1815-1850 Yıllarında ABD 1815-1850 Yıllarında ABD James Monroe ve John Adams'ın başkan olduğu dönem, ABD tarihinde "İyi Niyet Dönemi" diye bilinir. ABD'nin savaştan sonraki yıllarda dış politikasını belirleyen etken milliyetçilik duygularının geliştirilmesi olmuştur. "Amerika Amerikalılarındır" diye özetlenen Monroe Doktrini (1823) de aslında bu milliyetçilik akımının bir yansıması olarak ortaya çıkmıştır. 1793'te, Avrupa'da Napolyon savaşları (22 yıl) başladı. Avrupa'daki krallıklar burjuva devrimini yaparak Avrupa halklarına esin kaynağı olan Fransa'ya karşı topyekün saldırıya geçiyordu. ABD, Fransız Devrimi sonrası Avrupa'daki karışık durumdan uzak durdu. Hatta İngiltere'nin yardım çağrılarına dahi sırt çevirdi. Çünkü ABD'nin bu dönemdeki çıkarı Avrupalı sömürgecilerin Güney Amerika üzerindeki hesaplarına "Dur" demeyi gerektiriyordu. İşte "Monroe Doktrini" bu koşullarda oluştu. "Monroe Doktrini"; Avrupa'nın bölgedeki sömürgecilik girişimlerinin önlenmesini ABD'nin gelecekteki çıkarları olarak görüyordu. Ve aynı zamanda Monroe tarafından "Amerika kıtasının sömürgeleştirilmesi artık sona ermiştir" tespitleri yapılıyordu. Amerikan ekonomisi ise gelişmelere paralel olarak hızla gelişti ve olgunlaştı. Yüzyılın ortalarına gelindiğinde fabrikalar daha çok Kuzeydoğu eyaletlerindeki bölgelerde yayılmaya başlıyordu. Mississippi'nin doğusundaki bütün Kızılderililer, küçük rezervlere yerleştirildi. Ya da Missouri Irmağı'nın öteki ucundaki ovalara sürüldü. Buralarda açılan kanallar ve yollarla tarım ve ticaret alanları hızla geliştirildi. Ortabatıda büyük hayvancılık ve tarım "İmparatorlukları" kuruldu. '50'lere kadar yaşanan bu gelişmelerle birlikte aynı zamanda birçok eyalet de Birleşik Devletlere katıldı. Aynı dönemde bölgedeki zengin maden rezervlerinin işlenmeye başlamasıyla beraber sanayinin gelişimi de büyük bir hız kazandı. ABD, iç savaştan önce uzun yıllar süren bir siyasal bunalım yaşamıştı. Bu bunalıma yol açan temel etken ise; Amerika'da 19. yy. başlarında henüz uluslaşma sürecinin tamamlanmamış olmasıydı. Amerikan iç savaşı ABD tarihinde önemli bir tarihsel süreçtir. ABD bu süreçle birlikte bir sanayi ülkesi durumuna gelmiş, kapitalizm kurumsallaşmıştır. 1865-1900 yılları İç Savaş ve "Yeniden İnşa Dönemi" diye adlandırılırken bu dönem aynı zamanda, kapitalizmin ve buna bağlı olarak işçi sınıfının gelişim dönemi olmuştur. Bu yıllarda bir yandan hızla büyüyen tekeller herşeyi denetim altına almaya çalışmakta ve buna karşı gelişen, işçi sınıfının mücadelesi, ekonomik, siyasal ve ideolojik baskının yanında askeri ve özel çetelerle de ezilmeye çalışılmaktadır. Ancak tüm baskılara rağmen, işçi sınıfı mücadelesini sürdürmekte ve olanakları doğrultusunda kendi örgütlerini oluşturmaktadır. İç savaş süreci işçi sınıfı açısından Avrupa'daki yoğunluğa ulaşmamış ve dağınık da olsa, örgütlenme ve eylemlerde önemli adımların atıldığı bir dönem olmuştur. Aynı yıllarda çeşitli eyalet ve bölgelerde işçi partileri kurulmaya başlanmıştır. Bu dönemdeki parti ve sendikalar; seçme ve seçilme hakkı, halk okulları açılması, toprak sahipliğinin düzenlenmesi, çocuk ve kadın işçiler üzerindeki sömürünün sınırlandırılması, 10 saatlik işgünü, siyah ve yerli halkların hakları gibi birçok taleple mücadelelerini sürdürmüşlerdir. Yürütülen bu mücadeleler Marks ve arkadaşları tarafından da desteklenmekte ve bu konuda Marks ve Engels, "karaderililerin damgalandığı bir yerde, beyaz emekçiler kendilerini kurtaramaz" sloganı ile bu mücadeleyi sahiplenmekte ve Avrupa'da Amerika'daki bu mücadeleyi yürüten sınıf kardeşlerine destek sağlamak için çalışmalar yürütmektedirler. İç savaş, ABD'de sanayi kapitalizminin gelişmesine yolaçarken, savaş nedeniyle ülkeye akan göçler ve hızlı nüfus artışı önemli bir tüketim potansiyelini de ortaya çıkarmıştı. Savaşın ve halkın gerek gündelik gerekse en temel ihtiyaçları yeni üretim olanaklarını zorlamış, teknolojiyi hızla geliştirmişti. Tabii ki bütün bu gelişmeler işçi sınıfı üzerindeki sömürünün yoğunlaşması pahasına gerçekleşiyordu.

Kölecilik Kölecilik Amerika, Avrupalılar'ın değişiyle "Yeni Dünya"ydı. Zengin ve bakir topraklarıyla sömürgeci Avrupalılar'ın iştahını kabartıyordu. Bu nedenle kıtanın keşfinin hemen ardından buraya yoğun göçler yaşanmaya başladı ve bu aşamadan itibaren kıtanın gerçek sahipleri olan yerlilerin elinden, tarihte eşine az rastlanır bir vahşet ile adım adım alındı. Burada ilk oluşturulan koloniler Avrupalı sömürgecilerin birer şubesi durumuna getirildiler. 17. yy'ın ikinci yarısına kadar Amerika'ya akın eden göçmenlerin büyük bir çoğunluğunu İngilizler oluşturuyordu. Hatta ilk koloniler oluşturulurken İngilizler, hapishanelerde yatan borçlu tutukluları "kurtarıp", Amerika'ya kolonileri geliştirmek için getirmişlerdi. Yine aynı dönemde Avrupa ülkeleri arasında yaşanan savaşlardan kurtulmak için de bu kıtaya göçler yaşanmaya başlamıştı. Fakat sömürgeci Avrupa devletleri, Avrupa'dan gelen yoğun göçlere rağmen işgücü yetersizliği çekiyorlardı. Toprağın çok ve zengin olması, bunu işleyecek oranda bir çalışan kitlesi ihtiyacını da ortaya çıkarıyordu. Bu ihtiyacın en önemli sonucu; köleleştirilen Afrikalı yerlilerin Amerika'ya çalıştırılmak üzere taşınmasıydı. Bu ise Amerika'da hala sürmekte olan ırkçılığın da ilk tohumlarını atacaktı. Köle tacirleri tarafından tutsak edilen Afrikalı esirler zincire vurularak kıtaya getiriliyor ve buralarda kurulan pazarlarda hayvanlar gibi açık artırmalarla satılıyordu. Köleler özellikle güneydeki kolonilerde, tarım işletmelerinde tütün, pirinç vb. işlerde kullanılıyordu. Kölelerin çalıştırdıkları işletmelerden kaçması sıkça rastlanan bir durumdu. Bu durumda, kaçan köleler en vahşi yöntemlerle cezalandırılıyordu. Kaçağın arkasına düşülüyor, yakalandığında ise kolları kesilerek bedeni kızgın zifte atılıyor, daha sonra da asılıyordu. Bu durum aynı zamanda kaçmayı düşünen diğer kölelere de bir gözdağı olarak düşünülüyordu. Kölecilik kısa süre içerisinde o kadar yaygınlaştı ki, neredeyse nüfusun yarısı kölelerden oluşuyordu. 1700'de Virginia'da 16.000 kadar köle kullanılırken, 1770'lerde bu sayı 187.000'e kadar yükseliyordu. Yine Güney Calorina'da kurulan tarım çiftliklerinde 1775'de 100.000 kişilik tarım nüfusunun sadece 25.000'i beyazdı. Ama bu çiftliklerin denetimi ve buralardan elde edilen gelirler beyazlarındı. Beyaz efendilerin çıkarlarını korumak ve siyahların efendilerine karşı herhangi bir girişimlerini önlemek için çeşitli önlemler alınıyor ve siyahların işledikleri "suçlar" en ağır yöntemlerle cezalandırılıyordu. Bu koşullarda oluşturulan tarım çiftliklerinde ve işletmelerinde çok sayıda kölenin beyazlar tarafından çalıştırılmasının bir sonucu olarak beyazların zenginlikleri hızla arttı.

Yerli Halk Kızılderililer, Sömürgecilikle Yok Ediliyorlar Avrupa'dan gelen "beyaz adam" Kuzey Amerika'da boy gösterdiğinde bugünkü ABD'nin bulunduğu topraklar üzerinde yaklaşık 2.5 milyon kadar Kızılderili, kabileler ve aşiretler halinde yaşamlarını sürdürüyordu. Kızılderililer istilacı göçmenlere mısır ve tütün yetiştirmeyi öğrettiler. Yine bu istilacılar dağlık arazide hayatta kalmayı da onlardan öğrendiler. Kıtaya gelen İngiliz tüccarlar Kızılderililerin ortaya çıkardıkları zenginlikleri başta kürk vb. satın alarak ya da bu mallara zorla el koyarak kısa sürede zenginleştiler. Kızılderililer sömürgeci Avrupalıların vatanlarını işgal etmesine karşı direniyor, topraklarından ayrılmak istemiyorlardı. Fakat kıtaya yerleşen sömürgeciler kadın- erkek, çoluk- çocuk demeden Kızılderililerin çoğunu katlettiler. Hatta bir Kızılderili tutsağı ya da kafa derisini getiren herkese 40 İngiliz Sterlini verileceği ilan edildi. Bu ödül 100 İngiliz Sterlinine kadar yükseltilirken aynı zamanda kadın ve çocuk kafatası derileri için de ödülün yarısı ödeniyordu. Amerika kıtası, tüm tarih boyunca insanoğlunun yaşadığı en büyük soykırım ve zulümlerden birine sahne oldu. Binlerce kilometre uzaklıktan gelen, okyanusları geçip kıtayı istila eden sömürgeciler, buranın tüm zenginliklerine el koymakla kalmıyor aynı zamanda yerli halkları köleleştirmeye de çalışıyorlar ve vatanını savunan, esaret altına girmek istemeyen yerli halkların direnişini soykırımla durdurmaya çalışıyorlardı. Kısacası yaşanan bu Kızılderili soykırımı ve yüzlerce kabilenin kıtadan silinmesi üzerine bugünkü Amerika'nın temelleri atılmaktaydı. Öte yandan kıtanın asıl sahibi olan yerli halk kıtayı atalarından devralmışlar fakat çocuklarına miras bırakamamışlardı. "Beyaz adam" binlerce kilometre öteden gelmiş ve Amerika'yı binlerce yıldır üzerinde yaşayan yerli halkın elinden zorla almıştı. Yerli halkla birlikte yaşamaya bile tahammül edemeyen bu zorbalar; onu "halk" olarak bile görmüyordu. "Beyaz adam"ın yerli halka baskısı Forrest Carter'in "Dağlardan Sorun Beni" adlı romanında, şöyle anlatılmaktadır: "Cochise, Yıldızlı Şefle tartışmıştı. 'Hepimiz için yer var. Vadinin daha ilerisinde yaşayabiliriz. Biz de Amerika Birleşik Devletleri'nin yurttaşı olabilir, kendi topraklarımıza sahip olabilir ve sizin yaşayış biçiminize uyarız.' "Yıldızlı Şef, Cochise'e uzun bir süre bakmış ve yanıt vermişti. 'Amerika Birleşik Devletleri'nin yurttaşı olamazsanız. Kendi topraklarınız olamaz.' "Cochise, 'Neden?' diye sormuştu. "Yıldızlı şef omuzlarını silkmişti. 