turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Ayrancı

Ayrancı, Karaman ilinin bir ilçesidir.
İlk çağlardaki durumu bilinmeyen Ayrancı'nın Hitit Devletinin egemenliğinde kaldığı bilinmektedir. Daha sonra batıdan gelen Frigler tarafından MÖ 1200 yıllarında Hitit Devletinin yıkılmasından sonra MÖ 323 yıllarına kadar Tuvana Krallığı egemenliğinde kalmıştır. Tuvana Krallığının yıkılması ile önce Büyük İskenderin daha sonra da Romalılar, Bizanslar, Selçuklu Hanedanı ve Osmanlıların egemenliğinde kalmıştır. Halkın büyük çoğunluğu Avşar Türkmenlerindendir. 1903 yılında Kırım Türkleri ve Yörüklerin yerleştirilmesi ile Osmaniye adında bir köy kurulmuştur. Değişik evrelerden sonra bugünkü halini alan Ayrancı, şimdilerde Ereğli-Karaman karayolunun ortasından geçtiği ve gelişmeye çalışan bir ilçedir.
Konya Ereğli'ye 38 km Karaman merkeze 44 km mesafededir. Obruk deri peyniri, Ağızboğaz köyünün koyun yoğurdu ve beyaz kirazının yanı sıra Böğecik köyünde yetişen "Tokaloğlu" kayısısı ile ünlüdür. Türkiye'nin en kurak coğrafi alanlarındandır. Geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Belli başlı köyleri: Kıraman, Buğdaylı, Ağızboğaz, Hüyükburun, Üçharman (Divle), Sarayköy, Dokuzyol, Karaağaç, Kaleköy, Çatköyü, Akpınar, Melikli, Sarayköy, Ambar, Böğecik, Berendi, Kavaközü ve Büyükkoraş köyleridir.
Ağızboğaz köyü özellikle Tuvana Krallığı döneminde önemli bir mesire yeri ve av alanı olarak kullanılmıştır. Bugünkü "Saracık Yaylası" diye bilinen mevkide o dönemde avlanmaya çıkan Tuvana Kralının kaldığı küçük bir saray yapılmış ve adını da "Saraycık" olarak buradan almıştır. Daha sonra halk arasında Saracık olarak söylene gelmiştir. Antik Romalılar döneminde yakılıp yıkılmış olmasına rağmen az da olsa kalıntıları mevcuttur. Dağlarındaki bitki örtüsünün özelliğinden kaynaklanan yaylak alanlarında otlayan koyunların sütünden yapılan koyun yoğurdu aranan bir damak tadıdır. Ayrancı ilçe merkezine 16 km'dir.
Nüfus
Arpaçay

