turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Huş mantarı

Huş mantarı (Piptoporus betulinus), Fomitopsidaceae ailesinden, genelde çürümüş ağaçlarda, özellikle Huşağacında yaşayan çürükçül bir ağaç mantarıdır. Yüzeyi açık kahverengidir, yaşlandıkça koyu kahveye dönüşür. Yenmez.
Asya, Avrupa ve Amerika'da Huş'un bulunduğu her yörede yaygındır. Üreme organı yarım şapka şeklinde ya da böbrek biçiminde olup öne doğru uzamıştır. Gövdeden 712 cm uzaklıkta olup 825 cm genişlikte ve 2,5 cm kalınlıktadır. Arkaya doğru sap şeklinde uzanır. Şapkanın rengi açık gri esmer ya da soluk esmer sarımtıraktır. Üst tarafı çıplak, yaşlandıkça çizgili ve kalkık pullarla örtülüdür. Alt tarafı düz, borucuklar sarı beyazımtırak ya da esmerdir. Borucuklar 24 cm uzunlukta olup delikçikler köşeli ve düzgün değildir. Genç mantar etli, yumuşak, daha sonra mantarımsı ve kurudur.
Çeşitli huş türlerinde hem öz, hem de diri odunda zarar yapar. Hastalık normalde dal ve tepelerde başlar ve aşağıya doğru ilerler. genç ve iyi gelişme gösteren gövdeler diri odunlarında bu hastalığa karşı direnç gösterirler.
Kükürt mantarı

Kükürt mantarı (Laetiporus sulphureus), Polyporaceae familyasından yenilebilen bir mantar türü. Tadı tavuğu andırır. Mantar, büyük yığınlar halinde yetişir, kilolarca ağırlıkta olabilir. Özellikle Okaliptüs, karaağaç, ve ceviz ağaçlarında görülür.
Genç mantarlar, nemli, etli, gövdesi sarı ve uçları turuncu renkte olurken yaşlı örnekler daha solgundur. Pek çok kişi bu mantara karşı alerjik olduğundan özellikle genç mantarlar tercih edilmeli ve yenmeden önce küçük bir miktarı denenmelidir. Diğer yabani mantar türlerinde olduğu gibi, zehirli mantarlarla (Örneğin, Omphalotus olearius) karıştırılabileceğinden kesin emin olunmadan tüketilmemelidir.
Polyporaceae
Avrupa mantarları
Kuzey Amerika mantarları
Yenilebilen mantarlar
Fitopatoloji
Bitki hastalıkları
Sürdürülebilir orman yönetimi
1789'da tanımlanan mantarlar
Türkiye Bilişim Derneği

