turkish-nlp-suite/temiz-Wiki huggingface dataset:
Baklagiller

Baklagiller (Fabaceae), Fabales takımından çoğunu otsu bitkilerin oluşturduğu çalı ve ağaç türlerini de içeren büyük bir familya.
400 cins ve 10.000 dolayında tür içerir. Fasulye, bakla, nohut, soya, mercimek, bezelye gibi insan gıdası olarak kullanılan türler bu familyadandır. Baklagiller otsu bir yapıya sahip olabildikleri gibi odunsu bir yapıya da sahip olabilirler. Yalancı akasya, yabani keçiboynuzu, akasya, gülibrişim gibi türler odunsu yapıya sahiptir.
Morfoloji
Yapraklar saplı, hemen hepsinde almaşık dizili; tüysü, elsi veya üç yapraklıdır. Çiçekler zigomorfik genellikle salkım durumlu, başakçık veya başlıdır. Periant (çiçek örtüsü) bir çanaktan oluşmuştur. Korallanın her biri 5 bölümlüdür. Familya üyelerinin hepsinde çiçekler 5 taç yapraklıdır. Taç yaprakların iki kenarında birer kanatçık bulunur. 10 Stamen (erkekorgan) ayrı ya da birleşik gruplar oluşturur. Pistil (dişi organ) basit, tek bir stigması (tepecik) vardır. Üst durumlu ovaryum bir gözlüdür. Meyve legümendir. Tohum sert kabuklu, genellikle böbrek şeklinde veya yuvarlak yapıya sahiptir.
Kazık köklere sahiptirler. Ana kökün etrafında damarlanma gösteren ikinci kökler vardır. Rhizobium bakterileri tarafından havanın serbest azotunu bağlarlar.
Baklagiller Mimosoidea, Papilionoidea ve Caesalpiniodeae olmak üzere 3 alt familyaya ayrılır.
Urticales

Urticales, çiçekli bitkilere ait bir takımdır.
Üyelerin çiçekleri küçük yapıda ve yoğun olarak dizilmiştir. Süt boruları ve lifler bulnudurular. Bundan dolayı sanayi ve tekstilde kullanılırlar.
Familyalar
Barbeyaceae
Kendirgiller (Cannabaceae)
Cecropiaceae
Physenaceae
Karaağaçgiller (Ulmaceae)
Isırgangiller (Urticaceae)
Dut

Dut olarak yaygın olarak bilinen Moraceae familyasındaki çiçekli bitki'lerin bir cinsi olan Morus çeşitli yaprak döken ağaç türlerinden oluşur ve dünyanın birçok ılıman bölgesinde yabani olarak yetişir ve ekimi yapılır. Genel olarak, bitkinin görünüşte en iyi bilinen çeşidin meyve rengine göre adlandırılan üç ana türü vardır: çok sayıda çeşitleriyle beyaz, kırmızı ve karadut (sırasıyla Morus alba, rubra ve nigra) ancak taksonomi 'de 200'den fazla tür tanımlanmıştır."Beyaz dut" adı, Avrupalı taksonomistler tarafından isimlendirilen ilk örneklerin beyaz meyveleri için ödüllendirilmiş kültürlü bir mutasyon olması, ancak yabani ağaçların diğer dutlar gibi siyah meyve vermesi nedeniyle ortaya çıkmıştır. Beyaz dut Güney Asya 'ya özgüdür, ancak Avrupa, Güney Afrika, Güney Amerika ve Kuzey Amerika'da yaygın olarak bulunur. Brezilya ve Amerika Birleşik Devletleri'nde istilacı tür olarak kabul edilmektedir.
Vatanı Çindir. 15 m'ye kadar boylanır. Gövde silindirik, dik ve kalın; kabuk çatlaklı ve gri-kahve renklidir. Yaprakları saplı, iki sıra üzerine dizilmiş, tabanı yuvarlak veya kalp şeklinde, üst yüzü koyu, alt yüzü ise daha açık yeşil renklidir. Kenarları dişlidir. Çiçekler, bir evcikli olup yaprakların koltuğunda ve saplı durumlar halinde bulunur.
