Başlık: alevilerin-genelde-iyi-insanlar-olusu

birincisi: insanlar özü itibariyle iyiliğe yatkın bireylerdir; aleviler değil. hiçbir insan adının kötü anılmasını istemez. her zaman olumlu bir intiba yaratmak isterler. bundan daha doğal bir durum da yoktur bildiğim kadarıyla. açıkçası, arkamdan hiçbir zaman için şöyle söz edilmesini istemem: "ipneydi, şerefsizin tekiydi, sözüne güvenilmez vs. vs." ikincisi: hiçbir alevi,(alevi olduğumuz için rahatlıkla söyleyebiliyorum bunu) ahahahahahaha esad ne güzel yapıyor diyerek zil takıp oynamıyor oturdukları yerde. sadece farkında oldukları belli başlı şeyler var. bunlar neler: birincisi, suriye vatandaşı olmadığımız gerçeği. ikincisi, suriye'nin bir dış politika fenomeni olması. üçüncüsü, ülke bağımsızlığını ve özgürlüğünü savunan insanlardan oluşmamız. dördüncüsü, kendi ülkemize ve insanımıza daha fazla zaman ayrılması gerektiğine dair bir inanç beslememiz. beşincisi, kendi ülkemize dair kuşkularımızın olması. altıncısı, kuşkularımızın içini hep kaygılarla doldurmuş olmamız. yedincisi, ortadoğu'nun emperyal bir bataklık olduğunu bilmemiz. sekizincisi, bu bataklıkta savaşabilecek kadar güçlü ve otonom bir ülke olmadığımızı hissetmemiz. dokuzuncusu, savaşamayacaksan doğru müzakere yöntemlerinin işletilmesine ihtiyacımız var olgunluğuna sahip olması. onuncusu, bu tarz müzakere yöntemlerinin hiç denenmemiş olması. on birincisi, emperyalizme baş kaldırmış bir ülkenin emperyalizme açıktan açıktan destek verebilme yüzsüzlüğünü gösteriyor olmamız. on ikincisi, kim ne derse desin suriye yönetiminin suriye rejimi karşıtlarıyla savaşıyor olduğunu bilmemiz. on üçüncüsü, savaşta kazanan taraf olmaz, güçlü olan vardır düsturunu bilecek kadar aklı başında insanlar olmamız. on dördüncüsü, rejim karşıtlarının ülke içerisinde destek bulamamasına rağmen emperyal devletler aracılığıyla bu kadar büyük destek görmesine kuşkuyla yaklaşıyor olmamız. on beşincisi, ne kadar gündemde tutulmaya çalışılırsa çalışılsın, ülke dinamiklerimin suriye dinamiklerinden daha önemli olduğunu bilmem. on altı, on yedi diye devam edeyim mi? bence de gerek yok. mezhep şeysini biz icat etmedik. kalabalık olan sizlersiniz, herhangi bir mezhepçi unsura ne tür bir anlam katılacağına da çoğunluk karar verir. kurumsallaşma denilen olgularda da vardır bu. inkar etmeye lüzum yok böyle şeyleri. azınlık olanın hangi noktada durması gerektiğini, nerede hareket edebileceğini söyleyenler, çoğunluğu temsil eden kesimdir. basit bir örnek: diyelim ki, ben fenerbahçe'nin bir futbolcusuyum. bir süredir de iyi top tepemiyorum. bu yüzden de benden beklentisi olanları üzüyorum. bir süre boyunca beni idare ediyor tribün, sonra baktı böyle olacak gibi değil, teknik direktör de beni ilk onbirde oynatma konusunda ısrarcı. o zaman ne yapıyorlar? maç içindeki her olumsuz hareketimde önce beni ıslıklıyorlar, o da yetmiyor, bizim gördüğümüzü teknik direktör nasıl görmez deyip, teknik direktörü ıslıklamaya başlıyorlar. tüm bunlara yönetim de göz yumuyorsa, bu sefer tüm kulübü ıslıklamaya başlıyorlar. neden peki? çünkü fenerbahçe camiası; benden de, teknik direktörden de, yönetimden de daha büyük bir cemiyet olduğu için. ben, o koca cemiyetin dişlilerinden sadece birisiyim. ben olsam da olmasam da, fenerbahçe var olmaya devam edecek. buna neden olan şey de; onun benden daha kurumsal bir olgu olmasıdır. ve benim bireysel anlamda fenerbahçe kulübünde kapladığım yer, tam olarak da içini şu an için doldurmaya çalıştığım azınlık unsuruna tekabül eder. o yüzden o kulübün tüm dişlilerinin toplamı bana nasıl bir anlam yüklerse, kulüp için ifade edeceğim anlam da o olur. bugün mezhepçilikle ilgili ortada ne tür safsatalar dönüyorsa, bu işin içerisindeki dişlilere göz atmanız açısından faydası dokunur diye verdim bu örneği. bizim bakış açımız mı bir şeyleri görmeyi engelliyor, yoksa başkalarınınki mi, bir düşünmekte fayda var diye söylüyorum. kendi nazarımda söyleyebilirim ki, esad'ı kahramanlaştıracak kadar kafamı peynir ekmekle yemedim. çünkü, esad benim hiçbir şeyim. ülkesinde bir iç savaş var ve bu savaşın taraflarından biri, arkasına toplum consensusunu alamamasına rağmen, maddi anlamda sürekli destek görüyor dış kanallar aracılığıyla. bu çok büyük bir soru işareti benim için. ben mustafa kemal'in emperyalizme baş kaldıran geleneğine sadık bir insanım. ve alenen çıkar ve menfaat ortaklıklarının var olduğu bir sahada yer alınmasını istemem. bir başka şey, rusya emperyal bir güçtür. fakat, rakibine rakibinin anlayacağı dilden cevap vermen gerekebilir. kaldı ki, rusya'nın suriye'ye açıktan destek vermesinin sebebi de budur. bir şekilde ben ölmedim, buradayım demektedir kendisi. suriye yönetimi de bundan güç almak istemiştir ve isteyebilir, çünkü ülke içinde olağan şartlar söz konusu değil bir kere. iç savaş var. bugün, iç siyasette bm nerede, halep'e neden ses çıkarmıyor diye ağlayanlar var bu ülkede. iyi de, devletler galip gelenden yanadırlar her zaman. duygu sömürüsüne zaman ayırmak yerine, kendi devletlerinin bekasını şekillendirmeye çalışırlar. en fazla yapacakları şundan ibaret olur: para yardımı ya da lojistik yardım. fakat sanmayın ki, bm devletleri bizim kadar onursuzdur. muhalif diye nitelenen devlet karşıtlarının kaybetmesi, bm'nin bu coğrafyadaki politikalarının da yenik düşmesi anlamına geliyor. kaybettiğini düşündüğün bir yere yatırım yapmaya devam eder mi insanlar? çok basit bir soru. minimal düşün. kendi hayatına uygula. misal, bir kadının peşinden koşturdunuz o kadar, ettiniz; fakat ret edildiniz her seferinde, aynı kadına yatırım yapmaya devam edip ömrünüzü mü çürütürsünüz? yoksa, bu uğurda harcayacağınız motivasyonu başka bir şeye, yere mi aktarırsınız? işte bm'nin yaptığı da, yapacağı da budur. yatırımlarının karşılığını alamayınca tökezlediler ve sersemlediler bu kadar basit. haliyle de motivasyonlarını yönlendirebilecek farklı kanallara başvuracaklardır. bilal'e anlatır gibi anlatmaya çalıştım. umarım anlaşılmıştır ne demek istediğim. ve son olarak: asıl sizlere yazık.