kardeşim nesta_34 saoll, tam kpss dokumanı gibi; işime yarayacaktır.. teşekkür ettim sanırım ilk mesajıda ben yazıyorum

Atatürk, Birinci Dünya Savaşı sonrası gelişmeleri yakından izliyor, Almanya ve İtalya'nın saldırgan tutumlarının yeni bir dünya savaşına yol açacağını düşünü yordu. Çıkabilecek bir savaşta Türkiye'nin yer almaması gerektiğini düşünen Ata türk, barışçı bir dış politika izledi. Ancak ülkemizin güvenliği için gerekli tedbir leri de artırdı. İkinci Dünya Savaşı çıktığında, coğrafi konumu nedeniyle gerek Müttefikler gerekse Mihver Devletler Türkiye'yi savaşa sokmak için çaba harcadılar. Ancak Türkiye, Atatürk'ün "Yurtta barış, dünyada barış." ilkesi ile hareket ederek sa vaşın dışında kalmayı tercih etti. Ancak kendisine yönelecek saldırılara karşı da gerekli önlemleri aldı. Almanya'nın Polonya'yı işgal etmesinden sonra İngiltere ve Fransa ile Karşılık lı Yardım Anlaşması imzalandı (19 Ekim 1939). Ülkede seferber lik ilan edildi. Trakya'da savunma hazırlıkları yapıldı. Almanya'nın Fransa'ya saldırması, İtalya'nın da Almanya'nın yanında yer alma sı üzerine İngiltere ve Fransa, Türkiye'nin savaşa girmesini istediler. İngiltere, Tür kiye'den hava üsleri kullanmak için izin istedi. Ancak Türkiye, bu istekleri kabul etmedi. Diğer yandan Almanya, Irak'a asker geçirebilmek amacıyla Türkiye'den yardım istedi. Türkiye, Almanya'nın bu isteğini de geri çevirdi. Balkanları ele geçirerek Türkiye sınırına dayanan Almanya, Rusya'ya girişece ği saldırı öncesinde Balkanlardaki güvenliğinden emin olmak istiyordu. Bu amaç la, Türkiye'ye saldırmak niyetinde olmadığını bildirdi. Bunun üzerine Almanya ile Türkiye arasında saldırmazlık antlaşması imzalandı (18 Haziran 1941). ABD'nin savaşa girmesinden sonra Müttefikler, Almanlara karşı yapılacak bir saldırıda Türkiye'yi kendi yanlarında savaşa sokmak için Türkiye'ye yönelik bas kılarını artırmaya başladılar. İngiltere Başbakanı Churchill bu amacını gerçekleştirebilmek için Adana'ya gelerek Cumhurbaşkanı İsmet İnönü ile görüş tü (30-31 Ocak 1943). Adana Konferansı'nda Churchill Türkiye'nin 1943 yılı so nuna kadar savaşa girmesini istedi. Buna karşılık İnönü, ordunun eksikliklerinin giderilmesi durumunda Türkiye'nin savaşa katılacağını bildirdi. 1943 Ekim ayın da Sovyetler Birliği Türkiye'nin de savaşa girmesi için Türkiye'ye baskı yapılma sını istedi. Bunun üzerine Müttefikler, Türkiye'den havaalanlarının kullanılmasına izin vermesini ve 1943 yılı sonuna kadar savaşa katılmasını istediler. Bu istekler, İngiliz dış işleri bakanınca Kahire'de Türk dış işleri bakanına bildirildi. Ancak Türk dış işleri bakanı, yeterli yardım yapılmadan Türkiye'nin savaşa katılmayacağmı bildirdi. Ardından ABD Başkanı Roosevelt , İngiltere Başbakanı Churchill ve Türkiye Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün de katıldığı Kahire Konfe ransı toplandı (4-6 Aralık 1943) (bk. Resim 10.2). Konferansta, her iki