turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Citroën C5

Citroën C5, Citroen'in ilk kez 1 Eylül 2000 tarihinde ürettiği kompakt sınıf bir otomobildir. 2 Ekim 2000 tarihinde Türkiye'ye gelmiştir.
İlk Nesil
İlk nesil "C5" 5 kapılı olarak üretildi ve Citröen Xantia'nın yerini alması beklendi. Ancak C5 Xantia'dan hem daha geniş ve uzundu, hem de dizayn ve özellikleri itibarıyla bu modelin çok üzerindeydi. Motor versiyonları ise şunlardı: 1.8 L, 2.0 L ve 2.9 L V6 benzinli motorlar ayrıca 1.6 L, 2.0 L ve 2.2 L doğrudan enjeksiyon Dizel motor şu beygirlere kadar: 136 hp (100 kW), 127 mph (204 km/h) yeteneğinde ve 10.2 dakikalık hızla 0-60 mph (97 km/h).
Şu ana kadarki en önemli değişiklik 2004 yılı Kasım ayında yapılmıştır. C5, Jacques Calvet (1982-1999) başkanlığının son döneminde üretilmiştir.
Hıza Göre Alçalan ve Yükselen Süspansiyon
SX ve SX Pack donanım paketleriyle satılan C5 1.6 HDI, 110 hp'lik motora sahip. Dizel motorları piyasada yer alan en avantajlı dizeller arasında gösteriliyor. Hıza göre yüksekliğini kendi ayarlayan Hidraktif III' süspansiyon sistemiyle donatılan araçta, ABS, EBA ve ESP da var. Araçta diz hava yastığı da dahil olmak üzere toplam 7 hava yastığı mevcuttur.
Citroen C5 bozuk yollarda bir düğme ile yükselikliğini 2 ayrı kademede arttırabiliyor. Bu özelliğiyle merdivenlerde dahi düşük hızlarda ilerleyebiliyor. Araç 80 km'den sonra ise alçalarak yola yaklaşıyor. Bu da yol tutuş özelliklerini arttırıyor.
Son derece karmaşık bir müzik sistemine sahip olan C5'in direksiyon simidi üzerinden kontrol edilebilen CD ve radyosu bu karmaşıklığı biraz olsun azaltıyor.
Yeni C 5in; değişen ön bölümü, kaput dizaynı, radyatör ön panjuru ile bumerang şekilli farları ile dinamik bir görünümü olduğu söylenebilir. Arka bölümünde yine uyumlu birer bumerang şekilli farı bulunan model, güvenli viraj alımı için geliştirilmiş Xenon çift fonksiyonlu yönlendirmeli farlara, ayrıca ön park yardımcı sisteme sahip. Farlar direksiyona duyarlı. Direksiyon hareket ettikçe, o da hareket ediyor. Ön ve arka sensörler ise park ederken büyük kolaylık sağlamaktadır.
Rakipleri ile Karşılaştırma
C5 sınıfındaki Passat, Vectra, Mondeo, Avensis, Octavia, Peugeot 407 ve diğerleri ile kıyaslandığında ölçüleri ile sınıfını zorlamaktadır. Orta üst sınıfta olmasına karşın bir üst sınıf ile benzeri özellkleri de bulunmaktadır. Ayrıca Citroen'e özel bir süspansiyonu bulunmaktadır ki bozuk yollarda dahi etki içeri verilmemektedir. Bir diğer özelliği ise aracın bir düğme ile yükselebilmesi ve alçalabilmesidir. Süspansiyonda görev yapan siferler ve sensörler sayesinde yol sürekli izlenerek süspansiyon sertliği ayarlanmaktadır. Düz yolda siferler yarı doludur ve yoldaki en ufak pürüzler bile %100 başarıyla emilir. Virajlı yollarda direksiyondaki sensör vasıtasıyla siferler LDS sıvısıyla dolarak süspansiyonun sertleşmesine ve yol tutuşun azami seviyeye çıkmasına olanak verir.
Güvenlik
C5, NCAP testinde 37 puanla sınıfında en güvenli otomobil seçilmiştir. Çarpışma testiyle ilgili ayrıntılar www.euroncap.com adresinde görülebilir v rakipleriyle karşılaştırabilirsiniz.
Ersin Burak

