Başlık: arnavut

kendi kültürüne ve milletine aşırı derecede bağlı, benim de baba tarafından içinde bulunduğum garip bir ırk. arnavutlarda başka millete kız alıp verme neredeyse imkansızdır. türkiye de yaşayanlar biraz daha esnemiş, trakyalı gelin ve damat fikrine alışmıştır. kadınları inanılmaz saygılı olurlar, özellikle gelinler. bizde öyle olmasa da eve gelen büyüklerle ya da misafirlerle gelin hazırladığı masaya oturamaz, sofra başında bekler. herkes sofradan kalkınca oturur, yemeğini o zaman yer. misafirlerin bulunduğu odadan çıkarken sırt dönülmez, bir şey ikram ederken asla elden verilmez, mutlaka masaya ya da sehpaya konulur, ikram edilen kişi tarafından oradan alınır. bu tür abartı davranışlara rağmen gelinin hiçbir eksiği olmaz, gelin dışlanmaz. damatlar çok sevilir. evin kızına sahip çıkan erkek olarak el üstünde tutulur. çalışkandırlar, erkeklerin emekliliği diye bir şey neredeyse yoktur, zira mutlaka bir şeyler bulurlar. kadınlar hamur işlerinde aşmışlardır, börek konusunda kimseler eline su dökemez. kızlar genelde evlenene kadar şımarık olurlar. şımarık da demeyelim ukala diyelim biz ona. sevdiğim, bir sürü iyi özelliklerini bildiğim halde bazen milliyetçiliği abartarak beni şaşırtırlar. mesela bugün aileden bir kıza uygun birini bulduklarını düşünen aile büyüklerimin ısrarıyla bir tanışma durumu gerçekleşti. pek olumlu geçmeyen görüşmeden sonra kız eve gelip söyledi doğal olarak. - ya adam türkiye'de yaşamıyor, türkçe bile bilmiyor baba. istemiyorum ben. + olsun kızım, en azından arnavut. anlaşırsanız öğrenir 2 aya ne olacak? işte bu tarz bir konuşmaya şahit olduktan sonra kızıyorsunuz aralarındaki bu aşırı bağlılığa. not: arnavut damarı diye bir şey var. çok pis hem de. (bkz: arnavut damarı)