Başlık: kezban

bu muhabbet ilk çıktığında ne olduğunu anlamaya çalışırken eğlenmiştim. sonraları her kafadan çıkan örnekler yavaş yavaş işkillendirmeye başladı beni. "başka erkekten gelen mesajla sevgiliyi kıskandırmaya çalışanlar kezbandır." hahahaha "düzgün bir soru sorarsınız, 'üff snne be slk' derler." hohoho "denize girerken çok mız mızlanırlar bunlar." hmm bir dakika yaa, ben de ege denizine giremiyorum.. "prenses olduklarını, bulunmaz hint kumaşı olduklarını sanarlar." hahahaha hayır, tdk'da yeni anlamına dair bir tanım da bulamayız ki okuyalım rahatlayalım, tamam biz kesinlikle kezban değilmişiz diyelim. neyse, içe kurt düşmesi iyidir. şimdi efendim, kendimi tanıtayım. ailesi tarafından kız çocuk yetiştirir gibi yetiştirilmemiş biriyim. yani elbet kız çocuk gibi yetiştirildim de, erkeklere aç oğlum, kızlara kapa kızım iki yüzlülüğünden, yakında genç bir kız olacaksın artık seninle değerlerin hakkında konuşalım korkunçluğundan müzdarip olmadım. insan gibi, mutlu, her an özlemekte olduğum bir çocukluk geçirdim ve bunun bir bonusu olarak da ilkokulda sınıfça çektirdiğimiz iki fotoğrafta da önde eğilmiş ve külodu ortada olan kız benim. yan taraflarımdaki kızlar da dizlerini kıvırıp oturmuşlar ama hiçbir şey görünmüyor. işin komiği annem fotoğraflara bakıp gülmeye başladığında çok bozulan ben, fotoğrafları eve getirirken durumun hiiç farkında olmuyordum bile. burayı böyle uzun anlatma sebebim, aileden başka, bir de toplumun sizi yetiştirdiğini göstermek. anti kezbanlıktan kezbanlığa giden yolun adımlarını belirginleştirmek. ::breaking kezban:: liseyi tekinsizliğiyle ünlü olan karaköy'de okudum. vapurlara veya galata kulesine giden yolda, bazen yan sınıflardan tanımadığım kızlar "pardon ben de yalnızım da, birlikte yürüyebilir miyiz?" diye sorarlardı. ben o sırada kulaklığımla müzik dinleyip kafamda klip çekeceğim için çok sinir olurdum buna. yürü işte, ben her gün klip çekiyorum buralarda, kimse yemiyor. zaten hava aydınlık, laf atan olunca duymazdan gel olsun bitsin. o sıralarda artık eteğin dikkatli kullanılması gereken bir giysi olduğunu, dondurmayı yalayarak yememem gerektiğini, pandik denen şeyin iki parmakla kaba eti çimdiklemek şeklinde gelişmediğini acı tecrübelerle öğrenmiştim. kısacası tehlikenin farkındaydım ama bu kızların çok erken önlem aldığını düşünüyordum. ortada görünür hiçbir şey yokken iki kişi yürümeye çalışmak nedir? kendi hayat standardını bu kadar düşürmeye değer mi? gelelim lise ve üniversite döneminden birkaç "anı"ma. dikkat: iğrençler -aktif- okula giderken vapurda uyuyakalıyorum, uyandığımda karşımdaki adam işini görmekte. gözlerime inanamıyorum, kimse görmüyor mu bunu? yan tarafımda bir ilkokul çocuğu var, nasıl denize bakacağını şaşırmış. şansıma görüş alanına o köşe dahil olan başka da kimse yok. adam gözünü diktiği bölgeye öyle konsantre olmuş ki uyandığımı anlamıyor, vücudu dalgalanmaya, orası burası seyirmeye devam ediyor. ayağa kalkabilmem bir dakikamı filan alıyor, kalkıp başka bir koltuğa oturuyorum. gözlerimi adamın kafasına dikiyorum. birkaç dakika sonra başını