Arpaçay, Kars ilinin bir ilçesi.
Tarihçe
1927 yılında birleştirilen Şöregel (Kızılçakçak) ile Zarşat(Arpaçay) kazalarının birleştirilerek ilçenin doğusundan geçen Arpaçayı'ndan etkilenilerek verilmiş isimdir.
Azerbaycan ve Kafkas ellerinden Azeriler ve Karapapaklar (Terekemeler), Kars çevresinden Yerliler ile daha sonra Erivan (Revan)'dan Kürtler yerleşmiş olup; kendi örf ve adetlerine bağlı kalmakla birlikte aralarında uyum sağlamışlardır.
Coğrafya
Arpaçay İlçesi, doğusunda Ermenistan toprakları ve Akyaka ilçesi, güneyinde Kars İli bulunmakta olup; kuzeyinde Çıldır İlçesi ve batısında da Susuz ilçe toprakları ile çevrilidir. Ermenistan ile olan sınır uzunluğu ise 10 km.'dir.
İlçenin alanı 605 km2 olup, yüksekliği (rakım) 1675 metredir.
Arazi az dalgalı olup, küçük çaplı tepeler vardır. İlçe hudutlarından geçen Kars Çayı'ndan başka, bir kısmı ilçe sınırlarında kalan Çıldır Gölünden akan Carcı suyu bulunmaktadır.
İklim
İklimi karasal karakter gösterir. Yazın ortalama sıcaklık 19.7 C, kışın ortalama -4.3 C dir.
Kar yağışında ortalama kar kalınlığı ilçe merkezinde 42 cm olmakta, yağmur ise m2 ye 3040 kg arası düşmektedir.
Nüfus
2020 yılı Adrese Dayalı Nüfus Sistemi (ADNKS) sonuçlarına göre toplam 16.276 kişinin yaşadığı Arpaçayda nüfusun 2.384ü ilçe merkezinde, 13.892si ise köylerde yaşamaktadır. Nüfusun cinsiyete göre dağılımına bakıldığında toplam Erkek nüfusun 8.404, toplam Kadın nüfusunun ise 7.872 olduğu görülmektedir.
Koç köyü, Kars tarihi boyunca İlk Belde belediyesi unvanını taşıyan tek yerleşim yeridir.
İdari yapı
Arpaçay'a bir belde ve 47 köy bağlıdır. Merkez belediyesinden başka Koçköy kasabasında da belediye teşkilatı vardır. İlçe belediyesinin kuruluşu 1927, Koçköy Belediyesinin kuruluşu ise 1972 yılında olmuştur. İlçe merkezi ve köylerin yerleşimi genellikle toplu ve düzlük olmakla beraber Akmazdam, Dağköy, Kardeştepe, Taşbaşı, Taşlıağıl, Melikköy, Karakale, Hasançavuş,
Kıraç, Bacıoğlu ve Çıldır istikametindeki 8 köy dağlık karakter gösterir. 21 Kasım 1997 tarih ve 97/48293 sayılı müşterek kararname ile Çıldır ilçesine bağlı 8 köy ilçemize bağlanmış ve 40 olan köy sayısı 47'ye çıkmıştır.
İlçe Teşkilatı Bulunan Genel İdare Kuruluşları
Milli Eğitim Müdürlüğü, Tapu Sicil Müdürlüğü, Nüfus Müdürlüğü, Mal Müdürlüğü, Tarım İlçe Müdürlüğü, Müftülük, Adliye, Askerlik Şubesi, Sağlık Grup Başkanlığı, İlçe Jandarma Komutanlığı, İlçe Emniyet Amirliği, Posta İşleme Müdürlüğü, Türk Telekom, Meteoroloji Müdürlüğü, TEAŞ Müdürlüğü, TEDAŞ Başmühendisliği, Özel İdare Müdürlüğü, Köy Hizmetleri Bakımevi ve Karayolları Bakımevi.
Resmi kurumlardan Kaymakamlık Büroları, Mal Müdürlüğü, Tapu Sicil Müdürlüğü, Adliye ve Nüfus Müdürlüğü Hükumet Konağı'nda diğer kuruluşlar kendi binalarında hizmet vermektedir.
Sarıkamış

