turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Kofçaz

Kofçaz, Marmara Bölgesi'nde Kırklareli iline idari olarak bağlı olan bir ilçedir. Nüfusu 2125 kişi olup bu bakımdan 922 ilçe arasında sondan altıncıdır. İsmi Pomakçadır. Merkez belediye ve ona bağlı 16 köy ve 2 mahalleden oluşmaktadır. Kofçaz aynı zamanda Bulgaristan ile sınır komşusudur. Türkiye'nin en kuzey noktası olan ilçedir.
Tarih
1369 yılında Osmanlı topraklarına katılan ilçenin, ne zaman kurulduğu kesin olarak bilinmemektedir.
Genel olarak Bulgar ve Yunan işgaline uğramıştır. İlçe nüfusu kendilerini Gacal olarak adlandıran yerli Türk nüfusu ile Balkan bozgunu sonrası gelen Türk topluluklarından oluşmaktadır. Bunların dışında Müslüman bir Slav milleti olan Pomaklar da ilçe nüfusunda önemli yer tutar.
Cumhuriyet'in ilk dönemlerinde "Keşirlik" adıyla nahiye merkezi olarak idari taksimatta yerini almıştır.
1959 yılında bir Pomak köyü olan Kofçaz'ın ilçe yapılmasının ardından, buraya yerleşen devlet memurlarının, ilçe halkıyla anlaşamamasından ötürü, ilçe teşkilatı "Keşirlik" köyüne taşınmıştır. Yanı sıra "Kofçaz" adı da "Keşirlik" köyüne taşınmıştır.
Coğrafya
Kırklareli'nin kuzeyinde, il merkezine 26 kilometre mesafededir. Kofçaz, Yıldız Dağları'nın eteklerinde, ormanlık alanların ortasında yer almaktadır.
Genel olarak dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahip olan ilçenin yüzölçümü 471.500.000 metrekare olup, rakımı 640 metredir. İlçe arazisinden doğan dereler birleşerek Kayalıköy Barajı'nı beslemektedir.
İlçenin en yüksek noktası 759 metre yüksekliğinde yer alan Kiraz Tepesidir.
İklim
Tipik karasal iklim hakimdir. Kışlar soğuk ve yağışlı, yazlar ise sıcak ve esintilidir.
Nüfus
Ekonomi
İlçede en önemli geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. İlçenin bazı bölgelerinde orman işleri yapılmaktadır.
Akçakent

Akçakent, Kırşehir ilinin en az nüfuslu ilçesi.
Tarihçe
Akçakent 1884 yıllarında Kafkasya'dan göç eden Çerkes göçmenler tarafından kurulmuştur. İlk gelen 12 aile Akçakent'in 1 km Kuzey'inde bulunan Axca Köy/(Oxcanlı) harabe kalıntılarının bulunduğu Eskiyurt mevkiine yerleşmişlerdir. Yerleşilen yerin engebeli ve dere yatağı olması nedeniyle bu yer beğenilmemiş ve daha sonra gelen 70 hane ile birlikte şimdiki yerleşim yerine taşınmışlardır. Akçakentin ilk iskanında bu yerleşim yerine yeni şehir anlamına gelen Şehricedit adı verilmiştir. 1909 yıllarında çevrede yaygın olan sıtma hastalığının tedavisinde, Akçakentin suyunun ve havasının iyi geldiğine inanılarak sıtma hastalarının Akçakente geldiği ve şifa buldukları söylenmektedir. Bu sebeple halk arasında Sıtma adı yaygın olarak kullanılmaktadır.
İlçemiz Hacıfakılı köyünde bulunan ve geç Bizans dönemine ait olduğu tespit edilen kilise kalıntısından da civar köylerde yerleşik yaşamın daha öncelere dayandığı görülmektedir.
20 Şubat 1965 tarihinde Şehricedit Köyü'nün adı Akçakent olarak değiştirilmiş ve Bucak Merkezi haline getirilmiştir. Akçakent, Çiçekdağı İlçesi'ne bağlı bir Bucak Merkezi iken, 9 Mayıs 1990 tarih ve 3644 Sayılı Kanun'la ilçelik statüsü kazanmıştır.
