turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Dikmen

Dikmen, Sinop ilinin bir ilçesidir. İl merkezine 5055 km uzaklıktadır. Sinop'un doğusunda, Samsun ili sınırında bulunmaktadır. Durağan ve Gerze ilçeleri ile komşudur. 1990 yılına kadar Gerze'ye bağlı bir belde olan yerleşim, bu tarihte ilçe statüsüne kavuştu. Günümüzde ilçeye bağlı yirmi sekiz köy bulunmaktadır.
Karadeniz Bölgesi havzasında yer alan Dikmen ilçesi, Güzelceçay Vadisinde, çam ormanları arasında kurulmuş küçük bir yerleşimdir. Havzanın genel özelliğine paralel olarak, dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahip olan yerleşim, 1. derece heyelan bölgesidir.
Tarihçe
30 Kasım 1989 tarihinde Çorak ve Dumanlı köylerinin de sınırlarına dahil edilmesi ile belediye statüsü alarak beldeye çevrildi.
Nüfus
Dikmen nüfus büyüklüğü açısından ildeki en küçük ilçedir. İlçeden il içindeki daha büyük kentsel merkezleri ve ayrıca yurt içinde büyük şehirlere göç yaşanmaktadır. 1980'li yıllardan itibaren Dikmen kentsel-kırsal nüfus oranlarının kentsel nüfus lehine değişmesi söz konusu olmakla birlikte, ilçe halen kırsal nüfus ağırlıklıdır. Yine 1980'li yıllardan itibaren hem kentsel hem de kırsal nüfus artış oranları giderek azalmaktadır.
Ekonomi
Dikmen ilçesindeki sektörel dağılım hizmetler, tarım ve sanayi şeklindedir. İlçede hizmetler sektörü oranı %86.3 iken; ilçedeki hizmetler sektörünün il genelindeki payı %0.8dir ki, bu il genelindeki en düşük orandır. Gerze sınırı boyunca yer alan Göktepe ve Soyuk Tepesi kayak sporları; Göktepe ve Kiraz Dağlarındaki Kuzfındık, Omurlu, Üçpınar Köyü ile Samsun ili Yakakent ilçesi Domuzalan Köyü arasında yer alan Domuzalan Yaylası ile Yaykın Köyü civarında Ayvalan Yaylaları ise yayla turizmi açısından önemli alanlardır.
ekonomisi genel olarak tarım ve hayvancılığa dayanan ilçede sektörün oranı %7.3; sektörün il genelindeki payı ise %0.02dir. İlçe arazilerinin genel olarak VI. ve VII. sınıf tarım topraklarından oluşması ve araziler büyük bir kısmının dağlık ve engebeli olması nedeniyle hububat ekimi çok azdır. Ekimin yapıldığı yerlerde buğday, arpa, yulaf, mısır yetiştirilmektedir. İlçede ayrıca Karadeniz Bölgesinde yetişebilen hemen her türlü meyve ve sebze yetişmektedir. İlçenin dağlık köylerinde besi, süt ve mera hayvancılığı ile arıcılık yapılmaktadır. Ormanlık alanların varlığı nedeni ile ormancılık da ilçede önemli bir geçim kaynağıdır.
Sanayi sektörü, ilçedeki üçüncü önemli sektör konumundadır. İlçede bulunan sanayi tesislerinin il geneli içindeki oranı %0.3dür. Sektörün ilçe sektörel dağılımı içindeki oranı ise %6.4'tür. Dikmen ilçesinde, Sinop ilinin kalkınmada birinci öncelikli iller arasında yer almasına bağlı olarak devlet desteği ile Güzelceçay Mevkii'nde kurulmuş dört adet balık unu ve yağı fabrikası bulunmaktadır. Türkiye genelinde üretilen balık unu ve yağının %35'i bu fabrikalarda üretilmektedir. Ayrıca ilçede bir tavuk çiftliği ve yem fabrikası bulunmaktadır. Mevsimli üretim yapılan bu fabrikalarda üretilen balık yağı, balık unu ve deniz salyangozu yurt dışı (Japonya) ve yurt içi pazarlara satılmaktadır. İlçede tavuk yemi ve etlik piliç üretimi de yapılmaktadır.
