Başlık: yobaz

ilk defa birisi bana yobaz dedi. olay uzun, anlamsız, ama böyle de bir anımdır, yazmak zorunda hissettim, buraya yazmayıp da nereye yazacağım di mi sözlük. iki annenin tuvalet kavgasını anlatır. içeriği bilin ona göre devam edin. ikea'nın yemek katında aile saadeti yaptık bir süre. ben yemeğimi bitirdim, bizim kızın bitmek tükenmek bilmeyen yemek yiyişini bekleyeceğime bir lavaboya uğrayayım dedim. gittiğimde farkettim, içeride bir çocuk tuvaleti vardı. çocuklar için küçük el yıkama lavabosu da vardı. keşke her avm de olsa. hoşuma gitti. bir anne kızına diyordu, a: e hadi gir sen. k: ama bu klozet çok küçük. a: daha iyi işte, daha temiz olur ona az kişi girmiştir. gerisini duymadım. çıktım. bizimkilerin yanına döndüm. kızımın bitmek tükenmek bilmez yemeğini beklemeye devam ettim. sonunda bitti, o arada da yarım litre daha su içti bizimki. yarım saat önce sormuştum, tuvalete gitmek istememişti. çocuklar pek istemez zaten tuvalete gitmeyi. siz bile büyük halinizle çok da hayranı değilsinizdir avm tuvaletlerinin, o yüzden 4 yaşındaki bir çocuğun sevmemesi de anlaşılabilir. o yüzden stratejik bir şekilde sordum. -biliyor musun, burda çocuk tuvaleti varmış. -aa benim de çişim gelmişti zaten. dedi bizimki, hemen yuttu yemi. son bir kaç yudum suyunu içtikten sonra kalktık gittik. baktım şansımıza çocuk tuvaleti dolu, önünde de ufacık çocuklu bi kadın duruyor. neyse nasıl olsa bizimki sıkışık değil, bekleriz dedik, başladık bekleme macerasına. 5-10 dakika bekledik. herhalde sıkıntı oldu çocuk üstünü başını ıslattı, onunla boğuşuyor diye düşünüyorum. yazık, ben de zamanında uğraştım öyle şeylerle, nasıl utandığım, "ya kusura bakmayın, işimiz uzun sürdü" diye bekleyenlere ezik ezik durumu açıkladığım zamanlar aklıma geldi. insanlar geliyor. bakıyorlar biz bekliyoruz, onlar da yanımıza duruyorlar, her seferinde açıklama yapıyoruz: -biz çocuk tuvaletini bekliyoruz, buyrun siz geçin. geçiyorlar. çocuk tuvaletinden bi ara bir kadın, dışarda dolanan çocuğa seslendi, -su yok burda su yok, ıslak mendil ver sonra geri girdi. meğer ben yemeğe dönmeden önce gördüğüm anne ve kızı imiş içerideki. şaşırdım, ama vardır bir dertleri dedik bekliyoruz. yandaki çocuk boynu eğik, annesine sarılıyor. anne sıkıştım diyor sessizce. bacaklarını çaprazlamış yazık. o an o annenin yerinde olmayı hiç istemezdim. o ara diğer tuvaletler de doluyor. kadın çocuğa eğilip, gel babana söyleyelim o götürsün seni tamam mı diyor, başını sallıyor çocuk, sessizce çıkıyorlar. gelen giden sürekli değişiyor. kapının önündeki biz, içerideki kızla annesi değişmiyor. her gelene çocuk tuvaleti için bekliyoruz demeye de devam ediyorum. bir yandan da iyi ki bizimki çocuk tuvaletini duydu diye "çişim geldi" demiş, gerçekten gelip söyleseydi şimdi altına yapmıştı diye düşünüyorum. içerideki kadın yine çıktı, dışardaki çocuktan yine ıslak mendil istedi kızgın kızgın, sanki içeride su olmaması o çocuğun suçu gibi. o sırada da yanıma dizilip bekleyen birine yine açıklama yapıyorum, -çocuk tuvaleti için bekliyoruz, siz geçin. bi yandan da "e bu kadar bekledik, artık çıkar" diye düşünüyorum, ıslak mendili de aldı. bu kez kızgın kadın bana döndü. -ne dediniz? -çocuk tuvaleti için bekliyoruz, diye yanıtladım canımdan bezmiş bir şekilde. kadın feci bir şekilde üstüne alındı, aslında alınsa da yeriydi ama öyle sağa sola bulaşacak durumda değilim ki ben. -ne var yani, beklemeseydiniz dedi, içeriye girip bi de "biz mi bekleyin dedik" diye bağırdı ben güzel güzel konuşulursa insanların da eninde sonunda sakinleşip güzel güzel konuşmaya döneceklerine