Coğrafi yapı
Akçakent, Kırşehir'in Kuzey'inde bulunmaktadır. Doğu'sunda Çiçekdağı, Güney ve Batı'sında Akpınar, Kuzey'inde ise Kırıkkale bulunmaktadır. Akçakent ilçesinin yüzölçümü 459 km2'dir. İlçemiz Kırşehir il merkezine 67 km'dir. İlçe, Kırşehir ilinin en dağlık kısmında yer almaktadır. Rakımı 1410 metredir. Arazimizin 9.618 hektarı ormanlarla kaplıdır. Ekilebilir arazi toplamı 18.418 hektar'dır.
İlçemiz Ayvalı köyü sınırlarında fazla büyük olmayan ve yeraltı sularından beslenen bir çöküntü gölü bulunmaktadır. İlçenin 19 köyü ve bir beldesi vardır. İlçe merkezi 3 mahalleden oluşmaktadır. Mahsenli kasabasında da 3 mahalle mevcuttur.
Nüfus
Boztepe

20.05.1990 tarihinde, 3644 sayılı kanun ile ilçe olan Boztepe, 1700'lü yıllarda geniş bir plato üzerinde kurulmuştur. İlçe tarihinin ise M. Ö. 3000lere dek uzandığı tahmin edilmektedir. Boztepe, Kırşehir il merkezine 15 km uzaklıkta yer almaktadır. Bu özelliği ile Kırşehir il merkezine en yakın ilçedir. İlçenin toplam nüfusu 1990 yılında 10 bin 639 iken, 2000 yılında 10 bin 189'a, 2010'da da 5 bin 679'a gerilemiştir. İlçede 3 mahalle bulunmaktadır. Bunlar: Bağbaşı Mahallesi, Yeni Mahalle ve Orta Mahalle'dir. Boztepe ilçesi kuzeyinde Çiçekdağı, batısında Kırşehir merkez, doğusunda Nevşehir ve güneyinde Mucur ile çevrilidir.
Tarihi
İlçe merkezi çok eski bir yerleşim yeri olmasına rağmen şimdiki yerine 1700'lü yıllarda yerleştiği bilinmektedir. Bu tarihlerde adını aldığı şehrin kuzey batısındaki tepenin çevresinde toplanan köyler Boztepe'yi oluşturmuştur. Bu köyler Çanakçı, Kızmelik, Dağmezarı, Köçekli, Özlü, Eski Boztepe ve Cevizbağı'dır. Bundan sonra sürekli olarak büyüyen Boztepe 1938 depreminde oldukça büyük zarar görmüş, gelişmesi bir süre duraklamıştır. 1950'li yıllarda yeniden gelişmeye başlayan Boztepe, 25 Mayıs 1959'da belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. Belediye kurulduktan sonra sürekli gelişen ve şehirleşen Boztepe 09.05.1990 tarihinde kabul edilip 30.05.1990 tarihinde yürürlüğe giren 3644 Sayılı 130 İlçe kurulması hakkındaki kanun ile İlçe olmuştur. Bir kasaba ile 13 köyü bünyesine alarak 2 Eylül 1991 tarihinde fiilen faaliyete geçmiştir.
Ekonomi
İlçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. İlçe yaklaşık 25.500 dekar sulanabilir araziye sahip olmasına rağmen teknolojinin yetersizliği nedeniyle yeterli sulama yapılamadığından verim oldukça düşüktür. Merkezde ahır hayvancılığı mera hayvancılığına göre daha gelişmiştir. İlçede küçük sanayi sitesi, esnaf teşebbüsleri ve yurt dışındaki sayıları azınsanmayacak işçilerin getirdiği dövizler ilçe ekonomisinin bir diğer boyutunu oluşturmaktadır. Kırşehir il merkezinde yaşayanlar ilçenin merkeze yakınlığı nedeniyle ilçeye yatırım yapmaktadırlar.
