turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Emirgazi

Emirgazi, Konya ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Yöredeki ilk yerleşimin Hititler döneminde başladığı, Eski Kışla (Dikilitaş - Yukarıkışla) ile Arısama (Belkaya)da yapılan kazılarda ele geçen çivi yazılı tabletlerden anlaşılmaktadır.
İlçen, n Kuzeyindeki Kötü Dağ(Arısama Dağı), tarihi öneme sahip, kale, kaya oyması, kilise ve büyük yeraltı şehirleri barındırmaktadır. Dağın batı yamaçlarında bulunan Eskikışla yerleşkesinde, dağın tarihi değerini Hitit hiyerogliflerine benzerlik gösteren fakat değişik bir hiyeroglif yazısı ile yazılmış 2 adet sunak ve 3 adet kitabe bulunmuştur. Yazıtların tercümesi tartışmalıdır. Sunak ve kitabeler İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde sergilenmektedir.
Hitit dönemine ait olduğu sanılan ve Eski Kışla olarak isimlendirilen yerleşim merkezi üzerindeki kale ve yer altı şehrini Roma ve Bizanslılar da kullanmışlardır. Anadoluya Türk boylarının yerleşmesinden sonra bu kaleye ve bugünkü Emirgazinin bulunduğu yerler Anadolu Selçukluları'nın egemenliğine girmiştir.
Osmanlı salnamelerinde isminden söz edilmeyen Emirgazi, Cumhuriyet döneminde köy konumunda olup, 1990 yılında ilçe olmuştur.
İlçeden günümüze gelebilen eserler arasında Arısama Dağındaki kale kalıntısı, ilçenin 2 km. güneydoğusundaki, ilçeye ismini veren Emrullah Gazi Türbesi bulunmaktadır.
İlçenin yaklaşık 1012 km kuzeyınde yer alan ve KOLAK YAYLASI diye anılan bölge en eski yerleşim yerlerı arasında yer alır yapılan kazılarda tarihi; HİTİT donemine kadar uzanan eserler cıkarılmıştır (www.kolakharita.com.tr)
Coğrafi konum ve iklim
İç Anadolu Bölgesinde, Konya İline bağlı bir ilçe olan Emirgazi; doğusunda Niğde ili, güneyinde Ereğli İlçesi, batısında Karapınar İlçesi ve kuzeyinde Aksaray İli ile çevrilidir. İlçe toprakları bazı bölümleri engebeli olmasına rağmen genellikle ovalık ve bozkır görünümündedir. İlçenin güneyindeki Karacadağda ormanlık alanlar bulunmaktadır. İlçe içerisinde akarsu veya gölet gibi su kaynakları bulunmamaktadır. İl merkezine 140 km. uzaklıktaki ilçe, deniz seviyesinden 962 m. yüksekliktedir. Yüzölçümü 829 km2, toplam nüfusu ise 10500dir.
İlçede karasal iklim hüküm sürmekte olup, kışlar soğuk ve sert, yazlar da sıcak ve kuraktır. Emirgazi ilçesi İç Anadolunun en az yağış alan bölgesidir.
Nüfus
Ekonomi
İlçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. İlçede belli başlı akarsu olmadığından kuru tarım yapılmaktadır. Hayvancılıkta ise sığır, koyun ve keçi yetiştirilmektedir.
Gezilecek yerler
Kolak Kabartmaları Çomakhacı Köyü, Gölören ve Elmayokuşu mesirelik alanları.
Çomakhacı Barajı
Kolak Yaylası
Koyunkıran dağları
Tepesidelik Tepesi
Kolak Kabartması
Toluca Anıtı
Kötü Kale
Şarışlı Kalesi (Kayasaray)
Kaya SarayŞeytan Mağaraları
Tüm bu tarihi mekanların dışında doğa ile iç içe tracking parkurları bulunmaktadır.