Türkiye Bilişim Derneği (TBD) 22 Nisan 1971 tarihinde kurulan ve merkezi Ankara'da bulunan dernek.
Türkiye'de bilişim ile ilgili her türlü çalışma ve düzenlemenin toplumsal gelişmeye katkı sağlayacak biçimde, çağdaş boyutlarda gerçekleşmesini sağlamak amacı ile Aydın Köksal, Önal Örs, Ersay Gürsoy, Bülent Dikman, Atalay Yunusoğlu, Tamer Uykal, Ünal Yarımağan ve Coşkun Arslan tarafından kuruldu. 7 Mart 1994 tarihinden beri Kamu Yararına Çalışan Dernekler arasındadır.
TBD, faaliyetlerine kuruluşundan bu yana hiç ara vermemiş, Türkiye'nin bilişim alanındaki ilk sivil toplum kuruluşudur.
Genel Merkezi Ankara'da olmakla birlikte İstanbul, İzmir, Antalya, Samsun, Eskişehir ve Erzurum'da şubeleri bulunmaktadır.
TBD Mevcut Yönetim Kurulu'na www.tbd.org.tr adresinden erişilebilmektedir.
TBD, bilişim alanında bir mesleki örgüt olmanın yanı sıra bilişim terimlerinin Türkçeleştirilmesinde ve yaygınlaştırılmasında da rol oynamış, bilgisayar, yazılım, donanım vb. terimleri dilimize kazandırmıştır. Düzenli olarak genel amaçlı, bilgi işlem merkezi yöneticilerine yönelik ve kamu bilgi işlem merkezlerine yönelik olmak üzere Ulusal Bilişim Kurultayı, BİMY ve Kamu-BİB adlarında üç konferansı her yıl organize etmektedir. Bilişim adlı 1970'lerden bu yana devam eden bir yayını son yıllarda elektronik ortamda yayınlanmaktadır. TBD'nin yapısı merkez ve şubeler olarak ayrılmış, şubeler de yarı otonom yapı içinde kendi konferans, eğitim çalışmaları ve toplantılarını yapmaktadırlar. Özel ilgi alanlarındaki çalışma gruplarındaysa bu alanlarda faaliyetleri ve yayınları yapılmaktadır.
TBD Genel Merkezi, Ankara Şubesiyle her sene Ulusal Bilişim Kurultayı, Citex Ankara Bilişim Fuarı, KAMU-BİB Kamu Bilgi İşlem Platformu, BİMY Bilgi İşlem Yöneticileri Zirvesi, Sayısal Gündem 2020 Çalışmaları gibi büyük çapta etkinlikler ve toplantılar düzenlemektedir.
TBD İstanbul Şubesi, 2000'li yıllarda faaliyete geçerek, binlerce üyesiyle ilk büyük çaplı şubeyi oluşturmuştur. TBD İstanbul Şubesi, 2002 yılındaki Eğitimde E-Dönüşüm Kurultayı'ndan bu yana on binlerce katılımın olduğu çok sayıda sempozyum, konferans ve yüzün üzerinde profesyonel eğitim çalıştayı düzenlemiştir. Düzenli olarak her yıl İstanbul Bilişim Kongresi adlı bir sempozyum ve Bilişim Yıldızları adlı çok alanda ödüllerin verildiği bir ulusal yarışma yapılmaktadır. Yine 1998'den beri her yıl düzenli olarak TBD Bilimkurgu Öykü Yarışması'nı gerçekleştirerek Türkiye'nin bu alandaki en uzun soluklu yarışmasına ev sahipliği yapmaktadır.
TBD İzmir Şubesi, her yıl İzmir Uluslararası Bilişim Hukuku Kurultayı'nı düzenlemektedir.
Elektronik beyin

Elektronik beyin 1950-1970'li yıllarda Türkiye'de bilgisayar yerine kullanılan sözcük.
Elektronik bileşenlerle yapılan bilgisayarların dünyada ve Türkiye'de pek yaygın olmaması ve işlevlerinin bilinmemesi yüzünden, bilgisayarlar 50'li yıllarda daha çok bilimkurgu unsurlar olarak algılanmıştır.
1960 yılında o zamanki adı ile Karayolları Umum Müdürlüğü'ne satın alınan elektronik beyin, gerçek anlamda Türkiye'de kullanılan ilk bilgisayar olmuştur. 1960'lı yılların ortalarında bilgisayar kullanımı yaygınlaşmış, Türkiye'deki bilgisayar sayısı 50-60 civarına ulaşmıştır. Bu dönemde bilgisayar elektronik beyinin yanı sıra; kompüter, kompitör, hesaplama ve maluti değerlendirme sistemi" gibi ilginç ve kişiye göre değişen adlarla anılmıştır.
İlerleyen yıllarda artan bilgisayar sayısı ortak bir adlandırma biçimi bulunmasını gerektirmiştir. Adlandırma karmaşası, 1969 yılında Hacettepe Üniversitesi'nde çalışmakta olan Aydın Köksal'ın, gereksinim duydukları bilgisayarı kiralamak için gazeteye verilen bir ilanda bilgisayar' sözcüğünü ilk kez kullanmasına kadar devam etmiştir.
Bilgisayar sözcüğü dönemin birçok kullanıcısı tarafında hemen benimsenmiş, bir kesimden de uzun sürecek tepkiler almıştır. 80'li yıllarda kişisel bilgisayarların yaygınlaşması ile günlük dile giren bilgisayar kelimesi, toplumun büyük bölümü tarafından benimsenerek eski adlandırma biçimlerinin yerini kesin olarak almıştır.
Yükseköğretim Kurulu

