turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Amfitiyatro

Amfitiyatro, Roma uygarlığında gösteriler, gladyatör ve vahşi hayvan oyunları için kullanılan, daire ya da elips biçimli, yükselen tribünlerden oluşan bir kamu yapısıdır. Modern anlamdaki en eski örnekleri Etruria ve Campania'da MÖ 1. yüzyıl başlarında inşa edilmiştir. Arena, kanlı gösterilerin sergilendiği alanlardır. Vahşi hayvanlar birbirlerini parçalar, insanlar birbirleriyle ya da vahşi hayvanlarla dövüşürlerdi. Genellikle ölümle sonuçlanan bu acımasız dövüşlerin büyük bir izleyici kitlesi vardı. Arena ayrıca suyla doldurularak çeşitli gösteriler yapılırdı.
"Amfi" kelime anlamı olarak "çevresinde/iki yönden/çift" demektir. Bu nedenle, amfitiyatroyu işlevinden başka yapı şekli de tiyatrodan ayırır. Tiyatro, yarım daire bir yapı iken, amfitiyatro çift tiyatro yani dairesel ya da elips şeklindedir. Amfitiyatroları yine elips şeklinde kullanış amaçları ve formları farklı olan stadyumlar ile de karıştırmamak gerekir.
Roma uygarlığı döneminde ortaya çıkan amfitiyatroların eski Yunan ve Anadolu'da örnekleri yoktur. Örneğin Türkiye'de Efes ve Aspendos'da örneği bulunan yapılar amfitiyatro değildir. Dünyada en tanınmış örneği Roma'da bulunan Colosseum'dur.
Latince olan arena sözcüğü kumluk anlamına gelir. Çünkü bu alanlar, dövüş sırasında akan kanları kolaylıkla dibe sızdırması için kumlarla kaplı olurdu. Tribünlerin altında karanlık odalar, gladyatörler için barakalar, zindanlar, vahşi hayvanlar için kafesler bulunurdu. Arena, parmaklıklarla çevrili olurdu. Arenada dövüşen kişilere gladyatör denirdi. Gladyatörlerin çoğu suçlular ya da köleler arasından yetişirdi. Dövüşler gladyatörlerden birinin, bazen her ikisinin ölümüyle sonuçlanırdı.
İlk amfitiyatroların dayanıksız tahta yapılar olduğu bilinmektedir. Taşlarla yapılan amfitiyatrolar MÖ 1. yüzyılın ilk yarısında yapılmaya başlanmış, Augustus döneminde çoğalmaya başlamıştır. Taşlarla inşa edilmiş bilinen en eski amfitiyatro, MÖ 80 yılında Pompeii antik kentinde inşa edildiği hesaplanan Pompeii Amfitiyatrosudur.
Roma'daki Kolezyum (Flavianus Amfitiyatrosu), amfitiyatroların en ünlüsüdür. Daha sonra Colosseum olarak adlandırılan bu amfitiyatronun eski kaynaklarda yaklaşık 80 bin izleyici aldığı belirtilir. Ama günümüz ölçümleri ancak 50 bin kişi olabileceğini göstermiştir. Günümüze ulaşan diğer ünlü amfitiyatrolar İtalya'da Verona, Pompeii ve Puteoli'deki (bugünkü Pozzuoli); Hırvatistan'da İstriya'nın merkezi Pula'daki; Fransa'da Nimes ve Arles'daki amfitiyatrolardır.
Tunus'un El Jem şehrinde bulunan amfitiyatro da günümüze oldukça iyi korunmuş olarak gelmiştir.
2012 yılındaki arkeolojik araştırmalar sonunda, antik çağdaki ilk amfitiyatronun Ürdün'ün Faynan Vadisi'nde MÖ 9600 yılı civarında yapıldığı ortaya çıkmıştır. Kömünal binaların bulunduğu bir köy de bulunmuştur.
