Başlık: anne-olmak-istemeyen-kadin

eskiden en büyük hayalim anne olmak, çocuk görünce gözü dolup burnunun direği sızlayan birisi olarak sanırım artık benim. bundan yaklaşık 4 ay kadar önceydi, çok üzgün olduğum bir dönem geçiriyordum, yakın arkadaşlarımdan birisi de beni teselli etmek için 2 yaşındaki oğlunu alıp evime gelmişti, kek yaptım tüm üzüntüme ve kolumu kaldıramama rağmen, çay demledim, salonda o bi koltuğa geçti ben bi koltuğa oturdum, oğlu da benim yanıma oturdu o çayını içerken, konuşurken ben ağlayarak olayı anlatmaya başladım, birden durdu ve "kanka çocuğun ağzına kek koyar mısın?" dedi. gözümün yaşını silip oğluna kek yedirdim. anlatmaya devam edemedim çünkü beni dinlemiyordu. çünkü bebeğin kek yemesi benim bekar hayatımdaki dertlerimden çok daha önemliydi, çünkü çocuklar her şeyden önemlidir hatta senin canının yanmasından bile önemlidir. o gün soğumaya başladım annelik fikrinden. müdürüm arayıp odasına çağırdı geçenlerde, vali beye sunum yapılacak sen yapacaksın, işte sunum dedi yolladı beni odadan, birgün kala çocuklu başka bir sorumlunun oğlu sünnet olduğu için sunum son dakikada her şeyden habersiz benim üstüme kaldı, odama inip dosyaya odaklanmış çalışırken oğlunun ağzına kek tıkadığım arkadaşım başka bir arkadaşımla kreşleri konuştu, saatlerce konuştu, kulağımı tıkadım, sussunlar diye suratlarına baktım ama susmadı, sus deseydin demeyin ben diyemiyorum bunu, o benim mallığım her neyse, en son odadan çıkıp kendime koridorun boş bir yerini bulup çalıştım sunumuma. çünkü çocukların kreş ihtiyaçları her şeyden daha önemlidir. işte o gün biraz daha soğudum annelikten. annelik bencillikti çünkü sanırım, ben hayatım boyunca bencil bir kadın olamadım maalesef, hep insanlarla empati kurmaya, onların iç dünyalarını anlamaya çalıştım, işim dışında bu empatinin faydasını göremedim ama elimden geldiğince herkesin davranışlarını ve ihtiyaçlarını anlamaya çalışan birisi oldum, annelik korkunç bir bencillik gördüğüm kadarıyla; "önce benim çocuğum!" dedirten kuvvetli bir duygu. bu kadar kuvvetli bir bencil olup, çocuğu olmayan, olan diğer insanlara yüz çevirebileceğimi, empati yeteneğimi kaybedip "önce benim çocuğum" diyebileceğimi sanmıyorum". ortak bir çocuk büyütebilecek güvenilirlikte bir erkek bulmanın zorluğuna değinmiyorum bile. galiba ben yapamayacağım.