Başlık: islam-hosgoru-dinidir

o hoşgörü, o dine mensup insanların içine sinmedikçe, yaşam biçimlerine yön vermedikçe hiçbir mana ifade edemez yalnız başına. dolayısıyla islamı hoşgörü dini olarak algılayan bir müslüman o hoşgörüyü yaşam biçimi haline getirmedikçe, islamın hoşgörüsü zerre kadar değer teşkil etmez. yani islamın hoşgörüsü yalnız başına hiçbir işe yaramıyor. bir müslümanın da en az dini kadar hoşgörü sahibi olması gereklidir. bakın „en az" diyorum. yani dinin emrettiği ya da içinde barındırdığı hoşgörü, o dinin mensubu kişinin sahip olması gereken bir minimumdur. çünkü dünyevi yaşamda insanoğlu birbirinden o kadar farklı durumlarla yüzleşmek zorunda kalır ki, hoşgörünün minimumu o anda yetersiz kalabilir. ben islam´ın bir hoşgörü dini olup olmadığını tartışmak istemiyorum şahsen. bunu inanan her müslüman elini kalbine koyarak tasdikleyebilmelidir. daha iki gün öncesi yaşadığım çok acı ama benim için büyük bir anlam ifade eden bir olayı bu hususta örnek vermek istiyorum. iki gün önce bir bayan arkadaşımın cenaze törenine katıldım. merasim, arkadaş inançlı bir hıristiyan olmadığı halde bir kilisede yapıldı ki kilisenin üyesi bile değildi. kocası magribi bir arap olduğu için dolayısıyla kilisede başı örtülü hanımlar da mevcuttu. orta yerde duran üzeri st. pauli takımının sembolü olan kurukafa resimleri, çocuk işi ev-çiçek-güneş temalı çizimlerle bezeli alaca-belece renkli bir tabut (vasiyeti üzerine bu tabut seçilmişti), fonda arapça müzik… konuşmalardan, dualardan sonra merhumun müzisyen bir arkadaşı altara çıkıp çaldığı gitar eşliğinde fatiha suresini okudu. cenaze töreninin sonlarında ise önceden türk diskolarında göbek attığımız arapça bir göbek havası çalındı. sonradan öğrendim ki kocasıyla bu şarkıyla tanışmış magrib seyahatinde. rahibenin havaya çizdiği ıstavrozla son bulan tören boyunca gözyaşlarına boğulurken bir taraftan da stop etmiş kafayla düşünmeye çalışıyordum. şaşkınlık üstüne şaşkınlık uyandırıyordu geçen her dakika bende çünkü. başka bir dinin bünyesinde barındırdığı hoşgörüden bahsetmek istemiyorum burada. sadece gerçekçi bir kıyaslama yapıyorum. hıristiyanlık dini hoşgörü dinidir diye bir cümle duymadım şu güne kadar bir hıristiyanın ağzından. ama bu hoşgörü değil de ne peki? içimizden kaç kişi bunun bir camide yapıldığını düşünebilir? dahası islam´ın bir eksiği mi vardır diğer semavi dinlerden? yoktur. daha gecen sene külleri haliç´e savrulan leyla gencer için neler dendi neler, hatırlarsınız. haliç´i külleriyle murdar eden bir gavur oluverdi yılların dünya çapında tanınmış saygın bir opera sanatçısı. hem de türk. ama gelin görün ki doğduğu topraklardan uzaklarda, o toprakların özlemiyle vefat eden bir insanın son vasiyetine, küllerinin haliç´e savrulması isteğine bile saygı gösteremeyecek kadar hoşgörüden yoksun sözde hoşgörülü müslümanlarımız değil mi o zaman bu paradoksu yaratan? ben sonuç olarak şunu çıkartıyorum; eğer islam gerçekten bir hoşgörü dini ise o zaman bizde var bir marizlik. gereksiz bilgi: boş zamanlarını kötüleme butonuyla geçiren değerli sözlüktaşlarıma şimdiden saygılarımı iletirim.