Öküz

Öküz () Çift sürmekte, kağnı çekmekte kullanılan, etinden yararlanılan, iğdiş (hadım) edilmiş erkek sığırdır. Hadım edilmemiş erkek sığır olan boğalar damızlık olarak, öküz ise iş ve besi hayvanı olarak kullanılır. Ortalama 800 kg gelebilen öküz, 4500 kglık yükü rahatça çekebilir. Traktörün giremediği yerlerde ziraatın temel direğidir. Sığırların eti ve sütü insan için en iyi bir besin kaynağı olduğu gibi derisinden de gön ve kösele yapılır. Boynuz ve kemikleri sanayide, gübresi tarlalarda kullanılır. Yayıldıkları merayı at, keçi ve koyun gibi kuvvetten düşürmez, bilakis düzenli otlayarak ıslahını sağlarlar.
Etimoloji
Öküz kelimesi, Toharca'da iğdiş edilmiş sığır manasına gelen okso veya okäs sözcüğünden Türkçeye geçmiştir. Toharca sözcük ise Ön Hint-Avrupa dilinde aynı anlama gelen ancak yazılı kaynaklarda geçmeyen ukwsō- kökünden evrilmiştir. Kelimenin Türki dillerde geçtiği ilk kaynak Irk Bitig'dir.
Ali Cengizkan

Ali Cengizkan (d. 29 Ekim 1954, Ankara), Türk şair ve yazar.
Ortaöğrenimini TED Ankara Koleji'nde tamamladı. 1978 yılında ODTÜ Mimarlık Fakültesi'ni bitirdi. Bir süre Ankara'da serbest mimarlık yaptı. 1981 yılında ODTÜ Mimarlık Bölümü'nde eğitim asistanı olarak çalıştı. 1994-1998 yılları arasında aynı bölümün başkanlığını yürüttü. 2012 yılında TED Üniversitesi Mimarlık Fakültesi kurucuları arasında yer aldı ve Mimarlık Fakültesi Dekanlığı görevini Eylül 2021 tarihine kadar 6 yıl sürdürdü.
İlk şiir kitabı olan "Senlere" (1980) ile 1981 yılında Akademi Kitabevi Şiir Başarı Ödülü'nü kazanan Ali Cengizkan, Türkiye Yazıları ve Yarın dergilerinin yazı kurullarında görev aldı. Şiirlerinde çağdaş Türk toplumunun sorunlarına, bireysel ve toplumsal duyarlılığını ustaca birleştirerek eğildi ("Bağımlı Şiir", 1986). Şairliğinin yanı sıra, şiir üzerine yazıları ve şiir çevirileriyle de tanınan Cengizkan, yapıtlarını Türkiye Yazıları, Adam Sanat, Broy, Gösteri, Oluşum, Somut, Türk Dili, Varlık, Yazın, Yusufçuk gibi dergilerde yayımladı.
Ramis Dara şair için şöyle söylemektedir: "Ali Cengizkan, şiirlerinde estetik boyu kucaklamasının yanında, şiirin yaşamda yeri, karşılığı olmasını isteyen bir şairdir. Bu nokta da onu, kendi şiiri içinde bir tür öyküselliğe götürmektedir. Şair genellikle akıp giden ya da ileride insanların ulaşacağı yaşamdaki bir an, bir çizgi, bir bir durumla ilgilenmektedir. Cengizkan'ın şiirinin önemli iki özelliği vardır: Yer yer yoğun bir siyasallığı içermesi ve ince alaya yaslanması."
"Ozanım ben / Halka tanıklıktır görevim" diyen şairin, olgunluk yıllarında yazdığı şiirlerde, içerik bakımından daha evrensel bir tutumu benimsediği ve oluşturmaya çalıştığı yeni şiirin içeriğine uygun bir biçem arayışına yöneldiği gözlenmektedir ("Öğle Suyu", 1997).
Yeğeni Ekin Cengizkan, davulcu olarak başta Anima olmak üzere çeşitli müzik oluşumlarında yer almıştır.