lider de Türkiye'nin savaşa katılmasını istediler. Türkiye, savaştan sonra biçimlenecek olan yeni dünya düzeninde yerini alabilmek için, savaşa katılmayı kabul etti. Türkiye ile İngiltere arasında askeri yardım konusunda görüşmeler başlatıldı. Görüşmeler den sonuç alınamayınca Türkiye üzerindeki baskılar daha da arttı. Bu sırada Müt tefikler, yeni kurulacak Birleşmiş Milletler Teşkilatı'na 1 Mart 1945'e kadar Al manya'ya savaş açmış devletlerin katılmasını öngören kararı aldılar. Bunun üzeri ne Türkiye, Almanya ve Japonya'ya savaş ilan etti (23 Şubat 1945). Aynı yılın ma yıs ayında Almanya teslim oldu (9 Mayıs 1945). Böylece Türkiye, tarihin en yıkı cı savaşını, ülkesini savaş felaketinden uzak tutarak atlatmış oldu. Türkiye ile İngiltere ve Fransa arasında 19 Ekim 1939'da Ankara Paktı imzalanmıştı. Daha önce de bahsettiğimiz gibi bu paktın hedefi, üç devlet Akdeniz'de yabancı saldırısına uğradıkları takdirde birbirlerine yardımda bulunacaklardı. Bu ittifak antlaşması imzalandığı zaman İtalya savaşa girmemişti. Almanya yanında Akdeniz'de savaşa girdikten sonra da Türkiye savaş dışı kaldı. Çünkü o sırada Almanya ile anlaşmış olan Rusya'nın durumu Türkiye'nin savaşa girmesine engeldi. 1940 yılında Balkanlara inen Alman orduları, Bulgaristan ve Yunanistan'da Türk sınırlarına ulaşmıştı. Balkanlardaki Alman ordusu, Türkiye'yi tehdit ediyordu. Bütün bu tehditlere rağmen Türkiye tarafsızlık siyasetinden ayrılmadı. Türkiye ile savaşa girmek istemeyen Hitler, o zamanki Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'ye bir mesaj yollayarak Türkiye'ye karşı dostluk hisleri beslediğini bildirdi. Müttefikimiz olan İngiltere'ye bilgi vermek suretiyle Türk-Alman dostluk ve saldırmazlık Paktı imzalandı (18 Haziran1941). Alman orduları Rusya'da yenilip geri dönmeğe başlayınca İngiltere, Türkiye'nin savaşa girmesini istedi. Fakat bu husus için İngiltere ile yapılan yazılı görüşmelerle anlaşma olamadığından Türkiye savaşa girmedi. Buna rağmen Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından 2 Ağustos 1944 tarihinde Almanya ile siyasi ve ekonomik ilişkilerin kesilmesine karar verildi. Bu kararla 1941'de imzalanan Türk-Alman Dostluk ve Saldırmazlık Paktı geçersiz kaldığından Alman elçilik heyeti ve Alman uyruklular memleketimizi terkettiler. 23 Şubat 1945'de ise Büyük Millet Meclisi önemli tarihi kararlarından birini verdi. O günkü oturumda önce Birleşmiş Milletler Beyannamesini kabul etti, sonra da Almanya ve Japonya'ya karşı savaşa girmeğe karar verdi. İkinci Dünya Savaşında birçok devletler tarafından bozulmuş olan devlet hukuku kurallarına Türkiye sonuna kadar saygı göstermiştir. İkinci Dünya Savaşı Başında Türkiye'nin Ekonomik Durumu Kurtuluş Savaşı'ndan İkinci Dünya Savaşı'na kadar Türkiye'nin ekonomik gelişme süreci ikiye ayrılabilir: Birincisi 1923-1930 devresi, ikincisi 1930-1939. Birinci devrede devlet ekonomiye fazla karışmadan özel