Başlık: kopek

kalp krizi geçiren insanlar göğüslerine fil oturmuş gibi hissettiklerini söylerler. (hayatta kalacak kadar şanssız olanlar için konuşuyorum tabii.) benim göğsümdeyse birkaç haftadır bir köpek yavrusu oturuyor: ne nefes alabiliyor ne ölebiliyorum. kim bilir nereden geldi ve kapımıza sığındı o hafta sonu. apartmanın bahçesinde üç harika gün geçirdik beraber ve -salak işte- beni sürü lideri olarak seçti. (kendimi daha önce hiç bu kadar özel hissetmemiştim.) yönetici balans ayarı yapınca da bir sahip aradık hayvana ve alt katımızda bulduk düşmanımızı. gölbaşı'nda şantiyesi varmış beyimizin, hayvan orada özgürce takılırmış bilmem ne... köpek (bir isim koysak daha mutlu olur muydu bilmiyorum.) hiç hoşlanmadı o adamdan, o küçücük haliyle önce hırladı, sonra arkama saklandı. adam yine de götürdü onu, başka bir deyişle ben yine de izin verdim. sonraki günlerde adamı her gördüğümüzde (adamın bir ismi olmalı mı bilmiyorum.) köpeği sorduk. bir yandan ben, diğer yandan kızım çok fazla sıkıştırmış olmalıyız ki geçen hafta sonu birkaç saatliğine getiriverdi köpeği. aptal hayvan beni hala sürü lideri sanıyordu. nasıl unutmaz ya! nasıl inmez saatler boyu kucağımdan, hala nasıl yaltaklanır onu eve almam için! kaçmış şantiyeden bir hafta önce, iki gün sonra geri döndüğünde iki tokat atmış adam bir daha kaçmasın diye. cümlesini bitirir bitirmez öfkeyle iki tokat attım adama ama arsız işte, o an hiç yaşanmamış gibi davrandı ve alıp götürdü köpeği. ağlaya ağlaya gitti köpek. (benim gibi birini sürü lideri seçersen seni böyle ortada bırakırım işte.) sonradan karıma durumun tuhaflığından söz ettiğimde, "ne tokat atması" dedi, "adama teşekkür etmekten ve iki yüzlülükle gülümsemekten başka bir şey yapmadın." çok çirkin ve aptalım, keşke ölsem!