Başlık: kurtler

daha dün iş yaptığım birisiyle bu konu yüzünden ciddi ciddi tartıştık, azimle sinirlerimi bozmayı başardı. sözlükteki ruh hastalarını görünce de yazmadan duramadım. gerçek hayatta bu kadar sert olmasa da sözlük başta olmak üzere sosyal medyada ahmak kafatasçı bir kitle var. bu ahmak kafatasçılar günümüz dünyasının ucubeleridir. öfkelerinin temel sebebi kaybediyor olmalarıdır. kaybettiklerini bildikleri için kuduz köpekler gibi ağızlarından köpükler saça saça sağa sola saldıran ucubelere dönüşmeye başladılar. ne sefil bir varoluş biçimi... sabrımın limitlerini zorlayarak yazımın devamını daha derli toplu yazmaya çalışacağım. yine farklı bir bakış açısı arayan, düşünen insanlara hitap edecek bir yazı olacak. kuduz arkadaşlara tavsiyem okumamaları yönünde olacak keza yazdıklarım sahip oldukları hastalığın semptomlarının şiddetlenmesine sebep olacaktır. öncelikle gerçekten anlamak isteyenlerin konuyu muazzam bir şekilde özetleyen yazının devamını okumadan önce güzel bir ön bilgi olacaktır. dün yaşadığım tartışma üzerinden kürt meselesi kürt'ler dışındaki kitleyi neden ilgilendiriyor hatta şiddetli bir şekilde tartışacak kadar kızdıyor bunu açıklayacağım. çünkü bazılarına bu çok tuhaf geliyor çok saçma ama gerçekten böyle bir durum var. aslında tartışmanın çıkış noktasında yer almıyordum. bir proje için üç kişi şehirler arası bir yolculuk yapıyorduk. tartışmayı başlatan kişi yakın bir arkadaşımdı. arkadaşım konuyu sarkastik bir üslupla başlatmıştı, o öyle bir yöntem izlemeyi seviyor ama karşısındakinin bakış açısı o kadar sinir bozucuydu ki katlanamadım ve tartışmaya katıldım. onun çıkış argümanı "size ne, size ne faydası olacak bu sorunun çözümnün" şeklindeydi. ben de "bu mevzu çözülünce bu sorun başta olmak üzere bir çok sorunu yaratan gerçek sorunlarımıza odaklanabileceğiz ve gerçek sorunlarımıza gerçek çözümler üretebileceğiz" dedim. dediğimi algılayamadı elbette fakat dikkatini çekti. gideceğimiz yere vardık oraya kadar tartışma yüzeysel olarak devam etti aslında konunun kapanacağını düşünüyordum fakat diğer arkadaşım iş bölümü gereği bizden ayrıldı ve işimiz olayın aktörüyle beraber çalışmamızı gerektiriyordu. baş başa kalınca da konuyu o açtı çünkü ilk defa gerçek argümanlarla karşılaşan bu tarz insanlar bocalar. bu insanların zihni hakim ideoloji arafından tetris gibi dizayn edildiği için beklenmedik şekillerle karşılaşınca zihinlerinde alarm zilleri çalmaya başlar. beklediğim gibi bana popüler söylemlerle geldi çünkü argümanı yoktu sadece artgüman kabul ettiği popilist söylemlerle tartışmayı sürdürdü. "niye gitmiyorlar o zaman?" dedi. "insanlar doğduğu büyüdüğü ve alıştığı toprakları neden terketsin?" dedim. "sevmiyorlar madem, haksızlığa uğruyorlar ırak'a veya suriye'ye gitsinler bakalım yaşayabiliyorlar mı?" dedi. "birincisi ülkede imkan sahibi olan, gerekli cesaret ve motivasyona sahip herkes bugün gidiyor zaten, ikincisi insanların ait olduğu topraklarda istedikleri gibi yaşamaya hakları var, sen onları kendi istediğin gibi yaşamaya zorlamaya bir son versen daha mantıklı değil mi?" dedim. "buranın kuralı ve düzeni böyle, burada yaşamak isteyen bu kurallara göre yaşar" dedi. "peki bu kuralların en küçük bir maddesinde dahi sana tek bir fikir soruldu mu veya bu kurallara senin en ufak bir katkın oldu mu yoksa sana bu kuralların en doğrusu