Başlık: guclu-kadin

benim aklıma güçlü kadın diyince bir anneannem gelir; bir de çok sevdiğim bir dostumun, kemoterapiden dökülen saçlarının yerine prenses tacı takan savaşcı annesi. onu her gördüğümde "ben asla bu kadar güçlü olamam" diyorum. "büyük acılarla sınanmadım ben. böyle güçlü olmaya ne var..." arkadaşım hikayesini anlatmış sözlükte ama henüz çaylak olduğu için kaybolup gitsin istemiyorum bu entry. izniyle kopyalayıp paylaşıyorum. ************************************************** hikayemiz 1999 yılında başlıyor. annem bir gün göğsünde deformasyon hissediyor ve mamografi çektiriyor. göğüste kist... biyopsi yapılıyor kötü huylu üstelik lenflerede yayılmış. acil ameliyat diyor doktor, göğsünü alıcaz... apar topar ameliyata giriyor ama makyajlı, elleri ojeli... o zaman ben küçüğüm, kanser nedir, tedavi süreci nasıldır bilmiyorum. sanki ameliyat olunca bitecek, ben öyle sanıyorum. sonra kitleler patolojiye gidiyor, doktor komşumuzdu bu arada... sonuçları alıp bir akşam bize geliyor, yüzü bembeyaz... acilen kemoterapiye başlayacağız diyor... annem yine korkusuz, tamam diyor hallederim. tedavi başlıyor, halsizlik, mide bulantıları, saçların dökülmesi... hatırlarım ev hep dezenfektan kokardı, ama hastalık kokmazdı... annem kemoterapi aldığı gün ve ertesi gün nedense dışarıda daha çok oynamama izin verirdi. bende içten içe severdim kemoterapi günlerini böyle oldukça... meğerse onu öyle görmemizi istemezmiş... bir gün okulda fen dersinde hoca kanser ve tedavi sürecini anlatıyor. işte o zaman idrak ediyorum... kanser ölümcül bir hastalık diyor... parmağımı kaldırıp soruyorum, benimde annem kemoterapi alıyor, saçları yok ölecek mi diyorum... sınıfta bir sessizlik, beni apar topar eve gönderiyorlar. o zamanlar evimiz okula çok yakın ben kalbim kulağımda ata ata eve gidiyorum. annemin yanına... anne sen ölecek misin? hayır diyor sizin için yaşayacağım merak etme... hem bak baban söz verdi iyileşince amerika’ya götürücek beni... o zamanlar en büyük hayali... gelin size liste hazırlayalım. oturuyoruz ben, kardeşim, annem salon masasına. o zamanlar saçları yok ama perukta takmak istemiyor çünkü biz onu öyle seviyoruz. bu arada saçını kesme hikayeside başka bir olay. kemoterapi nedeniyle saçları dökülmeye başlıyor, bir gece sinirleniyor ve babamın tıraş makinesiyle kesiyor bütün saçlarını... sabah kahvaltıya iniyoruz, annemin başında bir bandana... size bir sürprizim var diyor açıyor kafasını... bu sene bu modaymış, birde hava çok sıcak biraz böyle gezeceğim diyor. hepimiz çok seviyoruz kafasını, hep kafasından öpüyorduk o dönem... oturuyoruz işte salon masasına elimizde kağıt, kalem amerika’dan istediklerimi yazıyoruz. ama ne liste, hala durur o listeler silgi, kalem, defter, spor ayakkabı, çikolata bile var. annem itinayla katlıyor kağıtları odasına götürüyor. neyse kemoterapiler son buluyor, sonuçlar iyi, annemin saçları çıkmaya başlıyor. hemde dünyanın en güzel saçları kıvırcık ve gri... babam ayarlıyor geziyi, amerika’ya gidiyorlar. santim santim geziyorlar 1 ay. sonra kontroller... hatırlarım her 3 ayda bir kalbimiz kulağımızda sonuçları beklerdik. 