Dut ağacının yaprağı ipek böceğinin çok sevdiği yiyeceklerdendir.
Türler
Ak dut (Morus alba)
Çin dutu (Morus australis)
Morus cathayana
Morus celtidifolia
Morus liboensis
Morus macroura
Afrika dutu (Morus mesozygia)
Moğol dutu (Morus mongolica)
Teksas dutu (Morus microphylla)
Kara dut (Morus nigra)
Morus notabilis
Mor dut (Morus rubra)
Himalaya dutu (Morus serrata)
Ihlamur yapraklı dut (Morus tiliaefolia)
Morus trilobata
Morus wittiorum
Açık tohumlular

Açık tohumlular (Gymnospermae), çoğunlukla ağaç ya da ağaççık, seyrek de olsa çalı biçiminde olan bitkileri kapsayan taksonomik grup. Bütünüyle odunsu olan bu bitkiler, genellikle yapraklarının tamamını birden dökmediği için dört mevsim yeşil kalabilirler. Yaprakları çoğunlukla iğnemsidir. Bununla birlikte pulsu, yelpaze, şeritsi ya da tüysü tipte yapraklı olanları da vardır.
Odun boruları (ksilem) ve soymuk boruları (floem) yapılarından oluşan vasküler sisteme sahiptirler. Odun yapıları gövdede bir daire üzerine dizilmiş açık koleteral iletim demetleri içerir. Bu nedenle de ikincil kalınlaşma gösterirler.
Bir ya da iki evcikli bitkilerdir. Genel olarak erkek kozalaklar bir eksen üzerinde üst üste binmiş yapıda mikrosporofillerden oluşmuştur. Pul ya da kalkan biçiminde olan mikrosporofillerin karın kısmında çoğunlukla 2, bazen 4 polen kesesi (mikrosporangiyum) gelişir. Bu keselerde bulunan mikrospor ana hücresi, mayoz bölünme geçirerek mikrosporları, bunlar da polenleri verir. Açık tohumlularda polen üretimi oldukça fazla olup her bir erkek kozalak birkaç milyon polen üretebilir. Bazı üyelerinin polenlerinde, polenin rüzgarla uçmasını sağlayan 2-3 hava keseciği bulunabilir.
Dişi kozalak genelde erkek kozalağa benzer. Bir eksen üzerinde sarmal dizilmiş makrosporofillerden oluşmuştur. Her bir makrosporofilin üst kısmında iki tohum taslağı bulunur. Tohum taslaklarında da makrosporangiyumlar yer alır.
Bu gruptaki bitkilere açık tohumlular denilmesinin nedeni, tohumun bir yapıyla kapanmamış olarak açıkta bulunmasıdır. Tozlaşmaları genelde rüzgarla olur. Doğrudan doğruya mikrofil üzerine gelen polenler, polen odacığında çimlenirler ve polen tüpü oluşur. Bu sırada generatif hücrenin çekirdeği bölünerek iki sperma çekirdeği verir. Polen hortumuyla arkegonyumlar içine sokulan bu sperm çekirdekleri yumurta hücresini döller. Embriyonun etrafında tohum kabuğu (testa) bulunur. Döllenmeden sonra tohum taslağı örtüsü genellikle odunsu bir yapı kazanır; ancak bazı gruplarda meyveyi andıran bir yapı da ortaya çıkabilir. Tohumların olgunlaşma süreleri 1-3 yıl arasındadır. Günümüzde 600 ile 1000 türle temsil edilmektedirler.
Huş

Huş (Betula), huşgiller (Betulaceae) familyasının Betula cinsinden ağaç veya ağaççıklara verilen ad. Kabuğu Kuzey Avrasya ve Kuzey Amerika halklarınca kap kacak ya da kano yapımında kullanılır.80-140 yıl arası yaşarlar.
Ekolojik gereksinimleri
Işık ihtiyaçları fazladır, huş bir güneş ağacıdır. Derin, iyi, süzek topraklarda iyi gelişme gösterirler. Kökleri fazla derine gitmez. Soğuk yerleri tercih ederler.
Dağılımı
Kuzey Amerika'da, Asya, Avrupa ve Türkiye'de de doğal olarak bulunur.
