empati yoksunu, psikolojik problemli, insan sevgisi sıfır, küfür etmeden duramayan, aynı zamanda hayvanları da sevmeyen bir grubun adı. çoğul veya tekil olarak kullanılabilir


aldığım bilgilere göre, bu sorun çözülecektir. çok yakındır. kudurun lan, avrupa gibi sokaklarımız tertemiz olacak. köpek dışkısı görmeyeceğiz artık. medeniyetin beşiği gibi olacağız, tertemiz olacak sokaklar artık. kudurun lan hainler. kudurun lan mama lobisinin artıkları.


böyle bir başlık olduğunu keşfetmem iyi oldu. sabah sabah iyi çomar engelledim.


--- spoiler --- ısparta'da başıboş köpeklerden kaçarken otomobilin çarptığı üniversite öğrencisi rabia kallı, hayatını kaybetti. --- spoiler --- --- spoiler --- antalya'da başıboş köpekten kaçarken kamyonun çarpması sonucu, ağır yaralanan ve sağ bacağı kesilen 9 yaşındaki mahra melin pınar'ın babası: "kızımın durumu daha da ağırlaştı. makineyle bile zor nefes alıyor, yoğun bakım servisi önünde mucize olsun diye bekliyoruz." --- spoiler --- yorumlamam bu kadar.


şimdi köpekleri uzaklaştırmak için taş atan kadına yükleneceklerdir.


koku konsantrasyonu insandan 100 milyon kat daha hassas olan varlık.


hayatımda duyduğum en sikik türetme. hayvan düşmanları türetmiş olmalı, canları cehenneme.


gerek yasa ile toplanıp uyutarak, gerek halk tarafından toplu halde zehirleyerek öyle ya da böyle çözüme acil şekilde çözüme kavuşturulması gereken sorundur. belediyeler için bulunmaz fırsat, bu konunun üzerine gidip çözüm üreten yönetimler ciddi şekilde avantajlı konuma geçerler.


ne entry yazarak ne twit atarak çözülmeyecektir. devlet de ilgilenmeyecek sizinle, partiler de. haklar verilmez, alınır düsturuyla, herkes kendi güvenliğini kendisi sağlayacak. çocuğunu ısıran köpeğe karşı bir şey yapamayan adam her şeye müstahaktır.


geçen ekşi sözlük kullanmayan bir arkadaşa konudan bahsederken "işte bu köpektaparlar …." dedim. önce bir gülmeye başladı sonra nasıl buldun bu ismi oğlum dedi. dedim yok kardeş bu ekşisözlük tarafından türkçemize kazandırılmış yeni bir kelime, patenti bende değil dedim. bence resmi olarak türkçe sözlüğe girmeden önce itperest mi köpektapar mı şeklinde bir referanduma gidilmeli. taraflı tarafsız herkesin fikrini almalı.


çok büyük bir kısmı geçimsiz insanlardır. komşuluk nedir bilmezler.


kuskusuz gelecegin basarili yonetmenlerinden olacak olan sinem koc'u kamera arkasi kadrosunda barindiran dizi.


oha ya çok seviyorum ben bunu. beni resmen eve bağladı. dışarı çıkasım yok, çalışasım yok.. onunla uğraşasım var :( ama acı gerçekler de var ki benim çalışmam lazım. gerçi o alışkın staj yaparkenden ama çok özlüyorum onu ya. minicikti geldiğinde kerata şimdi öküz gibi cüssesiyle kucağıma oturmaya çalışması çok komik. eşşek sıpası. ben benimkini köpek kılığına girmiş kediye benzetiyorum zira canı istemezse sevdirmez kendini. şımarık işte.


sevimli mi sevimli, golden-sosis karışımı bitanesi var mahallemizde, biri onu sevsin diye herkesin peşinde şansını deniyor. onu sahiplenmek isteyen denizli sakinleri bana mesaj atarsa köpeği tutabilirim. ben sevdim o kadar tatlı ki hemen beni sahiplendi diğer köpeklere karşı korumaya çalışıyor. umarım bi evi olur.


esen ışık'ın aşırı aşırı gerçekçi filmi. oyuncular diyaloglardan, duruşlara kadar efsane iş çıkarmışlar. yemin ederim bitirene kadar sinirden kırk takla attım. hele en sonunda yeri o su ile yıkaması, üstümden aktı geçti sular yine pisliklerini kafamın içinden temizleyemediler. bu ülkede şansın varsa rahmet dileyen taraf oluyorsun. görürüz görmeyiz bilmem ama çevirdikleri çark illaki bir gün duracak.


gruplaşan sokak köpeklerinin agresifleştiği doğru bunu kimse gözardı edemez henüz 30 dk önce bu entryi yazmadan öylece sessiz sessiz sokakta yürüyorken etrafımı sarıp hırlamaya başladılar soğuk kanlılığımı korudum ama travmatik bir tecrübe de olabilirdi sonuç. neticede yetiştikleri bölge sokak ve zor şartlar altındalar zorlu yaşam koşulları insanları bile canavara dönüştürüyor iki ucu boklu değnek konu tam. öyle yapsan olmaz böyle yapsan olmaz keşke sosyal devlet olsakta gerçekten kontrollü üreseler kısırlaşsalar ve çok iyi şartlar altında barınaklarda kalsalar ama malesef 3.dünya ülkelerinden birisindeyiz


büyük türk düşünürü, dava adamı, raconların efendisi tatar ramazan'ın kendisi üzerinden, adam satan, sırttan bıçaklayan, kahpelik yapan, şerefsizlik yapan, kadir kıymet bilmeyen, götü başı ayrı oynayan, insanı yarı yolda bırakan, değişiklere ayar verdiği hayvan. söz konusu ayar şu şekilde bir şeydir. ".... ben köpeği bile aşağılamam, allah yaratmış ama insanların köpekleşmesi beni çıldırtıyor.."


dün gece the 100 izliyoruz. "post apokaliptik dawson's creek" olarak tanımladığım bu dizinin replikleriyle arada dalga geçiyoruz. bir sahnede bir karakterin ağzından şunu dedim: - but.. how? how!!? o sırada sessizce oturan ve normalde hiç havlamayan köpeğimiz birden ayağa kalktı bana dönüp çıkıştı: - hav! hav! gülmekten diziyi izleyemedik bir süre. sonra aynısını sevgilim denedi ona yapmadı. köpek de the 100'la dalga geçiyor bence, bilerek espriye katıldı. arada diziyi izlerken sıkıntıdan derin bir iç çektiği de oluyor "hay sizin izleyeceğiniz diziyi..." diye.


haklarında çok ciddi iddianame düzenlenmesi gerekiyor. artık bu teröre dur demezsek daha kaç insan engelli kalacak, ölecek belli değil. (bkz: ) konuyu meclise, yargıya taşıma vakti geldi.


master yaptığım dönemde geceleri okulda kimse olmadığı zamanlarda ve sabah erken kimsenin yine yollarda olmadığı zamanlarda günde 2 kere taksiye binmek zorunda bırakan allah’ın belası bir sorundur. benim param vardı bindim, binemeyen arkadaşlarım köpek yemi oldular maalesef. vakti zamanında köyde de değil istanbul’daki bahçeli evimizin bahçesini kedi bahçesi yapacak kadar hayvan seven biriydim ama masterın son dönemi bir sopa falan alıp saldıran köpeğin kafasına vurup pekmezini akıtma düşüncelerini zihnimden zorla kovacak duruma getirmiştir bu sorun. yurtdışına dair en sevdiğim birkaç şeyden biri de köpeksiz sokaklar oldu. gece, sabaha karşı, istediğim her saatte köpek stresi yaşamadan saatlerce yürüyorum. hayat türkiye’deki kadar stresli, tehlikeli ve zor olmamalı.


zavallının önde gidenidir bu ülkede. itilir, kakılır, taşlanır, kovalanır,tiksinilir vs. bir kedi kadar değeri yoktur, oysa ki bir kediden daha fazla insana ihtiyaç duyandır. toplanıp kedi evleri yapıyorlar ama kediler sıcak arabaların üzerine çıkıp ısınıyor, otoparklara iniyor, mağazaların içine girip kenara kıvrılıyor, balkonlara çıkıp orada saklanıyorlar vs. insanlar küçük oldukları için daha fazla görmezden gelebiliyor ve fiziki özellikleri sayesinde de daha fazla saklanacak yer bulabiliyorlar bu karda kışta. bir allah'ın kulundan da duymadım köpek evi yapalım vs diye. oysa ki saklanacak yere en çok ihtiyacı olan onlar. siz bir mağzanın içinde kenara ilişmiş kıvrılmış bir köpek görebildiniz mi? veya bir cafenin içine girmesine izin verilmiş de kenarda uyuyan? kapalı otoparklara sokuyorlar mı köpekleri? arabanın altına sığabiliyor mu köpekler? birinci kattaki evlerin balkonlarına tırmanabiliyorlar mı? yok, bu yetmiyor tekme taş sopa ile kovulup kovalanıyorlar. korkutuyorlar. insanlığımdan utanıyorum zaten böyle insanları görünce ama hayvanseverim diye sadece kedilerle takılan insanları da anlamıyorum gerçekten. bizim siteye kafasını bile uzatmasına izin vermiyorlar sokak köpeklerinin ama herkes kedilerle yuvarlanıp kalkıyor. ben de kedilere minik bahçemizde kuru yer sağlıyorum, kovmuyorum, köpeğimi oyalıyorum dışarı çıkmasın da onları korkutmasın diye ama dışarı çıkınca da köpeklere kulube yapmaya calisiyorum (strafordan yapabilirsiniz-var olan kulubeleri musamba ile sarip kapilarini kucultebilirsiniz sıcak iceride kalsin diye vb), kalan ekmekleri kuşlara koyuyorum yesinler diye , açıktaki bir köpeği akşam soğukta donmasın diye peşime takıp da bir gecelik bile olsa karda kalmasın diye veterinere götürmeyi düşünebiliyorum. çok mu zor yani bir köpekten tiksinmemek.üşüyen bir köpeği sıcak bir yere götürmek? azıcık başını okşamak.


sadece kopek sevgileri vardir. hicbir faydasi olmayan basibos kopeklere et verirler ama o et icin olen hayvanlari hic sevmezler mesela. ya da kopekler yuzunden parcalanan diger hayvanlar da onemsizdir onlar icin. ciddi bir ruhsal bozukluk.


istisna kabul edilemez. saldırgan olanlar toplanmalı diye bir durum yok. gece yarısı sürü halinde karşılaş bakalım saldırıyor mu saldırmıyor mu?


sabah bunlardan bizim sitenin bahçesinde (yarı sokak hayvanı) yaşayan ve kulağı küpelilerden (aşılı) birine işe giderken selam verdim. "pişşt kız" yaptım ve sevincinden üstüme zıpladı. kendisiyle baya baya bir sevgi mücadelesi verdik. allah'ım, kendini kedi gibi gördü ki, koca boyuna rağmen üstüme atlamaya, küçük sevgi ısırıkları atmaya çalıştı. yirim ben onu. beni sitenin kapısına kadar da takip etti. bu evsiz barksız hayvanlar bu kadar sevgi doluyken evi olan insanın bu kadar nefretle dolmasına inanamıyorum. zarar vermeyin şu canlılara artık.


malesef onlar hakkında çok fazla negatif deyimimiz var. (bkz: köpekleşmek) (bkz: haline köpeklerin bile gülmesi) (bkz: iti an çomağı hazırla) (bkz: köpekler istedi diye atlar ölmez) (bkz: köpeğin duası kabul olsa gökten kemik yağardı) (bkz: it ürür kervan yürür) affedin la bizi köpekcikler


iyi huylu olaylarıyla selamlaşmayı çok seviyorum. iyi huylu köpeklerin beni anlayıp anlamadıkları konusunda en küçük bir fikre dahi sahip değilim ama onlarla konuşmak bana çok iyi geliyor. hele güneş teni yakmayacak kadar insaflı bir sıcak sunuyorsa ve etraf kuş uçmaz kervan geçmez bir sessizliğe sahipse bir köpek ile bir insanın dostluğu daha candan oluyor. bazıları dinlemiyor beni. konuşmamın kendimce en can alıcı noktasını lakayıt bir sallanışla terk ediyor. o zaman beni bir gülme tutuyor. bunu dert dinlemeye meyyal görünen bir insan yapsa kendime konuksuz, kahırlı törenler düzenlerim. köpeğin aldırışsızlığı, etraftan duyduğu bir ses sonrasında korkuyla birkaç metre öteye fırlayışı, ne anlatırsam anlatayım beni dehşete düşmeden dinlemesi ve sonra bu eylemi ansızın bırakıp kafasının estiği yöne doğru gidişi onunla sohbet etme isteğimi tetikleyen unsurlardan yalnızca birkaçı. yolun ortasında dünyanın son günüymüşçesine kaygısızca uyuyan bir köpeğin uykudan kalktıktan sonraki yüz ifadesinde anlattıklarımın hiçliğini görüyor ve kendimi o anın akışına bırakıyorum. köpekler ne empati yapabiliyor ne de sempati. beni empati yaparak ve "dost acı söyler." sözünün gücüne sığınarak dinleyen bir dostumun yüzünde durumumun ne kadar vahim olduğunu görürüm oysa köpekler acı söylemez. bazen insana çıkarsız ve saf bir dinleyiş gerekir. bunu onlarda fazlasıyla buluyorum.


odtü'de çok var, ve bunların kontrolsüzce yetiştirdiği köpekler kedileri parçalayıp insanlara saldırıyorlar. ne yapılıyor? hiçbir şey. çünkü "onlar biz yokken de vardı hocam :o"


bunlar bir tarikat gibiler, hepsi aynı düşünüyorlar, aynı tepkiyi veriyorlar, aynı hayat tarzına sahipler, aynı adamlarla sevişiyorlar, aynı ses tonlarına sahip ve hep aynı şeyi yazıyorlar, bizim köpeklere hizmet etmemizi onları devamlı beslememizi istiyorlar, sürü halinde dolaştıkları ve saldırdıkları zaman elinizde ne var ne yok o hayvanla paylaşacaksınız bu görüşe göre, köpeklerin saldırganlıkları tamamen insanların suçu, ölürsen de yine o hayvanın değil insanın suçudur diye düşünmekteler. (bkz: sokak kopeklerinin 63 koyunu oldurmesi)şu başlıkta da oldukça fazlalar. *alttaki tarikat üyesi nasıl kudurmuş ahahaha, babasına anasına küfretsem onları böyle savunmazlar mk


"ben orospu çocuğuyum" demenin alternatif yoludur. direkt entry'nizin bir köşesine "köpektapar" kelimesini iliştirirsiniz. tamam. oldu. aynı zamanda şu anlamlara da gelir: "dünya benim için yaratıldı" "benden başka hiçbir canlının yaşama hakkı yoktur" "bu yol babamın yolu benden başka kimse ayak basmasın" gibi uzatılabilir. saldırgan davranışlarından şikayetçi olunan köpeği belediyeye bildirmek yerine "köpeksiz sokaklar istiyoruz" derler. biri bir şey dediğinde de, "e canım barınaklarda kalsın istiyoruz, sizden daha çok düşünüyoruz aslında onları <3333" haline bürünürler. halbuki önlerinde bir buton olsa hepsini hiç düşünmeden yok ederler. vee muhtmelen pitbull sahibi olabilirler, pitbull'larına sokak köpeklerini boğdurturlar.


