Başlık: anne-olmak-istemeyen-kadin

ben çok ehli keyif bir insanımdır. sabahları uykumu almış şekilde kalkıp uzun uzun kahvaltımı yapayım, çayımı kahvemi içeyim, çalışmaya sonra başlarım insanlarından. akşam da yemekten sonra güzel bir çay keyfi yapmak, tv karşısında mayışmak en büyük keyfim. iki küçük çocuğunuz varsa bu mümkün değil elbette... sabah en erken kalkıp güzel bir kahvaltı sofrası hazırlamak... eşiniz çocukları giydirirken onların çantalarını da hazır etmek... kahvaltıda iyi yediklerine emin olmaktan kendiniz ne yediğinizi anlamamak... öğleden sonra çocuğu almak, eve getirip giydirip yine yemek yedirmek, ödev yaptırmak... akşamları onlarla oynamak, bir saat süren yatma seremonisindeki basamakları bir bir takip etmek... yazarken bile yoruldum, bir de her gün bu işi yaptığınızı düşünün. yani çocuk büyütmek kesinlikle kolay iş değil. kendinize ayıracağınız zamanların çoğunu çocuğunuz için feda etmek zorundasınız. üstelik bunun kısa vadede getirisi çok az (minnaktan arada bir kopardığınız öpücükler), uzun vadede ise allah bilir... zaten biz beyaz yakalılar uzun vadede bir getirisi olsun, çocuk bize yaşlılığımızda baksın diye çocuk yapmıyoruz (yapanların aklına şaşarım... ben kendi anneme babama bile aynı çatı altında bir haftadan fazla tahammül edemezken bir de en zor zamanlarımda çocuğuma yük mü olacağım? yazık değil mi ona?) topluma faydalı, dürüst, iyi bir birey olsun; mutlu olsun. uzun vadede çocuğunuzun iyi bir hayat sürdürdüğünü bilmenin getirdiği manevi tatminden fazlasını bekleyemezsiniz. e hal böyleyken çocuk yapmak gerçekten de delilik gibi bir şey. düşününce, gerçekten saçma... sadece kendi genlerinizden birileri yaşamaya devam etsin diye vaktinizden, naktinizden, huzurunuzdan büyük miktarları ona vakfetmek akıl işi değil... hele bir de bu işin baba faktörü var: bu büyük sorumluluğu sizinle paylaşacak kalitede ve yeterlilikte bir insan yoksa bir kadın böyle bir zorluğu neden üstlensin ki? o yüzden anne olmak istemeyen kadınlar aslında çok rasyonel bir karar vermiş durumdalar. muhtemelen şartlarım farklı olsa ben de onların arasında olurdum. ama öte yandan daha çocukluktan beri hayallerimde hep iki çocuk sahibi olmak vardı. belki anamızdan babamızdan öyle gördüğümüz, öyle koşullandığımız için... ama hayır, ben çocukluktan beri çok anaç ve şefkatliydim. bırakın oyuncaklarımı, boya kalemlerimi bile canlıymışçasına sever, onlarla konuşurdum. (şu anda aynı davranışları sekiz yaşındaki kızımda da gözlemliyorum.) demek ki içgüdü diye bir şey var, bizi anne olmaya iten. ama sadece o da değil: anne-babalık, tüm zorluklarına, tüm saçmalıklarına rağmen inanılmaz manevi doyum sağlayan bir şey. bir insanın yetişmesine taa en başından şahit olmak, onun (inşallah) düzgün bir birey olarak yetişmesinde en büyük katkının sahibi olmak, onun tarafından (en azından belli bir yaşa kadar) safça karşılıksız sevilmek... bütün bunların insana yaşattığı hisler gerçekten tarif edilebilecek gibi değil. ama tabii bunlar yaşanmadan bilinemeyecek şeyler de bir yandan: sahip olmadığınız bir şeyin yokluğunu da hissetmezsiniz. hiç anne olmamış olsam ben de evlat eksikliği çekmezdim. çünkü bir hayatı anlamlı kılacak o kadar çok şey var ki (sanat, bilim, maneviyat...), bir insan yetiştirmeden de gayet dolu dolu ve anlamlı bir hayata sahip olabilirsiniz. o yüzden anne olmak istemeyen kadınları anlıyor ve saygı duyuyorum. her şeye rağmen anne olmak isteyen ve tüm zorluklarına katlanan kadınları da saygıyla selamlıyorum. hatta hiç düşünmeden anne olup bundan pişman olan kadınlar da vardır; yine de çocuklarına ellerinden geldiğince iyi davranıyorlarsa, büyük travmalar yaşatmadan onları büyütebiliyorlarsa bu kadınlar da saygıyı hak ederler. fakat çocuklarından nefret eden, onları ihmal eden, hatta daha da fenası istismar eden ya da istismarına göz yuman kadınlar/erkekler var ya, dünyanın en aşağılık insanları onlar olmalı. bir insanı kendi isteği dışında hayata getiriyorsan bu büyük vebalin farkında olacaksın! ya da edebinle anne/baba olmamayı seçeceksin. bu kadar basit.