Başlık: islam

hayatıma sığdıramadığım abzürtlüklerin yaşanmasının baş vesilesi. nedenini anlayamadığım bir garip öfkenin baş aktörü. devrine uygun, bugüne yabancı kalmış yabancılaştıran anlayış. bireyi zincirleriyle kendine tutsak eden. nice tutsağını daimi gözleyen bir gardiyan. aklı hala yaşayan bir birey olarak, beynimin oksijenini tüketmeden önce attım içimden. ben, çocuk yaşında cehennemi ve mahşer gününü düşünüp "korkan"lardandım. ben, anlatılan her masalı gerçek zanneden küçük bir çocukken, aklıma şeytan ve cinler geldiğinde, özellikle de evde yalnız başıma kaldığım zamanlarda, çaresizlikten odanın kapısına bakamayandım. ruhumuzu çocuk yaşta ne hale getirdiler diye sorgulayamayandım. her sabah ezanının okunmasına saniyeler kala uyanmama sebep olan bilincimin farkında olmayandım. görüyorum hayata tutunmanın tek çaresinin din olduğu ezberini bozamayanları, inanın yıllar öncesinde yaşadığımız bu ağır travma, sürekli acıya meyilli bir topluluk haline getirdi bizi. nice hayatı bu şekilde kararttık. nice insanın günahına onun vesilesiyle girdik. özümüzü insanlığımızda aramadan, bir kurallar bütününe uygunlukla ölçtük değerimizi. soru soran aklın icadı, soru sorma yetisinden mahrum, hesabını vicdanına değil de istediği gibi yonttuğu bir insanüstüne veren-veremeyen insanlar yarattı. doğruyu arayanlar yerine, "doğrusunu dayatanlar" yarattı. "oku" diyen bir anlayış, cehaleti dayattı. tüm bunları yollandığını söylediği insan aracılığıyla yaptı. bir toplum yönetimi aracı olarak, acımasız oldu. islamdan bir birey gibi bahsetmek abesle iştigal değil, çünkü o insanın eliyle bir kişilik kazandı. kimimiz ona tereddütsüz taptı. kimimiz yalancı olmakla suçladı, kimimiz gerici olmakla. kimimiz onun dünyayı yönetecek bir imparator olduğuna inandı, kimimiz bir an önce idam edilmesi gereken bir diktatör olduğuna. yüzyıllar geçecek ve insanlık kendine gülecek. zira islam, iddaasında zeus kadar inatçı, ve onun kadar gerçek. "ilahi" olarak din, varlığına inanan sayısıyla doğru orantılı artan bir kabulleniş, çoğunlukta olanın, senin fikirlerinden bağımsız bir gerçeklik olarak dayattığı şekilde. maneviyata dayatılma, en güçlü sonucu verendir. insanın özüne inmek, onu hipnotize etmek, ruhundan bir parça kopararak kendine yer açmak, kişiyi en zayıf yerinden vurmaktır ve şüphesiz ruh sağlığını altüst etmektir. bu topraklarda içinize çektiğiniz o nefret havası, o şizofreni kokusu, doğumumuzla sırtımıza yüklenmiş en ağır hayat bedellerindendir. islam bireyi öldürerek kullar yaratma azminden vazgeçmiyorken, çok azımızın zihni onunla savaşında galip gelebiliyor. esasında hiç bir savaşın kazananı olmadığı bilinciyle, en az zararla atlatabilmektir amaç ve gelecek kuşakların zihinlerini böylesine büyük bir ızdıraptan kurtarabilmek. tanrı en özümüzde kendisiyle savaşımızda yardımcımız olsun..!