Başlık: alevi

ortaokuldaydım, madımak oteli yanmıştı, televizyonlar şimdiki gibi değildi, an be an vermişlerdi herşeyi. o zaman duymuştum alevi kelimesini. babama sorduğumu hatırlıyorum, cevabını da; "aleviler mert adamlardır, dostlukları, arkadaşlıkları da mertçedir ama çok zulüm ettiler, hâlâ da ediyorlar". alevi birisini tanımam ise 93 eylül'üne denk gelmişti. korkarak, kısık sesle söylemişti alevi olduğunu. sonrasında en yakın arkadaşım, dostum, otuz yıldır kardeşim oldu. ankara'nın 70'lerde göç almış bir alevi mahallesinde otururlardı, sık sık gider gelirdik birbirimizin evlerine. zaman içerisinde mahalleden, aileden oldum. mahallede özellikle iç anadolu'nun farklı illerinden göç etmiş alevi bir nüfusu tanıdım, cem'e katıldım, alevi köylerine gittim defalarca. dikkatimi en fazla çeken şey; ailede, mahallede kadının yeri olmuştu. alışık olmadığım bir durumdu. ha her toplumda olduğu gibi alevilerde de yobazlar var elbette ama eser miktarda. kimseyi ötelemeyen, insan olsun yeter diyen yaklaşımlarını gördüm ben hep ama ötelenmiş ürkek ve tedirgin yanlarını da... din, mezhep tarafıyla hiç ilgilenmedim fakat alevilerin, özellikle de büyükşehirlere göçmüş alevilerin sosyal yapılarına hep ilgi ve saygı duydum. bugün bilirim hangi ilde aleviler vardir, hatta bazılarının köylerine kadar bilirim. cem nedir, dede nedir, düşkün nedir bilirim. deyiş dinlemeyi, deyişlerin sözlerine dalmayı severim. ki bu entry de bugün bir mekanda çalınan, daimi'nin bir deyişinin etkisiyle yazıldı. madem ki ben bir insanım kâinatın aynasıyım madem ki ben bir insanım hakkın varlık deryasıyım madem ki ben bir insanım hakkın varlık deryasıyım madem ki ben bir insanım insan hakta hak insanda insan hakta hak insanda arıyorsan bak insanda hiç eksiklik yok insanda madem ki ben bir insanım hiç eksiklik yok insanda madem ki ben bir insanım