turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Çanakçı

Çanakçı, Giresun ilinin nüfus bakımından en küçük ilçesi. Giresun'un iç kesimlerinde yer alıp denize kıyısı bulunmamaktadır. Görele ilçesine bağlı bir bucakken daha sonra ilçe olmuştur. Genel yapısı ormanlıktır. Tüm Karadeniz Bölgesi gibi dağınık yerleşim görülür.
Kültür
İlçede yerel halk tarafından kullanılan ve "Kuşdili" olarak bilinen ıslık dili UNESCO tarafından Türkçe kuş dili olarak 2017 yılında UNESCO Somut Olmayan Kültürel Miras Listesi'ne alınmıştır.
Nüfus
Doğankent

Doğankent, Giresun ilinin bir ilçesidir.
İlçenin bilinen en eski ismi Manastırbükü ve Harşıt idi. İlçeye yörede yaşayan Türkmenlerin eskiden yoğun olarak Doğan besleme alışkanlığından dolayı verilmiştir.
Nüfus
Eğitim öğretim
İlçe tarihinde eğitim ve öğretim açısından okuma/yazma oranı yukse olan ilçede, Hıristiyanlar döneminde çok sayıda manastır faaliyet göstermiştir. Türk hakimiyeti döneminde bir medrese açılmış, bu da Rüştiye mektebine dönüştürülmüş ve önemli bilim adamları bu medreseden yetişmiştir. Ömer Nasuhi BİLMEN, Elmalı Muhammet, İsmail Hakkı ERZURUMLU ilk akla gelenler.
İlçede 1 adet lise (Bu lise 2010 Eylül ayından itibaren Çok Programlı Lise'ye çevrilmiştir), 1 adet İmam-Hatip Lisesi, 1 adet anaokulu, 3 adete müstakil 8 sınıflı ilköğretim okulu ile 6 tane birleştirilmiş sınıflı İlköğretim Okulu olmak üzere toplam 11 adet okul bulunmaktadır.1990 yılından itibaren öğrenci azlığı ve okul binasının kullanılamaz halde bulunmasından dolayı 7 tane BSİO. kapatılmıştır. Aktif olarak çalışan, 1 adet müstakil 3 adet ilköğretim okulu içi anaokulu mevcuttur. 3 adet ilköğretim okulu, 1 adet birleştirilmiş sınıflı ilköğretim okulu, 1 adet Çok programlı lise, 1 adet imam hatip lisesi bulunmaktadır.
Güce

Güce, Giresun ilinin bir ilçesidir.
Coğrafya ve tarih
Güce Giresun merkeze 55, sahile 14 km mesafede 4 mahalleden oluşan Giresun iline bağlı bir ilçedir. İlçeye 15 köy bağlı bulunmaktadır. Ağaçbaşı Yaylası bulunmaktadır. İlçeye bağlı Boynuyoğun Köyü, Türk boylarının Anadolu'ya dağıldığı oba yerleşimi oluşu nedeni ile Türk tarihi açısından önemli bir yer teşkil eder. Ayrıca Osmanlı - Rus savaşlarının yaşandığı son cephe oluşu, savaş sırasında kullanılan istihkamların bugün dahi bozulmadan durması, H. Hamdi Paşa komutasındaki Karadeniz gönüllü müfrezesinin kahramanlıklarının açık kanıtı gibidir. İlçede taş döşeli ipek yolları, çeşmeler, 7 değirmenler, kilise kalıntıları, hanlar, Şaban kalesi tarihi Karadeniz evleri ve serenderler bulunmaktadır.
Coğrafi Yapılar
Coğrafi yapılar arasında ise Kılıç Kaya, Kumluca İn, Kurt resmi, Puslu Çağlayan, İnoyrak Çağlayanı, Danacı Kaya, Akılbaba Tepesi, Ağaçbaşı Yaylası ve Şantiye (Böğürtlenbükü) yer almaktadır. Öte yandan mesire alanları arasında Boz, Şaban Kalesi, gelevera deresi ve Pehlivan Tepesi gösterilebilir. El sanatlarına örnek olarak el yapımı demircilik, sepet yapımı, Tevekli Beşiği gösterilebilir.
