Başlık: anne-olmak-istemeyen-kadin

hayatı iki kişilik yaşamaya adapte olmaya çalışırken küçük bir bebeğin de dahil olması ve o küçük bebeğin tamamiyle size bağlı olması korkutucu bir fikir olduğundan bir nebze haklı olan kadındır. insan bir bebeğin bakımını, sorumluluğunu, ona iyi bir gelecek hazırlamayı vs düşününce çok tedirgin oluyor. -ya iyi bir anne baba olamazsam? - ya iyi bir birey yetistiremezsem? soruları günümüz dünyasında çok haklı sorular. insan neden ürer ya da neden çocuk sahibi olur? 1. sebep: içgüdüler ve hormonlar. yani insan istiyor sabah uyandiginda küçük bir bebeğin agucuklarını duymayı. 2. sebep: dünya üzerinde böyle bir sevginin başka hiç bir şeyde olmaması. 3. sebep: annelik duygusunun nasıl birsey oldugunu doğumun hamileligin ve emzirmenin merak edilmesi. 4. sebep: sevdigin adamla kendi genlerini taşıyan ikinize ait bir canlının olması ben kendimce sebepleri açıkladım ve cocuk yapmaya karar verirken çevremde çocuk hiç sevmeyen ya da istemediği halde cocuk sahibi olmuş kişilere sordum pişman mısıniz diye kimse pişman değil. onun bir gülüşüne dünyalarî veriyolar. sonra dedim sonu pişmanlık değil demek ki... ben de pişman değilim evet bakımı çok zor hele benim gibi ömrü okulla sınavla geçmiş, hayatın en büyük zorluğu üniversite kazanmak ve mezun olmak sanan, bir evcil hayvanın dahi sorumluluğunu almamış, bir çicek dahi bakmamış, bir canlının-bir ruhun ne demek olduğunu bilmeyen bir nesil için oldukça zor. eğer aileden akrabalardan size yardımcı olabilecek ya da güvendiğiniz kimseler yok ise o bebek için de anne için de çok daha zor olacaktır. bir de şu açıdan bakmak gerek: bir kadın anne olmadığında yani hayatının belli bir döneminde yasayabilecegi bir olayı yasamadiginda (yaşlandığında veya doğurganlıgını yitirdiğinde) kesinlikle bir keşke diyecek (yani bence. ben pişmanlık yaşayacağını düşünüyorum.) çünkü bir kadının bu hayatta yasayabilecegi maksimum duygu, olay artık ne derseniz. ama sevmeyenin yani genel olarak insanlari hayvanları hayatı sevmeyenlerin, sabırlı hoşgörülü olmayanlarin, depresyona meyilli olanlarin ve çabuk sinirlenenlerin anne olmasını tavsiye etmiyorum. çünkü sınır derecede sabır hoşgörü ve sağlam bir psikoloji gerektirir. gecelerce uykusuz kalacak, saatlerce kucağında taşıyacak, insani bir cok ihtiyacını karsilayamacaksın zaman zaman. bir aydır saçını taramadığını farkedeceksin. tamamen onun ihtiyacını karşılamak üzerine olacak hayatın. zor çok çok zor ama çok güzel... anlayamazsınız!