Ersin Burak, (d. 2 Ocak 1946, Adapazarı), Türk karikatürist ve çizgi roman sanatçısı.
Hayatı
Ersin Burak, 2 Ocak 1946 tarihinde Adapazarı, Düzcede Kerim ve Fatma Burak çiftinin altıncı çocuğu olarak dünyaya geldi. Aytekin, İlhan, Aslan, Sezgin Burak ve Soner adlarında ağabeyleri var. Karikatürist Faruk Geç ise halasının oğlu. Karikatürist ressam olan abisi Sezgin Burakın yanında çalışarak mesleği öğrenen Ersin Burak, 1978 yılında Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Grafik Sanatlar bölümünden mezun oldu.
Sezgin Burak'ın Hürriyet gazetesinde yayına başlayan Bizimkiler isimli çizgi bandının çizimlerini, ağabeyinin İtalya'ya gitmesi üzerine 1965 yılında üstlendi.
1965-1973 yılları arasında ve 1982-2001 yıllarında Bizimkiler çizgi bandını günlük, haftalık olarak çizen Burak, 1965-1980 yılları arasında da reklamcılık sektöründe grafiker, ressam ve art direktörlük yaptı. Burak, reklam ajansı dışında Hayat Mecmuası, Ayna dergisi, Pazar mecmuası, Foto-magazin ve Tarkan dergilerinde metinler resimledi ve karikatürler çizdi, öykü ve kapak ressamlığı yaptı. İlk olarak, ağabeyi Sezgin Burak tarafından çizilen Tarkan maceralarına resimlediği kapak ve orta sayfa çizimleriyle dikkat çekti.
1978'de Hürriyet gazetesinde yayınlanan belgesel çizgi romanı Çanakkale Geçilmez, Ersin Burak'ı sektörün ustaları arasına soktu.
1982'de Veb Ofset ile, yayını kısa sürecek haftalık çocuk dergisi Günaydın Arkadaş'ı çıkarttı. Bu dergiden sonra 1982-1 984 yıllarında yayımlanan Hürriyet Çocuk Magazin dergisini hazırladı. Yener Çakmak ile birlikte Memo adlı çocuk fotoromanını çekti. Tolgay Ziya ile birlikte Memo - Kırlangıç Tepesi (1989) adlı filmin yönetimi, Kültür Bakanlığı'na Tuşpa'dan Van'a adlı belgesel filmin yapımı, Dede Korkut destanlarından Bamsı Beyrek'in çizgi film haline getirilmesi gibi projelerde yer aldı.
Son dönem başarılı çizgi romanları arasında, Murat Bardakçı'nın yazdığı "Osmanlı'nın A Takımı - Cim Dallılar" (1995), Vatan Gazetesi için "Dilaveran" (2003), Posta Gazetesi'nde 1997'de ilk bölümü yayınlanan "Civanmert Kerim II" (2004) sayılabilir.
2005'te Rodeo Yayıncılık ile çalışmaya başlayan Burak'ın, Muhammed'in doğumuna kadarki süreci işlediği dört sayfalık kısa bir belgesel çizgi romanı Rodeo Strip'in 11. sayısında yayınlandı. Aynı günlerde, Çanakkale Geçilmez de Rodeo tarafından albüm formatında basıldı ve gerçekleştirilen organizasyon sonucu İtalyan yayıncı Sergio Bonelli Editore'nin, Volto Nascosto (Gizli Yüz) serisinde Ersin Burak çizer olarak görev aldı. Toplam 14 sayılık serinin 3 albümünü, eserin yazarı Gianfranco Manfredi'nin senaryolarıyla çizdi.
Ödülleri
2013: Türk Çizgi Roman Okurları Ödülleri, Onur Ödülü
Peçenek

Yerleşim yerleri
Peçenek, Altındağ, Ankara ili Altındağ ilçesine bağlı mahalle
Peçenek, Çamlıdere, Ankara ili Çamlıdere ilçesine bağlı mahalle
Peçenek, Kahramankazan, Ankara ili Kahramankazan ilçesine bağlı mahalle
Peçenek, İdil, Şırnak ili İdil ilçesine bağlı köy
Yenipeçenek, Sincan, Ankara ili Sincan ilçesine bağlı mahalle
Türk halkı
Peçenekler, Orta Asya'dan Avrupa'ya göç etmiş bir Türk halkı
Coğrafya
Peçenek Deresi, Şereflikoçhisar'dan geçip Tuz Gölü'ne dökülen bir akarsu
Ulus, Beşiktaş

Ulus, İstanbul'un Beşiktaş ilçesine bağlı bir mahalledir.
Daha önce Ortaköy Mahallesi sınırlarında olan ve 1988'de buradan ayrılan Ulus mahallesi Ortaköy Portakal Yokuşu'nun üst kısmı ve TRT İstanbul yönetim binası ve Etiler'de bulunan Koç köprüsü arasında yer alır. Türkiye Yahudileri cemaatinin tek okulu Ulus Özel Musevi Lisesi bu semttedir. Semtteki 2. Ulus mahallesi evvelce sürücü adaylarının talim yaptığı bölgede olduğu için talim yeri olarak da bilinir. Ünlülerin ikametgah için tercih ettiği yerlerden biri olma özelliğine de sahiptir. Ayrıca Beşiktaş Liv Hospital hastanesi de bu semtte yer almaktadır.
Tarihi
1990'lı yıllarda kurulan mahallenin eski adı Ambarlıderedir. Mahalledeki Ambarlıdere Camii, Ambarlıdere Sokak ve Ambarlıdere Parkı adını buradan almaktadır.
Cuci

Cuci (d. 1182 - ö. 1227), Cengiz Han'ın en büyük oğlu. Bazı kaynaklarda Cuci Han olarak geçse de Cengiz Han'dan önce öldüğü için hanedan, kardeşleri ve oğullarıyla sürmüştür, kendisi han olmamıştır.
Yaşamı
Temuçin daha tüm Moğol boylarını bir bayrak altında toplamadan önce, babası Yesügey'den öç almak isteyen Merkitler eşi Börte'yi kaçırır. Daha sonra Temuçin Börte'yi kan kardeşi Camuka'nın yardımıyla kurtarmış olsa da Börte öyle bir zamanda doğum yapar ki, bu bebeğin Temuçin'e mi yoksa onu esir eden Merkitli'ye mi ait olduğunu kimse anlayamaz. Bu yüzden adı Moğolca "Misafir/Konuk" anlamına gelen "Cuci" koyulur.
Cuci, babasının yanında birçok sefere katıldı. Cengiz Han'ın Harzemşahlar seferini dönüşüne denk gelen 1225 yılında babası tarafından kendisine Harezm ve Doğu Kıpçak toraklarının idaresi verildi. Cengiz Han ölümünden birkaç yıl önce imparatorluğunu oğulları arasında paylaştırırken, Deşt-i Kıpçak olarak adlandırılan topraklar Cuci'nin payına düştü.
Cuci'nin idaresi altındaki topraklarda yaşayan kavimler, adına izafeten "Cuci Ulusu" olarak adlandırılmıştır. 1227 yılındaki bir av partisi esnasında kaza sonucu öldü. Ölümünden sonra toprakları Cengizhan tarafından, oğulları Batu (Gök Orda) ve Orda (Ak Orda) arasında paylaştırıldı.
Johannes Diderik van der Waals

