Başlık: ateist

"(...) allah’ı böylece inkar ederler ama, bu inkar, hakikatte gene bir laftan ibaret kalır. çünki ne kadar karartmış olurlarsa olsunlar, ruhlarının yaratıcı tahayyül melekeleri ve vicdanları hakikati görmüş, duymuş ve onların bu hareketlerini asla uygun bulmamıştır. o halde bunlar iki basıncın arasında sıkışıp kalmışlardır. bu basınçlardan birisi, dünyaya bağlılıktan doğan maddi alışkanlıkların, nefsaniyet ve ihtirasların akıl ve duygu üzerindeki menfi baskısı, diğeri insanın asıl hakiki varlığın ebedi malı olan tahayyül ve vicdan kudretlerinin gene akıl ve duygu üzerindeki müspet baskısıdır. işte bu iki zıt baskı arasında kalan insanın, yukarıda söylediğim ruh parçalanışı vaki olur. ruh parçalanır. daha doğrusu insan varlığı parçalanır. ve bu parçaların gene en ağır kısmı ruh tarafında kalır. çünki allah’ın varlığını maddi baskılara uyarak ne kadar inkar etmeye kalkışırsa kalışsın, insanın öyle zamanları, bir şimşek hızıyla gelip geçse bile öyle anları olur ki, o anlarda ruh, için için sızlar, kanar ve allah’ı inkar etmenin gelecekteki acı reaksiyonlarının sarsıntılarını bazı gizli anlamlı duygu belirtileriyle içten içe insana sezdirir. fakat ne olursa olsun, bencilliğin en kabarık bulunduğu dönemlerinde insan, bu cılız görünen ruh sezişini yenmenin ve boğmanın yolunu kolaylıkla bulur. ve bunda hiçbir güçlük çekmeden, hatta fazla bir çaba göstermeden, belki dünya hayatı bitinceye kadar da devam edebilir. hakikatte, allah’ı kimse inkar edemez. eder görünür, ettiğine kendisini zorla inandırmaya çalışır. hatta bu işte biraz da güçlük çektiği anlar olursa, o zaman kendi kendisine, "canım," der, "böyle budalaca ve amiyane (bayağı, adice) inançlara senin gibi aklı başında, aydın bir adam kulak asarmı?" güya bu onun kendi kendisine verdiği akıllıca bir nasihattir. fakat o takdir edemez ki, bu nasihat aynı zamanda kendisinin en değerli mürşidi, öğreticisi ve kurtarıcısı olan vicdanına karşı çevirmiş olduğu korkunç bir cahillik silahıdır. ve bu silahın tehdidi, daha doğrusu baskısı altında zavallı vicdan, çaresiz kurtarıcı; uyuşur, siner, fakat içten içe gene mırıldanır ve fırsatını buldukça da gene feryat eder. ta ki bir gün egemenliği bütünüyle eline alıp, asi sahibinin yuvasını yapmanın sırası gelinceye kadar… insan kendisini yalnız dünya maddelerinden ibaret sandıkça, ruhunun evrim ve gelişmesine dünya varlığının ancak bir araç olduğunu unutmakta devam ettikçe ve asıl kötüsü, gerçek varlığını, yani ruhunu inkar ettikçe, onun bu söylediğimizden başka türlü hareket etmesine de imkan kalmaz. demek ki, allah’ı bulmaya girişmeden önce, insanın kendi gerçek varlığını araması ve bulması lazımdır. kendisini kaybetmiş ve bir madde yığını içine bütün değerleriyle birlikte ruhunu gömmüş bir insan; allah’ı ne duyabilir, ne bulabilir, ne de arayabilir. bu da bir hakikattir. bununla beraber gene tekrar ediyoruz: bu zorunlu inkarına ve unutkanlığına rağmen, asla yok edemediği ruhunu, gömülü bulunduğu madde yığınından kurtarıp çıkarmak için o insanın vicdanı, uyuşuk ve ezik haliyle bile boğuk ve derinden