Yapıtları
Senlere, (1980)
Çocuk Ömrümüz, (1982)
Yunan Dosyası, (1983)
Yürüyüşler ve Duruşlar, (1984)
Bağımlı Şiir, (1986)
Ankara Ankara Güzel Ankara, (1987)
Sürek Avında Dünya, (1994)
Şiir ve Yaşam (poetika; 1995)
Öğle Suyu, (ODTÜ Ormanı'nın 40. yılı için 40 metin, (1997)
Şairin Nergisi, (2000)
Kırmızı Gün, Beyaz Gece, Toplu Şiirler 1977-2009, (2009)
Şiir ve Yaşam (poetika_ genişletilmiş baskı; 2021)
Ödülleri
1981 Akademi Kitabevi Şiir Başarı Ödülü
1982 ODTÜ Edebiyat Kulübü Ödülü
1983 Toprak Şiir Ödülü (Hasan Hüseyin Jüri Özel Ödülü)
1983 Abdi İpekçi Dostluk ve Barış Ödülü
1995 Ceyhun Atuf Kansu Şiir Ödülü
2022 Ulusal Mimarlık Ödülleri - Fikir Sunumu Dalı Ödülü
Evrensel

Evrensel, evrensel olan ya da dünya çapında olan şey. Aynı zamanda birbirinden ayrı özellikler taşıyan şeylerin paylaştığı ortak özelliği dile getiren felsefi kavram.
Örneğin: tekerlek, yemek tabağı ve halka birbirinden ayrı özellikteki nesnelerdir. Bu nesnelerde ortak olan dairesellik özeliğinin evrensel olduğu söylenebilir. Dairesel olan nesneler, evrensel olanın, daha doğru bir deyişle belirli bir evrenselin birer örneğidirler. Dikkat edilirse buradaki açıklama düzlemi dünya ölçekli olup tüm evreni kapsamak durumunda olmadığından evrensel sözcüğünün simgesel olduğunun ayırt edilmesi onun yanlış kullanımının önlenmesi bakımından önemlidir.
Maya (müzik)

Maya, usulsüz bir sözel türdür. Türü belirleyen temel öge mutlaka Hüseyni makamında ezgilendirilmiş olmasıdır. Genlik bir oktavı aşmaz. Çoğu zaman, seslendirme sırasında asıl sözlere "yavri yavri, of, ah" gibi katma sözler eklenir. Genellikle sözel bölmeden önce, usullü ve çalgısal bir bölme, gerek girişte, gerek sözlerin arasında seslendirilir. Söz konusu bu çalgısal bölmede hemen hemen yalnızca curcuna usulü kullanılmıştır. Küme ve motif şekilemesinin sıkça yapıldığı mayalarda, resitatif seslendirmeler yoğun olarak yapılmıştır.
Hüzünlü bir konuyu işleyen başka bir uzun havanın arkasından ölçüsüz ancak ritmik olarak söylenen bir uzun hava çeşididir. Kendisinden önce söylenen uzun havanın hüzünlü etkisini azaltır. Yurdumuzda daha çok Güney ve Doğu Anadolu bölgelerinde söylenir.
Türk halk müziği formları
Uzun havalar
Bozlak

Bozlak, Türk Halk edebiyatında bir uzun hava türüdür. Konusunu aşiret kavgalarından, kan davalarından, aşk maceralarından alır. İç Anadolu bölgelerinde söylenir. Avşar bozlağı, Urum bozlağı gibi türleri vardır. Ankara, Kırıkkale, Kırşehir, Yozgat ve Çorum gibi Orta Anadolu yörelerinde görülür.
Usulsüz bir sözel türdür. Bu türü belirleyen ögelerden ilki, kürdi dizisi içerisinde seslendirme yapılmış olmasıdır. Bunun yanında muhayyer dizisinde bozlaklar görülmesine karşın, bu diziyle yapılan seslendirmelerde durak ve tiz durakta kalınacağı zaman, üst yeden olacak şekilde Si sesleri ters glisandoyla pestleştirilir. Dolayısıyla yine kürdi makamlarının etkisi oluşur.
Ses genliğinde en geniş türdür. Küme ve motif sekilemeleri sıkça yapılmıştır. Seslendirme, genel olarak durak sesinin bir küçük üçlü üzerindeki sesten, veya bu sesin bir oktav tizinden, yani tiz duraktan başlar. Sözel bölmeye başlamadan önce, tek çalgı tarafından yol gösterme adı verilen bir usulsüz acış yapılır. Sözel bölümün seslendirilmesi sırasında ise çalgılardan biri dem tutabilir.
