Başlık: kopek

bu hayvan türünün hassasiyetinin yoğunluğuna dair basit ama çok keskin bir tecrübem olmuş idi. hayvanların cemil cümlesini severim, kategorik olarak dışladığım hayvan evladı yoktur. bu ayrı bahis ama köpek... olan biten basit mesele şuydu: evin bahçesine kadar geldi sitenin köpeği. büyücek bi köpek. elimde onun için tuttuğum balığa bakıyor. parmaklıklardan aşağı uzattım balığı, o da kafasını uzattı. havlamıyor, ses bile çıkarmıyor. ve bulunduğu açıya göre yanlışlıkla elimi ısırma ihtimali var balığı alırken. insana ait tuhaf bir hisle, elimdekini yere atarsam şahsına hakaret edecekmişim gibi geliyor, onun için elimle veriyorum. kafasını yana çeviriyor, çapraz ve yukarıya doğru uzuyor boynu, ağzını değil dişlerini balığa uzatıyor yavaşça, tek bir parmağıma dokunmadan ağzını değdirmeden zarifçe balığı alıyor. elimi ısırmamak için çaba veriyor. dedim ki "ben kendi parmağımı ısırdım şu yetişkin ömrümde nerden baksan en az 10 kez, yemek yerken. bu nasıl bi hassasiyet?" sosyal mesaj vermek çirkin kaçacak bittabii ama şu mesafeli ve saygı içeren yaklaşımı insana kazandırabilmen için en az yedi yıl uğraşman gerekiyor. ıslak elle tokalaşılmayacağını öğretemedik lan koca bi ülkeye. nasıl vermeyeyim mesaj! tüm köpek aleminin varlığını en içten hislerimle kutlarım efendim.