Johannes Diderik van der Waals (23 Kasım 1837 - 8 Mart 1923), Hollandalı fizikçidir. En önemli başarısı ona Nobel'i kazandıran "gazlar ve sıvıların durum denklemi"dir. Van der Waals, gaz ve sıvıların hacimleri, sıcaklıkları ve basınç arasındaki ilişkinin, bugün van der Waals kuvveti adı verilen moleküller arası kuvvetleri ve moleküllerin hacimlerini hesaba katmadan anlaşılamayacağını fark etti.
Hayatı
Leiden, Hollanda'da Jacobus van der Waals ve Elisabeth van den Burg'un oğlu olarak dünyaya geldi. Okul öğretmenliği yaptı ve klasik diller konusunda eğitim almamış olmasına rağmen üniversitede okumasına izin verildi. 1862'den 1865'e kadar okuyarak matematik ve fizik derecelerini aldı. Anna Magdalena Smit ile evlendi ve üç kızı ve bir oğlu oldu.
1866'da Lahey'deki ortaöğretim okuluna müdür olarak atandı. 1873'te "Over de Continuiteit van den Gas- en Vloeistoftoestand" (Gaz ve sıvı hallerinin sürekliliği üzerine) isimli tezini Pieter Rijke'ye vererek doktor unvanını aldı. 1876'da Amsterdam Üniversitesine fizik profesörü olarak davet edildi.
Van der Waals 1923'te, kızının ölümünden bir sene sonra, Amsterdam'da öldü.
Yelda

Yelda (Farsça: , Şeb-e Yeldā, Azerice: Çillə Gecəsi), en uzun gecedir.
İran'da yaklaşık 2000 yıldan fazla zamandır 20 Aralık'ı 21 Aralık'a bağlayan gece kutlanan ve günlerin kısalmasının son bulduğunun habercisi olan kutlamaların adıdır. Kökenlerini güneş tanrısı Mithranın doğumundan alan bu bayram, Romalıları dahi etkilemiştir. Romalıların Saturnalia ve Sol Invicta şenliklerinde Yelda gecesinden izler taşır. Bugün İranda bu geceyi Nar yiyerek ve aile büyükleri çevresinde toplanıp sohbet ederek geçirmek kısmen de olsa süren bir gelenektir.
Yelda sözcüğü Süryani dilinden gelmekte ve "Velede" kökündendir.
Arap fetihlerinden önceki dönemlerde, İranlılar her ne kadar Zerdüştiliği devlet dini olarak kabul etmiş olsalar da Mithra kültü gibi batı İran kaynaklı bazı pagan kült unsurları halk arasında yaygınlık kazanmıştı. Romalıların İranlılardan devr aldıkları bu kutlamayı hıristiyanlık döneminde de sürdürmeyi amaçlamış oldukları düşünülür. İsa'nın doğumunun kutlandığı Noel gününün de her nasılsa üç gün farkla bu tarihe çok yakın bir tarihe rastlaması bu savı güçlendirmektedir.
Uygur alfabesi

Uygur alfabesi, çağdaş Türk yazı dillerinden Uygurcanın yazımı için kullanılan alfabedir. Uygurca 10. yüzyıldan beri Arap alfabesi ile yazılmaktadır. 1969-1983 yılları arasında Çin hükumetinin hazırlattığı Uygur Latin alfabesi ile yazılmış fakat sonra Uygurca sesleri gösteren ek işaretler ile Arap alfabesine dönülmüştür. Aşağıdaki kıyaslama Arap, Latin ve Kiril harflerinin bir karşılaştırılmasıdır:
Uygur Kiril alfabesi ek olarak iki harfe sahiptir, ki bunlar iki sesin birleşimidir. Bunlar aşağıda Arap, Pinyin ve Latin alfabelerindeki eşdeğeriyle gösterilmiştir.
Alfabe öncesi kullanımda olan alfabeler:
K̡ona Yezik̡ ("Eski yazı" Arap harfleri ile)
Uygur Arap Yazısı UEY, (Arap harfleri ile 1980 sonra)
Uygur Pinyin Yazısı UPNY, (Pinyin harfleri ile 1960 - 1980 arasında)
Uygur Kiril Yazısı UKY, (Kiril alfabesi ile)
Uygur Latin Yazısı ULY, (Latin harfleri ile 2000 sonra)
Akin, Şereflikoçhisar