YÖK olarak kısaltılan Yükseköğretim Kurulu, Türk üniversiteleri için merkezi devlet denetim organıdır.
Kuruluşu
Yükseköğretim Kurulu 1981 yılında, yükseköğretimi askeri hükümetin fikirlerine göre yeniden düzenleyen 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu uyarınca kuruldu. Üniversiteler depolitize edildi ve devlet kontrolüne tabi tutuldu. Böylece 1961 anayasası ile üniversitelere tanınan özerklik ve özyönetim ortadan kaldırıldı.
Yetkileri ve yapısı
Yükseköğretim Kurulu'nun görevleri de 1982 tarihli Türk Anayasası'nda belirtildi. Kurul dekanları atar, rektörleri önerir, üniversite bütçelerini kontrol eder, müfredatı belirler ve öğrencilerin kabul prosedürüne karar verir (YKS). Türk üniversitelerinde başörtüsü yasağını 1982 yılında yürürlüğe koyan Yükseköğretim Kurulu olmuştur. 2004 yılında, imam hatip okulu mezunlarının üniversiteye girişine ilişkin bir reform yapılarak bu okullar liselerle eşit düzeye getirilmiştir.
YÖK'ün en önemli organları şunlardır:
Genel Kurul
Başkan
Yürütme Kurulu
Yükseköğretim Kurulu, üçte biri Cumhurbaşkanı, Bakanlar Kurulu ve yükseköğretim kurumları tarafından atanan 21 üyeden oluşmaktadır. 2004 yılına kadar Genelkurmay Başkanlığı da Yükseköğretim Kurulu'nun bir üyesini atamaktaydı.
YÖK Atlas programı
Yükseköğretim Kurulu tarafından 2016 yılında hazırlanan uygulamadır. Öğrenciler YÖK Atlas uygulaması ile, YÖK'e bağlı bulunan üniversitelerin ilgili tüm bölümlerine yerleşen öğrencilerin istatistik verilerine ulaşabiliyor. 3 farklı türde sistemi olan Atlas uygulaması ile, herhangi bir bölüme yerleşmek isteyen adayların kaç net yapmaları, kaç puan almaları, sıralamalarının nasıl olması gerektiği gibi soruların cevapları ortalama değerlerle bulunabiliyor. Atlas uygulaması ilgili sınav yılından bir önceki sınav yılındaki istatistik verileri yansıtıyor.
YÖK Üstün Başarı Ödülleri
Ana Madde: YÖK Üstün Başarı Ödülleri
Yükseköğretim Kurulunca her yıl düzenli olarak bilimsel çalışma ve projeleri teşvik etmek amacıyla verilen ödüllerdir. Bireysel ve Kurumsal olmak üzere iki başlık altında verilen ödüller; kurumun misyonuna uygun, nitelikli ve özgün, ülkeye ekonomik, sosyal ve kültürel katkıları dikkate alınan, her türlü bilimsel çalışma, araştırma ve projeleri kapsamaktadır.
YÖK başkanları
YÖK üyeleri
YÖK Denetleme Kurulu Üyeleri
Karasenir, Kozaklı

