turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Osmaneli

Osmaneli, Güney Marmara'da Bilecik ilinin bir ilçesidir. Kuzeyde Sakarya'nın Pamukova, kuzeydoğuda Sakarya'nın Geyve, güneydoğuda Gölpazarı, güneyde Merkez ilçeyle, batıda Bursa'nın Yenişehir, kuzeybatıda Bursa'nın İznik ilçeleriyle çevrilidir.
30 derece doğu boylam, 40 derece 3 dakika kuzey enleminde olup İstanbul'a 200 km, Bursa'ya 107 km, Adapazarı'na 70 km ve Eskişehir'e 120 km uzaklıktadır.
Geçmişi MÖ 1000 yılından kalma Trak mezarı kalıntısı kadar uzanan Osmaneli, 1308 yılında Osmanlı topraklarına katılmış bir Anadolu ilçesidir.
Osmaneli'nin yüzölçümü 526 km kare olup ilçe merkezinin nüfusu 14.521'dir. Evliya Çelebi'nin seyahatnamesinde bahsettiği üzere ayvası, karpuzu ve zeytini başta olmak üzere birçok tarım ürünü meşhurdur.
Osmaneli'nin bilinen ilk adı Anadolu'nun ilk yerleşik halklarından Luwi lerin dilinde yakınından geçen Göksu (Gallos) Çayı'ndan esinlenilerek ilk çağda Mela ya da Gallos olarak anılıyordu. Bu nedenle olsa gerek bilinen ilk adı Melewana dır (Mela halkının kenti). Helenleşme çağında kentin adı Melagina'ya dönüşmüştür. Daha sonraki dönemlerde Lefke diye anılmıştır. Lefke, eski Helencede Leuikai "Ak Kavaklık" deyişinden almıştır.
1308 yılında fethedilerek Osmanlı topraklarına katılmıştır. 1913 yılında Osmaneli adını almıştır. 30 Nisan 1926 tarihinde Bilecik iline bağlı bir ilçe olmuştur.
Osmaneli, İstanbul-Hicaz demir yolunun geçtiği ilçelerden biridir. 1926 yılındaki mübadeleye kadar bölgede Rumlar yaşamıştır. Rum kültüründen bugüne ulaşan en kalıcı örnek Aya Yorgi Kilisesi kalıntısıdır. Yine 1970'li yıllara kadar Rum ailelerce işletmecilik bazında ipek imalatı
yapılmıştır.
Nüfus
Söğüt, Bilecik

Söğüt, Bilecik ilinin bir ilçesidir. Osmanlı Beyliği'nin ilk başkenti olarak bilinir. 1231 yılında Thebasion adını taşırken Anadolu Selçuklu komutanı Ertuğrul Gazi tarafından İznik İmparatorluğu'ndan alınmıştır ve kendisine Anadolu Selçuklu hükümdarı III. Alaeddin Keykubad tarafından Domaniç ile birlikte verilmiştir. Osmanlı döneminde önce Sultanönü sancağının merkeziyken, sonra merkezin Eskişehir'e taşınmasıyla bu sancağa bağlı bucağa dönüşmüştür. 1648 yılında Anadolu vilayeti Bursa sancağının Lefke (bugün Osmaneli) kazasına bağlı bıcaktı. Daha sonra Anadolu eyaletine bağlı merkezi Bilecik olan Ertuğrul sancağının sınırlarına katıldı. En son Hüdavendigar vilayetine bağlı Ertuğrul sancağına bağlı kaza idi. Kurtuluş savaşında üç kez Yunan işgaline uğramış ve 6 Eylül 1922'de işgalden yanmış bir şekilde kurtulmuştur. İlçeye bağlı Kızılsaray köyünün girişinde, hem Osmanlıca, hem de Rumca yazılar taşıyan bir Yunan karakolu bulunmaktadır ve bu karakol harap haldedir.
Etimolojik açıdan Söğüt
1300 - Thebásion (Österreichische Akademie der Wissenschaften, Tabula Imperii Byzantini, 12 vol., Wien 1976...2008.)
1487 - Beğ Söğüdü (Hüdavendigar Livası Tahrir Defterleri, ed. Ömer Lütfi Barkan, TTK1988.)
15. ve 16. yüzyıllara ait tahrirlerde Söğüd kaza adı, Beğsöğüdü ise kaza merkezi olan kasabadır.
Rumca isim Türkçeye "Sivad" veya "Sivas" olarak geçer. Söğüd adının bundan mülhem olması mümkün görünüyor.
Konum
Yurdumuzun kuzeybatısında yer alan ilçe kuzeyinde Gölpazarı, kuzeydoğusunda İnhisar ilçesi, güneyinde Eskişehir'in Merkez ilçesi, güneybatıda Bozüyük ve batıda Merkez ilçe ile komşudur.
İlçenin yüzölçümü 484 km olup, denizden yüksekliği 665 metredir. İl merkezine 31, ekonomik olarak bağlı olduğu Eskişehir'e 52 km uzaklıktadır.
Nüfus
İlçe; 23 köy (Akçasu, Borcak, Çaltı, Dereboyu, Dömez, Dudaş, Geçitli, Gündüzbey, Hamitabat, Kayabalı, Kepen, Kızılsaray, Küre, Oluklu, Ortaca, Rızapaşa, Sırhoca, Tuzaklı, Yakacık, Yeşilyurt, Zemzemiye) ve 5 mahalleden oluşmaktadır.
Orange County, Kaliforniya

