Soluk Mavi Nokta

Soluk Mavi Nokta, yaklaşık 6 milyar kilometre (3,7 milyar mil; 40,5 AU) gibi rekor bir uzaklıktan, 14 Şubat 1990 tarihinde Voyager I aracından kaydedilmiş fotoğraftır. Fotoğrafta, Dünya'nın görünen boyutu bir pikselden daha düşüktür ve gezegenimiz, uzayın yalnızlığında kameraya yansıyan güneş ışığı bantları arasında küçük bir nokta olarak görünür.
Carl Sagan'ın özel isteği ile NASA, misyonunu tamamlamış olan ve Güneş Sistemi'nden ayrılmak üzere olan Voyager 1 ile, son defa kamerasını döndürmesi ve Dünya'nın görüntüsünü kaydetmesi için son kez iletişime geçti. "Soluk Mavi Nokta" ifadesi, fotoğrafın önemi üzerine düşüncelerini dile getiren Carl Sagan tarafından, başlığını koyduğu 1994 Soluk Mavi Nokta eseri ile icat edildi.
Fotoğraf çekilirken dar açılı bir objektif kullanılmış; mavi, yeşil, ve mor filtreler takılmış ve tutulum düzleminin 32 üstü hedeflenmiştir. Dar açılı objektifler, geniş açılı objektiflerin aksine belli bir bölgeden ayrıntı görüntülemek için kullanılır. Dünya, fotoğrafta bir pikselden daha küçük bir alan (0,12 piksel) kaplamaktadır.
Voyager 1, Venüs, Jüpiter, Satürn, Uranüs, ve Neptün'ün de benzeri fotoğraflarını çekmiştir. Merkür'ün Güneş'e yakınlığı fotoğraflanmasına izin vermemiştir. NASA, altmış kadar fotoğrafı bir mozaik şeklinde bir araya getirerek "Aile Fotoğrafı" isimli Güneş Sistemi resmini oluşturmuştur.
Arka plan
Eylül 1977'de NASA, dış Güneş Sistemini ve yıldızlararası uzayı incelemek için 772 kg (1592 lb) kütleye sahip robotik bir uzay aracı olan Voyager 1i fırlattı. 1979'da Jovian sistemini, 1980'de ise Satürn sistemini geçtikten sonra aynı yılın Kasım ayında birincil misyonunu başarıyla tamamladığı açıklandı. Voyager I, Güneş Sistemi'nin en büyük iki gezegenin ve uydularının, ayrıntılı görüntülerini kaydeden ilk uzay aracıydı.
Hala 64000 km/h (40000 mph) hızla hareket eden araç, Dünya'dan en uzak insan yapımı nesnedir ve Güneş Sistemi'ni terk eden ilk araçtır. Voyager 1in misyonu Kuiper kuşağı, heliosfer, ve yıldızlararası uzay sınırlarını daha kapsamlı araştırması için genişletildi. Bugün () itibarıyla boyunca faaliyet göstermekte olup, rutin komutları alır ve verileri Deep Space Network'e geri iletir.
Voyager 1in yalnızca Satürn incelemelerinde çalışması planlanıyordu. Araç, 1980'de Satürn'ü geçtiğinde Carl Sagan, özel isteğini yazdığı kağıtı NASA'ya faksladı. Sagan NASA'dan, aracın Güneş Sistemi'nden çıkmadan son bir kez kamerasını Dünya'nın bulunduğu yere çevirip fotoğraf kaydetmesini istedi. Böylece 'en uzaktan çekilen Dünya resmi' olarak rekora girecekti. Ancak Sagan, resmin çok fazla bilimsel değerinin olmayacağını da belirtti; çünkü Voyagerın kameraları herhangi bir ayrıntıyı ortaya çıkaracak kadar gelişmiş değildi, sadece insanlığın evrendeki yerine ilişkin anlamını bir perspektif olarak kalacaktı.
