Başlık: anne-olmak-istemeyen-kadin

entrylere genel bir göz gezdirdiğimde kendine vakit ayıramamaktan, vücudunun bozulmasından, iyi bir gelecek sunamamaktan korkmak gibi sebepler görüyorum. bense bunların haricinde eşime vakit ayıramamaktan, aramızın açılmasından ve birbirimizi boşlamamızdan inanılmaz korkuyorum. istisnasız gördüğüm çiftler çocuk sonrası ilişkilerinde bu şekilde ilerliyor. babanın işe gitmesi, gelmesi ve annesiii babasııı eşliğinde agulu bugulu haller. yemek yenmesi ve agulu bugulu haller, bebek uyutması ve eşlerin birbirinin yüzüne bile bakmadan uyuması, istiklal marşı ve kapanış. evlat sevgisinin eşsiz olduğunu söylerler hep. benim şu ana kadar tattığım en büyük sevgi eşime duyduğum sevgi. ve ben bir varlığı bunun ötesinde sevebileceğime inanmıyorum, kaldı ki sevmek de istemem sanırım. eşimle baş başa geçirebileceğim milyon saati, sırf olması gerekiyor, anneler babalar sevmek istiyor, olgunlukta yaşlılıkta yanımızda biri lazım gibi sebeplerden hiç etmek. bilemiyorum. evlilik denen şey çocuğunuz olana kadar. çocuktan sonra eşler ruhen boşanıyor gibi. x'in annesi ve x'in babası olarak hayatlarına devam ediyorlar. yani kaç yıl çocuk yapmazsanız o kadar yıl evlisiniz. anne olma psikolojik yaş sınırına şu an çok uzağım. o yaş geldiğinde hala böyle hissediyor olmaktan, işte ondan çok korkuyorum. 3 aylık evliliğimde 4-5 kere şaka ile karışık imasını duyduğum bu anne olma baskısı yıllar geçtikçe beni altında ezip yok edecek gibi. korkutuyor.