Bakanlar kurulu

Bakanlar kurulu veya Bakanlar konseyi, bazı devletlerde üst yürütme organına verilen geleneksel bir isimdir. Genellikle kabine terimine eşdeğerdir. Devlet Konseyi terimi, kabineye de atıfta bulunabilen benzer bir addır, ancak terimler belirli ülkelerde eşit değildir örneğin, İspanya ve Hindistan.
Bakanlar Kurulu genellikle bir bakanlıktan sorumlu bakanlardan ve kurula başkanlık eden başbakandan oluşur. Gerektiği yahut uygun gördüğü takdirde ülkenin Devlet Başkanı veya Cumhurbaşkanı, Bakanlar Kurulu'na başkanlık edebilir.
Örnek Bakanlıklar
Savunma (liste)
Dış işleri (liste)
Göç
Kalkınma
Ticaret
İletişim
Maliye (hazine) (liste)
Sanayi
Bayındırlık
Ulaştırma
Tarım
İklim değişimi
Enerji
Çevre (liste)
Hayvancılık
Madencilik
Orman
Doğal kaynaklar
Petrol
Su kaynakları
Balıkçılık
Eğitim
Kültür
Sağlık
Bilgi
İçişleri (liste)
Adalet
Çalışma
Din
Bilim ve Teknoloji
Spor
Turizm
Saraydüzü

Saraydüzü, Sinop ilinin bir ilçesidir.
Saraydüzü İlçesi, Boyabata bağlı bir bucak merkezi iken, 1990 yılında ilçe statüsü kazanmıştır.
Coğrafya
Boyabat ilçesine 28, il merkezine 110 km uzaklıktadır. İlçenin dağlık sayılabilecek dalgalı bir yapısı vardır. İlçenin güneyinde, Çorum'a bağlı Osmancık, güneydoğusunda Samsun'a bağlı Vezirköprü, güneybatısında Çorum'a bağlı Kargı, kuzeyinde Boyabat ve kuzeydoğusunda Durağan vardır. Yüzölçümü bakımından ilin en küçük ilçelerinden biridir ve de ilin en güney ucundaki ilçesidir. İlçeye bağlı belde yoktur; bağlı köy sayısı ise 32dir.
Kızılırmak Havzasında yer alan ilçede, Tarım Master Planına göre dağlık alanlar II. agro-ekolojik alt bölge; ovalık alanlar ise III. alt bölgede kalmaktadır. Verimli tarım toprakları ilçe merkezi ve kuzeyinde yoğunlaşmıştır. Diğer alanlar ise VI. ve VII. sınıf nitelikli topraklardan meydana gelmektedir.
Nüfus
Saraydüzü nüfus büyüklüğü açısında ilin en küçük iki ilçesinden biridir. 2020 yılı nüfus sonuçlarına göre ilçe nüfusu 5.885 kişi olup, bunun 1.806 kişisi kentsel, 4.079 kişisi kırsal nüfusu oluşturmaktadır. Bu durumda, kentsel nüfus oranı %30.7, kırsal nüfus oranı %69.3'tür. Bununla birlikte, ilçedeki kentleşme oranı kent nüfusuna paralel olarak yüksek değildir. İlçe daha çok kırsal bir yerleşim niteliği taşımaktadır. Bölüm başındaki tablolarda, Saraydüzü ilçesi nüfusunun da Sinoptaki genel eğilime paralel olarak azaldığı görülmektedir. İlçede 1980li yıllardan itibaren kentsel-kırsal nüfus dağılımı da kentsel nüfus lehine önemli bir değişiklik göstermiştir. 1980 yıllarda %8.3 olan kentsel nüfus oranı, 2000 yılında %41.5e çıkmıştır. İlçede kentsel nüfus artış oranı yıllara göre yükselirken, kırsal artış oranlarında düşüş görülmektedir.