olduğu ezberletildi ve sen de bu kuralları zamanla kanıksadın mı?" dedim. bir an duraksadı ve sustu. çünkü söyledikleri argüman değil altında derin boşuklar olan ezber söylemlerdi. "diyelim istediklerini verdik her dediklerine evet dedik bunun sonu nereye varacak" dedi. "istediklerini alanlan kitlelerin daha fazlası için motivasyonu olmaz, daha fazlası için büyük kitleler hareketlenmez ve kendisini riske atmaz" dedim ve devam ettim "türban kamuya ait her alanda yasaktı, şimdi serbest. ne oldu? kıyamet mi koptu? daha fazlasını isteriz şeriat gelsin dediler mi?" dedim. "daha önceki aptalların yaptıklarını bile yapmadılar, insanları zorla ikna odalarına sokup türban takmaya zorlasalar bu tam anlamıyla adil bir intikam olurdu ama bunu yapmadılar" dedim ve "demek ki insanlar makul olan isteklari karşılanınca daha fazlası için uğraşmıyor." diye devam ettim. bugün ülkeye şeriat gelmediyse muhafazakarlar istemediği için gelmedi yoksa buna engel olabilecek bir güç yok, kemalistler istedikleri kadar bir tarafını yırtsın, onların herhangi bir şeyi değiştirecek gücü yok. ülkede şeriat isteyen kitle %3'ü geçmez ve o kitleyle de hiç bir haltı değiştiremezsin. sonuç olarak bu söylemi de boşa düştü. dünya görüşü temel argümanlarla kolayca tarumar edilen her insanın vereceği tepkiyi verdi ve sorunu reddetme yoluna gitti. "benca böyle bir sorun yok, siz söylediğiniz için böyle bir sorun var siz bunu sorun haline getiriyorsunuz" dedi. "senin bankaya borcun var ve icra takibine düştü diyelim. sen de borcun varlığını kendi kendine reddettin. o zaman o borç silinmiş mi oluyor. sorunları görmezden gelmek sorunların varlığını ortadan kaldırmıyor" dedim. "ne alakası var, başkasının hesabını kullanırım yine işimi görürüm" dedi. "peki bu seni finansal sistemin dışına itip, hayatında pek çok şeye engel olmaz mı?" dedim. "olmaz ki" dedi öfkeli bir çaresizlikle. "peki" dedim. aslında tartışmayı sonlandırmak istiyordum çünkü öfkeleniyordum gel gelelim bir şey söylemeden duramıyordu çünkü beyni karıncalanıyordu, çünkü zihnine tanımlanamayan bir cisim girdiği için zihninde alarm zilleri çalıyordu. "bu sorunu çözünce ne elde edeceksiniz" dedi. "yüce, kutsal, her boka karışan devlet modelini siktir edip olması gereken, haddini bilen, bize ahkam kesen değil ve bize hizmet eden bir devlet modeline geçeceğiz" dedim. "devlet öyle basit bir şey değil" dedi. o ideolojiye sahip olan herkes için devlet bir mitoloji tanrısı gibidir maalesef. "2000 yıllık akıl, süregelen düzen değişmez, bu tehlikelidir." dedi. "devletin gerçekten siyaset üstü çok yüce bir akıl tarafından, çok gizli bir yapı tarafından mı yönetildiğini düşünüyorsun?" dedim. "onu da mı hafife alıyorsun" dedi öfkeyle. "o yüce akıl sayesinde halk ekmeğe dürbünle bakacak seviyeye geldi" dedim alaycı bir ifadeyle ve "rusya ülkemize kendine ait bir nükleer santral inşa etti, bizim ülkemizde bize ait olmayan santralde ürettiği elektriği bize satacak ve 2000 yıllık devlet aklından bahsediyorsun. bu ancak sömürge ülkelerde olabilecek bir şey. ülkedeki gençlerin gelecekten umudu kalmamış, ülkenin her kurumu çürümüş, nereye el atsan tel tel dökülüyor, enflasyon oranı ülkede insanların küçümsediği dalga geçtiği afrika ülkelerini bile aşmış, başarılı olduğumuz iddialı olduğumuz tek bir alan kalmamış, insanların açlıktan ve çaresizlikten intihar ettiği bir ülkede