Başlık: 14-mayis-2023-genel-secimleri

türkiye'nin cumhur ittifakı tarafından yaratılmış çok büyük sorunları var. şimdi nedir ülkenin en büyük sorunları sıralayalım; 1) başkanlık sistemi (tek adam rejimi): bu sistem, yasama ve yargı'yı tümden yürütmeye, yürütmeyi de tek başına cumhurbaşkanına bağladı. partisinin genel başkanı olan cumhurbaşkanı ülkedeki bütün bağımsız ve özerk kuruluşları (tcmb, spk, bddk, rk, edpk, rtük, yök, rektörler, büyükelçiler, valiler, kaymakamlar) kendi başına atayabiliyor. ayrıca aym, hsk gibi yargının en kilit noktalarına atama yetkisi yine cumhurbaşkanında. meclistede de kendi partisinin milletvekillerini genel başkan olarak kendisi belirliyor. yani tam bir güçler birliğine dayalı parti devleti oluşuyor. oysa kadroları siyasallaşan devlet yıpranır ve yozlaşır, büyük güç kaybeder. tüm bu nedenlerle tek adam rejimi denilen bu sistem ülkemizi fakirleştiriyor. türkiye parlamenter sistem döneminde dış yatırımcının getirdiği döviz ile ekonomisini rahat ettirebilen bir ülkeydi. çünkü iyi kötü işleyen bir demokrasi, ilkelere dayalı kurumların olduğu bir sistem mevcuttu. ama başkanlık sisteminden sonra dış yatırımcı parasını alıp başka ülkelere yatırım yapmaya yöneldi. yeni yatırımcı da bir kişinin her şeye karar verdiği bir düzeni riskli bulup yatırım için hiç türkiye'ye yönelmedi. çünkü yatırımcı güven ve öngörülebilirlik ister. risk almak istemez. şöyle düşünün isveçli bir iş adamısınız. türkiye'de bir fabrika ya da otel açmak istiyorsunuz. ama ülkenizin türkiye ile olan gerilimi nedeniyle başkanlık sistemindeki türkiye'de cumhurbaşkanı rekabet kurumundan sizin bu şirketinizi kapatmasını isteyebilir. o rekabet kurulu bu kararda direnirse cumhurbaşkanı tek bir kararnameyle bu kurumu görevden alıp kendi dediğini yapacak kişileri atar ve yeni atanan rekabet kurumu sizin şirketinizi derhal lağvedebilir. işte yatırımcı bu riski düşünüp türkiye'ye yatırım yapmıyor. tüm bu yatırımlar ülkeden gide gide işte 7 haziran 2015'te 2,66 tl olan dolar bugün 19,50 tl. çare: 2017 öncesi parlamenter sistem aksak yanları onarılarak, güçlendirilmiş parlamenter sistem şeklinde geri getirilmelidir. bunu yaparken almanya, avusturya, fransa, abd gibi güçlü demokrasilerin iyi yanlarını ve kötü deneyimlerimizden çıkardığımız dersleri de dikkate alıp güçlü ve denetleme yetisi olan bir yasama, şeffaf ve hesap verebilir bir yürütme, tam bağımsız bir yargı, özgür medya, liayakata göre çalışan güçlü devlet kurumlarını oluşturacak bir anayasa reformu yapmamız şart. oy verirken seçeceğimiz aday ve partide aramamız gereken ilk kriter bu meseledir. 2) mülteci sorunu: türkiye'nin en önemli ikinci meselesi medeniyet yoksunu mülteci sorunudur. ister suriyeli olsun, ister afgan ister pakistanlı hiç farketmez. bugün günlük yaşamda kadın görünce şaşıran, açık kadınları taciz etmeyi kendinde hak gören haremlik-selamlık sapıklar, çocuklarımızı kişisel sosyal medya hesaplarında malzeme eden pedofililer, insanlarımıza taşla saldırıp tecavüz etmeye çalışan, gasp etmeye çalışıp suratına kezzap atan, kulağını kesen çöl eşkiyaları benim ülkemde barınıp benim insanımın yaşamında risk oluşturamaz! buna müsade