Ekonomi
Ekonomik Yapı bölümünde tespit edildiği ve aşağıdaki grafikte de görüldüğü gibi, Saraydüzü ilçesindeki sektörel dağılım hizmetler, tarım ve sanayi dağılımı şeklindedir. İlçede hizmetler sektörü oranı %58.3 iken; ilçedeki hizmetler sektörünün il genelindeki payı %1.2 ile en düşük değerlerden birini teşkil etmektedir ki, bu ilçenin gelişmişlik düzeyinin bir yansımasıdır.
Tarım: Tarım sektörünün ilçe genelindeki oranı %36; il genelinde oluşturduğu pay ise %0.2dir. İlçenin en önemli ekonomik girdisi bu sektörden sağlanmaktadır. Bununla beraber, arazinin büyük ölçüde engebeli olması tüm arazi içinde yapılan tarımı %30la sınırlamaktadır. İlçede tahıl ürünleri ve çeltik ekimi yanı sıra, meyvecilik de yaygın olmakla beraber her geçen gün ekonomik değeri anlaşılan bir üretim alanı olmaktadır.
Sanayi: Saraydüzü ilçesinde sanayi tesisi yoktur. Sanayi sektörünün il geneli içindeki oranı %5.7; ilçe içindeki sektörel dağılımdaki oranı ise %0.5'tir. Saraydüzü ilçesinin yaklaşık 3.5 km güneydoğusundaki Akbelen köyü civarında linyit kömür ocakları bulunmakta olup, daha önce işletmede olan ocaklar heyelan nedeniyle terkedilmiştir.
Altınyayla, Sivas

Altınyayla, Sivas ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Altınyayla ilçesi 6 yüzyıl önce kurulduğu, eski adının Tonus ve Tonus kariyesi (köyü) olduğu Osmanlıca yazılı bulunan tapulardaki deyimlerden anlaşılmaktadır.
Eski adı Tonus olan Altınyayla, tarihinin ilk çağlarından bu güne kadar sırasıyla Anadoluda medeniyetler kuran Hitit, Roma, Selçuklu ve Osmanlı gibi medeniyetlerinin yerleşim merkezlerinden biri oluşmuştur.
Osmanlı İmparatorluğu zamanında ve 1882 yıllarında Sivas vilayeti 4 sancak, 26 kaza 247 nahiyeden meydana gelmiş, bunlardan merkez sancağı Sivas olmak üzere, Pınarbaşı, Koçgirli, Zara, Divriği, Hafik, Gürün, Yıldızeli ve Tonus Sivas vilayetinin merkezi sancağı arasında yer aldığı bilinmektedir.
Bu dönemde Sivas beylerbeyliğine bağlı bir sancak olarak teşkilatlanan Tonus (Altınyayla) önemli bir konaklama yeri olmuştur. Şarkışla İlçesine bağlı nahiye olarak faaliyetini sürdürmekte iken 1972 yılında yurt genelinde yapılan yerleşim birimleri isim değişikliği esnasında Tonusun adı Altınyayla olarak değiştirilmiştir.
1972 yılında Belediye teşkilatı kurulan Altınyayla 9 Mayıs 1990 tarih ve 3644 sayılı kanunla 20 Mayıs 1990 tarihinde ilçe statüsüne kavuşmuştur.
Coğrafi Konumu
Altınyayla; kuzey batısında Şarkışla kuzeydoğusunda Ulaş ve Sivas, güneydoğusunda Kangal, güneybatısında Pınarbaşı (Kayseri) ile çevrili bulunmaktadır. İlçede İç Anadolu Bölgesi'nin sahip olduğu karasal iklim hüküm sürmektedir.
Arazinin % 70i yayla % 30u dağlıktır. Güney batısında Karatonus Dağı, kuzeyinde Tonus Ovası, güneyinde İncecik ve Mergesen Yaylası, güneydoğusunda Yücekaya Yaylası mevcuttur. Yüzölçümü 647 km2dir.
