turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Akbank Oda Orkestrası

Akbank Oda Orkestrası (AOO) , 1992- 2011 yılları arasında İstanbulda faaliyet göstermiş olan bir oda orkestrasıdır.
Akbank tarafından Türkiye'nin ilk özel sektör orkestrası olarak kuruldu. Faaliyet gösterdiği dönemde İstanbul'un her iki yakasında düzenli konserler, Anadolu turneleri ve çoğunlukla üniversitelerde düzenlenen Gençlik Konserleri ile birlikte yılda 19 yılda yaklaşık 400 konser vermiştir.
1992'de Hakan Şensoy'un başkemancılığında başında şef olmadan kurulan orkestra, daha sonra Igor Oistrakh, Ionescu Galati, Howard Griffits gibi değişik şeflerle birçok salonda faaliyet gösterdi; 1996 yılında yeniden yapılandı ve 1998'de Cem Mansur daimi şefliğe getirildi.
Orkestra, konser dizilerinin yanı sıra tarihi mekanlarda değişik temaları olan küçük festivaller düzenledi. Bu küçük festivallerden bazıları şunlardır: Aya İrini'de düzenlenen "Bach, Caz ve Lale Devri" (1998) , İstanbulda Erguvan Zamanı (2004) Tophane-i Amire'de düzenlenen "Alla Turca" (1999) ve "1789, Akl-ı Selim'in Müziği" (2000(-) ile Yıldız Sarayı içindeki Istabl-ı Amire-i Ferhan Salonu'nda (saray atlarının yetiştirildiği yer) düzenlenen "At-Nağmeler" (2001) Şef Cem Mansurun her konserden önce salonda toplanan dinleyicilere eserleri yarım saatlik bir sunumla anlatması, orkestranın uyguladığı yeniliklerdendi.
Orkestra 2011 yılında Akbank yönetimi tarafından yapılan kurumun aldığı stratejik kararlar sonucunda AOOnun faaliyetlerini bundan böyle sürdüremeyeceği duyurusu ile kapanmıştır.
Akbank Oda Orkestrası Solistleri
Friedrich Lips, Fabio Zanon, Anders Paulsson, Alexander Markov, Stephen Kovacevich, Benyamin Sönmez, Bernd Glemser, Nicholas Daniel, Toros Can, Patrick Gallois, Ernst Kovacic, Chen Halevi, Christian Blackshaw, Yuri Gandelsman, John Harle, Christian Lindberg, Maria Tanzini, Adrian Brendel, Carlos Bonell, Toros Can, Mayumi Fujikawa, Hakan Hardenberger, Natalie Clein, Elizabeth Wallfisch, Michael Collins, Eduardo Fernandez, Dame Evelyn Glennie, Natalia Gutman, İdil Biret, Ayla Erduran, Raphael Wallfisch, Suna Kan, Anna Ryberg, James Gilchrist, Russel Smythe, Stephen Allen, Kevork Tavityan, Tedi Papavrami, Julian Lloyd-Webber, Ipswich Choral Society, Elena Duran, Gülsin Onay, Anna Tobella, European Voices İstanbul, Fabio Maria Capitanucci, Capucine Chiaudani, Natalia Gavrilan, Shalva Mukeria, Maria Gesswagner, Judith Halasz, Atilla Aldemir, Kudsi Ergüner, Gökhan Aybulus, Emre Elivar, Benal Tanrısever, Tahir Aydoğdu, Elina Vahala, Lara St. John, Sharon Bezaly, Matti Rantanen, Colin Currie, David Pyatt, Andréa Tyniec, Gloria Campaner, Kostas Kotçiolis, Ole Edvard Antonsen, Jean Louis Steuermann
İstanbul Oda Orkestrası

