Başlık: turkiyede-kadin-olmak

allah kimseyi çaresiz bırakmasın. çaresizlik insana hiç olmayacak şeyler yaptırır. türkiye'de kadın olmak çaresiz kalmaktır çoğu olayda. anlatacağım hikâye, muhtemelen birçoklarınız için kadına yükleneceğiniz, kadını suçlu bulacağınız bir hikâye. 3 gün önce öğrendim, kızkardeşim anlattı. ona da ortanca halam anlatmış. memleketten, rize'den bir hikâye bu. hikâye dediysem, yaşanmış bir olay. ben evlenirken, amcam bana şey demişti: "doğduğun yer baba eviydi, öldüğün yer koca evi." itiraz etmemiştim, nasıl edeyim? damat tarafı beni almaya gelmişti, otobüse binip malatya'ya gitmek üzereydik. amcam beni uğurlamaya gelmişti. sonra damat elimden tuttu ve ben unuttum o an için o sözü. ama sonraları, o kadar sık aklıma geldi ki bu söz, her seferinde beni boşanmaktan engelleyen en büyük unsurlardan biri oldu. evlendiğimin ertesi senesi de, 3 sene sonrası da, 5 sene, 7 sene, 10 , 11, 12 sene sonrası da hep bu cümle aklımdaydı. 13. sene artık dayanamamıştım. her şeyde kendimi suçlamak, her şeyi kendim düzeltmeye çalışmak, yanlış gideni sadece ben görmekten bıkmıştım. kızıma, o istediği zaman çikolata almak istiyordum, babası gibi at yarışı oynamak yerine, bakkala bira yazdırmak yerine, sigara almak yerine çikolata almak istiyordum. ya da içli içli ağladığı ve söz de verdiğim halde, kredi kartı patladığı için alamadığım o barbie bebekten almak istiyordum. ya da ne bileyim, adam beni arzulasın istiyordum, önünden çırılçıplak geçerken kaldırsın kafasını maçtan ve bana baksın istiyordum. beni görsün istiyordum. ya da bir kerecik de dışarı beraber çıkalım ve üçümüzün sevdiği bir yere gidelim istiyordum. sahile mesela. ya da ben ve kızım 40 derece ateşli iken, o başka bir şehre maça gitsin istemiyordum. anahtarı verdiği arkadaşı bize bakmaya gelsin istemiyordum ve ben o kadar ateşle halüsünasyonlar görür vaziyette ve evde yabancı birinin varlığından bihaberken kızımın ateşini düşürmeye çalışmak istemiyordum. ya da bana söz verdiği halde, bir başkasından hâlâ maçlara gittiğini duymak istemiyordum. ya da benden habersiz kredi kartları alıp alıp onları borçla doldursun ve bunun için sonuna dek beni suçlasın istemiyordum. tüm kredi kartlarım ve maaş kartım ondaydı. ben ondan harçlık alıyordum, ama o kadar borcu açan bendim. boşandığımız sene, 2008'de, 60.000 tl borcumuz vardı toplamda. ben onunla açlığı da, yokluğu da yaşardım. yaşadım da. yeter ki elele olalım dedim hep. sonuna kadar bunu dedim. sevmesinde ya da beni arzulamasında bile gözüm yoktu. hep diyordum ki, "bu kadar borç yaptığında ben de anlasaydım o zaman. hiç mi hesap yapmadım. anlasaydım ve birlikte aşsaydık ya." yine de, boşanırken, tüm ailemi/sülalemi karşıma alıp boşanırken, o borcun 20.000 tl.sini üstlendim. erkek kardeşim, ona olan borcu erkenden tahsil etti (maaş haczi). borcun 1/3'ünü üstlendiğim için de, izmir'de olduğumuz iki yıl boyunca aldığım aylık yemek çekinin yarısını hep kızın babasına gönderdim. aylık 200-250 tl ediyor, şimdinin parasıyla bile az para değil. yine de, erkek kardeşim 3 yıl konuşmadı benimle, annemler ve kızkardeşlerimle ise aramız kolay kolay düzelmedi. ta ki, küçük kızkardeşim de boşanma sürecine girinceye kadar. bu da yaklaşık 2-3 sene önceye tekabül ediyor. 