Nüfus
İlçe nüfusu 1990 yılı nüfus sayımında 3.017'si merkez, 10.382'si köyler olmak üzere toplam 13.399, 2000 yılı nüfus sayımında 4.867'si merkez, 10.864'ü köyler olmak üzere toplam 15.713 kişi olarak sayılmış olup; 2007 yılında klasik nüfus sayım yöntemi terkedilerek Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi (ADNK)'ne geçilmek suretiyle artık nüfus sayıları online olarak sayılmaktadır. İlk ADNK sayımına göre ilçenin nüfusu ise; 3.088'i merkez 7.460'ı köyler olmak üzere toplam 10.548 kişidir. 2023 nüfus verilerine göre; ilçe nüfusu 4.307'si ilçe merkezi, 4.431'i belde ve köylerde olmak üzere toplam 8.738 kişidir.
Doğanşar

Doğanşar, Sivas ilinin en az nüfuslu ilçesidir. İl merkezine uzaklığı 101 km olup 2022 nüfus istatistiklerine göre toplam nüfusu 2.704'tür.
Tarihçe
Nüfus
Doğanşar'ın Köyleri
Doğanşar'a bağlı 26 adet köy bulunmaktadır. Bunlar: Alan, Alazlı (Çirmiş), Arslantaş (Karadiz), Avcıçayı (Dumanit), Başekin, Beşağaç (Urumcuk), Boyalı, Çalıcı, Çatpınar (Ermenis), Darıkol, Ekinciler (Arzuman), Eskiköy, Göçüköy, İçdere (Cacek), Kabaçam (Tavuza), Karkın, Kıpçak, Kozağaç, Kozlu, Okçulu, Ortaköy, Sarısuvat (Gevele), Söbüler, Ütük, Yavşancık ve Yeşilçukur (Mundarlı) köyleridir.
Tarihi ve turistik mekanlar
Doğanşar'da Osmanlı ve Selçuklu Hanedanından kalma birçok tarihi yapı bulunmaktadır.
Tarihi yapılar
Yeni Camii
Ulu Camii
Uzunbelen Hubyar Türbesi
Turistik mekanlar
Yeşilırmak
Dipsiz Göl
Dipsiz Göl Şelalesi
Karakaya Kanyonu
Karasak Mağarası
Tekeli İçi Çayı
Tavşan Tepesi
Armutlu Yaylası
Subeyad Yaylası
Koz Yaylası
Aslan Çimeni Yaylası
Tekeli Dağı
Eğribel Dağı
Kızıl Dağ
Asmalı Dağ
Çal Tepe
Mezgitli yaylası
Körselik Yaylası
Karanlıkdere Yaylası
Sivri Tepesi
Kızgın Kaya
Kuspınar Suyu
Yanık Çam Ormanı
Köpeç Yaylası
Çerme Mesire Alanı
Cacek Deresi Mesire Alanı
Kültür
Ahmet Ayık Karakucak Güreşleri ve Bal Festivali
Doğanşar'da her yıl geleneksel olarak Ahmet Ayık Karakucak Güreşleri ve Bal festivali yapılır. 2019 yılında festivalin 54. sü yapılmış, dünya genelinde yaşanan salgın nedeniyle o tarihten sonra yapılmamıştır.
Doğanşar'da yapılan bu festivale Türkiye'nin çeşitli yerlerinden katılım olmaktadır. Festival genellikle Temmuz ayında yapılır. Festivale sanatçılar davet edilir. Bu festivalde her yıl ayrıca karakucak güreşleri müsabakaları yapılır. Bu müsabakalara Türkiye'nin önde gelen milli güreşçileri de katılmaktadır.
Yöresel Lezzetler
Doğanşar mutfağı tarım ürünlerine dayanmaktadır. Genellikle kırsal kesimlerde yazları Katıklı Aş (Ayranlı naneli soğuk çorba), Pancar Herlesi (unlu lahana çorbası) Mercimek herlesi, Katıklı Herle (Sıcak Yayla çorbası) Madımak Yemeği, Evelik Mıhlaması, Düğ Çorbası, Geloç Aşı, Kesme Aşı gibi çorba çeşitleri yapılır. Kışları ise Tarhana Herlesi, Turşu kavurması, Kesme makarna, ekmek aşı gibi yemekler sıklıkla yapılan yemekler arasındadır. Hamur işi ve sebze çeşitlerinin ağırlıklı tüketildiği bir coğrafyadır.
