turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Hale Soygazi

Hale Soygazi, (d. 21 Eylül 1950, İstanbul), Türk oyuncu ve eski manken.
Hayatı
21 Eylül 1950 tarihinde İstanbul'da doğdu. Saint Benoit Fransız Lisesi'nde ortaokulu tamamladıktan sonra Erenköy Kız Lisesi'nden mezun oldu. Fransız filolojisi dalında başladığı lisans eğitimini yarıda bırakarak İsviçre'ye gitti. Orada mankenlik kursu gören sanatçı, Türkiye'ye dönüp manken ve fotomodel olarak çalıştı.
1972 yılında Saklambaç gazetesinin açtığı Türkiye Sinema Güzellik Yarışması'na katıldı ve birinci oldu. Daha sonra İtalya'da Avrupa Sinema Güzeli seçildi. Yurda dönünce on film çevirmek üzere bir anlaşma yaptı. İlk filmi olan Kara Murat: Fatih'ın Fedaisi'nin ardından, Bir Garip Yolcu, Mahkum, İtham Ediyorum, Bir Kız Böyle Düştü, Ölüme Koşanlar adlı filmleri ardı ardına çevirdi. Gittikçe daha geniş kitlelere ulaşan filmlerde oynayan sanatçı, Çocuğumu İstiyorum başlıklı 1973 tarihli yapımda başrolleri paylaştığı Ahmet Özhan'la 1976'da evlendi. Çiftin evliliği 1985 yılında boşanma ile sonuçlandı.
1978 yılında "Maden" filmindeki rolünden dolayı Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde en iyi kadın oyuncu ödülünü kazanmasının ardından sinemaya bir süre ara verdi. Bu dönemde birçok meslektaşının aksine şarkıcılık yapmadı. 1984 yılında Atıf Yılmaz'ın yönetmenliğini yaptığı Bir Yudum Sevgi'de başrol oynayarak döndü. Bu filmdeki performansı ile Antalya Film Festivali'inde ikinci kez en iyi kadın oyuncu ödülünü aldıktan sonra Atıf Yılmaz'ın yönettiği Kadının Adı Yok, Bekle Dedim Gölgeye filmlerinde ataerkilliğe baş kaldıran, eğitimli ve şehirli kadın karakterlerini canlandırdı. 1997 yılında Barış Pirhasan'ın yönettiği Usta Beni Öldürsene adlı filmde rol adlı. Film, çeşitli festivallerden farklı dallarda 5 ödül aldı. Soygazi, 2004 yılında Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde yaşam boyu onur ödülü ile ödüllendirildi. Aynı yıl Sil Baştan başlıklı dizide rol aldı.
Tiyatro sahnesine ilk defa 2000 yılında Küçük Prens adlı oyunla çıktı. 2006'da Özel Bir Gün başlıklı oyunda rol aldı.
Yönetmen Barış Pirhasan ile uzun süreli bir ilişki yaşamış olan Soygazi, daha sonra Türkiye'nin önde gelen entelektüellerinden Murat Belge ile yaşadığı 10 yıl kadar süren birlikteliğin ardından Belge ile evlendi.
Filmografisi
Tiyatro oyunları
Ödülleri
Zeki Alasya

Zeki Alasya (18 Nisan 1943, İstanbul - 8 Mayıs 2015, İstanbul), Türk tiyatro ve sinema sanatçısı ve yönetmendir. Osmanlı sadrazamı Kamil Paşa'nın yeğenidir.
Kariyeri
Zeki Alasya, Şehzadebaşı'nda dünyaya geldi. Aslen Kıbrıslıdır. Robert Koleji'nden mezun olan sanatçı sanat hayatına da 1959'da MTTB tiyatrosunda amatör olarak başladı. Arena, Genar ve Ulvi Uraz tiyatrolarında çalıştıktan sonra Haldun Taner, Metin Akpınar ve Ahmet Gülhan ile birlikte Devekuşu Kabare Tiyatrosu'nun kurucuları arasında yer aldı.
