hikayenin palavra olmasının nedeni biri tıpta birinin mimarlıkta okuması nerde o sey bollugu böle hikayeleri insanları gaza getirmek icin yapıyolar eer böyle seyler okumak istiyosanız gidin ask romanı fln okuyun böle uzun yazılar gördüünüzde de pas gecin cünkü cogu palavra

aşııııııııııııııııııııııııııııııııım uleeeeeeeeeeeeeeeeeeeeaaaaaaaaaaaan, ya walla ben böle diildim ya böle şeylerden etkilenmesdim bea, nooldu bana aşıkmı oldum ne, böle şeyler etkilemeye başladı beni

Palavra yada gerçek sonuç olarak insanların hoşuna gidiyor ve yayınlanıyo niye herşeye muhalefet olmaya çalışıyosunuz. Emeğe saygı duymayı hala öğrenemeyenler var. Adam oturmuş yazmış yada alıntı yapmış hiç farketmez ama biraz saygı lütfen!! Asi eline sağlık hikayeler gerçekten çok güzel.

Teşekkürler dostum...

vayyanasını onu okudum ama yapılır mıbe bu yapılır mı!

Bu da gerçek bir hikayeymiş, okuyun lütfen... Olay Chicagonun lincoln kasabasında geçiyor bundan uzun bir süre önce... Michel annesini sevmeyen babasınn küçük yaşta kaybetmiş tek çocukdur ve sürekli altın peşinde koşturuyor. Annesi Sara babasını küçük yaşta kaybettiği için oğluna büyük bi sevgi besliyor anne yüreği ve tek çocuk tek dayanağı Michel genç ve asi olduğu için yeri gelir annesini dövdüğü zamanlar olsa bile annesinin ona karşı olan sevgisi zerre kadar eksilmez. Yine bir gün michel eve geç saatte dönüyor paldır küldür sesler çıkartıp annesini uyandırıyor. Annesi kapayı biraz aralıyarak oğluna bakıyor ve oğlunun iki elinde iki büyük çanta görüyor. Biraz tedirginleşiyor çünkü oğlu eve hep geç saatte geliyor ama hiç bir zaman böle bir çantayla eve gelmiyordu. Aradan iki dakika geçiyor ve kapı hızla vuruluyor michel hemen kapıya koşuyor annesi de geleni ve oğlunu izliyor fakat karanlıkta olduğu için pek seçemiyor. Michel gelen yabancıyı odasına çıkartıyor, bir süre sonra şiddetli bir tartışma başlıyor annesi artık odasında fazla dayanamayıp yukarı kata doğru çıkıyor ve michelin ''evde saklı'' diye bağırdığını duyuyor. Annesi michelin kapısına iki adım kala iki el silah sesi duyuyor ve olduğu yerde bir anda çakılı kalıyor şoku atlatıyor michelin odasına giriyor ve hayattaki tek dayanağı tek sevgisi yerde kanlar içinde uzanmış olarak görüyor cansız bedenine saatlerce gözünü kırpmadan bakıyor... Aradan 10 yıl geçiyor kasabaya bir gün şişman orta boylu bıyıklı 40 yaşlarında Sam adında bir adam geliyor hava o kadar sıcakki adam terden sırılsıklam ve tek düşündüğü bir bar bulmak ki iki dakika sonrada bir bara rastlıyor hemen kendini içeri atarak barmenden buz gibi viski istiyor gelen viskiyi tek hamlede bitiriyor ve ikincisini istiyor viskisini yavaş yavaş yudumlarken barmene lincoln un girişindeki evin satılık olduğunu kimden satın alabileceğini soruyor barmen şaşırıyor o ev yıkık dökük harabe bi ev onu gerçekten satın almayı mı düşünüyorsunuz Sam de evet orayla ilgili bi kaç planım var diyor barmen öyleyse o evi satımı ile ilgilenen beyin yanına gidin o size yardımcı olur diyor ve yolu tarif ediyor Sam yine Kavurucu güneşin altında terler içinde sıcaktan mayışmış bi halde bahsi geçen adamın yerini buluyor bir iki muhabbetten sonra Sam los angeles dan geldim burada planladığım bir fabrika var ve kasabanın girişindeki evin olduğu arsa bunun için çok musait adam peki öyleyse diyor sizi Sara hanımın evine götirim ben sadece aracıyım diyor ve Sam'i o eve götürüyor... Sam kapıya vuruyor, kapıyı açan beyaz tüllü 70 yaşlarına gelmiş Sara. Sara Hoşgeldiniz buyrun terlemişsiniz size bir şeyler ikram edim diyerek Sam i içeriye alıyor. Sara 10 yıl sonra bu evi ilk soran sizsiniz bu biraz tuhaf, evin yarısı sular altında, zemin en küçük depremlere bile dayanıksız ev harap bir halde Sam ise şaşkın sen sattığın malı övmüyor yerin dibine sokuyorsun diyor ama ben yinede bu ev ile ilgili çok özel planlarım var diyor ve konu fiyata geliyor Sara nın sölediği fiyat 70.000$ Sam bunu duyunca çok şaşırıyor ama yinede kabu ediyor. Sara anlaştığımıza göre size bir soğuk limonata getireyim sıcak da baya terlemişsiniz iyi gelir diyerek Sam'e limonata dolduruyor Sam Limonatasını içerken Sara; bu evin gizemini dinlemek istermisin bundan 10 yıl önce oğlum michel bir katilin cinayetine kurban gitti sebebi ise elindeki iki valiz de bulunan değerli altınlardı benim ise michelden duyduğum en son laf ''evde saklı'' o çantalar hala burada bir yerde bu yüzden bu evi satılığa çıkardım katil er yada geç buraya bu eve 70.000$ olsa bile gelip benden bu evi satın alacak ve verdiğim zehirli limonatayı içecekti... ''Bu hikaye gerçek bir hikayedir''Aklımda kalan kadarıyla yazmaya çalıştım...

