turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Diyadin

Diyadin (), Ağrı ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Diyadin eski bir şehirdir. Tarihteki adı Daudyana'dır. İlçe ve yakın yerlerinde antik kentler, tarihi kalıntılar mevcuttur. Diyadin kalesi, Meya köyü harabeleri ve şehri ile Tokluca kalesi, bunların başlıcalarıdır. Bölge Arsaklı, Selçuklu, İlhanlı, Karakoyunlu, Safevi ve Osmanlı egemenliğinde kaldı. 1514 Çaldıran, en son olarak da 1578 Osmanlı-İran Savaşı sonunda Van bölgesi ile birlikte Osmanlı topraklarına katıldı. Aynı yıl Van Beylerbeyliğine dahil edilen Beyazıt Sancağı'na bağlı bir kaza oldu. 1744'te Sancağın 4 kazası ile birlikte Erzurum Beylerbeyliğine bağlandı. I. Dünya Savaşı sırasında yaklaşık üç yıl Rus işgalinde kalmış ve 14 Nisan 1918'de tekrar Türk yönetimine girmiştir.
Coğrafya
İlçe merkezinin 5 kilometre güneyinde bulunan Diyadin kaplıcaları Yılanlı, Davud, Köprü, Tunca, Özdenler kaplıcaları olmak üzere beş bölüme ayrılır. Akkoyunlu Beyi Uzun Hasanın oğlu Ziyaeddin Bey, binlerce seneden beri kullanılan bu kaplıcaların yakınlarında ilk tesisleri kurmuştur. Davut ve Köprü çermikleri, sularının özellikleri bakımından birbirlerine benzemektedir. Köprü çermiğinin tortuları Murat Nehri üzerinde doğal bir köprü meydana getirdiği için bu isim verilmiştir. Kaplıcalar demir, kükürt, sülfat, kalsiyum ve bikarbonat bakımından zengindir. Suyun sıcaklığı 60-70 derecedir. Meya Mağaraları mevcuttur.
Nüfus
Yerel yönetim
Evren, Ankara

Evren, eskiden Çıkınağıl, Ankara ilinin bir ilçesidir. Güneyde Aksaray'a bağlı Sarıyahşi ilçesi, kuzeyde ve doğuda Kızılırmak Nehri, batıda Şereflikoçhisar ilçesi ile çevrilidir.
Tarih
Anadolu uygarlıklarının her dönemin yaşandığı Evren, Anadolunun en eski yerleşim merkezlerinden birisidir. Hititler, Frigler, Persler, Romalılar, Selçuklu Hanedanı, Karahanoğulları ve Osmanlılar bu bölgede tarih boyunca çeşitli yerleşim yerleri oluşturmuşlardır.
Kültür Bakanlığının ilçe ve çevresinde yaptırmış olduğu araştırmalar sonucu M. Ö. 2400 yıllarına kadar Tunç Çağı, Demir Çağı ve Roma dönemine ait eserlerin varlığı saptanmıştır. Ayrıca baraj sularının kıyısında yapılan kazılarda tufan dönemine ait olabileceği belirtilen 10 milyon yıllık fosil kalıntıları bulunmuş ve halen çalışmalar aralıklarla devam etmektedir.
Selçuklu ve Osmanlılar döneminde Türklerin yerleşim bölgesi olan Evren üzerinde aynı zamanda tarihi İpek Yolu geçmektedir.
Şu an ilçede yaşayan halkın genelinin Türkmen boylarından olduğu bir araştırmaya göre de "Derbent" oldukları sanılmaktadır.
1963 yılına kadar köy statüsünde olup Çıkınağıl adı ile anılan ilçe, 1957 yılında önceki kuruluş yeri Hirfanlı Baraj Gölü suları altında kalması nedeni ile şu anki mevkisine taşınmıştır. 1963 yılında Şereflikoçhisar ilçesine bağlı olarak belde olmuş, 1982 yılında ise adı Evren olarak değiştirilmiştir. 1990 yılında çıkarılan 3644 sayılı kanun ile adı "Evren" kalmak kaydı ile ilçe statüsüne dönüştürülerek 2.8.1991 tarihinde de ilk kaymakamı atanmıştır.
