Başlık: bulgaristan-gocmenleri

annem hep anlatır, anlattıkça da gözleri dolar. yıl 88 beni parka çıkarmış, pusetteyim. uyumuyormuşum bir türlü, o da başlamış bana ninni söylemeye. bebeğinin gözlerinin içine bakıp gülümseyerek ninni söyleyen bir anne, elinde küçücük bebeği. arkasına bakmıyor tabi asker gelmiş bir anda ve anneme tokat atmış "burada sadece bulgarca konuşacaksın" diye. karşılık veremeyip bulgarca siz yanlış anladınız türkçe konuşmuyordum şarkı mırıldanıyordum demiş, neyse ki bulgar komşumuz gelip askerlere bağırıp onları uzaklaştırmış, bir türk olarak bunu senin yapman mümkün değil elbette. yine bir gece uyuyoruz evi askerler basmış, hiçbir şey söylemeden evi aramaya başlamışlar hem de ne arıyorlar? silah, uyuşturucu falan değil, türkçe yazılı olan kitap, mektup her ne varsa... tüm eşyalarımızı yerlere atmış, evi yıkmışlar. zavallı annem çok korkmuş, çünkü evde gizlediği küçücük bir türkiye haritası varmış. buradan kaçabildiğinde gideceği şehri kalemle işaretlemiş üzerine, türkiye'nin tüm illerini doğudan batıya, kuzeyden güneye ezberlemiş. neyse ki bulamamışlar ve hiçbir şey söylemeden çıkıp gitmişler. bu bahsettiğim olay bulgaristan'ın köyünde falan yaşanmıyor en büyük şehirlerinden biri. köylerde çok daha vahim olaylar yaşayanlar olmuş. dayım yaşanan zulümlere baş kaldırdığı için belen'de yıllarca işkence görmüş, çıktıktan 2 ay sonra da vefat etmiş. yani diyeceğim o ki; anavatanımız diye kalkıp geldiğin ülkede "bulgar" diye adlandırılıp, paracı, iki yüzlü gibi sıfatlara maruz kalmak gerçekten çok acı verici. paracılık nedendir? bu insanların ülkeye girişte ceplerinden parasını, kollarından altınlarını alıp yollamışlar. iş yok, para yok! hırsızlık yapmadan, çalıp çırpmadan emekleriyle tırnaklarıyla çalışıp bir yerlere gelebilmişler. yokluktan var etmişler. o yüzden büyüklerin paranın değeri bilmesi normal, sonradan çoğunda bu durum kalmadı elbet ama bu kadar yokluktan bir yerlere gelmek insanlarda korku yaratıyor ister istemez. "paracı" diye nitelediğiniz bu insanlar çok açlık yaşadı, zulüm gördü. evlerini, topraklarını, eşyalarını her şeylerini bırakıp sadece "tek bir bavul" ile bu ülkeye geldiler. uzaktan konuşmak boş beleş sallamak çok kolay maalesef. kürt, çerkez, sünni, alevi, göçmen... bırakın bu ayrımları insanları sevin, iyi insan olabilmek için çabalayın. bu süreç böyle devam ettiği sürece ırkçılık, ayrımcılık nesilden nesile devam edecek.