Başlık: vegan

şu dünyada azmini en çok takdir ettiğim insandır. hiçbir zaman vejetaryen veya vegan olmadım, olabileceğimi de sanmam bulunduğum sosyal koşullarda. ama saçma geldiği için değil, kolaya kaçacağım için olmayacağım. güçlü, iradeli bir insanım ama bu kadarına cesaretim yok açıkçası. daha öncesinde herkes gibi garipser, dalga geçerdim bu tür insanlarla. ilk temasım, vejetaryen olmuş bir kıza ilgi duymamla başladı. neden böyle bir şeye gerek duyuyordu anlayamıyordum tam. tamam işin etik yönü, endüstriyel gıda sektörünün acımasız yöntemleri filan bana da dokunuyordu ama gerek var mıydı tamamen et tüketimine karşı çıkmaya anlamıyordum. ama yine de saygı göstermeyi öğrendim biraz, belki de duygusal bir şeyler hissettiğim içindi. zaman içerisinde ben de kendimce bir diyet içerisine girdim. çalışma ve sosyal ortamım içerisinde bir ara aşırı derecede et tükettiğimi farkettim ve kendiliğimden soğudum bu aşırılıktan. mümkün olduğunca kaçamak farklı şeyler yemeye çalıştım arada. buna orta yaşların getirdiği "sağlık elden gidiyor" sendromu da eklenince etten mümkün olduğunca kaçtım ama mutlaka tükettim de en kötü birkaç günde bir. sonrasında farklı bir kız arkadaşım oldu ve o da vejetaryen olmayı seçmişti. onunla çokça vakit geçirdik ve onunlayken ben de etten uzak duruyordum hem saygı duyduğum için hem de benim için de bahane oluyordu. farklı tatlar, farklı mutfaklar deneme şansım oluyordu etsiz. ancak bu kız arkadaşım b12 eksikliğiyle mücadele etmesine rağmen vegan olmayı da istiyordu. veganizmle ilk dolaylı temasım da bu şekilde oldu. ben tamamen vejetaryenliğe bile cesaret edememiş, etten asla kaçamayacağımı düşünürken, vegan olabilmek için onun hazırlandığı savaşı görünce insanlığımdan utandım. bu insanlar -ki genellikle hanımlardır- bu uğurda bütün dünyayı karşılarına alıyorlar bir şekilde. vegan bir insanın asla tüketmeyeceği şeyleri tek tek inceleyince "nasıl yaşıyor bu insanlar" diye hayret ediyorsunuz sadece. en önemli husus da şudur bence, vejetaryen veya vegan hangi felsefeyi benimsemişse o insan, hiçbir zaman o yoldan dönüşü olmuyor. ne kadar zorluk çekerlerse çeksinler bir daha geri dönüşü olmuyor. çünkü etik olarak bir felsefeleri oluyor. yani bu bir insanın sıkı bir diyet uygulayıp, arada kaçamak yapması veya zayıfladığında tekrar doyasıya yemek yiyebilmesi gibi değil. sevdiğiniz şeylere ömür boyu veda etme cesaretini gösterebilmektir. açıkçası ben asla bu kadar cesur olabileceğimi sanmıyorum. hayvanların işkence görmesine katkım devam ediyor halen malesef. ama bütün bu cesur insanları çok seviyorum kalpten.