şöyle düşünüyorum... bir durum varki bu dünyada hiç kimseyi kınamayınız... emin olunki bu dünyadan sonsuzluğa göçmeden kınadığınız her neyse bunu yaşamadan ölemiyeceğinizdir. Gila

Ben büyük konuşmayı sevmem. Konuşmam da... Veya konuşsam bile konuyla ilgili şartlarımı belirtir, "şu gibi durumlar haricinde asla" derim. Büyük konuşanları da sevmem. İçimden hep bir acıma hissederim onlar için. "İnşallah bir gün bu söylediklerinden dönmek zorunda kalmazlar" derim içimden... Böyle bir konuşma yanımda yapılırsa "asla büyük konuşma!" diyerek, hemen tavsiyede bulunurum: "Bir gün şartlar çok farklı olabilir. Hayatın seni bambaşka yerlere götürebilir. Önceliklerin değişir, hayatta her şey olağan görünebilir" derim. "Asla düşmanımın ayağına gitmem" demem mesela. Bir gün benim ona, onun bana ihtiyacı olabilir. Bir gün çok sevdiğim birinin hayatı buna bağlı olabilir. Tüm gururumu, hırsımı ayaklar altına alıp, yalvarmaya gitmem gerekebilir. Yapar mıyım? Yaparım. Sevdiklerim için her şeyi yaparım. İşte bu konuda büyük konuşurum Peki, bu dünya etme bulma dünyası mı? Bence değil. Bu konuda artık çok eminim. Bu dünya kesinlikle etme bulma dünyası değil... Ama ikiyüzlülüğün, sahteliğin ve yalanın muhakkak gün yüzüne çıktığı bir dünya. Bazen tam zamanında, bazen ise iş işten geçtikten çok sonra. Bu "insan"lar korkaktır, zavallıdır ve yalancıdır. "Yalancının mumu yatsıya kadar yanar" sözünün en güzel kanıtıyken, "Güneş asla balçıkla sıvanmaz" deyimini de çürüten "insan"l ardır. Kısacası bu dünya etme bulma dünyası falan değildir. Çünkü, bu hikayede asıl "bulma"sı gereken kişi o "insan"dır.