Dürzîlik

Dürziler; (Arapça: veya İbranice: דרוזי) Orta Doğu kaynaklı Sabiilik ve Ezidilik gibi dinlerin etkisiyle, 11. yüzyılda İslamiyet'in Şiilik mezhebinin İsmailiyye kolundan köken alarak ortaya çıkmış olan tektanrılı bir dini inanç topluluğudur. Bu dine inananlara Dürzi denir (çoğulu Duruz). Kendilerine birleştiriciler, tek tanrıcılar anlamına gelen Muvahhidun derler.
Dürzilik Tarikatı
Muhammed bin İsmail Neştekin ed-Derezi tarafından, Altıncı Fatımi Halifesi EbuʿAli el-Mansur el-Hakim bi-EmrʿAllah'ın ilahlığı, onun gayba halinde saklanan Mehdi olduğu ve tenasüh inançları üzerine kurulu olan, ayrıca "Risaletül-Hikmet" (Hikmet Mekupları), ve El-Hikmetül-Şerife adında açık, El-Münferid bi-Zatihi ve El-Şeriatül-Ruhaniyye adında gizli kitapları itikadi inançlarının temel kaynağı olarak benimseyen dini topluluk.
Yunan felsefesiyle beraber ve Sabiilik ve Hristiyanlık gibi dinlerden de etkilenmişlerdir. Sünni mezhepler tarafından İslam dışı ilan edilmişlerdir. Dürziler de kendilerini Müslüman olarak görmezler. Dürzi nüfusu konusunda kesin bir bilgi olmamakla birlikte değişik kaynaklara göre sayılarının 1.000.000 ile 2.500.000 arasında olduğu sanılmaktadır.
Etimoloji
Dürzi adının bu inanışın asıl daisi (davetçi ve yayıcısı) Muhammed bin İsmail ed-Dereziden geldiği sanılmaktadır.
Derezi sözcüğünün de daha sonra Arap dili gramerinde değişikliğe uğrayarak Dürzi veya Dürzü kelimesine dönüştüğü sanılmaktadır. Dürzi sözcüğünün çoğulu ise Duruz'dür. Dürzilerin işgaline uğrayan Hevran bölgesi daha sonra Cebel el-Dürzi (Dürzi dağı) olarak anılmaya başlamıştır.
Daha zayıf olan bir başka sava göre ise Dürzi ismi, Haçlı Seferleri sırasında Lübnan dağlarına yerleşmiş olan Kont Dreux adından gelmektedirler. Bu topluluğun torunları kendi dil ve dinlerini tümüyle yitirmişlerdir.
Tarihi
Dürzilik; İslam Dini'nin Şii meşrebinin bir mezhebi olan İsmailiyye grubundan köken almıştır. Dürzilik, 10. yüzyılda Fatımi Devleti'nin altıncı halifesi EbuʿAli el-Mansur el-Hakim bi-EmrʿAllah bin el Aziz billah ve onun veziri Hamza ibn Ali ibn Ahmed tarafından kurulmuştur. İlk olarak Hamza, halife El-Hakim'in Allah'ın adına yönetici olduğunu ortaya atmıştır. Hakim'in uluhiyyet iddiası ve bu iddiasını farklı yerlere gönderdiği dailer ile yaymaya çalışması kısa sürede halkın tepkisine neden olmuştur. Bu sıralarda El Hakim, veziri Hamza'yı imam tayin etmiştir. Aynı zamanlarda El Hakim'in dailerinden Muhammed bin İsmail Neştekin ed-Derezi kendisinin imam tayin edilmesi için çalışır ama bu halkı kızdırmış ve isyan eden halk tarafından 1020 yılında öldürülmüştür.
Halkın olumsuz tepkisi üzerine bir süre dini yayma faaliyetlerine ara verilmiş, fakat daha sonra Hamza yeniden faaliyete başlamıştır. Birçok yeni inanan elde edilir. El Hakim 1021 yılında bir dağda kaybolur, büyük ihtimalle öldüğü sanılmaktadır. El Hakimin ölümünden sonra Hamza da inzivaya çekilir. Sonraki halife Ali ez-Zahir Dürzilere karşı kötü davranır ve bu Dürzi cemaatin inançlarını saklamaya başlamasına neden olur. Dürziler İslam Dini'nde takiyye terimi ile tanımlanan, "gerçek inancı saklama ve genelin inancına bağlı gözükme" siyasetini uygulamağa başlarlar.
