Ne okumak isterdiniz? Amerika'daki başkanlık şeçimlerinin en önemli dönemeci olan geçtiğimiz "Süper Salı" ile sabah akşam peşlerinde kuyruk olduğumuz başkan adayları ile ilgli izlenimleri mi? Yer yerinden oynayan miting meydanlarını... "Eğer beni seçerseniz.." ile başlayan vaadleri. Seçimin geriye kalan üç atlısından Obama'nin hitabet gücünü, Hillary'nın "first lady"likten menkul deneyimini, McCain'in Vietnam kahramanlığını mı? Ya da Türkiye'deki rejimin bekasını yıllardır başörtüsüne endeksleyenlerin Amerika'dan nasıl göründüğünü mü? Hayır! İddia ederim hiç biri ilginizi çekmezdi. Hayatımızda var olan/oldurulan her sorun ölümün kalbe düşen yakıcılığı karsızında sıcak bir çaya düşmüş bir buz parçası gibi cılız çıtırtılarla kayboluverirdi. Tiyatroyu yangın sarmış ise, sahnedeki palyaçoya kim güler? İşte, bir yandan Amerika'daki başkanlık seçimleri gündemine teslim olmuş savrulurken, diğer yandan geçen hafta bir şekilde önüme çıkıp internette izlediğim Randy Pausch'un "Son Ders"i bende bu duyguları uyandırdı. Yaklaşık altı ay olmuş bu konuşmayı yapalı. Randy Pausch 47 yaşında Carnegie Melon Üniversitesi'nde bir profesör. Henüz anaokul yaşlarında üç çocuğu var. Geçtiğimiz yaz sonu doktorlar pankreas kanseri olduğunu söyleyerek 3 ile 6 ay ömür biçmişler. O da "Çocukluğun hayallerini başarmak" adlı "Son bir Ders" vermeyi kararlaştirmiş üniversitede. Diğer hoca ve öğrencilerle tıklım tıklım dolu salonda zaman zaman kahkahalara boğan esprilerle yaklaşık bir saat konuşmuş. Ölüme karşı metin tavrı hem etkileyici hem de düşündürücü.. Beni en fazla sarsan ise konuşmasının sonu oldu. "Bu konuşmadan ne anladınız?" diye soruyor kalabalığa Prof Pausch. Ve sonra cevaplıyor: "Eğer hayatınızı doğru yol üzerine sürdürürseniz, hayalleriniz size gelecektir." "Bu bir" diyor, duraklıyor, yüzü salondaki kalabalığa dönük: "Peki, konuşmanın esas ikinci sonucu ne?" Yine kimseden tık yok. "Bu sizin için değildi. Çocuklarım içindi." Ve ayakta dakikalarca süren alkış sağanağı altında, ön sıralarda kendisini dinleyen gözü yaşlı eşine sarılarak salonu terkediyor. Bu konuşma internetten milyonlarca kişiye ulaşıyor. Biz ölümsüzüz ya , sanki Mars'tan gelip 3 ila 6 ay içinde ölecek bu adam acaip ilgimizi çekiyor. ABC Günaydın Amerika, Oprah Show gibi Amerika'nin prime-time TV programlarına da çağırılıyor Prof. Pausch. "Eğer ölecek olmasaydım insanlar konuşmalarıma bu kadar değer vermezlerdi" diyor gülerek kendisine acı gözlerle bakan spikerlere. "Çocuklarımı büyütebilmeyi ben de isterdim ama ölüm hayatın bir gerçeği. Hatta ben bir kaç ay önce öleceğimi öğrendiğim için çoğu kimseden daha şanslı bile sayılırım." Bu Şubat ayı doktorların hesabına göre Prof Pausch'in son ayı. Artık ne durumdadır bilmiyorum. Emin olduğum bir şey var ki kendilerini şanslı görerek hüzünle Prof Pausch'u izleyen milyonlarcadan kimbilir kaç kişi ondan önce bu dünyadan göçtü bile. Çünkü biz 'ölüm'ün hep başkalarının başına geldiğine inanarak yaşamıyor muyuz? Pausch'dan ilhamla benzer konuşmalara göz atarken dünyaca ünlü Apple şirketinin CEO'sunun da bir konuşmasına denk geldim. Stanford üniversitesinin mezuniyet törenine misafir konuşmacı olarak katılan Jobs, diplomalarını almış sevinçli öğrencilere hayat dersi olarak ölümü hatırlatıyor. Aynen Pausch gibi ona da pankreas teşhisi konmuş, "Yapacak bir şey yok, evine git. Ölüme hazırlan. 3 ila 6 ayın var" denmiş. Ölüm sarsıntısı ile geçen o korkunç günün akşamı yapılan son bir analiz sonucunda aynı doktor bu defa sevincinden ağlayarak bu kanserin çok nadir tedavi edilebilir cinsinden olduğunu tesbit etmiş. "Ameliyat oldum sağlığıma kavuştum, şimdi iyiyim" diyor Jobs. Ama yaşadığı ölüm tecrübesini de öğrencilerle bir hayat dersi olarak paylaşmaktan çekinmiyor: "Ölüm, hayatın en olmazsa olmazıdır. Ölüm geriden gelenlere önden yer açar. Öndekler biziz, o gelenler ise sizsiniz. Eğer her gününüzü son gün gibi yaşarsanız, bir gün mutlaka haklı çıkacaksınız. Onun için başkasının değil kendi hayatınızı yaşayın. Başkalarının doğma ve düşüncelerinin değil, kendi kalbinizin ve inançlarınızın peşinden koşun." Evet, her daim durup birileri binerken birilerinin indiği bu hayat treninde Randy Pausch'a yaklaşık hangi durakta ineceği söylenirken, Steve Jobs'in durağı biraz daha uzatılmış. Aynı vagondaki biz diğer yolcular acaba ıbret alır mıyız? İ. DOĞRU' dan alıntı...