turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Özbaşı, Posof

Özbaşı, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Özbaşı köyünün eski adı Ğvinia'dır. Gürcüce bir yer adı olan Ğvinia (), 1595 tarihli Osmanlıca mufassal defterinde ve 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde, "Ğina" () eksik veya yanlış biçimde yazılmıştır. Nitekim 1886 yılında Rus idaresi köyün adını Gvinia () olarak yazmış, 1940 genel nüfus sayımında da köy "Ginya" adıyla kaydedilmiştir. Ğvinia, Gürcüce şarap anlamındaki "ğvino" (0) kelimesinden türemiştir ve şarap rengi anlama gelir.
Ğvinia, orta çağda Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan tarihsel Samtshe'de yer alıyodur. Nitekim Osmanlılar 16. yüzyılın ortalarında bu bölgeyi Gürcülerden ele geçirmiştir. Bu yerleşim 1595 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterine göre, Gürcistan Vilayeti içinde Poshov livasının Güney nahiyesine bağlıydı. Köyün nüfusu 16 Hristiyan haneden oluşuyordu. İspenç vergisi vermekle yükümlü hane reisleri Maharabel, Varsima, Giorgi, Nadira, Goça, Gogiça, Anania, Badura gibi Gürcü adları taşıyordu. Köyde buğday, arpa, çavdar ile yonca tarımı yapılıyor ve domuz besleniyordu.
Osmanlı Devleti, Doksanüç Harbi'nin ardından imzalanan Berlin Antlaşması'yla Ardahan bölgesini Rusya'ya bırakınca, Ğvnia köyü de Osmanlı egemenlik alanının dışında kaldı. Bu yerleşim Rus idaresinin 1886 yılında yaptığı nüfus tespitinde köy Ardahan sancağının Poshov kazasına (uçastok) bağlıydı ve nüfusu "Türk" olarak kaydedilmiş olan 185 kişiden oluşuyordu.
Ğvinia veya Gvinia, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sürerken Ankara Hükümeti ile Sovyet Rusya arasında, 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca Ğvinia Türkiye'ye bırakıldı.
Ğvinia, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımında "Ginya" olarak yazılmış olan köy aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 409 kişiden oluşuyordu. Ğvinia veya Ginya Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Özbaşı olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Özbaşı köyünün nüfusu 447 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 184 kişi okuma yazma biliyordu.
Özbaşı köyünde, köyün Hristiyan döneminden kalma bir kilise ile bir kalenin kalıntıları bulunmaktadır.
Coğrafya
Köy, Ardahan il merkezine 88 km, Posof ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.
Nüfus
Sarıçiçek, Posof

Sarıçiçek, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Sarıçiçek köyünün eski adı, Hertvisi'dir. Gürcüce bir yer adı olan Hertvisi (), iki akarsuyun birleştiği noktada arada kalan yeri ifade eder. Bu yer adı Türkçeye Hertvis olarak girmiştir. Nitekim 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Hertvis () olarak geçer. Ancak daha sonra bu yer adı "Hertus", "Hırtuz" olarak da yazılmıştır. Ruslar da 1886 yılındaki nüfus tespiti sırasında köyün adını Hertvis () olarak kaydetmiştir.
Hertvisi, Gürcistan'ı oluşturan tarihsel Samtshe bölgesinin yerleşim yerlerinden biridir. Osmanlılar Hertvisi, birleşik Gürcistan Krallığı'nın ardından bu bölgeye hakim olan Samtshe Atabeyliği'nden 16. yüzyılın ortasında ele geçirdi. Üç yüz yılı aşkın bir süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, bu yerleşme 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşının ardından Rusların eline geçti. Rus idaresinde Hertvisi, Ardahan sancağının (okrug) Poshov kazasına (uçastok) bağlıydı. Bu kaza içinde Badela nahiyesinin (: merkez) köylerinden biriydi. 1886 yılında köyün nüfusu 55 kişiden oluşuyordu. Hertvisi, nüfus açısından bu nahiyenin en küçük köyüydü. Rus idaresi sırasında köyün nüfusu artmış, 1896da 59 kişiye, 1906da da 84 kişiye yükselmişti. Bu tespitlerde nüfusun tamamı "Türk" olarak kaydedilmiştir.
