Ev telefonunu, "Aramayın kardeşim bir daha bu numarayı!" diyerek açtı... Arayanın sevgilisi olduğunu biliyordu aslında, ona şaka yapmak istemişti ve ilk aklına gelen de bu olmuştu. Sanki bir sapık arıyordu ve ona çıkışıyordu. O an düşünmemişti tabii bunun bir anlamı olabileceğini... Bir gün telefonu sürekli bu sözlerle açmya başladığını fark etti. Önceleri düşünmeden, şaka olarak söylediği bu sözlerin bir anlamı mı vardı acaba? Nedenini düşünmeye başladığı zaman sevgilisinin eskiden birlikte olduğu kişinin sürekli telefon ederek onları rahatsız ettiğinin de farkına vardı. Bu eskide kalmış olması gereken adamın aramaları kadını rahatsız ediyordu mutlaka. Üstüne üstlük, ilişkisinde varolan ve hiç tanımadığı bu adam onu da çok rahatsız ediyordu. Hayatı boyunca hiçbir zaman görmediği, tanımadığı bir adam sürekli arıyordu. Hafta sonları güneşin doğmasına yakın saatlerde çalan telefon sadece uykusuna değil, hayatına ve aşkına da tecavüz ediyordu. Usanmak bilmeden telefon eden bu adam gecenin geç, sabahın kör saatlerinde onları uykularından uyandırıyor, birlikte olduğu kadına açıkça veya üstü kapalı bir şekilde tekrar tekrar aşkını ilan ediyor, farklı bahaneler bularak görüşmek istiyordu. Kahramanımız, sürekli olarak kendisini onun dışında yaşanmış ve çoktan bitmiş olması gereken bir öykünün içinde buluyordu. Rahatsızlığını belli etmekle beraber, duruma doğrudan müdahale edemiyordu. Sevgilisi kadın haklarını önemseyen biriydi ve kendi meselesini kendi çözmek istiyordu. Sevgilisinin kadın haklarına olan bu düşkünlüğü kötü değildi tabii, onu sevmesinin nedenlerinden biri de buydu. Ama ikisini birden rahatsız eden bu durumda kadın veya erkek olmanın bir önemi kalmıyordu. Bu sorunu bir kadın olarak ele almak çözümü kolaylaştırmıyordu ki... Kolaylaştırmak bir yana bu tavır sorunu çözümsüz bırakıyordu. Sorun, burada renk değiştiriyor; hayatlarına hesapsızca giren bu adamdan çok onların onu çıkaramaması haline geliyordu. Sorun sorunun çözülememesiydi. Sorun, salonlarında otururken, boğaz kenarında gezerken, yataklarında uyurken bir adamın aralarında olması değildi artık. O adam kendine çoktan ilişkide bir yer edinmişti bile. O, davranışının doğruluğunu yanlışlığını hiç düşünmeden sürekli olarak aramaya devam edebiliyordu. Üstelik, varlığını kabul ettirmeyi başaran bu adam artık telefonla aradığı zamanlarda kısa sohbet şansları bile yakalayabiliyordu. Hatta, son aramasında bir randevu bile koparmıştı sevgilisinden. Maço bir erkek olsa tavır koyabilirdi ve artık onunla görüşmesini istemediğini durumuna uygun bir dille anlatabilirdi. Ama olmuyordu işte... Hem kendisi öyle maço bir adam değildi; hem de sevgilisi böyle bir müdahaleye izin vermezdi. Hayat ve aşk anlayışına uygun bir dille anlatmaya çalıştığında ise başarısız oluyordu. Sevgilisi açıkça tavır koymasının ötesinde, rahatsızlığını belli etmesine bile iyi bakmıyordu. Eskinin cevapsız aramaları, kısa sohbetlere, hatta bir akşamüstü buluşmasına dönüşmüştü geçen zaman içinde. Görünen oydu ki, sevgilisinin hayatından bu adamdan önce kendisi çıkacaktı. Bu adamı istemediğini sevgilisinin kadınlık gururunu zedelemeden anlatmanın bir yolu yoktu. Hayatın getirdiği tüm yargıların, gerekliliklerin dışında kalarak konuşmayı sağlayabilecek bir dil gerekliydi