Başlık: cerkes

6.gün bütün hikayenin başlangıcı o. her an gözlerımin önümde 17 yaşında bir kız çocuğu ve kucağındaki bebeği, haydarpaşa garının önünde denizi seyrediyorlar. ikisi de korkmus "koca suya" bakıyorlar. hep aclık, hep sefillik sonrası. tecavüzden hastalığa, dayaktan ölümcül kazalara uzanan korkunç bir yol onlarınki. bu yaşadıklarına rağmen muhteşem masalları var, kış geceleri soba yanında hepimize anlattığı. ermeni çetelerinin bastığı köylerde, onlarla ölümüne dövüşen bir kahramanın hikayesi aslinda benim en sevdiğim. hıkayenin baş kahramanın "cerkes" onun babası. neden? diye soruyorum. neden korkmamış? cevabı hiç unutmuyorum; "çok korkmuş aslında, ama sen varol diye bastırmış korkusunu. takespeed dünyaya gelsin diye." sonra öpuyor beni. kavruk elleri her zaman sımsıcak. "yedi evlatla otur masaya takespeed, sen çok iyi bir çocuksun" hep bana duası. ellerimi gayrıihtiyari kulaklarıma kapamışım aynı sıcaklığı hissedebilmek icin. gözlerimi açıyorum, kahveci tuhaf tuhaf yüzüme bakıyor. bugündeyim. mezarındaki çiçeklerin kokusu hala burnumda, mevlanakapı girisındeki kahvelerden birinde oturmuş, bir annenin kücük kızına sımsıkı sarılmasını düşünüyorum. ellerim sarılabilse keşke her ikisine, koruyabilsem onları. zarar veren ne varsa uzak tutabilsem. gercekte ise gittiği yerden küçük anne hala koruyor beni, sıcacık ellerini hala kulaklarıma koyuyor, öfkem ve üzüntüm geçsin diye.