'Kızılderililer halk değil. Yasa böyle.' " "Beyaz Adam"lar, Kızılderilileri yokederken aynı zamanda bu halkın kültür ve uygarlıklarına ilişkin ne varsa bunları da ortadan kaldırmaya çalışmış ve yerine kendi 'soylu' tarihlerini koymuşlardı. Elbette kan ve katliamla sağladılar bunu. Kızılderililerin boyun eğmemesi, direnmesi kabilenin tüm fertlerinin ayırımsız katledilmesi demekti. Geçen zamanla Kızılderili halkın yaşamı gittikçe çekilmez bir hal alıyordu. Toprakları gaspedilmiş, geçim kaynakları olan av hayvanlarının soyu kurutulmuştu. Yaşadıkları toprakların havası, suyu kirletilmiş, ormanları yokedilmişti. Kızılderililer ise yüzyıllar boyu teslim olmamak için sürdürdükleri savaşlardan, hastalıktan, kıtlıktan, soğuktan bir avuç kalmışlardı. Chickahomimyler, Masasostler, Nanticokeler, Potomaclar artık yoktu bu topraklarda. Kalanlar ise bir avuç ve perişandı. İşgalci beyaz adam ateşli silahlarıyla, viskisiyle her türlü dalaveresiyle onurlu ve özgürlüğe ölümüne bağlı bir halkı yokolma aşamasına getirmişti. Kendilerine yönelik saldırılara karşı Kızılderililerin direnişi de vardı elbette. Hem de ölümüne bir direnişti bu. Kimi zaman umutsuzca, yenileceklerini bilerek direndiler. Öleceklerdi, ama ölümü, boyun eğerek sürdürecek bir yaşama tercih ediyorlardı. Bu yüzden inanılmaz bir cesaretle gözüpeklikle direndiler. Onurlarına, özgürlüklerine, vatanlarına ölerek sahip çıktılar. Amerika'yı işgal ederek buraya yerleşenler ise acımasızdı, katliamcıydı, sömürücüydü. Kendi iğrenç çıkarları için Kızılderililere herşeyi reva gördüler. Egemenliklerini akıttıkları kan ve katlettikleri Kızılderililer üzerine kurdular. Amerika'nın katliamlar tarihinde en acımasız örneklerden biri de Yaralı Diz katliamıdır. Bu katliamın öncesinde Liouw Kızılderili kabilesinin şefi Oturan Boğa katledilir. Ardından bir başka Kızılderili kafilesi yolda çevrilerek silahlarını teslim etmeleri istenir. Silahları alınmış olmasına rağmen patlayan bir silah sesiyle katliam başlatılır. Katliamda üçyüze yakın genç-yaşlı, çocuk, kadın, erkek Kızılderili katledilir. Bu katliamı yaşayanlardan biri, Gelincik Louise yaşadıklarını şöyle anlatıyordu; "Kaçmaya çalıştık. Ama yaban sığırı gibi bir bir vurdular bizi. Beyazların içinde de iyi insanlar bulunduğunu biliyorum, ama kadınları ve çocukları da vurduklarına bakılırsa askerler çok kötü insanlar olmalı. Kızılderili askerler beyaz çocuklara asla böyle yapmazlardı." Yaşanan vahşet ve soykırım Kızılderilileri bitme noktasına getirmişti. Bu vahşetin nerelere kadar uzanacağını ise yaşadıkları ve sezgileri ile hisseden Kızılderili reisinin sözleri adeta bugünün habercisidir: " Beyaz adam, anası olan toprağa ve kardeşi olan gökyüzüne alınıp satılacak, işlenecek, yağmalanacak bir şey gözüyle bakar. Onun bu ihtirasıdır ki; toprakları çölleştirecek ve herşeyi yiyip bitirecektir." (Kızılderililer adına Reis Seattle tarafından ABD Başkanına hitaben 1854'te yazılmış bir mektuptan.) -