İnsan varlığını hissettiği andan itibaren kaybeden bir varlıktır. İlk olarak, sonsuz yaşamı kazanmak için yediği meyve ile Cenneti kaybetmiştir. İnsan soyunun yaşamış olduğu ilk kayıp travmatik bir şekilde insanın bilincine saplanmış ve insan aklında, nesilden nesile dolaşan sonu gelmez bir kazanma dürtüsü şeklinde tebarüz etmiştir. Bu dürtü her insanın yaşamı boyunca yoldaşlık edeceği yol arkadaşı, hayatının akışını şekillendiren yol azığı olmuştur. İnsanoğlu ilk kaybedişinin rövanşını almak pahasına kaybedeceği bir kazanım savaşına iştiyakla katılmaya hep hazır kıta duruvermiştir. İnsan bu savaşında bir paradoksun tam göbeğinde yer almaktadır. Kazanmak istediği şey için çaba sarf ederken kaybetmek, kaybettiği şeyi kazanmak için çaba sarf ederken kazanma umuduna sahip olmak insana has bir paradokstur. İnsan akıllı bir varlıktır; varlıkların en akıllısı. Akıl ise biz insanoğluna ilk muhakeme çabası esnasında; ilk meydan okuma eyleminde esaslı bir ders vermiştir; kazanma çabası kaybetmenin takdimidir. Kaybedeceği bir şeyi olmayanının kazanma isteği ancak akılla mümkün olabilecek bir şeydir. İnsanoğlu kaybetmiş bir canlıdır. Kaybettiğinin karşılığı olan elma onun ömrüdür. Bu sebep ve bilinçtendir ki ilk kaybediş için -alınan ilk nefes için- insan ağlar. Kaybettiğimizi bile, bile başlarız hayat serüvenine/sonraları bu bilincimizi yitirsek de başlangıçta her şeyin farkındayızdır. Kazanmak; acı veren, ağlatan bir şeydir, çünkü kaybedileni perdelemektir, kazanma dediğimiz sonuç. İlk kaybedişin sırlarını çözemeyen insan daima kazanmak için çaba sarf edip durur, ancak bu çabalar çıkmaz bir yol, dipsiz bir bataklıktan başka bir şey değildir. Kazanmak insan için bir hülya bir aldanıştır ve bu sebepten ötürü kazanmak için yapılan çaba, kaybetmeyi derinleştirmekten başka bir sonuca yol açmayacaktır. Kazanma çabası; kaybedilenleri görmezden gelmeye götüren koyu bir gözlük gibi beynimize takılı kaldığı müddetçe, gah bizi pembe renkli hülyalara, gah bizi koyu renkli kabuslara savurup duracaktır. Hırslarından arınmamış insan uzuvlarıyla düşünen insandır. Doğru düşünebilmesinin salim yolu ise kazanmayı hangi uzvu talep ediyorsa o uzvunu kesip atması karşılığında kendisine açılacaktır. İnsanoğlu ilk nefesle birilikte kaybedeceği son nefesi harcamaya başlar. Verilenleri harcamaktır, bütün yaşamı boyunca yaptığı iş. Kazandığını zannettiği her şey bir kayıp karşılığı tecelli eder. Bedel ödenmelidir, mutlaka ödenmelidir. Kanla, terle, çabayla, zamanla, parayla, sevgiyle, öfkeyle bir "şeyler" kazanırız. Ancak unutulmamalıdır ki kazandığımız her şey bir kaybımız sonucu gerçekleşir. Bir bedel sonucu kazanılan şeyin mutlak bir kazanım olduğundan bahsedilebilir mi? Maddi yada manevi hedeflerin mihenk noktasından kazanma anlayışını söküp atmak gereklidir. Burada kullanılan maddi ifadesi bile lüzumsuzdur aslında. Çünkü maddi olarak tesmiye ettiğimiz her şey maddi olmayan unsurlarla elde edilenlerdir. Maddi ve manevi kelimelerinin oluşturabileceği tüm düalist etkilerden de uzak olarak söylediklerimiz algılanmalıdır. Lüzumsuz dahi olsa anlaşılır olması icabı tekrar etmek gerekirse maddi yada manevi kazanım hedeflerimiz özü itibari ile bir aldanışa gebedir. Kazanmak kelimesi etrafında değil, muhasebe ve muvazene anlayışında şekillenmelidir tüm planlarımız. Çünkü muhasebe ve muvazene kaybetmemek farkındalığını içerirken, kazanma hırsı; körlük ya da sarhoşluk ile neticelenmektedir. Son nefes son kaybediştir. Son kayıp ile tek kazanımın gerçekleşmesi umudu ile... H. Akçay' dan Alıntı...