Temsilcileri
Geçmiştekiler
Toklumenli Aşık Said (1835-1910) - Toklumen, Kırşehir
Muharrem Ertaş (1913-1984) - Çiçekdağı
Hacı Taşan (1930-1983) - Keskin, Kırıkkale
Çekiç Ali (1932-1973) - Kaman, Kırşehir
Ali Rıza Yurtoğlu (?-2005) - Balışeyh, Kırıkkale
Neşet Ertaş (1938-2012) - Çiçekdağı
Bahri Altaş (1952-2018) - Kaman, Kırşehir
Seyit Çevik (1941-2020)- Keskin, Kırıkkale
Neşet Abalıoğlu (1972 - 2023)- Kırıkkale
Günümüzdekiler
Haşim Aslıhak (1951-) - Sungurlu, Çorum
Mustafa Tatlıtürk (1962-) - Sarıkaya, Yozgat
Tufan Altaş (1976-) - Kaman, Kırşehir
İsmail Altunsaray (1980-) - Kırşehir
Ali Şahin (2001-) - Keskin, Kırıkkale
Bekdaş Dolu (2000-) - Keskin, Kırıkkale
İbrahim Olcay Gökkaya (1997-) - Ankara
Hulusi Gökmeşe (1984-) - Ankara
Kamil Abalıoğlu (1952-) - Keskin, Kırıkkale
Özgür Can Çoban (1995-) - Kırşehir
Eren Özdemir (1998-) - Kırıkkale
Konuyla ilgili yayınlar
Karakaya, Oğuz & Önal, Hamit, "Türk Halk Müziğinde Bir Uzun Hava Türü Olarak Bozlak", Selçuklu Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi. 709-726.
Mirzaoğlu, F. Gülay (1998), "Toroslar'dan Çukurova'ya Yankılanan Ses: "Bozlak" Toroslar'dan Çukurova'ya Yankılanan Ses: "Bozlak" , Folkloristik: Prof. Dr. Dursun Yıldırım Armağanı, (Ed. M. Özarslan, Ö. Çobanoğlu), Ankara. 408-418.
Şen, Yavuz & Aksu, Cahit (1999), "Uzun Havalarımızdan Bozlak ve Ustaları", Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi Sayı 12, Erzurum. 107-109.
İsmail Altınok

İsmail Altınok (1920, Burdur - 7 Mayıs 2002, Ankara), Türk ressam.
Yaşamı
Ressam, sanat emekçisi ve öğretmen İsmail Altınok, 1920 yılında Burdur'da doğdu. İzmir Öğretmen Okulu'nda Abidin Elderoğlu'nun, 1943 yılında bitirdiği Gazi Eğitim Enstitüsü'nde Malik Aksel ve Refik Epikman'ın öğrencisi oldu. 1942 yılında Cemal Tollu ile tanıştı. Ankara'da Eşref Üren ve Cemal Bingöl ile dostluklar kurdu. Eskişehir Lisesi, Ankara Atatürk Lisesi, Namık Kemal Ortaokulu, Ankara Koloji ve Kıbrıs Limasol 19 Mayıs Lisesi'nde resim öğretmenliği yaptı. 1955 yılında bir grup sergisi için Fransa'ya giderek bir ay Paris'te bulundu. 1961 yılında kurulan Siyah Kalem Grubu'na katıldı.
1959 yılında İtalyan hükumetinin bursunu kazanarak dört ay Roma'da kaldı. 1943 yılından itibaren Devlet Resim Sergileri'ne katılan ve çeşitli ödüller kazanan ressam, 1973 yılında öğretmenlikten emekli oldu.
