Nihal Atsız, Alparslan Türkeş'in eski, en yakın dostlarından biriydi. CMKP'nin kuruluşunda beraber yer aldılar. Lakin daha sonra Türkeş, Türkçülüğü din motifiyle beraber kullanmaya başladı. Prim yapabilmek amacıyla. CMKP pek çok kavramı yeniden düzenledi. Partinin adı daha sonra MHP olarak değişti. Ve Nihal Atsız, Türkeş'le yollarını ayırdı. Ayrıca bir yerlerde okumuştum. Ziya Gökalp aslen Yahudi imiş. Ne kadar doğru bilemiyorum... alpi_09 En istikrarlı üye 24 Mart 2008

Nihal Atsız ( 1905) Hüseyin Nihal Atsız 1905 yılında İstanbul'da doğdu. Yüksek Öğretmen Dkulu Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nü bitirdi (1930). Edebiyat öğretmenliği ve kütüphanecilik yaptı. Türk milliyetçiliğine gönül verdi, Atsız Mecmua, Orkun ve Ötüken dergilerini yayınladı. Şiirleri, romanları, araştırmaları ve Osmanlı Türçesinden sadeleştirmeleri yayınlanmıştır.11 Aralık 1975 tarihinde vefat etti, kabri Karacaahmet Mezarlığındadır. Nihal Atsız, yazar Necdet Sançar'ın da ağabeyi, Yağmur ve Buğra Atsız'ın babasıdır. ESERLERİ :Bozkurtların Ölümü, Bozkurtlar Diriliyor, Deli Kurt, Ruh Adam , Yolların Sonu , Edirneli Nazmi, Türk Tarihi Üzerine Toplamalar, Türkler ve Osmanlı Sultanları Tarihi, Türk Edebiyatı Tarihi, Türk Ülküsü, Osmanlı Tarihine Ait Takvimler, Türk Tarihinde Meseleler, Kemalpaşaoğlu, Birgili Mehmet Efendi, Ebussud ve Ali bibliyografyaları. HAKKINDA YAZILANLAR 1. Atsız Armağan'ı, Ötüken Y., İstanbul 1976 2. Nihal Atsız, Sakin Öner, Toker Y., İstanbul 1977 Nihal Atsız'dan Kalan Yağmur Atsız 11 Aralık, Atsız'ın 31. Ölüm Yıldönümü. Pazartesi günü, her yıl olduğu gibi, yine ona dair yazılar yayımlanıp, anma törenleri düzenlendi. Onun ne kadar eşsiz bir insan olduğu anlatıldı. Tıpkı on yıllardır olduğu gibi... Ancak, yine on yıllardır olduğu gibi, bütün bu yazılar, şiirler, övgüler ve kutsamalar muhtemelen bu sefer de yoğun bir duygusallık ve şark-kari bir hamaset edebiyatı sınırlarını pek aşmadı, aşamaz. Oysa gönül isterdi ki bu doksandokuzluk tesbih misali 30 yıldır tekrarından özellikle genç nesillere usanç gelen, fakat 'Aman cehaletimiz meydana cıkmasın!' endişesiyle kimsenin açıkça söylemeye cesaret edemediği 'Atsız çok büyük Adamdı, çook, çokkk!' ayinleri tedricen yerlerini 'Peki, ama neden?' sualine bırakmış olsun. Yani mesela yine o belirli kesimlerin göklere çıkarmakdan yorulmadığı, lakin tamamına yakın bölümünün zahmet edip de iki satırını okumadığı Peyami Sefa'nın ifadesiyle 'şiir devrinden şuur devrine' nihayet geçmiş bulunalım. En yakınlarından biri sıfatıyla şunu iddia edebilirim ki bugün Türkiye'de adı en fazla bilinip de kim olduğu en az bilinen şahısların bir listesi çıkarılsa Atsız bu listenin bir ihtimal başında yer alır. Bilenlerin kısm-ı azamı da aşağı yukarı sadece 'Bozkurtların Ölümü' adlı romanını bilir. Toplam dört romanı vardır, 'Öbürlerini say!' deseniz onu dahi beceren az bulunur. Garibdir ki Atsız hakkındaki en dişe dokunur incelemeler onun hayranları tarafından değil politik yelpazenin sol kanadında duran araştırmacı ve bilim adamlarınca kaleme alınmışdır. Mesela "Toplum ve Bilim" Dergisi'nde Cenk Saraçoğlu'nun uzun incelemesi gibi. Yahut İletişim Yayınları 'Modern Türkiye'de Siyasi Düşünce' dev dizisinin 4. Cildi "Milliyetçilik"deki gibi... Bunun bildiğim yegane