Başlık: vegan

kendi deyimleriyle "bedenlerini hayvan mezarlığına dönüştürmeyen" insalardır. elbette onlara laflar hazırladım. otuz senedir şu ülkede yaşıyorum. daha bir tane ideolojinin, bir tane yaşamsal alışkanlığın, bir tane tercihin "sen de benim gibi olacaksın!" sığlığından ötede yaşandığına şahit olmadım. gerçi bu dünya geneline yayılmış bir zihniyet fakat benim laflarım "bizimkilere." sevgili kardeşim, seni facebookta, twitterda ve daha pek çok mecrada ağlarken, "veganlığın en zor tarafı et yememek değil, ahmaklarla uğraşmak" derken buluyorum. ve merak ediyorum; o ahmaklar senin ellerini yatak başlığına kelepçeleyip ağzına burnuna sucuklu yumurta mı tepiyorlar? seni sandalyeye bağlayıp gözünün önünde karışık ızgara mı götürüyorlar? "hadi körebe oynıcaz" deyip seni kekleyerek mezbahaya mı salıyorlar? ne yapıyorlar bu ahmaklar sana? neyle uğraştırıyorlar? hakikaten meraktan soruyorum bak, ironi yok. çünkü senin yaptıklarını görüyor ve fakat ahmakların vuruşlarını göremiyorum. sen bütün gün facebookta derisi yüzülen koyunları, tabakta servis edilmiş evcil hayvanları ve hayvan etiyle kaplanmış yumoşları paylaşıyorsun. benim midem kalkıyor. sen hiç usanmadan kişisel iletilerine, on kaplan gücündeki tweetlerine "leş yiyiciler, hayvan mezarları, hayvan ölüsü seviciler" diye döşeniyorsun. benim sesim çıkmıyor. ne diyeyim sana bilemiyorum. ama birileri çıkıyor, seni ve aşırılıklarını alaya alıyor. "sevgili vejetaryen kardeşlerim, yemeğin iyisini bize bıraktığınız için sağ olun," diyor. komik bu, inkar etme şimdi. ama sen saldırıya uğradım sanıyorsun. daha iki ay evvel, tamamen başka bir hususta "bu insanların mizah üretme kabiliyetlerine hayranım azizim," diye soyalı mantını yiyorken, bugün aynı mizah atışı seni hedef alınca üreteni ahmaklaştırıyorsun. riyakarlık yapıyor, samimiyetsiz oluyorsun. et yemiyor musun? yeme. yumurta da yeme. süt de içme. zannetmiyorum ki - annen dışında - kimse bu konuda cehennem azapları çeksin. senin miden, senin sindirim sistemin, senin seçimlerin. fakat artık kendi kişisel seçimlerin sonucunda ulaştığın "aydınlanmanın" ışığını benim gözüme tutmaktan vazgeç kardeşim. bu aşağılık kompleksini, bu paramparça olmuş, komikleşmiş "bizi eziyolar" bayrağını artık bir tarafa bırak. kimse seni ezmiyor. belki bazısı senin üzerinden mizah üretiyordur. bırak yapsın ya; kim ölmüş mizah yoluyla? et yemeyi bıraktın diye bu kadar hassas bir şeye dönüşmüş olma. can sıkıcı oluyorsun. bazı fikirlerin, paylaşımların falan hoşuma gitmiyor değil. işte, şu kadar etten alacağın proteini şu kadar sebzeden de alabiliyorsun gibi. ben de mesela kendimi çok zaman "vejetaryenliğin sınırlarında yaşıyorum" diye tanımlıyorum. kokoreç, tantuni ve kalamardan vazgeçebilsem hemen yanaşacağım yanınıza da olmuyor. o "şu kadar sebze, şu kadar köfte" formüllerini kullanıyorum yani bazen. birlikte yaşamamız mümkün oluyor yani. ama sen diyorsun ki "yok"; illa sen de benim gibi olacaksın. böylece senin seçimlerinin, senin doğrularının mutlaklığı dünya geneline yayılacak. işte o vakit ben de diyorum ki "aga bunun derdi koyunlarla tavuklar değilmiş; adam eti bırakıp egolarıyla beslenir olmuş." beni suçlama. aşırılıklarınla sen sağlıyorsun bunu. biçare hayvancıkların korkunç fotoğraflarını gözümün içine soka soka yapıyorsun. bu davranış biçimi bize yabacı değil yalnız; onu unutuyorsun. bu dünyada yüzyıllar boyunca, kendi düşüncesine yahut inancına yeteri kadar bağlı olmayan, o düşünceden yahut inançtan büsbütün emin olmayan herkes senin yaptığını yapmıştır: karşı düşünceyi/inancı kötüleyerek kendininkini yüceltmeye çalışmak. böyle konular gündem olunca, aklıma hemen quills isimli güzide filmde allahsız marquis de sade'ın genç papaza söylediği şu sözler geliyor: "are your convictions so fragile they cannot stand in opposition to mine? ıs your god so flimsey, so weak! for shame." yani diyor ki, "neden beni tehdit olarak algılıyor, neden kendi tarafına çekmek istiyorsun papaz efendi? senin inancın benim karşımda duramayacak kadar zayıf mı?" umarım derdimi anlatabilmişimdir. sana hayatta başarılar dilerim kardeşim. bir de artık benim midemi kaldırmaktan vazgeçmeni. gutbay. bir yıl sonra gelen nedamet editi: yukarıda yazdıklarımın hepsini yutuyorum. bütün veganlardan tüm samimiyetimle özür diliyorum ve bu koca entryi de ibreti alem olsun diye burada bırakıyorum. çok aptalca laflar etmişim. insan her gün yeni bir şey öğreniyor. ne mutlu.