Güneysınır

Güneysınır, Konya ilinin bir ilçesidir. Konya'ya 75 km uzaklıkta, Konya-Karaman D715 karayolunun 11 km batısında yer alan ilçe merkezini oluşturan iki yerleşim yeri, Osmanlı döneminde Karasınır ve Elmasun olarak bilinen köyler idi. Her iki köyle ilgili kayıtlara, 1531 tarihli Muhasebe Defteri'nde ve 1584 tarihli tahrir defterlerinde rastlanmaktadır. Ayrıca Elmasun, 19. yüzyılda Batılı coğrafyacılar tarafından hazırlanan çeşitli haritalarda, örneğin Tallis tarafından yayınlanan 1851 tarihli Asia Minor haritasında gösterilmektedir. Her iki köy cumhuriyet döneminde önce Bozkır ilçesine bağlı iken, 1955 yılında Çumra ilçesine bağlanmıştır. 9 Mayıs 1990 tarihinde ise Güneybağ ve Karasınır kasabaları ile Emirhan köyünün birleşmesiyle "Güneysınır" adını alarak ilçe statüsüne kavuşmuştur. İlçe, idare binalarının Karasınır ve Güneybağ mahallelerinin arasındaki alana taşınmasıyla bugünkü görünümüne kavuşmuştur.
Halk arasında "Gavur Hüyüğü" ve "Güdelesin" diye bilinen hüyükten ve civardaki bazı köylerden, eski çağlara ait topraktan yapılmış çanak, çömlek, tuğla ile madeni eşya kalıntılarının ortaya çıkmış olması; ilçede yerleşik hayatın çok eski zamanlarda başlamış olduğuna işaret etmektedir. Bilge Umar'ın Türkiye'deki Tarihsel Adlar kitabında Elmasun adının etimolojisi Hititlerden önce Orta Anadolu'ya hakim olan Luwi diline dayandırılmaktadır.
İlçenin adı, Güneybağ'daki "Güney" ile Karasınır'daki "sınır" kelimelerinin birleştirilmesiyle türetilmiştir. 1990'da ilçenin kuruluşu sırasında, Güneybağ'daki "bağ" ile Karasınır'daki "Kara" kelimelerinin birleştirilmesi sonucunda ilçenin adının Karabağ olması önerildiyse de, aynı adı taşıyan bir kasabanın Cihanbeyli ilçesinde bulunması nedeniyle Güneysınır tercih edilmiştir.
Nüfus
Hadim

Hadim (telaffuz:Hadim), Konya ilinin 31 ilçesinden biri. Konya'nın güneyinde yer alan ilçe; güneyde Taşkent, kuzeyde Bozkır ilçeleriyle doğuda Karaman ve batıda Antalya ile çevrilidir.
Tarihçesi
Hadim, 16. ve 17. yüzyıllarda Aladağ Kazasının bir köyü iken, 18. yüzyıldan itibaren gelişmeye başlamıştır. Bu gelişme süreci Ebu Said Muhammed el-Hadimi ile başlamıştır. Hadiminin derin bilgisi ve ünü kendisine Osmanlı sarayında devlet adamları arasında dostlar edinmesini sağlamıştır. Hadime Şehdi Osman Efendi tarafından bir de kütüphane yaptırılmıştır. Hadim, 1850lerden sonra Konya Sancağına bağlı bir kaza merkezi haline gelmiştir. 1881 senesinde Aladağ Nahiyesi Hadimden ayrılarak Karamana bağlanmıştır. 1926da ilçe merkezi olmuştur.
Coğrafya
37 K, 33 D koordinatlarında yer alan ilçe, Orta Toroslar'da bir vadi üzerine konumlanmıştır. Konya il merkezine 128 kilometre uzaklıkta bulunan ilçe, Akdeniz Bölgesi'nde yer almakta olup Akdeniz'e kuş uçuşu 70 kilometredir.
Hadim coğrafi olarak Akdeniz Bölgesi'nde yer almasına rağmen Akdeniz ikliminin karakteristik özelliklerini tam olarak göstermez. Bu bakımdan Karasal iklim ve Akdeniz iklimi arasında geçiş özelliği göstermektedir. İlçe Karasal iklimin hakim olduğu yörelere oranla daha fazla yağış almaktadır. Ayrıca en yağışlı mevsim kış, en kurak mevsim yazdır.
Nüfus
Hadimi Hazretleri'ni Anma Haftası
Hadimi için her yılın 4-12 Eylül tarihleri arasındaki hafta; Hadimi Hazretleri'ni Anma Haftası olarak belirlenmiştir. İlçede Hadimi adına inşa edilmiş bir de türbe bulunmaktadır. Türbeye ziyaretler; yoğunluk yaz aylarında olmak üzere yılın her vaktinde görülmektedir.