gelen sesini kesmez ve sürekli olarak sahibine duyurmaya çalışır. o halde allah’a inanmak, ilahi titreşimleri ruha yerleştirmek, daha doğrusu bu titreşimlerin ruhtaki varlığını idrak etmek her insan için bir zarurettir, bir ihtiyaçtır. bunun aksine olan inkarcılık; ruhun bünyesine uygun olmayan, onda gizli kudretlerle zıtlık halinde bulunan, dış alemin kötü telkinlerinden, daha doğrusu dış alemin çeşitli tesirleri altında uyanmış kötü ruh tepkilerinden doğan, er geç giderilmeye mahkum bir arızadır, sakat bir nedendir. kıymetli ruh dostlarımızdan akın’la bir konuşmamız sırasında onun vermiş olduğu tebliğleri aşağıda naklediyorum. bu tebliğlerde konumuzu ilgilendiren çok önemli bilgiler vardır. akın: (13.11.1948) "allah’ı tanımak sonuç değil, sebeptir. allah’ın tanınmamasına imkan olmadığını göz önüne aldım. bununla beraber allah’ı tanımayı, insanı tanımak gibi düşünmeyiniz. allah’ı tanımak değil, duymak, o’nu kendi ruhunda hissetmek lazımdır. eğer insan o’nu duymazsa o’na inanamaz. duymayanlar ise çok geri ruhlardır. mesela hayvanlar da allah’ın varlığını duymazlar." b.r.- "bazıları vardır ki hayatta fedakarca hareket ederler. fakat bunlar bir taraftan da allah’ı inkar ederler. fedakarlıkları bu kadar ilerlemiş olduğu halde, yani ruhen ilerlemiş oldukları halde bu insanlar allah’a nasıl oluyor da inanmıyorlar?" akın- "bunlar dünyaya ancak fedakarlık melekelerini geliştirmek için gelmişlerdir. aslında bunlar, kendi şuur ve idrakleri dışında vermek fiiline yöneltilirler. yani bu veriş, onların ruhunda otomatik olarak meydana gelir. eğer bunu yapabiliyorlarsa sınavlı deneylerini başarıyla geçiyorlar demektir." iyi anlaşılabilmesi için, psişik bazı bilgileri gerektiren bu son cümleyi biraz açıklamak lüzumunu hissediyorum. insanın otomatik faaliyeti ne demektir? eğer bu bilinmezse yukarıda geçen son cümlelerin manaları anlaşılamaz. insanların şuur ve idrakleri maddi alemde, yani dünyamızda iki tür belirti gösterir. bunlardan birisi, dünyada görünen, dünya bedenine bağlı şuur ve idrak şeklidir ki biz buna bağlı şuur ve idrak diyoruz. diğeri de alışılmış halde, yani bedene bağlı halde görünmeyen şuur ve idraktir ki buna da serbest şuur ve idrak diyoruz. örnek olarak, benim şu anda elim hareket ediyor. bunu ben idrak ediyorum ve şuurumla takip edebiliyorum. bu benim bağlı şuur ve idrakimdir. halbuki kalbim de hareket ediyor. fakat onun hareketini ne idrak edebiliyorum, ne de şuurum buna ulaşabiliyor. bununla beraber kalbimin hareketini de yöneten elbette benim varlığımdır. ama bunu ben bilmiyorum. halbuki bilgisiz olarak hiçbir iş yapılamaz. o halde kalbimin hareketi hususunda benim bilgimin ve idrakimin olması lazımdır. kaldı ki kalbimin ve diğer iç organlarımın gördüğü işler, benim dış bedenime yaptırdığım işlerden daha çok karmaşık ve naziktir. demek ki kalbimin hareketi, benim dünyadaki hayat şartlarımın içinde idrakime ulaşmayan, şuurla birlikte irademe bağlı bir yönetim işidir. işte hayatın icaplarına göre, bu iç organlarımın faaliyetini sağlayan irademe ilişkin şuurum, bedenime bağlı olan dünya hayatımdaki