Duygusala bağlamışız?

seni asla unutmayacağım yazılı bir kağıt, ve bu kağıdın içinde bir tutam buğday sarısı saç.. dün liseden kalma defterimin arasından avucuma düşen tam olarak buydu stoklamak gibi bir huyum var benim anılarımı, geçmişimi, yaşanmışlıklarımı saklarım hep yazarım, çizerim, fotoğraflarım, o andan bir parça alırım.. bir şekilde geçmişimi saklarım unutmamak için saklamak zorundayım bunları bu yüzden gittiğim her yerde koliler dolusu geçmişim de eşlik eder bana uzun zamandır başıma bela olan unutkanlık.. bazen yemek masasına arkamı döndüğüm anda yemek yediğimi dahi unutacak kadar ilerliyor güzel bişey sanmıştım ilk başlarda pişmanlık yok, mahcubiyet yok hesap vermek, ne yaptım diye düşünmek.. beni tanıyan herkes alışık bu duruma zaten unuttum dediğim tüm konular kapandı o anda çünkü gerçekten unuttuğumu bilir çevremdekiler tüm geçmişimi, kendimi bile unuttuğum zamanlar da oldu nerdeyim, ben kimim gibi normal şartlarda duyduğunuzda gülebileceğiniz soruları saymıyorum bile ama zaman geçtikçe unutmanın kötü olduğunu anlıyor insan.. kendimi bildim bileli yanımdan bir an olsun ayrılmayan migren ağrılarına bağlıyorum ben bunu aslında ağrılara değil de, bu olmadı şunu deneyelim diyerek atladığım onca saçma tedavi yöntemlerine ilaçlar, ilaçlar, ilaçlar.. geçmişimden unutamadığım tek nokta onlar oluyor çünkü ne zaman bir hatıra gözümde canlansa, illa ki o an ilaçlar da benimle oluyor onların yan etkileri sanırım bu reset yerine format tuşuna basmak gibi sonra işin yoksa veri kurtarmayla uğraş dur bu unutkanlıkla yaşamaya alıştım da, hayatıma giren insanları unutmak koyuyor bazen bir yaşanmışlığı biriktirdiğim anılardan çıkarıp hatırlamak kolay oluyor da ya bir insanı? fotoğrafına bakmak bile birşey değiştirmiyor elime düşen o saçların sahibi gibi ne kadar yakın olduğumuzu bile hatırlayamadan bir yabancı gibi karşıdaki insana bakmak.. hele bir de sen kimsin sorusunun sahipsiz kalması yok mu tıpkı o saçlar gibi onu sahiplenip bu soruyu cevaplayacak bir muhattabının olmaması.. korkuyorum belki de birgün karşı tarafta olmaktan, unutan değil de unutulan rolünü oynamaktan korkuyorum 17 senedir aynı numarayı kullanmamın sebebini başka nasıl açıklayabilirim bilmiyorum onca zamandır hiç telefon rehberimi kaybettiğimden dolayı üzülmedim ben unutuyorum nasıl olsa rehberde yazan bir isim benim için sadece bir isim oluyor kim olduğu dahi aklıma gelmeyen bir insanın ismi onlar beni hatırlar ve kendilerini de hatırlatır diye düşündüm peki ya hatırlanmazsam, unutulursam? ne bileyim yalnızlığa alışığım da, yalnız kalmaktan korkuyorum sanırım o saçların sahibi kimdir, şimdi ne yapar hiç bilmiyorum hatırlamıyorum ama beni çoktan unuttuğunu biliyorum sanırım.. cidden kimdin sen? o saçları neden verdin bana? unutuyorum hatırlat bana kendini beni hatırla unutma unutuluyorum.. korkuyorum..