Yerköprü Şelalesi
Aladağ bölgesinde olup tamamen doğal bir oluşumdur. Alüvyon üzerine traverten çökelmesi ve daha sonra alttaki alüvyonun eriyerek bir köprü şeklini alması ve Göksu kollarından gelen suyun bu köprünün altından akması sonucu bu adı almaktadır. Başka kaynaktan çıkan su köprünün çıkış noktasında belli bir yükseklikten aşağı düşerek görülmeye değer bir şelale oluşturmakta ve bu noktada dere yatağından gelen su ile birleşmektedir.
Ilgın, Konya

Ilgın, Konya ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Ilgın'da 3.500 yıl önce M. Ö. 1500- 1200 yılları arasında şimdiki ilçe merkezinin 25 km. kuzeydoğusunda Hititler tarafından Yalburt adında bir şehir kurulmuştur. Ilgın ve çevresi tarih boyunca, sırasıyla Hitit, Frig, Lidya, Roma, Bizans, Anadolu Selçuklu, Karamanoğulları ve Osmanlı yönetiminde kalmıştır. 1077 yılından 1308 yılına kadar Anadolu Selçuklu bağlısı olan Ilgın, Anadolu Selçuklu'nun yıkılmasıyla Eşrefoğulları Beyliği bağlısı olmuştur. Daha sonra Hamitoğulları Beyliği'nin himayesine geçen Ilgın, 1381'de Osmanlı hakimiyetine geçmiştir. Osmanlı- Karaman mücadeleleri sonrasında Karamanoğulları'nın eline geçmiştir. 1467'de II. Mehmed tarafından yeniden Osmanlı himayesine alınmıştır. II. Bayezid zamanında Ilgın kaza olarak gösterilmiştir. Mustafa Kemal Atatürk Büyük Taarruz öncesi bir süre Ilgın'da kalmıştır.
Yerel yönetim
Eylül 2016'da, FETÖ'ye yardım ve destek verdiği gerekçesiyle 1 Eylül'de tutuklanan belediye başkanı Halil İbrahim Oral'ın yerine 1 Eylül 2016 tarihinde yürürlüğe giren 674 sayılı Kanun Hükmünde Kararname uyarınca kayyum olarak belediye meclisi üyesi Mehmet Karahan atandı.
Nüfus
Karapınar

Karapınar, Türkiye'nin Konya ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Tarihte Ulukışla-Ereğli-Konya arasında önemli bir menzil (konaklama) merkezidir. Yavuz Sultan Selim zamanında buraya bir kervansaray yapılmasından sonra Sultaniye adını aldı. 19 Temmuz 1934'te adı "Karapınar" olarak değiştirildi.
Coğrafya
Meke Tuzlası bu ilçede yer almaktadır. Karapınar toprakları %60'lara varan oranda kireçli bir yapıya sahiptir. İlçede birçok obruk mevcuttur. Meke Tuzlası, Acıgöl, Meyil Gölü, Çıralı Gölü gibi gölleri meşhurdur. Ayrıca birçok yeraltı şehri de mevcuttur.
En önemli özelliği ise yeryüzündeki en büyük rüzgar erozyonunu önleme sahasının bu ilçede Karapınar kumullarına yönelik yapılmış olmasıdır. Proje 13.000 ha alanda, 1962 yılında Toprak Su Genel Müdürlüğünce başlamış, 1999 yılında tamamlanmıştır. Bu proje yeryüzünde uygulanan en başarılı 10 projeden birisi kabul edilmiştir.
2.623 km2'lik yüzölçümü ile Konya'nın büyük ilçelerinden biridir. İl merkezinin 94 km doğusundadır. Batısında Konya, Karatay ve Çumra, güneydoğusunda Ereğli ve Adana, güneyinde Karaman, kuzeyinde Aksaray vardır. Ova üzerine kurulu olan ilçenin çok eski yerleşim yerlerinden biri olduğu bilinmektedir. Tarihi İpek Yolu üzerinde bulunması, ilginç jeolojik yapısı, suları farklı özellikler içeren ve dünyada bir benzeri daha bulunmayan krater gölleri ile Türkiye'nin de sayılı turizm alanlarından biri olarak tanınan Karapınar ayrıca erozyonun da önüne geçebilen nadir bölgelerden biridir.
Nüfus
Kendisine bağlı 42 mahallesi vardır.
