Emeğine sağlık Birşey farkettim insan büyüyünce düşmez ve dizi kanamaz.. Oysaki çocukluk dikkatli adım atmamakla öder bedelini dizinin acısını.. Ama derdi tasası olmaz.. Tek acısı kabuk bağlayan yaraları..

İnsana değil paraya değer veren sistem, her şeyimizi aldı. Şimdi sarmaşıklar bile sarılmıyor birbirine. Parasını almadan. Teşekkürler Zafer. Bu iki satır zaten olayı özetlemiş..

Dizindeki yaralarla büyürdü çocuklar. Onların gönlündeki yaraları kimse bilmezdi. Bayramlarda mendil uzatırlardı, harçlık niyetine. Burunlarını kazaklarına silerdi hepsi de, hiçbiri mendile sevinmezdi. Düşlere girip çıkardı çocuklar, gündüz vakti uykuya dalarlardı. Bazı analar vardı, eşek sudan gelince kadar döverdi çocuğunu. Eşek sudan gelmezdi. Çocuk ölürdü. Tırnağımız etimizden sökülürdü. Pencere önünde süslenirdi kızlar, erkeklere bakıp saçlarını tarardı. Mahalleyi çalgıcılar sarardı akşamüstleri, sazını alan gelirdi. Bakır kapları kalaylayan çingeneler vardı, zamansız çalarlardı kapıları. Annelerimiz onları kalaylardı. Domatesin çekirdeği kırmızıydı, hormonsuz. Kırmızı giyen donsuz çocukları kartal kapar diye, ablalar camdan bakardı. Yağmur yağınca Arap kızı olurdu hepsi. İki resim arasındaki 7 farkı şıp diye bulurdu çocuklar. Liderler arasındaki zarif alışverişten hoşnut olurdu büyükler. Sol anahtarı o zaman da hain damgasını yemişti kuşkunuz olmasın. Muteber ailelere cennetti ülke, her şey dahil. Bu kadar taksit yoktu, herkes ödünç aldıklarını geri verirdi. Allah'a tapardı insanlar paraya değil. Mahalle maçlarında aramızdan biri döktürürdü, nazar değmesin diye kurşun döktürürdü analar. Herkes hayalinde büyük futbolcu olurdu. Büyükler yanaklarından makas alırdı çocukların, ev kadınları genellikle terzi olurdu. Hatıralarıyla birlikte satılırdı konaklar. Cambazlar tellerin üzerinde uyurdu, düşenin dostu olurdu. O güzellikleri kaybettik. İnsana değil paraya değer veren sistem, her şeyimizi aldı. Şimdi sarmaşıklar bile sarılmıyor birbirine. Parasını almadan. H. Yalçın-Takvim