Başlık: eskisehir

çok şeyler geçti üzerinden. ama 11 sene önce oraya tek başına giden o çocuğun sevinçlerini, üzüntülerini, düşlerini, aşklarını ve hayal kırıklıklarını düşündükçe gözlerim doluyor hala. halbuki o daha çok küçüktü lan. ulan ibne eskişehir. ulan. ama hepimiz aynıyız işte. aynı öğrenci evleri, aynı saçlar, aynı sofralar, aynı şarkılar, her şey hep aynı. özlem bir anda çöküyor insanın boğazına. kazaklarla, notlarla koşa koşa geliyor karşıdan. kahveler üşüyor, biralar ısınıyor, porsuk donuyor. eşşek kadar adam olmak yetmiyor unutmaya. iyi ki yetmiyor, unutsak daha fena. hep bir kaç kişi birden geziyor, kampüsten çıkıp sokaklarda. içlerinden birisi bir diğerine %100 aşık. bu hikaye de hiç değişmiyor. hayatının en güzel şarkılarını o günlerde dinliyor, en sarhoş hep o oluyor. belki tutuyor birgün cesaretle elini belki tutamıyor. ama eskişehir hep gülüyor. eskişehir hep gülüyor, biz farkında olmadan büyüyoruz onunla. yıllar sonra özlüyoruz. sahip olduklarımız yetmiyor unutturmaya. iyi ki yetmiyor. unutsak daha fena.