Başlık: suriyeli-siginmacilar

bu aralar 'adam olsalardı da kaçacaklarına savaşıp memleketlerini savunsalardı' tarzı yorumları çok okuyor ve duyuyorum, burda da örneği çok. iş gereği savaşla ilgili çok okuyorum, bir çok savaşın insanlara etkilerini inceliyorum. bunları yaparken hep kafamın bir köşesinden 'ben bu savaşın çıktığı yerde olsam ne yapardım?' diye soruyorum kendime. bu sorunun zor olduğu yerler var, '1939'da alman olsaydın ne yapardın' çok zor bir soru mesela. kendi adıma en kolayı '1992'de boşnak olsaydın ne yapardın?' sorusu. elime silah alır savaşırdım. ülkeni faşistler basmışken kendini savunmaktan daha mantıklı ne olabilir? ama işleri biraz değiştirince kolay cevaplar da zorlaşmaya başlıyor. ben şu an 20'li yaşlarında, çocuksuz, eli ayağı tutan bir erkeğim. ya kadın olsaydım mesela? ölüm bir tarafa kaçırılma, köle pazarında satılma, tecavüz gibi riskler bekleseydi beni? ya çocuğum olsaydı? hadi ben savaştım öldüm, evladının babasız kalmasını göze almak kolay mı? o çocuk nerede nasıl adam gibi eğitim alacak, kim yetiştirecek, nasıl düzgün bir gelecek için ufacık da olsa bir şansı olmasını sağlayabileceğim? böyle faktörleri de ekleyince 1992 bosnası gibi gayet siyah-beyaz görünen bir ortamda bile 'kaçmam, savaşırım' demek kolay değil işte. bir de suriye gibi kimin eli kimin cebinde belli olmayan boktan bir vekalet savaşı olunca hiç kolay değil. size tavsiyem, 'gelmesinler buraya memleketlerinde savaşsınlar' demeden/yazmadan önce oturun etraflıca bir düşünün 'ben olsam ne halt yerdim acaba' diye. hiç tereddüt etmeden 'savaşır ve ölürdüm' diyebiliyorsanız buyrun.