Başlık: suriyeli-siginmacilar

bu sene filistinli bir aile komşumuz oldu. baba fizyoterapist ne yapıp edip önden türkiye'ye geliyor sonra da karısını ve üç çocuğunu buraya getirmeyi başarıyor. çocuklardan büyük olanları burada okullarına devam ediyorlar. başta inanılmaz zorlandılar tabi türkçe öğrenmek konusunda. anne özellikle çok ilgiliydi. kendi ülkesinde de ingilizce öğretmenliği okumuş ama mesleğini yapamamış. bilinçli ve çocuklarının türkçe öğrenmeleri konusunda çok istekli. biz de vakit oldukça çocuklarla sürekli iletişim halindeyiz. arapça bilmediğimiz için etkileşim daha çok mimik, el kol işaretlerine dayalı ama çocuklar şu an türkçe'yi sökmüş durumda. umuyorum daha da ilerletecekler. maddi durumları en başta çok kötüyken babanın iş bulması ve çocuklara verilen burslar sayesinde şu an çok şükür geçinebiliyorlar. öyle ki çoğu zaman yetiyoruz birbirimize diyerek yardımları geri çeviriyorlar. onların en çok istediği türkçe'ye hakim olmak. bir de en küçüğümüz var salim. aylan kürdi gibi 3 yaşında. ben hayatımda gerçekten böyle anlamlı bir bakan bir surat görmemiştim. 3 yaşında ama öyle her şeyin farkında gibi ki. yaşadığı şartların farkında, doğduğu yerden çok uzaklara, dilini bilmediği bir memlekete gelmiş olmasının farkında. öyle bakıyor, öyle şakalaşıyor, öyle anlaşıyor bizimle. aylan'ın fotoğrafına sadece bir kez bakmak istedim. çünkü en çok korktuğum şey bunu zihnimde ve kalbimde normalleştirmek. aylan tıpkı salim gibi. gerçekten yaşadığım duygu yoğunluğundan olsa gerek çok benzettim ve bunun için de bir daha bakmak istemedim o fotoğrafa. salim'in buraya ne şartlar altında, nasıl geldiğini bilmiyorum. belki de aylan ve ailesinin kaçış yöntemi gibi bir şey yaşamıştı. aylan şu anda cennete bu berbat dünyadan kurtulmanın rahatlığı içinde yaşıyor. salimse şu an bahçede paten kaymakla ya da parkta oynamakla meşgul. bir çocuğun yaşaması ve yapması gereken doğal normal hareketler kısaca. abisi ve ablası yeri geliyor kitap okuyor, yeri geliyor bisiklet sürüyor. bir çocuk bunları yapmalı hiç bilmediği bir mavilikte nereye gideceğini bilemezken kıyıya vurmamalı. şaka gibi! yakınımda filistinli aile olduğu için bu örnekten girdim. tuzla'da yaşıyorum ve belediyeye bağlı bir hayır çarşısında gönüllüyüm. yardıma muhtaç ailelerin birçoğu suriye'den göçmüş aileler. kimisi öğretmen, doktor, esnaf, işçi. bu insanlar kendi memleketlerinde bir düzenleri, hayatları varken keyfen buraya gelmiş olamazlar. bu insanlar kendi ülkelerinde belki de mis gibi yaşarken kalabalığından korktukları bir şehre sırf buradaki insanları rahatsız etmek için gelmiş olamazlar değil mi? mcdonald's'da tüm keyifleriyle yiyeceklerini tüketirken yanlarına gelen suriyeli "dilenciler" yüzünden keyifleri kaçan insanlar için çok üzgünüm. zannediyorum bir insanın başına gelen en kötü şey bu olsa gerek. başına bomba atılmasından, açlıktan susuzluktan yaşayamamaktan daha rahatsız edici olsa gerek. allah kimseye yaşatmasın bu durumu (!) ya da ailesiyle el ele gezerken bir suriyeli "dilenci" elindeki poğaçadan istedi diye rahatsız olan insan için de çok üzgünüm. bunlar gerçekten keyfi kaçıran büyük dertler. çok haklısınız (!) bosna'da yapılan katliamı ele alalım. o insanlar avrupa'nın ortasında tüm insanlığın gözü önünde katledildi, yaşamlarına son verildi. çoğu insan çaresizlikle izledi bu durumu. o yıllarda bosna'dan bu ülkeye göç eden büyük bir çoğunluk olsaydı yine aynı suçlamalar, şikayetler ortaya çıkar mıydı? evet çıkardı. çünkü rahat yaşamak istiyoruz. gözlerimizi, kulaklarımızı kapatarak rahat ve mutlu yaşamak da o kadar kolay ki. kabul ediyorum bu insanlar sistemsiz bir şekilde ülkeye geldi, sistemsiz bir biçimde yaşıyorlar. ama yaşıyorlar. suriye'de pisi pisine ölüp twitterda facebook'ta "suriye'deki çocuklar" diye ajitasyon kasmadığınız için suçlu bu insanlar. steven spielberg, roman polanski filmleri izleyip orada katledilen yahudi çocuklarına için acıdı üzüldün hatta elinde olsa onu kurtarmak isterdin, gazze'de öldürülen çocuklar için tüm sosyal medya profillerini siyaha boyadın, berkin için üzüldün, isyan ettin. al işte o çocuk yanına geldi. onu kurtarma, mutlu etme şansın var. bu insanlar ülkelerinde savaş yüzünden ölen yüzlerce insandan biri olsa çok mu rahat olacaktın, çok mu mutlu olacaktın? savaş mağdurları tek bir ırktan, tek bir dinden çıkmaz. bıçak sırtında yaşayan bir millet olarak bizim geleceğimiz hiç belli olmaz. sırf bu ihtimali bilerek, bu empatiyi yaparak bile o sığınmacı denilen insanların insan gibi yaşamasına müsade edilmeli. en azından kötü karakter olunmamalı.