Moğolistan ın kuzeybatı sınırında, Sayan Dağları nda, rengeyikleriyle birlikte göçebe hayatı süren ve Türkçenin bir lehçesini konuşan Dukhalar Avlarını paylaşarak, ormanlardan yemiş toplayarak, doğayla uyum içinde ortaklaşmacı bir toplum halinde yaşıyorlar. Kuzey Moğolistan ın Sayan Dağları nda kimi zaman kış erken gelir. Dukhaların göçtüğü sonbahar kampında henüz ağustos ayının sonları olmasına rağmen kar yağışı başlamıştır bile. Ancak kışın neredeyse eksi 40 dereceye düşen sıcaklıkta bile çadırlarda yaşamaya alışkın olan Dukhalar için bu hava soğuk sayılmaz. Dukhaların Coğrafyası Kuzey yarımkürede, özellikle de Sibirya da iğneyapraklı ormanla kaplı dağlık bölgelere tayga deniliyor. Köken olarak Yakutçadan geldiği düşünülen ve orman anlamına gelen bu kelime günümüzde kuzey iklimlerindeki benzer tüm coğrafyalar için kullanılıyor. Dukhalar da yaşadıkları coğrafyayı kendi dillerinde dayga olarak adlandırıyor. Kayıp Türkler in Yaşam Kaynakları Rengeyikleri, Dukhaların yaşam kaynağı. Geyikler gün içinde bir arada tutuluyor; sürü çobansız olarak otlamaya ve sulanmaya gidiyor, akşam olmadan da obaya geri dönüyor. Ama kimi zaman, bütün rengeyikleri bir ya da iki gün süren kendi yabanıl göçlerini yapmak üzere obadan kendi başlarına uzaklaşıyor ve sonrasında geri dönüyor. Dukhaların Obası Dukhaların yaz kampı yaklaşık 2 bin 400 metre yükseklikte. Rengeyikleri sıcak havaya karşı dayanıklı olmadıkları için yazın yükseklerde olmaları gerekiyor. Adsız oba 16 çadırdan oluşuyor ve çadırlar birbirine yakın kuruluyor. Rengeyiklerinin çadırın yakınına getirilmesi ve sütlerinin sağılması dışında obada gün genellikle sakin geçiyor. Kaynak: Atlas Dergisi