Karasenir, Nevşehir ilinin Kozaklı ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1907'den beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Yozgat'ın Boğazlıyan ilçesine bağlıyken, 13 Ağustos 1957'de Nevşehir'in Kozaklı ilçesine bağlandı. 24 Şubat 1964'te belediye statüsü alarak beldeye dönüşen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.
2.2.5.2 Karasenir Köyü Aşireti
Bu yerleşim alanı da Kanlıca ve Karahasanlı gibi Bozok yerleşim alanları hudut
başlangıcındadır. Kaynak kişiler iskan yıllarına değinerek Ankara-Koçhisar, Şerefli
oymağından bahsetmişlerdir. Oymağımız Şerefli imiş. Ankara Koçhisardan kopup
gelmişiz. (KK143). Araştırmada, Karasenir Şerefli oymağının da Danişmendli
oymağından olduğuyla ilgili bilgi edinildi. 1830larda Aksaray-Koçhisar sahasında
30 kadar köy ile en büyük aşiretlerden birini oluşturan Şerefli Aşireti mensuplarının
adının 1711de Kayseride de geçmesi, Danişmendli teşekküllerinin Aksaray
sahasına doğru gerçekleştirdikleri yayılma ve yerleşme sürecini henüz
tamamlamamış oldukları, yaylak-kışlak ekseninde Kayseriye de gidip geldiklerini
şeklinde yorumlanabilir (Aygün, 2018: 904-905). https://acikerisim.nevsehir.edu.tr/bitstream/handle/20.500.11787/8015/BURKAY%20ATSIZ%20%C5%9EAH%C4%B0N. pdf?sequence=1&isAllowed=y
Coğrafya
Karasenir, İç Anadolu Bölgesi'nde bulunmaktadır. 8 km güneyinde Kozaklı ilçesi, doğusunda Kanlıca, batısında Karahasanlı köyleri bulunmaktadır. Köy; Nevşehir iline 75 km, Kozaklı ilçesine 10 km uzaklıktadır.
Nüfus
Yönetim
Belediye başkanlığı
Karahasanlı, Kozaklı

Karahasanlı, Nevşehir ilinin Kozaklı ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Karahasanlı Sadıklı olarak geçmektedir. 28 Şubat 1968 tarihinde Sadıkali, Ortaköy ve Dereköy köylerinin birleştirilerek "Karahasanlı" adıyla beldeye dönüşen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.
Coğrafya
Köy; Nevşehir iline 110 km, Kozaklı ilçesine 15 km uzaklıktadır.
Nüfus
Yönetim
Belediye başkanlığı
Gülay Uğurata

Gülay Uğurata (1940 - 14 Aralık 1995), Türk piyanist, müzisyendir
Beş yaşında piyanoya başladı. 1947'de İstanbul Belediye Konservatuvarı'na girerek Ferdi Ştatzer'in öğrencisi oldu ve konservatuvarı 1955'te bitirdi. 1956'da Bavyera Müzik Akademisi'nin bursuyla Almanya'ya gitti. Friedrich Wührer'le piyano, Wilhelm Stross'la oda müziği çalıştı. Wührer'in master sınıfında öğrenimini 1959'da tamamladı.
Öğrenciliği sırasında Münih Filarmoni Orkestrası ile konçertolar seslendiren piyanist, girdiği yarışmalarda ödüller aldı.
Kariyerini 1963'e kadar Almanya'da sürdüren sanatçı, yurda dönünce Ankara Devlet Konservatuvarı'nda öğretmenlik yapmaya başladı.
1966'da Suna Kan ile keman - piyano ikilisi kurararak, Kan'la birlikte yurt dışında çok sayıda resital verdi. Ayrıca bireysel olarak da hemen hemen bütün kıtalarda konserler sundu.
Gülay Uğurata'nın "dünya prömiyeri" kapsamında yorumladığı yapıtlar şöyle sayılabilir:
Nevit Kodallı'dan piyano ve orkestra için "Ebru"
Cemal Reşit Rey'den piyano ve orkestra için "Çeşitlemeler"
Ulvi Cemal Erkin'den piyano için "Altı Prelüd"
Necil Kazım Akses'ten piyano için "On Parça" ve "Beş şiir"
Bülent Arel'den keman ve piyano için "Duo"
Ferit Alnar'dan keman, viyolonsel ve piyano için "Trio'
Ferit Alnar'dan keman ve piyano için "Süit"
1971 yılında "Devlet Sanatçısı" unvanıyla onurlandırılan ve Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası'nın yıllarca solistliğini yapmış olan Uğurata'nın piyano edebiyatının yapıtlarına ilişkin zengin nota koleksiyonu, ölümünden sonra Anadolu Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'na bağışlandı.
Gülay Uğurata, gazeteci Yasemin Çongar'ın annesidir.
Ödüller
1958: Bad Gastein Yarışması, birincilik (Avusturya)
1959: Akademiler Piyano Yarışması'nda ikincilik (Almanya)
1960: Busoni Yarışması'nda diploma (İtalya)
1971: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı
Pleistosen arkeolojisi

