Başlık: anne-olmak-istemeyen-kadin

sanırım en sevdiğim kelimelerdir biri benim anne. bazen anneme hitap ettiğim zaman bile boğazım düğüm düğüm oluyor, sanki tüm dünyanın ağırlıkları bir kelimeye gelmiş de sıkışıvermiş gibi. bir o kadar da o kelime üzerinden tüm çareleri arıyormuş gibi. şefkat arayan kalbime ve zihnime bir kelime yetecekmiş gibi. dolu dolu 26 yılı olan bir kadın olarak, bu kelimenin ağırlığı altında ezilmek istemiyorum ve bu sıfatı da taşıyabileceğimi hiç düşünmüyorum. bir insanın benim sebep olduğum bir karardan ötürü fersah fersah mutsuz olup isyan etmesini de istemiyorum. bu sorumluluk hayatım boyunca yanımda kalsın, sürekli ona bağlı yaşayım da istemiyorum. kendim hayatın gerçekleri ile yüzleşmek de zorlanırken benden yardım dileyen birine çaresiz kalmak istemiyorum. hayatta insana dair olan en temel kabul edilen ve ölçümleyebildiğimiz 7 tane duygu var. bunlar öfke, aşağılanma, korku, iğrenme, hüzün, şaşkınlık ve mutluluk. bu duyguların içinde net olarak olumlu olan tek duygu mutluluk. diğer 6 duygu her insanda içerisinde fırıl fırıl dolaşıyor ve ileride her insanda olduğu gibi sahip olacağım çocuk da bu duyguların etkisi altına girecek. acı, öfkei korku kaçınılmaz. hatta mutlu olmak birazcık şans gibi de gelitor. bu gerçekle beraber bir insanın hayatının hüznünün temel sorumlularından biri olmak istemiyorum. bir de toplumun dayattığı her norm gibi annelik kutsallığı döngüsüne de girmek pek akıl karı da gelmiyor. kendi hormonlarımdan çok toplumun getirdiği norma baş kaldırmak bir nebze de olsa özgür hissediyor. istemiyorum ve bunu yapmayacağım diye de asi bir tavırla yazımı entryi sonlandırayım.