öyle aşkın, her şeyi bilen, tahmin eden siyaset üstü bir akıl olduğuna inanmamam bence mantıklı, sence değil mi?" diye devam ettim. yine diyecek bir şeyi olmadığı için "bence durum o kadar kötü değil siz abartıyorsunuz" demekle yetindi. bir süre düşündü sonra da heyecanlı bir şekilde popüler bir başka söyleme sığındı "hem onların siyasetçileri terörist, buna ne diyeceksin?" dedi. "belediye başkanı ve milletvekili adayı olma şartlarını biliyor musun?" dedim. ciddiyetsiz bir tavırla "neymiş?" dedi. "bugün basit bir işe girebilmek için dahi sabıka kaydı veriyor insanlar. bu siyasiler aday olurken terörist değil de seçildikten hemen sonra mı terörist oluyor? buna insanların inanmasını nasıl bekliyorsun?" dedim. afalladı ve sustu. sonra da "ama teröristlerle fotoğrafları var" dedi. "çözüm sürecinde devlet talimatıyla gidip görüşmediler mi" dedim. bu arada işimizi aksattık bir süre sessizce işimize devam ettik. bir anda "bence çözülmesi gereken bir şey yok böyle devam etmeli" dedi. "valla etsin, böyle devam ederse siyasal islamcılardan sonra bir tur da kürt siyasi hareketi ülkenin üzerinden geçer" dedim. "öyle bir şey mümkün değil" dedi alaycı bir ifadeyle. "valla bence süreç öyle ilerlemiyor. önceleri kürt diye bir şey yok diyorlardı bugün kürt siyasi hareketi en çok oy alan 3. parti konumunda." dedim. "onlar hep senin gibilerin verdiği oylarla oldu, onlar emanet oylar" dedi. "kürt'lerin tamamı hdp'ye oy vermiyor, muhafazakar yönü ağır basanlar akp'ye oy veriyor. peki ya yarın bir gün başka bir siyasi programla bu değişirse, bu da yetmezmiş gibi benim gibi daha çok insan oy verirse o zaman ne olur?" dedim ve "siyasal islam da ciddiye alınmayan bir hareketti ve radikal kabul ediliyordu. hdp'nin aksine oy oranları da çok düşüktü. siyaset yapmaları engelleniyordu. televizyon programlarında gece gündüz aşağılanıp irticacı teröristler diye kriminalize ediliyordu. sonra şaşırtıcı bir halk desteğiyle iktidara geldiler, onları aşağılayanları ayaklar altına almakla kalmadılar o cenahtan bazı önemli aktörleri kendilerine köpek ettiler, sonra da kendilerini aşağılayanlarla dalga geçtiler. peki tüm bu süreçte o tepeden bakanlar ne yapabildi?" diye ekledim. bir süre daha sessizlik oldu ve işimize devam ettik. bu sefer sessizliği ilk defa ben bozdum ve "bugün ülkenin canına okudular ama zaten bu ülke bunu haketmişti. sorun yaşayanların sorunlarını görmezden gelenler, empati yapmayanlar, sorunları makul zeminde çözemeyenler bunları yaşamaya mahkumdur ve yaptıkları şeyin sonuçlarıyla yüzleşince de kimsenin bu durumdan şikayet etmeye hakkı yoktur. ülke kuruldu kurulalı hiç bir sorununu çözememiş. çözemediğin her sorunun bedelini ödersin" dedim. yakın zamanlı elle tutulur örnekler verdiğim için tekrar uzun bir sessizlik süreci yaşadık. sonrasında işimizi tamamladık ama dönüş yoluna kadar tek kelime etmedi. açıkçası nefret ibaresi de yoktu yüzünde. sadece arada bana laf sokmak için çeşitli şakalar yaptı. ışıklarda durduğumuzda "bak bizim insanımız anlamaz, o senin çözümlerin işe yaramaz bize bu kadar net kurallar lazım bu trafik ışıklarındaki gibi. kırmızı yandığı zaman dur, yeşil yandığı zaman geç. başka türlü olmaz" dedi. gülüp geçtim daha fazla tartışmak istemedim. o da üstelemedi zaten. "kötülüğün sıradanlığı" diye bir kitap var. kötülük ve iyilik kavramlarının insanların algılarıyla