Sarıkamış, Doğu Anadolu Bölgesi'nde Kars iline bağlı bir ilçedir.
Etimoloji
Sarıkamış adının nereden geldiğine dair çeşitli rivayetler vardır. Bunlardan en yaygın olanlarından üçü şunlardır: Türk Beylerinden biri bu toprakları bir sarık ve biraz yiyecek karşılığında aldığından bölgenin adı Sarıkamış olarak söylenmiştir. İkinci rivayete göre ise, bölgede bulunan bebek gölünde (kurumuş bir göl)yetişen kamışların sarı olmasından gelmiştir. Üçüncü rivayete göre ise, Hazar Denizi ile Aral Gölü arasındaki Sarıkamış çukuru bölgesinden bir Türk boyunun bu bölgeye yerleşmesinden gelmektedir.
Tarihçe
İlçede Rus hakimiyeti döneminden kalma çok sayıda tarihi eser bulunmaktadır.
Bunlardan en dikkat çekeni Yukarı Sarıkamış'taki Çar Nikola Köşkü'dür.
İlçenin tarihi Bizans dönemine kadar geri gitmektedir.
Bölgenin Müslüman yöneticilerin hakimiyetine girişi Selçuklu döneminden başlamaktadır.
Selçuklu komutanı Alparslan 16 Ağustos 1064 tarihinde Bizans kralı ile yaptığı savaşta bu bölgeyi ele geçirmiştir.
Osmanlı, Sarıkamış Harekatında (Aralık 1914 - Ocak 1915) 90.000 asker kaybetmiştir. 9. P. Tümeni 2005 yılında lağvedilerek yerine 9. Mot. P. Tug. kurulmuştur.
İlçeye bağlı Kızılçubuk köyü 1990'lı yıllarda terör olayları nedeniyle boşaltılmıştır.
Nüfus
Coğrafya
Sarıkamış, Doğu Anadolu Bölgesinde yer almakta olup 2634 m yüksekliğindeki Kars'a 55 km. uzaklıktadır. Sarıkamış doğusunda Selim ve Kağızman, batısında Şenkaya ve Horasan, güneyinde Horasan ve Eleşkirt, kuzeyinde ise Selim ve Şenkaya ilçe sınırları ile çevrili, ortalama yüksekliği 1500-2000 metre olan yüksek bir plato durumundadır.
Sarıkamış ilçesinin yüzölçümü 1732 km2 olup, 30 bin hektarlık alanı Sarıçam ormanları ile kaplıdır. Sarıkamış karasal iklime sahip olup kışları çok uzun, soğuk ve sert, yazlar ise kısa ve serin geçmektedir. Sonbaharın genelde mevsimine göre kendisini erken hissettirdiği, ilkbaharın da yoğun yağışlarıyla uzun süren bir bahar havasının hakim olduğu Sarıkamış'ın kendisine has bir iklimi vardır. Sarıkamış'ta yıllık ortalama sıcaklık değeri 3.4 C'dir. Sarıkamış'ta sıcaklık kış aylarında -35-40 C'ye kadar düşmekte, yazları ise en fazla 31 C'ye kadar çıkmaktadır.
Sarıkamış'ta rakım yüksek olduğundan, Türkiye'nin, basıncı en düşük yerlerinden biridir. Ortalama yıllık basınç değeri 790 milibardır. Hakim olan rüzgarın yönü Güneybatı olup, yıllık ortalama hızı ise 2.2 m/sec. dir. Bu da yaklaşık olarak 710 km. demektir.
Kış Sporları ve Turizm
Sarıkamış, Türkiye'nin önemli kış turizmi bölgelerindendir. Sarıkamış'taki kar kristal olup 1 yılın 6 ayı karla geçmektedir.
Ayrıca, Micingirt Kalesi, Kızlar Kalesi, Yedi Kilise (Yenigazi) Kalesi, Zivin Kalesi, Köroğlu Kalesi, Zek (Sırataşlar) Köyü Kalesi ve özellikle Çar Nikola Köşkü Sarıkamış'ın belli başlı tarihi ve turistik yerleridir.
Ağlı

Ağlı, Türkiye Cumhuriyeti'nin Karadeniz Bölgesi'nde yer alan Kastamonu ilinin en az nüfuslu ilçesi.
Tarihçe
Ağlı ilçesinin tarihi hakkındaki en net bilgi Paflagonya bölgesi sınırları içinde olmasıdır. Kastamonu ve çevresindeki arkeolojik bulgular ilçenin bu bölgedeki ilk yerleşimini M. Ö.1100-700 yılları arasında olduğu sanılmaktadır. Sırasıyla Bizanslılar, Danışmendler, Çobanlar ve Candaroğulları ilçede hüküm sürdürdüğü daha sonrası Kastamonu ve çevresi Osmanlı İmparatorluğu'na katılmıştır. 1918 Yılında da belediye teşkilatı kurulmuş, 9 Mayıs 1990 tarihinde kabul edilen ve 20 Mayıs 1990 tarihinde yürürlüğe giren 3644 Sayılı Kanuna göre ilçe olmuştur.
Nüfus
Doğanyurt

