Başlık: suriyeli-siginmacilar

şimdi bol bol konuşacak anlatacak şey var. başlıyorum. önce şunu söyleyeyim, suriyelilerle iç içe olduğum bir mesleğim var. her gün en az 300 tane suriyeli sığınmacıya hizmet veriyorum. az çok dillerini de öğrendim. belki öğrendiğim dil türkiye’nin varoşlarında konuşulan bir dil ama olsun. insanları en azından yönlendirecek derdini dinleyecek hatta yüzlerini güldürebilecek bir kaç kelime öğrenebilmişim. bu durumdan da gayet mutluyum. şimdi analizlere ve psikolojik alt yapılarına yavaş yavaş inebiliriz. bu insanlar hafız esad döneminden bu yana baas rejimi altında yaşıyorlar. bu rejim onlara belki hayat imkanı veriyordu. unları şekerleri pirinçleri bulgurları torba torba gidiyordu evlerine. her suriye vatandaşı tüm hastanelerden faydalanabiliyordu. hatta bu hastanelerin tamamından başka ülke vatandaşları da aynı şekilde faydalanabiliyordu. ama bu ferahlıktan faydalanabilmenin yegâne yolu sorgulamamaktan geçmekteydi. yani en ufak şekilde siyasete karışmazsan senin kaçakçılık yapmana, rüşvet yemene göz yumuluyordu. islami usüllere göre yaşandığı zannedilip zulme çanak tutuluyordu. toplum organizma en nihayetinde. tepedeki yönetici beyin takımının istekleri doğrultusunda düşünme yetisinden yoksun kalmanız bekleniyordu. şimdi düşünmekten kastımı bilim adamı yetişmedi orda falan diye algılamayın. orada türkiye’de sadece belki 2-3 tane bulunan çocuk onkologları, uçak mühendisleri yetişiyordu. ama mevzu bu değil. mevzu zulmü sorgulamakta. eğer sadece hayvan gibi yemek için sevişmek için yaşamanız emrediliyorsa tepeden ve inandığınız peygamber önce "lâ" (yoktur) dediği halde yani olmaz kabul etmiyorum burada zulüm var ve bu durdurulmalı dediği halde size inandığınız peygamberin isyan yönü unutturulduysa o zaman aklınız tembelleşir vücudunuz tembelleşir ahlakınız da tembelleşir. nasıl olsa benim yerime düşünenler var tembelliği beyninizi ele geçirir ve siz en nihayetinde sadece kendiniz ve zevkiniz için yaşamaya başlarsınız. bu topluluk neden buraya kaçtı neden savaşmadı derseniz en büyük nedenleri bunlar. ama şunu da unutmamak lazım; sizin vatanınıza birileri giriyor ve diyor ki "bu karşındaki adam var ya seni öldürmeye çalışıyor, o senin düşmanın, o seni öldürmeden sen onu öldüreceksin". senin de zaten beynin düşünmeye değil yaşamaya odaklı. diyemiyor bu karşımdaki kardeşimdir amcamın oğludur. diyebilenlerden bazıları şu an türkiye’de ve diyorlar ki "orada neden kalmadın sen vatanını sevmiyor musun diye soruyorlar bana. ben vatanımı toprağımı taşımı her şeyden çok seviyorum. ama bana emredilen şey kardeşimi vurmaktı. vuramazdım. kapısını açan türkiye’ye sığındım". ama işin tuhafı böyle meseleler hayatta sikinde olmayan adamlar da var. hayvan ve ehli zulüm olan her topluluğun içindeki kanser hücreleri bunların içinde de mevcut ve bu durum suriye’ye değil tüm insanlığa ait bir meseledir. buraya düşünme yetisinden koparak gelmiş olan topluluk ekmek nerede bedava dağıtılıyorsa orayı seviyor. çalışma ahlakı diye bir şey zihninde hiç oturmadığı için çalışmayı değil bedavayı ve önüne gelmesini istiyor. her şeyi düşünen devlet stili işte bu yüzden sakıncalı. insanlığın üretme geliştirme yetilerini ben senin yerine yaparım diye diye yok ediyor. türkiye’ye sığınan bu insanlar bu yüzden ne kadar çoğalırlarsa çoğalsınlar ben devlet olmak istiyorum diyecek kadar cesaretli olamazlar çünkü genlerine böyle kodlanmış. bu insanları siz saatlerce çalıştıramazsınız. çünkü onlar hazırı öğrenmişler. sen ben o hepimiz diyoruz ki niye aldık bunları. alış şeklinden ziyade bir tanesinin bile ülkeye girmemesi ne halleri varsa görmeleri gerekiyordu. ama empati de insan olmanın bir parçası. yitirmemek lazım. karşınızda bunun kıymetini bilebilecek zekaya sahip bir topluluk yok belki. ama sizin büyüklüğünüz buradan geliyor işte. her ne kadar türk damarıyla dolup taşsa da araplardan tiksindiğini söylese de bu millet, merhametinden taviz veremiyor. acıyor bağrına basıyor yine de bu topluluğu. burada türkiye’de yaşamanın ve burayı sevmenin nedenlerini, ne kadar büyük bir ülke olduğumuzu tekrar tekrar anlıyorum. kabullenmek bu kadar zorken ehlen ve sehlen deyip bağrına basabiliyorsun sen bu insanları. zihin altyapının sana uyguladığı faşizanlık bu insanların hallerine acıdığın için hortlayamıyor. kalbin zulme baskın gelebiliyor. bu ülkeyi neden bu kadar çok seviyorum ve bu ülke için neden ölebilirim sorusunun cevabına herkes bir şey söyleyebilir. ama benim nedenim benim insanımın merhametli olması ve direniş kültürünün çok baskın olmasıdır. bize başka türkiye yok nasılsa. empatiyi kaybetmeden şunu diyebilmek lazım bence "allah kimseyi vatansız bırakmasın" ...