Başlık: multeci

arkadaşımla birlikte kafa dinlemek ve yeni yarıyıla girmeden önce son bir tatil yapmak için gittiğimiz virginia sahilleri'nde yan yatmış, sigara içerek güneşlenirken, kavruk tenli, on - onbeş yaşlarında bir çocuk yanıma yanaşıp, oldukça temiz bir türkçe ile -''abi isterseniz bizim topla sörf tahtasını size bırakabiliriz'' deyince şaşkınlıktan bir kaç saniye tepki veremedim. bir kere çocuk hiç türke benzemiyordu. bırak türkü, herhangi bir türkiyeliye (kürt, arap) de benzemiyordu. sigaramın dumanını savurup, toparlandım. -''sen türk müsün?'' diye şaşkınlığımı da açık eden bir tonla sordum. -''yok abi ben afganım'' dedi gülerek, ''ama türkiye'de kaldım beş yıl''. babası, abisi ve dayılarıyla tanıştırdı, zaten hemen arkada bekliyorlardı. belli ki onlar yollamışlardı bizim yanımıza. hemen tanıştık, sarıldık öpüştük, fotoğraf çektirdik, telefon numaraları ve sosyal medya hesapları paylaşıldı. sosyolog damarım tuttuğu için hemen sorguya aldım. meğer afganistan'dan kaçıp abd'ye iltica ettikleri süre içerisinde türkiye'de, kayseri'de beş yıl kalmışlar. çoluk çocuk hep beraber türkçe'yi bir güzel öğrenmişler. o kadar candan ve samimiydiler ki, özellikle de baba. -''sizdeki müslümanlık kimsede yok'' dedi, biraz ağlamaklı ama minnet dolu bir gülümseme ile. seattle'da bir konferansa gideceğimi söyleyince, amerikalı kız arkadaşım ''ben de geleceğim'' diye tutturdu. biraz da onun zorlamasıyla, önce portland'a bir haftalığına uğramaya karar verdik. portland'a vardığımızda, araba kiralamak yerine şehrin otobüs hatlarını, çok zorlanırsak uber kullanarak ulaşım sorununu halletmeyi kararlaştırdık. varışımızın ikinci günü çağırdığımız uber şoförü pala bıyıklı, hafif kavruk bir amvaydı ve zaten isimden kıllanmıştım. dayanamadım, nereli olduğunu sordum. ''iran'' deyince, hemen olaya girdim ve muhabbeti başlattım. türk olduğumu söyleyince, direkt türkçe'ye başladı. çok temiz konuşamasa da anlaşabiliyorduk. nerde öğrendiğini sorunca, türkiye'de bir buçuk yıl kaldıklarını söyledi, -''kayseri'de bir buçuk yıl mülteci başvurumun kabulünü bekledim. inşaatlarda çalıştım, bu kadar öğrenebildim. benim oğlan daha iyi konuşuyor'' dedi. -''oğlan ne iş yapıyor?'' -''üniversitede tıp okuyor'' -''maşallah, allah zihin açıklığı versin'' deyince güldü ve ''amin'' dedi. bahai imişler, iran hükümeti baskıları artırınca dayanamayıp amerika'ya iltica etmeye karar vermişler. süreç içerisinde ilk durak türkiye olmuş tabii. hayırla yadediyorlar. el salvador'da kaldığım hostelin sahibi aslen filistinli imiş. öğrenince merak ettim oturup konuştuk biraz. hikayesini anlatmasını istedim. israil devleti kurulup, filistin yaşanmaz bir yer olunca dedeleri tası tarağı toplayıp yola çıkmışlar. daha en baştan hedef belliymiş aslında; latin amerika. tabii, yola çıkınca türkiye'ye uğramamak olmaz. gelmişler, hem biraz nefes tazelemek hem de para biriktirip, gerekli izinleri alana kadar konaklamak üzere türkiye'de kalmışlar. kaldığım süre boyunca benimle yakından ilgilendi ve yer yer şımarıklığa kaçan nazıma katlandı. daha böyle bir dolu tanıklığım var; uruguay'da sabahlara kadar ebru gündeş ve tarkan şarkılarıyla coştuğumuz iranlı kürt kızı, cincinnati sokaklarında, şampiyon olduğumuz sezonun ertesinde satın alığım çifte ay - yıldızlı beşiktaş formasını (biri armada hep var olan, diğeri ise şampiyonluk nedeniyle federasyonun verdiği) görünce selam verip halimi hatrımı soran araplar, yunanistan'da bana seve seve mihmandarlık yapan nice iranlı, ıraklı, suriyeli acem, azeri, türkmen, arap, kürt mülteciler ve daha niceleri. bu konuyu üç ayrı yazıda işlemeyi düşünüyorum. bu ilk yazı bir girizgah mahiyetinde yazıldı. ikinci yazı, bugünkü mültecilerin ülkemizin ekonomik, demografik, siyasi geleceğine olası etkileri üzerine yoğunlaşacak. son yazıda ise uluslararası platformda ne gibi yansımaları olduğuna odaklanmak istiyorum. fikirlerim kesinlik arzetmiyorlar, yanılabiliyor olabileceğimi daha en baştan kabul ediyorum. bir çeşit yazarak düşünme edimi olarak okuyunuz lütfen.