turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Samtshe

Samtshe (Gürcüce: ; okunuşu: "samtsh'e"), Gürcistannın güneybatı kesiminde tarihsel bir bölgedir. Tarihsel Mesheti bölgesinin de bir parçasıdır. Geç Orta Çağ'da, Gürcü atabeglerin yönetimindeki Samtshe-Saatabago tarihsel Mesheti topraklarına genişleyince Samtshe adı daha geniş bir alanı ifade ediyordu. Coğrafi koşulları açısından Samtshe dağlık bir bölgedir; yüzeyi küçük düzlükler ve vadilerle kaplıdır.
Bugünkü Ahaltsihe, Aspindza, Adigeni belediyeleri ile bugün Türkiye sınırları içinde bulunan bu bölgeye bitişik toprakları kapsıyordu. Samtshe'nin bugünkü Gürcistan sınırları içinde kalan kısmı, Cavaheti bölgesiyle birlikte Samtshe-Cavaheti idari bölgesini oluşturmaktadır.
Samtshenin tarihsel sınırlarını, batıda Arsiani Dağları, kuzeyde Persati (Ğado) Dağları, güneyde Eruşeti Dağları, Kasri Tepesi, Gumbati ve Van gölleri, doğuda Çobi Vadisi (Kura Irmağının sağ kolu) çiziyordu. Odzrhe ve Atskuri, Samtshenin en eski merkezleriydi. Samtshe prenslerinden biri olan Samdzivarinin ikametgahı burada bulunuyordu. Samdzivari Andria, Hristiyanlığı ilk kabul eden kişi olmuş, Atskuri Kilisesi için Meryem'in ikonasını yaptırmıştır.
Tarihçe
Samtshe adı, ("sami tsihe", "üç kale") kelimesinden gelir. Bu kaleler, bölgenin en önemli üç kalesi olan Lomisa Kalesi (Ahaltsihe Kalesi), Odzrhe Kalesi (Abastumani Kalesi) ve Cvaristsihe kaleleriydi. Sahtsihe adı zaman içinde Samtshe'ye dönüşmüştür.
Samtshe, 1040-50lerde büyük feodal Laparit Bağvaşiye, daha sonra ise krallığa bağlıydı. Bu dönemde feodal Sula Kalmaheli, merkezi yönetimin oluşmasına öncülük etti ve Cakel-Tsihiscvarel ailesi Samtshe prenslerinin başı oldu. Moğollar tarafından Samtshenin istila edilmesinden sonra 1266 yılında prens Sargis Cakeli, Moğolların doğrudan egemenliğini kabul etti. 12-14. yüzyıllarda Samtshe, ekonomik ve kültürel açıdan önemli gelişme gösterdi. Burada Sapara, Zarzma, Bieti, Çule kiliseleri inşa edildi; kanun kitabı (Beka-Ağbuğanın Kanunnamesi) hazırlandı. 16. yüzyılın ilk yarısında Samtshe ve çevresindeki topraklarda güçlü feodal yönetim Samtshe-Saatabago ortaya çıktı.
16. yüzyılın ikinci yarısından başlayarak Osmanlılar, Samtsheyi aşama aşama ele geçirdiler. 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşından sonra Samtshenin bir bölümü yeniden Gürcistana katıldı.
Sığırcıkgiller

Sığırcıkgiller (Sturnidae), Passeriformes takımına bağlı bir kuş familyasıdır.
Taksonomi
Sturnidae familyasına bağlı cinsler (2022):
Acridotheres - Vieillot, 1816
Agropsar - Oates, 1889
Ampeliceps - Blyth, 1842
Aplonis - Gould, 1836
Basilornis - Bonaparte, 1850
Cinnyricinclus - Lesson, 1840
Creatophora - Lesson, 1847
Enodes - Temminck, 1839
Fregilupus - Lesson, 1830
Gracula - Linnaeus, 1758
Gracupica - Lesson, 1831
Grafisia - Bates, 1926
Hartlaubius - Bonaparte, 1853
Hylopsar - Boetticher, 1940
Lamprotornis - Temminck, 1820
Leucopsar - Stresemann, 1912
Mino - Lesson, 1827
Necropsar - Slater, 1879
Neocichla - Sharpe, 1876
Notopholia - Roberts, 1922
Onychognathus - Hartlaub, 1849
Pastor - Temminck, 1815
Poeoptera - Bonaparte, 1854
Rhabdornis - Reichenbach, 1853
Sarcops - Walden, 1875
Saroglossa - Hodgson, 1844
Scissirostrum - Lafresnaye, 1845
Speculipastor - Reichenow, 1879
Spodiopsar - Sharpe, 1889
Streptocitta - Bonaparte, 1850
Sturnia - Lesson, 1837
Sturnornis - Legge, 1879
Sturnus - Linnaeus, 1758
Galeri
Tayk (tarihsel bölge)

