Başlık: turk-kizi

aslında yazmayacaktım sözlüğe bir daha. yazmıyordum da uzun bir süredir. zaten bu başlığa da yazmalıyım bilemiyorum. sol frame'den bakındım, yazabileceğim bir başlık aradım, bulamadım. sonra başlık açsam dedim, ama üşendim. aklıma da bir fikir gelmedi açıkçası başlık için. nihayetinde kenar'a tıkladım. belki bir başlık bulurum diye kenara köşeye attıklarımdan. türk kızı başlığı takıldı gözüme. bir şeyler yazmışım öyle birilerine sinirlenip sildim hepsini ve şimdi burada yazıyorum işte. galiba türkçe konuşmayı özledim. saatlerce hesapsız kitapsız tercümesiz konuşmayı. ama ondan öte konuşmayı, içimi dökmeyi sanırım. zaten bu iç dökememelerimden konuşamamalarımdan yaklaşık iki-üç aydır bir psikanalistle görüşüyorum. amerikalı bir kadın. freudyen freudyen takılıyoruz. terapistmin ofisi sedir ağacı kokuyor. değişik bir havalandırması var. binanın tam önünden tramvay geçiyor. seans boyunca tramvayın sesi ve titreşimi iki dakikada bir orada. bazen gerçekten kendimi depresif bir festival filminde gibi hissediyorum. terapiden çıkar çıkmaz resim malzemeleri satılan bir dükkana gidiyorum, çok yakın zaten. resme de herhalde bir 9-10 aydır sardım. fransızca kelime haznem resim malzemeleri kapsamında baya bir ilerledi bu çılgın alışveriş tutkum sayesinde. hep bir ben ben değilmişim gibi. bilmiyorum. yabancı bir dilde konuşurken insanın hali tavrı da farklılaşıyor. sesinin tonu değişiyor, vurgular değişiyor, mimikler değişiyor. sen sen olmaktan çıkıyorsun. bu esasen yaşanması gereken bir tecrübe elbette ama artık o kadar az türkçe konuşuyorum ki gün içerisinde bazen sesimi tanıyamıyorum. gün içerisinde türkçe konuştuğum tek canlı komşunun kedisi. velhasıl bir şeyler eksik. bu eksiklik çok uzun zamandan beri mevcut. doluya koyuyorum olmuyor, boşa koyuyorum olmuyor cinsinden. soruyorlar, özlediğin ne. şiir diyorum. öyle geleneksel anlamıyla edebi bir tür olarak şiir değil demek istediğim. gündelik hayatın şiiri. ingilizcesini söyleyince daha afilli oluyor. deneyeyim: poetry of the daily life. öyle zamanlar geliyor ki duygu ve düşünce bombardımanına uğruyorum. zihnimde kıvılcımların çaktığını, kelimelerimin boğazıma doluştuğunu hissediyorum. ama ağzımdan çıt çıkmıyor, çıkamıyor. benden birkaç yaş küçük kuzenim seneler evvel geç konuştuğu bebekliğine dair şunları demişti. ben herkesi anlıyordum ve konuşmak istiyordum ama konuşamıyordum. kendimi konuşmayı öğrenmeye çalışan bir bebek gibi hissediyorum. beni çevreleyen dünyayı algılayabiliyorum ama konuşamıyorum. ve inanın bu ingilizce veya fransızca konuşabilmekle alakalı değil. ilkini gayet iyi ikincisini de nispeten idare eder şekliyle yapabiliyorum ama gündelik hayatın şiiri olarak hazmedebilmiş değilim. bu nasıl olur? bir sonrabahar yaprağı görürsün ve hissettiklerin beynine nerede yaşıyorsan oranın diliyle doluşur. ve kelimeler ağzından dökülür. hissettiklerim beynime fransızca'da doluşmuyor. her ne kadar artık türkçe değil ingilizce düşünmeye başlasam da ingilizce'de de doluşmuyor. geçen gün birkaç kişiyle dışardayken yan masadakilerin kalkmasıyla bizim masadakiler başladılar bir analiz-dedikodu haline. kulak misafiri olmuşlar çünkü konuşulanlara. benim kulak misafiri olabileceğim konuşmalar eğer denk gelirse tramvayda iki bilim insanın iş veya fransa'da yabancı olma haliyle ilintili sohbetleri. bu yabancı olma halinin getirdiği bir başka durumsa sanki herkesle aynı şeyi konuşuyor gibi olmak ya da sanki herkesin tek bir kişi gibi olması. sanki bir ben varım bir de karşımda koca bir diğerleri öbeği. ............................................................................................... ben bunu tekrardan kenara attım olduğu gibi. kaldı öylece. ama böyle kalmadık. yine olan oldu. yine biten bitti. yine ölen öldü. ve öldürenlerin ağırlığını taşıyoruz ölenlerinkini taşıdığımız kadar. sanki her seferinde ölüyoruz ama her seferinde de öldürüyormuşuz gibi. böyle mışlar, mişler, muşlarla geçerken zaman yine ne yapacağımı bilmiyorum. bir rüya gördüm dün. bir denizdeyim. ailemden de birkaç kişi var, yüzleri silik ama. sonra dalgalar büyük kocaman dalgalar görünüyor. hızlılar. ne var ne yoksa alıp götürüyor. bana gelmesini bekliyorum. kaçmaya çalışmıyorum. sadece bekliyorum. ne olacaksa olsun ne bitecekse bitsin. üzerimdeki bırakacağı tahribata hazırım. yeter ki gelsin geçsin ve bitsin. son edit: ben de böylesi bir türk kızıyım işte herkes gibi herkes kadar yaşamaya gayret eden.