Doğanyurt, Türkiye Cumhuriyeti'nin Karadeniz Bölgesi'nde yer alan Kastamonu ilinin bir ilçesidir.
Cumhuriyet öncesinde 1846 tarihinde "Hosalay" adı ile bucak teşkilatı kurulmuş, aynı sene denizden gelen korsanlarla savaşmak için karakol teşkilatı kurulmuştur. Cumhuriyetin ilanından sonra, "Hosalay" olan ismi "Meset" olarak değiştirilmiş ve 1962 yılında çıkarılan bir kanunla Doğanyurt olarak değiştirilmiştir. 1990 yılına kadar bucak teşkilatı devam etmiştir. Bucak teşkilatının kaldırılması ile yeniden köy statüsüne geçmiştir. 9 Mayıs 1990 tarihinde çıkarılan kanunla ilçe olmuş ve 1 Eylül 1990 tarihinde ilçe statüsüne sahip olmuştur.
Coğrafya
Konum
İlçe Batı Karadeniz Bölgesinde sahil kesiminde kurulmuş olup, arazisi dağlık ve engebeliktir. İlçe merkezindeki rakım ortalama 5 metre civarındadır. Doğanyurt kuzeyde Karadeniz, batıda Cide ilçesi, doğuda İnebolu ilçesi, güneyinde ise Şenpazar, Azdavay ve Küre ilçeleri ile çevrilidir. İl merkezine İnebolu ilçesi üzerinden 121 km. mesafededir.
İklim
Sıcaklık kış aylarında 5 dereceye kadar düşerken yaz aylarında 30 derece civarında olur. Sahilden iç kısımlara doğru yükselti artarak devam eder. İlçenin kış mevsiminde sahilde ılıman iklim hüküm sürerken, iç kesimlerin rakımı 1000 metre üzerinde olduğundan çok miktarda kar yağar. Köyler arası ve ilçeye olan ulaşım bağlantısı güçleşir. Kışları sahil kesiminde yağmur, iç kesimlerde ise kar yağışı olarak görülür. Yaz ayları sıcak ve kurak geçer.
Nüfus
2020 yılı sayımına göre ilçe merkezinin nüfusu 1013'tür. Köylerle birlikte ilçenin toplam nüfusu 5638 olarak tespit edilmiştir. Büyük şehirlere göç vardır. Her sene nüfus azalmaktadır.
Yöremiz ormanlık olması nedeniyle eski evler ahşap iken yeni yapılan evler beton, ahşap ve tuğladan yapılmaktadır. Çatılarda yer yer İnebolu tarafında da görüldüğü gibi kayrak taşlar kullanılmaktadır.
Ekonomi
Çalışma hayatı tarıma ve ormancılığa dayanmaktadır. Genellikle fındık, ceviz, kestane ürünleri yetiştirilmektedir. Az da olsa arıcılık yapılmakta ve kestane balı meşhurdur. Sahil kesiminde balıkçılık yapılmaktadır. Ekonomisi ve iş imkanı kısıtlı olduğundan metropol illere göç çoktur. Merkezde ve köylerde nüfus genellikle yaşlı kesimden oluşmaktadır.
Seydiler

Seydiler, Türkiye Cumhuriyeti'nin Karadeniz Bölgesi'nde yer alan Kastamonu ilinin bir ilçesidir.
Seydiler, İnebolu-Kastamonu karayolu üzerinde çok eski tarihlere dayanan bir yerleşim yeridir. Kurtuluş Savaşı'nda eli silah tutanların cephede olduğu sıralarda İnebolu'ya çıkarılan silah ve cephanelerin Kastamonu üzerinden Ankara'ya ulaştırılmasında yarar sağlamıştır.
Cumhuriyet öncesi İnebolu ilçesine bağlı olan Seydiler 1926 yılında Küre'nin ilçe oluşu ile buraya bağlanmış, 4 Ağustos 1944 tarih ve 4642 sayılı kanunla ilçe olan Devrekani'ye bağlanarak uzun süre bucak statüsünde idare edilmiştir. 1967 yılında belediye teşkilatı kurulan Seydiler 20 Mayıs 1990 gün ve 3644 sayılı kanunla ilçe olmuş, 8 Mayıs 1991 tarihinde ilçe kaymakamının fiilen göreve başlaması ile Kastamonu ilinin 19. ilçesi olarak faaliyete geçmiştir.
Nüfus
Felahiye

Felahiye, Kayseri ilinin bir ilçesidir.
İlçe tarihi Hititler dönemine kadar uzanır. Hititler dönemine ait çevrede birçok tarihi eser kalıntıları mevcuttur. Sonrasında Roma ve Osmanlı yönetimine girmiştir.
Tarihçe
İlçe sınırları içinde bulunan eserlere göre tarihi Hititlere kadar uzanır. Hititlerden sonra ilçe ve çevresinde çeşitli medeniyetler hüküm sürmüş olup, bunlardan en belirgini Roma ve Osmanlı'dır.
İlçenin ilk adı Rumdiğindir. Cumhuriyetin ilk yıllarında Yozgat İli Boğazlıyan İlçesine bağlı bir nahiye durumunda iken, 1925 yılında Yozgat İl Daimi Encümeni'nin kararı ile "Kurtuluş" anlamına gelen "Felahiye" adını almıştır. İlçe 1926 yılında Kayseri İli merkez bucaklarından Güneşli Mancusuna bağlanmıştır. 15.10.1930 tarihinde bucak olmuş ve daha sonra 07.10.1957 tarihinde 7033 Sayılı yasa ile ilçe olmuştur.
Nüfus
İncesu