Dürziliğin inançsal kökeni Mısır'daki Fatımi Devleti'ne dayanmaktadır. Araştırmacılar Dürziliğin tarih sahnesine ilk çıkışını Fatımi halifesi Hakim Biemrillah'ın kendisinin Tanrı olduğu fikrini ileri sürdüğü 1017 yılı olarak kabul ederler. Çünkü Dürzilik, ilk olarak 1017 yılında Anti-Lübnan Dağları'nda yaşayan İsmaililer'in Fatımiler Halifeliği'in altıncı halifesi olan EbuʿAli el-Mansur el-Hakim bi-EmrʿAllah'ın uluhiyyet iddialarını kabul etmeleriyle ortaya çıkmıştır. Bu nedenle bu yıl Dürzilerce takvim başlangıcı biçimde değerlendirilir. Hakim'in veziri olan Hamza, Hakim'in Tanrılığına dayanan bu yeni inancı yaymak görevini üstlenir ve Hakim'in imamlığını ve tanrılığını savunan iki risale kaleme alır.
Bu risalelerde Allah-u Teala'nın Yedi İmam'a hulul ederek insan biçiminde ortaya çıktığı ve en son olarak da Dünya'ya Hakim bi-Emrʿil-Lah'ın özünde geldiğine iman ederler. Hamza, Hakim'in tanrılığının yanı sıra, kendisinin de peygamber olduğunu ortaya atar. Hamza bu yeni inançları yayması amacıyla Muhammed bin İsmail ed-Derezi'yi Suriye'ye gönderir. Neştekin, Suriye ve civarında yaptığı propagandalarda oldukça başarılı olur. Diğer taraftan 1020 yılında Hamza, Kahirede bir camide inançlarını açıkça duyurur ve bunun üzerine Hamza karşıtı büyük bir ayaklanma başlar. Hamza, bir süre Hakim tarafından korunur ve sonra ortadan yok olur. Halife Hakim ise, giderek genişleyen ayaklanma karşısında özellikle Fustat kentine karşı müthiş bir intikam hareketine girişir. Ne var ki tam bu sırada halife Hakim de 23 Şubat 1021 gecesi esrarengiz biçimde ortadan kaybolur. Hakim ve Hamzanın yandaşları Mısır'ı terk etmek ve Suriye'de Muhammed bin İsmail ed-Derezi tarafından oluşturulan topluluklara katılmak zorunda kalırlar.
Zamanla güçlenen Dürziler, Haçlı Seferleri sırasında Anti-Lübnan Dağları'ndaki İsmaililer ile birleşerek İslam ordularına karşı Hristiyanların yanında yer aldılar. Ancak bu dönemde o yörede yaşayan İsmaililer ile Dürziler arasındaki ilişkiler hakkında açık bir fikir edinmek olanaklı değildir. Birçok araştırmacı bu iki mezhebi birbirine karıştırmıştır. Kesin olarak bilinen her iki mezhebin de Haçlı Seferlerinin sonuna kadar Hristiyanlar'ın müttefiki olarak kaldıklarıdır.
Haçlı Seferlerinden sonra da bölgede varlıklarını sürdüren Dürziler, Kaysiler ve Yemaniler diye iki kola ayrıldılar. Yemaniler, Mercidabık Savaşında (1516) Osmanlıların, Kaysiler ise Memlukluların safında yer aldı. Daha sonraki yıllarda sık sık çıkardıkları ayaklanmalar ve kargaşalıklarla Osmanlı İmparatorluğu'ndaki sorunlu topluluklardan biri olma özelliklerini sürdürdüler. I. Dünya Savaşı sırasında diğer Arap kabileleri gibi Osmanlılara karşı harekete geçtiler ve Fransız işgali sonucu (1918) Osmanlı yönetiminden ayrıldılar. Fransızlar, Dürziler'in yaşadıkları yörede özerk Cebel-i Duruz Emirliğini kurdular (1921). Dürzi Emirliği 1936 yılında kaldırıldı ve Dürziler'in bir kısmı Suriyeye, bir kısmı da Lübnana bağlandı.
