Başlık: avukat

hukuk fakültesi öğrencisi olduğum (ki giriş tarihim 2002 değil öncesi) 2002 yılında katıldığım sözlükte bu konuda benzeri görüşü savunmaya ilk günden beri devam ediyorum. o yüzden de demoralize olduğum için bu görüşü savunduğum söylenemez. 2011-2014 arasında kendini maaşlı köle olarak tanımlayan (bir hukuk firmasında baş patron gözetiminde mesleğini yapan ve tüm dilekçeleri patron'un imzasıyla verileceği için tüm duruşmalar ve dilekçeler öncesi patronun dediğini yapmam ve patronun git dediği yere gitmemiz gitme dediği yere gitmememiz gibi sebeplerle) biri olarak reddedilen cv ile bir alakası yoktur avukatın maaşlı köle olmasının... ki o dönemdeki patronlarımla kişisel olarak da bir sıkıntım yoktu. (gerçi o dönemde bu başlıkta ve başka başlıklarda yazdığım entry'lerimde problemin onlarla olduğunu düşündüğüm zannedilebilir.) sadece ofis içindeki ortamı ve bir takım başka şeyleri çok sevmezdim. en önemli müvekkili içsel olarak sevmediğim halde bana verilen görevleri yerine getirdim. (şansıma o müvekkilin sevmediğim işlerine bakmıyorduk) oradan kendi isteğimle ve bambaşka sebeplerle ayrıldığımı belirtmem de yeterli olacaktır. bunun en büyük sebebi de bir avukat'ın kendi başına çalışması gerektiğine ve sadece istediği işi kabul etme hakkı olduğuna inanmamdır. para karşılığı vekalet almak tabi ki haktır. benim dediğim bu konu değil... sonuçta bir dava kazandığımızda hem müvekkilin hakkı hem de vekalet ücreti için karşı tarafı arıyoruz, verilmediği zaman icraya veriyoruz veya sözleşmemizdeki unsurları yerine getirilmezse müvekkilimizden talep ediyoruz ama bunun telif konusuyla zerre ilgisi yok. özgürlük insanın kırmızı çizgisi olmalıdır. hukuk bireysel özgürlükleri yok etmeye başlayan bir trollüğe dönüşmeye başladığı zaman önü alınamaz... internet bireysel özgürlüklerin en son kaynağıdır. özellikle bu bireysel özgürlükler herhangi bir varsayımla kısıtlanamaz... %99 özgür olalım diye birşey yoktur. özgürlük ya %100'dür ya da %0 'dır. internet ulusal sınırlarla / kanunlarla kısıtlanamayacağı gibi telif ve bağlantılı haklar da ulusal otoriteler öyle istiyor diye öyle savunulamaz... hukukun üstünlüğü ilkesi bireyin en yüce değer olduğu evrensel insan haklarının yanında görülebilir ancak. bir hukukçu için her ne kadar değerini sonradan anlasak da hukuk felsefesi ve hukuk sosyolojisi derslerinde gördüklerinin de önemi olmalıdır. en başta da doğal hukuk yaklaşımı ile pozitivizm arasındaki farkın yani... adaletli olmayan hukukun uygulanıp uygulanmaması gerekliliği gibi... tıpkı anayasa hukukunda abd mahkemeleri hakkında duyduğumuz ilk tanımlama gibi... (hakimin anayasaya aykırı olduğunu düşündüğü hukuki metinleri görmezden gelme hakkı) hukukun görevinin asla bireylere olması gerekenden daha fazla yük yüklememek olduğu gibi... tıpkı parasal eylemlere hapis cezası anlayışının yavaş yavaş terkedilmesi ve parasal suça parasal cezalar öngörülmesi gibi. kanunlar bireyi korumuyorsa, genel ahlak, türk aile yapısı gibi saçmalıklar ön plana çıkıyorsa... karşı çıkılması gibi... eğer hükümetler olan hukuku kendi yararlarına olacak şekilde değiştiriyor ve ülkeyi sıkıcı bir iç anadolu kentine çeviriyorsa... sopa gibi uluslararası anlaşmalar ticari şirketlere veya fikir üreten işlerin yapımcısı olarak görünen ama özünde hırsız olanlara daha çok haklar tanımaya çalışıyorsa... dmca gibi bir şey çoğu durumda siyasi muhalifleri ezme aracı olarak kullanıyorsa... özgür internette 1984'e benzeyen geoblocklar oluşuyor... paywall'lar ekleniyorsa... benim görevim bunların hepsine ayrım yapmadan karşı çıkmaktır. bunu romantik olmak adına yapmıyorum. bireylere seni sevmiyorum diyerek veya olumsuz şeyler temenni ederek mesleki tatmin de sağlamıyorum. bunun için şövalyelik veya paye de talep etmiyorum. don kişotluk da talep etmiyorum. sadece görüşümü beyan ediyorum. kraldan çok kralcı da olmuyorum. ticari şirketlere de deli düşman değilim. mesela türkiye'deki hakları çok yenen bahis şirketlerinin haklarını her ortamda desteklerim. bunun için herhangi bir vekalet almadım. veya bu şirketlerden vekalet almak gibi bir talebim de yok. benim müvekkilim değiller diye (veya karşı tarafım değiller diye) haklarında nefret beyan edecek halim de yok... benim için telif bir hak değildir demenin de yanlış bir tarafını görmüyorum. bu tıpkı cmk'dan telefon geldiğinde hemen kabule basmamak acaba bu suç tipi ile ilgili ne hissediyorum, hislerim acaba mesleğimi yapmama engel olur mu diye düşünüp hatta bazen birden fazla dinledikten sonra kabul edeceksem kabul etmek reddedeceksem bir sonraki kişi ilgilensin diyip reddetmek gibi bişi benim için... sadece özgürlüğün sınırsızlığı inancımı vurgulamak içimden geldi. bence tepki verilmesi gereken bir konu ve tepkimi de verdim. bu kadar.