Altcins ve türler
Altcins Betulenta
Dalların kabukları dışındakiler metil salisilat içerir. Dişi kedicikler dik durur.
Diploid (2n = 28).
Betula lenta
Betula lenta subsp. uber
Hexaploid (6n = 84).
Betula allegheniensis
Decaploid (10n = 140).
Betula austrosinensis
Betula globispica
Betula insignis
Betula medwediewii
Duodecaploid (12n = 168).
Betula megrelica -
kromozom sayısı bildirilmeyenler
Betula corylifolia
Betula grossa
Betula insignis
Altcins Betulaster
Dalların kabukları dışındakiler metil salisilat içerir. Dişi kedicikler sarkıktır.
Betula alnoides
Betula alnoides subsp. luminifera
Betula maximowicziana
Altcins Neurobetula
Dalların kabukları dışındakiler metil salisilat içerir. Dişi kedicikler dik durur.
Diploid (2n = 28).
Betula calcicola
Betula chichibuensis
Betula costata
Betula nigra
Betula potaninii
Tetraploid (4n = 56).
Betula albosinensis
Betula albosinensis var. septentrionalis
Betula ermanii
Betula jacquemontii (B. utilis subsp. jacquemontii)
Betula utilis
Hexaploid (6n = 84).
Betula dahurica
Betula delavayi
Betula raddeana
Octoploid (8n = 112).
Betula chinensis
kromozom sayısı bildirilmeyenler
Betula fargesii
Betula schmidtii
kromozom sayısı bilinmiyor
Betula leopoldae
Altcins Betula
Dalların kabukları dışındakiler metil salisilat içerir. Dişi kedicikler sarkık.
Diploid (2n = 28).
Betula cordifolia
Betula pendula
Betula mandschurica
Betula mandschurica var. japonica
Betula neoalaskana
Betula occidentalis
Betula platyphylla (Betula pendula var. platyphylla)
Betula populifolia - Gray birch
Betula szechuanica (Betula pendula var. szechuanica)
Tetraploid (4n = 56).
Betula celtiberica
Betula pubescens
Betula pubescens subsp. tortuosa
Pentaploid (5n = 70).
Betula kenaica
Hexaploid (6n = 84).
Betula papyrifera (Bazen tetraploid veya pentaploid)
Altcins Chamaebetula
Küçük yuvarlak yapraklı çalılardır. Dişi kedicikler sarkıktır.
Diploid (2n = 28).
Betula glandulosa (B. nana subsp. glandulosa)
Betula nana
Tetraploid (4n = 56).
Betula minor
Betula pumila
Kromozom sayısı bildirilmeyenler
Betula fruticosa
Betula gmelinii
Betula hallii
Betula humilis
Betula michauxii
Betula microphylla
Betula middendorffii
Gürgen

Gürgen (Carpinus), Betulaceae (huşgiller) familyasından Carpinus cinsini oluşturan girintili grimsi kabuklu gövdelere sahip ağaç ya da ağaççıklara verilen ad.
Morfolojik özelikler
Ağaç veya bazen çalı formunda yaprak döken bitkilerdir. Kabuğu çatlaklı veya pürüzsüzdür. Kulakçıklar dökülür. Yapraklar almaşık dizilişli, kenarı düzensiz ve çift veya basit testere dişli ilerler. Erkek çiçek kümesi sarkık, başak-talkımlı, silindirik, kış aylarında tomurcuklarla çevrili, çok sayıda üst üste binen brakteler bulunur; braktesiz veya çiçek örtüsüz çiçekli; erkek organlar 3-12 adet, brakteler tabanında yerleştirilmiş; iplikçikler tepede çatallı; başçıklar 2 bölümlüdür, teka ayrık, ucu havlıdır. Dişi çiçek kümeleri uçta veya bodur sürgünlerin koltuğundan çıkar, salkımlı; çiçekler çiftli; brakteler yapraksı, düz, üst üste binmiş, tabanda 2 veya 3 lobludur. Fındıkçık damarlı, brakte lobları ile çevrili veya değildir.
