Başlık: turkiyede-kadin-olmak

bazen, uykumun kaçtığı zamanlarda, balkondan şehri seyrederken ona rastlıyorum. sanırım hemşire... nöbetten dönüyor olmalı... çok geç kaldığında kıyafetini bile değiştirmiyor çünkü. yürürken korkuyor... insanoğlu için çok sıradan bir eylemi gerçekleştirirken korkuyor. düşününce çok saçma değil mi? çantasını sıkı sıkı tutup tedirgin ve hızlı adımlarla yürüyüşünden anlıyorum. bu hissi kadın değilseniz imkânı yok anlayamazsınız. denk gelmişsem -komşularımın beni kendi kendine konuşan bir kaçık diye nitelendirmelerini göze alarak - sanki balkonda birisiyle sohbet ediyormuşum gibi sesimi duymasını sağlıyorum. bir kadın sesi duymak onu rahatlatıyor. beden dili öyle söylüyor. aramızdaki bu tuhaf bağ onun o karanlık yoldan geçerken birazcık da olsa tedirginliğini alıyor. kimi zaman da beni görsün diye balkonun ucuna doğru gidip amaçsızca duruyorum. bir kaç saniyeliğine bana bakıp çekinerek gülümsüyor ve gülümsemesine karşılık beklemeden hızlıca uzaklaşıyor. anlamsız gelebilir fakat diyorum ki bari benim evim, gözünde büyüyen o yolu aşmak için bir durak noktası olsun. "balkondaki o kızın evine varınca..." diye bir hedef belirlesin. "en azından buraya kadar sağ salim geldi." diyorum, içim rahatlıyor. sonra? sonra bir kadının taciz edilmeden eve dönmesinin şans olduğu bir ülkede yaşamak üzerine düşünüyorum... düşünüyorum... tüm kadınları pembe uçaklara bindirip tüm renkleri özgürce kullanabilecekleri bir yere görürmek istiyorum. belki bir gün olur. umut güzel şey.