sektörün kalkınma görevini üstlenmesini bekledi. Bu başarılı olmayınca 1930'dan sonra devlet müdahalesine gidildi ve "devletçilik" yöntemi benimsendi. Ama her iki yolla da beklenilen sonuç alınamadı ve İkinci Dünya Savaşı'na gelindiğinde Osmanlı'dan devralınan geri kalmışlık mirası aşılamamıştı. İmparatorluk döneminde Düyun-ı Umumiye İdaresi'nin elinde olan tütün, alkol ve tuz tekelini Cumhuriyet Hükümeti ancak 1927'de ele geçirebildi. Bu, bütçeye yılda 40 Milyon TL kadar gelir sağladı. Gümrüklerinde henüz denetlenemediği buna eklenirse 1929'a kadar büyük bir gelir kaybının söz konusu olduğu kolayca anlaşılacaktır. 1927'de Teşvik-i Sanayi Kanunu meclisten çıktı. Özel teşebbüse geniş hareket olanakları ve devlet desteği sağlanıyordu. Ama bu kesim ayrılan azınlıkların ayrıcalıklı konumlarını ele geçirmekle yetindi. Gerçek anlamda bir sanayi altyapısının kurulmasını sağlayamadı. Aynı zamanda ülkenin fakirliğinden yararlanarak kendilerini zenginleştirmeye baktılar.1 938'e gelindiğinde "fabrika" denebilecek çok az sayıda işyeri vardı, sanayi kuruluşlarının %90'ı fabrika denilemeyecek birtakım derme çatma tesislerdi. Genç cumhuriyeti en çok zorlayan ekonomik sorunlardan biri de tarım sorunu olmuştur. 1939'da Türkiye nüfusunun %70'i tarımla uğraşıyordu. Toprak reformu ülkede ilk kalkışılan işlerden biriydi. İkinci Dünya Savaşı yıllarında ise, "Anadolu tarımı çok büyük darbe yemiş, üretim düzeyleri çok önemli gerilemeler göstermiştir. Buğday üretim düzeyi 1938'den 1945'e yüzde 49,1938 sabit fiyatlarıyla toplam hububat üretimi ise 1938'den 1945'e kadar yüzde 52 oranında düşüş göstermiştir." Yetişkin nüfusun bir milyon kadarının askere alınması, öküzlerin ordu adına müsaderesi, çiftçinin ürününü değerinin altında devlete satmaya zorunlu tutulması, savaş koşullarının ağırlığına dikkati çekmektedir. İkinci Dünya Savaşına rastlayan yıllarda dış etkilerde Türkiye ekonomisi üzerinde etkili olmuşlardır. Alman ekonomisinin tekrar dış pazarlara açılması ve Hitler'in iktidara gelmesi Türkiye'nin önemli ölçüde dış finansmana ihtiyaç duymasıyla aynı zamana rastlar. Almanya için ekonomi, politik egemenlik sağlamak için bir araçtı ve geleneksel nüfuz alanı olan Balkanları tekrar ele geçirme çabası içindeydi. Almanya'ya ekonomik bağlılığın dış politika felsefeleriyle bağdaşmadığını gören Türk devlet adamları, çok yanlı bir dış ticaret arayışı içine girdiler. 1930'ların ortalarına gelindiğinde Türkiye, dış ticaretini İngiltere ile gelişen yakınlaşma sürecine uydurmaya çabalıyordu. 1936'da Karabük Demir Çelik Tesislerinin inşaatının ihalesini Alman Krupp firması kazanamıyor, bu inşaat İngiliz Brassert şirketine veriliyordu. 