turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Ali Saydam

Ali Saydam (d. 14 Aralık 1946, Ankara), Türk gazeteci, yazar, iletişim profesyoneli, öğretim görevlisi.
1965 yılında İstanbul Erkek Lisesi'nden mezun oldu. 1965-1974 yılları arasında Bern Üniversitesi'nde kimya öğrenimi gördü. Goethe Enstitüsü'nde Almanca öğretmenliği kurslarına devam etti ve 1978 yılında Yabancı dil olarak Almanca öğretmenliği diplomasını aldı.
1978-1982 yıllarında Milliyet gazetesi'nde (Hey Dergisi) muhabir olarak çalışırken aynı dönemde Goethe Enstitüsünün İstanbul şubesinde Almanca Öğretmenliği yaptı. 1982-1986 yılları arasında Karacan Yayınlarında Yönetim Kurulu Üyeliği ile Genel Müdürlük görevlerini üstlendi ve 11 yayının grup editörlüğünü yürüttü. Bravo Dergisi'nden ayrılarak, Aralık 1985'te çıkmaya başlayan Playboy Türkiye Dergisi'nin Genel Yayın Yönetmenliği'ni yaptı. 1986-1988 yılları arasında Sabah Dergi Grubu Genel Müdürü olarak görev yaptı. 1988 yılında Güneş Yayınlarının kurucu ortağı ve genel müdürü oldu. Her iki yayınevinde de çok sayıda dergi ve kitabın yayınını yönetti.
1998'de kurulan halkla ilişkilerde medya araştırma, değerlendirme ve ölçümleme hizmeti veren PRNET'in kurucularındandır. Halen Bersay İletişim Danışmanlığı, Kesişim Yayıncılık ve Tasarım, Gravital Dijital İletişim Danışmanlığı ve "Bersay İletişim Enstitüsü"nün oluşturduğu Bersay İletişim Grubunun Yönetim Kurulu Onursal Başkanlığını yürütmektedir.
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi'nde lisans ve yüksek lisans sınıflarına 10 yıl süresince ders veren Saydam halen Bahçeşehir Üniversitesi İletişim Fakültesinde son sınıflara Özel Müşteri İlişkileri Yönetimi (Account Management) dersi ve Silahlı Kuvvetler Yüksek Sevk ve İdare Akademisi Komutanlığı'nda Algılama Yönetimi ve Stratejik İletişim dersleri vermektedir. 2003-2006 yılları arasında Sabah Gazetesinde reklam ve PR üzerine eleştiri yazıları kaleme aldı. 2005-2007 yılları arasında iş dünyasına yönelik yayınlanan Finans Dünyası Dergisi'nde iş iletişimi üzerine yazılar yazdı. 2006-2012 yılları arasında Akşam Gazetesinde yazan Saydam, 11 Eylül 2012'den itibaren Yeni Şafak Gazetesi'nde ve 1 Ocak 2005 tarihinden bu yana Marketing Türkiye Dergisi'nde yazılarına devam etmektedir.
TBV, TÜYİD, TÜHİD, TESEV, İELEV üyesidir. 2005 yılında Algılama Yönetimi, 2010 yılında Eş ve Müşteri Nasıl Kaybedilir?, 2011 yılında Vazgeçmek Özgürlüktür, 2012 yılında İktidar Yalnızlıktır adlı kitapları yayınlanmıştır.
Itō Hirobumi

(d. 16 Ekim 1841 ö. 26 Ekim 1909) Japonya'nın ilk başbakanı olan Japon siyasetçi ve asker. Meiji Dönemi politikacısı.
Hayat hikayesi
Bir köylü çocuğu olan Hirobumi, samuray sınıfına alınıp, hızla yükselerek, 1868'de Satsuma-Coşu ittifakını hazırlayanlar arasında Mutsihito'nun hükumet darbesine katıldı. Yeni Meiji hükumetinde çeşitli görevler alıp, bir süre batı devletlerinin hükumetlerini ve teknolojilerini incelemek için Avrupa'da kaldıktan (1882-1883) sonra, yurda dönünce Japonya'nın moderleştirilmesini amaç alan akımın başına geçti. Yeni kabinede başbakanlık yapıp (1855-1858), anayasayı hazırlayan komisyona başkanlık etti (1889). Üç kez daha başbakanlık yapıp (1892-1896; 1898; 1900-1901), Rus-Japon Savaşı'ndan (1904-1905) sonra, Japonya'nın koruması altındaki Kore genel valiliğine atandı. Koreli bir ulusçu tarafından öldürülmesi sonucu Japonya'nın Kore'yi ilhakını hızlandı.
Galeri
Hirata Atsutane

