Başlık: 40-yasinda-hic-evlenmemis-erkek

sayın yazar arkadaşlar siz nereden alıyorsunuz bu öz güveni anlamış değilim. hemen her konuda başlık açıp, sizden biraz farklı olan insanların ne kadar da noksan olduğunu anlatmak sizi neden bu kadar mutlu ediyor? ben de içlerindeyim bu grubun. 4 ay sonra kırk yaşında hiç evlenmemiş bir adam olacağım. ne sosyolojik ne psikolojik problemlerim var, ne de müptezelim. koştura koştura 25 yaşında nişanlandım. 28 yaşında ayrıldım. çalışmak istemeyen bir kadının eşinin varlıklı olması gerekiyor sanırım. bunu anlaması 4 yılını aldı. sonra irili ufaklı ilişkilerim oldu. son ilişkim olur diye düşündüğüm 4 yıllık ilişkim 37 yaşında son buldu. akabinde ciddi bir yaşam enerjisi düşüklüğü yaşadım, işime yansıdı işimi bıraktım. başka bir şehre gittim, kürkçü dükkanına geri döndüm. 39 yaşımda yeni bir meslek buldum kendime. çoluk çocuğa karışmış olsaydım, mobbinge de, yapılan tüm küstahlıklara da katlanıp işime devam etmek zorunda kalacaktım. uzun bir ilişkiden sonra hemen bir başkasına yelken açmayacak olgunluğa erişince insan, yani sırtında bir başkasını taşırken, başka birinin hayatına dahil olmayacak kadar aklı başında olunca ilişkiden ilişkiye atlamıyor. sindirmek için zaman gerekiyor çünkü, haksızlık etmek istemiyor insan, hayatına yeni giren kişiye. yeni bir ilişkiye hazır hissettiğim zaman küresel bir salgın çıktı karşıma. şimdi problem daha büyük, 25 yaşındayken "eş" diyeceğim insandan beklentilerim ile mevcut beklentilerim arasında uçurum var. çünkü, kendini tanıyor insan biraz fazla yaşadığı zaman. katlanabileceği ve katlanamayacağı şeyleri daha iyi sezinliyor. mesela en önemlisi benim için, tebessüm ederek uyanması insanın. ben hep gülümseyerek uyanıyorum, o kadar çok kere düştü ki aynı yatakta yattığım insan uyandığında o tebessüm. uykuya her şeyden çok değer veren bir insanla nasıl yapabilirim ki? ben birisi istediği zaman banka hesabımda ne varsa verebilecek kadar sığır bir adamım. evin tüm iktisat olaylarını ayarlaması gerekir, yoksa çuvalla gezmek zorunda kalabiliriz. hafta sonu iki kardeşim yattı kucağıma, saatlerce saçlarını okşadım. o kadar canım istedi ki, birileri benim saçımı sevsin dizine yatırıp diye. hafif irice sayılırım, kimsenin kucağına kafamı koyup hadi saçlarımı sev biraz diyemem. anneannem rahmetli, bir o çağırırdı yanına, yatardım dizine. saçlarımı severdi uzun uzun. örerdi saatlerce. elbette, eşim olacak insandan beni elleriyle sevmekten zevk almasını beklerim. aşkın sevginin yanında şefkat ihtiyacı da var insanın ve yaşı büyüdükçe daha da ağır basıyor her ne kadar saçma görünse bile.