Nüfus ve dağılımı
Dürzilerin Dünya üzerindeki toplam sayılarının yaklaşık 1.000.000 ile 2.500.000 arasında olduğu sanılmaktadır.
Dürziler; bugün Lübnan, Suriye, İsrail ve Ürdün'de dağınık topluluklar biçiminde yaşamaktadırlar. En yoğun olarak yaşadıkları bölge Lübnanın dağlık yöreleridir. Dürziler uzun yıllardan beri Lübnan dağının güneyi ile Anti-Lübnan Dağlarının batısı arasında kalan; kuzeyde Beyruttan güneyde Sura ve Akdeniz kıyılarından Şama kadar uzanan bölgede oturmaktadırlar. Ayrıca az sayıda da olsa Avrupa, ABD, Kanada, Latin Amerika ülkeleri (Brezilya, Arjantin, Şili, Peru, Meksika) ve hatta Avustralyada da Dürzi toplulukları bulunmaktadır.
Dürziler'in etnik kökeni
Dürzilerin ırk olarak kökenleri konusu tartışmalıdır ve oldukça farklı köken kuramları ileri sürülmüştür. Bir görüşe göre Dürzilerin kökeni Hititlere ya da Galatlara kadar geri götürülür. Bazı araştırmacılar, eski İran kavimlerinden Perslerin ve Medlerin inançları olan Mazdekizm (Mazdekçilik) ile Dürzilik arasındaki benzerlikleri kanıt sayarak, Dürzilerin bu kavimlerin soyundan geldiklerini ileri sürerler. Kimi etnograflar ise Dürzilerin Asurlular tarafından sürgün edilmiş barbar bir kavmin devamı olduklarını savunurlar.
Dürzilerin kökeni hakkında bir başka görüş, bunları Fenikelilere ve özellikle Eski Ahitte I. Krallar 5:6da sözü edilen ve Süleyman Tapınağı'nın yapımı sırasında Lübnan dağlarından kereste sağlayan Saydalı işçilere bağlamaktadır. Uzun yıllar boyunca Lübnan'da yaşamış olan Haskett-Smith, The Druses of Syria (Suriye Dürzileri) adlı yapıtında: Dürziler, kendilerinin [üleyman Tapınağını yapanların torunları olduklarını ileri sürüyorlar; oysa Eski Ahit ve Yahudi tarihi hakkında bilgileri pek sınırlı diye belirtmektedir.
Dürziler, kendilerini Arap ırkından sayarlar. Dürzilerin kökeni konusunda en çok yandaş toplamış olan görüş, Dürzilerin Yemendeki Aramilerle karışmış olan Araplar oldukları biçimindedir. Bu görüşe göre Dürziler, büyük bir sel felaketinden sonra Yemenden ayrılarak kuzeye göç ettiler. İslamiyetin yayılması sırasında bu yeni dini benimseyerek, Lübnanın dağlık yörelerini yurt edindiler.
Dürzilerin kökeni hakkında Batıda geliştirilmiş olan bir söylenceye göre Dürziler, Haçlı Seferleri sırasında Lübnan dağlarına yerleşmiş olan Kont Dreux ve adamlarının soyundan gelmektedirler. Bu topluluğun torunları kendi dil ve dinlerini tümüyle yitirmişlerdir. Dürzi sözcüğünün kökeni de Dreuxden türemiştir. Söylenceye göre, XII. yüzyılda yörede kalıp, memleketlerine dönemeyen bu Haçlılar, Müslümanların baskısı karşısında Comte de Dreuxnün komutası altında dağlara çekilmişler ve yerliler ile evlenerek ayrı bir topluluk oluşturmayı başarmışlardır. XVII. yüzyılda bu söylence daha da geliştirilmiş ve Dürzilerin başında bulunan Emir II. Fahreddinin Lorraine Hanedanı ile kan bağı bulunduğu ve bu yolla ilk Kudüs Haçlı Kralına bağlandığı ortaya atılmıştır. Fahreddinin 1613-1618 yılları arasında Floransa ve Pariste kaldığı, hem Medici Hanedanı hem de Fransa Kralı XIII. Louis ile Osmanlılara karşı ittifak kurduğu bilinmektedir.
