her şeyin bir sebebi vardır. beLki iLeride Can bebek için hayırLı oLmayacak şeyLer yaşanabiLirdi. Ve.. topLum giderek bozuLuyor. Bir söz vardır: " Bu dünya bi binadan bi de zinadan yıkıLacak." . Sonuç oLarak dünyanın bu haLe geLmesinden tüm insanLık sorumLu ALLah sonumuzu hayretsin. Ve sana tavsiyem şu yazıyı oku: Hızır aleyhisselama verilen ilmin mahiyetini anlayabilmek için Musa ile olan yolculuğunu Kur'an-ı Kerim kısaca şöyle anlatır: Hızır , yolculukta karşılaşacakları olaylara Musa peygamberin sabredemeyeceğini kendisine hatırlatmış ve O'ndan sabır için söz almıştır. Önce deniz sahilinde, yolculuk için bir gemiye binmişlerdi. Hızır bir balta ile gemiyi delince kaptan tamir için geri dönmek zorunda kalmıştır. Musa sabredemeyip söyle demiştir: "Gemiyi, yolcularını boğmak için mi deldin? Doğrusu çok kötü bir iş yaptın" . Yolculuğun sonunda, ilk bakışta görünmeyen ve perde arkası bilgi niteliğindeki sebebi Hızır şöyle belirtir: "O, deldiğim gemi, denizde çalışan birkaç yoksulundu. Onu kusurlu yapmak istedim. Çünkü gemi yolculuğa devam ederse, ileride her sağlam gemiye el koyan bir kral vardır" . Yolculuk sırasında, diğer çocuklarla oynamakta olan bir çocuğu öldürdü. Musa : "Kısas olmadan, masum bir cana nasıl kıyarsın? Doğrusu çok kötü bir iş yaptın, dedi" . Küçük çocuğun bu erken yaşta vefat ettirilme sebebi Hızır tarafından şöyle açıklandı: "Öldürdüğüm erkek çocuğa gelince; onun anne ve babası mü'min kimselerdi. ileride onları isyan ve inkara sürüklemesinden korktuk istedik ki, Rableri bu ölen çocuk yerine kendilerine ondan daha temiz ve daha merhametli birini versin" . Burada Cenabı Hak'kın, anne-babanın hayırlı kimseler olması sebebiyle, ileride kendilerini üzecek, büyük sıkıntılara sokacak bir çocuğu erken yasta vefat ettirip, onun yerine daha hayırlı bir evladın verilmesinin, gerçekte o aile için " hayır" olduğuna işaret ediliyor. Yolculuğun üçüncü merhalesi Kur'an'da söyle anlatılır: "Musa ve salih kul yollarına devam ettiler. Sonunda bir köye varıp, halkından yiyecek istediler. Halk ise onları misafir etmek istemedi. Musa ve salih kul, orada yıkılmak üzere olan bir duvar gördüler, Salih kul hemen onu doğrultuverdi. Bunun üzerine Musa: "isteseydin buna karşılık bir ücret alırdın, dedi. Salih kul şöyle dedi: işte bu seninle benim aramızın ayrılması demektir. Sabredemediğin şeylerin içyüzünü sana anlatacağım". Evi, ücretsiz tamir etmesini salih kul söyle açıklar: "Bu ev, şehirde iki yetim çocuğun idi. Duvarın altında kendilerine ait bir hazine vardı. Bunların babaları salih bir kimseydi. Rabbin, onların rüştlerine erip, hazinelerini bizzat kendilerinin çıkarmalarını istedi. Bu Rabbinden bir rahmettir. Ben bunları kendiliğimden değil, Allah'ın emriyle yaptım. işte, sabredemediğin şeylerin içyüzü budur"

