Başlık: suriyeli-siginmacilar

öncelikle (bkz: özgürlük başkasının özgürlüğünün başladığı yerde biter) bilmiyorum bu insanlar artık sığınmacı diye mi tanımlanır. ben hataylıyım. bilen bilir, hatayda oranın yerlisi araplar vardır. aslında ne araptırlar ne türk, ayrı bir şeydir onlar. arapçaları da tam arapça değildir, türkçeleri de hafif bozuktur, başka şehirde fark edilir. alevisi de yaşar hatayda sünnisi de. evet barış içinde yaşarlar, bazıları yine de birbirinden hoşlanmaz, din sonuçta, yoğunlukta oldukları belli başlık yerler vardır ama kimse kimseye bulaşmaz. şimdi oralarda suriyeli araplar var, her yerde oldukları gibi. niye varlar bilmiyorum. gerçekten bilmiyorum. savaştan kaçıp geldiklerine inanmıyorum ben. ben savaştan kaçsam gidip de savaşa sınırı olan bir şehirde durmam, kaçtım mı tam kaçarım. neyse. geçen gün ankaraya gelmek için csr turizmden bilet aldım. daha önce de kullanmıştım firmayı, 2+1 otobüsleri gayet rahat, konforlu 1 firma idi. has'la yarışır yani. reyhanlı patlamasından sonra ünlenmiş mi oluşmuş mu ne bu csr turizm. reyhanlı da suriyeye sınırı olan bir ilçe. gittik otogara, 4 kız kardeşiz bir de babam var yanımızda. belki bizden başka türk de yok. bakın türk diyorum kendime, ailemde kimse türk değil halbuki. olsun, kim türk ki? atatürk'ün bahsettiği türklerdeniz biz. neyse. her yerde suriyeliler, biz yabancıyız orda. otobüste de varlar mıdır acaba dedik. illa ki olacaktı, ankaradan dönerken de varlardı, kardeşlerimin arkasına bir barzo oturmuş onları rahatsız etmişti, şimdi de olacaktı. bizimkiler telaşlandı. bavulu verirken bir baktık 10 kadar genç erkek ufak tefek valizler veriyorlar. arkada duran aileler var, kadınlar bize acayip acayip bakıyor. sanki biz turistiz, onlar ev sahibi. verdik bavulu, otobüs ankaradan istanbula geçiyormuş. bindi yolcular. ordan burdan yolcu aldılar, zaten huyları maalesef. iskenderuna kadar bir sürü arabı taşıdılar dolmuş gibi. 8-10 kişi orda indi. iskenderun da hatayın en gelişmiş en medeni yeri. ne işleri varsa orda. herkesi aldıktan sonra şöyle bir arkama baktım, ciddiyim, 45 kişilik otobüste toplamda 2 çocukla beraber 9 kişi türktü. otobüste gırla çocuk vardı, ağladılar yol boyu. hiç kimse de şşş falan demedi, yanımdaki kadın söylenip durdu ama nereye kadar. 9 saat boyunca aileler sohbet etti çocuklar bağrışıp ağladı. bir ara annemler aradı, gürültüden birbirimizi duyamadık. kesinlikle abartmıyorum. otobüste 2. sırada oturuyordum ben, önümde genç 2 suriyeli ama türkçe de biliyorlar. böyle iyi giyimli, tıraşlı falan. bir de bunların molalarda falan takıldıkları 3 genç daha var, 20 yaşında ya var ya yoklar. önümdekiler sürekli fısır fısır konuşuyorlar, mesaj geliyor beraber okuyorlar, diğer çocuklardan daha büyükler sanki, sözleri geçiyor, bir lider havaları var. bunlar böyle yol boyu gitti gitti, ankaraya yakın öyle şüpheli hareket etmeye başladılar ki elim ayağım titremeye başladı. aha dedim bunlar aştide falan bir şeyler yapacak. bir yandan da gözlemliyorum gerginler mi diye, otobüste arap dolu bomba patlatmazlar vs diye düşünüyorum. aştiye 10dk kala öndeki çocuk şapkasını taktı, yanındaki de yardımcı oluyor ona, yani arkalarından izleyen ben sanıyorum ki çocuk canlı bomba, arkadaşı bu ulvi(!) görev için hazırlıyor onu. bir ara yanda polis arabası göründü, çocuk başını önüne eğdi. tabi benim dizlerimin bağı çözüldü. bakın bu deyim çok anlamlı çünkü tam olarak öyle oluyor, ayağa kalksam yürüyemem, öyle bir durum. düşünüyorum, bomba patlasa hemen arkasındayım, kesin öleceğim. ne yapsam nerde insem onlar nerde ne yapacak. bir yandan da arkadaşları tasasız ama arada bana tuhaf tuhaf bakıyorlar. aştiye gelmeden böyle elleriyle tuhaf bir selam verdiler birbirlerine, ben nerdeyse ağlıycam. geldik aştiye, hemen inmeye çalışıyorum, arka sıradaki arkadaşları geldi, onlar da kalktı, tam inecekler öndeki türk kadın bayanlar önden dedi. onlar da tam o anda kırmızılıdan sonra dedi arapçayla, tahmin edin kırmızılı kim? ben! kadın üstüne alındı, zaten yol boyu deli olmuş, ne dedin sen diye çıkıştı çocuğa, ben 2. sırada olmama rağmen diğer arapları itip orta kapıdan indim, otobüsten biraz uzaklaştım, baktım onlar da inmiş sigara içiyorlar, gittim bavulumu yine insanları ite kaka aldım, iyice uzaklaştım. sanırım yüzüm gözüm bembeyaz olmuştu, insanlar bana tuhaf tuhaf bakıyordu. sonra arkadaşım geldi. metroya binmeyecektik ama sonra son vagona binmeye karar verdik. eve gittik. hikaye bu, ben metrodan eve kadar hatta sonrasındaki birkaç saat boyunca kendime gelemedim. otobüsten inemeyeceğimi düşünüyordum. şimdi diyeceksiniz ki sığınmacılar niye bomba patlatsın? ne bileyim. ne olduklarını da ne bileyim. şu otobüs yolculuğu hayatımın en kötü saatleriydi, elim kolum bağlıydı. hala yaşıyorum şükür ama bir şeyler olacağına cidden inanmıştım. yani silahım olsa şüphelendiğim ilk birkaç saatte onlara doğrultur otobüsten atardım onları. o derece. şimdi muhtemelen bir yerden bir yere gideceğimde uçakla yolculuk edeceğim. otobüse binmem gerekirse csr turizm'i asla kullanmayacağım. o gün bir şey olmadı. ama acaba sonrasında olmayacak mı? son olarak, yine; (bkz: özgürlük başkasının özgürlüğünün başladığı yerde biter)