Başlık: kopek

çocuğunu çöpe atabilen, ölüme terk edebilen anneler de olduğuna göre şu dünyada sevgisi sonsuz ve şartsız diyebileceğimiz tek canlı. bir tanesiyle 13 yıldır beraberiz. geçen sene nisan ayında leishmania tanısı koyuldu, faydasız kalan pek çok ilacın ve anmak dahi istemeyeceğim bir veterinerin sonrasında kemoterapi ile leishmaniayı yendik ama bu sefer o sancılı süreç boyunca kullanılan ilaçların böbrekler üzerindeki etkisi baş gösterdi. renal beslenme ve besin destekleri ile böbreklerdeki sorun sanki geçmişcesine hayatımıza devam ettik bir süre. eski enerjisine kavuşmuş, yine eskisi gibi koşup oynar hale gelmişti ta ki 20 gün kadar önce yemeden içmeden kesilinceye dek. bebekliğinden bu yana ne versek yiyen doyumsuz hayvan ete bile burnunu çevirir oldu. yine veteriner ziyaretleri, tetkikler, serum falan derken acaba en başa mı dönüyoruz diye düşünmedim değil, insan asla kondurmak istemiyor fakat maalesef ki tekrar leishmania pozitif çıktı. hem leishmanianın hem de tedavi sürecinin yorduğu bünyesi bir de yaşlılık eklenince tekrar leishmania karşısında yavaş yavaş pes etmeye başlıyor. tedavi süresince vücudu güçlü tutmak için protein alması lazım fakat protein alınca böbrekler zorlanıyor, düşük protein alsa hemen kan değerleri düşüp güçsüz kalıyor. veterinere göre yapılabilecek her şey yapılmış, onun kendi bağışıklık sistemi, bünyesi toparlayacaksa toparlanacakmış. insanın elinden hiç bir şey gelmeden hastalıktan minnacık kalmış dostuna bakarken resmen içi eziliyor. koskoca adamım ama her an gözlerim dolu dolu, en ufak bir kötü düşünce ile boşalmaya hazır. nasıl anlatırım bilmem ki resmen içim eziliyor. köpeklerin en az bizim kadar uzun yaşamıyor olmaları tam bir saçmalık.