(d. 1776 - ö. 1843), Edo dnemi (1600 - 1867) Japon Ulusal Bilimcisi. Japon Ulusal Bilimi Dört Bilgesinin sonuncusu. Akitalıydı. Motoori Norinaga'nın ölümünden sonra "Eski Yol" hareketine katıldı. Şinto sistemleştirimesine katkıları büyüktür. "İmparatora Hürmet Edelim Gavurları Kovalım" hareketi ondan esinlenmiştir. Din konuları üzerine eserler vermiş Çin'den gelen tüm düşünce ve din akımlarının dışlanmasını savunmuştur. Budizm ve Konfüçyanist düşünceye karşı ikilemsel biçimde Taoculuktan etkilendiği varsayılan Şinto'nun doğrultulmasını savunmuştur.
1776 doğumlular
1843 yılında ölenler
Japon filozoflar
Kabuklular

Crustacea veya Kabuklular, Arthropoda şubesine bağlı bir hayvan altşubesidir. Çoğu deniz ve tatlı sularda, az bir miktarı ise karaların nemli bölgelerinde yaşar. Hepsi kanatsızdır. Kabuklu dış iskeletleri, yarık ayak şekilli bacakları, iki çift antenleri ve solungaç solunumları karakteristiktir. Böceklerde bir çift anten bulunur. Akrep ve örümcekler ise antensizdir.
Vücutları baş, göğüs ve karın bölmelerinden meydana gelir. Bazılarında baş ve göğüs kaynaşmıştır. Bunlara, başlıgöğüs (sefalotoraks) denir. Vücut, kitinden bir kabukla örtülüdür. Deri hücrelerinin salgısı olan bu kutikula, dış iskelet vazifesini görür. Bu kabuklar, vücudu dış etkilerden korur, kaslara tutunma yeri sağlar ve su kaybını önler. Büyümeye mani olduğundan zaman zaman atılarak değiştirilir. Bazılarında CaCO3 ve SiO2'in birikmesiyle direncini arttırır. Kabuk, vücudun her tarafında aynı kalınlıkta değildir. Oynak yerlerde incelerek hareketi kolaylaştırır.
Çoğu ayrı eşeyli, iri yapılıdır. Türlere göre bacak sayıları farklılık gösterir. Bazı kabuklularda, göğüs bacaklarının dibine bağlı olan ve dışarı doğru sarkan solungaçları, kabuğun yanlarında bulunan birer odacık içinde yer alır. Bazı türlerde ise, düzleşmiş karın bacakları solungaç görevini ifa eder. Küçük türlerde ise hiç solungaç bulunmaz, bunlar vücutlarının bütün yüzeyiyle solunum yaparlar. Tespih böcekleri, kütükler veya taşlar altında ve çürümüş bitkisel yiyecekler üstünde bulunur. Havanın oksijenini alabilen hassas solungaçlarının nemli kalması için rutubetli yerlerde yaşamak zorundadırlar.
Peksimet

