Bakın Yavuz Sultan Selim Taht Kavgası'nda kuzenlerini nasıl etkisiz hale getiriyor" "ellerinde yay kirişleri bulunan beş çavuş padişahın işareti üzerine çocukları öldürmek için içeri girdi. Cellatları gören çocuklar dehşete kapıldılar. Fakat soylu davranarak zaaf göstermediler. Yalnız dokuz yaşındaolan en küçükleri cellatların ayaklarına kapanarak gözyaşları içinde yaşamının bağışlanmasını padişahın hizmetinde basit bir kişi gibi çılışacağını söyledi. O da ötekiler gibi Sultan Selim'in gözü önünde boğuldu." Düşünebiliyor musunuz? Osmanlı Padişahı Yavuz Sultan Selim Tahta çıkarken saltanatı uğruna aile çevresinde kendisine rakip olacak tüm erkekleri öldürtüyor. Bu öldürmelerin başında; babası 2. Beyazıt'a söz verdiği halde sözünü tutmayarak yaptığı kardeş katliamıdır. "İlk önce daha önce ölmüş bulunan kardeşleri Şehinşah, Alemşah veMahmut'un oğulları olan Mehmet, Musa, Emin, Orhan ve Osman'ı boğdurttu. (1513) Sonra büyük ağabeyi Korkut'un saltanat isteği olup olmadığını kontrol etti. Bu isteğin varlığını hissettiği an onu da katlettirdi. (1512) Ahmet'e yaptığı Yenişehir savaşını kazandıktan sonra O'nu da boğdurttu. (1513)(6) Bu geleneği kanunlaştıran İstanbul'un Fatihi Fatih Sultan Mehmet'in sicilinde ise; "Fatih tahta çıkar çıkmaz kundakta bir çocuk olan kardeşi Ahmet'i derhal boğdurur Taht için kardeşini, oğlunu, babasını ve ailedeki tüm erkek çocukları katleden osmanli ALIN SIZE ÖVÜNDÜGÜNÜZ Bebek Katili FATIH -

Mekanı cennet olsun büyük padişahın. Teşekkürler paylaşım için.

Bugün bende okudum kaynak verdiğin sitede daha bir çok kez sadece bir bölümünü görmüştüm. Ama tüm yazının bu kısmı yetiyor: İki tarafı da dinledikten sonra kadı kararını verir: Padişahın istimlak kararının fermanını mühürleyen sağ eli kesilecektir. Fatih Sultan Mehmed karara sesini çıkartmaz. Bunun üzerine kadı sultana şöyle der: "Eğer padişahlığına güvenip benim verdiğim karara karşı gelseydin şu gördüğün topuzla senin kafanı ezer, seni oracıkta öldürürdüm". Padişah da kadıya şöyle yanıt verir: "Eğer sen de benim padişahlığıma aldanıp farklı bir karar verseydin ben de senin kafanı kılıcımla koparırdım". Tüm bu olanları gören Yahudi, padişahı şikayet ettiğine pişman olur. Bu adalet sisteminden ve insanlıktan o kadar etkilenmiştir ki o anda şahadet ederek Müslüman olur.

ellerine saglık kardeş

büyüklüğü tartışılcak hali yok fatif sultan mehmet'in ama hep biz kendi tarafımızdan bakıyoruz tarihe, dünya tarihindeki en uysal, en adaletli imparatorluk olduğumuzu sanmıyorum avrupa ülkeleri sadece onları zamanında savaş meydanlarında yendiğimizden veya müslüman oldugumuzdan dolayı osmanlıdan yani bizden nefret etmiyor. ama yinede gurur duyorum bir osmanlı torunu olmakdan

