Başlık: kopek

bir yıl oldu bunların bir tanesiyle yaşamaya başlayalı. yeri geldi komşularla kavga ettim, yeri geldi koltuklardan ciş temizledim, bazen hasta oldu sabaha kadar başında ağladım. yalnız kalmayı sevmiyor diye onsuz gidemeyecegim hiç bir yere gitmedim bir yıldır neredeyse. ama şunu fark ettim bu gün. bir yıldır ben eskiye göre o kadar fazla güldüm ki. eve geldim üstüme atlarken yerlerde yuvarlandı güldüm. mutfağa gelmesini yasakladım yemek yaparken kapının önünde duvara bakarak bekledi güldüm, çorabımı aldı kaçtı güldüm, bazen sadece şapşal şapşal duruşuna güldüm. ki ben kolay kolay gülen bir insan degilimdir, nalet ve nemrut diyebiliriz hatta. her kış girip cikamadigim depresyonun yanından geçmedim o geldikten sonra. çok seviyorum çok!