İsmail Altınok'un ilk resim sergisi Ankara'da Devrim İlkokulu'nda (1948), sonuncusu ise 2001 yılı Aralık ayında Ankara İş Bankası Sanat Galerisi'nde açtığı retrospektif sergidir. Resim sanatı üzerine yazdığı kitapların yanı sıra, çeşitli konferanslar verdi: "Bugünkü Türk Resmi", "Türk Resminin Sorunları", "Sanatın Tanımı", "Vasarely", "Toplumcu Görüş ve Resim Sanatı", "Olumlu Sanat, Olumsuz Sanat", "Resimde Kimlik Arayışı" bunlardan belli başlılarıdır.
Sağlık sorunları nedeniyle ömrünün son yıllarında resmi bırakmak zorunda kaldı. 7 Mayıs 2002 tarihinde hayata gözlerini yumdu.
Aldığı ödüller
1943 yılında, Ankara Halkevi'nin açtığı sergide ikincilik ödülü aldı.
1954'te Devlet Resim Sergisi'ne katılan "Burdur Dağları" adlı resmi Sanat Takvimi'ne basıldı ve devletçe satın alındı.
1959 yılında açılan Devlet Resim Sergisi'nde "Dağdaki Evler" adlı resmi ikincilik ödülü kazandı.
Kitapları
Bugünkü Türk Resmi (1971)
Yeni Resim - İş Dersleri (1975)
Bir Ressamın Notları (1980)
Kişisel sergileri
Ankara Devrim İlkokulu (1948)
İstanbul Maya Sanat Galerisi (1951)
İstanbul Maya Sanat Galerisi (1953)
Ankara Milli Kütüphane Galerisi (1960)
Ankara Devlet Güzel Sanatlar Galerisi (1969)
İstanbul Taksim Sanat Galerisi, Ankara OR-AN Sanat Galerisi (Yalnız soyut resim'lerle, 1974)
Ankara Pedil Sanat Galerisi (1982)
Ankara Sanat Yapım Galerisi (1983)
İzmir Türk-Amerikan Derneği Resim Galerisi (1985)
Ankara Doku Sanat Galerisi (1985)
Ankara Şekerbank Sanat Galerisi (1985)
Arda Sanat Galerisi (1991)
Burdur Güzel Sanatlar Galerisi, Oluşum Sanat Galerisi (Yalnız soyut resimler, 1992)
Ankara Türkiye İş Bankası Sanat Galerisi (Retrospektif, 2001)
Tabloları
Trol (mitoloji)

Trol, İskandinavya folkloründe geçen ve korkunç gözüken bir mistik, insanımsı devasa yaratıktır. Troller folklörde, İngiliz peri masallarındaki Ogreler benzeri şeytani devlerden, dağlarda yaşayan, dağa insanları kaçıran, vahşi ve daha insan benzeri yaratıklara kadar birçok farklı şekilde tasvir edilmişlerdir. Aslen Şamanik doğa ruhları olarak, ortaya çıkmışlardır. Başlangıçta yalnızca bazı özel doğa ruhu türleri için kullanılırken daha sonraları anlamı genişlemiş ve cüceler ile Jötunn devleri dahil her çeşit esrarlı varlığı ifade etmekte de kullanılmıştır. Cermen dillerinde Trol tanımı "Doğaüstü" ve "Gizemli" gibi anlamlara gelmektedir. Trol kelimesi de "Şiddetli", "Kötü niyetli" gibi farklı anlamlar da kazanmış, İsveç'te kara büyüye Troldom, sihir numarasına Trylle denmiştir. Ama bu yeni anlamların mitolojik varlıkla ve şamanizmle bir ilgisi yoktur. Shetland ve Orkney masallarında, troller trowe olarak anılmıştır. Japoncada ise trol için kullanılan sözcük tororu`dur. Huldra da bir Troll türü sayılmaktadır. Bu yüzden Huldufolk halkı da Troller olarak anılır. İskandinav inançlarında Troller, Elf ve cücelerle birlikte yer iyesi anlamına gelen "Vaettir" tanımı kapsamına girmektedir. Doğa ruhları için kullanılan bir tanımdır. İskandinav folklorunda iki tip Trol vardır. Biri dağlarda ve ormanlarda yaşayan, Jötunlara benzeyen devasa Troller ve toprağın altında ve ormanın derinliklerinde yaşayan genelde kısa boylu olan, Huldra ve Elflere yakın olan Troller.
