Binyamin Netanyahu

Binyamin "Bibi" Netanyahu ( d. 21 Ekim 1949) İsrailli siyasetçi ve 29 Aralık 2022'den beri İsrail başbakanı. Daha önce 1996-1999 ile 2009-2021 yılları arasında aynı görevde bulunmuştur. İsrail tarihinin en uzun süre görev yapan başbakanı olmakla birlikte, devletin kuruluşundan sonra doğan ilk başbakandır.
1967 Altı-gün Savaşında, İsrail Güvenlik Kuvvetlerine katıldı ve Sayeret Matkal özel biriminde takım lideri oldu. Birçok operasyonda görev aldı. Bu operasyonların içinde; Hediye operasyonu ve omzundan vurulduğu İzotop Operasyonu vardır. 1973 yılında Yom Kippur Savaşında ön cephede savaştı, Süveyş kanalı boyunca yapılan baskınlarda görev aldı ve Suriye sınırlarının içinde gerçekleşen Komando saldırısında liderlik yaptı. Terhisinden önce yüzbaşı rütbesine ulaştı. Netanyahu, 1984 yılından 1988 yılına kadar Birleşmiş Milletler İsrail Elçiliği yaptı, Likud Partisinin başkanlığı yaptı ve 1996-1999 yılları arasında başbakanlık yaptı.
Netanyahu, 1999 yılı başbakanlık seçimlerinde, Ehud Baraka yenildikten sonra politikadan çekildi. 2002 yılında dış ilişkiler bakanı (2002-2003) ve Finans Bakanı (2003 Ağustos 2005) olarak Ariel Şaron hükumetleri altında görev aldı, fakat, Gazzeden geri çekilme Planından kaynaklanan anlaşmazlıkla birlikte ayrıldı. Şaronun yeni bir parti kurmak için Likud Partisinden çekilmesiyle, 20 Aralık 2005 yılında tekrar Likud Partisinin başkanlığına geçti. Netanyahu, 2006 seçimlerinde Likud çok başarılı olamadı ve sadece 12 koltuk kazandı. 2006 Aralıkta Netanyahu resmi olarak Knessette muhalefet lideri ve Likud Partisinin başkanı oldu. Ağustos 2007de Moşe Feiglini yenerek parti başkanlığı seçimlerini kazandı. 10 Şubat 2009 parlamento seçimleriyle birlikte, Likud ikinci parti oldu ve sağ partiler çoğunluğu kazandı. Netanyahu bir koalisyon hükumeti kurdu.
Netanyahunun kardeşi, İsrail Özel Güçleri kumandanı Yonathan Netanyahu, 1976 yılında, terörle mücadele rehine kurtarma operasyonunu yönetirken öldü. Diğer kardeşi İddo Netanyahu, oyun yazarlığı yapmaktadır.