Tayk, Çoruh Nehri'nin orta havzasında, bugün Türkiye sınırları içinde bulunan Ermenistan Krallığı'nın tarihsel bölgelerinden biridir. Tarihte ilk kez MÖ 1112de, Asur kralı I. Tiglat-Pileser'in yazıtında Diaeni adıyla söz edilmiştir. Bölge, Urartu kaynaklarında Diaohi, Gürcü kaynaklarında Tao adıyla geçer. MÖ 401 yılında Yunan tarihçi Ksenofon, bu topraklarda yaşayan insanlardan "Taohiler" adıyla söz etmiştir. Ksenefon, batıdaki Kartveli boyları Halibler ve Skvitinlerden de söz etmiştir. MÖ 1. binyılın başlangıcında Tayk, Kolhis Krallığı sınırları içinde yer alıyordu. Doğudaki Kartveli boylarının batıya göçünün ve kültürel etkisinin bu dönemde başladığı sanılır. Sonraki dönemde Doğu Kartveli devleti olan Kartli Krallığı'nın (MÖ 4.-3. yüzyıl) sınırları içerisinde yer aldı. MÖ 2. yüzyılın başlangıcında Ermeni devletinin denetimine geçti. Sonraki yüzyıllarda, Kartli ve Ermenistan arasında sınır çatışmalarının yaşandığı bir yer oldu. MS 1-2. yüzyıllarda Kartli sınırlarına bağlandı. Sonrasında Ermeniler Tayk'ı yeniden ele geçirdi. Tayk, 4.-7. yüzyıllarda Mamikonyan ailesinin mülkü olarak kaldı. Mamikonyan ailesi, Nicholas Adontz ve Cyril Toumanoff gibi bazı tarihçilere göre Çan (Laz) kökenlidir.
Ermenistan devletinin ekseni içinde bulunması, Tayk'ın Ermeni etkisi altında kalmasına yol açıyordu. Kartveli nüfusu, kendi etnik ve kültürel çehresini giderek kaybediyordu. Dinsel ayrışma sırasında, Ermeni Kilisesi monofizitliği seçereken Gürcü Kilisesi diofizitliği benimsedi. Tao, diofizitliğin güçlü merkezi haline geldi. 7. yüzyılda Kartveli nüfusu kendi etnik ve dinsel kültürüne dönmeye başladı. Tao, yönetsel açıdan Kartli Krallığı'nın bir parçası haline geldiği 8. yüzyılda bu süreç daha da pekişti. 8.-10. yüzyıllarda burada çok sayıda manastır inşa edildi. Bana, Hahuli, Oşki, Parhali, Dört Kilise bunların başında gelir. Tayk, Kartveli devletinin ve kültürünün başta gelen merkezlerinden biri oldu. Bagrationi (Bagratlı) hanedanın krallığı burada başladı. I. Aşot Büyük Kuropalati, Tornike Eristavi gibi devlet adamları, İoane Mtatzmindeli, Ekvtime Mtatzmindeli gibi kültür adamları burada yetiştiler. Tao, 12-13. yüzyıllarda Gürcistan'ın sınır prensliklerinden biriydi. 13. yüzyılın ikinci yarısında Samtshe-Saatabago sınırları içinde yer aldı. 14. yüzyıldan itibaren birleşik Gürcistanın bir parçasıydı. Gürcistanın krallık ve prensliklere bölündüğü 15. yüzyılın ikinci yarısında Samtshe-Saatabago topraklarına katıldı. 1550'lerde, Samtshe-Saatabagonun batı bölümünü, Mesheti, Şavşeti ve Tayk'ı Osmanlılar ele geçirdiler.
Sığırkuyruğu