Nüfus
Tarımsal faaliyetleri
İlçede yetiştirilen tarım ürünleri ise fındık, çay, mısır, kivi, kiraz. Yöreyle özdeş taflan (karayemiş), elma, armut, ahududu, dut, kestane, mayıs çileği, çalı çileği ve başta fasulyenin yer aldığı her türlü sebze yetiştirilebilmektedir. Arıcılık, büyükbaş ve küçükbaş hayvancılık da başlıca geçim kaynaklarındandır. Kestane balı çok ünlüdür. İlçede çay işleme fabrikası, tavuk yumurtası üretim çiftliği bulunmaktadır.
İdari yapısı
İlçede Adliye dışında bütün kamu kuruluşları yerleşiktir. Siyasi ilçe teşkilatları, Başta ADD olmak üzere çiftçi ve esnaf kooperatifleri, çeşitli dernekler, İlçe Jandarma ve birde kamu banka şubesi yer almaktadır. Eğitimin yüksek olduğu ilçede, 1 ÇPL, 1 YİBO, 6 ilköğretim okulu ve 7 adet birleştirilmiş sınıflı okul bulunmaktadır.
Çukurca

Çukurca (Kürtçe: Çele), Hakkari ilinin en az nüfuslu ilçesi.
Tarihçe
Çukurca, Urartu Uygarlığı'nın ilk yerleşim yerlerinden biri olarak bilinmektedir. Abbasiler bu küçük yerleşim yerini "mir" adı verilen dini, siyasi askeri şeflikle yönetmişlerdir. Selçuklu Hanedanı döneminde ilçe İmadiye Beyliği'ne bağlanmıştır. Selçuklular'dan sonra Osmanlı döneminde Hakkari Beyliği'ne tabi olmuştur. I. Dünya Savaş'ında Ruslar ve Nasturi'ler Çukurca'yı tahrip etmişlerdir. Musul sorunu ile önem kazanan Çukurca, 1926 yılında Ankara Antlaşması ile Türkiye toprakları içine alınmıştır. 6068 sayılı kanunla 1953 yılında ilçe yapılmıştır.
Çukurca, Türkiye-Irak sınırına yakın mesafede olması sebebiyle sık sık saldırılara ve çatışmalara sahne olmaktadır.
Coğrafya
Çukurca rakımı az olduğu için kışları görece ılıman geçer kar örtüsü çok incedir ve genellikle Mart ayı ile beraber tamamen erimektedir. Baharın erken geldiği ilçede sıcak hava meyveleri incir ve nar yetiştirilir. Yazları yağışsız geçer kuru ve sıcak bir havası vardır.
Nüfus
Eğitim
Çukurca ilçe merkezinde 3 ilköğretim okulu (1 tanesi yatılı), 1 anaokulu, 1 lise ve 1 halk eğitim merkezi vardır. Çevre köylerinde de birisi yatılı olmak üzere toplam 10 ilköğretim okulu vardır.
Genel Seçimler
Şemdinli

Şemdinli Hakkari ilinin 5 ilçesinden birisi ve bu ilçenin merkezi olan şehir.
Yüksekova'dan 2.110 metre yükseklikteki Haruna Geçiti ile ayrılan ilçe, Zap Suyu'nun bir kolu olan Pesan Çayı, Şemdinli Deresi ve kolları tarafından sulanan bir alandan oluşur. İran ve Kuzey Irak ile sınırdaş olan ilçe, doğal güzellikleri ve tarihi yapılarıyla dikkat çekmektedir.
Geçmiş
Asurice (Doğu Aramicesi) 'Şamizdin' adına tarihi kaynaklarda 9. yüzyıldan itibaren rastlanmaktadır.
Musul'da Nakşibendi tarikatını ihya eden Mevlana Halid-i Bağdadi'in müridi olan Seyyit Taha 19. yüzyıl başında Şemdinan bölgesindeki Nehri köyüne gelerek önemli bir medrese kurmuş, aşiretleri barıştırmış ve Osmanlı tabiiyeti altında Urmiye'den Van'a kadar uzanan alanda etkisi hissedilen bir egemenlik tesis etmiştir. 1854-58 Rus Harbinde Hakkari aşiretlerini Osmanlı Devleti lehine seferber etmekte önemli bir rol oynayan Seyyit Taha halen Hakkari ve Irak arasında büyük saygı ile anılır.
I. Dünya Savaşı'nda Şemdinli dört kez Rus işgaline uğramıştır. İlk işgal 5 Kasım 1914'ten Aralık 1914'e, ikinci işgal 13 Mayıs 1915'ten itibaren kısa bir süre, üçüncü işgal 1915 sonbaharından 31 Temmuz 1916'e, dördüncü işgal 10 Ağustos 1916'dan 24 Kasım 1917'ye kadar sürmüştür. Savaşı izleyen dönemde Şikak aşireti reisi İsmail Ağa (Simko) 20. nci Kolordu Komutanı Kazım Karabekir Paşa ile işbirliği yaparak Hakkari'den İran'ın Urmiye bölgesine çekilen Nasturilerin bölgeye dönmelerine engel olmuştur.
