Başlık: kadin-olmak

altunizade'de metrobüse yakın okulun arka bahçesinde otururken, inildemeye yakın bir bağırtı duyunca apar topar koşmaya başladık. ben arkadaşlarıma "kızı taciz ettiler kesin" dedim. okulun arka bahçesinde oturduğumuzdan, biz yetişene değin, kızın başına her ne geldiyse, birileri müdahale eder düşüncesindeydim. ama gittiğimizde kızın tek başına inleyerek ağladığını ve yanında duran adamların bön bön baktığını gördük. kızın koluna girdik; arkadaşlar su götürdü. kız yol boyu ağlayarak, küfürler savurarak yürürken hikâyenin tam da tahmin ettiğim gibi bir taciz olduğunu ve yanında dikilen adamların da tacizcinin peşinden bıçağı vardır diye koşmaya cesaret edemediklerini öğrendik. kızı ne kadar teskin edebilirsek, o kadar teskin edip ailesine teslim ettik. olayın en başından beri ben ve diğer kız arkadaşlarımdan daha çekingen ve ürkmüş görünen erkek arkadaşlardan biri sordu: -nasıl anladın bunun taciz olduğunu? biz klasik bir kapkaç olayı zannettik. biraz acıyla karışık cevap verdim: -kız usul usul ağlamadı. inleyerek ağladı ve ben bu iniltinin ne anlama geldiğini biliyorum. kadın olmak, sadece tacize maruz kalma hâlini bilmeyi değil; bir erkeğin ayırt edemeyeceği tacize uğramış kadın ağlamasına da aşina olmak demek. ne yazık ki.