Gözleri Açmak Bu Olsa Gerek Hayata Bedenim Tutuldu Kaldı O İki El ve Bakış Arasında... Bitmeyecek Adı Belirsiz Bir Romanda İki Mısra; '' Seni Seviyorum ''

simdi; sana sarili kollarim. ve dizlerimin titrekligine, senin heycanin sebep. heycan...! bir gun yok olursan eger, yani oyle... cekip gidersen rihtimdaki taka gibi, dizlerim topraga, kollarim kefene ka-pak-la-na-cak. dur! Joker | 07-01-2009 | 18:25 -

Ayrılıklar uyandırmalı kör yüreğimi. Cehennem yangınlarından Ölmeden çıktıysa bedenim; artık Benim olmalıyım, benim... Technogirl

edittt. benden şair neyim olmaz -

4 yil once troia tarafindan baslatilan ve geleneksel hale gelen "Aska dair" bolumunun 4'uncu serisidir. Lutfen kendi yazdiginiz, begendiniz siir veya resimli siirleri bu baslik altindan paylasiniz. -- bir tane benden gelsin; damda yatarken; asagiyi, ruyada gormek... oradayken, seni... burada sevmek. not: boyle bir basligi benim gibi "asik bir adamin" acmasini kabul ettigi icin bolum moderatorune tesekkurler. - Gila

Açılışı Necip Fazıl'ın mükemmel eseriyle yapıyorum... Hatrıma Düşeceksin.. Kopkoyu bir sis içinde bir akşam Hatırına düşeceğim belki Bir an ıslayacak yağmur yüzünü Birden o tatlı demleri hatırlayacaksın Sonra sıcak yatağında uzun uzun Ağlayacaksın Ağlayacak.! Boğazında bir şeyler düğümlenecek Ah yanımda olsaydı diyeceksin Tüm yıldızlar gülecek haline Ay'da göz kırpacak İliklerine işleyecek bensizlik Kahrolacaksın...! Bir sigara tüttüreceksin ihtimal Ufku seyredeceksin saatlerce Bir rüzgar kopçalayacak yüzünü Sonra hayalim gelecek karşına Hatrına DüşeceğimBir Şiirimi mırıldanacaksın Hıçkıracaksın..! Gönlünden atamadığın gibi kafandan da Silemeyeceksin beni düşlerine gireceğim her gece İnce bir hüzün bürüyecek yüzünü Ve çırılçıplak gerçekleri o zaman Anlayacaksın..! Sonra bir şeyler yazmak isteyeceksin Kafan gibi kalemin de işlemeyecek Unutmak isteyeceksin her şeyi Ama unutamayacaksın hiç bir şeyi Kıvranacaksın.! Necip Fazıl Kısakürek... bennybenassi..

Bir Ben... Bir ben biliyorum yorgun gözlerinin altındaki halkaların ebem kuşağı olduğunu ve İstediğinde yedi renk bakabileceğini siyah saçlarındaki akların aslında hırçın dalgaların gelgitlerinden oluşan köpüklerin bulaşığı olduğunu Bir ben biliyorum yüreğinin severken, ölmekten değil de öldürmekten korktuğu için tir tir titrediğini... kayboluşlarında kendini bulup her şeye yeniden başlama hevesini yalnızlığının nasıl kursağında bıraktığını Bir ben biliyorum dağların eteklerine ziller takıp hızla doruklara kaçışından olduğunu ruhunun serin esintisinin hayatın çarmıhına yalpalarda çürüyen tahtaların paslı çivileriyle gerildiğini Bir ben biliyorum her kundaklama sonrası ormanlarının zehrini bir hışımla genzine çektiğini bu yangınlarla ciğerinin de yandığını yine de hiç ağlamadığını Bir ben biliyorum... bu şehrin goncalarını bile sevmediğini inim inim inleyen gecelerinde demlenemediğini bir ben tanıyorum ve bir ben seviyorum adamım seni bu şehirde adam gibi?. Lou Andreas Salome... ersan.