varlığımla idrak edemediğim irade kudretimin güzel bir örneğini oluşturmaktadır ki, biz bu halde bulunan bütün ruh kudretlerine serbest ruh kudretleri dediğimiz için buna da serbest irade ismini veriyoruz. ve böylece serbest şuur ve iradeye ilişkin olup, dünyada maddeye bağlı ruh halinin bağlı irade ve şuuruna ulaşmayan faaliyetlere de otomatik veya spontane faaliyetler diyoruz. bu açıklamayla otomatik faaliyet deyiminin manası iyice anlaşıldıktan sonra, akın’ın sözünü ettiği yukarıdaki otomatik fedakarlık faaliyetini de kısaca şöyle açıklamak mümkün olur: bunlar öyle insanlardır ki, ruhta gelişmiş bir fedakarlık melekesine henüz sahip değillerdir. ve onun içindir ki bu melekeyi, dünya şuur ve iradelerine de ulaşabilecek bir kudretle henüz kullanamazlar. ancak onlar spatyomda iken serbest irade ve şuurlarıyla vermiş oldukları bir kararın tesiri altında dünyaya indikleri zaman, o tesirin devamından ibaret olan bir içgüdü, bir iç zorlama ile, fedakarca bazı işleri yapmak durumunda kalırlar. dünyada çeşitli icaplar ve tesirlerle çarpışması ve çöküntülere uğraması daima muhtemel bulunan onların bağlı irade ve şuurları, bu tarzdaki fedakarca faaliyetler üzerinde kesin tesirler meydana getiremez. ancak böyle hareket ede ede, bu cebri ve içgüdüsel tesirler altındaki fedakarca hareketlere uya uya, dünyanın yıkıcı ve ezici şartları altında kalan bu insanların irade ve şuurları gittikçe kuvvetlenir, gelişmeye yüz tutar ve nefsaniyetlerinin, ihtiraslarının pençesinden kurtulabilmek imkanını böylece kendiliğinden kazanmış olurlar ki, bu da ilahi kanunların derin hikmetlerle (nedenlerle) dolu icaplarıyla kararlaştırılmış ayrıca bir tekamül yolunun örneğini oluşturur. şimdi tebliğe devam ediyoruz: "işte bu halde iken bu ruhlar allah’ı tanımayabilirler. çünki henüz o’nu tanımalarına yarayacak kudretlerini harekete geçirebilecek tekamül derecesine bunlar varmış olmayabilirler. ne kadar geri olurlarsa olsunlar, ruhlar melekelerini işletmek için dünyaya gelmişlerdir. mesela, bir köpek bile sahibi için kendisini feda edebilir. fakat allah’ı tanımaz. böyle bir insanın her şeyden evvel bu melekelerinin gelişmesine yararlı eprövlerini dünyada tamamlaması lazım gelir. bu suretle o, fedakarlık yaptıkça, hayatında yeni bir ufkun açılmasına sebep olur. ve bu da gelecek hayatında daha yüksek bir basamağın kazanılması için bir atılım oluşturur." b.r.- "demek ki bu insan birçok melekelerini geliştirmek için dünyaya geliyor. ve ancak bu melekelerin ruha kazandırdığı atılımlarla allah’ı tanıyabilecek, öyle mi?" akın- "ruhu bunu duyacaktır (1). fakat bunu duyuncaya kadar geçen zaman içinde onun dünyaya gelişleri ve ıstırapları o ölçüde artacaktır. bu dediğiniz kişi de herhalde çok ıstırap çekmiş bir insan olmalıdır. işte bu ıstıraplar onu inceltecek ve ruhunu allah yolunda imana sevk edecektir." akın’ın tebliğinden çıkan önemli sonuç da şudur: dünyada herhangi bir insanın gösterdiği iyi bir harekete bakıp, o insanın muhakkak her sahada yükselmiş olduğuna hüküm vermek doğru değildir. ve bunun içindir ki insanlar, diğer insanların tekamül