İstanbul Oda Orkestrası 1961 yılında Dr. Hamit Alacalıoğlu tarafından kurulmuştur. Orkestra 1961 - 1972 yılları arasında zamanın solist ve müzisyenleri ile birlikte konserler vermiş ve TRT İstanbul Radyosunda canlı konser kayıtları yapmıştır. Ayrıca, 1972 - 2001 yılları arasında da zaman zaman değişik şefler ile çalışmış, 2001 yılı itibarıyla düzenli konserlerine tekrar başlamıştır.
Cihat Aşkın ve Hakan Şensoy'un önderliğinde yeniden hayat bulan orkestra, yurt çapında verdiği konserler ile ülkenin en prestijli topluluklarından biri durumuna gelmiştir.
2001-2005 yılları arasında elliyi aşkın konser yapan İstanbul Oda Orkestrası, bu konserlerde çoğunlukla Türk bestecilerinin eserlerine yer vermiş ve kendisi için yazılmış pek çok eserin de ilk seslendirilişini gerçekleştirmiştir.
31. İstanbul Müzik Festivali'ne iki konser ile katılan orkestra bu konserlerden birinde dünyaca ünlü keman virtüözü Shlomo Mintz'e eşlik etmiştir. 2004 NATO zirvesinde dünya liderlerine bir konser veren İstanbul Oda Orkestrası ayrıca Almanya, Arnavutluk, Bulgaristan, İsrail, İtalya ve Pakistan'a davet edilmiştir. 2006 yılında Cemal Reşit Reyin eserlerinden oluşan ilk CDsini yayınlayacak olan orkestra gelecek dönemlerde CD kayıtlarına devam edecektir.
Sivil Toplum orkestrası olarak bir araya gelen ve yetenekli müzisyenlerin toplanmasıyla oluşan orkestranın bir başka özelliği de yeni yetişen genç müzisyenlere bünyesinde yer vererek kendine özgü bir orkestra tınısı oluşturmasıdır.
İstanbul Oda Orkestrası, Kadıköy Belediyesi ile yaptığı iş birliği sonucu 2004 yılından itibaren, Kadıköy Belediyesi İstanbul Oda Orkestrası adı altında Anadolu yakasında aylık halk konserleri vermeye başlamıştır.
Oda Orkestrası
1961'de kurulan müzik grupları
1961'de Türkiye'de kurulan oluşumlar
Midnight Commander

Midnight Commander, metin tabanlı, açık kaynaklı bir dosya yöneticisidir. Fare kullanılabilmesi ve menülerinin olması kullanımını çok kolaylaştırmaktadır. Konsol kullanmayı bilmeyenler dahi bu yöneticiyle birçok şeyi çok rahatlıkla yapabilmektedirler.
İlginç notlar
Miguel de Icaza'nın geliştirdiği uygulama, ilk olarak "Mouseless Commander" adıyla yayınlandı. Uygulamaya fare desteği eklenince "MouseLess commander with Mouse Support" adını aldı. Sonrasında ismin uzunluğundan ötürü oylama açıldı ve o yıllarda esen Karaşimşek dizisinin de etkisiyle, oylamada "Midnight Commander" ismi seçildi.
Midnight Commander, kötü bir yerelleştirme nedeniyle uzun yıllar Ubuntu depolarında "Geceyarısı Komandosu" adıyla yayınlandı.
Fermat'nın küçük teoremi

Fermat'nın küçük teoremine göre her p asal sayısı, a tam sayı ("a" ve "p" aralarında asal) olmak üzere, her a p − a sayısını böler. Bu, modüler aritmetik sembolleriyle
şeklinde gösterilir. Örnek olarak, a = 2 ve p = 7 ise, 27 = 128, ve 128 − 2 = 7 18 sayısı 7'nin tam katıdır.
Pierre de Fermat bu bu teoremi öne sürmüş, fakat ispatlamamıştır. Teorem, daha sonra Leonhard Euler tarafından 1736'da ispatlanmıştır.
Teorem asallık testlerinde ve bilgisayarda büyük sayılarla işlemlerde kullanılır.
Sayılar teorisi
Matematik teoremleri
Modüler aritmetik
Endoplazmik retikulum

