hukuk fakültesi bağlantılı verdiği hizmetlerden biri de hüküm komitesi (Spruch-Collegium)nin üyesi olarak sıradan mahkemeler tarafından yönlendirilen sıra dışı davalarda görüş bildirmektir. Bu zamanlar Savignynin en yoğun dönemidir. Devlet Üniversitesinde 3. rektör olarak hocalık yaptı ve hükümdarlık prensine Roma, Ceza ve Prusya hukukları konusunda özel dersler verdi. Berlinde kaldığı süreçte bir kazancı da Niebuhr ve Eichhorn ile dostluk kurmasıdır. 1814te Vom Beruf unserer Zeit für Gesetzgebung und Rechtswissenschaft adlı makalesini çıkardı. Bu makale kanundaki düzenlemeye karşı yazılmış bir protestoyu içeriyordu ve Thibautın Almanya için Yabancı kanun sistemleriyle etkileşiminin serbest olması gerekliliği konusunda yazdığı makaleye cevap olarak yazılmıştı. Bu ünlü makalede Savigny yeni bir hukuk sistemine ya da yeni kanunların girmesine karşı çıkmıyor fakat sadece iki durumda kondifikasyona itiraz ediyordu:
1. Önceki dönem hukukçuları tarafından ihmal edildiğinden gelen zararlar kolayca düzeltilemiyorsa,

2. Eğer doğal kanunun bitmez tükenmez kibri ve sığ felsefesi ile çelişmesinde büyük bir risk varsa.
Hala değerli sayılan bu makale hukuku içi boş Christian Wolffun Institutiones juris naturae et gentium gibi genellemelerden kurtardı ve pozitif kanunlar hakkındaki tarihsel çalışmaların, hukuk biliminin doğru anlaşılmasının taliki şartı olduğunu ispatladı.
1815te Karl Friedrich Eichhorn ve Johann Friedrich Ludwig Göschen ile birlikte Zeitschrift für geschichtliche Rechtswissenschaft ile temsilcisi olduğu yeni tarih okulunun bir birimini kurdu. Bu dönemde Savigny, Veronadaki keşifte bulunup ona iletilen bir yazının Niebuhrun iddia ettiği gibi Ulpianın yazısı değil Gaiusun kayıp yazısı olduğunu keşfetti.
1815te son bölümü 1831de yayınlanan Geschichte des römischen Rechts im Mittelalterin ilk bölümünü yayınladı. Hocası Weissin teşvik ettiği bu çalışması, Irneriustan şimdiye kadarki Roma Hukuku tarihi üzerinedir. Çalışmasında bazı yerleri kısaca, bazı kısımları ise ayrıntılarıyla ele almıştır. Anlatımında hukuk biliminin temellerini altüst eden uluslar ayrılığının olduğu 16. yüzyıldan sonrasına yer vermemiştir.
Konuları ele alışı bir bibliyograftan çok filozofik bir bakış açısıyladır. Çalışmaları imparatorluğun parçalanmasından, 12 yüzyılın başına kadar Roma tarihini ortaya çıkarmış ve ölü olarak kabul edilen Roma hukukunun gümrüklerde, şehirlerde, dini doktrinlerde nasıl yaşadığını göstermiştir. 1817de Prusya eyalet sistemini organize eden kurulun üyeliğinde ve Staatsrathta adalet bakanlığı üyeliğinde bulunmuştur. 1819da Rhine eyaletlerinde Yüce Divan üyeliği yapmıştır. 1820de ise Prusya kanunu revize eden komisyonun üyeliğinde bulunmuştur.
1822de sinirsel rahatsızlıklar geçirmiş ve bu rahatsızlıklar sonucu dinlenmek için yolculuğa çıkmıştır. 1835te Roma Hukuku üzerine ayrıntılı çalışması, Stem des heutigen römischen Rechts( 8 bölüm, 1840- 1849), başlamıştır. Profesör olarak 1842 martında biten çalışmaları büyük Frederick tarafından 1746dan beri Prusyadaki hukuk sisteminin başındaki kişilere verilmeye başlanan Grosskanzler - büyük rektör- unvanını almasını sağlamıştır. Bu görev aynı zamanda ona borsanın vergilendirilmesi ve boşanma kanunlarında önemli reformlar yapmasında kolaylık sağlamıştır. 1848de istifa edene kadar bu görevde kalmıştır.
1850de akademik jübilesini 1800-1844 tarihleri arasında yaptığı küçük çalışmaları Vermischte Schriften adlı eserini yayınlayarak yapmıştır. 1853te Roma hukuku çalışmalarını tamamlayıcı nitelikte olan mukaveleler üzerine yazdığı tezi Das Obligationenrecht yayınlamıştır.
Savigny, Berlinde 1861de ölmüştür. Oğlu Karl Friedrich von Savigny (1814-1875) Prusya dışişleri bakanlığında bulunmuş ve Prusya adına özellikle 1866da önemli diplomatik girişimlerde bulunmuştur.
Savigny, 19. yüzyıl entelektüel Alman hukuk çalışması hareketi, tarihçi hukuk okulu denilen ve kurma şerefinin Gustav Hugoya ait olduğu hareketin öncülerindendir. Hukuk bilimi tarihinde Savignynin en önemli çalışmaları Recht des Besitzes ve Beruf unserer Zeit für Gesetzgebung 'dir. Profesör Rudolf von Jhering Recht des Besitzes ile Romanın yargılama methodu tekrar önem kazandı ve modern hukuk biliminin doğmasını sağladı der. Savigny, Roma mülkiyeti sürekli kazandırıcı zaman aşımı ve yasaklara atıflar olduğunu kanıtlamaya çalışmış ve mülkiyet hakkının sürekli olmadığını sadece dış etkilere karşı dokunulmazlığı kapsadığını, mülkiyetin sınırsız gücün idraki temelli olduğunu savunur.