Matrix filminin bir sahnesinde, isyancılara ihanet ederek, Matrix'e yani aslında varolmayan dünyaya dönmek isteyen Cypher, Ajan Smith ile yediği sanal akşam yemeğinde şöyle der: "Aslında bu bifteğin gerçek olmadığını biliyorum. Ben onu ısırdığımda, Matrix beynime vereceği elektrik sinyalleri ile bana onun sulu ve lezzetli bir şey olduğunu hissettirecek. Dokuz yıldan sonra ne öğrendim biliyor musun? Cehalet mutluluktur." Gerçekten cehalet mutluluk mudur? Belki de ondan da önce sorulması gereken soru, yukarıdaki iki sözcüklü tanımlamanın aslında cehalete mi, yoksa mutluluğa mı ait olduğudur. Çocukken mahalle arasında oynadığımız bildik oyunların yanı sıra, kimin icadı olduğu bilinmeyen bir kelime anlamsızlaştırma oyunu vardı. Zaman zaman zihnimi boşaltmak için hala oynarım. Oyun çok basit: Bir kelime seçeceksiniz, örneğin "mutluluk" ve sonra o kelimeyi yüksek sesle tekrarlayacaksınız ta ki anlamını unutana kadar. Daha doğrusu kelimeyi anlamsızlaştırana kadar. "Gerçekten cehalet mutluluk mudur?" cümlesini anlamaya çalışırken de aynı tehlike söz konusu, yani kelimelerin anlamsızlaşması. Düşününce Cypher'e hak vermiyor değilim. Bugüne kadar tanıdığım insanlar içinde, cahil olduklarını düşündüklerimin hemen hepsi, hayatından çok memnun. Bu insanlar, fazlaca düşünmeyen, etrafındaki çoğu şeye kafa yormayan, hemen hiç bir şeyi sorgulamayan, yaşamdan kendine dair çok fazla beklentisi olmadan hayatlarını sürdürüyorlar. Ama tabi burada başka bir sorun ortaya çıkıyor. "Hayatından memnun olan kişi aslında mutlu mudur?" Bu sorunun yanıtı hakkında da çelişkideyim ama sanırım hayır. Bana öyle geliyor ki, hayattan genel olarak memnun olmak başka bir şey, mutlu olmak başka bir şey. Sanki biri bir ruh hali, diğeri ise duygu. Bu yargıya nasıl mı vardım? Zaman zaman çoğu insanın yaptığı gibi, acaba beni neler mutlu ediyor diye düşündüm. Ve aslında mutluluğun süreli değil de anlardan oluşan bir duygu yoğunlu olduğunun farkına vardım. Hangi anlar mı? Mesela, güneşli bir Pazar öğle sonrasındayım. Başucumdaki camdan esen rüzgar, bembeyaz tülleri odanın içinde hayalet gibi dans ettiriyor. Başımı göğsüne yasladığım kocam, derin ve düzenli nefes alışından belliki, az önceki yorgunluğa teslim olmuş bile. Ben ise kulağımda kalbinin ritmi, göğsündeki söğüt acanının yapraklarını okşayıp, sayarak uykuya dalıyorum. Ve bu beni mutlu ediyor. Mesela, küçük kızım minicik kollarını boynuma doluyor ve ben yüzümü ensesine gömüyorum. Ardından onun o hiç bir yerde bulunmayan, hiç kimsede olmayan kokusunu; biraz sevgi, biraz aşk, biraz geçmiş ve çokca gelecekten formülünden oluşan o kokuyu, evlat kokusunu içime doyasıya çekiyorum. Ve bu beni mutlu ediyor. Mesela, salonumuzdaki üçlü koltukta ayaklarımızı uzatmış, yarı yatar vaziyette oturuyoruz. Ben kocamın, kızım benim kucağımda. Kocam her ikimizi de, dünyanın tüm tehlikelerinden uzak olduğumuz hissini veren bir şekilde sarmalamış. Tom ve Jery'i izleyerek kıkırdıyoruz. Ve bu beni mutlu ediyor. Mesela, sabah erkenden işe gelmişim, ortalarda daha kimseler yok. Önümdeki aralık camdan giren sabah serinini içime çekip, adalara ve mavi enginliğe şöyle bir bakıyorum. Sonra, az önce demlenmiş çayı, ince belliden içerken, kimisi yan masadan kimisi binlerce kilometre uzaktaki sevilen ve sevenlerden gelen elektronik postaları okuyorum. Ve bu beni mutlu ediyor. Mesela ile başlayan ve bunlara benzeyen onlarca paragraf yazmak mümkün. İnsan düşününce ne çok mutluluk anı resmediyor zihninde. Ve ben şimdi, başta Cypher'e hak verdiğim için kendimle çelişiyorum. Mutlu olmak için düşünmek gerekiyor. Düşünmemek ise beraberinde sükuneti ve halinden menun olma ruh halini getiriyor. Şimdi sıra sizde, söyleyin bakalım, siz hangi gruptasınız; mutlulardan mı yoksa halinden memnun olanlardan mı? y.

Bu Kendi Kendime Çok Sorduğum Bir Soru Zafer!!

mutlulardanguzel bir yaziydi tesekkurler hayata pozitif bakmak gerekli olan bu galiba

Mutlu olmak ve hayatindan memnun olmak bence birbirine paralel iki kavram. Eger hyatinizdan memnunsaniz mutlusunuzdur eger mutluysaniz hayatinizdan memnun oldugunuzu gösterir. Mutlu edebildiginiz kadar mutlusunuzdur, Bence gözü yükseklerde olan insanlar, hirsli insanlar, mutsuz insanlardir. Ben mutluyum cünkü seviyorum ve seviliyorum, güler yüzlüyüm ve cok seffaf bir insanimdir hic bir zaman beni mutsuz edicek sirlarim olmamistir hatalarimi bile kabul eder ve onlardan ders almasini bilirim ama hatalarda bile üzülmem ve bir soraki güne tasimam. Insanlari severim ama iliskilerimi hep yüzeysel tutarim. Kimsenin özel hayatiyla ilgili sorular sormam ve sorulmasina izin vermem cünkü insanlara cok güvenip sirlarinizi paylasmaniz mutsuzluga götürür. Sözün özü sudur Mutluluk insanin kendi elindedir. Tesekkür ederim güzel bir yazi

İki kavramda bir yönle aynı parçalar bir yönden de çok farklılar. Bazen hem mutlu hem de hayatımdan memnun oluyorum. Mutluyken hayatımdan memnun olmadığım da oluyor. Hayattan memnunken mutlu olmadığım da... Herşey insanın zihninde bitiyor bir nevi sanallık.