Nüfus
Önemli Yerler
Taş Köprü, Şemdinli ilçe merkezine 12 kilometre ve Bağlar Nehri köyüne 4 kilometre mesafede bulunan köprünün yüksekliği 11 metre, uzunluğu ise 21 metredir.
Kelat Sarayı, Şemdinli ilçe merkezine 17 kilometre uzaklıkta ve Bağlar köyünün güney batısında dere kenarında bulunmaktadır.
Kayme Sarayı, Bağlar köyünün kuzeyinde bulunmaktadır.
Kara Kilise, Şemdinli ilçe merkezine yaklaşık olarak üç km uzaklığında Beşevler Mahallesinin kuzeyinde bulunmaktadır. Çok eski bir yapıt olduğundan çoğunluğu harabeye dönüşmüştür.
Genel Seçimler
Hassa

Hassa, Hatay ilinin bir ilçesidir. Nüfusu 57.361 kişidir. Amanos Dağlarının doğuya bakan eteklerinde, Hatay-Gaziantep il sınırında yer almaktadır.
Tarihçe
Hassa ilçesi, 1864-1865 yıllarında Amanos Dağlarında yaşamakta olan Ulaşlı boyunun isyanı üzerine bölgeye gönderilen Osmanlı Fırka-i Islahiye birlikleri komutanı olan İbrahim Derviş Paşanın isyanı bastırarak bölgede konaklaması ile kurulmuştur. Birinci Dünya Savaşı sırasında Fransızlarca işgal edilen ilçe 20 Ekim 1921 Ankara Antlaşması ile 5 Ocak 1922 tarihinde Fransız birliklerince boşaltıldı. Hassa, Hatayın Türkiyeye katılışına kadar Gaziantep ili Islahiye ilçesine bağlı bir bucak iken, Hatayın 1939 yılında Türkiye Cumhuriyeti topraklarına katılımı ile ona bağlı ilçe konumuna erişmiştir.
Coğrafya
Hassa ilçesinin yüzölçümü 520 km2'dir. Hatay ilinin kuzeyinde Hataya 80 km uzaklıkta, Amanos Dağlarının eteğinde kurulmuştur. Suriye ile 24 km sınırı bulunmaktadır. Hassa ilçesi, coğrafi konum ve yüzölçümü bakımından Hatay'ın 3. büyük ilçesidir. İlçe merkezi Yeni Mahalle, Çay Mahallesi, 15 Kasım Mahallesi, Tepebaşı Mahallesi, Dervişpaşa Mahallesi ve Girne Mahallesi olmak üzere 6 mahalleden oluşmaktadır. İlçe, 39 belde ve köyleri içeren mahalleden oluşmaktadır.
İlçe merkezinin içme suyu ihtiyacı Ödek, Pınarbaşı, Uyuzpınarı ve İncesu kaynak sularından sağlanmaktadır. Ayrıca Çardak Yaylasından getirilen ve sadece içme suyu olarak kullanılan su, ilçenin belirli yerlerinde halkın ihtiyacını karşılamaktadır.
Ekonomi
Hassa ilçesinin ekonomisinde tarım ve hayvancılık önemli geçim kaynağını oluşturmaktadır. Tarımsal üretimde yaş sebze ve meyve (üzüm, nar vb.) önemli yer tutmaktadır. Hayvancılık faaliyetleri olarak koyun ve keçi yetiştiriciliği ön planladır. İlçede kamu iktisadi kuruluşlarına ait Çukobirlik, Tarım Kredi Kooperatifi, Toprak Mahsulleri Ofisi bulunmaktadır. Ayrıca ilçede 2 adet çırçır ve prese fabrikası, 1 adet mısır kurutma tesisi, 1 adet zeytinyağı fabrikası, 5 adet plastik doğrama atölyesi, 2 adet briket, parke ve beton direk atölyesi bulunmaktadır
Eğitim
İlçede 2018 2019 eğitim öğretim yılında, 4 Anaokulu, 45 İlkokul, 22 Ortaokul, 3 Meslek ve Teknik Anadolu Lisesi, 3 Anadolu Lisesi ve 2 Anadolu İmam Hatip Lisesi olmak üzere toplam 79 okul bulunmaktadır. Ayrıca ilçede Mustafa Kemal Üniversitesine bağlı Hassa Meslek Yüksekokulu bulunmaktadır.
