Başlık: anne-olmak-istemeyen-kadin

tanıdığım, kendim de dahil anne olmamış ya da olamayacak ya da olmaktan vazgeçmiş bütün kadınlar fazlasıyla anaç. onu bunu düşünen, fazlasıyla çekip çeviren, kendini unutup başkasının derdiyle üzülen insanlar. hal böyleyken gel bir de birini hayata getirip onun hayat boyu sorumluluğunu al. biz zaten ona buna bakmaktan kendimize zaman ayıramaz olmuşuz. belki de kendi annemiz olmadığından başkasına anne olarak acımızı gidermişiz ama annesizlikle büyümekten dolayı çabuk yoruluyoruz, bizim arkamızı toplayan da olmayınca nereye kadar ona buna bakacaksın ki... en sevdiğin şeyi, icinden gelen şeyi daha fazla yapıp yorulmamak, kendine bundan başka bir amaç, kimlik de bulmak için ne kadar anaç olsa da bir çocuk doğurup onun anneliğini yapmayı secmeyebilir kimi kadınlar. ben hala anneme babama annelik yapıyorum... arkadaşlarıma... şefkate ihtiyacı olan yabancıya... kedilerime ve de koca adam olmasına rağmen eşime... bu iyi bi şey diyemem hatta yeri geliyor olumsuz bir şey. ama yaşadığım bu. fazla büyütüyoruz gözümüzde belki. belki böyle düşünmek yersiz hatta yanlış. bilmem... ama tecrübem bu yönde. en azından bile bile birinin acı çekmesine sebep olmayacağımı bildiğim için huzurluyum açıkçası doğurmamış olmaktan yana. aslında o kadar çok seviyorum doğmamış çocuğumu... hiç acı çekmemesi için ben onu görmemiş bilmemiş olsam da olur... anneliğin tek bir tanımı tarifi yok işte... ve illa olumlu bir tanım olmak zorunda da degil gördüğünüz gibi. zaten doğurmuş çoğu anne de olumlu bir örneği degil. ama bu anne oldukları gerçeğini değiştirmez tebii ki. fakat doğurmamış kadınlar da hiç anne olamaz algısı da doğru degil. o bir tecrübe, his. bilen biliyor isteyerek ya da istemeyerek yaşamaya devam ediyor kendi içinde, kim ne görürse görsün yüzeyde.