Başlık: 30-yasinda-bekar-kadin

bu yıl itibariyle 30 yaşımın içerisindeyim. neredeyse 3 yıldır, bir kediyle paylaştığım şu hayattaki en güzel evlerden birinde oturuyorum. evin öyle ahım şahım güzel bi yanı yok, standart bir ev ama içinde benim seçip aldığım eşyalar var, kirasını, aidatını, faturalarını ben ödüyorum. dolayısıyla dünyanın en huzurlu ve sıcak yeri diyebiliyorum. bizimkilere olan mesafem yürüyerek 15 dakika, eğer bir şeye ihtiyacım olursa hemen yanımdalar. bir kedim var, en iyi dostum. hayatta en sevdiğim. bir işim var ve dolayısıyla bir kariyerim var. 7 yıldır çalışıyorum, işimde de başarılı olduğum söyleniyor. bir arabam var, hafta içi çok kullanmaya fırsatım olmasa da hafta sonu çok keyifli vakitler geçiriyoruz. 30 yaşıma kadar biriktirdiğim dünya kadar iyi ve kötü anım var bir cebimde, beni adam eden. bir cebimde de 30 yıllık hayatımda biriktirdiğim dostlarım var. karşıma çıkan hiçbir olaya panikleyerek yaklaşmıyorum. tartıyorum, sakince düşünüyorum. canım isteyince dışarı çıkıyorum, istemeyince öküz gibi evde oturuyorum. neredesin, nereye gittin, ne yaptın diyenim yok. kimseye hesap vermek zorunda hissetmiyorum kendimi. kıyafetlerimde ya da fiziğimde 20 yaşların belirtisi hala devam ediyor. kot pantolon, converse, sadece ugglarım yok benim, onları da sevmiyorum. saçlarım hala kendi renginde, hatta üniversitede bir dönem sarıydı. o sarı saç varya bildiğiniz 10 yaş yaşlandırıyor insanı. işe yürüyerek gidip geliyorum, hafta içi çok düzenli olmasa da spor yapmaya çalışıyorum. yeni tanıştığım insanlar asla 30 olduğuma inanmıyor. inansalar da bir şey değişmeyecek, 30 yaşında olmak yaşlı olmak değil. annemle kıyaslıyorum kendimi, o 30 yaşındayken ben 9 kardeşim 4 yaşındaymış. kendisi hiç pişman değil bu durumdan, çocuklarım arkadaşlarım benim diyor ama o kadar genç anne olmak, çocuklarınla birlikte büyükmek çok akıllıca gelmiyor bana. size neyse bizim yaşımızdan. çok yaşlıyız biz, tüh evde kaldık, hatta ölücez yakında, ölmezsek de kezbanız nası olsa. hadi dağılın artık.