@alerda artık bu başlıklardan çok bıktığım için biraz uslubumu bozmuş olabilirim kusura bakmayın ancak hayvanlar benim kırmızı çizgimdir ve başlığın tamamı hakaret ve küfür olunca ben de tutamadım kendimi. siz bana ithafen yazdığınız için bana da cevap hakkı doğmuş oldu (tabii okursanız eğer). doğru, biz insanlar zaten çok masumuz, hiç insan öldürmüyor hayvanları katletmiyoruz. siz hala şunu anlayamıyorsunuz biz insanların düşünme kabiliyeti ve ona göre hareket etmeye yarayacak beyin ve vicdanımız var ama bu hayvanların sadece iç güdüleri olarak hareket etme kabiliyetleri var o yüzden yok sokak hayvanları şuna saldırdı, yok sokak hayvanları bunu öldürdü filan demeyin. hayvan onlar, hayvan. biz ise insanız. sokak hayvanlarının verdiği zarar inanın biz insanların birbirimize, hayvanlara, çevreye, dünyaya, vs... verdiğimiz zararın yanında çok az. ben de size bir dolu kadın cinayetleriyle ilgili haberler ya da biz insanların eziyet edip öldürdüğü hayvanlarla ilgili haberler atabilirim çok isterseniz ancak entry yetmez. ama tek bir örnek vereyim; ayakları kesilip işkence gören ve sonrasında tüm çabaya rağmen kurtarılamayıp ölen o yavru köpeği hatırlıyor musunuz? hatırlamadıysanız burada. yani şimdi hayvanlardan hazetmeyen sizlerin vicdanına soruyorum (tabii biraz olsun yazdıklarımı anlayıp empati yapabildiyseniz) biz insanlar çok mu masumuz da bu hayvanlardan bu kadar nefret edip onları bu hale getirip, onların üstüne bu kadar çok gidiyoruz? ben tabii ki o kız çocuğuna çok üzüldüm çünkü insanım ama bu tarz hayvan düşmanı başlıklar görmekten artık çok yıldım. bu bildiğin düşmanlık. tamam sevmek zorunda değilsiniz hayvanları ama tek isteğim var; lütfen zarar vermeyin, bu tarz başlıklar açıp onlardan bu kadar çok nefret etmeyin. lütfen bırakın onlar da yaşasın. tabii ki ben de çok isterim sokakta yaşamasınlar, onlar için uygun barınaklar yapılsın, sahiplenilsinler, bir daha sokağa bırakılmadan, şiddet görmeden, mutlu bir şekilde yaşasınlar, vs... inanın benim en büyük hayalim bu ama türkiye de hayvanlar için ne bir barınak ne de bir yasa var. olan barınaklar ise sokaktan daha beter. sizin tabirinizle biz köpektaparlar da hayvanların sokakta yaşamasını istemiyoruz ama sokakta yaşayanları da aç bırakarak öldürmek istemiyoruz, işte siz bunu anlamıyorsunuz. umarım biraz olsun anlaşılabildim, saygılar.


bu tabirleri çok tasvip etmesem de dün sokak köpeği ile iletişime geçen bir kadının ağzından şu cümleler döküldü: "ay canım benim seni 10 insana değişmem!" bir insan neden böyle bir cümle kursun ki sevgi sözcükleri söyleyebilir, yemek verebilir, sarılıp okşayabilir de sanırım köpektapar başlığının karşılığı da bu oluyor. insanlara karşı duyduğu nefreti kıyaslayarak köpek sevgisi üzerinden yansıtıyorsa burada başka bir sorun var.


kurtlar insanoğlu için vahşi kalmasıyla beraber insanların nazarında asaletini korumuştur. kurt aşağılayıcı bir söz olmamıştır, tam aksine yüceltilmiştir. köpek ise evrimleştiği atalarının aksine lokmasını insandan almaya başlamış, saldırıp yemesi gereken koyunlarını korur olmuş, atalarına havlayıp karnını doyurmuş. insanoğlu onun bu dönekliğini hiç unutmamış olacak ki köpek birçok dilde hakaret sözcüğü olarak kullanılmakta.


önünde insan öldürülse umrunda olmayacak ama sokakta köpek tekmeleyen görse gözü kararacak insanımsı


göstermekte sınır tanımazlar. neredeyse bir saat öptü kerata.


senelik olağan özlemimi kabartmış dosttur. daha ben bebekken bu hayvanlara olan korkusundan dolayı köpek gördü mü istem dışı beni önüne tutan manyak annem mi, yoksa "ana" diye seslendiğim, çok ama çok sevdiğim bir aile dostumuzun daha mini minicikken elimden tutup köpeklerinin sırtına bindirip beni gezdirmesi ve hayvanın kendini benim en yakın arkadaşım îlân etmesi, bahçelerine girdim mi var gücüyle üzerime atlayıp yere yatırıp dakikalarca yalayarak daha bok kadar çocuğun ödünü patlatmak suretiyle köpeklere olup olabilecek tüm korkusunu orada yaşayıp bitirmesine neden olması mı bilinmez; ama oldum olası deli gibi köpek sevdim ben. zâten yaşamı tanımaya başladım başlayalı insanların zulmünden, bencilliğinden, acımasızlığından kaçmak istediğimde hep çocuklar ve hayvanlar geldi aklıma. charlie bit me videoları ya da belgesellerde buldum avuntuyu. michael jackson'ı bu yüzden ölümüne sevdim ve şimdi o yüzden bir öğretmenim belki de, ve bu satırları yazıyorum. nerede ne zaman görsem hiçbir köpeğin sevgisini geri çevirmedim, hep zaman ayırıp sevdim, okşadım, oynadım, birlikte koşturdum. çocukken de sürekli sokaktan eve getirir, annemden bir araba lâf işitir ve anıra anıra "gitmesinnn!!" diye ağlardım. kendimi bildim bileli tanıdıklarımızın köpeklerini hep ben gezdirmek istedim. şimdi de evde ya da iş yerinde yemek artınca mutlakâ bir kaba ya da torbaya koyup evimin önündeki parka koyuyorum ki bu karda kışta aç kalan sokak köpekleri azıcık da olsa karınlarını doyurabilsinler. ama ne acıdır ki bu köpek dostu çocuk-adam iki aydan kısa süre sonra bu dünyâdaki 27. senesini dolduracak olmasına karşın henüz köpek sâhibi olamadı. ama elbet olacak. kâlbi attığı sürece umudu elden bırakmadığı bu yaşam onu elbet çok sevdiği o dostuyla karşılaştıracak bir gün. 1+1 evinden daha büyük bir eve taşınır taşınmaz ilk işi mobilyadan önce onu bulmak olacak. kahverengi olacak kesin ve ismi de hazır: brownie. mevsimlerden midir bilinmez, geçen sene de bu zamanlar bilgisayarımı açıp saatlerce köpek videoları izliyor, resimlerine bakıp salak salak sesler çıkarıyordum. dediğim gibi senelik olağan özlemim kabardı yine. bir gün mutlakâ diyorum, brownie! ekleme: ha bir de, köpek sâhibi ya da bir tâne almayı düşünen herkes bu yazıyı mutlakâ okumalı diyorum:


çoğunluğu akıl ve ruh hastası olan grup. kanaat önderlerinden birinini attığı tweet'i koyuyorum . şu cümleyi cübbeli ahmet kursa ortalık yıkılırdı o kadar yani...


kendilerini çok severdim ta ki bugüne kadar 9 u birden üstüme atlamak için peşimden koştuktan sonra köpeklere karşı eski sempatim olacağını pek sanmıyorum .


2 yaşımda bir veterinerde benim ona onun bana emeklemesiyle köpek denen yaratık hayatıma dahil oldu, ilk aşkım köpek olsa da tam anlamıyla bi' kedi insanıyım ben; o kurumlu halleri siktir çekip gitmeleri beni benden alıyor ama köpekteki ifade kedide yok işte... bugün hava güneşli neşeli neşeli yürürken ağzıma sıçayazmayı amaçlamış parçalardan biri shuffleda kulaklarımı şenlendirince(!) bi anda bütün modum tepetaklak oldu, işte tam o anda bi sokak köpeğiyle göz göze geldim, evet cidden göz göze geldik. pireleriyle boğuşurken bi' an bana baktı, artık o sırada nası acıklı bakıyorsam dünyaya, o da bana aynı acıyan gözlerle bakıp resmen ''geçer yeğen'' dedi ya. evimde hem bir kedi hem de bir köpek var gözümden yaş gelse kedi balerin pozunu bozmuyor ama köpek gelip burnunu bacağıma dayıyor ya, anlıyor işte hayvan ne diyim. böyle sanki kedi hep peşinden koşup ağzınıza ölesiye sıçmasına izin verdiğiniz çocuk, köpek de teselli etsin diye gidip ağladığınız ama içten içe sizden hoşlandığını bildiğiniz o çocuk gibi.


hem ülke gelişmiş ülke olsun istiyoruz hem de sokaklarda başıboş hayvanlar dolaşsın istiyoruz.bu kadar çelişkili bir ülke nasıl gün yüzü görecek aklım almıyor


evdeki kedi bireylerin yaşam dinamiğini alt üst eden, baktıkça tüyü kadar ömrü olsun dediğim, bazı anlarda üç kilocuk bir canlıyı bu kadar sevmem mümkün mü diye düşündüren, uyandığımda dünyanın en güzel günaydınını veren güneş gibi bir şey.. benim hayatımın bir parçası ama benim onun bütün hayatı olduğum, temas bağımlısı, evin neşesi mi belası mı bilemediğim, freelance çalışan terapist.. mama, su ve sevgi karşılığında evin altını üstüne getiren, uzaktan gördüğü köpeklere artistlik yaparken, yaklaşınca kuyruk sallaya sallaya arkama saklanan cesur yürek.. her gün arkadaşlarımın evi soymayacaklarına ikna etmeye çalıştığım ama asla başaramadığım, beş dakikalığına bile olsa evden çıkıp döndüğümde beni yıllardır görmemiş gibi sevinen patili, zibidi bir birey..


yüreğimi sıkıştıran bu kesif hüzün, belki de terketmişlere özgü gizli bir terkedilme duygusudur. özledim seni... ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir... beynimi uyuşturuyor özlemin... çok sık birlikte olamasak bile benimle olduğunu bilmenin bunca yıl içimi nasıl ısıttığını yeni yeni anlıyorum. yokluğun, hatırlandıkça yüreğime saplanan bir sızı olmaktan çıkıp mütemadi bir boşluğa dönüşüyor. sabahlara seni okşayarak başlamaları, akşamları her işi bir kenara koyup seninle başbaşa karşılamaları özlüyorum; oynaşmalarımızı, hırlaşmalarımızı, yürüyüşlerimizi, sevimli haşarılığını, çocuksu küskünlüğünü... nasıl da serttin başkalarına karşı beni savunurken; ve ne yumuşak, bir çift kısık gözle kendini ellerimin okşayışına bırakırken... ya da kolyeni çözdüğümde kollarıma atlarken... hasta olduğunda, o korkunç kriz gecelerinde günler, geceler boyu nöbet tuttuk başında... o şen kahkahalarına yeniden kavuşabilmek için sessiz dualar ederek... "atlattı" müjdesini kutlarken yorgun bedenindeki yaraları okşayarak, doktorun böldü sevincimizi: "yaşayamaz artık bu evde... yüksek binalar ve beton duvarların gri kentinde" dedi, "o gitmeli... ve kendine yeni bir hayat çizmeli..." bilsen, ne zor gitmen gerektiğini bile bile "kal" demek sana... ne zor, senin için ebedi mutluluğun beni unutmandan geçtiğini bilmek... gitmeni asla istemediğim halde, buna mecbur olduğumuzu görmek ve sana bunları söyleyemeden "git artık" demek... "beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa" demek sana ne zor... sesimi, kokumu çekip alıvermek beyninden, sesin, kokun hâlâ beynimdeyken... ... seni görmemek ve belki yıllar sonra karşılaştığımızda bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden... ... yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek... ... ve sonra kendi ellerimle bindirip seni yabancı bir arabanın arka koltuğuna, birlikte güneşlendiğimiz onca yazı, yanyana titreştiğimiz onca kışı, paylaştığımız bunca acıyı, onca kahkahayı ve bütün o uzak yeşillikleri katıp yorgun bedeninin yanına, arkandan pişmanlık gözyaşları dökmek ne zor... ... ne zor hiç tanımadan seni emanet ettiğim bir şoföre "hızla uzaklaş buradan ve gidebileceğin kadar uzağa git" demek... ... yokluğunu beklemek, ne zor... bunları düşündükçe, şu anda uzakta bir yerlerde üşüdüğünü sezinleyerek panikliyorum. bütün engelleri aşıp terkedilmiş caddeleri, kimsesiz sokakları. yalnız bulvarları arşınlayarak sana ulaşmak, sessizce başını okşamak, kulağına sevgi sözcükleri fısıldamak ve yavaşça üzerini örtmek geçiyor içimden... paylaştığımız bir mazinin, yitirdiğimiz bir geleceğe dönüşmesinden hicran duyuyorum. gizli gizli hüzünlendiğim akşamlardan birinde, terketmişlere özgü bir terkedilme korkusunu da yüreğimin derinlerinde duyarak sana koşmak, yaptıklarım ve daha çok da yapamadıklarım için özür dilemek ve "geri dön bebeğim" demek istiyorum: "geri dön... kulüben seni bekliyor..."


çoğunluğu belli bir yaş üstü orta-alt sınıf çocuksuz bayanlardan oluşur. (bkz: köpek düşkünü kadınların orta-alt sınıf olması)


çözülmesi gereken sorundur ama ilkelce, bir insan milyon köpekten kıymetlidir kafasıyla değil. ülkeye doldurulan milyonlarca sığınmacıyı toplasan bir tane köpek etmez bence. buyur buradan yak. hepsini öldürelim mi? ayrıca köpekler öldürülürse iki sene sonra sıra başıboş kedi sorununa, başıboş fare ve kuş sorununa gelecek. siz, sizden başka herkesi yok etmeyi çözüm sandığınız sürece benim gözümde köpeklerden çok daha büyük sorunsunuz.


zamanla köpeklerden huy kapıp diş gösterme, tehdit etme, saldırganlaşma eğilimi gösterirler. tecrübeyle sabit.


1. pkk 2. fetö 3. siyasal islam, tarikat, cemaat 4. köpektapar ... en nefret ettiğim 4'lü güruh.


