Şimdiki hükümetin neden sizi iplemediği gayet açık ve net... Öncelikle Türksünüz... Sonra çoğunluğunuz şii... Buda sizi iplememek için yeterli... Bundan önceki hükümetler ve özellikle Turan dan Türk milliyetçiliğinden bahseden ülkücüler sizi niye iplemiyor o da başka bir konu... Ama benim yüreğim sizin için, çin zülmü altındaki kardeşlerim için ve daha bilmediğim diğer Türk kardeşlerim için yanoıyor...

güzel olmuş Türkmenler!

Türk'ün Türk'ten başka dostu yoktur sözü de tarihe karışır. saygılar

Ben Çanakkale'de okuyorum ve burada ki tanidigim butun Suriyelilerin altında jeep kollarında altin saat var hicbirsey umurlarında olmadigi gibi burada ki popularist kulture de alismis vaziyetteler hadi simdi içinizden biri onlarda insan ne bekliyorsun diyebilir ama bizler vatansever insanlarız bu durumu biz yaşasak her gun hiç değilse bir ülkemizde ne oluyor diye bakar ona göre paylaşımlar yaparız bu durumu görmemezlikten gelip unutup gitmezdik hemen ve onlara su anda empati yapamamamın bir diğer sebebi de sahillerde onlar denize girerken onlarin topraklarini temizlemek icin canlarini ortaya koyup giden askerlerimizdir.

" FOTOĞRAFLARLA SURİYE'DE UNUTULAN TÜRKLER" Suriyeli Türkler " FOTOĞRAFLARLA SURİYE'DE UNUTULAN TÜRKLER" Suriyeli Türkler Osmanlı döneminde hac yolunu korumak üzere Suriye'ye yerleştirilen Türkler, bugün ana dillerini unutmak üzere. Şam, Humus, Lazkiye ve Halep'te kenar mahallelere yerleşen Türkmenler hem ekonomik hem de kültürel bakımdan zayıflar. Bilek gücüyle çalışıyor ve önemli mevkilere gelemiyorlar. En büyük üzüntüleri Türkiye'nin onları unutması. "Türkiye neden kültür merkezleri açmıyor?" diyen de var, "Bizden vize istemeyin." diyen de... Adı Türkiye. Suriye'de yaşayan 1,5 milyon Türkmen'den biri. Ülkenin kuzeyindeki Humus'un merkez köylerinden Kızhıl'da yaşıyor. Ona "Türkiye" adını veren babası oğluna da "Türki" demiş. Şimdi 70'li yaşlarını süren ve tek kelime Türkçe bilmeyen bu kadın, Kızhıl'ın geniş avlularından birinde akşam serinliğiyle büyüyen halkaya dahil oluyor. Komşular, akrabalar, arkadaşlar, üç-beş kelime Türkçe konuşanlar ya da Türkiye Türkçesi neye benziyor bilmek isteyenler; İstanbul'dan gelmiş konuklara dikkat kesiliyor. Sohbet yarı Arapça yarı Türkçe, devrik cümlelerle kırık dökük ilerliyor. Arada kapı açılıyor, "biraz Türkçe bilen" biri daha kendini sınamak üzere meclise katılıyor. Hiç konuşamayanlar, gülüşmeler eşliğinde bir odaya kapatılıyor. Evin oğlu Abdülaziz, yüzünde muzip bir gülümseme, elinde anahtarla çıkageliyor: "Türkçe öğrenene kadar odada kalacak." Bu köy evinde toplanan kalabalık, hayat biçimleri, ilgileri, merakları, sorunları ve 'iki adım' uzaklıktaki Türkiye'ye ilişkin görüşleriyle yüzlerce yıldır Suriye'de yaşayan Türklerin bir numunesi aslında... Ancak, şehirden şehire hatta köyden köye, Türkiye sınırından uzaklığa, Hatay, Adana, Antep'teki akrabaları ziyaret sıklığına, Araplarla içli dışlı olmaya ve eğitime bağlı ufak değişiklikler yok değil. Bugün Suriye'de yaşayan Türkmenlere ilişkin net bir rakam yok. Onlara kalırsa nüfusları dört milyonu buluyor; ancak Türkiye kaynakları taş çatlasa 1,5 milyon Türkmen'den söz ediyor. En doğru bilgi Suriye'nin elinde; çünkü nüfus