Başlık: izmir-denince-akla-gelenler

her zor anımda oraya kaçtım, her aradığımda orada buldum, kader hep orada düğümlendi, en büyük yalanlar orada ortaya çıktı, cevaplarımı hep orada aldım, en güzel anılarım orda yaşandı, en hüzünlü vedalarımı orada bıraktım. sonra geçen sene bir çarpışma oldu; gene orada, 30 yılın seceresi döküldü, o çarpışmanın, o gecenin, gözyaşlarımızın izahı yok. dile kolay, izmir’den geriye kalan koca bir hayat ... sabah olduğunda, artık alacak verecek kalmamıştı. tüy gibi vedalaştık... sonra günler, geceler geçti, mevsimi geldi. koşturarak, telaşla, saldırarak gitmedim bir daha. aramak için gitmedim, bulmayı beklemedim. hatta ilk kez bu yaz "gitmesek de olur" dedim, bunların hepsinin adını ise ancak son gidişimde koyabildim, kafesten kurtulmuş kuş kadar hafiftim.. ta ki dün geceye kadar... onlarca kişi birbirimize ulaşmaya çalıştık. özdere’ deki annelerden karşıyaka’daki babalara kadar, akrabalar, dostlar, kardeşlerim.. velhasılı, ailem olmuş bir sürü insan... kimisi hıçkırarak ağlıyordu, kimi şoktan saçmaladı, bir tanesi çocuğunu balkondan atmak üzere olduğunu anlattı, hala kendinde değildi, diğeri seferihisar’da evinin karşısındaki denizde olan biteni, bir diğeri çalıştığı hastanenin durumunu, biri çeşme’ye kaçmak üzereyken bornova tünelinde sıkışıp kaldığını; biri yazlığın anahtarını istedi, öbürüne halil rıfat’ta arkadaşın evini ayarladık... velhasılı kelam, ben 30 sene, adını koyamadığım bir hesabın peşinde her defasında oraya sürüklenirken hayat akmaya devam etmiş. ben bile olan biteni içimde isimlendiremezken hayat beni oraya halatla bağlamış. ait olmadan "evim" dediğimi sandım hep, hesap kapandığındaysa devir de kapandı sanmışım; oysa ki orası gerçekten de benim yuvam olmuş. içini çoktan doldurmuş da haberim yokmuş.. çok canım yanıyor bugün, insanlarıma bir şey olmadı şükür, bayraklı’da ulaşamadıklarım var hala, aklım kalbim orada. enkaz altındaki minicik çocukları düşünüp şükür diyebildiğime de yanıyorum. anneleri ile bir atıyor kalbim, o anneleri düşünmekten uykusuzum. 99 depremini marmara’da, 93 izmir, 98 ceyhan depremlerini yerinde yaşadım kendi başıma gelenlere dirayetliyimdir, bin kez sönüp yeniden doğmayı başarırım. ama sevdiğim insanların canı, benim canımın yandığı yerden yandığında hiç dayanamam; kahretsin ki ben bu korkuyu tanıyorum. salak gibi, uzaktan uzağa "geçmiş olsun güzel izmir" falan demeyeceğim; "beterinden korusun allah" demekten başka ne diyeceğimi de bilmiyorum ya, "kalbim yuvamda, sizinle atıyor" diyeyim, siz anlayın hüznümü...