Akin, Ankara ilinin Şereflikoçhisar ilçesine bağlı bir mahalledir.
Sözkökü
Akin sözü "Agin" şeklinde de söylenir.
Tarih
Köyün etnik halkı olan Nogay Türkleri'nin kökü, Kıpçak veya Kuman adlı tarihte ünlü Türk boyundan gelmektedir. Dil özellikleri de Kıpçak Türkçesi grubuna girmektedir. Kıpçak Bozkırı veya Deşti Kıpçak denilen yer Karadeniz ve Hazar Denizi'nin kuzey alanıdır.
Kırım istikametinden Türkiye'ye doğru zorunlu Türk göçlerinin yönü çoğunlukla Balkanlar ve Kafkasya üzerinden olmuştur.
Osmanlılar döneminde Çerkesgöçü sırasında Kafkasya Dağıstan üzerinden göç eden Nogay Türklerinin yerleştirilmesi sonucunda 1860 yılında kurulmuştur. Türkiye'deki Nogay köylerinden biridir.
Çevredeki köy yerleşimlerinde de genelde Kafkas göçmenleri yaşamaktadır.
Kültür
Yaşam tarzı olarak Eski Türk örf adetlerine daha yakın olan Akin köyü Nogay Türkleri'nin Tatar çayı olarak da denilen Nogay sütlü çayı içme geleneği halen sürmektedir. Sütlü çaya tuz, tereyağı da eklenebilmektedir. Hamur işlerinden pişi, taba börek, şır börek öne çıkan kültürel yiyeceklerdir.
Nevruz, Sabantoy ve Tepreş kutlamaları vardır.
Dil
Dil olarak Kırım Türkçesi'nin Çöl (Bozkır) ağzı da olarak bilinen Nogay Türkçesidir
Coğrafya
Ankara il merkezine 110 km, Şereflikoçhisar ilçesine 41 km uzaklıktadır. Tuz gölünün kuzey kıyısına çok yakındır. Köy dolayında antik çağa ait ören alanları vardır.
Nüfus
Yaz-Kış nüfusu arasında fark vardır. Yazları mahallenin nüfusu daha da artmaktadır.
Turizm
Etnik turizm açısından uğrak yerlerinden biridir. Nogay kültürü, dili, mutfağı merak edenler için bir turizm potansiyelidir. Nogay Türkleri Şenlikleri olmaktadır.
Damıtma

Damıtma ya da destilasyon, iki veya daha fazla bileşen içeren bir karışımın ısıtılıp, buhar ve sıvı faz oluşturmak suretiyle daha uçucu bileşence zengin karışımların elde edilmesini sağlayan ayırma işlemidir. Ayırma işlemi sırasında, buhar faz daha uçucu olan A bileşeni tarafından zenginleşirken, sıvı faz ise kaynama sıcaklığı daha yüksek olan B bileşenince zenginleşir. Fakat yüzde 100 A içeren bir buhar faz elde edilemez.
Diğer bir tanımlama ile; tüm bileşenlerinin uçucu olmak zorunda olduğu, yüksek oranlarda ayırmaya izin veren bir çeşit ayırma işlemidir. İki veya daha fazla bileşenli sıvı karışımlarının ısıtılıp buhar ve sıvı faz oluşturulması suretiyle, daha uçucu bileşence zengin karışımların elde edilmesine denir.
Damıtmanın gerçekleştirilebilmesi için temel şart, denge durumuna erişmiş buhar-sıvı sisteminde, buhar fazın sıvı fazdan farklı bileşime sahip olmasıdır. Buhar ve sıvı faz bileşimleri aynı olursa, damıtmada yeterli bir ayırma gerçekleşmez.
Damıtma, özellikle organik bileşiklerin saflaştırılması ve ayrılmasında en çok kullanılan yöntemlerden biridir. Kaynama noktasında bulunan bir sıvıya daha fazla ısı verilirse sıvının sıcaklığı artmaz, verilen ısı sıvının buhar haline dönüşmesini sağlar. Sıcaklık, sıvının tamamen buhar halinde uzaklaşmasına kadar sabit kalır. Bu yöntemle buhar basınçları farklı olan sıvılar birbirinden ayrılabilir.
Çeşitli parametreler göz önüne alınarak damıtma çeşitlerinin sınıflandırılması mümkündür. Çalışma şekline göre sürekli-kesikli; besleme akımına göre ikili sistem-çoklu sistem; alınan ürün akımının sayısına göre tek akım-çok akım; ayırma işleminde ek besleme akımı kullanılıp kullanılmamasına göre azeotropik-ekstraktif-tuz katkılı; kolon iç yapısına göre raflı kolon-dolgulu kolon gibi sınıflandırmalar mümkündür. Ayrıca riflaks varlığına göre de sınıflandırma söz konusudur.
Orta çağ simyacıları; zaç yağı, kezzap ve Tuz ruhu gibi maddeleri de damıtma yöntemiyle elde etmişlerdir.
Türleri
Normal atmosfer basıncında yapılan damıtma türleri
Normal damıtma: Kaynama sıcaklığına yakın sıcaklıklarda bozunmayan maddelere uygulanır.
Fraksiyonlu damıtma: Kaynama noktaları birbirine yakın maddelerin ayrılmasında kullanılır.
Su buharı damıtması: Suda çözünmeyen ve miktarı az olan maddeleri uçucu olmayan karışımlardan ayırmak için özellikle madde 100 C'nin üzerinde kaynıyorsa ve kaynama noktasına yakın sıcaklıklarda bozunuyorsa su buharı destilasyonu kullanılır. Kaynama sıcaklıklarının altında bozunabilen maddeler için de kullanılır.
Kuru damıtma: Katı maddelerin ısı etkisiyle parçalanıp damıtılabilir maddeler vermesi ve bunların damıtılması esasına dayanır. En büyük sakıncası katı maddelerin ısıyı iyi iletmemesi ve parçalanma sonucu istenmeyen ürünlerin de oluşmasıdır. Çalışma şekli normal damıtma olduğu gibidir. Ayırma ve saflaştırmadan çok sentez tekniği (örneğin keton sentezi) olarak önem taşır.
Normal atmosfer basıncından düşük basınçlarda yapılan distilasyon türü
Vakum damıtması: Kaynama sıcaklıklarının altında bozunabilen maddeler için kullanılır. Maddeler bir vakum içerisinde damıtılır.

Su arıtma
Simyasal süreçler
Kongre Kütüphanesi Sınıflama Sistemi

LCC Kongre Kütüphanesi Sınıflandırma Sistemi, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Kongre Kütüphanesi'nde uygulanan bir tür diziş sistemidir.
Sınıflandırma Sistemi
LCC (Library of Congress Classification - Kongre Kütüphanesi Sınıflandırma Sistemi), sistemi şu şekildedir:
A Genel çalışmalar
AC Koleksiyonlar, Seriler, Kolektif çalışmalar
AE Ansiklopediler
AG Sözlükler ve diğer genel kaynaklar
AI Dizinler
AM Müzeler, Derlemeler
AN Gazeteler
AP Dergiler
AS Akadamiler ve ilmi cemiyetler
AY Yıllıklar, almanaklar, direktöries
AZ Bilim tarihi, beşeri bilimler
Diğer üst başlıklar
B Felsefe, Psikoloji, Din
C Tarihe yardımcı bilimler
D Tarih ve Avrupa tarihi
E Tarih: Amerika
F Tarih: Amerika
G Coğrafya, Antropoloji, Eğlence
H Sosyal Bilimler
J Politik Bilimler
K Hukuk
L Eğitim
M Müzik ve müzik kitapları
N Güzel Sanatlar
P Dil ve Edebiyat
Q Bilim
R Tıp
S Tarım
T Teknoloji
U Askeri Bilim
V Deniz Bilimi
Z Bibliyografya, Kütüphane Bilimi, Bilgi Kaynakları
Kütüphane sistemleri
Sekban

