Başlık: talibandan-kacan-binlerce-afganin-turkiyeye-akini

"yıllar önce bir afgan öğrencim vardı. meriam. sessiz, içine kapanık, ürkek gözlü küçük bir kızcağızdı. yabancı dilde en iyi film oscarına aday filmlerdeki çocuk karakterlerde olması gereken her şey vardı anlayacağınız. hani teşbihte hata olmasın, herkesten tekme yemiş sokak köpeklerine yiyecek bir şeyler uzattığınızda vurmayın yeter der gibi kaçınır ya içiniz parçalanır. öyle bir hali vardı. bir annesi bir kendi. babasını taliban katletmiş. kaçıp türkiye'ye geleli 5-6 ay olmuştu. hayat hikayelerini kendi ağzından dinleyebilmem için bir 6-7 ay daha geçmesi gerekti. hem belki yaşadıklarının yükünü üzerinden atabilmesi, hem de yaşadıklarını anlatabilecek kelimeleri lugatlerine kazandırabilmeleri için. öyle üç beş aylık türkçe'yle anlatılabilecek şeyler değildi çünkü. bu arada biz de türk çocuğundan ayırt etmiyoruz, düştüğü yerde koşuyoruz, ağladığı yerde gözünün yaşını siliyoruz, yavrucağız yavaş yavaş ürkekliğini atmaya başladı bereket. gel zaman git zaman bir gün baktım ki bildiğin türkçe konuşuyor. ama ne konuşmak. sanarsın kırk yıllık memleketin evladı. gel bakalım meriam dedim seninle biraz sohbet edelim. anan aşağı baban yukarı konuşurken nasıl oldu da geldiniz türkiyeye anlat hele dedim. demez olaydım. bazı olaylar vardır. çok acıklıdır, dinlerken içiniz parçalanır. yürek dayanmaz. ama bu olayları anlatan kişinin sanki hiç bir şey olmamış da gayet normal bir olaymış gibi, bakkala gittiğini anlatır gibi anlatması insanı kahreder. hele de anlatan kişi çocuksa. afganistan'ın bir köşesinde kendi hallerinde yaşayıp giderken bir gün evlerinin yakınına bir bomba düşüyor. ne kadar tanıdık (!) o sırada evlerinin önünde meşgul olan babası da bu bombanın kurbanı oluyor. haliyle bir dul ana bir de kendisi kalıveriyorlar bir başlarına. zaten zor olan hayat şartları baskılar, zulümler ve fakirlik nedeniyle dayanılmaz bir hal almaya başlayınca ver elini yollara. asıl hikaye buradan sonra başlıyor. bir anne bir kız çocuğu düşüyorlar yola. insan kaçakçılarına ellerindeki son parayı da verdikten sonra belirtilen tarihte belirtilen yerde buluşup yola çıkıyorlar. ama öyle kamyonun arkasında, otobüsün bagajında değil. yalınayak başı kabak. yürüye yürüye. tam süreyi çocuk aklıyla hatırlayamıyor ama aylarca eşkiyadan kaça kaça dağ bayır yürüdükten sonra iran'a geldik hocam diyor. en azından dilini biliriz diyerek oraya yerleşmeye çalıştık ama orada da barındırmadılar bizi. son çare türkiye dedik. türkiye sahip çıkar bize. yürüye yürüye artık ne kadar sürdü bilinmez sınıra kadar geliyorlar. sınırda yetkililer alıp erzurum'a sevk ediyor. bir süre erzurumda tuttuktan sonra trabzon'a gönderdiler hocam, artık alıştık nereye gönderirlerse gidiyoruz diyor gülerek. koca kadın gibi. trabzonda da bir süre kaldıktan sonra benim yaşadığım şehre getirip haydi diyorlar artık burada yaşayacaksınız. yaşamak? ne yaparız nerede yaşarız diye soramıyorlar bile. haftalarca belediye parkının bir köşesinde annesiyle geceliyorlar. yine böyle günlerin birinde tesadüf oralardan geçmekte olan başka bir afgan konuşmalarını duyuyor. yanlarına gidiyor. nereden geldiniz nereye gidersiniz derken bunları alıp bir eve yerleştiriyor. ev ama ev demeye bin şahit ister. her neyse. orası başka bir hikaye. sonra bu böyle olmaz, bu çocuk okula da gitmeli diyerekten alıp getiriyorlar bizim okula. meriam'la tanışmamız böyle oluyor. annesi gündeliğe evlere gidiyor kızı okula. böyle böyle kıt kanaat geçinip gidiyorlar, derme çatma hayatlarında. geçenlerde bahçede oynarken baktım ayakkaplarının ayak baş parmağına denk gelen yerleri delinmiş. içerden yırtık çorabı gözüküyor. gel dedim kız sana bir ayakkap alalım. olur mu hocam dedi. niye olmasın dedim. aldım götürdüm ayakkapçıya. seç dedim kız istediğini. nasıl sevindi. uzun zamandır aldığı ilk ayakkapmış. giderken poşete koydurdu. hemen eskimesin hocam dedi. sonra giyecekmiş. öyle dualar etti ki uzaklaşırken, belki anam etmiştir bu kadar duayı en son. küçücük kız anam gibi dua etmeyi nereden öğrendi ki.."