Başlık: turban

beni insani duygularım ve insani korkularım arasında bırakmış olan örtüdür. bir birey olarak, dileyenin dilediği gibi yaşaması ve dilediği gibi kendini ifade edebilmesi gerektiğine inanıyorum. türban meselesinin çıkış noktasının ne olduğunu izah edebilecek kadar yeterli görmüyorum kendimi, öyle bile olsam bu bir inanç meselesidir. inanç meselesinden kastım fiil olarak bir görüşü benimsemektir, yoksa bir takım kişilerin sürekli vurgu yaptığı gibi türban takanın inançlı, takmayanın ve desteklemeyenin inançsız olduğunu kesinlikle kabul etmiyorum. bu bir inanç meselesi, kutsal kitapta neyin nasıl belirtildiği, zorunlu tutulup tutulmadığı, ziynetin ne anlama geldiği falan değil bu toplumsal uzlaşamamada önemli olan bence... önemli olan bir kesimin bunun inancının bir kuralı olduğuna inanması ve bunu hayatında uygulamak istemesidir. üniversite gibi kendini yetiştirmek ve birer dünya vatandaşı olmak için gelinen yapılarda da isteyenin istediği gibi giyinmesi taraftarıyım. üniversitelerin siyasi partilerin oyuncakları olmasına karşı olsam da, özgür düşünce -düşüncenin hüviyeti her zaman hoşumuza gitmese de- ortamı olması gereken bu kurumlarda, koca koca insanların ne kıyafeti, ne siyaseti, ne de simgeleri hakkında başkalarının söz söylemeye hakları olmadığını düşünüyorum. türban meselesini üniversitelerde rant meselesi haline getirenler kadar, bu işten gerçekten mağdur olan, samimi olarak provokasyondan uzak kızların da bulunduğu çok açık... ayrıca bu yasak yüzünden kadına yönelik bir ayrımcılık yapıldığını da düşünüyorum, zira aynı görüşe mensup binlerce erkek öğrenci üniversitelerde, olan her iki türlü de kadına oluyor... bir insan olarak böyle fikirlerim bu yönde... gelelim insani korkularıma, kaygılarıma... iki üç yıl kadar fatih çarşamba'da, iki yıl kadar erzurum ılıca'da yaşadım, dini inançların toplumsal hayatta en kuvvetli şekilde yansıdığı bu ortamlarda baskının, kendi gibi olmayana yönelik anlayışsızlığın ne olduğunu gördüm. çarşamba'da henüz on yaşında bir çocukken şort giydiğim gerekçesiyle çember sakallı ve cübbeli bir adamdan tokat yiyerek ailemle beraber cehennemde yanacağımın söylendiğini, yıllarca bu korkuyu üzerimden atamadığımı hatırlıyorum. ılıca'da ortaokul öğrencisiyken öğretmenlerimin atatürk'e nasıl kin kustuklarını, kadın hakları denen şeylerin kadınlara yapılan en büyük haksızlık olduğunu söylediklerini, itiraz edince aşağılayarak tüm notlarımı düşürdüklerini unutmuyorum. erzurumda yaşadığım süre boyunca, ki ortaokul öğrencisiydim, başımı bağlamak zorunda kalmıştım. sadece korkudan da değildi, dışlanmamak içindi, arkadaşlarımın evine gidip gelebilmek içindi. öyle bir duruma gelmiştim ki, besmele çekmeden hareket edemiyordum, içimde çok büyük bir cehennem korkusu vardı ve henüz 13 yaşındaydım... türkiye'nin en batı ucunda bile doksanlı yıllarda liselerdeki cemaat etkilerini, öğrencilerin namaza giden-gitmeyen, oruç tutan tutmayan olarak fişlendiğini, atatürk rozeti takanların komunist olarak fişlenip bakanlık soruşturması açılacak kadar ileri gidildiğini unutamıyorum. tabii ki bunlar benim başıma gelenler ve koca bir kitleyi ilgilendirmeyebilir ama yine de çeşitli insanların başına gelmiş bu tür olaylar insanların gözünü korkutuyor. bu ülkede inanç kisvesi altındaki bir sürü cahil asla unutamayacağımız şeyler yaptı... sivas'ı unutmamız mümkün mü? 7nokta4 yetmedi mi diye soranları unutmamız? hizbullahın mezar evlerini unutabiliyor muyuz? bu tip karanlık olaylar hafızamızda yer aldığı sürece de objektif olmamız pek kolay değil... bir de gündelik hayata ait can sıkıcı olaylar var... hala üniversitede -ki bahsettiğim üniversite istanbul'un göbeğindedir- ramazan ayında birşeyler yerken içerken ağır abilerden uyarı alabiliyoruz. ama aynı zamanda türbanlarının üzerine peruk takmış kızların hüznü de gözümüze çarpıyor ve böyle olmamalı, bir çözüm bulunmalı diye düşünüyoruz. birileri ortaya çıkıp "bu bizim inancımız, inanmayanların bu konu hakkında söz söylemeleri anlamsızdır" diyor ve türban bir anda inancın ya da inançsızlığın sembolü oluveriyor, nasıl oluyorsa "faniler" dini teamülleri ne kadar yerine getirip getirmediğimize bakarak bizi aforoz edebiliyor. geri kafalılıklarını atatürk'ün adı arkasına saklayıp topluma dayatmalarda bulunanlara, muhafazakarlığın ülkede yükselişi karşısında demokrasiyi unutup darbe şakşakçılığı yapanlara uyuz oluyoruz... böyle benim gibi iki kutup arasında sıkışıp kalmış milyonlarca insan var türkiye'de, hem o tarafın hem diğer tarafın argümanları mantıklı ve mantıksız geliyor, sonra bir abla çıkıp "bize destek vermezseniz ileride bizimle aynı duruma düştüğünüzde sizin yanınızda olmayız, zararlı çıkan siz olursunuz" diyerek hafiften tehditkar laflar edince varılmak istenilen nihai hedefin şeriat hükmüne göre yönetilmek istenen bir ülke olduğunu söyleyenler aklımıza geliyor... keşke şu sorun samimiyetine güvendiğimiz birileri tarafından zamanında çözülseydi diyor ama çözümün ne olduğunu bilmiyor, çözümsüzlüğün çözüm olmadığının farkında olarak sözlerimize son veriyoruz...