Başlık: guclu-kadin

benzer şeyler yazılmış olsa da annemi anmadan geçmek istemedim. 28 yaşında görücü usulü, ama kendi sevgisi ve rızası olarak yaptığı evliliği 29 yaşında beni kucağına alan kadın, eşinin gerçek manada saf olup çalıştığı yerlerde kandırılması sonucu tahsil edilemeyen alacaklar ve elbette ardından gelen borçlar ve kendi babasının vefatını bu adama bağlaması sonucu ayrılık ile noktalar. annesini daha önce kaybettiği, büyük kardeşlerini göç ile almanya'ya yolladığı için küçük kardeşi ve kucağında çocuğu ile tek kalan bu kadın hayatını bu iki kişiye adar. eski eşinden daha saf olan kardeşine destek olmak, yaptığı aptallıkları toparlamak bir yana, bir o kadar haylaz, yerinde durmayan bir çocuğu vardır. zaman geçer, çocuk almanya'daki teyzesinin maddi desteği ile önce kreşe gider. ardından ana okulu, ilkokul, ortaokul falan. bu süreçte sadece babasından kalan emekli maaşı kıt kanaat üç kişilik bu evi geçindirmeye çalışan kadının pek kıymetli oğlu yatılı öğretmen lisesini tercih eder. ev ahalisi bu süreçte ikiye düşse de çocuğun okul masrafları da vardır. gelişim döneminde gerçekten baş belası olan bir oğlan yetiştiren bu kadın tanıdıklar vasıtasıyla çalışan tanıdık ailelerin çocuklarına bakmaya başlar "ben on çocuğa bedel bir oğlan yetiştirdim, rahatlıkla yaparım, paramı da kazanırım" diyerek :) gerçekten rahat da yapar. hatta bu kadına çocuğunu emanet eden aileler "kızım yemek seçer" derken artık her yemeği yediğini fark eder, "oğlum çok haylazdır, istekleri bitmez" derken, sakinleştiğini, yerli yersiz isteklerinin azaldıklarını görüp memnun da kalırlar. lise devri bitip üniversite sınav zamanı gelir tabii. bu kadının içten istediği oğlunun aynı şehirde okumasıdır. çünkü başka bir şehirde okuması maddi olarak imkansızdır. oğlan ise "aile evinden kurtulma, ideallerinin peşinden gitme" derdi ile uzak bir şehri tercih eder, okula ikincilik ile giriş yapar. bu durum kadını gururlandırarak "ne olursa olsun oğlum okusun" diyerek kolları sıvar. buraya bir parantez açalım. bu kadının yaşamı hep başkaları için yaşamakla geçmiştir çünkü. daha 4. sınıfta iken annesinin gözlerine perde inmesi ve bir abisi ve ablasının okuyor olması nedeniyel anne ve babanın bakımını üstlenerek ilkokul terk duruma düşer. annesi görmezken yapacağı yemek tarifleri ile muhteşem yemek yapmayı öğrenir, o ufacık hali ile evin düzenini sağlar. abisi ve ablası okur, öğretmen olur, ardından almanya'ya yerleşir. sonradan ise kendisinden önceki ikinci abisi de almanya'ya yerleşir. bu garip kadın ise küçük kardeşi ve annesi ise memleketinde yaşam derdine düşer. çünkü onu da gurbete alamazlar. anne gitmek istemez, bu kadını da bir yere göndermez. sıkışıp kalır dört duvarda ve hayatı hep o evde geçecektir. bu nedenle kardeşleri kendi hayatlarını tam manasıyla kurtarmışken, yerleştikleri yerde kazandıkları markları, avroları her ihtiyaç olduğunda bu kadına gönderirler. tabii bu güzel kadın 100 kere sıkıntı yaşadıysa, hayati önem arz eden birakç olayı aktarır o tarafa :) daha 10'lu yaşlardan itibaren tek başına hayata kafa tutma evresine geçen kadın, bir oğlu olduktan sonra sadece ve sadece oğlunun eğitimi ve refahı için maddi destek gerektiğinde kardeşlerinden yardım ister. konumuza kaldığı yerden dönecek olursak; bu oğlan başka bir şehirde okumaya başlar, devlet yurduna yerleşir. 