Coğrafi Yapı
Kırşehir ilinin kuzeydoğusunda yer alır. Denizden 1220 m yükseklikte olan Boztepenin yüzölçümü 562 km'dir 09.05.1990 tarihinde ilçe olan Boztepenin 1 kasabası 13 köyü vardır. Boztepe ilçesi Kırşehire 15 km uzaklıktadır. İlçenin iklimi
karasal iklim olup yaz aylarında tropikal hava kütlerinin etkisi ile artan sıcaklıklar kış aylarında polar hava kütlesinin etkisi ile düşmektedir. Yükseltinin biraz fazla olması nedeni ile kar örtüsünün yerde kalma süresi Kırşehire göre daha fazladır. Yıllık yağışın dağılımına bakıldığı zaman nisan ve mayıs aylarında yağışın arttığı görülmüştür. Kuraklık ve insan faktörünün etkisi ile orman örtüsü yok olmuş ot formasyonuna ait Antropojen Bozkır örtüsü geniş alanlarda varlığını devam ettirmiştir.
Nüfus
Çiçekdağı

Çiçekdağı, Kırşehir ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Çiçekdağı 1845 yılında Boyalık adında bir köy iken Yozgat'ın Kızılkoca ve Sungurlu'nun Selmanlı bucağına bağlı kalmış, Sultan Mecit saltanatının son yıllarında Mecidiye adı ile Yozgat'a bağlı bucak olmuştur.
1855 yılında Mecidiye Bucağı ilçe olarak örgütlenmiştir. 1910 yılında ilçe sıfatı kaldırılmış Kırdök köyü ilçe olmuş ve buraya bağlanmıştır. Kırdök köyü ise 1800'lerin ilk yarısında geldikleri tahmin edilen Oğuzların Avşar boyundan Horasan Türkmenlerinden sülalelerin kurmuş olduğu bir yerleşim yeridir. Mecidiye 1912 yılına kadar bu ilçeye bağlı kalmıştır. 1912 yılında yeniden ilçe olmuş, 1914 yılında ise ilçe teşkilatı Mucur'a kaldırılmıştır. 1915 yılında tekrar ilçe haline getirilmiştir. 1930 yılında ilçenin adı değiştirilerek Çiçekdağı olmuştur.
Akçakent'in ilçe olmasıyla yüzölçümü 1409 km2'den 950 km2'ye düşmüştür.
Coğrafya
İlçe, bağlı bulunduğu Kırşehir iline 65 km. uzaklıkta ve ilin kuzeydoğusundaki yüksek platoların kuzeye bakan yamaçlarında 936 rakımlı bir yaylada yerleşmiştir. İlçe 4 km mesafede bulunan Yerköy ilçesiyle iç içe bulunmakta; ayrıca Akçakent, Akpınar, Boztepe, Delice gibi ilçelerle komşu olmaktadır.
Nüfus
İlçede bir kasaba belediyesi ve 45 köy vardır.
Elbeyli

Elbeyli, Kilis ilinin bir ilçesidir.
Tarihi
Oğuzlar'ın, Alkırevli boyunun, Elbeyli Türkmen aşiretine mensup yörükler tarafından kurulmuştur. Bu Türkmen aşiretine mensup insanların Türkiye'de ve Suriye'de değişik yerleşim yerleri mevcuttur. Elbeyli İlçesi, 1040 ve 1157 tarihleri arasında Büyük Selçuklu İmparatorluğu hakimiyetindeyken, sırasıyla İlhanlılar ve Dulkadiroğluları egemenliğine geçmiş, 1516'da Mercidabık Muharebesi ile Osmanlı İmparatorluğu'nun egemenliğine geçmiştir.