Sığırkuyruğu, sıraca otugiller (Scrophulariaceae) familyasından Verbascum cinsini oluşturan iki yıllık bitki türlerine verilen ad.
Morfolojik özellikleri
Haziran-Ağustos aylarında parlak sarı renkli çiçekler açan 20 ile 150 cm boylarında iki yıllık otsu bir bitkilerdir. Daha çok ekilmemiş yerlerde ve yol kenarlarında bulunurlar. Gövdeleri dik bazen dallanmış ve yünümsü tüylerle kaplıdır. Yaprakları gövdenin alt kısımlarında rozet halinde dizilmiş olup, yünümsü tüylüdür. Gövdedeki yapraklar ise sapsızdır. Çiçekler gövdenin ucunda sık veya seyrek, az veya çok uzun bir salkım durumda toplanmışlardır. Çiçeklerin çanak ve taç yaprakları beşer parçalıdır. Meyveler yuvarlakça olup, çok tohumludur.
Kullanımı
Çiçekleri müsilaj, uçucu yağ ve glikozitler taşır. Balgam söktürücü ve göğüs yumuşatıcı olarak kullanılır. Bazı sığır kuyruğu türlerinin tohumları saponin taşıdıklarından dolayı balıklar için zehirli olup, balık avlamada kullanılır. Bitkinin yaprakları da terletici, balgam söktürücü, idrar arttırıcı ve kabız edici olarak kullanılır. Basur için de kullanılır.

İç Anadolu bölgesinde " Kurt Kulağı " ismi de verilir. Bitki kuruduğunda odunsu bir yapı aldığı için. Kolay yanmasından dolayı " Çoban Çırası " da denmektedir.
Dağılımı
Türkiye, sığırkuyruğu türleri bakımından çok zengin olup, takriben 200 kadar tür bulunmaktadır.
Türler
Verbascum
Kemal Eraslan

Prof. Dr. Kemal Eraslan (30 Ekim 1930, Diyarbakır - 13 Temmuz 2022, İstanbul), Türk edebiyat profesörü.
Hayatı
Kemal Eraslan, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi emekli öğretim üyesi ve Türkoloji dünyasının tanınmış bilginlerindendir. Ahmed Yesevi'nin Divan-ı Hikmet adlı eserinden Türkiye Türkçesine aktarılan ilk örnekleri içeren ve Türk bilim dünyasına Ahmed Yesevi'yi ilk kez kapsamlı olarak tanıtan "Divan-ı Hikmet'ten Seçmeler" adlı çalışması T. C. Kültür Bakanlığı yayınları arasında yayınlanmıştır. Bu çalışmada Ahmed Yesevi'nin 70 adet hikmet adlı şiirinin orijinal metni ve Türkiye Türkçesi'ne aktarımları yer almaktadır.
Kemal Eraslan 13 Temmuz 2022 tarihinde İstanbul'da vefat etmişti. 14 Temmuz 2022'de Eraslan için İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Şeref Holünde tören düzenlendi. Tören sonrası cenazesi Fatih Camii'nde kılınan cenaze namazının ardından Çamlıca Mezarlığına defnedildi.
Türk Yurtları (dergi)

