Başlık: musluman

uzun yıllar boyunca gururla taşıdığım ünvan. idi. fakat nedir beni müslümanlıktan nefret ettiren, biliyor musunuz; adı "inanış" olan bir olgu hakkında insanların bu kadar dayatma yapabilmeleri, kendinden emin konuşabilmeleri. "herkesin inanışı kendinedir yarraam" diyecek kadar basit bir savuşturmayla değil, "inandığın bir şeye başkasını inandırmaya neden çalışıyorsun, sen bilmiyorsun ki, sadece inanıyorsun, neyin tartışmasını yapıyorsun, neyin dayanağından söz ediyorsun, hangi kanıtı aklına alıyorsun?" dünyada 50bin tane din var. birisinin adı inanış değil bilim olsa, tek bir tane olur. yoksa elin amerikalısı hayatında islam nedir duymadığından hristiyan kalmıyor. elinde kanıt yok ki pezevenk, agnostik düşünüyorsun aslında haberin yok. sahih denilen hadislerin sahihliği nereden geliyor acaba? kimin kime naklettiği bir süreden sonra sarı çizmeli mehmet ağa'ya dönmüyor mu? yaratan'dan söz ediyoruz, bu kadar mükemmel, bu kadar kusursuz. blizzard değil ki adam diablo'dan sonra lod'u göndermesini bekleyelim, expansion pack için maille istek gönderelim? "neden var?" sorusunun cevabı madem "bir hazine idim bilinmek istedim", bu ego niye arkadaşım? otorite kurmak için kendisinden sonra gelen öğrenciyi itin götüne sokup sınıftan atan hocaya "bak bak kendini adamdan saydırmaya çalışıyor ibne" derken, kendisini bilmek için yaradan bir tanrı için ne demeli? ben neden ölümden sonra babacan değil de beni cezalandıracak birisini düşünemiyorum? "allahım, şu gece içtim ölesiye, bir günlüğüne ölmek için, unutmak için, sızdım sonra" desem, alacağım cevap neden "haklısın oğlum, ben de olsam ben de öyle yaparım" değil de "yanacaksın ulan" oluyor? bu kadar sınırlara sokmaya çalışmak neden? allah'ın zamanı mı yok ki bana "vallahi oğlum biliyorsun kurallar belli, sıradaki" mantığında cevap bekliyorum? anayasa yapılır, ülkeyi düzende tutmak için, anayasayı yapanı söveriz "eksik ulan, fazla, adil değil bilmemne" diye. dünyayı yaradanın anayasası bu kadar sikko olabilir mi ki inanan müslümanın bile mantığına sığmasın? kimsenin neye inandığı beni ilgilendirmez, hatta biliyorum ki sorgusuz sualsiz inanmak dünyanın en güzel şeyi. bu yüzden gönülden bağlı olan birisine sadece hayranlıkla bakabiliyorum, neye inanırsa inansın. kendini kalıba sokabilen adam dünyanın en rahat insanıdır, düşünmesine gerek kalmaz çünkü. fakat ben ilk cümleme "idi" dediğim andan beri lanetlenmiş, hayatta yaşadığı hiç bir şeyden tad almayan bir insanım. lanet ediyorum bu halime, fakat rüyalarıma giriyor, uyuyamıyorum; sadece şunun cevabını istiyorum sizden. "olur mu hiç öyle şey"cilik değil, sadece ihtimalini düşünün istiyorum, tek bir an sadece. "müslümanlık uğruna ölenler, canlarını feda edenler. bu uğurda kendi çocuklarını, emeklerini ömürboyu göremeyecek olanlar. namaz kılarken ağlayan babaannem. yunus emre, mevlana, bu uğurda nirvanaya varanlar" butün bu feda edilenler, bütün bu yaşananlar, sakınılan mutluluklar, dayatmalar; ya bir hiç uğrunaysa? ya bütün bunlar basit bir yalansa? lanet olsun ki buna inanmak istemiyorum ben, bunu bilmek istiyorum, ve bu benim hakkım. beni sadece inanmaya zorlayan bir dine ben artık inanmıyorum.