Başlık: guclu-kadin

sizi bir şekilde bu sıfatla tanımlıyorlarsa, bu durum kişinin üzerine daha da yük bindiriyor aslında. bir türlü bırakamaz insan kendisini; hep bir savaşma, hep bir mücadele etme, hep bir yıkılmama ve ayakta kalma hali. bu cümleyi eskiden duyduğumda hoşuma giderdi ama artık alttan alta bir isyanı kaşıyor gibi. ne şekilde ne yaşarsanız yaşayın, size "sen çok güçlü bir kadınsın" dedikleri anda şöyle bir manzara çıkıyor ortaya: mesela üzgünsünüz, ağlıyorsunuz, rimelleriniz akmış, ağzınız gözünüz birbirine karışmış ve bu sözü duyduğunuzda bir anda o akan siyah rimel boyalarını iki parmağınızla göz altlarınızdan yanlara doğru çekip bir komando boyasına çevirmek ve savaşmak, mücadele etmek zorundasınız. neden? ben üzgünüm, ben yorgunum, ben kırgınım ve bu duyguyu yaşamak istiyorum. ben hep güçlü olmak zorunda değilim! bu sıfatla anılan kişilerde zaten mücadele hali, kendini savunma hali, kendini ezdirmeme hali bünyeyle bağdaşık bir şey. burada gözden kaçan nokta ise şu: bizler de dinlenmek, birisine yaslanmak ve an geldiğinde sadece "seni anlıyorum, acını anlıyorum ve ben de yanındayım" cümlesini duymak istiyoruz. bu kadınlara has bir şey değil elbette, tamamen insani bir istek. yalnız, kadınlar erkeklere göre daha duyarlı, duygusal, anlayışlı ve kırılgan. bizler de aynı dünyada yaşıyoruz ve aynı şeylere maruz kalıyoruz ama bunu bünyede hissetme katsayımız daha fazla ve kendini korumak için daha çok efor sarf ediyoruz. erkek egemen bir toplumda yaşamanın getirdiği "ben de buradayım, ben de insanım" savunması sürekli bizi tetikte tutuyor. sokakta yürürken sürekli arkanı kontrol etme, kalabalıklar içinde tacize maruz kalma, iş yerinde insanların zorbalığına ve yine tacizlerine direnme, yalnız yaşıyorsan bunu tam söyleyememek ya da söylediğinde de başına bir şey gelir mi korkusu ve daha neler neler... bu korku ve düşüncelerden kaçış yok. ben güçlü bir kadınım, kendi ayakları üzerinde duran ve kimseye bağımlı olmayan bireyim diye diye kendimizi motive ediyoruz ama yoruluyoruz da arkadaş! zaten kimseye, kaba tabirle, çökmüyorsun, kimseye kendini acındırmıyorsun, olaylara rasyonel bakış açısıyla bakmaya çalıyorsun ama bu ne kazandırıyor? koca bir hiçbir şey! sen zaten güçlü kadınsın ya, seni vursalar ölmezsin, öldürmeyen acı da biliyoruz ki güçlendiriyor! her zaman güçlü olmak iyi bir şey değil, hele ki bunun üzerinize yapışması hiç iyi bir şey değil. gelen vuruyor, giden sövüyor, insanlar acılarını, tüm toksik hallerini size yansıtıyor, siz bir de onları anlıyorsunuz, empati yapmaya çalışıyorsunuz, yıpranıyorsunuz ve sonuç olarak ortada yara bere içinde kalmış, içindeki ve kalbindeki zenginliği eksilmiş bir insan... haydi bakalım şimdi de ayağa kalma zamanı! kolay değil. bizim de her canlı gibi ilgiye ve sevgiye ihtiyacımız var. anlayış ve iletişim de bunların hemen arkasından gelen ihtiyaçlar. "sen güçlü bir kadınsın" diyerek kendinde her şeyi yapma hakkı bulan kişilerden yorulduk. bizim de her sağlıklı insan gibi yoldaşa ihtiyacımız var; illaki bir kocaya değil. birilerine tüm ağırlığınla yıkılmak değil ama yaslanmak istiyor insan zaman zaman, elinden tutulmasını, ağlamışsa şayet gözyaşlarının silinmesini ve destek görmeyi istiyor. yetişkin insan zaten tek başına da hayatta kalma mücadelesini verebilir ama bu yolda, biraz da bu bakış açısıyla yaklaşmak önemli bir mesele. dilerim ki; birbirini anlamaya çalışan, değer verdiklerinin dertlerine kulak kabartan, önemseyen, çözüm üretmeye çalışan ve "iyi ki varsın" cümlesini söyleten insanlar hep var olur.