Başlık: turk-kizi

tamam sözlükte sevilmez, mevilmez ama kırsalda cevvaldir türk kızı. belki de asıl habitatı kırsaldır. küçücükken alışır; annesi babası tarlaya çalışmaya gittiğinde yemek yapmaya, evde kalan küçük kardeşine bakmaya... kümes hayvanlarına bakmak onun işi olur, getir götür işlerine yardım eder. neredeyse çocukluğunu yaşamaz. küçücükken elleri yorulur, bahçede çalışmaktan sertleşiverir derisi. yüzü güneşten yanar, ayakkabısının altı hep deliktir. çatılardan buzların sarktığı soğuklarda odun taşır, çeşmeden su taşır eve... sanki başka bir yüzyıl gibi düşünebilir insan bu ağır işleri, biraz uzaklaşıp şehirden biraz izlemek gerekir bu toprakların kız çocuklarını. o tertemiz yürekli çocuklar ileride nasıl kadın olur biraz adil düşünmek gerekir. şansı varsa, baba evinde yorgun çocukluğuna biraz huzur biraz sevgi ekler, kimisi onu da bulamaz; çocuk yaşında daha yeni alışıyorken regl olmaya, sırtına kadınlık yükü biner; kocaya verilir. kocaya verilenin de şanslısı istediği adamla evlenirken, bazısı istemediği bir hayata fırlatılır, dayak yer, işkence görür. bir insanın yaşamına "keşke hiç girmese" denilecek ne varsa hepsi gelir başına bazısının... eksi otuz derecede çocuk doğurur, zemini tahta kaplı bir tuvalete hapsedilir, aklını oynatana kadar dayak yer. evet, türkiye kızı işte budur. (bkz: melek karaarslan) bu kızların bir kısmına da bu kahrolası gezegenin trajik öykülerinden utanç duymak kalır. türk olsun olmasın, milliyeti uçar, acısı duman olur üzerimize çöker... ahali de bunların lafını etmez, iki şımarığı diline dolayıp sakız eder...