cüzdanlarında Arap vatandaşı görünenlerin gerçek kimlikleri kayıt altında. Suriye Türkmenlerinin en büyük sorunu ana dillerini unutuyor olmaları. Özellikle Hama ve Humus'un iç kısımlarında esenliği Araplar gibi yaşamakta bulanlar, çocuklarına Türkçe öğretmekten ısrarla uzak duruyor. Türkmen olmak iyi bir gelecek vaat etmiyor onlara. Şimdilik, kimliklerini reddetmiyorlar; ancak yakın bir gelecekte kim olduklarını unutacaklar. Humuslu "Türkiye" ninenin tek kelime Türkçe bilmemesi belki de buna en güzel örnek. Humus'ta ilk durağımız 550 yıllık olduğu söylenen Kızhıl Köyü. Şehir merkezine on dakika uzaklıktaki köyde Türkçe unutulmuş; ama hatırlı bir dost gibi. Gündelik hayatta Arapça'yı tercih eden Humus Türkmenlerinin ortak görüşü şu: "Türkçe'nin bize hiçbir faydası yok." Okulda, sokakta, resmi dairelerde bir geçerliliği olmayan ana dilleri, yıllar içinde gözden düşmüş. Fakat Türkçe sorulara cevap verebilmek için sarf ettikleri çaba görülmeye değer. Gençlerin dağarcıklarındaki kelime sayısı üçü-beşi geçmiyor, yine ne varsa yaşlılarda var. Türkiye'den gelen misafirlerini "Nasılsın, keyflisin inşallah" diye karşılıyor ve kimi vakit "Senin dilin pek ağır, bizimki hafif" diye yakınarak kimi zaman da "Şimdi sen ağnıyon mu beni?" diye şüpheye düşerek sohbete devam ediyorlar. Osmanlı çekildi, biz kaldık burada Köyün tarihi ve uzun yıllar önceye dayanan göç serüvenleriyle ilgili pek az şey biliyorlar. Abdülkerim dede, dillerinin ve giyimlerinin Türkiye'ye ne kadar benzediğiyle ilgileniyor daha çok. Türk kanallarında haber okuyan spikerleri çok hızlı konuşmakla itham etse de teselliyi çabuk buluyor: "Siz, çok yabancı kelime karıştırmışsınız canım. Bizim dilimiz daha temiz. Hakiki Türkçe'yi biz konuşuyoruz aslında." Giyim meselesine gelince; Türkmen erkekler tıpkı Araplar gibi beyaz uzun elbiseleri, kadınlar ise siyah ince kumaştan dikilmiş 'abaye'leri tercih ediyor. Kızhıl Köyü adını, orada medfun Osmanlı emiri Sinan Kızhıl'dan almış. Kabrin yakınlarında Yavuz Sultan Selim zamanından kalma Osmanlı altınları bulan öğretmen Muhammed Genco, Suriye topraklarına nasıl yerleştiklerini, devrik cümlelerle anlatıyor: "Biz Türküz, dedem aynı sizin gibi söylerdi. Osmanlı getirdi bizi Türkiye'den buraya, koydu ceyş . Ecnebiler içeri girmesin diye. Dedelerimiz kovaladı onları. Sonra biz burada kaldık işte, Arapların arasında." Bu göç hikayesine, küçük bir ekleme yapmak gerekiyor. Osmanlı döneminde hac yolunun emniyete alınması için yerleştirilen Anadolu Türkleri, bölgelerinde isyan eden, devlete problem olan güçlü ailelerden seçilmişti. Yeni yurtlarında bir kabile asabiyeti gösteremedikleri için uyum içinde yaşamışlar ve kendilerine verilen görevi hakkıyla yerine getirmişlerdi. (Türkiye sınırına 3 km. uzaklıktaki Karaköprü köyünde yaşlılar hala Osmanlıca okuyor) Köyde çocuklara sıklıkla verilen "Osman" isminin arkasında Osmanlı sevgisi var; ancak, gençlerin kafası biraz karışık. Tarih kitaplarında Osmanlı'yı 'sömürgeci' diye tanıtan bölümler, aralarında Türkmenlerin de bulunduğu bir nesli Osmanlı düşmanı olarak yetiştirmiş. Suriye'nin hatayı düzeltmeye yönelik girişimi ise henüz çok yeni. Eylül ayı sonunda Şam'da yapılan "Osmanlı Belgelerinde Bilad-ı