edecek iktidar sandıkta bedelini en ağır şekilde ödemelidir. bütün bunları geçtim, bu ülkeye savaştan kaçıp gelen sığınmacılar sığınmacılıklarını bilmeli, elini kolunu sallayıp benim yurdumun sokaklarında aylak aylak gezememeli, kendilerine ayrılan kamplardaki çadırlarında ülkelerine dönecekleri günü beklemelidirler. her şeyi geçtim, eşi ve çocuklarıyla dışarıda gezmeye çıkan benim ülkemin insanı dışarıda ailesiyle otururken kendi öz vatanında, bu 8-10 kişilik göçmen sürülerinin gürültülü gürültülü konuşmasından, çevreye rahatsızlık veren magandavari tavırlı eğlence anlayışlarından, öküz gibi dik dik bakışlarından rahatsız olma tedirginliği yaşamak zorunda değildir. ayrıca göçmen sorunu çok büyük bir demografik problemdir. türkiye'nin demografik yapısı kasıtlı olarak bozuluyor. nasıl ki ırak ve suriye; türkmen-kürt-arap diye üçe bölünerek iç savaşa sürüklendi, yabancı işgaline maruz kaldı, türkiye'de de benzer bir türk-kürt-arap ekseni oluşturulmaya çalışılıyor. bu sessiz değil artık bağıra çağıra bir istiladır. her şeyi geçin, bu göçmenlerin hepsi şeriatçı ülkelerden geliyor. amaç türkiye'nin batılı imajına, batılı kazanımlarına son verip ortadoğulaşmış bir ülke yaratmak. çare: göçmenleri türkiye'den amasız fakatsız kim gönderecekse ona oy vereceğiz. oy vermek için arayacağımız ikinci kriter kesinlikle bu. türkiye'nin ikinci en büyük sorunu mülteci sorunundur. bu artık vatandaşın günlük yaşantısını tehdit eden çok ciddi bir sorun haline gelmiştir. chp ve iyi parti bu konuda zafer partisi'ni küçümsememeli, özellikle akşener kafayı türkiye'nin en büyük üçüncü sorunu olan ekonomiye taktığı kadar mülteci sorununa da bir ümit özdağ kadar takmalıdır. kılıçdaroğlu zaten iktidara gelirse hepsini göndereceğini söylüyor. 24 mayıs 2015'te erdoğan suriye'lileri göndereceğim diyen kılıçdaroğluna bakın neler söylüyor (linkteki videoyu 22.32'inci dakikadan 23.05'inci dakikaya kadar izleyin); göçmenleri göndermekten bahsetmeyenlerin de göçmenleri göndereceğim deyip göndermeyecek olanın da, göçmenleri entegre edeceğiz diyenin de türkiye'nin gelecek yıllarının yönetiminde söz sahibi olmamalıdır. burada chp'den ziyade iyi parti ve deva partisi'ni eleştiriyorum. 1 oyun var sayın vatandaş, o oyun kıymetini bilerek kullan. şu an türkiye, ülkeyi kendi elleriyle mülteci çöplüğüne dönüştüren ve bazı ufak avantalar karşılığında avrupa ülkelerindeki göçmenleri de seve seve kabul edebilecek olan bir iktidar tarafından yönetiliyor. 3) ekonomik kriz: şu anda iyi parti lideri meral akşener olmak üzere ülkedeki herkesin birinci en büyük ülke sorunu olarak gördüğü ekonomik sorun aslında başkanlık sistemi ve mülteci sorununun yol açtığı bir durum. bir de yolsuzluklar, yandaşlara akıtılan milyonlar, rantlar, yurtdışına kaçırılan paralar, hiç edilen 128 milyar dolarların sebebi. bugün yüksek meblağlarda kira ödüyorsak, doktor randevusu bulamıyorsak, işsizlik almış başını gitmişse bunun en önemli nedenlerinden biri ülkedeki geçici sığınmacılardır. tek neden o değil ancak üzerimizde etkisi büyük. başkanlık sisteminin ekonomiye olan sebebini yukarıda birinci maddede anlattım zaten. bu ülkede nebati gibi ekonominin e'sinden anlamayan insanları bakanlığa getiren, sorunu büyümeden çözmek varken ülkede ekonomik sorun, morun yok herkes çok iyi durumda diyerek ateşe benzin dökercesine krizi daha da büyütenlerdir. çare: türkiye iyi yönetilse sorun çözülür. parlamenter sisteme geçilirse ve mülteciler gönderilirse ekonomi zaten epey düzelecektir. ama üretim ve istihdama dayalı başarılı bir ekonomik program paketiyle iktidara gelmek isteyen, kamu kuruluşlarını liyakata dayalı prensiplerle yönetmeyi vadeden partilere oy vermemiz gerekir. 4) yargı bağımsızlığı: türkiye’nin demokrasi, yönetim, hukukun üstünlüğü, eğitim ve ekonomi alanlarındaki sorunların kaynağı yargı sorunudur. yargı bugün akp iktidarının ideolojisini taşıyan mensuplarda ibaret bir yapı haline gelmiştir. ülkedeki her mahkeme iktidarın lehine, muhalefetin alehine olacak şekilde sonuçlandırılıyor. toplumun en tabanından en tepesine kadar böyle bir durum hakim. hatta bir kişinin isteğiyle davalar bitirilebiliyor ya da üst mahkeme kararları uygulanmadan sürdürülebiliyor. selahattin demirtaş ve osman kavala davaları, almanya ile yaşanan deniz yücel davası krizi, suudi arabistan ile yaşanan cemal kaşıkcı davası meselesi ve abd ile yaşanan rahip brunson meselesi başta olmak üzere bu beş farklı davada alınan kararlar bütün anlatmaya çalıştıklarımızı özetler nitelikte aslında. yargı, tarafsızlığını ve bağımsızlığını yitirdi. yargı siyasallaştı. türkiye'nin dördüncü en büyük sorunu yargı meselesidir. vatandaş hakkını arayabileceğine olan inancını yeniden kazanmalıdır. çare: yargı sorununun temel sebebi ise siyasetin elini yargıya sokmuş, elini kolunu bağlamış ve görev yapamaz hale getirmiş olmasıdır. bu soruna yargının tam bağımsızlığını, herkesin güven duymasını sağlayacak yenilikçi ve kalıcı bir çözüm getirmek zorunlu. ilk iş olarak hsk ve aym ardından da yargıtay, danıştay ve sayıştay yeniden yapılandırılmalı, yerlerine gerçekten tarafsız yeni üyeler seçilmelidir. hakimlik ve savcılık alımları liyakata dayalı şekilde gerçekleştirilmelidir. güvenilir bir hsk yapısının liyakata göre atayacağı hakim ve savcılar zaten görevlerini doğru şekilde yapacakları için yargı tekrar herkese eşit ve adil davranan bir hale bürünecektir. 5) dış politika ve küresel itibar: türkiye son 20 yılda dış politikada çok büyük yanlışlar yaptı ve küresel çapta büyük itibar kaybı yaşadı. israil, suriye ve mısır'la yaşanan gerilimler, suriye iç savaşına hiç gerek yokken taraf olmak, durduk yerde afganistan havalimanını korumaya yeltenmek, rus uçağının düşürülmesi, abd'nin türk askerinin kafasına çuval geçirmesi, idlib'te ruslar'ın 33 askerimizi şehit etmesi, yunanistan'ın adalara asker yığması, doğu akdeniz, abd ile yaşanan s-400 ve f-35 krizleri, isveç ve finlandiya'nın nato üyelikleri... hepsi bir kişinin siyasi ajandasına göre yön verdiği ve türkiye'yi ciddi şekilde zayıflatan hatalar... dünya medyasını ne kadar takip ediyorsunuz bilmiyorum ama özellikle 2014'ten beri sık sık dünya medyası "erdoğan kendi çıkarı için ülkeyi kaosa atıyor" haberleri yapıyor. çare: dışişlerinde bakaracı makaracı eski bakanların değil liyakat sahibi diplomatların atandığı bir düzen kurulmalı. dış