Peksimet askeri amaçlarla üretilmiş hamurun nem miktarının en az düzeye indirilmesiyle dayanıklılığı artırılan yiyecek türüdür. Uzun yıllar bayatlamadan dayanabilen ve genellikle savaş, kıtlık gibi durumlarda tüketilen ekmek çeşididir. Etimolojik olarak Yunan kökenli olduğu düşünülse de pek ve simit kelimelerinin birleşiminden oluşmuş olması da mümkündür. Türkiye'de genellikle İzmir başta olmak üzere Ege Bölgesi'nde sıkça tüketilir, Erzincan gibi Doğu yörelerinde de farklı şekilleri bulunmaktadır.
Yörelere Göre Çeşitleri
Safranbolu Kıtırı
Safranbolu Kıtırı; ekmeklik buğday unu, gıda amaçlı kullanılan buğday kepeği, ayçiçek yağı, su, yumurta, ceviz içi, fındık içi, badem içi, beyaz toz şeker, kabartma tozu, safran ve tarçından üretilen unlu bir mamüldür. Üretimde baharat olarak kullanılan safran; Crocus sativus L. (Iridaceace) türüne giren bitkilerin stigmalarının turuncu-kırmızı renkli uç kısmının yağ ve balmumu içermeyecek şekilde tekniğe uygun olarak kurutulması ile üretilir. Safranbolu ilçesine de adını veren baharat olarak kullanılan safran; Safranbolu Kıtırına kendine has tat ve sarı rengini verir. Ayrıca Safranbolu Kıtırı üretiminde istenilen gevrekliğin sağlanması adına gıda amaçlı buğday kepeği kullanılması, pişirme, kurutma süresi ve ustalık becerisi son derece önemlidir.
Safranbolu Kıtırı Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Mesudiye Kuru Ekmeği / Mesudiye Goliti
Ordu ili Mesudiye ilçesinde yapılmaktadır. Mesudiye Kuru Ekmeği / Mesudiye Goliti malzemeleri ekmeklik buğday unu, kuru maya (Saccharomyces cerevisiae), tuz ve sudur. Halka şeklindedir. Mesudiye Kuru Ekmeği / Mesudiye Goliti 21.11.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Siirt Kuru Ekmeği
Siirt Kuru Ekmeği (İğbeys Keek) Halka şeklinde, toprak tandırda pişirilerek hazırlanan bir çeşit peksimettir. Siirt Kuru Ekmeği 03.07.2023 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Emilia Galotti

Emilia Galotti, Alman yazar Gotthold Ephraim Lessing'in oyunu. İlk kez 7 Mart 1772'de sahnelendi.
Burjuva trajedisi (Bürgerliches Trauerspiel) olarak tanımlanan oyun bu özelliğini, karakterlerini burjuvalar oluşturduğundan değil, eserin temsil ettiği burjuva bakış açısı nedeniyle kazanıyor.
Oyunun dahil olduğu Romantik sanat akımını da kalıplamak zordur. Genelde kalıpların dışına taşma anlayışıyla ortaya çıkıyor, özellikle de tiyatroda. Ancak nihayetinde kalıpları yıkmayı amaçlayan bu düşünce, 18. yüzyılın ateşli Avrupa'sının burjuva düşüncesidir. Karşı çıkışı da dönemsel düşmanı aristokrasinin sanatıdır. Emilia Galotti işte böyle bir ortamda yazılıyor; 1789'da Fransız Devrimi olacak, sokaklar kan gölüne dönecek ve Bastille yerle bir edilecektir. Feodalizme duyulan nefretin sanatı yansıması da hakkını verir niteliktedir.
Konusu
Asker bir babanın kızı olan Emilia Galotti'ye delice aşık olan savruk Prens, entrikacı adamı zalim Marinelli sayesinde kızı ele geçirecek, kızın nişanlısının ölümüne yol açacar. Emilia Galotti'nin kaderi şu halde ahlaksız aristokrasinin zevk konaklarından birinde yozlaşmaktır. Ancak son sahnede baba gelir; kız babasından kendisini öldürmesini ister. Kızının yozlaşmaktansa ölmek istediğini anlayan baba, bu isteği yerine getirir ve kızını öldürür. Zalim aristokrasinin baskısı bir insanı yok eder ama burjuva ahlakı kazanır. Bıçak Prense değil, kıza saplanır.
1772
Kurguda İtalya
Alman tiyatro oyunları
Nilüfer

