Başlık: 30-yasinda-bekar-kadin

geçen ay 30 yaşıma bastım, sevgilim var ve neredeyse her gün beraber yaşıyoruz. anneme bakıyorum da, o 30 yaşındayken çocukları vardı ilkokula gidiyorduk. teknolojinin de o dönem gelişmediği düşünülürse, hayat evde de çok zordu, çok iş vardı... annemi düşününce, açıkçası özenmiyor üzülüyorum. kadın, gençliğini yaşamamış ki diyorum. şu an yanımda 2 çocuk olsa gerçekten buna uygun bir hayatım yok. ben festivale gidem, tatile gidem, itlik puştluk yapam, arkadaşlarla partileyem durumundayım, annem hiçbirini yaşamadı, anneannem de. yeni bir nesiliz, eski ile birçok noktada farklılıklarımız var. her şeyde olduğu gibi avantajlarımızın yanında dezavantajlarımız da var. bir şeyleri tıpatıp uygulamaya-örneklemeye ihtiyacımız olmadığını düşünüyorum. önemli olan, kıstaslar değil kişinin kendi bireyini yaratması aslında. bireyciliği henüz oturtamamış bir toplumsal düzenimiz var, henüz bizim neslimizle birey olma mücadelesi başladı. kendimizi geliştirmeye, bireyimizi daha iyi hale getirmeye çalıştıkça hayatta neler istediğimizi belirlerken aynı zamanda kendi kusurlarımızı da düzeltmeye çalıştıkça yaşımızın çok da önemli olduğunu sanmıyorum. 30 yaşında bekar kadın lafının sığlığı gibi sığ kategorilerden kurtulmamız gerekiyor. kendini keşfedememiş, kendisini geliştirememiş, ailesinden çocukluktan kazandığı kusurlarla hiç yüzleşememiş milyonlarca insanın 30una gelmeden evlenip çocuk yaptığı bir memlekette, asıl sorunun bekarlık değil bu sığlık olduğunu düşünüyorum.