Başlık: turkiyede-kadin-olmak

bu ülkede okuma şansı bulmuş bir kadının dinin ve din etkisi altındaki toplumun kadın için biçtiği birinci role geçip kenara çekilme lüksü yok bence. olmamalı. elbette bu, toplumda tüm bu aşağıdakileri aynı anda mümkün kılan, yani sizi geliştiren, toplum eleştirisi ve özeleştiri yapabilen, kendine dürüst, olgun, farkındalığı gelişmiş, medeniyete meyilli bir erkekle karşılaşmanız durumunda geçerli değil. ancak benim gördüğüm kadını geriye basan erkekler, kendiyle kıyaslayarak, aşağılayarak, yorarak, takdir etmeyerek, görmeyerek, başka kadınlarla üçgenleme yaparak, ruhsal ve fiziksel şiddet göstererek, kendini yetiştirmiş kadını cezalandırıyorlar. bunun bir yerde bu erkekler tarafından çok bilinçli yapılmadığını düşünmeye başladım, zaten bu daha kötü. tamamen toplum motivasyonları, acı bedeni, anne meseleleri ile kadınlıkla ilgili tüm negatif algısını size yansıtan biri her ne kalifikasyonda olursa olsun boş kümedir, egodur, acıdır. kendimi bildim bileli kadına biçilen bu rolleri kokladıkça ve baskıları tattıkça inadına daha da radikalleştim, sonunda acı çekeceğimi bilsem dahi. dediğim gibi eğer türkiyenin en iyi üniversitelerinde okuyabilmiş bir kadınsan bu şartlarda evde kaldım, aman evleneyim ben de herkes evlendi vs diye söylenemezsin, bu ileri şımarıklık ve kendini inkar etmektir. bu kadınları insan yerine koymayan, haklarına saygı duymayan, önyargılarıyla etiketleyenlerin maalesef sayıca çoğunlukta olduğu ortadoğu toplumunda doğmasaydık böyle konuşmazdım. bu düşüncelerim ile çelişen ve pes ettiğim bir dönemim de oldu, ruhen yorgunluktan herhalde. içimdeki köyü öylece gördüm orada. kendimi bir uçan balon gibi hayal ediyorum bunu düşününce, çorak bir arazide çirkin bir korkuluğa bağlanmış sağa sola savruluyor ama uçamıyor. aslında doğası uçmak istiyor ama bedeni o iple oraya bağlı, ne yer onu bırakmak istiyor, ne de kendine inançsızlıkla o orayı terketmek istiyor. ama öyle bir şey ki, birileri git gide o ipe hasar vermeye başlıyor, balon çok korkuyor hem acı çektiği için hem de bildiği ve içinden atamadığı evini terketme ihtimali olduğu için. o hasarlar öyle bir noktaya geliyor ki balon sonunda kopuyor ve uçmaya başlıyor. ben uçmaya üniversiteyi bitirince değil, toplumla ilgili acıyı daha fazla kaldıramayınca, kendimle yüzleşmeye ve kendimi anlamaya karar verince başladım. özetle her ne kadar toplum baskılarını önceleyen yapıda biri olmasam da, ben de bir dönem bu baskıya yenik düştüm ve bunun için kendime acı çektirdim, gereksiz insanlara anlam yükledim. aslında bu sadece bu saçmalığı daha da sindirmeye yaradı, çünkü şunu net gördüm ki ben yerde olmak istemiyorum, ben uçmak istiyorum. kendimi tanımak, insan olmanın ne demek olduğuyla ilgili topluma ait tanımı değil, kendi tanımımı yapmak, sınırlarımı koymak, ben olmak, beni görmek ve kendimi mutlu etmek istiyorum. daha ehlileşmiş halimle bile maalesef bu toplumun gerçekleri ile uyuşamadım. şimdi ise çok daha uzak bir yerdeyim ve daha mutluyum.