Başlık: turkiyede-kadin-olmak

insani kadinligindan sogutan , utandiran. nesesiyle, surekli gulmesiyle, kikirdamasiyla taninan bir cocuktum bir zamanlar. hatta o kadar ki anneannem "bir lafi da gulmeden anlat, anlamiyorum ne dedigini" diye cikistiginda teyzem, "onun gulen yuzune kurban, rahat birak cocugu" diye kizardi ona. cok da kolay arkadas edinirdim, annem "tuvalette bile arkadas bulurdun, ne sosyal cocuktun" der hep. kolay guvenirdim, cabuk kaynasirdim insanlarla. bir zamanlar.. sosyal baskinin, surekli tacizin en kotu tarafi insanin karakterini erozyona ugratmasi. yaklasik son 10 senedir gozlerimi yerden pek ayirmiyorum, biriyle konustugumda kaslarimi catip yuzume soguk bir ifade yerlestiriyorum. en ufak bir samimiyet cabasi hissedince karsimdakini azarliyorum. sokakta yururken sozle ya da bakisla taciz eden olursa ya adimlarimi siklastiriyorum ya da ofke ve nefret sacan bakislarla kisiyi asagiliyorum. cok gerekli olmadikca tanimadigim insanlarla konusmuyorum, konusurken gozlerinin icine bakmiyorum. hava karardiktan sonra sokaklarda tek basima dolasmiyorum, toplu tasima araclarini bos saatlerde kullanmaya calisiyorum. kotumser, kotu niyetli, karanlik yuzlu, nesesiz bir kadina evrildim, zip zip ziplayan bir kiz cocuguyken. her davranisin arkasinda kotu niyet, her gulen yuzun ardinda taciz ariyorum. ne kadinlara, ne erkeklere guveniyorum. o sempatik gorunumlu tonton teyzelerin, tacizci sapiklarla bir olup beni cig cig yiyeceklerini dusunuyorum. arkamdan da "hak etmisti orospu, oh olsun" diyecekler kemiklerimin uzerinden etlerimi siyirirken. turkiye'de kadin olmak, maca 1-0 yenik baslamak. sosyal anksiyete ve paranoya sahibi olmak. korkular imparatorlugunun golgesinde normal bir hayat surmeye calismak.