Kendini başkalarına adadığında, kendin olursun. Bu konu iüzerinde konuşmalar yapılmış, yorumlar yapılmış, fikirler yürütülmüş. Bütün yorumlar insanda kullanılmışlık, "aç gözünü kullandırma kendini"hissi uyandırıyor. Bu çok yıkıcı, yok edici bir duygu. Herkesten önce kendimize yönelik. Ben konunun gerektiği gibi algılandığından şüpheye düştüm. Denmek istenen sanılanlar gibi değil bence. Bu yüzden bu konuyu tekrar baştan ele almak istedim. Yorumların da hiç bakılmayan bir açıdan incelenip, yapılmasını istedim. Çünkü hepimizin yıkıma değil, içsel iyileşmeye, yükselişe ihtiyacımız var. kendini başkalarına adamak, bu çevremizde ihtiyacı olan bir insana yada daha geniş kitlelerede adamak olabilir. Böyle yapıldığında nasıl kendin olunur? Burda anlatılmak istenen durum çok daha derin bence. Biz insanların doğamızdan getirdiğimiz temel ortak özelliklerimiz var. beden, güdü, duygular, zihin, sezgi ve irade gibi. Yaşamlarımız bu temel özelliklerimiz üzerine kuruluyor, şekilleniyor. Bu özelliklerimizi yöneten bir yasa var. Her zaman herkes için aynı şekilde işleyen bir yasa, EVRENSEL ÇEKİM YASASI. Biz bir başkasının ya da başkalarının yaşamlarında iyileşme, gelişme niyetiyle çalıştığımızda, kendimizi adadığımızda, o insanlarda gelişme, büyüme, iyileşme gibi sonuçlar yaşanır, bu da evrensel yasa gereği otomatik olarak bizim yaşamımıza da yansır. Çünkü evrende herşey titreşir, titreşim etki tepki yaratır. Kendi dışımızda olan iyi birşey bizede yansır, bizde nasipleniriz, malesef kötü olan şeylerden de etkilenir, nasibimizi alırız. Eğer başkaları adına yaptığımız çalışmalar sonuç vermiyorsa, kendi yaşamımızda eksilme, acı yaratıyorsa, yaptığımız iyilik, adanmışlık değil, yanlışa hizmettir. Bu noktada yaptılarımızı yeniden gözden geçirmemiz gerekir. Biz kendimizi adamak adı altında bilmeden karşımızdakine de kendimize de zarar veriyoruz demektir. Bir kere kendimizi başkasına adamak, başkasının yerine nefes almak, yaşamak demek olmamalı. O niyetle yapılırsa, tabiki acı olur yıkım olur, yok olma olur. Kendini başkasına adamak, kendin olmaktır Kendini başkasına adamak o insanda ideali yaratmaktır. Yani bağımsız kendi kendine yaşamını sürdürebilen bir insan. Bunun için rehberlik etmek, destek olmak. kendimiz için isteyebileceğimiz herşeyi o insanın yaşamında gerçekleşmesi için destek vermek. Bir başka insan üzerinde bu niyetle çalıştığımızda kendimize de çalışmış oluruz. Çünkü içimizde taşıdığımız, içimizde yaşayan, beslenen niyet, duygu bizi bu yönde hareket ettirir, yaşatır. Kendimizi adadığımız insanda biz oluruz, kendi yaşamımızda da değişim dönüşüm olur. Mevlananın bir sözü gibi "BEN SENİM, SEN BENSİN İŞTE

Kendimle Gurur Duyuyorum Kendinden nefret eden kadin su anda sunu diyebiliyor: BEN KENDIMLE GURUR DUYUYORUM� Sizlere sizi teselli etmek icin gelenlerin soyledigi lafin ne kadar dogru oldugunu isptlayacak bir ornek yazacagim: kendimi. Bundan 7 sene once 4 yilimi verdigim adamin evlenmesi uzerine adeta yikildim. Aylarca disari cikmadim, aldatilmis, terkedilmis ve hic yerine konmus bir kadin olarak kendimden de, hayattanda nefret ettim. Guvenim yikilmisti. Artik kimseyi sevemiyordum. Su depresyon denilen hastaliklar, ilaclar� 2 sene psikolojik terapiler� Terapiste gitmek disinda kimse ile konusmadim, disariya cikmadim. Hayat ne kadar arabesklestirilirse, o kadar arabesktim bende. Isimden ayrilmistim, hani turk filimlerinde olur ya, hepde esas kizin basina her sey gelir, benimkiside o hesap, patronumun bana sarkintilik etmesinden sonra is hayatinada kusmustum. Intiharlar, hayatin bidaha duzelmeyecegine inancim giderek derinlesti. Ne gelecegimi dusunuyordum, ne simdimi. 3 senem boyle bunalimlar terapilerle gecti. Sonra bir gun terapim sirasinda psikologumun soyledigi cumle kafama dank etti. �Elini tasin altina sokmalisin, buraya gelip gitmek disinda hic bir sey yapmazsan, seni basina tilsimli bir cubuk degdirip iyilestiremem.