Başlık: kopek

köpek enteresan bir hayvandır. envai türü vardır. ilk evcilleşen, ilk kalp nakli yapılan hayvandır, uzaya insandan önce giden (bir nevi astronotların atası) ilk hayvandır falan. sadakati yer yer övülse de köpekleşmek deyimi ile zaafları vurgulanır. kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırıp kaçan insanlar vardır misal. misal dişi köpek kuyruk sallamazsa deriz. derizoğlu deriz işte. sadede gelelim, evet. komik videolar, yetenekli hayvanlar vb başlığı altında çeşitli hayvan halleri hepimizin malumu. dün biraz fazla maruz kaldım bunlara. bir köpek vardı, dans mı ne yapıyor, ön ayakları üzerinde yürüyor, sahibine su getiriyor, şaşalı çöp kovasına falan atıyordu. köpeği mi sahibini mi bilmem ama millet de deli gibi alkışlıyordu bunları. herkeste bir hayranlık falan. tuhaf geldi. laf aramızda bana zaten birçok şey tuhaf geliyor. üç yaşında bir çocuk yapsa normal karşıladığımız bir olayı, bir köpek yapınca insanı böyle heyecanlandıranın köpeğin insanlaşması olduğu o kadar vıcık vıcık ekrandan sızıyordu ki. bir papağanın konuşması ayı'nın kocakarının nasıl dans ettiğini göstermesi sonra hamamda bayılması, tavuğun kuluçka üstünde ısıyı korumak uğruna ölmesi falan, bunların hep bu hayvanlara insana ait duyguların davranışların aktarılması atfedilmesiyle alakalı olduğunu düşünüyorum. işin tuhafı( tuhaf geliyor demiştim her şey) insan bunu başarı olarak görürken köpek yahut diğer hayvanın bu yaptığı iş af buyurun onun sikinde bile değil. çünkü köpek davranışsal olarak insanlaşırken onu güdüleyen şey insanın geldiği aşamaya bakıp hayranlık duyması değildir. böyle olması çok tuhaf olurdu orası ayrı. bir klişe olarak azıcık düşünüldüğünde insanlar sayesinde varlığını sürdürdüğü düşünülen o köpeğin esasında doğasından kopartılmış olup insana rağmen bir hayat sürüyor olduğu gerçeğidir. bu da insan için bir başarı değil olsa olsa bir utanç kaynağı olabilir. işte köpeğin insanlaşması dediğim bu şeyin diğer tarafı aslında insanın köpekleşmesi ile alakalı, bunu fark etmek aslında bana ilkinden daha da ilginç geldi. işyerinde amirinin, müdürünün, okulda öğretmenin, evde ebeveynlerinin, sokakta güç ilişkilerinin, kişilik ve karakterlerini törpüleyip budadığı insanlar ruhlarında hisstetiği sızıları bir başka canlı üzerinde kendilerinden uzaklaştırmak istiyor. misal işvereni gibi sadık bir çalışan olmasını istiyor köpekten. çünkü işvereni kendisinden öyle olmasını istiyor. uslu ve laf dinleyen biri olmasını bekliyor köpekten. zira ailelerin çocuklarından beklentileri bu. kendinden biliyor bunu. ödül ve ceza sistemiyle herkesin bir yola sokulabilineceğini göstermek istiyor. okulda belletmişler bunu, çıkmamış aklından. köpek aracı orada, sadece bir vasıta. canlı değil adeta basit bir nesne. bir insandan beklenilen köpekliğin, bir köpekten beklenilen insanlıktan daha zor olmadığını vurgulamak için var orada köpek. bütün bunları yapıyor olmanın özel bir tür köpekleşme olduğunu içten içe içi sızlasa da köpek sahibinin kendisi de biliyor.(bilmiyorsa daha fena.) acı da olsa hepimizden, köpek gibi uysal olmamız, laf dinler olmamız, itaat etmemiz, sadık olmamız isteniyor. ancak böyle yaparsak beslenebileceğimiz, sevilebileceğimiz, kabul görebileceğimiz gerçeği kulağımıza kulağımıza her fırsatta fısıldanıyor. köpekleşen insanın ruhunu yamru yumru ederek, onun bir köpeğin ruhunu yamru yumru edip kendine makul ve makbul olarak belletilen davranışlarını bir köpeğe aktarmasının adı bu yüzden başarı işte. ama bunun adının başarı olması insanın köpekleşmesinde yahut köpekleştirilmesinde alınan yolun da önemli bir göstergesi aslında. ve maalesef, evet, çok mesafe katetmişiz belli.