Cumhuriyetin ilk yıllarında Suriye'nin Cerablus kazasına bağlı bir köy iken, Misak-ı Milli'den sonra Cerablus Suriye sınırları içerisinde kalınca 1931 yılında köy olarak Gaziantep'in, Kilis ilçesine bağlanmıştır. 1946 yılında, ilçe yapılan Oğuzeli'ne bağlanmış, 1995 yılında da Kilis'in il olmasıyla ilçe olarak tekrar Kilis iline bağlanmıştır.
Elbeyli ilçesinin köy konumundayken ismi "Alimantar" idi.
Elbeylinin güneyinde Suriye, kuzeyinde Gaziantep merkezi, doğusunda Gaziantepin Oğuzeli ilçesi, batısında ise Kilis ili ile sınır komşusudur.
Arazi yapısı düz ve ovadır, dağ ve tepeler bulunmamaktadır. Denizden yüksekliği 650 metre, yüzölçümü 262 km2'dir. Arazi görünüm olarak çıplak, orman ve ağaç topluluklarına rastlanmamaktadır. Arazinin bitki örtüsü genellikle otsu bitkiler yani bozkırdır.
Ekonomik durum
İlçe merkez ve köylerinde halkın büyük çoğunluğu tarımla uğraşmaktadır. İlçe halkı, geçimini büyük oranda çiftçilik ve hayvancılık ile sağlamaktadır.
Tarım
İlçemizde halkın %90'ı geçimini tarım ve hayvancılıkla temin etmektedir. Tarımdan elde edilen ortalama gelir dekar başına; buğday 200250 kg (sulu alanda 350400 kg), mercimek 100150 kg. Antepfıstığı 100 kg civarındadır.
İlçede tarım sektöründe 1.252 aile çalışmaktadır. 2005 Yılında 943 çiftçimiz çiftçi kayıt sistemi ve doğrudan gelir desteğine başvurmuş olup halen çalışmalar devam etmektedir.
Nüfus
İlçe merkezinin nüfusu 2.034, bağlı köylerin nüfusu ise 3.807 olup, toplam nüfus 5.841'dir. Nüfusun büyük çoğunluğu çiftçilikle uğraşmaktadır.
Genel Seçimler
Musabeyli

Musabeyli, Kilis ilinin yüzölçümü bakımından en büyük ilçesidir.
Tarih
Bölgenin çoğunluğu Türk olmasına rağmen, Araplar, Çingeneler ve Kürtler mevcuttur. Ayrıca Ermeni kökenli aileler de vardır. Türkler'in Anadolu'ya yerleşmelerinden önce yöre, büyük bir orman alanı olarak bilinmektedir. Bu tarihten sonra Murathöyügü adı ile yerleşim birimi haline getirilmiştir. Ancak, kesin olarak kuruluş tarihi bilinmemektedir. Adından da anlaşıldığı gibi ilçe merkezi bir höyük konumundadır. Zaman zaman yapılan inşaat ve iş kazıları sırasında tarihi eserler bulunmaktadır. Bu tarihi kalıntıların Hititler dönemine ait olduğu sanılmaktadır. 14 Nisan 1997 tarihinde ve 2768 sayılı kararla bölge, Kültür ve Tabiati Koruma Kanunu gereğince koruma altına alınmış, ikinci ve üçüncü dereceden arkeolojik sit alanı olarak ilan edilmiştir.
Uzun yıllar Gaziantep'in Kilis ilçesi'ne bağlı kalan Musabeyli, 1995 yılı Haziran ayında 550 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile Kilis'in il olmasıyla birlikte kendisine bağlanan 46 köyüyle ilçe statüsü kazanmıştır. Bu haliyle Türkiye'nin en genç ilçelerinden birisidir ve aynı zamanda nüfus itibarı ile Türkiye'nin en küçük ilçelerindendir.
Nüfus
Coğrafi
Kuzeybatısında İslahiye ilçesi, kuzeydoğusunda Gaziantep, güneyinde Kilis, doğusunda Polateli ilçesi ile komşudur. Arazi genellikle engebelidir. Ova kesiminde zeytinlik, bağ ve bahçeler, dağ kesiminde ise yer yer meşe ve yabani meyve ağaçları ile kaplıdır.
