Başlık: turklere-dove-dove-ogretilmesi-gereken-seyler

mekân istanbul havalimanı. bir anadolu şehrine giden uçağa binmek üzere sırada bekliyorum. check-in başlamış, koltuk numarasına göre iki ayrı sıra yapılmış. malum, en arka sıradakiler uçağa daha önce alınacak ki koridor tıkanmasın, herkes için kolaylık olsun. ön sıradan bileti olan, haliyle uçağa daha sonra alınacak yolcuların olduğu sırada, başlardayım. önümüze şerit çekilmiş. arkamda orta yaşlı bir kadın, yerinde duramıyor belli ki. ya biletini, ya çantasını popomda hissediyorum sürekli. ben kendimi iki santim ileri attıkça o iyice yapışıyor bana. sağa sola dönüp silkinip rahatsızlığımı belli etmeye çalışsam da nafile. kadın, en sonunda dayanamayıp sesleniyor görevlilere "bu sırayı niye açmıyorsunuz?" diye. ona cevap veren olmuyor. yine sırada olan başka bir kadın, yardım edeceğine işleri iyice zorlaştırıyor "güya sıraya göre alıyorlar ama yalan" diyerek. öndeki koltukların sahiplerinin önce alınması gerektiğine dair bir şeyler söylüyor, öbür kadına yandaki sıraya geçmeyi öneriyor. gerilim artıyor, kaosun her an başlayabileceğini hissediyorum... fiziksel olarak iyice sıkıştırılmanın da etkisiyle içimden "öeeh yeter be" deyip bir hışımla arkama dönüyorum. koridor tıkanmasın, boşuna içeride sıkışıp ayakta kalmayalım diye, görevlilerin önce uçağın arkasını doldurmaya çalıştıklarını anlatıyorum. beklediğimin aksine, hiç de çatışmayla karşılaşmıyorum. hafif korku hafif hayranlıkla dinliyorlar sanki çektiğim nutku bu kadınlar. "aa tamam" diyorlar. ve ben döve döve değil, konuşa konuşa öğretmiş oluyorum sanki bir şeyleri. az önceki pasif agresif tutumumdan utanıyorum hatta. bilet kontrol zamanı bize geldiğinde, bizim kadını uçağa almadıklarını duyuyorum. "trabzon’aymış senin biletin, o uçak kalktı bile" diyorlar. yanlış sıraya girmiş, ekrana bakmamış, anonslara kulak asmamış, binmek için acele ettiği uçağı kaçırmış bir kadın. görevlilerin sesindeki bezginliği tanıyorum. şaşkınlık, üzüntü, hiçbir şey yok. "yine mi" var sadece. en sonunda koltuğuma oturuyorum. yanıma yaşlı bir kadın geliyor bu kez. kollarını kavuşturuyor ama bunu yaparken benim koltuğu da kaplıyor. dirseğini belimde hissediyorum. kendimi kenara çeksem bile o his gitmiyor, orada kalıyor öyle. sonra diyorum ki bu kadının, bırak kendine ait bir odası, hayatta kendine ait bir dakikası bile olmuş mudur acaba hiç. kimse düşünmüş müdür onu, yalnız bırakmışlar mıdır bir nefes alsın diye, yoksa itip kakmışlar mıdır öylesine? peki kendisi bunu talep etmiş veya talep edebileceğini aklına getirme cüretini göstermiş midir? bir şey kendisinin olmalı ki, bu benim desin ve sınırlarını çizsin. alanı olmadığı için, buna doğduğu ve belki de başka türlüsünü görmediği için, başkalarının alanını ihlal etmesi hoş karşılanabilir mi acaba? döve döve mi öğretmeli gerçekten de yoksa? uçak iniyor bundan birkaç ay önce depremin yerle bir ettiği şehre. o dehşet günlerinde, uçaktaki kaç kişinin hayatının kökünden değiştiğini düşünüyorum. kendime önümüzdeki birkaç gün içinde görebileceğim şeyler, duyabileceğim hikâyeler karşısında sağlam durma sözü vererek uçağa veda ediyorum. "teşekkür etmek" veya "özür dilemek" gibi kelimelerin olmadığı diller olduğunu okumuştum bir yerlerde. ama "üzgün olmak" muhakkak vardır sözlüklerinde, değil mi?