Başlık: musluman

ben süleymaniye camii'ne baktığımda hep aklıma gelir nasıldır müslüman diye. dışı sade içi şâşâ. durum şöyle ki, hani "müslüman" ifadesi görünce akla siyasi zımbırtılar gelir ki, ben bunlardan tiksinirim. zira zamanın hiç bir döneminde bu kadar kör karanlıkta, töhmet altında kalarak, örümcek beyinlilikle tanımlanmamıştı. bu işlerin, yani birinin müslüman olduğunun ortaya sürülmesi yok efendim terörle, yok efendim kavgayla gürültüyle, linçle, küfürle, pislikle, cehaletle hiç bir dönemde bu kadar suçlanmamıştı. suçlama değil gerçi, hak ettikleri belki de hatta. ne mimari, ne sanat, ne kültür, ne şiir, ne edebiyat, ne felsefe, ne astronomi, ne fizik, ne bilim, hiç bir haltı kalmamış, ne içi süslü ne dışı mütevazi. süleymaniye camii'ni yakından incelediğim vakit dışardan, böyle gayet büyük, gayet heybetli, son derece sağlam, dimdik, ama aynı zamanda gri, süssüz, sade ve sakin. ama içeri adım attığınız andan itibaren dışardan görülenden daha büyük olduğunu görüyorsunuz. her yerinde bir sembol, her noktasında sanat, her yapılanda bir anlam, bir ima, bir sembolizm, her rengin arkasında olağanüstü bir derinlik, renklerde, nakışlarda büyük bir tecrübeye yaslanmış ustalık, akustiğinde bilimsel veriler, ısıtma sisteminden mimari rakamlarına kadar her şeyde bir bilge tadı. nerde durduğunu bilen bir mekan. zamanına uygun davranış bu camide ışıyor. zamanının gerisinde durmayan hali de iç kımıldatıyor. bugünki görüntünün tam aksine, her yapılan işlemde son teknoloji ürünün kullanılması, inşaatında çalışan işçilerin uyumları, uyum derken bilmemkaç bin müslüman işçi ile bilmemkaç bin hrıstiyan ve yahudi amelelerin uyumla çalışmaları, yaklaştığında dahi insanın içine verdiği huzur ve hatta en sıkkın anda en öfke dolu zamanda camiye girdiğinizde içinize dolan sükun duygusu bile bana hep bir müslümanın nasıl olması gerektiğini, bu camiin kimyasında olduğunu gösteriri. müslüman dediğin adam, süleymaniye camii gibidir dediğim de bu yüzdendir. bugünki gibi değil, asla. bir getto bilinci, sadece kendisini ve kendisinin çevresindekileri müslüman sanan, başkalarını keyfince cennete cehenneme yollayan, gerek tanrıyı gerek islam dinini gerekse de müslüman kavramını ceketinin cebindeki bir cüzdan içine saklanmış muska tadında gören, hocasından şeyhinden kitaplardan öğrendiğiyle yetinen ve başka hiç bir kaynağa inanmayan, ona günah buna sevap gibi matematik hesaplarıyla uğraşan, altını çizerek söylüyorum, başkalarının kendisine güvenemediği ve daha nice müslüman kavramının altına sığmayacak şeyleri içine sığdırmayı becermiş kişilerin sayesinde, bu saydığım özellikleri beslemeyenler, malesef bu tırışkadan adamlara bakarak gerek islam'dan gerekse de müslüman kelimesinden köşe bucak kaçıyor. ne yazık ki, inanıyorum ki, islam ve değerleri, müslüman diye ortalıkta kendine kimlik edinmiş elemanların değerlerinden farklıdır. günlük hayata dair bir örnekle bırakayım. o adamlar, o sevimsiz gelen, milletin hakikaten de ürktüğü, "doğru benim, bana göre kendini konumla" diyen adamlar, kendi gruplarının dışında olan adamları cehenneme yollama gibi bir adetlerinin yanısıra içki içen, faizde parası olan, yılbaşı eğlencesinde dans eden, sevgilisi olan, başörtüsü takmayan kadın, namaz kılmayan, dindar partilere oy vermeyen vs vs vs gibi topluluklara, insanlara, yani dinî bir terimle, bir günah işlediği iki tercih noktasında kaldığı üç başka anlayışta olduğu gibi maddelere bakmaksızın, bu halkın üstünden bakarlar, onları kendi cümleleriyle gözleriyle tarumar ederler. sonra sonuçta ne olur? barda içki içen adam müslüman olduğundan bahsedemez. niçin? çünkü içki içmeyen o getto müslümanları, barem olarak kendilerini sundukları için günah işleyen müslüman, yani herkes, yani peygamberler bile dahil, herkes gibi algılanmaz. bu noktada fikrimi söylemek istiyorum. her insan, günahkardır. her insan, ama her insan. kimi içki içer günah işler, kimi dedikodu yapar günah işler. ben daha beterini söyliyeyim. islami yaşam mekanizmasında yaşamayan biri hakkında o cehennemliktir, o kafirdir, müslüman değildir gibilerinden lakırdılar yapan adam, bildiğim kadariyle direktoman kendisi kafir oluyor. aslında bölüştürücülere ceza yağarken, ne olur, birleştiriciler çoğalsın ve onlara ödüller yağsın. artık herkes kendisinin yaşam mekanizmasıyla ilgilensin ve herkes kendisi adam olsun da başkalarının adamlığına dair yorumlar yapmasın, korkutmasın, ürkütmesin ve mide bulandırmasın. yoksa dünyanın çoğu tarafındaki terörist müslüman imajı ilelebet sürecektir. korkarım. iyi olursak, süleymaniye camii gibi yüzyıllarca dimdik ayakta kalırız sanıyorum.