Türk Yurtları; 1990-1993 yılları arasında Ankara'da yayımlanmış olan bilim, kültür ve siyaset dergisidir. Dergi üç ayda bir yayımlanmıştır.
Dergide Türk dünyasının siyasi-kültürel-ekonomik durumu ve sorunları tartışılmıştır. Derginin Türk milliyetçiliği ve Turancılık tarihindeki önemi, kültürel bir milliyetçilik ile tasavvufi bir İslami söylemi başarı ile uyumlulaştırmasından kaynaklanır.
Sultan Galiyev tezlerinin tasavvufi İslami felsefe zemininde geliştirilmesi çizgisinin öncüsü olmuştur. Bu çizgi genetik ırkçısı olmayan bir milliyetçilik; ateist olmayan bir toplumculuk ve tasavvufi köklerden beslenen bir İslamcılık olarak özetlenebilir.
Türk Yurtları'nın yayın çizgisindeki; Tanıl Bora, Kemal Can gibi araştırmacıların da dikkatini çeken bu özgünlük derginin yayın yöneticisi olan Dr. Hayati Bice'nin kaleme aldığı başyazılarla ortaya konmuştur.
1993 yılı sonunda yayınına ara veren Türk Yurtları'nda yayınlanan araştırma ve yayınlar "Dış Türkler"; "Turancılık" araştırmalarının referans kaynakları olarak literatüre girmiştir. Dergide yazan yazarlardan Doç. Dr. Ufuk Tavkul ise Kafkasya ve Karaçay Türkleri konusundaki araştırmaları ile tanınan bir Türkoloji uzmanıdır.
T-10

T-10 en son Sovyet ağır sınıf tankıdır. 1943'te başlayan Sovyet ağır tank ekolünün en sonuncusudur. 1953'te üretimine başlanmıştır. Adının önceki ağır tankları gibi IS (Iosef Stalin) ile başlaması düşünülürken Stalin'in ölümü üzerine bundan vazgeçilmiş ve T-10 adını almıştır.
Tasarım Süreci
İkinci Dünya Savaşı sonrasında ABD M103, Büyük Britanya ise Conquerer ağır savaş tanklarını üretmeye başlamıştı. Sovyet ordusu buna karşılık önceki IS serilerinden farklı olarak daha uzun gövdeye ve daha büyük bir tank üretmeye karar verdi. Tankın sürüş sistemleri 1940'lardan kalma teknolojiye sahipse de motoru yenilenmişti ve önceki ağır savaş tankları gibi yavaş değildi. Üzerindeki top iki adet mermi atabilmekteydi ancak bu topun dakikadaki atış oranı düşüktü.
Değişen savaş koşullarıyla ağır savaş tankları işlevsel olmaktan çıkmıştı, bunun için SSCB ana muharebe tankı üretmeye ağırlık verdi. Yavaş yavaş görevden alınan T-10'lar 1993 yılında tamamen tasfiye edildiler. Büyük bir kısmı füze rampası olarak kullanılmaktadır.
Tuğba Özerk

