Evlilik teklifi alan arkadaşım büyük bir mutlulukla anlatıyor.. teklifi kabul etmiş, altı aydır birbirlerini tanıyorlar.. yaşları da ilerlemiş durumda, dışardan bakıldığında da ideal çift görüntüsündeler.. fakat arkadaşımın kafasını kurcalayan birşey var.. evlilik teklifinin ardından edilen sohbetlerinde beyefendi şöyle buyurmuş: "Merak etme bizim evliliğimiz boyunca asla ayak tırnaklarımı keserken beni göremeyeceksin, ama sende dikkat et bende seni ne bileyim burnunu temizlerken görmek istemem. bizim evliliğimiz farklı olacak, birbirimize olan saygımızı hiç yitirmeyeceğiz " Bunun üstüne yanımızda bulunan diğer arkadaşımız kahkahayı patlatıyor, yeni doğum yapan arkadaş, eşinin doğum öncesi ve sonrası desteğini anlatıyor,"öyle ağırlaşmıştım ki tuvaletimi bile eşim yaptırdı ve temizlerdi, senin ki seni boşar herhalde böyle bir durumda" diyor.. İki ayrı yaklaşımdan hamile eşine tuvaletini yaptıran adama daha yakın hissettim kendimi.. Öteki adamın ise yeni bir iş sözleşmesine madde ekler tavrını düşündükçe onunla evlenmek üzere olan arkadaşıma acıdım.. Erkekler kadınlaşıyor dediğimizde herkes kırıtan, ne bileyim pedikür yaptıran, kendine bakan adamlara çemkiriyordu.. oysa kendine bakan erkekleri destekliyoruz bahsettiğim şey böyle birşey değil.. bu kadar ince düşünen erkek olur mu yahu? erkekse biraz pis olacak adam, sen temiz ol diye beynini yiyeceksin, iyi yemek yapamayacak, yapsa bile mutfağı dağıtacak, çamaşırlarını ortaya atacak sen saldıracaksın düzenli ol diye.. yere birşey dökülmesini falan sorun yapmayacak umursamaz olacak, dağınık, pis ve düşüncesiz "sizin de ne istediğiniz belli değil" diyen erkekleri duyar gibiyim.. Hemcinslerimi bilemiyorum ama ben hiçbir zaman kadınsı hassasiyetleri olan bir erkek hayal etmedim. Mutfaktan çıkmasın, azıcık ütüsüz kıyafet giydiğimde beni eleştirsin, alsın ütülesin, temizlik konusunda benimle yarışsın, yemeklerimi bir uzman edasında eleştirsin bunlar bana göre değil.. Ne verirsem yiyecek, gömleğini ütülü gördü mü şükür edecek, elinden birşey gelmeyecek ki benim yaptıklarıma "muhteşem" olmuş diyecek.. Kıyafetim nasıl dediğimde gözünün ucuyla bakacak, oran -buran görünüyor diye adet yerini bulsun diye eleştirecek, güzel olmuşsun diyecek,"ayy ben olsam kırmızıyla siyah giyerdim ne bileyim bu uymamış pek, hem bu sene gri moda" falan türünde muhabbetlere girmeyecek.. Ancak ben nazlanınca veya zor günlerde elinden gelen herşeyi yapacak, en azından "şunu yap bunu yap" diye yardım istediğimde çaba gösterecek bir adam.. Sevdiği adamla geğirme yarışması yapan dostlarım da oldu, salya-sümük kendimi yerlere attığımda, erkeklerin her durumu tolere edebilmesi, bizim gibi her adımızı kontrol eden bayanları farketmeselerde rahatlatır.. İşte bu doğallığı kaybeden erkekleri, benliklerini kaybetmiş olarak görüyorum. Üstelik evlilik "herşeyi" paylaşmak değil midir? Yaratılışın getirdiği özellikleri yadsımak kendimizi kandırmak olur sanırım.. Ama ilişki de saygıyı burun temizle aktivitesi ile bağdaştırmak ise hayatı paylaşmak değil de sanki bir ev arkadaşlığı kıvamında bir evlilik yaşantısını öngörüyor.. Evlilik nedir, ne kadar yakınlaşılmalıdır, böylesine hassas bir erkek sizin de canınızı sıkar mı, yoksa böyle adamı bulmak çok mu zordur, hemen kapılmalı mıdır?