Ostrya-Carpinus farklılığı
Ostrya ile yakından ilişkili olan Carpinus, pürüzsüz, gri, genellikle yivli gövdeleri ve her biri küçük üçgen bir fındıkçıktan oluşan kalabalık olmayan, yapraklı, 3 loblu brakte çiftlerinden oluşan salkımlı meyve durumlarıyla kolayca tanınır. Staminat (ama pistillat değil) kedicikler sonbaharda gelişir ve çiçeklenmeden önce kış boyunca tomurcukların içinde kalırlar (Ostrya'''da bunlar kış boyunca açığa çıkar). Pistillate kedicikler, ilkbahardaki ilk yeni büyümede üretilir.
Kullanımı
Nispeten küçük ekonomik öneme sahip olan Carpinus, özellikle tokmak kafaları, alet kulpları, kaldıraçlar ve diğer küçük, sert ahşap nesnelerin yapımında kullanıldığı çok sert ahşabı için sınırlı bir kullanıma sahiptir.
Türler
43 tür tanımlanmıştır. Carpinus betulus Carpinus caroliniana Carpinus chuniana Carpinus cordata Carpinus dayongiana Carpinus faginea Carpinus fangiana Carpinus fargesiana Carpinus firmifolia Carpinus gigabracteatus Carpinus hebestroma Carpinus henryana Carpinus insularis Carpinus japonica Carpinus kawakamii Carpinus kweichowensis Carpinus langaoensis Carpinus laxiflora Carpinus lipoensis Carpinus londoniana Carpinus luochengensis Carpinus mengshanensis Carpinus microphylla Carpinus mollicoma Carpinus monbeigiana Carpinus omeiensis Carpinus orientalis Carpinus paohsingensis Carpinus polyneura Carpinus pubescens Carpinus purpurinervis Carpinus putoensis Carpinus rankanensis Carpinus rupestris Carpinus shensiensis Carpinus shimenensis Carpinus tibetana Carpinus tientaiensis Carpinus tropicalis Carpinus tsaiana Carpinus tschonoskii Carpinus turczaninovii Carpinus viminea''
Sarıçam (bitki)

Sarıçam (Pinus sylvestris), çamgiller (Pinaceae) familyasından Avrupa'nın hemen her yerinde, Kafkaslar, Sibirya ve Kuzey Asya'da yayılış gösteren çam türü.
Morfolojik özellikleri
Adını, levhalar halinde ayrılan gövde kabuğunun tilki sarısı renginden alır. Narin gövdeli, sivri tepeli ve ince dallı bir ağaçtır. Yetişkin bireylerinin boyu 40 metreyi aşar. İğne yaprakları ikili, mavi-yeşil, kıvrık, sık dizilmiş, genellikle 45 cm uzunlukta, uçları sivri, genellikle 100 yıl, nadir olarak da 120 yıl ömrü vardır. Kozalakları mat gri-kahverengi, konik, kısa veya uzun saplı uçları aşağıya doğru yönelmiş, tek veya 2-3'ü bir arada, 37 cm uzunluk ve 24 cm genişliktedir. Tohumları gri veya siyahımsı yumurta biçimindedir.
Ekolojik özellikleri
Uygun yerlerde hızlı gelişir. Soğuk iklim ve rüzgara karşı dayanıklı, bol güneş ister. Kumlu ve killi topraklarda gelişebilir. Nisbi nemi çok düşük olan iklimlerde ve kuru topraklarda gelişemez. Kazık kökleri sayesinde fırtınalara dayanıklıdır.
Yayılışı
Türkiye'de Batı ve Doğu karadeniz'de güneye bakan yamaçlarda, Doğu Anadolu Bölgesi'nde Sarıkamış'da, Güney Marmara, Yozgat, Sivas, Kırşehir ve güneydeki sınırını Kayseri Pınarbaşı'da yapar.
Türkiye'de sarıçamların kapladığı alan 757.426 hektardır. Sakarya Karagöl yaylasında bulunan sarıçam 200 yaşından fazla olup anıt ağaç olarak tescillenmiştir. 19 metre uzunluğa 4 metre çapa sahiptir.
Varyantları
Pinus sylvestris var. sylvestris :İskoçya ve İspanya'dan orta Sibirya'ya kadar olan aralıkta yetişir.
