Başlık: anne-olmak-istemeyen-kadin

her fikrin değişebileceği olgusunu bana öğretmiş durumdur bu. hayatımın hiçbir evresinde çocuklarla iyi anlaşamadım, bir bebek gördüğümde o şirin surat ifadesini takınıp sevimli kelimeler söylemeyi beceremedim, hatta evcilik oynarken anne bile olmak istemedim, yeğenim doğduğunda içimde tarifsiz bir sevgi hissettim ama ona hissettiremedim, öğretmenlik fakültesinde okurken staja gittiğimizde çocuklara ne kadar sabırsız olduğumu daha iyi idrak ettim, harçlığımı çıkarmak için özel ders verdiğim çocuk sürekli yaramazlık yaptığı için dersleri bırakıp aç dolaşmayı tercih ettim. şimdi 30. yaşımdayım, etrafımdaki bütün arkadaşlarımın çocukları var. buluşmalarımız ve whatsapp gruplarımızdaki gündem genelde çocukların hastalanmaları, yaramazlıkları ve dertleri üzerine geçiyor. iki dakika stres atalım diye buluştuğumuzda kafam bunlarla şişiyor öyle bilgiyle doluyum ki neredeyse çocuğun kaka renginden dünyanın oluşum sürecini çözebilirim. sonra bir de dönüp "eee sen ne zaman anne olacaksın?" diye soruyorlar, "ulan bunca şeyi duyduktan sonra ne anne olması deli miyim ya" diyorum. zaten yaptığım işin temposu çok yüksek olduğu için mütemadiyen yerli yersiz soruyu soran insanlara da "seneye nasipse, bu sene işler yoğun" deyip öteliyorum, işimi bildikleri için susuyorlar neyseki. arkadaşlarla onca muhabbetten sonra da içimde kırıntısı olacak gibi olan o istek de sönüveriyor. daha doğrusu sönüveriyordu. allah'ım ne olduysa birkaç gün önce oldu, böyle saçma sapan bir ruh haline büründüğümü farkettim. mağazanın içinde dolaşırken bir de ne göreyim bebek reyonunun önünde elbiselere bakıp "ayyy çok şirin" diyorum! "aman allah'ım annemin dediğine geldim! yine mi tuttu be anne" dedim. her gizli saklı konuşmamızda "kızım bak geç kalıyorsun, erken anne olmak güzeldir. hala mı istemiyorsun?" hatta umutsuzca "hiç mi?" dediği her konuşmamızın sonunda dediği an geldi! "o duygu içine düşecek anlamayacaksın bile, bir bakmışsın ki o yolu çoktan yürüyorsun "