Uyku kaçtı bir kere, öyle ha deyince geri gelmiyor. Sağa sola dönüp, eşimi rahatsız etmek istemediğim için, içeri geçip televizyon izleyeyim dedim. Kanallar arası gezerken, Uğur Dündar'ın programına rastladım. Ve gece mecaram başlamış oldu. Kaldığı çocuk esirgeme yurdunun yuvasında, zihinsel engelli başka bir çocuk tarafından camdan aşağıya atılarak ölen dört aylık bebekle başladı gözyaşlarım. Daha yaşadığının farkına bile varamadan ölen bebek için ağladım. Ağzı süt kokan ve anasının koynunda uykuya dalması gerekirken, soğuk bir asfaltta yaşamını yitiren Can bebek için. Onu camdan aşağıya atacak denli, ne yaptığının farkında olmadan, yaşamda tutunmaya çalışan kız için ağladım. Orta derecede zihinsel engelli olmasına rağmen, yeterince ilgi ve sevgi gösterilmediği için, yaşamla bağlantısını belki de bilerek kesen o yavru içinde akacak gözyaşım vardı. Ölen dört aylık bebeğinin mezarını bulmak için, oradan oraya koşuşan baba için ağladım. Adını da Can koydum diyordu ağlayarak. Madem babasın, madem hayattasın, neden dört aylık yavruyu çocuk esirgeme kurumuna bıraktın diyemiyordu bile insan. Programda Anlatıcı; "Devletin Şevkatli Kolları" diyordu Çocuk Esirgeme Kurumu için. Devletin Şevkatli Kolları... Devletin başka bir şevkatli kolunda, sırf bakıcı suyun sıcaklığını ayarlayamadı diye, yanmış bir kız çocuğu acılar içinde kıvranıyordu yerde. Üstelik zihinsel ve fiziksel engelli olduğu için belki de bağıramamıştı yandığı zaman, çırpınıp kaçamamıştı kaynar suyun altından. Onu yakan bakıcı kadın, ıslak tülbent örtüyordu yaktığı yerlere, biraz olsun acısını alsın diye. Peki ya yüreği, o kadının yüreği. Hiç mi yanmamıştı, o yanıklarla. Evde kendi çocuğunu yıkarken, önce kendi eline dökmüyordu suyu acaba? Benim gözyaşlarım da kaynar akmaya başladı gözlerimden, yanaklarım yanıyordu gördüğüm manzara karşısında. Televizyonda yürek yakan, gözlerden kaynar yaşlar akıtan görüntüler sürüyordu. Birden aklıma geçenlerde okuduğum bir başka yuva macerası geldi. Yuvalarda büyümüş bir sanatçı anlatıyordu: "Beni kalorifer kazanının olduğu yere götürüp, seni içine atarım diye korkutarak taciz ediyordu". Kalorifer kazanı biraz daha ısıttı gözyaşlarımı. Sonra, o aylar önce çocuk pornosu fotoğraf ve kasetleri ile yakalanan ama nasılsa elden kaçırılan adam geldi aklıma. Şimdi kimbilir nerede, hangi çocuğun fotoğrafını çekiyordu. Başına ne geleceğini bilmeden, titreyen çıplak vücudundan utanan onbir oniki yaşındaki kız çocuğu, elleri üzerinde diz çökmüş, birazdan arkasından yaklaşacak o yaşlı ve göbekli amcanın vücudunda ve ruhunda açacağı yaralarla nasıl başa çıkacaktı? Gözyaşlarım artık kontrolümden çıkmıştı. Sessizliğime de engel olamıyordum. Evdeki herkesi gecenin ikisinde ayaklandırmamak için bahçeye çıktım. Ayaz yüzüme vurunca, kaynar gözyaşlarım ılınır sandım. Yanılmışım. Sokaklarda sabahlayan ve uçucularla uykuya dalan o kara elli, kara ayaklı çocuklar geldi gözümün önüne. Ağlamak, belki de vicdanımla yüzleşmek, belki de günah çıkartmaktı benim için. O çocuklar için, başkaarının doğurduğu çocuklar için ve en sonunda kendi çocuğum için. İnsanın kendisi dışında birileri için de ağlayabilmesinin, güzel bir şey olduğunu hatırladım. İçeride sıcacık yatağında uyuyan kızımı düşündüm. Yaşadığım sürece, sahip olduklarıyla ve sahip olamadıklarıyla, mutlu etmek için çırpınacağımız kızımı. Tek başına ayakta durabilsin, tuvalate gidebilsin, kendini yıkayabilsin, markete gidebilsin, okuyabilsen, yazabilsin diye yıllardır uğraştığımız kızımı. Yaşadığım sürece de mutluluğu için çırpınacağım. Peki ya benden sonra? Böyle bir konuşmanın sonunda, bir arkadaşım: "Böyle düşünüp kendini üzme, her şeyin bekçisi Mevlam yukarıda" demişti. Evet, herşeyin bekçisi yukarıda ve bütün bu çocuklar da aşağıda.

''Herşeyin bekçisi yukarıda ve bütün bu çocuklar da aşağıda'' bence biizler bu çocuklara sahp çıkmadığımız için daha da aşağıdayız. Geleceğimiz çoçuklara böyle kötü davranırken nasıl güzel bir geleceğe sahip olabiliriz. Teşekkürler güzel bir yazıydı...

Herşeyin bekçisi başlıklı yazınıza şu küçük hikayeyi eklemek istedim. Adam, pazar sabahı kalktığında bütün haftanın yorgunluğunu çıkarmak için pijamalarını giyer ve eline gazetesini alır. Düşüncesi, bütün gün miskinlik yapıp evde oturmaktır. Tam bunları düşünürken oğlu koşarak gelir ve sinemaya ne zaman gideceklerini sorar. Baba, oğlunu bu hafta sonu sinemaya götürmeye söz vermiştir ama hiç dışarıya çıkmak istemediğinden bir bahaneyle oğlunu başından savmak ister. Birden, gazetenin promosyon olarak verdiği dünya haritası gözüne ilişir. Önce dünya haritasını keserek küçük parçalara ayırırı ve oğluna, "eğer bu haritayı birleştirip düzeltebilirsen seni sinemaya götüreceğim" der. İçinden de, "oh be, kurtuldum! En iyi coğrafya profesörünü bile getirsen, bu haritayı akşama kadar düzeltemez" der. Aradan on dakika geçtikten sonra oğlu babasının yanına koşarak gelir. "Baba haritayı düzelttim, artık sinemaya gidebiliriz!" der. Adam önce oğlunun söylediğine inanamaz. Ama haritanın tamamlandığını görünce, hayretler içinde bunu nasıl yaptığını sorar. Çocuk şu cevabı verir: "Bana verdiğin haritanın arkasında bir insan resmi vardı. İnsanı düzelttiğim zaman dünya da kendiliğinden düzeliverdi." Güzel paylaşım emeğine sağlık teşekkür ettim...