Başlık: kadinlarin-kendi-ayaklari-uzerinde-durma-sevdasi

bunu aşağılayan, alaycı konuşanlar genelde eskinin kafasını taşıyan gerzeklerdir. adaletsiz biriysen, insan demek ne demek bilmiyorsan ve eşit olması gerektiğine de inanmıyorsan kısacası eski kafalıysan tabii ki kadınların kendi ayakları üzerinde durma sevdası sana batar. öyle biriysen, geçmişte erkek olmak güzeldi birçok yönden, en azından sosyal yönden. doğduğun andan başlayan bir yüceltme, sebepsiz bir üstünlük psikolojisi ile yetiştiğin ve hayata dair iyi-kötü-doğru-yanlış gibi temel düşüncülerini oturttuğun bir hayatta erkeğe göre her şey daha iyi. sırf erkek olduğu için bile karşısındaki kadına karşı üstün olduğunu düşünebilen bir fikir. doğduğun dünya sınıflı bir topluma dayanıyor, para diye mülkiyet diye bir şey var. kadın olarak çalışma-kendi emek gücü zamanını satarak karşılığında yemek-barınma gibi hakların verilmemişken ne yapabiliyordun? ya ailenin yanında kalacak ve çalışacaksın ya da bir erkeğe verileceksin. kadına evledirileceğinin "sorulması" yüzde kaçtır? bunu yaşayan insanların hala hayatta olduğu bir dünyada o "anı" yaşıyorken? benim nenem yaşı küçük geldiği için ailesinin imzası-izniyle evlendirilmiş. köyden çıkmış, şehre gelin verilmiş. dedeme karşı kızgınlığını hala anlatır, nişanlıydık beni görmeye gelmedi-çarşıya çıkarmadı der. sonrasında da tamamen dünyaya kapalı bir hayat. ihtimalleri yok insanların, öylesine bir bataklık bu. daha sen hayatı anlamadan çocuk doğurtulup - evlendirilip sorumluluklar dünyasına itildiğin bir boktanlık. şimdi, 2020'de hala bu hayatları yaşlı kadınlarımızdan dinleyerek bugünü yaşamaya çalışıyoruz. işte çalışıyoruz, evde tek başımıza yaşayabiliyoruz. aheste boş zamanımız var. google var elimizin altında, istediğimiz birçok şeyi araştırıyoruz, bilgiye-gerçeğe ulaşabiliyoruz. ama bu çok yeni, herkes kendisi için düşünsün kaç nesil? daha 1 nesildir çalışan kadınsan hemen her şey her konuda nasıl eşitlensin? bireysel mücadelesiz bir hayat mümkün değil bak çok açık. kadınların çaresizliğinin temeli ezilmiş, ikinci sınıf insan olarak toplumda kodlanmış olmalarıydı. bu ezikliği üzerimizden atmaya başladık, birçok kadın erkek çocuğu ile kız çocuğuna eşit davranmayı, eşit düşünmeyi öğretmeye çalışıyor. dünyanın ilerleyişi sadece televizyonlarda değil, her evin içinde tekrar dönüşüyor. her yapılan davranış, her hatadan geri dönüş, her özeleştiri, her yalanlardan sıyrılma bizi geçmişten koparıyor. kadınlar için müthiş bir kırılma ülkemizde yenilerde gerçekleşti. türkiye'de kadınlar kendi parasını kazanmaya henüz son 100 yıldır adapte olmaya başladı. osmanlı döneminde, bilhassa feodal yaşam koşulları da söz konusuyken kadınlar çok zorlu hayatlar yaşadılar. kendi neslimize bakalım, kendi ailenden geriye doğru inmeye çalış, nenene onun annesine ve onun annesine... geriye gittikçe bugün bi boktan işte çalışıyor olsan bile, boktan bir evde yaşıyor olsan bile... en azından kendinsin, istemediğin bir adamla evlendirilmiş değilsin. kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan tüm kadınlar nesillerdir sürdürülen hayatın en iyisini şimdi yaşıyorlar. özgürlük ve eşitlik dostlarım, hiçbir şeye benzemez. gerçeğe ve iyiye olan özlemimiz başka hiçbir "mutlu an"la kıyaslanamaz. westworld dizisini izleyenler bilir, isteseler gerçek olmayan bir batı dünyasında her şeyi verebilirlerdi, zamansız bir haldi bu geçmişi de geleceği de. ama özgürlük ve gerçekliği istediler. senden önceki bilmem kaç nesil önce bir nenen çok zenginmiş, çok rahat güzel bir hayatı olmuş diye anlatılır, doğrudur. ama inan, onlar bile muhakkak kadın olmanın esaretini hissederek yaşadılar. hava karardıktan sonra boş sokaklarda gezmenin bende bıraktığı mutluluk ile kıyaslayamayız. eşit olmak ve eşit muamele görmek bir gün gerçekleşecek, inanıyorum. insanları çaresiz ve kapana kısılmış