İklim
Yazları sıcak ve kurak, kışları ılıman ve yağışlıdır.
Genel Seçimler
Derince

Derince Kocaeli'nin ilçesi. Derince, Cumhuriyet döneminde ortaya çıkan yeni bir yerleşim yeridir.
Coğrafya
İstanbula 90 km uzaklıktadır.
Tarihçe
1890 yılında liman kurulması için, İzmit Körfezinde derin bir kıyısı bulunan bir yer aranır, yetkililer en derin yer olarak bugünkü limanın bulunduğu yeri tespit ederler. Burası derinliğinden dolayı Derince Liman diye anılmaya başlar. Bu nedenle, Derince, adını limandan almıştır. Almanlar tarafından hemen inşaatına başlanan liman için çok sayıda insan liman inşaatı yapımında çalışmak için bölgeye gelir. 1904 yılında faaliyete geçen limanda, çalışanlar birer, ikişer evlerini kurmaya başlarlar. 1887 yılından itibaren Balkanlardan, Kafkaslardan ve Kırımdan göçler alan Derince, artık genişlemeye ve gelişmeye başlamıştır. Bu gelişmelerden sonra Atatürk, 1936 yılında Romanyadan Türkiyeye göç edenlerle Derincede otuz hanelik arazi verir. Göçmenlerin evlerini kurmaları üzerine Çınarlı köyü muhtarlığına bağlı olan Derince, 1952 yılında bağımsız muhtarlık olur. Derincenin ilk muhtarı Ahmet Ustadır.
Körfez kıyısında sanayinin kurulmasıyla gelişen ve nüfusu hızla artan Derince, 27 Mayıs 1960ta dört mahalleye ayrılır. Birçok devlet adamının yanı sıra Atatürk, İsmet İnönü, Celal Bayar, Adnan Menderes, Turan Güneş, Turgut Özal, Süleyman Demirel ve Necmettin Erbakan gibi önemli şahsiyetler de Derinceyi ziyaret edenler arasındadır.
Derincenin tanınmasına tarihi Çenesuyu da katkıda bulunmuştur. Çenesuyu bölgede bulunan şifalı sudur.
1863 yılında Sultan Abdülaziz tarafından İzmitte yaptırılan Kasrı Hümayunun en önemli bölümlerinden birisi de saat kulesi yanındaki taç kapısıdır. Bu kapının üzerinde bulunan kitabede İzmitli şair Savfet tarafından yazılmış 22 dizelik kaside bulunmaktadır. Çenesuyu bu kasidede yer almaktadır.
Derince, 7 Mart 1992 tarihinde, 6 mahallenin birleştirilmesiyle belediye statüsü aldı.
Nüfus
Mahalleler
Derince'nin 17 adet mahallesi vardır.
Dumlupınar
Deniz
Çenedağ
Sırrıpaşa
Çınarlı
Yenikent
Mersincik
Yavuz Sultan
İbn- Sina
Fatih
Karagöllü
Terziler
Çavuşlu
[[Tahtalı
Toylar
Geredeli
Kaşıkçı
Spor
Futbol kulüpleri
Derince Belediyespor
Derince G. B.