Nilüfer ile şunlar kastedilmiş olabilir:
Botanik
Nilüfer (bitki), bir çiçek türü
Coğrafya
Nilüfer, Bursa, Bursa'nın bir ilçesi
Nilüfer Çayı, Uludağ'dan doğup, Karacabey Boğazı olarak bilinen Bayramdere yakınlarında Marmara Denizi'ne dökülen bir çay
Kişiler
Nilüfer Hatun, Osmanlı İmparatorluğu'nun ikinci padişahı Orhan Gazi'nin eşi
Nilüfer, Türk pop şarkıcısı
Nilüfer (oyuncu), İranlı kadın film oyuncu
Müzik
"Nilüfer" (şarkı), Zeynep Casalini'nin 2007'de çıkan single'ı
"Nilüfer", Müslüm Gürses'in 2006 çıkışlı Aşk Tesadüfleri Sever adlı albümünde yer alan şarkı
Elmalı (anlam ayrımı)

Elmalı, aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Yerleşim yerleri
Türkiye'deki yerleşim yerleri
Elmalı, Adapazarı - Sakarya ili Adapazarı ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Aziziye - Erzurum ili Aziziye ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Beykoz - İstanbul ili Beykoz ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Biga - Çanakkale ili Biga ilçesine bağlı köy
Elmalı, Bingöl - Bingöl ili merkez ilçesine bağlı köy
Elmalı, Bulancak - Giresun ili Bulancak ilçesine bağlı köy
Elmalı, Çameli - Denizli ili Çameli ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Çamlıdere - Ankara ili Çamlıdere ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
Elmalı, Delice - Kırıkkale ili Delice ilçesine bağlı köy
Elmalı, Demirözü - Bayburt ili Demirözü ilçesine bağlı köy
Elmalı, Doğanşehir - Malatya ili Doğanşehir ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Elbistan - Kahramanmaraş ili Elbistan ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Gevaş - Van ili Gevaş ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Göksun - Kahramanmaraş ili Göksun ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, İskilip - Çorum ili İskilip ilçesine bağlı köy
Elmalı, İznik - Bursa ili İznik ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Kadışehri - Yozgat ili Kadışehri ilçesine bağlı köy
Elmalı, Kemah - Erzincan ili Kemah ilçesine bağlı köy
Elmalı, Kızıltepe - Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Kocasinan - Kayseri ili Kocasinan ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Kulp - Diyarbakır ili Kulp ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Kürtün - Gümüşhane ili Kürtün ilçesine bağlı köy
Elmalı, Kütahya - Kütahya ili merkez ilçesine bağlı köy
Elmalı, Malkara - Tekirdağ ili Malkara ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Muratpaşa - Antalya ili Muratpaşa ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Niğde - Niğde ili merkez ilçesine bağlı köy
Elmalı, Pınarbaşı - Kayseri ili Pınarbaşı ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Pülümür - Tunceli ili Pülümür ilçesine bağlı köy
Elmalı, Rize - Rize ili merkez ilçesine bağlı köy
Elmalı, Sivrihisar - Eskişehir ili Sivrihisar ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Şarkışla - Sivas ili Şarkışla ilçesine bağlı köy
Elmalı, Şavşat - Artvin ili Şavşat ilçesine bağlı köy
Elmalı, Tavşanlı - Kütahya ili Tavşanlı ilçesine bağlı köy
Elmalı, Tercan - Erzincan ili Tercan ilçesine bağlı köy
Elmalı, Ula - Muğla ili Ula ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Ulukışla - Niğde ili Ulukışla ilçesine bağlı köy
Elmalı, Uzunköprü - Edirne ili Uzunköprü ilçesine bağlı köy
Elmalı, Vezirköprü - Samsun ili Vezirköprü ilçesine bağlı mahalle
Elmalı, Yedisu - Bingöl ili Yedisu ilçesine bağlı köy
İran'daki yerleşim yerleri
Elmalı, Doğu Azerbaycan - İran'ın Doğu Azerbaycan Eyaleti'nin Bostanabad şehristanı'nda köy
Bugünü Yaşama Arzusu