Dil
Dürziler'in ana dili Arapça'dır. Suriye ve Ürdün'deki Dürziler, Gebel'e bağlı Şam lehçesini, Lübnan'dakiler ise Beyrut lehçesini konuşmaktadırlar. Ayrıca Suriye ve Lübnan'daki Dürziler'in bir kısmı yaşadıkları bölgenin bir zamanlar Fransız hakimiyetinde olmasından dolayı ileri düzeyde Fransızca da bilmekte ve konuşmaktadırlar. (Andrews, 1992: 215)
İsrail'deki Dürziler ise Arapça'nın yanı sıra İbranice de bilmekte ve konuşmaktadırlar. (Andrews, 1992: 215)
Ayrıca Dünya'nın ABD, Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda ve Avrupa ülkeleri gibi Orta Doğu'dan uzak bölgelerinde yaşayan Dürziler İngilizce ve Fransızca gibi dilleri, Latin Amerika ülkelerinde (Brezilya, Arjantin, Şili, Peru, Meksika) yaşayan Dürziler ise İspanyolca ve Portekizce'yi anadilleri Arapça kadar iyi konuşmaktadırlar. (Andrews, 1992: 216)
Dürzi inancı
Dürzi inancının ana esaslarının çok az bir kısmı kamuya açıktır, inanç esaslarının çoğu herkesten saklanır. Bu biraz da uzun süre inançlarını saklamaları yüzünden gelişmiştir.
Dürziler Tanrı'nın birliğine inanırlar, bu nedenle kendilerini Ehl el Tevhid (Tevhid ehli - birleştiriciler) olarak anmışlardır. Dürzi inancı, Musevilik, Hristiyanlık ve İslam inançlarına benzer bir şekilde monoteistiktir. Dürzi teolojisi Yeni platoncu düşünceden ve bazı gnostik ve ezoterik gruplardan etkilenmiştir. Ayrıca, genel kanının aksine Dürzi düşüncesi Sufizm'den etkilenmemiştir. Ayrıca kimi araştırmacıların Dürziliği İslam'ın batıni akımları arasında saymalarına karşın, Dürziliğin Sünni şeriatıyla olduğu kadar Şii-Batıni anlayışla da çatışan tarafları vardır.
Dürzi inancına göre Allah, Yedi İmam'dan sonra Fatımi halifesi Hakim Biemrillah el-Mansur İbnil Aziz Billah'ta Hakim Biemrihi adıyla insan kılığında görünmüştür. Halife'nin veziri Hamza ibn Ali de onun peygamberidir. Dürziliğin dört şartı, Hakim'in Allah olduğuna inanmak, emri tanımak, hududu bilmek ve nasihate uymaktır. Hakim hem Allah hem de insandır. Ancak iki türlü görünüşü vardır: Lahuti (Allah) ve Nasuti (insan). Bu iki görünüş birbirine benzemez. Akılla anlaşılamayan Hakim birçok defa insan şeklinde görünmüş, insanlar fitne fesada başlayınca gizlenmiştir. Yeniden ortaya çıktığında Dürzileri mükafatlandıracak, kendine inanmayanları da cezalandıracaktır. Hakim imamlığı, veziri Hamza'ya bırakmıştır. Hamza, insana hulul eden bir cevher, yaratıkların en şereflisidir. Kainat ondan doğmuştur, ilk yaratılan odur. Ruhlara hükmeden, günah ve sevapları hesaplayan, dünya ve ahiret işlerini elinden geçiren odur. İlahi emirleri öğreten hududların başı yine Hamza'dır. Dürzilerin tapınaklarına halavat adı verilir. Şeriat yolunu da Şii-Batıni inanışını da reddederler. Kendi aralarında din işlerini bilenler (ukkal) ve bilmeyenler (cuhhal) diye ikiye ayrılırlar. Kendi inanışlarına gerçek tevhid inanışı, kendilerine de muvahhid derler. Kurban ve Ramazan Bayramına benzeyen iki bayramları vardır.