İskandinav edebiyat, sanat ve müziği, romantik dönemden başlayarak bugüne kadar trolleri birçok farklı şekilde adapte ederek, genelde çok büyük kulak ve burunlara sahip bir yerli halk biçiminde kullanmıştır. Bu yüzden boyutları da hikayelerde ufak tefek ölçülerden devasa boyutlara kadar çeşitlilik göstermektedir. Meşhur bilgisayar oyunu kahramanı Hugo da bir Trol'dür. Ayrıca 1959'da çıkan Trol bebekleri de Trollerin popüler kültürde yaygınlaşmasına katkıda bulunmuştur. Troll bebeklerin 2016'da başlayan, 2020'de ikinci filmi çekilen film serisi de bunda etkili olmuştur. Bunlar ikinci tipteki Trollerdendir.
Brahma

Brahma (Sanskrit: ब्रह्मा), Hindu dininde yaratılışın tanrısıdır. Vişnu ve Şiva ile birlikte Trimurti denilen tanrı üçlemesini teşkil eder. Brahma Purana'ya göre Manu'nun babasıdır. Manu, kendisinden bütün insanların türediği kişidir. Ramayana'da ve Mahabharata'da Brahma bütün insanların ilk ceddi olarak geçer. Brahma, Hindu Vedanta felsefesinde bütün varlıkları kapsayıcı üstün ruh olarak kabul edilen ve cinsiyetten münezzeh Brahman ile karıştırılmamalıdır. Brahma'nın eşi Saraswati'dir, ayrıca Sávitri veya Gáyatri adıyla da anılır. Saraswati, Vedaların Annesi anlamında Vedamáta denilen vedik tanrıçadır. Brahma ise vedik tanrı Pracápati ile özdeşleştirilir. Vák Devi (Hitabet Tanrıçası) olarak bilinen Saraswati'nin eşi olmakla Brahma, Vágiş (Hitabet ve Ses Tanrısı) olarak da anılır.
Sıfatları ve sembolleri
Görünümü
Kırmızı elbiselerle sarılıdır. Brahma geleneksel olarak dört başlı, dört elli, dört yüzü olan ve dört tane kolu olan şekilde tasvir edilir. Her başı, dört vedadan birini ezberden okumaya devam eder. Özellikle Kuzey Hindistanda çoğunlukla ak sakallı olarak tasvir edilir, bu sembol onun neredeyse sonsuz olan varlığını anlatır. Diğer Hindu tanrılarından farklı olarak Brahma silah taşımaz. Dört elinden birisinde asa, birisinde kitap, bir diğerinde aksamálá (gözlerden yapılmış çelenk) denilen bir tespih vardır, bu tespihle evrenin zamanını takip eder. Brahma, elinde vedaları tutuyor olarak da tasvir edilir.
Puranalarda Brahmanın zamanla öneminin azalmasından bahseden birçok hikaye geçer. Hindu dininin bağlıları, Brahmanın ve Sarasvatinin nimetlerini kaybetmeye insanların dayanamayacağına inanırlar. Bu yoksunluğun halkın yaratıcılığını kısıtlayacağına insanların üzüntülerini gidermeyi sağlayacak bilgiden mahrum bırakacağına inanırlar.
Sembolleri
Dört yüz Dört vedayı simgeler.
Dört el Dört kolu, dört yönü simgeler: doğu, batı, güney, kuzey.
Tespih Yaratılış sürecinde kullanılan maddeleri simgeler.
Kitap Bilgidir.
Altın Bir iş üzere olmasıdır. Brahmanın altın yüzü onun kainatı yaratmada aktif olarak var olduğu inancını sembolize eder.
Kuğu Merhameti ve anlayışı.
Taç Üstün yetkisi.
Lotus (Nilüfer) Tabiat ve kainattaki bütün canlıların ve diğer varlıkların hayattar özü.
Sakal Siyah ya da beyaz sakalı, Brahma'nın bilgeliğini ve yaratılışın sonsuz döngüsünü simgeler.
