Başlık: suriyeli-siginmacilar

sokağımızdaki kentsel dönüşüm projelerine inatla direnen yaşlı bir amca var. iki katlı gecekondunun içi bildiğiniz çöp ev. amca tam bir istifci... giriş katta daha önce afrika kökenli kişiler kalıyordu. amca onları da deli edip pamuk gibi insanları canından bezdirdi. şimdi suriyeli bir aile oturuyor. 3 çocuklu bir aile. kadın, türkçe pek bilmediği için evde hep. nedense hep de onun penceresinin önü akşam saatlerinde müsait olur ve aracımı park ederken selamlaşırız. güler yüzlü, yeşil gözlü, bembeyaz tenli bir kadın. geçen hafta utana sıkıla yine penceresinin önüne park etmişken yanıma geldi. doktor sanıyormuş beni, işaret dili ile anlaşmaya çalışırken çıkardığım sonuç buydu. bacaklarını gösterdi. yara içinde. görür görmez anladım pire ısırıkları olduğunu. çünkü amcanın bir türlü satmak istemediği evi tam bir çöp evdi. her türlü haşerat da vardır eminim. anlatamadım tabi ki.. gittim eczaneden bit şampuanı aldım. pireye de iyi gelir diye. verdim kadına, kendimce anlatmaya çalıştım nasıl kullanacağını. bana bir poşete koyduğu iki salatalığı verdi. teşekkür ettim, almadım. içerlediğini yüzünden anladım ve ellerine sarılıp "şükran, şükran" diyebildim sadece. bu sefer rahatsızlanıp erken eve geldim. yine onun penceresinin önüne parkettim biraz önce. yine selamlaştık ama bana, "gel" dedi. diyemedim sizin evde pire var gelemem. girdim evden içeri... ayakkabılarımı çıkartmak istedim, eliyle geri giydirdi. oturttu beni kırık bir kanepeye, telefon açtı birine. simültane çeviri ile diyalog kuracağımızı farkettim. eşinin ayakları rahatsızmış. suriye yardım derneği diye bir yerin sağlık ocağı'na gitmişler. doktor ilaç vermiş. ilaçları bitmiş ancak yenisini alamıyorlarmış. sen ya da kardeşin doktor musun? diye sordu telefondaki. değilim ama yardımcı olmaya çalışırım dedim. bayağı uzun sürdü anlaşmamız. çünkü bu aile gerçek sığınmacı ve eşi kazandığını kira ve yiyecek giderleri için harcıyor. evin halinden de bunu çok net görebildim. kısaca eşi müsait olduğunda muayene ettirip, ilaçlarını alacağım. elimden gelen tek şey bu. kadın bir sevinçle çığlık attı bunu duyunca, sehpa gibi bir şeyin üzerinde duran bir tane şeftaliyi poşete sarıp verdi bana. almadım yine. hakir gördüğümden değil. yiyeceklerini gaspediyormuş gibi hissettiğimden.. kadının alındığını anladım yyine. hastalıktan şişmiş karnımı göstererek tok olduğumu anlatmaya çalıştım. inandı. tam evden çıkarken bana "dur" dedi. telefonunun galerisini açtı ve bir resim gösterdi. " ev" dedi. resme bir daha baktı. "mutfak", "tayyare", "bum" dedi... bu 3 kelimeyi söylerken, gözyaşları acı çekmiş yüzünü ıslatmaya çoktan başlamıştı. pirelere aldırmadan sımsıkı sarıldım kadına. elimi aldı, öptü ve bana baktı. bu bakışı ömrüm boyunca sadece, kardeşimi evini apar topar, sabaha karşı ankara'dan istanbul' a taşırken görmüştüm... kadının saf minnet dolu bakışı altında biraz sonra yapacaklarımı düşündükçe ezildim, ufaldım, paramparça oldum. eve geldiğimde içeri girmeden anneme kendimi böcek spreyi ile ilaçlattım. merdiven aralığında hızlı bir şekilde soyunup, ilaçlanmış kıyafetleri poşete koydum ve eve sokmadım. yarı çıplak hızla banyoya koştum. şu an bit ilacının bekleme süresinin bitmesini bekliyorum. savaştan kaçıp, türlü acılarla yaşama tutunmaya çalışan komşumun karşısında, tek derdim pire olduğu için utanıyorum... genellemek ne acı bir davranıştır... her sığınmacıyı bir eli yağda, bir eli balda sanan bir zihniyete sahip olmak... 99 depreminde göçük altında kalan kadının bileğini kesip, bileziklerini çalan ile, başkasının dükkanı yağmalamasın diye nöbet bekleyen insanı bir tutabilir misin? tüm sığınmacıları bir tutabilir misin?