Pinus sylvestris var. hamata :Balkanlar, Türkiye'nin kuzeyi, Kırım ve Kafkasya bölgelerinde yetişir.
Pinus sylvestris var. mongolica : Moğolistan ve güney Sibirya ile kuzeybatı Çin'in bitişik bölgeleri.
Pinus sylvestris var. nevadensis :Güney İspanya'daki Sierra Nevada ve muhtemelen diğer İspanyol popülasyonları
Pinus sylvestris var. cretacea :Rusya ve Ukrayna arasındaki sınır bölgelerinden
Fıstık çamı

Fıstık çamı (Pinus pinea), çamgiller (Pinaceae) familyasından Ege, Akdeniz sahilleri, Portekiz, İspanya, İtalya, Girit ve Türkiye'de yayılış gösteren çam türü. Kozalakları ve tohumu diğer çam türlerine göre çok daha büyüktür. Kozalaklarından çıkan çam fıstığı besin olarak tüketilmektedir.
İstanbul Fethipaşa Korusunda bulunan 363 yaşında olan Fıstık Çamı anıt ağaç olarak tescillenmiş olup bilinen en yaşlı fıstık çamıdır.
Morfolojik özellikleri
Gençken yuvarlak, yaşlı halde dağınık şemsiye gibi bir yapıya sahiptir. Gençken kuvvetli büyür. 2025 m. boy yapar. Düzgün bir gövdeye ve bu gövdeden dik olarak çıkan yatay duruşlu dallara sahiptir. İğne yaprakları parlak açık yeşil renkli, 1020 cm uzunlukta ve uç kısmı sivridir. kozalakları kestane renginde, yumurtamsı veya yuvarlak 1015 cm uzunluğunda, 610 cm genişlikte, çok kısa saplı ve genellikle reçinelidir. Tek veya iki tanesi karşılıklı dizilmiştir. Tohumları sert, soluk kırmızı, uzunca ters yumurta biçiminde, oldukça büyüktür ve 3. yılda olgunlaşır.
Ekolojik istekleri
Toprak istekleri bakımından çok seçici olmasa da geçirgen kumlu, gevşek toprakları severler. Işık ağacı olup gençken hızlı büyür ve derine giden kazık kök sistemine sahiptir. Ağırlık olarak 0900 m aralığında Başta Ege Bölgesi olmak üzere Marmara, Akdeniz bölgelerinde geniş yayılış gösterir. Rutubet isteği fazladır. Özellikle Temmuz-Ağustos aylarında su açığı olmamalıdır. Kısa süreli donlara karşı dayanıklı olmasına rağmen etkilenir. Atmosferik kirliliğe ve yer altı sularındaki tuzlulaşmaya karşı duyarlıdır. Yangın sonrası sürgün verme kapasitesi yüksektir.
Türkiye'deki dağılımı
Türkiye, İspanya'dan sonra en fazla alana sahip ülkedir. Yaklaşık 100.000 hektar alanda saf ya da kızılçam ile karışık bulunur. Özel ağaçlandırmalarda da yaygın olarak kullanılan bir türdür. 8-10 yaşından sonra ekonomik olarak işletilmeye başlanmakta ve 80-100 yaşına kadar fıstık üretimine devam edilmektedir. En yoğun bulunduğu yöreler İzmir-Bergama (Kozak) ve Aydın-Koçarlı (Mazon) ilçeleridir.
Yetiştirme
Çam fıstığı için üretimi yapılan bu ağaçta kozalak toplama zamanları yağış durumuna göre Ocak-Haziran ayları arasında değişmektedir. Zengin tohum yılları 3-4 yılda bir olan fıstık çamı 28 günde çimlenmektedir. Üç yıllık kozalaklar aynı anda ağacın üzerinde görülebilir. Ayrıca aşılama yoluyla Kızılçam ağaçlarından da Fıstık Çamı üretilebilir.
Tohum bileşimi
100 g çam fıstığında bol protein ve mineral vardır. 100 g içinde 45 g doymamış yağ asidi, 31 g protein, 5 g karbonhidrat, mineraller ve su bulunmaktadır. 100 g fıstığın kalori değeri 580 kaloridir. Bileşiminde linoleik asit ve oleik asit vardır. Ayrıca omega 3 ve 6, B ve C vitaminleri, karoten, demir, çinko, potasyum, manganez, fosfor bulunur.
