Başlık: suriyeli-siginmacilar

deme öyle deme.. -her ne olursa olsun bu durum devletlerin ayıbı, kim ister ülkesinden başka bir yerde bu şartlarda yaşamayı?(isteyen zaten gidiyor) kendi ülkemde çadırda yaşamak şu hallerinden daha kıymetlidir kendi dilim, kendi yemeğim, kendi kültürüm(en azından kendimi onların yerine koyduğumda böyle düşünüyorum), insan yerine konmuyorlar, sokakta orada burada çoluk çocuk sefillik içinde, eğitimlerinden geri kalıyor, onlar ne olacak büyüdüklerinde? kaldı ki olayın başka bir kaç boyutunu daha düşünmeye başladım son zamanlarda,deli gibi para harcıyoruz bu insanlar için; harcansın çok zor durumdalar ama durum günü kurtarmaktan öteye gitmiyor;o an doyuyorlar o an suları var falan....ikincisi herkesin faydalanması imkansız. o çocuklar burada bugün okula gitseler bile eğitimleri fasılalı olacak bir gün var bir gün yok, kimin nerede olduğu belli değil...üretim yapabilecekleri bir plan yapabilirler mi acaba?hem çalışıp kazansalar , biz de kendilerine de faydaları olsa... son olarak vicdanım çok sızlıyor, görüp de kafamızı çeviriyoruz ama son noktada yarın onlardan beter olmayacağımızı kimse garanti edemez, hem de inancım gereği duyup da kulaklarını görüp de gözlerini kapatanlardan olmak istemiyorum hesabını veremem, ama bir yandan da içimdeki, şeytan yunanistan'daki nine bir bebeğe biberon verdiği için nobele aday gösteriliyorken ve avrupa göz göre haha nasıl da size çaktık göçmenleri havasındayken sen ne yapabilirsin diyor? sonuç: çok kararsızım ama neticede insan oldukları için bu muameleyi hakketmediklerini düşünüyorum.