Başlık: islam

islam-allah-otesi : 3 durumlu bir analiz denemesi yapmak istiyorum. 1-klasik bilindik islam: malum okuduğumuz ve duyduğumuz bilindik şeyler. kısaca islam bagajı yani peygamberi, kitabı ve icmasi. 2-. deist gibi; allaha inanır ama islama inanmaz. "islam ve islamın kuranı donemseldir, bana ve benim donemime ait degildir" gibi düşünür. 3-tanrıya inanmamak. "tanrinin bu denklemde hic bir yeri yok. rastgele olmaktadir" demektir. birinci durum klasik islam literatürü, ikincisi deistlik gibi ve aslında pek çok müslümanın defakto fiiliyatta yaptığı inanç. burda son durumu yani tanrıyı inkarı biraz irdelemek istiyorum: deism ile inkar arasında pratikte hiç bir fark yok. deistlik benim şansımı yaratan bir tanrı var der inkar ise "benim şansım rastgele oluştu" der. bu işler şanstır der. bence, tanrının şansı yarattığını söylemekle şansın kendiliğinden olduğunu söylemek arasında teoride çok fark yok ama pratikte fark var. deizmi inkara yeğliyorum, zira pratikteki faydaları daha fazla. (deistliğin) faydaları: bir tez hiç yoktan iyidir. allah tezi bir tez. demiş ya tez-antitez sonra sentez. mesela dücane cümdioğlu pek çok sohbet yaptı ama iki tanesini burda bahsetmek yeter, diğerleri muhtemelen tekrardı. dücane, biraz tanrısızlığın (üçüncü durum) kıyılarında dolaşmak ister, ama konuyu öylece ayakta bırakır: birincisi, peygamberlikle mania -ilham perisi kavramları arasında ilişki kurmaya çalıştığı bir sohbettir. sohbeti boyunca işlediği nokta mania-peygamberlik-ilham perisi kavramları benzerdir der. eee benzer tatbiki. bireyin allaha halife/ karşılık geldiği düşünülürse, karşı birey veya toplum veya siyaset peygambere tekabul eder. diğer bir sohbeti ümit ve karamsarlıkla ilgili sohbetidir. sohbetinde, ümit ve dua gibi kavramları din alanından çıkarmaya calışıyordu. insan olan ümitlenir bunun dinle inançla alakası yok diyordu. yani diyorki umudu boşlukta tanımlayalım, öyle umudu tanrıya atfetmeyelim. e sonuçta her iki durumda da umitvar olduk, değişen bişi yok. deistlik teoride güzeldir, ama inançların bagajları gereği uygulaması zordur. bir tanrı inancı, çok hızlı bir din inancını beraberinde getirip insana boyunduruğu geçirmesidir. bir kere boyunduruk konuldu mu kurtuluş olmaz. ateistlik ve inkarcılığın şöyle bir sıkıntısı vardır; mevcut inançları inkar olduğundan sürekli bir mücadele gerektirir ve kendisi de somut olamaz. hal böyle olunca muhalif olmak için bahane aramış olur. et ve kemikle doğan insanın dayanarak büyüdüğü inançları inkar etmek, yerine ise bişi koymamak zor oluyor. sonuçta et ve kemik, kimlik ve siyaset insandan çıkmıyor. pratikte ne degisir? tanrı algınıza göre pratik etkileri olur. once hristiyanlarin tanri algisina bakalim. tanri sevgidir demislerdi. bu sekilde tanriy sevgiye baglayinca a) hem sevginin yerini teslim edip rahatlamis olursun, b) hem de ben birisini seviyorum tarzinda kendini kendini rahatlamis olursun. c) bir de surekli sevgi kanalini acik tutarak sevebilmek potansiyelini diri tuttugunu dusunelim. ıslam tanrisi ise kanun koyan, iktidar sahibi tek. yani bir musluman aklindan bir turlu cikmayan tanriya gucle ozdeslestirince a) insanda bir guce ram olma duygusunu b) ben birisinin korumasi altindayim c) surekli guc kanalini acik tutarak surekli bir guc odagini canli tutumus olur