Bugünü Yaşama Arzusu, Irvin Yalom tarafından kaleme alınmış roman. 2004 yılında yayımlanmıştır. Orijinal adı "The Schopenhauer Cure"ken, Türkiye'de "Bugünü yaşama arzusu: Schopenhauer Tedavisi" ismiyle yayımlanmıştır.
Kendisi önemli bir terapist olan Irvin Yalom'un bu romanı grup terapisi ve Schopenhauer üzerine yoğunlaşmıştır. Hikaye ünlü psikoterapist Julius Hertzfeld'in kanser olduğunu öğrenişi ile başlar. Julius başarısız olduğu eski hastası Philip Slate'i arar ve onca uğraşına rağmen tedavi edemediği hastanın kendi kendisini Schopenhauer felsefesiyle tedavi ettiğini öğrenir. Bu Julius'u şaşırtırken, gelişen çeşitli olaylarla Julius Philip'in grup tedavisi halkasına girmesini sağlar ve hikaye birçok farklı sürprizle, okucuya hem felsefi hem de psikoterapik açıdan zevk vererek devam eder. Okuyucu roman boyunca ünlü karamsar Alman filozofu Schopenhauer'in hayat hikayesini de öğrenir.
Irvin Yalom romanları
2004 romanları
Alman romanları
Biyografik romanlar
Osmanlı Amele Cemiyeti

Osmanlı Amele Cemiyeti (Amele-i Osmani Cemiyeti) 1894-1895 yıllarında İstanbul'da Tophane fabrikalarında gizli olarak kurulmuş; 1908'den sonra Osmanlı Terakki-i Sanayi Cemiyeti ve daha sonra da Osmanlı Sanatkaran Cemiyeti adlarıyla yasal olarak faaliyet gösterdiği sanılan işçi örgütü.
Gelişimi
Osmanlı Amale Cemiyeti, Türkiye'deki işçilerin ilk sınıfsal örgütlenmelerinden biridir. Aydınlık dergisinde yayımlanan ve 1921 yılında yapılmış bir toplantıda "Agah'ın verdiği konferans" olarak nakledilen bilgilere göre, cemiyet II. Abdülhamid döneminde, baskıların yoğunlaştığı yıllarda, 4.000'i aşkın işçinin çalıştığı Tophane fabrikalarında gizli olarak kurulmuştu.
Kurucuları, "gördükleri insanlık dışı muameleden ötürü her şeyi göze almış olan" işçilerdi. Bunlar, aralarından 8 kişilik bir "heyet-i faale" (yürütme kurulu) seçerek güçlü bir örgüt oluşturmakla görevlendirdiler. Faaliyetini ancak bir yıl sürdürebilen cemiyetin kurucuları tevkif edilip sürüldüler. Bundan sonra işyerindeki işçiler de daha sıkı bir baskı altına alındı.
Derneğin sürülmüş olan yöneticileri gizlice İstanbul'a geri dönerek 1901-1902 yıllarında işçileri yeniden toplantılar yapmaya teşvik ettiler. Bu toplantı ve tartışmalarda "işçiler kurtuluş günü için her türlü fedakarlıkta bulunacaklarını" dile getirdiler. Avrupa'daki sosyalist hareketle ilgili haberler Türkçeye çevrilerek dağıtıldı. Dernek Topkapı mezarlığında gizli bir toplantı yaptı, burada alınan kararlar ingiliz, Fransız ve Rus elçilikleri aracılığıyla padişaha duyuruldu. Daha sonra toplantıyı hazırlayanlar tutuklanıp işkenceden geçirildi. Derneğe önayak olanlar yurtdışına kaçtı.
II. Meşrutiyet'in ilanından ve II. Abdülhamit'in tahttan indirilmesinden sonra Osmanlı Terakki-i Sanayi Cemiyeti adlı bir örgüt kuruldu. Yine adı geçen konferansta bu dernek Osmanlı Amale Cemiyeti'nin yasal yoldan devamı olarak değerlendirilmektedir. Bu cemiyet de 1909 yılında çıkartılan Cemiyetler Kanunu'na uymadığı, içinde askerleri barındırdığı gerekçesiyle kapatılmış, yerine 1910 yılında Osmanlı Sanatkaran Cemiyeti kurulmuştur.
Bu örgütlerde Jön Türk geleneğinden kaynaklanan hürriyetçi düşüncelerin ağır bastığı, derneğin Rumeli ve büyük şehirlerdeki sosyalist örgütlerle önemli bağları olmadığı, bu sebeplerle, daha sonraki işçi hareketi ve örgütlenmeleriyle bağ kuramadığı sanılmaktadır.
Amele Cemiyeti
El Al