çocuk parklarına mama dökmek suretiyle çocuk parklarının köpekler tarafından işgal edilmesine sebep olan toplum zararlılarıdır.


bir süre daha artmaya devam edecek gibi görünen sorundur. çip uygulaması hayvan sahiplerine zor gelmiş. ceza yememek için hayvanları terk etmeye başlamışlar. bu işin daha sıkı denetlenmesi, daha sert tedbirler alınması gerekiyor.


evde yoldas olani kardesten de ote yaratik. gun icinde ebevynim bana söylememis, ufak capli bi operasyon gecirmis patisinden. boyle yuruyemiyor, sekiyor, bandaji var falan. ya ne agliycam a.q gozume bisi kacti.


ben. hatta göruyor ve arttiriyorum: (bkz: the worshipper of dogs) (bkz: dog worshipper) (bkz: blessed worshipper of the wolfkind) (bkz: worshipper of the wolves) böyle hos oyun ismi gibi. benim ulkede sokak köpekleri icin umudum kalmadi. hepsinin öyle ya da böyle tecavuze ugrayip, parcalanip, iskence edilip ölecegini dusunuyorum eninde sonunda. sonra muthis devletimizin 0 sinirlama ve mukemmel isleyen kanunlariyla maksimum 5 sene icinde (alinan köpekleri sokaga birakmak, kisirlastirmamak //ki hayvanin ureme hakki diye boguren amip surusu aradaki baglantiyi kuramayacak kadar zekasiz ve zavalli, millete yavru dagitmak suretiyle) ayni hale dönunce yine viyaklarsiniz. sokak köpekleri icin dogru duzgun cozum arayin; kisirlastirma, hayvanlar icin barinak isteyin. bunun vergisini veriyorsunuz, bu hayvanlari öldurerek bu isin sonunu getiremezsiniz, cözum kisirlastirmak ve barinacak yer talep etmek, köpek alan herkesin takibini yapmak.


sırf evdeki yalnızlık hissini gidermek için düşünülüyorsa yerini kedi ile değiştirmeniz gerekmektedir. şu anda evde köpeği olan ve yalnız yaşayan biri olarak bunu söylüyorum. akıllı işi değil. özellikle evde kendi başınıza sakin vakit geçirmekten zevk alan birisiyseniz daha da zor. yorulmak bilmeyen ve sürekli etrafınızda koşturan biri var gibi düşünün. mesela şu anda arabada onu yürütmeye götürüyorum ama sebepsiz ağlıyor. bir de bu sinir harpleri var. işin özü kolay gibi görünse de zor bir eylem.


ne güzel bir dosttur o güzel yaratık. yanında kimsen olmasın bir köpeğin olsun yeter. 2 dakika yanından ayrılıp bakkala gidin geri döndüğünüzde sanki sizi saatlerdir görmemiş gibi coşkuyla sevgiyle karşılar. patilerine kurban olurum onun.


hayatım boyunca kedilerle uğraştım, haliyle köpeklerin dilinden pek anlamıyorum. bugün eve dönerken bir tanesi peşime takıldı. nasıl sevimli anlatamam. üstüme atlıyor, etrafımda dönüyor... kuru mama aldım, neredeyse yarım kg kuru mamayı yuttu. sonra yere attı kendini, göbeğini sevdim, patilerini omzuma koydu, suratımı yalamaya çalıştı... sonra sokaktan biri geçti. köpek çıldırdı! o sevimli hayvan gitti, yerine bir canavar geldi. adama deli gibi hırladı, saldırdı. mamasını kıskandı desem, çoktan yalayıp yutmuştu. sokaktan onlarca insan geçiyor, sadece bir kişiye saldırıyor. ben de adama "sen bu köpeğe ne yaptın, neden senden nefret ediyor" dedim. "yavruları var onun, ondan" dedi. nerede yavruları dedim, bilmiyorum dedi. yalan söylüyor çok belli. bu bahsi geçen adamı herkes tanır. uyuşturucu kullanan, kafası bozulunca kendini kesen bir tip. kesin köpeğe zarar verdi, yoksa hayvan onlarca insanın geçtiği sokakta neden sadece buna saldırsın? adamı da tehdit ettim salak gibi, bu hayvana ya da yavrularına dokunursan pişman ederim seni dedim. artık eroini çekince gelir götümü keser napalım. yarın yavrularını bulmaya çalışacağım, bahçeye toplayabilirsem en azından gözümün önünde olur, bakarım.


kendimi bildim bileli köpeklerin hastasıyım. onlarla göz göze bakışmak adeta bir terapi . muhteşem empatik canlılar. ıçinde bulunduğum şartlar onu beslememe engel ama elbet bir gün bir tanesini sahiplenerek şu sıkıcı hayatıma renk katacağım.


bugün başımdan geçen olayı paylaşmak istiyorum. bir değişiklik olsun bugün işe toplu taşımayla gideyim dedim. sabah erken saatlerde eshota bindim, otobüsten inip izbana bineceğim. bindiğim otobüs güzergahının izbana en yakın durağıyla izban arasında da yaklaşık 800 mt mesafe var. hem geç kalmayayım hem de sabah sporu olur siyerek binmiş bulundum artık otobüse. izbana en yakın durakta indim, izbana doğru yürüyorum. geçtiğim yerde de genişçe bir arazi var. ulan uzaktan bi havlama sesi geliyor, ilk başta pek dikkat etmedim ama ses yaklaşmaya başlayınca kafamı çevirip baktım iki köpek koşuyor. dedim herhalde birbirleriyle oyun oynuyorlar. bendeki mallığa bak amk. bir kaç adım sonra kafama dank etti, lan dedim bunlar bana doğru koşuyor?! durup baktım harbiden öyle. oradan sen bir depara kalkarsın abartısız 600 mt kovaladı orospu çocukları beni. piçlerin sözde kontrol bölgesini geçince bıraktılar artık. şimdi düşünüyorum, amına kodumun memleketinde sabahın köründe survivor yaşamak zorunda mıyım ben ya? bu siktimin itlerin toplayın ey izmir büyükşehir belediyesi. izmir büyükşehir belediyesi diyorum da başıboş köpek sorununun bu kadar leş bir durumda olduğu başka bir şehir de görmedim. yobaz diye taşak geçtiğiniz şehirlerde de yaşamış bir kardeşiniz olarak diyorum, o şehirlerde böyle bir şey yaşamanız çok düşük bir ihtimal. bunun adı hayvan sevgisi falan değil amk artık, düpedüz insan nefreti.


en son sarıyer'de böyle bir video kaydedilmiş. başıboş sokak köpeği fanlarının savunmasını merak ediyorum. bu kadın ağır yaralanmış olsaydı ne diyecektiniz?


bugün twitterda bunların bir kaçıyla tartıştım. yeni doğmuş ve sokakta annesiz kalmış 2 3 eniği sahiplendirmek için tweet atmış bir köpektapar. takip ettiğim biri de retweetleyince gördüm ve 'bu hayvanlar için en iyi şey uyutmak. hem insan sağlığı ve güvenliği açısından hem de hayvanların eziyet görmemesi açısından.' diye cevap yazdım. yazmaz olsaydım gelen mesajların bazıları şu şekilde; -kendini uyutsan keşke bu kadar canilik dunyaya degil evrene bile fazla. -başınız dara düşünce uyutsunlar mı sizi de yani? -sen nasıl karar verebiliyorsun bir canlının hayatının devam edip edemeyeceğine? bir tane hayvan kısırlaştırmamış kişiler rahat rahat konuşuyor bravo. bunları yazanların hesabına göz attım. birinde sibirya kurdu var. birinde cins beyaz bir köpek ve yine beyaz cins bir kedi var. birinde de golden var. satın mı aldılar sahiplendiler mi bilmiyorum ancak barınaktan ya da sokaktan sahiplendilerse tesadüfen! cins hayvanlara denk gelmişler. sokak hayvanlarını sahiplendirmek istiyorlar ancak işe kendilerinden başlamıyorlar. kendi içlerinde çelişiyorlar. sadece birinde güzel bir tekir vardı onun hakkını vereyim. sürüyle gezen sokak hayvanları bir şekilde insanlarla saldırıelar, çocuklara saldırırlar, köy yerinde geçimini kümes hayvanlarıyla sağlayan insanların kümesine saldırırlar. kusura bakmayın köpektaparlar siz hayvan duyarı kasacaksınz diye bir çocuğun ömür boyu sakat kalmasına, bir annenin evlat acısı çekmesine, bir çocuğun anne hasretiyle yaşamasına, bir köylünün geçim kaynağını kaybetmesine razı olacak değilim. sokak hayvanları uyutulmalı. sahiplenmesi yasak olan cins köpeklere de el konulup, uyutulması gerekiyor bence. hayvansız, güvenli, temiz sokaklar istiyorum.


eski türkçe göğsü pek, cesur anlamına gelen, savaşta kullanılan seçkin (köpekgillere) itlere verilen genel ad. övgü sözcüğü. bu adla anılan selçuklu veziri. (bkz: saadettin köpek) eski halk sözünün kesin biçimde yaptığı ayırımda betimlendiği gibi yaşamı ve yaptıklarıyla ait olduğu topluluğun ötesine, ilerisine geçen kendini farklı kılan hayvan. (bkz: her it köpek her köpek it değildir) tevrattaki insan ve adam arasındaki ayrımı anımsatan nadir canlılardan.


türk milletinin büyük çoğunluğunun benimsediği özel günlerde, huzuru ve sükuneti bozmaları sebebiyle sözlüğünde yaşadığı güncel problemlerden biridir.


küçüklüğümden beri köpekleri hep sevmişimdir, küçüklüğümden beri diyorum çünkü çoğu insan çoçukken köpeklerden korkar. ben biraz çiftlik gibi bir yerde büyüdüm köpeklerimiz var cinslerini pek bilmezdim ama çok severdim, çoçuk aklımıdır bilmem ama ninemin bana hazırladığı ekmeği, bazlamaları falan hep yarısını ben yer yarısını köpeklere verirdim. iki taneydi zaten tony ve kara isimlerini koymuşlar. neyse çok severdim ikisini sonra kara köydeki diğer köpekler ile kavga etmiş ve yaralanmıştı sonra öldü çok üzülmüştüm geriye tony kalmıştı onunlada hep oynardım, yağmurlu soğuk havalarda ona bir yer yapmıştım orada uyusun diye iki senemi harcadım kerata hep başka yerlerde takılıyordu, sonunda alıştı ve ona yaptığım yerde uyumaya başladı. kısacası ben çoçukken arkadaşlarımdan çok severdim köpeğimi o yüzden bir insana hakaret ederken bile köpek demezdim benim için bu isim bir hakaretten ziyade harika bir canlının ismiydi. o yüzden kimseye köpek diye hakaret etmeyin köpekleride hep sevin gençler.


dunyanin en muhtesem yaratigi. kadikoy'e gittim bu aksam, iskelede arkadasimla bulusacagim. muthis esiyor, soguktan tir tir titreyerek bekliyorum. en sote koseleri de iki sokak kopegi kapmis. baktim olmayacak gittim bir tanesine yanastim hem vucut isisindan sebeplenirim, hem de o kose korunmali diye. soyle bir kipirdandi sonra o da bana dayanip uyumaya devam etti. arkadasim gecikti, o sirada yanima mendil satan, hafif cekmis oldugu belli bir cocuk geldi, para istemeye basladi israrla. vermeyince cantasindan bir durum cikararak kopege atti sonra da gitmeye yeltendi. paranoyak bir bunye oldugum icin, o ekmek zehirli falan degil di mi diye sordum telasla. belki de sormamaliydim neyse, turkiye'de yasamayan biri olarak duydugum dehset hikayelerinden etkilenmis olabilirim. cocuk bana kizdi sesini yukseltti. o sirada kopek havlayarak yerinden firladi ve cocugu kovalamaya basladi. cocuk gozden kayboldu ama kopek uzunca bir sure havladi, ortaligi ayaga kaldirdi. cocugun gittiginden emin olunca geldi, yerdeki durumu koklayip burnuyla ileri ittirdi, sonra yine ayagimin dibine kivrilip uyumaya devam etti. biliyorum o 12-13 yaslarindaki cocugun o kopekten daha cok sevgiye ihtiyaci var belki, ya da vucut isisindan sebeplenmek isteyen birilerine, ya da onun cektigi tinerden, dolastigi sokaklardan ne kadar zarar gorecegi ile ilgilenilmesine. ona da cok uzuldum, burada birini digeri ile kiyaslamak ya da kopek beni pis tinerci cocuga karsi korudu demek degil amacim. yalnizca bu hayvanlarin sevildiklerini nasil hissettiklerini, bir gidim sevgiye ne kadar guclu ve kesin karsilik verdiklerini, hayvan olmalarina ragmen bircok insandan daha fazla kadir kiymet bildiklerini soylemek istiyorum, ama belki de anlatamiyorum. kopek sevgisi anlatilmasi cok zor deneyimlenmesi gereken seylerden biri cunku. bir anlik, bir dakikalik bir sure icin bile olsa bir kopegin insani olana kadar bunu anlamanin imkani yok...


basbayağı büyük bir sorun. hem insanların hem de köpeklerin iyiliği için acilen çözülmesi gerekiyor. az önce otobüs durağına yürürken 10 civarı köpek koşturuyordu. kendimi bir binanın bahçesine zor attım. hâlâ bacaklarım titriyor korkudan. bir amca elinde sopayla çıktı kovaladı köpekleri, öyle çıkabildim. geçen aylarda da yakın arkadaşımın 8 yaşındaki kardeşini site bahçesinde bacağından ve kalçasından ısırdılar. çocuk evden çıkamıyor korkudan. siz de kendi başınıza veya bir yakınınızın başına gelmeden anlamayacaksınız muhtemelen ama bu bir sorun. ciddi bir sorun.


bu dünyada iki çeşit köpek vardır. başıboş köpekler ve evcil köpekler.. özgürlüklerinin karşılığında başıboş köpekler yağmur altında ıslanır ve "güvensizlik" yemeğini yer. evcil köpekler ise toktur, rahattır ama tasmalanmıştır ve "kölelik" yemeğini yer. (bkz: samurai champloo)


uzak mesafeden önlem amaçlı bana sapan taşıtan sorundur.


3-5 ittaparın bu konudan mağdur olan milyonlarca insandan daha fazla sesi çıktığı için siyasi partiler bu sorun hakkında kesin çözüm üretmekten, bunları konuşmaktan çekiniyor, oy kaybetmekten korkuyor. oysaki tam aksine, bu aşırı köpek popülasyonunun ciddi bir problem olduğunun ve 2023 yılına girmeye hazırlanan bir ülkede ortaçağdaymışız gibi yaşanmaması gerektiğinin farkına varmalı ve kesin çözüm vaatleri ile karşımıza çıkmalılar. bunu düşünen parti 10 tane ittapar oyu kaybedecek belki ama kararsız olan 1000lerce seçmen kazanacak. yetti artık, her boş arsa köpek çiftliğine döndü, sürekli beslenmekten hepsi kangal köpeği gibi iri yarı oldu. yerleşimin seyrek olduğu semtlerde hiç kimse sitenin dışına arabasız çıkamıyor artık. bir şekilde çözülmeli bu iş, yoksa hem insanlar hem de başıboş köpekler için sonu çok kötü olacak gibi görünüyor.


yer urla karın doyurmak için yer ararken iki tane insan formunun sokak köpeği tekmeledigini gördüm, tam müdahale edeyim derken, kucakladıkları o minik, cins, sokak köpeğinden tabi ki daha değerli olan diğer köpeği gördüm. riyakar köpekler


başı boş insan konusu daha fazla önemlidir


başıboş gezen, boş boş yazan ve konuşan insanlardan daha önemli bir sorun değildir.


tabu sayılabilecek bir kelime oluşturarak insanları korkutmak üzerine oluşturulmuş kavramlardan biridir. benzeri bir kavram covid döneminde "kapanak şövalyeleri" olarak sözlükte kendine yer bulmuştur. bu ve benzeri bütün kavramlar sosyal medyada yüceltilen ve realistlik adı altında sürülen apatiyi desteklemektedir. sosyal medyanın yardımıyla ve belirli stereotipteki birkaç insanı kullanarak kitleleri etiketlemek ne yazık ki artık çok kolaydır.


golden cinsi olanların uyuşturucu müptelası olduğundan şüphelendiğim canlı türü. sürekli esrar çekmiş gibi neşe içinde zıplıyorlar.