Hertvisi, Rus hakimiyetinin sona ermesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 1921 yılında, Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sırasında, Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcistan hükumeti Ardahan ve Artvin bölgelerinden çekildi. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Hertvisi köyü Türkiye'ye bırakıldı.
Hertvisi, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının Cilvana nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında "Hertus" olarak yazılmış olan köy, ayni idari konuma sahipti ve nüfusu 113 kişiden oluşuyordu. Çançahi veya Cancak, "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Sarıçiçek olarak değiştirilmiştir. Bununla birlikte köyün eski adı yeni adıyla birlikte resmi kayıtlarda "Sarıçiçek (Hırtuz)" biçiminde bir süre daha kullanılmıştır.
Coğrafya
Sarıçiçek, Ardahan il merkezine 105 km, Posof ilçe merkezine 24 km uzaklıktadır.
Nüfus
Savaşır, Posof

Savaşır, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Savaşır köyünün eski adı, Çançahi'dir. Gürcüce bir yer adı olan Çançahi (), "sığ çamur" anlamına gelir ve Gürcistan coğrafyasında bugün de yaygın bir yer adıdır. Bu yer adı Türkçeye Cancak olarak girmiştir. Nitekim 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Cancak () olarak geçer. Ruslar ise, 1886 yılındaki nüfus tespiti sırasında köyün adını Gürcüce yazılışına uygun biçimde Çançah (Ч) olarak kaydetmiştir.
Çançahi, Gürcistan'ı oluşturan tarihsel Samtshe bölgesinin yerleşim yerlerinden biriydi. Osmanlılar köyü, birleşik Gürcistan Krallığı'nın ardından bu bölgeye hakim olan Samtshe Atabeyliği'nden 16. yüzyılın ortasında ele geçirdi. Bu yerleşme, üç yüz yılı aşkın bir süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşının ardından Rusların eline geçti. Rus idaresinde Çançahi, Ardahan sancağının (okrug) Poshov kazasına (uçastok) bağlıydı. Bu kaza içinde Sakire nahiyesinin (: merkez) köylerinden biriydi. 1886 yılında köyün nüfusu 218 kişiden oluşuyordu. Rus idaresi sırasında köyün nüfusu artmış, 1896da 306 kişiye, 1906da da 340 kişiye yükselmişti. Bu tespitlerde nüfusun tamamı "Türk" olarak kaydedilmiştir.
Çançahi, Rus hakimiyetinin sona ermesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 1921 yılında, Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sırasında, Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcistan hükumeti Ardahan ve Artvin bölgelerinden çekildi. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Çançahi köyü Türkiye'ye bırakıldı.
Çançahi, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının Damal nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında Cilvana nahiyesine bağlı olan köyde 525 kişi yaşıyordu. Çançahi veya Cancak, "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Savaşır olarak değiştirilmiştir. Bununla birlikte köyün eski adı yeni adıyla birlikte resmi kayıtlarda "Savaşır (Cancak)" biçiminde bir süre daha kullanılmıştır.
Savaşır köyünde üç tarihsel yapının kalıntıları bulunmaktadır. Bunlardan biri köyün eski kilisesi olan Çançahi Kilisesi'dir. Bu yapı tamamen yıkılmıştır. Diğer iki yapı ise, Çançahi Kalesi olarak adlandırılmaktadır.
Coğrafya
Savaşır köyü, Ardahan il merkezine 101 km, Posof ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır.
Nüfus
Söğütlükaya, Posof

Söğütlükaya, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Söğütlükaya'nın eski adı Hunamisi'dir. Gürcü tarihçi Aleksandre Proneli, 1914 yılında Hunamisi () adını Honamisi () biçiminde yazmış ve bu yer adının Gürcüce olduğunu belirtmiştir. Bu yer adı Türkçeye Hunamis () şeklinde girmiş, sonra Hunemis'e (ە) dönüşmüştür.
Hunamisi köyü, tarihsel Gürcistan'ın bölgelerinden biri olan Samtshe'de yer alır. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi ve köyü 16. yüzyılın ikinci yarısında Gürcülerden ele geçirmiştir. Köydeki Hunamisi Kalesi ve Hunamisi Kilisesi bu dönemden kalmıştır. Kiliseye ait ve 10. yüzyıla tarihlenen Gürcüce bir yazıt da buranın eski Gürcü yerleşimi olduğunu göstermektedir.
