Başlık: kopek

hakkı çok yenen, hakaretlere konu olan varlık. popülaritede nedense bir kedi olamamıştır hiçbir zaman, ama onun sevgisi apayrıdır. bir gün, hayvan barınaklarında biriyle karşılaşmıştım. yazlıkta koruma amacı gütsün hem sevip hep oynayalım diye düşünmüş, "pet şop" yerine yetim bu yavruların olduğu yere gitmiştim. içerisinde bir tanesi benden kaçar gibi yapıp aslında benim yanıma gelir gibi yapınca, kendisi arkadaşım olmaya karar verince ben de arkadaşlığını kabul ettim ve aldım, götürdüm. bir rottweiler kırması. biraz da şapşal bişi, koşarken yan yan koşar, kulaklarını sallaya sallaya koştururdu, kollarına al dermiş gibi bir de ağzı açık. her koşuşunda kollarıma aldım. hiçbir zaman ben gelmem de demedi. hep adını seslendiğimde koştu. gece korkmasın, küçük, sataşmasınlar diye kapımdan ayırmadım, yeri geldi gece çıkıp sevdim. kendisine klübe yaptık. orada yatmaya devam etti. ona sataşırdık, evin çitlerinden dışarıya atardık. hemen ağlamaya başlardı, biz de kıyamaz içeriye alırdık. bir gün kaşına yalaya bir hal oldu, bir baktık ki karıncalar üstünü sarmış, hemen yıkadık. yıkanırken korktu tabi ama sevince uysallaştı. küçükken ısıra ısıra kevgir gibi oldu bacaklarım, gittim oyuncak kemik aldım kalsiyumlu falan, ısırmaya onla devam etti. şımarıklıktan kudurunca hırlar sıpa. bir gün bize yavaş yavaş yürürken birden yana devrildi. hepimizin aklı çıktı. ayılttık ama kaybedeceğiz diye endişelendik. ilk defa, o gün bir veterinere gittik, apar topar hem de. "endişelenmeyin birşeyi yok" dedi, rahatladık. "yan yan koşuyor, bunla (sinirlerle) ilgisi var mı" dedik, yok dedi "şımarıklığındandır". kulaklarını kontrol etti, denge ile ilgili sorun çıkmadı. ayrılıp işimin olduğu yere dönerken üzüldüm. yan yan koşarken videolarını çektim, bizim şapşal kollarıma atlarmış gibi hala, oturdum, dudaklarım titriyor bir baktım, özlemişim baya. baba kelime, kendi babasına emanet etmiş dönerken, arada gidip geldiğinde cevap aynı "kocaman delikanlı olmuş, ama aynı dolanma, aynı sevgi!" şimdi bir düşünüyorum. bir canlı. seni koşulsuz seviyor. o kadar da çok seviyor ki, belki sen onu öldüreceksin beş dakika sonra, belki aç bırakacaksın günlerce, belki eziyet edeceksin. ama o bunu bilmiyor, hatta umursamıyor bile. adını seslenince kollarına koşturuyor gözleri gözlerine bakıyor. katıksız bir sevgidir köpeğinki. duru ve berraktır. dozajı yüksektir. zaten bu yüzdendir ki, bazı hayvan severler içindeki insan sevgisini yitirerek karşısındakine saldırırlar. çünkü bağımlı yapacak, senin duygusal dozajını zorlayacak bir sevgi yoğunluğudur. normalde hayvanları seven biriydim, ama bir de sahip olmak gerekirmiş. bugüne kadar irili ufaklı hayvan sevmişliğim vardır ama köpeğinki cidden başka. metroda, gidip bir daha dönemeyen ölmüş sahibi dönecek diye tam 7 yıl bekleyen bir sadakate ve sevgiye sahip bir canlı, onunla olmadan uzaktan anlamak zormuş.