Offff Ya Mükemmel ßi Yazıydı Alpi Bilirim, bir kadının ellerinde büyür aşk... Tıpkı bir çocuk gibi... Hepsini görmek için tıklayın... Çok Doğru ßi söz Kadınlar ßöyledir İşte Severler Çok Severler Ve Sevdiğine Zarar Gelsin Göz Göre Göre Eriyip Gitsin İstemezler Gerekirse Canını Verirler Kadınlar Ayrı Sever Sevdiklerini Tıpkı ßi Anne Şevkatiyle Hiç Zarar Gelsin İstemezler Ve Geriye Sadece Siz Erkeklerin ßu Sevgiyi Anlaması

BİR GÜN YÜREGİNİZ SESSİZLİGE BÜRÜNÜRSE, YÜREGİNİZİN SESİNİ BİZİMLE PAYLAŞABİLİRMİSİNİZ? .. Evanescence derki; 'Neyi silebilirsin ki...? Kaçış olmuyor gerçeklerden. Gözlerindeki ışık gelecek günün acısıyla sönecek. Artık hepimiz yorgunuz... Kimbilir nerede yitirdik ömrümüzün güneş gören çehresini... Takvimdeki günleri karalar gibi, karaladık sevgiyi... Takvimdeki yaprakları yırtar gibi, yırttık attık geçmişi... Önce anlamını yitiren her şeye, yeniden anlam katmak gerek... Sevmek gerek kimsesiz ellerini. silmek gerek hayatın hüzünlü gözlerini. Sonra yaşamayı bilmek, yaşamı sevmek gerek... Olmayacaklara inanmak gibi inanabilmek kendine... Bitişler yeniden doguşlara şahittir... Ne ğöge yükselecek kadar özgür, ne de yeniden başlayacak kadar güçlüyüz... Tükendigini hissettigin anda elini tutmalı sevgi... Güz'ün solgun rengi gibi soldurmalı nefreti... Engebeli yolları ne kadar hızlı aşabilirsin, kendine dair izler bulabilir ya da bırakabilir misin..? Rüzgar esmiş olabilir mi..? Kandırma küçük yüregini... Silebilirmisin ellerindeki izleri..? Kendini silebilir misin bir başka düşten..? Siyahı beyazla, geçmişi yalanla örtebilir misin..? Ancak yeniden varolabilirsin ama silemezsin öncesini... Doğacak her yeni gün, geçmişten izler taşır, geçmişe dair yaşanır... Geleceği silebilir misin..? İlk günden beri dolduramadığın, son gibi yaşanan hayat ne kadar dolu olabilir ki..? Ununttuğunu zannettiğin, aslında yeniden hatırladıklarını unutmaya çalıştıkça acı beslenmiş olmaz mı..? Her beyaz sayfa açışında neden siyaha döner rengi..? Sayfalar tükenmiş, renkler ihanet etmiş olabilir mi..? Ölmek adına varız kendi hayatını yaşayan dünya da... Senaryosu yanlış yazılmış bir oyunu kurtarmaya çalışan aktörler gibiyiz... Yönetmen hata yapmış olabilir mi..? Hayatı sıfırladığımız zaman farklı bir mekanda derin uykulara dalmış olacağız... Haykırmalı, hesap sormalı hayattan... Bedeninden akıp yeni senaryolara eşlik etmek, sil baştan sevebilmek için önce sevginin lekeli yüzünü temizlemek gerek... Bir nehre kalbini gömebilir misin..? Kendi hayatınla oyun oynamış olabilir misin..? Bir erkeğin anlatımından... Sevgili yok kadınım... Sana bir aşk öyküsü anlatacağım... Anlatacağım öykü, yüzyıllardır efsanelerde anlatılan, şiirlere, romanlara ve filmlere konu olan, bildiğin aşklardan değil... Herhangi bir kadın ve herhangi bir erkek... Kadın çok sevmektedir erkeği... Aynı yastığa baş koymaya başladıkları günlerin devamında, giderek değişir erkek... Evine geç gelmeye ve sürekli içki içmeye başlar... Yiğit mizaçlı ve yapılı, sevgi dolu biriyken, giderek zayıflamaya erimeye başlar... Kadın sevmektedir erkeği, tükenmeyen ve eksilmeyen bir aşkla... Defalarca konuşmuş ama sözünü dinletememiş, içmekten vazgeçirememiş tir sevdiği erkeği... Oysa erkek, içkinin dozunu giderek çoğaltmakta ve hızla erimeye devam etmektedir.. . Bir gece yarısına doğru, erkek yine çok içkili ve harap bir halde gelir evine... Kadın onun oturmasına yardım eder ve sonra mutfağa gider... Döndüğünde elinde rakı şişesi ve bir kadeh vardır... Onları erkeğin yanındaki sehpaya koyar... Erkek ise zihninin bütün bulanıklığına rağmen şaşkındır... İçmemesi için gece gündüz yalvaran, gözyaşı döken kadın, elleriyle rakı şişesini ve kadehi getirip koymuştur önüne... Kadın tekrar mutfağa gider... Geri döndüğünde, bu kez elinde bir bıçak vardır... Kadın bıçağı sehpanın üzerine bırakır ve rakı şişesine uzanıp, kadehe rakı doldurur... Hala şaşkın gözlerle kendisini izleyen erkeğe, aşk ve hüzünle bakar ve kadehi ona uzatır... Erkek uzanır alır kadehi ve birkaç yudumda tüketir içindekini... Kadın bir kadeh daha doldurur... Erkek artık ne olup bittiğinin hesabını yapamaz bir halde kadehe uzatır elini, ama kadın bu kez erkeğe vermez ve sehpanın üzerine bırakır... Az önce mutfaktan getirip sehpanın üzerine bıraktığı bıçağı eline alır ve erkek daha ne olup bittiğini anlamadan, elini sehpanın üzerine koyar ve bıçağı hızla indirir... Kadın parmaklarından birini kesmiştir... Büyük bir soğukkanlılıkla parmağını alır ve rakı kadehinin içine atar... Gri beyazdan pembeye dönüşen rakı kadehinin içindeki kadının zarif parmağı, hızla kavrulmaya başlar... Giderek büzülür ve kahverengi, tanınmaz bir et parçasına dönüşür... Erkek hala şaşkındır ama daha yerinden bile kıpırdayamadan olan biten, onu kendisine getirmiştir.. . Yerinden kalkar ve kadına sarılır... Kadın, bedeninden can kopartarak, sevdiği erkeğe anlatmıştır, aşkını ve onun tükenişine itirazını... Bir kadının tek parmağı yetmiştir, aşkı tekrar kazanmaya... Yokkadınım, hep yok kalanım... Bilirim, bir kadının ellerinde büyür aşk... Tıpkı bir çocuk gibi... Ellerin hala merhametli mi? -