Fırın Kömbesi, Kül Kömbesi, Pişi, Katmer, Kete, Sini ve çökelekli yörede yaygın olarak yapılan hamur işi çeşitlerindendir. Ayrıca Bal helvası, Bulgur Köftesi, Çirli Et, Hurma tatlısı, Karın yahnisi, Kavurma hellesi, Lahana musakkası, Patates çorbası, Şalgam çorbası, Kavurma herlesi ve Madımak yemeği de Doğanşar'da yapılan başlıca yemeklerdendir.
Gölova

Gölova, Sivas'ın en doğusunda yer alan ilçesidir. Batısında Akıncılar ile komşu olan Gölova, kuzeyinde Giresun'un Şebinkarahisar ve Çamoluk ilçeleri, doğusunda ve güneyinde ise Erzincan'ın Refahiye ilçesi ile çevrilidir. 2022 nüfus istatistiklerine göre toplam nüfusu 3,246 olan ilçe, Doğanşar'ın ardından Sivas'ın en az nüfusa sahip ilçesidir.
Tarihçe
Gölovanın tarihi M. Ö. 20. yüzyıla kadar uzanmaktadır. İlçenin kuzeyinde yer alan "Söğütlü Göze" mevkiinde Hititlerden kalma kalıntılara rastlanmıştır. Bizans İmparatorluğu ve Trabzon Rum İmparatorluğu hakimiyetinde kalan ilçe, Fatih Sultan Mehmetin 1461 yılında Trabzon-Rum İmparatorluğunu fethetmesiyle Osmanlı İmparatorluğu sınırlarına dahil oldu.
Eski adı Ağvanis olan Gölovanın ismi Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesinde geçmektedir. Cumhuriyet döneminde Suşehri ilçesine bağlı bir bucak merkezi iken 29 Şubat 1972'de belde olan Gölova, 9 Mayıs 1990 tarihinde kabul edilen yasa ile ilçe statüsüne kavuştu.
Nüfus
İklim
İlçenin içinde yer aldığı Yukarı Kelkit Vadisi havzası, Doğu Karadeniz Bölgesi'nin iç kesiminde, Giresun Dağları'nın güney eteklerinde olmasından dolayı, Karadeniz'in bu yüzünde, Karadeniz ardı iklim görülmektedir. Bu açıdan kısmen Gümüşhane Torul, Artvin Şavşat, Yusufeli, Tokat Reşadiye bölgeleri örnek gösterilebilir. Bölge ılıman ve sert, soğuk iklimin tüm özelliklerini yansıtır. Kelkit Havzası'ndaki mikroklima iklim ve ılıman yapısı ile iklimsel özellikleri ile tarım ürünlerinin Türkiye'de en iyi yetiştirildiği, pek çok farklı iklim ürünlerinin aynı bölgede yetiştiği ve küresel ısınmadan en son ve en az etkilenecek olan bölgelerden biridir. İklime bağlı olarak ilçenin dağlık alanları çam ormanları ile kaplıdır, yer yer meşe ormanları ve yüksek dağ çayırları bulunmaktadır. Yüksek kesimlerde yaylacılık eğilimi hala devam etmektedir. Gölova köylerinin yaylası olan Karnus, bölgenin en önemli yaylalarından biridir. İlçenin kuzey kesiminde de çam ormanları görülmektedir.
Kültür
Kültürü Sivas ilçeleri ile farklı olup güney Giresun kültürü ile aynı kültürü yaşar. Yaylacılık Kızıldağ tarafında yapılmakta olup bu bölgeler çam ormanları ile kaplıdır. Yöre Horon kültürüne sahiptir. Yöresel kemençeciler köy köy gezip düğünlerde kemençe kültürünü icra ederken günümüzde Karadeniz'in genelinde olduğu gibi bu bölgede de Kemençe kültürü yok olma tehlikesindedir ve artık tüm Karadeniz gibi Horonlar tek tipleşmeye başlamıştır. Halen köylerde kemençeciler olup, düğünlerde ve köy şenliklerinde kullanılmaktadır. Yörede genellikle Düz Horon, Dik Horon, Alaşağı, 3 Ayak Horonu, Sıksara gibi çeşitli Horonlar oynanır. Bölgede hakim kültür Karadeniz kültürüdür. Karadeniz'in sahil ilçeleri bu bölgeye Ekinciler demektedirler.