hayvanlara değer verenlere itperest diyenler mültecilerin asıl sorun olduklarını ve onların yanında parya durumuna düştüklerinden bihaber . bilmeyen sokakta danua cinsi köpekler cirit atıyor sanacaklar . çocuğunu zaten tek başına sokağa salmazsın bu devirde . sen de buradan öteceğine köpek korkunu yenersin bizler gibi misler misi yaşar gidersin . yarınızdan daha küçük şeylerle bu denli uğraşmanız komik oluyor , psikolojik hasta gibi oluyorsunuz yapmayın . sizin iyiliğiniz için diyorum cidden yapmayın . sokak hayvanları yaşasın insanlar ölsün diyen bir zihniyet ne kadar karanlık ve hastalıklıysa sizinki de öyle


tabii ki sokakta başıboş köpek olmaz, sokak hayvanı sadece gelişmemiş ülkelerde görülür falan filan. bütün bunlara eyvallah da bu kadar öfkeden delirecek, köpektapar diye sikimsonik iğrenç bir kelimeyi her yerde kullanacak kadar ne yaşadığıınız oğlum siz. zaten daha önce de yazmıştım yok aşıtapar yok köpektapar vs yazanların ciddi sorunları vardır ve çoğunluğu klinik vaka.


yakın bir dostum veteriner, msn'de bir şeyler anlatıyordu, dağıldım.


su an askerdeyim. burdaki en sevdigim(iz) arkadaslarimdan biri de bir kopek. birsey. sabahin korunde ictimada bizimle birlikte siraya giriyor; nobette, devriye atarken surekli bize eslik ediyor; genellikle kedilerle de arasi iyi; (ama bazilarini gordugu gibi yardiriyor, eheh) yemek saatlerinde yemekhanede arda kalanlarla besliyoruz. falan filan. yani buranin demirbasi, maskotu gibi birsey. yalniz son zamanlarda kaytarmaya basladi, oyle arada bir ugruyor. sonradan ogrendik ki manita yapmis kerata. o yuzdenmis ortalikta gozukmemesi. yine son 2 gundur piyasada yokken dun geldi. fakat bir terslik vardi; sol-on ayaginin eklem yerinde derin bir yara ve sislik vardi ve ayaginin uzerine basamiyordu. ogrendigimiz kadariyla kiz mevzusu yuzunden cikan kavga nedeniyle olmus sanirim, hehe. neyse, hemen aramizda ucer beser, kimden ne cikarsa para topladik ve komutandan da izin alarak veterinere goturduk. neyse ki cok ciddi birseyi yokmus. gerekli mudahele yapildiktan ve cesitli haplar alindiktan sonra tekrar geri geldi. duzenli olarak ilaclarini verecegiz iste. verecegiz vermesine de, gelir gelmez solugu yine hatunun yaninda aldi lan?! bugun yine gozukmedi pek, sevgili bulunca arayıp sormayan arkadaşlar gibi oldu pezevenk :) ama nerde oldugunu biliyoruz da bir sekilde iletiyoruz neyse ki.


ya siz nasil bi dunya tarlisisiniz. ölüyorum sizin icin. bu kadar tatli olmayin. yerim hepinizi. cocugum olsa bu kadar severim herhalde. cok seviyorum sizi guzeller <3<3


yılanın başı bu terk etme mevzusunun önünü kesebilmekle başlıyor. elbette toplama, sahiplendirme ve sahiplenilmeyenleri uyutma yöntemi popülasyonu düşürmek için tek yöntem, fakat terk etme-satın alma ikilisinin önüne geçilmediği anda sadece boşu boşuna köpek kıyımı yapmış olursunuz. bir mahalleden 10 köpek toplarsınız, 2 tanesi sahiplenilir 8 tanesi uyutulur. sonra 2 jip 3 tane köpek atıp kaçar, 1 doğum sonra orada tekrar 10 köpek bulunuyor olur. bu arada attığım videonun yorumlarını okumanızı tavsiye ederim normal bir ülkede yaşayan insanların perspektifinden bu nasıl bir olay diye, öyle nadir ve acı bir suç olarak görüyorlar ki ''keşke adamı kanyondan atsaydınız'' diye mention döşemişler. türkiye'de belirli bir gelire sahip semtlerin hepsinden daha fakir olanlara günde en az 20 30 tane köpek atılıyordur ankara ve istanbulda.


bu gece rüyamda küçücük bir köpeğin gıdısını seviyodum. rüya olmasına rağmen o kadar iyi hissettirdi ki pamuk gibi uyandım. bütün gün kafamda köpek sahiplenme fikri dönüp durdu. tek yaşadığım için o sorumluluğun altından kalkabilir miyim bilmiyorum. biraz daha düşünüp karar vericem.


geceleri, cem yılmaz'ın askerlik anısında anlattığı yemekhanedeki amınakoyma muhabbeti gibi mahalleler arası kombinasyon şeklinde havlayan hayvan cinsi. aman diyeyim biri bir hav koymasın gecenin ortasına, bir havlama silsilesidir başlıyor ki akıllara ziyan. o ona, o ona derken 7 mahalle ötedeki bile duyup cevap veriyor. bak hepsi sustu, ortalığı ayaklandıran it hala devam ediyor. kime, neyin ultimatomunu veriyorsun arkadaşım.


hayatım boyunca en çok içten duygularımla ''seni seviyorum <3'' dediğim canlı türü. pandalar ve fok balıkları da listemde ama daha canlı canlı görmek nasip olmadı malesef.


köpektaparlar için dilediğim tek şey, ya kendisinin başına, ya evcil hayvanının başına, ya da çevresinde değer verdiği insanın başına sokakta başıboş köpekler tarafından saldırıya uğramaları. yoksa bu güruhun hiçbir laftan anlamayacağını ne kadar dil dökersek dökelim biliyoruz. bu köpektaparlardan inanın daha çok köpek seviyorumdur ama hiçbir şey doğru neyse onun yapılmayacağı anlamına gelmez. sokakta, dağda, bayırda köpek olamaz. köpekler insana muhtaç hayvanlardır. ülkenin yetkili kurumları bu hayvanlar için en üst düzey barınaklar yapıp buraya yerleştirmeleri ve hayvan satışı yapan bütün petshoplara en ağır cezaları vermeleri gerekiyor. köpekler seni, beni sevebilir ama bir anda o çeteleşen grup bir çok insanın canını, senin evcil hayvanının canını bile bir saldırıda alabilir. o yüzden köpektaparlarla muhattap olurken, yüzüne karşı şu cümleyi kurun: inşallah, senin, senin sevdiğin insanların, sahip olduğun evcil hayvanının başına, sokakta başı boş gezen köpek çetelerinin saldırısına uğrarsınızda, o zaman köpeklerin yerinin sokaklar olmadığını, barınaklar olduğunu anlarsınız. ek olarak; evet bu ülkede ne düzgünki barınaklar düzgün olsun. barınaklar acilen en iyi duruma gelecek şekilde yenilenmeli ve bu can dostlarımız orada hayatlarını geçirmeli. ve bu barınaklar insanlara satın alma, sahiplen diye en iyi pr çalışmalarını yapıp, insanların köpek almaktan ziyade sahiplendirmeye yönelik çalışmalarını yapmalı. tabiki devletin, yerel yöneticilerin, bakanlığın bu konuda hassasiyetli bir şekilde çalışma yürütmesi gerekiyor. peki şu anki devleti yöneten hükümetten bu çalışmaların içten ve samimi bir şekilde çözüleceğini düşünüyor muyuz? tabikide hayır. o yüzden bu kısır döngü insanlar arasında çatışmaya devam edecektir. not: köpekleri çok ama çok seviyorum. köpektaparlardan daha çok seviyorum. edit; imla


insanı bilmem ama benim en iyi dostumdur kendileri.


bu seçim döneminde net olarak gördük ki, hiçbir siyasetçi dostumuz değildir. başıboş köpek sorununu bırakın çözmeyi, bir kısmı medeni ülkelerdeki gibi sahiplendirme, sahiplendirme olmazsa itlaf isteyenleri kriminal ilan etmekte bir beis görmediler. halk bunların umurunda bile değil. üç beş tane itperest dernek kurup, bunlara çay kahve ısmarlıyor diye makbul oluyor. örgütlenemeyen halktan ise para lazım olursa istiyorlar. asker lazım olursa istiyorlar. oy istiyorlar ama iş halkın derdini çözmeye gelince başıbozuk muamelesi yapıyorlar.


sokaktaki başıboş köpek sorununu günden güne büyüten problemli kitle bu soruna çözüm bulmaya yanaşmadığı gibi hayatını kaybeden çocukların yaşadıklarını, besledikleri hayvanları telef olan hayvan yetiştiricilerinin zararını ve köpek çeteleri tarafından parçalanan kedileri unutmuş şimdi de gocundukları kelimenin peşine düşmüşler. tabii canım en merhametli sizsiniz. çok da duygusaldırlar


adam köpektapar olduğu yetmiyor bir de gel silahla birbirimize sıkalım diyor. duble hanzo aq


*** alıntıdır *** bir köpekle birlikte yaşamak, yaşlanmak, paylaşmak, onun bilgeliğini gözlemleyip, ondan doğanın gücünü ve naifliğini öğrenebilmek sıradan bir insan için büyük ayrıcalıktır. daha önce dikkatinizi çekmeyen birçok ayrıntıyı görür, algılar, özümser olursunuz. onların hislerindeki içgüdüsel şaşmazlık, davranışlarındaki doğallık, saflık, sadelik ve ikiyüzlülükten arınmışlık sizi şaşırtır. kendinizi kirlenmemiş, yeni bir dünyada hissedersiniz. bu temiz kalp karşısında bazen kendi davranışlarınızdan utanır, hayatınıza ve düşüncelerinize çekidüzen verme gereği duyarsınız. köpek sizi aslınıza, doğaya döndürür. bu, günlük yaşamda unutmuş olabileceğiniz bir gerçektir. aslında, sizin de doğanın bir parçası, mükemmel dense de, diğer canlılardan çok da ayrıcalıklı olması gerekmeyen bir parçası olduğunuzu öğrenirsiniz. dünyayı diğer tüm canlılarla paylaşmanızın esas olduğunu anlarsınız. zaman içinde köpeklerde doğal olarak bulunan güzel özellikler sizi de etkisi altına alır. köpeğiyle yaşayan kişiyi daha donanımlı, anlayışlı ve derinliği olan bir insan yapar. bunların mümkün olabilmesi için birlikte uzun yıllar geçirip, davranışlarını ve hislerini yakından incelememiz gerekir. ev içinde yaşayan köpeklerle daha uzun zaman dilimleri geçirildiği için, karakterler beraber yoğrulur ve bu daha kolay gelişir. bu durum, köpeklerin insanlardan çok daha aciz ve zekasının da az gelişmiş olduğunu düşünen, işin kolayına kaçan insanlar için geçerli değildir. köpekler bizim düşüncemize göre eksik olan zekalarını, üstün sezgi, duyu ve içgüdüleriyle tamamlarlar. onlar bizi çok kolay analiz ederler. bu nedenle onları kandıramayız. onların sahip olduğu önsezi ve doğal formasyonun onda birinebile sahip olsaydık, ne kötü insan ilişkileri, ne kötü evlilikler, ne de kötü iş ortaklıkları yaşardık. bu kadar korunmasız olmazdık. riski onlar gibi önceden hissedip önlem alabilir, yaralanmazdık. bu konularda önyargılı olan ve her şeyin doğrusunu bildiğini sanan insanoğlu, hayvan dünyasını tanıyamaz, ne kadar büyük bir doğal sevgi kaynağını kaçırdığının farkına bile varamaz. bir yavru köpek aldıklarında insanlar onlara, ileride kendilerine sorun yaratmasınlar diye, beraber yaşamı kolaylaştıracak bazı eğitimler verirler. işin güzel tarafı şudur ki; biz ne yaparsak yapalım, onların binlerce yıl önceden taşıdıkları doğal ve içgüdüsel zenginliklerini tümüyle mahvedemeyiz. biz onları eğittiğimizi düşünürken, onlar bize öğretmeye başlamışlardır bile. bu, önceleri, huyları ve alışkanlıkları kemikleşmiş olan insan tarafından fazla algılanmaz. onlar bizden "otur" "kalk" "el ver"i öğrenirken, biz de onlardan yaşamın özünü, basitliğini, sadeliğini, azla yetinmeyi ve en önemlisi, çıkarsız sevgiyi öğreniriz. uzun sürecek ve kesintiye uğramayacak bir karşılıklı sevgi alışverişi başlamıştır artık. yavru bir köpek edinmek aslında bir çocuk evlat edinmek gibidir. bu fikre kızacak olanlar, zaten yazımın özünü anlamakta zorluk çekeceklerdir. bu ilişki de sorumluluk ister, özveri ister, sabır ister, anlayış ister ama en önemlisi yoğun sevgi ister. başlangıçta sevgisi az olanlar bile bir süre beraber yaşayınca, bu üstün nitelikli türü tanıyınca, çok sever, bağlanır ve ailenin bir parçası yaparlar. hayatlarında hep ayrı bir yeri olacak, öyle de kalacaklardır. gitmelerinden çok sonra bile. olayın olumlu ve güzel tarafı, yetiştirip büyüttüğünüz canlı türü, hiçbir zaman size karşı riyakar, yalancı, hayırsız olmayacaktır. kötü davranışlar sergilediğiniz, keyifsiz olduğunuz günlerinizde bile size tahammül gösterecektir. daha zengin, neşeli insanlar ve cazip ortamlar için bile sizi terk etmeyecektir. bu lüksü insan ilişkilerinde belki parayla satın alabilirsiniz ama içten, gönülden olmadığını bilerek rahatsız olursunuz. köpeklere uygar ülkelerde "insanın en iyi dostu" denilmesi boş bir iltifat değildir. çoğu insan duygusal bir travma sonrası hayvan edinir. bu, acının insana kazandırdığı birkaç fırsattan biridir. sıkıntılı dönemler sonrası insanın hayvana ihtiyaç duyması, sevgiye açlığı ve en azından bu yeni ilişkisinde hayal kırıklığı ve üzüntü yaşamayacağından emin olmasıdır. köpeğe gelince, ona verdiğiniz her güzelliğin, her sevginin karşılığını onlarca misli geri alırsınız. çıkarlarla dolu günümüz dünyasında bunalmış zavallı insan için bundan daha iyi bir duygusal terapi olur mu? işin olumsuz, acı veren, ama baştan bilinen ve bilerek kabul edilen zor tarafı ise, bir köpeğin yaşamının insana oranla adaletsiz bir şekilde kısa olmasıdır. siz böyle bir güzelliği ta baştan, aşağı yukarı sonlanma tarihini bilerek yaşamak ister ve kabullenirsiniz. bu çok zor ve sıra dışı bir durumdur. burada, insanın gözettiği, sadece hayatının bir bölümünü paylaşmak istediği gerçek bir dosttur. insanın köpeğinden beklediği, onu terk etmemesi ve hep yanında olmasıdır. bu, köpek tarafından severek kabul edilen bir davranıştır. hayatta hiç kimseden her koşulda yanınızda olmasını bekleyemezsiniz. normal köpek ömrü, cinsine göre ortalama 10-15 yıl olarak düşünüldüğünde, siz bir şanssızlık sonucu daha önce ölmezseniz, o çok sevdiğiniz can dostunuzu kendi ellerinizle gömeceksiniz. köpek-insan ilişkisini çok özel ve güzel yapan da budur. sizi ayırabilecek tek şey ölümdür. bu, çok saygın ve tamamen size adanmış bir hayattır. onun için sizden başkası hiç olmadı; siz de artık onun anılarıyla ve bıraktığı sevgiyle yaşarsınız. bir başka dost edinip yaraları sarabilirsiniz ama, o eski dost hep kalbinizde yaşayacaktır. insanlar genelde hep uzun vadeli, garantili beraberlikler ararlar. bunun olanaksız olduğunu içlerinden bilirler aslında ama imkansızı isterler. köpeklerle olan ilişkilerinde, bu kadar erken ve üzüntü verecek bir ayrılığa baştan razı olmalarının sebebi; bir köpeğin, şartlar ne kadar kötü olursa olsun, işsizlik, parasızlık, açlık, hastalık gibi sebeplerden gitmeyeceğinden emin olmalarıdır. o, sadece ölünce gider. bu, insanın kendi türünde bulamayacağı bir özelliktir. herkes sizi iyi, paralı, sağlıklı ve neşeliyken yanında ister. bunun için belki, dikkat ettinizse, sokakta yatan kimsesizlerin en yakın arkadaşları köpeklerdir. bir çocuğu evlat edindiğinizde; binbir emek, masraf ve sevgiyle yetiştirdiğinizde bile çıkacak sonuçtan her zaman emin olamazsınız. bu da insanda büyük üzüntü ve hayal kırıklığı yaratır. hayırsız evlat kavramı hayvanlarda yoktur. onlar yavrularından çok şey beklemezler. üreme amaçları sadece türlerinin devamını sağlamak ve yeni doğan yavruya da bir yaşam şansı vermektir. onların büyüyünce kendilerinden ayrılıp, bağımsız bireyler olacağını bilir ve bunu itirazsız kabul ederler. annenin görevi yavruyu yeterli güce ve donanıma sahip olana kadar gözetmek ve beslemektir. ötesi, hayatın doğal akışına bırakılır. biz, "hayvan" sözcüğünü hakaret olarak kullanırız. bilmediğimiz, anlayamadığımız canlıları ve hayatları eleştirmek, biz "üstün varlık" insana mahsustur. köpeğiniz bunun aksine, sorunlu zamanlarınızda sizi sevgisiyle teselli etmeyi bildiği gibi, sinirli olduğunuzda sizi rahat bırakmayı da şaşırtıcı bir olgunlukla bilir. sizi bu kadar özümseyen, sizinle bu kadar özdeşleşen bir ilişki olabilir mi? insanın, dünyanın tek sahibi ve en akıllısı olmadığını kabul edenlerin, hayatlarının en az bir perdesini bir köpek veya bir hayvanla paylaşma şansına sahip olmaları dileğimle... maria’nın anısına... berk arık, 24.06.2006