Orange ili veya Orange County, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kaliforniya eyaletinde bulunan ildir. 11 Mart 1889'da kurulmuştur. Orange County adlı diziye ve filme adını vermiştir. 2015 verilerine göre 3.169.776 nüfusu ile Kaliforniya eyaletinin en kalabalık 3. (üçüncü) bölümüdür. Toplam 2.455 km2 yüzölçümünün 2.045 km2'si kara, 411 km2si su alanıdır.
Orange County aynı zamanda Kaliforniya'da Türk nüfusun en çok yaşadığı yer olarak bilinir. Türklerin kurduğu bir de kültür merkezi (Pacifica Institute) Irvine şehrinde bulunmaktadır. Yerel amatör liglerde mücadele eden Türk takımları (OC Turks, Moonstar, OC United) mevcuttur.
En önemli şehirleri Huntington Beach, Irvine, Fountain Valley, Aliso Viejo, Orange, Tustin olarak sayılabilir. En büyük şehri ise Santa Ana'dır.
Sahillerinin ve tabiatın güzelliğiyle gezi planlarının en ilgi çeken yerlerindendir. Bunun yanı sıra birçok büyük firmanın merkezi de burada bulunmaktadır.
Güroymak

Güroymak, Bitlis ilinin bir ilçesidir.
Etimoloji
Yerleşimin eski adı "Norşin" olup 1987'de ilçenin adı Güroymak olarak değiştirilmiştir. Norşin, köken itibarıyla Ermenice bir sözcüktür. Nor-Şen/Şin-Yeni-Köy anlamına gelmektedir.
Coğrafya
Güroymak, Doğu Anadolu Bölgesinde Yukarı Murat havzasının doğusuyla Van Gölünün batısında Muş Ovasının doğu ucunda, doğu-batı istikametinde uzanan iki dağ sırasının arasında ovada bulunan bir alan içinde yer almaktadır. İlçenin doğusunda yer alan Nemrut Dağı-Krater Gölü ve etekleri özellikle batıya doğru uzanarak ilçenin kuzeyini çevirir. Güneyde Yer alan Kilhar Dağı ise Doğu Torosların uzantısı olup, ilçenin batısına doğru hafif bir eğimle ovaya uzanır.
Güroymak iklim yapısı genelde Bitlis ilinin Akdeniz kara iklimi geçiş özelliğine benzemekle beraber önemli değişiklikler gösterir. Kışları ve baharları özellikle yoğun sis nedeniyle güneşli gün sayısı azdır. İlçenin doğusundaki Rahva düzlüğü doğal bir rüzgar koridoru olduğu için büyük tipi ve fırtınalara sahne olur. Kışlar soğuk ve yoğun kar yağışlı baharlar ise yağmurlu geçer. Yazlar kısa ve ılık bir özellik gösterir. İlçenin yüksek yerlerinde yetişen meşe ve kavak ağaçları tahrip edilip kesildiğinden dağlık arazisi çıplak, seyrek çalılarla kaplı otlaklıklar niteliğindedir. Ovadaki eski ormanlar tahrip olmuş yerinde sellerle kaplı bozkır mahiyetinde bir arazi yapısı ortaya çıkmıştır. İlçenin deniz seviyesinden yüksekliği 1320 metre, köyler ile birlikte yüzölçümü 650 km2 dir.
Tarihçe
