Sanki 12 Eylül öncesinin intikamını bıyığı daha terlememiş biz öğrencilerden alıyorlardı. Seksenli yıllarda YÖK, her Allah'ın günü çıkardığı yönetmeliklerle üniversiteleri tam anlamıyla cendereye almıştı. İnsanı canından bezdiren oldukça tuhaf açıklamalar "öğrenci işleri"nin panosunu süslüyordu. Nerdeyse haftada bir değişen birbiriyle çelişik rektörlük açıklamalarıyla boğuşmak zorundaydık. "Arkadaşlar yeni 'duyuruyu' gördünüz mü?.." "Hangisini?.." "Valla, ders geçmeyle ilgili yeni bir açıklama asmışlar panoya; bi oku kafayı yersin!..." Birkaç arkadaşla birlikte soluğu "Öğrenci işleri"nin kapısında almıştık. "Buldum, işte burada..." "O değil oğlum, o devamsızlıkla ilgili..." "Bu mu yoksa?!.." "Ne alakası var ya, o kılık kıyafetle ilgili, görmüyor musun?.." "E'ee, nerde lan bu?.." Hesap soran bakışlarla arkadaşa dönmüştük: "Bizi mi kekliyorsun oğlum sen?" "Şerefsizim yarım saat önce burada asılıydı. Kaldırmışlar galiba..." Tartışmayı, panoya yeni bir "duyuru" asmak üzere bölüm sekreterliğinden çıkıp gelen, görevli hanımefendinin koridorda yankılanan "tak, tak" ayak sesleri bölmüştü. Panoya hep birlikte üşüşmüştük. Arkadaş, "Bahsettiğim duyuru bu!.." demişti. "Tıpkısının, aynısı..." "Duyuruyu", kendisi yapmışçasına tuhaf bir gönenmeyle panoya asan görevli hanımefendi, soru sormamıza fırsat vermeden, "tak, tak" ayak sesleri eşliğinde kalçalarını sağa sola savurarak çekip gitmişti. Uzun lafın kısası, arkadaş haklıydı ama duyuru, "tıpkısının aynısı" değildi. Çünkü öncekinde, şartlı ders sayısı iki iken, üçe çıkmıştı. Şöyle ki: üst sınıfta alınacak bazı dersler, bir alt sınıftaki derslere "şartlıydı". Yani, 'vizesi alınmayan' alt sınıftaki bir ders yüzünden, üst sınıfa geçilse de, bazı derslere girmek mümkün değildi. Gelgelelim, mezkur duyuruda, üst sınıftaki o üç dersi alamayan öğrenci sınıfta kalıyordu. "Ben şimdi hem sınıfı geçiyorum, hem de 'otomatikmen' sınıfta kalmış mı oluyorum yani?!.." "Bir bakıma..." "Nasıl ya?!" "Basbayağı..." "Desene, bir ders yüzünden sınıfta kaldım yani!" "Sınıfta kalsan iyi oğlum; şartlı olmayan diğer dersleri geçtiğin için sınıfta da kalamıyorsun..." "Ne demek lan bu?!.." "Hala anlamadın mı oğlum; okuldan atılıyorsun!.." "Hasssssss..." Böyleydi... Bütün bunları, İnönü Üniversitesi Rektörü Fatih Hilmioğlu çağrıştırdı bana. Hazretin geçen gün DTP hakkında yaptığı konuşma, sanki üniversitenin panosuna asılan o tuhaf "duyurular" gibiydi. Sayın Rektörün demokrasi anlayışını bildiğimiz için, DTP konusundaki 'açıklamasını' aktarmaya hiç gerek yok. Ondan bilimsel bir faaliyet de beklemiyoruz bu saatten sonra. Otursun, güzel güzel maaşını alsın, gerisine karışmasın, yeter. Anlamadığı konularda konuşması şart değil. Kaynak: