Simone de Beauvoir, "Sevenler de ölür" adlı romanında, bütün insani yaşam etkinlikleri ve serüvenlerini bir tek -ölümsüz- kişide sahneye koyması ile bizim başarı tanımı içinde andığımız kimi hayat kurgularının zavallılığını somut olarak ortaya koymuş; hayatı, doğru algılama ve daha tutarlı yaşama yönünde geniş bir görüş ufkunu bizlere hediye etmiştir. Bu mesajdan esinlenerek "Bin sene önce yaşamış bir insan neleri yapmışsa -bugünkü algı ve değerlendirme sistemimize , felsefemize göre de- doğruyu yapmıştır?" sorusuna ait yanıtların tutarlı olacağını düşünüyorum. Bazı yanıtlar sunarak, listeyi genişletmek ve detaylandırmak yönünde katkılarınızı bekliyorum. < > yerine kendi adımızı koyarak ve bin sene sonraki yakınlarımızın yorumlarını üretebilirsek, belki, daha anlamlı sonuçları yakalayabiliriz. Bin sene önce yaşamış bir insan, bir başka insanın kölesi olmamışsa doğru yapmıştır. Bugün belki kölelik yok, ama "bağlaşık kişilik" var. Günlük hesaplarla dolu ortalama bir hayat tarzının dışına çıkabilmişse, Yıldızlardan makrokozmosu, çiçek tohumundan, meyva sineğinden mikrokozmosu sezmişse, doğanın derin gücünü ve önceliğini idrak etmişse, "Her şey niye böyledir?" diye sorabilmişse, doğa merakı ve öğrenme aşkı edinmişse, iyi gözlemci olmuşsa, bilimsel bilgiye önem vermişse, Kendi varlığının sonsuz uzay ve zaman akımı içinde rasgele ve sıradan bir olgu olduğunu sezmişse, <ölüm> gerçekliğinden dünyada misafir olduğunun bilincine vardıysa, Evrenin muazzam büyüklüğü ve karmaşık mekanizması karşısında "hiçliğini" idrak ettiys; buna karşılık birey olarak akıl ve zeka yönünden en üstün varlık olduğunun ayırdına varmışsa, Gönül dostlukları, sevgiler ve aşklar yaşamışsa, Bedeni ile barışık ve doğa ile uyumlu olmuşsa, doğanın kendisine uygun gördüğü ya da sunduğu rolleri estetikle, keyifle yerine getirmişse, ... ...