politikanın bir milli güvenlik meselesi olduğu hatırlanıp mecliste muhalefetle istişare edilerek kararlar alınmalı. özellikle yunanistan'ın akp'nin ülkeyi kötü yönetmesinden cesaret alarak yöneldiği saldırgan ve kışkırtıcı hamlelere karşı ege'de haklarımızı koruyacak ve bir yandan da suriye rejimiyle ilişkileri normalleştirip mültecileri geri gönderecek bir dış politika şart. türkiye dış politikada tekrardan ab profili çizen, batılı, çağdaş ülke imajını yeniden kazanmalıdır. çağdaş uygarlık seviyesine ulaşmayı hedefleyen bir ülke olmalıdır. 6) terör ve kürt sorunu: bu mesele kabul edilse de edilmese de hep vardı, hala var. bugün doğudaki iller hiç kimsenin gitmek istemediği, çalışmak istemediği, kar yağınca yolları kapanan, okulun olmadığı, doktorun bulunmadığı köylerle dolu. yıllar geçmesine rağmen hala ve hala. üstelik 1984'ten beri terör örgütü pkk'nın saldırılarla rahat vermediği bir bölge haline geldi. çözüm sürecinde kandil ve imralı gibi gayrımeşru muhataplara kapalı kapılar ardında yürütülmesi ve bu konuşulanların halktan, tbmm'den ve muhalefetten gizlenmesi en büyük hataydı. hdp de arada sırada akp'ye "çözüm sürecinde bize vadettiklerinizi açıklayacağız" diyor mesela. üstelik yine çözüm sürecindeki göz yumuşların neden olduğu hendek olayları gibi büyük çaplı terör olaylarının yaşanması iktidar politikalarının ne kadar başarısız olduğunu da gösteriyor. çare: kürt meselesinin çözümünde imralı ve pkk`yı hiçbir şekilde muhatap almadan, tbmm'de her partinin eşit temsil edildiği bir komisyonda stk'lar, kanaat önderleri ve hdp ile müzakere ederek yeni bir pencerenin açılmasına imkan tanınmalı. kürt diyerek insanları ayrıştırmayı sevmiyorum. o yüzden doğudaki vatandaşlarımızın bu neredeyse asırlık sorunlarını tbmm'de dinlemek ve artık bu sorunu kalıcı toplum barışını sağlayarak çözmek siyasilerin gelecek nesillere olan borcu. tbmm'de kürt meselesi ile yapılacak her toplantı mutlaka televizyonlardan canlı verilmeli ve halkın önünde her şey açık ve şeffafça tartışılmalıdır. 7) işsizlik: akp'nin son 10 senede yarattığı makroekonomik dengesizlik ve dışa bağımlılık sonucu yaratılan siyasi kırılganlıkla dış faktörlerinin birleşmesinin sonucu daha da sert yaşayacağımız ekonomik kriz vatandaşa büyük dert. ülkede istihdam yok ve korkunç bir beyin göçü yaşanıyor. genç işsizlik alıp başını gitmiş. gençler karamsar, hayalleri bile hayal olmuş. çare: üretime dayalı ekonomik politikalar, sanayi ve teknoloji yatırımlarıyla bu amaca yönelik kurumların açılması, tarım ve hayvancılığın güçlendirilmesi, eğitim reformu yapılması. üniversitelerin sayısının azaltılması. 8) eğitim reformu: nitelikli ve birbirine saygı gösteren, sözde değil özde iyi eğitimli insan yetiştirmemiz gerekli. eğitim sistemimiz; özgür düşünceyi öğretmeli, çok farklı görüşleri okutmalı, felsefe dersine ve bilim derslerine önem vermeli. insan ne kadar kitap okursa o kadar farklı fikir öğrenir. çok farklı fikir okunduğunda, çoğulculuğu içselleştirir, farklı fikirlere hoşgörüsü artar. görüş çeşitliliği, hoşgörü, analitik düşünce, rasyonel diyalog, uzlaşı kabiliyeti, çok erken yaşlarda okullarda öğretilmeli. istanbul sözleşmesi'nde