Başlık: 30-yasinda-bekar-kadin

a-haaa, bakmayın bundan önceki entri'lerimde sanki öyleymişim gibi konuştuğuma. 30 yaşında bekar kadın olduğum gün tam olarak bugündür, let the game begin. bu sabah, orta boy bir "30 yaşında bekar kadın" olarak uyandım. o halde neden derhal işe gidip terör estirmiyorum diye düşündüm. sonra, kimseyi "30 yaş üstü bekar bir kadınla aynı ofiste çalışmak" stresine sokmamak için ofis açtığım aklıma geldi. heyhat, ben artık kimseye çemkiremeyecek miydim? ne münasebet! derhal müvekkil işyerine koştum, insanlara cumartesi günü onlar için te safranbolu'dan aldığım lokumdan ikram ettim. bir dakika ya dedim, ben 30 yaşında bekar kadınım büyük düşünmeliyim, o lokumu masamda istiyorum! and now! demedim tabii, o arada önüme gelen türk kahvesini içiyordum çünkü nıhaha (her sabah gelir.) şu safranbolu şeysine gelelim. o benim kendime doğumgünü hediyemdi. haftasonu safranbolu-amasra turuna gittim. fiyat/performans olarak iyi bir turdu, oralar da çok güzel yerlermiş, iyi bir hediye oldu. otobüsün flash tivi stüdyosundan kalkmış olması da artık, kadı kızında bile olacak o kadar. halay çekmeli göbek atmalı bir otobüsün içinde entel entel gazete ve kitap okudum, çünkü 30 yaşında bekar kadın olmak bunu gerektirir. tabii sordu herkes, yalnız mı geldiniz böyle diye. evet hamdolsun dedim. çünkü ihtiyacım olan buydu. böyle bir şeyi daha önce yapmamıştım. tek başına yaşadım evet, maddi olarak ofisi de tek başıma açtım, işlerimi evlerimi hep kendim buldum, alışverişimi hep kendim yaptım. evde tek başına çok kitap okudum, çok film izledim, yemek yiyip şarap içtim, tek başına yürüyüşe çıktım... filan. ama turist olunacaksa, hiç yalnız olmamıştım. seyahat sadece mekansal bir yolculuk değil, gündelik hayatından uzaklaşınca kendine yaklaşıyor insan. evde film izlerken yapamıyorsun bunu, görüş alanının farklı olması lazım ki ona vereceğin tepkiyi görebilesin. o tepkideki "yüzde yüz kendiliğinden gelişimi" ise, ancak yola yalnız çıkmışsan görebiliyorsun. gördüğüne göre, kendini seviyor ya da eleştiriyorsun. ben kendimi severim, hep sevdim. bariz mallıklarım oluyor bazen, kızıyorum filan. "nabalım" diyorum, "göksun olmanın fıtratında var." o fıtratı toparlamaya ve "seveceğim biri gibi" olmaya çalışıyorum. kendine şans vermeli insan. ha bir de bir şey fark ettim ve bu beni çok rahatlattı, "geçmeyecek." hiçbir şey. yani tamam, münferit olaylar elbet geçer gider ve her gün yeni bir şeyle uğraşırsın. ama işte bu her gün bir şeyle uğraşma halin bitmeyecek. o yüzden çok da şeyapmamak lazım, çünkü ben bugün bunu atlattım desem, ertesi gün hoop yenisi gelecek. ben ona da benzer şekillerde yaklaşıp orada da benzer şekillerde akıl yürüteceğim. geçmişten ders almayı az çok bilen insanım, "yapma bak geçende böyle olduydu biliyorsun" diyeceğim, bu sefer muhtemelen başka bir şey yapacağım ama onun da başka sonuçları olacak. çünkü hayat bu, çünkü geçmez. geçiyorsa, yenisi geliyor diyedir. bu hep böyle olmuştur. çünkü ben böyle bir insanım. o halde kalkayım da stajyer fırçalayayım - lan? stajyerim yok ki benim? lan bu nasıl 30 yaş! (caps/on) 30 yaşına yeni girmiş bekar bir kadın avukatın yanında ara sıra adliyeye gidip gelecek, fırça yemelik stajyer aranıyor. (caps/off) yalnız kadının parası yok, adliyeye gönderdikçe anca bira ısmarlar, işinize gelirse.