Başlık: suriyeli-siginmacilar

vatanlarından koparılmış, anadilini bilmediği bir ülkeye göç etmek zorunda kalmış insanlardır. orada verdikleri yaşam mücadelesine burada devam etmek zorunda kalmaktalar. türklerin çoğu zaman farkında olmadan ne kadar acımasız olduklarını da deneyimlemekteler. sanayiye gittiklerinde bir türk günlük (sigorta dahil) minimum 40 lira alırken (2015 brüt asgari ücret 1200 küsür tl) onlar 20 ile 30 lira arasında para almaktalar, üstelik bir sosyal güvenceleri yok. bunun yanında ev tutmak istediklerinde kiralar birden yükselerek zaten zor durumda olan adamları daha kötü duruma sokar. evet bunlar onların yaşadıkları gerçek sıkıntılar. işsiz, bazen evsiz... çalışamadıkları için (ki çalışma izni verilsin demiyorum. bir yol bulunmalı ama.) dilenmeye mecbur bırakılmış vaziyetteler. kılıçdaroğlu suriyeliler için, ülkelerinde barış temini için elinden geleni yapacağını ve suriyelilere o zaman 'kendi vatanına git.' diyeceğini söylediğinde bunun altında kötü bir düşünce arayanların ne kadar kötü fikirli insanlar olduğunu gördüm. insanın kendi rızası dışında öz vatanından kopmasından daha kötüsü var mı? sanki burada çok rahat içindelermiş, el üstünde tutuluyorlarmış gibi davranılmasını anlayamıyorum. suriyeliler burada sığınmacı, eninde sonunda gitmeleri gerekecek. ama bu barış geldiği zaman gerçekleşecek. eğer sıkıntı yaşarsa, gerçekten hesap sorabileceği kendi devlet başkanları olacak. bir kap yemeğe minnet duymayacaklar. seçimlerden önce partimin mitingi sırasında bir tanesiyle tanışma fırsatım oldu. 9-10 yaşlarındaydı. yanımızdayken onun suriyeli olduğunu bilmiyor, birinin çocuğu sanıyordum. bir kaç gün sonra tekrar karşılaştık. hafta içi bir gündü, saat 2 civarı. altında bisikleti ile oradan oraya gidiyor, birileriyle konuşuyor, her partinin bayrağını alıp sallıyordu. geldi yanıma. 'oğlum, yok mu senin okulun? niye buralardasın?' dedim takılarak. gülümsedi ama yarım ağızla. 'ben suriyeliyim.' dedi. 'hadi yaa, size okul yok mu peki?' dedim. bazı yerlerde okullarının olduğunu görmüştüm televizyondan. 'yok' dedi. 'olsaydı giderdim.' bir şey diyemedim. bir daha görürsem, 'gel ben sana ders anlatayım.' diyeceğim. görür müyüm, bilmiyorum ama. kabul ederse, ilk türk hocası ben olurum belki.