Milletler hakimiyetini muvakkaten dahi olsa tevdi edecegi meclislere lüzumundan fazla emniyet ve itimad etmemelidir. ÇÜnkü meclisler dahi istibdat yapabilir. Ve bu istibdat şahsi istibdattan daha mühlik olabilir. Bunun için meclisler muayyen ve mahdut zamanlarda tecdid olunur . Bu sayede hakimiyet-i milliye daha emin esas ve şeraite rabtedilmiş olur. Meclisler hadd-ı makulünden fazla uzun müddet devam ederse, bu takdirde vekillerle müekkiller arasındaki nokta-i nazarlar birbirinden ayrılmaya ve revabıt çözülmeye başlar. Nihayet vekiller baska şey, müekkiller başka şey düşünmeye başlarlar. Efendiler! Meclisler muayyen devre içinde ifa-yı vazife ederken dahi vekillerle müekkiller arasinda asl'olan mesailde ihtilaf vuku bulamaz mı? Bu da müstebat degildir . Meclislerin öyle kararları olabilir ki, o kararlar cidden milletin hayatina gayr-ı kaabil-i tedavi zararlar ilka edebilir. Bu da başlıbaşına bir meseledir. Bu hususta da kanuni tedabir lazımdır. Millet her ihtimale karşi hakimiyetini muhafazaya mecburdur. Bu hususta müteamil olan tekrar ara-yı umumiyeye müracaattır. a.