Başlık: libos

carl scmitt. kahveci osman amcanın bile adını bildiği makyavelli amcadan daha realist, çok daha zeki, 20. asırda yazmış en büyük isim, hukuk ve siyaset felsefesi alanlarında en önemli 10 isim sayacak olsam liste başı olacak bir isim. bu dayı the crisis of parliamentary democracy kitabında şunu yazıyor: diyelim ki elimizde bir ülke var. o ülkede insanların çoğu bok beyinli ve demokrasi düşmanı. sultanlık istiyor. azınlıksa demokrat. diyelim ki olmaz iş oldu, bu azınlık darbe yapıp gücü eline geçirdi ve çoğunluğun dileğinin aksine demokrasi getirdi ülkeye. bu durumda bu demokrat azınlığa demokrasi karşıtı mı demeliyiz? sonra bu nazi olmakla suçlanan dayı diyor ki ne münasebet! nihayetinde esas olan demokrasi ise mevzu sadece kafa saymak değildir, dahası da vardır. bu dayıların gücü darbeyle ele geçirmesi de, azınlık olması da önemsizdir. - liboş dediğin "ama ne olursa olsun, mevzu kafa saymaktır" diyenler işte. schmitt sözde faşist, liboşlar sözde liberal. ama schmitt daha liberal, liboşlarsa has halis orospu ve orospu çocuğu. - bu arada schmitt'in türkiye'yi anlatması da işin ironisi deyip son notumu düşeyim: liboşun akp'li olanı anlaşılır benim için. nihayetinde şerefi zaten yoktur, cüzdanına bakar. ama "muhalif" liboşlar beni benden alıyor. bu beyinsizlerin türü iskandinav ülkelerinde bile azalmaya başlamışken türkiye gibi homo homini lupus'un dibine vurulan bir coğrafyada hala tükenmemişse ben evrime inanamıyorum arkadaş. tamam evrim her bireyde her an ileri gitmek demek değildir de böylesi gen israflarının hayatta kalabilmesine izin verdiği için evrimde de bir sorun var yani. da vaktinde karaladığım konuyla alakalı başka bir yazı olarak dursun burada. çok yumuşak yazmışım, daha düzgününü eklemek lazım bu aralar. sinirlendim gene.