Kürt alfabeleri

Kürt alfabeleri, Kürt dillerinin yazılması için kullanılan yazı sistemleridir. Günümüzde çoğunlukla kullanılan iki sistem vardır (Bedirhan alfabesi ve Sorani alfabesi). Türkiye'deki Kürtler tarafından kullanılan şekli 1932 yılında, Celadet Ali Bedirhan tarafından Latin alfabesinden uyarlanmıştır. Bu alfabeye Kurmanci, Hawar ya da Bedirxan alfabesi de denir. Türkiye'de ve Suriye'deki Kürtler tarafından kullanılmaktadır. Arap alfabesinden uyarlanmış olan Sorani alfabesi ise Irak ve İran'da kullanılmaktadır. Eski Sovyet cumhuriyetlerinde ve Orta Asya'da yaşayan Kürtler ise Kiril alfabesini kullanırlar. Bütün alfabelerin bir yazı sisteminde birleştirilmesini amaçlayan bazı Kürt dilbilimciler Yekgirti adında yeni bir Latin alfabesi hazırladılar.
Şemo-Marogulov alfabesi, Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti hükumetinin kararıyla 1928-1929 yılları arasında Erebe Şemo ve İsahak Marogulov tarafından hazırlanan Kürtçenin ilk Latin alfabesidir. Riya Teze gazetesindeki yazılarda bu Kürt alfabesi'ndeki harfler kullanılarak yayımlanmıştır.
Hawar dergisinin 8. sayısında Celadet Ali Bedirhan Riya Teze hakkında şu övgülerle bahseder;
Kurmanci, Yekgirtu ve Sorani Alfabelerinin karşılaştırması
Harfler ve ses değerleri
X: Kürtçe'e, Tatarcada ve Azericede kullanılır. Küçük dilin eteğinde bulunan yumuşak dokudan gelen bir H sesidir (IPA [x~χ]). Normal H sesinden biraz daha sert ve hırıltılıdır. H sesi hiçbir engele takılmadan çıkarken, ağzın arka kısmında titreşir. Arapçadaki Hı () harfidir. Azericenin resmi harflerinden birisidir. İstanbul Türkçesinde H harfinin I ve U harflerinin yanında çıkan bir versiyonu olarak rastlanır (Örnek: ıhlamur) İç ve Doğu Anadolu ağızlarında sıklıkla rastlanır. Örneğin: Baxmax (Bakmak) fiilinin okunuşu Baḥmaḥ şeklindedir ancak kelimenin içindeki H harfleri ağzın arkasından çıkar. Çaxmax (Çaḥmaḥ; Çakmak), Yanmax (Yanmaḥ; Yanmak)
W: Kürtçede ve ayrıca Tatarcada bulunur. Açık bir V sesidir. Klasik V sesinden kesinlikle farklıdır. V sesinde dudaklar birbirine değerken, bu seste (W sesinde) tıpkı U sesinde olduğu gibi dudakların birbirine değmesi söz konusu değildir. Arapçadaki Vav () ve batı dillerindeki w sesi başlıca örneklerdir.
e: Kürtçede kullanılır. Uzatılarak okunan ince bir e sesidir. Bu harfe Kürtçe ve Zazaca kelimelerde yine yoğun olarak rastlanır. Türkçede sadece birkaç kelimede mevcut olduğu için kullanımı öngörülmemiştir. Ancak yine de dilimizdeki bir iki kelimenin okunuşu ile bir fikir edinmemiz mümkündür. Örneğin: Memur, Poetika, Neyzen, Telif...
İ: Türkçede ve Kürtçede kullanılır. Uzatılarak okunan bir i sesidir. Kullanımda İ harfindeki noktanın üzerine işaret koyulması çift noktalama gerektirdiğinden yalnızca düzeltme imi kullanılır, nokta düşer. Örneğin: Milli, Dini, Çidem, Didem, İzan, Mide...
U: Kürtçede ve Türkçede kullanılır. Hafif uzatılarak okunan bir u sesidir. Doğru kullanım için kural olarak biraz uzatılması gerekir. Örneğin: Muris, Muzip, Suni Türkçede bu harf kendisinden önce gelen harfin damaklaşmasına sebep olur (Örnek: hükumet), ancak aynı olay Kürtçede gözlemlenmez.
Ḽ: (Küçük harf: ḽ veya l̗) Kürt alfabesinde ڵ ve Kiril Latinizasyonunda Љ sesini karşılamak için üretilmiştir. Türkçede bu ayrımın gerçekleştiği çok az kelime bulunduğu için ince L sesi için ayrıca bir harf yoktur. Bunlar daha çok düzeltme işareti ile gösterilen sözcüklerde yer alırlar. Bu harfin yer aldığı kelimelerin tamamındaki L sesleri dilin ucunun damağa doğru çekilmesiyle çıkarılan ve normal L sesine göre biraz daha ince olan bir sesi gösterir: Ḽal̗ , Rol̗ ... Üzerinde işaret bulunan ڵ veya noktalı ڶ harfi Arapça Boşnak alfabesinde ve Sorani-Kürt alfabesinde ince L sesini göstermek için kullanılır.
Q: Kürtçede ve ayrıca Tatarcada ve Azericede kullanılır. Anadolu Türkçesindeki küçük dilden çıkarılan kalın K sesini gösterir. Örneğin: Qomşu (Komşu)... Arapçadaki Kaf () harfini karşılar.