Nüfus
Kırıkhan

Kırıkhan, Hatay ilinin ilçelerinden biridir. Nüfusu 119.028 kişidir. Hatay'ın en kalabalık 6. ilçesidir.
Coğrafya
Kırıkhan ilçesinin yüzölçümü 715 km2'dir. Kırıkhan, coğrafi konum ve yüzölçümü bakımından Hatay'ın en büyük ilçesidir. İlçe topraklarının batısında Amanos Dağları, doğusunda Suriye, güneyinde ise Amik Ovası bulunur.
Mehmet KAYA
Türkiyede yaşayan iki ceylan türünden biri olan Hatay dağ ceylanı (gazella gazella), ilçenin Suriye sınırı yakınlarında yaşar. Türü tehlikede bir tür olan dağ ceylanının Türkiye'de neslinin devam ettiği 2008 yılında tespit edilmiş; 150 adet olduğu tespit edilen ceylanların sayısı 2020 itibarıyla yaklaşık 900'e çıkmıştır. 2013 yılında 13 hektarlık bir alanda Dağ Ceylanı Üretim İstasyonu kurulmuştur ve Kırkhan'da 13.288 hektarlık alan, 25 Aralık 2019'da tür için Hatay Dağ Ceylanı Yaban Hayatı Geliştirme Sahası ilan edilmiştir.
Ekonomi
İlçe geçimini %50'si tarım, %28'i sanayi, geri kalanları ise diğer meslek alanlarıyla sağlamaktadır. Son 15-20 yıl içerisinde Kırıkhan'da tarıma dayalı ekonomide önemli gelişme gözlenmektedir. 29 çırçır ve prese fabrikası, 2 tekstil fabrikası, 6 yağ fabrikası, 2 mısır kurutmayla birlikte sayı 40 civarındadır.
Eğitim
Okullardan 12 tanesinde Bilişim Teknolojileri (BT) sınıfı; 90 tanesinin internet bağlantısı ve 26 okulda da 554 tane etkileşimli tahta bulunmaktadır, ayrıca ilçede bir meslek yüksekokulu da bulunmaktadır.
Nuriye Ulviye Civelek İlçe Halk Kütüphanesi
Kırıkhan'ın ilk kütüphanesi 1965 yılında, halkın katkısıyla belediye parkı içerisinde Fransız yapımı bir bina restore edilerek açıldı ancak beklenen hizmet verilmeyince 1970 yılında ilçe belediyesine devredildi. 1972 yılına dek hizmet veren kütüphane.1972 yılından itibaren o dönem Milli Eğitim Bakanlığına bağlı olan Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğüne devredildi. İlçede uzun yıllar hekimlik yapan Dr. Ali Muharrem Civelek, Ermeni Ortodoks Kilisesi gayrimenkulü olan (1931 Fransız yapımı); bugün kullanılan bina eşi Nuriye Ulviye Civelek'in adı olması ve değiştirilmemesi kaydı ile Kütüphane olarak kullanılması için bağışlanmıştır.
10 ayrı sınıflama altında yaklaşık 22 bin Kitabı olan N. Ulviye Civelek Halk Kütüphanesinin 3 bin 860 aktif üyesi bulunmakta.
Kültür
Meşhur İslam alimi ve mutasavvıf Bayezid-i Bistami' nin kabri bu ilçede bulunmakta olup, kabri birçok kişi tarafından ziyaret edilmektedir. Kırıkhan ilçesi bütün Türkiye'de yaklaşık iki yüz yıldır diş teknisyenleri ile tanınmaktadır.
Tarihçe
Bazı kaynaklarda, "Kırıkhan'ın isminin son yüzyılda duyulmaya başlandığı" ifade edilmekteyse de, bu ismin eskiden beri var olduğu 17. yüzyılda yaşamış olan Karacaoğlan'ın bir şiirinde açıkça görülmektedir. Hatta Kırıkhanlı şair Sefil Molla'nın da kurtuluş yıllarında Kırıkhan'la ilgili şiirleri bulunmaktadır.
Spor
İlçenin takımı Kırıkhanspor 3. Lig'de mücadele etmektedir. Kırıkhanspor tarihinde ilk defa 2010-2011 sezonunda Ziraat Türkiye Kupası'nda gruplara kalarak önemli bir başarıya imza atmıştır.
