Başlık: sagcilardan-sanatci-cikmamasinin-nedenleri

istatistiki bir gerçek ki hem ülkemizde hem de küresel ölçekte "sanatçı" tanımına mazhar olan sanatkarlar, kahir ekseriyette sağcı değillerdir. ancak dilerseniz önce sağcı ve solcu tanımlamalarını bir irdeleyelim keza 19. ve 20. yüzyıla ait "sağcı" - "solcu" kavramları 21. yüzyıl itibarıyla artık demode olmuş, anlam kaymasına maruz kalmış kavramlardır. her iki kavram da 1789 fransız ihtilali'ne dayandırılır. "orta sınıf" diye adlandıracağımız burjuva alt sınıfın da desteğini alarak, dönemin egemen sınıfları olan aristokrat (aristokrasi) ve teokrat (teokrasi) sınıflarına karşı devrimi gerçekleştirince, kurulan parlementoda, özgürlükçüler ve muhafazakarlar belli bir oturma düzeni almışlardır. değişimi istemeyen asilzade ve dinciler meclisin sağında yer alırken, özgürlükcü olan halkçı ve burjuva meclisin solunda konumlanmıştır. günümüzde ise sağ tanımını dolduran muhafazakar'ı dinci ve milliyetçiler temsil ederken, sol kavramını sosyalistler (sosyalizm) temsil etmektedir. size ne kadar garip gelse de, sermaye sahibi liberaller de, liberalizm'in özgürlükçük tanımından dolayı doğası gereği muhafakar olamazlar. çünkü bir insan hem muhafazakar hem de özgürlükçü olamaz. ancak liberaller günümüzde kimi zaman yanlış şekilde sağcı olarak konumlandırılır. çevrenizde bu tip sermaye sınıfını temsil eden muhafazakar bir burjuva varsa dikkat ediliniz kendisi aslında kesinlikle kapitalisttir. ülkemizdeki anlaşılamayan liberal tanımının nasıl bir çöp olduğunu bir tarafa koyarsak, dünyada ağırlıklı olarak kendini liberal olarak tanımlayan grup ya da kişiler, özgürlükleri ve birey haklarını savunan kişilerdir. totaliter uygulamalara karşıt tutum alan aktivistler de kendilerini liberteryen olarak tanımlamaktadır. kaldı ki kimse jeremy bentham, john stuart mill, voltaire gibi liberalizmin fikir babalarını ya da bertrand russell gibi liberal öncüleri, "sağcı" olarak tanımlamayacağını düşünüyorum. bunca şeyi bir aklı evvelin tutup, "e efendim beethoven'da mı solcuydu, goethe, bernini falan da mı solcuydu?" deme ihtimaline karşı yazdım. çünkü sayılan isimlerin yaşadığı tarihte sağ sol kavramları ya çok yeni ya da hiç yoktu. sadece goethe değil herkeşş kralın malıydı. yeterince açıklama yapıldığına göre konunun başına dönecek olursak, eğer dünyada sanatçı tayfasının kahir ekseriyeti sağcı değilse, sanatçıların çoğunluğunu hangi gruplar oluşturmaktadır ve nedeni nedir? dünyada sanatı temsil edenler genelde sosyalist ve liberal görüşteki insanlardır. nedenleri ise gayet makul gerekçelerdir. bir sosyalist içinde yaşadığımız dünyayı toplumsal olarak algılar. duyuş ve dünyayı algılayış biçimi de buna göre belli bir gruba, toplumsallık dışındaki bir görüşe ya da bir zümreye veya bir soylu asilzadeye hizmet etmeyecektir. önce kendi memleketi olmak üzere tüm insanlık için kapsayıcı olacaktır. bu durumda da menfaatçiliğin karşısında olurken sermaye sahiplerinin kişisel çıkarlara koşulmuş ezilen insanların yanında yer alacak ve yalnızca insana karşı değil, "insanı hizmetine koşulmuş" gördükleri "doğayı" da bu şekilde korumacı ve kavrayıcı bir anlayışla algılayacaklardır. marks'ı hatırlayalım; "doğayı anlamak yetmez onu bilmem ne yapmak da gerekir"* toplumun çıkarları için çevreci olmak gibi. küresel ve evrensel güzelliği ya da "çirkinliği" sosyalist bir bakışla dışavurmak ve insanlığın duyumsamasını sağlamak. işte tıpkı sosyalizmin toplumsal mutluluğu ve faydayı öncelemesi gibi, liberalizm de bireyse mutluluğu ve bireysel faydayı önceler. zengin ya da fakir, kadın ya da erkek, siyah ya da beyaz, dindar ya da dinsiz liberaller için önemli değildir. insanın dili dini ırkı statüsü be olursa olsun, birey olarak insanın duyguları yaşam tarzı liberal görüşte önemlidir. her iki kavram da kapsayıcı oldukları için, sanatın yaratım süreci de bir şekilde insan bilincine ayna tutuyorsa, sanatkarın dünyayı duyuş biçiminin bir yansıması olarak tezahür edecektir. oysa "milliyetçilik" ya da "dincilik" gibi muhafazakar sağ kavramların öncelikleri farklıdır. bir milliyetçi doğa ya da farklı insan toplulukları ya da farklı toplumsal sorunlar yerine elbette aidiyet duyduğu milleti önceleyecektir. kendi ırkının çıkarlarının mevzubahis olduğu bir koşulda küresel ısınmanın, çevre kirliliğinin, farklı insanların acı ya da sevinçleri ve duyuş hayatı algılayış biçimlerinin çeşitliliği ya da insanın fantasia ve estetik dünyası çok da umurlarında değildir. yeter ki bir olgu iyi ya da kötü, estetik ya da çirkin, etik ya da değil, kendi aidiyetleri doğrultusundaki milliyetçi çıkarlara hizmet etsin. keza, insanın kendisini henüz kendisi bile olmadan tanılayan başka bir aidiyet de dindir. din de tıpkı milliyetçilik gibi aynı aileden sayılarak kabul gören belirli bir zümreyi önceler. kendi inancından olan dindarları. üstelik bu din yayılmacı ve her şeyi kendine benzetmek amacı taşıyan bir fikri görev edinmiş bir semavi dinse. bu minvalde zümre çıkarlarını hem bireysel hem de toplumsal çıkarların üstünde gören anlayış olan dinciler için de, kutupların erimesi, kutup ayılarının neslinin tehlike altında olması, çevre felaketleri, başka bir coğrafyada ya da başka bir dinde olan farklı toplumların ve insanların sevinçleri, kültürleri, dünyayı algılayışları çok da umurlarında olmayacaktır. evrenin ya da doğanın insan bilincindeki estetik dışavurumu ancak, "tanrıyı tefekkür etmeye" yarıyorsa anlamlı olacaktır. örneklemek gerekirse nükleer silahlanma diyelim, her iki görüşte de eğer kendi dinini korumaya ya da kendi milletine hizmet etmeye yarıyorsa iyidir. tabiat ve kalan insanlık çok da mühim değil. işte bu yüzdendir ki hayata dar bir pencereden bakma ve insanların belli aidiyetlere bağlanarak kendilerini sınırlamalarından dolayı hayal dünyalarının zenginleşememesi, sanat yaratımında yoksunluğa neden olacaktır.