Film çevirmeye 1973'ten sonra başladı. Metin Akpınar ile birlikte Türk sinemasında yeni bir ikili oluşturdular. Birçok filmde yer aldı ve 1998 yılında Kültür Bakanlığı'nca Devlet Sanatçısı unvanı almıştır. Salak Milyoner, Köyden İndim Şehire, Güler Misin Ağlar Mısın, Nereye Bakıyor Bu Adamlar, Hasip ile Nasip gibi filmleriyle eşleştirilmiş bir komedyen olarak ün kazandı. İlk yönetmenlik deneyiminide yaşadığı kariyerinde önemli yere sahip 1977 ve sonrası filmleri olan Aslan Bacanak, Sivri Akıllılar, Caferin Çilesi, Petrol Kralları, Doktor, Köşe Kapmaca, Vay Başımıza Gelenler, Elveda Dostum, Akasya Durağı ve ''Küçük Ağa'''da yer aldı. Kariyerinin sonlarında daha çok dizilerde yer alan Zeki Alasya sinemada son olarak 2009'da Aşk Geliyorum Demez filminde rol aldı.
Ölümü
22 Nisan 2015'te karaciğer rahatsızlığı sebebiyle hastaneye kaldırılan sanatçı 8 Mayıs 2015 tarihinde 72 yaşında hayatını kaybetti. Cenazesi 10 Mayıs 2015'te Levent Camii'nden alınarak Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.
Ödülleri
Filmografisi
Cağ kebabı

Cağ kebabı, oğlak veya kuzu etinden yapılan Türk mutfağında bir çeşit kebaptır. Geleneksel olarak Erzurum'un Oltu ilçesinde yapılan cağ kebabı, önceden terbiye edilmiş etin yatık bir şişe geçirilip odun ateşi üzerinde pişirilmesiyle hazırlanır. Cağ (veya bico) adı verilen şişler kullanılarak servis yapıldığından bu adı almıştır. Günümüzde Türkiye'nin birçok yerinde yapılıp tüketilmektedir. Hazırlanan parça etler, bu malzemeye eklenen soğan, reyhan, tuz ve karabiber gibi baharatlar ile birlikte iyice yoğrulur. Daha lezzetli olması istenirse hazırlanan et 24 saat serin ortamda veya buzdolabında dinlendirilir ve bu süre sonunda cağ kebabı pişirilmeye başlanabilir. Et yatık biçimde odun ateşinin kızgın közüne 1015 cm yüksekte pişirilir ve döner bıçağı ile birer porsiyon kesilip cağ, bico üzerinde ızgaraya konulur. Burada biraz daha pişirilir.
Kebap, yanında soğan, domates ve sivri biber ve tandır ekmeği veya lavaş ile birlikte servis edilir.
Oltu ve çevre ilçeler Olur, Tortum yörelerinde ahşaptan yapılan şişlere "bico" adı verilir.
Cağ kebabı olacak kuzunun seçimi esnasında özellikle 6 aylık olmasına ve yaşıtlarından daha boylu ve dolgun olmasına dikkat edilmektedir.
Cağ kebabı, Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından ''Erzurum Oltu Cağ Kebabı'' olarak 2010 yılında tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Coğrafi Tescil
Oltu Cağ Kebabını diğer kebap türlerinden ayıran en önemli özellik, söz konusu kebabın üretiminde kullanılan etin bölgeye ait, doğal ortamda veya yaylalarda doğal besinlerle yetiştirilen koyunlardan elde edilmiş olmasıdır. Ayrıca kebap Oltu yöresindeki ustalara has üretim şekli ve usulü ile hazırlandığı için diğer kebap türlerinden ayrılır.
