ewt duymuştum bunu tşklrr paylaşım için..

Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktıgında, üç yasındaki oglunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını mahvettigini gormus. Hemen oglunun yanına kosmus ve çocugun eline çekiçle vurmaya baslamıs. Biraz sakinlesince oglunu hemen hastaneye götürmus. Doktor, çocugun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıstıysa da elinden bir sey gelmemis ve çocugun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmıs. çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtıgında, bandajlı ellerini fark etmis ve gayet masum bir ifadeyle, "Babacıgım, kamyonuna zarar verdigim için çok üzgünüm." demis ve sonra babasına su soruyu sormus: "Parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak?" Babası eve dönmüs ve hayatına son vermis... Birisi masaya süt döktügünde ya da bir bebegin ağladıgını işittiginizde bu öyküyü hatırlayın. çok sevdiginiz birine karsı sabrınızı yitirdiginizi anladıgınızda, önce biraz düsünün. Kamyonlar onarılabilir, ama kırılan kemikler ve incinen duygular hiçbir zaman onarılamaz; genellikle kisiyle performansı arasındaki farkı goremeyiz. insan hata yapar. Hepimiz hata yaparız. Fakat öfkeyle ve düşünmeden yapılan seyler, insanı sonsuza kadar rahatsız eder. Harekete geçmeden önce durun ve düsünün. Sabırlı olun. Anlayıs gösterin ve sevin... Cok dogru degil mi?

Tam Benlik.

olmuyor herşeye rağmen yapamıyosun bazen durduramıyor insan kendini...