İlçe bağlısı olarak merkez hariç olmak üzere ilçe merkezine bağlı; 9 köy ve 5 mahalleden oluşmaktadır. Askeri darbe dolayısıyla, 21 Mayıs 1984'te Çıkınağıl adıyla bir belde olan yerleşimin adı "Evren" olarak değiştirildi.
Derbent: Sınır üzerinde bulunan küçük kale, dağ üzerindeki geçitlerde ve boğazlarda bulunan karakol. Ayrıca iki dağ arasındaki geçit ve boğaz anlamına da gelir.
Nüfus
Mahalleler
Evren'in 13 mahallesinin 4'ü merkezde bulunmaktadır. Merkez mahallelerinde 1.721 kişi (%62,5) yaşamaktadır. En uzak mahallesi ise 23,5 km uzaklıktaki İnebeyli'dir. İlçede nüfusu en fazla olan, 496 kişi ile Yeni mahallesidir. Evren'in nüfusu 2017 yılında 31 kişi azalmıştır.
Evren ilçesinin mahallelerinin ilçeye uzaklığı, rakımı ve nüfusu
Km, kaymakamlığa olan uzaklıktır.
Yönetim
Belediye başkanları
Akyurt

Akyurt, Ankara'nın ilçelerinden biridir.
Akyurt; İç Anadolu Bölgesi'nde Ankara sınırları içerisinde geniş ve düzgün bir arazi üzerinde kurulu bir ilçedir. Eski ismi Ravlı idi. İlçenin kuzeyinde Çubuk, doğusunda Kalecik, batısında Pursaklar, güneybatısında Elmadağ ilçeleri bulunmaktadır. İlçe merkezi Çankırı, Kastamonu ve Sinop'u Ankara'ya bağlayan Devlet karayolu üzerinde olup, Başkente uzaklığı 32 km'dir. Daha önce Çubuk ilçesine bağlı bir belde iken 20.05.1990 bakanlar kurulu ile Çubuk'tan 15 köy Kalecik'ten köy ile ayrılarak ilçe oldu.
Yüzölçümü 258 km2, denizden yüksekliği ise 960 metredir. İlçenin kuzeyinde Kalecik'e bağlanan yol üzerinde Tekebeli dağı (1250 m), güneyinde Hüseyin Gazi tepesi (1415 metre), doğusunda ise İdris dağı (1985 m) bulunmaktadır.
14. yüzyıl sonuna kadar geniş ormanlık alanlara sahip olan Akyurt, yüzyıllar boyu yapılan kıyımlar neticesinde Ankara'nın da hamamlarının yakacak ihtiyaçlarının karşılanması neticesinde ağaçlık alanlarını büyük ölçüde yitirmişti. Buna mukabil son yıllarda belediyemiz, ilçemizdeki okullar ve okullardaki öğrencilerin çabalarıyla ilçe merkezinde yeniden yeşillendirme ve ağaçlandırma çalışmalarına başlamış bu amaçla bir de Hatıra Ormanı kurularak ağaçlandırma çalışmaları ve ağaç sevgisi yaygınlaştırma çalışmaları sürmektedir.
Bölgede faaliyet gösteren 390 civarındaki sanayi kuruluşu ile yaklaşık 30 bin kişi istihdam edilmektedir.
Nüfus
Mahalleler
Akyurt'un 26 mahallesinin 6'sı merkezde bulunmaktadır. Merkez mahallelerinde 24.600 kişi (% 74,9) yaşamaktadır. En uzak mahallesi ise 25 km uzaklıktaki Elecik'tir. Merkez mahalleleri dışında nüfusu en fazla olan, 1.312 kişi ile Saracalar mahallesidir. Akyurt'un nüfusu 2017 yılında % 4,19 artmıştır.
Akyurt ilçesinin mahallelerinin ilçeye uzaklığı, rakımı ve nüfusu
Km, kaymakamlığa olan uzaklıktır.
TUİK 01 Şubat 2018 verileri
Yönetim
Belediye başkanları
Ayaş

Ayaş, Ankara'nın bir ilçesidir. Ankara'nın 55 km batısındadır. Tarıma elverişlidir, bazı çiftlikler bulunur. İçmeleri ile meşhurdur.
