1ay olmuştu hastaneye yatalı amansız hastalık onu her gün, hergeçen dakika yiyip tüketiyordu tam 75 senesini bir gününü bile haybeye geçirmemiş bir tek evladı olan yavrusunu okutmuş önemli bir konuma gelmesi için çabalamıştı. Hayatın tüm zorluklarına rağmen tek dileği biricik kızının iyi bir konumda olması içindi daha 20 günlük bebekken kollarına vermişti doktorlar eşi ölmüştü bir yavruyla teketek kalmıştı bu hayatta tek yaşama sevinciydi selması tek caresi yavrusunuda alıp gitmekti uzaklara ve öylede yaptı ozamanları avusturalya işçi alıyormuş yazdı belgelerini hazırlattı onayını alıncada geçip gitti çok sevdiği memleketinden geriye bıraktığı acılarına ramen tek düşüncesi selmasıydı onu yetiştirecek iyi bir gelecek sağlamak amacıyla var gücüyle çalışıp okuttu selmasını selması istediği gibi yetişmiş avukatlık okumuştu ve evlenme cağına geldiğindede karşısına ikinci bir rakip olarak gördüğü kızının erkek arkadaşı çıkmıştı esvmişti selması o adamı ve ona düşende bu sevgiyi pekiştirmekti biricik yavrusunun sevgisini bir başkasıda paylaşacaktı hayatın kanunuydu bu boyun eydi sırf selması mutlu olsun yuvasını kursun diye araştıramıştı bile karşı çıksa nolacaktıki sevmişti selması birkere ve evlenme siylede acılı günleri başlamıştı selma babasına gelmiyor daha doğrusu gelemiyordu eşi buna karşı çıkıyordu babasını görmemesi için yasaklar koymuştu nedenini anlayamadığı bir acının içine düştüğünü anladı daha fazla buna dayanamayıp yıllar önce ardında acılarıyla bırakıp gittiği yurduna dönmeye karar vermişti kızıyla vedalaşmak için gitti kızının evine içeri bile davet edilemeden kapıda vadalaşabildiler baba kız göz yaşları birbirine karışmış ayrıldı yavrusundan ertesi gün ilk seferle döndü memleketine bir daha hiç gitmemecesine döndüğünde ilk işi eşinin kabri olmuştu tüm hayatını anlattı kızını anlattı yüzünü şeklini hatta resimlerini gösterdi soğuk mezar taşına sadece anlatıyordu cevap almaksısın sessiz bir kabre uzun uzun kaldı kabir başında istemeyerek ayrılması gerektiğini anladı ve ordan boynu bükük bir şekilde ayrıldı kapısını yıllar önce kitlemiş olduğu evine geldi açtı kapıyı herşey bıraktığı gibiydi evinin bahçesindeki çiçekleri meyve ağaçları solmuştu baktı uzun uzun ve ağladı sessiz sessiz ne güzel günleri geçmişti bu evde çok sevdiği eşinin hayali geldi gözlerinin önüne severek hemde çok severek evlenmişti hayat arkadaşıyla ondan tek hatırası biricik yavrusunuda bırakmıştı gurbette şöyle bir düşündü hayatı boyunca tek hazinesiydi bu ev selması bir gün dedi bir gün selması gelecek torunlarıyla onu ziyaret edecek başlamalıydı eski haline getirmek için bu evi bahçeyi düzenlemesi gerekiyordu bahcesinde koşuşan torunlarına laik olmalıydı önce bahçeden başladı her çiçekten ayrı ayrı dikti birde yediveren gülü dikmişti bakçeye onun yeri ayrı bir yerdeydi selması için dikmişti o gül ağacını meyve ağaçlarınıda yeniden canlandırmaya çalıştı torunları için koyuldu işe tam bir sene geçti aradan evinin her yanı canlanmıştı çiçekler açmış ağaçlar meyva vermişti ama selması gelmiyorsu telefonda sesini duymak için bahaneler uyduruyordu kimi zamman ama selmasının sesi yetmiyordu özlüyordu sarılmak koklamak istiyordu yavrusunu böylece aradan tam 7 sene geçti bitmedi içindeki yangını sönmedi evladının özlemi ihtiyar yüreğini zorluyordu artık dayanılmaz bir acı kaplıyordu içini bir gün yolda fenalaştı düştü bedeni oracıkta kala kald soluksuzca komşularının yardımıyla hastaneye kaldırıldı bir hafta yoğun bakımda kaldı ve normal odaya alındığında gözlerini açar açmaz selmasını istedi artık yolun sonuna geldiğini hissediyordu tüm çabalara rağmen durdurulamıyordu yorgun kalbinin hızlı atışları anca uyutularak sakinleştiriliyordu bu sefer uyutmayın nolur selmamı çağırın diyordu oksijen