10 sene bir sorun çıkmadan devam ediyor. bu arada ben büyüyorum, annemin ne kadar harika bir kadın olduğunu her aldığım yeni yaşta biraz daha hissederek... o dönem saçma bir onkoloğu var. yüzünü görsem tükürüm o derece... annem bir randevuyu atlamıştı mesela sonraki randevuya beraber gitmiştik. adam hiç çekinmeden bakın funda hanım bana gelip sonra bırakanların hep ölüm haberini aldım ayağınızı denk alın diyor. annem soğuyor o günden sonra doktordan... bu arada göğüs kemiği toraks denilen bölgede bir kitle daha görünüyor. dönemin yeni bir tedavisi var herceptin diye bir aşı... ama çok yeni işe yarayıp yaramayacağını öğrenmek için bazı testler gerekiyor. bu testler içinde kanserli hücre... doktor soruyor meme kanserinden alınan tümörleri saklamış olma olasılığınız var mı? annem yok diyor ama babam o zamanlar iyi (daha sonra açıklayacağım), babam yıllardır saklamış annemden alınan kitleleri bizim buzlukta... neyse ilacın etki edeceği anlaşılıyor ve bu seferde başlıyor herceptin serüveni annem bize söylemiyor tabi o dönemde kitleyi, tedbir amaçlı aşı oluyorum her ay diyor. herceptin bittikten sonra her şey kontrol altında yani en azından biz öyle sanıyoruz. annem doktordan iyice uzaklaşıyor, ve randevulara gitmiyor. 3-4 yıl onkoloğa gitmedi... sonra 2015 8 mart kadınlar günü... annem her kadınlar günü arkadaşlarını toplar bir mekana çalgılı çengili kutlarlar. papatya kadınım benim delilerce eğlenir o akşamlarda... ertesi gün ofisteyken el parmakları kendi kendine hareket etmeye başlıyor. daha öncede olmuş ama masaj yapmış geçmiş bize söylemiyor. ama bu sefer geçmemiş ve en son ağrısına dayanamamış doktora gitmeye karar vermiş. doktor hastalık geçmişini dinledikten sonra mr istiyor. ertesi gün sonuç: memeden metastaz beyin tümörü... 5 tane... akşam eve geliyoruz annemde bir haller var. sanki bir şey söyleyecek ama söylemiyor gibi... hadi anne ne oldu anlat diyorum. anlatıyor bana tane tane ama yine güçlü sanki grip olmuş onun için antibiyotik kullanacak. acilen yeni onkolog arayışları, randevular, tahliller... o zaman babam hala iyi, anneme çok destek oluyor. doktor mükemmel ama hastalık kötü. metastaz beyin kanserlerinde tedavi çok zor... biraz babama geçelim, babam özel bir şirkette kıdemli müdür... 30 senedir aynı şirkette çalışıyor. yeri geliyor yere sigara atan adamla kavga ediyor. orası benim evim diyor. satın alma uzmanı, lojistik müdürü, yan sanayi müdürü... yan sanayi müdürüyken genel müdürle kavga ediyor. diyor ki bu parçayı 0,10 usd ye ostimde yerel üreticiye yaptırıp şu kadar para kazanabiliriz. ama genel müdür inatçı hayır diyor yurt dışında yaptıracağız. babam sert çıkıyor bu sefer, genel müdür ya git ya başka bir bölüme geç diyor ama babam çalışmak zorunda. gururu git diyor ama biz kardeşimle özel okulda okuyoruz çalışmak zorunda. tesisler müdürlüğüne geçiyor şirkete cami, spor tesisi falan yapacak. sonra bir gün hükümet yanlısı, badem bıyıklı bir amca genel müdür oluyor. kendi kadrosunu kurmak için herkesi işte çıkarıyor. tabi babamıda, çünkü işi kritik ihaleler, zengin edilecek badem bıyıklılar var. üstelik bir post-it le çıkarıyorlar babamı işten. badem bıyık genel müdür muhatap bile olmuyor. babam zorla emekli oluyor. emekli olduktan sonraki bir kaç ay harika. anneme gelecek olursak acilen tedaviler başlıyor kemoterapi diyor doktor, bu sefer ameliyat şansı yok. çünkü metastaz kitleler çamur gibi yayılmış, ameliyatla almak çok riskli. ama doktor diyor ki beyinde genelde kemoterapi ile yaramaz. yeni bir ilaç var onu deneyeceğiz. bu şekilde başlıyor ikinci serüvenimiz... o dönemde babam kötülemeye başlıyor. işten çıkma, annemin durumu kaldıramıyor. çünkü annemde bu sefer kötü... baş ağrıları, mide bulantıları, denge kayıpları, düşmeler. hatta kabus gibi bir gecemiz var. kardeşimle ben uyuyoruz. bir gümbürtü annem tuvalete gitmek için kalktığında dengesini ve bilincini kaybedip yere düşüyor. babam gümbürtüye uyanıp yanına gidiyor annem baygın öldü zannediyor, oda fenalaşıyor annem ayılıyor yerinden kalkıyor ama babam merdivene