Başlık: 30-yasinda-bekar-kadin

çağa hem arkadaşlık hem de ilişkiler konusunda ayak uydurmamayı seçeli çok uzun zaman oldu. o gün bu gündür eski demirbaşlar dışında kalıcı bir arkadaşlığım olmadı, ilişki konusu da aynı. çok az arkadaşım var. "güncel olan doğrudur, uymalıyım" ifadesi benim için aldatmacadan ibarettir. tıpkı moda gibi, sırf moda olmuş diye bana yakışmayan kıyafeti giymem. kadın erkek fark etmez, bir tarafın fazlaca çabaladığı diğer tarafınsa karşı tarafın daha fazla çabalamasını beklediği bir ilişkiden hayır bekleyemem. ve artık bu konuda ciddi bir ayarsızlık var. canın armut istiyor, armut ağacının altındasın. yukarıdaki armutları toplamak için harcanan enerjiyi geçtim en alt daldakini almak için bile kolunu uzatmak istemiyor insanlar, düşmesini bekliyor. düşse eğilip alacak mı o da muamma. "buldun mu yapışcaksın" "sen çabalayacaksın, bak güzel güzel adamları kapanlar neler yapıyor" "ya hu aramıyorsa da sen arayıver nolacak!" "evet her seferinde sen arayıver!" "ya biliyorum çaresiz değilsin de yaşın geçiyor!" "doğurganlığın bitecek" bu, öğüt niteliğindeki saçmalıkları okurken evlilik aşırı lazımmış gibi görünüyor. belki gerçekten de öyledir, hiç evlenmediğim için bilemiyorum. şimdi kamerayı diğer tarafa çeviriyoruz. yukarıda bahsettiğim, yeni edindiğim arkadaşlar konusunda da bir süreklilik sağlayamadığım için aklıma düştü ve bir lise arkadaşımı buldum, konuştuk. sonra diğerini buldum, gaza geldim bi tane daha. onlardan diğerleriyle ilgili bilgileri aldım. tek tek konuşmaları yazmıycam çünkü hepsi aynı, tek parantezde veriyorum: ya işte iki çocuk var, çalışıyorum da. çok yoruluyorum. hıı sen evlenmedin mi? ya tadını çıkar. bol bol gez. benim koca x şehirli olduğu için ben de mecbur buraya geldim. amaan tadını çıkar tadını. evleceksen de çocuk sakın yapma. nasıl genç görünüyosun, beni bi görsen nasıl yaşlandım, kilo aldım. spora yazıldım ama çocuklarla nasıl gidicem ki... hepsi evlenmiş ve memur olmuş. bi ben bekar, bi ben özel sektör. ben de işte otuzüstü ama en fazla 26-27 gösteren biriyim. geçenlerde foçasından çeşmesine alaçatısına izmirin altını üstüne getirdim. sonra gittim fransaya orayı bi güzel gezdim. euro 2016 maçı izledim. bayramda bursada o doğal alan senin, bu şelale benim hunharca gezdim. haftaya da ingilteresinden irlandasına, iskoçyasına bi güzel gezicem. ağustos gibi de bi bikaç gün araya kaş sıkıştırdım mı tamamdır. bunların hepsini kafanızda birleştirdiğinizi varsayarak soruyorum: neden yapışayım bulduğum adama? benim için zerre emek vermeyecek birinin peşinde neden dolanayım? aşk? evet çok güzel ama benim çabamla olacak iş zaten değil. sadece kendiliğinden olabilecek bi şeyi oldurmaya çalışmam için tek mantıklı sebep gerekiyor bana. sizin için emek vermeyen insanlarla gerçek anlamda mutluysanız daim olsun umarım ama artık cüzzamlı muamelesi yapmayın. yolda görsek dönüp bakmayacağımız kocalarınızı ayartırız korkusuyla bizi hayatınızdan çıkarmayın. çıkarın sorun değil de sebep o olmasın. tüm ithamları kabul ettiğimde susacağınızı bilsem duraksamam bile. bu yaşa gelip yalnızsam bende bi sıkıntı vardır. tik evde kaldım. tik doğuramam da artık. memem sarkar hem. tik burnum çok havada kiiiimseleri beğenmiyorum. tik milleti eleştireceğime kendime bakayım tamam. tik beni kimse istemediği için yalnızım. tik yıllardır yalnız yaşıyorum. yemediğim bok kalmamıştır. tik bunlar ve benzerleri, hepsi tik. siz haklısınız. ya nolur dağılalım mı artık?