Başlık: solcularin-yaslandikca-sagci-olmaya-baslamalari

kendime dair en korktuğum şey yaşlandıkça git gide devrime dair inancımı kaybedip ulusalcı bir kimliğe sağa sapan bir kimliğe doğru evrilmekti, bir kendinden vazgeçiş ile daha normatif bir dünyaya kabul edilme arzusu. beraber yok aldığım arkadaşlarıma bakınca şu an dedikleri beni hayretlere gark ediyor ya da tanımadığım ama devrimci geçmişi olan kişilerin şu an savrulduğu ırkçılık bana inanılmaz geliyor. kişi neden yaşlandıkça sağa savrulur? bu soru benim için hayati derecede önem taşıyor. yaptığımız eylemlerin kütlesel anlamda büyüklüğünü görmeyince yığınlara dair bir umut körelmesi mi yaşanıyor. devrim bir ticari anlaşma değildir ki, şunu şunu yaptık bu bu olmalıydı, hayır bana kalırsa devrim her şeyden önce politik değil bir etik baş kaldırı ve bunun devamında bu başkaldırıya yönelik yaşamını örme inşa etme arzusu. yaşlandıkça git gide kropotkin ve ursula nın dünyası bana yakın geliyor daha da yakınlaşıp o evrende yaşamaya başlıyorum. radikalizmin gündelik hayatın patikasında bir yürüyüş ve dokunuş olduğunu hava gibi su gibi elzem olduğunu görüyorum. insan yaşlandıkça sağa değil daha da sola git gide sola evrilmeli ta ki sol kalmayana dek gökyüzünde anarşizmi, komünizmi görene dek göğe bakmalı.