Başlık: 40-yasinda-hic-evlenmemis-erkek

evim işime yakın olsun diye sekiz sene önce kardeşimle yaşadığımız evden ayrılıp yalnız yaşamaya başlamam, ilk başta pek hoşuma gitmeyen yalnızlığa gittikçe alışmam, evimin istanbul'daki konumu ve işten sonra dışarı çıkmama isteğinin de ağır basmasıyla sosyalleşmemin giderek seyrekleşmesi, evde çok güzel vakit geçirmem (kitap, çizgi romanlar, filmler, gitarım, bas gitarım vb.) sonucu ihtiyaç hallleri dışında sokağa pek adım atmamam, evli olan neredeyse hiçbir arkadaş ve tanıdığımın özenilecek kadar mutlu olmaması derken geçtiğimiz mart ayı itibarıyla yaşımı da alıp aralarına katıldığım erkek topluluğudur. üstteki arkadaşın dediği gibi yaşıtlarımdan, bilhassa evli yaşıtlarımdan genç görünüyorum. yukarıdaki girilerde söz edilen bencillik eleştirisine ise başka bir açıdan katılıyorum. maddi anlamda kesinlikle bencil değilim. gücüm yettiğince paylaşmak beni mutlu ediyor. ama zamanımı kendim için ve istediğim şekilde harcamak hoşuma gidiyor, ki zamandan değerli bir şey yok. bencillikse, bu anlamda bencilim. evet, sevebileceğim ve beni sevebilecek, beğenilerimizin ve hayata bakışımızın benzediği bir kızla bazı şeyler daha güzel olabilirdi ama çağımızın en büyük rahatsızlığı olan tahammülsüzlükten muzdarip o kadar çok insan var ki, yapıcı ve beklentileri gerçekçi birini bulmak çok zor. o halde...