ne kadar alakalı olduğunu muazzam bir şekilde anlatıyor. z kuşağından arkadaşlar bilmez fakat türban gerçekten aşılamayacak gibi görünen bir tabuydu. bugünlerde biraz insan içine karışıyorsanız mini etekli bir kadınla türbanlı bir kadının aynı masada oturup sohbet ettiğini görebilirsiniz. ülkeye bu yüzden şeriat gelmedi, ülkenin kendini ilerici zanneden embesil kitlesi sayesinde değil. onlar sadece "bakın biz var ya ayağa kalkarsak fena yaparız" der ve kendi halinde tuhaf histeri krizleri geçirirler. bu farklı çizgideki insanlar akraba da olabiliyor arkadaş da. türkiye'nin toplum yapısı böyle zaten. böyle bir ülkede aksi mümkün değil, öyle bir sosyolojisi yok. bu da gösteriyor ki toplumu kendi haline bıraktığınızda kendi kendine çözebildikleri problemleri bir grup güç sahibi sorun haline getirebiliyor ve ellerindeki güçle bunu kitlelere empoze edebiliyor, sonra da bu gerçekten bir sorun haline geliyor. ben ateistim, islam ile alakam yok hatta islam veya herhangi bir dini hayatı için referans alan insanlarla yakın ilişkiler kurmak benim için boğucu bir durumdur. gel gelelim insanların inançlarına uygun giyindiği için başta eğitim alanı olmak üzere kamu alanından dışlanması ve ikinci sınıf insan muamelesi görmesini istemem çünkü aklı başında, düşünme yeteneklerini kaybetmemiş her insanın anlayacağı üzere bu dolaylı olarak benim de hayatımı kötü etkileyen sonuçlar yaratır, nitekim yarattı da... yine aynı şekilde kürt değilim ama kürt'lere uygulanan ayrımcılık benim de hayatımı kötü etkileyen sonuçlara sebep oluyor. insanlık ve vicdan gibi hislere sahip değilseniz bile en azından belli bir mantığa sahip olmak bunu görebilmeniz için yeterli. 10 kişinin yaşadığı bir evde olduğunuzu düşünün. sadece bir kişi bile asgari huzura sahip değilse, dışlanıyorsa ve hakkı yeniyorsa bundan doğan huzursuzluk o evdeki herkesin huzurunu kaçırır. "o bir kişiyi evden kovarız!" diyen salaklar olacaktır. bu sefer başka birine aynısını yapacaksınız çünkü düzen bunun üzerine kurulu o zaman ne olacak peki? evde tek başına kalana kadar bu devam mı edecek? o zaman tüm o yükle nasıl başa çıkacaksınız tek başınıza? sorun yaşayan kişi sayısı bir değil üç kişi olsa ne olacaktı? o üçünü de kovacak mıydınız? hadi konuyu ev olarak ele aldığımız için kovmak biraz daha pratik bir çözüm ve uygulanabilir bir şey olarak değerlendirelim ne kadar akıl, mantık ve insanlık dışı olsa da. bu denklemde bile birini evden kovmanın maddi bir bedeli var ve evde herkesin bir rolü aynı zamanda da faydası var. evden bir kişiyi kovmanın bedeli bile 10/1 oranında maliyetlerinizi arttırmakla beraber 10/1'lik bir potansiyeli de israf etmiş oluyorsunuz. ilerde yaşayabileceğiniz bir sorunda çözüm üretebilecek veya ev düzeninde size farklı yetenekleriyle farklı konularda yardımcı olabilecek bir potansiyelin israfı oluyor bu. evde düşünen 10 beyin yerine 9 beyin kalacak. bu basit denklemde bile ciddi bir hata söz konusu. hiç bir denklemde ve hiç bir koşulda akılla izah edilebilecek bir tutarlılığı yok çünkü ezberin olduğu yerde mantık olmaz. o yüzden ezberletilmiş söylemler yerine düşünmeyi tercih edin. tabi bu tavsiyelerin kuduz köpekler gibi salyalar saçarak insanlara saldıran ucubeler için geçerli değildir. onlar zamanla tükenip gidecekler. dinazorlar gibi nesli tükenen, soyu kuruyan bir kitleyi ciddiye almaya gerek yok...