Biyografi
Hayatı, Askeri Hizmeti ve Eğitimi
Netanyahu 1949 yılında Tel Avivde Zila ve Profesör Benzion Netanyahu çiftinin ikinci çocuğu olarak dünyaya geldi. Kudüste büyüdü ve eğitimini aldı. 1956 ve 1958 yılları arasında ve 1963-1967 yılları arasında ABDde Philadelphia şehrinde yaşadı. Netanyahu liseyi burada tamamladı ve bu nedenle, bu gün bile Philedelphia aksanıyla Amerikan İngilizcesi konuşur. 1967 yılında liseden mezun olunca, Netanyahu İsraile döndü ve İsrail Güvenlik Kuvvetlerine yazıldı. Savaş eğitimi aldı ve elit bir özel grup olan Sayeret Matkal kuvvetlerinde takım lideri oldu. Birçok operasyonda görev aldı. Askeri hizmetten sonra, Netanyahu ABDye döndü ve 1975 yılında mimarlık üzerine lisans programını bitirdi Massachusetts Teknoloji Enstitüsünde. 1977 yılında ise MIT Sloan İşletme Bölümünde yüksek lisans eğitimini tamamladı. Bu dönemde adını Benjamin Ben Nitai olarak değiştirdi. Yıllar sonra bu ad değişikliğinin nedeninin, Amerikalıların adını doğru telaffuz etmeleri olduğunu açıkladı. Rakipleri bunu Netanyahunun milli kimlik bilincinin ve sadakatin eksik olduğu üzerine birçok kez kullandılar. 1976 yılında, Netanyahu, Entebbe rehine kurtarma operasyonunsa erkek kardeşi Yonathan Netanyahuyu kaybetti. Eğitimi esnasında, Boston Danışmanlık Grubunda çalıştı. Mezuniyet sonrası Netanyahu İsraile döndü ve bir mobilya şirketinde kısa bir süre pazarlamacı olarak çalıştı. 1978 ve 1980 yılları arasında Jonathan Netanyahu anti-terörizm Enstitüsünü kurdu. 1984-1988 yılları arasında Netanyahu BMe Elçilik görevinde bulundu. 2010 yılında, İngiliz New Statesman dergisi, Netanyahuyu 50 en etkili politikacı listesinde 11. sırada gösterdi.
Erken siyasi kariyeri, 1988-1996
1988 İsrail Yasama seçimlerinden önce Netenyahu İsraile geri döndü ve Likud Partisine katıldı. Likud merkezinin iç seçimlerinde Netenyahu beşinci sırayı aldı. Sonra 12th Knessete Knesset üyesi olarak seçildi ve önce Dış İşleri Bakanı Moşe Arens ve sonra David Levynin yardımcısı olarak seçildi. Netenyahu ve Levy işbirliği yapamadı ve ikisinin arasındaki rekabet sonraları daha da şiddetlendi. 1991 Madrid Konferansı süresince Netenyahu İsrail başbakanı İzak Şamirin başkanlığını yaptığı delegasyonun üyeleri arasındaydı. Madrid Konferansının ardından Netenyahu İsrail Başbakanlık Ofisine Yardımcı bakan olarak atandı. 1992 İsrail yasama seçimlerimde Likud Partisinin yenilgisinin ardından, Likud Partisi liderini seçmek için bir seçim düzenledi ve zafer Benny Begini mağlup eden Netenyahunundu. Shamir 1992de Likudun yenilgisinin hemen ardından istifa etti. İzak Rabin suikastının ertesinde, geçici olarak yerine geçen Şimon Peres düzeni bir an önce sağlamak adına erken seçim çağrısında bulundu. Netenyahu 26 Mayıs 1996da yapılan seçimlerde Likudun adayıydı ve bu seçimler İsraillilerin ilk kez başbakanlarını direkt olarak seçtikleri seçimlerdi. Netenyahu kampanyasını yürütmesi için Amerikalı Arthur Finkelstein ile anlaştı. İsrail içinde Amerikan seçimlerini andıran bu kampanya çok fazla saldırıya ve eleştiriye uğrasa da etkili oldu. Netenyahu seçimleri kazandı ve İsrailde doğmuş en genç başbakan oldu. İzak Rabin Kudüste İsrail Devleti kurulmadan önce Filistinin İngiliz mandası yönetiminde doğmuştu. Netenyahunun ön seçimlerin favorisi Shimon Perese karşı kazanması birçok kişiyi şaşırttı. Peresin düşüşündeki hızlandırıcı etki ise seçimlerden kısa bir süre önce Mart 1996da Filistinlilerin iki intihar bombacısıyla 32 kişiyi öldürmesi oldu. Peres bu saldırıya engel olamadı, Peresden farklı olarak Netenyahu Arafata güvenmedi ve barışın sağlanması için terörle mücadele sürecinin sürdürülmesini savundu. Zaten kampanyasını da Netenyahu-Güvenli bir barış yapmak için olarak yürüttü. Netenyahunun başbakanlık seçimlerini kazanmasına rağmen, İşçi partisi Knesset seçimlerini kazandı.