Şam" isimli uluslararası kongrede Suriye, Osmanlı tarihini, Türkiye'ye danışıp yazacakları haberini verdi. Bu karar sevindirici; ama Kızhıl Köyü'nde öğretmenlik yapan Türkmen Neda Bekir'in gerçeği anlaması biraz zaman alacak: "Biz, Osmanlının Arapları Türkçe konuşmaya zorladığını ve Arapçayı yasakladığını okuduk. Arapların mazlum olduğunu düşünüyorum. Kitaplar böyle yazıyor ve bana göre başka bir gerçek yok." Anne Arap, baba, ana dilini neredeyse unutmuş bir Türkmen olunca Neda'nın Türkçe'yi öğrenmesi mümkün olmamış. Humus'a bağlı Sem Ali ve Kal'a köyleri de Kızhıl'dan çok farklı değil. Türkçe konuşmaya utanan kadınlar, "Sizin diliniz ağır, bizimki hafif" kıyaslamaları ve candan karşılamalara rağmen gözlerde belli belirsiz gezinen şüphe ve tedirginlik... Kimi yerlerde kimlik sormaya ve ufak bir sorgulamaya kadar varabiliyor bu güven sorunu. Kal'a Köyü'nün öğretmeni Cevher Barak, ilk gün heyecanla karşıladığı konuklarına ikinci gün temkinli yaklaşıyor. Güvenmek için fazla nazlanmıyor ama. Kimliği ve tarihi hakkında konuşma ihtiyacı ağır basıyor olmalı ki, "Biz bilmezik, hardan geldik. Türkiye'den mi, Rusya'dan mı, Türkmenistan'dan mı? Siz bizim tarihimizi bilir misiniz? Büyüklerimiz denizden geldiğimizi söyledi. Çok rivayet var; ama..." diyor. Barak'ın kafası karışmış görünüyor; ama tarih, 'deniz yoluyla' geldiklerini söyleyen büyükleri doğruluyor. 1877-78 Osmanlı-Rus savaşının kaybedilmesinden sonra Ermenilere toprak açmak için harekete geçen Rusya'nın özellikle Kafkasya'daki Türkmenleri tehcir ettiği ve onların bir kısmının Suriye'ye bir kısmının da Bekaa Vadisi'ne yerleştiği biliniyor. Biz bin yıldır buradayız Yörenin büyük Türkmen köylerinden Tıllıf'ta da, güvensizlikle içtenlik yan yana. Diğer Türkmen köylerinden uzakta, bir nehrin kıyısına kurulan 'Küçük Şam' lakaplı Tıllıf'ın 'içtenlikli' yüzü; demirci Ğanim ve karısı Fediye. Yetim dedesine yakıştırılan 'acıoğlan' lakabını soyadı olarak taşıyan Ğanim, 'Nereden geldiniz?' sorusunu diğerleri gibi cevaplıyor: "Burada kimse bilmez nereden geldiğini." Suriye Kürtlerinin yabancılarla evlenmeme prensibini hatırlatan Ğanim, biraz karamsar; "Biz çok karıştık, 50 yıl sonra bu topraklarda Türkçe konuşan kalmayacak." (Türkmenler için 4 çocuk bile soyun kuruyacağı endişesine yol açıyor-Halep) Humus'ta öğretmen adaylarına pedagoji dersi veren Abdullah Hacuk göç serüvenlerini, tarih fakültesinin son sınıfında okutulan 'Selçuklular' adlı kitaptan öğrenmiş. Kitaba göre, Türkmenlerin Suriye serüveni bin yıl önce Selçuklular dönemiyle başlıyor. Türklerin bölgeye yerleşmeleri, Büyük Selçuklu Devleti'nin Gazneliler'le yaptığı Dandanakan Savaşı sonrasına rastlıyor. 1063 yılından itibaren, özellikle Halep, Lazkiye ve Asi Irmağı boyunca Hama, Humus ve Şam bölgesine yerleşen Selçuklular şimdiki Türkmenlerin atası. 