Resim galerisi
Am

Am şu anlamlara gelebilir:
Kelimeler
Am, argoda kadın cinsel organı (vajina)
am, umuma, ammeye, kamuya ait.
Terminoloji
. am, Ermenistan'ın internet uzantısı.
. am, Automake yazılımı ile ilişkili dosya uzantısı.
Genlik modülasyonunu (Amplitude Modulation) simgeleyen harflerdir: Bir şekilde bir yere ulaştırılması istenen ses sinyalinin, taşıyıcı bir frekans üzerinde voltaj değeri kodlanarak taşınması sistemidir. Radyolardan dinlenen kısa, orta ve uzun dalga kanallar bu duruma en iyi örnekleri oluştururlar.
Bilimsel
Am, Amerikyum elementinin simgesi.
Attometre, bir uzunluk birimi.
Adrenomedullin, bir protein.
Zaman
İngilizcede gece 00:00'dan öğlen 12.00'ye kadar olan saatleri belirlemekte kullanılan Ante meridiem deyiminin kısaltması.
Anno Martyrum, Koptik Takvimde yılları nümerik göstermenin bir yöntemi.
Ulaşım
A. M. (otomobil), 1906 yılında üretilmiş bir fransız arabası.
Aeroméxico
Müzik
La minör, Müzikte bir akor.
AM (müzisyen), Amerikalı bir müzisyen.
DJ AM, Amerikan DJ ve yönetmen.
Diğer
Ackerman Mcqueen isimli medya, danışmanlık, araştırma ve PR firmasını simgeleyen harflerdir.
Ermenistan (AM ISO ülke kodu)
Ayrıca Bakınız
AM ile başlayan tüm sayfa başlıkları
am ile başlayan tüm sayfa başlıkları
am içeren tüm sayfa başlıkları
İdo dili

Bu sayfada yapma bir dil olan "İdo dili" açıklanmaktadır. İstanbul Deniz Otobüsleri (İDO) için İDO (İstanbul Deniz Otobüsleri) sayfasına bakınız.
İdo, ana dilleri farklı olan insanlar arasında anlaşmayı kolaylaştırmayı amaçlayan bir yapay dildir. 1907'de icat edilmiştir.
İdo, dilbilgisi, sesbilgisi ve sözcelem bakımından öncülü Esperanto ile benzerlikler gösterir. İdo, Esperantoda reform talep eden Esperantocular tarafından oluşturulmuştur. Bu dili konuşanların sayısı bilinmemekle birlikte Esperantoyu azami 1.5 milyon, İdoyu birkaç bin kişinin konuştuğu tahmin edilmektedir. Yine Esperanto bilenlerin İdoyu, İdo bilenlerin Esperantoyu fazla zorlanmadan anladıkları tahmin edilmektedir.
İki dil arasında göze çarpan en önemli fark, İdonun 26 harfli standart Latin abecesini kullanmasıdır. Oysa Esperantoda "q", "w", "x" ve "y" harfleri bulunmayıp "ĉ", "ĝ", "ĥ, "ĵ", "ŝ" ve "ŭ" harfleri bulunmaktadır. İdonun Esperantonun 'hatalarını gidermek' amacıyla ortaya çıktığını söylemek yanlış olmaz.