Tarih
Ayaş'ın uzun bir tarihi vardır ve Evliya Çelebi'nin eserleri ile folklor şarkılarında da ismi geçer.
Ayaş'a yerleşenler Oğuz boylarıdır ve çeşitli köy adlarının Bayat, Afşar, Peçenek, Kıpçak ve Kargın olması da bundandır.
1554'te, Ayaş Sancak merkezi ve 1864'te Ankara'nın nahiyesi oldu.
Eğitim bakımından ileri olan Ayaş, 1900 itibarıyla 8 medrese, 2 iptidai mektep ve 1 rüştiye bulundurmaktaydı.
Nüfus
Yönetim
Belediye başkanları
Mahalleler
Ayaş'ın 33 mahallesinin sekizi merkezde bulunmaktadır. Merkez mahallelerinde 4.318 kişi (% 35,1) yaşamaktadır. En uzak mahallesi ise 37,4 km uzaklıktaki Gençali'dir. Merkez mahalleleri dışında nüfusu en fazla olan, 1.296 kişi ile Oltan mahallesidir. Ayaş'ın nüfusu 2017 yılında 13 kişi artmıştır.
Ayaş ilçesinin mahallelerinin ilçeye uzaklığı, rakımı ve nüfusu
Km, kaymakamlığa olan uzaklıktır.
TUİK 01 Şubat 2018 verileri
Turizm
Ayaş kaplıca, ılıca ve içmeceleriyle ünlüdür. İlçede 2008 yılı itibarıyla 2000 yataklı bir kaplıca tesisinin inşası başlamıştır. Ayaş'ta her yıl haziranın son haftası dut festivali yapılmaktadır. 2010 yılında yaklaşık 40 bin kişi festivale katılmıştır. Ayaş ilçesinde geniş yeşillik alanlar ve bol miktarda dut ağacı vardır. İlçe, ekonomik ve altyapısal olarak hızla gelişmektedir. Ayrıca Ayaş ilçesi domatesi ile meşhurdur. Bunların yanı sıra Ayaş Tarihi Paşa Hamamı, Asartepe Kanyonu, Yağmur Dede Türbesi gibi yerlerde bölgeye gelen ziyaretçilerin sıklıkla ziyaret ettiği noktalardır.
Sedat Simavi

Süleyman Sedat Simavi (d. 1896, İstanbul - ö. 11 Aralık 1953, İstanbul), Türk gazeteci, yazar ve karikatürist. Hürriyet gazetesinin kurucusudur.
Çocukluk ve gençlik yılları
Sedat Simavi, 1896 yılında İstanbul'da doğdu. Babası Samsun mutasarrıfı Hamdi Bey'di. Anne tarafından dedesi eski sadrazamlardan Saffet Paşa'dır. Orta ve lise tahsilini Kadıköy'deki Saint Joseph Fransız Lisesi ile Galatasaray Lisesi'nde yaptı. 1912'de Galatasaray Lisesi'ni bitirdi. Ayrıca Galatasaray Lisesi'nde tarih öğretmenliğinde bulundu. Bu kısa hizmetten sonra yazı hayatına atıldı.
Yayımcılık ve sinema geçmişi
Sedat Simavi, İnci, Diken, Karikatür gibi mizah dergilerini yayınladı. 1916'da haftalık olarak yayımlamaya başladığı Hande dergisiyle basın hayatına başladı. 1917'de Pençe ve Casus isimli ilk konulu Türk filmlerini yönetti. Mizah alanında da eserler veren Simavi'nin Yeni Zenginler (1918) ve Kadınlar Saltanatı (1920) isimli karikatür albümleri vardır. Sedat Simavi devrinin en ünlü haftalık dergisi olan Yedigün'ü çıkarmış, böylece Türk basın hayatına dergicilikte büyük yenilikler getirmiştir. 1920'de Dersaadet adıyla günlük bir gazete çıkardı; Türk Kurtuluş Savaşı yıllarında yayınladığı Güleryüz isimli mizah dergisiyle Kuvayi Milliyecileri destekledi. 1921-1930 yılları arasında Hanım, Hacıyatmaz, Yıldız, Meraklı Gazeteci, Yeni Kitap, Arkadaş gibi çok sayıda dergi yayımladı. 1933'te çıkardığı haftalık Yedigün ve 1935'te devraldığı Karagöz isimli dergilerin yayımını uzun yıllar sürdürdü.