Ekonomi
Türkiye'nin en büyük güneş enerjisi santrali olan Karapınar Güneş Enerjisi Santrali ilçede yer almaktadır.
Ulaşım
İlçe Konya-Adana yolu üzerindedir.
Kulu

Kulu, (Kürtçe :Qulake) Konya ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe
Tarihi Cilali Taş Devri'ne dayanan, Kalkolitik, Eski Tunç, Hitit, Frig, Galat, Hellenistik, Roma ve Bizans dönemlerini yaşamış bir ilçedir. İlçe adını kurucusu olan Kuluboğlu Mustafa Bey'den (Kulu Bey) alır. Kuluboğlu, Afyonkarahisar-Karabağ dolaylarından gelen bir Yörük beyidir.
1923 yılında belediye ve 1954 yılında ilçe statüsü kazanmıştır. İlk Kulu belediye başkanı İsmail Efendi Özbarandır. (1926-1932). İsmail Hakkı efendinin torunu olan Mehmet Yıldız 1968-1977 yılları arasında iki dönem Kulu Belediye Başkanı seçilmiştir.
İsveç'te kalabalık bir Kululu toplumu yaşamaktadır. 1965 yılında İsveçe giden ilk Kululu göçmen işçilerin ülkesine yerleşmesine izin veren ve 1986da bir suikastta hayatını kaybeden İsveç Başbakanı Olof Palme'nin adı, Kulu eski belediye başkanı Mehmet Yıldız tarafından 1972 yılında yaptırılan ilçenin tek yeşil parkına verilmiştir.
Coğrafya
Kulu, Ankara'ya 1 saat, il merkezine 1,5 saat uzaklıktadır. İlçeye bağlı Kozanlı ve Karacadağ kasabasında, Altılar ve Yaraşlı mahallesinde tarihi mağaralar bulunmaktadır. Ayrıca ilçenin 3 km doğusundaki Düden Gölü 183 çeşit kuşu barındıran bir doğa harikasıdır. Kozanlı yakınlarındaki Gökgöl de hem çok sayıdaki kuş türünün gözlenebildiği doğal bir güzellik, hem de her yıl yapılan şenlikleriyle halkın uğrak ve mesire yeri durumundadır. Samsam Gölü Haymana sınırı yakınındaki sulak alandır.
Nüfus
İlçenin yerli halkının büyük bir kısmı Yörük'tür. İlçeye daha sonraları Doğu Anadolu Bölgesi ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin muhtelif yerlerinden gelen Kürt aşiretler (Rişvan,, Şeyhbizinli vs.) yerleşmiştir. 1853-1856 Osmanlı-Rus Kırım savasından sonra Anadolu'ya göç eden Nogay Türklerinin büyük bir kısmı ilçeye ve çevresine yerleştirilmiştir. Bu nedenlerle ilçe kozmopolit bir yapıya sahiptir.
Meram

Meram, Konya ilinin merkez ilçelerinden olup, şehrin güneybatı kısmında yer alır. Ankara-Konya, Isparta-Konya, Antalya-Konya, Mersin-Konya ve Adana-Konya olmak üzere beş önemli yolun geçtiği merkezdedir.
Tarihi
Evliya Çelebi, seyahatnamesinde gezip gördüğü yerler arasında bağ, bahçe, bostanlardan söz ederken bağlık-bahçelik bu yerlere her defasında "Bağ-ı Meram" (Meram Bağı) ifadesini kullanmaktadır. Hatta buraların Konyanın Meramı gibi olduğunu ifade etmektedir. Konya'nın son kilisesi olan Aziz Pavlus Kilisesi burada bulunmaktadır.
Ekonomi
Tarımsal alanların çok olduğu ilçenin büyük bir bölümü sit alanı kapsamında olduğundan, birçok bölgede yapılaşmaya izin verilmemektedir. Altınapadan gelip, tarihi Meram Köprüsünden, Meram Eski Yol'u takip ederek tarımsal alanları sulayan Meram Çayı da adından da anlaşılacağı üzere ilçede bulunmaktadır.
Eğitim
Konya Üniversitesi Eğitim Fakültesi başta olmak üzere, İlahiyat Fakültesi ve Tıp Fakültesi bu ilçenin sınırları içindedir.