Hunamisi köyü, 1595 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterine göre Gürcistan Vilayeti içinde Poshov livasının Kuzay nahiyesine bağlıydı. Köyün nüfusu 11 haneden oluşuyordu. Osmanlı Devleti'ne vergi vermekle yükümlü erkekler Gabriel, Papuna, Maharebel, Grigol, Gogina, Saba gibi Gürcü adları taşıyordu. Hunamisi'de buğday, arpa, çavdar, darı tarımı ile arıcılık yapılıyor, domuz ve koyun besleniyordu. Köyde iki adet değirmen bulunuyordu.
Hunamisi köyü, uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 nüfus tespitinde Hunamis () olarak kaydettiği yerleşim Ardahan sancağı'nın Poshov kazasına bağlı Tzurtzkabi nahiyesinin dokuz köyünden biriydi. Hunamisi'nin nüfusu, 79'u erkek ve 71'i kadın olmak üzere, 26 hanede yaşayan 150 kişi oluşuyordu. Bu nüfusun tamamı Türk olarak kaydedilmiştir. Rus idaresi sırasında köyün nüfusu artmış, 1896da 203 kişiye, 1906da da 252 kişiye ulaşmıştır.
Hunamisi köyü, Birinci Dünya Savaşı'nın sonlarında Rusların bölgeden çekilmesinin ardından Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 7 Mayıs 1920 tarihinde imzalanan Moskova Antlaşması'yla Sovyet Rusya, Artvin sancağını Gürcistan'ın bir parçası olarak tanıdı. Ancak Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında 16 Mart 1921 tarihinde imzalanan Moskova Antlaşması'yla Hunamisi köyünü de kapsayan Ardahan bölgesi Türkiye'ye bırakıldı.
Hunamisi köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Hunemis (ە) adıyla Kars vilayetinin Poshof kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1935 nüfus sayımında aynı idari konuma sahip olan köyün nüfusu 308 kişiye yükselmişti. Hunamisi veya Hımenis "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla köyün adı Söğütlükaya olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Söğütlükaya'nın nüfusu 477 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde 186 kişi okuma yazma biliyordu.
Söğütlükaya köyündeki en önemli tarihsel yapılar Hunamisi Kalesi ve Hunamisi Kilisesidir.
Coğrafya
Köy, Ardahan il merkezine 92 km, Posof ilçe merkezine 11 km uzaklıktadır. Köy, ilçe merkezinin güneybatısında Ilgar Dağı'nın Kuzey eteklerinin Kol Çayı ile birleştiği yamaçta kurulmuştur. Köyün kuzey ve güney yamaçları fundalıklarla kaplıdır. Yaylası Ilgar Dağı'nın kuzey yamacındadır. Köy, Kırköy, Arılı ve Aşıküzeyir köyleri ile sınırdır.
Nüfus
Sütoluk, Posof

Sütoluk, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Sütoluk köyünün eski adı, Satkepela'dır. Gürcüce bir yer adı olan Satkepela (), yün çırpmada kullanılan sopanın adıdır. Bu yer adı Türkçeye Satkabel olarak girmiştir. Nitekim 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Satkabel (ە) olarak geçer. 93 Harbi'nde Ardahan bölgesini ele geçiren Ruslar ise 1886 yılındaki nüfus tespitinde köyün adını Satkepel () olarak kaydetmiştir. Birinci Dünya Savaşı sırasında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli, köyün adını Satkebeli () olarak yazmış ve bu yer adının Gürcüce olduğunu belirtmiştir.
Satkepela, Gürcistan'ı oluşturan tarihsel bölgelerden biri olan Samtshe'de yer alır. Osmanlılar köyü, birleşik Gürcistan Krallığı'nın ardından bu bölgeye hakim olan Samtshe Atabeyliği'nden 16. yüzyılın ortasında ele geçirdi. Bu yerleşme, üç yüz yılı aşkın bir süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşının ardından Rusların eline geçti. Rus idaresinde Satkepela, Ardahan sancağının (okrug) Poshov kazasına (uçastok) bağlıydı. Bu kaza içinde Sakire nahiyesinin (: merkez) köylerinden biriydi. 1886 yılında köyde 48 kişi yaşıyordu. Satkepela'nın nüfusu Rus idaresi sırasında artmış, 1896da 62 kişiye, 1906da da 84 kişiye yükselmiştir. Bu tespitlerde nüfusun tamamı "Kürt" olarak kaydedilmiştir. Birinci Dünya Savaşı sırasında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli de köyün nüfusunun Kürtlerden oluştuğunu yazmıştır.