Siyasi kariyeri
İlk Başbakanlığı 1996-1999
Arka arkaya intihar bomba saldırıları güvenlik için Likudun pozisyonunu güçlendirdi. Hamas bu saldırıların büyük bir kısmını üstlendi. Başbakan olarak Netenyahu Oslo barış süreciyle alakalı birçok soru ortaya attı. Ana noktalardan birisi Oslo görüşmelerindeki müzakerelerin aşama aşama olarak sürdürülmesi konusundaki anlaşmazlıktı ve bu Kudüsün durumu gibi ana konularda Filistinlilere herhangi bir karar alınmadan önce imtiyazlar verilmesi gerektiğini öngörüyordu. Oslo destekçileri çoklu aşama yaklaşımının Filistinliler arasında iyi niyet oluşturacağını ve daha sonra ana sorunlar ortaya çıktığında Filistinlileri uzlaşmaya sürükleyeceğini iddia ediyordu. Netenyahu verilen bu ödünlerin hiçbir olumlu geri dönüt alınmadan sadece aşırı uç görüşteki elementlere cesaret vereceğini söyledi. İsrailin verdiği ödünlere karşın Filistinin iyi niyetini anlamak adına dişe dokunur bir hamle çağrısında bulundu. Netanyahunun başbakanlık süreci barışın yavaşladığı bir dönem oldu.
Politik olarak darboğaza giriş ve bundan kurtuluş 2000-03
2000lerin sonuna doğru Barak hükumetinin düşüşüyle, Netenyahu politikaya dönmek istediğini ifade etti. Yasa gereği, Barakın istifası sadece başbakanlık seçimlerinin önünü açıyordu. Netenyahu ise bunun yerine genel seçimlerin yapılması gerektiğini aksi takdirde sağlam bir hükumet kurulamayacağını söylüyordu. Sonuçta Netenyahu başbakanlık seçimlerine girmemeye karar verdi, bu durum ise Netenyahudan daha az popüler olan Ariel Şaronun sürpriz bir şekilde yükselişini sağladı.
2002de İsrail İşçi Partisinin koalisyondan ayrılmasının ardından dış işleri bakanlığı koltuğu boşaldı ve başbakan Şaron, Netanyahuyu dış işleri bakanı olarak atadı.
9 Eylül 2002de Netanyahunun Montrealde Concordia Üniversitesinde önceden planlanan konuşması yüzlerce Filistinlinin protestosu sebebiyle iptal edildi. Süreç boyunca otelinde kalan Netenyahu, aktivistleri terörizme destek verdikleri için suçladı. Netenyahu Likud seçimlerinde Sharona meydan okudu ama başarılı olamadı.
Ekonomi Bakanlığı
2003 İsrail meclis seçimlerinden sonra birçok kimseye sürpriz gelse de Sharon Dış İşleri Bakanlığını Silvan Shaloma, Ekonomi Bakanlığını ise Netanyahuya teklif etti. Bazı uzmanlar Sharonun bu hareketini Netanyahuyu dış işleri bakanı koltuğunda politik bir tehdit olarak gördüğü için yaptığını ve onu bilerek belirsiz olan ekonominin başına getirdiğini böylece popülaritesini düşüreceğini iddia ettiler. Netanyahu bakanlıkta bağımsız kararlar alabileceği şartıyla bu görevi kabul etti. Ekonomi bakanlığı süresince İsrailin el-Aksa İntifadası dönemindeki kötü durumunun üstesinden gelmek için bir ekonomik plan ortaya koydu. Plan daha çok daha liberal bir pazarı içeriyordu. Netanyahu uzun zamandır çözülemeyen birkaç konuda özellikle bankalar sistemi konusunda başarı gösterdi. Buna karşın İşçi partisindeki rakipleri Netanyahunun yaptıklarını İsrail Sosyal güvenlik ağına Thatcher vari bir saldırı olarak algıladı. Netanyahu 2004'te Gazze planı referanduma götürülmezse istifa etmekle tehdit etti, ama daha sonra ultimatonunu kaldırdı ve Knessetteki programı oyladı. 2005 Ağustosunda ise İsrail kabinesi Gazzeden çekilme planını onayladıktan kısa bir süre önce istifasını verdi. Bundan kısa bir süre sonra İtalyanın ekonomi bakanlığı teklifini geri çevirdiğini söyledi.
