Başlık: anne-olmak-istemeyen-kadin

açılın, ben de bir 'benim bu'cuyum! görüyorum ki sözlükte 'pembe sıçmayan kadın' minvalindeki başlıklar derya deniz, gördüğüm her kadınlı başlığa entry girmeye karar verdim. evet arkadaşlar, bu benim. şimdi nedenlerini sıralayacağım size. 1) çocuk kavramını sevmiyorum. dünyada birlikte yaşamaktan rahatsız olmadığım tek bebek ve çocuk kardeşimdi, zira hem ağlamıyordu hem de kendisi benim en yakın arkadaşım (yazar burada tahtaya vuruyor). diğer çocuklardan ise pek hoşlanmıyorum. 2) gürültüye tahammülüm yok. bağırarak konuşan insanlar bile reel anlamda kaslarımı gererken bebek/çocuk ağlamasıyla uğraşmak istemiyorum. yani bunu zoraki bir şekilde hayatımın bilmemkaç yılı boyunca tölere ederek hayatımın bilmemkaç yılını gürültü ve uykusuzluk içinde geçirmek istemiyorum. 3) en güçlü sebep; sabit duramıyorum. du-ra-mı-yo-rum. kafama esiyor iki hafta dağda yürüyorum, kafama esiyor yurt dışında backpacking yapıyorum. en olmadı ücra bir sahil kasabasına arkadaşa rakıya gidiyorum. hayatımda bebek ve çocuk gibi beni bir yere demirleyecek bir olgu istemiyorum. 4) türkiye'nin sikimsonik eğitim sistemi başta olmak üzere dünya'daki mevcut eğitim sisteminden; yine türkiye'deki sikimsonik sosyo-kültürel normlar başta olmak üzere dünya'daki mevcut sosyo-kültürel normları çok kısıtlayıcı ve şekilci buluyorum. dünya'ya bir adet daha insan getirerek onu bu normlarla muhatap etmek istemiyorum. 5) varoluşsal depresyona inanıyorum ve 'temel insan haklarını baz alan her duyarlı insan'ın varoluşsal depresyonu hissettiğine inanıyorum. bunun çok ağır bir his olduğuna inanıyor ve sırf bu yüzden bir insan dünya'ya getirmenin vebalinin çok büyük olduğuna inanıyorum. 6) biyoçeşitlilik anormal azaldı, su bitiyor, tarım boka sardı.'bu dünyaya çocuk mu getirilir' klişesi iyice disütopik bir hal alan bu gezegen için hiç bu kadar doğru olmamıştı. 7) benim özel hayatım nezdinde maddi imkanlarımın hayatta benim hayallerimin dahi sınırlarını zorlayamazken bir de tamamen bir başka insanın masraflarına yetmeyeceğinin farkındayım. gavurlar 'quality over quantity' derler; siz sırf ekmek ve süt vererek bir çocuk yetiştirememişsiniz; yetiştirmemelisiniz. çocuğumun mutluluğunu sağlayacak gücüm yok, olsa da yapmazdım o apayrı bir konu ama bunu bir 'çocuk' olarak kendi yaşadığım zorlukları baz alarak yazıyorum. arkadaşlar, dünyada 'keşke annem babam beni doğurmasaymış daha mutlu olurlarmış' diyen o kadar çok insan var ki! üremek zorunda de-ğil-si-niz, çocuk doğurmak zorunda de-ği-liz. kapito? hadi naş. edit: evet rahatımın bozulmasını istemiyorum, ne güzel tanımlamış. ayyyynen. ulan bir kez geliyorum dünyaya, bana ne? hiiiç bozamam rahatımı, keyfimi, hayallerimi. hadi canım, az ötede...