Başlık: ateist

bunlardan biriyim ve bir şey sanırım içimde hep ukte olarak kalacak: benim ateist olduğumu anladığım bir an hiç olmadı. onun yerine insanların ateist olmadığını anladığım bir an oldu. ilkininin hikayelerini dinlemek hep hoşuma gitmiştir, bakalım ikinciden bir hikaye çıkacak mı: durumumun sebebi belli; çocukken kimse bana tanrıdan bahsetmedi. aile büyüklerimiz dolayısıyla duaya namaza aşinaydım, çok da eğlenceli bulurdum. ama bana bir öğretide bulunulmadı. ben de uzun bir zaman boyunca, duaları, ilahileri, hadisleri ya da her neyse, bir tür gelenek görenek olarak gördüm. ben masal dinlemeye, kitap okumaya bayılıyordum. büyüklerin de bu tür şeyleri sevmesi benim için tam anlamıyla doğaldı. sonra bir gün ilk defa, türkçe konuşarak ve tüm ciddiyetiyle allahtan bahseden bir adam gördüm tv'de. bendeki ampul o sırada yandı. bu adam o hikayeleri dinlemeyi ve okumayı sevmekle kalmıyor, onları gerçek kabul ediyor olabilir miydi? anneme sorduğumda olumlu yanıt aldım, adam allaha inanıyordu. yani gerçekten olduğuna mı? -evet. -nasıl yani? -birçok insan allaha inanır. -konuştuğuna, bu şeyleri söylediğine mi? -evet. neyse işte, kısaca bayağı şaşırmıştım. önce bütün akrabalarımızı, sonra diğer tanıdıklarımızı saymaya başladım. o inanıyor mu? şu inanıyor mu? çoğunun cevabı olumluydu, bazılarının ise "eh işte"ydi. iki kişi konusunda ise annemin ağzını bıçak açmıyordu: kendisi ve babam. çocukların, anne-babaların görüşlerinden fazla etkilendiğini, kendi kararımı büyüyünce kendim vereceğimi söylemişti. cevap almak için yapmadığım şey kalmamıştı sanırım. üstelik yanılıyordu. bana göre bu bir "görüş" meselesi değildi ve annemin "görüşünden" etkilenme tehlikesiyle de karşı karşıya değildim. görünüşe göre ben çoğu insanın bilmediği bir şeyi biliyordum ve bu gerçeği bilen tek kişi olmak bana çok ağır gelmişti. keşke annem de bilseydi. derdim buydu. ama o iki tarafa da toz kondurmuyordu. ben yine de kısa bir süre sonra, herhalde yaşadığım en sürreal deneyimlerden biri sonucunda cevabımı aldım. alışverişteydik, dükkan sahibi tonton amca beni sevmiş olacak, biraz takıldıktan sonra "en büyük kim?" diye sordu. galatasaray olduğunu söyledim. gülümseyerek hayır dedi, eliyle yukarıyı gösterdi, en büyüğün allah olduğunu söyledi. bence allah yok dedim. annemin "a aaaaaa ne kadar ayıp" diyerek beni kolumdan çekmesi sebebiyle adamın yüz ifadesini görmüş değilim. ama sonradan din derslerinde, şeytanın insan suretine bürünebileceğini okuduğumuzda, adam acaba beni şeytan sanmış mıdır diye düşündüm hep. korku filmlerindeki küçük kız resmen. sonuçta bir güzel azar yedim. tamam, o da inançsızdı , ama bu ulu orta söylenecek bir şey değildi. bu tepkiye inanılmaz kızmıştım. adam bana gülümseyerek "var" demişti, ama ben ona gülümseyerek "yok" diyemezdim. düşüncemi mümkün olduğunca az paylaşacaktım, illa paylaşmam gerektiğinde ise "yok" değil "inanmıyorum" diyecektim. bunun nasıl bir fedakarlık olduğunu anlamak için, bundan sonra "şirinlere inanmıyorum" demeniz gerektiğini düşünün. görememenizin bir önemi yok, yeterince iyi bir çocuk olunca görebilenler var ne de olsa. sonuçta fildişi kulemden ayrılıp okula başladıktan sonra durumun ciddiyetini iyice kavradım. annemdeki anlayışlılık ona hastı, gerçek dünyada öyle bir anlayış yoktu. çoğunluğa saygı göstermem lazımdı, azınlık olarak saygı beklemem değil. ben de "eh işte" olmak istedim bir ara, olmadı. bununla birlikte, insanları inanan ve inanmayan olarak değil, beni inandırmaya çalışanlar ve çalışmayanlar olarak ayırmaya başlamam da uzun sürmedi. işe bakılırsa inananların çoğu benden pek de farklı değillerdi. en basitinden, iyilik yapmak onların da içinden geliyordu, sadece bazılarının içindeki cehennem korkusu, bunu fark etmelerine izin vermeyecek kadar ön plandaydı. ilginç şekilde, anlayışlı, geniş görüşlü ve mantıklı olmanın da dini mezhebi yoktu. inanmadığım bir şeye saygı duyamazdım tabii, ama inanç sahiplerine saygı duydum, inançlarına ise saygı "gösterdim". bugün ise bu konuyla ilgili felsefi tartışmalar ilgimi minimum seviyede çekiyor. bana göre ortadaki yine azınlık/çoğunluk meselesi. hayalim bir gün herkesin ateist olması ve çoğunluk haline gelmek değil. hayalim bir gün azınlıkların insan sayılması ve ortada hiçbir kanıt yokken, çoğunluk kabul ediyor diye paramızın diyanet işlerine, çocuklarımızın da zorunlu din dersine gitmemesi. -böylece hiç anlatmadığım bir dolu şey anlatmış oldum. cumartesi gecesi evde oturmaktan mı, yoksa ailevi bir kriz sırasında bizimle kalmaya başlayan, pek türkçe bilmeyen yardımcımızın bir yehova şahidi olması, bana önce kitap hediye etmesi, "hoş" dediğimde toplantılarına çağırması, gitmemek için direttiğimde ise durumu çakması, dinimi değiştirebilmem için önce herhangi bir inancım olması gerektiğini bildiği için arada elinde sözlükle odama girip "iki tane gözün! iki tane bacak! nasıl???" filan demesinden mi bilmiyorum, çok sıkılmışım.-