Başlık: turkiyede-kadin-olmak

iyi akşamlar, erkek halimle biraz ahkam keseceğim müsade varsa. gündemde malum vahşi cinayet varken, daha bugün belki daha da çok ezilen, hor görülen, tecavüz edilen, öldürülen isimsiz kadınları anlatan, sumru yavrucuk'un kimsenin ölmediği bir günün ertesiydi oyununu izlemişken, kız arkadaş çantasının ön gözündeki biber gazını kontrol edip, "yarın ben evden çıkarken şunu bir kontrol edeyim çalışıyor mu diye" demişken, üstüne de sayfalarca bir türk kadınının taciz günlüğü entryleri okuduktan sonra gözüme uyku girmemesine neden olan olgu. bu konuyla ilgili kalıp tartışma argümanları zaten her mecrada her düşüncenin kendi savunucusu tarafından dillendirilmiş durumda, ben sadece kendi düşündüklerimden / hissettiklerimden bahsetmek istiyorum. belki görece olarak güvenli sayılabilecek küçük bir şehirde büyüdüğüm için, belki de sadece erkek olduğum için hiçbir zaman sokaktan korkmadım. sanırım ailemin de çocuklarıyla ilişki dinamiklerine yansıttıkları "erkek adam istediğini yapar" fırsatını değerlendirmeye çok küçük yaşlarda başladım. istediğim saatte dışarı çıktım, bisikletimi alıp 2-3 saat süren ıssız yerlere gittim arkadaşlarımla. yine de erkek olduğum halde şu anda tam olarak hatırlayamasam da "bir şeylerin yanlış gittiği hissi"ni bana yaşatan birkaç olayın başımdan geçtiğini hayal meyal hatırlıyorum. sokakta yaşlı başlı dayının dediği ucu açık bir laf, okulda geçen saçmasapan bir muhabbet, belki fiziksel bir şeyler de var ama mental olarak bloke ettim bilmiyorum. bence insan ne kadar bir şeylerin yanlış gidiyor olduğunun farkında olursa olsun istemsiz bir şekilde toplumun geri kalanının da kendi çevresi ve kendi gibi iyi niyetli olduğu yanılgısına düşüyor. şimdi o kadar geç mi dank etti diyeceksiniz, tabi ki bu ülkenin sokaklarının bir kadın için son derece güvensiz olduğunun farkındayım ama bu gerçekle burun burun ilk kalışım 19 yaşındayken ev arkadaşımın yeni yeni türkçe öğrenen italyan kız arkadaşının "keşke türkçe’yi hiç öğrenmeseydim, artık sokakta yürürken biri bana "of yavrum ne sikilirsin sen" falan dediğinde anlayabiliyorum" dediğinde olmuştu. daha once bahsedilmiş ya, belki de bizim kadınlarımız çok küçük yaşta bu gerçekle yüzleşip savunma kalkanlarını aktive ettiği için bu konuların konuşulma ihtiyacı bile hissedilmiyordu arkadaş ortamlarında. taciz var, tacize uğrayan kadınlar var, herkes bunun farkında ama konuşulmuyor hesabı. evimin yakınlarındaki süpermarkette çalışan kasiyer bir kız var. öyle alışmışım şimdiye kadar, "merhabalar kolay gelsin", "iyi akşamlarteşekkürler" falan mutlaka diyorum öküz olmadığım için. birkaç kez de üstüste denk geldi sürekli aynı kızdan alışveriş yapıyorum, "merhabalar kolay gelsin nasıl gidiyor?" a falan evrildi muhabbet. birkaç hafta once kız arkadaşımın evindeki asansörde karşılaştık, orada bir akrabası varmış onu ziyaret ediyormuş. asansörde beraber iniyoruz, ben de gayet masumane "lan o kadar muhabbet ediyoruz 1 yıldır ismini bilmiyorum" diye kıza ismini sordum, söyleyince" ben de heartcollector" dedim falan. o kızın benle son senli benli konuşması oldu. bilmiyorum belki de farkında olmadan vücut dilimle ya da kullandığım bir kelimeyle o güven duvarının yıkılmasına sebep oldum ama düşününce de kezban lan diyip geçemiyorsun işte abi. kim bilir neler yaşıyor her gün mesai saatleri içinde, ben de ayı gibi göt kadar asansörde belki de farkında olmadan "bora ben" çekiyorum. velhasılı kelam, bir şeyler değişecekse bunu hep beraber yapacağız. reddit’de let’s not meet’i bilen bilir, eski bir bouncer abi kadınları self defense taktikleri veriyordu. bunlardan en önemlisi "act first, think second", yolda yürüyorsunuz bir şeyler yolunda gitmiyor gibi mi hissediyorsunuz, dönün bağırın ifşa edin varsa biber gazını boşaltın şüphelinin ağzına. en fazla karşı tarafın öyle bir niyeti yoktur mahcup olduğunuzla kalırsınız, o güvensizlik hissini yaşamanızdan daha iyi. şimdiye kadar toplu taşıma araçlarında birkaç kez şahit oldum tacize sadece, hepsinde elimden geldiğince müdahale etmeye çalıştım ve ne yazık ki birkaç tanesi tacizcinin olayı reddetmesi ve benim bir anda ortamdaki paranoyak paralel ekşici solcu ateist olarak kalmamla sonuçlandı. yine de korkmayın, sesinizi çıkarın, eğer destek alabilecek gibiyseniz ve gözünüz kesiyorsa olayı fiziksele dökün çünkü emin olun ettiğiniz laf unutulacak ama attığınız yumruğun acısı unutulmayacak. (bkz: özgecan aslan) ve daha niceleri.