Endoplazmik retikulum hücrede bulunan, veziküller, tüpler ve sisternalardan oluşmuş bir organeldir. Bu organel çeşitli işlevlerden sorumludur: membran proteinlerinin veya bir membran içinden geçerek (hücre dışına veya membran çevrili bir organelin içine) salgılanacak olan proteinlerin çevrimi, katlanması ve taşınması; kalsiyum depolanması; ve bazı lipit ve makromoleküllerin depolanması.
1945 yılında Keith R. Porter, Albert Claude, ve Ernest F. Fullam, elektron mikroskobu ile yaptığı çalışmalarda, hücre sitoplazmasının dantel şeklinde bir ağ manzarası görünümünde olduğunu saptamıştır. Bu ağ yapı hücrenin ektoplazmasında görülmediği için bu araştırmacılar buna endoplazmik retikulum (plazma içi ağı) adını vermişlerdir. Yapılan daha derin çalışmalarda endoplazmik retikulum'un sitoplazmada bulunan bir koful sistemi olduğu ve bu sistemin bir zarla çevrilmiş olduğu saptanmıştır. Endoplazmik matriks ise koful sisteminin dışında, yani kofullar arasında kalan alanı doldurur. Endoplazmik retikulum, Golgi aygıtı ve lizozomun oluşturduğu yapıya endoplazmik vakuol sistemi adı verilir.
Endoplazmik retikulumun zarının kalınlığı 50-60 Å kadardır. Kalınlığı hücre zarından az olduğu halde aynı yapıyı gösterir. İki koyu ve arasında bir açık renk tabakadan yapılmıştır.
Endoplazmik retikulumu bir kargo sistemine benzetilebilir. Hücre içinde ve hücre dışına proteinleri taşımayı sağlar. Aynı zamanda bazı hücrelerde glikojen, steroidler, ve diğer makromolekülleri depolar.
Üzerinde ribozom olan endoplazmik retikulum granüllü endoplazmik retikulum, ribozom olmayanlar granülsüz endoplazmik retikulum adını alır. Granül, tanecik demektir, elektron mikroskobunda bu yapıların üzerinde küçük tanecikler görünmesinden dolayı bu şekilde adlandırılmışlardır.
Yapı
Granüllü endoplazmik retikulum
Endoplazmik retikulum ağsı yapısı üzerinde ribozom taşıyan tiplerine granüllü endoplazmik retikulum denir. Bu tip endoplazmik retikulumlar protein sentezinde görevlidirler. Sentezledikleri proteinleri küçük veziküllere yüklenip Golgi aygıtına taşınırlar. Protein sentezinde görevli olan hücrelerde daha fazla görülürler.
Granülsüz endoplazmik retikulum
Granülsüz endoplazmik retikulum, lipid sentezinde görevli hücrelerde bulunur. Membran üzerinde ribozomlar bulunmaz. Bir nevi paketleme ve taşıma görevi üstlenen bu organel bazı maddelerin hücre içinde dağılmasını sağlar. Birçok metabolik reaksiyonda, karaciğerdeki metabolik reaksiyonlarda, steroid yapılı hormonların sentezinde, fosfolipid sentezinde, lipid taşımasında, karaciğerdeki metabolik reaksiyonlarda görev alır.
Karbonhidrat ve lipit sentezi yapan hücrelerde daha çok bulunur. Granülsüz endoplazmik retikulum özellikle kas hücrelerinde kalsiyum depolar.
Sarkoplazmik retikulum
Sarkoplazmik retikulum (Yunanca sarks, "et" demektir) düz ve çizgili kaslarda bulunan özel bir tip granülsüz endoplazmik retikulumdur. Aradaki fark, sarkoplazmik retikulumda (SR) bulunan proteinlerin kalsiyum depolamaya ve pompalamaya yaramalarıdır. Kas uyarılınca SR'de depolanan kalsiyum salınır, bu da kasın kasılmasına neden olur.
Morris (çizer)

Maurice de Bevere (1 Aralık 1923 - 16 Temmuz 2001), Belçikalı çizer. Türkiye'de en bilinen eseri Goscinny ile beraber hazırladığı Red Kit (Lucky Luke) serisidir.
Red Kit
1946 yılında Spriou isimli Fransız dergisinde Lucky Luke ismiyle çizmiştir. Lucky Luke Türkiye'de bilinen adıyla Red Kit ona yardım eden sadık dostu Düldül ile (orijinal adı ile Jolly Jumper) Vahşi Batıyı gezen yalnız bir kovboydur.
Goscinny
Fransız çizer, yazar ve editördür. Morris çizgi romanlarında senaryo yazmayı pek sevmez ve çizgileri ön plana çıkarmayı sever. Goscinny ile anlaşır ve senaryoyu onun yazmasını ister. Goscinny ile tanıştıktan sonra Red Kit'in meşhur Daltonlar'ı çizilmiştir. Goscinny öldükten sonra Morris pek çok farklı çizerle çalışmıştır fakat pek çok karakterin yaratılmasında ilham kaynağı olan Goscinny'dir.
Red Kit Adı
Türkiye'de "Lucky Luke" çizgi romanına Red Kit isminin verilmesinin hikayesini ise isim babası olan Ferdi Sayışman ise şöyle açıklıyor:"O zaman Lucky Luke'un maceraları Fransız Spirou dergisinde çıkıyordu. Burada da yayınlamaya karar verince, Türkçe ne isim koyalım, diye düşünmeye başladık. Bir arkadaşın çıkarmak istediği Red Rider (Kızıl Sürücü) diye bir dergi vardı. Ben de Bil Kit diye başka bir derginin kopyasını yapıyordum. Red kısmını Red Rider'dan Kit kısmını da Bil Kit'ten aldık, Red Kit oldu."
Ölümü
Morris, 78 yaşında yüksek bir yerden düşmesi sonucu meydana gelen emboli nedeniyle öldü.
Tipo baskı

