Başlık: devlet-bahceli

aşık olup reddedildikten sonra yalnızlığı seçmesine bakıldığında benden bile romantik olduğunu düşünürsünüz en başında fakat kariyeriyle ne aşkın, ne de siyasetin romantiği olmadığını gün be gün ispatlamıştır devlet bahçeli. bunu iltifat olarak söylemiyorum elbette. türkiye'de milliyetçilik ve/veya muhafazakarlık düsturuyla siyasete atılan ve kendi ölçeğinde başarılı olabilen nicelerinden herhangi bir farkı olmadığını göstermesi de bu son dönemde ispatladıkları arasında. muhafazakar, milliyetçi olduğunu iddia ederek eğer iktidarda ise ülkenin öz kaynaklarının anasına hallenen, muhalefette ise bu tecavüzlere karşı çıkmaktansa bayrak ve kan edebiyatı yapan ya da yapmış herkesi en üst seviyede temsil ediyor. milliyetçi ve muhafazakar camia bu dünyadan göçenlere, soyut kavramlara sahip çıktığı derecede yaşayanlara değer verebilse bu satırları yazmıyor, daha mesut bir ülkede yaşıyor olacaktım belki de. din, bayrak, vatan, ced diye diye milleti titretip oyunu alanlar uzun süredir aynı titremeyi adeta vibratör etkisiyle gerçekleştiriyorlar. bunlara inanan da, inanmayan da götünde bir vibratörle dolaşıyor uzun zamandır. milliyetçilik ve muhafazakarlık ağaca acımıyor, denize acımıyor, havaya ve iklime acımıyor. insan hayatı, emeği, gözyaşı ve şu an aklıma gelmeyen diğerlerine de acımıyor. geçmişe ve geçmişteki kutsallara bağlılığıyla varlığını sürdüren bu güruh gelmişimizi geçmişimizi sıradan geçiriyor en hafif tabiriyle. milliyetçi ve muhafazakar fikir sahipleri iktidardayken her canlı yıkıma uğrar bu coğrafyalarda. yeter ki dine, bayrağa ve sair kutsallara laf gelmesin; doğa, hayvan, kadın ve çocuklar başta olmak üzere insanlar usulünce hizaya sokulur. ağaçlar kesilerek betona dönüştürülür, kıyılar betonlaştırılarak birilerine peşkeş çekilir, milliyetçilik ve muhafazakarlık nedense ticareti de sevmeyi gerektirdiğinden oraya da el atılıp yedi sülale zengin edilir. ironik bir şekilde tüm bunlara karşı çıkan, muhafaza etmek isteyen biz oluruz ama muhafazakar olan kesinlikle onlardır... devletin bahçeleri her zaman milliyetçi ve muhafazakarların emrinde olmuştur, sağ olsunlar bize pek bir bahçe de bırakmadılar zaten. devlet bahçeli son seçim sonrası itibariyle kalan umut kırıntılarına da müsaade etmedi, bahçeler yine her iki devletin nüfusunda kaldı. kendi adıma takındığı bu tavrın beni zerrece şaşırtmadığını söyleyebilirim. ölülere canlılardan daha fazla ehemmiyet veren bir zihniyetten başka türlüsü beklenemez; ben çok önce öğrenmiştim, bilmeyenler de öğrenmiş oldu. öte yandan, karşılıksız aşktan sonra insanın kendisini böyle bir siyasete adaması ne hazin bir durum karşıdan bakıldığında. duruma epey dolaylı da olsa sebebiyet veren abla ne düşünmektedir, bunu bilmeyi gerçekten çok isterim. kaldı ki kendisi red yoluyla kendini uzak tutsa da, bir biçimde hepimiz sayın bahçeli'nin aktör ve faktörlüğüne maruz kalma durumundan kendimizi kurtaramıyoruz. bu aşk ferhat'ın dağı delmesinden de öte bir hal aldı artık; benzetme yapıp daha fazla terbiyesizleşmek istemiyorum. fena yani. neyse, çok uzattım... bundan sonrasında yakın dönem için iyimser olmak pek mümkün görünmüyor; dünyaya yıllar ve yüzyıllar öncesinin pencerelerinden bakanlar bulundukları sahneden inmedikçe götümüzdeki vibratör titremeye devam edecek. uzun vadede ise ciddi anlamda umutluyum; bugünün çocukları büyüdüklerinde yemeyecekler bugünün içi boş palavralarını, kurtaracaklar bizi vibratörlerden.