Emeğine sağlık Sinan...

Gerçektende harikaydı sinan kardeş emeğine sağlık...

nefes alabilmek yaşamaktır önceleri... hayat yaşamaktan ibaretti bir amacımız yoktu olmasını da istemiyorduk sevgisiz de yaşayabilirdik her gün ölerek yaşamak nasılsa öyle yaşıyorduk ıstediklerimiz olmazdı şanssızlıklar bizi bulurdu korkmazdık kötülerden cehennemdeydik çünkü kötüler cenneti yaşıyordu bu dünyada iyiler cehennemi derken... nefes aldık bir gün karnımızda korkunç bir ağrı ile nefes aldık... belki de alamadık ufak ufak nefeslerle yaşamaya çalıştık bir süre tutunamadık... artık sıkılıyorduk ve korkuyorduk belki de cehennemde gerçek cehennemi yaşıyorduk oysa... önceleri görmemiştik bu cehennemi peki biz nasıl bir cehennemdeydik büyük kararların eşiğinde olduğumuzu anlıyorduk derken o korkunç ağrıyla tekrar kendimize geldik bu ağrı her gün ölmemize de engel oluyordu öldürmüyordu belki ama anlatıyordu "benim değerimi bilmediniz" gibisinden konuşuyordu "hayat aslında sandığın gibi karanlık bir şey değil" diyordu aslında... bizim dilimizden konuşmuyordu ama anlıyorduk bu duruma şaşırıyorduk derken aynı ağrı nefes alacağız derken tekrar saplandı artık bıkmıştık bir kutuya koyduk dertleri tasaları ve düşünceleri hastaneye gittik en sonunda sevmezdik biz hastane ortamını kokularını beğenmezdik ama hiç düşünmezdik bir gün buraya düşeceğimizi ama düşüncelerimizi değiştireceğini de bilmezdik ve yine o ağrı... düşünmemeliydik ve... beklediğimiz sıra bize gelmişti doktor gülerek selamlamıştı derdimizi dinlemişti kimsenin bize yapmadığı şeyi dinlemeyi bize yapmıştı minnettardık iğne olduk röntgen çektirdik bunlar en çok çekindiğimiz şeylerdi şaşırıyorduk kendimize... yaptıklarımıza... doktorun yazdığı ilaçları koşar adımlarla aldık ilginç bir heyecanla... sonunda... nefes alabiliyorduk ağrı sızı olmuyordu o sabah erken uyandık güneşin doğuşunu izledik izlerken bolca nefes aldık bundan duyduğumuz mutluluğu daha önce hiç yaşamadık diye düşündük yine düşündük bir gün zaten öleceğiz bari yaşarken ölmeyelim diye yine düşündük hayat hala adil olmayabilir sevenler sevmez hala aramayanlar aramaz hala... ama... nefes alabiliyorduk ya ağrısız sızısız nefes alabiliyorduk ya sınırsız nefes alabiliyorduk ya umutlu umutsuz... en azından bu yüzden mutlu olmalıydık bir şeyi kaybedince değerinin anlaşılması durumundaydık her şeye ragmen... mutluyduk hevesliydik kısacası... o gün güzeldi hayat güzeldi...