Tipo baskı metal harflerle (hurufat) yapılan yüksek baskıya denir. Uzun ve zahmetli bir baskı hazırlık süreci gerektirir. Metal harflerin tek tek sayfa oluşturacak bir biçimde düzenlenmesi yöntemi kullanılır. Baskı hazırlık işlemi her ne kadar gelişim göstermiş olsa da günümüz masaüstü yayıncılık sisteminin sağladığı imkanlardan çok uzaktır. Tipo baskıda iki silindir bulunur. Bunlardan biri kalıp silindiri, diğeri baskı silindiridir. Kalıp üzerindeki görüntünün doğrudan baskı materyaline aktarıldığı doğrudan baskı sistemidir. Kalıp üzerindeki yüksek kısımlar mürekkebi alırken alçakta kalan kısımlar mürekkebi almaz. Yüksekte kalan kısımlar baskıyı gerçekleştirir; bu açıdan patates baskısına benzer. Kalıp üzerindeki görüntü terstir.
Günümüzde kullanımı önemli oranda bırakılmıştır. Ender olarak, kartvizit, fatura ve özel koleksiyon yayınların basımında kullanılır. Tipo baskı makinaları daha çok matbaacılığa; kesim, gofre, numaratör baskı, piliyaj-perforaj başka alanlarda hizmet eder.
Matbaacılık
M-765 FS Mercure

Mercure sınıfı sahil tipi bir mayın tarama gemisi olarak Askeri Savunma Yardım Paktı dahilinde Amerikan AMS-254 tanımlaması ile Fransadaki Cherbourg kentinde kurulu Constructions Mécaniques de Normandie (CMN) tersanesi tarafından 1955 Ocak ayında kızağa kondu. 7 Şubat 1955'te inşası devam eden geminin tanımlaması MSC-254 olarak değiştirildi. 21 Aralık 1957 tarihinde denize indirilen tekne 20 Aralık 1958de Mercure ismi ve M-765 borda numarası ile Fransız Donanmasına katıldı. Bu sınıfa ait ilk ve tek Fransız Donanması gemisidir ve kendisinden sonra gelen mayın harbi gemi sınıfları için
örnek teşkil etmiştir.
Brestdeki 23ncü Mayın Tarama Kısmına (23ème Division de Dragueurs) tahsis edilen gemi daha sonra yedek kadroya alındı ve Cherbourg limanına çekildi. 1979-80 yılları arasında yine Cherbourgda kurulu Direction des Consctructions Navales (DCN) tersanesi tarafından bir devriye gemisi olarak tadil edilen tekne, 19 Aralık 1980 tarihinde P-765 borda numarası ile tekrar Fransız Donanmasına katıldı. Balıkçılık koruma ve kontrol amacı ile kullanılan geminin mayın tarama ekipmanları söküldü, arka güverte bölümünde mürettebat için ek bir kabin yapıldı, Mercedes-Benz dizel motorları Fransız yapımı SACM MGO motorları ile değiştirildi ve yeni elektronikler eklendi (Decca 1226 radar vs.). Esas olarak La Pallice kentinde üslenen Mercure, Lorient limanında 27 Nisan 1991da hizmet dışı kaldı ve 1992 yılında sökülmeye başladı.
Mercure = Merkür, Roma Mitolojisinde haberci tanrı.
Zeki Ömer Defne

