mak 3 ü fazla kaçırmışsın sadece sakala sür

trash in devlerinden tşk

mak 3 kullanıyorum bunu hıc duymadım

81'de kuruldu. Konser deneyimi olan Scott Ian ve Dan Lilker tarafından. Elbetteki her grup gibi onların da idolleri vardı. Onlar da bir Yeni Dalga İngiliz Heavy Metali hayranı idiler. Onlar da Motley, Maiden, Manowar delisi idiler. İkili grup haline gelecek kapasitede olamamakla suçlanıp iki eleman tarafından yarı yolda bırakıldılar. İsimleri lazım değil :=) Çünkü Anthrax gibi bir thrash delisi grubun geleceği için pek de etkili olamayan bir hamle gerçekleştirdiler. Grup piyasaya çıkma dönemlerinde, Metallica'nın da menajerliğini yapan Jon Zazula tarafından ilgi görmeye başladı. Jon Zazula menajerlik işinde iyiydi. Eşi ile birlikte bir dönem sonra Megaforce Records'u kurarak aynı anda Metallica ve Anthrax ile resmi bağ kurdu. İleriki zamanda bu iki grupla içli dışlı olması, grupları aynı turnelere yollaması, bu iki thrash devi arasında bir dostluk bağı da oluşturmadı değil. Biyografiyi okumak için devamına tıklayın! Velhasıl kelam, gruplar şirkete bağlandı. Anthrax bu dönemin sonlarında 84! te ilk single ını "Soldiers Of Metal" ile gerçekleştirmiş oldu. Grup Overkill gibi camiada single çıkararak piyasaya giren gruplardan biri oldu. Aynı dönemde Metallica ve Exodus konserler ile piyasayı alt üst ediyorlardı. Tabi elemanlardan dem vurmak lazım. Şu an dahi davulda bulunan ilk davulcu elemanları olan Charlie Benante ve uzun süre grupla çalışmış Danny Spitz gruba büyük katkılar sağlayanlardı. Elbette Scott'ın riff ilahlığına da değineceğiz... Soldiers Of Metal ile piyasada 3000 adet satış yapan grup artık albüm çıkarmalıydı. Fistful Of Metal albümü piyasaya sürüldü. Elbetteki albümden önce Soldiers Of Metal ve henüz eski kadroya sahiplerken çaldıkları Sin, Antichrist, Haunting Dog parçaları ile Metallica ve Raven'in de bulunduğu turneye çıkmışlardı. Tabiki turnede en çok ilgiyi gören parça şüphesiz 3000 satan parça idi. Anthrax'ın en önemli özelliği son derece didaktik konulara değinmeleri olmuştur. Tabiki Scott'ın her yerinden riff fışkırması etkeni ile birlikte. :=) F. O. M. de bu yönde bir albümde. Piyasada gayet mistik, derin, karanlık, psikopatik konulara değinen grupların aksine gayet açık ve sert bir üslupla toplumsal konulara değiniyorlardı. Thrash Metal in zaten en önemli özelliği gayet açık ve net olmasıdır. Bu budur, şu şudur geber seni lanet olası biz buyuz! :=) Albüm sound olarak ise bilindik hızlı, sert, komplike thrash metal albümlerindendi. Yani elemanlar höt diye farklı bir tarzla giriş yapalım demek yerine, geleneği bozmamış, camiaya olan saygısını göstermiştir. Bu arada F. O. M'in suyunun kaynadığı dönemlerde Dan gruptan ayrılır, davulcu Charlie'nin yeğeni gruba dahil olur. Frank Bello 2004 e kadar grubun değişmez basisti olur. Hiç bahsetmedğimiz vokalist Neil Turbin hayranlarına olan şımarık tutumlarından dolayı gruptan şutlanır. Yerine Megaforce grubunun vokalisti Joey Belladona gelir. Yeni kadro ile Armed And Dangerous piyasaya sürülür. Albüm EP niteliğindedir. Albümün turnesini Overkill ve Angel Steel ile yaparlar. Bu turneye ve albüme şahit olan Island Records gruba hayran kalır. Megaforce tan soyutlanır ve Anthrax dünyasına girer :=) Tam bu sırada insanlar gündelik işleri ile uğraşırlarken Anthrax hız kaybetmeden Spreading The Disease i çıkarırlar. Bir EP albüm ve bir normal thrash albümünden sonra birden pata küte zart diye bu denli özgün bir albüm çıkarmak baya bir şok etkisi yarattı insanlarda. Lone Justice teki gibi bariz bass vuruşları ön plana çıkmıştı. Grup belki de bass'ını ilk bu albümde bu denli vurgulu kullanmaya başladı. Ve tabi ikinci klip de burada geldi: -ilk klip F. O. M. - Deathrider- Madhouse!!! İçerik yine on numara, sound ciddi manada güçlü bir thrash sound'u. Grubun sayısına 3 diyebiliriz. 3. albüm ile on ikiden vurdular :=) Hani olur ya bir çıkış yaparsın, o albüm orada kalır. Ondan sonra daha müthiş bir albüm gelememiştir. Tabi istisnalar da vardır. O istisnalardan biri de Anthrax'tır. Çünkü S. T. D. den sonra grup Among The Living gibi bir canavar yaratır. Grup sound açısından acayip derecede bir değişime girmiş. Kesinlikle mükemmel bir farklılık yakalanmış. Thrash Metal camiasında bu denli değişim çok az gruplar tarafından "başarı" ile sonuçlanmıştır. İşte onlardan birisi Anthrax. Albüm son derece doğal. Son derece yapıcı. Doğallık kesinlikle back vokallerin performanslarından geliyor derim. Sanki sokaktan üç beş adam toplayıp "gelin şu şarkıda tam şu sırada şu şekilde bağırın" denmiş :=) O denli samimi ve gelişigüzel bir back vokal performansı olmuş. Neredeyse her parçada mevcut. Ve Scott!!! O Scott'ki tam bir riff canavarı. Thrash Metal de en komplike riff yazarlığına imzasını atmış bir eleman. Ciddi manada uzun, karmaşık, eğlenceli riff ler. En güzel örneği A. T. L. albümüdür işte. Scott camiada bu konumuyla gerçekten nadir elemanlardan birisidir. Riff delisi psikopat manyak seni :=) Ve tabi her grupta olduğu gibi bu grupta da etkilenim parçalara yansımıştır. Öyleki "Among The Living" şarkısı Stephen King'in The Stand kitabından, "I am the Love" parçası Judge Dreadd adında bir çizgifilm karakterinden, "Efilnikufesin N. F. L" parçası ise Blues Brothers lideri John Belushe'nin aşırı dozdan ölümünden esinlenmişti. Ve ardından yine artık ahbap oldukları Metallica ile turneye çıkarlar. NFL, Caught In Mosh, Among The Living, Indians... Anthrax's Bombs hell yeah!!! Bu thrash çılgınlığından sonra yine gayet olgun bir albüm çıkarılır. State of Euphoria! Sene 1988'dir. Yani birçoğumuz henüz yeni doğmuşken grup bu deli albümü çıkarır :=) İçinde Be All, End All ve Who Cares Wins gibi iki kusursuz parçaya imzalı bir albüm. Özellikle Who Cares Wins in klibi konusunun ne olduğu hakkında direk bilgiler verebilir. Ve Anthrax birçok yeni grupların hayalleri gibi dünyanın en iyi ve en büyük heavy metal grupları ile turnelere çıkma şansını İngiltere'deki "Headbangers' Ball" festivaline katılmak ile elde etmişti. Evet! Grup Iron Maiden, Motley Crue, WhiteSnake, Halloween, King X ve her zamanki gibi Metallica gibi dev isimlerle bir festivalde parçalarını canlı canlı çalıp ortalığı kasıp kavuruyordu! Grup artık Avrupa turnelerine de rahatlıkla başlamışlardı. Amerika'dan Avrupa'ya bomba gibi geçiş bu festival ile başlamıştı. 89'da grup Persistence Of Time için çalışmalara başladı. Albüm 90'da çıktı. İşte burası çok önemli. Bu albümün tarzına ve sound una baktığımızda, 90 larda vuku bulan thrash camiası gruplarının albümleri birçok değişime uğramıştı. Birçok farklı mükemmel sound lar yakalanmıştı. Metallica devleşmiş adeta, buna yeni birini eklemiş, Pantera 90'lar Pantera'sı diyebilmemize sebebiyet veren konuma yükselmiş, Testament Practice 'What You Peach' ile duruşunu belli edercesine bu döneme girmiş, Slayer 'Seasons In The Abyss' ile bazı kitleleri sus pus etmiş idi. Bu 90 lar sendromu mudur, 90 lar dönemi ya da tarzı mıdır. Ne denilirse denilsin. Persistence Of Time bu ne denilirse denilirsin diye tabir ettiğimiz 1990 yılına gayet uyumlu bir şekilde giriş yapmıştır. Bir klip de bu albümde Got The Time ile gelmiştir. Aynı parçada yine bir bass şov vardır. Bir yıl sonra Attack Of The Killer Bees EP'si yapılmıştır. Ve Anthrax için sular kaynamaya başlamıştı. Bu sefer iç açıcı olmayan bir hal ile. Grup bu EP albümde ismi lazım olmayan bir rep grubu ile