o zaman bende size benim çok sevdiğim rüştü çalık'ın seslendirmiş olduğu şiiri yazayım KENDİNE İYİ BAK Kendine iyi bak bir "veda" değil "elveda" cümlesidir çoğu zaman. O üç kelimeden çok daha fazlasını gizler içinde... "Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra ben yanında olmayacağım. Olamayacağım. İstesem de istemesem de. Sevdim bir zamanlar seni, hala seviyorum ve benden sonra da mutlu olmanı istiyorum. Olur da bir gün dönersem seni iyi bulmak istiyorum. Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra kendinden başkası olmayacak yanında sana bakacak. Ben olmayacağım. Kendine iyi bak ve beni düşünme. Çünkü ben de seni düşünmeyeceğim artık. Arama sakın beni, yazma, çünkü ben yazmayacağım. Sil beni yüreğinden, çünkü ben sileceğim. Fakat, yaşanılan, paylaşılan güzel şeyler hatırına sana yürekten mutluluklar diliyorum. Ve ben bir daha dönmemek üzere gidiyorum. "Kendine iyi bak. Aramızda geçen herşeye rağmen benden sonra iyi olduğunu bilmeyi tercih ederim. Aslında bilmem çok önemli değil, iyi olduğunu varsayacağım ben. Seni bir daha asla görmemek üzere gidiyorum ben, seni kendinle başbaşa, yapayalnız bırakıyorum ben. Biliyorum kendini bırakacaksın benden sonra, o yüzden iyi bak diyorum. Aslına bakarsan, çok da fazla umursamıyorum." "Kendine iyi bak" derler ve giderler. Tutkuyla sevenler, bazen birden fazla söylerler bunu. Çünkü onları ayırmak, eti tırnaktan ayırmak gibidir. Kolay kolay kopamaz onlar, süreç çok acı vericidir, yürek parçalıyıcıdır. Her seferinde azalan umutlarla geri döner ve yine Kendine İyi Bak gözleriyle ayrılırlar. Ta ki umut da, sevgi de tükeninceye kadar Ta ki son elveda mezar sessizliğine bürününceye kadar Tutkunun ötesinde sevenler, bir kez Kendine İyi Bak derler ve giderler. Onlar eti tırnaktan ayırmak yerine ölümü yeğlerler. Onlar bu acıyı bir kezden fazla kaldıramayacaklarını bilirler. "Kendine iyi bak" derler ve giderler. Bu sözlerin içinde ihanet yok, hiç bir zaman olamaz derler ve giderler. En büyük ihanet değil midir aslında seni seveni, ihtiyacı olanı yüzüstü bırakıp gitmek. "Kendine iyi bak" derler ve giderler. Seni suskunluğa mahkum edip giderler. Seni parçalara ayırıp, en büyük parçayı yanlarına alıp giderler. Seni senden alıp giderler. Daha kötüsü suçlayamazsın onları tüm bunlar için. Kendine iyi bak deyip gidenin geçerli bir nedeni vardır elbet. Suçlatmaz kendini. Savaşmadıkları için kızarsın ama suçlayamazsın. Savaşmışlarsa, yenildikleri için kızarsın ama suçlayamazsın. Yenildiğin için kızarsın ama suçlayamazsın Ayrılığın kaçınılmazlığına inandırır seni, "kendine iyi bak" derler ve giderler. Elinden umutlarını, düşlerini, sevgilerini alıp giderler. Bir tek anıları bırakırlar geride, bir de hatırladıkça gözyaşlarına boğulasın diye unutulmayan nağmeler. Arkalarına bakmadan çekip giderler eğer yalnız kalmışsan, çünkü insafsızlıklarını görmek istemezler. Herşey o saniye orada bitsin, kapansın bu sayfa isterler. "Bitti" diyemedikleri için, "kendine iyi bak" derler. "Kırıldım ve affedemiyorum" diyemedikleri için "kendine iyi bak" derler. "Seni istemiyorum artık, hayatımdan çıkaracağım ama bil ki hiç unutmayacağım" diyemedikleri için kendine iyi bak derler. "Biliyorum çok kanayacaksın ama daha iyisini yapamıyorum" diyemedikleri için "kendine iyi bak" derler. Vicdanlarını rahatlatmak için kendine iyi bak derler, çünkü o kan uzun süre akacaktır ve o yara asla kapanmayacaktır, bilirler. "Kendine iyi bak" bir noktadır çoğu zaman. Kendine iyi bak deme bana, sadece kötülükler noktalansın isterim ben. Oysa sen iyisin Sen gözümdeki ışık, dudağımdaki tebessüm, sen içimdeki sevinçssin. Sen hayatıma renk katan, sen yüreğimdeki çarpıntı, sen hayatımdaki neşesin. Sen yolumu aydınlatan, sen dert ortağım, sen gönül yoldaşım, sen bir tanesin. "Kendine iyi bak" deme bana. Nokta koyma. Keşke böyle yaşanmasaydı bazı şeyler, keşke affedebilsen beni, keşke ben de affedebilsem Keşke döndürebilsek zamanı geriye. Keşke bugünkü aklımızla yaşasak herşeyi baştan. Nafile... Ama yine de, gitmesen olmaz mı? Bitmesek olmaz mı? Sen eksikken, ben nasıl tam olurum? Senden kalan boşluğu kimlerle doldururum? Savaşsak, aramıza giren şeytanla olmaz mı? Hani büyük aşklar her türlü engeli aşardı, hani gerçek dostluklar her sınavı geçerdi, hani sevgi eninde sonunda kazanırdı? Hani hayatta hiç kirlenmeyecek değerler vardı? Hani en büyük zaferler, en kanlı savaşların ardından kazanılırdı? Bunların hepsi yalan mı? Sahiden..., gitmesen olmaz mı? Bitmesek olmaz mı? . Peki o zaman... Senin istediğin gibi olsun... Öyleyse... Sen de "Kendine İyi Bak." dinlemek isteyen olursa söylesin link vermek yasak sanırım ama çok manyak bi şiir

Adı pişmanlık Karanlık çöküp yanlız kaldığında sahte gülüşlerle kandıramasın kendini, kandırdığın gibi etrafındakileri Kurtulmak isteyipte kurtulamadığın boşluğu başkasıyla dolduracağını sanarsın Yanılırsın.. Yıllar geçtikçe sarıldığın dalların birbir kırılıp o içindeki büyük boşlukta kayboluşunu izlersin çaresizce en az o dolamayn boşluk kadar pişmanlıkla Canlanır gözlerinde el ele yürüdüğün sahiller oturup saatlerce öpüştüğün banklar Koyduğunda başını yastığa kokusu gelir burnuna gözlerin nemlenir Derin bir pişmanlıktır yaşadığın Arasında dolaştığın onca kalabalığa rağmen yanlızsındır.. Kendini yanlız hissedersin ki bu yanlızlıktanda kötüdür Kısmet değilmiş mutluluk demek yetmez seni uvutmaya Bir kolyedir bu ömür boyu boynunda taşıyacağın O kadr çok iz vardırki etrafında neyaparsan yap unutamazsın Kulaklarında çınlar sarılıp beraber söylediğiniz şarkılar İşte sen yaşarken ruhun ölmesi budur içinde.. ... Eğer onu gerçekten seviyorsanız gitmek istediğinde onu özgür bırakın yukarda yazılanları yaşıyacaktır. Bu gün değilse bir gün mutlaka.. KARANLIK Hani söz vermiştin bana; gözlerin hep gülecekti. Hani söz vermiştin bana ; bensiz gitmeyecektin. Neden gözlerin kapalı, bak havada karardı. Sen yoksunya birtanem her yer karanlık. Beraber başladık beraber gideriz diyordun. Sen beni yalnız bırakıp nereye gidiyorsun. Bak soğuk ellerin ellerimde. Şimdi inan benimde dünyam karanlık. Gözyaşları arasında kalan kalpler arasından Sıyrıldım başındaki kalabalıktan. Kalbim seninle ellerin ellerimde ; mutluyum. Sonunda ikimizin dünyasıda sonun da karanlık. Senin için geldim Kadınım Bir sürü zaman geçti kadınım biraz yağmur yağdı bana biraz ben yağmura... Seninkinden daha çok şimdi saçımdaki karlar Haberi olmayan herkes seni soruyor söylüyemiyorum Sevdiğimiz bir şarkı çıktı radyoda yarısına ben eşlik ettim yarısına gözlerim... Artık konuşmuyorumda ben sende öğrenmiştim konuşmayı şimdi sustum yine ; konuşmuyorum kendimle bile Alışıyor insan zamanla zaten hazırdımya gidişine Biliyordumya bir gün biteceğini Ama yinede ; Hadi neyse..! Ya anlatmak istemiyorum ama BEN SENİ BURDA ÇOK ÖZLEDİM! ... Yıkıldım kaldım Ben yanlızca beni sana götürecek yollarda yürüdüm Sadece senin duyabileceğin şarkıları söyledim ve gelmeyişinin her akşamında güneşle beraber bende battım... Yokluğunun karşısında düştü yüreğimin tetiği yıkıldım kaldım... Varmısın Biliyorum sasiracaksin Son sözler gibi gelecek kulagina Yoo yanilmiyorsun. Son sözler bunlar. Bu uzakligi kaldirmak için ortadan Sadece bir ufacik his'tik, sen bana ben sana Iki satir laf, iki misralik siirdik Bir gülücüktük Bir soru isareti Oysa daha fazlasini istemek bencillik mi? Anla artik! Sözler var ama satirlar yetersiz Düsünceler var ama sayfalar yetersiz. Duygular var ama misralar yetersiz. Anla artik biliyorum bir sen var, bir de ben Uzak uzak yerlerde ayri ayri sehirlerde. Ama desem ki, sana: Biz demeye var misin? Desem ki, ne sen olsun, ne de ben. Bir biz olalim. Var mısın? Bu son şiir yazışım sana Yine sana geldim Sen gideli çok olmuş Son gelişimin üstünden bir kaç gün geçmesine rağmen hiç birşey son geldiğim gibi değil O kadar çok şey değişmişki O kadar çok şey değiştiki Ne dalgalar eskisi gibi vuruyor kıyıya, nede altında dudaklarınla dudaklarımı işgal ettiğin ağaçlar son gelişimdeki gibi Her kızıl saçlının belki sensindir diye yüzünü görmek için çıldırasıya parçalamıyorum kendimi Baktığımda gözlerini anımsatan şu deniz şimdi koskoca bir mavilikten ibaret. Yürüyorum hep senle yürüdüğümüz yolda Parmakları kesik eldivenli ellerin olurdu ellerimde, üşüdüğünde ceketimin önünü açar kollarımı kaldırdım, sende ellerini koltuklarımın altına sokar ısınmaya çalışırdın ; Babamda böyle yapardı derdin, ben baban değilim derdim. Sen deniz gözlerini kısıp ayak parmaklarının ucuyla yükselip bir öpücük kondurup dudaklarımı sen benim herşeyimsin diyerek yaramaz çocuklar gibi gülümserdin.. Şimdi ise dudakların yok dudaklarımda bir elimde sigaram diğer elim cebimde Şimdi sen kimin neyisin Şimdi sen hiç birşeyimsin Senden sonra sana kaç kez geldiğimden haberin bile yok tıpkı seni uzaktan uzağa görmelerim den haberin olmadığı gibi.. İnerken sen o merdivenleri sessizce yaklaşıp usulca kolundan tutup seni seviyorum dememek için kendime nasıl işkence ettiğimi bilmediğin gibi O kadar çok değiştinki O kadar çok değiştimki Düşünmesi bile deli ederken bir bakşasının elinin elinde olması ; bir başkasının olduğunu bir şizofren gibi tepkisizce izledim Ve gidiyorum son gelişimdi sana Bu son şiirim sana Ama en acısı neydi biliyormusun Benim çok sevdiğim senin hiç bir zaman sevemediğin namluyu çevirdiğimde sana yada dayadığım bir çok kez şakağıma, çekemedim tetiği Ben seni ne öldürücek kadar nede ölücek kadar sevmemişim İLACI YOK Kİ YOKLUĞUNUN HÜKMÜ OLSUN Karanlık yolların hep ışıksız olduğunu söylemediler bana Bir gün biter sandım gönül yaşları, BİTMEDİ.. Yokluğunun bulutları içimde, GİTMEDİ! Her sabaha karşı ben durdum ben Beceremedim.. tutamadım güneşleri Hep doğdu üstüme Dert kurdu derdime Titredi ellerim.. Üşüdüm.. ısıtan yok İLACI YOK Kİ YOKLUĞUNUN HÜKMÜ OLSUN Boynumda asılı utancım, başımı kaldıramıyorum Söylemediler bana gülmenin ayıp olduğunu ben küçükken Söyleselerdi gülemezdim zaten Acıyla anladım, acıyla kurdum en sevdiğim cümleyi Silsen de kurumuyor bu göz yaşları YÜREĞİMİ KURUTMADIKÇA! ! ! Saygılar..

Paylaşımın için sağol dostum. Lazım olur bi gün hatuna yollarım ben yazdım Emeğe saygı

cok guzel burası..

eywallah dostum paylaşım için güzelmiş

Bu şiir'e bitiyorum zaten Her zaman dinliyorum