Clairvauxlu Bernard

Bernard de Clairvaux (1090, Fontaine-lès-Dijon, Burgundiya Düklüğü, Fransa Krallığı 20 Ağustos 1153, Clairvaux Manastırı, Champagne (il), Fransa Krallığı), Fransız bir Keşiş ve Mistik.
Sistersiyen tarikatının kurucularından başkeşiş. Adı azizler takviminde yer alan ilk Sistersiyen olan Bernard, 18 Ocak 1174 tarihinde Papa III. Aleksander tarafından Aziz ilan edildi. Papa VIII. Pius 1830 yılında Bernard'a Kilise Doktoru unvanını verdi. Yortusu 20 Ağustos.
Gençliği
Bernard asil bir aileden gelmekteydi. Gençliğinde edebiyata karşı bir ilgi göstermiştir; İncilin ve Kilise Babaları hakkında iyi bir bilgiye sahip olmuştur. Latin kültürüne hakimdir. Her ne kadar arkadaşı, mistik ve manastır başkeşiş olan Saint-Thierryli Guillaumenin gibi aritmetik, geometri, kosmoloji ve müzik gibi alanlarda çalışmamış olsa da; Horatius, Lucanus ve Seneca, özellikle de Cicero, Vergilius ve Ovidius (bunlara, Sevmenin Sanatıda dahildir) okumuş olması Onu çağının akademisyenlerinin mükemmel bir örneği yapmıştır.
Tarikat Kurucusu olarak Bernard
1112de Citeaux manastırına girmiştir. Bu manastır 1098 yılında Robert de Molesne ve o sıradaki başkeşiş olan Etienne Harding tarafından kurulmuştur. Bernard o güne kadar miskin halde olan bu yeni Sistersiyan tarikatine azimli bir enerji vermiştir.
1115 yılında, Etienne Harding halen genç olan Bernardı bir grup keşiş ile beraber yeni bir Sistersiyan evi kurmaları için yalıtılmış bir araziye gönderdi. Kurduğu sistersiyan manastırın adı: Clairvaux'dur. Bernard daha sonra bu manastırın başkeşişi seçildi. 1153teki ölümüne kadar Clairvauxun başkeşişi olarak kaldı. 38 yıllık döneminde, Clairvauxya bağlı 68 diğer manastırın kurulmasına önayak oldu. (57sinin temelini attı ve 11inin toplanmasını sağladı). Bunlar arasında Fransadaki 35 manastırda dahildir, bu sayede etki alanı artmıştır, öyle ki 12. yüzyılın ortasında Citeaux 343ten fazla tesise sahip olmuştur. 1132de Papanın Sistersiyenin Benedikten tarikatından bağımsızlığını kabul etmesini sağlamıştır.
Kilise işlerine dahil olan bir başkeşiş
Bernard manastırının işlerine bu kadar dahil olduğu halde, batı avrupa yolları boyunca gezmekten ve kendi Tanrı vizyonunu anlatmaktan ve Kilise'yi savunmaktan da geri kalmamıştır. 1129da, Papa II. Honorius tarafından toplanmış ve Papanın elçiliğini yapan Matteo d'Albanonun yönettiği Troyes konsiline katılmıştır. Bernarda bu "yerli" konsilin yazmanlığı görevi verilmiştir. Aynı konsilde Tapınak Şovalyeleri'nin statüsü tanınmıştır, Bernard bu statünün sağlanmasında bir Tapınak Şövalyeleri'nin gurur ve nefretten yalıtılmış disiplinli bir savaşçı olduğunu belirterek büyük bir rol oynamıştır. Daima da şövalyelere askerden önce birer keşiş olmalarını istirham etmiştir.
Kilise tarafından sözü dinlenen önemli bir kişilik haline geldikçe, kamu işlerine müdahalelerde bulunmuş, Kilise'nin haklarını prenslere karşı korumuş, Papaya danışmanlık yapmıştır. Bu dönemde Bernard elli altı yaşındaydı. Kutsal topraklara yapılacak olan haçlı seferine katılma fikrine karşı gönülsüzdü. Ona göre gelişmekte olan Kathar sapkınlığı daha büyük bir sorundu. Haçlı seferlerini özellikle Papa'ya itaat ettiği için teşvik etti.
Mistik olarak Bernard
Yazılarında ve vaazlarında Bernard keşişlere hitap eder. Mistik teolojisi, kendisini duaya ve Tanrı sevgisine adamış olanlarla ilgilidir. Ona göre tüm insanlığın bilgisi, dini hakikatlerin takdirine ulaşana kadar önemliydi.
Bernardın maneviyatı, lüksten tiksinme, kanaatkar kilise dekorları ile özetlenebilecek olan kanaatkar zevkinden güçlü bir biçimde etkilenmiştir. Kendisi de katı bir oruç ve sakınma disiplini uygulamıştır. Bunu Tanrı ve özel bir adanması olduğu Bakire Meryem için tutkulu bir sevgi ile yapmıştır. Kendi deneyiminden çıkarak Tanrı ile bir araya gelmek için insan içindeki tüm engelleri kaldırmalıdır ve en temel engelleri tutkularıdır. Bernard Bakire Meryem Anaya adanmanın kantoru olarak bilinegelmiştir. Tarihçi Etienne Gilson Aziz Bernardın Mistik Teolojisi adlı eserinde Bernardın Meryem üzerine teolojisinin nüanslarını göstermiş ve özel bir tapınma içermediğini ortaya koymuştur.
Meryem üzerine yaptığı dört hitabesinde, ki Bernardın tüm eserlerinin sadece yüzde üçünü oluşturur, Meryeme MesihI doğurmasından ötürü özel bir rol vermediğini görürüz, bu rol daha sonra Louis-Marie Grignion de Montford tarafından kendisine verilmiştir. Bernard 19. yyda bir dogmaya dönüşecek olan Meryem Ananın Günahsız Gebe Kalması dogmasına karşı duruşu ile bilinmektedir. Meryeme gebe kalmasından ötürü bir ayrıcalık verilmesi fikrini doğru bulmamıştır.
Bernarda göre Meryem aracı olan ve Mesih için yer açandır. Melekler ve azizler gibi, kendisi bir örnek ve aracıdır. Lütuf ve Kurtuluş olan Mesihin annesidir (Mater gratie, Mater salutis). Meryeme dair hitabelerinde Bernard dinleyicilerini Meryemin oluşuna, eylemlerine, Mesihe yakınlığına ve enkarne olma gizemine katılımı üzerine düşünmeye davet eder. Bernarda göre ruhsal hayat bir Tanrıya dönme programıdır, bu yolculuk kişiyi günahtan görkeme, kendi bilirlikten Tanrıya sahip olmaya götürür. En değer verdiği ahlaki değer tevazudur çünkü tevazu olmaksızın kendini bilmek, dolayısıyla da Tanrıya ulaşmak mümkün değildir. Tevazu Tanrıdan gelen bir hediyedir, tevazudan Mesihin enkarnasyonu gerçekleşir ve Kutsal Ruh aracılığıyla tüm insanlara verilir. Tevazunun Mesihin uyguladığı gibi uygulanmasıyla kişi içindeki Tanrının yansımasını keşfeder.
Bernard özgür irade üzerine de derin düşüncelere vakit ayırmıştır. Özgür irade, seçim yapabilme yeteneğidir ve Ona göre Tanrı insanlara özgür iradeyi günah işlememe imkanını sunmak için vermiştir. Özgür irade sevgi ile şekillenir. Kişinin özgür iradesini şekillendiren sevgi aynı zamanda ona günah işlememe gücünü de verecek olan şeydir.