45li yaşları aşan kadın yine o saflığı hiç değişmemiş kardeşi ile yalnız kalır. en büyük arkadaşı, en büyük destekçisi ve dayanağı artık uzaklardadır. sırf o orada arkadaşlarından geri kalmasın, kitap, defter ya da basit bir eğlence için bile paraya ihtiyacı olduğunda gönderebilmek için en iyi bildiği iş olan çocuk bakımına devam eder. pazarda 3 limon alıyorsa 1 limon alarak, evde tekrar acıkınca yenmesi için 5-6 tabak yemek yapılıyorsa kardeşi ile sadece 2 tabaklık yemek yaparak para ayırır oğlu zorluk çekmesin diye. bu oğlanın üniversitedeki ilk yıl sonuna doğru bankadan verilen 500 lira gibi çok da önemi olmayan kredi kartını ödeyemediği bilgisi haciz uyarısı ile eve geldiğinde ise dünya başına yıkılır. evet, elde birikmiş biraz para vardır ama bu borcun ödenmesi oğlunun ve evin zaten kıt kanaat giden düzenini yıkacaktır. gerektiğinde çevresinden hiç haz etmese de utana sıkıla borç istediği kişilerden bu olay için de borç istemekzor gelir. neyse ki oğlu bir şeyler kapmış olacak ki, o yaz boyunca bir yerlerde çalışarak borcunu kapatır, annesine borcu kapattıktan sonra artan o dönem için iyi de paranın çoğunu harcaması için verir. ama anne elbette harcamaz. yıllardır giydiği kıyafetleri giymeye devam eder, o parayı yine saklar. yıl 2012'yi gösterdiğince ise vücudundaki yorgunluk artar, merdiven çıkarken bile tıkandığını hisseder. özellikle rahim bölgesinde ya da karnında emin olamadığı kasılma ve ağrı şikayeti vardır. hastaneye gider, o servisten bu servise gönderirler hep sebebi bir türlü bulamazlar. bir yıl süren tetkikler sonucunda nöroloji birimi tarafından 3. evre kalp yetmezliği teşhisi konur. acilen ameliyata girmesi gerekmektedir. ama oğlunun gezi olayları ile ötelenen finalleri gelmek üzeredir bu haberi aldığında. onsuz bıçak altına girmek istemez, kendi isteğiyle bu ameliyatı erteler. oğlanın finalleri biter, ama dönemin gezi olaylarındaki dayanışmanın etkisi ile eve erken gitmek istemez. anne ise son çare olarak bir yalan söyer. "teyzen ile eniştenin bir bileti var. kuzenlerin hediye etmişler. akdeniz gemi turu; iki kişilik. teyzen bize hediye etti. pasaport ve vize işlerini de ayarladık, hemen gel." tabii oğlan bir şeylerin ters gittiğini anlar. çünkü pasaportu kendisindedir, vize için de o pasaport ile başvuru yapması gerektiğini bilir. apar topar gider memlekete. kadın durumu ve ameliyatı açıklar. ancak beklenen sürede kan değerleri ameliyata engel olacak seviyeye geçtiği için hemen ameliyat olamayacaktır. ilaçlar ile bu değerler istenen seviyeye gelmelidir. bu süreçte oğlunun da yanında olmasının rahatlığı ile ameliyat gününü bekler. bir gece ise sol omzunda uyuşma, sırtında ağrı ve nefes darlığı hissederken yine bu metni yazdığım gibi bir sabaha karşı oğluna can havli ile seslenir. neyse ki eleman ayaktadır ve durumu sakince kavrayarak ambulans çağırır. kontrollü olarak kalp krizi geçiren kadın günlerce hastanede yatar. zaman çatıp ameliyat olma vakti gelince en büyük korkusu olan oğlunu yalnız bırakma durumuna karşı savaşacaktır. ameliyata oğlu ile korkularını gizleyerek girer. sonucunun iyi olacağını, çok büyük bir şey olmadığını anlatmaya çalışır. konu ise "açık kalp