İdo kurultayları
2009: Tallinn, Estonya
2008: Wuppertal-Neviges, Almanya (Rapor )
2007: Paris, Fransa (Rapor )
2006: Berlin, Almanya, 10 ülkeden yaklaşık 25 kişi (Rapor )
2005: Toulouse, Fransa, 4 ülkeden 13 kişi (Rapor )
2004: Kiev, Ukrayna, 9 ülkeden 17 kişi (Rapor )
2003: Grossbothen, Almanya, 6 ülkeden gelen katılımcılar (Rapor )
2002: Kraków, Polonya, 6 ülkeden 14 katılımcı (Rapor )
2001: Nürnberg, Almanya, 5 ülkeden 14 kişi (Rapor )
1998: Bialobrzegi, Polonya, 6 ülkeden 15 kişi
1997: Bakkum (mun. Castricum), Hollanda, 7 ülkeden 19 kişi
1995: Elsnigk, Almanya
1991: Oostende, Belçika, 21 katılımcı
1980: Namur, Belçika, 35 kişi
1960: Zürih, İsviçre, yaklaşık 50 kişi
Hatila Vadisi Millî Parkı

Hatila Vadisi Milli Parkı, Artvin merkez ilçe sınırları içerisinde Hatila Vadisi'ndeki Hatila Deresi ve birçok yan derelerini içerir. Ulaşım, Artvin il merkezinden 10 km. lik stabilize bir yol ile sağlanır. Vadi boyunca değişik kayaç türleri görülmekle birlikte, bu kayaçların hemen hepsi derinlik volkanizmasının ürünüdür. Hatila Vadisinin genel karakteri; V tipi, dar tabanlı, genç vadi özelliğindedir. Vadi boyunca litolojik farklılıklardan kaynaklanan eğim kırıkları ortaya çıkmıştır. Bu eğim kırıkları, akarsuda şelalelerin oluşumunu sağlamıştır. Vadi yatağının derine aşınmasının, yana doğru açılımından daha kuvvetli olmasından dolayı vadi yamaçlarının eğimi %80 hatta kimi kesimlerde %100'e ulaşır. Yamaçların gerek fiziksel parçalanma ve kütle hareketleri gerekse yan dere ve heyelanlarla işlenmesi sonucu vadide çok haşin bir topoğrafya ortaya çıkmıştır. Bu topoğrafya, vadinin orta kesimlerinde kanyon ve boğaz oluşumunu sağlamıştır. Vadinin orta ve yukarı ağzında çok zengin ve yoğun olan vejetatif örtü; bünyesinde çok çeşitli bitki türlerini barındırmaktadır. Bu türler içerisinde dikkati çeken belirgin özellik, bitki örtüsünün genel olarak Akdeniz iklim karakterini yansıtmasıdır. Dolayısıyla buradaki bitki örtüsü relikt bir özellik gösterir. Ayrıca bitki türleri içerisinde endemik karakterde olanlar da vardır. Bu türlerin sayısı 500'ü geçmektedir. Hatila Vadisi, zengin bir fauna da içermektedir. Bu fauna içerisinde en çok rastlanan türler; ayı, domuz, tilki, porsuk, yaban keçisi, sansar, atmaca, kartal, çakal, dağ horozu, Hopa engereği ve alabalıktır.
Hatila Vadisinin gerek ilginç jeolojik ve jeomorfolojik yapısı ve gerekse özgün bitki toplulukları yöreye Türkiyede ender rastlanan bir alan özelliğini vermektedir. Ayrıca bu doğal öğelerin birleşimi sonucu eşsiz peyzaj güzellikleri ortaya çıkmakta ve bu durum da zengin rekreasyonel potansiyel oluşturmaktadır.
Milli Park sahası içerisinde ziyaretçilerin günübirlik ve kamp kullanımı için belirlenmiş yerler bulunmaktadır. Çadırla, karavanla ve belirli kapasitelere sahip bunglov tipi doğal ortamla uyumlu tesislerde konaklanabilir. Ayrıca Milli Park Artvin il merkezine 10 km. uzaklıkta olduğundan, burada da konaklamak mümkündür. Son yıllarda sayıları artmış olan kabuk böcekleri, birçok ağacın kurumasına sebep olmaktadır.
Deklanşör

Deklanşör (Fransızca: déclencheur), fotoğraf makinesi, kamera gibi optik aygıtlarda, fotoğraf veya film çekmek için basılan düğmedir. Deklanşöre basıldığında, obtüratör açılarak filmin ışıklanması sağlanmış olur.
Her deklanşörün görünüşü, büyüklüğü ve mekanik yapısı aynı değildir. Kullanılan kamera ya da modele bağlı olarak farklı olabilir. Bunlardan bazıları, yumuşak baskılı, diğer bazıları ise sert baskılıdır.