Vedalar Onun dört çehresini, kafalarını ve kollarını simgeler.
Bineği
Brahmanın bineği váhana denilen hamsadır (Bir tür kaz olduğu düşünülen bir su kuşu).
Mahmud A. Asrar

Mahmud A. Asrar (d. 20 Kasım 1976, Ankara) Türk çizgi roman sanatçısıdır. Çapa Çizgi Roman Grubu'nun kurucularından, Melek ve Pırılkız gibi yeni dönem Türk çizgi romanlarının yaratıcısıdır. ABD'de çeşitli çalışmaları yayınlanmıştır.
Özgeçmiş
1976 yılında Ankara'da doğdu. 1994-1996 arasında Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik bölümünde okudu, fakat daha sonra Eskişehir'deki Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Animasyon bölümüne girerek bu bölümden mezun oldu. 1996 yılında Çapa Çizgi Roman Grubu'nu kurdu. 1997'den itibaren çizgi roman fanzin dergileri üretmeye başladı. Digital Webbing Presents ve Small Gods gibi çizgi romanlarla adım attığı ABD pazarında yerini Image Comics'in başarılı serilerinden olan Dynamo 5'ın ortak yaratıcısı ve çizeri olarak pekiştirdi.
Dynamo Five
ABD'nin ünlü çizgi roman firması Image Comics için Jay Faerber ile yarattıkları DYNAMO 5 isimli seri ile 2007 yılında Kuzey Amerika piyasasına güçlü bir giriş yaptı. Daha önce ABD'de yayımlanan işlerinde sadece çizer olarak yer alırken, bu seride "ortak yaratıcı" (co-creator) olarak fikir haklarına da ortak oldu. Halen aynı serinin çizerliğini sürdürmektedir.
Yayımlanan çalışmaları
2007/ Dynamo 5 - Image Comics
2006/ Savage Dragon 124 - Pin-up, Image Comics
2006/ Alacakaranlik 2 - Cover Art, YIlmaz Yayincilik
2006/ Strip 11 - Pirilkiz Bul & Kaybet / 7 Page Interior Art, Rodeo Kitap
2005/ Cyberage Adventures 2 - Jade Tiger / Cover Art & 4 Vignette Illustrations, IHero Entertainment
2005/ Seruven 6 - 3 Vignette Illustrations
2005/ Warmageddon Quarterly #2, #3 - Cover Art, L Jamal Inc
2005/ Invincible 20 - Pin-up, Image Comics
2005/ Digital Webbing Presents 25,26 - The Last Paladin / Cover Art, 8 Page Interior Art, Digital Webbing Press
2005/ Resimli Roman 2,3 - Melek / Cover Art, Story, 10 Page Interior Art
2004/ Strip 1,2,3,4,5,6 - Pirilkiz / 8 Page Interior Art, Rodeo Kitap
2004/ Dylan Dog 9 - Vignette Illustration, Rodeo Kitap
2004/ Digital Webbing Presents 20 - Last Paladin / Cover Art, 12 Page Interior Art, Digital Webbing Press
2004/ Small Gods 1,2,3,4 - Outside The Box / 4 Page Interior Art, Image Comics
2004/ Nothingface Graphic Novel - Pin-up, Digital Webbing Press
2004/ Killeroo 2 - Pin-up
2004/ Digital Webbing Presents 15 - Gladiatrix / Pin-up, Digital Webbing Press
2002/ Digital Webbing Presents 7 - Ying Yang / 6 Page Interior Art, Digital Webbing Press
2001/ Vortex CCG - Loftis / 25 Card Illustations, Fantasy Flight Games
Aşere-i Mübeşşere

Aşere-i Mübeşşere (Arapça
(el-'aşeret-il mubeşşirūne bil cenneh), Sünni İslam terimi olup İslam peygamberi tarafından yaşarken Cennet'le müjdelenmiş (Cennet'e girecekleri Allah tarafından vadedilmiş) on kişi için kullanılan bir tabir. Aşere-i Mübeşşere tabirinin yanı sıra El-Mubeşşirun bi'l-Cenneh tabiri de bu kişiler için kullanılmıştır.