Likud ve Muhalefetin Lideri 2005-09
Sharonun Likudden geri çekilişini takiben, Netanyahu Likud için en güçlü lider adaylarından biriydi. Likud liderliği için bundan önceki denemesi 2005 Eylülündeydi. 20 Ararlık 2005'te oyların yüzde 47sini alarak liderliği aldı. Mart 2006 Knesset seçimlerinde Likud Kadima ve İşçi partisinin arkasından üçüncü sırada yer aldı muhalefet lideri olarak görev yaptı.
Ağustos 2007de Netanyahu yeniden Likudun başkanı olarak seçildi ve bundan sonraki başbakanlık seçimlerinde yüzde 73lük oyla aday gösterildi, bu seçimlerde Moshe Feiglin ve Dünya Likud Başkanı Danny Danonu açık ara geride bıraktı. Netanyahu Knessetteki diğer muhalifler gibi 2008 İsrail-Hamas ateşkesine karşı çıktı. Özellikle Netanyahu. Bunun bir rahatlama değil olsa olsa Hamasın yeniden silahlanması için bir fırsat olduğunu söyledi.
Netanyahu, 2009 Şubatında yapılan meclis seçimlerinde Likudun başbakan adayıydı. Tzipi Livninin koalisyonu oluşturamaması Likudu anketlerde önde gösteriyordu ama İsrail seçmeninin 3'te biri kararsızdı.
Gerçek seçimlerde Likud en fazla sandalyeyi alan ikinci parti oldu, Livninin partisi bir sandalyeyle Likudu geçti. Buna rağmen sağ kanat partilerin çoğunluğu alması sebebiyle, Netanyahu zafer ilan etti. Sağ partilerin çoğunluğun yüzde 65ini kazanmasına rağmen, Netanyahu geniş merkezli bir koalisyon tercih etti ve Livninin Kadimasına döndü, ama barış sürecindeki izleyecekleri görüş farkı sebebiyle birliktelik gerçekleşmedi. Bu defa daha küçük bir rakibi olan işçi partisine yöneldi ve anlaştı.
Politik pozisyonları
Oslo Görüşmeleri
Oslo görüşmelerinin başından beri, Netanyahu, uzlaşmaya karşı çıktı. 90ların sonuna doğru olan başbakanlık döneminde, Netanyahu, kendinden önce Oslo barış sürecine olumlu bakan hükumetlerin barış sürecine olan katkılarından geri adımlar attı. Amerikalı barış elçisi Dennis Ross bu durum üzerine, Ne Başkan Clinton ne de dışişleri bakanı Madeleine Albright Bibinin barışa karşı gerçek bir ilgisi olduğuna inandı dedi. 2001 yılında, Netanyahu, kaydedildiğinin farkında olmayan bir videoda, Seçimlerden önce bana, Oslo görüşmelerini tanıyıp tanımayacağımı sordular, yaparım dedim, ama, ben uzlaşmaları 67deki sınırlara doğru gitmeyi durdurmak olarak görürüm. Kimse bize belirlenmiş askeri bölgelerin ne olduğunu söylemedi. Belirlenmiş askeri bölgeler, güvenlik bölgeleridir ve benim bildiğim kadarıyla, bütün Ürdün Vadisi askeri bölge olarak adlandırılıyor, hadi çıkın bu işin içinden.
