Başlık: anne-olmak-istemeyen-kadin

dört yıldır evliyim. çocuk doğurmak bana hiç yük gibi gelmedi, düşündüğümde gözümü korkutmadı. "çocuk olursa kendi hayatın biter, onunki başlar" dediler, "özgürlüğüne veda edeceksin" dediler falan filan.. doğum yapmanın sıkıntılarından da bahsettiler. dokuz ay karnında taşı, doğururken çok canın yanacak vs. umurumda bile olmadı bunlar hiç. dünyaya yük değil çocuk getireceğimi bildim çünkü. bilerek, isteyerek dünyaya getirdiğim bir varlığın ihtiyaçları için "of" deme lüksüm olmadığını da mantıklı düşünmeden bile sırf hissederek biliyorum. bir gün çocuk doğurmaya karar verirsem eski usül doğal yollarla doğum yapmak, çocuğumu sütüm bitene kadar emzirmek isterim. çocuksuz yaşamımdan yapmam gereken fedakarlıkları ve çocuğum için yaşayacağım endişeyi de az çok tahmin edebiliyorum ve bunlar gözümü korkutmuyor. çocuk güzel bir şey gibi görünüyor. birlikte yeniden öğrenmek, bir çocuğun bakışından dünyanın nasıl olduğunu yeniden hatırlamak, en azından yaşamının başında bana bağımlı bir varlığa kol kanat germe fikri genlerimden olsa gerek inanılmaz güzel geliyor. ve fakat ben anne olmak istemiyorum. bu, her fikir gibi ortaya çıktığı zamana ait, sonrası için değişmeyeceğinin herhangi bir garantisi olmayan bir düşünce. belki altı ay belki üç yıl sonra "anne olmak istiyorum" diyeceğim belki de hayatım boyunca hiç istemeyeceğim. çocuk çocuk diye ölmeyen, benimle aşağı yukarı aynı fikre sahip biriyle de evlendiğim için bu açıdan da içim rahat. bu durumda kendi özelimde "anne olmak istemeyen kadın"a yüklenip duran bir sürü şeyi çürütüyorum. üşenmiyorum, korkmuyorum, çocuklardan nefret etmiyorum, özgürlüğüme düşkünüm evet ama çocuk sahibi olmanın özgürlüğü engellemekle bir ilgisi olduğunu düşünmüyorum. ama istemiyorum, içimden gelmiyor. dünyanın en iyi annelerinden biri olabilirim bunu da biliyorum. hem iyi bir insan hem iyi bir anne olur, çocuğumu dünyanın en şımarık yaratığı kendimi dünyanın en kutsal kadını zannetmeden efendi gibi de anne olurum. ama istemiyorum kardeşim.. çocuk sahibi olup "ama olsa çok seversin, yap bence" diyen tanıdıklarım var. manyak mısınız abi? olsa tabii ki çok severim. "çocuk olduğunda aslında öncesinde ne kadar sıkıcı bir hayatın olduğunu anlayacaksın" diyen var. kişi kendinden bilir işi.. benim hayatım hiç hem de hiç sıkıcı değil. her güne minnetle ve neşeyle başlıyorum ve gün içinde sahip olduğum şeylere şükredip duruyorum. okuyorum, yazıyorum, konuşuyorum, mutluyum. siz hayatınıza renk gelsin diye çocuk yapıyorsanız bu sizin sorununuz. "yaptığında pişman olacak, keşke daha erken yapsaydım" diyeceksin diyen var. olabilir.. buna sözüm yok. "keşke daha önce farkına varsaydım" diye hayıflandığım çok şey oldu hayatta ve belki çocuk sahibi olma duygusu da bunlardan biridir. ancak her şeyin bir zamanı var, insanın içi isterse zaten bir saniye durmaz. demem o ki, çocuk sahibi olmak istemeyen kadının etrafını bir boşaltın. açılın biraz nefes alsın. ota boka atlayan ebem karılar gibi akıl verip yermeyin. kışt kışt kışt..