Satkepela, Rus hakimiyetinin sona ermesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 1921 yılında, Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sırasında, Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcistan hükumeti Ardahan ve Artvin bölgelerinden çekildi. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Satkepela köyü Türkiye'ye bırakıldı.
Satkepela, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının Damal nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında "Satkabel" olarak yazılmış olan köy, bu tarihte Cilvana nahiyesine bağlanmıştı ve nüfusu 149 kişiden oluşuyordu. Satkepela / Satkabel "yabancı kökten geldiği" için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Sütoluk olarak değiştirilmiştir. Bununla birlikte köyün eski adı yeni adıyla birlikte resmi kayıtlarda "Sütoluk (Satkabel)" biçiminde bir süre daha kullanılmıştır.
Coğrafya
Sütoluk köyü, Ardahan il merkezine 108 km, Posof ilçe merkezine 27 km uzaklıktadır. Köy, Posof'un en yüksekte bulunan köyüdür.
Nüfus
Uluçam, Posof

Uluçam, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Uluçam köyünün eski adı Varhana'dır. Varhana () veya Varhani (), tarihsel Gürcü coğrafyasında rastlanan bir yer adıdır. Varhana, erken dönem Osmanlı kayıtlarına Varhana (ە) olarak girmiştir. 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından Ardahan bölgesine hakim olan Ruslar da köyün adını Varhana () olarak kaydetmiştir. 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Osmanlıca biraz farklı yazılmış olmasına karşın, köyün adı Varhana () olarak geçer.
Varhana, Gürcistan'ı oluşturan tarihsel Mesheti bölgesinin yerleşim yerlerinden biriydi. Osmanlılar köyü, birleşik Gürcistan Krallığı'ın ardından bu bölgeye hakim olan Samtshe Atabeyliği'nden 16. yüzyılın ortasında ele geçirdi. 1595 tarihli Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterine göre, Gürcistan Vilayeti içinde, Poshov livasının Güney nahiyesine bağlıydı. Bu tarihte köyde 21 hane yaşıyordu. Her hane, Osmanlı Devleti'nin Hristiyan köylülerden aldığı ispenç vergisi vermekle yükümlü kılınmıştı. Hane reislerinin çoğu Sunbat, Ruben, Gogiça, Mahara, Revaza, Gogina, Gabriel, Batata gibi Gürcü adları taşıyordu. Köyde buğday, arpa, çavdar, keten tohumu, yonca tarımı ve arıcılık yapılıyor, domuz ve koyun besleniyordu. Köye kayıtlı bir değirmen bulunuyordu. Köyde 1834 yılında 10 hane, 1878'de 11 hane tespit edilmiştir.
Varhana, uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşının ardından Rusya İmparatorluğunun eline geçti. Rus idaresinde Varhana, Ardahan sancağının (okrug) Poshov kazasına (uçastok) bağlıydı. Bu kaza içinde Tsurtskabi nahiyesinin köylerinden biriydi. 1886 yılında köyün nüfusu 180 kişiden oluşuyordu. Rus idaresinde Varhana köyünün nüfusu, 1896da 194 kişiye, 1906da da 230 kişiye yükselmişti. Bu tespitlerde nüfusun tamamı "Türk" olarak kaydedilmiştir. Birinci Dünya Savaşı sırasında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli, Varhana'nın Gürcüce yer adı olduğunu belirtmiş, ama anlamını vermemiştir. Martvileli köyde 20 hanede 241 Müslüman Gürcünün yaşadığını yazmıştır.
Varhana, Rus hakimiyetinin sona ermesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 1921 yılında, Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sırasında, Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcüler Ardahan ve Artvin bölgelerinden çekildi. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Varhana köyü Türkiye'ye bırakıldı.
Varhana, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında aynı idari konuma sahip olan köyde 235 kişi yaşıyordu. Varhana, "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Uluçam olarak değiştirilmiştir. Bununla birlikte köyün eski adı yeni adıyla birlikte resmi kayıtlarda "Uluçam (Varhana)" biçiminde bir süre daha kullanılmıştır.
Coğrafya
Uluçam köyü, Ardahan il merkezine 97 km, Posof ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.