Dijital ve otomatik kameralarda deklanşör, çoğunlukla çok işlevli ve çift aşamalıdır. Deklanşör üzerine hafif bir baskı, otomatik netlik ayarlarının yapılmasını, ikinci baskı ise ışık düzeneğinin açılmasını, dolayısıyla fotoğraf çekmeyi sağlar.
İyi bir deklanşörün, el ve parmak yapısına uygun (ergonomik) şekilde düzenlenmiş ve sarsılmaya neden olmayacak kadar rahat basılabilen, yumuşak basımlı olması gerekir.
Web kameralarından bazıları, aynı zamanda dural fotoğraflar çekmeye yarayan bir fotoğraf makinesi olarak da kullanılabilir. Bu nedenle, bu tür kameraların üzerine de fotoğraf çekmeye yarayan bir düğme eklenmiştir. Ancak bu düğme, çoğunlukla sadece fotoğraf çekebilmek için konulmuş, ikinci bir işlevi olmayan, basit yapılı bir düğmedir.
Deklanşör kablosu
Deklanşör düğmesini fotoğraf makinesine dokunmadan çalıştırmak için fotograf makinesine bir kablo yardımıyla bağlanan düzenektir. Özellikle uzun pozlamada fotoğraf makinesinin deklanşörüne basıldığında fotoğraf makinesinin aldığı titreşim fotoğrafa yansıyabilir. Bu durumlarda kablo deklanşörle deklanşörü tetiklemek tercih edilir. Genellikle kablo deklanşör kullanıldığı durumlarda makine üç ayakla sabitlenir. Kablo teklanşörlerde bulunan tek tuşun iki fonksiyonu vardır. Yarım basıldığında odaklama, tam basıldığında fotoğraf çekmeye yararlar. Bazı kablo deklanşörlerde kullanılan kablo daha uzun olabilir. Fotoğrafçının konu tarafından gözükmemesi için tercih edilebilir. Örneğin bir kuş fotosu çekilmesi. Kablo deklanşörlerde belli bir standart yoktur. Her markanın kendine has kablo deklanşörleri mevcuttur. Makineye göre kablolu deklanşör olmaması durumunda üretici buna uygun kablosuz deklanşör üretmiş olabilir. Halihazırda deklanşör kablosu olmadığında fotoğrafçılar an fotoğrafı çekmiyorlarsa gecikmeli çekim modunu tercih ederler. Günümüzde kablo deklanşör portuna takılan radyo frekanslı uzaktan kumandalar da vardır. Kablo deklanşörlerde olduğu gibi deklanşöre yarı basıldığında odaklama yapabilenleri mevcuttur.
Kullanıldığı alanlar
Genel olarak uzun pozlamaya sebebiyet veren durumlarda kullanılır.
Gece çekimleri
Bulb Fotoğraf çekimleri (özel bir gece çekimidir, özellikle yıldız fotoğrafları çekmek için çok uzun pozlama tercih edilir. Makine deklanşöre basıldığı müddetçe pozlar.)
Fotoğrafçının fotoğraf makinesine uzak kalması gerektiği durumlar.
İç mekan çekimleri
Tripod çekimleri gerektiren diğer durumlar
Fotoğraf makineleri
Manga

Manga aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Manga, Burkina Faso'da bir şehir
Manga, askeri bir birlik
Manga, Japon çizgi romanlarına verilen ad
maNga, Türk alternatif rock müzik grubu
maNga, maNga adlı Türk alternatif rock müzik grubunun ilk albümü
maNga+ maNga adlı Türk alternatif rock müzik grubunun ilk albümünün yeniden düzenlenmiş versiyonu
Salicaceae

Salicaceae Malpighiales takımına bağlı bir bitki familyasıdır.
Taksonomi
Salicaceae familyasına bağlı cinsler:
Banara - Aubl.
Casearia - Jacq.
Dovyalis - E. Mey. ex Arn.
Flacourtia - Comm. ex L'Hér.
Homalium - Jacq.
Laetia - Loefl. ex L.
Lunania - Hook.
Oncoba - Forssk.
Populus - L.
Prockia - P. Browne ex L.
Salix - L.
Samyda - Jacq.
Xylosma - G. Forst.