Yavuzspor
Çınarlıspor
Çenedağspor
19 Mayıs Gençlik Spor Kulübü (Bayan Voleybol)
Derince Yenikentspor (Basketbol/Voleybol)
Derince'nin önemli yerleri
60 Evler Harikalar Sahili
Çenesuyu
Mersincik Mesire Alanı
Taş Köprü
Tahtalı Göleti
Derince Limanı
Körfez, Kocaeli

Körfez ya da eski adıyla Yarımca Kocaeli'nin bir ilçesidir. Bu ilçe batıda Gebze ve Dilovası, kuzeyde Şile ve doğuda Derince ilçeleriyle çevrilidir. TÜPRAŞ, PETKİM, İGSAŞ gibi büyük sanayi kuruluşları bu ilçede bulunmaktadır. İlçede eskiden içme suyu ihtiyacının karşılandığı bir gölet bulunmaktadır. Gölet, 1951'den 1989 yılına kadar ilçeye su vermiştir. Günümüzde ise hizmet dışıdır. İlçenin merkezi olan kasabanın eski adı Yarımca olup, 26 Eylül 1934 tarihine kadar Gebze'ye bağlı bir köydü. Bu tarihte İzmit merkez ilçesine bağlanan Yarımca, 3 Mayıs 1964'te belde olmuştur. 1987'de Çerkeşli köyü hariç Gebze'nin Hereke bucağı, merkez ilçenin batısındaki bazı köylerin ve Gebze'nin Mollafenari bucağına bağlı Duraklı ve Hatipler köyünün katılımıyla ilçe olmuştur. İlçe bugünkü sınırlarına 1989'da Duraklı ve Hatipler köyünün Gebze'nin Mollafenari bucağına dönüşüyle ulaşmıştır.
Tarihçe
İlçede 7. yüzyılda Hereke Kalesi inşa edilmiştir.
1898 yılında dönemin Almanya İmparatoru olan Kaiser II. Wilhelmin Osmanlı İmparatorluğu'nu ziyaret etmesi dolayısıyla Kaiser II. Wilhelm Köşkü burada yaptırılmıştır.
Nüfus
Eğitim
İlkokul ve ortaokul
General Edip Bayoğlu İlkokulu
Körfez İlimtepe İlkokulu
Körfez Anadolu İlkokulu
Körfez Çeliksanayi Ortaokulu
Körfez Ahmet Taner Kışlalı İlkokulu
Körfez Mimar Sinan İlkokulu
Derince Nene Hatun ilkokulu
Körfez Nene Hatun İlkokulu
Yarımca Ortaokulu
Petkim Ortaokulu
Sevindikli İlkokulu
Sevindikli Ortaokulu
Alihocalar İlköğretim Okulu
Atatürk İlköğretim Okulu
Hedise Evyap İlkokulu
Yarımca İlkokulu
Seka Ortaokulu
İgsaş Ortaokulu
Barbaros İmam Hatip Ortaokulu
Tüpraş İlköğretim Okulu
Liseler, yüksek okul ve üniversiteler
Kocaeli Üniversitesi Hereke ve Marshall Kampüsü
Kocaeli Üniversitesi Körfez Yerleşkesi
Med Marine Tuncer Şen Fen Lisesi
Kocaeli Körfez Fen Lisesi
Oruç Reis Anadolu Lisesi
Körfez Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi
Körfez Mustafa Kemal Lisesi
Körfez Milangaz Hacer Demirören Çok Programlı Lisesi
Körfez Tüpraş 50. Yıl Anadolu Lisesi
Körfez Atatürk Anadolu Lisesi (Körfez Atatürk Lisesi)
Körfez Yarımca Lisesi
Körfez Orhangazi Anadolu Lisesi
Hereke Anadolu İmam Hatip Lisesi
Çamlıtepe Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
Oruç Reis Anadolu Lisesi
Ahırlı

Ahırlı, Konya ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Ahırlı, 7 Şubat 1962'de belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.
Coğrafya
İlçe merkezi Seydişehir-Bozkır karayolu üzerinde kurulmuştur. İlçe toprakları dalgalı düzlüklerden meydana gelir. Ekonomisi tarıma dayalıdır. Çarşamba Suyu başlıca akarsuyudur. Başlıca tarım ürünleri nohut ve tahıldır. Ovalık kesimin sulanabilen kısmında sebze ve meyve yetiştiriciliği yapılır.
Bozkır ilçesine bağlı bir bucak iken 9 Mayıs 1990'da 3644 sayılı kanunla ilçe oldu. Belediyesi 1962'de kurulmuştur.
Nüfus
2020 ADNKS'ye göre toplam nüfusu 4.657'dir.
Yönetim
Belediye başkanlığı
Altınekin

Konya ilinin bir ilçesidir. İl merkezine 67 km uzaklıktadır.