Nüfus
Yaylaaltı, Posof

Yaylaaltı, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Yaylaaltı köyünün eski adı, Satlel'dir. Nitekim 1595 tarihli Osmanlı mufassal defteri ile 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Satlel / Satlil ( / ە) olarak geçer. Bu yer adı tarihsel Gürcü coğrafyasından rastlanan Satleli'den () Türkçeye girmiştir.
Satleli, tarihsel Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Samtshe'deki Potshovi Vadisinde yer alır. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi ve köyü, 16. yüzyılın ortalarında Gürcülerden ele geçirmiştir. Şavşeti bölgesinde, Osmanlıların Gürcülerden ele geçirdiği başka bir yerleşim de Satleli adını taşıyordu.
Satleli köyü, Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı ve 1595 tarihli Osmanlı tahrir defterinde Gürcistan Vilayeti içinde, Ahasiha livasının Ude nahiyesine bağlı bir köydü. Bu defterde köy boş olarak kaydedilmiştir..
Satleli köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması'yla Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinde Ardahan sancağının Poshov kazasına bağlı Badela nahiyesinin 13 köyünden biriydi. 1886 yılında yapılan tespite göre köyde, 108'i erkek ve 75'i kadın olmak üzere, 22 hanede yaşayan 185 kişi yaşıyordu. Nüfusu tamamı "Türk" olarak kaydedilmiştir. Köyün nüfusu Rus idaresi sırasında armış, 1896da 236 kişiye, 1906da da 298 kişiye yükselmiştir. Birinci Dünya Savaşı yıllarında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli, Satleli köyünde 20 hanede 345 Müslüman Gürcünün yaşadığını yazmıştır.
Satlel köyü, Birinci Dünya Savaşı'nın sonlarında Rusların bölgeden çekilmesinin ardından Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 7 Mayıs 1920 tarihinde imzalanan Moskova Antlaşması'yla Sovyet Rusya, Artvin sancağını Gürcistan'ın bir parçası olarak tanıdı. Ancak Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında 16 Mart 1921 tarihinde imzalanan Moskova Antlaşması'yla Satlel köyünü de kapsayan Ardahan bölgesi Türkiye'ye bırakıldı.
Satleli, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Poshof kazasının Cilvana nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında ayni idari konuma sahipti ve nüfusu 463 kişiden oluşuyordu. Satleli / Satlel, "yabancı kökten geldiği" için köyün 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Yaylaaltı olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Yaylaaltı köyünün nüfusu 559 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde 192 kişi okuma yazma biliyordu.
Coğrafya
Yaylaaltı köyü, Ardahan il merkezine 105 km, Posof ilçe merkezine 24 km uzaklıktadır. Arazisinin içinden Mangala Deresi denen küçük bir dere geçer. Komşuları; Erim, Gönülaçan, Sarıçiçek köyleridir.
Nüfus
Yeniköy, Posof

Yeniköy, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Eski adı bilinmemektedir. Bununla birlikte Gürcü Türkolog Sergi Cikia, 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde noktalama kullanılmadan yazıldığı için "Duba", "Duna", "Tuta", "Tuba" gibi farklı biçimlerde okunan adın Yeniköy'ün eski adı olabileceğini, bu köye Osmanlı döneminde Yeniköy denmiş olabileceğini yazar. Yeniköy, Rusların 1886 yılında gerçekleştirdiği nüfus tespitinde ise, Enikev () biçiminde kaydedilmiştir.
Yeniköy, tarihsel Gürcistan'ın güneybatı topraklarını oluşturan bölgelerden biri olan Samtshe'de yer alır. Bugün de Gürcistan'ın sınırının hemen yakınındadır. Samtshe bölgesini Osmanlılar, 16. yüzyılın ortasında Gürcülerden ele geçirdi. Bugünkü Yeniköy olabileceği varsayılan ve adı "Duba", "Duna", "Tuta", "Tuba" gibi farklı biçimlerde okunan köy, 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterine göre, Gürcistan Vilayeti'nin Poshev livasının Kuzay nahiyesinde yer alıyordu. Köyün nüfusu 7 haneden (yaklaşık 35 kişi) oluşuyordu. Elia, Varazgula, İordane gibi adlar taşıyan hane resileri, Osmanlı Devleti'nin Hristiyan köylülerden aldığı ispenç vergisi vermekle yükümlü kılınmıştı.