Hamza'nın öğretisi
Dürziliğin temel inancı Hamza ibn Ali tarafından oluşturulmuş olan dört temel ilkeye (farz) dayanır.1. Hakimi ilah bilmek: Hakim, hem Tanrı hem de insandır (Lahut-Nasut). Bu iki nitelik birbirinden ayrılmayacak ölçüde iç içe geçmiştir. Tanrı'nın tüm işleri anlamlı ve bilgecedir. İnsan aklı Onu ve işlerini kavrayıp tanımlayamaz. Allah, yeryüzünde birçok kez insan biçiminde zuhur etmiştir; en son olarak da kendisini Hakim biçiminde göstermiştir. Kötülükler ve bozukluklar ortadan kalktığında gizlendiği yerden bir kez daha ortaya çıkacak, Dürzileri ödüllendirip inançsızları cezalandıracaktır.2. Emri bilmek: Kaim al-Zaman olarak da adlandırılan emir, Hamza ibn Ali'nin kendisidir. Hamza, Allahın ilk yarattığı, ilk cevheridir. Evren ve tüm diğer varlıklar ondan yaratılmıştır; bu nedenle Hamza, yaratıkların en onurlusu ve Allah'ın elçisidir. Dünya ve Ahiret işlerini yöneten, ceza ve ödül veren odur. Allah'ın öz nurundan yaratıldığı için, imamların imamı olup, kıyamet gününde sevap ve ikab onun eli ile yapılacaktır. Yer, içer, el ile tutulur. Babası ve anası vardır. Karısı ve çocukları yoktur. O, nedenlerin nedeni ve tümel akıldır (Akl-i Külli).3. Hududu bilmek: Tanrısal emirleri öğreten ve yayanlara Hudud denir. Hududun başı Hamzadır ve onunla birlikte sayıları beşe ulaşır. Bunlara Vezir de denilir. Hamzadan sonra gelen dört hudud yaratıkların en onurlularıdır, evlenmedikleri gibi her türlü günahtan uzaktırlar. Bunlar dışında hudud sayılan üç grup daha vardır: Dailer, Mezunlar ve Mukassirler.
Dinin önderleri diye adlandırılan hudud aslında beş tanrısal ilkeyi temsil etmektedir. Beş Dürzi önderin de kişiliklendirilen bu beş ilkeden ilki erkek ilke olan Evrensel Akıldır ve Tanrının ilk yarattığı varlık olan Hamza ibn Ali tarafından temsil edilir. İsmail bin Muhammed tarafından kişiliklendirilen ikincisi Evrensel Ruhtur (Nefs) ve dişi ilkedir. Bunların ikisinden, Muhammed bin Vehbte kişiliklenen, Söz (Logos) türemiştir. Söz ve Evrensel Ruhtan üreyen ve Selame bin Abdullahda kişilik kazanan dördüncüsü ise Sağ Kanat (El-Cenahul-Eymen) ya da yöntemdir. Sağ Kanattan aynı biçimde üreyen ve El-Mu'tena Bahaud-Dinda kişiliklenen Sol Kanat (El-Cenahul-Yesar) ya da izleyen beşincileridir. Bunlar, aynı On sefirotun Kabalacıların gizem ağacını oluşturması gibi, Dürziliğin dinsel hiyerarşisini oluştururlar. Büyük olasılıkla Dürziler bu kavramları Kabalacılardan almışlardır.4. Vasiyetlere uymak:''' Bazı ahlak kurallarından oluşan ve Hasıl da denilen vasiyetlere uyulması zorunludur. Bu kurallar:
Doğru sözlü olmak (Sıdk al-Lisan).
Kardeşlik, mezhep üyelerini koruma (Hıfz al-İhvan).
Önceki tüm ibadetlerin ve dinsel inançların terk edilmesi.
İblisten ve tüm kötülerden uzak durmak.
Hakimin tek tanrı olduğuna inanmak (Tevhid al-Hakim).
Hakimin buyruk ve eylemlerine boyun eğmek.
