Başlık: kayseri

kış uykusunu izlemek lazım ilk önce, kayseri’nin dokusunu anlamayabilmek için. kayseri kapadokya bölgesinin başkentidir her yeri yer altı şehirleri ile çevrilmiş. aksaray’dan nevşehir’e aynı hisleri yaşayabilirsiniz. selçuklu zamanında idam edilecekler ve gözden düşenler kayseri’ye gönderilirdi, ikbal sahibi olanlar ise konya’ya davet edilir di. dolayısıyla kayseri yöresinde her daim bir kasvet hakim olmuştur. nitekim moğol istilası zamanında bile kayseri kalesi tarafında çok büyük bir katliam yapıldı. kayseri zihinsel faaliyet erbabı ve hassas ruhlar için sonsuz bir hüzün ve melankoli vadeder. insanları hazır kabul edilmiş boş inançların ve yaşam kalıplarının içinde kendilerini zihinsel bir atalete terk ettikleri için kendinizi çok yalnız hissedebilirsiniz. daima kendi faydasız hayat kalıpları ile başka insanları baskılamak isterler. bu türkiye’nin heryerinde böyledir ama burası daha çirkin ve kokuşmuş hali. zira diğer cahil yerlerde halkta başka faziletleri bulabilirsiniz samimiyet dürüstlük saflık vs. ama burda onuda bulamayacaksınız maalesef. halkı ikircikli iki yüzlü daima güçlüden yanadır ne kadar leş olursa olsun. yalana ihanete cinayete zorbalığa meyyaldir. düşeni kaldırmaz kimseye merhamet etmez. zayıfı daha bir iştahla ezerler. bazıları kendilerinin mert olduğu vehmine kapılsada tamamiyle içi boş bir hayaldir. nerde ise hepsi korkak kabadayı. işte bu hislerle kendiniz kırsala atıp ferahlama arzusu kalbinizde hasıl olacak olur ise sizleri muhteşem basık boğucu havalar karşıyacak ve yüzünüzü sert acı bir rüzgar yalayınca artık sizde muhteşem karamsar hayattın zorluklarını gamlı bir ufuk gibi selamlayacaksınız. burada hayat size kimsenin yeterince sevilmeye layık olmadığını ikna etsene öyle değildir. bu sadece içinde bulunduğunuz ortamın büyüsü... kış uykusunda bir çocuk var ilyas şu halktan kopmuş bir gerizekalı vardı arabasının camını kırmıştı babasını polislere dövdürdüğü için sonra amcası zorla getirip elin öptürürken çocuk sinirden bayılıp düşüyordu. bu gerçek hayatta var... sonra birden bir yılkı sahnesine geçiliyor yılkıların peşinden koşup onları boğuyorlar. bana kayseri’de yaşadığım yılları soracak olursanız işte bir kaç dakikalık özetini bu sahneler ile gözünüzde canlandırabilirsiniz. tabi her şiddetli sıkıntının arkasından gelen garip huzurları da bulabilirsiniz güneş bir anda doğar erciyes bembeyaz parlar gökyüzü masmavidir ve gerçekten güzel bir hayat yaşadığınızı zannedebilirsiniz. ama tabiki bu çok avı sonlu bir ilüzyondur. bir arkadaş bangladeş’te bir kaç sene yaşadıktan sonra türkiye’ye döndüğünde aylarca depresyona girmişti. böyle yerlerde toplumsal normlar daha az olduğu için insanlar kendilerini daha özgür hissediyorlar. fakir ülkelerin kültürlerinde genellikle fakir olduğu için fazla arayış içinde zenginlik arayışında olmuyorlar ama bizim gibi ülkeler de avrupa amerika gibi yerlerde toplumsal statü kaybedildiği zaman insanlar intihar ediyor. bizler toplumsal statülerimizin esiriyiz ve toplumsal normlarımızın kölesi olmuşuz. evet bireysellik yaygınlaştıkça daha farklı şeylerin kölesi oluyoruz. şu siteye baktıkça zincirleriyle övünen ahmaklar görüyorum. emin olun bu ahlaksız ahlak sisteminin içinde iseniz kendinizi bulamıyorsunuz sadece insanların sistemin sizden isteği şeyler olup sisteme süt veren inek gibi haracınızı veriyorsunuz ve size verilen samanları yutuyorsunuz. edit. bir ton yazım hatası ve klavye azizlikleri. dinlediğiniz için teşekkürler.