Turizm
Altınapa Barajı'ndan gelen Meram Deresi etrafındaki çamlıklar, çay bahçeleri, piknik alanları ve dinlenme tesislerinden oluşan bir mesire yeridir. Yazın en sıcak günlerindeki serin, esintili ve çam kokulu havası, akarsuyu, gül bahçeleri ve ormanlık alanlarıyla yerli ve yabancı misafirlerin dinlenme yeri olmuştur.
Nüfus
Resim galerisi
Selçuklu, Konya

Selçuklu Konya iline bağlı merkez ilçedir.
Konya merkezin kuzeyinde yer alan Selçuklu, Sarayönü, Kadınhanı, Derbent, Altınekin, Meram ve Karatay ilçeleriyle komşudur.
Selçuklu bir göl tabanı olan ovada kurulmuştur. Hemen batısında Takkeli ve Loras dağları yükselmektedir.
Selçuklu kurak bir iklime sahip olup, yazları çok sıcak, kışın kar, ilkbaharda bol yağmur yağar. Yağış ortalaması çevre illere göre daha düşüktür. Bununla birlikte kurak geçmeyen yıllardaki yağış, ziraat için yeterli olmaktadır.
Sulama amacıyla kullanılan Sille Barajını ve kısmen Altınapa Barajını bünyesinde bulunduran Selçuklu, genel konumu itibarı ile ovalık, batı tarafı kısmen dağlıktır. Bitki örtüsü, bozkır iklimi özelliklerindedir.
Selçuklu ilçesi Konya'daki GSYİH'nın yani üretimin %25ini karşılamaktadır. Bu nedenle Konyada katma değeri en yüksek olan yer Selçukludur. Şehirleşme oranı %80in üzerindedir. Selçukluda önemli belediyecilik hizmetleri planlanmış ve uygulanmış, şehrin geleceğine yön veren ve planlı gelişmesini öngören çalışmalar yapılmıştır.
Müzeler
İlçedeki Zaman Müzesi, Türkiye'nin ilk zaman müzesi olma özelliğini taşımaktadır. Sille Şapeli olarak da bilinir. Zaman ile ilgili Osmanlı ve Cumhuriyet dönemine ait eserler sergilenmektedir. Yapıda, Roma dönemine ait bir arkeolojik güneş saati de bulunmaktadır.
Alt İdari Birimler
Selçuklu İlçesi 72 mahalleden oluşmaktadır. Bunlar:
A
Akademi, Selçuklu
Akıncılar, Selçuklu
Akpınar, Selçuklu
Akşemsettin, Selçuklu
Ardıçlı, Selçuklu
Aşağıpınarbaşı, Selçuklu
Aydınlıkevler, Selçuklu
B
Bağrıkurt, Selçuklu
Başarakavak, Selçuklu
Bedir, Selçuklu
Beyhekim, Selçuklu
Biçer, Selçuklu
Bilecik, Selçuklu
Binkonutlar, Selçuklu
Bosna Hersek, Selçuklu
Buhara, Selçuklu
Büyükkayacık, Selçuklu
C
Cumhuriyet, Selçuklu
Ç
Çaldere, Selçuklu
Çaltı, Selçuklu
Çandır, Selçuklu
D
Dağdere, Selçuklu
Dokuz, Selçuklu
Dumlupınar, Selçuklu
E
Eğribayat, Selçuklu
Erenköy, Selçuklu
Esenler, Selçuklu
F
Fatih, Selçuklu
Ferhuniye, Selçuklu
Feritpaşa, Selçuklu
G
Güvenç, Selçuklu
H
Hacıkaymak, Selçuklu
Hanaybaşı, Selçuklu
Hocacihan, Selçuklu
Horozluhan, Selçuklu
Hüsamettin Çelebi, Selçuklu
I
Işıklar, Selçuklu
İ
İhsaniye, Selçuklu
K
Kaleköy, Selçuklu
Karaömerler, Selçuklu
Kervan, Selçuklu
Kılınçarslan, Selçuklu
Kınık, Selçuklu
Kızılcakuyu, Selçuklu
Kosova, Selçuklu
Küçükmuhsine, Selçuklu
M
Malazgirt, Selçuklu
Mehmet Akif, Selçuklu
Meydanköy, Selçuklu
Musalla Bağları, Selçuklu
N
Nişantaş, Selçuklu
P
Parsana, Selçuklu
S
Sakarya, Selçuklu
Salahattin, Selçuklu
Sarayköy, Selçuklu
Sarıcalar, Selçuklu
Selahaddini Eyyubi, Selçuklu
Selçuk, Selçuklu
Sızma, Selçuklu
Sille
Sille Ak, Selçuklu
Sulutas, Selçuklu
Ş
Şeker, Selçuklu
Şeyh Şamil, Selçuklu
T
Tatköy, Selçuklu
Tepekent, Selçuklu
Tömek, Selçuklu
U
Ulumuhsine, Selçuklu
Y
Yazıbelen, Selçuklu
Yazır, Selçuklu
Yukarıpınarbaşı, Selçuklu
Nüfus
Tuzlukçu

Tuzlukçu, Konya iline bağlı bir ilçedir. Cumhuriyetin ilk yıllarında Akşehir ilçesine bağlı bir köy olan Tuzlukçu, 1929 yılında Aşağı ve Yukarı Tuzlukçu'nun birleşmesiyle nahiye olmuştur. 1949 yılında nüfusunun 2000'i aşması sonucu belediye teşkilatı kurulmuş, 9 Mayıs 1990 tarihinde kabul edilen 3644 sayılı kanun ile ilçe olmuştur.
