Başlık: suriyeli-siginmacilar

hakkında 3 - 4 kere fikir değiştirdiğim konu. son kararımı şöyle verdim: her yaz anneannesine tatile giden bir öğretmen çocuğuyum. bursa'da bir varoş mahallesindeyiz. anneannemlerin iki katlı evinin bir katı suriyeliler'e ayrılmış. bu mahalle yeni dünyaya pek alışamamış. insanların hala sokakta -kıız pakizee! diye seslendikleri, küçük küçük evlerin barınağı, terası olan, terasında asması olan o güzelim evlerin yıldızları yerinde duran, geceleri gece, gündüzleri gündüz, insanları insan yeri. şimdi o eski çocuklar büyüdü ve varoş delikanlısı oldu. -nabıyon bilaaader? -lavuk gelmiş bana ne diyo biliyonnu tarzı konuşmaları meşhur, en azından içten insanları olan mahallesi bursa'nın. selamı unutmamış bir güzel insanlar bütünü. çocuk seslerinin eksik olmadığı; 9 taş, saklambaç, 11 elli tarzı oyunların hala revaçta olduğu, yağmurun kokusunun değişmediği bir mahalle. kandillerde pişi, lokum falan dağıtılır oynayan çocuklara. ip mip bağlarlar, araba önleri kesilir vs. işte böyle bir mahalle bir gün suriyeliler ile tanıştı. onlardan birisi de benim anneannem. sarı renkli kapımız çalındı. kimmiş? suriyeli küçük kız. izliyorum annemle konuşmalarını. 1- teyze sizde makas var mı? annem istedi. -var tabi olmaz mı hiç... (makası verdi annem.) -teyze ben bunlarla okula gideceğim. dedi ve aşağı indi. aşağı indi ve bir daha geldi. 2-teyze sizde fazla ayakkabı var mı?... otur, saatlerce ağla bu sahneye. söyleyememiş kuzum. utanmış söyleyememiş. ikincisinde söylemiş. tercüme-i haller sıkıcı olur süleymancığım diyordu bir röportajında şair necip fazıl kısakürek. neyini tercüme edeyim şimdi? otur ağla. o çocuk saflığına dön hiç olmazsa. hepsi bu. sonra gir mevlana idris'ten 'burası dünya ve biz artık çok sıkıldık' de. burası dünya, burası bu kadar işte...