bizlerle payalaştığın için sağol çok güzel bir hikayeydi ben de aşığım ve çok duygulandım

wardomun romantik isyankarı asi72..

asi uctun bizide ucurdun yaa ellerine saglık.+rep... bravo..

Çok etkileyici bir yazı sağol kardeş

usttekı hıkayeyı trt radyosunda dınlemıstım arabadayken ulan bı terete actık ondada bole hıkaye cıkınca neyse guzeldı dostum elıne saglık

Süperdi lan bu.!!!!!! Helal sana... Sara; bu evin gizemini dinlemek istermisin bundan 10 yıl önce oğlum michel bir katilin cinayetine kurban gitti sebebi ise elindeki iki valiz de bulunan değerli altınlardı benim ise michelden duyduğum en son laf ''evde saklı'' o çantalar hala burada bir yerde bu yüzden bu evi satılığa çıkardım katil er yada geç buraya bu eve 70.000$ olsa bile gelip benden bu evi satın alacak ve verdiğim zehirli limonatayı içecekti...

fazla aşık olmak ii değildir çünkü aşkın gücü kadar acı çekersin ama güzel hikayeydi

yaw artık bende yazacam böle şeyler dayanamıom

Evet ben çok seviyorum diyenler, mutlaka okuyun... Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez... Biri tıpta okuyordu, öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynı otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç... Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başrdılar. Ikisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında... Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra... Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu... Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına uğrayan, alışkanlıklara yenik düşen, banka hesabında para kalmadığı için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi onlarınki... Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de büyüdü, büyüdü... Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağman çocuk sahibi olmayınca, bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek, bencillik olur diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler... Senin için ölürüm derdi kadın, sımsıkı sarılıp adama ve adma Hayır, ben senin için ölürüm diye yanıt verirdi hep... Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, Bir tanem, kütüphanenin ikinci rafına bak... Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not olurdu, Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiğimi sakın unutma Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi zaman en sevdiği çikolatalar, kimi zaman da pahalı armağanlarla karşılaşırdı... Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten... Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne kadar yoğun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı. Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev aldı. Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde dolaşırken, harap durumda bir ev gördü kadın, üzerinde satılık levhası asılı olan. Ne dersin, bu evi alalım mı? dedi adama. Bu viraneyi yıktırır, harika bir ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terası olan, martıları kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz evi yapalım burayı... Sen istersin de ben hiç hayır diyebilirmiyim? diye yanıt verdi adam. Amerika daki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı... Kaç para olursa olsun, burası bizimdir artık... Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde, ayrılmaları zor oldu adam Amerika ya giderken. Her gün, her saat konuştular telefonla. Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında. Fakat birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık olduğunu fark etti kadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor, konuşmaktan kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için, sahildeki evi hatırlattı ve çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç beklemediği bir cevap aldı: Canım, o ev bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o evi unut... Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da acı, daha da çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini söylemesi için yalvardı adama, Senin için ölürüm, biliyorsun, ne olur anlat diye dil döktü boş yere... Yıllardır sevdiği adam, duyarsız ve sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya çalıştıkça, beton duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla kanıyordu yüreği... Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve bütün hayatının birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken, Artık dayanamıyorum, sana söylemek zorundayım diye sözünü kesti arkadaşı. O, seni aldatıyor. Iş yerimin tam karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor her öğlen. Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya... Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanları diye bağırdı kadın. Onca yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla suçladı... Ertesi gün, öğle vakti o restoranın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve peri masallarının sadece masal olduğunu anladı... Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü adamın... Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen ağlayarak, bazen ona sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her şeyi. Inkar etmedi adam. Zamanla duyguların değişebildiği, insanların orta yaşa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi ağzında ve bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, son bir kez kucaklamak isterim seni diyecek oldu ama kadın, defol dedi nefretle... Ilk celsede boşandılar... Modern bir aşk hikayesinin böyle son bulmasına kimse inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın. Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerika ya yerleştiğini öğrendi. Bazen yalnız kaldığında, onu hala sevdiğini hissedince, ağlama nöbetleri geçiriyor, aşkın yerini, en az onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin alması için dua ediyordu. Aradan bir yıl geçti... Her şeyin ilacı olduğu söylenen zaman bile, kadının derdine çare olamamıştı. Bir sabah, ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. Sen, buraya ne yüzle geliyorsun diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı. Lütfen, içeri girmeme izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor. dedi genç kadın. Kanepeye ilişti ve zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı: Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yıl Amerika daki kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü kaldğını. Buna dayanamayacağını, hep söylediğin gibi onunla birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak için, benden sevgilisi rolünü oynamamı istedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte Amerika ya yerleştiğimiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev tutmuştu. Tedavi görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece fenalaşmış, bakıcısı beni aradı, son anda yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi istedi... Gözlerinden akan yaşları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu açmayı neden sonra akıl edebildi. Itinayla katlanmış bir sürü kağıt duruyordu kutuda. Ilk kağıtta, "Lütfen bütün notları sırayla oku bir tanem diyordu"... Sırayla okudu; "Seni çok sevdim, Seni sevmekten hiç vazgeçmedim, Senin için ölürüm derdin hep, doğru söylediğini bilirdim. Fakat benim için ölmeni istemedim Şimdi bana söz vermeni istiyorum. Benim için yaşayacaksın, anlaştık mı"? son kağıdı eline alırken, kutuda bir anahtar olduğunu gördü kadın... Ve son kağıtta şunlar yazılıydı: "Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım. Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor olacağım"...

ulan aşığım zaten yapılır mı bu beeee... seviyorum uleeaaaannn

Gerçekten cok güzel paylastigin icin tesekkürler.

yaw artık bende yazacam böle şeyler

doğru söylüyorsun ama yine de aşık olmak kadar güzel bişey yok