Sekban (Farsça seg-ban: "köpek bakıcısı"), Yeniçeri ocağının altmış beşinci ortası mensubuna verilen ad.
Sekban teşkilatı, Murad Hüdavendigar zamanında padişahın av maiyeti olarak mevcuttu. Fatih Sultan Mehmed zamanına kadar bağımsız bir teşkilat olan sekban ocağı, 1451'de, yeniçerilerin taşkınlık etmeleri üzerine itaatsizlik eğilimini kırmak için Fatih'in emriyle yeniçeri ocağına dağıtıldı. O zaman sayıları, altı-yedi bin civarındaydı. Beş yüz sekban da av hizmeti için alıkonuldu.
Yavuz Sultan Selim devrinde bütün sekbanlar, bir orta haline getirilerek, yeniçeri ocağının altmış beşinci ortasını oluşturdular. Piyade ve süvari sekbanlar, padişahla beraber ava giderler, av köpekleri yetiştirirler, sekban fırınında çalışırlardı. Savaş zamanında, diğer yeniçerilerle birlikte çarpışmaya giderlerdi.
Yerlikulu piyadelerinden olan sekbanlar, askere ihtiyaç hasıl olduğu zaman, gönüllü olarak toplanan köy halkından oldukları için, diğer birlikler gibi sağlam bir askeri eğitime sahip değillerdi. "Salyane"den kurtulmak için zaman zaman Hıristiyanlar bile bu birliğe iştirak edebiliyorlardı. Bunlar, bulundukları bölgenin paşasından başkasını tanımazlardı. Hizmet gördükleri müddetçe ulufe alırlardı. Sekbanlar, "Bayrak" ismi ile sınıflara ayrılırlardı. Sekban bölükbaşı ve Bayraktar adında subayları vardı. Bunlar, silah olarak kılıç kullanırlardı. Zamanla sekbanların önemleri azalınca bunların yerini "Tüfekçi" adı ile yeni bir piyade sınıfı aldı.
Sekbanların başında sekbanbaşı bulunurdu. Sekbanbaşı, yeniçeri ağası İstanbul'da bulunmadığı zaman ona vekalet eder, şehrin güvenliğinden o sorumlu olurdu. 1590 yılından sonra, vezir ve beylerbeyilere sekbanlardan bir miktar muhafız verildi. Bunlar, eyaletlerde paşaların kapı halkının çekirdeğini meydana getirdiler. Sekbanlık da, 1826'da Yeniçeri Ocağı ile beraber kaldırıldı.
Christchurch

Christchurch; Yeni Zelanda'nın Güney Adası'nda bir şehirdir.
363.200 kişilik nüfusuyla, Güney Adasının en büyük şehri durumundaki Christchurch, hem görünüşüyle hem de atmosferiyle tam bir İngiliz kentine benzemektedir. Yemyeşil parkları ve bahçeleriyle Garden City adını hak etmiş olan Christchurch'un şehir merkezinde, Avon Nehrinin rüzgarları hissedilmektedir. Kayak merkezlerine arabayla sadece bir saat uzaklıkta bulunması nedeniyle, Christchurch Yeni Zelandanın başlıca turizm merkezidir. Bu şehir aynı zamanda Chatham Adalarına ve Antarktikaya bir geçiş yolu niteliğindedir.
Resimler