Tuğba Özerk (d. 4 Haziran 1980), Türk şarkıcı-şarkı yazarıdır.
Yaşamı
4 Haziran 1980'de İzmir'de doğdu. Melih Özakat İlkokuluna, Özel Çakabey Lisesinde ortaokula ve konservatuvarda liseye gitti. 7 yaşında okul hayatına başlamasıyla TRT ve İzmir Devlet Konservatuvarı'nın çocuk korolarında müzik eğitimine başlaması aynı zamana denk gelir. İlk geri vokal deneyimini 12 yaşında Sezen Aksu'yla beraber 1992 yılında gerçekleştirdi. Sezen Aksu'nun yanında solo ve vokal çalışmaları devam ederken okul hayatı İzmir'de devam etmekteydi.
İlk TV programına yine Sezen Aksu'yla 1992 yılında TRTde çıktı. Geri vokal çalışmalarının yanı sıra bu programda solo bir şarkı da seslendirmesi kamuoyunda büyük ilgi gördü. Büyük yetenek olarak lanse edilen Tuğba Özerk'in sahne ve müzik hayatı tam anlamıyla böyle başladı denilebilir. Okul hayatı bittikten sonra İstanbula taşınan sanatçı, aralarında Ege, Deniz Seki gibi isimler bulunan sanatçılara geri vokal yaptı. Daha sonra solo sahne çalışmalarına başlayan Özerk, 2002 yılının Aralık ayında "Dün Gibi" adlı ilk solo albümünü çıkardı. 10 ay içersinde hazırlanan albümden, 'Aşk Yarası' adlı şarkısıyla uzun süre radyolarda liste başlarında yer aldı. Çiçek Taksi dizisinde yorumladı 'Kurnaz Tilki' adlı şarkı da listelere giriş yapmıştır. Albümle beraber oyunculuk yönünü gösterebilme fırsatı yakalayan sanatçı, atv'nin uzun süredir yayın yapmış olduğu dizisi "Böyle mi Olacaktı"da bir sene kadar rol aldı. İlk albümünde bir tane bestesi olan Özerk üç senelik boşlukta birçok besteye de imza attı. 6 Temmuz 2005 tarihinde 'Lo Lo Lo' adlı ikinci solo albümünü çıkardı. 'Lo Lo Lo' adlı şarkısıyla uzun süre radyolarda liste başı oldu. İkinci albümünde bir tane bestesi olan şarkıcı, iki senelik boşlukta birçok besteye de imza attı.
Diskografi
Albümleri ile teklileri
Video klipleri
Aşk Yarası (2002)
Lo Lo Lo (5 Temmuz 2005)
El Gibi (22 Eylül 2006)
Yastık (6 Ağustos 2007)
Aşkın Tam Vakti (23 Ekim 2007)
Acı Hatıralar (10 Aralık 2007)
Zar (14 Mart 2008)
Bitter Çikolata (25 Haziran 2009)
Gidesim Geldi (17 Mart 2010)
İlan (23 Haziran 2011)
Aklımda Sen Varsın (27 Eylül 2011)
Kolay Değil (28 Haziran 2012)
Derin Darbe (26 Nisan 2014)
Bu Gece (27 Ağustos 2015)
Aynı Semtin Çocukları (4 Mart 2016)
Başkasını Seviyorum (30 Haziran 2016)
Gitme (19 Ekim 2016)
Süslü Günah (18 Mayıs 2017)
Patron (9 Mayıs 2018)
Ahirim Sensin (24 Nisan 2019)
Hergele (6 Aralık 2019)
Gidesim Geldi (Akustik) (14 Şubat 2020)
Acı Hatıralar (Akustik) (24 Şubat 2020)
Doğum Günün Kutlu Olsun (Akustik) (3 Mart 2020)
Bitter Çikolata (Akustik) (10 Mart 2020)
Makas (30 Mart 2020)
Koltuklar Kitaplar (31 Mart 2021)
Halaybaşı (10 Eylül 2021)
Çalkala (20 Ekim 2022)
Liste başarıları
Filmografi
Ödüller ve adaylıklar
Doğuşkan

Bir sese ayırıcı özelliğini (adını) veren frekans, aslında, o sesin üstünde, onunla aynı anda tınlayan farklı seslere temel oluşturan en kalın sese aittir. Temel sesin üzerinde tınlayan bu seslere doğuşkanlar ya da armonikler denir. Temel ses kadar güçlü olmamaları nedeniyle, doğuşkanlar tek tek açık bir biçimde duyulmazlar. Ama sesin niteliğini belirledikleri için önemlidirler; ayrıca sese belli bir parlaklık katarlar. Söz gelimi, bir obua sesi ile bir klarnet sesini birbirinden ayırabilmemizi sağlayan, bu çalgıların çaldıkları esin üzerinde oluşan doğuşkanların birbirinden farklı güçte duyulmalarıdır. Farklı çalgılara ya da farklı insan seslerine göre aynı tondaki sesin taşıdığı renk farklılığını tınısını bu doğuşkanlar belirler.
Sesbilim
Balmumcu