İncesu, Kayseri'nin ilçesidir.
Coğrafya
İncesu, Kayseri'nin yaklaşık 30 kilometre güneybatısında yer almaktadır.
Kayseri kuzeyinde, Melikgazi ve Hacılar doğusunda, Develi güneydoğu tarafında kalır. Kayseri'den Ulukışla'ya giden D-805 ana yolu, şehir ve ilçenin içinden kuzey-güney istikametinde geçmektedir.
İlçe, Hodul Dağı sıradağlarının kuzey ucunda yer almaktadır. Kuzeybatıda Kocasinan sınırı Kızılırmak Nehri'ni izler. Güneyde kurumuş Çöl Gölü, güneydoğuda Sarı Göl ve ilçenin batısında İncesu Barajı vardır. İlçenin içinden akan ve kuzeyde Kızılırmak'a dökülen Kışla Deresi vardır.
Tarihçe
20. yüzyılın başında İncesu'da kısmen hala Rumlar yaşıyordu. Bunların büyük bölümü Türk-Yunan Nüfus Mübadelesi ile gitmiştir. İncesu'da 1660 yılında Kara Mustafa Paşa tarafından yaptırılan Kara Mustafapaşa Kervansarayı bulunmaktadır.
Nüfus
Kocasinan

Kocasinan, Kayseri ilinin merkez ilçelerinden biridir. Nüfus bakımından Kayseri'nin en büyük 2. ilçesidir.
Tarihçe
Kocasinan ilçesinin müstakil bir tarihi yapılaşması yoktur. Çünkü Kayseri şehrinin bünyesinden doğduğu için Kayseri ilinin tarihi yapısı içindedir. Bu sebeple ilçenin tarihi yapısı şehir merkezi tarihi yapısı içinde ele alınmalıdır.
Kayseri şehri klasik çağlarda Kapadokya adı verilen bölgede olup, M. Ö. 2000-1750 tarihlerinde Hitit şehir devletlerinin hakimiyeti görülür. Sonraları (M. Ö. 1200-700) Geç Hitit Devri gelir. M. Ö. 600-500 yıllarında Med ve Pers hakimiyeti başlar. Daha sonra İskender ve Diyadoklar bölgede hakimdirler. İskender'in ölümünden sonra Anadolu toprakları Diyadoklar arasında paylaşılır. Kayseri, Bağımsız Kapadokya Krallığı'nın merkezi haline geldikten sonra bu Krallık, Roma tarafından yönetilir hale gelmiştir. 395 yılında Roma İmparatorluğu'nun ikiye ayrılmasından sonra Doğu Roma İmparatorluğu sınırları içerisinde kalan bölge günümüze kadar önemini koruyabilmiştir.
Bizanslılar'ın elindeyken 7. yüzyıldan itibaren kısa sürelerle Arap komutanları tarafından zapt edilmiştir. 1071 Malazgirt Zaferi'nden sonra Selçuklular tarafından fethedilen şehir, 1127 yılında Danişmentliler'den Emir Gazi'nin eline geçmiştir. Anadolu Selçuklularından Kılıçarslan 1176 yılında Danişmentliler'den şehri geri almış, Alaattin Keykubat zamanında önem kazanmış, Konya'dan sonra Selçukluların ikinci başkenti olmuştur. 1244 yılında İlhanlı hücumlarına maruz kalan şehir Moğol-İlhanlı valilerince idare edilmiş, bunlardan Emir Eretna'nın Kayseri'de büyük bir beylik kurması üzerine 1343 yılında beyliğin merkezi olmuştur. 1381 yılında Kadı Burhanettin Beyliği'ni görüyoruz. 1398 yılında Kadı Burhanettin'in ölümü ile beylik önemini kaybetmiş, Osmanlılar'dan Yıldırım Beyazıt şehri anlaşma yolu ile hakimiyetine almıştır. 2. Mahmut döneminde Karaman'ın livası olan Kayseri, 1846 yılında Yozgat'a, 1867 yılında Ankara'ya bağlı idi. Kayseri 2. Meşrutiyetin ilanından sonra bağımsız bir sancak olmuştur. Kültepe arkeolojik sit alanı bulunmaktadır.
Nüfus
Melikgazi