anlatabilmek ve anlayabilmek için... Bazen, ilk gençlik yıllarında seyrettiği, "Arkadaşım Şeytan" filminin başrol oyuncusuna benzetiyordu kendisini. Tüm ilişkileri, o filmin başrol oyuncusu ile ruhunu satması karşısında şeytanın eş olsun diye canlandırdığı vitrin mankeni arasında geçenlere benziyordu. Filmde canlanan vitrin mankeninin kişiliği onun isteği üzerine şeytan tarafından sürekli değiştiriliyordu. Bir koyu feminist, bir titiz bir ev kadını olan vitrin mankeni sevgilisiyle aradığı aşkı yaşayamayan başrol oyuncusu ise hayal kırıklığıyla şeytana, "Bir ortayı bulamadık" diye yakınıyordu. Bizim adamımız da filmdekinden farklı bir hayat yaşamıyordu. Kadın haklarına duyarlı olan sevgilileri onu maço olmakla; olmayanlar ise rahat olmakla suçluyordu. Ne İsa'ya; ne Musa'ya yaranabilmişti şimdiye kadar. Şimdi de durum çok farklı değildi. Aslında filmdeki, canlandıktan sonra sürekli karakteri değiştirilen vitrin mankenini onun hayatına girip çıkmış farklı kadınlarla özdeşleştirmeye de pek gerek yoktu. Hayat durağan bir şey değildi. Şartlar sürekli değişiyor, kişiler de bu şartlara uyum sağlıyordu. Şimdilerde yaşadığı ilişkinin detaylarını düşündüğünde de farklı bir durumla karşılaşmıyordu; bu ilişkisinde de bir ortayı bulamamıştı. O ilişkisinde istikrarlı olmaya çalışıp artan bir aşkla sevgilisine bağlanırken; sevgilisi önce ilgisizliğinden rahatsız olmuş, sonrasında ise ilgisinden boğulmuştu... Gerçekten de, ne kadar zordu bir insanın bir diğerini anlaması... Hayatına kadınların kadın olarak girmeye başladıkları ilk günden bugüne kadar hep başka bir dil bulmanın hayalini kurmuştu. Varolan dillerden çok farklı bir dil bulmak istiyordu, söylenenlerin söylendiği anlamıyla anlaşıldığı bir dil. Kimsenin diğerini anlama kaygısının olmayacağı bir dilde konuşmak isterdi hayatındaki kadında. Ve en güzel bu dili sadece ikisi bilecekti, başka kimse onları anlamayacaktı... Gerçek hayatta böyle bir dil yaratmak imkansızdı. Dil yaratmanın zorluğu bir yana, insanlar laboratuar şartlarında yaşamıyorlardı. Her etkiye aynı tepkiyi vermiyorlardı. Şartlar aynı bile olsa farklı tepki vermeleri işten bile değildi. Bir bilgisayara "iki dakika" her zaman aynı süreyi ifade ederdi. Ama insanlar iki dakikayı o kadar çok uzatıp kısaltabiliyorlardı ki... İşin garibi iki dakika neredeyse hiçbir zaman gerçekten iki dakika olamıyordu ilişkiler söz konusu olunca. Olanları, konuşulanları yanlış anlamak özellikle kişiler arasında sürtüşmenin arttığı zamanlarda o kadar kolaylaşıyordu ki... Bir defasında sevgilisine yazdığı bir elektronik postada, ona sabrı için teşekkür etmişti. Aradan üç-dört dakika geçtikten sonra gelen telefonda kızgın bir ses tonuyla dalga geçip geçmediği soruluyordu ona... Bunu yazarken düşündüğü ise basitti, başta ona karşı ilgisiz olduğunu düşünerek; sonraları ise ilgisinden bunaldığı için sabretmek durumunda kalan sevgilisine sabrı için teşekkür ediyordu. Bu olay düğüm noktasıydı; sevgilisiyle konuşmak için hiç kimsenin bilmediği bir dil arayan adam fark etti ki, aslında böyle bir dile gerek yoktu. Onlar zaten kimsenin bilmediği bir dilde konuşuyorlardı. Garip olan bu dili kendilerinin de bilmemesiydi...

emeğine sağlık gercekten güzel bir yazıydı y.

Vay çok güzelmiş dostum sen mi yazdın alıntı mı yaptın?