İlçenin bulunduğu topraklar tarih boyunca Muş Ovası ile aynı siyasi kaderi paylaşmış, 4. ila 9. yüzyıllarda Mamigonyan Ermeni Beyliğine, 825-967 yılları arasında Bagratuni Ermeni krallığına tabi olmuş, 967 yılında Bizans egemenliğine girdikten kısa bir süre sonra Diyarbakır merkezli Mervani emirlerinin hakimiyetine girmiştir. Türk akınlarından sonra bir müddet Ahlat'ta hüküm süren Dilmaçoğlu ve Sökmenli beyliklerinin hakimiyetine giren Norşin, daha sonra Bitlis'teki Şerefhanoğlu beylerinin egemenliği altında kalmıştır. Bu süreçte ilçe ve çevresinin Ermeni olan eski nüfusunun peyderpey Kürtleştiği anlaşılmaktadır.
Norşin kasabası 1926 yılında "Çukur" adı verilen nahiyenin merkezi olmuştur. 1960 tarihinde Güroymak adını kazanan ve Çukur bucağının merkezi olan yerleşim, 29 Haziran 1971'de kasaba, 4 Temmuz 1987 tarih ve 19507 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 3392 sayılı kanunla ilçe statüsü kazanmıştır. 11. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün, 2009 Ağustos ayındaki ziyareti sırasında ilçeden Norşin olarak bahsetmesiyle ilçenin eski ismini alması gündeme gelmiş ve aynı yıl içerisinde Belediye Meclisinde yerleşimin isminin Norşin olması kararı İçişleri Bakanlığına sunulmuştur. Ancak aradan geçen süre zarfında yerleşimin isminde değişiklik olmamıştır.
Eğitim
İlçede toplamda 5 tane lise bulunmaktadır. Güroymak İMKB(Borsa İstanbul) Anadolu Lisesi, Güroymak Mesleki Ve Teknik Anadolu Lisesi, İpekyolu Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi, Selahattin-Rahime Dur Kız Anadolu İmam Hatip Lisesi Güroymak Anadolu Lisesi ve Selahaddin Eyyubi Anadolu İmam Hatip Lisesi.
Nüfus
Hizan

Hizan (), Bitlis ilinin bir ilçesidir.
Bölgede ilk yerleşmeler MÖ 1000'li yıllarda Urartular ile başlamıştır. Daha sonra Pers, Roma, Bizans ve Arap devletlerinin egemenliğinde kalmış; 11. yüzyılda Selçukluların, 16. yüzyıl başlarında da Osmanlıların sınırlarına dahil olmuştur.
1929da bucak haline getirilen Hizan 16 Mart 1936 tarihinde ilçe yapılarak Bitlis iline bağlanmıştır. İlçe Bitlis ilinin ve Van Gölünün güneyinde sarp bir bölgede yer almaktadır. Topraklarının %90ı dağlık olup, küçük dereler dışında önemli akarsuyu yoktur. Tipik karasal iklim hakim olan ilçede yaz mevsiminde ortalama en yüksek ısı 25, kış mevsiminde ortalama en düşük ısı -15 derece civarındadır. Bitlis merkez ilçe ve diğer ilçelere göre orman varlığı fazla olmakla birlikte, ülke genelindeki ormanlık alanlara göre orman varlığı azdır.
Nüfus
İlçe; 1 belde, 75 köy ve 11 mahalleden oluşmaktadır.
Ağlasun