Melikgazi, Kayseri ilinin merkez ilçelerinden biridir.
600.000'e yakın nüfusu ile Kayseri'nin en büyük ilçesidir. Şehrin tarih boyunca önemli kültür, sanayi ve ticaret faaliyetlerinin gerçekleştiği merkezidir. Modern yapılanmanın bulunduğu Erciyes yamaçlarına kadar olan bölümü kapsar.
Tarihçe
Osmanlı mimarbaşı Mimar Sinan, Kayseri'nin Ağırnas Köyü'nde doğdu. Bu köy şu anda Melikgazi'nin Ağırnas Mahallesidir.
Melikgazi'de, Bizans döneminde inşa edilen ve Selçuklular tarafından genişletilen kentin kalesi, 13. yüzyıldan kalma Selçuklu Hatun Külliyesi, camiler, medrese ve hamamlar, saat kulesi ve bir yeraltı şehri bulunmaktadır.
Nüfus
Özvatan

Özvatan, Kayseri ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
İlçedeki en eski kalıntılar, Kızılırmak kenarında bulunan ve Hititlere ait olduğu tahmin edilen Harsanız ve Zırha Kaleleridir. Hititler döneminde bölgede madencilik ve ticaretle uğraşıldığı bilinmektedir. MÖ 430 yıllı civarında Zırha Kalesi Roma topraklarına katılmıştır, dolayısıyla yörede Roma Uygarlığının izlerine de rastlamak mümkündür.
Kayseri Kültür Araştırmacıları'nın 1967 yılında yapmış olduğu araştırmada, MS 300 ve 600 yılları arasına ait mezar taşlarında Türk isimlerine rastlanmıştır.
1800'lerin başında yöre Bozok Sancağına bağlı olarak Kaleköy adıyla haritalara geçmiştir. 1890-1900 yılları civarında ise Çukur adıyla, Muncusun'a ya da şimdiki ismiyle Güneşli'ye merkez köy konumunda bulunmaktaydı.
Cumhuriyetin ilanından sonra, Selanikli mübadillerin bir kısmı bu bölgeye yerleştirilmişlerdir. 1956 yılında Çukur bucağına belediye teşkilatı kurulmuştur. 1990 Kayseri'nin Felahiye ilçesine bağlı Çukur bucağı, adı Özvatan olarak değiştirilerek ilçe yapılmıştır. Özvatan ismi, 8. Cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın kendisinin ve partisi Anavatan'ın adlarının birleşmesi ile oluşturulmuştur.
Coğrafi yapı
Özvatan İlçesi, Kayseri merkezinin 75 kilometre kuzeydoğusunda yer alır. Doğuda Sarıoğlan, batıda Felahiye, güneyde Bünyan ve Kocasinan İlçeleriyle, kuzeyde ise Yozgat il sınırlarıyla çevrilidir. Yüzölçümü 221 kilometre kare, rakımı ise 1340 metredir.
İlçenin coğrafi yapısı engebeli, etrafı ise dağlarla çevrilidir. İlçede, İç Anadolu Bölgesi'nin iklim şartlarına uygun olarak, karasal iklim özellikleri hissedilir. Yazlar kurak ve sıcak, kışlar ise soğuk ve kar yağışlı geçer. Ortalama yıllık yağış miktarı 600 milimetre civarındadır. Temel bitki örtüsü, bölgenin geri kalanıyla beraber bozkırdır. İlçede arazinin tümüne oranla geniş alanı otlaklar, en düşük alanı ise ormanlar ve fundalıklar kaplar.
İlçe su kaynakları açısından zengindir. Kireçli ve killi toprak yapısı nedeniyle bu kaynaklar sulama suyu olarak kullanılmaktadır. İlçenin diğer yerleşim yerleri ile mülki sınırlarının bir kısmını Kızılırmak oluşturmaktadır. Ayrıca ilçenin içinden Öz Deresi geçmektedir.
İlçede bulunan en yüksek dağ Orta Torosların kıvrımlarından olan 2233 metre yüksekliğindeki Akdağ'dır.
Nüfus
Kısmi türev

Kısmi türev çok değişkenli bir işlevin(fonksiyon), sadece ilgili değişkeni sabit değilken alınan türevdir. Bu tarz türevleri içeren denklemlere kısmi diferansiyel denklem denir.
Tanım
biçiminde tanımlanan n tane bağımsız değişkene bağlı sürekli z fonksiyonunun diğer değişkenler sabit tutularak herhangi bir değişkendeki değişimine karşılık
fonksiyonun değişim hızı
ifadesine fonksiyonunun değişkenine göre kısmi türevi denir.
şeklinde gösterilir.
ise;
Örnek:
Çok değişkenli hesap
Türev
Çelebi, Kırıkkale