Pleistosen, yaklaşık 2,5 milyon yıl önce başlayan ve yine yaklaşık 10-14 bin yıl önce bugün içinde bulunduğumuz ve Holosen olarak adlandırdığımız dönemin başlamasıyla biten buzul çağları dönemidir. Bu dönemde insan evrimsel gelişmesinde belki de en büyük değişimlerden birisi olan taş aletler yapmaya başlamıştır. Bu döneme ait arkeolojik buluntuları Paleolitik Çağ arkeolojisi, yani Pleistosen arkeolojisi inceler. Paleolitik bu dönemin kültürel adıyken, Pleistosen, aynı dönemi ifade etmek için jeolojik bir adlandırmadır.
Türkiye'ye Paleolitik Çağ'ın en eski dönemlerinden beri yoğun olarak yerleşilmiştir. Ama buna karşın Türkiye'de Pleistosen arkeolojisi, daha geç dönemlerin görkemli buluntularının yanında daha "sönük" buluntular vermesi dolayısıyla, ikinci planda kalmıştır. Türk arkeologlarının Paleolitik Çağ'a ilgi duymamasına karşın, yine de, tüm arkeoloji alanlarında olduğu gibi, Pleistosen arkeolojisinde de son 20-25 yılda önemli değişimler oldu. Ancak yine de kuruldukları günden bugüne kadar İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi ve Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi'nde Pleistosen arkeolojisi uzmanı sayısı toplam olarak onu geçmedi. Buna karşın son 35-40 yıl içinde Pleistosen arkeolojisi hakkındaki bilgiler arttı. 1960 öncesinde bir-iki düzineyle sınırlı olan Paleolitik Çağ buluntu yerlerinin sayısı -bazısı baraj alanlarındaki yüzey araştırmaları olmak üzere- büyük çaplı projelerin etkisiyle arttı [Arsebük 1995:18]. Bugün 210'a yakın Paleolitik Çağ buluntu yeri bilinmekte. Araştırma yetersizliğinden dolayı Pleistosen boyunca yoğun olarak yerleşilen Anadolu ve Trakya'da bilinen yerleşimler belirli birkaç bölgede toplanmakta bazı bölgeler ise hiç buluntu yeri yokmuş gibi gözükmekte.
Arkeolojik dönemler
Arkeoloji
Mırra