Nüfus
Kumlu

Kumlu, Hatay ilinin ilçesidir. Amik Ovası'nda yer almaktadır.
Tarihçe
Kumlu ilçesi, Antakya (Merkez ilçe), Reyhanlı ve Kırıkhan ilçeleriyle komşudur. Amik ovasının merkezinde bulunan ilçe Amik Gölünün istilası altında çeşitli sazlıklarla kaplı bataklık bir yer iken, 1945 yılında iskan yeri olarak tahsis edilmiştir. 1956 yılında Hamam Köyünde bulunan nahiye ve jandarma teşkilatı Killik köyüne nakledilmiştir. 1965 yılında nüfusu 2000in üzerine çıkmasıyla kasaba olan Killik Köyünde 1968 yılında belediye teşkilatı kurulmuştur. 1945 yılından bu yana halk arasında Kumul olarak anılan yerleşim yerinin adı ise belediye teşkilatının kurulmasıyla Kumlu olarak değiştirilmiştir. Kumlu, 9 Mayıs 1990'da 3644 sayılı kanun ile Reyhanlı'ya bağlı bucak iken ilçe oldu.
Nüfus
Kumlu, 2021 yılı nüfus sayımına göre nüfus bakımından Hatay ilinin en küçük ilçesidir.
Coğrafya
Kumlu ilçesinin yüzölçümü 193 km2'dir. Kumlu, Hatay il merkezine 96 kilometre uzaklıktadır. İlçe topraklarının kuzeyinde Kırıkhan, kuzeybatısında Belen, doğusunda Suriye, güneyinde Reyhanlı ve batısında Antakya bulunur. Ayrıca Kumlu 193 km2'lik yüzölçümüyle Hatay yüzölçümünün %3,3'ünü oluşturur. İlçe toprakları genelde düz alanlarla kaplıdır. Amik Ovası'nda platolar mevcuttur. İlçenin rakımı 97 metredir. Kumlu ilçe merkezi Amik ovasında düz bir alanda kurulmuştur.
Yeryüzü şekilleri
Kumlu İlçe topraklarının %94.6'sını ovalar %6'4'ünü ise platolar oluşturur. Amik Ovası'da yer alan Kumlu ilçesinin rakımı 97 metredir.
Jeolojik yapı
Kumlu ilçe topraklarının ana çatısını Amik Ovası oluşturur. Bu ovanın jeolojik yapısını serpantin, plantum ve gabro gibi sarı kütleler oluşturmaktadır.
İklim
Kumlu ilçesinde Akdeniz iklimi görülmektedir. Yazları sıcak ve kurak, kışları ılık ve yağışlı geçmektedir. Temmuz 2 mm yağışla yılın en kurak ayıdır. Ocak 125 mm yağışla yılın en fazla yağış alan ayıdır. Ağustos 28,2 C ile yılın en sıcak ayıdır. Ocak 8,5 C ile yılın en soğuk ayıdır. Yılın en kurak ve en yağışlı ayı arasındaki yağış miktarı 123 mm'dir. Yıl boyunca ortalama sıcaklık 19,7 C civarında seyretmektedir.
Asayiş ve güvenlik
Kumlu ilçesinin asayiş ve güvenliği, Kumlu İlçe Emniyet Amirliği ve Kumlu İlçe Jandarma Komutanlığı birimleri tarafından sağlanmaktadır.
Aralık, Iğdır

Aralık: Iğdır ilinin bir ilçesidir.
İl merkezine uzaklığı 45 kmdir. Iğdır'ın ve aynı zamanda Türkiyenin en uç noktasını teşkil eder. Aralık, 14 Kasım 1920'de Rus işgalinden kurtarılmış olup, 1 Nisan 1960 tarihine kadar Iğdır ilçesinin "Başköy" adı ile bucak merkezlerinden birini oluşturmakta iken, bu tarihte "ilçe" yönetim birimi durumuna getirilerek Kars iline bağlanmıştır. 22 köyü bulunmaktadır.
Aralık ilçesi, Iğdır'ın ve Türkiye'nin en doğu uç noktasını teşkil eder. Türkiye'nin üç ülkeyle komşu ve müşterek sınırlarının bulunduğu tek kavşak noktası durumundadır. İlçenin doğusunda 49 km lik sınırı ile İran yer almaktadır. Kuzeyinde 10 km. lik sınırı ile Azerbaycan'a bağlı Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti ile 56 km.'lik sınırı ile Ermenistan bulunmaktadır. Batısında Iğdır ili, güneyinde de Büyük ve Küçük Ağrı Dağları ile Doğubayazıt ilçesi yer almaktadır.