inanan saflardanım. -hayır şimdi biraz uzun sürünce, beklemekten sıkıldık, zaten size dememiştim. dedim kadın açtı kapıyı, -çocuk bu çocuuuk! diye yüzüme haykırdı resmen. gelmedi, ne yapalım! diye üstüme yürüdü. gelmedi mi? bu kadar saat biz dışarıda gelmesini mi bekliyorduk yani. o ara bi sinir bastı, kadının üzerime yürümesinin etkisiyle ve o şaşkınlıkla -gelmediyse niye girdiniz o zaman! diye saçma sapan bir cümle kurdum. evet, ünlemli kurdum bu kez. yanılmışım, sakin sakin konuşunca her insan sakinleşmiyormuş, ama kendisine bağrılınca sakin insanlar kontrolden çıkabiliyormuş. kadın yüksek sesle söylene söylene geri içeriye girdi -insanların tahammülü kalmamış, memlekette insan kalmamış blabla... -e yarım saat bekleyince kalmıyor tabi tahammül, diye çemkirdim ben de. tartışmaya devam ettik, beklemeseydin, gitseydinler, bilsem beklemezdim zatenler, havada tartışıp duruyoruz, insanlar da sürekli değişiyor. böylece tüm ikea da benim ne kadar tahammülsüz, sabırsız, halden anlamaz bir şerefsiz olduğumu öğreniyor. -haksızsın sus artık! diye bağırdı içerden sonunda. -sustum sustum. dedim, daha buna da diyecek bişe bulamaz herhalde diyip. (artık hakikaten ne yapıyorum ben yahu diyip kendime geldim sanırım o ara) kadın söylenmeye devam etti. ne terbiyesizliğimiz kaldı ne edepsizliğimiz. çıkarken yine fırçaya devam etti. -çocuk bu diyorum, ama siz nereden bileceksiniz! artık sinirden gülmeye başladım. -tabi nerden bileceğim sizinki çocuk, benimki dana çünkü. (dana mı? evet ben dedim bunu) -evet demek ki öyle! bir yandan da çıkıyorlardı. o zaman çocuğu gördüm. kızcağız ürkek ürkek boynu bükük çıkıyordu. 8-9 yaşlarındaydı sanırım, ya da bizim dana(!) gibi uzun boyluydu. onu o şekilde görünce çok pişman oldum. nispeten sakin ve kısmen de olsa mantıklı cevap verdiğim için, hakaret filan da etmediğim için bizimki belki çok etkilenmemişti, ama o çocuk annesinin zoruyla girdiği tuvalette bir türlü yapamadığı için hem suçlu hissetmiş, hem de annesinin bağıra çağıra başkasıyla kavga edişine, hakaretlerine şahit olmuştu. artık tek kelime etmedim, kızımı alıp tuvalete soktum. kadın sinirini alamamış, dışarıdan bağırıp çağırıp söylenmeye devam ediyor. en sonunda ne söyleyeceğini bulmuşçasına sesini yükseltti. -yobaz! dedi. yobaz işte! bu yobazlar yüzünden ülke bu durumda! bir iki daha söylendi gitti. olayın ardından kendi kendimi yatıştırırken, kadının yerinde olsan belki sen de aynı şeyi yapardın, bi düşün bakalım, diyip kendimi tarttım: hayır öyle yapmazdım. öncelikle çocuğumu tek bir tane olan çocuk klozetine oturttuysam "kızım yapacaksan yap yapmayacaksan çıkalım" derdim. zaten hep öyle yapıyoruz. orası kamuya açık bir alan, evdeki kişisel tuvaletin değil. diyelim ki bir sıkıntı oldu, gerçekten yapması gerekiyor, ya kusura bakmayın sizi de beklettik ama biraz sıkıntılıyız derdim. ve hatta diyelim ki feci sinirli bir anıma geldi, pms tir, şudur budur, tutup milletle kavga edecek kadar cozuttum. yobaz ney lan? hayır türbanlı bacı olsam tipime bakıp önyargının dibine vurdu herhalde kadın diyeceğim, ama yok. benden önce sıra bekleyen kadın başörtülüydü, garibim, sıkışmış neredeyse altına yapacak olan çocuğunu aldı, sessiz sedasız babasına götürdü. onun siniri de bana kaldı. acaba diyorum benden önceki başörtülüyü gördü, ona göre etiketi hazırladı da o çıkıp gidince bana mı kaldı? sonuç itibariyle haksız taraf olmadığıma karar verip, ders almaya karar verdim. -tuvalette amonyak etkisi altındayken kimseyle muhattap olma. -çocuğunun ya da başkalarının çocuklarının önünde tartışmaya girme. bu da böyle bir anımdır.