oturup kendinden geçiyor ve kafasını merdivene vura vura yere yığılıyor. acil ambulans çağırıyoruz. bu arada babam bir kaç sene önce kalp krizi geçirdi, by pass oldu, biri %90 olmak üzere 5 damarı değişti. ben yine kalp krizi geçirdi ve öldü zannediyorum bu sefer. annemde kanser yanında şeker hastası (insülin kullanıyor), çölyak hastası (glüten içeren herhangi bir şey tüketemiyor). şekeri düşüyor yine bayılıyor kaldırıp şekerli su içiriyoruz. o arada ambulans geliyor. o sesi, o ışıkları asla unutmam. neyse sorunsuz atlatıyoruz o geceyi. sonrasında babam daha kötü oluyor yemek yemiyor, annemle konuşmuyor, odasından çıkmıyor...konuşmaya çalıştığımızda tersliyor. annemi yalnız bırakıyor kısacası. ben işe kardeşim okula gidiyor, annem bütün gün evde yalnız kalıyormuş gibi duvarlarla konuşuyor, televizyonla konuşuyor, yeri geliyor kemoterapi nedeniyle halsiz olduğu zamanlarda yemek yemesi gerekiyor, mutfağa neredeyse sürüne sürüne gidiyor. ve bu durum babamın hiç umrunda değil. o sadece yukarıda yatıyor. annem bu sefer bırakıyor hastalığını asla saygı duymadığı o adamı iyileştirmek için yollar arıyor. babam ağır depresyonda ama doktora gitmeyi reddediyor. babam yukarıda yattıkça annem gözümüzün önünde eriyor sanki. tedavi süreci devam ediyor bu arada kemoterapi, radyoterapi... sonuçlar bir iyi bir kötü. bir büyüyor, bir küçülüyor lanet hücreler... bu arada benim 8 yıllık bir ilişkim var ve evlenmeye karar veriyoruz. nişan öncesi babamla konuşuyorum. bana ne dese beğenirsiniz. bu durumda sen nasıl düğün dernek düşünürsün... annen yarın bir gün kötürüm kalabilir. dikkatinizi çekerim annem yanımızda... ama diyemiyorum gerizekalı adam annem öledebilir, benim mutlu günümü yaşamadan mı ölsün... sonra anlıyor yaptığını nişan için tarih belirliyoruz. hazırlıklar anneme çok iyi geliyor o dönem sonuçlar harika, annem heyecanlı ne yapıcaz ne edicez elinden geldiğince uğraşıyor. evde harika bir nişan yapıyoruz. 16.09.2017 nikah tarihi... annem yine iyi gelinlik, davetiye, ev alışverişi hep yanımda olmaya çalışıyor, kemoterapi devam hala denenen 3. ilaç... kendine harika bir kıyafet diktiriyor bu arada saçlar yine yok. peruk takayım mı ister misin? beni daha sonra düğün fotoğraflarında saçsız görme diyor. kesinlikle karşı çıkıyorum, annem o benim her hali melek, her hali harika, amazon kadınım benim. düğün günü harika bir makyaj, ayakları zorlasada onu danslar göbekler, belki gerçekten mutlu olduğu son gün... ha bide kardeşimin mezuniyeti var, oda normalde kardeşim bu sene mezun olmuyor ama annem ya göremezse ben mezun olurken diye kendi dönem arkadaşlarıyla mezuniyete katılıyor. annem yine süslü, yine saçsız, yine mutlu, yine güçlü... ama tedaviler yormaya başlıyor artık annemi, yürümek zorlaşıyor, uykuları zorlaşıyor, babam yüzünden motivasyonu düşüyor. üstelik babam iyice deliriyor, evde saçma sapan şeylere takıyor, yok o neden alınmış, yok bu neden tüketilmemiş, yok eve neden temizlikçi geliyormuş, eve haciz gelecekmiş, babam hapse girecekmiş... ama doktora gitmeyi reddediyor, yukarıda yatıyor sadece. hatta anneme sen ne biçim kadınsın diyor... 