Otranto Seferi

Otranto Seferi, 1480 yılında Osmanlıların, İtalya yarımadasına çıkmasıyla başlayıp Fatih Sultan Mehmet'in ölmesiyle 1481 yılında bitirilen sefer.
Savaş öncesi
II. Mehmet, Arnavutluk'u fethetmek amacıyla birçok akıncı birliği gönderdi. Akıncılar Dalmaçya kıyılarını geçip akınlarını yoğunlaştırdıkça Adriyatik Denizi'nin karşı yakasında, İtalya'da korku baş gösterdi. Osmanlılar karşıda yangın çıkardıkça Venedik San Marko kilisesi alarm çanlarını çalıyordu. Akıncılar daha 1477'de İtalya'nın kuzeydoğusundaki Friuli'ye girerek bazı yerleşim birimlerini yağmaladılar. Fakat ertesi sene daha büyük kuvvetlerle gelen başıbozuklar ülkede büyük bir paniğe neden oldu. Bunun üzerine Venedikliler, Osmanlı-Venedik Antlaşması (1479) istemek zorunda kaldı.
Osmanlı tehlikesini atlatan Venedik Cumhuriyeti, Katolik Ferdinand adıyla ün yapmış İspanya kralıyla da savaşıyordu ki, Napoli kralı Ferdinand da bu savaşta İspanya'yı destekliyordu. Napoli'ye sorun çıkarmak isteyen Venedik, İstanbul'a Sebastiano Giritti adında bir elçi yollar. Elçi, Puglia ve Calabria'nın büyük şehirlerinin Doğu Roma İmparatorluğu'na ait olarak Yunan göçmenler tarafından kurulmuş olması dolayısıyla Mora ve Bizans fatihinin bu bölgeleri kendi malı olarak isteme hakkı olduğuna Sultan II. Mehmet'i ikna eder. Napoli Krallığı'nın, Osmanlı ile var olan ittifak anlaşmasını bozarak Türk kuşatması altındaki Rodos Şövalyeleri'ne yardım göndermesini de göz önüne alan padişah, Gedik Ahmet Paşa'ya donanmasını hemen yukarı Arnavutluk sahilinden Avlonya limanına götürmesini ve oradan asker alarak Puglia kıyılarına çıkmasını emreder.
Sefer
100 gemiden oluşan Osmanlı donanması 28 Temmuz 1480 tarihinde Otranto limanına demir attı. Karaya çıkma yeri olarak ilk Brindisi düşünüldüyse de kıyı savunması olmadığı için Otranto tercih edildi. Sipahiler hemen şehri kuşattı, şehir direnmek istedi fakat fazla dayanamadan 11 Ağustos 1480 tarihinde fetholundu. Şehir halkının bazı ileri gelenleri Osmanlıya karşı geldikleri için idam edildi. Daha sonra bu kişiler papalık tarafından azizlik mertebesine ulaştırıldı. Bu şehitler günümüzde Napoli'deki Santa Caterina a Formiello kilisesinde yatmaktadır.
Osmanlılar şehre yerleştikten sonra Brindisi, Lecce, Taranto yönünde hamleler yapsalar da Napoli'den gelen büyük kuvvetler tarafından püskürtüldüler. Sultan ileriki zamanlardaki fetihler için Otranto'yu bir üs olarak kullanmak istiyordu fakat halkın büyük kısmı şehirden firar etti. Halk, şehre dönmeyi ve Türklere yiyecek ikmali yapmayı reddediyordu. Sonuçta Osmanlılar, kuvvetlerin çok büyük bir kısmını İtalya'dan çekerek şehirde, denizyoluyla beslenebilecek küçük bir garnizon bıraktı. Sultanın bir ordunun başında bizzat İtalya'ya geleceği söylentileri dolaşıyordu. Türk istilası korkusu öyle bir hal aldı ki Papa Fransa'daki Avignon'a kaçmayı bile düşündü ama bunu yapmak yerine Cenova, İspanya, Portekiz gibi çeşitli yerlerden yardım temin etti.
Sonrası
II. Mehmet 3 Mayıs 1481'de hayatını kaybetti ve II. Bayezid'in, Cem Sultan vakası meydana geldi. Cem Sultan ile mücadelesinde yeterli başarıyı gösterememesinden dolayı İtalya ve Arnavutluktaki yönetim Gedik Ahmet Paşa'dan Rumeli Beylerbeyi Hadım Süleyman Paşaya verildi.
Napoli kralı Osmanlı'nın dikkatini dağıtmak için Arnavut isyancıları destekledi. Daha sonra Arnavutlukta isyan çıktı ve Otranto-Avlonya-İstanbul arasındaki iletişim kesildi. Bu sırada Macar kralı sınır bölgelerinde çeşitli saldırılar düzenledi.
Otranto'da bulunan Osmanlı ile bağı kesilen 8.000 askerden oluşan Osmanlı birliği karadan ve denizden kuşatıldı. 6 ay kuşatma sonrası erzak sıkıntısı çeken birlik daha sonra teslim oldu. 2050 asker esir oldu.