de bu ihtiyaca; tartışmaları medenice konuşarak (şiddet diline başvurmadan) çözümlenmesinin en erken yaşlarda okullarda öğretilmesi gereğine değinilir. kısacası zihniyetlerde bir değişiklik yapmak gerekiyor. kavgacı, diyalog kuramayan özelliklerimizi bastırıp; rasyonel konuşmayı, somut argümanlar temelinde mantığı ön plana koyarak, sinirlenmeden diyalog kurmayı, farklı düşünenler ile empati kurmayı ve uzlaşıyı öğrenmeliyiz. çare: öğretmen ihtiyacı önceden belirlenmeli ve bu ihtiyacın karşılanması için gerekli planlamanın yapılmalıdır. eğitim bilimleri fakültesinin yeniden güçlendirilmeli ve köklü üniversitelerde eğitim bilimleri fakülteleri açılmalıdır. diğer eğitim fakültelerinin bazıları ise bölgesel olarak birleştirilmelidir. 8 yıllık kesintisiz eğitime geri dönülmeli, liseye gitmek zorunlu olmaktan çıkarılmalı, üniversiteler özerk olmalı, yök kaldırılmalı, akademisyenlerin değer ve itibarı artırılmalı, üniversite sayısı ve kontenjanları azaltılmalı (bunlar üniversitelerin niteliğini arttıracaktır), kapasitesi sınırlı olan öğrenciler ara eleman yetiştiren meslek okullarına yöneltilmeli, özel okul ve özel üniversitelere sıkı denetimler ve sınırlamalar getirilmelidir. 9) sonuç "normalleşme": belki de gelecek seçimlerden çıkacak sonuçlar sonrası geniş çaplı (toplumun tüm kesimlerinden temsilci bulunan) bir koalisyon tecrübesi yaşamamız, ülkemize çok büyük faydalar sağlayacaktır. ülkemize barışmayı, konuşmayı, gerçek birlik beraberliği öğretecektir. şahsen bunun ülkemize iyi geleceğine inancım tam. bu başarılırsa ülkemiz için toplumsal barış, huzur ve ekonomik refah oluşur. demokrasi kültürü, insanların farklı görüşlere sahip olsalar bile bir arada yaşamaları, birbirinin inanç ve düşüncelerine saygılı olmaları, çoğunluğun azınlığın fikirlerine saygılı olması ve onların görüşlerini dikkate almasıdır. demokrasi bir uzlaşma rejimidir. araştırmacılar bazı ülkelerde demokrasinin bozulma veya çöküşünde yetersiz, zayıf ve genellikle saldırgan, kavgacı ve uzlaşmaz liderlerin büyük payının olduğunu belirtmektedir. demokrasi kültürünün iki temel kuralı hoşgörü ve uzlaşmadır. ülkemizde demokrasiyi geliştirmek ve yerleştirmek istiyorsak bunu topluma hoşgörü, partilerimize de uzlaşma anlayışını yerleştirmekle sağlayabiliriz. biz bunu başarabiliriz. uzlaşı ve hoşgörü kültürümüzü geliştirebiliriz. ama bunun için doğru rol modellere ve başta eğitim sistemimiz üzerinde olmak üzere doğru reformlara ihtiyacımız var. ülkenin normalleşmesini tamamlaması için 5 yıl boyunca almanya'nın 70 yıldır grand koalisyon dediği merkez sağ-merkez sol koalisyonuna benzer bir chp-iyi parti koalisyonu ile yönetilmesini ve uzlaşma kültürünü topluma yerleştirmelerini öneriyorum. tabi bunun için seçimden çıkacak sonuçlar belirleyici olacaktır. ama oy vereceğimiz partilerden ne beklememiz gerektiğini, oy verirken nelerin vadedildiğine dikkat etmeliyiz hususunda az çok bilgi verdim diye ümit ediyorum. kılıçdaroğlu'nun bir zamanlar dediği gibi güçlü ve aydınlık bir türkiye isteyenler çoğunluk bu ülkede! o çoğunluk seçimlerde ortak paydada buluşacak ve akşener'in dediği gibi türkiye iyi olacak, yani iyileşecek inşallah.