Mırra, Arap coğrafyasına özgü, birkaç kez demlenerek hazırlanan acı kahvedir. İsmi, Arapça acı anlamına gelen murdan türemiştir. Çok acı ve koyu olması nedeniyle ufak fincanda içilir. Türkiye'de de Adana, Gaziantep, Mardin, Mersin, Şanlıurfa gibi Arap kültüründen etkilenen güney ve sınır bölgelerinde tüketilen bir içecektir.
Hazırlanması
Mırra için özel bir kahve çekirdeği yoktur. Kahve çekirdekleri kavrulup dibek adlı havan benzeri kaba alınır ve taneleri çok inceltilmeden dövülür. Dövme işlemi için günümüzde değirmenler ve kahve makineleri de kullanılmaktadır.
Mırranın hazırlanmasında en önemli kısım kaynatma evresidir. Kaynama süresi, bilinen yöntemlere göre çok uzundur, belli aşamalarda kahvenin telvesi ayrılıp karışıma su eklendikten sonra devam edilir. Çekilmiş kahve üzerine su eklenerek kaynatılır, belli bir kıvama geldikten sonra tortusundan ayırmak amacıyla mutbak adlı özel kaba süzülür. Elde edilen karışıma tekrar kahve ve su eklenir. Bir iki defa daha süzme, kahve ve su ekleme işlemi gören kahve, tortusundan ayrıldıktan sonra kahve katılmadan sadece su eklenerek bir iki kere daha mutbaktan geçirilir.
Mırraya tat vermesi amacıyla karışıma kakule katılabilir. Şekersiz içildiği için hazırlanırken tatlandırılmamaktadır.
Sunum
Kahve fincanının kenarını boyayacak kadar pekmezimsi bir kıvama gelen mırra servis için bakır, işlemeli bir ibrik ya da cezveye aktarılır.
Mırra geleneksel olarak kulpsuz, küçük tek bir fincan ile servis edilir. Serviste yaş olarak büyükten küçüğe doğru giden bir sıra takip edilir.
Kahveyi servis eden kişi sırası gelen konuğa bir içimlik, fincanın aşağı yukarı yarısına gelecek kadar mırra doldurur. Konuk kahveyi içtikten sonra yine aynı miktarda kahve doldurulur. İkinciyi de içen konuk, fincanı servis eden kişiye geri verir. Kahveyi servis eden kişi her servisten sonra bardağı siler ve bir sonraki konuğa aynı fincanla ikramda bulunur.
Fincan rivayetleri
Belirtildiği üzere kahvesini bitiren konuk fincanı kahveyi servis edene geri verir. Rivayetlere göre fincanı masaya ya da yere koyan kişi şunlardan bir veya birkaçını yerine getirmekle yükümlüdür:
Fincanı altınla doldurmak
Kahveyi servis edenle evlenmek
Kahveyi servis edeni evlendirmek
Kahveyi servis edenin çeyizini düzmek
Mırra benzerleri
Geleneksel olarak mırra ustaları tarafından hazırlanması makbul olan mırra, zahmetli bir içecek olduğu için günümüzde kuvvetli kahvelere çok az su eklenerek sunulmaktadır. Bu tür kahveler mırra olmayıp, sadece kuvvetli, yoğun kahvelerdir.
Mırranın Espresso ile benzerliği bilinmektedir. Ancak, sadece kuvvetli tat açısından benzerlikleri vardır, hazırlanmaları farklıdır. Kuvvetli espresso hazırlamak için kullanılan double shot (bardak başına düşen kahve miktarını iki katına çıkarmak) yöntemi ile mırra hazırlama yöntemi farklıdır. Double shot sadece kahve miktarını arttırırken mırra hem fazla miktarda kahve ile hem de birden fazla demlenerek hazırlanır.
Eyyübiye

Eyyübiye, Şanlıurfa iline bağlı bir ilçedir.
Tarihçe
12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile Şanlıurfa merkez ilçesinin üçe bölünmesi sonucu ilçe olmuştur.
379.852 kişilik nüfusuyla Şanlıurfa'nın en kalabalık ikinci ilçesidir. İlçe adını İslam dini Peygamberi Eyyub'den almaktadır. Burada hastalığında çile çektiğine inanılan mekanı türbe haline getirilmiştir.
Nüfus
Durağan

Durağan, Sinop iline bağlı bir ilçe.
Tarihçe
Durağan. Anadolu'nun en büyük ırmağı Kızılırmak ile Karadeniz Bölgesi'in en büyük ırmağı Gökırmak'ın birleştiği noktada kurulu ilçedir. Türkiye'nin en büyük ve en verimli çeltik ovalarından birine sahip olan ilçe bugüne dek üç çeltik şölenine ev sahipliği yapmıştır. Ayrıca kent eski ipek yolu üzerinde bulanmakta olup tarihi "Durak Han" a sahiptir, kentin ismi de zaman içerisinde buradan gelmiştir.
Coğrafya
Sinop'un güneydoğusunda, Samsun il sınırında yer alan Durağan; Dikmen, Boyabat ve Saraydüzü ilçeleri ile komşudur. Osmanlı döneminde Kastamonu'ya bağlı yerleşim, 1899'da Boyabat'a bağlı bir bucak merkezi iken 1954 yılında Sinop'a ilçe olarak bağlanmıştır. İlçeye bağlı belde yoktur; bağlı köy sayısı ise 70tir.
Kızılırmak havzasında, İç Anadolu'yu Karadeniz'e bağlayan yollar üzerinde, Gökırmak Vadisi'nde kurulmuş olan ilçe sınırları içinde II., III. ve IV. sınıf verimli tarım toprakları bulunmakla birlikte, ilçe genelinde VII. ve VIII. sınıf tarım toprakları ağırlıktadır. İlçenin dağlık alanları Tarım Master Planı'nda belirtilen II. alt bölge; ovalık alanları ise III. alt bölge olarak nitelendirilen alanlarda kalmaktadır. İlçede sulu tarım alanlarında yetişen en önemli ürün çeltiktir. Kuru tarım alanlarında ise tahıl ekimi yapılmaktadır.
Nüfus
2020 Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi'ne Göre ilçe nüfusu 17.861 kişi olup bunun 7.947'si kentsel, 9.914'ü kırsal nüfusu oluşturmaktadır. Kentsel nüfus oranı %44,49 olan ilçenin kentleşme oranı düşüktür. İlçe nüfusu 1980'den itibaren azalma eğilimi göstermektedir.
Ekonomi
Tarımın yanında hayvancılık da ilçe halkının önemli gelir kaynakları arasındadır.
Bilim ve Teknik

