eline saglık çok güzel

o zaman bende sorun var galiba hiç etkilenmiyorum nedense böyle seylerden hiç bi zaman da bu gibi seylere aglamıslıgımda yok bundan bende sıkılıyorum

İran, 1980-1989 İran Beheşti-Zehra 1989 "Cinayeti öğrendiler... Onlara öylesine heyecan veriyorduki bu, spor olsun diye birbirlerini öldürmeye başladılar ve savaşı buldular; en büyük adım buydu onlar için..." Bernard Shaw İran, 1980-1989 Cioran'ın, "İnsan türü ancak kendini mahvedene hayran olur." sözü geldi aklıma. Haklı galiba İrlanda, 1981 Anne ve babalar çocuklarına hep tembih ederler: "Ateşle oynama!" Lübnan, 1982-1997 "Lübnan'da sadece askelerin savaştığını sanıyordum. Dünyayı saran kara yüzlü teröristlerin yuvasını dağıtan İsrail ordusuna teşekkür bile etmiştim içimden. Ancak Time'a kapak olan fotoğrafta, yıkıntılar arasında kaçışan çocuklu kadın, yanıldığımı farkettirdi bana. Bu fotoğrafla, savaş kurbanlarının günahsız siviller olduğunu anladım Ne olur durdursunlar bu savaşı" diyordu mektubunda Amerikalı bir kadın. Ya bu fotoğraf dünyanın en ünlü dergisinde kapak olmasıydı... Ya bu fotoğraf yerine, gözlerinde kin ve nefret, silahlı bir askerin fotoğrafı tercih edilseydi?... Lübnan, 1982-1997 Filistinli minik Ayşe, Falanjist milislerin kuşattığı Sabra Mülteci Kampı'nda, bomba patlamaları arasında doğdu. İsrail jetleri, "Kfir" lerin havayı yırtan sesi ve çevresinde yükselen alevler arasında yapayalnız. Lübnan, 1982-1997 Askerin önünde, namlusunu yönlendirdiği yerde bir hedef yok. Kendini elindeki silahıyla özdeşleştiren, elindeki silahı bir organına dönüştüren bu savaşçı, sadece aldığı haz nedeniyle ateş ediyor. Bu haz, nedenleri ve sonuçları itibariyle gerçekten de korkutucu Lübnan, 1982-1997 İsyan, dua, yakarış, öfke... Tanrım, bu yaşlı kadının sesini duy! Lübnan, 1982-1997 Bütün arzusu, zaferine başka dinlerin Tanrılarının da tanık olmasıydı Lübnan, 1982-1997 Savaşın ortasında en büyük eğlenceleri Rus ruleti oynamak. Bizim için bir mizansen düzenlediler, hem de gerçek kurşunlu silahlarıyla. Korktum. Çok şükür bir kaza olmadı. Ama ertesi gün bana poz verenin, başka bir ölüm oyunu oynarken öldüğünü öğrendim. Lübnan, 1982-1997 Bugün değişik bir şey yapmaya karar verdim. Beyrut'un lunaparkına gittim. Yalnız değildim., yanımda Dürzi bir milis vardı. Onunla atlıkarınca ve çarpışan arabalara bindik. Çok mutlu oldu. Güldü, güldü... Lübnan, 1982-1997 Belki de birkaç saat önce, o, sevgilisi gibi sarıldığı silahıyla bir can aldı. Kimbilir belki de bir kaç saat sonra, benzer bir silahla öldürülecek. Lübnan, 1982-1997 Hep Merak ettim: Kaçırdıkları uçağın kanatları üzerinde şov yaparken acaba "Kanatların Üzerinde Yürünmez" yazısına dikkat ettiler mi? Lübnan, 1982-1997 Yorumsuz. -

gercekten etkılıyecı ve bır okadarda dusundurucuu You must spread some Karma around before giving it to Dark_KnighT again. Bur@

çok güzel harika resimler çok açıklayıcılar. bu resimlerde duygu var kompozisyon var çok şey anlatıyolar. eline sağlık verebilrsem de +karma.

Lübnan, 1982-1997 Savaşın izleri sadece insanların vücutlarına, yüzlerine ve göz bebeklerine işlemiyor. İnsanın en mahrem alanı olan mekanlar da savaştan nasibini alıyor. Havan mermilerinin açtığı oyuklar, roket ve mermi delikleri, binaların savaşa, "tehlikeli ışığa" bakan cephelerini sürrealist bir tabloya dönüştürmüş. Beyrut, dünyanın en büyük sürrealist eserler müzesi. Üstelik giriş bedava. Peki çıkış var mı? Lübnan, 1982-1997 Saleh arkadaşımdı. Bir obüs mermisinin patlaması sonucu, önce sağ gözünü, sonra aklını yitirdi. Patlamaya neden olduğumu düşünürek, beni öldürmeye kalktı. Saleh arkadaşım Lübnan, 1982-1997 "İnsan vicdanını savaş bölümü ve barış bölümü diye ikiye ayıramazsınız." Bernard Shaw Lübnan, 1982-1997 Yer Hizbullah kampı, Beyrut. Güney Banliyö. Bildiğim tek şey onların artık çocuk olmadıklarıydı. Nepal, 1988 İdeolojil Romanya, 1989 Çiçek her yerde güzel, özellikle burada. Açılmaz bir mühür gibi. Kuzey Irak, 1990-1991 Ekmek kavgası. Kuzey Irak, 1990-1991 Taş masa üzerinde sıcak çorbalarını kaşıklamışlardı. Şimdi dostlarının soğuk bedenlerini yıkıyorlar. Liberya, 1996 Başında miğfer, gözlerinde öfke... Yapabileceğim tek şeyi yaptım; fotoğrafını çektim ve o çocuğu belki de yanıtını hiç bir zaman bulamayacağı ve yanıtını kimselerin bilmediği sorularıyla başbaşa bırakarak oradan uzaklaştım. Liberya, 1996 Yorumsuz VE SÖZ BİTTİ... YORUMLAR SİZİN ARKADAŞLAR...

eline sağlık teşekkürler... herkesin sağduyulu olması gerekiyor...

bu resimlere, altındaki yazılara bakan birinin eğer tüyleri diken diken olmuosa büyük bi insanlık sorunu vardır demekki..!!