Necdet gibi olacaksın romantik değil sadece sevişmeyi düşüneceksin..

Sen bilemezsin geceyi.. Geceleri sokak lambaları altında oturan yalnızlıkları.. Kaç gece sana dağlardan şarkılarını yolladı rüzgarlarla? Sen, kaç geceye dost oldun.. kaç saat dayanabildin ona.. kıvrıldığın yerde uykuya mı daldın hep...? Sen bilemezsin yalnızlığı... Hiç ses duymadığın bir yalnızlık yasadın mı? sen kaç yalnızlığa dost oldun.. kaç saat dayanabildin ona.. yüzüne kaç kapı kapayıp kaçtın yalnızlıkların...?. Sen bilemezsin ağlamayı... Gözlerin dolduğu anları ağlamaktan miı sayıyorsun hala? Sen, kaç kez bir basına ağladın.. kaç saat dayanabildin gözyaşlarına.. Ellerinle yüzünü kapatıp, kendinden mi sakladın hıçkırıklarını...? Sen bilemezsin içmeyi... Şişenin dibini bulduğun an midir sana göre içmek? Sen kaç kez, şarap tadında buruk şarkılar söyledin.. kaç saat dayanabildin sarhoşluğuna.. Kadehini aklındakilerle mi yoksa yüreğindekilerle mi içtin...? Sen bilemezsin sevmeyi... sevgi dediğin sadece seni sevenleri mi sevmek? kaç vakit ayırabildin sevmeye.. Sadece severek kaç vakit dayanabildin.. İçinde öldürdüğün sevgilerin sahipleri nerede! Kaç kalpten ceketini alıp cıktın şimdiye dek...? AYSEN AYAS

Bu dünyadaki insanlar bir mum alevinin önündeki üç pervane gibidirler. İlki aleve yaklaştı ve şöyle dedi: ben aşkı biliyorum... ikincisinin kanatları yaklaşarak aleve değdi ve o dedi: ben aşkın ateşinin nasıl yaktığını bilirim... Üçüncüsü kendini hiç tereddüt etmeden ateşin kalbine attı ve ateş onu eritti. Yalnızca o bildi; gerçek aşk nedir. V

