Başlık: furkan-bolukbasi

ailesinin muhafazakar olmadığı paralel evrende muhtemel bir muhalif, ateist ve hatta evrim ağacı yazarı. doğumuyla beraber kendisini merkezinde bulduğu atatürk nefretinin içinde uzun süre sıkışıp kalmış; olgunlaştıkça benliği kendisini doğrucu davutluğunu yapmaya zorlayacak kıvama gelmiş gibi duruyor. içinde bulunduğu bu çıkmazın henüz bilinç düzeyinde farkında olmadığı zamanlarda (belki hala değildir), bir şekilde kendi kimliğini yaratabilmek adına kemalist düşmanlığı konseptine başvurmak durumunda kalmış. yoksa bilinçaltında bir yerlerde, aynı safta olmadığı kişilerin kendisine aynı safta olduğu kişilerden -bilinçli olma anlamında- daha yakın olduğu bilgisini muhafaza ediyordur herhalde. "aynı safta olmadığı kişiler"den kastım kemalist diye tanımladığı ya da kendisini kemalist diye tanımlayan kişiler değil; bunu özellikle belirtiyorum çünkü "kemalist kafa ile ne yakınlığım olabilir" şeklinde yanıtlaması olası. üreten, çalışan, işinde gücünde, iyi kalpli, kalifiye ve farkında olan insanlardan bahsediyorum. böyle birinin erdoğan sevgisi taşıması mantıksal olarak pek mümkün değil. dolayısıyla kendisiyle aynı safta olmayanlar sadece kemalistler değil; beyin yıkanmasına maruz kalmamış, nitelikli her insan. üreten bilim adamları, kendisinin severek dinlediği müzik gruplarına mensup insanlar veya en kötü ihtimalle düzgün türkçe yazabilen, kullanabilen insanlar. twitter'da yeni hasım bellediği ancak aynı safta bulunduğu aşı karşıtları değil yani. artık saf değiştirme şansı pek mümkün olmadığından hayatı boyunca arafta kalacak; çizgisini bozmadan devam edecek. diğer safta olduğu durumda hayatı boyunca -en azından siyasi konularda- safsataya başvurma ihtiyacı duymayacakken, şu an bulunduğu konum gereği safsatasız anları parmakla gösterilecek. hayatı boyunca sadece vasat ya da vasat altı insanlarla yakınlık kurabilecek, zevkle konserine gittiği müzik grubu kendisini tanısa konserden çıkaracak. bu arada, saf değiştirememesi sosyal anlamda yalnız kalacak olmaktan korkmaktan vesaire değil; şimdiye dek inşa ettiği tüm benliğini bir kalemde silmeyi hazmedemeyecek olmasından. kimse için kolay değil. bunları instagram hesabına bir göz attıktan sonra küçük kız çocuklarıyla beraber gözüktüğü fotoğrafları görünce, insan olduğu ön kabulüyle yazasım geldi. kendisini çoğu zaman kötülüğün vücut bulmuş hali olarak görsem de böyle bir izlenim veriyor oluşunu içerisinde bulunduğu amansız çıkmaza yoruyorum (yine de bundan bağımsız, verdiği görüntü itibarıyla zorbalığa daha yakın ya, neyse). geleceğim nokta şu: eğer en azından o fotoğraflardaki çocuklara duyduğu sevgi gerçekse, ibb'nin çalışmayan otomatları üzerinden ekrem imamoğlu eleştirisi yaptığı kadar, içeriye kontrolsüzce ve büyük ihtimalle devlet değil iktidar çıkarı için alınan, kontrolsüzce içeriği alındığı için de ne idüğü belli olmayan mültecilerden çok değil, sadece birinin psikopat/sapık çıkıp çok sevdiği bir herhangi bir yakınına zarar verdiği durumu kafasında bir canlandırarak iktidar eleştirisi yapması da beklenir kendisinden. bunu yapmadığı durumda (en azından artık bu canlandırma sonrasında yapmadığı durumda) sanırım ön kabülü yanlışlamış oluyor. edit: bunu okumuş olacak ki, mülteci konusu gündemin tepe noktasından düşeli üç gün olmuşken refleksif olarak hemen ile ilk mülteci tweet'ini atarak cevap vermek istemiş, ama ortada cevap yok. konu: mültecilerin kontrolsüzce, büyük ihtimalle devlet değil iktidar çıkarı için içeri alınması ve bu şekilde problemli binlerce insanın da ülkeye kayıt dışı giriş yapıyor olması (problemli olmayanın da kayıt dışı girmesi sorun da, oralara hiç girmeye gerek yok). cevap: "mazlum, gariban halkların içeri alınmasından gurur duyuyorum". safsataya başvurmaya hayatı boyunca mecbur kalacağı özellikle belirtilen bir yazıya safsatayla cevap vermek zorunda olmak hem ironinin, hem de trajedinin tepe noktası. ekstra trajik olan, bu tarz bir cevabı kendini psikolojik olarak rahatlatmaya çalışmak için atmak, karşı tarafa bir şekilde psikolojik üstünlük kurmak istemek (elbette bilinç düzeyinde bunların da farkında değil) ancak safsata eleştirisi içeren bir yazıya safsata ile karşılık verilerek karşı tarafa psikolojik üstünlük kurmak şöyle dursun, kendini magmaya indirdiği farkındalığına sahip olamamak. görmezden gelse kendisi için çok daha hayırlı. safsataya ve kötülüğe tahammülsüzlüğümden ilk entry'yi de aslında kendisini rahatsız etmesi adına, zamanımdan biraz ödün vermeyi kabul ederek yazmıştım; bunu da bu sebeple yazarak defterini kapatıyorum. hayatı halkın büyük bir kesimini "kudurtmaya çalışma"ya endeksli birinin bu satırları okuduğu andaki kudurma anına şahit olmak keyifli olurdu. bu arada, kendisinin bu kudurtmaya çalışma mesaisininin bugünkü ayağında mete gazoz'un olimpiyat başarısı üzerinden okçular vakfı ve bilal erdoğan'a teşekkür etmek mesela, ve bu olay bir önceki entry'de yazılanlara taze bir örnek oldu: severek konserine gittiği müzik grubu kendisini tanısa konserden atar; üzerinden prim yapmaya çalıştığı, "kardeşim" dediği da bir varlığı görse midesi bulanır. ama yine de, mete gazoz üzerinden prim yapmaktan başka çaresi yok, çünkü kendi safında mete gazoz olabilecek bir insan yok. tüm hayatını amansız bir çıkmaz içerisinde geçirmeye mahkum. umutsuz vaka, saf kötülük.