Balmumcu, İstanbul'un Beşiktaş ilçesinde bulunan bir mahalle, semt. Barbaros Bulvarı'nın doğusunda, Yıldız'la Zincirlikuyu kavşağı arasında yer alır. Konumu itibarıyla, ticari işletmelerin yoğun olduğu mahallenin özellikle 1990-1997 yılları arasında iş yerlerinin sayısının hızla artması nedeniyle, 7000 üzerindeki yerleşik nüfusu 3000'lere gerilemiştir.
Tarihi
Bugünkü Balmumcu Mahallesi'nin bulunduğu yerde II. Mahmut döneminde (hükümdarlığı 1808-1839) aynı adla anılan bir çiftlik bulunuyordu. Balmumcu Kasrı denilen köşk daha sonra Abdülaziz döneminde yapılmıştı.
1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'ndaki (93 Harbi) yenilginin yarattığı göç dalgasının İstanbul'daki etkisinin bir sonucu olarak bir göçmen mahallesi olarak oluşmaya başlamıştır. Onu 20. yy başında Balmumcu Çiftliği'nin bir bölümünün iskana açılmasıyla oluşan Balmumcu Mahallesi izlemiştir.
Beşiktaş'ın mesirelerinden olan çiftlik, meyve bahçeleri ve çavuşüzümü bağlarıyla ünlüydü. Reşat Ekrem Koçu'ya göre, çiftliğe Balmumcu Çiftliği adı verilmesinin nedeni, II. Mahmut döneminde sokak ve bahçelerin mumlarla aydınlatılmaya başlanmasından sonra, burada mum imalatı yapılmasıdır. II. Mahmut'un çok sevdiği ve biraz ilerisindeki Zincirlikuyu Kasrı'na her geldiğinde uğramadan edemediği Balmumcu Çiftliği'nin, hanedan mülklerinden olduğu, İkinci Meşrutiyet'ten sonra Hazine-i Hassa malları Maliye Hazinesi'ne devredilirken de makama bağlı olarak bırakılan "Emlak-i hakaniye" denilen mülkler grubunda bulunduğu bilinmektedir. II. Abdülhamid zamanında Çiftlik Veliaht Mehmed Reşad Efendi'ye tahsis edilmişti.
II. Meşrutiyet'te V. Mehmed (Reşad) tahta çıktıktan sonra Balmumcu Çiftliği'ni halka mesire olarak açtırdı. I. Dünya Savaşı'na kadar süren dönemde, Balmumcu Çiftliği mesiresine gelen halka çiftliğin meyvelerinden tabla tabla ikram edildiği anlatılır.
1918 yılında Sultan Reşad'ın ölümünden sonra Balmumcu Çiftliği ve Kasrı Seniye Sultan'a verilmiştir. 1923'te köşkte savaşta şehit düşenlerin çocukları için açılan Balmumcu Darüleytamı 1928'de lağvedilmiştir. Daha sonra çiftlik arazisi ve içindeki binalar askeriyeye verilmiş, Balmumcu köşkü 3. Jandarma Tugay Komutanlığı olmuş, köşkün müştemilatına da Jandarma Er Okulu yerleşmiştir. 27 Mayıs 1960'taki askeri harekattan sonra Balmumcu Kışlası bir süre gözaltı ve tutukevi olarak kullanılmıştır. Seniye Sultan Kasrı ise 20 Nisan 1975'te yanmıştır.
Bölgenin çehresinin tümden değişmeye başlaması, Barbaros Bulvarı'nın açılmasından sonraya, 1960'lara rastlar. Bu yıllardan sonra bölgede yoğun yapılaşma başlamıştır. Levazım mahallesi 1990'ların başına kadar Balmumcu'ya bağlıydı.
Emine Nazikeda Kadınefendi

