Başlık: solcularin-yaslandikca-sagci-olmaya-baslamalari

ilginç bir şekilde, türkiye’de ve dünyada böyle bir olgu var: yaşlanan solcular sağcı olup ya milliyetçi, ya kapitalist ya da dinci olmaya karar veriyorlar. bu süreç nedense hep tek yönlü işliyor. şimdiye kadar hiç gençliğinde islamcı, sağcı ya da turancı olup da yaşlanınca komünist olmaya karar vermiş birisine rastlamadım. türkiye için örnekler saymakla bitmez; timur selçuk, cem karaca, doğu perinçek, ertuğrul özkök, alev alatlı, nedim şener, vs vs. o yüzden de, tek tek kişiler üzerinden gitmektense, belki de bunun bazı ortak sebepleri üzerinde düşünmek daha yararlı olabilir. aklıma gelen ilk sebep, bizim gibi ülkelerde solun evrensel değerlerinin insanlara tam olarak nüfuz etmemesi, ahşap üzerine sürülen ince bir cilaya benzemesi. bu yüzden de insanlar yaşlandıkça, o cila yavaşça dökülüyor ve alttan milliyetçi, islamcı kimlikler apaçık ortaya çıkıyor. çocuklukta işlenen allah inancı, ölüm korkusu, milliyetçi efsaneler de yaşlandıkça, adeta bir hastalık gibi bünyeyi tekrar ele geçiriyor. aklıma gelen ikinci bir sebep ise, basitçe yorgunluk ve yılgınlıkla ilgili. belki de hayatları boyunca böyle bir toplumda mücadele edip bir sonuç alamayan, üstüne üstlük maddi manevi bir çok sıkıntıya göğüs gerip yıpranmalarına rağmen hiç bir takdir görmeyen solcular, hayal kırıklığına uğrayıp bu işten vaz geçmeye karar veriyorlardır. "madem yaptıklarım bir işe yaramıyor, o zaman ben de bu topluma uyarak takdir görür, en azından yaşlılığımda maddi ve manevi kazanç elde ederim" diye düşünmeleri de bir başka ihtimal. üçüncü bir ihtimal ise; solcuların yaşlandıkça biriktirdikleri bilgi ve deneyim neticesinde, solun özgürlük, eşitlik ve demokrasi gibi değerlerine olan güvenlerini kaybetmeleridir. yani, belki de yaşlanmak, olumlu anlamda bilgeleşmelerini sağladığı için önemli bir kısmı erdoğan’ı desteklemeye ya da allah’a inanmaya karar veriyorlardır. kısacası, belki de hakiki doğru yol budur. neticede bu da bir ihtimal. solcuların yaşlandıkça sağa kayıp iktidar ve toplumun geneli ile uzlaşmaya karar vermeleri türkiye için neredeyse genel bir trend haline geldi değerli suser arkadaşların bunun nedenleri, iyi bir şey olup olmadığı hakkında tutarlı ve mantıklı bir açıklamaları olursa oldukça işe yarar. (en azından, sağcı olmak için yaşlanmayı mı bekleyelim, yoksa hiç vakit kaybetmeden şimdiden yolunu mu yapalım, bilmiş oluruz ) edit: bir sürü arkadaş, başlıktaki ana meseleye odaklanmayıp, "cem karaca da solcu mu, timur selçuk da solcu mu" diye bana laflar hazırlamışlar. o isimleri zaten solcu oldukları için değil, solculuktan vaz geçtikleri için örnek kabilinden verdim. 1977 yılında hiç kimse cem karaca da solcu mu demiyordu. bilmem anlatabiliyor muyum? kaldı ki, yaşlanınca sağa kaymış şu ya da bu kişinin geçmişteki solculuğunun tartışılmasındansa, neden ortada bir sürü "eski solcu" var da, "eski sağcı" yok, ona bakmak gerekiyor. edit 2: siyasette sağ ve sol kavramları kişiye göre o kadar da değişmez. türkiye ve dünyada bütün siyasal bilgiler/siyasal bilimler fakültelerinde okutulan bütün siyaset bilimi ve siyasal düşünceler tarihi derslerinde bu kavramların ne anlama geldiği, hangi spesifik akımların hangi kategoriye düştüğü anlatılır, sınavlarda da soru olarak çıkar. isteyenler ufak bir araştırmayla öğrenebilirler. ancak şu kadarını söyleyeyim, bünyesinde çok farklı akımları barındırmasına rağmen, "sol" daha çok eşitlikçi, toplumcu, paylaşımcı ve değişimden yana olan düşünce ve akımları tarif eder.