ameliyatı". oğlan yemiş gibi yapar tabii. ameliyatta kalp kapakçığı değişimi planlanırken göğüs açılınca kalbin neredeyse bitmiş ve fonksiyonunu kaybetmek üzere olduğu anlaşıldığı için sadece yama yapılması ile durumu kurtarmak istenir. bu şekilde ameliyat "kısmen" başlarılı geçer. ancak kalp hiç iyi değildir. doktorlar için birkaç ay maksimum birkaç yıl bir ömür uzatma durumudur bu. doktorlar bu durumu bu kadına da açıklar. ancak, bu zavallı kadın ümitsizliğe kapılmak yerine savaşmayı seçer. günler geçtikçe doktorları bile şaşırtacak düzeyde hızlı bir toparlanma, iyileşme süreci başlar. çünkü mezuniyetini, evliğini görmek istediği, hayatının tek amacı haline gelen oğlu vardır onu bekleyen hastane kapısında... doktorlar durumun bu şekilde iyi gitmeye devam etmesi halinde ikinci bir ameliyat ile kalbi düzeltme ihtimali olan kapakçık değişimini de planlamaya başlar. bir gün öğle saatlerinde oğlu her gün olduğu gibi ziyarete geldiğinde ise yoğun bakım ünitesi mavi kod ile hasta yakınları içeri alınmak üzere kapanır. o günkü ziyaretler iptal edilir. çünkü herşey iyiye giderken bu kadının kalbi o tüm savaşa rağmen anlık olarak yenik düşmüştür. neyse ki müdahale başarılı olur ve kadın tekrar hayata döner. fakat bu durum artık tüm ümitleri ortadan kaldırır. çünkü kalp yıllar boyunca savaşan, kendi için değil yakınları için yaşayarak geçiren kadının yüreğindeki son çırpınışı da nakavt eder. olası bir diğer kriz durumuna gücü kalmamıştır. buna rağmen nasıl olduysa bu kadının günlerce süren yoğun bakım günleri yine şaşırtıcı bir biçimde iyiye doğru gider. doktorları bir kere daha şaşırtan, belki de tıbba karşı direnen kadın git gide gücünü daha çok toplarken 13 ağustos 2013 gecesi yeniden kalbinin ona kazık atması ile karşı karşıya kalır. yine direnir, kalp tekrar çalışır. fakat artık bu kadının o amansız gücü pert olmuş kalbi eski haline getirmeye yetmez. her zaman olduğu gibi uyuyamayan oğlu sabaha karşı aldığı telefon ile almanya'da hayatını kurmuş, bir süredir biricik kardeşleri için yazlıklarından kalkıp nöbetleşe hastanede sabahlayan, geceleri de yarım yamalak uyku uyuyan teyzesi ve dayısını uyandırarak hastaneye giderler. bu karşılaşma ise nabzı 40-50 olan kadının tam manasıyla oğlu ile vedalaşabilme çabasıdır. oğlunun sanki annesini hissediyor hatta duyuyorcasına anlattıkları, onun emeğini boşa çıkarmayacağına, kendi hayatını o kadının hayalinden bile iyi yaşamak için uğraşacağına dair verdiği sözleri dinleyen kadın, artık 49 yıllık direnişinde pes eden taraf olur. ardında onun hayatını feda etmesi ile şu anda dünyadaki milyonlarca insana kıyasla daha iyi, refahı yüksek seviyede almanya'da yaşayan üç kardeş bırakır. oğlu kendi çabalarıyla onun hayalindekinden evlilik ve torun eksik olsa da tahmin edebileceğinden daha iyi ve gurur duyacağı bir hayat sürmeye devam eder. bu kadın benim hayatımda gördüğüm en güçlü kadındır. beni 7,5 yıl önce yalnız başıma bırakmak zorunda kalsa da onun bana gösterdiği her şeye sadık olarak yolumu çiziyorum. bu kadar fedakarlık ile şu boktan hayatı en güzel, mutlu ve huzurlu yaşamayı hak eden kadının hikayesidir bu. anneliğin ne kadar kutsal olduğunu benim zihnime, derime, ruhuma işleten bu kadının gücü ve yaşamı boyunca süregelen savaşı ile örnektir.