Nüfus
Altıntaş

Altıntaş, Türkiye'nin Kütahya ilinin bir ilçesidir. Kütahya il merkezine 50 km, Uşak'a 90 km, Afyonkarahisar'a 65 km uzaklıktadır. İlçe Kütahya-Afyonkarahisar, Kütahya-Uşak-İzmir arasında kavşak konumundadır. Eski adı Kurt Köy olarak bilinmektedir. 2020 yılı nüfusu 15.835'tir.
İlçenin başlıca geçim kaynağı tarımdır. Buğday, arpa, şeker pancarı, fasulye ve nohut yetiştirilen belli başlı ürünlerdir. Meyvecilik çok fazla gelişmemiştir. Zengin mermer yatakları olmakla birlikte, işlemek için tesisler yeterli değildir. İlçede 1 anaokulu, 5 ilkokul, 6 ortaokul, 3 lise, 10 birleştirilmiş sınıf okulu, 1 halk eğitim merkezi bulunmaktadır. Mesleki eğitim veren Şehit Polis Elvan Özbay Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi, Altıntaş Halk Eğitimi Merkezi ve Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Altıntaş Meslek Yüksekokulu bulunmaktadır.
Kurtuluş Savaşı içerisinde önemli bir yere sahip olan ilçenin sınırları içerisinde Büyük Taarruz ve Başkomutanlık Meydan Muharebesi yapılmıştır. Zafertepe Çalköy'de Mustafa Kemal Paşa "Ordular İlk Hedefiniz Akdeniz'dir, İleri!" tarihi emrini vermiştir.
Zafer Havalimanı burada bulunmaktadır. Ayrıca Beşkarış Barajı tamamlandığında ve Akçaköy Barajı yapıldığında tarımsal sulama alanında da önemli mesafeler katetmek mümkün olabilecektir.
Tarihçe
Antik dönemde, yörenin ismi, sikkeler üzerinde Soa olarak geçmektedir. Antik dönemlerde, yörenin birçok yerinde iskan bulunduğu anlaşılmıştır. Ayrıca, bölgede zengin mermer yataklarının bulunması da, antik dönemlerde buranın yani mermer ocaklarının işletildiği ve özellikle, hemen yakınlardaki Aızonoi antik kentinin, buradan temin edilen mermerler ile imar edildiği bilinmektedir.
Bölgenin Pınarcık köyü: antik dönemde Abya adıyla anılan bu yer, Roma şehir devleti olarak önem kazanmıştır. Kendi adına bastırdığı sikkeler ile ünlüdür. Osmaniye köyünde: yapılan araştırmalarda, Roma dönemine ait, MS.2 ile 3ncü yüzyıl arasına tarihlenen bir anıtsal mezar ortaya çıkarılmıştır.
Bölgenin ismi: uzun süre Kurtköy olarak anılmıştır. Tarihi süreç incelendiğinde, bu bölgedeki diğer özel olaylar şunlardır: Osmanlı döneminde, Sultan II. Beyazıt zamanında çıkan, Şah Kulu isyanı sırasında, Osmanlı güçleriyle isyancılar burada karşılaşmışlar ve isyancılar yok edilmişlerdir.