bağlı ağzından sadece bu kelimeler dökülüyordu başka isteği yoktu sadece yavrusunu sonkez görebilmekti arzusu recep amcanın evet recep amca diyorum recep amca bizim 321 numaralı odada yatan hastamızdı 1 aydır yatıyordu hastanemizde her gün bir anısını anlatıyordu yorgun nefesiyle ama bu sefer anlatmadı hayat hikayesinin sonuna gelmişti sadece son cırpınışlarını duyuyordum yatağından biraz doğrularak yatağının kenarındaki bir adres defterini işeret etti getirmem için ve bir numarayı fısıldadı anlaşılmaz kelimelerle anlamamıştım ama aratmak istediğini anlamıştım selmasını aramak istiyordu adres defterindeki numarayı çevirdim kulağına hafifce yanaştırdım bir sessizlikten sonra gel evladım seni çok özledim selmam nolur gel diyebildi ve dermansızca baygın düştü başı yastığa sonrası ben konuştum durumunun ağır olduğunu söyledim biran önce babasını görmesini istedim şu an gelemeyeceğini ertesi gün önemli bir toplantısı olduğunu söyledi belki hafta sonu yolacıkabileceğini söyledi ve telefonu kapattı o günün gecesi recep amca dahada ağırlaştı her gözünü acışında selma geldimi diyor tekrar dalıyordu bu durum beni kahretmişti geçeye doğru recep amcanın durumu iyice ağırlaştı bir soluk oldu hala geldinmi selma diyordu gözleri kapalı bilinci bitmiş koma halinde hala sayıklıyordu dayanamadım ağzımdan çıkan şu sözçükler oldu geldim babacığım dedim içim razı gelmiyordu artık bu ızdıraba belliki can veremiyordu yoldaydı gözlüyordu beklediğini görmeden ölmek istemiyor ızdırapla kıvranıyodu böyle bir yalan nasıl cıktı ağzımdan bilmiyorum ama geldim babacığım ben selman dedim o an recep amca yavrum geldinmi diye ellerime sarıldı yaklaşmamı istedi sarılmam için sarıldım boynuna canım evladım yıllarımın özlemi geldinmi diye bildi zorlukla nefes alan dudaklarından dökülen cümlelerle birden kendine çekti beni kulağıma söylediği bir söz beni o an kahtretti söylediği suydu rolünü hiç iyi oynayamadın senin kokun evladımın kokusu değil ama evladımın yerine kendini koydun baba yıllarca duymak istediğim o babacığım sözünü söyledin ya ALLAH seni hiç bir zaman sıkıntıda koymasın sevdiklerinden ayırmasın selmam gibi kokmuyorsun ama bir evladın yerine kendini koyabilecek kadarda yüreklisin herşey için hakkını helal et evladım selmam gelmedi ama seninle onu yüreğimde hissettim bu yüzden hakkını helal et diyebildi tek bir kelime bile diyemedim içim ağlıyordu hıçkırıyordu sadece sımsıkı tuttuğu ellerimi bırakıverdi ben hala sıkıyordum cansız ellerini içimden bir evlat nasıl olurda gelmez son anda yetişemez diyordum tutamadım kendimi hıçkırıklar boğdu beni sabaha kadar aradan 6 gün geçmiştiki selma geldi hastane kapısında babasını soruyordu karşıladım biraz sinirli biraz üzgün tek söylediğim selma hanım babanızı kaybettiniz birdaha hiç görmemecesine cansız bedenine bile sarılamassınız okadar geç kaldınızki defnettik annenizin yanına bir helallık bile alamadan yolcu ettiniz babanızı ben sizin yerinize aldım evladı değilim ama bir yudum suyu bana nasipmiş şimdi gidin vefanızı mezarı başında gösterin tabi sizi duyabilirse siz konuşun soğuk mezar taşına dökün göz yaşlarınızı bağırıp çağırın tek kelime bile cevap alamayacağınızdan eminim ağzına verebileceğiniz bir yudum suyu kovalarca boşaltın artık güle güle selma hanım dedim ve arkamada hiç bakmadım sadece ayrılırken hastane bankına çöktüğünü gördüm. ne acı değilmi ne baba evladına doydu nede evlat bir helallık alamadan herşeye geç kaldı... bu hikaye benim yaşamış olduğum bir anı olarak kalacaktır alıntı değildir bu hikaye bir babanım yangınıdır ve benimde yaşamış olduğum bir hikayedir noktasına vir gülüne hiç dikkat etmedim sadece yazdım yazdım yazdım...

İnanılmaz bir anı, söyleyecek bir tek kelime bulamıyorum. Allah herkese hayırlı evlatlar nasip etsin...