11 temmuz annemin doğum günü her doğum gününde ona sürpriz yaparız. aslında o ne yapacağımızın hep farkındadır ama anlamamış gibi yapar. bu sene doğum gününde yine en sevdiği arkadaşlarına haber verdik bir yerde toplandık. annem tabi yine tahmin ettiği için gitmiş kendine yeni bir elbise almış böyle çiçekli çiçekli, uçuş uçuş bir elbise. birde prenses tacı almış. kardeşim getiriyor annemi, o kel yuvarlak, dünyanın en güzel kafasına takmış prenses tacını, yapmış makyajını, sürmüş kırmızı rujunu salına salına geliyor. yine güçlü benim annem, yine sanki grip olmuş gibi... kanserde neymiş, beyninde ki tümörler geçici misafir biraz kalıp gidecekler. hep öyle diyor, o gereksiz tümörlerle bile dalga geçiyor. bir süre bu şekilde devam ediyor ama bir pazar ki yaklaşık 2 ay önce babam kardeşim ve annemi delirtiyor. kardeşim kendine vurmaya başlıyor, annemin panik atağı azıyor, şekeri dibe vuruyor. beni arıyor kardeşini gel al kendine bir şey yapacak. hala bizi düşünüyor papatya kadınım... gidiyorum sadece kardeşimi almak olmaz ikisinide toparlayıp eve getiriyorum, harika kocam hiç sorgusuz kabul ediyor. annem 2 aydır bizde kalıyor üstelik evde kedi var. annem kediye bile alışıyor biz mutlu olalım diye, hatta dün gece sarılıp uyumuşlar lulu hanım anneme iyi geliyor. ama annem gözümün önünde eriyor. günleri saatleri karıştırıyor, kafası karışıyor, 5 dk önce söylediğini unutuyor. en acısıda bir günü bir gününü tutmuyor, geçen hafta sonu hiç yürüyemiyordu mesela kucağımızda tuvalete taşıdık, ağrıları çok fazla, biz zorlamadan yemek yemiyor, ilaçlarını karıştırıyor. ama hala güçlü biliyor musunuz, hala manikürünü yapıyor, hala yarım yamalakta olsa oje sürüyor... hala ölümü reddediyor. bir mucize beklemek yersiz artık aslında ama annem o mucizeye inanıyor. iyileşicem şunu yapıcaz bunu yapıcaz diyor. şuraya gidelim buraya gidelim diyor. hayal kuruyor en güzeli hala hayal kuruyor. yürüyemiyor doğru düzgün yürüteci olmadan mutfağa yanıma gelince bak dans ede ede yanına geldim diyor. ama gözümün önünde eriyor annem... güçlü ama bir o kadar güçsüz... her şey güzel olacak diyor bu bir sınav diyor... bir kez yaptım yine yaparım diyor... doktorlarla dalga geçiyor, kel kafasıyla dalga geçiyor, yamuk yumuk basan ayaklarıyla dalga geçiyor ama yinede gülüyor benim papatya kadınım. sabah kalkıyor şarkı söylüyor, yattığı yerde sıkılıyor kendi kendine konuşuyor, ıslık çalıyor, alkış yapıyor ama yinede gülüyor. iyi ki varsın be papatya kadınım, sana söz şu hayatta en az senin kadar güçlü olacağım... annemin bana öğrettiği şeyleri anlatmak isterim kısaca; - kadınlar duygusal olarak erkeklerden daha güçlüdür. babam annemin yaşadığı süreçleri yaşasaydı büyük olasılıkla çoktan isyan etmiş hatta intihar etmiş olabilirdi. -kendi motivasyonunu kendin sağlarsın, evet çevrendekiler çok önemlidir ama onların sana yapabildiği ancak fiziksel destektir. sen kendi kafanda bu hastalığı bitirmedikçe bütün çaban boş. -kötü diye bir şey yoktur, her şeyin bir sebebi ve bir çıkış yolu vardır. önemli olan o süreci ne kadar kaliteli yaşadığın. -hayatınla, kendinle, zayıflıklarınla, eksiklerinle dalga geçmeyi bileceksin. -kendini şımartmanın mutlaka bir yolu vardır. bir kahve, bir şarkı, güzel kokan bir parfüm, güzel bir film, demli bir çay... kendini mutlu etmeyi öğren (mesela annem: anneler genelde canım kuru fasulye pilav istedi falan derler ama benim annem arar ve eve gelirken bana sushi getir, midye dolma getir der.) işte buda annemin tekrar kemoterapiye başlaması gerektiği andaki tepkisi... ************************************************** ve ben senin kadar da güçlü olamam @mnovo19 o güçlü kadın yine ayağa kalkacak! o benim idolüm. edit :arkadaşımın babasına olan tavrının nedenini soranlar oldu. bu aslında kendi entrysinde yazıyordu. fakat ben silmesini istedim. ne olursa olsun yazmak doğru gelmedi. bazı şeyler buraya yazılamayacak kadar özel ve hassas bence. affınıza sığınıyorum. ama inanın boşuna değil. son edit: iyi ki vardın prenses anne. en güzel uykular senin olsun. iyi ki tanıdım seni. hoşçakal &lt;3