Başlık: 40-yasinda-hic-evlenmemis-erkek

genellenemez diye düşünüyorum. bazı şeyler geneldir. mesela 36 numara veya 46 numara erkek ayakkabısı çok gitmediği için bazı modellerin o numarası olmaz ama 41, 42, 43 numarayı her türlü bulursun. karakter konusunda bu genellemeyi yapamıyoruz işte. hele ilişkilerde iş daha da karmaşıklaşıyor. en savruk adam bile evlenip çoluk çocuk bakabiliyor veya tam tersi. çünkü ilişkilerin dinamikleri genetik gibi, iki tarafın da etkileşiminden ortaya yeni bir şey çıkıyor. araştırırsanız seri katillerin bile sevgilileri veya eşleri var. adam milleti doğrarken o kadına zarar vermediği gibi aşık da edebilmiş. çünkü bir şekilde uyum yakalamışlar. bunu -ve çoğu ilişkiyi- dışarıdan bakıp mantık yürüterek anlayamayız. sadece yaşayan bilir. bir de toplum yapısı düşünülmeli. ülkemizde oku çalış evlen çocuk yetiştir emekli ol öl diye bir gerçek var. algıları kapalı birisinin veya daha ergenliği atamadan (günümüzde artık ergenlik yaşının 30'a dayandığı söyleniyor) evlenen birisinin o kararı kendisinin aldığını kim söyleyebilir? ben birkaç gündür çok başarılı geçen ilkokul, orta okul ve lise hayatımı düşünüp ne kadar salak olduğumu düşünüyorum mesela. etrafımda da sınava hazırlama konusunda başarılı ama hayat tecrübesi olarak bu bahsettiğim robotlardan olduğunu düşündüğüm kişiler varmış. en baba öğretmenden bile hayatta işime yarayacak bir yönlendirme görmemişim. "sen bilmem ne tıp yaz sana orası yakışır" ve türevi şeyler söyleyen çok oldu ama. biri bile benim hastaneye girince bile bayılacak gibi olduğumu sormadı veya düşünemedi. ben de onları sallamadım zaten. neyse anlatmaya çalıştığım şey kendin olabiliyor musun, kendin olduğunu zannederken aslında sadece sana ömrün boyunca beynine işlenmiş olanları mı yapıyorsun, etraftan ne derece etkileniyorsun gibi şeyler. bir de karşı cins etkeni var. fiziğinden konuşmana, tipinden becerilerine kadar her şey karşı cinsi etkiler. her anlamda vasat altıysan sana ilk bakan kızla evlenmeye meyilli olursun. çünkü insan psikolojisi toplumdan dışlanmayı pek kaldıramıyor. herkesin karşı cinsle etkileşimi varken senin dekor gibi durman da kendini ispata itebiliyor. buna belki sürü psikolojisi de denilebilir. benim liseden iki arkadaşım var mesela kimsenin bakmadığı, birkaç kez reddedilen ve üniversitede ilk kabul eden kızla sevgili olup sonra evlenen. bunlarda toplumun evlenmelerini bekliyor oluşunun baskısı vardı diye düşünüyorum. kadınlarda da mesela belli bir yaştan önce evlenip çocuk yapma baskısı var. çünkü doğurganlık sınırlı bir süre var ve yaş ilerledikçe de çocuğun sağlıklı doğmama ihtimali yükseliyor. ben etrafımda saçma akıl hocaları olduğu için kendi doğrularımı keşfetme süreci yaşadım. evliliği ciddi manada hiç düşünmedim. daha çok toy olduğumuz ergen yaşta bile sevgililerimin "ben bu kızla evlenirim" dedirten kişiler olmasına dikkat ettim ama bir noktada da evli olsak ne olurdu diye düşünüp evlenmeye hazır olmadığımı gördüm. 25-26 yaşında artık kafa olarak ben oldum zannederken yanıldığımı anladım. 30'uncu yaşıma dev bir girdabın içinde girdim. sanırım milat 30'dur benim için. o sürecin ardından kadınlara, ilişkilere, evliliklere, topluma, statü ve gösteriş yarışlarına, paraya ve aklıma gelmeyen tonla şeye bakışım değişti. ilginç bir biçimde yine 30 yaş sonrası kadınların ilgisi de 5 katına falan çıktı. evlilik konusunda hala nötr, belki de -1 gibiyim. çocuk düşüncemin olmaması bunda etken olabilir. ilişkiler başlıyor, çok keyifli bir dönem yaşanıp sonra zayıflıyor. bitirip bitirmemek çifte kalıyor. ben daha en başında keyif alma odaklı oluyorum. keyifli dönemi de maksimum faydayla geçirmeye çalışıyorum. alışkanlığa dönüşüp bir şekilde sürüyorsa da birlikte yaşama taraftarıyım. evlilik için daha büyük bir motivasyon lazım. mesela karşı taraf da yukarıda bahsettiğim kendi doğrularını keşfetme sürecini yaşamış olmalı. çoğu insan ezbere yaşıyor. karakteri yok veya iyice silikleşmiş. e sabit bir zemin olmayınca bataklığa bina dikmeye çalışmak olur bu. bana daha net sınırlar lazım. esnetmek gerektiğinde de esneyebilmesi lazım. diğer bir konu da çocuk. ben çocuk istemiyorum ama asla olmaz demem. karşının da aynı şekilde olması lazım. aile ve akrabalık bağlarım "olmazlarsa yaşayamam" noktasında değil. karşıdan da aynısını beklerim. yine de işte böyle evlilik dışı birbirine gidip gelmeli, aynı evde kalmalı şeyler bizim topluma ters. bunların benim için olmadığı gibi karşı taraf için de problem olmaması lazım. para yönetimini iyi becermesi lazım. bana göre bu bir zeka göstergesidir çünkü. libido da önemli. daha aklıma gelmeyen sayısız faktör var. bunların hepsini bir kişide bulacağımı sanmıyorum ama azar azar belirli seviyelerde olması da yetebilir. işte böyle uyuz ve takıntılı oluşum büyük bir sorun. 2 gün önce doğum günüm olmasına rağmen daha 40'ıma yıllar var ama bu sebepleri düşününce bu erkeklerden birisi olacakmışım gibi geliyor. açıkçası flörtler ve kısa ilişkiler de fazlasıyla keyifli olduğu için evliliği hayatımdaki bir eksiklik olarak görmüyorum. hem arkadaş hem sırdaş hem dert ortağı hem seks partneri hem de uyumlu olduğum birisi hayatıma girerse neden olmasın? yoksa sırf evlilik olsun diye evlenmem. ergenliği atmadan evlenip sonra eli kolu bağlanan ama boşanmayı da maçası yemeyenlerden olmaktan daha iyi durumdayım diye düşünüyorum. en azından kendi bilinçli seçimim, kendi yolum.