çalışmıştır. Bir parça çalınmış ve bir sonraki turne bu rep grubuyla yapılmıştır. Bu sebeple midir bilinmez Island Records ile yolları ayrılır. Grup daha kapsamlı bir şirket olan Electra ile anlaşır. Yine bu "rep" şoku ile ilgili midir bilinmez Joey Belladona da gruptan soğur. Yerine Armored Saint'in vokalisti John Bush gelir. Bu kadroyla grup iki konser albümü yayınlar: Music Of Mass Destruction ve The Island Years. John Bush lu kadro ile yapılan "The Sound of White Noise", "Stomp 442" ve "Volume 8" albümleri hem Elektra nın reklam politikasının güçsüz kalması hem de sert çocukların milliyeti thrash camiasındaki "rep düet" şoku ile gölgede kaldı. Anthrax düşüşe demiyelim de, yanlış ve garip bir yola bu dönemde girmeye başladı. 94-95 dönemleri. Her ne kadar çoğu kesim bu üç albüm ile Anthrax'ın asıl çizgisini yakaladığından bahsetse de, grup bunlardan çok, yaptıkları işlerle konuşuluyordu. Bu hem thrash camiasından hem de heavy metal dünyasından acayip derecede büyük eksi botlar almalarına sebebiyet vermişti. Birçoğu grubu saçmalamkla, birçoğu bu saçmalıklar ile grubun eski deli thrash dönemini de yok saymakla kalmamış, grup Metallica ile birlikte camianın en şok edici grubu olma yolunda büyük yol katetmişti. Bu noktada bazı durumları analiz etmek ince ayar gerektirir. Anthrax bugün dört büyük thrash metal grubu ile birlikte anılıyorsa, bu ince ayar mutlaka yapılmalıdır. Geride thrash camiasında acayip derecede farklılık ve yeniliğie imza atmış bir grup geçmişi, günümüzüde ise yapılan yanlışlıkların bolluğu ile dolu bir grup profili. Ben şuna inanırım ; bir grupsun, gençsin, güçlü ve heyecanlısın. Zamanında içinde bulunduğun ortamın değerlerini ve tarzını en iyi şekilde kullanmış ve yaşamışsındır. Ancak bir zaman gelir mutlaka yanlışların olur. Bir zaman gelir kafa yapın değişmiştir. Bir zaman önce söylediklerinle çelişen davranışlarda bulunmuşsundur. Bu noktada kesinlikle hoşgörülü ve anlayışlı olmak gerekir. Çoğusu bu hassasiyete sahip değildir. Grubu yerden yere vurur. Kimisi ise geçmişlerinin camiaya bıraktığı armağanlarla yetinir. Ancak bana göre en doğrusu şudur ki ; insanların kafa yapıları, değişen dünya düzeni ve kavramlar sistemi ile bariz ölçüde değişebilir. Chuck Billy bugün anasının karnından doğduğu gibi değildir. Kafa yapısı değişmiş, bazı tecrübeler kazanmak için çok uç noktalara yaklaşmıştır. Elbette Anthrax'ın yaklaştığı uç nokta da değil, direk sakat ve gereksiz bir noktadır. Ancak bu bence Anthrax'ı Big Four platformundan uzaklaştırmamalıdır. Dün deli gibi yaşadığımız bir grubu yaptıkları "kişisel" yanlışlıklardan dolayı bugün çöpe atıyorsak, nicedir o deli gibi yaşadığımız Anthrax günleri. Nicedir bu grubun fanlığı. Elemanların kişisel yanlışlıkları gruba yansıdı evet. Grup mahvolacağı kadar oldu. Ancak bu onları bağlayan bir unsur olmaktan çıkıp fanları da bağlarsa, ortada ne Big One Of Four kalır ne thrash metal kalır. Bu şekilde düşünüp grubu ve eserlerini yok etmek yerine, yine bu açıdan yaklaşıp hoşgörü ve "göz kapar" tarzı ile değerlendirirsek, Anthrax ölene kadar vazgeçilmezler arasında yerini sağlamlaştırır. Ancak bazı kavramları anlamamakta ısrar edip, grubu çöpe atarsa, ne grup kaybeder ne de başkası. Direk kendisi kaybeder. Çünkü grubun yanlışı kendinedir. Sizin bu yanlışı üsteleyip grubu dibe çekmeniz de kendinizedir. Bu yüzden Anthrax için "fırıldak, fırlama, salak aptal, dongoz thrash metal devi" diyebilmek önemlidir. Ve bir tebessüm, biraz kırgınlık ve kızgınlıkla olayı kapatmak, Among The Living, Who Cares Wins, NFL, Got The Time gibi parçalarla thrash metaldeki doyumsuzluğumuzu gidermek en iyisidir. Thrash till Death ise Anthrax's World diyorum...

Çok sağlam espiri