30 Mart 1432 tarihinde dünyaya gelen ve 3 Mayıs 1481 yılında, genç bir yaşta vefat eden II. Mehmed, yedinci Osmanlı padişahıydı. İstanbul'u fethederek "Fatih" lakabını alan hükümdar, böylece Orta Çağ'ın sona ererek Yeni Çağ'ın başlamasına sebep oldu. Bu "çağ açan hükümdar"ın elbette pek çok sıra dışı hikayesi de var. Yüzyıllardır dilden dile dolaşan bu hikayeleri merakla okuyacaksınız. Hapisteki papazlar Fatih Sultan Mehmed, İstanbul'un fethinden sonra tüm hükümlüleri serbest bırakır. Ancak bu hükümlüler arasında yer alan iki papaz zindan çıkmak istemezler. Halka zulüm ve işkence eden Bizans İmparatoru'na, adaletli olmasını tavsiye ettikleri gerekçesiyle hapse atılan papazlar, bundan böyle hapisten çıkmamaya yemin etmişlerdir. Olaydan haberdar olan sultan, huzuruna çağırdığı papazların ağzından kendi hikayelerini dinler ve onlara şöyle der: "Bir teklifim var: sizler İslam adaletinin uygulandığı bu memleketi geziniz, Müslüman hakimlerin ve halkımın davalarını dinleyiniz. Eğer hayata küsmenize sebep olan adaletsizliği burada da görürseniz gelip bana bildiriniz ve önceden verdiğiniz kararınız doğrultusunda uzlete çekilerek hala küsmekte haklı olduğunuzu kanıtlayınız." Papazlar zaman kaybetmeden yola çıkarlar. İlk durakları Bursa'dır. Orada şöyle bir olayla karşılaşırlar: Bir Müslüman'ın, "hiçbir kusuru yok" denilerek bir Yahudi'den satın aldığı atın hasta olduğu ortaya çıkar. Müslüman, sabah olur olmaz kadının yolunu tutar. Ancak kadı henüz gelmemiştir. Bir süre boyunca bekleyen Müslüman, kadının gelmeyeceğini düşünerek atını alıp geri döner ve at o gece ölür. Olayı sonradan öğrenen kadı, atın sahibi Müslüman'ı çağırarak şöyle der: "Eğer geldiğinizde ben makamımda bulunsaydım, atı sahibine iade edip paranızı alırdım. Ancak zamanında daireme gelmediğim için olayların bu şekilde gelişmesine sebep oldum. O yüzden atın ölümünden doğan zararı ben ödeyeceğim." Bu olay karşısında hayrete düşen papazlar buradan İznik'e geçerler. Bu şehirde ise şöyle bir mahkeme ile karşılaşırlar: Bir Müslüman'dan tarla satın alan başka bir Müslüman ekin zamanı gelip de tarlasını sürmeye başlayınca sabanına bir küp altın takılır. Çiftçi altınların hepsini alarak tarlanın ilk sahibine giderek küpü vermek ister. Ona "Ben senden tarlanın altını değil, üstünü satın aldım. Eğer tarlanın içinde bu kadar altın olduğunu bilseydin bana bu fiyata satmazdın. Al şu altınlarını" der. Tarlanın ilk sahibi ise, tarlayı kendisine taşı ve toprağıyla beraber sattığını söyleyerek altınları kabul edemeyeceğini söyler. Anlaşmaya varamadıkları için iki Müslüman soluğu kadının huzurunda alırlar. Kadı, adamlara çocukları olup olmadığını sorar. Birinin erkek diğerinin ise kız çocuğu vardır. Kadı, bu iki çocuğu nikahlayarak altını da çeyiz olarak onlara vermeye hüküm verir. Bu iki olaya tanık olduktan sonra papazlar İstanbul'a gelerek Fatih Sultan Mehmed'in huzuruna çıkarlar ve şöyle derler: "Bizler artık inandık ki bu kadar adalet ve birbirinin hakkına saygı ancak İslam dininde vardır. Bu dinin insanları başka dinden olanlara bile kötülük yapamazlar. Bu yüzden biz zindana dönme kararımızdan vazgeçtik, sizin idarenizde hiç kimsenin zulme uğramayacağına inandık. "Bu halkla ben dünyayı bile fethederim" Henüz 21 yaşında olan ve İstanbul'u fethetmeye karar veren Fatih Sultan Mehmed, orduya katılacak olan halkını imtihan etmek amacıyla sabahın erken saatlerinde tebdil-i kıyafetle başkent Edirne'nin pazarında dolaşmaya başlar. Çarşının bir ucundaki dükkana giderek birkaç erzak alır. Dükkandan çıkarken elindekilerin yetmeyeceğine kanaat getirip biraz daha erzak ister, ancak dükkan sahibi vermek istemez: "Ben sana satış yaparak siftahımı yapmış oldum. Başka alacağın varsa şuradaki dükkandan al, çünkü o henüz siftah etmedi." Sultan gittiği ikinci dükkanda da ikinci bir mal istediğinde aynı karşılığı alır ve böylece bütün çarşıyı baştan sona dolaşır. Padişah saraya geldiğinde secdesine kapanarak şöyle der: "Ya Rabbi sana hamdolsun... Bana böyle birbirini düşünen insanların olduğu bir millet ihsan ettin. Ben bu milletimle değil Bizans'ı, dünyayı bile fethederim." Padişahla mahkemelik olan Yahudi Fatih Sultan Mehmed, yapılacak bir cami inşaatı için uygun görülen bir araziyi istimlak eder. Ancak bu arazi bir Yahudi'ye aittir. İstimlak kararına itiraz etmek için arazi sahibi Yahudi, kadının karşısına çıkarak padişahtan şikayetçi olduğunu belirtir. Kadı, padişahı huzuruna çıkarır. İki tarafı da dinledikten sonra kadı kararını verir: Padişahın istimlak kararının fermanını mühürleyen sağ eli kesilecektir. Fatih Sultan Mehmed karara sesini çıkartmaz. Bunun üzerine kadı sultana şöyle der: "Eğer padişahlığına güvenip benim verdiğim karara karşı gelseydin şu gördüğün topuzla senin kafanı ezer, seni oracıkta öldürürdüm". Padişah da kadıya şöyle yanıt verir: "Eğer sen de benim padişahlığıma aldanıp farklı bir karar verseydin ben de senin kafanı kılıcımla koparırdım". Tüm bu olanları gören Yahudi, padişahı şikayet ettiğine pişman olur. Bu adalet sisteminden ve insanlıktan o kadar etkilenmiştir ki o anda şahadet ederek Müslüman olur. Adem'in çocukları Sultan Mehmed, dışarıda gezerken, yanına gelen dilenciye bir altın verir. Dilenci aldığı parayı beğenmez. "Aman Sultanım, koskoca padişah kardeşine bu kadar mı para verir?" Padişah, nereden kardeş olduklarını sorunca da şöyle cevap verir: "İkimiz de Hazreti Adem'in çocukları değil miyiz? O yüzden elbette kardeşiz." Sultan'ın cevabı gecikmez: "Bu keşfini sakın ola ki başkasına söylemeye kalkma. Diğer kardeşlerimiz de pay isterlerse sana zırnık bile düşmez." Napolyon'un Fatih hayranlığı St. Helen Adası'nda sürgünde olan Napolyon Bonaparte'a "Fatih Sultan Mehmed mi büyük, yoksa siz mi daha büyüksünüz?" sorusunu yöneltirler. Fransız hükümdarın yanıtı şöyle olur: "Büyüklükte ben onun çırağı bile olamam, çünkü ben, kılıçla zapt ettiğim yerleri henüz hayattayken geri vermiş bir bedbahtım. Fatih ise fethettiği yerleri nesilden nesle intikal ettirmenin sırrına ermiş bir bahtiyardır." Genç Fatih Bir genç, "Fatih Sultan Mehmed, neden hep yaşlı bir insan suretinde resmediliyor?" diye sorunca, bir yazar ona şöyle cevap verir: "Yaptığı işler öyle büyük ki, insanlar bunları genç birinin yapabileceğini hayallerine bile sığdıramıyorlar." Gönül fetheden İstanbul Fatih'e sorarlar: - İstanbul'u niçin fethettin? Cevap verir: - Çünkü önce o benim gönlümü fethetti Kader Çok yaramaz bir çocuk olan II. Mehmed'e, babası II. Murad Han: "Ne kadar yaramaz bir çocuksun, senden adam olmaz" diye çıkışır. Mehmed'in orada bulunan ve velayet sırrıyla kalp gözü açık olan hocası Akşemseddin ise gülümseyerek şöyle söyler: "Peder ne der, kader ne der."