Bilim ve Teknik, TÜBİTAK'ın Ekim 1967'den beri yayımlanan aylık popüler bilim ve teknik dergisidir ve Türkiye Cumhuriyeti Milli Eğitim Bakanlığı tarafından lise ve dengi okullara; Genelkurmay Başkanlığı tarafından Silahlı Kuvvetler personeline tavsiye edilmiştir.
Bilim ve Teknik dergisi Haziran 2006'da çıkan 463. sayısında ilk sayıdan başlayıp 457. sayısına kadar olan dergilerini sanal ortama aktararak okurlarına DVD biçiminde Bilgi Hazinesi adıyla hediye olarak vermiştir.
Bilim ve Teknik, 1967'den 1994 yılına kadar dergi formatında basılmıştı ve ciltleri TÜBİTAK'ta satılmıştı. 1994'ten itibaren de boyutu büyütülerek A4 (21x29,7 cm)ölçülerinde basılmaya başlandı.
2001 yılında İrfan Sayar'ın çizdiği Zihni Sinir'in "procelerini" yayınlamaya başladı. Bu yılda 400. sayısında (Mart 2001) birlikte ek olarak "İnsan Genomu" verildi. Bundan sonraki yıldan itibaren,2002 yılında ek olarak "Yeni Ufuklara" adlı küçük bir dergi verilmeye başlandı. Şimdiler de ise "Yıldız Takımı" eki dergiyle birlikte verilmektedir. Bu ekte güncel ve ilginç bilimsel konuların daha basit şekilde anlatımları bulunmaktadır. Ayrıca dergiyle birlikte her ay Bilim CD'leri Serisi adıyla belgesel CD'leri verilmekteydi.
2005 yılında Formula-G adı verilen yarışları düzenlenmesinde rol alan Bilim ve Teknik dergisi, 2007 yılında da Hidromobil yarışlarını düzenleyerek Türkiye'de yenilenebilir enerji kaynakları konusunda farkındalığın oluşturulmasında öncülük etmiştir.

Ocak 2009'dan itibaren dergide kalıcı değişiklikler olmuştur: Dergi boyutu biraz küçülmüş 21x27,5 cm olmuştur. "Yıldız Takımı" adlı ek bölüm 4 ayda 1 yayımlanmaya başlanmıştır.
Bilim ve Teknik Dergisi, Temmuz 2009 sayısında ise 1967'den 2008'e dek bilgi birikimini döktüğü bir DVD'yi okurlarına armağan etmiştir. Bu arşivdeki dosyalar PDF dosyası şeklindedir.
Howland Adası