Okyanusya'da ulaşım
Berber

Berber, erkek saçı kesen; sakal ve bıyık tıraşı yapan meslek erbabı. Günümüzde pek çok berber saç boyama ve fön çekimi gibi işlemleri de gerçekleştirmektedir. Türkçeye Farsça berber kelimesinden geçmiştir. Kelimenin kökeni muhtemelen Latince barba (sakal) kelimesidir.
Geçmişte berberler sadece saç-sakal kesimi değil; sünnet, hacamat, dişçilik, sülükçülük; kellik, uyuz ve bit tedavisi de yapıyorlardı. Bu durum halen Dünya'nın bazı gelişmekte olan bölgelerinde devam etmektedir.
Tarihçe
Berberliğin tarihi çok eskidir. Antik Mısır, Yunan ve Roma medeniyetlerinde berberlerin varlığına rastlanır. Umum berberlerinin yanı sıra geçmişte varlıklı kimselerin şahsi berberleri bulunurdu. Özellikle Antik Mısır'da misafirlerin ev berberini kullanmasına izin vermek, misafirperverliğin gereklerindendi.
11. yüzyılda Avrupa'da din adamlarına sakal tıraşı olma zorunluluğu getirildi. Bu dönemde berberler manastırların bir elemanı haline geldi. Din adamları düzenli olarak kan aldırıyor ve bu işi diğer din adamları yapıyordu. 1163'te papalık, din adamlarının kan akıtmasını yasaklayınca kan alma ve bazı diğer küçük cerrahi işler berberlere devredildi. Bu dönemden sonra Avrupa'da yaklaşık 6 asır boyunca berberler pek çok küçük cerrahi işlemi gerçekleştirdiler. Bu durum kan alma, yara temizleme gibi işlerin seviyelerinin altında olduğunu düşünen tıp doktorlarını da memnun ediyordu.
Sakal tıraşı, modernleşme öncesinde Müslüman dini inancı çerçevesinde hadiste bıyıkları kısaltın, sakalları uzatın emriyle fıtrattan görülüp haram, mekruh sayılır, erkekler sakallarını uzatırlar, sakal duası yaparlardı. Osmanlı padişahları içinde de Yavuz Sultan Selim dışında bütün padişahlar sakallıydı.
Evliya Çelebiye göre ise, İbrahime kadar sakal tıraşı yoktu, İbrahim Kabe'de Hacdan sonra saç sakal kesimini başlattı. Muhammed'in 'sakal-ı şerif'ini kesen Selman-ı Farısi olduğu için berber dükkanlarında Her seher besmele ile açılır dükkanımız, Selmanı Farisidir pirimiz üstadımız yazan bir levha vardır.
Cumhuriyetten önce berberlere 'Perükar' deniliyordu. Osmanlı berberleri seyyardı, kahvede, sokakta tıraş ederler, evlere servis yaparlardı. Sabun, leğen, ustura temel araçlarıydı. Gitgide berberler dükkan açtı. Modern zamanlarda, sakal tıraşı medenilik göstergesi oldu ilk dönemlerde, ve sakal tıraşı olmayana kamusal ve medeni gözle bakılmadı.
Serf

Serf, Orta Çağ Avrupası'nda, miras yoluyla kendisine tahsis edilen arazide toprak ağası adına çalışan köylü. Toprağın ve ürünün mülkiyeti toprak ağasına ait olmakla birlikte, serfler yiyecek ve giyecek ihtiyaçlarını karşılayacak kadar ürünü kendilerine ayırabiliyorlardı.
Kölelik sistemine oldukça benzeyen bu sistemde serfler -kölelerden farklı olarak- satılamıyorlardı. Serfler genellikle kendilerine tahsis edilmiş toprakta çalışmakla birlikte, bazen toprak ağası tarafından başkasına tahsis edilmemiş topraklarda da (demesne) çalıştırılabiliyorlardı. Ayrıca kendilerine ayırdıkları tahılı öğütmek için sadece kendi toprak ağalarına ait değirmenleri kullanabiliyorlardı.
Serfler ile özgür köylüler arasındaki farklardan en önemlisi göçme özgürlüğüydü; serfler efendilerinin izni olmadan topraklarını veya köylerini sürekli olarak terkedemiyorlardı. Bunun dışında evlenmek, iş değiştirmek veya mallarını devretmek için efendilerinden izin almaları gerekiyordu. Toprağa bağlılardı ve toprak el değiştirdiğinde serfler de yeni efendinin hizmetine giriyorlardı. Çoğunlukla kötü muamele görüyorlardı ve kanun önünde efendilerine nazaran çok kısıtlı haklara sahiplerdi. Serflikten çıkmanın tek yolu özgür bırakılmak veya firar etmekti.