Başlık: ateist

tanrı'nın varlığı ya da yokluğu beni pek ilgilendirmiyor. neticede bu dünya boktan. eğer varsa, kendisine diyeyim. istediğin kadar kitap yolla, insanların çok ucuz. çocukken alevi olduğumuzu öğrenmiştim, ne olduğunu hiç bilmeden. bir gün babam dedi ki: oğlum alevi olduğunu her yerde söyleme, yanında kimse kalmaz. tamam dedim, alevi nedir bilmeden. hiç merak etmedim, alevi nedir diye. çünkü, diğer insanlar gibi inançlarımızın gerekliliklerini yerine getiriyorduk evin içinde. günün biri, arkadaşlarımdan bir tanesi, aleviler camiye gitmez. mum söndü olayları fln da vardır onların dedi. babam demişti ki, aleviyim deme. ben de demedim. bu durumu evdeki kimseye bahsetmedim de, çünkü bizler camiye gidiyorduk. mum söndü olayını, es geçmiştim. çünkü, bahsettiğinin ne demek olduğunu bile anlamamıştım. evet, bahsettiği şeyin ahlaksız bir durum olduğunu anlamıştım ama böyle bir ahlaksızlığın sonunda ne olup bittiğini bile bilmiyordum, o çocuk aklımla. o nasıl biliyordu böyle şeyleri, bir tek ona kafam takılmıştı. yine es geçmiştim. çünkü, en samimi arkadaşımdı. olayları biraz ileri saralım... yine günlerden biri, 1,5 senedir birlikte olduğum kız arkadaşıma utana, sıkıla alevi olduğumdan bahsetmiştim. ilk defa, olumsuz karşılanmamıştı. ilk defa, kayda değer bir şey olduğunu hissetmiştim aleviliğin. ve yaşım 18'di. babamın seneler öncesi söylediği şey, sanki utanç duymam gereken bir şey gibi algılamıştım. bu yüzden inancımı sorgulama yoluna gitmemiştim bile. alevilik nedir, öğrenmek istememiştim bile. neden? çünkü, herkes gibiydik dış ve iç hayatımızda. biraz daha ileri saralım... üniversiteye başladığımda, öğretmenlerimden birinin alevi olduğunu öğrenmiştim. bölümümde aklı başında gördüğüm öğretmenler ise, alevi öğretmenimle onun kocasıydı. şehir dışındaydım ve ilk defa ailemden uzaktaydım. işte bu andan itibaren, inancımı sorgulamam gerektiğini fark ettim. her ne kadar bahsetmesem de, insanın inancından dolayı, diğer insanlardan kaçması, utanması, söyleyememesi gerektiğini kaldıramıyordum. herhangi bir inancın, insanın içinde bölünmelere neden oluyor olması, kabul edemiyordum artık. ve bu konu üzerine, yazılan yazılmış ne kadar şey varsa, okudum. sabahlardan, akşamlara değin. en sonunda, radikal bir karara vardım. inançların ne kadar gereksiz olduğu, ahlaktan öte ahlaksızlığa ve bölünmelere neden olduğu. ahlakçı toplumumun bunda büyük etkisi var, ahlaksız olduğu halde, güzel ahlak hakkında ahkam kesenler var ya... işte onlar. bunu fark eden babamın ilk tepkisi, saçma saçma konuşma olmuştu. gün geçtikçe, daha radikal biri olmaya başlamıştım. insan aklının biricikliği, kutsallığı ve gerçek erdemin bu olduğunu görmeye başladım. bu düşüncelerimi savunduğumda, kaç farklı karşıt görüşle karşılaştığımı anlatamam. mesela... ben türklerin seve seve değil, katledilerek müslüman olduğunu anlatıyorum. karşıt görüşlü 7 kişi aynı anda bana laf yetiştiriyor, ellerinde hiçbir anti-tez yok. ama gözlerinden anlaşılan tek şey şu: beni zavallı olarak görmeleri. veya... ben bir insanın inançsız da ahlaklı bir insan olabileceğini savunuyorum. tepki, siktir git der gibi. gider de, gider... şimdi bu güzel müslüman kardeşlerimin, günah ve sevaplarını dengede tutmak için, hesaplamalarına mı şahit olmadım.(?) içki masalarında, alkollü allah'ın adını anıp, neyse cuma'ya gidelim bu hafta diyenini mi duymadım.(?) bakire kızla evlenmek isteyip, istediği kızla yatmayı kendine hak göreni mi dersin(?) gecenin bir vakti insan uyurken, eve arkadaş ve kızları toplayıp alkol aldıklarını mı görmedim dersin(?)gecenin bir vakti dediğime bakmayın, sabaha karşı 4 gibi. bu adam kafir, kafirden adam mı olurmuş diyenini mi görmedim(?) birbirlerinin arkasından yaptıkları dedikodular ... uzuyor da gidiyor. yahu bu insanlar, neyin kafasını yaşıyor? bunlar benim gözümde ahlaksız ve pislik insanlar. bu yüzden, kendimi tecrit etmeye başladım pek çok kişiden. bu anlattığım örneklerin niceleri her yanda... hiç bitmiyorlar ki. bugün gerzekler tutturmuşlar bir yol, bizler muhafazakarız diye. sıçayım senin muhafazakarlığına! sizler muhafazakar değil, reddiyetçi insanlarsınız. günümüz değer ve yargılarını anlayamayan, hödük, cahil, bu yüzyılda bedevi aklıyla davranıp hareket eden insanlarsınız! bunun ötesi de yok, eğer öyle olmasaydı; bugün, cumhuriyetin kurucu kadrosunun ne yapmak istediğini, az da olsa anlardınız. ahlaksızlık sizin sandığınız gibi, bir kızın mini etek giymesi değil; sizin oradan çıkardığınız pek çok anlam silsilesidir. bir erkeğin saçını uzatması veya küpe takması, kendisini bağlar. siz o kişinin arkasından laf atıyorsunuz ya, işte o ahlaksızlıktır! bu kadar ahlaksızken, neyin inancını yaşıyorsunuz sizler? öğretmenimin ders sırasında anlattığı ve düşüncelerime çok da uygun gelen bir şey vardı. castoriadis tarafından söylenmiş bir söz, tam olarak hatırlayamasam da şu şekildeydi: sabahleyin gazete okumak, din kitabı okumaktan daha iyidir. olay budur. önemli olan, şimdiki zamandır. ahlak da, tam olarak bu noktada bulunmakta. günün şartları, dünyevi olmamızı gerektirdiğine göre, ahlaklı insan da, tam olarak budur. bir başka dünya için yaşamını sürdüren insanın, bugünü anlama kapasitesi her zaman sıkıntılıdır. neyse, bu konu uzar da gider. zaten gayet de uzun oldu. ateistler, sandığınız gibi ahlaksız ve kedi kesen tiplerle dolu değil cemaat-i müslim kardeşlerim oldu mu? tek isteğim, benim size karışmadığım gibi, sizin de bana karışmamanız. elimden geldiğince, sizlerle de birlikte bulunmamaya çalışıyorum. çünkü inançlı ve buna rağmen, ahlaksız olduğunuzu gördükçe midem bulanıyor.