Emine Nazikeda Başkadınefendi (9 Ekim 1866; Tszabal, Abhazya - 4 Nisan 1941; Maadi, Kahire), Sultan Vahdettin'in eşi ve Baş Kadınefendi.
Osmanlı Devleti'ndeki son Baş Kadınefendi'dir. Padişah kızları Prenses Sabiha Sultan ve Prenses Fatma Ulviye Sultan'ın annesidir.
Yaşamı
Abhazya'nın Tzebelda kasabasında doğdu. Abhaz Prensi Hasan Bey Marşania ile Prenses Fatma Horecan Aredba'nın kızıdır. Ailesi Osmanlı Devleti'ne, 93 Harbi'nde Abhazya'dan göç ederek yerleşti. Marşania Abdülkadir Bey'in kızkardeşidir.
Ailesi tarafından 1876 yılında kız kardeşleri Daryal ve HATİCE
ile kuzenleri Amine, Rumeysa, Pakize, Fatma ve Kamile Hanımlar ve sütnineleri ile birlikte küçük yaşta iken Cemile Sultan'nın nedimelerinden olan halaları Suzidil Hanım'ın yanına gönderildi. Sarayda Emine Nazikeda adını alan genç kız, Cemile Sultan'nın veremli kızı Fatma Hanım Sultan'nın yoldaşı oldu. Fatma Sultan 1890 yılında öldü.
Emine Nazikeda Hanım'ı görüp aşık olan Sultan Vahdettin onu kardeşi Cemile Sultan dan istedi. Cemile Sultan üzerine eş almamak üzere yemin ettirdikten sonra nikaha izin verdi. Vahdettin 24, Emine Nazikeda Hanım 19 yaşında iken 8 Haziran 1885'te Ortaköy Sarayı'nda evlendiler.
Üç yıl sonra 1888'de dünyaya gelen kızları Fenire Sultan birkaç hafta sonra öldü. 12 Eylül 1892'de Fatma Ulviye Sultan, 19 Nisan 1894'te ise üçüncü kızları Rukiye Sabiha Sultan doğdu. Bu doğumdan sonra doktorların başka çocuğu olamayacağını söylemesi üzerine Vahdeddin oğlan çocuk sahibi olması için eşinden evlenme izni aldı. Vahdetin, analığı ve I. Abdülmecid'in eşi olan Şayeste Hanım'ın nedimesi 16 yaşındaki Seniye İnşirah ile 8 Temmuz 1905 tarihinde Çengelköy Sarayı'nda evlendi.
Eşinin 1918 yılında Padişah olması üzerine Osmanlı Devletinin son baş kadınefendisi oldu. Beş nedimesi vardı. Baş nedime dayısı Prens Halil Aredba'nın ortanca kızı Rumeysa Aredba (1875-1927), ikinci nedime ağabeyi Abdülkadir Bey'in kızı Şahinde Hanım (esas adı Kezban), üçüncü nedime Bayla Hanım, dördüncü nedime Şaheser Hanım, beşinci nedime ise Leyla Açba idi. Ablası Prenses Asubican Hanım (1891-1955) da saraydan ayrılana kadar Emine Nazikeda Kadın Efendinin nedimeliğini yaptı.
Vahdettin yurdu terk edince, eşleri ve haremindeki bütün kadınlar Ortaköy'deki Feriye Sarayı'na nakledilmişlerdi. Emine Nazikeda baş kadınefendi ise önce kızının yanına yerleşti; sonra Feriye Sarayı'na gidip oradaki kadınların durumu düzelene kadar onların şartlarının düzeltilmesini sağladı.
3 Mart 1924 senesinde 431 sayılı kanunla Osmanoğlu hanedan üyeleri yurt dışına sürgün edilince yanında Vahdeddin'in ikinci kadını Müveddet, baş nedimesi prenses Rumeysa Hanım, harem ağaları ve iki kamyon eşya ile Vahdeddin'in kaldığı San Remo'daki villaya yerleştiler.
Vahdettin'in ölümünden sonra Monte Carlo'da kızı Fatma Ulviye Sultan ile ev tuttu. 1929 yılında Fransa'nın Menton şehrinde bir müddet kaldı ve daha sonra Kahire'ye yerleşti. 4 Nisan 1941'de Kahire'de öldü ve bu şehirdeki Abbasiye mezarlığı'na gömüldü.
DAT

DAT (Digital Audio Tape, "dijital ses kaseti") Sony ve Philips tarafından geliştirilen dijital manyetik ses depolama ortamıdır. 1987'de piyasaya çıkmıştır.
2 türü vardır; DAT ve R-DAT. DAT'a 2-kanal (stereo), R-DAT'a ise 4-kanal (quad) kayıt yapılabilmektedir.
Bir DAT kasetinin boyutları, 73 x 54 x 10.5mm dir. İçinde 4mm eninde manyetik bant bulunur. Kayıt süresi, 15-180 dakikadır. 120 dakikalık bir kasetteki bantın uzunluğu yaklaşık 60 metredir. 60 metreden uzun bantlar çoğu cihazda problem çıkardığı için 120 dakikadan yukarısı fazla kullanılmaz.
Dijital veri, banda sıkıştırılmadan kaydedilir. Bundan dolayı bir DAT kasetinin bütün kopyaları aynı kalitededir. DCC ve MD'de olduğu gibi kopyalama sırasında kayıp yaşanmaz.
DAT'da 4 farklı örnekleme modu vardır.
12-bit/32 kHz
16-bit/32 kHz
16-bit/44.1 kHz (CDDA kalitesi)
16-bit/48 kHz
Bunların dışında bazı kayıt cihazları, 24-bit/96 kHz örnekleme yapabilmektedir. (R-DAT sadece 32kHz örnekleme yapabilir.)
DAT, ses kaydı için geliştirilmiştir, fakat dijital veri depolama yapabildiği için aynı kaset daha sonra Tape Backup olarak kullanılmıştır. (1.3-72gb/60-180mt.)
Ses depolama ortamları
Japon icatları
1987 tanıtımları
DCC