Voyager programındaki pek çok kişi bu fikri desteklese de Dünya, Güneş'e oldukça yakın bir konumdan bu fotoğrafı çekmenin uzay aracının görüntüleme sistemine onarılamaz bir şekilde zarar verme riski taşıdığından, endişeler de vardı. Sagan'ın isteğinin gerçekleştiği 1989'a kadar bu olasılık üzerinde duruldu, fakat cihaz kalibrasyonları operasyonu daha da geciktirdi ve Voyager 1e gönderilecek radyo komutlarını düzenleyen ve ileten personel işten çıkarılıyor veya başka projelere aktarılıyordu. En sonunda NASA yöneticisi, fotoğrafın çekildiğinden emin olmak için bizzat ilgilendi.
Carl Sagan'ın yorumlaması
Sagan, 1994 tarihli kitabı Soluk Mavi Noktada fotoğrafın önemi hakkındaki düşüncelerini şu satırlarla kaleme dökmüştür:Uzayın derinliğinden bu resmi çekmeyi başardık. Eğer bu resme dikkatlice bakarsanız orada bir nokta göreceksiniz. O noktaya tekrar bakın. Bu nokta bizim evimiz. O biziz. Sevdiğiniz ve tanıdığınız, adını duyduğunuz, yaşayan ve ölmüş olan herkes onun içinde bulunuyor. Tüm neşemizin ve kederimizin toplamı, binlerce birbirini yalanlayan din, ideoloji, ve iktisat öğretisi; insanlık tarihi boyunca yaşayan her avcı ve toplayıcı, her kahraman ve korkak, her medeniyet kurucusu ve yıkıcısı, her kral ve çiftçi, her aşık çift, her anne ve baba, her umut dolu çocuk, her mucit, her kaşif, her ahlak hocası, yozlaşmış her politikacı, her şöhret yıldızı, her "yüce önder", her aziz ve günahkar işte orada yaşadı; bir güneş ışınında asılı duran o toz zerreciğinin içinde.
Dünya, dev bir evrensel arenada yer alan çok küçük bir sahnedir. Bütün o komutan ve imparatorların akıttıkları kan göllerini düşünün... şan ve şöhret içerisinde, bu noktanın küçük bir parçasında kısa bir süre için efendi olabildiler. Bu noktanın bir köşesinde yaşayanların, başka bir köşesinde yaşayan ve kendilerinden zar zor ayırt edilebilen diğerleri üzerinde uyguladıkları zulmü düşünün... anlaşmazlıkları ne kadar sık, birbirlerini öldürmeye ne kadar istekliler, nefretleri ne kadar da yoğun!
Bu soluk ışık noktası, bütün o kasılmalarımıza, kendi kendimize atfettiğimiz öneme ve evrende öncelikli bir konuma sahip olduğumuz yolundaki yanlış inancımıza meydan okuyor. Gezegenimiz, çevremizi saran o büyük evrensel karanlığın içerisinde yalnız başına duran bir toz zerreciğidir. İçinde yaşadığımız bilinmezlik ve bütün bu enginliğin içerisinde, başka bir yerden bir yardımın gelip bizi bizden kurtaracağına dair hiçbir ipucu yoktur.
Dünya, şu ana kadar yaşam barındırdığı bilinen tek gezegen. En azından yakın gelecekte, türümüzün göçebileceği başka hiçbir yer yok. Evet, ziyaret ediyoruz. Ama henüz yerleşemiyoruz. Beğensek de beğenmesek de, Dünya şu an için yaşadığımız yegane yer. Gökbiliminin alçakgönüllü ve kişiliği geliştiren bir uğraşı olduğu söyleniyor. Bana kalırsa, insan kibrinin akıl dışılığını, küçük Dünyamızın uzaktan çekilmiş bu görüntüsünden daha iyi gösterebilecek bir şey yoktur. Bu görüntü, bildiğimiz tek evimiz olan bu soluk mavi noktayı daha içten paylaşmamız ve koruyup şefkat göstermemiz gerektiği konusundaki sorumluluğumuzun altını çiziyor.