20 yıl önce yeni bir müzik türü yaratan Massive Attack, müziklerinde yaşadıkları değişimlerin yansıdığı son albümleri ile karanlığı teşhir etmeye devam ediyor TRİP hop denince akla ilk gelen grup hiç şüphesiz onlar: Massive Attack. Daha geçen yıl çıkan dört şarkılık EP'leri Splitting the Atom'u yeni hazmetmişken, yedi yıl aradan sonra ilk albümleri Heligoland, EMI Music'ten çıktı. Teardrop, Angel gibi hemen herkesin bildiği, Mezzanine albümleriyle popüler müziğin eksenini kaydıran 'karanlık seslerin babaları' son albümlerinde de formlarından hiçbir şey kaybetmemiş. 20 küsur yıldır küçük tekneleriyle müzik denizinde yaptıkları yolculuklarında, birçok yolcu da aldılar o tekneye. Massive Attack, Heligoland'da bu yolcuların sayısını biraz artırmış. Örneğin albümün açılış parçası Pray for Rain'de vokaller Tv On The Radio'dan Tunde Adebimpe'in kontrolünde. İnsanın içine işliyor Adebimpe'nin sesi. Babel'de Martina Topley'in yumuşak sesine, şarkının karanlığı harika karışıyor. Karanlık melodiler ve ritimler, en iyi becerdikleri iş zaten. Üstelik şarkı sözleri de bu karanlığa çok iyi eşlik ediyor. Elbow'un vokalisti Guy Garvey seslendirdiği Flat of the Blade'in sözlerinde şöyle diyor: "Gördüklerim beni mezarıma kadar takip edecek." Son zamanlarda duyup duyabileceğiniz en tuhaf şarkılardan biri. Dans ritmi, başarılı bir düzenleme ve Garvey'in özellikle parçanın ikinci yarısındaki vokal melodileri müthiş. İŞLER DEĞİŞTİ Saturday Come Slow parçasında da karşımıza Blur ve Gorillaz'dan tanıdığımız Damon Albarn çıkıyor. Parçanın bas gitar yürüyüşleri, ritmi ve Albarn'ın vokali bir Massive Attack klasiği çıkarmış ortaya. Şu sıralar Türkiye'de de radyolarda çalınan Paradise Circus'ta albümün bir diğer dikkat çeken işi. Massive Attack'in müziğini dinlerken, son 20 yıl içinde dünya ve insanlık durumun geçirdiği değişimi göz ardı etmek olmaz. Topluluğun kurulduğu İngiltere'nin Bristol kenti gibi yerlerin giderek karanlık içine girdiği, sanayisizleşme sonrası işsizliğin arttığı koşullara bakmak gerekiyor. 20 yıl içinde 'işler', 'aşlar', kentlerin ritimleri o kadar çok değişti ki. Massive Attack de 20 yıl önceki karanlıkta kalmış bir kentin çocukları olarak çıktıkları yolculukta, birbiriyle daha fazla iletişim halinde olan ama bütünüyle karanlık ve umutsuzluk dolu bir dünyanın fon müziğini yapmaya devam ediyor gibi.