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti ve Sedat Simavi Ödülleri
Sedat Simavi, 1946'da Türkiye Gazeteciler Cemiyeti'nin kurucuları arasında yer almış ve 1949'a kadar başkanlığını yürütmüştür. Ölümünün ardından Sedat Simavi Vakfı tarafından verilen Sedat Simavi Ödülleri, daha sonra kurucusu olduğu Türkiye Gazeteciler Cemiyeti tarafından verilmeye başlamıştır. Mezarı Kanlıca'daki Mihrimah Sultan Mezarlığı'ndadır. Kanlıca'da ismine yapılmış bir ilkokul vardır.
Hürriyet dönemi
Sedat Simavi, 1 Mayıs 1948'de Hürriyet gazetesini kurdu ve baş yazarlığını yaptığı bu gazeteyi Türkiye'nin en çok okunan gazetesi durumuna getirdi. Hayatının sonuna kadar da gazeteci olarak Hürriyette başmakaleler yazdı.
Diğer eserleri
Sedat Simavi'nin gazetecilik dışında da çeşitli eserleri vardır: Fuji-Yama adında bir roman, Ceza ve Hürriyet Apartmanı adında da 2 piyes yazmıştır. 1945'te filmi çekilen Hürriyet Apartmanında Talat Artemel başrolü oynamıştır.
Özel hayatı
Melek Simavi ile evlendi. Günaydın gazetesini eski sahibi Haldun Simavi ve Hürriyet gazetesini eski sahibi Erol Simavi olmak üzere iki çocuğu oldu.
Ölümü
11 Aralık 1953 tarihinde saat 20.05'te Kanlıca'daki evinde öldü. Hayatını kaybettikten sonra oğulları Haldun Simavi ve Erol Simavi döneminde de Hürriyet gazetesini yönetimi ortaklaşa üstlenmiştir. Mezarı, Hürriyet gazetesini eski sahibi olan oğlu Erol Simavi ile birlikte Kanlıca'daki Mihrimah Sultan Mezarlığı'nda bulunmaktadır.
Kepsut

Kepsut, Balıkesir ilinin bir ilçesidir.
Konum
Kepsut, Balıkesirin doğusunda, denizden 85 metre yükseklikte bir alana kurulmuş olup; Balıkesir-Dursunbey karayolu üzerinde üç tarafı Değirmencik, Kille ve Simav Çayı ile çevrili yarımada görünümündedir. İlçenin güneyinden Balıkesir-Kütahya demiryolu geçer. Kepsut, Balıkesire 27 km uzaklıktadır. 1953 yılında Balıkesir merkezin bir bucağı olan konumundan ayrılarak ilçe statüsüne kavuşmuştur.
Coğrafi özellikler
Kuzeyde 1.336 m ile Çataldağ, güneydoğusunda Alaçam Dağlarının eteklerinde verimli Kepsut Ovası uzanmaktadır. Kepsut Ovası oldukça verimli topraklara sahip olmasından dolayı hemen hemen her türlü ürünü yetiştirmek mümkündür.
Nüfus
İlçenin nüfusu 2000 genel nüfus sayımına göre 28,022'dir. Bunun 5545'i ilçe merkezinde, 22,477'si ise kasaba ve köylerde yaşamaktadır.
Ekonomi
İlçede büyük çapta fabrika ve üretim tesisleri yoktur. Buna bağlı olarak, ekonomik gelişim gösteremediği için sürekli göç vermektedir. Kepsut, tarım ekonomisine önem vermeli ve üretilen kaliteli meyvelerini (şeftali-elma-çilek gibi) iyi pazarlara sunabilmelidir. Halkın önemli geçim kaynakları arasında tarım, hayvan ve ormancılık ilk sıraları alır. İlçede süt üretimi ileri seviyededir. Şeftali, elma, çilek ve çeşitli meyveler çok kaliteli olarak yetiştirilmektedir. Şeftali, ilçenin sembolü haline gelmiş olup, ülke genelinde ünlüdür. Her yıl düzenli olarak temmuz sonlarında Şeftali Festivali düzenlenerek, üreticinin ürününü tanıtmasına olanak sağlanır. Çeşitli mesleklere ve eğitim durumuna göre sağlıklı bir dağılım listesi olmamakla beraber yaklaşık olarak nüfusun %86'sı tarım, %10'u ticaret, imalat ve küçük sanatlar sektörünü, %4'ü ise hizmetler sektörün de çalışmaktadır.
