Ruh varken ten nedir ki, gösterecektik! SaygıLar..

içim ürperdi birden... müthişti...

Hayat İyi ile Kötü'nün savaşından ibaret... Şu anki durumda Kötü galip gibi görünüyor... Elbet onurun ve ahlakında galip geldiği günler gelecek... Belki biz göremeyecek olsakta...

Titanik Film Müziği Dinliyorum, Yazı Çok Güzel OLdu Bu Müzikle... Gayet Güzel Bi Yazı, Suç Kimde? Biz de Mi, Bizi Bu Hale Getirenleri Baş Üstünde Tutmamız mı? Burası Baya Bi Hoşuma Gitti; Ruh varken ten nedir ki, gösterecektik! Her Ne Kadar Da Yalan Olmaya Başlasa Da Ruhlar, Ruhu Yaşamak Güzel Bi Duygu..

Çocuklarımıza doğruları öğretecektik. Onlarla birlikte sırtımızda taşıyacaktık, kutsal bildiğimiz bütün değerleri. "Hangi şartta olursa olsun, çıkarlarınıza değil gerçeklere hizmet edeceksiniz" diye haykıracaktık onlara. Şimdi tek doğrunun para olduğunu nasıl açıklayacağız onlara? Ruhun dilini unutup, paranın diliyle konuşurken... Gür ormanlarımız vardı, miras bırakacaktık çocuklarımıza. Hürmet perdeleri çekecektik pencerelere. Tencerelerde helal yemek kaynatmayı öğretecektik. Hırsız kervanlarına katılmanın onursuzluk olduğunu ders belletecektik her birine. Şimdi nasıl açıklayacağız, yağmadan payımızı istediğimizi. Omuzlarımızdaki meleklerimizi düşürdüğümüzü nasıl söyleyeceğiz, şeytan fikirlere göz kırparken? Giderek birbirimize benzerken. Leyla ile Mecnun'dan kalan aşkı öğretecektik onlara. "Annem gibi bir kız sevdim" konulu şiirler okuyacaktık. Ruh varken ten nedir ki, gösterecektik! Nakit duygularla bedenini pazarlayan kadınları gazetelerin birinci sayfalarına basmakla, kadınlığı ayaklar altına almak arasında bir fark olmadığını, nasıl söyleyeceğiz şimdi? Politik biberonla beslenen gazeteciliğin bağımsızlığını, nasıl kabul ettireceğiz onlara? "Güzel günler göreceğiz çocuklar" diye ettiğimiz yeminleri bile unuturken... Karanfillerimiz vardı ceketlerimizin sol yanında. Muzaffer ordular kuracaktık, hayatın askerlerinden. Savaşın değil, barışın kutsal olduğunu akıllarına çivi gibi çakacaktık güya! Şimdi ölüme alkış tutmanın utanılacak bir şey olduğunu hangi yüzle açıklayacağız onlara? Korkuyu hatmederek yaşadığımızı nasıl anlatacağız? Kıyametin kapılarında bekleyen gerçeklerden nasıl haberdar edeceğiz onları? Kaldıramayacağı kadar taşı, her birinin sırtına yüklerken... Çocuklar bizleri nelerden korudu da... Biz onları hiçbir şeyden koruyamadık. Onlarla oynadığımız oyundan hep biz galip çıkıyoruz ya... Bu gurur bize ait! Ne kadar övünsek azdır... Alntdr. -