Başlık: suriyeli-siginmacilar

türkiye işçi sınıfının bir parçası haline geldiler. ancak, aynı sınıfın diğer bileşenleri, türkler ve kürtler açısından, bir nefret nesnesine dönüştüler. "aynı şeyden nefret etme" konusunda türk ve kürtlerin ortaklaştıkları nadir duygulardan biridir, suriyeliler'e karşı beslenen nefret. "burası türkiye, suriye değil!" denilerek her yerden kovalanıyorlar. aslında, isabetli bir slogandır, çünkü ilk bakışta iki ülkeyi birbirinden ayırmak imkânsızdır. hangisi daha huzursuz, hangisi daha bedbaht, hangisi daha tahrip edilmiş, hangisi daha yoksul düşmüş belli değildir. türkiye suriye’ye benzedikçe türkiye’nin yoksullarının suriyeli yoksullara duyduğu nefret ve öfke artıyor haliyle. yoksul yoksulun kurdudur. burası türkiye suriye değil, evet, ama şaşırtıcı bir benzerlik ortaya çıkmıştır artık. burada da orada da gerici katiller iş başında, burada da orada da ölüm ve yoksulluk var. "vatan hasretiyle yanan 4 milyon suriyeli mülteci evlerine dönmek için gün sayıyor", dedi bu tablonun sorumlularından biri. şam’da emevi camii’nde namaz kılma hayaliyle çıkılan yolun üzerinde toplanmıştı o 4 milyon mülteci. o hevesle ülkelerinin altına döşenen dinamit patlatılmış, koca bir halk kısa zamanda tarumar edilmişti. ama direndi ülke, düşmedi. "stratejik derinlik" kazanma hayaliyle göçürtülen 4 milyon umarsız insanla baş başa kaldı heveskâr ihvan-ı müslim. sonuç ortada; ayıramıyoruz artık. yüksek sesle bağırıyoruz o nedenle, "burası türkiye suriye değil." iyi, ama bakınca anlaşılmıyor fark. o kirli savaşa hayır diyemediğiniz için komşularınız oldu biçare suriyeliler. şimdi onlara yüklemeye çalışıyorsunuz olan bitenin bütün günahlarını. not: alıntı yaptığım sevgili orhan gökdemir'e sevgilerimi yazıyorum buradan.