Başlık: kopek

dünyanın en tatlı varlıkları olabiliyorlar bazen (gerçi bence hep öyleler ama çıta bazen aşılabiliyor). az evvel odamda bilgisayara dalmış çeviri yapıyorum. birden içerden annemin telefonunun çaldığını duydum. konuşmalara bakılırsa arayan ablamdı. anneme sanırım "telefonu neden geç açtın" gibi bir şey söyledi. annem de başladı yakınmaya; "bizimki sabahtan beri terasa terlik taşıyor. sabah uyandım ev terliklerim yok, evi ara tara bulamadım. en son evin üstüne çıkmıştım tesadüf orada buldum. (bizimkinin terasta kendine ait bir alanı var, muazzam şekilde yanyana dizmiş oraya terlikleri ip gibi swh.) şimdi de dışarı çıkacağım iki dakika, bir baktım sokak terliğimin teki yok, bizimki dil dışarda terastan geliyor. herhalde diğerini almaya geliyordu (ikisini aynı anda taşıyamadı zaar). bıktım bugünden beri terlik topluyorum terastan. kardeşiniz bir rahat vermedi." öyle tatlı yakındı ki annem, oğlanı yerlerde yuvarlayasım, totosunu dişleyesim geldi (zira birazdan soluğu yanında alacağım). bu da burada böyle bir anı olarak kalsın. bizim oğlana not: ulan kendi eşyalarını, tarağını, yastığını, çarşafını ne bileyim bir kez kurulandığın havluyu bile sahiplenip yukarıya çıkarıyorsun, onu anlıyorum (üstüne kokum sinmiş, demek ki benim psikolojisi). ulan eşek herif ne ara ev terliği giymeye başladın? özet: `#anneminterliğinedokunma swh.