ARADA BİR ÇOK BUNALDIĞINIZ da... > >Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı... Hayatın ve >getirilerin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde... >Deniyordu ki ; Arada bir çok bunaldığınız da, hayatın sizin için çekilmez >hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dk ayırın ve kendi cenaze >töreninizi düşünün ... Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım... >Ben kitapta girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum... >ama > kendi ölümümüzü ve cenazemizi düşünmemizi tavsiye ediyordu... >Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an... Ama >önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim... >Diyordu ki ; Bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi, dünyayı >terkettiğinizde oluşacak boşluğu, sevdikleriniz ve sizi sevenler için >öneminizi anlayacaksınız... Özellikle insanların sizin için neler >söyleyeceklerini, onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın... O >andan itibaren geriye dönme sansınız olmadığını, hayat denilen kredinizin >bittiğini ve onlara yanıt verme sansınızın olmadığını düşünün... Tekrar >sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin... Dünyadaki >küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu acının ve geri >dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın... Bırakın canınız yansın, >bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz... Orada, o musalla taşında >düşünün kendinizi... Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini... >Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin... >Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye >başladım... Eşimi, oğlumu, annemi, babamı, kardeşlerimi ve diğer tüm çevremi >oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine... birer birer >yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini... hayatımda çok nadir bu kadar >canım yanmıştı... görüyordum işte babaaa.. diye ağlayan biricik oğlumu... >Eşim kucağında ağlayan emanetimle ayakta durmaya çalışıyordu per >perişan... Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözünden >hala gitmeyen vakur duruşuyla... Annem, ciğerinden bir parça canlı canlı >kopartılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını... >Kardeşlerim, akrabalarım, çok erken gitti, doyamadı oğluna diyordu acıyan >ses tonlarıyla... Ve dostlarım... Onlar da şaşkındı... Bazısı daha dün >birlikteydik, nasıl olur... diyordu... >Bunları seyredip onlara hayır, ölmedim, buradayım.. demek istedim hayal >olduğunu unutup... Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını >okumadan kitabın... >Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide... Belki de hiç aklımıza >gelmeyen ve gelemeyecek olan bir farkındalığı göstermek istemişti yazar... >Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de isteğim... Almam gereken dersi ve >mesajı almıştım... > > >Şimdi ne kitabın adını ne de yazarını hatırlamıyorum... Şu an bunları >yazarken bile çok kötü oldum... Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik... >Biraz kendime geldikten sonra devam ettim hayatımın en zor hayaline... >Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı. Usulen >ve nezaketen söylenenlerin dışında... Onlarda bıraktığım izleri, yaşananları >ve yaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde... İçlerini >okuyacaktım, senaryo bana ait olarak... Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle >neler okuyacaktım... Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım, ölüm acısının >etkisiyle girilen duygusal mod değildi, deşifre etmem gereken metin... Canım >oğlumun söyleyecek çok şeyi yoktu... Özleyecekti, yokluğumu hissedecekti, >ağlayacaktı aklına geldikçe... Belki de ölümün ne anlama geldiğini >hissedecek yaşa gelinceye kadar sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti >duyguları... Ama hayal bu ya, 18-20 yaşına getirdim oğlumu birkaç saniyede >ve hayal meyal hatırlıyorum be baba seni... Keşke şimdi yaşıyor olsaydın da >erkek erkeğe sohbet etseydik seninle... Bak mezuniyet töreninde de >babasızım... Askere giderken kimin elini öpeceğim şimdi senin yerine? >diyecek, canı yanarak bir köşede... Sevgili eşim... Benim muhteşem >hatunum... >Nasıl dayanırdı bensizliğe? O ki, benim için herşeyini feda edip koşmuştu >bana... Hayatının tek adamı şimdi toprak olacaktı... Bir daha seni >seviyorum diyemeyecekti... Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı... Ve >her gelen gece bensizliğe haykıracaktı yüzüne... Her sabah da bensiz >başlayacaktı koca gün... Tek cümlesi takıldı o an içime ; Oyunbozanlık >yaptın be böceğim. Hani beraber ölecektik?... >Babam ve annem, o bugüne kadar evlat olarak mutlu edecek hiçbir şey >yapamamanın acısıyla kahrolduğum güzel insanlar... Helaldi şüphesiz >hakları... Bilerek hiç kırmamıştım onları... