Güzellikler seni bulduğunda, gülümsedin sadece Acılar seni bulduğunda, hüzün dedin ve ölesiye paraladın kendini Sana doğru yaklaşan mutluluğu her defasında görmezden geldin, önemsemedin. Belki bir kırçiçeğiydi sana gelen. Koklamadan, içine çekmeden çiçeğin tüm hayatını, koydun kristal vazoya O çiçeği daha fazla yaşatmak için tekrar toprağa dikemezdin belki ama, çiçeğin benliğini alıp burnundan içeri, kapatıp gözlerini sonra, alıp götürmesine izin verseydin yaşadığı yerlere, kırık bir kavanoza bile razı olabilirdi. Ve sen o gittiğin yerlerde mutlu olabilirdin. Bir kedi belki sokak kapısının ardında titreyerek ve korkarak sana bakan. Sen sadece içinden ne sevimli demekle yetindin Kediyi o an alıp evine sahiplenemezdin belki ama, bir dilim ekmek, biraz su ve sıcak bir gülümseme yeterli olabilirdi. Ve sen susuzluğu giderirken seyrettiğinde onu, mutlu olabilirdin. Mutlu gülüşleri, sıcak bakışları hep televizyonda izledin. Bir kez olsun denemedin karnın ağrıyana dek gülmekten ölmeyi. Gözlerinin ışıldamasına izin vermedin hiç. Donuk gülümsemelerle geçiştirdin tüm söylemleri. Mutluluk sana çok uzaktaydı çünkü! Aşkın hep filmlerde olabileceğini düşündün. O müthiş duyguyu yaşayamadın bir türlü, hep engeller koydun kendine. Aşk kapına her geldiğinde onu başka duygularla karıştırdın. Tüm güzellikler gibi aşkı da erteledin. Sen onu hep bir dağın tepesinde aradın, oysa hep eteğindeydi dağın. Yukarılara bakmaktan göremedin. Sana göre aşkın tarifi imkansızlıklardı çünkü, mutluluk gibi. Hiç dışarıda koşturup durdun mu çocuklar gibi Elma şekeri yedin mi mesela sokak ortasında. Eline yüzüne bulaştırıp deliler gibi güldün mü kendi yapış yapış haline Mesela sen hep çocuk parkına gidip salıncakları uzaktan izledin, sallanmayı çok istesen de. Sana göre bunu yapmak çocukluktu ve çocukluğun da çok uzaklardaydı çünkü, tıpkı mutluluk gibi. Saksıdaki çiçeğe su verirken gülümsedin mi ışıl ışıl gözlerle bakarak. Konuştun mu onunla, etraftakilerin ne yapıyor böyle, deli mi ne! demelerine aldırmadan. Okşadın mı yapraklarını Yüksek bir tepenin en yüksek noktasından bırakıp kendini aşağı doğru son hız koştun mu mesela Kışın karla kaplanmış boş bir tarlada, ağız dolusu gülerek yuvarlandın mı, ya da yazın papatyaların arasında uzanıp yattın mı sere serpe. Sen hep mutluluğu çok uzaklarda sandın. Tanımını bile yapamadın hiç çünkü uzun zaman önce allayıp cilalayıp rafa kaldırmıştın. Onun her fırsatta yanına gelmeye çalıştığını anlayamadın. Açmadın kapını, silmedin cilasını. Hüzün sana geldiğinde ise kapın ardına kadar açıktı. Ona kucak açtın. O hep yanıbaşındaydı çünkü, hiç ayrılmamıştı senden. Kendine çektin, hep hazırdın. Her olayda yaşanabilecek bir hüzün vardı! O her zaman seni bulabilirdi çünkü, sana göre hayat acılardan ibaretti. Sen hayata acımayı bırakıp kendine acıdın. Aşkın kendisini de yaşayamamıştın zaten. Sen şimdi kendini bırakmışsın acının rengine Mutluluk senin için hep renksizdi Oysa gökyüzüne bakman bile yeterliydi. Ben mi ne yapıyorum? Ben şimdi rengarenk karların üzerinde yürüyüp kendi ayak seslerimin ezgisini dinliyorum gülümseyerek. Bahar geldi evet ama, kardaki ayak sesini duymak için ille karın yağmasını bekleyemem ki! Sen de duymak ister misin?