Başlık: taksici

bir anı. istanbul'a yeni inmişiz, taksiyle maslak tarafına geçeceğiz. o kalabalıkta ilk sarı taksiye bindik. taksi şöförü hemen dikkatimi çekti. saçları bol jöle ile çok itinalı sol tarafa yatırılmış, bir büyük güneş gözlüğü var. neredeyse göbeğine kadar açık vintage bir gömlek, sol kol dışarıda, kendinden çok emin, o kadar emin ki mahalle ondan sorulur bir tarzda oturmuş, bir de mavi bir tesbih sağ kolunda, boran kuzum stil bir bıyık (biraz daha uzunu, kıvrık kıvrık köşeler). onu öyle görünce, acaba çocuk gizli tiyatrocu da, rolüne ısınma gereği mi taksiciliğe başlamış olabilir dedim içimden, çok ciddiyim. gideceğimiz yer en fazla 10 dakika uzak bu arada. ama biz bir oraya, bir buraya gidiyoruz. 20 dakika sonra artık yardımcı olalım kendisine dedik. 'yok, çok yakınız' dedi. bir 10 dakika daha geçti. sabırlıyımdır genelde, ama 8 saat otobüs yolculuğundan sonra, istanbulun 35 derece sıcaklığında 40 dakika yolda olmak ve telefonuma arka arkaya gelen 10 adet 'nerede kaldınız eee haydii' mesajları bana artık kesinlikle devreye girmen lazım dedirtti. - navigasyonunuzu mu açsanız acaba? + navigasyon yok hanımefendi. - o zaman biz sizi telefonumuzdan yönlendiriyoruz derhal. durdu, düşündü, 'tamam' dedi. telefonu açtık. tamamen ters yöndeyiz, neyse taksiyi düz istikamete çevirdik ve adrese geldiğimizde dayanamadım ve şaka ile karışık 'mesleğiniz taksicilik mutlak, ama bir gören de sizi bugün işe başladı sanar' dedim. 'zaten bugün başladım' dedi. 'ilk müşterimdiniz'. bunu söylerken çok ciddiydi çocukcağız, canım. neyse, burada paylaşacak kadar iz bırakmış olabilmekte bir sanat.