Oltu ilçesine ait üretim tekniği zaman içerisinde devlet ve kamuoyu tarafından kabul edilmiş ve ilgili kebap üretim şekli ile 1. baskısı 1945 yılında Türk Dil Kurumu tarafından hazırlanan sözlükte ''OLTU KEBABI'' şeklinde tanımlanmıştır. Ayrıca söz konusu tanım çeşitli sivil toplum kuruluşları tarafından kabul edilmiş. Anadolu Halk Mutfağı Platformu mevcut ürünü ''OLTU CAĞ KEBABI'' olarak kabul etmiştir. Söz konusu kebabın üretiminde sadece bu yöreye has teknik ve usuller kullanıldığı için ürün ile ilgili mahreç işareti talebinde bulunulmuştur. 22 Şubat 2010'da Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından ''Erzurum Oltu Cağ Kebabı'' olarak tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Dünyada
Cağ kebabı, 2022 yılında TasteAtlas'ın yayınladığı Dünya'nın en lezzetli yemekleri listesinde 9. sırada yer aldı. Coğrafi tescili bulunan Erzurum'un Oltu Cağ Kebabı Türkiye'nin en lezzetli yemeği seçildi. Dünya lezzetlerinde ilk 10'a girmesi ve Türk mutfağının en iyisi seçilmesiyle Türkiye'yi ve Erzurum bölgesini temsil etti.
Resim galerisi
Tokugawa Yoshinobu

(Şōgun olmadan önceki adı: Hitotsubaşi Yoşinobu ya da Keiki, d. 28 Ekim 1837 - ö. 22 Kasım 1913), Meiji çağdaşlaşması öncesi Japonya'sının en önemli politikacılarından biridir. Japonya'nın son Şogunudur.
Hayatı
Bugünkü İbaraki ilinin Mito şehrinde, Mito askeri valisi Tokugawa Nariaki'nin yedinci oğlu olarak doğdu. Birçok özel öğretmen tarafından eğitildi. Zekası ve politikaya olan kabiliyeti ile dikkat çekti. Babasının teklifi ile Şogunlukta daha fazla şansı olması için Hitotsubaşi ailesine evlatlık verildi. 1858'de Şogun Tokugawa Iesada'nın ölümü üzerine Şogunluğa aday gösteridi fakat rakipleri Ii Naosuke Tokugawa İemoçi'yi başa getirmekte başarılı oldu. Yoşinobu ve ailesi ev hapsinde tutuldu.
Tokugawa İemoçi'nin başarısız yönetimi ülkeyi yıkımın eşiğine getirdi. 24 Mart 1860 tarihli Sakuradamon suikastında İi Naosuke kurban gitmese ve Yoşinobu Gotairo (Beş büyük ihtiyar heyeti) üyeliğine getirilmeseydi ülkenin dağılması olasıydı.

1862'de Tokugawa Yoşinobu Japonya'nın batısındaki Çōşū Han (Beyliği)'nin isyanını bastırmakta başarılı oldu. Bir başka ayaklanma (Mito Roninlerinin "Sonnō Jōi Ron" (İmparatora Hürmet Gavurları Kovma Tezi)" yanlısı ayaklanması) sonrası 350'ye yakın kişi suçlanarak idam ettirildi. Bunların arasında daha 10 yaşına basmamış eylemcilerin oğulları ve karıları da vardı. 1864 aynı beyliğin Kyoto'ya yönelmesine karşı gerçekleştirdiği harekat başarılı oldu.
1866'da İemoçi'nin hastalanıp ölmesi üzerine Yoshinobu 15. şogun oldu ama dağılma aşamasına gelmiş bir ülkenin çok ağır sorunları onu bekliyordu.
1867'de Fransız ordusundan uzmanların çağrılması ile orduda modernleşme ve modern silhaların edinilmesi ve üretimi politikası izlendi. Bir ulusal ordu kuruldu ve ülke yeniden güçlenmeye başladı.
Boşin Savaşı (1867-1869)
Satsuma, Çoğşuğ and Tosa Beylikleri yeni Şoğgun'un güçlenmesine karşı birleşerek, İmparatora Hürmet Gavurları Kovma şiarıyla Şogunluğa saldırdı. Birçok derbeylikten aldığı destek sonucu Şogun ordusunu zor durumda bıraktı. Yoshinobu uzlaşmacı bir tutumla ülkenin birbirine girmesi değil kenetlenerek yabancılarla mücadele etmesi prensibini savundu ve Şogunluktan çekildi. Böylelikle ülkenin yönetimi yüzyıllardan sonra İmparatora geçmiş oldu. Uzlaşmacı tutumu dolayısıyla temkinli yıllar sonrasında İmparator Yoshinobu'nun yeniden kendi malikanesini kurmasına izin ve destek verdi. Yine Yoşinobu'ya Japonya'ya sadakatlı hizmetlerinden ötürü prenslik unvanı verildi.
