Başlık: suriyeli-siginmacilar

doğum kontrol konusuna değinilmiş, ben de şu entry'yi yazdığım (bkz: ) için tekrar entry girme dürtüsüne karşı koyamıyorum. neyse diyeceğim kültür özellikle zor şartlarda ve denetim altında, adaptasyona daha yatkın, bazen zorunluluktan, bazen otokontrol mekanizmasının harekete geçmesiyle sandığımızdan da çabuk şekilleniyor. bugün son teknoloji telefonun her nimetini sorgusuz sualsiz kabullenip, rahatça kullanabilen adamların dünyaya bazı entrylerde söylendiği kadar kapalı olduğuna inanmak mümkün değil. burada telefon kullanımıyla üreme alışkanlıklarını karşılaştırmıyorum. dünyaya sanılan kadar kapalı olmadıklarını söylemeye çalışıyorum. başka örnekler de bulunabilir. açıkçası dilencilik, çocuk çalıştırma ve üstünden para kazanma gibi niyetler daha anlaşılır geliyor ki burada devlet denetimi yerleştiğinde o nedenler ortadan kalkar. insanlara bakamayacağı çocuğu dünyaya getirmemek konusunda pek güzel teşvik olur. kamplarda özellikle bu bilincin yerleştirilmesi için uğraşılmaması büyük bir soru işareti. (yoksa birileri çocuk işçi mi istiyor? maalesef evet.) çocuklar doğdu devam edelim, kıyıya vuran çocuk bedenlerini gördünüz değil mi.. içi yanmayan insan değildir zaten. bu içgüdüsel bir tepki aynı zamanda. vicdanı bile aşan bir durum. ama o çocukları koruması gereken biz değiliz. (buraya ufak edit: bir çocuk her şeyden önce anne babanın sorumluluğunda doğduğu andan itibaren.) savaştan kaçmak da bu değil. bir anne ya da babanın evladını böyle tehlikeli bir yolculuğa atabilmesi gerçekten (buraya da edit evet tamamen kişisel ve fazlaca duygusal fikrim) ağır bir ahlaki sorun göstergesi. çünkü savaş olmayan bir yerden savaş olmayan daha iyi bir yer için yapılıyor bu yolculuklar, sonunu bile bile çocuklarını ölüme atıyorlar. evet bu karşılaştırmalar çirkin ama yine kendimi tutamıyorum, bir hayvan doğurduğunda yavrusu için en güvenli yeri saatlerce arıyor ya da çalı çırpıyla yuva yapıyor. sonra onu orada bırakıp kendisi nispeten tehlikeli ortamda yiyecek derdine düşüyor... edit: bahsedilen burada köklü çözüm için elimizden gelebilecek şeydir. onu netleştireyim. kimsenin kişisel yardımının da burada sorgulanmasını, "evine alsana çok istiyorsan" karşılığını doğru bulmuyorum. ne olacak evine alsa yani onu da anlamış değilim. meseleyi bu kadar kişiselleştirmenin hiçbir anlamı yok. edit 2: şunları yazdıktan bir ya da iki gün sonra aylan'ın fotoğrafını gördük. ilk fotoğraf değildi, ancak herkesi sığınmacılar adına insani bir noktada bir araya getiren ilk fotoğraftı. bilmiyorum kördüğümün vardığı son nokta olarak o çocukları insan kaçakçılarının kucağına bırakılmasında ailelerin asla anlayamadığım (tartışılabilir) cesaretini de, devletin umursamazlığını da, uluslararası toplumun sessizliğini de asla bütün halinde görmeyip yoğun ama kısa süreli duygusallıkla geçiştiriyoruz. kendi sorunlarına gömülmüş ve oradan oraya savrulan bir ülkeden ötesine geçemeyeceğiz uzunca süre.