DCC (Digital Compact Casette) Philips ve Matsushita tarafından geliştirilmiştir. 1992 yılında piyasaya çıkmıştır. Fazla tutulmamıştır ve 1996 yılında üretimine son verilmiştir.
DCC, PASC denilen ve MPEG-1 e benzeyen bir sıkıştırma yöntemi kullanırdı. Bu sistemin MD'de kullanılan ATRAC'dan daha iyi olduğu söylensede, sıkıştırma yapmayan PCM'yi kullanan DAT'dan daha düşük kalitedeydi. Bir DCC kasetinin max. süresi 90dk idi.
Ses depolama ortamları
Erkek (anlam ayrımı)

Erkek, eril insandır.
Erkek ayrıca şu anlamlara gelebilir:
Biyoloji
Erkek, canlıların birey olarak veya ürettikleri dişi gametleri dölleyen gametlerinin cinsi
Kişiler
Ecem Erkek (d. 1989), Türk oyuncu
Hasan Erkek (d. 1970), Türk yazar
Muharrem Erkek (d. 1969), Türk siyasetçi
Yaprak Erkek (d. 2001), Türk voleybolcu
Vecihi Timuroğlu

Sadık Vecihi Timuroğlu (29 Ekim 1927, Kangal, Sivas - 23 Ekim 2014, Kahramankazan, Ankara), Türk yazar, şair, araştırmacı. Türkiye İnsan Hakları Kurumu Vakfı (TİHAK) kurucu üyesidir.
Yaşamı
Sivas'ın Kangal ilçesinin Körpınar köyünde doğdu. Ailesi, Tunceli'nin Ovacık ilçesinden, Munzuroğulları aşiretindendir. Babası, 1922′de Tunceli'den ayrıldı. İlkokulu Diyarbakır'ın Çermik ilçesinde okudu. Ortaokula Ankara Gazi Lisesi'nde başladı ve liseyi Erzurum Lisesi'nde bitirdi. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Edebiyat Bölümü'nü 1950'de bitirdi. Ankara'da lise öğretmenliği ve müdürlüğü yaptı. Malatya Özel Fırat Kolejinde okul müdürlüğü ve edebiyat öğretmenliği (1965 - 1971) yaptı. Bakan Danışmanı oldu. Ankara Atatürk Lisesi müdürü görevindeyken emekliye ayrıldı.
İlk şiirini 1942'de Varlık dergisinde, ilk denemesini ise 1948'de Yücel dergisinde yayınlandı. 1973 yılında Evrim dergisini yayınladı. 1977'de Cemal Süreya, Ragıp Gelencik ve Ahmet Say ile aylık Türkiye Yazıları dergisini çıkarttı. Türkiye Yazıları, Adam Sanat, Dost, Sanat Rehberi, Türkçe, Yarın, Yeditepe, Yücel, Varlık, Damar gibi dergilerde şiir, deneme, inceleme, söyleşi gibi çeşitli türlerde yazılar yayımladı.
Şiir ve şiirin sorunları üzerine teorik çalışmalarından dolayı Edebiyatçılar Derneği Onur Ödülü sahibi olan Vecihi Timuroğlu, yazdığı İnsan Hakları Sözlüğü ile yabancı terimler için Türkçe karşılıklar üretmek, açıklamalar yapmak, ulusal kültürde özümlenmesini sağlamak ve böylece uluslararası insan hakları kültürünün içinde yer almayı öngörmeyi amaçlamıştır.
Ödülleri
Edebiyatçılar Derneği Onur Ödülü (1998)