Aşk-u Alem Yıllardır süre gelen ve görünen o ki dünya döndükçe bitmeyecek bir tanımlama ve anlama gayreti içinde insanoğlu. Tanımlama dediğim o ki; 'Aşk nedir, aşkın bir cümlede anlatımı var mıdır, aşkın ömrü kaç yıldır?'. Bu soruların cevabı konusunda mutabakata varamadığımız halde aşkım, cicim, birtanem gibi kelimelerle 'aşık olduğumuz ' insana övgüler yağdırırız. Ta ki ondan hoşnut olmayacağımız bir davranış görene kadar. Tabii ki bu davranışlarında yelpazesi oldukça geniştir modern çağda. Örneğin; 'Neden bana on dakikadır mesaj atmıyor? ya da bana iki gündür seni seviyorum demedi' gibi. Vah vah aşık olan için ne acı durumlardır bunlar değil mi? Halbuki nice erler vardır ki yüzyıllar önce aşkın sırrına vasıl olup bu sırrı kağıda dahi dökmüşlerdir. Çağlar öncesinden sesi hala gürül, gürül akan Hz. Mevlana Celaleddin-i Rumi 'Kalem gerçi her şeyi yazar ama aşka gelince başı döner.' buyurmuştur. Şekilcilik aşk ehlinin cehaletine delildir; Halbuki akıllı olan bir gün ayrılınacak olanla birleşmez derken bile meşhur şair Fuzuli aşk şarabından hem kendisi hem kalemi sarhoş olduğu halde anlatmaya çalışmıştır. Koca şair vuslatın özünde ayrılığın yattığını 'Leyla ve Mecnun'dan yola çıkarak gazellere, kasidelere dökmüştür. Demem o ki günümüze bakınca 'Aşk sevdiğine ait ne varsa sahip olmaktır' aldatmacası önümüze atılırken, o erler ki; Maşukun yüzü bilge olmayandan gizli kalmalı Çünkü bilge olmayan Allah'ın saltanatını idrak edemez diye haykırıyorlardı. Evet şekilciliği geçemeyen 'Leyla kara kuru ve çirkin bir kızmış, Mecnun neyine aşık olmuş?' diyecek ve aşkın a'sına bile eremeden yüz üstü kapaklanacaktır. Oysa mecnun öylesi kendinden geçmiştir ki Leyla aşkına çölde gezerken ayağına batan dikenleri çıkarmakta kullandığı iğneyi- ki maddi olarak sahip olduğu tek şey o iğnedir- Leyla isteyince verecektir. Mecnun'un gözü Allah'ın evinde dahi Ya Rab bela-yı aşk ile kıl aşina beni Bir dem bela-yı aşktan etme cuda beni diye yalvaracak kadar dönmüştür... Tekrar günümüzün sözüm ona aşk örneklerine dönecek olursak görürüz ki seven sevdiği her derdine derman olsun, her an onunla ilgilensin , canını yakmasın, başını ağrıtmasın, her istediğini yapsın ister. Peki o halde Merhem koyup onarma / sinemde kanlı dağı Söndürme öz elinle/ yandırdığın çerağı diyen aşktan nasibini almamış mıdır? Yoksa O aşkın ta kendisi mi olmuştur? Gelin biz buna yine o koca şair Fuzuli'nin Mecnun'un dilinden akıttığı beyitlerini de katıp gönül ve akıl hanemizde yoğurarak cevap bulalım. Gönül hayalle avunup vuslata meyletmez Gönül dışında bir yar oldu onu aşık hayal etmez. Kırmızı italik satırlar: Fuzuli Merve AYATA V

ucurumun kenarındayım hızır bir dilber kal'asının burcunda muhteşem belaya nazır topuklarım boşluğun avucunda kaldım parmaklarımın ucunda bir gamzelik rüzgar yetecek ha itti beni ha itecek uçurumun kenarındayım hızır cihan hazır divan hazır ferman hazır kurban hazır uçurumun kenarındayım hızır güzelliğin zülme çaldığı sınır başım döner, beynim bulanır el etmez gel etmez gülce'm uzaktan dolanır uçurumun kenarındayım hızır gülce bir davet mecaz degil maraz degil gülce bir afet peri degil huri degil. gülce bir beyaz zehir gülce en vahim haz buram buram zehir yar gözünde infaz bir gamzelik rüzgar yetecek ha itti beni ha itecek güzelliğin zülme çaldığı sınır uçurumun kenarındayım hızır ben fakir en hakir bin taksir ateşten kalleşten mızrakla gürzden dabbet-ül arz dan deccalden yedi düvelden korku nedir bilmeyen ben tir tir titriyorum gülce'den ödüm patlıyor gülce'ye bakmaktan nutkum tutuluyor ürperiyorum saniyeler gözlerinde birer can her saniyede bir can veriyorum... Ömer Lütfi METE

