Başlık: yobaz

öyle büyük bir hevesle anlatıyordu ki, bize hiç ilgilenmediğimizi düşündüğü bir dünyayı açmaya çalışan bir hali vardı, ifadesindeki ışığı görmeliydiniz. bazı tarikatlarda diyordu, insanlar kendilerini ölümü anlamaya adıyorlar, önce ölümlerini, sonra tabutları başında ağlayan yakınlarını, cenaze törenlerini, cenaze namazını, gömülüşlerini ve en sonunda da kendilerini toprağın altında hayal ediyorlar. gözlerinden sanki muhataplarının bilmediği bir dünyadan bahsetmenin hazzı okunuyordu, o da bize farklı bir şeylerden bahsetmek istemişti belki, ne de olsa tarikatlarla haşır neşir olmadığımız aşikardı. ama dedim... bu çok hastalıklı bir durum. sustu. iki evlat yetiştiriyor bu tamamıyla öteki tarafa adanmış, belki bahsettiği tarikatın üyesi anne; çocuklarının ne kadar sağlıklı olacaklarıyla ve büyütüldükleri korku hikayeleriyle ilgili çekincelerim? yersiz di mi? bana ne! herkes çocuğunu istediği kültürle inancı doğrultusunda yetiştirir elbet. "kardeşinin pastasını da yemişsin, cezalısın ibrahim, şimdi kendini toprağın altında hayal etmeni istiyorum, orada böcekler var."