Birkaç mezrasının dışında, elektriksiz ve telefonsuz köyün bulunmadığı ilçede, merkezde yeterli içme suyu mevcuttur. İlçede, her yıl düzenlenen nevruz kutlamaları dışında tiyatro, sinema, fuar, panayır gibi kültürel etkinlikler bulunmamaktadır.
Nüfus ve idari yapı
Yüzölçümü 611 km2 ve rakımı 825 metre'dir. Merkez ilçe; Aras, Karşıyaka, Karasu, Köprüler ve Ortaköy Mahallesi olmak üzere 5 mahalleden oluşmaktadır. Merkez ilçe belediyesi haricinde belediye teşkilatı bulunmayan ilçenin 21 köyü bulunmakta olup, ilçe merkezi ve köylerde yerleşim genel olarak topludur. Konutlar, genellikle kerpiç ve toprak damlı yapılardan oluşmaktadır. Köylerin bir kısmı Nisan ve Mayıs aylarında yaylalara çıkmakta ve Eylül ayının sonlarına doğru dönmektedirler.
Yönetim
Belediye başkanlığı
Genel seçimler
Dilucu Sınır Kapısı
Dilucu Sınır Kapısı'nın tamamen açık olduğu 1992-2004 yılları arasında Nahçıvan'la yapılan düzenli depo kapsamındaki mazot ticareti dolayısıyla ilçenin sosyo-ekonomik gelişmesinde önemli bir canlanma sağlanmıştır.
Atabey, Isparta

Atabey, Isparta iline bağlı bir ilçedir.
Türkiye'nin güneyinde Akdeniz kıyıları boyunca uzanan batı ve orta Torosları içerisine alan Akdeniz bölgesinin batı yarısını kaplayan Antalya bölümünün iç kesimi olan göller yöresinin iki büyük yerleşme merkezinden biri olan Isparta ilinin ilçe merkezlerinden birisidir.
İl merkezine 23 km uzaklıkta bulunan Atabey'in kuzeyinde Senirkent, doğusunda Eğirdir, batısında Gönen, ilçeleri ile güneyinde Isparta merkez ilçeye bağlı olan İslamköy, Kuleönü ve Büyükgökçeli kasabaları ile çevrilmiştir. Atabey 202 km2 yüzölçümüne sahiptir.
TRT 1'de yayımlanmış olan Sakarya Fırat dizisi bu ilçede çekilmiştir. 9. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'in memleketidir.
Nüfus
İlçe 5 köyden oluşmaktadır.
Gelendost

Gelendost, Isparta ilinin bir ilçesidir.
Coğrafya
Isparta'ya 80 km uzaklıkta, Eğirdir Gölü'nün doğusunda, Akdeniz Torosları'nın kuzeyinde yer alır. Eğirdir ilçesine 40, Yalvaç ilçesine 25 km uzaklıktadır. Isparta ilinin Konya istikametinde 80. km'dedir.
Tarihçe
17 Eylül 1176 yılında Miryokefalon Muharebesi bu ilçede meydana gelmiştir. Bu savaşın Türk tarihi açısından önemi büyüktür. 1930 yılında nahiye olan Gelendost'ta 16 Haziran 1950'de belde belediyesi kurulmuştur. Daha sonraysa, 6 Mart 1954 tarih ve 6324 sayılı kanun ile ilçe olmuştur.
Nüfus
İlçe 13 köyden oluşmaktadır.
Geçim kaynakları
İlçenin başlıca geçim kaynağı tarımdır. Elmacılık başta olmak üzere meyvecilik yaygındır. İlçede meyve bahçeleri Eğirdir Gölü'nden veyahut yer altı su kaynaklarından sulanmaktadır. Daha öncesinde Eğirdir Gölü'ndenbalık ve kerevit ile sağlanan geçim kaynakları vardı. Şimdilerde balıkçılık geçim kaynağı olarak değil, hobi olarak devam etmektedir. Bazı köyleri ve ilçe merkezinde de çok büyük ölçekli olmamakla birlikte, hayvancılık da Gelendost'un geçim kaynakları arasında yer almaktadır.