El Al Havayolları (İbranice: אל על, Arapça: إ ) (Türkçe: Yukarı çık İsrail) , İsrail Devleti'nin resmi havayolu şirketidir. "Home away from home" (Evden uzak ev) sloganı ile dünyanın belirli yerlerine düzenli uçuşları vardır. Üst düzey güvenlik önlemleriyle tanınırlar. Uçakların içinde silahlı koruma sistemini ilk kullanan havayolu şirketidir.
Filosu
Ameleperver Cemiyeti

Ameleperver Cemiyeti, 1 Nisan 1871'da İstanbul'da kurulmuş bir hayır cemiyeti.
Lütfü Erişçi "Türkiye'de İşçi Sınıfının Tarihi -Özet Olarak-" (Ankara, 1951) adlı eserinde, Osmanlı Devleti'nde kalifiye işçi yetiştirme çabaları üzerinde dururken, "bu arada, İstanbul'da bir de Ameleperver Cemiyeti kurulmuştu" demesine bakılarak, uzun bir süre Ameleperver Cemiyeti adıyla Türkiye'nin ilk işçi örgütlenmesi olarak görülmüş, hatta bazı araştırmacılar tarafından cemiyetin, uluslararası bağlantılar içinde, ülkedeki ilk sosyalist cemiyet olduğu iddia edilmişti. Adı da yine yanlış biçimde Ameleperver olarak biliniyordu.
Gerçek adıyla Amelperver Cemiyeti, Ruzname-i Ceride-i Havadis'in 19-21 Aralık 1866 tarihleri arasındaki nüshalarında yayımlanan nizamnamesinde de açıkça gösterildiği gibi, aralarında Türklerin de bulunduğu Rum ve diğer yabancı ve azınlık gruplardan tanınmış hayırseverlerce kurulmuş bir hayır derneğidir.
Nizamnamede, görüşmeler sırasında ve cemiyetin tutulacak defterlerinde kullanılacak lisanın Rumca olacağının belirtilmesi, cemiyette Rumların ağırlıkta olduğunu kanıtlamaktadır. La Turquie gazetesinin 26 Mayıs 1873 tarihli sayısında yayımlanan bir ilana göre, Ami du Travailın (Amelperver Cemiyeti) yönetim kurulu M. J. Sorakich, Anthrepoulos, Tantalides, Pretos Portakalis, Maurice Mu, Augusto de Castro, Mehmet Nuri Bey, Vassaf Efendi, Ohannes Hekim, M. H. Scalieris, G. Lazopulos'tan oluşuyordu. Adı geçen kişilerden pek çoğu, dönemin önde gelen masonları arasında yer alıyordu. Bu anlamda cemiyetin, Fransız Grand Orient'e bağlı I Proedes locasının dinsel olmayan kollarından biri olduğu da iddialar arasındadır.
Cemiyet mührü, bir yarım ay ve ortasında bir Zenbur resminden oluşuyordu. Yarım ayın etrafında, Rumca "Amelperver Cemiyeti Dersaadet" ibaresi, Zenbur'un çevresinde de "İşsizlik Cehaleti Mucebdir" cümlesi yer almaktaydı. Mührün de işaret ettiği gibi, cemiyetin temel amacı "cins ve mezhep ve millet" farkı gözetmeksizin, işe muhtaç olanlara yeteneklerine göre iş sağlamaktı. Ayrıca, zanaatkarlara araç gereç sağlamak, fukara çocuklarının zanaat öğrenmesine aracılık etmek, zaman içinde bu alanda eğitim veren kurumlar açmak, doğru yoldan ayrılanları çalışmaya yönelterek ıslah etmek gibi amaçlara da sahip olan cemiyetin, bu yöndeki çalışmaları dönemin basınından izlenebilmektedir.
Cemiyet, 22 Aralık 1867'den 31 Ocak 1868'e kadar bir Rum ayakkabıcıya, bir Ermeni kayıkçıya, bir Müslüman kutu yapımcısına, 2 Ermeni ayakkabıcıya, bir Katolik marangoza yardımda bulunmuştu. Nizamnamesinde de belirtildiği gibi, bu yardımlar karşılıksız olarak değil, sonradan geri ödenmek koşuluyla yapılıyordu. Bu anlamda cemiyet, aynı zamanda küçük esnafa kredi sağlayan bir kurum gibi çalışıyordu.
Amelperver Cemiyeti bir işçi örgütlenmesi olmadığı gibi, işçilerle ilgili olmaktan da oldukça uzaktı. En makul niteleme, bu cemiyetin başta Rumlar olmak üzere, Osmanlı üst tabakasında yer alan bazı kişilerin hayırseverlik duygularını tatmin etmek amacıyla oluşturdukları bir örgütlenme olabilir. Cemiyetin ne zamana kadar faaliyette bulunduğu ve ne zaman kapandığı hala bilinmemektedir.
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki kuruluşlar
1866'da kurulan oluşumlar
Elmalı Hazinesi

