Başlık: selahattin-demirtas

selahattin demirtaş, sana güvenmek istiyorum ama güvenemiyorum. soyum sopum dağ köyünde çiftçiyken şehre (işçiliğe) göçmüş doğu karadenizli bir aile. hemşinliyim ben. yaşım erdiğinden beri solcuyum dedim. halkların kardeşliğine inanan, sınıf ayrımına karşı olan bir adam oldum. şimdi ergen hallerimdeki kadar kuvvetli solcuyum diyemiyorum. insan büyüdükçe, büyük cümlelerin ağırlığını daha fazla hissediyor. herneyse olabildiğim kadar ortanın solundayım diyelim bitsin. küçük yaştan itibaren hem çalışıp hem de okumak zorunda kaldığım için alt kesim insanının düşüncelerine ve hissiyatına yakından tanıklık ettim. ülkenin batısında küçük bir şehirde büyüdüm. aile çevrem ve sokakta tanıdığım her insandan aldığım katıksız kürt düşmanlığı eşlik etti bana büyürken. okuduğum kitaplar; halklar kardeştir, işçi kardeştir derken, pratikte sürekli kürt kalleştir empoze ediliyordu sokakta. önyargılardan arınmayı öğrendim önce. bence ülkenin en büyük sorunu da önyargılardan arınamamak. kötü niyetli her politikacının sıradan insanı vurduğu can alıcı nokta bu. toplumun içselleştirdiği saçma sapan önyargılar var. inanç ekseninde, etnik eksende ciddi bariyerleri var bu ilkel toplumun. harlandığı zaman 6-7 eylül, maraş, sivas, güneydoğu gibi ateş kümeleri çıkıyor ortaya. yanlış anlatılan, pompalanan her ideoloji önyargı çarpanıyla beraber kin ve nefrete dönüşüyor. dağdan gelip bağcıyı kovduklarına dair hikayelere de aşinayım. dağlardaki köylerinin boşaltılıp ateşin ve ölümün içerisinde yaşamlarının sonlandırıldığına da. kürtlerin zulüm gördüğünü koşulsuz kabul ediyorum. şehire beraberlerinde getirdikleri ilkel alışkanlıklarının amorf bir alt kültür yarattığına da inandığım gibi. benim için her derdin çıkış noktası insan olmak. kimsenin neye inandığı ve hangi etnik gruba mensup olduğuyla ilgilenmiyorum. kürtler kendi deyimleriyle "özgürlük savaşlarını" sol argümanlar ile tanımlamaya gayret ettiler. buradan itibaren kulak kabartmak benim için elzem oldu. seneler boyu sol-milliyetçilik ekseninde tam olarak emin olamadım eylem/söylem denklemlerine. şimdi bir özgürlük-bağımsızlık talepleri olduğu aşikar. peki bu söylemin içerisinde benim enternasyonel düşlerim nerede duruyor. ya da duruyor mu acaba? hdp’nin barajı aşması bir seçim aritmetiği olarak akp ve führerinin arzularına darbe vurma manevrası mı? yoksa arzuladıkları ayrılık için koz oyunu mu? benim bireysel sıkıntılarım konusunda samimiyet var mı bu parabol içerisinde? benim saf kötülük ile olan mücadelemde sonuna kadar omuz verecek mi? emin değilim. selahattin demirtaş’a güvenmek isteyip güvenemediğim ilk önemli etap burada başlıyor benim için. önyargısız biçimde söylediklerine, duruşuna ve samimiyetine güvenmekten yanayım. fakat bana "kendisi için kavgaya gideceğim ve kavga esnasında yalnız kalacağım" arkadaş hissi veriyor. etnik arka planı gibi makro haller de buna sebep olabilir, basit bir alkış mizanseni de. sola oynamak kaybeder diyorum kendi kendime. biz hep azınlıktayız. ben milliyetçi muhafazakar yapıdan gelen solcu halimle kürt solcularından(artık bu nasıl ironik bir tanımlamaysa) bile daha azınlıkta bir adamım. neden güvenmek isterken kavga metaforu koyuyorum orta yere derseniz, anlatıp sonlandırayım bu yersiz girdiyi: sene 2001 izmir’de üniversite hazırlık sınıfında kürtçe türkü söyleyen cılız bir kürt genci tanıdım. (sonradan öğrendiğim üzere anasına hasretinden türkü yakmıştı) kürtçe şarkı söylediği için 3 tane izmir bebesi tarafından yakasından tutulup duvara sıkıştırılmıştı. ne oluyor lan diyerek yanlarına koştum, mevzuyu anlar anlamaz çektim aldım ellerinden. bu çocuğa dokunmayacaksınız lan dedim. arkadaşıma dokunma dedim. bu ülke(hele izmir) türk’ün kürt’ü koruduğuna şahit olmazdı o zamanlar. şaşırdılar, kuyruklarını kıstırdılar geriye çekildiler. yazdılar beni bir kenara. bir akşam karanlık vakitte otobüs durağına yürürken daha kalabalık bir halde "omuz çarpma, ne bakıyorsun lan" bahanesiyle "gereken dersi vermek için" karşıma dikildiler. küfürler savuruyorlar, dalacaklar işte. bekliyorum üzerime gelsinler diye. aniden yanımdan "öldürecek halleri yok ya abi, sonuna kadar dövüşelim" diye bir ses geldi. baktım bizimkisi; meğer her akşam başıma bir şey gelir diye otobüse binene kadar beni takip edermiş. kavga kolay, aslolan işler zora girdiğinde birbirine omuz vermek. ben senin için kavga edeyim de sen bana omuz verecekmiş gibi durmuyorsun selahattin demirtaş.