Başlık: lgbt

kızımın, rahmetlinin bir sınıf arkadaşı vardı. adı bende kalsın. bir erkek çocuk. öyle tatlı, öyle şeker, öyle anlayışlıydı ki anlatamam. bır gün bize geldiğinde; "sizinle yalnız konuşabilir miyim dedi. "aşkolsun oğlum, ne demek, tabii ki." başbaşa kaldık. ağladı önce. annem ve babam benden utanıyor biliyor musunuz dedi. zınk diye kaldım öyle. ne diyorsun oğlum sen dedim? ben erkek gibi değilim, öyle de davranamıyorum. babam erkek gibi ol diye dövüyor beni dedi. annemle de boşanıyorlar bu yüzden. yalnızım. siz benim annem babam olur musunuz demişti. nan öyle kalakaldım. kıyamam ben bu çocuğa. anası babası ayrıldı sonra. oğlan gittikçe içinde bastıramadığı o duygularıyla bize gelip giderken bu ülkeden gitmek istediğini de söylemişti. yıllarca hastane hastane gezdirmişler çocuğu. bu duruma grip gibi bir hastalıkmış ve çözülebilir sorun gibi yaklaşmış ailesi. son 5-6 yıldır hiç görmedim. kayboldu ortalıktan. umarım huzuru yerindedir. son görüşmemizde çalışmak istediğini ama iş bulamadığını söylemişti. çok uğraşmıştım ama iş bulamamıştım ona. kimse istemiyor çünkü. böyle güzel bir çocuk. nasıl saygılı. hani tercihmiş gibi davranılıyor ya bu konuda. ya öyle bir şey yok, bir kendinize gelin. edit: debe etmişsiniz. teşekkür ederim. :))