Başlık: islam

bir din. islam meselesinde tarihselcilik akımı köprüden önceki son basamak mıdır sorusuna bir mecrada şöyle bir cevap ürettim, burada da paylaşmak istiyorum. bu sınırlandırma meselesi ile ilgili. kendinizi "ben hukuki çatışmaları tarihselcilik ile çözeceğim" diye sınırlarsanız basamak değildir. (sınırlandırmayı kötü bir şey olarak görmüyorum, tercihtir.) ancak itikadi meselelere gelince, uhrevi meselelere, orada da bunu kullanalım, tamam okey. peki namaz, hac, başörtüsü, bunlar ne ? islamiyetten önceki uygulamalar, e o zaman bal gibi bunlar da tarihsel. yani sınır koymazsanız iş deizme, agnostik deizme gider. ama ateizme değil. deist tanrıya iman edebilir, ateist etmez. agnostik dahi tanrıya iman edebilir, ancak bu umut eksenli bir imandır, ontolojik iman değildir. sınırları kaldırırsanız dinden çıkarsınız kısaca. tabii klasik din tanımına göre konuşuyorum. "benim islamım adalet, barış, çalışmak, umut etmek, inanmak, paylaşmak" bunlar birincil parametreler, namaz oruç ikincil/üçüncül parametreler diyorsanız iş değişiyor. burada asıl sorumuz şu olmalı : bugünkü klasik din tanımına göre dinde kalmalı mıyız, kalmamalı mıyız; "hakikat mi, hurafe mi ?" acizane benim düşüncem bu şekilde. islamın beş şartından son dördü orada kalmaya devam ettiği sürece sorunlarımız sürecek gibi görünüyor. çünkü beş şart demek, sanki islamı bu beşine indirgemek olarak algılanıyor. iman, saygı, adalet, çalışmak, paylaşmak. bu beşli temeli olsa islamın, bütün dünya müslüman olmaya can atıyor demektir. ve müslümanlar dünyanın her yerinde parmakla gösteriliyor demektir. ama ritüeli insan olmanın önüne koyarsanız, bir de iman ve ameli ayırıp günahlara ve ahlaksızlıklara kucak açarsanız, geçmiş olsun.