Elmalı Hazinesi, Antalya'nın Elmalı ilçesinde bulunmuş yüzyılın definesi olarak adlandırılan hazine.

MÖ 5. yüzyılda Persler'in Yunanistan'ı istila etmelerinden sonra Atina Şehir Devleti'nin önderliğinde Akdeniz çevresi şehirlerinden oluşan bir birlik (Atik Delos Birliği) kurulmuştu. Bu birliğin bir merkezi ve bütçesi vardı. Her ülke kendi bastığı gümüş sikkeden kendi gücü oranında bu birliğe katkıda bulunuyordu.
1984 yılında Elmalı'nın Bayındır köyünde yapılan kaçak kazılar ile bulunan yüzyılın definesi Elmalı Sikkeleri, o bölgede bulunan bütün şehir devletlerinin paralarını içeriyordu. Söz konusu sikkelere yüzyılın definesi denilmesinin en önemli nedeni de Yunanların Persleri yendikleri için bir anı parası çıkarma kararı almalı ve normal olarak o zamanın para birimi için en fazla 4 drahmi değeri biçilirken; anma nedeniyle 10 drahmililk paranın çıkarılmış olmasıydı.
(10 drahmi'lik para=Dekadrahmi)
İnce işçiliği ve dünyadaki azlığıyla değeri artan dekadrahmiler, Elmalı Definesi'nin bulunmasıyla hem dünyada bilinen Dekadrahmi sayısı iki katına çıkmış hem de insanlık tarihinin bilinmeyen önemli bir bölümü aydınlatılmıştır. Çünkü 1984 yılına kadar tüm dünyada yalnızca 13 adet Dekadrahmi'nin varlığı bilinirken, Elmalı Definesi'nde bunlardan 14 adet bulunmuştur.
Oldukça önem taşıyan böylesi değerli bir kültür mirası kaçak kazılar sonucunda Amerika Birleşik Devletleri'ne kaçırılır. Ardından geçen uzun süreler sonucunda ve yoğun diplomatik girişimler ile hazine tekrar ait olduğu Anadolu topraklarına geri dönmüştür. Bir süre Ankara Anadolu Medeniyetleri Müzesinde sergilenen Elmalı sikkeleri 27 Ekim 2009'da yapılan törenle Antalya arkeoloji müzesinde ziyarete sunulmuştur. 1679 parça sikke Antalya Müzesi'nin sikke ve mühürlerin sergilendiği ikinci katta bulunmaktadır.
1900 parçadan oluşan Elmalı definesine ait 1679 sikke Antalya arkeoloji müzesinde sergilenmeye başlamıştır. Elmalı sikkelerinin Türkiye'ye iade edilmesiyle ilgili mücadele 1988 yılında Los Angeles ve Zürih'te çeşitli müzayedelerde 16 Elmalı sikkesinin satışa çıkarılmasına karşı Türk hükumetinin avukatları aracılığıyla satışı durdurmasıyla başlamıştır. 1993 ve 1996 yıllarında birer Elmalı sikkesinin Türkiye'ye hibe edilmiş, definenin büyük bir bölümünün ise Amerikalı iş adamı William Koch ve şirketlerince satın alındığının belirlenmesi üzerine ABD'nin Macahussets Eyalet Mahkemesi'ne açılan dava sonucu Türkiye'ye getirilmiştir. 29 Haziran 1999 tarihinde 1661 sikkenin Türkiye'ye teslim edilmiştir ve Böylece yüzyılın definesine ait 1679 sikke Türkiye'ye gelmiştir. Ama defineye ait 15- 200 kadar sikkenin nerede olduğu şu an bilinmiyor.
Elmalı sikkelerinin 1348 adedi Anadolu, 287 adedi Orta ve Kuzey Yunanistan, 44 adedi de Ege adalarında basılmış örnekleri içeriyor. Elmalı sikkelerinin en özgün parçasını ise dünyada Atinalılar'ın Persler'i bozguna uğrattığı savaşların anısına bastırdığı ve her biri 43 gram civarında ağırlığa sahip dekadrahmi denilen sikkeler oluşturuyor. Bu 14 dekadrahmi sikkesinden sadece 6'sı Türkiye'ye getirilebildi.
Hazine
Türkiye'de bulunan hazineler
Sanat ve kültür eserlerinin iadesi
Akseki (anlam ayrımı)

