duygulandırdı.. inş. bizde bir gün huzurevine düşmeyiz..

Evet gercekten cok guzel yazilmis huzurevi dedinde Beyaz Melek isimli filme gittim gecenlerde annem babam ve teyzemle insanin ici bir garip oluyor zaten agliyorum onlari gordukce ve beraber olunca daha fena oluyor bence herkes izlemeli ibret almali alpi_09 En istikrarlı üye 30 Kasım 2007

YAŞLANIRKEN Saklandığın akşam üstlerini severdim.. Birileri kollarından tutar, dünya dönünceye kadar severdi seni... Evreni, kucakladığın sessizliğini, yalnızken sevmezdin.. Dünyaya dönük, sevinçlerine kimsesiz gülerdin.. Hiçbir hikayeye bulaşmadan çıkmaz, bir kendin, bir dönen dünya, bir sessiz sevinç olurdu yılların.. Hep aynı yıllarda kalmış gibiydi tutkuların.. Sen büyümeyen hayat; yıllar en çok sende mi hızlı akıyordu? Biriken kokular, içinde kaybolmayı sevdiğin iyot kokulu sahiller... Kucaklayan, sarmalayan, hep koşandın hayata... sevdiklerine... Ellerini saklamıyordun.. Güçlüydü tabiatın... Sende herkes gibi göçenlerden, göçünce ne olduğunu bilenlerdendin... Büyümüştün. 15 olmuş, 20'de büyümüş- 30'dan sonra küçülmüştün. Biliyordun, doğmakla başlamıştı eskimeler.. Eksilerek; çoğalıp, karışmalar. Büyüdükçe sevilip, başka olmalar. Güldükçe değişen yüzün, sevildikçe başkalaşıyordu.. Yaşlanmıyordu gördüklerin.. Büyümüyordu senin uzantın olanlar.. Gidiyorlardı sevdiklerin; penceresi yalnız bir huzur'a bırakarak seni.. Senin olan hiçbir şey büyümüyordu... Herkes mi yaşlanıyordu, sen mi en çok eskiyendin...? Büyüdükçe yalnızlaşan edebiyat, sahiplendiğin şeyler; "en çok seni" anlayanlaraydı.. Aynı masaların, hippi gençlerindendin sen... Yaşlanıyor muydun ne, bu huzurlu pencerede yalnız, yalnız... Tekmeleriyle uyandığın bebeklerin miydi, senin adına huzuru arayanlar... Doğru muydu doğmak? Doğru muydu çoğalmak iç içe, unutmayı bilen bir nesli eriyerek izlemek! Büyüdükçe, ne çok unutuluyordu sevgiler.. Yaşlandıkça, ne kadar büyüyordu çocukların... Senin için en iyiyi nasılda biliyorlardı onlar... Günün battığı yere doğru yalnızlaşıyordu dünya.. Yaşlanırken, kimse olanlardan haberdar olmadan, düşlüyordu dünyayı.. Güneşe dönük olmak kolay değildi... Güneşin doğduğu coğrafyada hayata gelmek "Pişman olmamaktı" Yaşlandıkça başlamıyor muydu " YAŞAMAK".? Dinmek çocuklarında, emeklerinde, varlığında... Yaşlanmakla iyi etmemiş mi Dünya..! ... Saklandığın akşam üstlerini severdim. Yaz sıcağı zamanlara hediye ettiğin sabahları da.. Yaşlandım artık dediğin sessiz gülüşünü de severdim ben... Güneşin battığı yerdeydi hüznün.. Huzur en çok eskidiğin yıllarındaydı. Huzurlu bir pencere değildi bırakıldığın, bu herkesin olan ev.. Oysa hiç yoktu bu evlerden "güneşin doğduğu yerde"! HUZUR EVİNDEKİ YAŞLILARIMIZA YAZILAN BU MAKALEYİ SİZLERLE PAYLAŞMAK İSTEDİM... SAYGILAR