11. yüzyılda keşfedilen bu bereketli topraklar Osmanlı'nın çöküşüne kadar Türklere vatan oluyor. Sultan 1. Selim'in, 1516 yılında Mercidabık'ta Memlukluları yenerek bugünkü Suriye topraklarını Osmanlılara bağladığını ve Türkmen köylerini, hac yolunu koruyacak biçimde yerleştirdiğini hatırlatan Hacuk, "Bizim soyadımız da belki oradan geliyordur. Hacuk soyadı, Hacyükü'nün zamanla değişime uğramış hali." diyor. Abdullah Hacuk'un hac yolunu koruması gerekmiyor bugün; ancak, karayoluyla hacca giden Türkleri evinde misafir ederek dedelerinden miras görevi sürdürüyor. "Halid bin Velid türbesinin yanında, arabada yatan bir Türk aileyi misafir ettik. Döndükten sonra bir mektup gönderdiler. Balıkesir'in Sındırgı İlçesi'nde 'Hacyükü' isimli iki köy varmış. Ama gidip göremedik." diyor. Türkiye'de kaybolmuş akrabaları veya köyleri aramak için yollara düşmek, sadece Hacuk'un değil, çoğu Suriyeli Türkün hayalini süslüyor. Kimi zaman da yanlış anlamaların oluşturduğu heyecan dalgası, Türkiye'den gelen bir konuğun beyanıyla hayal kırıklığına dönüşüyor. Mesela, Kızhıl Köyü'ndeki Bekir ailesi, İstanbul'daki Bakırköy'ün, Bekirköy'le bir ilgisi olmadığını anlayınca epey üzülmüş. Abdullah Hacuk'un bir dolu isteği var Türkiye'den. Balkanlar ve Ortadoğu'daki bütün Osmanlı yadigarları gibi o da, önünde yol açan bir 'baba'ya ihtiyaç duyuyor; "Türkiye bize kimlik vermiyor, tamam. Biz burada kalak ve Türkmen dilini yaşatak, çok iyi; lakin en azından gençlerimizi okutun. Humus'ta Fransa ve İngiltere'nin kültür merkezleri var. Türkiye'nin neden yok? Türkmenistan biraz yol açtı bize; ama yetmez. Ben bir vakıt zannettim ki, Türkiye hepimizi yığacak böyük bir millet olacağız. Bir lugat bir dil söylerik ne de olsa..." Hacuk'un Türkçe'si Humus Türkmenlerinde rastladığımız en iyi Türkçe; ancak o daha ötesini düşlüyor; "Türkiye'de biraz kalsam, dilimi düzeltsem, sonra Türkmenlere Türkçe öğretsem." Dil konusundaki hassasiyetine rağmen, çocuklarına Türkçe öğretmek istemeyen anne-babalara hak veriyor. "Uşaklarım Türkçe bilmez; çünkü eşim Arap. Dili ana öğretir. Ben çok istedim; uşaklarım gider, Türkiye'de okur, oradan gelin getirirler. Böylece hem kendileri hem de uşakları Türkçe öğrenir; ama olmadı." Halep'te kunduracı Türkmenler Şam'dan Halep'e kalkan otobüste, onlarla aynı dili konuştuğunuz için neredeyse 'akraba'lık ilan edecek üç-beş yolcu her zaman vardır. Bilete fazla para vermemeniz için uyarır, nereden gelip nereye gittiğinizi sorar, mola yerinde çay ısmarlamak ister ve nihayet Halep'e vardığınızda, "Anam, bacılarım güzel Türkçe konuşur. Bize buyurun." derler. Şam'da bir kunduracıda çalışan ve hafta sonları ailesini ziyaret eden Ahmed Küçük onlardan biri. Halep'in meşhur Türkmen mahallesi 'Hülluk'ta, gelinler ve damatlar için açılmış her yeni yatak odasıyla büyüyen bir apartmanda yaşıyor. Ne kendileri ne de misafirleri için oturma odaları var; yazları hep birlikte terasta oturuyor, misafir geldiğinde odalarından fedakarlık yapıp geceyi terasta geçiriyorlar. Evin reisi, sekiz çocuğun babası Abdurrahman Küçük, mahalle camiinin hem imamı hem müezzini. Anadolu'da kullanılan kelimeler onun da dilinde. "200 senedir buradayız. Türkiye'den geldik." Ahmed'in küçük kardeşi Velid; "Burada gençler pek okumaz, bileğimiz işlemezse aç kalırız." diyor. O da ağabeyi ve diğer Halepli Türkmenler gibi kunduracılık yapıyor. Aşağı ve yukarı olmak üzere ikiye ayrılan Hülluk Mahallesi'nde her evden en az iki kişi ayakkabı üretiyor. Biz hep gelmenizi bekliyorduk Kimi kunduracılar, küçük, loş atölyelerden çıkan ürünlerin iç ve dış piyasada rağbet görmesiyle markalaşma çabasına girmişler. Zekeriya Oun, adının baş harfi ve soyadını kullandığı 'Zoun' marka kışlık botları gösteriyor. Modeller, Türkiye fuarlarından geliyor. Senede bir iki defa Antalya ve İstanbul'a uğruyor, yenilikleri takip ediyorlar. 