27 Mayıs 1938'de 16 Milyon sterlinlik İngiliz-Türk kredi antlaşması imzalandı. Kendi kendine yeterlilik siyasetinin yürümediğini gören Türk devlet adamları çözümü sıkı pazarlık ve tarafları birbirine karşı oynama yolunda aradılar. Dışişleri Bakanlığı Genel Sekreteri Numan Menemencioğlu'nun 1938 Temmuzundaki Almanya ziyareti sırasındaki tutum bu yaklaşımın iyi bir örneğidir. Menemencioğlu'nun taktikleri Ocak 1939'da istenilen sonucu doğurdu ve Türkiye'ye 150 milyon Reichmark kredi garantileyen Türk-Alman kredi antlaşması imzalandı. İkinci beş yıllık planın dış finansmanı büyük ölçüde bu antlaşmayla sağlanıyordu. Savaş öncesi yıllarda ve savaş süresinde Türkiye'nin ekonomik durumunun kısaca gözden geçirilmesinden özet olarak şu sonuçları çıkarabiliriz: Tarım ve sanayide gerçek kalkınmaya geçilmeden önce uzun bir onarım dönemine ihtiyaç vardı. Bu durum Türk ekonomisine o denli büyük bir engel oluşturuyordu ki savaş patlak verdiğinde ilerlemenin ancak ilk kıpırtıları görülmekteydi. Genç Cumhuriyetin yönetici kadrosu İkinci Dünya Savaşı gibi topyekun bir savaşta hiçbir çıkarları olmadığını görüyorlardı. Tutarlı bir savaş ekonomisi için alınmış olan önlemler yetersizdi. Kendi kendine yeterlilik çabaları başarısız olmuştu. Bu durumda dışa bağımlı duruma düşülecekse bu en azından en elverişli koşullarda olmalıydı. Kaynak: Selim Deringil, Denge Oyunu, Tarih Vakfı Yurt Yayınları, İstanbul 1994, s.18-29. II. DÜNYA SAVAŞI 1. II. Dünya Savaşı Öncesi Türk Dış Politikası a. Almanya Almanya'da Nasyonal Sosyalistler iktidara gelinceye kadar Türkiye ile arasında I. Dünya savaşındaki işbirliği hatıralarından başka kuvvetli bir ilişki olmamıştır. Nazilerin iktidara geldiği sıralarda Türkiye de iç kalkınma hamlesi yapmaktaydı. Bu kalkınma planı Türkiye'yi sınai teçhizat bakımından dışarıya bağlamaktaydı. Hitler fırsatı kaçırmayarak Batılılar ile siyasi münasebetleri iyi gitmeyen Türkiye'ye yakınlık göstermiştir. Türkiye ile Almanya arasındaki ekonomik münasebetler birden bire artmıştır. Fakat 1936'da Montreux Boğazlar Sözleşmesi Almanya'nın hoşuna gitmemiştir. Bundan sonra Türkiye üzerinde bir Alman-İngiliz ekonomik rekabeti başlamıştır. 1937 yılında Mihver'in Balkanlardaki faaliyetleri sonunda Balkan Antantı'nın zayıflaması, Türk-Alman münasebetlerini soğutmuştur. Almanya, Türkiye'yi Batılılardan ayırıp Berlin-Roma mihverine çekmek istemiştir. Bu durumda Almanya, Sovyetlere karşı Boğazlarda ve Anadolu'da üstün bir duruma geçeceği gibi, Almanya'nın İngiliz ve Fransız sömürgeciliğinin dayanaklarından olan Orta Doğu' ya sızması da kolaylaşacaktı. Almanya, İtalyan tehlikesinin Türkiye açısından oluşturduğu tehdidi göremediğinden Türkiye politikasında başarı kazanamamıştır. Almanya, 1939 Martında Çekoslavakya'yı ele geçirip hayat sahası politikasına başlamıştır. Doğu' ya doğru yayılan Alman tehlikesi Türkiye'yi endişelendirmiştir. II. Dünya Savaşı öncesi Balkanlara ve Ortadoğu'ya yönelen İtalyan ve Alman tehlikeleri Türkiye'nin İngiltere yanında yer almasına sebep olmuştur. b. İngiltere Arnavutluk'un işgali üzerine İngiltere ve Fransa, Yunanistan ve Romanya'ya garanti vermişti. Aynı teklif Türklere de yapılınca