Başlık: eskisehir

yine yeniden ruhumu alsın, dinlendirsin, buz gibi huzuruna sarsın beni dilediğim şehrim. küçücük bir odanın 4 duvarı içinde kimseler görmeden yağmura tutulsam, artık her sokağı başka türlü yabancı, her insanı "sen bu şehirden değilsin" der gibi baksa da yine en çok huzur bulduğum memleketim. belki anne babanın kimselerin bilmediği kadar bilmesinden içinin güzelliğini, belki kardeşinin dünyada yalnız olmadığını varlığıyla bile herkesten çok hatırlattığından, belki eşin dostun en güzeli, en yargılamadan bağra basanları orada olduğundan; bilmiyorum neden ama ne zaman nefesim kesilse, ne zaman yıkılmaz sanılan duvarlarımın ardı harabeye çevrilse, ne zaman istanbul'un iğrenç tokatlarını en sevdiklerim yüzüme vura vura içimi acıtsa, ne zaman kim olduğuma dair söylenenlerin haksızlığı karanlık okyanuslar kadar olup beni yutsa; kesilen nefesimi yeniden bulduğum şehrim. eskisi gibi değil belki, belki hiçbir yere ait olamama hissine derman değil eskiden olduğu gibi; ama hala ölümün eşiğinden geri çeviriyor yine de beni.