Başlık: kurtler

insanda karmaşık duygular uyandıran halk. çocukluğumda çat pat kürtçe konuşabilecek kadar aralarında bulunduğum için bir egeli olarak kendimi kürtlerden çok dışlayamam. aile bağları, mutfak kültürleri, kendilerine has hikayeleri, mizahları hep hoşuma gitmiştir. çokça kürt dostum olmuş, ziyaretlerine gitmiş ya da kendilerini misafir etmişimdir. birazcık kürtlerle temas ettiğinizde devlet kaynaklı travmaların, bu travmanın açtığı yaraların be kadar derin olduğunu ve hatta dna gibi nesillere aktarıldığını üzülerek görürsünüz. bir kısmı varolmak için dağa çıkmayı çözüm gormüştür. bir kısmı daha barışçıldır, batı şehirlerinde varolmaya çalışmıştır. dağdakilerle hiç konuşmadım ama batıdaki barışçıl kürtlerde de bir diaspora ruhunu konuştukça anlarsınız. batıda karnı doyuyordur, rahattır belki. yine de aksanından, kökeninden dolayı yaralandığını anlatacak çok kürt vardır. sevdiği mekanın insanları ile bir olamamış, geldiği yere dönememiş, arafta insanlar olduğunu görürsünüz. ister kafka'dan, ister marx'tan, ister modern sosyolojiden aşıracağınız "alienation" kavramının canlı örnekleri karşınızdadır. kendi kendime sorduğum sorulardan biri de "kürdistan hayali bu ruh halinin neresindedir?". yüzyılardır dilleri, kültürleri, kaderleri birlikte yaşadıkları toplumlarla melezleşmis bu kadim topluluk neden şimdi köprüleri atmak, göbek bağını kesmek istemektedir? herkesin değişmez cevaplarının olduğu bir toplumda sorulara ne kadar önem verilir, bilmiyorum. kürtlerle ilgili anladığım, anlamaya çalıştığım çok sey var. fakat anlayamadıklarımla karşılaştırınca ihmal edilebilir düzeyde az olduklarını farkediyorum. bugün isveç'te polisi taşlayan kürtleri görünce kafamdaki sorular daha şiddetli yankılanmaya başladı. mesela kürtler neden kurşunla değil de kalemle varolmaya çalışmıyorlar? neden medeniyet olarak dünyanın çatısı diyebileceğimiz bir ülkede, bizim gibi birçok hataların yapıldığı türkiye'deki refleksin aynısını gösteriyorlar? nasıl bir travma ve öfke, çoğumuzun kapısında vize dilenirken kendilerine topraklarını karşılıksız açmış isveç gibi bir ülkeye taş attırır, o ülkeye kendi dilinde (isveççe) bile olmayan ingilizce küfürler ettirir? sorular çoğaltılabilir fakat vakit de ne yazık ki tükenmekte. türk ya da kürt aynı toprağın insanları, gözü dönmüş terör ve onun tahrik ettiği devletin varolma refleksi arasında çapraz ateşte kalıyor. bu çapraz ateşte toplum mozaiği ne yazık ki restore edilmiş hatay mozaikleri gibi ucubeye dönüşüyor. travma öfkeyi, öfke de birarada varolabilme ümitlerini tüketiyor. keşke birlikte ya da ayrı varolabilme inisiyatifimiz örgütlerin ya da devletlerin elinde olmasa...