Başlık: turkiyede-alevi-olmak

bundan on-on iki sene evvel filan herhalde aynı mahalle içinde farklı bir apartmana taşınmıştık. tabi, gel zaman git zaman bu apartmanda komşuluk ilişkileri gelişti haliyle. annemle, 6 numarada oturan şerife teyze oldukça iyi arkadaş oldular. işte, kahvaltılar, kahveler vs... türkiye'de yaşanan klasik komşuluk ilişkisi şeklinde devam etti belli bir süre. neyse, daha sonra herhalde, ''madem biz bu kadar iyi anlaşıyoruz neden ailece görüşmüyoruz ?'' diye düşünmüş olacaklar ki , bir yaz akşamı şerife teyze, kocası ve iki tane çoçuğu ile ailece akşam oturmasına geldiler bize . hava çok sıcak ve bizim de ön balkonumuz hayli geniş olduğundan şerife teyzeleri balkona buyur ettik. ilk hoş geldiniz, beş gittiniz faslı geçince, şerife teyzenin kocası o esnada çok şaşırdığım ve hiç unutamadığım o cümleyi kurdu; ''yalnız biz aleviyiz.'' yani ben baştan söyleyeyim de haberiniz olsun der gibi mahcup bir ifadeyle söyledi bunu. böyle bir şeyi problem ediyorsanız hemen kalkar gideriz gibi bir anlam çıkardım ben o esnada. herhalde o zamanlar 18-19 yaşlarında filandım ve neden böyle bir şey söylediğini anlayamamıştım. o ilk şaşkınlığı üstümden atınca, ''alevi olunca da ne oluyor, bu adam bunu neden önden söyledi şimdi?'' diye düşünmüştüm. ve açık konuşmak gerekirse o anda biraz garipsemiştim de bunu. fakat yaş ilerleyip ülke gerçeklerine her geçen zaman biraz daha vakıf olmaya başlayınca, bu cümle ne zaman aklıma gelse kendi adıma utanmaya başladım. kerli-ferli bir adamın en masum komşuluk ziyaretinde bile önden böyle bir şeyi söyleme zorunluluğu hissetmesi öyle kendi başına oluşmuş ya da bunu söyleyen kişinin kuruntusuyla açıklanamaz. bu ailenin kendi geçmişinde yaşadığı bir takım acı tecrübeler sonucu edinilmiş birikimle edilmiş laflardı bunlar. düşünsenize, gayet iyi anlaştığınız bir dostunuz ya da komşuluk-ahbaplık ettiklerinizin sırf sizin/ailenizin alevi olduğunu öğrenince ilişkiyi bitirmesinin ne kadar kötü ve aşağılayıcı bir şey olduğunu.