1837 doğumlular
1913 yılında ölenler
Tokugawa şogunluğu
Sarık

Sarık, genellikle pamuklu veya ipek kumaştan yapılmış, doğrudan başa veya fes, kavuk gibi bir başlığın üzerine sarılan kumaş baş örtüsü. Sih ve Müslüman toplumlarında, genellikle Asya ülkelerinde yaygındır. Türkçede sarık dendiğinde özel olarak Osmanlı'da kullanılan, fes veya kavuk üzerine sarılan sarık türü de kastedilir.
Sarık pek çok Avrupa dilinde turban olarak anılır. Bu kelimenin kökeni Farsça dulband sözcüğüne dayanır. Türkçeye tülbent olarak geçen kelime Fransızcaya turban olarak geçmiştir. Fransızcadan Türkçeye geçen türban kelimesi ise Türkçede kadın başörtüsü anlamında kullanılır.
Kullanımı
Sarığın zamanında kuşak ile birlikte at ve deve biniciliğinin bir gereği olarak yerleşmiş, gelenekselleşmiş, daha sonra kültürel sinyal özellikleri de edinmiş bir giysi olduğu düşünülebilir, Günümüzde motosiklet kullananlar da benzer sebeplerden dar deri yelek, omur zırhı ve motosiklet kaskı gibi benzer faydaları olan giysiler kullanmaktadırlar.
Şapka Devrimi sonrasında Türkiye'de sadece din görevlileri sarık kullanabilir oldular.
Bugün özellikle Batı'da sarık kavramı Sihlerle yakından ilişkilendirilmiştir.
Sihlerde sarık
Vaftiz olmuş Sihler inanışları gereği saçlarını kesemezler. Sarık takmak zorunlu değildir ancak sarık uzun saçı toplamak için çok kullanışlıdır. Zamanla saçı uzun olmayanlar da bu geleneksel başlığı takmaya başlamışlardır. Özellikle Batı'da Sihler için sarık kimlikleriyle ilgili bir öğe haline de gelmiştir. Sihler taktıkları sarığı, daha çok, Pencapça "sarık" anlamına gelen ve daha saygın bir isim olduğu kabul edilen dastār (ਦਸਤਾਰ) olarak anarlar. Hintçe'de sarık için kullanılan sözcük pagṛīdir.
Müslüman toplumlarda sarık
Dünyanın farklı yerlerindeki Müslüman toplumlarda sarık çeşitli şekillerde kullanılır. Sarılma şekli, rengi vs. ülkeden ülkeye ve toplumdan topluma farklılık gösterebilir.
Sudan'da takılan beyaz sarık "toplumsal statü" göstergesidir.
Sarık Arap Yarımadası'nda yüzü ve başı doğrudan güneş ışığından korumak için geleneksel olarak takılır. Nitekim sarığın Arap geleneklerinde farklı bir yeri vardır. Eski Arap kültüründe bir kişinin sarığını atmak, düşürmek hakaret olarak kabul edilirdi.
Sarık Şii liderler arasında da yaygındır.
Sarık Türklerde halk arasında yaygınlaşmamıştır. Osmanlı Devleti zamanında Osmanlı sultanları ve din büyükleri tarafından takılırdı. Osmanlı padişahları da başlangıçtan II. Mahmud dönemine kadar sarık takmışlardır.
Ayrımcılık
11 Eylül saldırıları, Irak ve Afganistan'ın işgali ve sonrasında yaşananlar dünyada Müslümanlara olan önyargıyı artırmış, nefret suçu olarak tabir edilen saldırılarda büyük bir artış görülmüştür. Müslüman veya Arap olmayan ve sarık takan toplumun çoğunluğunu oluşturan Sihler ve sarık takan diğer azınlıklar da bu saldırılardan paylarını almışlardır. Bu durum Batı medyasında büyük yankı bulmuştur.