Ağlasun, Burdur iline bağlı bir ilçedir.
Tarihçe
İlçede yerleşim antik dönemlere kadar uzanmaktadır. İlçe merkezinin 7 km kuzeybatısında Sagalassos antik kenti bulunmaktadır. Dündar Bey döneminde Hamitoğulları Beyliği topraklarına katıldı. 1472 yılında Osmanlı topraklarına katıldı. 1500-1501 Osmanlı kayıtlarında Ağlasun'dan 9 köy ve Yörük topluluğundan oluşan bir nahiye olarak bahsedilmiştir. 1910 yılı kayıtlarında Burdur'un üç nahiyesinden biridir. 7 Ağustos 1951'de Burdur merkez kazaya bağlı olan "Belönü" nahiyesinin adı nahiye merkezinin de adı olan "Ağlasun" olarak değiştirildi. Ağlasun, 1958'de ilçe olmuştur.
Coğrafya
İlçe, Akdeniz Bölgesinin batısında, Göller Yöresinde yer almaktadır. Batı Toroslar üzerinde bulunan Akdağ'ın Güney yamaçlarında kurulan yerleşim, deniz seviyesinden yaklaşık 1.050 metre yüksekliktedir. İlçenin yüzölçümü yaklaşık 308 km2'dir.
İklim
Etrafı yüksek dağlar ile çevrili olduğu için ilçenin kendine özgü bir iklimi vardır. Genellikle Karasal iklim ile Akdeniz iklimi arasında geçişler yaşanır. Bucak, Çeltikçi ve Burdur'dan soğuk, Isparta'dan sıcaktır. En soğuk mahallesi ise Kum Mahallesidir.
Ekonomi
Halkının büyük çoğunluğu tarım ve hayvancılıkla uğraşmaktadır. İlçede Kiraz, vişne, ceviz, elma, buğday ve mısır yetiştirilmektedir. Gül bahçeleri, asırlık çınarı ve alabalık yetiştirme tesisleri vardır.
Ulaşım
Isparta - Antalya eski karayolu üzerinde bulunur. İllere göre uzaklıkları şöyledir:
Burdur: 35 km
Isparta: 40 km
Antalya: 108 km
İlçeye 7 km uzaklıkta Sagalassos antik kenti bulunur.
Nüfusu
Şehir hakkında kitaplar
Karamanlı

Karamanlı, Burdur ilinin bir ilçesi.
Karamanlı ilçesi çok eski bir yerleşim yeri olduğu bölgedeki tarihi izlerden anlaşılmaktadır. Karamanlı, yerleşim olarak Ardıçlıtepe eteklerinde ve Karamanlı ovasına hakim bir yerdedir. Yakın Taş Çağından (Neolitik Çağ) yerleşim izleri taşıyan bölgenin M. Ö. 800-500 yılları arasında Perslerin, Etilerin ve Yunanların idaresinde kaldığı bilinmektedir. Türk beyi Alparslan'ın 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi ile Anadolu'ya girmesini takip eden yıllarda bölgeye Türkler tamamen hakim olumuş ve bugünlere gelinmiştir. Anadolu'ya Türkler'in girişi ile bölgede ilk düzenli idare Anadolu Selçuklu Devleti tarafından kurulmuş ve 1282'li yıllarda Hatay'dan Muğla'ya uzanan Karamanoğulları beyliğinin idaresine geçmiştir. Karamanoğlu Mehmet Bey'in Gölhisar'da zehirlenerek öldürülmesi üzerine bilinenler dolayısı ile Karamanlı'nın o yıllarda beylik idaresinde olduğunu kesinleştirmektedir.
Osmanlı İmparatorluğunun yükselme devrinde, 1469-1470 yıllarında Fatih Sultan Mehmet Karamanoğulları Beyliğini ortadan kaldırmış, Osmanlı Devleti'nin başına değişik zamlanlarda birçok defa dert açan Karamanoğullarının tekrar birleşip dert olmamaları için, o zaman topluca oturmakta oldukları Larende'den (yani şimdiki Karaman'dan) dağıtılması sırasında bazı obalar, Karamanlı civarında Eskiköy, Türkmen, Gebice, Gedikyap ve Ferizli denilen yerlere yerleşmişler, sonradan Karamanlı'nın şimdiki yerinde toplanmışlardır. Buraya ilk gelen Karamanoğlu, Ardıçlı Tepenin eteğindeki Kocapınarın başına mekan tutmuş, ikinci gelen Caferoğlu, Yediurgan denilen yerdeki Karaağaçlı Pınarın başına yerleşmiştir. İlk olarak buralara yerleşen kişilerin adları bugün bu yörenin mahalle adı olarak yaşamaktaTarihçi Prof. Dr. Tuncer Baykara'nın 27 Mart 1973 tarihli mektubunda 1871 (Hicri-1288) yılında Konya Vilayeti Salnamesi'nden elde ettiği bilgilere göre o yıllarda Karamanlı'nın 410 hanelik bir yerleşim yeri olduğu belirtmiştir. Ayrıca bölgedeki diğer bazı yerleşim bölgelerinden Tefenni 158, Gebrem 70, Sazak 23 ve Ece 20 hane olarak kayıtlarda yer almıştır.
Osmanlı İmparatorluğu döneminden 1911 yılına kadar köy statüsünde bulunan Karamanlı'da 1911 yılında Belediye teşkilatı kurulmuştur. 1925 yılında Jandarma teşkilatı, 1928 yılında da Bucak müdürlüğü kurulmuştur. 4 Temmuz 1987 tarih ve 19507 sayılı Resmi Gazetede Karamanlının ilçe olması, 3392 sayılı kanunla TBMM tarafından kararlaştırılmış ve ilk kaymakamın 11.08.1988 tarihinde atanmasıyla ilçe olmuştur.
Nüfus
İlçe; 8 köy ve 12 mahalleden oluşmaktadır.
Yeşilova

