ellerine sağlık.. bu akşam hüzünledirecen sen bizi.. belli..

Çok güzel paylaşım için teşekkürler. Annelerimizi üzmeyelim arkadaşlar ; Cennet ayaklarının altında oldugundan değil, annemiz olduklarından. Bizi canları pahasına sevdiklerinden kötülüğümüzü düşünmediklerinden... Annesi vefat edenlere Allahtan sabır diliyorum kolay değil. Biz elimizdekini kaybedince anlıyoruz değerini. Lütfen annelerimize gereken değerin falasını gösterelim. Teşekkürler

Emeğine Sağlık ayyash, Duygusal ve etkileyici olmuş... Kimseyi kırmadan hayata devam edebilmek dileğiyle...

Gerçekten Çok Duygusal Ve Etkileyici Bi Yazı.. Teşekkürler ayyash07.

ellerine sağlık Allah kimseye böyle bir olay yaşatmasın

ne zaman birine kızsam, küssem "ya bir daha göremezsem, yan küs ayrılırsak" diye düşünmeden edemiyorum. Çok duygusal bir hikayeydi gerçekten. keşke bu yazıyı okuğumuzdaki duygularımızı haytımıza yansıtabilsek. keşke sevdiklerimizin kıymetini, onların bilzer için yaptığı fedakarlıkları onları kaybetmeden önce anlayabilsek.. keşke

Oğlum hadi şu ekmekleri de ye. Bak sabah sabah senin için kızarttım. Hayır, anne yemek istemiyorum. Kahvaltı yapmak istemiyorum. Okula varınca poğaça yerim. Oğlum hep aynı yapıyorsun. Kahvaltı yapmadan derse mi girilir? Aç ayı oynar mı? Sonunda beni ayıya da benzettin. Yeter artık gelmeyin bu kadar üzerime! Hızla çarptığı kapının arasından rüzgar hızıyla süzülen genç, sinirli adımlarla yürümeye başladı kaldırımda. Yediğine içtiğine, gezdiğine tozduğuna; her şeyine karışılıyordu bu evde. Biran için ebeveyninin kendisinin kötülüğünü isteyen birer düşman olduğunu düşündü. Üniversite, ah üniversite... Bir kazansa çekip gidecekti buralardan. Belki iş-güç sahibi olunca da bir daha dönmezdi buralara. Geceden kalma yağmurlara ve sevmediği her şeye kinle basıp, sislerle kaplı Nisan sabahını delerek ilerledi. Belli bir süre sabah telaşı ile koşuşturan insan kalabalığının içinde yürüdü. Sonra tekrar sokağa saptı, bilerek uzatıyordu yolu. Çünkü herkes sıraya geçtikten sonra okula en son gelmek hoşuna gidiyordu. ... 6,5,4,3,2,1,1,1,1,1. Son dersin bitiş zilinin son saniyelerini saatine bakarak sayardı hep. Ama tutturmak mesele, bak bugün de "1"i beş kez söylemişti. Arkadaşlarıyla şehrin kalabalıklığına inat sanki sokaklar bomboş gibi dolaştılar; öylesine. Hatta hafiften esen rüzgardan üşüyüp bir pastaneye girdiler. Ceplerindeki son metelikle birer çay içtiler. Kendini kediye, evlerini de samanlığa benzetip benzetmeme arasında bir kararsızlıkla ayrıldı arkadaşlarının yanından. Yolu yine uzatarak yürüdü. Issız dolambaçlı yollarda belki de hayallerinin kaldırımlarında yürüyerek ilerledi. İşte yine evlerinin az uzağındaki kavşağa gelmişti. Kavşakta toplanan insan kalabalığını ilk başta pek umursamadı. Biraz daha dikkatli bakınca yerde üzeri gazete ve hırka ile örtülmüş cenazeyi fark etti. Yine de pek oralı olmadan yürüyüşüne devam etti. Cenazenin kafa tarafına örtülen hırka sanki annesininkine benziyordu. Aman, bir sürü kişide vardır diyerek olumsuz düşünmek istemedi. Ama içine bir kurt düşmüştü. Ani bir kararla dönüp hızla kalabalığın arasına daldı. Polislerin müdahalesine fırsat vermeden kazazedenin yüzündeki hırkayı kaldırdı ve öylece kalakaldı. Elindeki market poşetleriyle yerde cansızca yatan annesiydi. Aradan uzun yıllar geçti ama o kendini hiç affetmedi. Kırdığın bir insandan özür dileyememek, kendini affettirememek ne kötüydü; hele birde kırdığın annense. O yıllarca hep aynı soruyu sordu kendi kendine: "Böyle mi vedalaşmalıydım? Ama nerden bilebilirdim onu bir daha görmeyeceğimi?" diye. Hep keşke dedi, annesinin hırkasına bakarak, keşke o kapıyı çarpıp çıkmasaydım. alıntı...

Eline, emeğine sağlık...

umarım kimse hayatında keşkeleri yaşamaz hikaye çok güzeldi teşekkürler ayyash...