Türkiye garantinin iki taraflı olmasını istemiştir. Türkiye'ye göre durum açıkça Mihver' e cephe almaktı ve savaş tehlikesi karşısında kalmaktı. Böyle bir durumda Türkiye, İngiltere'nin taahhütlerinin ne olacağını bilmek istiyordu. Türk-İngiliz görüşmeleri 12 Mayıs 1939'da yayınlanan bir deklarasyonla sonuçlandı. En önemli maddeye göre iki hükumet vuku bulacak bir tecavüz hareketinin Akdeniz mıntıkasında bir savaşa sebep olması halinde birbirlerine her türlü yardımı yapacaktı. İngiltere bu maddeye Balkanların da dahil olmasını istemiş fakat Türkiye, Sovyetleri tamamen karşısına almamak için kabul etmemişti. İngiltere'nin Türkiye'ye yakınlaşmaktaki amacı Romanya'ya Boğazlar yoluyla yardım edebilmekti. Türkiye, İngiltere'den sonra; Hatay'ın, Türkiye'ye katılmasını kabul etmesi üzerine Fransa ile de bir deklarasyon imzalayarak Batı blokuna katılmış oldu. Türk- İngiliz ve Fransız deklarasyonları Almanya ve Rusya'yı telaşlandırdı. Almanya, Türkiye'yi tehdit etti. c. Sovyet Rusya 23 Ağustos 1939'da Sovyet Rusya, Nasyonal Sosyalist Almanya ile saldırmazlık paktı imzaladı. Rusya'nın Almanya ile savaşın hemen önünde saldırmazlık paktını imzalama sebepleri: -Rus - Alman işbirliğinden faydalanarak emperyalist genişlemesini gerçekleştirmek, -Batılılarla Almanya'yı karşı karşıya bırakıp her iki tarafın da birbirlerini yıpratmalarını sağlamak. -Sonunda yıpranmamış kuvvetiyle ortaya çıkmak ve Komünizmin dünya üzerinde egemenliğini en geniş biçimde gerçekleştirmektir. Halbuki Türkiye; İngiltere, Fransa ittifakına Rusya'nın da katılacağını umuyordu. Milli Mücadele yıllarından beri beraber yürüyen Türkiye ile Sovyet Rusya'nın yolları artık ayrılmıştı. Bu ayrılık bugünlere kadar devam edecektir. Alman-Sovyet paktından sonra Almanya, Türkiye'nin Batılılarla ittifakını Sovyetler aracılığı ile önlemeye çalıştı. Sovyetler de Boğazların Batılılar eline geçmesini istemiyordu. Halbuki Türk-İngiliz deklarasyonu barışçı bir eser olarak yapılmıştı. Sovyetler, Türkiye'nin İngiltere ve Fransa ile yaptığı ittifakı bir savaş belgesi olarak görüyordu. Sovyetlerin bu fikre sahip olmasında, Almanya'nın rolü olduğu kadar, bu devletin savaş durumundan faydalanarak Türkiye üzerinde gerçekleştirmeye çalıştığı emperyalist emellerinin de etkisi vardı. 2. II. Dünya Savaşında Türkiye İtalya'nın, Fransa'yı 1949 Mayısında yenmesi üzerine savaş Akdeniz'e de yayılmış oldu. Türk-İngiliz-Fransız İttifakına göre, Türkiye'nin Fransa yanında savaşa girmesi gerekiyordu. Türkiye, Sovyet tehdidi karşısında savaşa girmedi. Yine 1949 Ekiminde İtalya'nın Yunanistan'a saldırması üzerine de Balkan antantı gereği Türkiye'nin savaşa girmesi gerekiyordu. Bu sefer Türkiye'yi savaştan Alman tehdidi alıkoydu. Türkiye sadece İtalya'nın Selanik'i alması ve Bulgaristan'ın Yunanistan'a saldırısı karşısında savaşa katılabileceğini bildirdi. 