Ulaşım
Kepsut, Balıkesir'e 29 km, Susurluk'a 74 km ve Bandırma'ya 119 km uzaklıktadır.
Kültür
Balıkesir'in genelinde olduğu gibi daha çok Manav karakterli köyler ağırlıktadır. Bunun yanında Yörük köyleri, Rumeli ve Kafkasya muhaciri köyleri ile Tahtacı Türkmen köyleri bulunmaktadır.
İlçenin doğusunda, Dursunbey sınırı boyunca uzanan Gelenduras Dağı bölgesinde yaklaşık 20 köyde Karakeçili Yörükleri yaşar. Bursa Mustafakemalpaşa ve Dursunbey'deki akraba köyleriyle kültürel alışveriş içindedir. Balıkesir L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu ilçede bulunmaktadır.
Marmara, Balıkesir

Marmara, Balıkesir ilinin takımadalardan oluşan, en az nüfuslu ilçesi. Marmara Adası'nı ve çevresindeki küçük adaları kapsar. Mermer kelimesinin orijini buradan gelir. Mermeri ile ünlüdür. Paşalimanı Adası ise Marmara ilçesine değil Erdek ilçesine bağlıdır.
Marmara Adaları, Marmara Denizinin güneybatısında ada Kapıdağ Yarımadası ile Şarköy arasında sığ bir deniz alanında yer alır. Marmara Denizindeki adaların en büyüğü, ismi mermer ve Marmordan gelen Marmara Adası yaklaşık 110 km2lik bir alana sahiptir. Adanın en yüksek yeri, Radar Tepe olarak da bilinen İlyas Tepedir.
Tarihçe
Adada ilk yerleşme, antik çağda Miletoslularca olmuştur. Adada deniz kolonileri ile bağlanan yerleşim, 15. yüzyıldan itibaren de Türklerle devam etmektedir. Geçmişte ada halkının çoğunluğu oluşturan Rumlar, yüzyıllarca Türklerle beraber yaşamışlardır. Lozan Anlaşmasına ek olarak yapılan Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesi hükümlerince Rumlar, Yunanistana gitmek zorunda kalınca adaya özellikle Karadeniz Bölgesi'nden gelenler ile Girit Adasından mübadele ile gelenler yerleştirilmiştir.
Antik ismi Prokonnesos olan ada, Kyzikos ile birlikte Delos Deniz Birliğine bağlanmıştır. İlk çağlardan bu yana mermer yatakları nedeniyle ülkeyi imar etmek isteyen Roma ve Bizans İmparatorluğunun en ünlü komutanlarının ilgisini çekmiştir. Osmanlı döneminde de yapılan cami ve sarayların mermerleri buradan sağlanmıştır.
Nüfus
İdari yapı
Marmara Adası, 4 Temmuz 1987 yılına kadar Erdek ilçesine bağlı kalmış, bu tarihten itibaren ilçe olmuştur. Büyükşehir yasası gelmeden önce Marmara ilçesine bağlı 5 köy ve 2 belde vardı. Çınarlı köyü, Gündoğdu köyü, Asmalı köyü, Yiğitler köyü, Topağaç köyü ile Saraylar ve Avşa Beldeleriydi.
Turizm
Çınarlı köyü, çınarlarıyla ünlüdür. Balıkçılık da oldukça ilerlemiştir. Asmalı köyü, adanın son İstanbul çıkış noktası olması nedeniyle yat turizmine oldukça elverişlidir. Turizmin yanında zeytincilik ve balıkçılıkla oldukça gelişmiştir. Eski ahşap Rum evlerinin hala kullanılmaktadır.
Saraylar, Roma döneminden kalan mermer ocaklarıyla ünlüdür. Buradan çıkartılan mermerler dünyaca ünlüdür. Saraylarda bir açık hava müzesi bulunmaktadır.
