Başlık: siddet-goren-kadina-yardim-edilir-mi

bundan beş altı yıl kadar önceydi. bir yaz akşamı. geç uyuma problemim olduğundan keza gecelerin sessizliğini de sevdiğimden saat iki civarı balkonda oturuyordum. evimin etrafı açıklıktı ötede beride binalar siteler olsa da dip dibe değildik. önce hafiften bir ses duydum bir bağırma kavga sesi. emin olamadım pür dikkat dinliyorum. sonra ses tekrar ve tekrar... nerden geldiğini anlamıyorum karşım karanlık, düz ve ağaçlık olmak üzere ışıksız alanlar var. sonrası evler binalar siteler filan. mesafeyi tam kestiremeyeceğim, beş altı yüz metre ileride yeni yapılan ve daireleri tam faaliyete geçmemiş üç binalık bir site vardı. dokuz on katlı. en üst katlardan birinde sanırım dokuz ya da onuncu kat pencerelerde bir hareketlenme gördüm. fransız balkonları bilirsiniz camları boydandır. adamın tekmeleriyle beraber savrulan perdeleri hatırlıyorum. kadın camın kenarında çökmüş, adam düşmana vurur gibi vuruyordu. kadın ben yapmadım ben masumum diye bağırıyordu. elim ayağıma dolandı ne yapacağımı şaşırdım. bir yandan kendi binamın balkonlarına bakıyorum duyan eden var mı diye, bir yandan civara ve karşıya. hiç bir tepki yok. ne balkona çıkan birileri var benden taraf, ne karşı binadan. sonuçta duyulmayacak gibi değil ben onca uzaktan duyuyorum. derken yıllarca aklımdan silinmeyecek bir çığlığı atmama sebep olan bişey oldu. kadın balkon camına çıktı kendini atmak üzere, o an zaten telefonu almış ve polisi aramak üzereydim. hiç aklımdan silinmiyor görüntüler. kadın korkuluklara tutundu bir bacağını dışarı atıyordu ki ben geceyi inletircesine bağırdım. yapmaaaaaaa kadının o anki şaşkınlığını o esnada arkadan gelen erkeğin şaşkınlığını tüylerimin diken diken oluşunu hala hissediyorum. bu hal ile kadını içeriye çekti sesler cılızlaştı. gözü dönmüş adamın bir anlığına kendine geldiğini düşünüyorum. düşünce hızına yetişen bişey yoktur bilirsiniz. o an, onları düşünce yağmurları altında olanca açıklığıyla hissediyordum. sonrasında defalarca polisi aradım. ekipler gelip yanlış yollara saptığında, bakın ekibiniz geldi ama şuraya gidiyor orda değil numaramı verin tarif edeyim diyerekte elimden geldiğince didindim uğraştım. neyse ki sonrasında hiç bir şekilde rastlamayacağım adını sanını bilmediğim bir kadının adi bir dayak sonucu belki de hayatına son vermesini engellemekten ötürü huzurluyum. bakın beyler, bir kadın erkek tarafından dövüldüğünde aldığı tek hasar fiziksel değildir. erkekler tarafından dövülen kadınların ruhları ölür. bu ister bir tokat isterse nefessiz bırakmak için sıkılan bir boğaz olsun. canı kurtulmuş her kadının ruhu ölüdür. ve biz kadınlar dayak yiyen bir kadının aciz bir çocuğun ruhuyla aynı ruha sahip olduğunu bildiğimizden sizin gibi sessiz kalamayız, köşeyi döndükten sonra polisi arayamayız. biz hemen o an aksiyon almalıyız. çaresiz bir çocuğu kurtarmak ne kadar mukaddesse şiddet gören bir kadına yardım etmekte aynı kutsiyettedir bizim için. biz ne olduğunu bilen kadınlar için. son olarak, dayak kendi aranızda birbirinize ders verme acı çektirme had bildirme aracı olabilir. bakış açınız dayağı hafife alıp gerçeği algılayamayabilir. hatta başka bir kadının şiddet görmesine mani olayım derken zarar da görebilirsiniz. sonuçta aynı türün üyeleri olmaktan kaynaklı anlayışınız genetik olarak ortak olabilir. bu ortak anlayış sonucunda yaptığınız eyleme karşı duran erkeğe sana ne oluyor şaşkınlığıyla saldırıyorsunuz. bunu anlayabiliyorum. ancak anlayınız ki sizin erkeklik literatürünüz bizimkiyle aynı değil. biz bizi ezmek için vurulan her darbede zaten ölüyoruz. canı ayakta tutan ruhtan vazgeçiyoruz. şu cümleyi söylemek benim için gerçekten acizlik olsa da öldürmeyin bizi.