1941 yılının ilk aylarında Almanya'nın Romanya ve Bulgaristan'daki faaliyetleri İngiltere ve Türkiye için olduğu kadar Sovyetler için de endişe kaynağı oldu. Bozulmaya başlayan Alman-Sovyet münasebetleri karşısında Sovyetler, Türkiye'ye yanaşmaya başladı. İngiltere de, Almanların Bulgaristan'a yerleşmesinin ardından bütün Ortadoğu'yu istila ederek, İran ve Irak petrolleri ile Süveyş'e giden yolu ele geçirmesinden korkuyordu. İngiltere, Almanları engellemek için Türkiye'nin savaşa katılmasında ısrar etti. Türkiye birtakım bahanelerle yine savaşa girmedi. II. Dünya Savaşının başlarında birlikte hareket eden Nasyonal Sosyalist Almanya ile Komünist Soyvet Sosyalistlerinin arası 1940 yazından itibaren bozulmaya başlamıştı. Bu bozulmanın sebepleri: -1940 yazında Rusya'nın Romanya'dan Basarabya'yı alması, -l940 Kasım'ında Berlin'de Molotov-Hitler görüşmelerinde ganimetlerin paylaşılmasında uzlaşmaya varılamaması, -Balkanlarda Almanların gösterdiği faaliyetlerdir. Bulgaristan'ın Almanya'nın oluşturduğu üçlü pakta katılmasıyla Balkanların Alman işgali altına düşmek üzere olduğunu gören Sovyetler, Türkiye'nin Almanya'ya karşı göstereceği direnişin kendileri için önemini fark etmişler ve Türkiye'ye yakınlık göstermişlerdir. Rusya ile Türkiye'nin yolları, Ağustos 1939'daki Alman-Sovyet paktından sonra Almanya yüzünden ayrılmıştı. Rusya, Almanya ile arası açıldıktan sonra tekrar Türkiye'ye yönelmiştir. Bundan sonra Türkiye, savaşa girmesi için Almanya'nın iki baskısıyla karşılaştı: Birinci baskı, Almanya'nın Irak'a yardım için Türkiye'den kamufle olarak asker ve malzeme geçirmek istemesiyle oldu. Türkiye'yi razı etmek için, Batı Trakya ve Ege adalarından toprak teklif ettiyse de Türkiye boyun eğmedi. İkinci baskı sebebi; Almanya, Güney Rusya'yı işgal edip Kafkaslar üzerinden Basra'ya indiği ve Afrika'da Süveyş Kanalını eline geçirdiği takdirde Türkiye her taraftan sarılmış olacak ve Almanya'nın kollarına düşecekti. Almanya Türkiye'nin endişesini yok etmek için, Rusya seferini açmadan dört gün önce Türkiye ile saldırmazlık paktı imzaladı. Bununla da yetinmeyerek kendi yanında savaşa girmesini istedi. Bu baskıda Türkiye'nin Sovyetlerden duyduğu endişeyi istismar etti. Türkiye ise Sovyet zaferinin doğuracağı kötü ihtimaller yanında Almanya'nın da kesin zaferinin kendisi için oluşturacağı tehlikenin farkındaydı. Türkiye'nin direncini kıramayan Almanya 1942 sonunda Türkiye'yi savaşa sokma çabalarından vazgeçti. Fakat bu Mihver baskısının yerini Müttefik baskısı aldı. Rusya, Almanya'ya karşı Stalingrad zaferini kazandıktan sonra Türkiye'ye karşı sert tutum almaya başlaması, savaşın sonunda Türkiye üzerinde gerçek bir Sovyet tehdidini ortaya çıkaracaktır. 