Özgürlüğün elini tutarken, öyküler satardık külah içinde. Cennet kokulu öyküler. Anlatacak çok şeyimiz olurdu da, gökyüzü masmavi olurdu o yüzden! Ateş yüreğimizde yanardı. Şimdi düşünen insanlar yakılıyor! Bugün karanlıklara itiraz edişimizin sebebi budur. Cesur çocuklardık. Raylara dayardık kulaklarımızı. Gözümüzü gerçeklere açardık. Ülkemiz için verecek canımız da olurdu, kanamalı hastalar için, verecek kanımız da. Kardeşimiz olsa kayırmazdık da, haklıyı ve haksızı ayırırdık. Şimdi kendilerinden olanları açıkca koruyorlar ya... Bugün gelecekle ilgili karamsar düşlerimizin sebebi budur. Kimseler keşfedemezdi, hayatla bağımızı. Utangaç sarmaşıklardık, birbirine dolanan. Sadece kendimize açılırdık, mektuplar gibi... Ayşekadın fasulyeye aşık olanımız bile vardı. Şimdi kalbi kasıklarında atan kadınları "aşk tanrıçası" diye yutturuyorlar ya bizlere. Bugün saflığını yitiren aşklara tepki göstermemizin sebebi budur. Futbol, magazin ve politika arasında sıkıştığımız bir mevsimde harcanıyoruz. Her yanımız şiddet, her yanımız kavga! Hukukun üstünlüğü sizlere ömür! Çocukluğumuzda kutsal saydığımız bütün değerleri birer birer yitirdik. Bana suçluyu işaret edin derseniz, önce televizyonları gösteririm. Sonra gazeteleri ve bu sistemi yaratıp el üstünde taşınanları. Bundan daha büyük bir yıkım olamazdı bu memlekette. Oldu. Bugün umutsuzluğa kapılmamızın sebebi budur! Ama bir gerçek var ki, inkar edemeyiz. Ölümümüzden kimse sorumlu değildir. Kendimizden başka!.. Hakkı Yalçın / Takvim