Başlık: balkan-gocmenleri

baba tarafından bağlantılı olduğum göçmenlik türüdür. gel gelelim dünyanın en umursamaz babasına sahip olduğum için herhangi bir yere ait hissetmiyorum. soyağacından gördüğüm kadarıyla babanne iştip, dede peşkopi doğumlu. hikayelerden duyduğum kadarıyla 1950’li yıllarda bir sebeple türkleri ya da müslümanları öldürmeye başlıyorlar, bizimkiler de kendilerini buraya atıyor. burda ise yine bizimkilere yakışır bir olay olarak istanbul’un en sikko semtlerinden birisine henüz ormanken ve arsaların kuruş hesabı satıldığı dönemde sadece bir apartman dairesi satın alıp hiç bir şey yapmıyorlar. böyle seneler gelip geçiyor, bir gram yol almıyorlar. bu yoksullukla büyüyünce konu komşumuz haliyle yazları otele giden değil memleketine giden insanlar oluyor. bizim kafamıza o zaman dank etmeye başlıyor "bizim köyümüz neresi" diye soruyoruz. e burası diyorlar. babam eski tip baba olduğu için ev işlerine çıraklık yaptırmak, teknolojik sorunlarını çözdümek gibi konularda benle iletişim kurardı. onun haricinde çok standart diyaloglarımız vardı ama ben de bir gün baba olunca iletişimiz değişti daha fazla hayata dair konuşmaya başladık. ben de soracağım soruları otuzumdan sonra sorabildim. lafa "ya baba ananın babanın yaşadığı toprakları hiç mi merak etmedin, bir kez olsun gideyim göreyim demedin mi" diye girdim. hani dese ki "çok aklımda kaldı ama imkanım yoktu yol bilmem iz bilmem gidemedim" atlayıp götürecem adamı beraber gezecez. ama "yok nesini merak edeyim taş toprak işte" diyince bendeki hevesi de yok ediyor adam. üstelik bu göç hikayesi bir tanesi arnavutlukta gömülmüş, bir tanesi ise istanbulda piç edilmek üzere hazırlanmış iki küp altını da barındırıyor. aynı memlekette kalmayı seçmiş bir kayıp hala barındırıyor. bütün bunlar bile adamı heyecanlandırmıyor maalesef. hal böyle olunca bize de google street’ten balkan sokaklarını gezmek kalıyor.