istisnası, kanaatimce yaşayan olumlu manadaki en büyük Türk Milliyetçisi olan Tarihçi Ağabeyim Yılmaz Öztuna'dır. Zaten aralarındaki büyük yaş farkına rağmen Rahmetli Prof. Muharrem Ergin'le beraber Atsız'ın en yakın iki arkadaşı ve sırdaşıydılar. Atsız neden önemli? Benim bunca yıl sonra ansızın Atsız'ı tematize etmem bir heves sonucu değil. Hidayete filan da ermiş değilim. Ne var ki zaruret görüyorum. Türkiye son zamanlarda gitgide kabarma ve azma istidadı gösteren haşin, mütecaviz ve dış dünyayla en cahilane tarzda kanlı-bıçaklı bir milliyetçi ve 'ulusalcı' dalganın etki alanı içine girme tehlikesine maruz. Sadece dış dünya bakımından değil ülke içinde de mecazi bağlamda bir boğazlaşma ortamı doğuyor. Bu arada Atsız da her eline geçirenin kötüye kullandığı bir tür "çok amaçlı silah"a dönüştürülüyor. 'Kafatasçılık' iddiası bu su-i istimalin en bariz örneklerinden biridir. Bakınız ölümünden on ay önce, 1970 Şubatı'nda yayınlanmış olan 'Türkçülük ve Siyaset' başlıklı yazısında ne diyor: "Kafatasçılığın ise Türkçülükle uzak yakın hiçbir ilgisi ve ilişiği yoktur." Atsız'ın 'ırkçılık' anlayışı da Hitler Irkçılığı ile mukayese edilemez. Irkçılığın her türlüsüne karşı hayatı boyunca var gücüyle mücadele etmiş bir insan olarak bu farkı belirtmeyi de bir entelektüel hakkaniyet gereği telakkıy ederim. Yine aynı yazıdan: "Türkler ise, Türk soyundan gelmişler kadar Türkleşip kendini o soya bağlayan ve beyninde hiçbir yabancı ırk düşüncesi bulunmayan fertlerin topluluğudur." Yukarıda sözünü etdiğim 'Milliyetçilik' adlı 1022 sayfalık cildde Araştırmacı Güven Bakırezer'den şu satırlar var: "Atsız kan bağını mutlak bir saflık olarak aramayıp anası Türk olmayan Osmanlı Padişahlarını, Babası Arnavut olan Mehmed Akif'i Türklük kadrosundan çıkarmamıştır. Ayrıca kan bağını tahlilin olanaksız olduğunu reddetmez." Lütfen yanlış anlaşılmasın! Irkçı değildi demiyorum. Ancak i'lerin üzerindeki noktaları koyuyorum. Şahsen ırkçılığın her türlüsüne şiddetle karşı olduğumu da hayatım boyunca saklamadım. Ama yine de önemli bir adamdı Atsız!!! Bunun sebeblerini Yılmaz Öztuna şöyle açıklıyor: "Atsız Türk Milliyetçiliği'nin TÜRKÇÜLÜK denen Ziya Gökalp Ekolü'nü kudretle devam ettirmiş büyük bir fikir adamı, tarih edebiyat, dil bilginidir. Atatürk Gökalp'ın tekliflerinin çoğunu uygulamıştır. Türkeş Atsız'ın yetiştirdiği bir liderdir. Atsız olmasaydı Türkeş'in ortaya çıkması kesinlikle mümkün değildi. Ancak Türkeş Türk Milliyetçiliği'nin ÜLKÜCÜLÜK denen aksiyona dönük ekolünün kurucusudur. Zamanla Atsız Milliyetçiliği'nde bulunmayan dini motifleri de benimsedi." ("Türkiye", 4 Kasım 2005) Şunu söylemek istiyorum ki Atsız değerlendirilirken ona kendisinde bulunmayan birtakım vasıflar izafe ve mevcud birtakım hususiyetlerini de hasıraltı etmek, eğer cehaletden ileri gelmiyorsa, dürüstçe bir davranış değildir. Her devrin menkubu İster haklı ister haksız en keskin karakter özelliklerinden biri dürüstlük olan bir fikir adamına karşı bu hususu belirtmeyi bir borç bildim. Tekrar ediyorum, tarihen belki haklı olmasa bile bu dürüstlük Atsız'da öylesine sarsılmaz bir karakter özelliğiydi ki bu yüzden ömrü boyunca kendi devletiyle mütemadiyen problemli yaşadı: Osmanlı'nın son demlerinde çocuk denecek yaşda bir Tıbbiye-i Şahane talebesiyken hapse atıldı. Atatürk