bırakmanın kimseye bir faydası olmadığı gerçeği de bir gün ortaya çıkacak. eşitler arası bir ilişki olmalı, bunun aksine alışan eski kafalılar iyiydi tabii. sadece erkek erkeğe çalışıyordu, kadın ona bağımlıydı. kadının istemediği bir hareketi yapsalar bile uyarılara uymak zorunda değildi, çünkü kadının bir yaptırımı yoktu, gücü yoktu. her halükarda yaşanıp gidecekti. dövse de fark etmezdi, saygısızlık yapsa da, kadının fikrini sormasa da olurdu. bu ilişki temelinde doğan kişi doğruları ve yanlışları anlamayan birisi olacak. bireylerin bu yanlış fikre ne zaman kapıldığına bakın. bu fikirler son 1 yıldaki fikirleri mi? yoksa bu fikirler çocukluğundan beri ekilmiş fikirler mi? daha yeni dinlediğim bir olay anlatayım. boşanmak isteyen kadının 2 erkek oğlu var, annelerinin boşanmasını istemiyorlar. bu nasıl olabilir diyeceğimiz 2 erkek biri askerde diğeri lisede okuyor. kadın tekstil fabrikasında çalışıyor, adam yıllardır neredeyse hiç çalışmamış hep evde. adam dine düşkün, ama bana anlatan kadın anal tecavüzün dinen günah olduğunu ona söyledim, dinen de yasak diyorum buna rağmen bana zorla anal yolla tecavüz ediyor dayanamıyorum artık diyor. adam sürekli kadını dövüyor. kadını sürekli aşağılayıcı konuşuyor, çocukların yanında küfür ediyor. bu çocuklar annesini değil babasını savunuyor. bir insandan 15 yıl sürekli dayak yemek, tecavüze uğramak ekonomik bağımsızlığı olan bir kadına bile çare olmuyor. toplumsal baskı, ancak 2020 yılında kadının açılabilmesine ve bu sürdürülemez duruma son vermesine ancak imkan sağlıyor. bu lise öğrencisi ve askere giden iki erkek, aynı evde anneleri dövülürken, tecavüz seslerini de duymuyorlar mı sizce? ufacık duvarı incecik evlerde oturuyoruz, bu 2 erkek annelerine babalarının zorla bir şey yaptığını biliyorlar. buna katlanmasını evine dönüp devam etmesini istiyorlar. gerçekleri bilen erkekler de var tabii, akıllı bir sürü adam bu eşitsizliği farkına varıyor ve kendi fikrini güncelliyor. modern erkek için aslında bir hak kaybı gibi de. çünkü geride bıraktığı fikirlerde 3 kadın almanın serbest olduğu koşullar ya da dövmenin serbest olduğu koşulları seçmemiş oluyor. bu erkekler de alaycı olan erkeklerden üstün tutmamız gerekenler, salaklara paye vermezsek gün gelir mahkum ettikçe biterler. kadınların kendi ayakları üzerinde durma sevdası bi bağımsızlık bildirgesi gibidir, kendi kararlarımı kendim vermek istiyorum demektir. kendi hayatımı istediğim gibi yaşarım demektir. yüzyılın sevdası kadınlar için budur. korkularından kadınlara evliliği özendirmek, hep o konuyu üstte tutarak her gün tekrar görünür ve güncel kılmak istiyorlar. kadınları bir yalnız bırakmamak için, müthiş bir çaba var. insanın en değerli şeyi boş zamanının olabilmesi, boş sadece kendinle istediğin gibi geçirebileceğin boş zaman. insan kendiyle uğraşmadan, kendini sınamadan hemen saçma sapan sorumluluklar altına sokulmaya çalışılıyor. hemen illa birini birini bağlayacaklar, salın insanları. aşk evliliği vs diyerek 20li yaşlarda kadınları hemen evlendirmeye çalışıyorlar, elbette kanıp aldanışlarla yaşayanlar olacak. tek yaşayamadığımız bir ekonomik toplumsal yapıdayız, verdiğimiz saatlerimiz karşılığında tek başımıza insanlık onuruna yakışır bir hayat yaşayamıyoruz. buna da kişi başına düşen milli gelir diyorlar, düşükse eğer herkes beraber yaşasın anlamına geliyor. tek başımıza paramız yetse de yaşasak herkes daha iyi olur gibi geliyor. kadınlar da erkekler de ev arkadaşı bulmak yerine sevgilisiyle evleniyor gibi. en makul olanı tercih etmek, bakın yine özgür bir tercih değil bu. terazi kuruyorsun, ailenle yaşamaktansa bari 1 tane erkekle yaşayayım diyorsun. insanlar bu durumdayken özgür bir tercih denilemez. neyse, kısacası kadınların ayakları üzerinde durma sevdasına katkıda bulunan herkesin alnından öperim, toplumsal bir iyilik hareketi benim gözümde.