Ekonomi
Adanın doğal yapısını oluşturan mermer İlk Çağ'dan günümüze kadar önemli bir ihraç ürünü olmuştur. Marmara İlçesi, sofralık zeytin üretiminde büyük gelişim sağlamıştır. Balıkçılık ise temel geçim kaynağıdır. Topağaç köyü, adanın tarımsal faaliyetlerine en elverişli köyü olup, adanın sebze ihtiyacının önemli bir kısmını sağlamaktadır.
Savaştepe

Savaştepe, Balıkesir ilinin bir ilçesidir.
Savaştepe Yörük köylerinin çok olduğu ve Yörük kültürünün yoğun yaşandığı bir ilçedir.
Tarihçe
İlçenin eski adı Kilesun'dur. Kurtuluş savaşı esnasında yaşanan çarpışmalar ve ilçe halkının sağladığı katkılar nedeniyle 1934 yılında TBMM'nin kararıyla Savaştepe adını almıştır. İlçenin tarihi çok eski yıllara dayanmaktadır. İlk kuruluş yeri şu anki yerleşim yerini 2 km doğusunda yer alan Halkapınar mevkiidir.
Nüfus
Eğitim
Cumhuriyetin ilk yıllarında kurulmuş olan Savaştepe Köy Enstitüsü ve onun devamı niteliğindeki Savaştepe Anadolu Öğretmen Lisesi ilçenin gelişimine ve tanınmasına önemli katkılar sağlamıştır. Okul Türkiye'nin önde gelen ve tanınan öğretmen okullarından biridir ve mezunları Türkiye'nin her köşesinde binlerce gencin eğitim ve öğretimini sağlamışlardır.
Sason

Sason ( Sasun), Batman ilinin bir ilçesidir.
Sason, dağların arasında kurulmuş eski bir yerleşim birimidir. İlçe merkezi Helkıs Dağı eteklerine kurulmuştur. İlçe'nin girişinde şifalı içmeler vardır. Sason dağların bir yanı Kozluk üzerinden Bitlis'e çıkarken diğer yanı Muş ovasına çıkar. 3000 m'ye yakın yükseltisiyle Mereto Dağı, Diyarbakır havzasından net bir şekilde görülmekte olup, yörenin en yüksek dağıdır.
Tarihçe
Ermenice olan Sasun ve Sanasunk adları 3. yüzyıldan itibaren Ermeni, Bizans, Süryani ve Arap kaynaklarında kaydedilmiştir. Tarihi Sasun bölgesi bugünkü alanına ek olarak Mutki ve Kozluk (Hazzo) ilçelerini de kapsamaktadır. Bölgede tarihsel olarak Kürt, Arap ve Ermeni halkları bir arada yaşayagelmişlerdir.
Ermeni halk edebiyatının eserlerinden biri olan Sasuntsi Tavit (Türkçesi "Sasun'lu Tavit") destanı, 10. yüzyıl civarında Mısır ve Irak'ın Arap hükümdarlarıyla olan ilişkileri konu alır. Destanın bazı ögeleri Asurlular dönemine ait çok daha eski efsaneleri barındırır.
19. yüzyıl sonunda Sasun, ayrılıkçı Ermeni örgütlerinin odaklandığı yerlerden biri olmuştur. Hınçak partisinin körüklemesiyle 1891 yılında başlayan 1. Sason İsyanı kısa bir süre sonra Ermeni Devrimci Federasyonu (Taşnak) örgütünün kontrolü altına girmiş, her defasında elebaşlarının yakalanması sonrasında sönümlenen başkaldırı ve isyan hareketleri 1904 yılına kadar devam etmiştir. İsyanlar bu tarihte Batılı devletlerin dışardan müdahalesiyle sona ermiş ve isyanın elebaşı olarak yakalanan ve yargılama sonucunda idam cezasına çarptırılan Antranik Ozanyan yine Batılı devletlerin müdahalesiyle affedilmiş, cezası sürgüne dönüştürülerek yurt dışına sürgüne gönderilmiştir.
