Başlık: akp-secmeni

hayatları çelişki içinde olan insanlar bunlar. özellikle böyle altmışlı, yetmişli yaşlarındaki amcalar, teyzeler, gençlere "siz yohluh görmediniz" diyen yaşlılar için söylüyorum bunu. çelişki bir: "siz yokluk görmediniz". yahu bunu diyenler, osmanlının son zamanlarını yaşamış, cumhuriyetin kuruluşuna tanıklık etmiş nesiller olsa tutar, ellerinden öperim. çünkü çok haklılar. bize şimdi masal gibi geliyor ama birinci dünya savaşı yeni bitip de mondros mütarekesi imzalandığında, bu ülkenin insan kaynağı zaten savaşlarda harcanmıştı. bir de o koşullar altında o insanlar, istiklal mücadelesi verdiler. sonuçta ülkeyi işgalcilerden kurtardık ama elde kala kala neredeyse yunanistan kadar nüfus kalmıştı, tarlaları sürecek genç erkek kalmadı. buna bağlı olarak da üretim düştü, insanlar aç kaldılar. hangi dönem bu? 1920ler. yani o dönemde yeni doğan bir bebek bile şimdi 100 yaşında! peki bu amcalar, dayılar, teyzeler neden bahsediyor allah aşkına? bize sordukları soruyu asıl bunlara sormak lazım. siz yokluk mu gördünüz, savaş mı gördünüz? avrupa kan gölüne dönmüşken, siz sizi yönetenlerin çabası ve biraz da şans sayesinde savaş görmediniz ulan! durup durup kore savaşını söylerler, şehitlerimizin ruhu şad olsun, gazilerimiz haklarını helal etsinler. ama onlar kore'ye gitmeselerdi, sovyetlere karşı batı bloğuna alınmadan biz ne yapacaktık acaba? nato'ya girmeseydik, sovyetlere karşı kendimizi nasıl savunacaktık? çelişki iki: "nankör olmayın". esas bu insanların nankör olmaması lazım. kıçındaki dondan, aldığı nefese kadar cumhuriyete borçlular her şeylerini. atatürk'ü geçtim, ona hepimiz borçluyuz zaten ama bu neslin yerinde olsam ben ismet paşaya tek bir laf söylemeden önce kırk kere düşünürdüm şahsen. ikinci dünya savaşından onun sayesinde uzak kaldık. şimdiki gibi iş bilmez bir yönetim olsaydı eğer, belki on yılda iki kere işgal görürdü bu memleket. hadi onu geçtim, inönü bu ülkeye demokrasiyi getiren adam. erkenmiş, geçmiş tartışmayacağım. ama şu kadarını söyleyeyim, ırak'ın, suriye'nin, iran'ın, afganistan'ın geçtiği süreçlerden geçmemişsek, bunu da büyük oranda yine atatürke ve sonra da inönüye borçlu bu nesil. ama ağızlarına sakız etmişler, yok camileri ahıra çevirmişlermiş de, yok ekmek karneyle dağıtılmışmış da... lan senin çocukluğunda, çin'de insanlar birbirini yiyordu açlıktan. berlinde almanlar, abd uçaklarının ulaştırdığı yiyeceklerle sağ kalmaya çalışıyordu. orta asyadaki türklere kimliklerini unutturdular, dinlerini öğrenmeyi yasakladılar sen neden bahsediyorsun? türkiyede sana kim camiye gitmeyi yasakladı? neymiş ezanı türkçe yapmaya kalkışmışlarmış. eee? ezan'ın arapça okunması bir zorunluluk değil, senin arapperestliğinden kaynaklı bir saçmalık sadece. başka ne yapmış cumhuriyet? saçma salak sözde dini cemaatlere göz açtırmamış, iyi de yapmış. bak senin hükümetin her istediklerini verdi de ne oldu? adamlar ilk fırsatta ihanet etti ülkeye. hainlere fırsat vermedi diye sevineceğin yerde cumhuriyeti eleştiriyorsun, nankör oğlu nankör! çelişki üç: çıkar cebindeki telefonu. bizim nesil bu yavşaklığı anlamıyor bile. sebebini söyleyeyim. bizim nesil diyor ki "lan ben bu telefonu neden üç aylık maaşımla alıyorum". gelişmiş ülkelerin vatandaşları, bu aleti almak için sadece bir kaç saat çalışırken, en fazla bir hafta çalışırken, ben neden aylarımı veriyorum? ve daha da önemlisi, biz neden üretmiyoruz kardeşim? vatanseverlik budur işte. benim ülkem neden diğerlerinden geri kalsın, neden en önde olmasın demektir. ırkçılık da değildir, aşırılık hiç değildir. çünkü bu ülkenin vatandaşıysak, bu ülkenin gelişmesinden hepimiz karlı çıkarız, geri kalmasından da hepimiz zararlı çıkarız uzun vadede. ama bu yaşlı nesil, on yıllar boyu hep elindeki yabancı mallarıyla övündü durdu. isviçre malı saati olsun, alman malı ev eşyaları olsun, amerikan malı elektronik eşyaları olsun vesaire. kimse kusura bakmasın ama bu nesil piç bir nesil. alışık yabancının ürettiği mallarla hak etmediği bir hayatı yaşamaya. size "çıkar cebindeki telefonu" demesinin özü de o aslında. aklınca diyor ki, bak ben sefil bir hayat yaşamayı hak eden bir insan olarak amerikan malı, kore malı, alman malı eşyalar kullanıyorum, sen de kullanıyorsun. şükret haline diyor. lan elin almanına, amerikalısına mı şükredeyim? cebimde ayfon var diye steve jobs'a üç kulhü bir elham mı okuyayım? adam üretmiş, biz de parasını ödeyerek, hatta bir de birilerine haraç ödeyerek kullanıyoruz. bunda şükredilecek bir şey yok, dert edilecek şeyler var! ben senin gibi hiç bir şey üretmeden tüketmek istemiyorum arkadaş, senin gibi bu dünyaya ot gibi gelip ot gibi de geberip gitmek istemiyorum. suç mu bu? esas suçlu sensin. hak etmediğin bir ülkede, hak etmediğin bir hayat yaşadın. elin adamları savaşlarda ölüp giderken, açlıktan birbirini kemirirken, sen savaş görmedin, kıtlık görmedin ikisinin de yaygın olduğu dönemlerde. ve sana tüm bu olanakları altın tepside sunan cumhuriyete de demediğini bırakmadın, her fırsatta ondan öç aldın. neyin kiniyse bu artık! anlaşamadığımız nokta da bu zaten. biz sizin gibi nankör olmak istemiyoruz, cumhuriyetimize sahip çıkmak istiyoruz. sizin gibi cahil olmak istemiyoruz, öğrenmek ve kendimizi geliştirmek istiyoruz. sizin gibi vatan düşmanı olmak istemiyoruz, üreterek ülkemize katkıda bulunmak istiyoruz. sizin gibi değersiz hayatlar yaşamak istemiyoruz. bu kadar basit ama bu bahsettiğim insanlar için de bir o kadar zor. son not: o neslin içinde bir şeyler yapan, yapamasa bile yapmaya çalışan, tüm bu kof örneklerin arasında bir şeyleri değiştirmeye çalışan insanların ellerinden öperim, sözüm hiç bir şekilde onlara değil. onlar başımızın tacı elbette.