Başlık: kopek

en sadık dostken köşe bucak kaçılan bir düşmana dönüşür bazen. sahipsiz köpeklerin cirit attığı büyük ve ıssız bir caddeden işim oldukça geçiyorum. okullar açıkken bu caddeden hemen hemen her gün geçerdim. bahçede kulübesine zincirlenmiş birkaç tehlikeli köpeğin beni ürküten havlamasını saymazsam şimdiye kadar bu caddede beni yolumdan alıkoyacak kötü bir macera yaşamamıştım. geçen gün yine her zamanki gibi aklımda onlarca düşünceyle dalgın dalgın yürürken birkaç metre ötedeki köpeğin havlayarak üzerime doğru geldiğini fark ettim. yerimden hiç kımıldamadım ama çok korktum. hareket edersem üzerime daha çok geleceğini düşündüm. etrafta hiç kimsenin olmayışı da beni endişelendirmişti. sessizce karşı kaldırıma geçtim. köpek de benimle aynı tarafa yöneldi ve havlayışlarını arttırdı. bir ara dört nala üzerime geliyorken yoldan geçen bir araba sayesinde hızını yavaşlatan köpeğin bana geçit vermeyeceğini anladım. acaba köpek yolun ötesinde beni bekleyen bir felaketi bana haber mi veriyor diye mucizevi bir hayale kaptırdım kendimi. yolun kenarında bir süre bu hayalle oyalandım. sonra arka taraftan dolanmanın meseleyi her zaman çözeceğini zihnimize ilmek ilmek işleyen türk dizilerine içimden teşekkür ettim. çamurlu bir sokağa saparak caddenin sonuna doğru geldim. yolun başındaki köpekten kurtulmuştum ama bu sefer de yolun ortasına diz çöken başka bir köpekle karşılaştım. önce köpekle birkaç dakika bakıştık. bu bakışmaların bu kadar uzun ve sessiz sürmesi köpeğin bana musallat olmayacağının göstergesiydi. arkama baka baka yoluma devam ettim. tehlike geçmişti. ben sırlar dünyası minvalinde kurduğum hayallerin gerçekleşemeyeceğini ve o uhrevi müziğin arkamda yankılanmayacağını başımı yastığa koyduğumda anladım. çok dizi-film seyretmenin hayal dünyasında yarattığı yıkımın son örneğini de zihnimin karanlık bir köşesine hapsettim çünkü yaşama sevincimi devam ettirebilmem için mucizelere inanmam gerekiyordu.