İkinci Başbakanlık döneminden önce
Netanyahu, Amerikanın desteklediği barış görüşmelerini zaman kaybı olarak adlandırdı. Bunun yanı sıra, 2009 yılındaki bir konuşmasında kadar, diğer İsrailli liderlerin aksine iki-devlet çözümüne karşı çıktı. Verdiği beyanlarda, politik ve diplomatik konularda tartışmadan ziyade, ekonomik barış olarak adlandırdığı, ekonomik işbirliğini savundu. Bu yaklaşım, Barış Vadisi Girişimindeki önemli fikirlerle oldukça alakalıydı. Bu yaklaşımını, bir tartışmada önceki ABD Dışişleri bakanı Condoleezza Ricea açıkladı ve İsraildeki seçimler yaklaşırken, bu yaklaşımı savunmaya devam etti. Netanyahu;
Şu anda, barış görüşmeleri sadece barış görüşmelerinin yapılması üzerine. Çok uzayacak bu konu üzerine konuşmanın bir anlamı yok. Olay, Kudüs ya da fiyasko, ya da Filistinli mültecilerin geri dönme hakkı ya da fiyasko. Bu başarısızlığa götürdü ve büyük bir ihtimal tekrar başarısızlığa götürecek Politik bir sürecin yanı sıra, ekonomik alanda da barışı savunmalıyız. Bunun anlamı, Filistin ekonomisinin zayıf alanlarını güçlendirmeliyiz ve bunu da hızlı büyümeyle gerçekleştirmeliyiz. Bu hızlı ekonomik gelişme, bir Filistinlide barışa isteği doğuracaktır ve barışı elde etmede herkese yardım edecektir.
Şubat 2009 seçimlerinden önce, Ocak ayında, Netanyahu, Orta Doğu elçisi Tony Blaira, Ariel Şaron ve Ehud Olmert hükumetlerinin politikasını sürdürüp, Batı Şeriadaki yerleşim alanlarını genişletmeye devam edeceğini ama yenilerini oluşturmayacağını iletti.
Haziran 2009 Barış konuşması; Bar-IIan Demeci
14 Haziran 2009da Netanyahu bir konuşma yaptı. Konuşma, Bar-IIan Üniversitesi, Begin-Sadat Stratejik Çalışmalar Merkezinde canlı olarak hem İsrailde hem de Arap dünyasının birçok kısmında yayınlandı ve konuşmanın konusu Orta Doğu Barış süreciydi. İlk defa, İsrailin yanında, bir Filistin devleti fikrini ortaya koydu. Bu konuşma aynı zamanda kısmen, Obamanın 4 Haziran Kahire konuşmasına cevap olarak algılandı. Yedioth Ahronotha göre, Obamanın sözleri Kudüsün koridorlarında çınladı. Teklifinin bir kısmında, Netanyahu, tekli edilen devletin tamamen silahsızlandırılmasını; askeri güçlerden, roketlerden, füzelerden arındırılmasını ve hava sahası kontrolünün olmamasını arzetti ve Kudüsün bölünmeden İsrail sınırlarında olmasını istedi. Filistinlilerin İsraili bir Yahudi milli devleti olarak, bölünmez bir Kudüsle birlikte tanımaları gerektiğini belirtti. Filistinli mültecilerin geri dönüş hakkına, Filistinli mültecilerin İsrail topraklarına geri dönmelerine taraf her türlü girişim, İsrailin bir Yahudi devleti olarak varoluşunu hiçe saymaktır diyerek karşı çıktı. Ayrıca, 2003 yol haritasındaki Batı Şeriada yeni yerleşim alanları oluşturmayı durdurmanın imkansız olduğunu ve genişlemenin, göçlerle ve doğal yollarla gerçekleşen nüfus artışına eşdeğer olmak kaydıyla gerçekleşeceğini, yeni yerlerin alınmayacağını belirtti. Buna rağmen, Netanyahu yol haritası teklifini kabul ettiğini