On kişinin ilk dördü Hulefa-i Raşidin olarak da bilinir.
Eleştiri olarak akademisyenler Kur'an'a göre yaşayan birisinin cennete girip giremeyeceğini kimsenin bilemeyeceğini söylerler.
Ortak özellikleri
Hepsinin dünyada yaşarken cennetle müjdelenmiş olmaları.
Hepsinin ilk Müslümanlardan olmaları,
İslam'ı ve İslam peygamberini sonuna kadar koruyacaklarına dair Hudeybiye gününde söz vermiş olmalarıdır.
Kişiler
Ebu Bekr-i Sıddık
Ömer bin Hattab
Osman bin Affan
Ali bin Ebu Talib
Talha bin Ubeydullah
Zübeyr bin Avvam
Abdurrahman bin Avf
Sa'd bin Ebi Vakkas
Said bin Zeyd
Ebu Ubeyde bin Cerrah
Yoksunluk sendromu

Yoksunluk sendromu, bir ilaca ya da maddeye olan fizyolojik adaptasyon demektir. İlacın ya da maddenin yokluğunda, şiddetli krizlere neden olabilir. Bir veya birkaç kimyasal maddeye bağlı gelişen tolerans sonucu vücuda yerleşir ve bu maddenin eksikliğinde yoksunluk sendromu ortaya çıkar. Alkol, sigara ve eroin yoksunluk sendromu tablosu en sık rastlanan madde bağımlılığı türleridir. Bağımlı gebelerin doğan bebeklerinde benzer bulgulara rastlanır. Eroin bağımlılarında, madde bırakıldığında ağır yoksunluk sendromu belirtileri izlenir. Kokain ve amfetamin gibi uyarıcıların bağımlılık yapmadığı görüşüne karşın, bu gruptaki toksik maddelerin kullanılış yöntemine göre eroin kadar güçlü bağımlılık yapabildiklerini gösteren örnekler vardır; örneğin, gebelik öncesi ve sonrası dönemlerde kokain kullanan annelerin bebeklerinde, memeden kesildikten sonra yoksunluk sendromuna özgü bulgular görülebilmektedir.
Belirtiler
Kişinin bağımlısı olduğu şeye erişememesi veya maddenin alınamaması sonucu:
Aşırı sıkıntı (anksiyete ve depresyon)
Uyumsuzluk ve şiddete eğilim (agresyon)
Bulantı ve kusma
İshal (diyare)
Karında kramplar
Ataksi
Uykusuzluk
Halüsinasyonlar
Taşikardi
Hipertansiyon
Terleme
benzeri belirtilerden biri veya birkaçı ortaya çıkabilir.
Vişnu

Vişnu (Devanagari विष्णु, onursal Şri Vişnu ile beraber; श्रीविष्णु), Hinduizm'de tanrının bir şekli. Vaişnavalara göre o Nihai Gerçek veya Tanrı'dır; Şiva'nın Şaivitlere olduğu gibi. Trimurti kavramında (bazen Hint Teslisi olarak anılır) o Tanrının ikinci görünüşüdür (diğerleri Brahma ve Şiva'dır). Ve onun en yüksek durumu Hindu kutsal metinlerinden olan Ayurveda, Rigveda ve Bhagavadgita da bildirilir.
Koruyucu olarak tanınan Vişnu özellikle ünlü avatarları, veya enkarnasyonları (vücut buluşları), ile tanımlanmıştır. Bu avatarlardan en ünlü ve önemlileri Krişna ve Rama'dır. Ayrıca, sıklıkla Narayana olarak da geçer.
Vaişnavizme inananlara göre O Nihai Gerçek'tir ve Tanrı'nın sadece bir görünüşü, biçimi olmaktan ötedir. Advaita felsefesini izleyen Smartaara göre Vişnu veya Şiva gibi tanrılar, nihai üstün bir gücün, tanrının ("Brahman") çeşitli yüzleri, şekilleridirler. Onlara göre bu nihai tanrının özel bir şekli, yüzü, adı veya özellikleri yoktur.