Başlık: suriyeli-siginmacilar

ya tabii ki insanların hayatlarını canlı şekilde sürdürebilecekleri bir bölgeye gitmek istemeleri çok doğal. bunu anlayabiliyorum, ve göçmen ailesinden gelen biri olarak hak da veriyorum. buyursunlar, sistemli şekilde olduğu sürece başımızın üstünde yerleri var. kültürü bana uymaz, dili dini bana uymaz, ama insan insandır. bu konuda tamamen amerikan modelini savunuyorum, farklı kültürlerin uyumu ve birlikte çalışmasından voltranı oluşturalım, ilerleyelim istiyorum. fakat, şu ajitasyonları okudukça, aklıma farklı şeyler geliyor. fotoğraf ve metin, facebook'ta, humans of new york sayfasından alıntı. bu haftayı suriyeli mülteci sorunlarına ayırmış hony yönetimi. suriyeli bir arkadaş, yunanistan - kos adasından hikayesini anlatmış. dinleyelim: "before leaving for europe, ı went back to syria to see my family once more. ı slept in my uncle’s barn the entire time ı was there, because every day the police were knocking on my father’s door. eventually my father told me: ‘ıf you stay any longer, they will find you and they will kill you.’ so ı contacted a smuggler and made my way to ıstanbul. ı was just about to leave for europe when ı received a call from my sister. she told me that my father had been very badly beaten by police, and unless ı sent 5,000 euro for an operation, he would die. that was my money to get to europe. but what could ı do? ı had no choice. then two weeks later she called with even worse news. my brother had been killed by ısıs while he was working in an oil field. they found our address on his ıd card, and they sent his head to our house, with a message: ‘kurdish people aren’t muslims.’ my youngest sister found my brother’s head. this was one year ago. she has not spoken a single word since." (kos, greece)" kısaca olay şu, türkçeye de kısaca çevirelim: bu genç arkadaşımız, kız kardeşini, abisini, babasını ve tüm ailesini geride bırakıp istanbul'a kaçıyor. amacı oradan avrupa ülkelerine geçmek. o sırada kız kardeşi telefonla arıyor ve babasına polisin saldırdığını, 5000 euro bulunamazsa ölecek derecede dayak yediğini belirtiyor. bu abimizin ise avrupa'ya geçmek için ayırdığı tüm para buydu halbuki, ama yapacak bir şey yok, gönderiyor. iki hafta sonra kız kardeşi tekrar arıyor, erkek kardeşinin işid tarafından öldürüldüğünü söylüyor. erkek kardeşinin kafasını, en genç kız kardeşi bulmuş, o günden beri de tek kelime dahi etmemiş. hikayede size garip gelen bir şeyler yok mu? yahu tamam savaş var, kabulüm. tabii ki herkes canını kurtarmaya çalışıyor. fakat ailenin genci, "adam"ı, kız kardeşlerini, abilerini, babasını bırakıp nasıl kaçabilir lan? böyle bir şeyi aklınız alıyor mu? hadi vatan savunmasını geçtim, onu zaten hiç beklemiyoruz bu adamlardan. ya ailesini bırakıp kaçmak nasıl bir mantık, nasıl bir yaşam tarzı ki bu, ailesini bırakıp kaçan bir adam bunu dramatize edip bir de destek bekleyebiliyor? ırak'ta, suriye'de, mısır'da, ortadoğu genelindeki savaşların tümünde ortak bir durum var. amerika bir şekilde burnunu sokuyor bir ülkeye, zaten tıngır mıngır yürüyen düzeni alt üst ediyor, terörist gruplar oluşuyor. mesela işid. 3 tane toyota kamyoneti alıp, üstüne uçaksavarı çakıp köy basıyorlar. köydeki herkes de pılı pırtını toplayıp kaçıyor lan. böyle bir şeyi hayal edebiliyor musun? adana'ya kamyonetler gelecek, biz burayı işgal edeceğiz diye gelecekler. adamın ağzına sıçarlar orada. mersin'e, rize'ye, antalya'ya, ankara'ya, istanbul'a gelip saldıracaklar, biz de aman aman diye kaçıp gideceğiz. mümkün mü bu? hadi bu işin vatan savunması kısmı. ya hadi ana babayı siktir ettin kabul, yahu insan küçük kız kardeşini, abisini bırakıp "kaçabilir" mi? üstüne "kendim için 5000 euro ayırmıştım ama göndermek zorunda kaldım" diye ajitasyon yaparsan adamı burada tokatlarlar. böyle bir aile yaşantısı, böyle bir mantık düşünebiliyor musun? biz burada dlyelim ki böyle bi olay oldu ve "kaçmak zorunda kaldık", arkadaşlarımızı nasıl bırakırız diye düşünürken, adam kardeşlerini bırakıp kaçıyor ve bunu yine duygusal bi dille, yunan adalarında sahilde bir fotoğrafla öyküleştirebiliyor. işte osmanlı sonrası ortadoğu'da oluşturulmuş kabile devletlerinin durumu bu. vatan kavramı zaten yok. "burası benim evim kardeşim, burayı ölene kadar savunacağım" mantığı yok. iki höt eden çıkınca tası tarağı toplayıp kaçmak var. onu geçtim, aile kavramı, akraba kavramı bile yok. böyle insanlardan biz ne hayır bekleyeceğiz? bunlar mı bize vatan savunmasında yardımcı olacak, bunlar mı bizi yeri geldiğinde koruyacak? yahu kız kardeşini bırakıp kaçan adamdan bize ne hayır gelir beyler? kurtuluş savaşında cephede savaşan ninelerin nesli; savaşacak yaşta, güçte olup da, ilk fırsatta vatanını ve hatta ailesini geride bırakıp kaçan adamlardan medet mi umacak yahu? bu kadar köksüz, soysuz bir topluluğu biz ne yapacağız, kimse bunları düşünüyor mu? kaynak: