Başlık: turkiyede-kadin-olmak

"sayın yolcularımız, tk bilmemkaç sefer sayılı izmir adnan menderes - istanbul sabiha gökçen uçuşumuza hoşgeldiniz. ben kaptanınız bilmemkim ..." anonsu ile başladı her şey. anonsu yapan bir kadındı. ve bir erkek olarak, bunun benim için herhangi bir önemi ya da farklılığı yoktu. ama iki koltuk solumda oturan teyze için durum bu değildi. anonsu duyar duymaz "ay!" dedi. aramızdaki koltuk boş olduğu için göz göze geldik. sonrasında sağına soluna bakmaya başladı. ardından hemen yanımdan geçmekte olan hostese seslendi. - canım bakar mısın, copilot da bayan mı acaba? + hayır copilot erkek. - hah iyi, bir an bayan sesi duyunca tedirgin oldum da her ikisi de bayan mı diye. + kaptanımız çok tecrübelidir, meraklanmayın. aç parantez bir kadının "bayan" kelimesini kullanmasından bahsetmeyeceğim, o ayrı bir mesele. zaten bu örnekte de görüldüğü üzere, kadın mı bayan mı tartışmasından çok daha büyük problemler var memlekette. kapa parantez bu konuşmanın ardından hostes ile göz göze geldik ve "yaa işte böyle, koca uçağı uçuruyorsun ama kadın olunca bir başka kadın bile sana güvenmiyor" dercesine bana gülümsedi. yahu benim aklım almıyor. ikisi de aynı eğitimi almış aynı şirket her ikisine de uçak kullanmak gibi büyük bir sorumluluk vermiş, ha kadın -ya da senin deyiminle ha bayan- ha erkek ne fark eder? sen de böyle yaptığın sürece bu memlekette kadınlar yok sayılmaya devam edecek farkında değil misin? zaten biz erkeklerin kadınlara yaptığı yeterince kötülük var, bari kadınlar kadınları rahat bıraksa keşke... yaş 30'u geçince insan biraz daha değişiyor sanırım, örneğin benim dışımdaki dünyaya dair algılarımı artırmaya çalışıyorum bu aralar ben. engelliler mi dersin, kadınlar mı dersin, haksız yere suçlananlar, en temel hak olan yaşama özgürlüğü elinden alınanlar mı dersin. bitmiyor. ama bu aralar kadınlar ve yaşadıkları gözüme çok takılır oldu. otobüste. metrobüste. restoranda. iş yerinde. yolda yürürken. araba kullanırken. hastanede. okulda. her yerde. bir seferinde altı yıl önce istanbula geldiğimde bir kız arkadaşım anlatmıştı: - metrobüse bindiğimde sırtımı cama verince oh diyorum, en azından arkayı sağlama aldım. ve birlikte gülmüştük. hadi ben bir eşşeklik ettim güldüm, ama o da gülmüştü. bu kadar olağan çünkü artık onun hayatında. şimdi metrobüste kızlar gözüme takılıyor. cam kenarlarına pek geçmemeye çalışıyorum, en azından arkayı sağlama alabilsinler diye. bir koltuk boşaldığında hangi kızın oraya oturması gerektiğine dair kafamda hesaplamalar yapıyorum. oturamazsa kendi kendime üzülüyorum. bir erkek olarak şunu net bir biçimde söyleyebilirim ki, kadınların bu memlekette yaşadıkları hiç hoşuma gitmiyor. aynı şekilde, bunu değiştirmek için hiçbir şey yapamıyor olmak da. ama kadın erkek birlikte hareket etmedikçe hiçbir şeyin düzelmeyeceğini de biliyorum. zaten ben ve benim yaşıtlarımdan geçti de çocuklar, torunlar, onların torunları kurtulur belki. türkiye'de kadın olmak, dışarıdan görüldüğü ve ne yazık ki hiçbir şey yapılamadığı kadarıyla, zor zanaat.