Başlık: kadinlarin-kendi-ayaklari-uzerinde-durma-sevdasi

sene 74 dedem ve babaannem bulgaristan’dan türkiye’ye dedemin 3 senelik bir işi için geliyorlar. geldiklerinin 5.ayı dedem vefat ediyor. babaannem 43 yaşında lisanını dahi doğru düzgün bilmediği bir ülkede 4 çocukla başbaşa kalıyor. en küçük çocuk daha yaşına bile girmemiş. türkiye’de dedemin bir yerlerde akrabaları olduğu biliniyor ama babaannem cesaret edemiyor aramaya. çünkü dedemle evlenirken ikisinin de ailesi çocuklarını reddetmiş. babaannem selanik yahudisi dedem bulgaristan türkü. evlenirken babaannemin müslüman olması bile işlememiş dedemin ailesine. kendi ailesiyse zaten çoktan silmiş. 43 yaşına kadar dönemin şartlarına göre iyi yaşayan kadın o saatten sonra tarlada çalışmaya başlamış, zar zor sigortasını yaptırabilmiş. kabul görmek için kökenlerini gizlemiş. ilk 2 çocuğu okumak yerine küçük yaşlarda çalışarak annelerine yardım etmiş. bu kadın kocası hayattayken kendi kendini geçindirebiliyor olsaydı ne kendine ne de çocuklarına birçok tramvayı yaşatmazdı. anne tarafım bana daima iyi okullarda okumam, düzgün insanlarla iletişim kurmam gerektiğini söyledi ama babaannem okuyup okumamamdan bağımsız kendi başıma yetebilmem gerektiğini, kendi başıma döndürebildiğim çatımın olması gerektiğini aşıladı. iyi ki de öyle yaptı. ailemdeki tek bir örneğe bakınca bile kendi ayaklarım üzerinde durmanın sevda değil gereklilik olduğunu görüyorum. kimse kimseye bu hayatta maddi olarak bağımlı olmamalı.