Devri'nde sürgün edildi. Milli Şef İnönü Devri'nde yine hapse atıldı. Menderes Devri'nde meslekden men cezası aldı ve nihayet ikinci çok partili yıllarda 68′ine girerken tekrar hapse de girdi. O yüzdendir ki kartvizitinde 'Her devrin menkubu' ibaresi vardı. Menkub, gözden düşmüş demekdir. Ben Atsız'ın fikirlerinden pek çoğuna katılmam ve bazılarına da muarızım ama entellektüel tavrına da her zaman derin saygı beslemişimdir. Peki, ben neyim? Bu bağlamda benim ne olduğumu da yine Yılmaz Öztuna'nın kaleminden aktarmak istiyorum: "Yahya Kemal, çok saydığı Gökalp'tan esaslı şekilde ayrılan, Gökalp gibi köye ve folklora değil, kente ve yüksek kültüre yönelen ve Osmanlı'dan kopmak şöyle dursun bilakis onu geliştiren bir milliyetçiliği telkin ve terennüm etti. Türkiye'nin geleceğini aydınlatabilecek milliyetçilik Yahya Kemal'in anlattığı gibidir. Yağmur Atsız da, babasının emsalsiz ve çok büyük tarihi misyonunu belirtmekle beraber, Yahya Kemal Milliyetçiliği'ni, savunuyor." Bu satırları hassaten buraya aldım ki kerameti kendinden menkul bazı "psikanalistler" yine ipe sapa gelmez hazin neticelere varmasınlar... Atsız bizi atının terkisine alarak Karakurum'a bir ok atımı mesafedeki bir ulu otağın önünde indirdikten sonra 'Bundan sonra başınızın çaresine kendiniz bakın!' diyen ve biz orada biraz şaşkın ve biraz çaresiz kalakalırken altındaki küheylanı mahmuzlayıp dörtnala Tanrıdağı'na doğru gözden kaybolan adamdır.

Tarfsız bir göz ile "Ruh Adam" kitabını herkese tavsiye ederim... Nacizane bende http://www.wardom.org/abide-sahsiyetler-t171760p3.html?highlight=abide burada biraz bilgi vermiştim... -

Allah rahmet eylesin ruhu şad olsun.. bende en sevdıgım sıırını ekleyım Geri Dönen Mektup Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden? Bilmem, bu yanardağ ne biçim korla tutuştu? Pervane olan, kendini gizler mi alevden? Sen istedin, ondan bu gönül zorla tutuştu.. Gün senden ışık alsa da bir renge bürünse; Ay secde edip çehrene, yerlerde sürünse; Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan, Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse... Ey sen ki, kul ettin beni onmaz yakışınla, Ey sen ki, gönüller tutuşur her bakışınla! Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince Gönlümdeki azgın devi rüzgarlara attım; Gözlerle günah işlemenin zevkini tattım. Gözler ki, birer parçasıdır senden ilah'ın, Gözler ki, senin en katı zulmün ve silahın, Vur şanlı silahınla, gönül mülkü düzelsin; Sen öldürüyorken de, vururken de güzelsin! Bir başka füsun fışkırıyor sankı yüzünden, Bir yüz ki, yapılmış dişi kaplanla hüzünden... Hasret sana, ey yirmi yılın taze baharı, Vaslınla da dinmez yine bağrımdaki ağrı. Dinmez! Gönülün, tapmanın, aşkın sesidir bu! Dinmez! Ebedi özleyişin bestesidir bu! Hasret çekerek uğruna ölmek kolaydı, Görmek seni ukbadan eğer mümkün olaydı.. Dünyayı boğup mahşere döndürse denizler, Tek bendeki volkanları söndürse denizler! Hala yaşıyor gizlenerek ruhuma "Kaabil", İmkanı bulunsaydi, bütün ömre mukabil Sırretmeye elden seni, bir perde olurdum. Toprak gibi her çiğnediğin yerde olurdum. Mehtaplı yüzün Tanrı'yı kıskandırıyordur, En hisli şiirden de örülmez bu güzellik. Yaklaşması güç, senden uzaklaşması zordur; Kalbin işidir, gözle görülmez bu güzellik... - iynx. Forever