Teyemmüm

Teyemmüm, suyun bulunmaması veya zorunluluk nedeniyle kullanılamaması halinde abdest veya boy abdesti yerine yapılan bir fiziksel nötrleşme ve ibadete hazırlık faaliyetidir.
Hangi maksatla teyemmüm edeceğine niyet edip ellerini toprak veya toprak cinsinden bir şeye iki defa vurarak, birincide yüz, ikincide dirseklere kadar eller meshedilerek yapılır.
Namaz kılmak için abdest yerine bazı durumlarda teyemmüm (Arapça: ) yapılabilir. Ayrıca teyemmüm, hastalık, yolculuk, su bulamama/suyun olmaması veya erişilememesi gibi durumlarda boy abdesti yerine de yapılır.
Köken bilimi
Teyemmüm (Arapça: ) sözcüğü TDK sözlüğüne göre Arapça kökenli olmakla beraber kökeninin Arapça olmadığına dair iddialar mevcuttur. Kur'an'da teyemmüm yapmak için türab (toprak) sözcüğü kullanılmaz, bunun yerine said sözcüğü kullanılır ki bu sözcük "toz, toprak, taş vs." anlamına gelmektedir.
Ayet ve hadisler
Abdest ile ilgili olan Maide Suresi, 6. ayetinde kullanılan vücuhe küm (vecihleriniz, Arapça: ) ibaresi, başın ön yanı için kullanılır, bu yüzden başta saçların döküldüğü ön kısım, yüz, boyun altı demektir.
Baş sıvazlanırken, ayette sınır koymadığı için, baş adlı organın başın ön yanı dışındaki her yanı, kulaklar, ense, boyun sıvazlanır.
Bir gün peygamberin eşi Meymune kabir azabına sebep olacak günahları ve yanlışları sorduğunda Muhammed cevap olarak: (Kabir azabının yegane sebebi) idrar kalıntısıdır. Her kime (idrar serpintilerinden) bir şey isabet ederse onu yıkasın, eğer onu (yıkayacak imkan) bulamazsa onu toprağa (sürterek) meshetsin buyurmuştur.
Sekigahara Muharebesi

Sekigahara Meydan Muharebesi (Japonca: 関ヶ原の戦い Sekigahara no tatakai)(21 Ekim 1600)
Toyotomi Hideyoşi'nin ölmesiyle Toyotomi hükumetinin önde gelenler Go Tairo (五大老 / Beş vezir)'nun biri olan Tokugawa Ieyasu'nın grubu ve Go Bugyo (五奉行 / Beş Müfettiş)'nun biri olan İşida Mitsunari'nin grubu olmak üzere ikiye bölündü.
Zamanla Tokugawa Ieyasu'ya itaat edenler Doğu Ordusu'nu, Toyotomi Hükumeti'nin geleceğini Toyotomi Hideyoşi'nin oğlu Toyotomi Hideyori'ye itaat ederek İşida Mitsunari'ye destek verenler Batı Ordusu'nu oluştu ve iki ordu bugünkü Gifu İlinde bulunan Sekigahara'da çarpıştı.
Batı Ordusu, muharebenin ilk aşamasında hücum ederek üstünlüğünü sağladıysa da başta Kobayakawa Hideaki olmak üzere pek çok daimyōların safı değiştirmeleri ve Kobayakawa Hideaki'nin birliklerinin Batı Ordusu'nun sağ kanadını yarmasıyla ağır hezimete uğradı.
Muharebeden sonra 27 Ekim'de Ishida Mitsunari kaçarken yolda yerli halk tarafından yakalanarak Doğu Ordusu'na teslim edildi ve Konishi Yukinaga ve Ankokuji Ekei ile birlikte Kyoto'nun sokaklarında gezdirildikten sonra Sanjo Gawara'da başı kesilerek idam edildi.