Yeniköy, uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 93 Harbi'nde Rusların eline geçti. Rus idaresinde Ardahan sancağının (okrug) Poshov kazasına (uçastok) bağlıydı. Bu kaza içinde Sakire nahiyesinin 12 köyünden biriydi. Köyün nüfusu, tamamı "Türk" olarak kaydedilmiş olan 210 kişiden oluşuyordu. Köyün nüfusu 1896da 275 kişiye, 1906da da 397 kişiye yükselmişti.
Yeniköy, Birinci Dünya Savaşı sonlarında Rus egemenliğinin sona ermesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'nın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcü hükumeti Ardahan bölgesinden çekilince Yeniköy fiilen Türkiye'ye katıldı. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla Türkiye'ye bırakıldı.
Yeniköy, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde, "Yeni Köy" ( ) adıyla Kars vilayetinin Poshof kazasının Damal nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında Cilvana nahiyesinde yer alan köyün nüfusu 735 kişi olarak tespit edilmiştir.
Yeniköy'de, köyün merkezinin yaklaşık 800 metre güneydoğusundaki ekili alanlarda tek nefli bir kilise yıkıntı halinde günümüze ulaşmıştır. Ebatları (9,3 x 5,3 m) tespit edilebilen kilisenin sunağının günümüze kalan kısmının yüksekliği 3 metreyi bulur.
Coğrafya
Yeniköy, Ardahan il merkezine 97 km, Posof ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır. Köy, Atyolu ve Kavaz dağlarının eteklerinde kurulmuştur.
Nüfus
Yolağzı, Posof

Yolağzı, Ardahan ilinin Posof ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Eski adı Tsitelsatibi'dir. Gürcüce bir yer adı olan Tsitelsatibi (), 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde Zitel Satib ( ) olarak kaydedilmiştir. "Kızıl çayır" anlamına gelen bu yer adı zaman içinde Tsinsatibi'ye () dönüşmüştür. Nitekim 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde köyün adı "Zinsatib" (ە) olarak geçer. "Tsinsatibi" ise, "ön çayır" anlamına gelir.
Tsitelsatibi, tarihsel Gürcistan'ı oluşturan Mesheti bölgesinin yerleşim yerlerinden biriydi. Osmanlılar köyü, birleşik Gürcistan Krallığı'ın ardından bu bölgeye hakim olan Samtshe Atabeyliği'nden 16. yüzyılın ortasında ele geçirdi. 1595 tarihli Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterine göre, Gürcistan Vilayeti içinde, Poshov livasıın Güney nahiyesine bağlıydı. Bu defterde köy boş olarak kaydedilmişti. Tsitelsatibi, zaman içinde yeniden meskun hale gelmiş olmalı ki, burada 1834 yılında 4 hane, 1878 yılında da 6 hane yaşıyordu.
Tsitelsatibi, uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından Çarlık Rusya'sına bırakıldı. Rus idaresi tarafından "Tsinsatib" (Ц) olarak kaydedilmiş olan köy, Ardahan sancağının (okrug) Poshov kazasına (uçastok) bağlıydı. Digur nahiyesinin bir köyü olan Tsinsatibi'nin 1886 yılındaki nüfusu 58 kişiden oluluyordu. Nüfusun tamamı "Türk" olarak kaydedilmişti. Köyün nüfusu 1896da 79 kişiye, 1906da da 102 kişiye yükselmişti.
Tsinsatibi, Rus hakimiyetinin sona ermesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. 1921 yılında, Sovyet Rusya'nın Gürcistan'ı işgali sırasında, Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcüler Ardahan ve Artvin bölgelerinden çekildi. 16 Mart 1921'de, Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla da Tsinsatibi köyü Türkiye'ye bırakıldı.
Tsinsatibi, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde "Zinsatib" adıyla, Kars vilayetinin Poshof kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımıdan aynı idari konuma sahipti ve "Sinsatip" olarak kaydedilmiş olan köyde 208 kişi yaşıyordu. Tsinsatibi, Zinsatib ve Sinsatip olarak yazılan köyün adı, "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Yolağzı olarak değiştirilmiştir. Bununla birlikte köyün eski adı yeni adıyla birlikte "Yolağzı (Sinsatip)" biçiminde resmi kayıtlarda kullanılmıştır.
Coğrafya
Yolağzı köyü, Ardahan il merkezine 96 km, Posof ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.
Nüfus