Hakimin iradesine teslim olmak.
Dürzi inancının özetle ilkeleri
Yalnızca tek bir Tanrı vardır. O, bilinmez ve bilinemez, tahayyül edilemez. Yalnızca Onun varlığını, var olduğunu doğrulayabilir ya da bilebiliriz. Tanrı insan biçiminde dokuz kez görünmüştür. Bunlar, bedenleşme (incarnation) biçiminde değildir, zira Tanrı bir bedene gerek duymaz, bu belirmeler daha çok bir insanın elbise giymesi gibi Tanrının beden giymesi tarzında olmuştur.
Dürzilerde bilgeliğe yalnızca belirli bir dinsel eğitimi tamamlamış olan seçkin kişilerce ulaşılır; bunlara akıllılar anlamına gelen Ukkal denir. Bunlar başlarına beyaz sarık sararlar ve kendi aralarında özel toplantılar düzenlerler. Dürzilik'te Ukkalin uygulamakta olduğu dokuz dereceli bir hiyerarşik yapılanma bulunmaktadır. İnisiyasyonun ilk yılında deneme süresini tamamlayan aday asıl üyeliğe kabul edilebilir. Çıraklık devresini tamamlayan Dürzinin ancak ikinci yılda inancının simgesi olan beyaz sarık takmasına izin verilir ve mezhebin tüm gizemli ayinlerine katılmaya hak kazanır.
Çoğunluğu oluşturan diğerleri Dürzi inançlarının yalnızca sınırlı bir bölümünü bilirler ve bunlara da cahiller anlamına gelen Cuhhal denilir. Bunlar ancak herkese açık ibadet yerlerinde buluşurlar. Böylelikle iki katlı bir inançsal yapıya sahip olan Dürzilik, kendine özgü bir ezoterik yapı ortaya koymaktadır. Bu tür iki katlı inançsal yapıların özellikle Manicilik, Bogomiller, Paflikyanlar ve Batıda Katharlarda bulunduğu bilinmektedir.
Dürzilerin inançsal ilkelerinin yalnızca bir tür inisiyasyondan geçmiş kendi mezhep üyelerine açıklanan gizler olması nedeniyle, inanç ve öğretileri tam olarak bilinmemekle beraber Musevilik, Hristiyanlık ve İslamiyet karışımı bir uzlaşımcı sentez gibi değerlendirilmektedir.
Tapınmaları gizli olduğundan törenleri hakkında güvenilir bilgilere sahip değiliz. Yüksek ağaçlıklar arasında veya dağların tepelerinde gizlenmiş kutsal yapılarında hemen hiç süsleme yoktur. Belirli bir ritüelleri ve okudukları bir duaları da yoktur, ama törenler sırasında ilahiler söyler ve kutsal kitaplarını okurlar.
Son olarak, sanki gizli bir örgüte benzerliklerini tamamlamak için, Dürzilerin birbirlerini tanıyabilmek amacıyla benimsedikleri işaret ve şifreler olduğunu ve bunların karşılıklı olarak alınıp verilmemesi halinde gizemlerine dair tek sözcük etmedikleri bilinmektedir. Diline sahip olma (dürüstlük), kardeşini koruma (kardeşlik), yaşlıya saygı, diğerlerine yardım, vatanı koruma ve bir Tanrı'ya inanmaktır. Dürzi inancın bir diğer büyük esası da sadece insanlar arasında olan bir tür reenkarnasyondur. Dürziler çok eşli evliliği, tütün ve alkol kullanımını, domuz eti tüketimini yasak sayarlar. Ayrıca Dürzilik; Müslümanlar, Hristiyanlar, Yahudiler veya diğer dinlere mensup olanlarla evlenmeyi yasaklar. Fakat bu modern topluluklarda çoğunlukla göz ardı edilmektedir.
