Başlık: 30-yasinda-bekar-kadin

fransız bir arkadaşım var. geçen hafta 29 yaşına bastı. işinde başarılı, görmüş geçirmiş, gezmiş tozmuş, bilgili bir kadın. ondan bile "otuzuma kadar yapmam gereken şeyler (evlilik, çocuk vs.) var ama hala yalnızım" goygoyunu duyduktan sonra bu durumun milliyeti ya da kültürel bir dayanağının olmadığını farkettim. diyeceğim o ki, kardeşlerim çükünüzün kıymetini bilin. valla kadın olmak daha zor. bizimkisi olsa olsa 45'inden sonra teklemeye, 60'ından sonra "siktir git başka hobi bul kendine. benimle uğraşma" diye arıza çıkarmaya başlar. onlarda ise bir dert var ki, düşman başına. her ay "bak çocuk yapmıyorsan, vallahi buraları mahvederim insan içine çıkamazsın" demesi bir tarafa, 27 yaşından sonra gelgit dalgalarınının deniz kumunu yavaş yavaş çekmesi gibi akıllarını çelmeye çalışıyor. bu zorlamanın önünde durabileni de toplum olarak biz erkeğiyle kadınıyla "nerede çocuk" diye itiyoruz, dışlıyoruz. haliyle biyolojik olarak aktif bir vajinaya sahip biri için 30 yaş büyük bir milat oluveriyor. sonuç? sırf çocuk yapma adına alınmış saçma kararlar, çocuk sonrası hayat amacını arayan anneler, mutsuz birliktelikler, problemli çocuklar... vesaire.