Başlık: evde-kalan-kizlara-tavsiyeler

yazacaklarım erkeklere de tavsiyedir. tavsiye vermeye kalkışmak, benim gibi bir cahil için hadsizlik olabilir fakat benzer duyguları yaşamış ve artık evlen(e)meyeceğini düşünüp 31 yaşında evlenmiş bir erkek olarak tecrübe ve duygu aktarımı diyebiliriz. insan olmanın gereğidir, durup düşündüğümüzde her ne kadar garipliğinin farkına varsak da topluma uyum sağlayamadığımız ve "yarışta" geri kalmamamız gerektiği endişesinden sıyrılmak hiç de kolay değil. toplumu boşverelim, 4 kişilik arkadaş grubunda 3 kişi evlenip tek kaldığında bile insan nasıl da kötü oluyor, eksik ve geride kalmış hissediyor. hele bir de onlar çiftler halinde takılıp bekârı geride bıraktıklarında vay haline! eve gelen misafirler ve bayram ziyaretleri de beklenen sorunun her an sorulma gerginliği veriyor: ne zaman evlilik? bu geride kalmışlık hatta "artık olmayacak kabullenmeliyim" hissini aşmak hiç de kolay değil. ancak bir de şöyle düşünülse? 20-35 yaş arasında insan zihnen sürekli olgunlaşıyor. gençliğin verdiği toyluğu her yıl geride bırakıyor. olgunlaşmış bir insanın elbette ilişkisi de daha sağlıklı olacaktır. 23-25 yaşlarındaki bir çift ile 30-35 yaşlarındaki bir çiftin bireysel ve ikili olgunlukları arasında dünya kadar fark var. ben mesela hep şunu derim bu konu açıldığında dertli olan kişiye, 31 yerine 25 yaşımda evlenseydim bir yılı doldurmadan boşanırdım. 25'teki ben çok toydu çünkü, kırıcıydı. üslup ve iletişim o kadar önemli ki... bazen edeceğiniz bir kelime laf, karşı sevdiğinizi yıkıp geçer, hislerini bitirir. o lafı o cümleyi duyduktan sonra sevgilinize özürler iltifatlar işe yaramaz. işte yaşın verdiği olgunluk insanı en çok bu kırıcılıklardan koruyor bence. olaylara panikle yaklaşmak yerine daha soğukkanlı ve yapıcı yaklaşmayı sağlıyor. ve böylelikle bu kişinin ilişkisi de daha sağlıklı oluyor. bir de işin maddi boyutu var. size evde kalmış gözüyle bakan teyze/amcaların zamanında şartlar bugünkü gibi zor değildi. on yıllar önce evlenmek böyle zor değildi. çalışmak isteyen erkek için iş vardı ve çalışıp kazandığında evine hanımına çocuğuna bakabiliyordu. fakat günümüzde böyle mi? ekonomik şartlar herkesin malûmu. ev düzmeye ve düğün yapmaya kalktığınızda servet harcamanız gerekiyor. bu da insanları (özellikle erkek ve ailesini) evlenmekten korkutuyor. burada çiftimize ve ailelere anlayışlı olmak düşüyor. ben şu lafı söylediğimde insanların dumur olmuş yüz ifadelerine çok gülüyorum: spotçudan eşya alınarak da düğün evi düzülür! ama işte "ya sev ya terket" ve de "ya hep ya hiç" anlayışıyla yaşayan toplum bunu sindiremiyor. düğün sektörü diye bir şey var ülkede. her şey en güzelinden olmalı, her şey en kalitelisinden olmalı. çünkü mutluluk buna endeksli. mutluluk, sevgi neydi? sevgi emekti, sevgi fedakarlıktı. mevlânâ'nınen sevdiğim sözlerinden biridir: "yüzde ısrar etme, doksan da olur. insan dediğinde noksan da olur. sakın büyüklenme, elde neler var… bir ben varım deme yoksan da olur. hatasız dost arayan dosttan da olur." çok girmek istemediğim ama ucundan değinmek istediğim konu: çocuk. kadınlar için biyolojik saat işliyor sürekli. belli bir yaştan sonra endişe artıyor. hatta ekşide buna yönelik kadınları üzen açılmış başlıklar var. umarım sağlıklı bir çocuğunuz olur fakat kötü ihtimale de hazır olmak gerekiyor. çocuğumuz olmayabilir. bizim insanımızda bir anlayış var, yanlış diyemem saygı duyarım. çocuk illa kendi kanından olsun istiyor. ancak bazen olmuyor ve bu dünyanın sonu değil. annesi ve babası vefat etmiş çocuklar var yetimhanelerde. şefkatli sıcak bir yuva istiyor onlar da...