Başlık: 14-mayis-2023-genel-secimleri

14 mayıs seçimlerini muhalefetin kazanması, bir zafer midir? bu soruyu uzun zamandan beri soruyorum kendime. elbette zaferdir, diyorum çünkü 20 seneden fazladır ülkeyi yöneten ve kendisinden olmayan insanlara çektirmediği kalmayan, ülkeyi korkunç bir yoksulluğa sürükleyen ve koskoca bir nesli mahveden, parayı pulu her şeyi kenara bırakın gencecik insanlardan yaşama sevincini ve ümidini çalanların devr-i iktidarına son vermektir bu. üstelik ellerinde bulundurdukları propaganda aygıtlarıyla - sayısız televizyon kanalından ideolojik ikmâl merkezine dönüşen camilere, memleketin neredeyse bütün sokaklarına kadar örgütlenmiş ulufe dağıtan mahalle yapılanmalarından bir sürü derneğe kadar - insanların zihnini iğdiş eden çok güçlü ve sınırları olmayacak kadar korkunç bir iktidara karşı. hal böyle iken, nasıl zafer olmasın bu? kafamı karıştıran hususa geleceğim. cesare pavese, tarihin en korkunç savaşı nihayete erdikten sonrasına dair ortaya bir soru atar "savaş bir gün biterse kendimize şunu sormalıyız: peki ya ölüleri ne yapacağız? neden öldüler?" soruyu değiştirerek, kendi hal-i pür melâlimize uyduralım: "akp iktidarı bir gün biterse kendimize şunu sormalıyız: peki ya kaybettiği seçimde bile erdoğan’a %50’ye yakın oy veren bu halkı ne yapacağız? neden yine oy verdiler?" yani bunca şeye rağmen, tayyip erdoğan’ın %45’ten fazla oy aldığı bir ülkede kazanılan şey seçim olabilir ama bunun adı zafer olamaz. çünkü bu insanlar, bu ülkede yaşamaya devam edecekler ve bu korkunç düşünceleri değişmek bir yana, belki daha da fanatik hale gelecekler. *** demokrasi, insan hakları, özgürlükler bunların hepsini bir kenara attık. nitelikli ve bilimsel eğitim hakkı çöpte. sanatsal-kültürel etkinlikleri filan hiç konuşmayalım bile. kendini geliştirmek ve gerçekleştirmek, çağı yakalamak gibi amaçlarımız da yok. yurt dışı tatilleri, dünyadaki farklı coğrafyaları ve kültürleri keşfetmek işini çoktan geçtik. kendi ülkemizin doğal, kültürel ve tarihi mekânlarını, varlıklarını görmek gibi bir derdimiz de olmasın. yani insan kılığında hayvan gibi yaşayalım. yaşayalım yaşamasına ama bir insan, her şey bir kenara, her gün uğradığı markette ve arada sırada gittiği çarşıda, avmde, pazarda karşılaştığı fiyatlar karşısında nasıl itiraz etmez? nasıl 1 olanın 5 liraya çıktığını görüp, cebindeki paranın yetmemesi karşısında, ihtiyaçlarını karşılayamadığı veya kıstığı halde sesini yükseltip eleştirel bir tavır göstermez? şunu haberleri izlerken çekmiştim: bu bilgi bile başlıbaşına korkunç ve çıldırtıcı değil mi? bu halk, nasıl bir halktır ki, bu sefaleti yaşatanlara hâlâ 45’in üzerinde oy verebilir? propaganda, manipülasyon…evet, her şeye evet. evet ama sen ne dersen de siyah nasıl beyaz olabilir? böylesine kaba, dehşetli, ayan beyan ortada duran bir gerçekliğe karşı nasıl kör olunabilir? bir toplum kendi ekonomik ve politik gerçekliğine karşı, gündelik hayatın her alanında, her gün yüzleşmesine rağmen kendi gerçekliğine karşı nasıl bu kadar kör olabilir? o instagramdaki çok takipçili hesaplarda sergilenenler gibi ve neredeyse bütün televizyon dizilerindeki karakterler gibi iyi giyinmek, iyi arabalara binmek, boğaza şöyle lebaleb, bir leb-i derya yalı dairesinde veya asmalı konaklarda, begonvillerin sardığı villalarda yaşamak niye benim hakkım değil diye sorgulamıyorsun tamam ama ulan bir kalıp tam yağlı peyniri, çocuğuna bir paket sütü niye alamadığını sorgula bari be kardeşim. demokrasi üzerine tez yazmış biri olarak antik yunan’dan dijital demokrasi deneyimlerine kadar sayar anlatırım. bu ülkede yaşanan şey çok garip, emsali olmayabilir. case study olarak ele alınmalı dünyada üniversitelerde, hatta akp dönemi türkiye’si bir ders olarak bile okutulmayı hak edecek kadar önemli. insanlık, bu dönemi iyi anlamalı, dersler çıkarmalı. yazının söylemek istediği şey şudur: türkiye'de esas orun tayyip erdoğan ve ak parti değildir. türkiye'nin en büyük ve asıl sorunu maalesef ki, türk halkının kendisidir. ve ne yazık ki, seçimi kimin kazandığı bu gerçeği değiştirmeyecektir.