Sekigahara öncesi başlıca daimyōların tımarları
Not: ○ işareti = Sekigahara'da yer alan daimyōlar, işareti = safı değiştiren daimyōlar)
Honda Tadakatsu (本多忠勝), Ii Naomasa (井伊直政) ve Matsudaira Tadayoşi (松平忠吉)'nin tımarları Tokugawa Ieyasu'nun toprağın içine, Mōri Hidemoto (毛利秀元) ve Kikkawa Hiroie (吉川広家)'nin tımarları ise Mōri Terumoto'nun toprağı içine dahil edilmektedir.
Not
İlgili filmler
'Aoi Tokugawa Sandai (葵徳川三代)', (NHK, 2002)
'Nihon no Rekişi (日本の歴史)', (Fuji, 2005)Fragman
'Koomyoo Ga Tsuji (功名が辻)', (NHK, 2006)
Japonya'nın muharebeleri
Muharebe
Edo dönemi
1600'de Japonya
1600'de çatışmalar
Özgürlük Heykeli

Özgürlük Heykeli (İngilizce: Statue of Liberty) ya da resmi adıyla Dünyayı Aydınlatan Özgürlük, ABD'nin New York şehrindeki Liberty (Özgürlük) adası üzerinde, inşa edildiği 1886 yılından bu yana Amerika'nın simgesi olan anıtsal heykeli ve gözlem kulesidir. Dünyanın en tanınan anıtlarından biridir.
Bakırdan yapılan Özgürlük Heykeli, Fransa tarafından kuruluşunun 100. yılı nedeniyle ABD'ye hediye edilmiştir. 1884-1886 yılları arasında inşa edilmiştir. ABD'nin New York şehrindeki Özgürlük Adası'nda yer alır.
Heykel, sağ elinde bir meşale, sol elinde ise bir kitabe tutar. Tabletin üstünde 4 Temmuz 1776 tarihi (Bağımsızlık Bildirgesi'nin tarihi) yazılıdır. Heykelin başındaki taç'ın 7 sivri ucu 7 kıtayı veya 7 denizi simgeler. Heykelin yüksekliği 46 metre, kaidesi ile beraber 93 metredir. Ziyaretçiler heykelin içinden meşaleye kadar 168 basamaklı bir merdivenden çıkabilirler. Heykelin meşale tutan sağ elinin yüksekliği 13 metredir. Meşalenin etrafındaki dehlizde 15 kişi bir arada dolaşabilir. Heykelin başının genişliği 2 metre, yüksekliği ise tacı ile birlikte 5 metredir.
Özgürlük Heykeli, ziyaretçilere açıktır. Ziyaret etmek isteyenler adaya bir feribotla ulaşırlar, merdivenleri tırmanarak meşaleye çıkabilir ve New York limanını seyredebilirler.
Heykele Singer dikiş makinelerinin kurucusu Isaac Singer'ın dul eşi Isabelle Eugenie Boyer modellik etmiştir. Özgürlük Heykeli 1884 yılında Fransa'da tamamlandıktan 1 yıl sonra 350 parçaya bölünüp 214 sandık içinde New York limanına ulaştırılmıştır. Parçalar, 4 ay içinde kaidenin üzerinde yeniden birleştirilmiş ve 28 Ekim 1886 tarihinde binlerce izleyicinin önünde açılışı gerçekleşmiştir.
Özgürlük Heykeli, 1984'ten beri UNESCO'nun Dünya Kültür Mirası Listesi'nde yer almaktadır.
Heykelin daha küçük boyutlarda bir kopyası Paris'tedir ve Atlas Okyanusu'na doğru bakar. Dünyanın başka çeşitli yerlerinde de (Osaka, Priştine, Pekin, Nevada, Güney Dakota, Bordeaux, Poitiers gibi) küçük kopyaları bulunmaktadır.