Belediye başkanları
Süleyman İshakoğlu (1951-1954)
Mustafa Kayış (1954-1957)
Abdullah Kıyak (1957-1960)
Celal Üyetürk (1960-1962)
Orhan Tütüncü (1962-1964)
Ali Duman (1964-1968)
Yaşar Satılmış (1968-1973)
Süleyman Coşar (1973-1977)
Mahmut Yıldırım (1977-1980)
Mehmet Özcan (1980-1982)
Mehmet Sezgin (1982-1984)
Altunay Tunay (1984-1989)
Halim Kıyak (1989-1999)
Mustan Sarıhafızoğlu (1999-2004)
Mehmet Sezgin (2004-2009)
Halim Kıyak (2009-2014)
Mehmet Sezgin (2014- )
Milletvekilleri
Milletvekili Mustafa Zorlu, XXI. Dönem
Milletvekili Mevlüt Coşkuner, XXII. Dönem
Çağlayancerit

Çağlayancerit, Kahramanmaraş ilinin Akdeniz Bölgesi'nde kalan bir ilçesidir.
Çağlayancerit cevizi, Türk Patent Enstitüsü'ne coğrafi işaret başvurusu yapılarak koruma altına alınmıştır.
Çağlayancerit'in rakımı 1150 metre, yüzölçümü 642 km2'dir.
Tarihçe
Daha önceleri köy olan Çağlayancerit, 24 Nisan 1985'te belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.
Coğrafi yapı
Çağlayancerit ilçesi coğrafi olarak Akdeniz bölgesi sınırları içindedir. Kuzeyinde Nurhak, doğusunda Adıyaman ili Gölbaşı ilçesi, güneyinde Pazarcık, batısında ise Kahramanmaraş ili Merkez ilçesi bulunmaktadır. İlçenin merkez rakımı 1150 metredir. İlçede Akdeniz iklimiyle karasal iklim arasında geçiş özelliği taşıyan iklim tipi hakimdir. Yaz mevsimi sıcak ve kurak kış ve mevsimi soğuk ve kar yağışlı, baharlar ise ılık ve yağışlıdır.
İlçe merkezi kuzeyde Engizek Dağları, güneyinde ise Öksüz Dağı ile çevrili bir vadide kurulmuştur. Köyler genelde dağlık arazide kurulmuş olup, Düzbağ ve Bozlar beldeleri çevresi genelde düzlüktür. İlçede ekilebilir arazi sınırlı olup, dağlık alanların yüksek kesimlerinde orman alanları mevcuttur.
Çağlayancerit'in cevizi meşhurdur. "Çağlayancerit Cevizi" Türk Patent Enstitüsü'ne Coğrafi İşaret Başvurusu yapılarak koruma altına alındı. Çağlayancerit Cevizi' Coğrafi İşaret başvuruları ilanı 13 Kasım 2012 Salı tarihli 28466 sayılı Resmi Gazete'de yayınlandı.
Çağlayancerit Cevizi, Kahramanmaraş İlinin Çağlayancerit İlçesinin yerli çeşidi olup; dolgun gövdeli, ekstra irilikte, açık sarı iç renginde, yumuşak yapılı ve kolay kırılarak içi tüm olarak çıkarılabilen, antraknoza ve iç kurduna dayanıklı cevizdir. Erkek ve dişi çiçek oluşum zamanları birbirine yakın olduğundan meyve verimi yüksektir.
İlçenin yüzölçümü 642 km2'dir. Bu yüzölçümünün 10.396 hektarı (%16) tarım alanı, 23.566 hektarı (%37) orman ve fundalık, 27.677 hektarı (%38) çayır ve mera, 5.561 hektarı (%9) ise tarım dışı arazidir.
İlçe sınırları içerisinde toplam orman alanı 18.961,5 hektardır. Bu orman alanlarından 1.902,5 hektarı normal koru sahası, 3.676 hektarı normal baltalık sahası, 13.383 hektarı ise çok bozuk koru sahasıdır. Ormanlarda bulunan ağaç türleri ise meşe, sedir, çınar, karaçam ve kızılçamdır. İlçenin Engizek Dağları kesiminde yüksek alanlarda yaylak ve otlaklar bulunmaktadır. İlçe sınırları içinden Göksu ve Aksu çayları geçmekte olup, sulanabilir araziler bakımından bu su kaynakları önem taşımaktadır.
İlçe, Muhsin Yazıcıoğlu'nun vefatından önce son olarak uğradığı yer olarak hatırlanmaktadır.
