Başlık: kopek

dunyanin en muhtesem yaratigi. kadikoy'e gittim bu aksam, iskelede arkadasimla bulusacagim. muthis esiyor, soguktan tir tir titreyerek bekliyorum. en sote koseleri de iki sokak kopegi kapmis. baktim olmayacak gittim bir tanesine yanastim hem vucut isisindan sebeplenirim, hem de o kose korunmali diye. soyle bir kipirdandi sonra o da bana dayanip uyumaya devam etti. arkadasim gecikti, o sirada yanima mendil satan, hafif cekmis oldugu belli bir cocuk geldi, para istemeye basladi israrla. vermeyince cantasindan bir durum cikararak kopege atti sonra da gitmeye yeltendi. paranoyak bir bunye oldugum icin, o ekmek zehirli falan degil di mi diye sordum telasla. belki de sormamaliydim neyse, turkiye'de yasamayan biri olarak duydugum dehset hikayelerinden etkilenmis olabilirim. cocuk bana kizdi sesini yukseltti. o sirada kopek havlayarak yerinden firladi ve cocugu kovalamaya basladi. cocuk gozden kayboldu ama kopek uzunca bir sure havladi, ortaligi ayaga kaldirdi. cocugun gittiginden emin olunca geldi, yerdeki durumu koklayip burnuyla ileri ittirdi, sonra yine ayagimin dibine kivrilip uyumaya devam etti. biliyorum o 12-13 yaslarindaki cocugun o kopekten daha cok sevgiye ihtiyaci var belki, ya da vucut isisindan sebeplenmek isteyen birilerine, ya da onun cektigi tinerden, dolastigi sokaklardan ne kadar zarar gorecegi ile ilgilenilmesine. ona da cok uzuldum, burada birini digeri ile kiyaslamak ya da kopek beni pis tinerci cocuga karsi korudu demek degil amacim. yalnizca bu hayvanlarin sevildiklerini nasil hissettiklerini, bir gidim sevgiye ne kadar guclu ve kesin karsilik verdiklerini, hayvan olmalarina ragmen bircok insandan daha fazla kadir kiymet bildiklerini soylemek istiyorum, ama belki de anlatamiyorum. kopek sevgisi anlatilmasi cok zor deneyimlenmesi gereken seylerden biri cunku. bir anlik, bir dakikalik bir sure icin bile olsa bir kopegin insani olana kadar bunu anlamanin imkani yok...