çevirip tüm vapuru tarıyor ve beni buluyor. evet, işim çıktığı için kalkmamışım, rahatsız olduğum için koltuk değiştirmişim. önüne dönüyor. -takip- (bazen kadıköy'de, bazen istiklal'de) önce sadece bakarlar. birkaç kez göz göze geldiğiniz halde bakışlarını çekmeyince şüphelenirsin. dik dik bakarsın, yine çekmezler, hiç umursamazsın, vazgeçmezler. mağazalara girersin kapıda beklerler, dolmuş sırasına girersin, onlar da girerler. cüzdanını kontrol edersin, şanslıysan sıradan çıkıp taksiye binersin ve böylece biterler. sonradan öğrendiğim kadarıyla bunlara dik dik bakmak da umut vermek oluyormuş. -yol sorma- kaybolmuş gibi etrafa bakınıyor, pardon bir şey sorabilir miyim? diyor, tabii diyorum. bir şey soruyor, anlamıyorum. efendim? bir daha soruyor. efendim? duyayım diye kulağıma yaklaşıyor, nefesi yüzüme çarpıyor ve bu sefer soruyu ağzında gevelemiyor. epilasyon durumumu merak etmiş. seçtiği kelimeleri ve tonlamayı hayal gücünüze bırakıyorum. -temas- bu 4 kez başıma geldi, hepsi de sarı dolmuşlarda. bana en korkunç gelen çeşit bu. kısaca, dolmuşta yanınızdaki kişi bacağınıza ve kolunuza hafifçe bastırarak dokunuyor. pantolon veya kazağınızın üzerinden, dolaşıyor da dolaşıyor. en korkuncu bu dememin sebebi ise hiçbirinde sesimi çıkaramamış olmam. ön taraftan yolcu indiği halde o boş koltuğa geçmeyi bile beceremediğim oldu. kenara ittiriyorum, geri geliyor. bir daha geri gelirse bağıracağım diyorum, ittiriyorum, geri geliyor, susuyorum. şansıma poster çerçeveletmişim ve yerde duruyor, onu alıp aramıza yerleştiriyorum. bu engeli de aşarsa, artık söyleyeceğim diyorum. o engeli de aşıyor, yine susuyorum. sonuncu seferde, adam göze çarpacak derecede iyi giyimli, telefonu çalıyor, tam bir istanbullu türkçesiyle konuşuyor. yok diyorum, olamaz, yanlışım var. ama niye kucağımda o zaman o el? sesimi çıkarırsam dolmuştakilerin desteğini alacağımı düşünüyorum, ama yine de acaba bu kız mı arıza diye düşünmeyecekler mi? -kezban- duraktayım, utanarak yanıma yaklaşıyor ve "pardon, ne zamandır size bir şey söylemek istiyorum." diyor. ne münasebet dercesine bir bakışla ters bir şeyler söylüyorum çocuğa. uff snne be slk diyorum bir nevi. yüzü düşüyor, başıyla onaylayan bir hareket yapıyor ve gidiyor. anında pişman oluyorum. belki de doğrusunu yaptım, ama yaşıma yakın olduğunu ve cesaretini toplamaya çalışan halini düşününce boşuna terslediğim fikri ağır basıyor. ben kimim ki biri bana bir şey söyleyemesin? kimbilir ne diyecekti. tamam hayatımı değiştirecek bir şeyle gelmeyecekti belki ama önce söyleyeceğini söylemeyi hak etmiyor muydu? işte bak, ben de erken önlem almıştım. tüm bunların aklıma gelmesinin nedeni, dünün en beğenilen entrylerinde türk kızlarının nezaket sorunu başlığına yazılanları görmem. haklı bir isyan var orada, hak etmediği halde terslenen, potansiyel sapık olarak görülen erkeğin isyanı gibi bir şey. korkunç bir şey olduğunu tahmin ediyorum. ama şu cümleyi görünce düşünmeye başlıyorum. "ben nezaket gösteriyorum, size bazı kötü durumlar yaşatan erkeklerin yaptıklarından ben sorumlu değilim. ayırt etme sıkıntınız