Alllaaan bunalımı

En fazla içimde ölürsün Cesedini sürüklerim gittiğim her yere Kızıl sonbaharım Hangi aşk kendi fırtınasına dayanabildiEllerimde çoğul bir gölge kuşu Adının arkasına basmadan yürüdüm Alnımda birikti çizikler Adımdan çıkardım aklımı Aklımsız kaldımNeylersin İnsanız Ne yapsak eksiğiz işte Ölüme ayarlı saatiz En fazla içimde ölürsün Sorarım Şiir papirüslerinin hangi köşesine karaladın beni?Hangi hare'mden yakaladın da çiğnemeden yuttun gözlerimi?Kekeme repliklerin ezber bozduran kuşu Hangi rüzgarlara sattın da saçlarını Devrik cümlelerimin öznesi oldun? İçindeki kötü senaryoların kahramanı olmak istemezdimDağıldı bak derlenip toplanmış dağılmalarım En fazla içimde ölürsün Nasılsa yokluk rehin bırakılıyor kalana Kalan gidene denk neyi varsa susuyor. Ve susmak inceltiyor her yarayı Ve susmak bakmak oluyor Gitmediğin her yereKim tutuklanmış yalnızlıktanGizin içine gizlenen kim?Söyle beni nerene sakladın Ki şimdi bu kadar sokaktayım En fazla içimde ölürsün Karla karışık yağarsın yara Bereme Karma karışık kalırsın cinnet şeridinde Kaldırımların kaldıramadığı her neyse işte Bulamadığın her ne varsa büyük yıkımların izinde Sana borcum olsun Hiç yazılmayacak bir şiirin içindeEn fazla içimde ölürsün Yanağında yanar avucum Avucumda imlası bozuk bir şiir kalır Gözlerinin namlusu döner, yakar kirpiklerimi Kulağımda bir tepenin rüzgarı uğuldar Gırtlağıma kadar aşka batarım Yeteri yok. Eksiği fazla. Neyin kaldı eksilenlerden arta İçeri doğru kapanan bir kapıydın Saçlarından geçtim önce Ve kendimden öylece Neyim yoksa var bildim Eğildim Eksildim Eridim Bir seni bitirmedim Hangi rüzgarlara sattın da saçlarını Uğultusuna tutunamadın Ömürden nefes çalarak ne kadar yaşarsa insan Öyle yaşadım gözlerini Tenimde itiş kakış Cebimde depremlerin Esrarlı gece ayinleri Volkanik şiirler Usul usul giymedim mi sözlerini Yalnızlığın tiradını kapamadım mı her sefer Sensizlik seni anlattı en çokVazgeçmeler vazgeçmekten vazgeçti Söyle saçlarında öldüğüm Bir geri gidiş kaç günde gelirdi? En fazla içimde ölürsün Cesedini sürüklerim gittiğim her yere Tenimin yırtıldığı yerden mi girdin içeri Açar gibi yaparak açık bir kapıyı Beni ikiye böldün Hadi içimi kendine aldın da Beni nerde bıraktın... Hangisini seçerdin benim içinVe hangisinden vazgeçerdin kendin için Ben yarama çoktan sen bastım Yaşım kadar gencim Adın çabuk diye geçti Ardında aç köpekleri bırakarak Ezberimden geçtim. Hızla biten aşk şarkılarından geçtim Senden bir şey eksiltmeden sana çok şey bırakmaktı aşkBildim Biz dalkavuk bir aydınlığın yerine Onurlu bir karanlığı seçtik Ve bir öyküden ağlarcasına geçtikCesurduk çünkü Kendimizi kendi düşlerimizden kovacak kadar Ömrüne yüz çevirmiş iki masalcıyızGerisi hiçlik.. Gerisi yokluk.. Sensizliğin anlattığı ne vardı senden başka Bir hayatın tüm yanılgılarını Saçlarında çözdüm Şimdi beni hangi yanımdan susacaksın Sessizlikte bir dildir Çoğul susulur Pusulur Şimdi beni hangi yanımdan kusacaksın Yıkık şehrimin izbesi En fazla içimde ölürsün En çok Gözlerime gömülürsün. Gözlerimi kaparım Vasiyetimi yazarım.. Kahraman Tazeoğlu...

Aşka Dair bölümü geleneksel olsun diye açılmamıştı. Aşk böcükleri paylaşımlarını rahatça yapsın diye açılmıştı.