� Evet, tek yaptigim onu haftada 4 saatten 2 yada 3 kere ziyaret etmekti, ilaclarimida kullaniyordum. Amah ala hic bir sonuc yoktu. Hala kendimden nefret ediyordum. Bu sozlerden sonra evime gidip saatlerce dusundum� sonra internete girip is basvurulari yapmaya basladim tekrar, tabiki hemen bulamadim Aylarca is gorusmelerine gittim, doktorum surekli bana destek oldu, bir ara artik umudumu kaybetmeye baslayip geriye donerken, ansizin bir is gorusmemde hemen kabul edildim. 1 yil calistikdan sonra dunyanin en dusunceli, en sadik ve beni mutlu etmek icin cirpinan bir adama asik oldum. Demekki insane hayatinda birden fazla kez asik olabiliyormusu kendimede kanitlamis oldum. Gittikce duzelmeye basladim. Ama bununla da kalmadim tabiki. Ikinci is yilima girerken parami biriktirmeye ve cocuklugumdan beri hayal ettigim o ruya ulkeye amerikaya gitmeye karar verdim. Son 1,5 yilim is yerinde zorlu gecsede kaldim ve devam ettim, is hayati disinda yillardir ezikligini cektigim guzel bir universitede okuyamamis olmaminda bir caresini bulup yuksek lisans sinavina girip onuda kazandim ve okul, is bir arada 1 yil devam ettim. Artik param birikmis ve US�ye gidis yolu olarakda ogrencilerin katildigi Work and Travel programina dahil olmustum. Vizemi aldikdan sonra hayatimda ilk kez mutlulukdan aglamanin da tadina baktim. US�de 3,5 ay gecirdim ve hayatimin en guzel donemiydi diyebilirim. Ben 3 sene acilarin kadini iken hayatin kapkara ve asla duzelmeyecek oldugunu dusunurdum. Doktorumun dedigi gibi elimi tasin altina koydum ve elim gercekten cok acidi. Size anlattiklarim oyle buraya yazildigi kadar kolay degildi tabiki, ilk ise girdigimde bir sene iletisim sorunu yasadim, yuksek lisans hayatima baslayip, kariyer planlarini geleceklerini dusunen gencleri gorunce ben 3 senemi neden bombos gecirdigime yandim, herkesden cok calistim, koca bir ulkede yapayanliz kaldim, rezilde oldum, guzel vakitde gecirdim. Simdi donup bakinca sunu diyebiliyorum, beni teselli edenler hakliymis, heresy gelip gecermis, yeterki siz umudunuzu kaybetmeyip, geleceginizi isiklandirmak icin guzel bir yol bulun� Kendinden nefret eden kadin su anda sunu diyebiliyor: BEN KENDIMLE GURUR DUYUYORUM

Hoşgeldin Yalnızlık Gecenin bir yarısında içinde yalnızlık kokan satırlar kapıyı çaldı. Nereden geldiğini nereye gittiğini hiç bilemediğim -bilmeye çekindiğim-yeceğim şehirlerarası yolcular gibi "Hoşgeldin Yalnızlık" diyebildim. Birden nereden estiyse, nereden düştüyse düştü işte. Çıkıp geliverdi beklemeden, istemeden. Çok zaman önce kovmuştum yalnızlığı. Uzun bir süre uğramamasını mümkünse tehlikeli bir virüs gibi bulaşmamasını istemiştim. Ama nafile dinlememiş çıkmış gelmiş. Eh geldiyse hoşgeldi o zaman. Tanrı misafiri başımızın üzerinde yeri var. Nerelerdeydin uzun zamandır? Ne yapıyorsun? Neden geldin? Niye bugünü seçtin sorularımı cevapsız bırakarak karşıma dikildi. Aklımdan geçen satırlara müdahale etmeye çalışıyor. Mümkün olsa kendi yalnızlığını yazacak. Kıskanıyor kelimelerimi... Gözlerinde uzak kalmanın öfkesi taşıyor. Susuyor susuyor. Susma diyorum sen hiç gitmedin benden. Her zaman ince hüzünlerin içinde seninleydim. İnanmıyor inatçı keçi gibi kafasını sallıyor da sallıyor. Yok bu gece çok sıkıntılı bu yalnızlık. Ne konuşmaya çalışıyor ne de konuşturuyor. O bana ben ona bakıyorum. Sözlerin olmadığı dünyada havada sessizlik çarpışıyor. Yorgunsundur sen biraz uyusan dinlensen diyorum. Sarsıla sarsıla kahkaha nöbeti geçiriyor. İnanılmazmışım, anne duygularımı bırakmalıymışım da mışım... Sana ne oldu yalnızlık neden böyle yapıyorsun? Yok o kapısız duvar. Sözler çarpıyor çarpıyor beklediğim cevap gelmiyor. Öyle olsun "Yalnızlık".. İçimdeki kalabalıklarla tanışma zamanı şimdi. Çoğalt çoğaltabildiğin kadar kendini. Buradayım seninleyim... Yeşim Şahin MUTLU 3 Temmuz 2008 Akatlar