Başlık: ateist

yirmi yıllık arkadaşına olduğunu söyleyince, irtibatı kestiren kişi. yani ben. aşırı sıkı fıkı değiliz ama kardeş gibiyiz. gerçi gibiydik daha uygun artık sanırım. öyle laflarken konu bir şekilde inanca geldi ve ben zaten ateistim oğlum dedim. o an verdiği ters tepkinin devamında bir haftadır telefonlarımı açmayan, mesajlarıma cevap vermeyen bir adam oldu yirmi yıllık arkadaşım. en sonunda bugün bir mesaj atmış sağolsun. şöyle demiş; -kardeşim, seni öz kardeşim kadar çok sevdiğimi biliyorsun. bugüne kadar maddi, manevi birbirimize hep destek olduk. gözardı edemeyeceğim gerçekler var. beni iyi tanıyorsun. ben yarım yamalak da olsa inanan birisiyim. inançlıyım. senin de öyle olduğunu biliyorum. son modaya uyup ateist oldum ben falan laflarını bırak. bu durum beni rahatsız etti. rica ediyorum. şimdi yirmi yıllık arkadaşımın beni inançlı sanmasına mı şaşırayım, onun benim ateist olduğumu öğrenince bu tepkiyi verecek kadar inançlı olmasına mı, yoksa birbirimizi zerre tanımamış olmamıza mı? şöyle dedim; -oğlum, ben 20 yaşında şüphe duymaya başladım. okudum, araştırdım. baya uzun zamandır da ateistim yani, öyle moda falan bilmiyorum. ama anlamıyorum, ateist olduğumu söylediğimden beri irtibatı kestin. bu kadar önemli mi bu senin için? önemli abi dedi, sonra aradı. bir süre bana inançsızlığın kötülüğünü, cehennemde yanacağımı, üzüldüğünü anlattı. ben de uzun zamandır beni tanıdığını, uzun zamandır ateist olduğumu ve ne kötülüğümü gördüğünü sordum. var olduğuna inanmadığım bir yer ile beni ikna etmeye çalışmasının anlamsız olduğunu söyledim. abi olmaz dedi. beni her zaman ki tanıdığın gibi tanımaya devam et, ateist olmamın önemi yok dedim. ne bu vebalıymışım gibi muamele lan dedim. vebalı olsan sana sarılırdım, ateist birine kardeşim deyip, sarılmam dedi. bu meseleden bitirecek misin yani arkadaşlığımızı dedim. bitiririm dedi. yok artık falan dedim ama biraz daha konuşup telefonu yüzüme kapattı. tekrar aradım, açmadı. eyvallah diye mesaj attım, iletilmedi. engellemiş bir de hemen. ne yaşadım lan ben şeklinde bir kaç saattir düşünüyorum. şimdi arkadaşımın inancında benim gibi o inanca göre kâfir kişilerle irtibat kurmak yasak, yanlış. buna itirazım yok. ben toksik bir ateist değilim. inanca, düşünceye saygı duyuyorum. herkesten zekiyim, çünkü inanmıyorum da demiyorum. ben bu sonuca ulaşmış ortalama bir insanım, bu şekilde mutluyum, inanarak mutlu olana da pek lafım olmaz, kışkırtılmadığım sürece. yirmi yıl ya. bu kadar keskin mi inançta yirmi yıllık bir dostluğu bitirmek? gel benimle ateist ol mu dedim sanki. şunca yıldır ona herhangi bir inanç/inançsızlık dayatmasında mı bulundum? bir hafta öncesine kadar tanıdığı aynı adamım ben. çok şaşkınım, pişmanım ve üzgünüm. şaşkınım çünkü bu meseleden bu noktaya gelmiş olduğumuza şaşkınım. nasıl olur diyorum. pişmanım çünkü ateistim demesem hala o tanıdığın adam olarak kalmaya devam edecektim senin aklında. gerçi hala öyleyim de pişmanım işte ateistim dediğim için. üzgünüm arkadaşlığımız, dostluğumuz bittiği için. asıl üzüldüğüm şey ise yirmi yıldır tanıdığım, kardeşim gibi sevdiğim bir adamı aslında pek tanımıyor oluşum. bu tepkiyi verecek kadar farklı düşüncelerde olduğumuzu anlamamış oluşum. salak hissettiriyor bana şu an kendimi bu durum. hatayı kendimde arıyorum haliyle ama senin sıkı sıkıya bağlı olduğun inanca ben de kendi açımdan bağlıyım. dedim ya ben bir sonuca ulaştım. sırf bu arkadaşlık bitmesin diye şaka yaptım oğlum, ateist değilim demeyeceğim. veya sen haklısın galiba ateizm saçma demeyeceğim. olduğum gibi biri olmaya devam edeceğim. omurgalı davranacağım. düşüncemi kabul etmeyi/etmemeyi sana bırakıyorum canım kardeşim. ben seni hala kardeşim olarak görüyorum.