petshoplardan alınıp sokağa bırakılan köpekler yüzünden bu sorunu yaşıyormuşuz. o yüzden sokaklarda 10 köpekten 9'u golden cinsi köpek. kendilerini hiçbir zaman sorunun sebebi olarak görmeyen kitle.


kurtlar vadisine rakip olsun diye yayınlanacak bir başka mafya dizisi.


köpeklerin kaşlarını kaldırmalarını sağlayan kaslar, ataları olan kurtlarda bulunmamaktadır. pnas'de yayınlanan bir makaleye göre, köpeklerin yüzlerindeki bu anatomik değişimin nedeni, insanların yanında yaşayarak binlerce yıl geçirmiş olmalarıdır. yani aslında köpeklerin yüzünde oluşan o üzgün ifade binlerce yıllık bir evrimin sonucudur.


"köpektapar" diyenlerin hepsi ekşi de yorum dilenen embesillerden ibaret. kim o kelimeyi ederse bilin ki iq sü 30u geçmez. o yüzden dikkate almaya gerek yok.


hepsinin aynı sitelerde&yerleşkelerde oturması gereken anlayışsız&düşüncesiz kişiler. bu sorumsuz egoist tipler aynı zamanda apartman içine kedi de alır. (evine değil, apartmana) dünya sadece kendileri için vardır.


istanbul avcılar'da parkta yürüyüşe çıkan bir genç, sokak köpeklerinin saldırısına . çevredeki bir vatandaş tarafından kaydedilen görüntülerde, talihsiz gencin eline aldığı sopa ile köpeklere karşı koymaya çalıştığı anlar yer alıyor. --- haber içeriği --- köpeklerin kontrolsüzce sokağa terkedilmesi veya sokaklarda çoğalmalarından ötürü artan köpek saldırılarına bir yenisi daha eklendi. istanbul avcılar'da kaydedilen bir görüntüde parkta yürüyüş yapan bir vatandaşa sokak köpeklerinin saldırdığı, korkuya kapılan vatandaşın da elindeki sopayla köpeklere karşı koymaya çalıştığı görülüyor. saldırıdan korunmak için adeta savaştı akşam saatlerinde göl kenarındaki parkta yürüyüş yapan genç olacaklardan habersiz yürüyordu. bir anda etrafında beliren 3 köpek havlamaya başlayarak genç adama saldırdı. neye uğradığını şaşıran adam, yerde şans eseri bulduğu sopayı köpeklere doğru savurmaya başlayıp kendisini korumaya çalıştı. köpeklerle adeta savaştı talihsiz genç, saldırıdan bir an olsun vazgeçmeyen köpeklerle adeta savaştı. o anları ise bir vatandaş evinin balkonundan görerek cep telefonu kamerasıyla anbean kayda aldı. ya bir çocuk olsaydı? genç adam kendisini köpek saldırısından korumayı başardı ancak herkesin aklına "onun yerinde bir kadın veya çocuk olsa saldırıdan kendisini koruyabilir miydi?" sorusu geldi. --- haber içeriği --- kaynak: eymen dursun


bir badem bıyıklıya, hem de sorgusuz sualsizce tapılan bir ülkede, köpeğe tapmak gayet normal bence. en azından köpeklerin kimseye zararı yok.


işin içinde mafyatik ilişkiler, grift çıkar çatışmaları, uluslararası lobicilik gibi bizim billmediğimiz naneler olduğunu düşündüğüm sorun. devlet basit bir şekilde çözebileceği bu sorunu niye böyle sürüncemede bırakır anlayabilmiş değilim. şehir hayatında sokakta gezen başıboş köpeğe yer yoktur. köylerde dahi belli bir vazifeye binaen yaşam bulur bu hayvanlar. sahipsiz olması köyde bile "sınırsız hoşgörü" ile karşılanmaz. devletin bir gün içerisinde sokakta tek bir köpek bırakmayacak kudreti vardır. bu kudretinin olduğunu "sanırım." fakat bunun tercih edilmemesinde başta söylediğim faktörler var herhalde. yoksa mantıklı bir izah bulamıyorum.


sabah işe giderken iki köpek birinin kulağında küpe var sakin ama diğerinin taşması var hemde agızını açıp havlayıp milletin üstüne koşuyor kuduz olabilir tedbir alınması gerekiyor bu konuda bir hayvansever olarak kedi köpeksiz sokak olmaz onlar sokakların neşe kaynağı bir kap su yemek vermek zor değil lakin demek istediğim aşısız kuduz tehlikesi ve aşısız küpesiz saldırgan başıboş köpeklerin tehlikesi.vs sağlık gerçekten önemli


bir adet hayvan düşmanı insan müsveddesi tarafından hayvansever insanlar için yapılmış benzetme. beyin yok, vicdan yok, şaka yeteneği desen sıfır. ama sorsan hayvanlardan çok daha yüce, akıllı, güzel yaratıklardır. ve pek tabii daha fazla yaşam hakkına sahiplerdir. yersen!


öyle hisli hayvanlar ki, şu yapmadığı ufacık şeyle gözlerimi doldurmuştur. bilen bilir, bizimki kapıya gelen, kapının köşesinden geçen, zili çalan veya çalmayan herkese bir fasıl havlar, kapının etrafı tam olarak temizlenmeden de susmaz. bu deliliğe bizimle birlikte apartman sakinleri de alışmış olduğundan şimdiye kadar bir problem yaşamadık. kapıdan giren insanlara ise önce havlar, sonra yanlarına gelip ayak koklar, sonra paçalardan burnunu sokar, tehlike arz etmediğini düşündüğünde hemen kucaklara geçiş yapar, dudaktan öpmeden de bırakmaz. böyle bir döngü. bugün ilk kez havlamadı. annemin engelli kuzeni gelicek diye kapattık balkona, korkutuyor çünkü insanları ilk karşılamada. abi de o kadar iyidir ki, ilerlemiş yaşıyla birlikte çocuk gibidir hep. biz çocukken 30 yaşındaki adamla sokaklarda oyunlar oynadığımızı hatırlarım. şimdi de 45'lerinde sanıyorum. biz büyüdük o büyümedi. çekinerek açtık balkonun kapısını. ilk karşılaşmaları, abartmıyorum, film sahnesi. bi metre öteden zıpladı kucagına. yaladı yaladı öptü yine yaladı. sonra tam dibine kıvırdı popoyu, sevgi dileniyor şu dakikalarda. şu hayvanın önce havladığı, kokladıktan hemen sonra sustugu insanlar gerçekten süper insanlar. havlamayı bırakamadığı, terlik zoruyla havlamayı bıraksa bile, içli içli hırlamaya devam ettiği insanlarla araya mesafe alın bi parça. kendilerinin güvenilir olmayan bir yanları, işte ne bileyim içinize sindiremeyeceğiniz bir tarafları vardır. hiç havlamadıkları zaten dünya güzeli. üç senelik birlikteliğimizde bizi inandırdığı şey bu. merhametli sıpam. ve bu sıpalara methiye günümdeyken, dünün en beğenilenlerinde irena sendler ve köpeğini görmek ayrı güzellik. (bkz: )


başlık doğrudur, sokak köpeği yoktur. sokaklar köpeklerin yaşam alanı değildir. başı boş yani sahipsiz köpek sorunu vardır. sayıları bu kadar artmış başıboş köpekleri barınaklarda beslemek, ya da kısırlaştırıp tehdit olarak geri sokağa bırakmak sürdürebilir değildir. çözüm batı ülkelerindeki gibi tüm başı boş köpeklerin veteriner eşliğinde uyutulmasıdır. köpek sahiplendirme işleminin ise katı kurallara bağlanılması, her hayvana çip takılması ve sahibi tarafından sokaklara terkedilen köpeklerin, bu çip sayesinde tespit edilerek, sahiplerine çok ciddi cezalar verilmesi gerekiyor. vicdan ve akla sahip her insan, sokaklarda kötü yaşam koşullarında, sahipsiz, sevgisiz yaşayan köpekler için, acısız bir uyutma işleminin köpek içinde daha doğru olduğunu bilir.


ilk dinlediğimde, ulan ne kadar çok breed'e benziyor diye düşünmüştüm, way be dedim athena bile nirvanadan arak yapmış bu kadar benzerlik olmaz diye düşündüm, yakıştıramamıştım, meğer....


"insanların yürüyüş yapma, bisiklet binme, çocukların sokakta oynama özgürlüğünü engelliyor mu? evet." geri kalan her sey tras ama insanlarin aksam karanliginda veya sabah erken saatlerde yürüyüse cikamamalari ciddi anlamda hayat kalitesini düsüren bir etken. teyzem köpek korkusu sebebiyle sabah yürüyüslerine cikamiyor. bir ara komsulariyla grup halinde yürüdüler, o zaman da köpek sürüsü havlayinca korkudan eve gelmisler, yürüyüs olayi tamamen bitti. tahmin edilenden cok daha büyük bir aci kaynagi bu sorun. bag, bahce isleriyle ugrasanlar da kendi bahcelerinde calisamiyorlar sabah serinliginde. ancak 2-3 kisi olarak gidebiliyorlar bahcelere, cünkü köpek sürüleri 8-10 hayvandan olusuyor ve bir insani rahatlikla parcalayabilirler.


köpekler bence evrimsel süreçte yeni bir özellik geliştirdiler ve bazı insanların beyinlerini ele geçirdiler. bu sayede soylarını güvenle sürdürebilecekler.


sokakta, evde nerde gördüğünüz önemli değil sevin bu hayvanları. yemekten sonra en büyük ihtiyaçları sevgi onların. zor değil biraz kafasını sevin, tatlı bir tonda birkaç söz söyleyin aşırı mutlu oluyolar. sevgisiz kalmış mutsuz köpekler zamanla yemek yememeye başlıyo ve ölüyolar. kedi öyle değil kedi toksa eğer kendini oraya buraya sürter gene kimseye minnet etmeden yaşar ama köpekler öyle değil. kaç kez yemek verdikten sonra yemeği bırakıp peşimden gelen köpek gördüm. evet biraz kokarlar biraz da hareketlidirler korkabilirsiniz ama özünde iyi çocuk onlar. sahibi tarafından terk edilmiş bi alman kurdu kendini arabalara vuruyomuş bir tanıdığımın oturduğu sitede, geceleri uluyomuş ağlar gibi. gene bir kez yolda minibus beklerken çok aç hareketsiz köpekler gördüm gittim marketten mama filan aldım içlerinden bazıları yemeyi reddetti nedenini çok sonra anladım, yaşlı bi kadın çıkıp yemek vermeyin şunlara bırakın ölsünler diye bağırdı bana sonra da köpekleri kovaladı. onlar orda sevilmiyodu ve bunun farkındalardı, ne acı. yaşadıkları alanları, avlandıkları yerleri betonla kaplayan insanoğlu şimdi de onları kendi sandıkları sokaklarında istemiyor. sonunuz aynı olur inşallah, hiç üzülmem. sevin bunları ve


bunların aşırı radikal olanları sokakta insan olmasın der. normal şartlar altında bunların yıllarca tımarhanede kalıp haftada 3-4 defa beyinlerinden elektrik yemeleri gerekirken maalesef aramızdalar, entri bile giriyorlar. ılıman olanları ise barınaklarda köpeklere bakalım der ancak "minik" bir problem var bu noktada: 10 milyon sokak köpeği var ve bu kadar köpeğe yetecek barınak için bir ilimizi feda etmemiz gerekebilir. ayrıca sırf bu itleri beslemek için de 85 milyona yetmeyen yiyecek kaynaklarımızı da harcamamız gerekecektir ve tabi ki bu biz normal insanların vergileriyle olacak bütün bu harcamalar. az biraz gerçekçi olun, 5-6 tane nöronunuz var onu da ite tapınmak için kullanıyorsunuz. tanım: itperest kelimesinin daha uygun bulduğum bir çeşit ruh hastalığı.