Sultan Abdülaziz tarafından yaptırıldığı iddiası
Heykelin, Süveyş Kanalının Akdenize açıldığı yere dikilmek üzere Mısır Hidivi Said Paşa'nın siparişi üzerine yapıldığı ve masrafların bir kısmının Osmanlı Sultanı Abdülaziz tarafından ödendiği iddia edilmiştir. 2004 yılında gazeteci Murat Bardakçı tarafından ortaya konan söz konusu iddiaya göre sipariş edilen heykel tamamlanmış ancak böylesine büyük bir heykelin dikilmesinin Müslüman halkta rahatsızlık yaratacağı endişesiyle Mısıra dikilmesinden vazgeçilmiştir ve heykel yıllarca Fransada bir depoda bekledikten sonra 1884te ABDye hediye edilmiştir. Yazar Mustafa Armağan tarafından bu iddianın doğru olmadığı, heykeltıraş Frédéric Auguste Bartholdi'nin Said Paşaya bir heykel projesi sunduğu ancak projenin hiçbir zaman gerçekleştirilmediği ortaya konmuştur.
Hakkı Öcal

Biyografi
1949 yılında Ankara'da doğdu. Ankara, Kırıkkale ve Yozgat'ta liseyi bitirdi. 1971'de Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'den mezun oldu. 1969 yılında Hürriyet gazetesinin Ankara bürosunda gazeteciliğe başladı.
Okulu bitirince, İstanbul'a atandı ve Hürriyet Haber Merkezi Müdür yardımcısı olarak çalıştı. İki yıl sonra gazetenin Yazi İşleri Müdürlüğü'ne atandı.
1975 yılında Boğaziçi Üniversitesi İdari Bilimler'de master'a başladı. Sonra doktoraya devam etti.
1980-1981 ders yılında Harvard Üniversitesi'nde Prof. Samuel Huntington'ın başkanı olduğu Uluslararası Araştırmalar Enstitüsü'nde doktora-sonrası çalışmasını yaptı.
Bilgisayarla Boğaziçi'nde tanıştı. Harvard'dayken Boston Üniversitesi'nde bilgisayar operatörlüğü bölümüne devam etti.
Sonra WordPerfect firmasında Türkçe dil desteği için danışman olarak çalıştı.
12 Aralık 1985′te "Voice Of America" (Amerika'nın Sesi) radyosu Türkçe bölümüne katıldı. Böylelikle "Gazetecilik"ten "Radyoculuk"a geçiş yapmış oldu. 15 yıl sonra, VOA Türkçe Bölümünden ayrılıp Internet Bölümüne geçti.
Ardından Tercüman gazetesi Genel Yayın Müdürü oldu. Buradan ayrıldıktan sonra ise Güneş gazetesinde Genel Koordinatör görevini yürüttü.
Birkaç kez Yılın Gazetecisi seçildi; Uluslararası Basın Enstitüsü'nden Basın Özgürlüğü Ödülü'nü aldı. Sayısız yazı yazdı. Basın kartının, basın özgürlüğüne aykırı olduğunu öne sürerek basın kartını iade etti.
Güneş gazetesinden de ayrıldıktan sonra Amerika'nın Sesi radyosuna katılmak üzere 1985 yılında Washington'a gitti. Bu sıralarda Usenet servis sağlayıcısı olan UUNet bünyesinde Internet devriminin temellerinin atılmasına tanık olacak bir konumda görev aldı.
Aralarında Novell ve MS LAN'ın da bulunduğu birçok ağ sisteminin sertifikalarını aldı. Burada önce George Mason, Northern Virginia Community College'da ve Virginia International University'de masaüstü yayıncılık, görsel tasarım ve Web Tasarımcılığı dersi verdi.
BYTE, PC World, PC Life, NetLIFE dergilerinde yazı ve kitapçıklar yazdı.
Halen bütçesini ABD Kongresi'nin verdiği Uluslararası Yayın Bürosu'nun Internet Hizmetleri Bölümü'nde IT uzmanı olarak çalıştı.
Evli ve çocuğu yok.
Potkal (Potkal.com kapandı), BYTE ve Gelişim Platformu Biz'ce dergilerinde yazar olarak bulundu.