46 yaşındayım. ömrüm ailemle mücadele ile geçti. mücadele dediysem, basit bir şey değil, gırtlak gırtlağa bir mücadele idi. bir de işyerinde ettiğim mücadele var, onun sonucunda ise çalıştığım hemen tüm müdürlüklerden sürüldüm. o uzun hikaye, ama dsp koalisyonunda da akp hükümetinde de durum böyle oldu diyeyim, anlayın. çünkü hükümetler değişir, ama insanlar aynıdır, zihniyet değişmez. insanlar değiştiklerini sanıyorlar; ama hayır değişmiyorlar. en tarafsız ve dürüst dediklerimiz bile, en kadın haklarına saygı gösteriyor dediklerimiz bile, en basit bir şeyde, mesela cinsel bir eylemde, hemen kadını suçlu görmeye meyilli. erkekler dilediği hatayı yapabilirler, ama kadınlar yo dostum, yo. hata yapma lüksleri yok, akıllarından dahi geçiremezler. neden peki? "çünkü, hala erkek egemen bir toplumda yaşıyoruz ve kadınlar dikkatli olmalılar. dikkatli ve seçici." kadınlar hata yapamaz. yoldan şaşamaz. psikolojileri asla bozulamaz, moralleri de öyle. onları o yola sokan sebepler değil, kadınların ne yaptığı önemlidir. sonuç odaklı olunmasın deyip, sonuç odaklı davranılır kadınlara hep. e o kadın oraya nasıl gelmiş peki? maalesef sorun şu ki, erkekler kadın meselesi denince, kadına yönelik suçlar denince, kadına yönelik şiddet denince bir b.k anlamıyorlar. anladıklarını iddia ediyorlar, lakin anlamıyorlar. kafaları basmıyor ona. gelelim hikâyeye... babasının evinden sadece kocasının evine giden bir kadıncağız, eşi ölünce iki çocuğuyla ortada kalır. şöyle ortada kalır, kayınvalide babasının evine geri göndermek ister, miras bölüşülmesin diye. babası da kadını asla kabul etmiyor evine, 3 boğaza daha bakacak gücü yok. hem kız çıkmış gitmiş evden bir kere, geri dönmesi söz konusu dahi olamaz. koca evi kabul etmiyor, baba evi kabul etmiyor. iş yok, güç yok -ki o yıllarda çalışması söz konusu dahi edilemez, e ne yapacak bu kadın? aklına gelen tek çareyi uyguluyor. ölen eşinin küçük kardeşini ahırda sıkıştırıp, ona tecavüz ediyor. küçük kardeş ağlıyor, "sen yengemdin," kadın ağlıyor, "aç mı kalaydık?" bir şekil her ikisini mecburen evlendiriyorlar. ölene dek bir daha da birlikte olmuyorlar. düşünsenize, sokakta kalacaksınız, kimse kabul etmiyor sizi. iki küçük çocukla. siz olsanız ne yapardınız? o kadının tercihini, yaptığı şeyi, bunu yapmaya onu mecbur eden sebepleri düşünmek dahi istemiyorum. ama bu olay yaşandı. bu ülkede yaşandı ve daha acıları da yaşanıyor, an be an. başlıkta başka kadın hikâyeleri de yazdım. hepsi de gerçek, ailemde yaşanan şeyler. acı olansa, bazen kızkadeşlerim bile oğullarını erkek egemenmiş gibi yetiştiriyorlar. bunu o kadar farkına varmadan yapıyorlar ki, söyleyince anlıyorlar ancak. hadi bizde en azından söyleyen var. ya kendisine oğulbalını yanlış yetiştirdiğini söyleyen birileri olmayan anneler ne yapsın? ya kızlarını nasıl yetiştirsinler? sonra o kızlar büyüyüp de bu zincirden nasıl kurtulsunlar? ben nasıl kurtulayım bu zincirden?