Başlık: ateist

başlık incelendiğinde genel olarak bir korku/korkusuzluk polemiğinin yaşandığına şahit oluyorum. ateizm, kimileri için tam anlamıyla bir korkusuzluk olarak nitelendirildiğinde, kişinin kendi kişilik özelliklerinden ya da geçmişinden kaynaklanabilecek ya da en azından desteklenebilecek olduğunu (başına gelmiş olabilecek ve açıklayamadığı, bu yüzden de hayatına müdahil bir gücün varlığını reddettiği vb. gibi) düşünüyorum. kimilerine göre ise bilimsel-evrimsel gerçeklerle bir varlığın/gücün ispatının olanaksız olduğu, ya da inananlar nasıl ki "evet bir güç var bunu hissedebiliyorum bu yüzden de inanıyorum" diyebiliyorsa inanmayanlar için de tam tersi durum mevzu bahis olabilir. yani bir kişi çıkıp da "ben korkusuzum ondan ateist oldum" ya da "ateistlik bana korkusuzluk bahşetti" dediğinde "hayır, öyle bir şey yoktur" demek ya da "ben evrim teorisine inanıyorum bu yüzden inançsızım" dediğinde "inanç senin içindedir, uğraş, bul" demek bana göre anlamsız oluyor. kişi değişik nedenlerle ateist olmayı seçebilir (aynı durum inananlar için de pek tabii geçerlidir). sözün özü ateistlik salt korkusuzluk olmayabilir. şöyle anlatmaya çalışayım; derrick jensen, a language older than words adlı kitabında, tanrının var olmadığına en inandığı zamanda dahi "tanrı yoktur" dediğinde hala başına şimşekler yağacağını hissettiğini, bunun da şu yaşına kadar ailesinden almış olduğu din eğitimi ve "tanrı korkusu" kaynaklı olduğunu kabul ediyor. yani ateist olmayı, artık inanamadığı, elinden gelmediği için seçmiş ama yine de, hani o anlatılan, inanamayanlara yaptığı gazaplar yüzünden gayri ihtiyari ondan çekiniyor olabilir. diyeceksiniz ki madem korkuyor o zaman iman etsin. ama sanmıyorum ki onun olabileceği ihtimalini düşündüğü tanrı, o "nolur nolmaz, biz götü sağlama alıp gene de ibadetleri yapalım, varsa vardır, yoksa yoktur" diye düşündüğü için ona ibadet etmesini istesin. böyle bir iman, böyle bir inanç hiçbir dinde yoktur ama kimileri tarafından inanmayanlara yapılan baskı da bundan farksızdır. (bkz: )