Çelebi, İç Anadolu Bölgesi'nde Kırıkkale ilinin bir ilçesidir. Nüfusu 2304 kişi olup bu bakımdan 922 ilçe arasında sondan yedincidir.
Tarihçe
17 Mayıs 1967'de belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. Çelebi, 20.05.1990 tarih ve 20523 resmi gazete yayımlanan Kanun ile ilçe statüsüne kavuştu.
Coğrafya
İl merkezine uzaklığı 57 km. dir.
Nüfus
İdari yapı
Çelebi ilçesine 13 adet köy bağlıdır. Belediye sınırları içinde 4 mahallesi bulunmaktadır. İlçeye bağlı bulunan herhangi bir belde yoktur. Kırıkkale'de beldesi olmayan 2 ilçeden birisidir.
Keskin

Keskin, Kırıkkale ilinin bir ilçesidir. Daha önce Ankara iline bağlı olan Keskin, Makina Kimya Endüstrisi Fabrikaları ve Tüpraş Rafinerisi ile gelişerek Türkiye'nin önemli sanayi şehirlerinden olan Kırıkkale iline bağlanmıştır. Keskin şu anda merkez de dahil olmak üzere tüm ilçelerden yüzölçümü bakımından büyüktür.
Tarihçe
1850 yılına ait Osmanlı arşiv belgelerinden edinilen bilgiye göre Keskin halkının çoğunlunun kökeni Türkistan'dan gelmektedir. Ayrıca ilçenin merkezi ve bazı köylerine sürgün veya göçle gelen Kırım Tatarları bulunmaktadır.
1690-91 yıllarında kurulmuştur. Osmanlı Devrinde Kırşehir Sancağı'na bağlı bir kaza olmuş, 1927 yılından sonra Ankara'ya yakın olduğu için Ankara'ya bağlanmıştır. 1990 yılında Kırıkkale il olunca ilçe Kırıkkale'ye yakın mesafede kaldığı için Kırıkkale'ye bağlanmıştır. İlçe ve köylerinin halkı çoğunlukla en yakın komşusu Bala ilçesi gibi Bozulus Türkmenleri'dir. Başta Bala olmak üzere Keskin'de de birçok köyler kurmuşlardır.
Bozulus Türkmenleri Diyarbakır ve Tebriz'i başkent kabul ederek, Anadolu'nun doğusu-İran-Azerbaycan-Gürcistan-Nahçivan-Irak-Suriye-Kuveyt bölgelerini hakimiyet altına alan ve bir Türkmen devleti olan Akkoyunlu Devleti'ni kuran bir büyük bir yapıdır. Bozuluslar kendi içlerinde Alpavut, Avşar, Bayındır, Beğ-Dili, Çavundur, Danişmendli, Bayat, Argın, Döğer, Dodurğa, Hamza - Hacılu, İzeddin -Hacılu, Karkın, Koca - Hacılu, Musulcalu, Haydarlı, İvaz, İshak, Yurtçu, Oğul - Beğlü, Hodik, Pürnek, Salarlu, Süleyman - Hacılu, Tabanlu, Şeyhlü adlarında oymaklarından meydana gelmekteydi. Bu Türkmen aşiretleri Osmanlı'nın perakende sisteminden dolayı parçalanarak Anadolu'nun çeşitli kentlerine sevk ile iskan edilmişlerdir. Bu grubun bir kısmı da Keskin ilçesi topraklarına yerleştirilmiştir. Anadolu'nun doğusu ve birçok bölgede Türkmenler'den arta kalan topraklara ise başka kavimler yerleştirilmiştir.
Böylece Bozulus Türkmenlerinin Keskin'e yerleşip kurmaları 1690 yılında gerçekleşmiştir. İlçeye Keskin ismi verilirken Bozulus aşireti isminden esinlenerek verilmiştir.
Kültür
Yörede Türkmen/Abdal kültürü vardır. Birbirine komşu olan Keskin ve Bala'daki folklorik oluşum ve Türkmen/Abdal türkülerinin anonimleşme sürecindeki farklı ve ağırlıklı yerini vurgulayan bu söz, bir bakıma birbiriyle komşu Keskin ve Bala bu iki yörenin karakteristik özelliklerine de işaret eder. Yöre türkülerinin ağırbaşlı ve durulmuş lirizmi hemen fark edilir. Keskin Orta Anadolu'nun en zengin halay bölgelerinden biri olduğu kadar, halayların eşlik sazı olan davul zurnanın da en iyi icra edildiği yörelerden biridir. Keskin ve Bala yöresi halayları ayak ve bel hareketlerine dayanır. Ağır fakat gösterişlidir. 20-30 kadın kendi aralarında halay çekerler. Sin sin oynanır. Aynı zamanda ilçede Tatar ve Yörük kültürü de vardır.
Ayrıca Nuri Bilge Ceylan'ın Bir Zamanlar Anadolu'da bu ilçede gerçekleşmiştir.
Nüfus
Sulakyurt