O'nla Yada O'nsuz.. Eğer... Onu hatırladıkça başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz... Ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla o hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz... Ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin... Onunlayken pervaneleşen yelkovanlar, onsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain... Sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor, ondan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa ve o, her durduğunuz yerde duruyor, her baktığınız yerden size bakıyor, siz keyiflendikçe gülüp, hüzünlendikçe ağlıyorsa... Dünyanın en güzel yeri onun yaşadığı yer, en güzel kokusu bedenindeki ter, en dayanılmaz duygusu gözlerindeki kederse... Hayat onunla güzel ve onsuz müptezelse... Elmalar pembe, kiremitler pembe, gökyüzü, yeryüzü, onun yüzü pembeyse, kışlar ilkbaharsa, yazlar ilkbahar, güzler ilkbahar... Her şiirde anlatılan oysa... Her filmin kahramanı o... Her roman ondan söz ediyor, her çiçek onu açıyorsa... Bir anlık ayrılık, bir ömür gibi geliyor ve gider gitmez özlem saç diplerinizden çekiştirip beyninizi acıtıyorsa, iştahınız kapanıyor, iştahınız açılıyor, iştahınız şaşırıyorsa, iştahınız, hasret acısında bile karşı konulmaz bir tat buluyorsa... Eliniz telefonda yaşıyor, işaret parmağınızla ha bire onu tuşluyor, dara düştüğünüzde kapıyı çalanın o olduğunu adınız gibi biliyorsanız... Mütemadi bir sarhoşluk halinde, her çalan telefona o diye atlıyor, vitrindeki her giysiyi ona yakıştırıyor, konuşan birini dinlerken "keşke o anlatsa" diye iç geçiriyorsanız... Kokusu burnunuzdan, sureti gözünüzden, sesi kulağınızdan, teni aklınızdan silinmiyorsa bir türlü... Özlemi, sol memenizin altında tek nüsha bir yasak yayın gibi taşıyorsanız gün boyu... Hem kimseler duymasın, hem cümlealem bilsin istiyorsanız... Onsuz geceler ıssız, sokaklar öksüzse... Ayrılık ölüme, vuslat sehere denkse... Gamze gamze tebessüm de onun içinse, alev alev öfke de; bunca tavır, onca sabır ve nihayetsiz kahır hep onun yüzü suyu hürmetine... Uğruna ödenmeyecek bedel, gidilmeyecek yol, vazgeçilmeyecek konfor yoksa... Dışarıda yer yerinden oynuyor ve "içeri"de bu sizi zerrece ilgilendirmiyorsa... Nedensiz küsüyor, sebepsiz affediyorsanız ve bütün bu hallerinize siz bile akıl erdiremiyorsanız... Kaybetme korkusu, kavuşma sevincinden ağır basıyorsa ve aşk, gurura baskın çıkıyorsa bu yüzden her daim... Gece yarısı kadim bir dost gibi kucaklayan tanıdık bir şarkı, bütün acı sözleri unutturmaya yetiyorsa... Her gidişte ayaklarınız "Geri dön" diye yalpalıyorsa ve siz kendinize rağmen dönüyorsanız, sınırsız, sabırsız, doyumsuz bir tutkuyla... O halde bugün sizin gününüz!.. "Çok yaşa"yın ve de "siz de görün"üz. Can Dündar

AŞk Ben pek romantik birisi değilimdir, aksine fazlasıyla gerçekçiyimdir ama konuya iştirak etmek amacıyla alıntı bir şiir eklemek istedim saygılarımla Nereye gittiğini bilmeyen bir gemiye binmek, Nereye gittiğini bilmeyen bir kuş gibi gafil avlanmaktır AŞK Boğulacağını bile bile ızdırap denizine atlamak, Kelimelerin yetersiz olduğu anları yaşamaktır AŞK Dudaklarda haz Kalpte acıdır AŞK Sevgiliye her baktığında yeniden doğmak, Yanında olmadığı her an ölmektir AŞK Samet ORAK