40 yıldır Halep'te yaşayan Zekeriya Usta'nın ailesi, Türkmenlerin, kunduracılığı ve terziliği kimseye kaptırmadığının tipik örneği; altı erkek kardeş kunduracı, bir kız kardeş terzi. Üstüne üstlük, ustanın iki oğlu da kundura işinde çalışıyor. Kunduracılığı Ermenilerden öğrenen Türkmenler, fabrikayı andıran Hülluk Mahallesi'nden en fazla Rusya'ya ayakkabı gönderiyor; ama el emeği ve malzeme o kadar ucuz ki, çifti 2 dolardan satılan ayakkabı, üreticilerine mütevazı bir hayat vadedebiliyor ancak. Üstelik piyasa sadece altı ay hareketli olduğu için senenin yarısını hazır para yiyerek ya da sağda solda ufak işler kovalayarak geçirmek zorundalar. Babası, amcası, amca 'uşakları' ve erkek kardeşiyle kundura işinde çalışan Mehmet Bayram, "Türkiye'nin asgari ücreti, buranın en güzel maaşı. O parayla burada paşalar gibi geçiniriz." diyor. O da, 'birlikte yaşa, birlikte tüket' prensibini benimsemiş diğer Türkmenler gibi, sekiz ay önce evlendiği eşini, kız ve erkek kardeşlerin oturduğu kalabalık aile apartmanına getirmiş. Humus'tan sonra, Halep, Türkiye'nin sınır ötesinde yaşayan bir şehri gibi. Evlerde ve sokakta Türkçe konuşuluyor, düğünlerde Türk oyun havalarıyla halay çekiliyor ve Türkiye ziyaretleri aksatılmıyor. Kilit şehirler, Antep ve Kilis... Hemen her ailenin buralarda bir köyü ve yakın akrabaları var. İki ülkeyi ve yakın akrabaları birbirinden ayıran baş suçlu ise sınıra döşenen mayın. Hafız Esad'ın devlet başkanı olduğu 1970'e kadar bir taraftan diğerine rahatlıkla geçen Türkmenler'e ait hemen her hikaye, "Mayın döşenince bizimkiler bu tarafta kalmış." cümlesiyle şekilleniyor. Bu tarih, o ana kadar Türkiye'den kopmayacaklarını düşünen Suriye Türkleri için ilişkilerle birlikte umudun da kesildiği tarih. Şimdi, düğün, cenaze, hasta ziyareti, alışveriş ve bayram görüşmeleri için geçtikleri sınırda Türk askerinin muamelesinden çok hoşnutlar. Bayram ailesinin kadınları "Sizin askerler, bayram izdihamında hanımlara çok nazik davranıyor." diyor. Humus Türkmenleri'nin 'Türkçe ne işimize yarayacak ki' düşüncesi, gündelik hayatta sanki ellerinden başka türlüsü gelmezmiş gibi Türkçe konuşan Halepliler nezdinde hiç muteber değil. Onların akıcı Türkçesine şaşırmak, bir Maraşlı ya da Manisalıya 'Birader, Türkçe'yi nasıl öğrendin?' diye sormak kadar anlamsız olur. Halepli Musa Muhammed, "Dilimizin Türkiye Türkçesine yakın olduğunu söylerseniz haksızlık etmiş olursunuz." diyor. "Yakın değil aynısı. Biz Halep'te saf Türkçe konuşuruz, ekmeğe ekmek, suya su deriz." Bir daha dönmemiş Kilis'in Alimantar Köyü'nden kalkıp Halep'te evlenen dedeleri sınıra mayın döşenince köyüne dönmemiş; ama Türkiye'ye rahatça girip çıktığı günlerin geri döneceği ümidini hep saklı tutmuş. Bir de şapkanın Suriye'deki köyüne kadar gelmesini beklemiş. Şapka takarsa, yeniden Türkiyeli olacağını zannediyormuş. Torun Musa'ya göre, 'dedesi iyi ki Halep'e yerleşmiş ve dönmeyi düşünmemiş.' Bundan sonra da dönülmemeli. Vaktiyle Osmanlı Devleti