Sokakta gördüğü bir bebeğe öpücükler yağdırırken, kendini kaybederdi. Çocukların delisiydi... Bir gülün açmasındaki sihri görebilmek için, günlerce bekleyecek kadar sabırlı... Sokak kedilerinin çaresizliğini, yüreğine ortak edecek kadar duyarlıydı... Savaşlara karşıydı... Bir çocuğun korkusunu, açlığını en derinden hissedebilirdi. Kitaplar okurdu, satırların arasındaki hayatı keşfe çıkarken. Seyretmediğimiz filmlerin yönetmeni olurdu. Ne çok konuşsa da, başımızı şişirmezdi. Masallar şişirirdi, balon alacak parası olmayan çocuklara. Rüzgar yeleli atları vardı, bütün mahalleyi uçururdu. İçi içini yerdi, bayram sabahlarında. "Yoksulların bayramı olmaz" derdi. Merhametliydi, haksızlığa isyankardı. Gocunmazdı ağlamaktan. Karşılıksız severdi. Kendi halindeydi, lüks lokantalar keyfini kaçırırdı. Uykusunu kaçırırdı puştların. Parasal özlemlerini hiç hatırlamam. Cesurdu, yürekliydi. Haksızlığın karşısında dururdu da, kötülüğe bile kalkmazdı elleri. Hayat çok şeyini aldı onun. Ama ölüm bile alamadı, yüzündeki güzelliği. O umutlarımı aydınlık tutan, sıradan bir insandı. O benim dünyamın... Sevgi insanıydı. HYakkı Yalçın / Takvim