İşte Gidiyorum İşte gidiyorum Belki de son defa dönmemek üzere Belki de son defa geziyorum sokakları Son defa izliyorum gün batımını bu şehirde Ve en son defa gizleniyorum Gözlerin gözlerimden habersiz Gözlerim bir kuytuda Geçeceğin kaldırımlara bakarak. İşte gidiyorum Elimde birkaç çanta Yüreğimde otogar yalnızlığı Bir de yalnızlığın kulak delici çığlığı Kızıyorum kendime Neden nişanlısıyım yalnızlığın Ve neden sessizliğin çığlığını bir ben duyuyorum diye Neden ağlıyorum Neden iç çekiyorum ve neden her dem pişmanlık var içimde Haykırıştır belki de bu neden deyişler isyandır Öyleyse bile tek kendime Ama tek kendime ama tek bana Benliğimin bir yarısında acı Diğer yarısında isyanla Gidiyorum İşte gidiyorum Sana bir yüreğimi Birde yüreğine atfedilen birkaç hece bırakıyorum Zaten değersiz bir iki saçma kıta Ve paramparça bir kalpten başka Hiçbir varım yok ki! ! ! Bunlarla tatmin olmayacaksın belli ki Varsın olma Varsın gözlerin kurşun Kirpiklerin ok olsun Vur vurabildiğin kadar öldür. Ben zaten alıştım tatmaya can vermenin zevkini Hem de her gün hem de her gece ve her saat Hem de her an Hadi Hadi çabuk yak yüreğimi Çabuk sök kalbimi yerinden Gitmem gerek acele et Yedi otobüsü beni bekliyor Hasret beni gurbet beni Beni bekliyor gözyaşı Sen bilmezsin belki amma Gece ve karanlık beklemeyi sevmez Bekletilmeye hiç gelmez Keşke bilseydin Şimdi gözlerim kalabalık bir otogar yalnızlığında Seni arıyor Bir nevi sensizliği bir nevi kaybolan beni Belkide hiç kimseyi kimsesizliği ve hiçbir şeyi Bakışlarım Umutsuzca boşluklarına dalar yolların Sanki kimsesizlikten başka hiç kimse gelecekmiş gibi Biliyorum Bir kendim olacağım bana eşlik eden Bir de kendim kalacak geride Uğurladıktan sonra beni... Sırf bu nedenle Ama sırf bu nedenledir ki Gidiyorum Bak sonunda gidiyorum İşte işte gidiyorum İşte gidiyorum...

Ağır ağır ölür Alışkanlığının kölesi olanlar Her gün aynı yoldan yürüyenler, Giysilerinin rengini değiştirmeye yeltenmeyenler Tanımadıklarıyla konuşmayanlar, Ağır ağır ölür Tutkudan ve duygulanımdan kaçanlar Beyaz üzerinde siyahı tercih edenler, Gözleri ışıldatan esnemeyi gülümsemeye çeviren Ve yanlışlıklarla duygulanımların karşısında onarılmış yüreği Küt küt attıran bir demet duygu yerine İ harfinin üzerine nokto koymayı yeğleyenler Ağır ağır ölür İşlerinde ve sevdalarında mutsuz olup da Bu durumu tersine çevirmeyenler Bir düşü gerçekleştirmek adına Kesinlik yerine belirsizlige kalkışmayanlar Hayatlarında bir kez bile Mantıklı bir öğüdün dışına çıkmamış olanlar Ağır ağır ölür Yolculuğa çıkmayanlar Okumayanlar, Müzik dinlemeyenler, Gönlünde incelik barındırmayanlar. Ağır ağır ölür Özsaygısını ağır ağır yok ederler Kendilerine yardım edilmesine izin vermeyenler Ne kadar şanssız oldukları Ve sürekli yağan yağmur hakkında bütün hayatlarınca yakınanlar Daha bir işe koyulmadan o işten el çekenler, Bilmedikleri işler hakkında soru sormayanlar, Bildikleri sorular hakkındaki soruları yanıtlamayanlar, Deneyelim ve kaçınalım küçük dozdaki ölümlerden Anımsayalım her zaman: yaşıyor olmak Yalnızca nefes alıp vermekten çok daha büyük bir çabayı gerektirir. Yalnızca ateşli bir sabır uğraştırır bizi Muhteşem bir mutluluğun kapısına...