varsa o sizin probleminiz." ne yazık ki öyle değil. çünkü ortada kolayca ayırt edebileceğimiz ama bizim beceriksizliğimiz yüzünden gözümüzden kaçan bir nokta yok, kimsenin tipinden kim olduğu anlaşılmıyor. o ayırt edici noktayı gördüğünde ve varlığından emin olduğunda, zaten tacize uğramaya başlamış oluyorsun. aksini, tacize uğradığım anlarda kendim aşırı saf davranmış olduğumu da asla kabul etmiyorum. "şimdi karşındakine insan muamelesi yap. terslersen senin kabalığın." "heh, şimdi sapık muamelesine geç. bağırmazsan senin saflığın." diye iki tane düğmemiz yok. o erken önlem denen şey alınacak. bazılarımız çok erken alacak, bazılarımız biraz daha az erken alacak, bazılarımız da zamanlamayı tutturamayıp tacize uğrayacak. ben ortalarda bir yerdeyim. ya erkek arkadaşı tarafından eve kargo gibi teslim edilmeyi kabul eden bir genç kız olacaktım, ya da tanımadığım biri soru sorduğunda dövecek gibi bakmaya başlayacaktım. zaten ikisi de "kezbanlık" değil mi? ikinciyi tercih ettim. ve evet, bizim problemimiz, ama bizim suçumuz değil. (tabii kadın olmanın küçücük de olsa bir suç olduğunu düşünmüyorsanız) suçsuz kadının devamlı haksızlığa uğradığı bir toplumda, suçsuz erkeğe ucunun hiç dokunmamasını dileyebilirsiniz. ama işler öyle işlemiyor. kişisel kızgınlıkları çok iyi anlıyorum, ama bu sorunu masaya yatırmaya kalkınca duygusal bir tepkiyle kadınları kaba ilan etmek yerine, bir adım öteye bakmak gerekiyor işte. son olarak madem bunları yazmak için kezban başlığını seçtik, kezbanlık konusuna iyice bir eğilelim. ne zaman kız kıza samimi bir ortamda konu bu tür tacizlere gelse, benim başımdan geçenler anlatılmayacak kadar hafif oluyor. ve yine dinlediklerimden yola çıkarak söylüyorum ki, bunların kurbanı olmak için geleneksel güzellik anlayışına uymaya hiiiç gerek yok. hatta dışında kalanlar, örneğin kilolu olanlar bunları çok daha sık yaşayabiliyorlar. istanbul'da tacize uğramamış bir kadın olduğunu sanmıyorum. sonuç olarak dönüştüklerimiz: 1-asık suratlı ve kaba insanlar (ki kaba olmaktan nefret ederim, zarafetime zeval vereceğinden değil, karşımdakinin kırıldığını görmekten nefret ettiğim için.) 2-belki bir savunma mekanizması olarak, belki ailesinin şartlamasından, belki de sırf dangalaklıktan, tüm bunların kendisine has olduğunu, kendisinin çok özel olduğunu düşünen, korunması gereken hint kumaşları. ikisinde de tedirginlik sabit. ikisi için de kezban etiketi hazır bekliyor. tatil beldelerimizde deli gibi kornaya basan kamyoncu amcaya o sarışın turist kızlar gibi neşeyle el sallamadığımız sürece, biz türk kızlarını bir yerlerden yakalayacak o etiket. varsın olsun. sunacağım bir çözüm yok. "suçsuzlar" olarak birbirimizi o kadar da acımasızca eleştirmememiz gerektiğini düşünüyorum sadece. 9gag'de bir meme vardı, yolda, önde üzgün bir kız, arkada da üzgün bir erkek var. kızın düşünce balonu "umarım tecavüzcü değildir-umarım tecavüzcü değildir" diyor. erkeğin düşünce balonu "umarım beni tecavüzcü sanmıyordur-umarım beni tecavüzcü sanmıyordur" diyor. durumumuz bu. umalım da isyanımız türk kızına değil, büyük resme olsun.