Başlık: 30-yasinda-bekar-kadin

ülkemizde, 30 yaşındaki bekar erkekten bir farkı vardır. zira erkeğe evlenecek doğru düzgün kız bulamadı, kafasına yatmadı, daha istemiyor gibi bahaneler bulunurken, kadına direkt evde kaldı derler. bakınız sevgili ultra modern, ileri demokrasici ekşiler; benim seksenini geçmiş, hastalıkların pençesindeki, hayatının çoğu kısmını köyde geçirmiş, oldukça ataerkil bir sistemde yaşayıp yaşatmış, okuma yazmayı askere gidince öğrenmiş, okuduğu yegane şey de takvim yaprağı olan dedem bile diyor ki: "artık kadınları evlenmeye ikna etmek çok zor. evlenmeyince babasının geçindirmesine muhtaç değil ki adı evde kaldı olsun. eskiden kadınlar erkekler olmadan yaşayamazdı, erkeğe muhtaçtı. şimdi herkesin parası var evi var arabası var, başına birini bela edip de ne yapsın? severse evlenir sevmezse evlenmez." ben bu lafları en üst seviyelerde okumuş yazmış anamdan babamdan duymadım bee. onlar bile evlenmenin, hayatın muhakkak verilmesi gereken imtihanlarından biri olduğunu düşünüyor. ben 30uma daha yeni girdim sayılır. çok da korka korka, binbir kompleksle. ama hiçbir şey değişmedi. daha bedenimde aşınan sarkan yamulan kırışan bir yer yok. arada kilolandığım, ya da fit olduğum oluyor ama, on sene önceki fotoğraflarımdan tek farkım, vücut hatlarımın daha belirgin, daha kıvrımlı olması. suratımda alık alık bakan bir ifadesizlik yerine, bakışlarımın artık bir karaktere sahip olması. bazı erkekler kendinden çok çok genç kızlarla beraber olmak istiyor çünkü o yaştaki kızların tecrübe eksikliğinden mütevellit bir saflıkları var. yönlendirilme ihtimalleri çok daha yüksek. beden olarak da bir 50 yaş kadınından daha çekici oldukları muhakkak, ama 30dan değil, üzgünüm. bekar olduğum için kendi kendime bir stres yaratmıyorum, etraftan sürekli bu konuda soru soranlar yüzünden bazen sıkılıyorum. hayatta tutunacak bir dostumun olup olmaması, beni kocam olup olmamasından daha çok ilgilendiren bir mesele. zaman zaman çocuğum olsa da güzelce bir yetiştirsem dediğim oluyor, kocam olsa da gömleklerini ben seçsem, kendini iyi hissetmesi için herşeyi yapsam, bana kendimi bu dünyada biricik hissettirse, içiçe durmanın, zorlukları birbirimiz için yok etmenin keyfini çıkarsak filan istediğim oluyor, ama bunu hayatın amacı haline getirmiyorum. bu meseleden dolayı hırslanıp kimseyi kıskanmıyorum kimseye eziyet etmiyorum. ama gördüğüm kadarıyla en büyük tutkusu bir an evvel evlenmek olan çoluklu çocuklu arkadaşlarım, benim yaşadığım hayatı kıskanıyor, beni de kendileri gibi mutsuz, silik, gergin bir insan yapmak istiyor. bunu zaman zaman ağızdan kaçırmalardan, arkadan söylenenlerden, hareketlerden anlamak mümkün. oysa bebeğim, öyle artizlik olsun diye değil, gayet emin bir şekilde söylüyorum ki, yarın alelade bir evlilik yapmaya karar versem de hadi desem, ayda 4 kere düğün yaparım. ama sırf siz beni etiketlemeyin diye hayatımı mahvetmiycem gönül dostları. kendi ayarımda biriyle tanışana dek, 35inde, 40ında, 55inde bekar kadın olmaya devam edicem. siz de ne iseniz onu yüceltmeye, ne değilseniz onu eziklemeye devam edin.