Kurtuluş savaşında ise, Başkomutanlık Meydan Muharebesi sırasında, savaş idare merkezi, yine bu bölgede kurulmuştur. Çatışmaların en çetin geçtiği yer ise, yine bu bölgede Çalköy yöresidir.
Nüfus
Aslanapa

Aslanapa Kütahya ilinin bir ilçesidir.
Daha önceleri Merkez İlçeye bağlı Nahiye Merkezi iken Özal döneminde Şaphane ve Dumlupınar'la birlikte ilçeliğe hak kazanmıştır. İlin ve Türkiye'nin en küçük ilçe mekezlerinden biridir. Nüfusu 1.893'tür. İsmi üzerinde birçok görüş mevcuttur. Özellikle "apa" kelimesi oba kelimesinden gelir ve Aslan oba anlamında vb. rivayetler vardır.
Dumlupınar Üniversitesi Öğretim Üyelerinden ve arşiv belgelerine ulaşmamızda yardımlarını gördüğümüz, kıymetli arşiv araştırmacısı ve edebiyatçı Cevdet Dadaş'ın anlatımıyla Aslanapa isminin anlamı ve tarihi gelişimi şöyledir. En eski çağlardan beri dünyaya hakim olmayı bir gaye edinen Türkler inanç, kültür ve töreleri gereği büyüklerini Ata, Hoca, Baba, Aba ve Beğ gibi kelime ya da unvanlarla hep yüce tutmuşlardır. Bunlar arasında Arslan Baba, Korkut Ata ve Çoban Ata gibi hatıraları birer kutsal simalar halinde yaşayan isimler vardır. Bu isimler bir zamanlar kendilerine büyük manevi rütbeler verilmiş ve etkileri milletin ruhuna yansımış ve milli hafızaya işlenmiş destani şahıslara ait isimlerdir.
Abi, büyük kardeş anlamına da gelen Apa'nın Arslan ile birlikte bir özel ismi belirtmek için kullanıldığı görülmektedir. Bütün bunlar halk arasında Aslanapa'nın ovada kurulduğu daha sonra Aslanın ovası yerine Aslanapa olduğu benzeri söylentilerin birer yakıştırmadan öteye gitmediğini göstermektedir.
İl merkezi Kütahya'ya 45 km uzaklıkta bulunan Aslanapa ilçesinde kahvehane dışında herhangi bir sosyal ortam bulunmamaktadır. Doğalgaz olmayan ilçede halen soba yakılmaktadır. 2019 yılında ilçeye saat kulesi ve küçük bir sağlık merkezi (ilçe hastanesi) yapılmıştır.
Nüfus
Aslanapa nüfus bakımından Kütahya'nın ve Türkiye'nin en küçük ilçelerinden biridir. Kasaba görünümünde olan Aslanapa sürekli göç vermektedir. İlçenin göç vermesinin en önemli nedeni işsizlik ve ilçede sanayinin olmamasından kaynaklanmaktadır. Günümüzde gençler çalışmak için Kütahya ve diğer büyük kentlere gitmektedir.
Ekonomi
Aslanapa ilçesinin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. Bunun dışında ilçede herhangi bir sanayi kuruluşu bulunmamaktadır. İlçede kaz üreticiliği gelişmiştir.
Şaphane, Kütahya

Şaphane, Kütahya ilinin bir ilçesidir. İl merkezinin 130 km güneybatısında yer alır.
Tarihçe
Simav yakınlarında olması nedeniyle antik dönemde Synaus şehir devleti egemenliği altında bulunduğu tahmin edilmektedir. Roma ve Bizans egemenliğinde kalan yerleşim, 13. ve 14. yüzyılda Germiyanoğulları Beyliği yönetiminde yer almaktaydı. "Gediz Şaphanesi" olarak da bilinen yerleşim 1381 yılında Kütahya, Simav, Tavşanlı'yla birlikte Şehzade Bayezid'in çeyizi olarak Osmanlı topraklarına katıldı. 1402 Ankara Savaşı'ndan sonra kısa bir süre Osmanlı egemenliğinden çıkan yerleşim 1429 yılında kesin olarak Osmanlı topraklarına katılmıştır.
