Karabatakgiller

Karabatakgiller (Phalacrocoracidae), Suliformes takımına ait bir kuş familyasıdır.
Adlandırma
Bilimsel adı Phalacrocoracidae, Grekçe "kel" anlamına gelen φαλακρός (phalakros) ve "kuzgun" anlamına gelen κόραξ (korax) kelimelerinden Latinceleştirilmiştir. Erişkin karabatakların yanaklarında bulunan krem beyazı tüysüz bölgeden ötürü bu adın geldiği düşünülmektedir.
Özellikleri
Karabataklar orta ve büyük boyutlarda deniz kuşlarıdır. En küçükleri olan küçük karabatak 45 cm. boyunda ve 340 g. ağırlığında iken en büyük türü olan Phalacrocorax harrisi 100 cm. boyunda ve 5 kg. ağırlığındadır. Soyu tükenmiş Phalacrocorax perspicillatus ortalama 6,3 kg. ağırlığıyla daha da büyüktü. Kuzey Yarımküre türlerinin tamamına yakını ile birlikte türlerin çoğunluğu koyu renkli tüylere sahiptir. Güney Yarımküre türlerinin bazıları ise siyah ve beyaz tüylere sahip iken Yeni Zelanda'nın Phalacrocorax punctatus türü gibi çok azı daha renkli tüylere sahiptir. Türlerin çoğunda yüzde gözler ile gaga arasında parlak mavi, turuncu, kırmızı ya da sarı olan ve üreme döneminde daha da parlaklaşan tüysüz renkli deri bulunur. Gagaları ince ve uzundur. Gaganın üst ucu ise aşağıya doğru kanca gibi kıvrıktır. Ayaklarında dört parmağıda birleştiren perdeler bulunur.
Açık denizden çok kıyılarda yaşarlar ve bazı türleri kara içindeki sularda koloniler kurar. En eski soyunun yaşam alanına bakıldığında köken olarak tatlı su kuşları olduğu görülür. Pasifik Okyanusu'nun ortasındaki adalar hariç dünyanın tamamına yayılmışlardır.
Tüm türler balık ile beslenir. Su yüzünden dalarak avlanırlar ancak bazı türler dalmadan önce hafifçe sıçrayarak suya girişlerini kolaylaştırırlar. Su altında ayakları yardımıyla ilerler ve bazı türlerin kanatları da kullandığı görülür. Bazı karabatak türlerinin 45 m.'ye kadar dalabildikleri gözlemlenmiştir.
Balık avladıktan sonra karaya çıkan karabatakların kanatlarını açarak güneş altında kurudukları görülebilir. Tüm karabatakların üropigial bezleri vardır ve bu bezin salgısıyla kanatların sugeçirmez olmasını sağlarlar.
Ağaçlarda, kayalık adacıklarda ve kayalıklarda koloni halinde yuvalanırlar. Yumurtaları tebeşir mavisi rengindedir. Genellikle yılda bir kez yumurtlarlar. Yavruları yedikleri besinleri geri kusarak beslerler.
Türler
Cins Microcarbo Bonaparte, 1856
Microcarbo melanoleucos Vieillot, 1817)
Microcarbo africanus Gmelin, JF, 1789
Microcarbo coronatus Wahlberg, 1855
Microcarbo niger Vieillot, 1817
Microcarbo pygmeus Pallas, 1773 - Küçük karabatak
Cins Phalacrocorax Brisson, 1760
Phalacrocorax gaimardi Lesson & Garnot, 1828
Phalacrocorax harrisi Rothschild, 1898
Phalacrocorax neglectus Wahlberg, 1855
Phalacrocorax punctatus Sparrman, 1786
Phalacrocorax featherstoni Buller, 1873
Phalacrocorax perspicillatus Pallas, 1811
Phalacrocorax penicillatus von Brandt, JF, 1837
Phalacrocorax pelagicus Pallas, 1811 - Pelajik karabatak
Phalacrocorax urile Gmelin, JF, 1789
Phalacrocorax brasilianus Gmelin, JF, 1789
Phalacrocorax auritus Lesson, 1831 - Kulaklı karabatak
Phalacrocorax aristotelis Linnaeus, 1761 - Tepeli karabatak
Phalacrocorax fuscescens Vieillot, 1817
Phalacrocorax fuscicollis Stephens, 1826
Phalacrocorax sulcirostris von Brandt, JF, 1837
Phalacrocorax varius Gmelin, JF, 1789
Phalacrocorax carbo Linnaeus, 1758 - Karabatak
Phalacrocorax lucidus Lichtenstein, MHK, 1823
Phalacrocorax capillatus Temminck & Schlegel, 1849 - Japon karabatağı
Phalacrocorax capensis Sparrman, 1788
Phalacrocorax nigrogularis Ogilvie-Grant & Forbes, HO, 1899 - Basra karabatağı
Phalacrocorax magellanicus Gmelin, JF, 1789
Cins Leucocarbo Bonaparte, 1856
Leucocarbo bougainvillii Lesson, 1837
Leucocarbo atriceps King, PP, 1828
Leucocarbo georgianus Lönnberg, 1906
Leucocarbo bransfieldensis Murphy, 1936
Leucocarbo nivalis Falla, 1937
Leucocarbo melanogenis Blyth, 1860
Leucocarbo purpurascens von Brandt, JF, 1837
Leucocarbo verrucosus Cabanis, 1875
Leucocarbo carunculatus Gmelin, JF, 1789
Leucocarbo chalconotus Gray, GR, 1845
Leucocarbo onslowi Forbes, HO, 1893
Leucocarbo campbelli Filhol, 1878
Leucocarbo colensoi Buller, 1888
Leucocarbo ranfurlyi Ogilvie-Grant, 1901