Sulakyurt, Kırıkkale ilinin bir ilçesidir. ilçe. ilçede kışlar soğuk ve sert yazlar sıcak ve kurak geçer ilçenin geçimi Tarım ve hayvancılığa Dayanır kuzeyde çankırı batıda kalecik ile komşudur
Deniz seviyesinden 1036 m yükseklikte bulunan sulakyurt'un nüfusu 2010 nüfus sayımına (TÜİK verileri) göre köy ve kasabalarıyla birlikte 8.575'tir. ilçe halkı geçimini tarım ve hayvancılıktan sağlar yetiştirilen ürünler buğday arpa pancar nohut ve fasülyedir ilçede 15 cami 2 cemevi vardır ilçenin girişinde tokiler ve iş merkezleri yapılmaktadır ayrıca ilçede kış için kavun ve karpuz yetiştirileceğide yapılmaktadır
iklimi
ilçede kışlar sert ve uzun yazlar ise sıcak ve kuraktır karın yerde yerde kalma süresi 6 aydır ilçenin bir bitki örtüsü yoktur büyük çoğunluğu bozkırlar teşkil eder ilçede büyük bir baraj vardır
Nüfus
sulakyurtta 4 mahalle 27 köy vardır
Konut durumu [değiştir | kaynağı değiştir]
sulakyurt'da 3500'e yakın konut olduğu tahmin edilmektedir. sulakyurtta büyük ölçüde konut TOKİ konutları bulunmaktadır. Merkezde resmi kurumlara ait Belediye başkanlığı, İlçe özel idare müdürlüğü, İlçe Jandarma komutanlığı, Tarım kredi kooperatifi müdürlüğü PTT müdürlüğü, TMO müdürlüğü, T. C. Ziraat bankası şube müdürlüğü, Ziraat bölge şefliği ve sulakyurt merkez kasaba ve köylerinde aşireti şeyh ve ağa mevcuttur.
Din hizmetleri
ilçe din bakımından büyük ölçüde alevi ve sünnidir köyleri ve ilçede toplam 11 cemevi 30 cami vardır ilçede müftülük hizmeti veren bir kurum ve kuran kursları vardır
Belediye
YerelNET
Yahşihan

Yahşihan, Kırıkkale il merkezine en yakın ilçedir.
Tarihçe
20 Şubat 1956'da belde olan Yahşihan, 9 Mayıs 1990 tarihinde, 3644 sayılı kanunla ilçe olmuş ve 17 Ağustos 1991 tarihinde ilçe kaymakamının atanması ile fiilen ilçe olarak faaliyete geçmiştir.
İklim
İlçe, karasal iklimi etki alanı içerisindedir.
Nüfus
Ekonomi
İlçenin ekonomisi tarıma dayalıdır. Kırıkkale Sanayi Bölgesi, bu ilçenin sınırları içerisindedir.
Mahalleler
Alaaddin
Bayraktepe
Doğanlık
Emirler
Erenler
Hacıbey
Kadıoğlu
Seyrantepe
Yenişehir
Yeşil Vadi
Köyler
Bedesten
Hacıbalı
Hisarköy
Irmak
Keçili
Kılıçlar
Mahmutlar
Önemli yerler
Podium Alışveriş Merkezi
Yahşihan Tren İstasyonu
Irmak Tren İstasyonu
Demirköy

Demirköy, Kırklareli ilinin bir ilçesidir. Bulgarca "ъ " (Malık Samokov) olarak bilinir. 1914 yılında ilçe olmuştur. 15 köyü 1 bucağı vardır. Yıldız Dağlarının 400 metre yüksekliğinde ormanlar içinde kuruludur.
Nüfus