Howland Adası ekvatorun hemen kuzeyinde, Büyük Okyanus'un ortasında, Honolulu'nun 3.100 km güneybatısında, 048′24"K 17636′59"B koordinatlarında bulunan bir mercan adasıdır. Hawaii ve Avustralya arasında neredeyse yarıyolda yer alan ada üzerinde yerleşim yoktur ve yasal olarak Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlıdır.
Adanın hiçbir ekonomik işlevi yoktur ve genellikle Amelia Earhart'ın ulaşamadığı ada olarak bilinir. Savunması Birleşik Devletler'in sorumluluğundadır ve iki yılda bir ziyaret edilmektedir.
Tarih
Üzerinde bulunan az sayıda yol ve kalıntı daha önce üzerinde Polinezyalıların bulunduğuna işaret etse de Birleşik Devletler tarafından 1857'de sahiplenildiğinde üzerinde insan bulunmamaktaydı. Adadaki Guano rezervleri kısa sürede Amerikalı ve İngiliz şirketlerce tüketildi.
1935'te, ekvator çevresinde kalıcı ABD yerleşimleri oluşturulmasıyla ilgili Birleşik Devletler Ticaret Bakanlığı tarafından yürütülen bir proje dahilinde kolonileştirilmesi denendi.
Ada'da 1937'de Amerikalı pilot Amelia Earhart ve rotacı Fred Noonan tarafından gerçekleştirilecek dünyanın çevresini dönen uçuşta yakıt ikmali için kullanılmak üzere adada üç adet uçak pisti inşa edildiyse de Yeni Gine, Lae'den kalkış yapan uçak adaya erişemeden kaybolmuştur.
Adaya giriş ancak ABD tarafından genellikle bilim adamları ve eğitimcilere verilen özel bir izinle gerçekleştirilebilir.
Coğrafya
Kuzey Büyük Okyanusda yer alan ada 1.84 km2'lik yüzölüçümü ve 6.4 km'lik sahil şeridiyle ufak bir adadır. Kuzey-güney ekseninde uzunca bir şekli vardır. Ekvator iklimine sahip olan adaya pek sık yağmur düşmez ve güneş yakıcıdır. Doğu'dan sürekli esen rüzgarlar iklimi az da olsa ılımanlaştırır. Yüzeyi alçak ve kumludur. Ortasında en yüksek noktası 6 metre olan hafif bir çıkıntıya sahip olan ada mercan kayalıklarıyla çevrilidir.
Adanın tatlı su kaynağı bulunmamaktadır. Bitki örtüsü çimenler, yatay sarmaşıklar ve bodur çalılardan ibarettir.
Ulaşım
Adada liman bulunmamaktadır. Mercan kayalıkları da gemilerin yanaşması için tehlike arz etmektedir. Batı kıyısının ortasında teknelerin yanaşabileceği tek bir nokta bulunmaktadır. Uçakla da ulaşılabilir.
Fleetwood Mac

Fleetwood Mac 1967'de kurulmuş etkili ve ticari olarak başarılı bir İngiliz/Amerikan rock grubudur. Grubun isim babalığını da yapmış olan Mick Fleetwood (davul) ve John McVie (bas) kuruluşundan bu yana gruptadır. Christine McVie (klavye) ise sadece iki albümde yer almamıştır.
Grup adına her ikisi de kendi içinde başarılı iki farklı dönemden bahsedilebilir. 60'ların sonlarından 70'lerin ortalarına kadar süren ilk döneminde liderliğini Peter Green'in üstlendiği Fleetwood Mac, İngiliz Blues Akımının etkisinde kalmış; 1975-1987 yılları arasında ise Mick Fleetwood, John McVie, Christine McVie, Stevie Nicks ve Lindsey Buckingham'dan oluşan bir pop-rock grubuna dönüşmüştür. Albüm ve single satışlarının 100 milyondan fazla olduğu tahmin edilmektedir. Bu sayı onları rahatlıkla en çok satan müzik sanatçıları listesine geçirmektedir.
Diskografi
Albümleri
1968 Fleetwood Mac
1968 Mr. Wonderful
1968 English Rose
1969 The Pious Bird Of Good Omen (UK release)
1969 Then Play On
1969 Fleetwood Mac In Chicago/Blues Jam In Chicago vols 1 & 2
1970 Kiln House
1971 The Original Fleetwood Mac (released as Black Magic Woman in the U. S.)
1971 Future Games
1971 Greatest Hits
1972 Bare Trees
1973 Penguin
1973 Mystery To Me
1974 Heroes Are Hard to Find
1975 Fleetwood Mac
1977 Rumours
1979 Tusk
1980 Live
1982 Mirage
1987 Tango in the Night
1987 Big Love (E. P)
1988 Greatest Hits
1990 Behind the Mask
1992 25 Years - The Chain
1995 Time
1997 The Dance
2002 The Very Best of Fleetwood Mac
2003 Say You Will
2004 Live In Boston