Yeşilova, Burdur ilinin bir ilçesidir. Sınırları içerisindeki Salda gölü ile ünlüdür. Salda Gölü'nün özelliği ise dünyanın en derin ve temiz göllerinden birisi olmasıdır. Göl sayesinde ilçe turistik bir belde görünümü vermektedir. Ayrıca çadır turizmine de müsait bir ortam vardır.
İlçe olmaya 1936 yılında hak kazanan Yeşilova, Göller Yöresi olarak da bilinen Orta Akdeniz'in ortalarında yer almaktadır.
Tarihçe
Yeşilova ilçesi ve etrafındaki bölge Malazgirt Savaşından sonra 1093 tarihinde Türkler'in eline geçmiştir. O tarihlerde Bizanslılar ile bu bölgede yaşayan Türkmenler arasında bazı çatışmalar oldu ise de 1190 tarihinde Alman İmparatoru Frederik Barbaros Haçlı ordusunun başında buraya kadar gelmiştir. Frederik Barbarosun gelişinden istifade eden ve kendisine Bizans Veliahtı süsü veren Alaksi topladığı askerlerle Türk hududuna tecavüz etmiş, bir taraftan Dinara diğer taraftan Güzelhisara cepheden bugünkü Harmanlı (Navlu) boğazına kadar sokulmuştur. Konya Sultanı tarafından gönderilen Osman Bey ve Hüsamettin Bey adlarındaki iki serdar Alaksiyi her iki yönden kıstırmışlardır. Osman Bey (Navlu) boğazında düşman askerlerini sıkıştırmış Gencali, Karaatlı, Gökçe ismindeki Çeribaşları şiddetli hücumlarla düşmana karşı bu bölgede kuvvetli bir (SATIR) atmıştır. Muharebenin en şiddetli geçtiği yer Köpekbeli civarı olmuştur. Köpekbeli savaşında ağır yaralanan Osman Beyin manevi evladı Abdi Bey Salda Gölünün Eşeler Dağına yaslanan sırtlarında bugünkü "SULTANPINARI" namı ile anılan yerde bulunan revirde tedaviye alınmıştır. Bu sırada Abdi Beyin büyük cesaret ve secaretini taltif etmek üzere kendileri ile esasen sıhri Karabeti bulunan bu genç kumandana Sultanlık payesi gelmiştir. Bu pınarın başında revirde bu payenin verildiği yer olarak " SULTAN PINARI" ismi verilmiştir. Düşmana büyük ölçüde satır atıldığı için bu bölgeye "SATIRLAR" denmiştir.
1936 yılında Yeşilova eski Erle Nahiyesi olarak görülmektedir. 1936 yılında ilçe olan YEŞİLOVA genellikle ASİKARAAĞAÇa bağlanmış ve nahiye olarak YAVUCE ismiyle anılmıştır. ERLE bu mıntıkanın ismidir. Nahiye Merkezi sürelerle bir zaman Kayadibi ve bir zamanda Beylerli kaza ve nahiye merkezi olmuştur. 1967den sonra SATIRLAR Köyü merkez seçilmiştir. 1288 tarihli salnameye göre Satırlar Köyü 33 haneli ve 120 nüfuslu idi. 1305 tarihli salnamede de Erle nahiyesinde 148 misafirhane, 18 un değirmeni, 6 dükkan, 1 han, 1 lokanta, 26 Cami, 19 Sübyan Mektebi, 8 tekke, 3 türbe, 38 çeşme ve 26 çamaşırhane olduğu kaydedilir.
Nüfusu
İlçe; 36 köy ve 7 mahalleden oluşmaktadır. Son dönemde bünyesine kattığı Karaatlı ve Kayadibi köyleriyle beraber nüfusu 5700'ü geçmiştir. Ayrıca eskiden Salda ve Güney kasabaları bununan Yeşilova'nın, yetersiz nüfusu gerekçesiyle Salda ve Güney kasabaları köy sıfatı kazanmıştır.
Bayramiç

