Başlık: kadin-olmak

elimde olmayan bir şey, biliyorum. var olma şeklinin dişi versiyonuyum. farklı yaşıyorum, farklı düşünüyorum, farklı bakıyorum hayata bir erkekten. biyolojik farklılıklarımdan çok sosyalleşme farklılıklarımız var. yoksa xx kromozomuymuş, vajinaymış, memeymiş... bunlar ne ki? deneyimlerimizin farkı bizi farklı kılıyor. hayata sizin gibi bakmıyorum sevgili erkekler. yaşadığım deneyimler sizinkinden çok ayrı. sevmelerimiz de ayrı, sevişmelerimiz de... bakarken, dinlerken, okurken dikkatimizi çekenler, gördüklerimiz, duyduklarımız... nötr görünenler bile farklı çoğu zaman. mekanları inşa eden hepimiziz. sokak da başka, okul da... kadın olagelişimiz birden olmuyor işte. kız çocuğundan kadına evrilen süreçte sarıdan kırmızıya geçer gibi bin bir ton oluyor. ve sonra bir gün, kadın oluyoruz. bacak arasından akan iki damla kandan bahsetmiyorum. biz ondan çok daha önce kadın oluyoruz. belki de bu yüzden kadın olmak annelikten önce, erkek olmak babalıktan sonra gerçekleşiyor. temelleri biyolojiye dayandığı sanılan ancak beni kadın yapan bu var olma şeklime verdiğim değeri tarif dahi edemem. olduğum kişiyi sevmemin bir nedeni de bu zaten. siz, sınava girmeden önce sarılıp "sen yaparsın" dediğim kardeşim, istediği iş için her gün ilan sitelerine baktığım arkadaşım, kendi ödevlerime rağmen ödevlerine yardım ettiğim eski sevgilim, işi batırmaktan korktuğu için bana dert yanan babam, kız arkadaşından ayrılınca arayıp telefonda ağlayan dostum, sevmeyi sevilmekten daha çok seven daha nice erkekler... kıymet bilin, gerisi için çükünüz sağ olsun. biz kadınlar affetmeyi biliriz de, siz yeter ki kırmamayı öğrenin.