Şive
İlçe Erzincan'ın batı ilçeleri ile aynı ağzı kullanmakta olup, Sivasın diğer ilçelerine göre farklılıklar içerir. Refahiye, İliç, Tercan, Suşehri ve Akıncılar ile aynı ağzı kullanır.
Popstar Türkiye

Popstar Türkiye, sunuculuğunu Haldun Dormen ve Gamze Özçelik'in yaptığı 2003-2004 yıllarında Kanal D'de yayınlanan yarışma programıdır. Jüriyi Armağan Çağlayan, Ercan Saatçi, Ahmet San ve Deniz Seki yapmıştır.
Birleşik Krallık'ta bu yarışma Pop Idol, Fransa'da Nouvelle Star, Almanya'da Deutschland sucht den SuperStar, Hollanda'da Idols, Yunanistan'da Super Idol, ABD'de American Idol, Avustralya'da Australian Idol, Estonya'da Eesti otsib superstaari, Kanada'da Canadian Idol olarak yapılmaktadır.
Yarışma büyük reytingler almış, diğer idol yarışmalarına öncülük etmiştir. Yarışma birincisi Abidin Özşahin, ikinci Firdevs Güneş, üçüncü ise Bayhan Gürhan olmuştur. Bu yarışma sonradan Türkstar adını almış, ardından Popstar Alaturka adıyla Arabesk-Pop Müzik starları yetiştiren bir yarışmaya dönüşmüştür. Ayrıca ses sanatçısı Ajdar Anık, her ne kadar elense de bu programdan sonra ün kazanmıştır.
Finalistler
Renklerin anlamı
Kerbela

Kerbela (Arapça: ; Karbalā), Irak'ın bir şehri. Bağdat'ın 100 km güneybatısındadır. Hüseyin bin Ali'nin döneminde El-Kadiriye ve Şat-ül Fırat olarak da bilinirdi. 2003 sayımına göre nüfusu 572,300'dür. Kerbela ilinin başkentidir. Müslümanlığın Şii ve Alevi mezheplerine göre Mekke, Medine ve Necef'ten sonraki en kutsal şehirdir. Kerbela Savaşı (Kerbela Olayı) burada cereyan etmiştir.
Etimoloji
Kerbela kelimesinin kökeni ile ilgili olarak birçok iddia ortaya atılmıştır. Birçok kimse tarih öncesi Asur lisanında (Akadca) karb (yakın) ve ala (Aramice: Allah) kelimelerinden türediğine inanır. Bununla birlikte aralarında coğrafyacı Yakut el-Hamavi'nin de bulunduğu bir grup Arapça karbalat (yumuşak toprak) kökeninden geldiğine inanmaktadır.
İklim
Meriç

Meriç (Bulgarca: , Maritsa, Yunanca: Εβρος, Evros) Yunanistan ile Türkiye sınırının bir kısmını oluşturan, Bulgaristan'da doğarak Türkiye'ye giren ve Edirne üzerinde Ege Denizi'ne dökülen ırmaktır.
Özellikler
Balkanlar'ın en büyük nehirlerinden biri olan Meriç, Rila Dağının kuzey eteği yakınlarından çıkar. Bulgaristan'da Filibe ovasını, Türkiyede Edirne şehrini, Batı Trakya'yı suladıktan sonra, Ege Denizine dökülür. Meriç, 480 km uzunluğundadır. Başlıca kolları Ergene, Arda ve Tunca'dır. Meriç nehri Türkiye'nin 10. büyük nehridir.
Meriçin 172/211 kilometresi Türkiye'dedir.
Nehir, Türkiye sınırları içinde ilk olarak Edirne kuzeyinde Arda Nehri ile karışır. Bundan sonra Edirne güneyinde Tunca Nehri, Meriç ile birleşir. Uzun bir süre Türk-Yunan sınırını çizerek akan Meriç Nehrine İpsala'laya (30) otuz km kala Adasarhanlı köyünde Ergene Nehri karışır.
