Başlık: balkan-gocmenleri

1945'li yıllarda hem anne tarafım hem baba tarafım yunanistan'dan buraya gelmek zorunda bırakıldılar. babaannem, o dönemki yunanistan iç savaşından bahsederdi. bir grup kendi içinde infial çıkarmaya başlarken, milliyetçi diğer bir grup türklerin evlerine, mallarına, bizzat kendilerine zarar verir olmuşlar. bizimkiler de durumu şikayet etmek üzere karakola ve ya yunan askerine gittikleri zaman, onlar tarafından da azarlanıp yollanırlarmış ve ya ilgi görmezlermiş. özellikle 45-46 yıllarında bu baskıları çok artırmışlar ama dedemler de orayı terk etmemek için çok çabalamış. çünkü, bana anlattıklarına göre orası da bir vatan toprağıymış türk'ler için. görünen o ki osmanlı'nın oradan çekilmesi, halkta derinlemesine bir kafa karışıklığı yaratmış. ayrıca dedem de epey türk milliyetçisi biriydi, atatürk'ün selanik'teki evinde nöbet tuttuğundan bahsederdi. bu dönemler, belki de onu çok etkiledi ama biraz kaba bir adamdı, sonraları bu konuyu hiç detaylıca konuşamadık. zaten babaannem de anlatırdı, arkadaşlarım ve komşularım bana gelip "bre sabire, siz gidesiniz artık memleketinize, sizi burada rahatça yaşatmayacak bu zalimler..." babaanemin ismi sabriye idi bu arada. sonra her şeyi orada bırakıp buraya gelmişler. tabii, ne devlet var, ne sistem... geliyorsun, karga tulumba yaşıyorsun. kerpiçten evler, göçebe hayat... tarih kitaplarında da yazıyorlar bazen işte "halk zevk-ü sefa içindeydü" diye. o jenerasyonun buraya kadar gelmesi büyük bir başarı. rumeli'nde de bir zulüm ve zorluk vardı maalesef. balkanlar çok konuşulmuyor ama burası da sıkıntılı. şükürler olsun vatanımızdayız. şuanda zor bir ülke, kabul ama bizi buraya getiren kadere şükürler olsun, en azından hayatta ve sağlıklıyız. bir vatanımız var.