"evdeki huzur, zenginlik budur" diye diye gezmenize sebep olacak harekettir. evcil hayvan beslemenin, onlara dokunmanın kanser riskini bile azalttığı söyleniyor. düşünün nası bi stres atma.. (bkz: )


büyük ihtimalle yanlış tanımlamadır. eğer "hayvansever" adı altında hayvanları eve hapsederek onların sevimliliği ile tatmin olanlardan bahsediliyorsa, bu kişilerin hayvanlara tapmayı geçtim, esasen onları sevmedikleri açıkça ortadadır. hayvanları sevmek, onları canlı bir oyuncak olarak elinin altında tutmak değildir. bu bencilliktir. sevimli bulduğu şeyi elinde tutarak kendini tatmin etmektir. hayvanları sevmek, evde tutulduktan sonra bakılamayıp veya "artık sevimli bulunmayıp" sokağa atılan hayvanların varlığını savunmak ve bu durumu desteklemek değildir. hayvanları gerçekten sevenler, bu konuda bilinç sahibi olanlardır. avustralya'ya develerini götürenler de kendilerine kim bilir "hayvansever" diyorlardı. oraya kedileri "evcil hayvanları" olarak götürenler de keza... kedilerin avustralya'ya 19. yüzyılda avrupalılar tarafından götürülmesinin ardından 20'den fazla memeli türü yok oldu. başka kıtaya giderken bile "ev hayvanlarını" bırakamayacak kadar "hayvanları sevdiklerini" iddia edenler yüzünden şu an 20'den fazla memeli türünü doğada göremiyoruz. afrika'daki bilinçli milli park ve koruma alanı görevlileri hayvanlara ziyaretçiler tarafından hiçbir şekilde yem verilmemesi konusunda çok net uyarılar yaparlar. o hayvanları sevimli bularak kendilerini tatmin etmek için yem verenler —çitaya biftek atmak, aslan yavrusuna antrikot vermek gibi— o hayvanlara uzun vadede zarar verdiklerinin farkında değiller veya farkında olsalar bile kendi "sevimlilik ihtiyaçlarını" karşılamak onlar için çok daha baskın. dedim ya, hayvan sevmek farkındalık gerektirir, doğaya saygı gerektirir. hayvan sevmenin koşulu hayvanın başını okşamak değildir (veya başını okşamaktan ibaret değildir). eve köpek hapsedip bakamayınca "nasıl olsa bakılır" diyerek sokağa salmak ve bu döngüyü desteklemek değildir. uçması gereken bir canlıyı, yani kuşu kafese kilitleyenler hayvan sevdiklerini iddia edebiliyorlar. ağaçtan ağaca atlaması gereken sincabı eve hapsedenler "hayvansever" olarak karşımıza çıkartılabiliyor ve hatta çok sayıda kişi tarafından da destekleniyor (bu noktada şu başlığı bir baştan, bir de sondan okuyun: tayfun demir)


ülkedeki sesi kitlesine nazaran çok çıkan ve "fon" bağımlısı olduklarını düşündüğüm woke ve sjw azınlık tarafından 5199 sayılı sade suya tirit bir kanunla iyice can sağlığını tehdit eder hale gelmiş sorundur. bu kanun allah kelamı değil, kanunu eleştiremeyeceksem hani benim düşünce özgürlüğüm? işbu kanunu akp çıkarmış chp desteklemiştir. hayvan koruma kanununda aşağıdaki değişikliklerin kanun diliyle yazılması sonucu sokak köpeği sorunu çözülebilir; "1- yasak ırk ülke sınırlarında bulundurulduğu takdirde hayvan itlaf edilecek ve sahibi ceza soruşturması için savcılıkta gözünü açacak, ayrıca sahibine 100 bin tl idari para cezası kesilecek, 2- sokak köpekleri kademeli olarak toplanıp 15 gün süreyle barınaklara alınacak. bu sürede sahiplendirilirse çip takılmak suretiyle isteklilere hibe edilecek yoksa uyutulacak. sahiplendirilen köpekleri, sahipleri sokağa tekrar geri salarsa çipten saptanıp sahiplerine 75 bin tl idari para cezası verilecek. 3- sahipli köpekler sokakta tasma ve ağızlıksız dolaşamayacak. evet kaniş, pekinez bile olsa dolaşamayacak. sahipli köpeklerin tasma ve ağızlıksız dolaştığının saptanması durumunda sahiplerine 20 bin tl idari para cezası kesilecek. 4- hayvan, bu amaç için üretilmiş dışkı torbası olmadan sokakta gezdirilemeyecek. dışkısını sokağa bırakan köpeğin sahibine 10 bin tl idari para cezası kesilecek (bkz: kist hidatik)" bu kadar basit. bu vesileyle sjw ve woke azınlığın tepkilerine aldırmaksızın başıboş köpek sorununa değinen zafer partisi ve yeniden refah partisine teşekkür ediyorum.


"bir kadın köpeğe yemek ve su veriyordu. gülümseyerek köpekleri seviyorsunuz, ne kadar güzel dedim. hayır dedi hiç sevmem. afalladım kaldım. devam etti: "sevmem, ama bu onun ihtiyaçlarını karşılamayacağım anlamına gelmez. bende fazla yemek var, onun karnı aç. benim bahçemde su var, o susamış… bunun sevmekle ne ilgisi var?" şaşırdım kaldım; kadın düpedüz köpeğin yaşama hakkından söz ediyordu… diyelim, dedi bana. sokakta bir adama araba çarptı. yardım mı edeceğim, yoksa bu adamı sevip sevmediğimi mi düşüneceğim? elin adamını niye seveyim? düşmanım da olsa yardım ederim. haklıydı… kadın bana sağlam bir ders verdi; hayvan hakları’nı, kendi sevgim gibi bireysel bir kavram üzerinden ele almamayı öğretti. hayvanlar sırf dünyada yaşıyor olmakla, buranın tüm olanakları üzerinde hak sahibi; dolayısı ile sırf yaşayan bir canlı olmaktan kaynaklanan haklarını talep ediyor ve ben de veriyorum. ve kediyle köpeği kendi emelleri uğruna evcilleştiren insanoğlu, onları severek, kendi hayvanseverlik duygularınızı tatmin etmenize de gerek yok… hayvana saygı duymanın, onu sevmekten daha önemli olduğunu öğrendiğimden beri bu böyle, sevmesen de saygı duyacaksın… alıntı"


sevgi dolu hayvancıklar. yaşasın onlara. içimde her türlü çocuksu tribi harekete geçiriyorlar lan. sebebini bilmeden insan seviyorlar abi çok enteresan.


son günlerde bozüyük sokaklarını istila eden dostlarımız dicem ama burdakiler biraz vahşice.


önümüzdeki yerel seçimin ana gündem maddelerinden biri olacaktır. iktidar, sokak köpekleri sorununu çözeceğiz diye vaadler verince muhalefet ne yapacak merakla izleyeceğim.. çocuklar kopek saldırılarından dolayı ölürken eğer sokak köpeklerinin serbestce dolaşmasından yana tavır alırlarsa büyük antipati toplarlar.


bahçede köpek beslemekten ve evde kedi beslemekten biraz daha zor bir eylemdir.


kadın: "annem ölse bu kadar üzülmem." fanatizm seviyesini anlayan ben sakince konuyu kapar, iletişimi keserim. kendisini yaşayarak öğrenmesi için doğaya salarım. böyle biri için insan hayatının güvenliği rastgele yan yana gelmiş üç kelimedir.


bir de bu amina koduklarimin, insanliklarindan utanma tribi var. lan dalyarak sende insanlik olsa zaten saga sola kafana gore yemek artigi, hayvan yemi dokmezsin. cok beslemek istiyorsan kopegi evinde besle. sen vicdan otuzbiri cekeceksin diye her yer yemek artigi, basi bos kopek, ve kopek pisligi. hindistan mi ulan burasi.


çok acırım ben bu hayvanlara. öyle yobaz sahipleri vardır ki çoğu zaman, garibim onun bile peşinden gider yinede paytak paytak. demin birtanesine rastladım, daha 8 haftalık bir rot yavrusu. bağlamışlar evin bodrumuna garibim cıyak cıyak ağlıyor. sahibine, ''olum neden hayvanı oraya koydun'' diye soruyorum, ''dışarı soğuk diyor''. kafaya bak! senin ecdadını sikeyim.


köpek seven ancak dana koyun keçi tavuk sevmeyen hayvanseverim diyen kişidir.


uyku anında tıpkı insanlar gibi vücudu titreyen canlı. (bkz: vücudum attı) gün içinde gezip yoruluyor ve uyku ihtiyacını karşılamak üzere yatıyor. yatış pozisyonu 'boylu boyunca uzanma' şeklinde ise bu vücut titremesi olayını gözlemleyebiliyoruz. ağız bölgesinde hafif oynamalar, ön bacaklarda kas titremeleri ve ayak uçlarında hafif ve bilinçsiz hareketler. uykunun ilk 10 dakikası içinde bunu görebiliyoruz. istisnasız her uykuda bu gözleniyor. tabii ki çevre şartları uygun olacak. sıcaklık uyumaya elverişli olmalı, rahatlık olmalı. cenin pozisyonunda uyurken ise böyle titremeler gözlenmiyor. ilk pozisyondaki rahatlık, kaslarda gevşemeye neden oluyor, vücut derin uykuya hazırlanıyor. bu sinyali alan kas dokusu, hareket için biriktirdiği enerjiyi bir anda boşaltıyor ve titremeler oluşuyor. cenin pozisyonunda ise rahatlık olmaması sebebiyle titremeler gerçekleşmiyor. son tahlilim budur.


şafiler açısından necis (pis) bir hayvan olarak kabul edildiğinden ve kürtlerin çoğu da şafi olduğundan, kürtler tarafından nefret edilen bir hayvandır.


kaldırımları kurtlanmış yemeklerle, köpek kakalarıyla dolduran sorun. yürümek namümkün. sebep olanların abv.


15000: evcilleştirilmelerinden bu yana geçen sene. 400+: ırklarının sayısı. * kuyruklarını salladıklarında neşeli oldukları bilinir ancak, kuyruğunu sağa sallıyorsa mutlu, sola sallıyorsa güvensiz hissediyorlarmış o an. (kendilerine göre sağ-sol) * kulaklarında insanınkine göre 3 kat fazla kas varmış. * kulak öndeyse sosyal, arkadaysa gergin zamanlarıymış. * köpek sahibi olmak, kalp rahatsızlığına , soğuk algınlığına iyi geliyormuş. * köpek ile temas edince oksitosin salgılıyoruz, onlar da ayni şekilde salgılıyormuş. * buzlu cam deneyi yapıyorlar. köpeğin önüne yan yana gelecek şekilde iki top koyuyorlar. topların arkasına da biri buzlu, diğeri şeffaf iki cam yerleştiriyorlar. camların arkasına da insan geçiyor. köpekten topu getirmesini istiyor insan. köpek her defasında şeffaf camın önündeki topu getiriyor. böylelikle biz de; köpeğin, bizim bakış açımızın farkında olduğunu ve bizim bakış açımıza göre hareket ettiğini anlıyoruz. * insanların boy farkı köpekler kadar olsaydı, en uzun insan, mavi balina kadar olurmuş. bbc earth'te bir belgesel.


testislerine ve tümörlerine veda etmiş olan can dostum. bu badireyi de atlattın güzelim, son yıllarını ıstırapsız ve huzur içinde geçirelim bir tanem. vaktin geldiğinde huzurla, tek bir ıstırap çekmeden terk edesin bizi.


beslenmesine dikkat edilmesi gereken bir hayvandır. köpekler tahıl sindiremez. içinde pirinç ve benzeri tahıllar olan mamaları köpeğinize vermeyiniz.


çoğu zaman kıyamadığımdan işe benimle gider, benimle gelir. evde havlayabilmesine rağmen, iş yerinde bunu yapamayacağının farkındadır ki tüm gün sesini çıkarmaz. uzun süredir uyuyorsam üzerime çıkar tabii ben o ara uyanır gözümü aralayıp onu izlerim; burnumun ucuna kadar gelir, gözlerim kapalıysa bana yaslanıp yatmaya devam eder ki tuvaleti gelmiştir ama uyandırmaz, uyanmamı bekler. evi çok dağıttığında oyuncaklarını toplamayı dahi öğrenebilecek kadar akıllıdır. siz dışarı çıkıp onu almadığınızda karalar bağlar üzülür diye mümkün olduğunca her yere onunla gider, tüm planlarınızı ona endeksli yaparsınız. köpekten rahatsız olan bir kadınla eve girdiğinizde köpeğinize garip bir tepki verirse, daha sevişilmeden önce kadını aldığınız yere bırakabilirsiniz bile. bazı insanlar için aşırı değerlidir. her bakışının ayrı bir anlamı vardır köpeğin, iyi tanıyan biri o surattan hemen anlar ne istediğini.


bir tane dostum var 2018 de benimle yaşamaya başladı... yaklaşık olarak 12 yıl yaşıyor. bu gün ölse ölen adem oğlu gibi üzülür yasını tutarım. mesleğim şoförlük yolda giderken hayvan göreyim durup güvenli bir noktaya kadar götürüp bırakıyorum. fazla değil az merhametli olun. kullandığım araba da sürekli mama olur onlara mama vermek mükemmel bir duygu. sanki insanın dünya da vaar olma amacı buymuş gibi görüyorum. inanan ve iman edenler için ; allah der ki: "hayvanlar benim sessiz kullarımdır. onlar şimdi zulme susuyorlar ama hesap günü konuşacaklardır."


genel olarak beton ve demirden oluşan bir yapıyı yuva haline getiren şeylerden biridir.


minik yavrum, daha bir aylıkken elime verdiler onu. masum ve ürkek bakışları hala gözümün önünde. yanımdaki arkadaşım, günağına girdin artık dediğinde birşeyler dank etti aslında. öyle bir heveslik olmaması gerektiği. şöyle bir duraksayıp acaba dedim. acaba, yapabilir miyim. ne oldu, ne vazgeçirdi içimdeki endişeyi bilmiyorum. o gün başladı yolculuğumuz. beraber gezdik, uyuduk ve beraber büyüdük. zor geldi herşey bazen, zorlandık o da bende, ama şansımız da yaver gitti. şimdi güzel, mutlu bir hayatımız ve daha çok sevenimiz, koruyup gözetenlerimiz var, yükümüzü paylaşacağımız dostlarımız. ama sadece ben değil etraftaki birçoklarına şunu öğretti bizim ufaklık; benim bir insanın gözlerinin içine baktığım gibi hiçbir ademoğlu birbirine bakamaz. en net hissiyat budur, bizimkinin bana verdiği. onun kuyruğunu sallaması, onun heycanlanması, onun ön patilerini uzatıp ve kafasını eğip alttan alttan bakması, onun yemeğini yemesi, onun uyuması, onun havlaması, gelip kendini sevdirmesi, birşey istediğini anlatmaya çalışması; hepsi bir başka, hepsi bir sevinç bende. soruyorum ona arada mutlu musun diye. umarım mutludur. umarım beraber bir ömür geçiririz. sadece bana değil, birçoklarına öğrettiği veya hatırlattığı, merhamet duygusu için minnettarız. teşekkür ederim oğlum, mutlulukla ve sağlıkla yaşa. seni çok seviyoruz


bu halk dusmanlari yuzunden kuduz ve benzeri hastaliklar da hortlatsa sasirmam.


islahevinde onune geleni isirmasiyla kopek lakabini alan yilmaz gercek bir cezaevinde oyunun kurallarinin ayni olmadigini anlar .. "cok pis jenerik yazarim ! " asil yazmak istedigime gelince; erkan petekkaya'nin artik adam gibi bir rolunu izlemek icin barcelona-chelski macini 2.plana atip takip ettigim dizi. degdi mi ? degdi..


zaten ülke olarak battık, ama yukarıdaki arkadaşın girdisini paylaşırsanız belki umut vardır hâlâ be. bı bakın be gozlerine garibin, olur isterseniz. dolardan daha değerli bu,hadi.