Bayramiç, Çanakkale ilinin bir ilçesidir.
Turizm
Kebrene ve Skepsis
İlçedeki en eski yerleşim alanları Kebrene (Kebren) ile Skepsis'dir (Grekçe: Σκέψις) . Ama bu kalıntıların çok azı günümüze kadar ulaşabilmiştir. Günümüzde Kebrene'nin bulunduğu bölge Çalıdağı köyü, Skepsis'in bulunduğu bölge Kurşunlutepe'dir.
Hadımoğlu Konağı
1796 yılında inşa edilen Hadımoğlu Konağı, Bayramiç'in en ilgi çeken turistik mekanlarından biridir.
Taş Köprü
Tabaklar Deresi üzerine yapılan Taş Köprü, Karşıyaka Cami'nin hemen önünde bulunmaktadır.
Nüfusu
Atkaracalar

Atkaracalar, Çankırı ilinin bir ilçesidir.
Adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre yapılan nüfus sayımında ikamete bağlı olarak ilçe merkezinin nüfusu 2655 kişi olarak tespit edilmiştir.
Tarihçe
1880 yılından beri bu isimle anılmaktadır. Tarihinde belde düzeyinden ilçeliğe çıkarılmış ve ile bağlanmıştır. İlçe belediyesi 1927 yılında belde belediyesi olarak kurulmuştur.
Atkaracalar'ın tarihinde ise ilçe merkezine yakın Dumanlı Dağı eteklerinde Hoşislamlar mevkiinde türbesi bulunan Hamza Sultan'ın ve merkez camiindeki türbelerinde yatan müritlerinin önemli rolleri vardır.
Coğrafi bilgiler
Çankırı'ya uzaklığı 105 km'dir. İlçenin batısında Çerkeş; kuzeyinde Melan Çayı, Kocadağ ve Çerkeş ilçesi; güneyinde Dumanlı dağı ve Orta; doğusunda da Kurşunlu ilçeleri yer almaktadır.
Ekonomi
İlçe merkezinde ve köylerinde genel geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Büyükbaş hayvancılığının yanı sıra küçükbaş ve kendi ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla kümes hayvancılığı icra edilir. Arpa, buğday ve ziraat müdürlüğünün teşvikleri sonucu fiğ yetiştirmecilikleri ve az sayıda seracılık yapılmaktadır.
Nüfus
Atkaracalar belediyesi
Belediye başkanları
2019 Harun Oflaz
2014 Rıfat Altıntop
2009 Rıfat Altıntop
2004 Ahmet Ulusoy
1994 Mesut Akyüz
1984 Ahmet Ulusoy
1981 Yüksel Eski
1980 Sıtkı Doğu
1963 Osman Sevimli
1960 Cihat Battaloğlu
1951 Ali Akçaoğlu
Bayramören

Bayramören, Çankırı'nın bir ilçesidir. Bayramören, Kurşunlu ilçesine bağlı bucak iken; 1972 yılında Belediye, 1991 yılında ise Kurşunlu ilçesinden ayrılarak; ilçe statüsü kazanmıştır. İlçeye bağlı 27 köy, merkezde ise 3 mahalle mevcuttur. 2021 ADNKS verilerine göre ilçe merkezi, 476 nüfusuyla Türkiye'nin en az nüfusa sahip ilçe merkezidir. Toplam nüfusu ise 2459 kişi olup bu bakımdan 973 ilçe arasında sondan dokuzuncudur.
İlçe il merkezine 105 km uzakta olup, Çankırı'nın kuzeybatısında yer almaktadır. İlçe kuzeyinde Kastamonu ili Araç ilçesi, batısında Çerkeş ilçesi ve Karabük ili Ovacık ilçesi, güneyinde Atkaracalar ve Kurşunlu, doğusunda da Kurşunlu ilçesi bulunmaktadır. Toplam 265 km2'lik yüzölçümüne sahiptir.
Coğrafi yapısının ve iş alanlarının azlığı sebebiyle başta İstanbul ve Ankara'ya olmak üzere fazlaca göç vermiştir. Ayrıca tarihi yapısı ve doğal çevresiyle küçük bir ilçedir.
Ayrıca her sene Pre-Paragliding World Cup Çankırı (Bayramören) & Türkiye Şampiyonası 1. Ayağı yapılmaktadır. Bu nedenle çevre illerden büyük ilgi görmektedir. İlçede yaşayanların birçoğu emekli, geri kalan kısmı ise tarım ve hayvancılık ile uğraşmaktadır.
2015 yılının Eylül ayında Dünya Yamaç Paraşütü Şampiyonası düzenlenmiştir.
Nüfus
Ilgaz, Çankırı

