Başlık: veganizm

ilkokul çağında etyer bir çocuktum. et süt ve yumurta ürünlerinin yemek masasına gelene kadar canlıların hangi aşamalardan geçtiğini yaşıtlarıma nazaran daha iyi biliyor ve bir çok aşamaya tanık oluyordum. kedi, köpek, kuş gibi hayvanlardan nefret etmemekle birlikte yenmedikleri için onları çok da önemsemezdim. tesadüfen yakınlaşıp dokunma imkanım olduğunda da etlerini yoklayıp acaba lezzetli bir yemek olabilir mi diye merakımı giderirdim. en sevdiğim hayvan bittabi yemek tabağımdakiydi. böylesi sapkın zihin ile yaşadığım çocukluk yıllarımın birinde kurban bayramı arifesiydi. bir küçükbaş kurban seçmek üzere babamın hayvan zulümhanesi ziyaretinin en birinci yol arkadaşıydım. yavrularla oynar, büyükbaşların azametini hayranlıkla seyreder, belki hiç olmazsa biri konuşmayı başarabilir ümidiyle onlara konuşmayı öğretmeye çalışırdım. onların annelik, sevgi, nefret, hüzün gibi duygularının olduğunun farkındaydım. bir kurban beğenildi, onunla tanıştım, ona isim taktım; koç. işaretlendi, mandırada öldürüleceği güne kadar durması kararlaştırıldı. eve gittik. ona boncuk, pet şişe kapağı ve çamaşır ipinden kolye yaptım. sonra mandıradan aradılar. yeni kurbanlar gelmiş koç'a yer kalmamış. babam koçu arabanın bagajına koydu. yolda ona şapkamı taktım, kolyeyi boynundan geçirdim, sarıldım, öptüm. öte dünyada sırat köprüsünden geçerken benim bineğim olacak, dile gelip benimle konuşacaktı. onun kulağına, sen beni cennete götüren burak ol tamam mı beni bul, diye fısıldadım. onu bahçeye bağladık. gündüz onunla oynadım. gece ağladığı zaman bahçeye gidip onu teselli ettim. mandıradan tekrar aradılar. kurbanlar satılmış, koç'la bagaja oturdum. yola çıktık. mandıraya teslim edildi. bayram günü kurban kesim yerindeki tek kız çocuğu bendim. bazı aklı selim yetişkinler babamı ikaz edip eve gönderilmemi istedi. babam da benim tecrübeli ve yardıma istekli olduğumu söyledi. koç'un tüm öldürülme aşamalarını izledim. cesedinin parçalarını leğenlerle arabaya taşıdım. beyin, böbrek gibi yumuşak organlarından lokmalık boyutta kesilmiş olanları da hemen ağzıma leblebi gibi atmak da bu işin oral hazzıydı. giysilerim ve bedenim kanlıydı ve kokuyordum. ceset torbaları ve leğenlerinden bana yer kalmamıştı. bir leğen boşaltılıp içindekiler poşetlere kondu. yalandan bi su tutulan leğene oturdum. kucağıma o poşetler verildi. yol boyunca bir ondan bir bundan derken etlerle oynamaktan üstüm başım daha da battı. beni tanımayanlar domuzlarla çamurda yuvarlandığımı zannedebilirdi ki, bir tanıdık bunu şakayla karışık ifade etmişti. "arkadaş, sen helal boğazlarken, kız da haram çiftliğinde çamur banyosu yapmış herhal." banyolar, keseler ve umumi hamamlara götürüldüm. sınıfta haftalarca ahır kokusu hakim oldu. evdeki kurban cesetleri stoğu dağıtılıp da çiğ etler tükenene kadar her kemik, kas, yağ vb dokuyu ellemiş, ve her birini cennet taşıtım olarak kendimce damgalamıştım. çünkü sıratın kapısına gelince o parçaları bir lego veya yapboz parçası gibi kendim birleştirmem ve ilk önce milyonlarca et arasından kendi burak'ımın organlarını bulabilmem gerekiyordu, diye sağlıksız bir inanış uydurmuştum. yaşım kemale erip de islamı reddedip hak yol ateizme geçiş yaptıktan sonra bile etyerliğe devam ettim. kainatın benim için yaratıldığı inancını terketmiş ama uzun yıllar boyunca etyerliğe devam etmiştim. vegan beslenmeye karar verdikten sonra bile hayvan katli ve sömürüsü konusunda hala zerre suçluluk ve pişmanlık hissetmiyorum. hastalıklı düşünceler çok kolay yeşerir ama yok etmesi neredeyse imkansızdır. algıyı değiştirmek, davranışları değiştirmekten daha zordur. vicdanım rahat değil ama sızlamıyor da. çevremdeki tek vegan ben olduğum için, veganizm kararımın tamamen bireysel olduğuna inancım tam. yani bir vegan modasına falan özenmedim. etten iğrenmiyorum. tam tersine özlüyorum. hayvan zulümlerine tanık olduğumda ya da bu konudaki belgeselleri izlerken de duygudurumum değişmiyor. yetiştirilme tarzım kötü değil. yoksa diğer kardeşlerim de benim gibi sapık olurdu. yanlış bir yolda olduğumu farkettiğim anda bu yoldan çıktım ama hala o yanlış yolda yürümek, hayvanları çiğ veya pişmiş yemek istiyorum.