Başlık: recep-tayyip-erdogan

davos görüşmelerinin üzerinden şöyle belli bir zaman geçtikten sonra sakince düşünüldüğünde üslup sorunu olduğunu, türk halkındaki duygusallık ve efevari tavırları aynen konumuna rağmen gösterdiğini düşündüğüm soğukkanlı olamadığını gözlemlediğim çiftçisine ananı da al git deyişlerinden askerlikle ilgili söylemlerinden tutun da bilmem kaç çocuk yapılmasındaki öğütlerindeki gergin ifadesini dış dünyaya da yansıtmış zeki fakat bir o kadar da ölçü sınırlarını zorlayan bir ifade tarzı barındıran lider. türkiye cumhuriyetinin başbakanı. bu üslup sorunu rahatsız ediyor beni. gafa varan bu gergin hatlar hoşuma gitmiyor çoğunluğun hoşuna gidişinin aksine. israil'in politikasını devlet yönetimi babında eleştirmekten öte biraz saygısızca bir polemiğe girmesini kendisine az süre verilmesi de kurtarmaz kanımca. dünya devletleri arasındaki diplomatik ilişkilerin daha rasyonel ve tutarlı yürütülmesi biraz da tecrübe ekseninde değerlendirmek gerekir. işin bu boyutunda da biraz sıkıntılı oluyor durum. bu iki liderin atışmasındaki tavırlar amiyane ifadeyle biraz sokak diline döküldü. bu işin üzücü kısmı. çocukların insanların sivil halkın ölümünden duyulan üzüntüdeki haklı savaş karşıtı önerme ifade tarzıyla haklıyken haksız duruma nasıl düşülürü gösterdi bir çok insana. ben bir çok insanın milli kahraman olarak gördüğü başbakanımızı öyle göremiyorum. en basidinden ifadelerindeki ölçünün aşılması patlamaya hazır bomba misali tavır takınılması beni geriyor. aynı zamanda beni yansıtmıyor. bugünkü radikalde okuduğum tarhan erdem yazısına da pek katılmıyorum. bu olgunun/ dış politikadaki durumun iç politikaya yansıması az biraz ihtimal dahilindedir. insanımızı tanıyorsak.