Başlık: turkiyede-alevi-olmak

rize gibi bir şehirde doğup büyümek her babayiğidin harcı değildir. kürt ve alevinin alenen ve sebepsizce sevilmediği; nefret odaklı, kin odaklı bir muhafakaristan'da yaşarken, ister istemez en solcusu bile faşizan bir zihniyete sahip oluyor. tanrıya şükürler olsun ki, ben içimdeki tüm bu sebepsiz ırkçı ve sevgisizliği kara kedilere kadar indirebildim. evet, kara kedilere... diğer kedileri çok sevmeme rağmen kara olan kedilerin uğursuzluk getireceğine olan saçma inancım dışında başka bir canlıya renginden veya düşüncesinden dolayı kin gütmüyorum. (itiraf ediyorum bokumun aktrolleri hariç ) zaman geçtikçe, daha sonra müthiş bir devrimin ve değişimin habercisi olan irc.dal.net #zurna kanalında "asl asl" yaza yaza (liseliler bilmez.) üstünde tepindiğimiz teknolojinin yani internet teknolojisinin bizi nerelere götüreceğini tahmin dahi edemezdik. şehir dar, vizyon dar. pepsi kapaklarından biriktirdiğim kapaklarla aldığım ericson a1018'imi (canım telefonum) nokia 8210 ile değişmeyi ferrari almak gibi "uzak ihtimal" gördüğümüz o günlerde; anamın babamın çay hasadından elde ettiği paralara güvenerek istanbul'a, hukuk fakültesinde eğitim görmeye giderken, rizeli başbakanın muvaffak olamadığı hükümetin ardından, jet fadıl'dan boşalan koltuğa oturan bir diğer rizeli başbakanın ben de yarattığı serkeş tavırlarla harem otogarına girdiğimde, muhafakaristanlığımla gurur duyuyordum. içi boş sağcı sevgisizliğimin içerisinde biriken, içi dolu bir özgüven eksikliği ile harem'de "anaa rizeli" "anaa 53 plaka" "anaa 61 plaka, trabzon'lu, hemşehri sayılır" avallığı ile istanbul hayatına başlarken, anadolu (hanefi) milliyetçiliği benimde içerisinde bulunduğum bir girdap gibi tüm türkiye'yi etkisi altına almaya devam ediyordu. konudan bağımsız o yıllarda başörtüsü yasağını hunharca ve insafsızca uygulayan ne kadar alemdaroğlu varsa hepsinin allah belasını teker teker versin. o hunharlık, bu sevgisiz sağcı ideolojiyi öyle bir beslerdi ki, şarap kadehleri ellerimizde daha muhafazakar olurduk. hiddetlendikçe güzel ülkemin, güzel kurucusunun gösterdiği hedeften uzaklaşmasını, canımın canısı parlementer demokrasi yerine rte sistemine, pardon başkanlık sistemine geçmesini sadece seyredebildik. ekmelettin'lerle, muharrem'lerle kurban ettik demokrasimizi, hayırlarımız yetmedi. yanlış anlamayın. günah çıkartmıyorum. ve bu söylediklerimde sadece 19 yaşlarında bir gencin muhafazakar bir partiye oy vermesini büyük bir günah saymıyorum. ekşici canbazların gelip sen de onlara verdin blah blah blah yazıp vaktimi çalmalarına izin veremem o yüzden asla bir günah çıkarma yazısı değil bu. neyse... konuyu nereye bağlayacağım. şuna; bizim muhafazakaristan'da birlikte milliyetçilik yaptığım o can dostum, kan dostum dediğim adamların asıl dertlerinin menfaat olduğunu, kin ve nefretlerinin altında yatan şeyin menfaat ve gırtlaklarından geçtiğini bizzat görerek yaşadığım aydınlanmaya... çok fazla uzatmadan hemen belirteyim. alevi olmak bu ülkede zordur. ama aleviler güzel insanlardır. beni de sayın kendinizden lütfen. ben de sizinle aynı zorluğu yaşayım. albert camus'un düşüş'de yazdığı gibi "parmaklıkların doğru tarafının neresi olacağı, zamana göre değişirmiş" bu ülkede nefret edilen bir güruhta olmak bazen (sıklıkla mı yoksa) gurur verici olur. hoş şimdilerde memleketimde "dinsiz" olmakla da itham edilmiyor değilim. onlar dinsiz dedikçe allah'a olan inancım bir o kadar da artıyor. hesap gününde bu kırık dökük inancımla; habu bokiyenlere rağmen ben ki sana olan inancımı kaybetmedim. hala sana inanmaya devam ettim, sanırım kulluk vazifemin en zor imtihanını geçmiş oldum. diye savunma yapacağım. çok uzattım konu nerelerden, nerelere geldi. muhafazakaristan'ın bedbaht bir vatandaşı olarak, bunların sevgisizliğinden emekli olalı çok oldu. ve sizi çok seviyorum türkiye'nin güzel alevileri. bunu söyleme gereği duyuyorum. onların sevmediği herşeyi sevdiğim gibi. ve yine muhafazakaristan'ın bezgin ve bir o kadar hain (yazın koca koca kapkara puntolar üzerine) bir vatandaşı olarak bunların imam hatiplerinden de bıktım, başörtüsü sorunlarından da, sadece bitmek bilmeyenle kalmayan bir o kadar da arlanmaz mağduriyetlerinden de bıktım. ben ki bu haldeyim türkiye'min güzel alevileri sizi düşünmeye aklım hafsalamın yetmeyeceğine eminim. zordur o yüzden bu ülkede alevi olmak ama unutmayın bazen bunlardan olmamakta tüm zorluğuna rağmen mutlu edici bir konumdur. işte bakın ben keşke bunlardan olmasaydım diyorum. ve son sözümü onların anlayacağı dilde söylemek istiyorum. allah'a yemin ederim ki, bundan yaklaşık 1600 yıl önce hayatta olmuş olsaydım. muaviye'nin yanındaki yavşaklardan değil, peygamberin biricik torunları hasan ve hüseyin'in yanında kılıcımı sallardım. sağlıcakla kalın...