kimse teşekkür etmemiş eşşek hoşaftan ne anlar teşekkür ediyoruz bu kısa bilgi için devamını bekleriz

1830'dan itibaren merkezileşme süreci nedeniyle yarı bağımsız Kürt Emirliklerinin dağılması, şeyh ailelerinin ortaya çıkan otorite boşluğunu doldurmasıyla sonuçlanmıştır. Genellikle Kadiri ve Nakşibendi tarikatlerine mensup şeyh aileleri bölgede hem idari olarak hem ekonomik olarak üstün duruma geçtiler. Berzenciler ve Talabaniler en önemli iki şeyh ailesiydi. Berzenciler'in İstanbulla arası iyiydi. Hatta seyyiddiler. Ancak Talabaniler daha çok hükümetle çatışma ve uyumsuzluk halindeydi. Bu iki aile dışında bölgede etkili diğer aktörler Caf ve Hemavend aşiretleriydi. Caf aşireti yarı-göçebe bir aşiretti ve geniş kollara ayrılmıştı. Aşiret içinde büyük bir iç rekabet vardı. Hemavend aşireti ise savaşçı bir aşiretti ve genelde eşkıyalık yapıp, isyan ederek başkenti zor durumda bırakıyordu. Ailelere ve aşiretlere bölünmüş bu ortamda otoriteyi sağlamak güçtü. Aşiret arası rekabetler de yaşanıyordu. Bu sorunu çözmek için kurulan mahkemelerin kararı ağır olduğunda II: Abdülhamit bu karara müdahale edip kararı bozduğunu görüyoruz. II. Abdülhamit özellikle şeyhleri koruyan onları devlete küstürmemeyi hedefleyen bir politika izlemiştir. Bu da şeyh ailelerinin çoğunlukla bu iyi niyeti suistimal etmeleriyle sonuçlanmıştır. O dönemki Ermeni sorununa bakacak olursak, devletin Kürtlerin desteğini almak istemesi doğal bir sonuçtu. Abdülhamit değişen nüfus yapısını göz önüne alıp artık İslam'ı ön planda tutan bir politika izlemeye başlamıştır. Bu yüzden Hemavend aşireti dışında diğer aşiretler ile iyi geçinmeye onları devlete bağlamaya çalışmıştır. Ancak 1908'de İttihatçıların başa geçmesiyle sorunlara daha katı bir biçimde yaklaşılmıştır. Bu da şeyh ailelerinin devlete karşı kindar bir politika izlemelerine neden olmuştur. Özetlediğim Kaynak: Gökhan Çetinsaya, ''II. Abdülhamit Dönemi Kuzey Irak'ta Tarikat, Aşiret ve Siyaset''(Divan,1992/2),153-68 -