Şaphane kent merkezinde ilk yerleşim 1405 yılında kurulmuştur. Bizans zamanından beri işletilmekte olan Şap madeni önemli bir ticaret ürünüydü. Çıkarılan şapın kullanımı 13.-16. yüzyıllarda Cenevizlilerin elindeydi. Evliya Çelebi'nin 1680 yılında yaptığı seyahatte, yerleşimden köy olarak bahsedilmiştir. Tanzimat'a kadar "Şaphane-i Amire Müdürlüğü" adı altında doğrudan saraya bağlı olarak idare edilmiştir. 1845 yılı Osmanlı kayıtlarında Kütahya Sancağının Gediz Kazasına bağlı bir köy olan yerleşimden, ilk defa 1879 yılında nahiye olarak bahsedilmiştir. Cumhuriyet Döneminde de önce bucak olan Şaphane, 1988 yılında Gediz'den ayrılarak resmen ilçe olmuştur.
Coğrafi konumu
Toplam ilçe alanı 251 km2'dir. Şaphane ilçesi Kütahya'nın güneybatısında yer almaktadır. Engebeli bir araziye sahip olan Şaphane Dağı'nın batısında küçük bir akarsu vadisinin tabanında kurulmuştur. Sınır komşuları olarak doğusunda Gediz ilçesi, batısında Simav ilçesi, kuzey batısında Hisarcık ilçesi, güneyinde Uşak ili ve güneybatısında Pazarlar ilçesi ve Manisa ili, Selendi ilçesi bulunmaktadır. Dağın doruğunun konumu: (N (Kuzey) 39 3' 45 E (Doğu) 29 14' 30)'dur.
İklimi
Akdeniz iklimiyle, karasal bir iklim arasında geçiş özelliği gösteren iklim özelliklerine sahip ilçede yıllık ortalama yağış 1 m2'ye 719 kg ve ortalama sıcaklık 11.8C derecedir.
Nüfus
1845 temettü kayıtlarında yerleşimde 61 hane ve 305 kişi yaşamaktaydı. 1879 yılı salnamesinde yerleşimde 1388 kişinin yaşadığı belirtilmekte olup, yaşayanların tamamı Müslümandı. 1885 yılı salnamesine göre ise yerleşimde 3030 kişi yaşamaktaydı.
Ekonomi
Tarım, hayvancılık ve meyvecilik geçim kaynaklarındandır. İlçe merkezinde bulunan Dostel Alüminyum Sülfat Sanayi A. Ş.'nin işlettiği şap fabrikasının da ilçe ekonomisine büyük katkısı bulunmaktadır. İlçeye bağlı belde ve köylerde besicilik ve özellikle süt hayvancılığı ön plandadır. İlçe merkezi belde ve köylerde özellikle vişne, kiraz ve elma üretilmektedir.
Battalgazi

Battalgazi, Malatya ilinin bir ilçesidir.
Battalgazi, Malatya'nın tarih bakımından her türlü kabilesine ev sahipliği yapmış, tarihin izlerini taşıyan önemli bir ilçesidir. Malatya şehrinin ilk kuruluş yeri, bugünkü Bahçebaşı mahallesi içinde yer alan Aslantepe Höyüğüdür. Nüfusu 295.821'dir. Malatya'nın en gelişmiş metropol ilçesidir. Kayısı bahçeleriyle dolu ve Karakaya Barajı'na sınırı vardır. 2. ordu komutanlığı, İnönü Üniversitesi, Turgut Özal Üniversitesi ile Turgut Özal Tıp Merkezi bu ilçede yer almaktadır. Pınarbaşı mesire alanı, Hürriyet parkı ve Kernek şelalesi Battalgazi'nin 4 mevsim boyunca başlıca uğrak yerlerindendir.
Tarihçe
Selçuklu döneminden kalan Ulu Camii, Silahtar Mustafa Paşa Kervansaray'ı, Elvan Hamamı, Aslantepe Antik Kenti ile Venk Kilisesi ilçenin ilgi çeken mekanlarındandır. Malatya'nın en verimli toprakları bu bölgede bulunmaktadır. Hasan Basri'nin türbesi ve Zeynal Abidin'in türbesi buradadır. Ziyaret ve türbeler ilçeye canlılık kazandırır. İlçenin Eski Malatya bölümünde halkın büyük bir kısmı tarım ile uğraşır. Başta tuğla fabrikası ve kayısı işleme fabrikaları olmak üzere küçük sanayi tesisleri bulunur.
Nüfus