Ilgaz, Çankırı ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Osman Gazi zamanında fethi neredeyse tamamlanmış ve Emir Karatekin komutasında Türk toprakları olmuştur.
Coğrafya
İlin kuzeyinde; güneyden Yapraklı ve Korgun, batıdan Kurşunlu ve Bayramören, doğudan Kastamonu'nun Tosya ve İhsangazi ilçeleriyle çevrilidir. İlçenin kuzey doğusunda uzanan, Hacet Tepesi'nde 2.546 m'ye ulaşan Ilgaz Dağları, güneyde Devrez Çayı'na yer yer dik yamaçlarla iner. Devrez Çayı vadisinde yükselti 900 m dolayına düşer. Vadi boyunca uzanan 1.500 m dolayında Köroğlu Dağları uzanır. Doğu-batı yönünde ilçeyi geçen Devrez Çayı, kuzey ve güneyden inen irili ufaklı çaylarla beslenir. Bunların en önemlileri Gökçay ve Bozan dereleridir.
İklim
Yıllık ortalama sıcaklık, 8-10 C, yağış tutarı 400500 mm'dir. İlçenin doğal bitki örtüsünü ise sarıçam, köknar ve karaçam ormanları oluşturur.
Ekonomi
İlçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.
Nüfus
Korgun

Korgun, Çankırı ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
MÖ 13. yüzyıldan itibaren Korgun'un da içinde bulunduğu bölge Hititlerin yerleşim alanı içinde kalmıştır. MÖ 64'te Romalılar bölgeye egemen olmuşlar ve bu durum on birinci yüzyıla kadar sürmüştür. Bugün, ilçe toprakları üzerinde Alpsarı ve Ildızım Köyleri yakınlarında Romalılar döneminden kalma mezarlık alanlarına rastlanmaktadır.
1071 yılında Büyük Selçuklu Hükümdarı Alparslan'ın Malazgirt zaferinin ardından ilçe topraklarının da içinde bulunduğu bölge Türklerin egemenliği altına girmiştir. Yıldırım Beyazıt döneminde Osmanlı Devleti'nin egemenliği altına giren bölgenin, daha önce 1309 yılından itibaren de Çandaroğulları ve İsfendiyaroğulları Beyliği'nin toprağı olduğu bilinmektedir.
Birinci Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı sırasında bölge insanı birçok kahramanlık örnekleri göstermiştir. 1925 yılında Şapka İnkılabı sırasında Mustafa Kemal Atatürk, Korgun'dan Kastamonu'ya geçmiştir. Korgun, adını bölgeye yerleşen Oğuzların Kargın boyundan alır.
Coğrafya
Çankırı Kastamonu yolu üzerinde bulunmaktadır.
Nüfus
Orta, Çankırı

Orta, Çankırı ilinin bir ilçesidir. İl merkezine 63 km uzaklıktadır.
Nüfus
Orta'ya bağlı 1 belde, 25 köy bulunmaktadır. İlçe merkezine bağlı 4 mahalle vardır.
Coğrafya
Kızılırmak'ın önemli kollarından Devrez çayı Orta ilçesi sınırları içerisinde yer alan dağlardan önemli kaynaklarını alır.
Yapraklı

