Başlık: suriyeli-siginmacilar

şartlarımız çok farklı olsa da başka bir ülkede yaşamış bir insan olarak empati kurabildiğim insanlardır. işgücü anlaşmasıyla avrupa'ya yerleşmiştik vakt-i zamanında. türklerin çoğu şehir görmeden avrupa görüyordu. orada bütün geleneklerini devam ettiriyorlardı ve türk olmayanlardan çok korkuyorlardı. yabancılardan korkan türkler (ev sahibi avrupalılar yabancı onlara göre) kendi aralarında dış dünya ile bağımsız bir şekilde yaşamaya başladılar ama yeri geldi devleti bile dolandırmasını bildiler : çalışmadan işsizlik maaşı almak, formalite boşanmalar yapıp dulluk maaşı almak vs vs. göçmen türkler adam öldürmedi, dilenmedi. zaten evini barkını hazırlamamış olan işçilere ailelerini getirme izni verilmiyordu. dolayısıyla kimse evsiz ve aç değildi ki dilensin. cinayet işlemesi için de sebep yoktu. hem geldiği köy kültüründe böyle şeylere alışık değildi hem de kontrollü bir şekilde ülkeye giriş yapmış ve geri gönderilmemek için toplumun huzurunu bozacak en ufak bir hata yapmamaya gayret ediyordu. ama işte kazandığı parayla yetinemiyordu. araba alacak türkiye'ye gidip "izin" (bkz: izine gitmek) yapacak, çocukları evlendirecek vs. yaşayacak yani. bunları yapmak için kazancı yetmediğine göre en zararsız gördüğü yoldan illegal para elde edecek. bir taraftan bunlar olurken bir taraftan da çocuklar büyüdü "yabancılar"ın içinde. bazen ırkçı bir öğretmene denk geldi, bazen sadece avrupalılardan oluşan arkadaş gruplarını gördü ve hiçbir şekilde aralarına giremeyeceğini anladı, öteki olduğunun farkına vardı, ezildi. demek istediğim şu ki insan elbette vatanında yaşamak ister ama bu mümkün olmuyorsa sırf göçmen olduğu için hayat durmayacaktır. insan herzaman daha iyi koşullarda yaşamak ister ve sağlam bir kültürel altyapısı yoksa suç işleyebilir ve bunun suç olduğunun farkına bile varmaz. şimdi suriyelilere bi dünya laf ediyoruz medeniyetsizler, pisler, dilenciler diye. kampları bırakıp şehire gelmelerine bile kızıyoruz. oysa ülkeleri onlara gerekli altyapıyı vermediyse bu onların suçu değil. korkunç bir ortamdan gelip oyunu aynı kurallarla devam ettirmeye çalışmaları tamamen eğitimsizliklerinden kaynaklanıyor. ve eğitim görmedilerse, kabalarsa bu onların suçu değil. hayatta kalmayla yetinmeyi istemeyip daha iyi bir yaşam ümidiyle kamplardan şehirlere gelmeleri de gayet anlaşılır bir durum. üstelik ülkelerindeki durumun kısa sürede çözülmeyeceğine göre bu durum daha da anlaşılır oluyor. ama işte o kadar empati yapmama rağmen ben de onlar yokmuş gibi davranıyorum. hergün o çocukların yanından geçiyor hiçbirinin başını okşamıyorum. insanlık yapayım derken başıma bir şey gelirse diye hiç muhatap olmuyorum. ve her gün o insanların arada kalmışlıklarını kaçamak bakışlarla izliyorum. çünkü biliyorum ki masum çocukların yanı sıra acımasız mafya babaları da girdi bu ülkeye. ve biliyorum ki bu düzende iyileri kötülerden ayırt etmek imkansız.