Başlık: recep-tayyip-erdogan

çocukken bana sataşan mahallenin kötü çocuğunu bir heves karşıdan gelen abime şikayet ettim. bak bana bunları yaptı diye. her koyun kendi bacağından asılır dedi, çekti gitti. o yaşta bu atasözü tam anlaşılmasa da aklımda kalan; aslen güvendiğimiz, bizi hep kötüye karşı kollayacak sandığımız kişi ve kurumların, ancak olay başımıza geldiğinde müdahale gücünün ne olacağını görebileceğimiz gerçeği idi. sonraları da pek güvenmedim kimseye zaten. bir devlette bir olay yaşanmış. millet ayaklanmış katil bulunamamış. ulusça kınamışız. hükümet nezdinde önlemler alınmış falan filan. kavramlar arasında sıkışmış bir sürü insan. devletin görevi, yakalasın. milletin görevi, kızına sahip çıksın. ama hep; ulusumuzun başı sağolsun. benim nazarımda bu cinayetten sonra kızımı korumak onu evden dışarı çıkarmamaktır. okula yollamamaktır. çünkü ben bunları yapmazsam sen seçilmişler olarak onu koruyamazsın. kızımı korumak onu yılbaşı partisine göndermemektir çünkü doğalgazdan koruyamadık demezsin, çıplaktı dersin. ve sen seçilmiş olarak hep geriden gelen bir akıl verme taktiği kullanıyorsun. ben seni bana akıl veresin diye seçmedim, beni ve ailemi koru diye seçtim. ama bu cümle senin aklında iftar duasından kaldığı için sen bu görevi hep yaratıcıya havale ettin. bu senin işin. bu kızı korumak senin işindi. hadi bunu beceremedin bu kızı öldüreni bulmak senin işin. askeriye silsilesinde nasıl ki ben merdivenlerden sorumlu kolluk çavuşu idiysem ve her ne kadar önemsiz de olsa o merdivenlerin başına hiçbirşey gelmedi ise, sen de bu devlet yapısının silsilesinde benim kızımdan sorumlusun. ve ben o merdivenlere tüküren askeri bulup cezalandırmak zorunda isem, sen de önce bu adamı bulmalı ondan sonra nasihat vermelisin. ya ben sana birini şikayet ettim, dövemiyorsan bari yanımda dur.