Tarihi
İlçenin tarihi oldukça eski devirlere kadar uzanmaktadır. Anadolu Selçukluları döneminde önemli bir ticaret merkezi olan ilçe en parlak dönemini bu devirde yaşamıştır. Şehir merkezinde bulunan Zıvarık Hanı bu devirden kalan en önemli yapıdır.
Fakat arazinin kıraç oluşu ve tarihi İpek Yolu'nun eski önemini koruyamaması sonucu, Anadolu ticaretinin düşüşüne paralel olarak ilçedeki ticaret hayatı da sönükleşmiştir. Osmanlı Dönemi'nde ise tarım ve at yetiştiriciliği konusunda ünlenmiş bir bölgedir.
Cumhuriyet Dönemi'nde ise tüm kamu kuruluşlarıyla birlikte gelişmiş bir yerleşim merkezi haline gelmiştir. Ancak bu kurumların bilahare diğer ilçelere kaydırılmasıyla birlikte küçük bir nahiye halini dönüşmüştür. Sonraki süreçte ise Altınekin kasaba iken, 4 Temmuz 1987 gün ve 19507 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanın 3292 Sayılı Kanunla ilçe olmuştur.
Nüfus
Çumra

Çumra, Konya iline bağlı Konya Ovası'nda yer alan bir ilçedir.
Tarihçe
Kuruluşu
M. Kemal Atatürk trenle Adana'ya giderken Çumra'da verdiği mola esnasında Çumra istasyonundan etrafı seyredip sulama tesis ve lojmanlarını gördükten sonra; "Bu şirin beldeyi geliştirmek, buraya önem vermek lazımdır. Çumra ilçe olmaya layıktır." demiştir. Atatürk'ün emri ile 26 Haziran 1926 yılında, 30 Mayıs 1926 tarihli 404 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan, 877 sayılı kanunla Çumra İlçe merkezi haline getirilmiştir. 1936 yılında Balkanlardan Anadolu'ya gelen 300 göçmen ailesi Çumra'ya yerleşmiştir. Çumra'ya yerleşen göçmen ailelerinin önceden Avrupa'ya 'Karaman ve Konya'dan' göç ettiği de bilinmektedir.
1936 ve 1950 yıllarında Balkanlardan gelen soydaşlarımızın yanı sıra son yıllarda Hadim, Bozkır, Ermenek gibi ilçe ve köylerden Çumra'ya olan göçler ilçe nüfusunu hızla artırmıştır.
1961 yılında yapılan kazılarda ortaya çıkarılan MÖ 8000 yıllarına tarihlenen Çatalhöyük ören yeri ile Çumra'nın tarihi 9000 yıl öncesine dayanmaktadır. Çatalhöyük'ten başka Çumra ve çevresinde Neolitik devirden kalma birçok Höyük mevcuttur. Çumra merkezde bulunan Sırçalıhöyük ve farklı mahallelerinde bulunan Seyithanhöyüğü, Karahöyük, Karkın hüyüğü, Dedemoğlu hüyüğü, İçeriçumra hüyüğü, Alibeyhöyüğü, Abditoluhöyüğü, Üçhöyük bunlardan bazılarıdır.
Rivayetlere göre; Yavuz Sultan Selim, Mısır Seferi'ne giderken Çumra üzerinden geçmiş. O zamanlar bölge bataklık halindeymiş. Yavuz, askerlerine paçalarınızı çemreleyin emrini vermiş. Çemre kelimesi zamanla değişerek bu bölgeye isim olmuştur..
Coğrafi özellikleri
Çumra'da Obruklar
Apasaraycık Obruğu
Apasaraycık mahallesinin 2 km güney batısındaki obruk.
Gökhüyük (Tımraş) Obruğu
Gökhüyük mahallesinin hemen yanındaki obruk
Hüyükler
Çumra ve çevresindeki tepeler
Sırçalı Hüyük
Seyithan Höyüğü
Karahüyük
Karkın Höyüğü
Dedemoğlu Höyüğü
İçeriçumra Höyüğü
Alibeyhüyüğü
Çatalhöyük
Küçükköy Höyüğü
Abditolu Höyüğü
Üçhüyük mahallesinde bulunan üç adet hüyük
Nüfus
Derbent, Konya

Derbent, Konya ilinin bir ilçesidir.
