Başlık: recep-tayyip-erdogan

ecevit'in cenaze törenindeki protestoları tarım politikalarına tepki gösteren çiftçiyi terslediği ağızla kulak arkası etmesi, zirvedeyken ani düşüşe geçmenin henüz koltuğunda oturan bir siyasetçide yol açtığı duygusal bunalıma mükemmel bir örnektir. 2 yıl önce, yüzde 40'ın üzerinde oyla yerel seçimlerde kayda değer bir başarı sağladıktan sonra küçük ya da büyük çaplı muhtelif krizlerde medyanın ya da doğrudan halkın eleştirilerini gereğinden fazla agresiflikle yanıtlaması, daha büyük tepkilerde ise tepkinin çoğunluğa mal olmadığını iddia ederek halkın sözde desteğinin ardına sığınır görünmesi benzer çekiniklikle ilgilidir. tek başına iktidarda olmak başbakanda zafer sarhoşluğu ya da tek adamlık hissiyatı uyandırmamıştır. aksine, kendisini sandık dönemi dışındaki zamanlarda halka mesafeli olmaya, en ufak eleştiri hükümetin tümden başarısızlığına delalettir endişesiyle kendini ve partisini muhalefetteki partilerden ayrıksı tutarak yüzde 40'lık desteğini bu soyutlamayla muhafaza edebileceği sanrısına kapılmasına yol açmıştır. ve bu son yirmi yılda seçimlerde alınmış en yüksek oy desteği başbakanı kaldıramayacağı yükün altına iterek parti desteğinin azaldığı en ufak bir dalgalanmada eli ayağına dolaşır ve ne yapacağınız bilemez bir ruh haline sokmuştur. örneğin kitle desteğinin yüzde 40'tan yüzde 35'e düşmüş görünmesinin yüzden 10 ila 20'lerde seyreden partilerin eline koz olarak geçmesini mümkün kılar fevri tutumlara bürünmüştür. oysa iktidarın çok istisnai durumlar dışında her partiyi yıpratmasının siyasetin genelgeçer bir kuralı olduğu bilinciyle tavır takınsaydı, gerek basın yayın organlarına, gerekse seçmenlerine karşı inandırıcılığını yitirmiş ve çürümeye yüz tutmuş sözde "umursamaz" argümanları sunarak daha da yıpranmaya maruz kalmayabilirdi. ancak görünen o ki, halkın memnuniyetsizliği artık her kesimce çok daha kabul görür şekilde dile getirilmeye başladığından beri, hükümet kanadından ya da partinin önde gelenlerinden yayınlanan "yalanlama" konuşmalarında gözle görülür bir azalma yaşanmaktadır. akp'nin kendi seçmenini de tatmin etmekten uzaklaşmaya başlaması, önceki söylemlerini tersine çevirmenin oy kaybını önüne geçilmez boyutlara taşır endişesiyle, başbakan'ı bu meseleyi "yalanlama"dan ziyade görmezden gelme eğilimine iterek muhafazakarlığın sınırlarını zorlatan bir biçimde günü kurtarma çabasına itmiştir. bu erimesi hızlanmış yüzde 40'lık oy oranını koruyamamanın farkında olması başbakanının, sandığa gidiş yaklaştıkça çevresinde yükselmesi an meselesi olan muhalif seslere karşı durmak üzere apar topar savunmaya geçmesini muhtemel kılacaktır.