Başlık: deist

benim her zaman bi tanrım vardı...öfkelendiğim, yok saymaya çalıştığım zamanlarda da hep vardı. canım kadar sevdiklerimi bir bir aldığı anlarda da.. ama, benim inandığım bu yaratıcı asla teistlerin tanrısı olmadı.. olamadı. muhtemelen olamayacak da.. aslında yaratıcı aynı gibi!? ama onların her dönemde "anlayamadığım" bir dolu aracıları vardı.. kutsal kitaplar, hadisler, binlerce peygamber gibi.. onlar bu aracılara öylesine kaptırmışlardı ki kendilerini, asıl sevmeleri gereken yaratıcı gölgede kalmıştı sanki..ve hatta çoğu kez unutulmuştu bile.. aracıların söylediklerine, saçına, kılına, tüyüne, hırkasına, taşına-toprağına, mezarına bakmaktan adeta önlerini göremez olmuşlardı.. bu aracılar sebebiyle yaratıcının en güzel nimetlerine sırt çevirip yüz yıllardır hayal aleminde tutsak yaşamışlardı. (her ne kadar huzur içinde olduklarını iddia etseler de) temeli korku üzerine inşaa edilen bir inanışın huzuru ne kadar olabilecekse artık.. demem o ki, deist olarak, "inanç bağlamında" tüm enerjimi sadece yaratıcıya verdim. ama, korkmadan, ürpermeden! zaman zaman kızarak, çoğu zaman severek.. ve evet, her defasında iç sesimi dinleyerek.