teyit etti. Barack Obamanın Kahire konuşmasında belirttiği bazı noktalara cevap olarak, Netanyahu, Bazıları Holokost olmasaydı, İsrail Devleti kurulmazdı demekte, fakat ben, eğer İsrail Devleti daha önce kurulsaydı, Holokost hiçbir zaman gerçekleşmezdi diyorum dedi. Ayrıca, Burası Yahudilerin kimliklerinin oluştuğu anavatanımızdır. dedi ve ön koşul olmadan herhangi bir Arap lideriyle müzakere masasına oturabileceğini söyledi. Bu mesajında Suriye, Suudi Arabistan ve Lübnanı özellikle belirtti. Genel anlamda bu konuşma, Netanyahu hükumetinin barış sürecindeki yeni duruşunu gösterdi. Bütün toprakların İsrail egemenliğinde kalması gerektiğine inanan bazı sağ-kanat koalisyon üyeleri, Netanyahunun Filistin Devletini kurmak fikrini eleştirdi. Likud Partisinden Danny Danon, Netanyahunun Likud pozisyona karşı hareket ettiğini belirtti. Habayit Hayehudili Knesset vekili Uri Orbakh söylediklerinin tehlikeli sonuçları olacağını belirtti. Muhalefet Kadima lideri Tzipi Livni, konuşmasından, sonra Netanyahunun iki-devlet çözümüne inanmadığını belirtti ve söylediklerinin uluslararası baskıya karşı yapmacık bir cevap olduğunu belirtti. Şimdi Barış grubu konuşmayı lanetledi ve konuşmanın Filistini barış sürecinde eşit çözüm partneri olarak görmediğini belirtti. Şimdi Barış genel sekreteri Yariv Oppenheimer, bu Netanyahunun ilk döneminin tekrarıdır. dedi. 9 Ağustos 2009 tarihindeki bir hükumet toplantısı açılışında, Netanyahu, Filistinlilerden isteklerini tekrarladı, Biz iki şartla birlikte bir anlaşma istiyoruz, birincisi İsrailin Yahudilerin milli devleti olarak kabulü ve güvenlik anlaşması.
Uluslararası Tepkiler
Netanyahunun Bar-IIan Demeci uluslararası toplumdan karışık tepkilere neden oldu.
Filistin Otoritesi Filistin Milli Otoritesi, Netanyahu tarafından, Filistin Devleti için belirtilen koşulları reddetti. Üst düzey yetkili Saeb Erekat Netanyahunun konuşması uzlaşmaya gidecek kapıyı kapadı dedi. Hamas sözcüsü Fawzi Barhoum konuşmanın ırkçı ve fanatik ideolojiyi yansıttığını belirtti ve Arap devletlerini daha güçlü bir muhalefet oluşturmaya davet etti. Filistin İslami Cihad Örgütü konuşmanın yanıltıcı olduğunu belirtti (123) ve, Hamas gibi İsraile karşı güçlü bir muhalefet oluşturmanın gerekli olduğunu belirtti. The Jerusalem Posta göre, bazı liderler, konuşmaya tepki olarak üçüncü ayaklanmayı savundu.
Arap Birliği konuşmayı hiçe saydı ve bir açıklamada, Araplar, Kudüs ve mülteciler konusunda taviz vermeyeceklerdir ve biz onun geçmişini ve kaytarmalarını biliyoruz dedi. Ayrıca Arap liginin İsraili bir Yahudi şehri olarak tanımayacağını belirtti.
Çekya Avrupa birliği başkanlığını elinde tutan Çek Cumhuriyeti, Netanyahunun konuşmasını övgüyle karşıladı. Demecin verildiği zaman Avrupa Birliğinin 6 aylık başkanlığını elinde tutan Çek Cumhuriyeti dışişleri bakanı Jan Kohout, bence, bu doğru yöne doğru atılmış bir adımdır. Bir Filistin devletinin kabul edilmesi vardı konuşmada. dedi.
Başkan Obamanın basın sekreteri Robert Gibbs, konuşmanın ileriye doğru önemli bir adım olduğunu söyledi. Başkan Obama, bu çözüm hem İsrailin güvenliğini hem de Filistinlilerin meşru devlet isteklerini karşılamalıdır. dedi.
İsveç Dışişleri Bakanı Carl Bildt devlet kelimesini telaffuz etmesi, ileriye doğru atılmış küçük bir adımdır. dedi. Ayrıca, Devlet olarak adlandırdığı şey, bir tartışma konusudur. dedi.
Fransa konuşmayı övdü fakat İsraile Batı Şeriada yerleşim alanları yapmayı durdurması gerektiğini iletti. Fransız Dışişleri Bakanı Bernard Kouchner, İsrail başbakanı tarafından belirtilmiş bir Filistin devleti fikrini sadece sıcak karşılarım dedi.
Rus dış işleri bakanı, konuşmayı diyalog için hazır oluşun bir işareti olarak gördü ama konuşmanın İsrail-Filistin problemini çözecek yolu açmadığını ve Filistinlilere sunulmuş koşulların kabul edilebilir olmadıklarını belirtti.
Netanyahunun, Filistinden İsraili bir Yahudi devleti olduğunu kabul etmesini istemesi üzerine, Mısır başkanı Hüsnü Mübarek Mısırda veya hiçbir yerde bu isteği gerçekleştirecek birini bulamazsınız dedi. Daha az keskin bir tepki olarak, Mısır Dışişleri bakanı konuşmanın eksik olduğunu ve iki-devlet çözümüne dayalı yeni bir teklif ümit ettiğini belirtti.
Suriye devlet medyası konuşmayı kınadı ve Netanyahunun Arap barış girişimini ve diğer bütün Güvenlik Konseyi girişim ve çözüm önerilerini reddettiğini gösterdi dedi.
Lübnan başkanı Mişel Süleyman Arap liderlerini birleşmeye çağırdı. Arap liderlerinin daha çok birleşip, direniş ruhunu, İsrailin barış süreci ve Filistinli mülteciler konusundaki tutumuna karşı güçlendirmeleri gerektiğini savundu. Uluslararası toplumu İsrail hükumeti üzerinde daha fazla baskıya çağırdı.
Ürdün hükumet sözcüsü Nebil Şerif, Netanyahu tarafından iletilen fikirler, Uluslararası toplum tarafından kabul edilen bölgede adil ve kapsamlı barış süreci girişimine aykırıdır dedi.
İran başkanı Mahmut Ahmedinejad konuşma için kötü haber dedi.
Eleştiriler
İsrail'in en eski günlük gazetesi olan Haaretz haber sitesinde yazıldığı bir rapora göre Netanyahu, İran'a yönelik yanlış bir politika izledi. Netanyahu Bercam nükleer anlaşmasına her zaman karşıydı ve ona karşı lobi yaptı. Ayrıca İran, nükleer anlaşmasındaki taahhütlerine bağlı kalmasına rağmen Netanyahu, Donald Trump'ı JCPOA'dan tek taraflı olarak çekilmeye teşvik etti.
Aynı zamanda, İran JCPOA'dan çekildikten sonra Netanyahu, Tahran'ı anlaşmayı ihlal etmekle suçladı. Ayrıca Netanyahu, Biden'ın anlaşmayı uzatma çabalarına karşı çıkıp kısmi veya geçici her türlü anlaşmaya da karşıydı. Netanyahu'nun tüm bu eylemleri ABD'nin onun teorilerine ve fikirlerine karşı duyarlılığının azalmasına neden oldu.
Aile Ağacı
<noinclude>