Meriç Nehri, İpsala güneyinde başlıca iki kola ayrılır. Birinci kol Türkiye sınırını terk ederek Yunanistana geçer ve Saros Körfezine dökülür. Diğer kol ise bataklıklar oluşturarak Gala gölü gibi göllenmeler yaparak Türkiye topraklarından Enez yakınlarında Saros Körfezine (Ege Denizi) dökülür.
Tarih
Meriç, 1371 yılında yapılan Çirmen Savaşının da geçtiği yerdir. Osmanlı İmparatorluğu ile Sırp Devleti arasında yapılan bu savaş, Türk zaferi ile sonuçlanmıştır.
Bronz

Bronz veya tunç, bakırın önemli bir alaşımıdır. Önceleri bakır ve kalaydan meydana gelen bakır alaşımlarına bronz denilmekteydi. Bununla birlikte bronz terimi modern kullanımda bakırın bakır-nikel, bakır-berilyum ve bakır-çinko (pirinç) alaşımı dışındaki bütün alaşımları için kullanılmaktadır. Pirinç bakırın çinkoyla yaptığı alaşımdır. %10 çinko ihtiva eden pirince ticari bronz da denilmektedir.
Bronz bakırdan daha serttir, daha kolay erir ve kalıba daha kolay dökülür. Bazı bronzlar demirden de serttir. Bu tür bronzlar silah namlusu ve makine yataklarının imalinde kullanılır. Alet ve silahlarda demir alaşımlarının daha çok kullanılmakta olması, demirin bakır ve kalaya oranla daha bol bulunmasındandır. Bakırın içinde bazı metallerin çözünebilme sınırları vardır. Mesela berilyum %2, silisyum %5, kalay %15 ve çinko %38 nispetinde çözünebilir. Bir metalin miktarı çözünme sınırının üzerinde olduğu zaman alaşım homojen olmaz. Bunun yanında nikel ve alüminyum gibi sınırsız olarak bakırla karışabilen metaller de vardır.
Silisyum, alüminyum ve kalay bronzda en fazla bulunan elementlerdir. Bu metallerin nispeti arttıkça alaşımın sertlik ve direnci artar; ancak parlaklığı azalır. Bronzda az bir miktarda bulunabilen diğer mühim elementler de mangan, demir, kurşun ve fosfordur. Fosfor bronzu, pompaların, vanaların ve burçların yapımında kullanılır. Bronzun çok kullanıldığı alanlardan biri de metal para imalidir.
Etimoloji
Bronz kelimesi Türkçeye Fransızca aynı anlama gelen bronze sözcüğünden alıntıdır. Fransızca sözcük İtalyanca aynı anlama gelen bronzo sözcüğünden alıntıdır. İtalyanca sözcüğün nihai kökeni hakkında çeşitli teoriler öne sürülmüştür. Bunlardan biri Bizans Yunancası kökenli βροντησίον (brontēsíon) kelimesidir. Bu kelimenin bronz üretimi ile tanınan Güneydoğu İtalya'da bulunan Brindisi şehrinin Yunanca adı olan Βρεντήσιον (Brentḗsion) sözünden türediği öne sürülmüştür. Bu şehrin isminin Yunancadan ziyade Halk Latincesi aes brundusi(um) vasıtasıyla İtalyancaya girmiş olduğunu öne süren kaynaklar da vardır. Diğer teoriye göre Farsça pirinç anlamına gelen (birinc/biranc) veya bakır anlamına gelen (piring) İtalyanca sözün nihai kökenini oluşturmaktadır. Farsça kelimenin Latinceye brundium şekliyle girmiş olabileceği öne sürülmüştür. Daha düşük bir ihtimalle Cermen dilleri kökenli Geç/Halk Latincesi brunitius kelimesinden türediği düşünülmektedir. Karşılaştırma için İtalyanca aynı kökenden gelen ve kahverengi anlamındaki bruno kelimesi örnek verilmiştir.
