Başlık: vegan

olmayanların, olanlara savaş açtığı bir yaşam biçimi. et yemekten çocukluğumdan bu yana hoşlanmam. etçil ve dayatmacı bir babaya sahip olduğum için çocukken akşam yemeklerinde gözlerim kocaman kocaman olarak yutardım tabağımdakileri, çiğnemeden; benim için büyük bir eziyetti yani. tantuni mucizesi ve balık olmasa zaten vejetaryenim ve yapacağım küçük değişiklikler ile vegan olabilirim, lakin henüz bunu yapacak planlamaya sahip değilim.. bu başlıktaki neredeyse tüm girdilere göz gezdirdim, bazılarını okudum; gördüğüm ise daha çok vegan beslenmenin ne olduğunu anlatmaya çalışan vegan aktivistlerin bilgi dolu entryleri ile, bilgi sahibi olmadan fikir ve alay sahibi olan bazılarının onlara ayar vermeye çalışan komedi şakası filmi tadında entryleri. zararsız bir yaşam biçimine "ayar" vermeye çalışanların, şarküteri, kasap ya da mandıra sahipleri olduğuna kanaat ettim yoksa kimseye zararı ya da dayatması olmayan bu insanlar neden bu denli tepki çeksinler ki? ve bir vegan elbette anlatacak veganlığı, kendisi gibi arayışta olanlara ip ucu vermek onun görevi. veganlık plansızca, eşe dosta hava olsun diye girilecek bir iş değil her şeyden önce. bir vegan beslenme planı olmaksızın bu işe kalkışmaz, kalkışamaz.. çünkü, bilgisizce veganlık-vejetaryenlik taslayan biri, özellikle menopoza girmemiş bir kadınsa en fazla bir kaç ay vejetaryen kalabilir, demir, b vitamini vs. eksikliği ile yığılıverir yere. bilinçli bir vegan ile besin değeri üzerinden tartışmaya girmemeli, hayatta kaldığına ve burada uzun ve aklı selim cevap yazabilecek kadar şuura sahip olduğuna göre bilinçli besleniyor o kişi çünkü vegan tipi beslenmede dikkat edilmesi gereken hususlara dair bilim insanlarının hazırladığı çok güzel kitaplar var; (bkz: living vegan for dummies) (bkz: vegan cooking for dummies) (bkz: being a vegetarian) (bkz: vegetarian for dummies) çocuğun beslenmesi ile ilgili tartışmalarda ise sanırım etik olan çocuğun vegan beslenmesi yönünde, çünkü bilişsel olgunluğa erişmemiş bir çocuğun, acı çektiği bilimsel olarak kanıtlanan hayvanlar ile beslenmesi, büyüdüğünde anne babayı sorgulamasına neden olabilir. kaldı ki herhangi bir çocuk, hayvan çiftliklerini ve hayvanların nasıl kesilerek yediğimiz yemeğe dönüştüğünü görse, hayvan yemez gibime geliyor (bkz: earthlings). 13-14 yaşında bir çocuk nasıl beslenmesi gerektiğine karar verebilir bence ve bilinçli vegan bir ebeveyn çocuğun gelişimine ket vurmadan onu bu yaşa getirebilir. o yaştan sonrası çocuğun kararı ama.. veganlar et yiyenlere karışmıyor dahası, neden vegan olduğunu ve nasıl beslenmesi gerektiğini anlatmış bu başlıkta da, dayatma yok! etçil ev hayvanını bitkiyle beslemeye kalkan bir insanı da veganlığı üzerinden değil zekası ve psikolojisi üzerinden tartışmalı. tartışılacak bir şey de yok bu nedenle. bence besin değeri, çocuk beslenmesi söylemlerini bırakıp, başkalarını hayvan yemeye ikna etmeye çalışmaktansa, kendi kendine itiraf edebilmeli bir insan, "ben et yemeden duramam" diyebilmeli, dürüst olabilmeli. okuma ve algı problemi olanlar için edit: tantunide problem yok demiyorum; kaldı ki vejetaryen-vegan da değilim. sen ne yiyorsan ye kardeşim, sana ne el alemin tabağındakilerden.