Dürzi inancı beş kozmik ilke içerir ve bu ilkeler Dürzi yıldızı ile sembolize edilir: Zeka (yeşil), ruh (kırmızı), kelime (sarı), gelenek (mavi) ve içkinlik (beyaz). Bu erdemlerin beş farklı ruh olarak sürekli Dünya üzerinde, peygamberler ve filozoflar olarak reenkarnasyona uğradığına inanılır. Bu peygamber ve filozoflara, Adem, Pisagor, Akhenaton da dahildir. İslam Dini'nin inandığı İsa ve Muhammed gibi peygamberlere Dürziler'in inanıp inanmadığı kesin belli değildir. Ayrıca, oruç, namaz ve hac gibi İslami ibadetleri de yapmak zorunda değillerdir. Bu gibi sebeplerden dolayıdır ki Sünni mezhepler, Dürziliğin i'tikaden İslamiyet ile bir alakasının bulunmadığı görüşünde birleşmektedir. Buna karşın, Dürziler ise kendilerini İslam dini siyasi mezheplerinden Şii-İslamiyet'in bir mezhebi olarak tanımlamaktadır.
Dürzi yıldızı ve renklerinin anlamı
Dürziler'in kutsal simgesi beş köşeli bir yıldızdır. Bu yıldızın her bir köşesi ayrı renkte olup, beş hududu ve onların niteliklerini temsil eder:
Yeşil: Gerçeğin anlaşılması ve kavranması için gerekli olan Akıl dır. Allahın iradesini temsil eder.
Kırmızı: Nefsdir ve varlığın sınırlarını belirler. Akla yardımcıdır.
Sarı: Gerçeğin en yalın ifadesi olan Sözdür. İlk ikisine yardımcı olmaktadır.
Mavi: As-Sabiktir. İradenin düşünsel gücünü temsil eder. Söze yardımcı olmak ve onu her türlü kötülükten koruyarak, evreni uyum ve düzen içinde tutmak üzere yaratılmıştır.
Beyaz: Al-Talidir. Mavinin gerçekleşmesi ve gücün maddeleşmesidir.
Tapınak Şövalyeleri ve Dürziler
Haçlılar'ın Kutsal Topraklar'da egemen oldukları dönemde, Tapınak Şövalyeleri'nin karşılaştığı Doğu'ya özgü birçok gizemci inanç akımlarından biri de Dürzilik'tir. Dürziler'in inanç sisteminin ve ezoterik uygulamalarının Tapınak Şövalyeleri'ni etkilediği sıkça ileri sürülen bir savdır. Bu sava göre Tapınak Şövalyeleri, daha sonra Avrupaya aktarılan ve zamanla Masonluk sistemine yerleşen bir takım inanç ve geleneklerinin esinini Dürziler'den almışlardır.
Tapınak Şövalyeleri'nin Dürziler ile bağıntısının hem tarihsel hem de geleneksel bir takım kanıtları olmakla beraber, bunun Masonluk ve Tapınak Şövalyeleri üzerinde ne gibi etkileri olduğu konusunda yalnızca varsayımlarda bulunulabilir.
Leonard W. King'in gnostikler ile ilgili yapıtında ileri sürdüğüne göre: Mısır halifesi Hakim'in mezhebin kurucusu olduğu ileri sürülmesine karşın Dürziler'in, Prokopius'un VI. yüzyılda Lübnan ve Suriyede hızla çoğaldıklarını söylediği Gnostik mezheplerin kalıntıları olmaları daha akla yakındır. Komşuları arasındaki yaygın kanıya göre Dürziler, dana şeklindeki bir puta tapınmakta ve gizli toplantılarında Roma döneminde Ophitlere (yılanı kutsallaştıran ve ona tapan bir tarikat), Ortaçağda Tapınak Şövalyeleri'ne ve çağımızda da Masonlar'a atfedilen törenler yapmaktadırlar.
Bu görüşün başka yazarlarca da onaylandığı görülüyor. Ancak King'e göre, önemli ve ilginç olan nokta: Dürziler'in kendi önderlerinin İskoçyada gizlendiğine inanmalarıdır. Kuşkusuz bu, Tapınak Şövalyeleri'nin o yörede çok güçlü oldukları dönemlerden kalma bir inanıştır.
Dürziler'in İslamiyet'in bir mezhebi olan İsmailiyye içindeki genel konumu
Dürziyye Tarikatı'nın Şiilik mezhepleri arasındaki genel konumu