Tunç, Eski Türkçe aynı anlama gelmiş tuç sözcüğünden evrilmiştir. İlk olarak literatürde Kaşgarlı Mahmud'un Divanu Lugati't-Türk eserinde, aş-şabahu'l-afar (sarı bronz) sözcüğünün karşılığı olarak verilmiştir.
Tarihçe
Bronz tarihi bir öneme sahiptir. Bilinen en eski alaşımlardandır. Eldeki tarihi bilgilere göre ilk defa MÖ 3500 yıllarında Orta Doğu'da imal edilmiştir. Ancak yaygın bir şekilde kullanımı MÖ 1000 yıllarında başlar. Bu devirlerde bronz, silah ve alet yapımında (özellikle bıçaklar, makaslar, çekiçler vs.) bunun yanında sanat eserlerinde ve süslemelerde kullanılmıştır.
Akçakale

Akçakale, Şanlıurfa ilinin bir ilçesidir. Nüfusunun tamamına yakını Arap kökenli Türk vatandaşlardan oluşmaktadır.
İlçenin adı, Türkiye-Suriye sınırı çizilmeden önce Beyaz Tepe (yani Tel Ebyad) olarak adlandırılmaktaydı. Şehir, Harran Ovası üzerine kurulmuştur.
Ekonomi
İlçe halkı daha çok tarımla uğraşmaktadır. Pamuk, buğday ve mısır en çok yetiştirilen ürünler arasındadır.
Suriye İç Savaşı öncesi Akçakale Gümrük Kapısı sayesinde Suriye ile ticari faaliyetler yürütülmekteydi. Savaştan dolayı 7 sene kapalı kalan gümrük kapısı Ocak 2020de tekrar açılmıştır.
Coğrafya
Akçakale ilçesi deniz seviyesinden 385 metre yükseklikte bulunmaktadır. İlçenin doğusunda Ceylanpınar, batısında Suruç, kuzeyinde Harran ve Eyyübiye, güneyinde ise Suriye bulunmaktadır.
Nüfus
Suriye'de yaşanan iç savaştan dolayı, ilçeye Suriye tarafından göç gerçekleşmiştir. Özellikle sınır komşusu olduğu Tel Abyad'dan gelen göçmenlere ev sahipliği yapmıştır.
Bozova, Şanlıurfa

Bozova, Şanlıurfa ilinin bir ilçesidir. Şanlıurfa'ya 38 km uzaklıktaki ilçe, 2022 yılı Şubat ayı TÜİK verilerine göre Bozova ilçesi 53.878 nüfusa sahiptir. Sınırları içerisinde bulunan Atatürk Barajı'na 24 km uzaklıktadır. Her sene eylül ayında yelkenli yarışlarının düzenlendiği ilçedir. Atatürk Baraj Gölü'ne kıyısı olup su sporları ve kamp alanı mevcuttur. Çatak ve Yaslıca olmak üzere birçok göl kenarı tesisi bulunmaktadır.
Tarihçe
Tarihteki yerleşimin Neolitik (Yeni Taş/ Cilalı Taş) Çağı'na kadar arkeolojik araştırmalar ışığında kayıtlara geçen Bozova ilçesi iskan edildiği tarihten günümüze kadar yaşam izlerinin olduğu Neolitik ve Kalkolitik evresi Höyük kalıntıları ile bölgede bulunan yerleşim tarihinede ışık tutmaktadır. İlçede ve bölgede yapılan arkeolojik kazılar neticesinde Bozova ve çevresinde Asurlular döneminde Asuranianu, Romalılar ve Ermeniler döneminde Tormenapa, Araplar döneminde Telhüvek, Türkmenlerin döneminde Yaylak olarak isimlendirilen, tarihi MÖ 7250-5500 yerleşimlerine rastlanılmıştır.
Coğrafya
Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde, Şanlıurfa iline bağlı bir ilçe olan Bozova, batısında Halfeti, güneybatısında Birecik, güneyinde Suruç, güneydoğu ve doğusunda Şanlıurfa Merkez, kuzeydoğuda Hilvan ilçeleri, kuzeyinde de Adıyaman ili ve Atatürk Baraj Gölü ile çevrilidir.
Nüfus
Yönetim
Belediye