Zeki Ömer Defne (1903, Çankırı - 2 Aralık 1992), Türk şair.
Yaşamı
Zeki Ömer Defne, Çankırının İmaret Mahallesinde diğer adıyla Saray Mahallesinde 4 numaralı evde, Rumi takvime göre 1319, Miladi takvime göre 1903te doğmuştur. Asıl adı Mehmet Zeki olup; aile lakabı Hanyalıoğludur. Zeki Ömer Defne, Türk Edebiyatı dergisinden Belkıs Kabaklıoğlu ile yaptığı bir röportajda babasının Zekai Dedeye hayranlığı dolayısıyla verdiği Zekai isminin hocaları tarafından Zeki olarak değiştirildiğini söyler. Annesi Hacer Hanım, babası Ömer Efendidir. 1911 yılında - Balkan Savaşından bir yıl önce babası askere alınır ve Priştineye gönderilir. Bir yıl sonra Balkan Savaşı başlar. O zamandan sonra Defne için sıkıntılı bir hayat başlamıştır. Çok zor şartlar altında eğitimine devam eder. İlk önce rüştiyeyi bitirir, daha sonra Kengrı (Çankırı) Ertuğrul Mekteb-i İdadisinde okur ancak okul hayatı babasız geçer. Bu durum Zeki Ömer Defneyi çok etkiler. Hocalarının isteği üzerine Ankara Keçiören Muallim Mektebine gider. İdadiyi bitiren öğrenciler Ankara Darülmuallimin son sınıfına kaydolabilmektedir. Bu durum Defneye bir yıl sonra öğretmen olma imkanı sağlamıştır. Bu okuldan birincilikle mezun olur.
Ankara Muallim Mektebinden mezun olduktan sonra ilkokul öğretmeni olarak görev yaptı. Daha sonra dışarıdan bitirme sınavları yoluyla lise öğretmenliğine geçti. Kastamonu Lisesinde Türkçe ve edebiyat öğretmenliği ve yöneticilik yaptı. İstanbulda Kabataş Lisesinde de çalıştı. Sonra İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nin Türk dili ve edebiyatı bölümünden 1939 yılında mezun oldu. Daha sonra sırasıyla Galatasaray Lisesinde, Alman Lisesinde, Şişli Terakki Lisesinde ve Harp Akademisinde edebiyat öğretmeni olarak görev yaptı.
İlk şiiri 1923te Halk Yolu dergisinde yayınlandı. Halk edebiyatı geleneklerine bağlı ve hece ölçüsünde şiirler yazdı. 1940'tan başlayarak Çınaraltı, Sanat ve Edebiyat, Hareket, Ün, Şadırvan, Edebiyat Dünyası gibi dergilerde şiirleri yayınladı. 1969da Galatasaray Lisesi'ndeki görevinden emekli oldu. 1970lerde şiirleri daha çok Varlık dergisinde görüldü.
Anadoluyu şiirlerinin ana teması olarak aldı. Yurt güzellemeleriyle tanındı. Yazdığı yurt güzellemeleri şiirlerinde Erzurum, Eğin, Ilgaz, Isparta, Bursa, İstanbul, Konya illerini çeşitli özellikleriyle tanıttı.
Güçlü bir anlatıma ve duyarlığa sahip olan şiirleri ancak 1970lerden itibaren kitaplaşmaya başladı.
Zeki Ömer Defne 2 Aralık 1992de yaşama gözlerini yumdu. Karacaahmet Mezarlığı'na defnedildi.
Şiir kitapları
Denizden Çalınmış Ülke (1971)
Sessiz Nehir (1985)
Kardelenler (1988)
Ilgaz
Orta Anadolu
Ziller Çalacak
Araştırma kitabı
Dede Korkut Hikayeleri Üzerinde Edebi Sanatlar Bakımından Bir Araştırma (1994)
Erkek organ (çiçek)

