Başlık: avukat

bana bu mesleği yaptığım sürece manevi bir haz yaşatan herhangi bir olay yaşamadım. tahliye, beraat almadık mı? aldık. lakin minik umutların hiç gerçek olduğunu görmedim. ben kötü bir avukat olabilirim belki bilemiyorum. daha çok, adalet sisteminin karar mekanizmalarının basma kalıp düşünceleri ve usta çırak ilişkisi gibi büyüklerinin uyguladığı tarifeyi devam ettirmelerini görüyorum. küçük bir örnek; icra hukuk kararları uygulamada tefhim yani duruşmada vekilin yüzüne karşı kararı okumasıyla istinafa başvuru süresi başlatıyor. o duruşma zaptında kısa karar dediğimiz davanın reddi veya kabulü yazılıp geçiliyor. mahkeme bir ay içinde de gerekçeli kararını yazıyor ve neden bu kararı verdiğini açıklıyor. kanunen tarafların istinafa başvurma süreleri gerekçeli kararın taraflara tebliğ edilmesi ile başlar. yani duruşmada duyduğun andan itibaren değil. gerekçeyi öğrenirsin, istinaf edeceksen ona göre edersin. istisnadır tefhim. kanun ve içtihat der ki; sen tefhimle süre başlatacaksan, bir cümle dahi olsa neden reddettiğini ya da kabul ettiğini açıklayacaksın. yoksa tefhimle başlatamazsın. uygulamada çoğu mahkeme açıklama yapmaz. üstelik tefhimle de istinaf süresini başlatır. bunu engellemek için süre tutum dilekçesi yolla, süreyi tut ve gerekçeli karar gelince ayrıntılı istinaf dilekçeni sun der. kaynak? oturan yerlerim. hukuk muhakemeleri kanununda süre tutum diye bir işlem yoktur. dahası, süreyi tuttun diyelim, istinaf dilekçeni de sundun sonra. teknik olarak istinar dilekçen ikinci istinaf dilekçen oluyor. taraflar dosyaya iki kez istinaf dilekçesi sunamaz. bunun kanunda yeri yok. tüm bunlar neyden ileri geliyor o zaman? hukuk usulü muhakemeleri kanunu yani humkta böyle bir işlem var. ama yıllar önce bu kanun değişti ve hukuk muhakemeleri kanunu oldu. yani uygulanmıyor bu kanun. kalktı yürürlükten. humk zamanına denk gelen hakimler bunu aşamadı ve teamülen, ki hakim teamülen kanunda var olmayan bir şeye devam edemez, devam etti. hmk geldikten sonra binlerce hakim geldi. hmk geldiğinde hukuk fakültesinde bile olmayan çocuklar bugün hakimler ve hiç bilmedikleri, görmedikleri bir kanunu uygulamaya çalışıyorlar. konu hakkında söylediğimi destekleyen yargıtay kararları ve hatta anayasa mahkemesi kararı var. gidip konuştuğunda sana "o zaman kanunda neden tefhim var" diyor. kanundaki tefhim zorunlu hallerde ve hükmün sebebini anlatacak şekilde diyor sana. reddettim de geç kabul ettim de geç demiyor. daha da vahimi, bu kararlar bi şekilde istinafa gidebilse bile artık istinaftan da red yiyor. ee, istinaf o zaman yargıtayı da sallamıyor anayasa mahkemesini de öyle mi? bu küçük bir örnekti. bu düzen içinde aldığımız beraatler kazandığımız davaların kabak gibi ortada gerçeklere dayandığını düşünüyorum. çünkü önünde sonunda karar merciinin vizyon genişiliği ve mesleki bilgisine kalıyorsun. kaderine en olmayacak hakim savcı denk gelirse, bak ayı ikiye yar ortadan, kafalarını kaldırıp bakmazlar. ben böyle bir düzende neyin manevi tatminini yaşayayım? yaşayabilen arkadaşları gönülden tebrik ederim.