İkinci Dünya Savaşı'nda Japonlar, Avustralya'nın kuzeyindeki Darwin'i bombalarlar. 243 beyaz Avustralyalı ölür. Aborjin nüfusun çetelesi tutulmadığından, bombardımanda ölen Aborjin sayısı bilinmez. Baz Luhrmann'ın yönettiği, bu ay vizyona girecek 'Australia' filmi, işte 'savaş kırıntısı' diyebileceğim bu birkaç günlük bombardımanın, halkın nehir yoluyla Darwin'den kaçışının vs. hikayesi. Filmin tanıtımı 'epic movie' olarak yapılıyor. Kahramanlık destanı üzerine bir çay bardağı romantika... Sadece birkaç yüz kişinin öldüğü, bir lokma bile değil bir 'kırıntı' savaşın anısına 100 milyon Dolar'a ölenleri, kaçanları kahramanlaştıran 'epik', tarihi filim çekiliyor. Mekan Avustralya, yönetmen, oyuncular Avustralyalı. Desem ki; 'Sırf Çanakkale Savaşı'ndan dört saatlik destan, sırf Yemen ya da Kafkas Cephesi'nden ikişer saatlik dehşet filimler çıkar.' Ya da, 'Sarıkamış'ta donarak ölen 90 bin askerimizin hikayesi yine dört saatlik filim olmayı hak eder' 'ultra milliyetçi'yim, 'terör örgütü elemanı'yım... Hele hele 'Tamamen yerli yapım olsun. Yönetmeni, oyuncuları Türk olsun' dersem, yandı gülüm keten ayva. Irkçıyım, faşistim, yerli malı haftası nostaljitörüyüm, şuyum buyum... Öyle mi? Fakat Avustralyalı, bizim tarihimizin dişinin kovuğuna gitmeyecek birkaç günlük bir savaşın destanını yazıp, kendi oyuncularına oynatınca ultra milliyetçiliğe falan girmiyor nedense. Bir zamanlar Atatürk rolünü de, karayağız Antonio Banderas delikanlısına oynatmaya kalkmıştık hani. 'Tamamen yerli yapım olmasın' diyeydi herhalde. Avustralya denilen ülkede, marketlerdeki çoğu malın paketinde de 'Proudly Australian' yazar. Yerli malı kullanmak utanılacak bir durum, ulusal kimlik 'ayıp' değildir. Ned Kelly denilen at hırsızından bile 'kahraman' yaratıp resmi tarihlerine yazmışlar. Öldürüldüğü kasabada, fincandan peçeteye, dükkan tabelasından araba plakalarına kadar herşeyde Ned Kelly resimleri basılı. Öldürüldüğü kulübeyi Kabe etmişler. Ulusal kimlik işleri böyledir nedense! Birinci dünya ülkesi adamlarının, yerli mallarıyla, kendi kahramanlarıyla, ülkeleriyle gurur duymaları, ulusal kimliklerine sahip çıkmaları sakıncalı değildir de, üçüncü dünya ülkelerinde 'ulusal kimlik' diye tutturmak uluslararası anlaşmalara aykırıdır, yasaktır, günahtır, müeyyidesi vardır. Amerikalı da, katillerini, soykırımcılarını kahramanlaştırdığı filimlerini gözümüze sokar, ayıla bayıla seyrederiz de, çıkışta 'Ulan bu heriflerin yaptığı ultra milliyetçilik değil mi şimdi?', 'Çapulcuyu kahraman etti gözümüzde' diye düşünmek aklımıza gelmez. Hristiyan toplumlarda, hayatı es geçip ölümü yücelten İslam toplumlarındaki gibi ölü omuzlarına yapıştırılan -Allah'ın apoleti- 'şehitlik' kavramını yüceltmekten ziyade, kahramanlık gösteren insanları hayattayken onore etmek ağır basar. Muslukçunun biri sahilde bira içerken fırlar boğulmakta olan bir çocuğu kurtarır, itfaiyecinin biri yangından bir ihtiyarı sağ çıkartır, beş yaşında bir çocuk acil servisin numarasını çevirip baygın düşmüş annesine ambulans çağırır, olur sana "local hero" . Madalyalar takılır, röportajlar yapılır, o 'sıradan' insandan bir 'kahraman' yaratılır. Sadece iki yüz yıllık tarihi olan, gerçek bir kahramanı hiç olmamış ülkeler sıradan insanlardan kahramanlar yaratırken, bizim olağanüstü kahramanlarımızı bile sıradanlaştıranların, elalemin savaştan kaçışı bile 'kahramanlık' filmine konu olurken, ömrü savaşlarda geçmiş, gerçek kahramanlarımızın bile sadece insani zaaflarını temel alarak filim çekenlerin, Batı'da, sıradan insanların bir anlık, reflekssel kahramanlıkları bile ödüllendirilirken, tek bir adamın, askeri dehasıyla, çökmüş, parçalanmış bir imparatorluktan uygar bir ülke yaratmış olmasını azımsayanların, bu ülkenin dahi kurucusunun hayatını bile magazinleştirerek, dev insanları küçültmeye çalışanların, ulusal kimliğimizin kırmızı çizgileri üzerine işeyenlerin yürüttüğü Şabalak Harekatı; İnsan için küçük, fakat, dolandırıcının, sahtekar politikacının, mafyanın, tecavüzcünün ve bilcümle aşağılık insanın yüceltilmesi yolunda insanlık için büyük bir adımdır. Can Bey'i kutluyor, Şabalak Harekatı'ndaki hayırlı muvaffakiyetlerinin devamını temenni ediyorum. Kıymet Nadir Bindebir

Türk milleti olarak önce kendini fetheden kişi olmalıyız. Hem fetheden hem de keşfeden. Kendimizi keşif en önemli meselemizdir; Artık bizler kendi içinde bir yolculuğa çıkmalıyız ve kendini tanıyanlar olarakta gönüller fethine koşmalıyız. Konu için Sergeant arkadaşıma teşekkür ederken herkesin özellikle son parağrafı kendimizi sorgulamak için bir kez daha okumasını rica ediyorum.