Başlık: siyahli-kadin

kültür yolu festivali kapsamında izmir'e konuk olan ve bu vesileyle izlediğim ankara devlet tiyatrosu oyunu. adından da anlaşılabileceği gibi bir korku hikâyesi anlatan bir eser ''siyahlı kadın (bir hayalet oyunu)''. aynı zamanda oyunun içinde oyun özelliği taşıyan bir oyun sahneleme oyunu. oyundan önce ve perde arasında çalan müzikler izleyiciyi oyunun atmosferine hazırlamak için uygun bir kullanım. oyunculuklar gayet iyiydi. genellikle korku ve hayalet temalı eserlere sinemada konuk oluyoruz. bunu tiyatro sahnesinde deneyimlemek açısından da özel olduğunu düşünüyorum siyahlı kadın'ın. eserin şöyle, güzele benzeyen ve izlemeyi planladığım bir filmi de var: filmi izledim. iyi bir film. oyunda anlatılan hikâyeyi daha iyi anlamak için de yararlı. oyunda hikâyeden ziyade bu hikâyenin içindeki korku unsuru ön plana alınıyor. çıtlatı romanı okuyan biri varsa bilgilendirirse sevinirim (ya da oyunu izleyip bir açıklaması olan varsa). siyahlı kadın kendisine kötülük yapmamış avukata karşı neden kötülük yapıyor? çıtlatı eser bir ankara devlet tiyatrosu oyunu olduğu için beklentim yüksekti. bu bakımdan hayal kırıklığına uğradım. korku türünün ve korku temasının ne kadar içinin boşaltıldığını, yavan, klişelerle dolu bir alan olduğunu hatırlattı bana bir kez daha. örneğin bu tarz bir eseri benzer bir sahneleyişle 1920'lerde londra'da bir tiyatroda izleseydik herhâlde orada bulunan herkes büyük bir etkiyle, tüyleri ürpermiş şekilde salondan ayrılırdı. bu eserin günümüzde başarılı bir etki bırakabilmesi için hikayesinin daha farklı olması gerekir. korku teması, ıssız bir ev; burada yalnız yaşamak, burada yalnız kalmak; sis, karanlık, hayalet... oyunda yer alan bu tip şeyler korku teması denilince akla gelen ilk şeyler. eserin hikâyesi de korku temalı bir eser deyince ilk uydurulabilecek hikâyelerden. izleyiciyi etkilemek için sürekli çok yüksek sese sarılmak ne kadar aciz bir şey bir oyun, bir metin, bir hikâye için. bu eseri izlemediyseniz ve merak ediyorsanız arka planda yüksek sesli bir korku filmi müziği açın, düzensiz aralıklarla yüksek sesli şimşek sesi efekti ekleyin, odanın ışığını kapatın, bir el feneri yardımıyla karanlığın içinde sanki biri varmış gibi etrafı gözden geçirin (bu arada bence oyundaki en iyi sahne seyircilere el feneri tutulan sahneydi). evet, siyahlı kadın'ı belki göremezsiniz ama siyahlı kadın'ı izlemiş kadar oldunuz. şu iki açıdan da korku türüne ve bu esere bakılabilir (en azından ben bu iki açıdan da bakıyorum): 1 - bu eseri izlemek izleyiciye ne katar, ona ne kazandırır? 2 - bu eseri ikinci kez izlemeye gider misiniz? korku teması deyince akla gelebilecek ilk şeyleri içeriyor eser ve de içinde kayda değer seviyede eleştirel ya da düşünsel bir yan bulunduğunu düşünmüyorum. etkisini yüksek sese ve efekte emanet ederek hata etmiş bir oyun olduğunu düşünüyorum. dolayısıyla bu eseri ikinci defa izlediğinizde seslere ve seslerin çıkacağı yerlere alışık olacağınız için ilk seferdekinden çok daha az etki oluşacaktır. dolayısıyla bu oyun tek kullanımlık bir oyun ve en azından farklı bir deneme olduğu için ve kendine has bir atmosfer yarattığı için teşekkürü hak ediyor. çıtlatı eserin ilk perdesinde bir yerde geğirme efekti kullanılıyor. avukat adam buna karşı çıkıyor. diğer adam da diyor ki siz tam bir tiyatrocusunuz, abartıyı sevmiyorsunuz. bu kısım hem bu oyunun geneline hem de alışılageldik şeyleri içeren korku temalı eserlere dair düşüncelerimi güzel özetliyor. çıtlatı