Başlık: 30-yasinda-bekar-kadin

30 olmama çok az bir zamanın kaldığı şu günlerde düşünüyorum da 20'lerin başındayken kendimi 30'umda bekar hayal etmemiştim sanırım. şöyle bir dönüp bakıyorum geriye, pişman mıyım diye. hiçbir pişmanlığım yok bu konuda. yine biliyorum ki insanların ilişkilerle ilgili en çok yanlış karar aldığı yıllar yine bu yıllar. sırf yalnız kalmamak için yanlış insanlarla ilişkilerin sürdürüldüğü, hatta evlilikle taçlandırıldığı yıllar. kendime göre mutluyum, bundan daha önemlisi hayatımdan memnunum. bitirdiğim bölümleri severek okudum , sevdiğim bir hobim ve keyifle yaptığım bir işim var. zor zamanlarımda da yanımda olan arkadaşlarım var. sevebileceğim, arzulayabileceğim, sarılıp uyuyabileceğim bir adam olsaydı belki daha mutlu olabilirdim, bilemiyorum. bu yaşa kadar huyu suyu düzgün, iyi adam çıkmadı karşıma da demeyeceğim; çıktı çünkü. gerçekten mükemmel insanlarla tanıştım. kimse benimle evlenmek istemedi de demeyeceğim; isteseydim herhalde 5 kere falan evlenmiş olurdum. ki bu adamlarla ne birlikte oldum, ne de sevişip öpüştüm. hiçbir şey hissetmediğim için istemedim. bir şeyler hissedebileceğim fakat içinde sevgi barındırmayan adamın da peşinde koşmadım. en basit özeti bu sanırım. insan bazı şeyleri zamanla, yaşanmışlıklarla oturtuyor. 25 öncesi uzun bir ilişkim vardı. gelinliğim şöyle olsun, bu böyle olsun modundaydım. bu tür isteklerin yanlış olduğunu da karşınıza gerçekten istediğiniz biri çıkınca anlıyorsunuz. bu insanların karşısındaki kişiyi gerçekten sevmediğini ve istemediğini düşünüyorum artık. sanki eksik olan şeyleri bunlarla tamamlıyorlarmış gibi gelir hep. 30'lar diyorduk... yıllar geçtikçe genel olarak her iki tarafın da güven duygusu git gide azalıyor, bu yaşların en büyük sorunu bu sanırım. 30'una kadar bilmem kaç tane ilişki yaşayıp kadınlara karşı güveni kalmamış bir adam istemiyorum karşımda. çünkü ben erkeklere karşı güven duygumu yitirmedim henüz. dolayısıyla güveni zedelenmiş bir adamın güvenini kazanmaya çalışmak için veya saçmasapan hareketleriyle uğraşacak enerjim yok. konu 30 olmak değil; ne 25'imde buna enerjim vardı, ne de şu an... küçükken diğer çocuklarla oynarken elindeki oyuncağı başka çocuk tarafından alındığında geri almak için çabalamayıp ilgimi başka bir oyuncağa çeviren insanmışım ben. bu insan büyüdüğünde sevgilisi başka kadınlarla kendini kıskandırmaya çalışsa gidip o kadınlarla uğraşmaz, sevgilisini geri almaya çalışmaz; onu serbest bırakır. bir daha da arayıp sormaz. küçükken elinden oyuncağı alındığında yaygarayı koparan çocuklar gider başka kadınla tartışır, adamı geri almaya çalışır. yani kadınlar hele hele 30'lu yaşlarda bu tip davranışlarda bulunan adamlara aşık olmuyor. olsa olsa kendinde bulunan bir şemayı tetiklediği için şema kimyası devreye giriyordur ve biz bazen bunu aşk olarak yorumlayabiliyoruz. yine şöyle bir geriye dönüp bakıyorum, aşık olduğum adama mesela. hani bu adam ne yapmış da ben aşık olmuşum diyorum. bu adam ne bir kere beni kıskandırmaya çalışmış, ne de kaybetme anksiyetemi tetiklemiş. istese bunu çok iyi yapabilecek biriyken yapmamış. dışarıdan baksan soğuk bir karakter; başbaşayken baktığımda bana sevgi, şefkat ve güven duygusunu verebilmiş biri. bunları gördükçe aşık olmuşum ben. hani o sizin 20'li yaşlarda aşk dediğiniz şey aşk olmuyor aslında, baştaki tutku oluyor. aşk başta tutkunun olduğu fakat zamanla oluşabilen bir şey bana göre. zamanla sevmekle karıştırılmasın, ikisi çok farklı şeyler. işin özü yalnız kalmamak için 20 yıldır tanıdığı insanla evlenen de gördüm, sevgilisinin arkasından "artık onu arzulamıyorum" deyip ertesi sene evlenen insan da gördüm, adamın/kadının peşinden koşup evliliğe ikna etmiş insan da gördüm. sorun evli veya bekar olmak değil, bu tarz ilişkilerin içinde olmak istemediğim için yalnız kaldım sanırım. geçenlerde dizinin birinden bir repliğe denk geldim. replikte adam "birine bağlanmaya çalışmak gerçekten tehlikeli. yanında kendin olabileceğin birini bulmak ise çok özel bir şey. sen oydun" diyordu kadına. sanırım onu henüz bulamadım, o kadar.