her iki golden retreiver’dan biri maalesef kanserden ölüyor. labradorlarda obezite, alman kurtları ve rottweilerlarda kalça displazisi ve artrit sıkça rastlanan sağlık sorunlarından. konuya dair istatistik türkiye’de yok. kuzey amerika ve avrupa araştırmalarına dayanarak belli hastalıklara eğilimli ırklardan bahsedebiliyoruz. bu yazımın konusu hastalık ve ölümler, ve bunların köpek ırklarına göre dağılımı. peşinen bu tablo için üzgün olduğumu belirtmek isterim. bir önceki yazımda, köpek ırklarını insanlarla eşleştirmeye çalışmış, ve size en uygununu bulmanıza yardımcı olmak istemiştim. ancak cins bir köpek sahibi olarak, bilmeniz gereken risklerden de bahsetmek gerekecek. amerika’da 20 yıl süresinde (1984-2004) 82 değişik ırkta 75 bin köpeğin verileri değerlendirerek yapılan bir araştırmaya göre, iri ırklar, kas ve iskeletle ilgili hastalıklardan (musculoskeletal) veya mide ve bağırsak hastalıklarından (gastroentestinal) veya en çok da kanserden ölüyorlar. daha küçük ırklarda ise diyabet ve cushing gibi metabolik hastalıklardan ölme oranı yüksek. aynı araştırmaya göre, chihuahua ve malta teriyeri gibi toy ırklarda kardiyovasküler hastalıklardan ölüm oranı yüzde 20. kanser, golden retrieverlarda yüzde 50, bouvier des flandres köpeklerinde yüzde 47, boxerlarda yüzde 44 ölüm sebebi. bu tür bilgiler ırk köpek sahiplerinin, olası sağlık risklerine karşı köpeklerini daha yakın takipte olmalarına yardımcı olabilir. her ne kadar uzmanlar arasında değişik görüşler olsa da karma ırkların daha sağlıklı yaşadığını söyleyebiliriz. ırklarına göre köpeklerin değişik sağlık sorunlarına ilişkin hazırlanmış bir sunuyu webmd’nin sitesinde buldum. buradan kısa kısa aktarmak isterim: golden retriever: deri alerjileri goldenların zayıf noktası. sürekli kaşınma ve aşırı yalama durumu daha da kötü yapabiliyor. yulaf özlü şampuanla bir banyo iyi gelebilir. ayrıca diyetine omega-3 takviyesi yapabilirsiniz. sibirya kurdu (haski): özellikle deriyi etkileyen çeşitli bağışlıklık sistemi bozuklukları yaşıyorlar. bu bozuklukların bir kısmı gözde glakom ve katarakta sebep olabiliyor. tedavide bağışıklık sistemini bastırmaya yönelik kortikosteroidler kullanılıyor. buldog: tüm basık burunlu köpekler (pug, pekinese gibi) için olduğu gibi, buldoglar da nefes almada sorunlar yaşıyorlar. horlamalarının sebebi de bu. aşırı yorgunluk veya aşırı sıcakta bu sorun ölümcül olabiliyor. pug: onların sorunu basık suratları ve çıkık gözleri. gözler her hangi bir çarpma, dövüşte özellikle risk altında oluyor. maalesef, gözün yuvasından çıkması da görülebiliyor. alman kurdu (alman çoban köpeği): pek çok iri ırk gibi, alman kurtları da kalça displazisi (femür başının pelvik yuvaya rahatça oturmaması) riski ile karşı karşıyalar. kalça displazisi olmayan anne-babadan sağlıklı bir yavru elde etme şansı daha fazla, ancak garanti değil. çevresel faktörler de en az genler kadar önemli. labrador retreiver: fazla kilolar ve hatta obezite labradorların en büyük derdi. eğer labradorunuz sürekli yemek için dileniyorsa, ona taze havuç, yeşil fasülye veya elma vermeyi deneyin. beagle: epilepsi diğer pek çok köpek ırkından daha fazla beaglelarda görülüyor. ilk kriz genelde 6 ay ile 3 yaş arasında görülebiliyor. shih tzu: tüm toy ırklarında diz kapağı çıkması yaygın bir sorun. bazen kendi kendine yerine otursa da, müdahe gerektiği durumlar olabiliyor. boxer: lenfoma (lenf bezi kanseri) ve mast hücre tümörü (bir tür cilt kanseri) başta olmak üzere bazı kanser türlerine karşı yüksek risk altındalar. dachshund: uzun gövdelerinden dolayı sırt ve omurga sorunları yaşıyorlar. kiloyu kontrol altında tutmak önlem olabilir. yorkshire teriyeri: portosistemik şant (pss) adı verilen kalıtsal gastroentestinal sistem hastalığı yorkshire’larda yaygın görülüyor. normalde karaciğerin görevi toksinleri temizlemek ve sindirimle elde edilen proteinleri kana taşımakken, pss’de toksinler kandan temizlenmiyor ve dolaşımda kalıyor. cerrahi müdahale gerekebiliyor. doberman pinscher: dilate kardiyomiyopati adı verilen bir tür kalp yetmezliği dobermanlarda sık görülüyor. ıspanyol cocker: sarkık kulaklı tüm ırklar gibi kulak enfeksiyonlarına karşı eğilimliler. kulak içini temiz tutmak, arada kulakları arkaya kıvırarak havalandırmak, kulak içlerindeki tüyleri kesmek enfeksiyonları önleyici olabilir. kaniş: glakom ve benzeri göz sorunları kanişlerin başlıca derdi. glakom ilaçla tedavi olabiliyor, ancak ileri vakalarda operasyon ve hatta gözün alınması gerekebilir. rottweiller: diğer tüm iri ırklar gibi eklem sorunlarıyla karşı karşıyalar. bunlar arasında kalça ve dirsek displazisi, artirit ve osteokondiritis dissekans (eklem kıkırdağı yangısı) en başta geleni. chihuahua: diğer toy ırklarda olduğu gibi nefes borusunda daralma chihuahualar için de önemli bir sorun. pomeranian: alopecia x olarakta bilinen bir hastalık tüy dökülmelerine sebep oluyor. alopecia cinsiyet hormonları ile ilgili olduğundan kısırlaştırma bazen çözüm olabilir. melatonin katkısı da yardımcı olabilir. alman kısa tüylü pointer: aortik stenosis (aort kapaklarında darlık) bu ırkın en sık rastlanan hastalığı. zamanla bu sorun düzensiz kalp ritmine sebep oluyor. ağır vakalarda, köpek güçten düşüyor ve kolay yoruluyor. danua: gastrik dilatasyon (midenin gazla gerginliği), volvulus (mide rotasyonu) danualarda ölümcül olabilen bir risk. maltez teriyer (maltese): titrek beyaz köpek sendromu maltezlerde görülen sık rahatsızlıklardan. özellikle küçük ırk beyaz köpeklerde rastlanan bu hastalığın tedavisinde kortikosteroidler kullanılıyor. cavalier king charles spanyeli (kavalyer): yaşlı küçük ırk köpeklerde rastlanan mitral kapak yetmezliği (kalp hastalığı) kavalyerler de daha erken yaşlarda görülebiliyor. kopeklerveinsanlari.com


savulun, işin uzmanı konuşuyor. yazı biraz uzun olacak baştan uyarayım. öncelikle söylemem gerekir ki 15 yıllık veteriner hekimim. bu 15 yılın 5 yılını merkezi yönetime(tarım bakanlığı) bağlı resmi veteriner hekim; 5 yılını belediyeye bağlı aktif barınak hekimi ve barınak sorumlusu; kalan kısmını da kimi zaman istanbul ve kimi zaman da periferde bir ilçede serbest klinisyen veteriner hekim olarak geçirdim. son iki yıldır da büyük bir ilçede tamamen kendi kliniğini yapan bir hekimim. anlayacağınız durumu hem resmi pencereden, hem belediye penceresinden hem de hayvan sahibi penceresinden yorumlayabilirim. her şey bir tarafa hayvanları ve mesleğini oldukça seven bir hekim olarak bir çoğu bomboş kafalı beyinsiz hayvanseverler gibi olmayan bir hayvanseverim, yani hayvansever bir bakış açısıyla da yorumlayabilirim. öğrenciyken bir köpek çetesi saldırısına uğrayıp ısırılmış birisi olarak o pencereden de yorumlayabilirim. daha ne olsun amk? bu arada barınak hekimliği yaptığım dönemde bulunduğum ilin belediye veteriner hekimleri derneği temsilcisi olarak çok çaba sarf ettim ve tüm türkiyedeki duruma da bu alanda çalışan meslektaşlarımla iletişimim ve dernek çalışmalarım sayesinde hakim sayılırım. çok da mütevazi olmaya gerek yok. ama nedense asıl konuşması gereken bizlerin istediğimiz kadar bağıralım sesi hiç duyulmaz, ancak boş tenekelerin veya çok bilmişlerin gürültüsü duyulur. tam konuya dalmadan köpekler ve davranışları üzerine de bir iki cümle yazmam lazım. öncelikle şu biz köpeklerin alanını işgal ettik lakırdısını kesin artık! köpekler evcildir ve insanın olduğu yerde yaşar. biz yayıldıkça onlar da bizimle gelir. yani biz gidip dağın başında onlar mutlu mesut takılırken gelip yerleşmeyiz. elbette dağa bayıra atılmış ve kısmen yabanileşmiş gruplar vardır ama onlar da zaten insanlar yaklaştıkça grup olarak uzaklaşır. köpekler insan ile ilişkisi olmadığı veya zayıf olduğu zaman topluluk oluşturur(çeteleşme diyelim) ve o zaman içindeki canavar ortaya çıkar. şahsi tecrübelerime dayalı teorimdir: on numara tatlış, insan canlısı bir golden köpeğinizin bir çete içerisinde size onlarla beraber saldırmayacağının garantisi yoktur. yani çeteleşme büyük sorundur. zaten dikkat edin sayko bir alfanın gazına gelip çeteleşen gruplardır genelde olay çıkaranlar. bunu bir kenara koyduk. aslında çok daha beteri başıboş köpeklerin yol açtığı gizli tehlike zoonoz (kuduz, uyuz, pire, kene, bağırsak parazitleri, kan parazitleri, leptospira, kist hidatik, mantar vs. vs.) dediğimiz hayvanlardan bulaşan hastalıklardır. çok ama çok konuşulması gereken konu aslında budur. belediye istediği kadar kısırlaştırsın bir defalık da kuduz aşısı yapsın bu hastalıkların önüne geçemez. bu hastalıkların bireysel önlemeyle veya tedaviyle değil sosyal düzenleme ile önüne geçilebilir. ucundan kıyısından durum tespitini yaptık; gelelim bu iş nasıl çözülür kısmına. başıboş köpek sorunu ülkemiz açısından teoride çözmesi oldukça kolay ancak pratikte oldukça zor bir sorundur. çünkü çoğu hayvansever(!) lobisinin kıt aklı oldukça dominant şekilde çözüme engel yaygaralarla siyaseti ve yerel yönetimleri engellemektedir. tırnak içinde benim çıkar grupları diyeceğim hayvanseverleri tamamen uzak tutarak gerçekten çözüm odaklı yaklaşacak stklar, yerel yönetimler ve merkezi yönetim işbirliği içinde çok rahat bu sorun çözülebilir. peki nasıl? aslında çok basit üç temel unsur vardır. merkezi yönetim kanunu yapar uygulamayı denetler, yerel yönetim tedavi ve kısırlaştırmadan sorumludur, hayvansever ve stk ise bakımdan. (burada parantez içinde yaygaracı hayvaseverlere söylüyorum: madem barınaklar rezalet buyrun siz kurun işletin değil mi? medeni ülkelerde aynen böyle yürüyor işler. bu zamana kadar kendinizce denetleyip meslektaşlarımı ve dahi beni kasaplar diye damgalarken biraz da yer değiştirelim bakalım. önünde maması olan köpeğe elinde bir parça etle gelip köpek onu yiyince "aç bunlar aç! aç olmasa bunu yer mi?" diye suni yaygaralar koparırken bakalım sizler nasıl yapacaksınız? veya kısıtlı imkanlarla dışarıdan hayvan yağarken onlarca köpeği bir arada tutmaya çalışın bakalım. nasıl başaracaksınız görelim. hele klavye cengaverlerini hiç hesaba katmıyorum. onlar her daim denetleyici zaten.) velhasıl sokakta köpek olmaz, olmamalı. hem hastalıkların yayılımının önlenmesi, hem insanların zarar görmemesi ve hem de hayvanların zarar görmemesi için bu gerekli. istediğiniz kadar bağırın çağırın. onlarca sokakta işkence ile zarar görmüş hayvana tanık oldum ben. inşaatta sokak köpeklerine dildo ile tecavüz etmeye kalkışan meczuplar gördü bu gözler. saçma, kurşun, havalı tüfek yaralarını, trafik kazalarını, köpek sayısı artınca doğal habitatın bozulmasını falan saymıyorum. yazıktır günahtır. bunu kabul edin artık. hani olmaz ya bunu kabul ettiğinizi var sayıyorum. çözüm şöyle olmalı: sokakta köpek tespit edilir, yerel ekipler alır, sağlık kontrolleri yapılır ve stk barınağına sevk edilir. burada sahiplenene kadar (gerekirse ömür boyu) misafir edilir. buralar kısmen devlet, kısmen de bağışlar ile finanse edilir. merkezi yönetim tarafından da denetlenir. bu kadar basit. peki buna çoğu hayvansever stklar ne der? elbette karşı çıkar. çünkü ciddi hesap sorulacaktır kendilerinden. çünkü bu işler adam gibi yapılırsa buradan rant devşirmek imkansız olacaktır. çünkü çok ama çok iyi bilirler ki asla hayallerindeki gibi bir barınak olmayacaktır. belediyelere(daha çok hekimlere) cayır cayır söverken hep pembe hayallerini baz alırlar. bu arada söylemeden geçemeyeceğim çoğu belediye de gerçekten rezalettir. ama en iyisi böylesidir. çünkü ne zaman ki belediye elini taşın altına koymaya kalkar hayvansever ve işini yapmayan belediyelerin okları kendine çevrilir. afedersiniz o dakkadan sonra başı bitten götü sikten kurtulmaz. çamura saplanır kalır. çevre belediyeler toplar toplar çalışan bölgeye sallar hayvanları. hayvanseverler üçe beşe, çabaya, imkana bakmaz hayallerindeki pembe panjurlu barınak olup olmadığını görmek için barınağı basar. ölüm kampı yaftasını anında yapıştırır. ok yaydan çıkaar gider. daha da iflah olmaz. ben çevremdekilerle beraber 5 ilçenin hayvanına bakıyordum. kafayı yedim. belediyeye sosyalist hümanist olarak girdim iflah olmaz bir faşist olarak çıktım. gerisini varın siz düşünün. çevredeki belediyeler rezaleti görür ve hiç yapmamak en iyisidir der çıkar işin içinden. hiç yapmayana merkezi yönetim tarafından yaptırım sıfırdır zaten. bu arada yasaklı ırklara değinmeden de olmaz. bu durum başlı başına bir garabettir. bu durumun ilk sorumlusu kanunu çıkarıp gereğini yapmayan merkezi yönetimdir. ikinci sorumlusu yasak olduğunu bile bile sahiplenen, dövüştüren, üreten ipsiz sapsız tiplerdir. çözüm nedir? bir kere çözüm kesinlikle parası olmayanın köpeğini belediyenin yardım edip kısırlaştırması değildir. bunu yapan şovenist belediyeler var çünkü. güya hayvan barınağa veya sokağa gitmesin diye adamın köpeğini bedava kısırlaştırıp çipini takıp geri veriyor. e be dangalak daha hayvanına bunları yapamayan dingil sonrasında nasıl baksın? e be dangalak sen ne hakla benim vergilerimle yasak olduğunu bile bile bu hayvanı almış, ayranı yok içmeye tahterevalli ile gider sıçmaya düsturuyla yaşayan bu dangoza yardım edersin? bu nasıl bir aymazlıktır? o kadar düşünüyorsun madem iletişime geç aklı başında hayvanseverle al barınağa kısırlaştır yap üstüne gitsin. o daha iyi bakar. en azından sonradan başka uygun sahip bulmanın da yolu açık olur. ama işte belediyeler budur. iş değil şov yapacak illaki! neyse belediyelere çok girmeyeyim ellerim titriyor sinirden. istifam öncesinde sayın eski avukat belediye başkanımın benden evindeki erkek pitbullu ile (kendi sözleriyle cinsellik olsunmuş) çiftleştirmek için kısırlaştırmadan yasa dışı olarak dişi pitbull almak istediğini gördü bu gözler. alırsın babayı dedim kısırlaştırdım tabiki. sonrası üst düzey mobing, ben nasıl sakin olayım. belediye değil çiftlik mübarek. bu arada serbest, devletten beş kuruş yardım almayan bir klinisyen gözünden de duruma bakmak gerekir. evinde el bebek gül bebek büyüttüğü, her aşısını, kısırlaştırmasını, hastalandığında tedavisini yapan, köpeğini evladı gibi seven hasta sahibimin sokak köpekleri yüzünden dışarı çıkaramadığı için sahiplendirmek istediğini gördü bu gözler. bunun gibi evinde hakkıyla hayvan besleyen onlarca hasta sahibim var yazık değil mi bu insanlara? veya ayda onlarca sokak köpeğinin saldırdığı sokak kedisi geliyor. yazık değil mi onlara? bir sürü insan belediyeye güvenmediğini söyleyip bizde bedava sokak hayvanı tedavisi yaptırmak istiyor. yazık değil mi bize? bir allahın kulunun kiranı, stopajını, senetlerini, elemanların maaşlarını nasıl ödüyorsun diye sorduğunu görmedim. sokak hayvanına bakmak vatandaşın vergileriyle finanse olan belediyenin göreviyken ona tek kelime etmeyip bana getirip bir de neden para alıyorsun diye bize saydırıyor. bu konuda da söyleyecek çok şey var ama sadece bu tip insanlara vicdanınızı bizim emeklerimizin üzerinden rahatlatmaya çalışmanız sizin adiliğinizdir deyip susmak istiyorum. her neyse. özet olarak çözümde her unsur (hayvansever, stk, merkezi yönetim, yerel yönetim) elini taşın altına koyacak. her unsur üzerine düşeni yapacak. bakın görün nasıl çözülüyor sorun. edit: sonradan fark ettim ısırılma mevzusu eksik kalmış. onda da bakırköy incirli metrosu arkasında bakırköy belediyesine ait bir barınak vardı, halen var mı bilmiyorum. 23-24 yaşlarında hayvanlarla haşır neşir, mezun olmak üzere bir hekim adayı olarak bir hekim arkadaşımı ziyarete gitmiştim. daha önceleri defalarca gitmiş olmama rağmen, en ufak bir negatif etkim olmamasına rağmen ve hayvanlardan hiçbir korkum olmamasına rağmen barınağın önündeki çete tarafından 3 bacaklı alfa bir köpeğin gaza getirmesi sonucu saldırıya uğradım. pantolonum boydan boya yırtıldı ve derin iki ısırık aldılar. yaralar bereler elbette çok problem değildi ama tam 1 hafta hayatımda ilk ve son defa derin bir depresyon yaşadım. ben sapasağlam bir psikoloji ile böylesi bir depresyon yaşamışken her ısırık olayında mağdurların yaşadıklarını düşünmek bile istemem. gerçekten de ciddi bir travma olması kaçınılmaz. hele de çocukları hiç düşünemiyorum. ama tabi ki bazı empati yoksunu beyinsizler gene de çocuklara veya diğer mağdurlara suç bulabiliyor. kimse bunları hak etmiyor.


