yanlış yaptığımın farkındayım ama benim paramla, başkasının beni yönetmesi duygusunu kabullenemiyorum genelde patronlar böle düsünüyor. Böyle düsünen bir adamin yaninda yönetici olmak ne kadar basari getirir. Birde yönetici yetistirilmesi konusu var. Bilinen bütün firmalar aileden birini getirip yönetici koltuguna oturtuyorlar bence bugün hic bir genc ben okulum bitince yünetici olacagim demiyor hala daha Aile sirketi modundan cikamadi Türkiye. Yinede eger yönetici ihtiyaci varsa bunun icin insanlara özel egitim verilmeli. konu cok ilginc söylenicek cok sey var ama ben emegine saglik diyorum +

Senden daha akıllı ve nitelikli insanları bul ve onların hizmetine gir!.. Yeni yönetici tanımı bu... Hem akıllı ve nitelikli insanları bulacaksın hem de bunların hizmetine girecek kadar " iyi " olacaksın. Allah firma sahiplerine kolaylık versin. Ki buna ihtiyaçları olacak. Zira rekabetin oyun kuralını yeniden koyduğu bu ortamda hemen herkes " iyi yönetici " için servet ödemeye hazır. Şimdi varılan nokta, özellikle Türk şirketleri açısından ilginç bir açmazı adresliyor; Peki bu yöneticileri nasıl bulacağız? Bizde de sayıları artmaya başlayan headhunter firmaları, bu soruya cevap aramak için kurulmuş. Kelle avcıları diyebileceğimiz bu insanlar, firmaların ihtiyaç duyduğu yeni normalin yöneticilerini bulup çıkarabiliyor mu dersiniz? Ne yazık ki genelde bulamıyorlar zira yeni normalin tanımladığı yöneticiyi yetiştirecek ortamlar fazla değil. İşletmelerimizin yönetici ihtiyacı ortalama yüzde 80 oranında içeriden karşılanıyor. Bunun iyi tarafı, tepedekinin neyi yönettiğini iyi bilmesi. Ancak fark yaratacak zıplamalar bekliyorsanız, dışarıdan gelen yüzde 20'lik kesime bakmanız gerekiyor. Tepe yöneticisinin yeni normalinde ilk sıraya, çalışanlarına liderlik vasfı oturuyor. Eski normalin söylemi olan " patrona el pençe divan " yöneticilerin modası geçiyor. Zira patrona, " el pençe divan yönetici " değil, firmasının milyonlar hatta milyarlarını " sürdürülebilir büyüme " ikliminde tutabilecek biri gerekli. KOBİ'lerimizin kurumsallaşma alanında en fazla takıldıkları da işte bu ikilem oluyor; Sadakat ile liyakatı aynı anda bulamıyorsak, hangisine öncelik vermeliyiz? Karşılaştığım pek çok patron; " yanlış yaptığımın farkındayım ama benim paramla, başkasının beni yönetmesi duygusunu kabullenemiyorum " itirafında. Krizlerden öğrenme geleneğinde Türkiye, 2001'de rekabet kavramını öğrendi. Aradan geçen sürede " sürdürülebilir " büyüdü ve şimdi yeni bir kabuk değiştirme ile yüzleşecek; Firmayı, ehil ellere teslim etmek ve iyi yönetişim... Küreyi, yöreyi ve töreyi bilen, etik, kendinden daha akıllı ve nitelikli insanları yönetecek çapta bir orkestra şefi.. Bunu kriz olmaksızın öğrenebilirsek ne mutlu bize. Ş. Oğuz' dan Alıntı Yapılmıştır.