Derbent Konya'ya 78 km mesafede 1930 yılında kasaba, 1990 yılında ilçe olmuş küçük bir yerleşim birimidir.
Konya'ya uzaklığı Beyşehir yolundan gidilip Ilgın sapağından ulaşım sağlanırsa 78 km olup ana yolu bu istikamettir. Fakat yine Beyşehir yolu istikametinde giderken Altınapa barajına inmeden sağa girilir ve Başara kavak yolu kullanılırsa mesafe 55 km dir fakat bu yol çok dar ve virajlıdır.
Yüzölçümü 300 km2 olup, bunun yaklaşık 10 km2 si sulanılabilir vaziyette olan toplam 156 km2 lik alanı tarım arazisidir. Kalan kısmı ise yerleşim yerleri ile orman ve mera arazisidir. Osmanlı Döneminde, derbent kelimesi teşkilat anlamında kullanılmıştır. Bu anlamda, dağlar üzerindeki geçitlerde ve boğazlarda kullanılan karakollara derbent denilmiştir.
Derbent, Selçuklular döneminde Eşrefoğulları Beyliği sınırları içinde kalmıştır. Eşrefoğulları Beylik sınırları; Beyşehir ve Seydişehir'den sonra, Ilgın, Bolvadin ve Akşehir sınırlarını içine alır. Bozkır, Şarkikaraağaç, Yalvaç, Gelendost, Kıreli, Doğanhisar ve hatta Çal gibi şehirler de zaman zaman beylik sınırlarına dahil olmuştur.
Nüfus
Doğanhisar

Doğanhisar, Konya ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Doğanhisar M. Ö. 500 yıllarında Metyos adıyla Konya'da kurulmuştur. M. S. 395 yılında Bizans İmparatorluğu tarafından ele geçirilmiş ve M. S 704 ve 708 yılları arasında ise Emevi ve Abbasi Devletleri ordularının taarruzlarına uğramıştır. Bu savaşlarda şehit olan Seyit Ahmetin mezarı Kızılışık bölgesinde bulunmaktadır.
Malazgirt Savaşından sonra 1071, Selçukluların batıya yayılmaları ile birlikte 1110 yılında Doğanhisar Türklerin hakimiyetine geçmiştir.
Şehrin adı Selçukluların arması olan doğan kuşunu simgelemiş, kalesinin adı ise Doğan Kalesi olarak adlandırılmıştır. Daha sonra bu yerleşim birimi Doğanhisar adını almıştır.
Coğrafya
Doğanhisar ilçe merkezi, Sultan Dağları'nın kuzeydoğuya bakan eteklerinde kurulmuştur. Konya il merkezine 122 km uzaklıkta bulunmaktadır. Doğuda Ilgın İlçesine, güneyde Hüyük ilçesine, batıda Isparta ili, kuzeybatıda Akşehir ilçesine, kuzeyde Ilgın ilçesine ve Argıthanı kasabasına komşudur. İlçenin yüzölçümü 519.5 km2 olup, denizden yüksekliği 1220 metredir. Karasal iklim görülmektedir.
İdari durum
Doğanhisar İlçesine bağlı toplam 24 mahalle bulunmaktadır.
Nüfus
Ekonomi
İlçe ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Tarım alanlarında hububat, baklagiller, sebze ve meyve bitkileri üretilmektedir.
İlçede illit (bir çeşit kil minerali) yatakları bulunmakta ve halen işletilmektedir. Çıkarılan illit genellikle karayolu aracılığı ile çoğunlukla Bilecik ilinde yer alan seramik fabrikalarına satılmaktadır. İllit madenciliğinin ilçe ekonomisine katkısı yadsınamaz.
Galeri