Cumhuriyettin ilk yıllarında Muş iline bağlı olan Sason, daha sonra kendisine bağlı Siirt iline bağlı bir ilçe haline getirildi 1935'te ise tekrar Muş iline bağlandı. Sason kendisine bağlı olan ve adı Kozluk ilçesi olarak değiştirilen Hazzo nahiyesi ile birlikte 1938'de iki ayrı ilçe olarak Siirt'e bağlandı. 16 Mayıs 1990'da Resmi Gazete'de yayınlanan 3647 sayılı kanunun 2. maddesine göre Batman'ın il olmasıyla Sason'un Batmana bağlanması kararı alındı.
Nüfus
Aydıntepe

Aydıntepe, Bayburt ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Aydıntepe ve çevresinde eski çağlardan günümüze ulaşan yerleşim izleri görülmektedir. Yerleşimin 5 km kuzeybatısındaki "Çovrang Yayla Yerleşmesi"nde yapılan yüzey araştırmalarında Orta Çağ ve Yakın Çağ dönemi keramikleri bulunmuştur. Aydıntepe merkezinde, güneybatıda yer alan ve büyük bölümü mezarlık olarak kullanılan höyükte bulunan seramik kalıntıları, burada Eski Tunç Çağı, Demir Çağı, Roma Dönemine ait yerleşimi göstermektedir. İlçenin hemen altında tüf anakayanın oyulmasıyla inşa edilen ve Orta Çağ'a tarihlenen "Aydıntepe Yeraltı Şehri" yer almaktadır. MÖ 3000-2500 yılları arasında Aydıntepe ve çevresi Hititlerin egemenliğinde bulunmuştur. Sonrasında Urartular, İskitler, Romalılar, Persler ve Bizanslılar' ın egemenliğinde kalmıştır. 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi sonrasında Türkler' in egemenliğine geçmiş 1072-1202 yılları arasında bazen Saltukluların bazen de Danişmendlilerin hakimiyetinde kalmıştır. 1202 yılında Selçuklular Saltuklu Devletine son verince Bayburt ve çevresiyle birlikte Aydıntepe'yi de hakimiyetlerine geçirmiştir. Sonraki dönemde İlhanlıların, Akkoyunluların ve Safevilerin denetiminde kalmış, 1514 Çaldıran Muharebesinden sonra Osmanlıların hakimiyetine girmiştir. Osmanlı döneminde "Hart" ismiyle Bayburt kazasına bağlı bir nahiye oldu. 1916 yılında Rus kuvvetlerince ele geçirilen yerleşim 21 Şubat 1918 yılında yeniden geri alındı. 26 Ekim-29 Aralık 1919 tarihleri arasında meydana gelen ve "Hart Olayı" olarak da bilinen Şeyh Eşref ayaklanması burada meydana gelmiştir. 21 Aralık 1956 tarihinde belediye teşkilatı kuruldu ve "Aydıntepe" adını aldı. 1987 yılında ilçe olan Aydıntepe önce Gümüşhane iline, 1989 yılında il olan Bayburt'a bağlandı.
Kültür
Bayburt kültürü ve geleneklerinin yanı sıra Bayburt'tan farklı olarak Karadeniz kültürü de yaşanmaktadır. Zira ilçede hatırı sayılır derecede Trabzon kökenli insan yaşamaktadır. Folkloru Bar'dır fakat yöre insanı çok iyi derecede horon da oynar. Eskilerden tulum eşliğinde kadınlar atma türkülüde oynarken şu an tulum olmamasına karşın kemençe varlığını hala korumaktadır. Aydıntepe de Bayburt şivesinden farklı olan "Geliyem, gidiyem" ağzıyla konuşulur ki günlük dilde de Bayburt'ta kullanılmayan hatırı sayılır sayıda farklı kelime kullanılmaktadır. Tipik Bayburt ve Trabzon arasında kalmış sentez/geçiş kültürü hakimdir.
Nüfus
İlçe 23 köy ve 4 mahalleden oluşmaktadır.
Demirözü

Demirözü, Bayburt ilinin bir ilçesi.
