Başlık: suriyeli-siginmacilar

adım efraim. burcum halep, yükselenim fransa. suriyeli süryani bir ailenin oğlu olarak dünyaya geldim. yaşım 26. suriye savaşı'ndan 4 sene önce türkiye'ye göçtük. yani 2008 krizinden 1 sene önce. küçüklüğümde hatırlıyorum, türkiye bizler için tılsımlı büyülü çok güzel bir yer olarak betimleniyordu, ki öyle türkiye'nin gerçekten çok güzel bir coğrafyası var. her yaz türkiye'ye tatile gelirdik. 2008'de 13 yaşındaydım ama hayal meyal hatırlıyorum o günleri. türkiye'de krizler hep teğet geçer sevgilim, krizler hiç uğramazmış türkiye'ye, babamın ankaralı diplomat arkadaşı öyle söylerdi ben küçükken, dediğine inanmıştım çocukken dünyaya saf olarak bakarken. savaş çıkmadan önce suriye aslında güzel memleketti. tatil rotamız genelde şöyle olurdu; ta halep'ten çıkar önce mardin --&gt; diyarbakır --&gt; şanlıurfa --&gt; nemrut --&gt; kahramanmaraş --&gt; gaziantep --&gt; osmaniye --&gt; adana --&gt; tarsus --&gt; en sonunda da mersin'e gelirdik. 3 haftamız böyle geçerdi. sonrasında; mersin --&gt; adana --&gt; iskenderun --&gt; hatay --&gt; şam --&gt; beyrut --&gt; hayfa --&gt; telaviv --&gt; yeruşalayim derken toplam 6 haftalık tatilimiz böyle geçerdi. kısa akdeniz turu ve levant turu yapmayı çok severdim küçükken, en azından savaş başlamadan önce. artık beyrut'ta dahil suriye'ye gidemez oldum. şam'da her ne kadar barış olsa da eski suriye bütünlüğü yok. emperyal rusya'nın topraklarımızda gezmesinden rahatsızım ve huzursuzum. umarım tekrardan barış gelir topraklarımıza. küçükken suriye güzeldi. çeşitlilik vardı. mesela devlet okulunda sıra arkadaşım asur torunu ıraklıydı, önde oturan arkadaşım yeruşalayimli israilliydi, arka sırada oturan arkadaşım iranlı aktivistin oğluydu, ben sınıfa girerken ön sıradaki pakistan'ın azılı zengin ailelerinin kızları gülümsüyordu benden hoşlanıyorlardı, fakat ben şam'da doğmuş fransız diplomat ailenin sarışın kızına aşıktım. fransız kız, anadolu yöresel danslarına ve anadolu yemeklerine bayılırdı, çok ilgiliydi, hatta sırf bunun için türkçe öğrendi c1 türkçesi var. ben de sırf fransız kızla muhabbet edebilmek için fransızca ve türkçe öğrendim. gel zaman git zaman, kızla baya bi samimi olduk. birbirlerimizin organlarını saydık, ambulansları kana boyadık, bunlar büyük düşünceler. birbirimizi çok seviyorduk, ikimizde suriye arapçası, (arapçanın da çeşitleri var ırak arapçası, mısır arapçası vs), ingilizce, fransızca ve türkçe biliyorduk. zamanla ailelerimizi de tanıştırmıştık. gel zaman git zaman, malumun ilanı ve suriye'de savaş başladı. ikimizin ailesi türkiye'ye göç etti, lise ve üniversite eğitimimize türkiye'de devam etmeye karar verdik. robert kolejinde devam ettik eğitimlerimize, sonrasında galatasaray üniversitesi'nde iibf okuduk. o siyaset okudu ben uluslararası ilişkiler. türkiye'de 1-2 sene çalıştıktan sonra paris'e göç ettim fransız yarimle birlikte. ailemiz türkiye'de kaldı arada ziyarete gidiyoruz. kendimizi bir ânda paris'te bulduk. paris'e geldiğimizde evlenmeye karar verdik, evlendikte. ellerinizden öper 1 kızımız 1 oğlumuz oldu geçen zaman içinde. paris'te yaşarken diplomasinin yanında medya'da da işler yapmaya karar verdik. sevgilim paris'te gazetecilik alanında yüksek lisans yapmaya karar verdi, ben de sinema okumaya karar verdim. böylelikle o meseleleri sorunları araştıracaktı ben de belgeselini yapacaktım. amacımız suriye'nin durumunu medyatik olarak anlatmak, suriye'de, lübnan'da insan çeşitliliği bitiren muhafazakar hegemonyanın, özellikle hristiyan aydınları göçe zorlayan tek tipliliği savunan muhafazakar hegemonyanın tehlikelerini insanlara anlatmak belgesel yapmaktı. ayrıca ek iş olarak fransız eşimin çok sevdiği anadolu yöresel danslarını ve anadolu yemeklerini önce fransa'ya sonra avrupa'ya sonrasında da tüm dünya'ya tanıtmak için belgesel hazırlamaya başladık. gel zaman git zaman, hem suriye, lübnan belgeselleri hem anadolu'nun tanıtım belgeselleri avrupa'da ve amerika'da çok beğenildi, los angeles'daki stüdyodan davet aldık, şimdi çocuklarımızı da alıp, los angeles'a taşınıyoruz. medyatik işlerimize buradan devam etmeye karar verdik. bu yazıları da paris-los angeles uçağında yazıyorum. biz geliyoruz los angeles, iyi insanlarla tanışmaya. ömrümüz türkiye'de geçti, türkiye'yi çok sevdik fakat kendi ülkemiz içinde daha iyi işler yapmamız için los angeles'a taşındık. türkiye'yi o kadar sevdik ki kızımızın adını umay, oğlumuzun adını kayra koyduk. her ne kadar suriyeli olsakta bizler birer expat nomad(göçmen) insanlarız. bize yaşam imkânı veren türkiye'yi yad etmeden olmazdı. oğlumuz ve kızımıza ilk önce türkçe öğrettik. suriye, türkiye, fransa ve amerika. tüm iyi insanlara ve önyargısız tüm dünya vatandaşlarına selâm ve saygıyla. hepinizi seviyoruz.