Akseki, şu anlamlara gelebilir:
Yerleşim yeri
Akseki, Antalya ili ilçesi
Akseki, Bozdoğan, Aydın ili Bozdoğan ilçesine bağlı mahalle
Akseki, Bayramören, Çankırı ili Bayramören ilçesine bağlı köy
Akseki, Bayat, Çorum ili Bayat ilçesine bağlı köy
Akseki, Sivrice, Elazığ ili Sivrice ilçesine bağlı köy
Akseki, İspir, Erzurum ili İspir ilçesine bağlı mahalle
Akseki, Taşköprü, Kastamonu ili Taşköprü ilçesine bağlı köy
Akseki, Tosya, Kastamonu ili Tosya ilçesine bağlı köy
Akseki, Koyulhisar, Sivas ili Koyulhisar ilçesine bağlı köy
Akseki

Akseki, Antalya ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Eski adı Marla olan Akseki, Toroslar üzerinde kurulmuştur. Daha sonra Selçuklu ve Osmanlı yönetimine geçen ilçede, Roma İmparatorluğu dönemlerinden bu yana toplumların yaşadığı bilinmektedir. Malazgirt savaşından sonra Türk varlığı gün be gün artmış daha çok oğuzların afşar boyuna ait türkmenler yerleşmiştir. 1872'de Alanya'dan ayrılan Akseki, 1901 yılında Antalya Konya Eyaleti dahilinde bağımsız bir sancak olmuştur. Bu arada Akseki ilçesinin sınırları daraltılmış, bazı köyler Seydişehir ilçesine bırakılmıştır. İbradı, önceleri bir kasabayken, 1991 yılında ilçe yapılarak Akseki'den ayrılmıştır.
Coğrafi konum
Kardelen çiçeğinin ana yurdu olarak bilinen Akseki ilçesi, Antalya iline bağlı Batı Torosların güneyinde kurulmuş bir ilçedir. Doğusunda Gündoğmuş, Bozkır, batısında Manavgat, İbradı, kuzeyinde Beyşehir, Seydişehir, güneyinde Manavgat ve Gündoğmuş ilçeleri yer alır.
Yüzölçümü; 2390 kilometrekare, rakımı 1050 m'dir (merkez). İlçenin coğrafi yapısı Manavgat Irmağının oluşturduğu büyük bir vadi ile engebeli ve dağlık bir görünüme sahiptir. İlçenin büyük bir çoğ Kartallı Mağara (Bağarcık) Kuyucak, Düdencik Mağarası(Çınardibi), Bucakalan Mağarası, Göktepe Yaylası, Çimi Yaylası, Irmak Vadisi ilçenin diğer çekiciliği olan yerlerdir. Akseki'de; karasal iklim görülür. Ortalama sıcaklık 13,1 derece olup maksimum sıcaklık 36,7 derecedir. Akseki'de kışın sıcaklık -20 dereceye kadar düşebilmektedir.
Nüfus
Ekonomi
Yöre halkının başlıca geçim kaynakları; ormancılık, ticaret ve hayvancılık olup bağcılık ve badem yetiştiriciliği de fazladır. Oldukça taşlı olan bölgede sulanabilen arazilerde meyvecilik ve sebzecilik de yapılmaktadır.