Başlık: turk-kizi

en çok da ''tanışabilir miyiz?'', ''bi şeyler içelim mi?'' gibi yaklaşımlara terslendiği/ tribe girdiği için eleştirilen kızdır. bi kısmı böyle tekliflerle nadir karşılaştığı için karşılaştığında da kendini bi şey zanneder: ''ay çok beğeniliyorum yaa ben'' diyen iç sesi, dışarıya göz devirmeler/ reddederken laf koymaya çalışmalar olarak geri döner. az bi kısmı da artık bu tekliflerden bunalmıştır: ''eeh s*kecem ama bi rahat vermediniz!'' düşünce balonuyla sert çıkar. ki bu kıza kanadalı ve new york'ta yaşayan bi karakter olmasına rağmen aynı ayarı veren himym robin'den de bahsetmek isterim. ilk sezonda 3. bölümde lily'le birlikte maclaren's pubda bunun çok fazla örneğini verdi hatun. hatta benim diyen türk kızından daha bi atarlıydı. velhasıl amerikanyada kızlar reddetmiyor diye bi şey yok, dizisi var çekildi hehe. yüksek oranlı diğer bi kısmının, sevgilisi vardır. 'sevgilisi olan', niyeyse bi agresiftir. saçını savurarak kızgın bakışlarla reddeder. son kısım da ''ayıp olmasın'' diye düşünür: reddetmek istiyorsa nasıl yapacağını bilemez. kabul edesi varsa, onu da bilemez. kem küm diye kalır öyle. çok yazıktır ona. bi türlü o ayarı yakalayamaz. ama naziktir, kalp kırmaz. fakat reddedilen türk erkeği hepsini aynı kefeye koyar ''güzel olsa bi de bana. ne havalara girdi *mına koyim!'' diye homurdanır. burayı hemen bi anektodla pekiştirmek istiyorum: vizeler bittikten sonra yakın bi arkadaşımla, '2-3 hafta kapandık bi kaç insan yüzü görelim' diye gidip bi yerlerde oturalım dedik. arkadaşımın sevgilisiyle ara verdiği, benimse ara verecek bi sevgilimin dahi olmadığı bi dönemdi. başka bi arkadaşımın grubuyla sahneye çıktığı bi mekana gittik. müzik gayet güzeldi, keyfimiz yerindeydi. yan masamızda bizden bi 10 ile 15 yaş kadar büyük bi abimiz oturuyordu. çakmak istemeler, ''görüş açınızı engellemiyorum değil mi?'' demelerden sonra ''ya ben arkadaşım için de aldım ama gitti o şimdi. ben de içemicem size versem?'' dedi iki tekila uzatıp. bi durakladık sonra teşekkür edip kabul ettik. asla rahatsız olmadım, odaklandığım tek şey bedava tekila olgusuydu. ilk defa başıma geldiğinden nasıl davranılır onu da bilemedim zaten kaan tangöze vari ''saağğğolun''umsa yeterince iticiydi. bi yandan da 'nasıl olsa yanımdakine yazıyor' düşüncesinin verdiği bi rahatlığa sahiptim. bi ara müziğe kendimizi kaptırmışken nasıl olduğunu anlamadık, sandalyeyi çekip masamıza oturdu. hiç de triplere girmedik. azarlamadık da. o gürültüde tüm hayat hikayesini anlattı. arkadaşım uyuklamaya başladı. ben de dinliyormuş gibi hı-hı yaptım, kafa salladım ''doğru tabii'' dedim. kalkmamıza yakın numara almaya meyletti. ''ya kızlar yanlış anlamayın, ben sevdim sizi. yine görüşmek isterim. numarayı ben vereyim. şarjım da yok zaten, siz bana mesaj atın.'' dedi. arkadaşım kaydetti mesaj da attı. ''aiyy numaramı vermem'' triplerinde de bulunmadık. ben de kaydettim, mesaj atmadım (aylar sonra da rehberde denk gelince; ''ne duruyo la bu burda?'' diyip sildim). tanıştığımıza karşılıklı memnun olduğumuzu belirtme bölümüden sonra ''çok türksünüz'' dedi. güldük ''hehe fazlasıyla hem de'' diyip gittik. yürürken ''niye öyle dedi lan?'' dedim arkadaşıma. eve gidene kadar konuşmadık. ne yapsak ''aha türk kızı işte!'' oluyoruz. tamam, üff snne be salak kızları hakkında yazılanlara can-ı gönülden katılıp hemcinslerimizi biz de eleştiriyoruz. hatta eleştirdiğimiz şeyleri dönüp bizim de yaptığımız, farkedince de gülüp birbirimizle dalga geçtiğimiz oluyor. ama canlar, bi yerde ''napalım lan artık??'' diyip ''yeter uleeyn!'' nidalarıyla yakamızı yırtıp dağlara dağlara kaçma eşiğine geldik. ya da ''üff snne be salak'' diyip hayatımıza taytlarla, leopar desenleriyle, pembe telefon kapları ve hello kittylerle güle oynaya devam edeceğiz. bilemiyorum.