sınırları içinde yer alan bir şehirde yaşıyorlar ne de olsa. "Dönelim de, Türkiye devletinin sınırlarını küçültelim mi yani." diyor Musa, "Biz soydaşlarıyız Türkiye'nin. Ankara'daki Türkler nasılsa biz de öyleyiz. İstersek gelir yerleşiriz oraya; ama burada yaşayalım. Sadece bizim için bir kolaylık olmalı." Suriye Türkleri için 'kolaylık', Türkiye'ye giriş çıkışların rahat olması. Vize alırken problem çıkarmasınlar diyen de var, bizden hiç vize alınmasın diyen de... Bu taleplerin ve küçük sitemlerin arkasında, Türkiye'ye naz yapabilecekleri inancı var. "Biz burada oturup diyoruz ki, Türkiye bizim nüfusumuzu bilir, kaç kişiyiz, kimiz, nereliyiz." diyen Musa Muhammed, zamanla hayal kırıklığına uğramış görünüyor: "Öyle zannediyorduk yani." Anadolu'dan çok daha önce Türkleştiğine inanılan Kuzey Suriye'de yoğunlaşan Türkmenlerin bütün azınlıklar gibi çoğalma eğiliminde olduğu söylenebilir. Halep'te birbirleriyle yarışırcasına çocuk doğuran kadınlar arasında dört çocuk bile 'soyun kuruyacağı' endişesine yol açabiliyor. Varlığını devam ettirmek isteyen Türkmenlerin ikinci politikası ise, tamamıyla şehre yerleşseler bile köylerdeki arazilerini Araplara satmayı reddetmeleri. İstanbul ve Bursa'dan getirdiği kumaşları Halep'te satan Abdülkerim Rihavi, aşağı Hülluk Mahallesi'nin varlıklı isimlerinden. Günün modasına uygun, kaliteli kumaşlar, sentetiğe mahkum Suriyeli kadınlar tarafından kapışılıyor. Türkiye'ye gide-gele 15 pasaport dolduran Rihavi, sadece para kazanmakla kalmamış, Suriye'de yaşayanların kayıtsız kalmayı tercih ettiği 'dünya gerçeklerine' ilişkin kafa yormayı öğrenmiş. "Suriye de Müslüman, Türkiye de; ama aramıza sınır koymuşlar. Avrupa'da herkes rahatça dolaşıyor." diyen Rihavi, iki ülke arasındaki olumlu gelişmeleri de "Şimdi iki ülke gardaş gibi görükiy." cümlesiyle özetliyor. Çocukken ana-babasından Türkçe duyarak büyüyen ve kız kardeşleri bugün bile Arapça konuşamayan Rihavi, bombayı sonra patlatıyor; "Aslımız Arap bizim. Dedemin dedesi, Suriye'den Türkiye'ye göç etmiş. Bizimkiler mayın döşeninceye kadar bir orada bir burada gezmişler; ama sonunda babam burada, emmilerim orada kalmış." Rihavi örneği, iki ülke arasındaki sınırın hiç de keskin olmadığını gösteriyor. Mardin ve Urfa'daki köylerinde ana dillerini konuşan Arapların akrabaları, Halep'te Türkçe konuşuyor. Türkiye sınırına yakın Halep köylerinde, Antep'ten yayın yapan radyolar dinleniyor ve Türk televizyonları uydu antenine ihtiyaç olmadan izlenebiliyor. Sınıra 3 kilometre uzaklıktaki Karaköprü'de askere gidene kadar Arapça öğrenemeyen gençler var. Köyün yaşlılarından Hacı Musa Kahya; "Biz iresmi Türkmenik. Türkmenin en koyusu bizik." diyor. Yaşlıların gözde dili hala Osmanlıca. Osmanlı'nın Suriye topraklarından çekilirken kütüphanelerde bıraktığı kitapların çekirdek külahı olarak değerlendirildiğini söyleyen Hasan Kahya, boş vakitlerinde Osmanlıca 'Aşkın Gözü' kitabını okuyadursun, gençler, Samanyolu TV ve Kanal 5'ten öğrendikleri Türkçe okuma-yazmayı ilerletmeye kararlı. 17 yaşındaki Selva Kahya, Türkiye'ye yolu düşenlerden kişisel gelişim uzmanı Oğuz Saygın'ın kitaplarını istemiş. Arapça okumayı bilmiyor; ama Türkçesini kitap okuyacak kadar ilerletmiş.