Erkek organ, stamen ya da anter olarak da bilinir, çiçeğin erkek üreme organı.
Bir çiçekte bulunan erkek organların tümüne birden "andresium" ya da "androecium" denir. Genellikle dişi organın çevresinde yer alan erkek organların her biri, ipçik olarak bilinen sap kısmı (filament) ve çiçektozlarının üretildiği başçık (anter) bölümlerinden oluşur.
İpçik genellikle silindir biçiminde ya da yassıdır. Biçim ve renk olarak büyük çeşitlilik gösteren başçık ise çoğu kez teka adı verilen iki kısımdan (loptan) meydana gelir. Her bir tekada iki polen kesesi (lokulus) vardır. Polen keselerinde polenleri meydana getiren polen ana hücreleri vardır. Stamenlerin sayısı ve biçimi taksonomik ilişkilerin saptanmasında önemli bir etkendir. Satmenler için de haploid spor ya da polen taneciklerinin oluştuğu polen keselerini (mikrosporangiumları) içerir.
Polen keseleri içinde meydana gelen polen ana hücreleri mayoz bölünme ile her biri 4 polen (polen tetratı) meydana getirir. Başlangıçta tek haploit nukleusa sahip olan polenler mitoz bölünme ile biri generatif diğeri vejetatif olmak üzere iki nukleus meydana getirir. Vejetatif hücre polenin çimlenmesi esnasında polen tüpünü meydana getirir, generatif hücre tekrar bölünerek 2 sperma nukleusu oluşturur.
Polenler, angiospermlerde çeşitli şekillerde bulunurlar. Genellikle 2 zara sahiptirler, dıştaki eksin zar olup bu zar sert yapılı ve üzerinde porlar bulunur, içteki intin zardır, daha ince yapılıdır. Genç bir anterden enine kesit alınıp incelendiğinde dıştan içe doğru epidermis, endotesyum, aratabaka, tabetum ve polen ana hücreleri olarak sıralanırlar. Olgun anterlerde tabetum hücreleri genellikle parçalanmış ve kalıntıları kalmıştır. Polen ana hücrelerinde polen tatratları meydana gelir. Anterler olgunlaştığı zaman boyuna bir yarıkla, enine bir yarıkla, delik veya kapakla açılırlar. Yarıklar anterin iç yüzüne açılıyorsa intrors, dış yüzüne açılıyorsa ekstrors olarak adlandırılır.
Anterlerin filamente bağlanış şekilleride farklıdır. Filament anterin tabanına bileşikse bazifiks, anterin ortasına bileşikse versatil, filament anterin sırtında bir yere bileşikse dorsifiks olarak adlandırılır.
Bir çiçekte bulunan stamenlerden ikisi uzun, ikisi kısa ise didinam, 6 stamen mevcut ve bunlardan 4ü uzun, 2si kısa ise tetradinam adını alır. Filamentler genellikle serbesttir, bazen bileşikte olur. Filamentler bir tüp halinde birleşmisse monodelf, iki grup halinde birleşmisse dialydelf olarak adlandırılır. Filamentler serbest anterler bileşikse singenezik, filamentler ginekeumla birleşmişse ginostegyum olarak
adlandırılmaktadır. Verimsiz stamenler staminod adını alır.
Tarçın

Tarçın (Cinnamomum), defnegiller familyasından anavatanı Güney ve Güneydoğu Asya olan, yaprak dökmeyen aromatik kokulu ağaç cinsi.
Adlandırma
Diğer Türk dillerinde de (Azerice darçın; Türkmence dalçın; Kırgızca darçin; Kazakça darşın) kullanılan Türkçedeki tarçın sözü Çin ağacı» anlamına gelen Farsça dārçin () kelimesinden alıntıdır. Farsçadaki uzatımlı diğer bir form olan dārçini () kelimesinden de Arapçaya dārşini (), Tibetçeye dal çini biçiminde geçmiştir.
Tarihçe
Tarçının bilimsel adındaki cins adı olan "Cinnamomum", Yunancadaki "kinnamomon" sözcüğünden gelir. İnsanlık tarihinin en eski baharatlarından biridir. M. Ö. 3000 Çinliler tarafından kullanılıyordu. Avrupa'da 16.'dan 18. yy'a kadar en değerli ve pahalı baharatlarından biri sayılıyordu. Ünlü tüccar Anton Fugger 1530'da İmparator V. Karl'ın borç senetlerini onun gözleri önünde tarçın baharat çubuklarından oluşan bir ateşle yakmış, böylece kendi zenginliğini kanıtlamıştır.
Kullanıldığı yerler
Esasen ağacın kurutulmuş kabukları kullanılır. Kabukların dış kısmında mantar tabakası bulunur ve grimsi renklidir. Tarçın baharatı, ağacının gövde ve dal kabuklarının dış kısmı sıyrıldıktan sonra kalan iç kabuğun kurutup öğütülmesiyle elde edilir. Ayrıca kabuklarının iç içe konularak rulo gibi kıvrılmasıyla da çubuk tarçın elde edilir. Kokusu kuvvetli, kesin ve uzun süreli, tadı tatlımsı ve yakıcıdır. Tanen ve uçucu yağ taşır. Baharat olarak kullanılır. Meyveleri de baharlı, lezzetli ve tarçın kokuludur, tarçın yerine kullanılır. Tatlılara, özellikle de sütlü tatlılara çeşni olarak katılır. Kahve, çikolata ve meyve soslarında, içeceklerde de yaygın olarak kullanılır. Mutfakta Kullanılışı Kuzu eti, tas kebabı, çeşitli soslar, sütlü ve pirinçli tatlılar, çikolatalı kekler, tartlar, punç, sıcak şarap, çay vb.
Üretim
2020'de, dünya tarçın üretimini 222,122 tonla ve 98%'lik bir oranla 4 ülke tarafından karşılanmıştır: Endonezya, Çin, Vietnam ve Sri Lanka.
Sinekli Bakkal