saf sevginin en güzel halidir bu. evde 2 tane meleğim var benim. casper ve zuzu. ikisi de samoyed cinsi dünyada gördüğüm en tatlı canlılar. onları bulmam ve onlara sahip olmam çok kolay olmadı elbette. tekini zor bir durumdan ötekisini ise cehennemin içinden kurtarmak zorunda kaldım. öyle ki ikisi de zor bir durumdan çıkıp beni buldular veterinerimizin söylediğine göre bu yüzden kendilerini bana borçlu hissediyorlarmış. kurban olduklarım ne zaman uyusam başımda sabaha kadar nöbet tutuyorlar resmen. tyler durden'ın söylediğinin aksine, uyurken dünyanın geri kalanına güvenmek zorunda değilim. zira başımda bekleyen 2 tane kurt köpeğim var. ne güzel lan. edit: gelen istek üzerine 1 adet fotoğraflarını paylaşayım dedim. ben sağ taraflarında uyurken onlar her gece tam olarak böyleler;


köpek severler de o köpekleri sevmeyenler de o kadar itici ki çözüm sunmak yerine birbirilerine hakaret ediyorlar öncelikle o kadar hayvanı öldüremezsiniz kimsenin vicdanı el vermez 2.olarak onları toplamaları lazım gerçekten saldırgan olanlar var 3. olarak köpekleri toplarken suriyeli mültecileri de toplayın bir zahmet


her sevmek bir nefrettir. her hatırlama bir unutmadır. o sebeple, köpektaparlık, insana olan nefretin bir yansımasıdır.


elimde olmadan büyük bir korku beslediğim canlı. bir köyde yürüyüş yaparken evin birinde duran çoban köpeğinin zincirini koparıp beni kovalamasının büyük etkisi var bu korkuda. seviyorum ama uzaktan. bir nevi platonik.


icine insan ruhu kacmis hayvan turudur. apta olanlari pek tatlidir


iki hafta oldu sanırım, marketten çıktım evime gidiyorum, bir köpek geldi üzerime "hoşt" dedim, adamın biri motorun üzerinde bana köpeğe "şiddet uyguluyorsunuz" dedi. üzerime gelen köpeğe ne dicem bilmiyorum. inanılmaz agresif ve taciz edici konuştu. ve ona beddua ettim ve yine ediyorum inşallah köpeklerin saldırısına uğrar ve kollarını açıp kucaklar gereksiz. ben o adam her vakit bedduayı görev edindim. hoşt demek şiddet değildir gerizekalı.


geri kalmışlık göstergesi olan bir durumu savunan kitlenin ülkenin sözde aydın tabakası olması ve savundukları şeyi ortaya çıkaranın karşı çıktıkları mevcut iktidarın kanunu olması ilginç bir tezat. insanlar doğru olanı savunmuyor savunduklarının doğru olmasını istiyor.


kırsal kesimlerde, eğitim seviyesi düşük yerlerde dikkat ederseniz sokak hayvanı sevilmez, yemek mama konmaz. sefil hallerdedirler. ama bir kadıköyde, karşıyakada, urlada vs çoğu insan bakar, yerlerde mama kapları su görebilirsiniz. ama eğitim seviyesi düşük illere şehirlere bakarsanız sefil hallerdedir. değer görmez. bu asla şaşmaz. diyeceklerim bu kadar.


bir çoğu psikolojik açıdan sorunlu toplumdan dışlanöış tiplerdir. bir kısmı ise işi tamamıyla mama parası üzerinden aldığı komisyonla geçime çevirmiş kişilerdir.


anlamıyorum ki nerde bunlar. herkes köpektaparlardan nefret ediyor, ama yönetim köpektapar lobisi yüzünden adım atmıyor.


sokakta başıboş hayvan zaten olmaz. bunun tartışması bile olmaması lazım ülkede; fakat son yıllarda normal olmak tuhaflaştı. bunu devlet aklının çözmesi gerekiyor fakat devlet aklı diye bir şey kalmadığı için, bir sürü kendine hayvansever imajı veren stk kuruluşları hem parasına para katıyor, hem insanları kandırıyor, hem bizlerin huzurunu bozuyor. ülkenin odada olan fillerinden biri de başıboş köpek sorunudur, fakat çoğu siyasi parti bu odadaki fili görmek istemiyor çünkü siyaseti doğru olanı yapmak için değil, oy almak için yapıyorlar.


dünyada nüfuslarının en kalabalık olduğu ülke amerika birleşik devletleridir. iki numara ise fransadır. 2009-2010 senelerinde yapılan araştırmaya göre amerikada yaklaşık 78 milyon evcil köpek yaşamakta. aynı araştırmada bildirildiğine göre, bir köpek sahibi, her köpeğine ortalama yıllık $225 dolar harcamaktadır. bu da demektirki evcil köpekler amerikada 17.5 milyar dolarlık bir pazar.


kimden öğreniyorsunuz böyle lakap takmaları ve üslupları… ben tahmin ediyorum aynı onun üslubu da neyse şimdi… 0-6 yaş arası anne sevgisi görmeyenler böyle oluyor maalesef. sevgiye tahammülleri yok. kendinden başka canlıyı sevmezler


etrafımdaki ve ekşideki gözlemlediğim köpektapar özelliklerini yazıyorum; -köpeklere acıdıklarını söyler güzel duyar kasarlar. ama köpeğin zarar verdiği bir çocuğa bile acımazlar. çünkü inanılmaz bir savunma refleksleri vardır. köpek suçsuz ve masumdur. ama kurban her zaman suçludur. köpek sadece oyun oynuyordur, sahibi kötü yetiştirmiştir veya saldırdığı kişi korkup kaçınca zavallı köpek de korkup saldırmıştır. -sözde hayvan hakları savunucusudurlar ama o hayvanları esir ederler. yeterli şartları sağlayamasalarda eve bırakır giderler. ne olacak köpek işte . o zaman senin sirklerden ne farkın var. köpeğin doğasında evde oturmak var mı ? sen köpeği eve kapat çık. garibim havlasın dursun komşular laf ederse çemkirirsin olur biter. -büyük kısmı evlerinde köpek bakmazlar. deneyenlerinde büyük bir kısmı da bakamaz ve sokağa bırakır. hatta şu anki köpek sorununun da kaynağı onlardır. köpek sevmeyen biri evine köpek almaz. almayacağı için sokağa bırakamaz. sen bırakmadın ben bırakmadım nerden geldi bu hayvanlar şehrin ortasına. -mantık çerçevesinde tartışamazlar. ortadaki sorunu görmezler. sayılar ve vakalar onlar için hep istisnadır. köpekler sokakta bir aileyi parçalasa bile köpeğin masum olduğuna inanır ve sizi de inandırmaya çalışırlar. -köpekleri belirli yerlere sokaklara parklara alıştırır ve orada hakimiyet kurmasını sağlarlar. o park bahçe sokaklardaki çocuklara köpek saldırınca biraz bile sorumlu hissetmezler. çünkü köpek onların değildir. ayrıca onlara göre köpek suçlu da değildir. parkta köpek mamasının işi ne desen burada beslemeyin çocuklar için tehlikeli desen sokakta bağırır çağırırlar. ama şunu unutmayı her köpektapar bir gün bir köpek tarafından ısırılacaktır. umarım sadece ısırılır. (ben köpektaparlar kadar acımasız olamıyorum.) not: kedisever.


yardımınıza ihtiyacım var. özetle, geçen yıl sahiplendirdiğim köpekte parazit baş göstermiş ve çok zayıflamış. bu konuda bilgisi olan kişiler yeşillendirir mi? detaylı hali; geçtiğimiz yaz ovada kalırken artık gitmeye yakın, son günlerde evimizin önüne sürekli bir köpek gelmeye başlamıştı. ilk başlarda civardaki bir köpeğe benzetmiştik, kıllarını kesmişler diye düşünmüştük çünkü o da hemen kapımızın dibine yatar ve bütün gün kalırdı ama soruşturunca o olmadığı ortaya çıkmıştı. köpek öylesine dünyalar tatlısıydı ki, adeta yüzüne gülüyordu insanın. gideceğimiz güne bir gün kalmıştı fakat köpeğin sahibini bulamamıştık ve civardaki birkaç yere daha sormuştuk ama dedim ya ova yeri. zaten bir iki hane var kocaman alanda. neyse, çaresizlik içinde köpek için bir çözüm arıyorduk çünkü belliydi köpeğin ücra bir köşeye terk edildiği ve bu sebeple olaya çok içerlemiştim ve duygusal bir bağ kurmuştum hayvanla. o kadar masumdu ki... kapımızın önünde öyle masumca bize bakıyordu ki bu cümleyi yazarken bile gözlerim doluyor. ayrılık vakti gelmiş çatmıştı ama neyseki o gece yine civarda kalan bir akrabamız sağolsun köpeği sahiplendi ve o kadar mutlu olduk ki ailecek. tabii ova yeri, zorlanacaktı belliki ama en azından başında bir sahibi olacaktı.(bu arada köpeğin cinsi labrador ile akbaş kırması gibi bir şey) biz ovadan ayrıldık, yaz bitmişti artık. tabii köpek için mama benzeri yardımlarda da bulunuyorduk fakat bizim bu dostumuz birkaç ay önce rahatsızlanmış. akrabamızla telefonda konuşurken kilo almıyor falan diyordu ama işin ciddiyetini bugün gözlerimle gördüm ve bu an hayatım boyunca peşimi bırakmayacak; telefonumun flash'ının karanlığı yarması ve bir deri bir kemik vücudunu aydınlatmasını. gözlerimin içine bakışı canımı çok yakıyor. köpek parazit kapmış. ilk başta yakınındaki ceviz ağacından gelen bir ceviz kurdu burun bölgesine nüfuz etmiş ve krem ile iyileşmiş köpek ama iyileştikten sonra ani kilo kaybı yaşamış. anlattıklarına göre iştahı yerindeymiş(hatta çok yiyormuş) ama kilo sorununu aşamıyormuş uzun bir süredir. yanına gittiğimde de eskisi kadar olmasa da(gece olması da bir etken olabilir) hareketliydi, kendini sevdiriyordu. sonuç olarak, bugün veterinere gideceğim ve en yakın zamanda ilaç tedavisine başlanmasını ümit ediyorum ama yine de bir bilen çıkar diye düşünerek buraya da danışmak istedim. bu canı iyileştirmek için neler yapılabilir? daha önceden benzer bir durumla karşılaşan birileri varsa lütfen bana yol göstersin.


şu an veryansın tv canlı yayınında erlik ve çocuğunu başıboş köpek sebebiyle kaybeden murat pınar konuşuyorlar.


bu sorunu farklı bi açıdan ele almak isterim: bugun oldukca hasta ve yasli bir kopegin basinda aglayan bi kadina denk geldim. aglamasini anladigim ve gosterdigi merhamete saygi duydugum icin bi duraksadim, konustuk. bana sordu napabiliriz diye. dedim belediyeyi arayabiliriz ama gormedik, bulamadik derler. ben daha once kisirlastirma icin cok aradim bi yere varamadim dedim. agliyor kadincagiz. gecen de gormustum, nolucak bunun hali, iyice kotulesmis falan diyor. ya tamam cok insani, cok hakli bi serzenis ama cevap cok belli: ya evine alacaksin, ya da bu hayvanlar sokakta kalsin diye yirtinmayacaksin. bu kisi bunu savunuyodur diye soylemiyorum ama boyle bi olaya bu kadar duygusal yaklasmanin bi yere varmayacagini belirtmeye calisiyorum. bana gore hayvan sevgisi yuzunden gozu kor olan ve bu hayvanlarin sokakta kalmasini isteyerek onlara zulmettigini farketmeyen guruh sorunun ana sebebi. cunku mahallesindeki 2 kopege yemek koyunca olay bitti saniyor. aha al kopek hasta, kim bakacak? yaslanmis, kim onune yemek koyacak? ama yok, sokakta kalsin ki, arada bi masturbasyon yapabilsinler. ıki dk kafasini oksayinca hemencecik kendilerini hayansever sanabilsinler. arada bir hasta ve yasli gorunce de iki uc gun travmatize olup aglayip, sonra oyna devam edebilsinler. ha bu kopeklerden rahatsiz olan olursa da, pis, hayvan dusmaniii uhuhuhuuu falan diye vicdan masturbasyonu yapabilsinler. yani gercekler caninizi acitiyor olabilir ama ister hayvansever pencereden bakin, ister hayvandusmani pencereden; evcil hayvanin yeri sokak degil, sevgi gordugu sahibinin yanidir. bu kadar basit bir bilgiden yoksun olan da kendine bi zahmet hayvanseverim demesin. ha bi de kopek satisi falan diye aglamayin, sokaktakiler cins kopek degil, karabas.