Bin Günlük Savaş

Bin Gün Savaşı (1899-1902) yeni kurulan Kolombiya Cumhuriyetinde liberal ve muhafazakar parti ile radikal gruplar arasında gerçekleşen bir iç savaştır.
1899 yılında iktidardaki muhafazakarlar iktadrı korumak için seçimlere hile karıştırmakla suçlanıyordu. Durum uluslararası piyasalarda kahve fiyatlarının düşmesi nedeniyle gerçekleşen ekonomik kriz yüzünden daha da kötüleşti ve liberal parti karşıtları iktidarı kaybetti.
Başlangıç
19. yüzyıl boyunca Kolambiya 1886daki savaşın gerçekleşmesinin ana nedeni olan siyasal dengesizliklerle mücadele ediyordu. Aynı yıl 1863 anayasası değiştirilerek yerini daha mufazakar ve enternalist bir yapı ile değiştirdi. 1863 anayasası federal sistem yanlılarının aşırılıklarının bir sonucu olarak liberal radikallerin iktidarda oldukları süre içerinden eleştirildi.
Yenilenme ve 1886 anayasasının oluşturulması sürecinde merkezi yönetim sadece siyasi sorunların şiddetlenmesine yardımcı oldu. Bazı departmanlar çok geçmeden bu sorunlar hakkında merkezi hükumete şikayette bulunmaya başladı. Ekonomik alanda zayıf siyasi kararlar ekonomik sorunların baş göstermesine yol açtı.
Savaşı başlatan esas faktör basitçe liberal ve muhafazakar partilerin kendi aralarında oldukları kadar, birbirleri ile olan anlaşmazlıklarına dayanır. Muhafazakarlarık iktidarda kalmak için seçimlerde hile yapması, muhalefet arasından aşırı öfkeye yol açtı. Başkan Manuel Antonio Sanclemente ülkeyi yönetemeyecek kadar hastaydı. Politik çevre ve giderek kötüleşem ekonomik durum, ülkeyi patlamak için çok az miktarda ateşe ihtiyacı olan bir barut fıçısı haline getirdi.
Liberal Ayaklanma
Sivil savaşın 20 Ekim 1899da başlaması planlanıyordu ancak 17 Ekimde başlamasını isteyen bazı liberal generalllerin tebbirsizlikleri nedeniyle ileri bir tarihe bırakıldı. Birçok liberalin tepkisi sayılarının yeterli olmadıklarına inandıklarından beri kuşkuluydu. Buna rağmen, Socorro belediyesinde isyan başladı ve Venezueladan askeri takviye beklediler. Muhafazakar hükumet bunlara rağmen tüm bu olaylar meydana gelirken basitçe rölantide beklemekteydiler. Santander'in başkenti olan Bucaramangaya gönderilmek üzere bir askeri kuvvet hazırladılar. Askeri birlik devletin ekonomik sıkıntılardan dolayı askerlerden bilet için para ödemesi ve askerlerin ödemeyi reddetmesi üzerine asla varış noktasına ulaşamadı. Kimse ülkeyi felakete sürükleyecek üç yıllık bir savaş beklemiyordu ve kimse buna hazırlıklı değildi. Zamanla savaş Kolombiyanın her köşesine yayıldı.
Liberallerin muhafazakarlara karşı ilk yenilgisi 24 Ekimde Magdalena Nehrinde savaşın ilk yıllarında gerçekleşti. Muhafazakar gup ülkeye düzen getirmek için çılgınca bir girişimle Tarihsel ve Ulusal olarak iki gruba ayrıldı. İlk olarak başkan Sanclementeyi görevden aldılar ve yerine Jose Manuel Marroquini getirdiler. Karşılık olarak liberaller Gabriel Vargas Santosu başkanlığa aday gösterdiler.
Savaşın ilerlemesi ile birlikte daha zalim ve baskıcı olmaya başladı. İktidarı ele geçirmek içi(kısa zamanda hayali olduğu ortaya çıktı) nüfus daha fanatik bir şekilde her iki taraftada yer almayı sürdürdü.
Hiç şüphesiz Peralonso vve Palonegronun Santanderdeki çatışması, savaşın ülkeye verdiği büyük zararı gözler önüne serdi. Peralonsodaki savaşta liberaller Rafael Uribe Uribenin liderliği altında zafere ulaştılar. Palonegroda 26 Mayıs 1990da muhafazakarlar son derece kanlı bir karşılaşmadan sonra durduruldu.
Sonun Başlangıcı
Palonegrodan sonra savaş partiler için anlamsız ve amaçtan yoksun olmaya başladı. Galibiyetlerinden sonra liberaller barışçılar ve savaş çığırtkanları olmak üzeri iki gruba ayrıldı. Muhafazakarların "Ulusal" tarafı savaşın sonuna gelindiğine inanıyorlardı ve Panama ili ile Karayip Denizi sahillerine odaklandılar.
Bu karar ile beraber Venezuela başkanı Cipriano Castro başkanının isteği doğrultusunda savaşın ulusallaştırılmasından vazgeçildi. Marroquín komutasındaki muhafazakar güçleri yine bir muhafazakar olan general Juan B. Tovar tarafından ağır yenilgilere uğratılan liberallere Venezuelanın yardımını kesmeyi başardılar. General Uribe liberallerin muhafazakarlara karşı kazanamayacağını fark etti ve teslim olma eğilimindeydi.
Neerlandia ve Wisconsin Anlaşmaları
24 Ekim 1902de Neerlandia fidanlığında imzalanan barış anlaşmasına rağmen savaş Panamada o yılın Kasım ayına kadar devam etti. 1901in sonlarından başlayarak Admiral Padilla(Liberal) ve Lautora(Şili donanmasına ait olan ve muhafazakarlara ödünç verilen) 20 Ocak 1902de Lautaronın Panama Şehri önünde yenilmesine kadar savaştılar.
Daha sonraları Roosevelt yönetimindeki Amerikan Hükumeti'nden Panama Kanalının inşasındaki ABDnin ilerideki çıkarları nedeniyle Amerikan donanmasından gözdağı geldi. General Benjamin Herrera yönetimi altındaki liberaller daha sonraları silahlarını bırakmaya zorlandılar.
Esas barış anlaşması 21 Kasım 1902 yılında Amerikan savaş gemisi Wisconsin üzerinde imzalandı. Liberaller Cauca ve Panama birleşik ordularının başındaki general Lucas Caballero Barrera ve general Benjemin Herrerayı temsilen Colonel Eusebio A. Morales temsil etmiştir. Muahafazakar kısmı ise Panama bölgesi başkanı general Victor M. Salazar ve general Alfredo Vázquez Cobo temsil etmiştir. Her iki tarafın hükumetleri tarafından savaşın sonunu getiren anlaşmayı imzaladılar.
Romanlar
Gabriel García Márquez One Hundred Years Of Solitude(Yalnızlığın Yüz Yılı) 1967 yılında yayınlandı.
Gabriel García Márquezin son romanı olan Memories of My Melancholy Whores. (Melankolik Fahişelerimin Anıları)