"Burada da siz olmasanız kim hatırlayacak bizi oğlum?" diyordu teyze. Fonda televizyoncuların acıklı durumlarda kullandıkları, bilindik melodilerden biri vardı. İnsanın üzüleceği yoksa bile üzülüyordu sırf bu müzik yüzünden... Ersin bayram ziyaretinden dönmüş, akşam haberlerini izliyordu. Her bayram olduğu gibi, yine huzur evine gidilmiş, yine yaşlılar ziyaret edilmişti. Bir bayram klasiği olan, huzur evine terkedilen anne-babalar ajitasyonu yapılıyordu. "Biz yaşlılarımızı hatırlıyoruz, bakın" mesajı verilerek, prim yapılıyordu. Ersin üzüldü teyzenin durumuna. Ve o durumda olan binlerce yaşlı insanın durumuna. Suratında bir yanma hissediyordu sanki... Eve geldi. Tüm gün top oynamıştı arkadaşlarıyla. Saat geçti. Üstelik üstü başı da kirlenmişti. Annesi sinirlenmişti Ersin'e. Bir tokat patlattı yüzüne. Yanağında bir acı hissetti Ersin... Korkuyordu sanki... Lise zamanları. Yarı-yıl tatilinde karne almış, eve gelmişti. 2 tane zayıfı vardı Ersin'in. Akşam işten dönünce babasının Ersin'e sorduğu ilk soru karnesiydi. İstemeye istemeye getirdi karnesini. Parladı babası. "Biz senin kıçına 2 parça don alalım, arkadaşlarına rezil olmasın oğlumuz diye didinelim. Şu karnenin haline bak ulan. Bu mu lan teşekkürün? Kalk çabuk. Yemek memek yok sana bu gece." demişti babası. Kolundan tutup kilere kilitlemişti Ersin'i. Kilerde ışık yoktu. Korkmaya başlamıştı Ersin. Sinirleniyordu sanki... Okul arkadaşı geldi gözünün önüne. Kolunda gizlemeye çalıştığı morlukları hatırlıyordu. Saklamaya çalıştığı üzüntüsünü de. Eve sarhoş gelip, kendisini döven babası olan arkadaşıydı bu. Okul dışında çalıştıran, harçlığını da alan babasını. Böyle durumlarda kendi anne babasına şükrediyordu. Ve böyle babalara küfrediyordu içinden. Sinirleri tepesine çıkmıştı Ersin'in. Televizyonda yaşlı bir amca, "Ne yapalım oğlum. Oğluma fazla geldim. Ama yine de evladım o benim. Yük olmak istemem zaten ona" diyordu. Kim bilir Türkiye'de dayakla adam edilmeye çalışılan kaç tane evlat vardı. Kaç ebeveyn çocuklarını dayakla hizaya getirmeye çalışmış, kaç evlat seneler boyu ebeveynlerine içten içe hep kin beslemişti. Anne babasını seviyordu Ersin. Yaptıkları onca şeye rağmen yine de seviyordu. Onlar onun iyiliğini istemişti. Belki de huzur evini haketmiyorlardı anne-babalar. Belki bu televizyondaki bu insanlarda çocuklarına seneler boyu diş biletmişlerdi. İlk fırsatta kenara itilmişlerdi. Anne babanın değeri maalesef ki buydu. Ağlıyordu sanki... Üniversiteyi kazandığını öğrenmişti. Ne kadar da sevinmişti. Babasının sarılışını hatırlıyordu. Kendisini dövdüğünde sinirlendiği babasının. Aslında seviyordu o babasını. Ama işte arada attığı o dayaklar olmasaydı... Bir telefon gelmişti Ersin'e. Amcasıydı telefondaki. "Oğlum Ersin, ben amcan. Buraya gelmen gerek. Annenle baban rahatsızlandı." Üniversitedeydi Ersin. Hemen ilk otobüse atlayıp gitmişti memleketine. Annesiyle babasının evde kömür sobasından zehirlendiğini öğrendi Ersin. Yıkılmıştı. Seneler boyu kah sinirlendiği, kah sevindiği annesiyle babasını kaybetmişti. Ne yapacağını şaşırdı Ersin. Keşke onları ihmal etmeseydim. "Bir anne on evlada bakar, on evlat bir anneye bakamaz." diyordu televizyondaki teyze. Keşke onları üzmeseydim diye düşündü Ersin. ayyash07 -

Biraz daha detay vermelisin İdrisim.. Anne babasını seviyordu Ersin. Yaptıkları onca şeye rağmen yine de seviyordu. Onlar onun iyiliğini istemişti. Belki de huzur evini haketmiyorlardı. Bu cümleden anne babanın huzurevine yattığını anlıyorum.. Hikayeyi kafanda tam kurmadan dökme, biraz daha detaya in ara ara.. Ve artık, daha uzun yazılarınıda bekliyorum Cidden hoşuma gitti, ilginç noktalara temas ediyorsun.. Devam kardeşim edit: Şimdi oldu -