İnsanlık tarihinde daha doğrusu canlılar aleminde her soy devamının sürmesini ister. Bu insanlık tarihi için de hayvanlar tarihinde de böyledir. İnsanlar tarih boyunca kendi soylarının çocukları kanalı ile sürdürmeğe çalışırlar. Ve onları ellerindeki en iyi olanaklarla yetiştirmeye çalışırlar. Bu durum hayvanlar alemi içinde böyledir. Gerek memeliler gerek yumurta ile üreyen canlılar yavrularını binbir özenle yetiştirmeye çalışırlar. İnsanlar gelecekte kendi yerleri için çocuklarını hazırlarlar. Bunu büyük bir önemle ve zevkle kendi varlık nedenleri olarak gerçekleştirmeye çalışıyorlar. Ama Osmanlı Padişahları için bu insanlık kuralı geçerli, değil. Onlar kendi tahtaları için kendi çocuklarını bile tehlikeli görüyor ve derhal en acımasız yöntemlerle bunları katlediyorlar. Kanuni Sultan Süleyman; devri saltanatı için oğlunu bile öldüren ne ilk Osmanlı Padişah nede son Osmanlı Padişahı'dır. Bırakalım insanlık alemini hayvanlar aleminde bile hiç görülmeyen bu özellik acaba nasıl oluşmuş. Osmanlı Tarihi'nde bazılarının, "İki Cihan Padişahı" dediği Kanuni Sultan Süleyman bakın oğlunu hem öldürtüyor. Hem de bizzat seyrediyor. Cellatlar kendine yalan söylemesin diye. "... otağın ikinci bölümüne geçti. Babasının kollarını açarak kendisini karşılayacağını beklerken donuk bir sessizlikle karşılaştı. Divan bölümüne geçmekte duraksadı. Birden divan bölümünü ayıran perde açıldı ve babası yerine sarayda idamları yerine getiren yedi dilsizin uğursuz yüzleriyle karşılaştı. Genç Şehzadenin üzerine atılan cellatlar genellikle bu işler için kullandıkları yay kirişini boynuna geçirdiler. Suçsuzluğu, hayreti, umudunun kırılması cezanın verdiği dehşet gençliğinin gücü ile birleşince ŞEHZADEMUSTAFA boynuna geçirilen kirişi koparttı. Cellatların kollarından kurtuldu. Ayaklarına yapışan dilsizleri çavuşların bulunduğu bölüme kadar sürükledi. Bir yandan babasını öte yandan Padişah'ın çadırının çevresinde toplanmış olan yeniçerileri yardıma çağırıyordu. Askerler tarafından duyulacak olan Şehzade Mustafa'nın sesi idam olayını birden tahta çağırma olayına dönüştürebilirdi. Bu ölüm kalım mücadelesinin o zamana kadar sessiz tanığı olan Kanuni Sultan Süleyman; arkasına gizlendiği perdeyi araladı. Dilsizlere bir göz atarak başarısızlıklarının ölümle cezalandıracağını belirtmek istedi. İnsafsız bakışlı babasını gören Mustafa, bir an kendisini savunmayı unuttu. İşte o anda boğularak cellatların ayaklarının altına cansız düştü ve perde babasının arkasından kapandı AHA BUDA ALINTI cok hakli