Nüfus
Yerel yönetim
Belediye başkanlığı
Ekinözü

Ekinözü, Kahramanmaraş ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
1800'lerde Osmanlı resmi kurumları arasındaki yazışmalarda köyün ismine "Celaki" olarak rastlanmakta. Daha sonraları ise "Cela" adını almıştır.
Cumhuriyetin kurulması ile muhtarlık olan Cela Köyü 1958 yılında Belediye Teşkilatı kurularak Belde haline dönüşmüştür. 01 Ocak 1983 tarihinde Cela kasabasının adı "Ekinözü" olarak değiştirilmiş ve 20 Mayıs 1990 ve 20523 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 3644 sayılı kanun ile ilçe haline dönüştürülmüştür. 19 Eylül 1991 tarihinde fiilen ilçe statüsünü kazanmıştır.
Coğrafya
İklim ve tabiat şartları olarak İç Anadolu Bölgesi ve Doğu Anadolu bölgelerinin tipik özelliklerini taşımaktadır. Ekinözü ilçesinin doğusunda bulunan Nurhak ilçesi, batısında Göksun ilçesi, kuzeyinde Elbistan ilçesi, Güneyinde Kahramanmaraş ili ve Çağlayancerit ilçesi yer almaktadır.
İlçenin rakımı 1200 metredir. 17 köyü, 77 mezrası ile 692 kilometrekare alana yayılmıştır.
6 Şubat 2023'te merkez üssü Ekinözü'ne çok yakın bir yerde 7,7 büyüklüğünde bir deprem meydana geldi ve ilçe ağır hasar gördü.
Nüfus
Pazarcık, Kahramanmaraş

Pazarcık, Kahramanmaraş ilinin bir ilçesidir.
Coğrafya
Kahramanmaraş merkezine uzaklığı 47 kilometredir. Pazarcık ilçesinin kuzeyinde Çağlayancerit, güneyinde Gaziantep Yavuzeli, Şehitkamil ve Nurdağı, batısında Türkoğlu ve Dulkadiroğlu ve doğusunda Adıyaman Gölbaşı, Besni ve Araban ilçeleri bulunmaktadır.
İlçenin yüzölçümü 1551 kilometrekare olarak ölçülmüştür. Denizden yüksekliği ise 731 metreyi bulmaktadır. Kuzeyinde Kandil tepesi 1704 m ve doğusunda yer alan Ganidağı ise 1230 m ile en yüksek noktalardır. Pazarcık, düz ve yer yer engebeli bir arazi yapısına sahiptir. Merkezde bulunan Kartalkaya Barajının suyu ile Gaziantep ilimizin içme suyunu karşılamaktadır. Narlı ovasındaki tarımsal arazilerin sulanmasında yine baraj gölünün suyu kullanılır. İklimi Akdeniz ve kara ikliminin geçiş özellikleridir. Bitki örtüsü makidir, ormanlar meşe, yabani Antep fıstığı ve çam gibi ağaçlardan oluşur.
2023 Kahramanmaraş Depremleri'nde ilçe ağır hasar görmüştür.
Tarihçe
İlçenin bulunduğu alanın çok eski bir yerleşim yeri olduğu tarihi bilgilerle sabittir. Bu konuda 1958- 1969 yıllarında Prof. Dr. Kılıç Kökten tarafından yapılan arkeolojik çalışmalarda ilçenin Sarıl ve Ganidağı yamaçlarında Paleolitik Çağın ilk devrelerine ait olduğu sanılan buluntulara rastlanmıştır. Eski ilçe merkezinin 1 km kuzeydoğusunda bulunan Kırk Mağaralar yöresinin MÖ 3500-3000 yılları arasında önemli bir yerleşim merkezi olduğu kabul edilir.
Bugünkü Pazarcık'ın (aşağı Pazarcık) yerleşik bulunduğu alan Osmanlı döneminde tren yolunun buradan geçmesi ve hükumet konağının buraya taşınmasından dolayı yerleşime açılmış olup şehir buraya taşınmıştır. İlçenin başlıca geçim kaynakları hayvancılık ve tarımdır. 1980'li yıllardan sonra özellikle yurt dışına giden iş gücünden dolayı değişime uğramıştır.
1933'te Gaziantep'e bağlanan Pazarcık, 1941'de yeniden Kahramanmaraş'a bağlandı.
6 Şubat 2023'te merkez üssü Pazarcık'a çok yakın bir yerde 7,8 büyüklüğünde bir deprem meydana geldi.
Nüfus
Galeri