Başlık: balkan-gocmenleri

burada sayfalarca tartışıldığı kadar etnik kökenlerini sorgulamazlar çünkü çok çalışmaktan buna vakit bulamazlar. lisedeyken yaz tatillerini köyümüzde, tarlada domates toplayarak geçirirdim. köydeki yaşlılar arada kendi aralarında farklı bir dil konuşurlardı, söylediklerini zerre kadar anlamazdım. bunu yaşlılara has bir dil zanneder çok da umursamazdım. oradan duyduğum ve aklımda kalan bir kelimeyi sınıf arkadaşlarımın yanında söylediğim gün bunun başka bir dil olduğunu öğrendim. böylece bir merak aldı beni. bir sonraki yaz tarladayken dayıma sordum: s: dayı, yengem komşu annemle falan arada başka bir dil konuşuyor ya hani. yabancı bir dil... biz türk değil miyiz? d: napçan? s: ya bi şey yapmıcam. merak ettim. d: hadi işine bak sen işine! eve dönünce yengeme sordum. meğer biz pomak diye bir şeymişiz 93 harbi sonrası balkanlardan göç eden/geri dönen türklerin arasına kaynamışız. o dönem çeteler müslümanların yaşadığı köyleri basıyorlarmış. en iyi ihtimalle mallarını gasp ediyorlar, en kötü ihtimalle köyü ateşe veriyorlarmış. bizimkiler de müslüman oldukları için evlerini geride bırakarak kaçmak zorunda kalmışlar. yolda hastalananlar, ölenler, kaçırılanlar, soyulanlar, kaybolan çocuklar oluyormuş. bu sebeple pek çok türk aile, yolda buldukları pomak çocukları evlat edinmiş. tabi pomak aileler de türk çocukları. yine yolda çetelerle karşılaştıklarında yanlarında götürdükleri altınları almasınlar diye karyolanın demirlerinin içine sarıp saklıyorlarmış ama çoğunluğu dımdızlak gelmiş. bizimkilerin gelmelerine altıparmak lakaplı bir öğretmen yardımcı olmuş. köyün planını o çizmiş. oraya yerleşmelerinin en büyük sebebi ise köyün orta yerinde hiç durmadan akan bir çeşme imiş. köy diyorum ama ormanlık bir alanmış burası geldiklerinde tabi. büyük dedem, ormana girdiklerinde bir geyik vurmuş, geyiğin başını da evlerinin önüne asmış. yukarıda güzel yerlerde güzel evler verildi demişler de benim gördüğüm insanlar kendi kendilerine sazdan samandan ev yapmışlar. sonra çok çalışmışlar. anneannemin de babaannemin de ortak bir hikayesi var mesela. 40 günlük çocuklarını tarlada sabaha karşı karanlıkta kaybetmişler. lohusayken sabaha karşı çalışıyorlarmış yani, hesap edin artık... dedelerin ömrü zaten askerde geçmiş. yukarıda akraba evliliklerine karşı oldukları çokça yazılmış, doğrudur. balkan türklerinde de bizimkilerde de vardır bu. bunu 16 yaşındayken 4. kuşak akraba olduğumuzu bilmeden köye tatile gelen bir çocuğa aşık olunca anladım. yemin ediyorum köy ayağa kalktı, geberteceklerdi bizi savunmam da şöyleydi: ''ya ben nereden bileyim bütün köyün akraba olduğunu!'' sadece akraba da değil tabi, eğer komşunuzun çocuğu evinize 1 kez bile girip çıktıysa artık siz kardeşsiniz anlamına gelir, yan gözle bakılmaz. ebeveynler, eve gelen misafir çocuğu göstererek ''aaay bak kardeş, hadi oynayın.'' derler ya hani, bizimkiler bunu söylerken çok ciddidirler. pomaklar, eğer özellikle etnik kökenlerini sormazsanız kolay kolay bundan bahsetmezler. genellikle ''türk'üz'' derler geçerler. ''ha pomak değilsiniz yani?'' diye soracak olursanız bu kez de ''e pomak'ız tabi.'' diye cevap verirler. türkçe konuşursanız türkçe, pomakça konuşursanız pomakça karşılık verirler. sorarsanız dillerini, kültürlerini biraz utana sıkıla anlatırlar. ha tabi çıkıp: ''napçan? hadi işine bak sen işine!'' diye bağırabilirler de, tersleri de pistir yani balkan türkleri ile beraberlerinde göçen diğer azınlıkları birbirinden ayıran özellik konuştukları dillerdir. balkan türklerinin anadili türkçedir. onun dışında kültürleri, yaşam tarzları çok küçük farklılıklar dışında büyük benzerlikler gösterir.