dereceleri hakkında, onların dünyadaki fiil ve hareketlerine bakarak hüküm verecek durumda değildirler. onların bu hususta daima hataya düşmeleri muhtemeldir. bu hususu daha önce yayınladığımız ruh ve kainat isimli kitapta üstatlarımızdan, yani yüksek ruh alemlerinin varlıklarından almış olduğumuz tebliğlerle de belirtmiştik. bu nedenle dünyada bazı yüksek insanlık vasıflarını açıkça göstermelerine rağmen allah’ı tanımayacak kadar ruhen geri kalmış varlıkların da bulunabileceğini daima göz önünde tutmak gerekir. (...)" - allâh · bedri rûhselman (bedr/bedir: dolunay, ayın en parlak olan hâli, eksiksizlik ve tâmlık - rûh-u selmân: selâmete ermiş / müslim rûh, ilâhî nûrlara / hakikatlere varmış rûh) eserin tamâmı: *** bunun tezâhürü bâbındaki kimi örneklerin beşeri manzarası: einstein, carl sagan gibi meşhur kimi akademik bilimcilerin- avâmın kabûl ettiği tarz, adeta bir kişilik içine büründürülmüş, sığ bir tanrı kavramına inanmamakla birlikte- üstün bir güce inanmaları, panteizm veya panenteizmle alâkadar fikirlere sahip olmaları... bu insanların diğer insanlarla ilişkilerini yakın bir alâka ile incelerseniz, bir samimiyet, tevâzu ve hareketlerinde iyi niyetlilik sezersiniz... diğer sözüm ona 'ateist' olan richard dawkins tarzı kişileri de aynı yakın alâka ile etüt ederseniz, bir tekebbür, böbürlenme ve kibir, negatiflik ve alaycılığı sezmekte gecikmezsiniz... bu da kıyas unsuru olsun, vesselâm... *** ateist olduğu iddia edilenlerin kaçı hakikaten, mutlak bir duruş olarak, samimi ve içsel olarak böyle bir fikre sahip (ki üstteki yazıda da ifade edildiği gibi hakikatte bu mümkün değil), kaçı etraflarındaki insanların inançları ve bu inançlarla eyledikleri yoz eylemlerin ve bu yoz fikirlerin karşıtı bir isyankârlık içinde? bu tahlil edilirse, önemli bir neticeye varılır... iyice tahlil edilirse, çoğunun 2. kümeye dahil olduğu, ateizmin bir paravan, bir araçtan ibâret olduğu görülür. hâ, hiç mi yok 1. kümeden insan? elbette var. onların da bir kısmı muvakkat bir hâleti ruhiyenin esiri (gelip geçici bir durum), kalan diğer kısmıysa üstteki yazıda ifade edildiği gibi bu ilâhî titreşimleri henüz duyumsayabilecek, sezebilecek bir rûh kudretine gelememiş. maddî, dünyevî tesirlerin etkisi altında ve yalnız dünyâ maddesini kabûl eder bir hâl içinde. her realite için geçerli olan durum: kişi kimi hakikatlerle alâkalı realite seviyelerine ne birden bire ulaşabilir, ne de onlara dıştan, zorla yapılan telkinlerle ulaştırılabilir. dolayısıyla bu ilâhî duyumsama durumu da dıştan gelen zorlayıcı telkinlerle değil, kişinin rûhî kabiliyetleri kudretlendikçe, renklendikçe, katmerlendikçe, özetle evrildikçe açığa çıkan kaçınılmaz bir durum. yâni her şeyin bir vakti ve sırası var. herkes çeşitli eksik yanlarını geliştirmek için burada. ilâhî duyumsama hâlinin dünyâda, insan seviyesindeki varlıklardan itibaren tezâhür etmeye başlaması da ayrıca düşünülmeli... insanın öz varlığı inkişaf ettikçe nice kudretleri, duyumsamaları, fikirkeri açığa çıkmaya devâm eder; hakikate daha yakın realite seviyelerine doğru tedricen yol alır...