Başlık: kopek

bugün debeye giren yazı beni çok duygulandırdı, geçmişe götürdü. 90'ların başı. yazları babamın esnaf dükkanında çalışıyorum. dükkan işlek bir yerde de değil, bütün gün insan yüzü görmeye hasretim. sokakta çok uysal altın sarısı bir köpek var. arkadaş oluyoruz. adını 'sarı' koyuyorum. besliyorum, oyunlar oynuyoruz. asla yanımdan ayrılmıyor; akşamları beni eve kadar bırakıyor, sabahları da kapıda beni bekliyor. bir sabah uyandığımda bakınıyorum etrafa, sarı yok. hızla dükkana gidiyorum, orda da yok. bütün gün kaygıyla bekliyorum. yok, gelmiyor. babam da farkında, hiç sesi çıkmıyor. ertesi gün gene aynı, sarı ortada yok. akşama doğru babam beni yanına çağırdı. "oğlum" dedi "belediye sokak köpeklerini zehirlemiş, sarı da zehirlenmiş, ölmüş.." sonra yaşadığım duyguları anlatmama gerek yok. "insan" denen canlının ne olduğunu ben o gün iyice anladım. o yaşta yaşadığım o travma bilinçaltımda neye dönüştü bilmiyorum ama şundan eminim ki bu toplumun insanlarının bilinçaltı bu tür hikayelerle dolup taşıyor.