Başlık: kadinlarin-kendi-ayaklari-uzerinde-durma-sevdasi

meslek sahibi olup kendi parasını kazanmakla karıştırılan eylem. saygın bir meslek sahibi, kendi parasini kazanan bir annenin kızıyım. ama o bile, zamanında hesap cüzdanını babama vermiş, uzun süre maaşınin ne kadar olduğunu bile bilmeden, her gün işe gidip gelmiş, bir de evde 3 çocuğunun her türlü ihtiyaciyla ilgilenmiş. benim gözümde bu kendi ayakları üzerinde durmak değil. hasbelkader iyi bir eğitim alabilmiş, ama ataerkil düzene de asla karşı koyamamis, meslek sahibi olmayan, calismayan hemcinslerinden çok çok daha fazla yorulup yıpranan, gerçekten cefakar bir kadın benim annem. ben de farklı sayilmazdim. annemden gördüğüm davranışları direkt doğru kabul ederek, yoğun ve zor meslek denince ilk akla gelen mesleğe sahip olmama rağmen, kendimi yiprattikca yiprattim. ırgat gibi çalışıp uykusuz bir şekilde nöbet tuttum, nöbetten çıkıp eve gelip temizlik yaptım. akşam yemeğine üç çeşit yemek çıkarmaya uğraştım. eşimse, benden çok daha rahat olmasına rağmen, ufak tefek basit işler harici elini hiçbir şeye surmezdi. evet maaş kartıma el koymadi, ama oturacagimiz muhitten kiralayacagimiz eve kadar kendisi karar verdi. yatırım yapacağımız zaman da sadece birikimlerimi kendisine vermemi bekliyordu. fikrimi merak etmedi, bu yatırıma rizam olup olmadığını sormadi evin reisi olarak. ben peki başarılı, saygın bir meslek sahibi bir kadın olarak kendi ayaklarım üzerinde duruyor muydum? tüm bu anlattıklarım ışığında hayır cevabı vermek çok zor değil herhalde. şu an ise, artık istemediğim bir şeyi yapmıyorum. tüm yükü tek başıma ustlenmiyorum. evin hizmetçisi gibi değilim. yemek bendeyse bulaşık eşimde. kizimizin odeviyle ilgilenme görevi kendisinde, diğer ihtiyaçları bende vs. ikimizi de ilgilendiren bir işe girişmeden önce mutlak surette ikimizin de onayının olması gerekiyor, mutabakat sağlanınca ancak adım atılıyor. bu belki son bir yıldır böyle. ve ben sadece son bir yıldır kendi ayakları üzerinde duran bir kadın gibi hissediyorum.