Türkiyeye kesin dönüş yaptıktan sonra bir süre rektör danışmanı olarak Bahçeşehir Üniversitesi'nde kariyerini sürdürmesinin ardından halen İbnihaldun Üniversitesinde öğretim üyesi olarak kariyerine devam etmektedir.
Behram Kurşunoğlu

Behram Kurşunoğlu (1922, Çaykara - 25 Ekim 2003, Miami), Türk teorik fizikçi, eğitimci.
Hayatı
Albert Einstein'ın genel görelilik kuramının elektromanyetizma ile birleştirilmesi üzerine çalışmalar yapmıştır.
Ankara Üniversitesi ve Birleşik Krallık'taki Edinburgh Üniversitesi'ndeki eğitiminin ardından fizik doktorasını yine Birleşik Krallık'taki Cambridge Üniversitesi'nde tamamlamıştır.
Albert Einstein ve Erwin Schrödinger ile birlikte simetrik olmayan yerçekimi kuramları üzerinde çalışmalarda bulunmuştur. Albert Einstein'ın genel görelilik kuramının elektromanyetizma ile birleştirilmesi üzerine çalışmalar yapmıştır. Genç yaşında dünya fizikçileri arasında saygın konum kazanmıştır.
Behram Kurşunoğlu 1950'li yıllarda atom enerjisi alanında çalışmalarını Türkiye'de sürdürmüş ve aynı zamanda Türkiye Atom Enerjisi Kurumunun kurucu üyesi olarak görev yapmıştır. Behram Kurşunoğlu aynı zamanda Genelkurmay Başkanlığı'na danışmanlık yapmıştır.
1965 yılında Miami Üniversitesi'ndeki Teorik Araştırmalar Merkezi'nin kurulmasında rol almıştır. Bu merkezin 1992'de kapanmasına kadar bu merkezde bulunmuştur. Daha sonra araştırma kuruluşu Global Foundation'ın direktörü olmuştur.
Bir dönem Birleşmiş Milletler Bilim Komisyonunda çalışmıştır. Kuantum fiziği konusunda yaptığı araştırmalarla özellikle "Genelleştirilmiş İzafiyet Teorisini" ortaya atan kişi olarak bütün dünyaca tanınmıştır. 1964 yılından beri organize etmekte olduğu Coral Gables Konferans serisi ile de tanınmıştır.
Behram Kurşunoğlu 1972'de fizik alanında TÜBİTAK Bilim ödülü ile onurlandırılmıştır.
Behram Kurşunoğlu 2003 yılında Miami'de ölmüştür.
Yayınları
Physical Review Letters mecmuasında
1951 On Einstein's Unified Field Theory
1953 Derivation and Renormalization of the Tamm-Dancoff Equations
1953 Expectations from a Unified Field Theory
1953 Unified Field Theory and Born-Infeld Electrodynamics
Physical Review mecmuasında
1952 Gravitation and Electrodynamics
1954 Tamm-Dancoff Methods and Nuclear Forces
1956 Transformation of Relativistic Wave Equations
1957 Proton Bremsstrahlung
1963 Brownian Motion in a Magnetic Field
1964 New Symmetry Group for Elementary Particles. I. Generalization of Lorentz Group Via Electrodynamics
1967 Space-Time and Origin of Internal Symmetries
1968 Dynamical Theory of Hadrons and Leptons
Physical Review D mecmuasında
1970 Theory of Relativistic Supermultiplets. I. Baryon SpectroscopyElectrodynamics
1970 Theory of Relativistic Supermultiplets. II. Periodicities in Hadron Spectroscopy
1974 Gravitation and magnetic charge
1975 Erratum: Gravitation and magnetic charge
1976 Consequences of nonlinearity in the generalized theory of gravitation
1976 Velocity of light in generalized theory of gravitation
Matematik-Fizik Jurnali mecmuasında
1961 Complex Orthogonal and Antiorthogonal Representation of Lorentz Group
1967 Unitary Representations of U(2, 2) and Massless Fields
Modern-Fizik mecmuasında
1957 Correspondence in the Generalized Theory of Gravitation