Sinekli Bakkal, Halide Edib Adıvar'ın ünlü romanıdır. Paris'te yazılmış ve ilk kez The Clown and His Daughter, (Soytarı ile Kızı) adıyla 1935 yılında Londra'da yayımlanmıştır. Sinekli Bakkal ismiyle 1935 Ekim'i ila Şubat 1936 arasında Haber gazetesinde tefrika edilmiştir ve daha sonra kitap olarak basılmıştır. 1942'de CHP Sanat Mükafatı'nı kazanmıştır.
Yaşar Kemal, "Sinekli Bakkal Türk edebiyatının bir şaheseridir." demiştir.
Kitabın konusu
II. Abdülhamit devrinde Aksarayda Sinekli Bakkal Mahalliyesinde imamın küçük kızı Emine, aynı mahalleden orta oyuncu Tevfik ile babasının karşı çıkmasına rağmen evlenir. Tevfik, zenne rolüne çıktığı için Kız Tevfik diye anılmaktadır. Bir süre sonra bu yüzden ayrılırlar. Ayrıldıktan sonra Rabia isminde bir çocukları dünyaya gelir. Tevfik ünlü bir sanatçı iken İstanbuldan sürgüne gönderilir. Bu sırada Rabia sesi ile herkesi büyülemektedir. Kuran ve mevlid okumakta üstüne kimse yoktur. Tevfik sürgünden döner, kızını yanına alır. Ancak bu sefer de Genç Türkler adlı bir gruba yardım ettiği için Şama sürülür. Rabia ise gayrimüslim olan piyano öğretmeni Peregrini ile evlenir. 1908'de İkinci Meşrutiyet'in ilanından sonra Tevfik sürgünden döner, Sinekli Bakkal Mahallesinde eski mutlu günlere dönülür. Ancak annesi hastalığından dolayı vefat eder. Rabia annesinin vefatına üzülür.
Simgelem
Sinekli Bakkal, yazarın eşi Adnan Adıvar'ın büyüdüğü mahallenin adıdır.
CHP Sanat Mükafatı'nı kazanması
Halid Ziya'nın başkanlığındaki jüri üyeleri 20 Şubat 1942'de CHP binasında toplandılar. Diğer isimler şöyleydi: Nureddin Artam, Nurullah Ataç, Falih Rıfkı Atay, Fazıl Ahmet Aykaç, İsmail Hakkı Baltacıoğlu, Nasuhi Baydar, Behice Boran, Yahya Kemal Beyatlı, Behçet Kemal Çağlar, Ahmet Muhip Dıranas, Sabahattin Eyüboğlu, İbrahim Alaaddin Gövsa, Ferit Celal Güven, Fuat Köprülü, Mustafa Nihat Özön, İsmail Hakkı Sevük, Sabri Esat Siyavuşgil, Vedat Nedim Tör, Mustafa Şekip Tunç, Hakkı Tarık Us, Hüseyin Cahit Yalçın, Suut Kemal Yetkin ve Kadri Yörükoğlu. Her üyenin üç oy hakkı vardı. Roman, ilk oylamada 28 oy ve ikinci oylamada 9 oy alarak üç bin lira ödül kazanmıştır.
Çeviriler
Almanca: Die Tochter des Schattenspielers. İngilizce'den çeviren: Renate Orth-Guttmann. Zürih (Manesse Bibliothek der Weltliteratur) 2008. ISBN 978-3-7175-2164-8
Gülseren

Gülseren adlı kişiler:
Gülseren Akalın (d. 1958), Türk akademisyen
Gülseren Engin (d. 1946), Türk yazar
Gülseren Gürtunca (d. 1950), Türk oyuncu
Gülseren Onanç (d. 1965), Türk siyasetçi
Gülseren Südor (d. 1945), Türk ressam
Gülseren Yıldırım (d. 1973), Türk-Fransız şarkıcı
Gülseren Arduç(2012),