Yapraklı, Çankırı ilinin bir ilçesidir. 38 köy ve 6 mahalleden oluşmaktadır.
Tarihi
Uzun yıllar Çankırı Merkez ilçesine bağlı olan Yapraklı, 1955 yılında belediyeye, 1958 yılında ise 7033 Sayılı Yasa ile ilçeye dönüştürüldü.
2013 yılında Akyazı, İğdir ve Kavak köyleri ilçeye mahalle olarak bağlandı.
Nüfus
Bayat, Çorum

Bayat, Çorum ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Bayat, tarihi MÖ 1. yüzyıla dayanan bir yerleşim birimidir. Şehrin kuzeydoğusundaki kaya mezarlarının yakın roma döneminden kaldığı sanılmakla birlikte ilçe sınırları içerisinde birçok yerde yakın roma medeniyetine ait para heykel ve mezarlara rastlanılmaktadır.
Coğrafya
İlçenin yüzölçümü 770 km2, rakımı ise 625 metredir. Orta Karadeniz Bölgesi ile İç Anadolu Bölgesi kesim noktasında Köroğlu Dağlarının doğuya uzantısı ile İç Anadolu nun Orta Kızılırmak bölümünde yer alır. Çoruma uzaklığı 83 kilometredir. Yılık ortalama yağış miktarı 445,2 mm'dir.
İlçedeki en önemli akarsu Karatepe ve Öbek Tepesinden çıkan kar suları ile beslenen kuzeyden güneye doğru 45 kilometrelik bir vadi oluşturan ve Kızılırmaka dökülen Bayat çayıdır. İlçenin kuzeyinde 2013 metre yüksekliğinde Öbek Tepesinin yer aldığı Karatepe mevcuttur. Kuzeyden güneye doğru gidildikçe rakım küçülerek 500 metreye kadar düşmektedir. Bu nedenle ilçe kuzeyi dağlık, güneyi küme halinde tepelerin ve kısmen ovaların yer aldığı kırık, dalgalı ve engebeli bir arazi yapısına sahiptir. İlçenin kuzeyinde yer alan dağlık ve ormanlık kesimde Türkiye'de Karadeniz iklimi, güneyde ise, karasal iklim hüküm sürmektedir. İlçe iki iklim arasında geçiş bölgesinde yer almaktadır. Bu sebeple yazlar sıcak ve kurak, kışlar soğuk ve kar yağışlı geçer. Yağışlar düzenli olmayıp, en çok ilkbahar mevsiminde yağış almaktadır. İlçenin dağlık kesimi genelde çam ve meşe ormanı ile kaplıdır. Ovalık kesimde ise bozkırlar yer almaktadır. İlçenin oksijen deposu Karatepe ormanlık alanıdır.
Nüfus
Şive
Türkçenin Bayat ilçesinde kullanılan şivesinin Batı Anadolu ağızları içindeki konumu
Prof. Dr. Leyla Karahan'ın Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması (Türk Dil Kurumu yayınları: 630, Ankara 1996) adlı çalışmasına göre şöyledir:
Ekonomik ve sosyal durum
İlçenin ekonomik yapısı coğrafi yapıya göre şekillenmiştir. İlçe kuzeyinde dağlık kesimde yer alan 18 köy halkı şehirlerde inşaat işçiliği, kısmen orman ürünleri, az da olsa tarım ve hayvancılık ile Linyit Kömür işletmesinde işçilik yaparak geçimlerini sağlamaktadır. Ovalık kesimde yer alan köylerde ise halk, tarla tarımı ve hayvancılık yaparak geçimini sağlamaktadır. İlçede toplam 47.874 hektar tarım arazisi mevcuttur. 2002 yılı verilerine göre 13.090 büyükbaş ve 6.400 adet küçükbaş hayvan mevcuttur. İlçede un ve yem fabrikaları ile linyit kömür işletmesi mevcuttur. İlçenin özellikle dağ köylerinin geçim kaynakları mevsimlik inşaat işçiliğine dayanmaktadır
İlçede bir Lise, bir Anadolu lisesi bir de Çok Programlı Lise ve 6 sı ilçe merkezinde olmak üzere toplam 57 İlköğretim okulu mevcuttur. Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğünce yaptırılan 500 kişilik kapalı spor salonu 2003 yılı itibarıyla tamamlanmış ve faaliyete geçirilmiştir. İlçede 50 yatak kapasiteli Devlet Hastanesi, Merkez Sağlık Ocağı, Barak ve Yoncalı Köylerinde birer adet Sağlık Ocağı mevcuttur.