Başlık: kopek

4-5 yaşlarındaydım, diz kapağımın altından ısırmıştı sokak köpeklerinden biri. izi hala durur... uzun süre bu travmayı atamadım üzerimden, bayağı bi korktum hayvaceğizlerden. aradan yıllar geçti, köpek sahibi arkadaşlarım sayesinde, özellikle de golden cinsi köpekler ile bu korkumu yendim. iyi de anlaştık bir süre. geldik 2009 yılına, eskişehir'in karakaya köyündeki kaya tırmanış bahçesinde iki kişi kamp yapıyoruz. bizden başka kimse yok alanda, sadece sünepe bir köpek var; gelen kampçıların artıklarıyla ya da verdikleriyle yaşamını sürdüren. yemek yapıyoruz sürekli yanımıza falan geliyor, "oğlum bak git" diye kovuyoruz. bize yetecek kadar erzağımız var zira, hatta yetmesi bile şüpheli. ama hayvan feci sünepe olduğu için götümüzden ayrılmıyor... rakı götürmüştük akşamları içeriz diye. haziran'ın sıcağında, imamın abdest suyu gibi olan rakıyı içince bizim kafalar yorgunluğun da etkisiyle iyice oldu. öylece sızmışız çadırda. ikinci geceydi, başımızın olduğu tarafa sürtünerek, boğazını parçalarcasına havlamaya başladı bu itoğlu it. biz korkuyla uyanıp, "aha yemek vermedik diye bizi sikecek bu köpek ooolm" şeklinde sarılıyoruz arkadaşla birbirimize. hafiften de ağlamaklı olmuşuz, korkudan... 15-20 saniye şoktan çıkamadık. kendimize geldiğimizde anladık ki, köpek teee anasının amında ateş yakmış olan çobanlara havlıyor. belki de kendi çapında bizi korumaya çalışıyor ama uyku ve alkol sersemi olunca biz olayı çok yanlış anladık. peşi sıra gelen gecelerde nöbetleşe uyuduk, çok korkmuştuk çünkü. çıt sesi duyunca fenerlerle etrafı falan aydınlatmaya başlamıştık, bildiğin psikolojimiz bozulmuştu... 3 yıldan fazla süre geçti, hala yaklaşamıyorum köpeklere. geçen aylarda parkta oturuyorum, yavru bi köpek ayağıma sürtündü, korkudan o bankın üzerine saliseler içinde nasıl sıçradım ben bilirim... sanırım yıldızımız barışamayacak bu hayvanlarla. böyle sahipleriyle atlayıp, zıplayan köpekleri görünce çok özeniyorum ama napak kanka kaderimizde yoğumuş!