o dönemde öyle olmasıgerekyomuş demekki yoksa osmanlı taht kavgalarından bölünüp gitse şimdi türkiye bile yoktu belki tabi benm görüşüm bu TOMB

tek tek okudum yazıları güzel paylaşım

Allah Nur içinde Yatırsın.. O zamanki Halka vak Bu zamanki halka bak... Bir Müslüman'dan tarla satın alan başka bir Müslüman ekin zamanı gelip de tarlasını sürmeye başlayınca sabanına bir küp altın takılır. Çiftçi altınların hepsini alarak tarlanın ilk sahibine giderek küpü vermek ister. Ona "Ben senden tarlanın altını değil, üstünü satın aldım. Eğer tarlanın içinde bu kadar altın olduğunu bilseydin bana bu fiyata satmazdın. Al şu altınlarını" der. Tarlanın ilk sahibi ise, tarlayı kendisine taşı ve toprağıyla beraber sattığını söyleyerek altınları kabul edemeyeceğini söyler. Anlaşmaya varamadıkları için iki Müslüman soluğu kadının huzurunda alırlar. Kadı, adamlara çocukları olup olmadığını sorar. Birinin erkek diğerinin ise kız çocuğu vardır. Kadı, bu iki çocuğu nikahlayarak altını da çeyiz olarak onlara vermeye hüküm verir Bunu bu devirde kim yapar... Takdire şahan

Bugün bi haber sitesinde dikkatimi çekti okudum, forumda paylastığın için Tesekkürler, gerçekden çok güzel okumanızı tavsiye ederim.. cok hakli