Başlık: selahattin-demirtas

taban olmazsa lider hiçbir şeydir. bu adam da öyle. kendisi 40 yaşında kürt hareketinin başına geçmesini kürt megali ideasına bağlı kalmasına borçlu. o megali idea da dört parçalı kürdistan'ın birleşip büyük kürdistan'ın kurulmasıdır. ama kısa vadede, ama uzun vadede, bu gerçek. ispanya nasıl katalan / bask gerçeği ile yaşıyorsa, ingiltere nasıl iskoçya &amp; galler gerçeği ile yaşıyorsa biz de güneydoğumuzda uzun (şu anki perişan halleri ile çok çok uzun) vadeli hayali kendi müreffeh devletini kurmak olan bir toplulukla yaşamaya alışmak zorundayız. hem de bu topluluğun megali ideası öyle türkiye'nin -kusura bakmayın sevgili ayrılıkçı saf türkler ama politik doğrucu olamayacağım- en kıytırık yerlerini alarak da doymayacak. taa mezopotamya'dan iskenderun limanına uzanıp oradan güneye doğru inen devasa bir devletten bahsediyoruz. bu devlet kurulana kadar bu hareketler ama azalır, ama çoğalır ama durmaz. çünkü kürtlerin ezici çoğunluğu bu megali idea ile yetiştiriliyor. yirmi yıllık, otuz yıllık master plan'lerle en fazla bizim faşoların musul kerkük hayalleri mertebesine inebilir, ama orada kalır. selo başganınız bisiklete de binse, jonklörlük de yapsa, ateş de yutsa bu böyle. yurtdışına gidip oradan öğrendiği modernizmi ve kent kültürünü burada solculuk diye satan arkadaşlar da çok iyi bilirler ki, hiçbir ülke, en medenisi bile, toprak kaybına sıcak bakmaz. hatta kimi arka bahçesini kaybetmeyi bile göze alamaz (bkz: prag baharı). bütün bunlara rağmen barış mümkündür. süreçler iyi yönetilirse, taşlar iyi oynanırsa, tüm sorunlar demokrasi kültürü içinde halledilir ve türkiye cumhuriyeti'nin eli sosyal ve iktisadi açıdan güçlenirse, güneydoğu'da güvenliği riske atmaksızın gerekli sosyoekonomik parametreler devreye alınırsa, büyük kürdistan devleti ideası bitmese bile "uzak bir hayal" halini alabilir. 2030 yılında yenilenebilir enerji kaynaklarından elde ettiği enerjinin fazlasını satmayı düşünen iskoçya bile ingiltere'den ayrılmamışsa bunun bir yolu vardır. bu yolun dışına çıkmayacaksın kardeşim. yani "yeni osmanlı sultanı ve islam halifesi ben olacam" diye etrafındaki ülkelerin liderlerine posta koymayacaksın. istikrarı bozmayacaksın. diplomasiden şaşmayacaksın. ülkelerle diplomasi yürütürsün, ama kantonla gerillayla bilmemneyle yürütemezsin. muhatabın devlet başkanı olmazsa ya "benim gerillama silah desteği vermezsen, en azından sınırlarını açmazsan ülkeni başına yıkarım" diyen selolarla, ya da cihatçı ruh hastaları ile muhatap olursun bu muhatabiyet de ülkene istikrarsızlık ve iç çatışma olarak geri döner. insanların kafalarının taşla ezildiği bir ülkede buluverirsin kendini. selahaddin demirtaş'tan beklentisi olanları, özellikle kendisine oy verenleri bu yüzden ciddiye almıyorum. selo'nun seçimleri kendisinin adına çoktan yapılmıştır. selahattin demirtaş asla ve kat'a senin, benim, bizim değil, kendi ülkesini, tekrarlıyorum, sizin vermek istediğiniz kadarını değil, kendi çizdiği haritalarda yer alan ülkeyi kurmak isteyen bir azınlığın başkanı olacaktır. bundan büyük hiçbir önceliği yoktur; olduğu anda kalemi kırılacak, defteri dürülecektir. demokrasi ile yönetilme iddiası olan bir ülkede selo ve ardılları her zaman için türkiye büyük millet meclisi'nde yer bulurlar. bu demokrasinin ve insanca yaşamanın gereğidir. ama ayrılıkçı etnik bir hareket, o ülkenin parlamentosunda ancak bir sos, bir çeşni olabilir. ana yemek olduğu anda o ülke, artık aynı ülke olmaktan çıkar. istediğimiz bu ise bunu da konuşabiliriz. megali ideası ile mutlu mesut yaşayan kürtlere bir şey demiyorum; ancak ülkenin sosyokültürel ve insani parametrelerinin düzelmesinin yolunun selo başgan'ın nezdinde kürt hareketinden geçtiğini sanan kafası dumanlı kentsoylular bir an önce kendine gelse iyi olur.