1943 Kasım'ında Tahran Konferansında Sovyetler, Türkiye'nin savaşa sokulmasında ısrar etti. Hatta Stalin "gerekirse enselerinden yakalayarak Türkleri savaşa sokmak gerekir" dedi. Amerika ile İngiltere de Türkiye'nin savaşa girmesini istedi. Churchill 1943'de Kahire'de Cumhurbaşkanı İsmet İnönü ile görüştü. İnönü prensip olarak savaşa katılmayı kabul etti. Fakat Türkiye'nin savunma gücü için gerekli silah ve teçhizatın verilmesini ileri sürdü. İngilizlere göre Türkler çok fazla şey istemişti. İstenilen malzeme verilecek olursa bunun uzun süre devam edeceği, bu arada Türkiye'nin de savaş dışı kalmış olacağı düşünüldü. Türkiye'nin İngiltere ve Amerika ile ilişkileri gerginleşti. Bu sefer Türkiye, Sovyetlere yakınlık gösterdi fakat Sovyetler de Türkiye'nin savaşa girme şartını koştu. 1944 yazında Almanya'nın durumu iyice kötüleşti ve Türkiye üzerinde Sovyet tehlikesi ortaya çıkmaya başladı. İngilizler 1944 sonbaharında Yunanistan'a asker çıkardıklarında Türkiye bundan hoşnut oldu. Balkanlardaki Yunanistan'la yeni bir işbirliği sağlamak için, on iki ada üzerinde hiçbir talep ve iddiamızın olmadığı Yunanistan'a bildirildi. l945 yılına girerken bütün Orta Avrupa ve Balkanlar Sovyetlerin askeri işgaline uğradı. Türkiye'nin başlıca endişesi Sovyetler olmuştu. Sovyetler, Yalta Konferansında Boğazlar üzerinde hak iddiasında bulunarak Montreux Sözleşmesinin değişmesini istedi. Konferansın ardından Sovyetler, Mart 1945'de, 1925 tarihli Türk-Sovyet tarafsızlık ve saldırmazlık paktını feshetti. Anlaşmanın yenilenmesi için de Kars ve Ardahan bölgelerinin kendilerine terki ile Boğazlarda üs verilmesi şartını ileri sürdüler. Sovyetler, Türkiye üzerinde izledikleri değişken politikalarla gizli emperyalist emellerini açığa vurdular; -Postdam Konferansında Sovyetler, Türkiye'den toprak ve Boğazlardan üs taleplerini İngiltere ve Amerika'ya açıkça bildirdi. Fakat ne İngiltere ne Amerika bu konuda Sovyetlere destek verdi. -1946 yılında Türkiye üzerindeki Sovyet tehdidinin ağırlığı daha da arttı. Sovyetler, Postdam kararlarına uygun olarak Boğazlar hakkındaki görüşünü 7 Ağustos l946'da Türk hükumetine verdikleri bir nota ile açıkladı. 5 madde halinde belirtilen esaslarda Sovyetler, Boğazların kontrolünü ellerine almak istiyordu. Amerika ve İngiltere 4. ve 5 maddeleri kabul etmediklerini bildirdi. Lozan ve sonrasında Boğazlar konusunda Batı' ya karşı Türk tarafını tutan Sovyet Rusya, şimdi ise Boğazlara hakim olmak istemektedir. Boğazları Rusya'ya kaptırmak istemeyen İngiltere; "Boğazlardaki yegane kara kuvveti olması hasebiyle Türkiye Boğazların kontrol ve savunmasının sorumlusu olarak kalmakta devam etmelidir." demektedir. Zamanın Türk hükumeti, Sovyet isteklerini reddettikten sonra; "Tarih, Türkiye'nin dahil olup Türk milletinin memleketine karşı vazifesini yapmadığı hiçbir savaş misali kaydetmemiştir." diyerek Sovyet Rusya'ya meydan okumuştur. -Sovyetler 24 Eylül 1946'da aynı mahiyette ikinci bir nota verdi ve aynıyla karşılığını aldı. Şimdi meselenin barış konferansında görüşülmesi gerekmekteydi. Lakin II. Dünya Savaşından sonra toplanması gereken barış konferansı şimdiye kadar toplanmamıştır. kaynak ve devamı burada Kod: .html -