Tarihçe
Yerleşimin eski adı Kısanta'dır. 1530 yılı Osmanlı tahririnde Kısanta adıyla Bayburd kazasına bağlı bir köy olarak görülmektedir. 1642 yılı avarız defterine göre yerleşimde, 48'i Hristiyan ve 2'si Müslüman olmak üzere toplam 50 hane bulunmaktadır. 19. yüzyıl başlarında yerleşim Gümüşhane sancağının Koğans (Kovans) nahiyesine bağlı görülmektedir. 1837 yılında köyde 42'si Hristiyan ve 2'si Müslüman olmak üzere toplam 44 hane bulunmaktadır. 1876 yılı Trabzon Vilayet Salnamesinde Kovans nahiyesine bağlı tamamı Hristiyan (Ermeni) olan 58 hanede 22 erkek yaşamaktadır. Aynı yıl içerisinde yerleşim Kovans nahiyesinden ayrılarak Bayburd kazasına bağlanmıştır.
Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşundan sonra 1935 ve 1940 yılı nüfus sayımlarında Kısanta adıyla Pulur nahiyesine bağlı bir köy olarak görülen yerleşim, 1945 yılı nüfus sayımından itibaren Pulur nahiyesinin merkez köyü olmuştur. Köyün Kısanta olan adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Demirözü olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Bayburt'a bağlı bucak merkezi statüsündeki yerleşim, 4 Temmuz 1987 tarihinde Gümüşhane ilinin ilçesi olmuştur.
21 Haziran 1989 tarihinde Bayburt ilinin kurulmasıyla da yeni kurulan bu ilin ilçesi olmuştur.
2008 yılında Çiftetaş ve Güneşli köyleri ilçeye mahalle olarak bağlanmıştır.
Ekonomi
İlçenin geçimi tarım ve hayvancılığa dayanır. İlçede sanayiye yönelik değirmen ve değişik küçük atölyeler bulunmaktadır.
Nüfus
Coğrafya
Doğal güzellikler
Demirözü Barajı'nın ve Yakup Abdal Köyü Tabi Parkı'nın kenarına kurulmuş mesire alanları bulunmaktadır. Demirözü Barajı'nda tekne turları da gerçekleştirilmektedir. Yakup Abdal köyündeki tabiat parkında mesire alanı ise doğal çam ormanları arasında yer almaktadır.
Kültür
Tarihi yapıtlar
Gökçedere Beldesi'nde - Ferahşad Bey Camii ve Medresesi
Çatalçeşme Köyü'nde - Çatalçeşme Camii
Akyaka Köyü'nde - Akyaka Camii (Kiliseden camiye çevrilmiştir)
Müzeler
Beşpınar köyünde - Kenan Yavuz Etnografya Müzesi
Genel seçimler
İnhisar

İnhisar, Bilecik ilinin bir ilçesidir.
Konum ve Tarihçe
Türkiye'nin kuzeybatısında yer alan ilçe; kuzeybatısında Gölpazarı, kuzeyinde Yenipazar, kuzeydoğusunda Sarıcakaya, doğusunda Mihalgazi güneydoğuda Tepebaşı (Eski Eskişehir merkezin kuzey kısmı) ve güneybatıda Söğüt ilçeleriyle komşudur. İlçenin yüzölçümü 315 km2'dir. Karadeniz Bölgesi'nde yer alır. İnhisar, 30 Kasım 1989 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 20.05.1990 tarih ve 20523 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kanun ile ilçe statüsüne kavuştu.
Nüfus
İlçe bağlısı olarak merkez hariç olmak üzere ilçe merkezine bağlı; 9 köy (Akköy, Çayköy, Harmanköy, Hisarcık, Koyunlu, Muratça, Samrı, Tarpak, Tozman) ve 4 mahalleden oluşmaktadır. Sonradan ilçe olduğundan, asayişi İlçe Jandarma Komutanlığı'nca yürütülmektedir. Fakat 01.04.2008 de ilçeye polis karakolu gelmiştir ve ilçe merkezinde asayişi polis tarafından devralınmıştır. İlçeye bağlı tek belde, Tarpak'tır ve 1992'den beri bu statüyü yürütmekteyken 2009'da çıkan beldeler kanununca köye dönüştürülmüştür. Yerel seçimlerden sonra 9 cu köy ü olacaktır. Akçasu, Kayabalı ve Yakacık köyleri 1990-1992 arası buraya bağlıyken, 1992'deki halk oylamasıyla Söğüt'e geri dönmüştür.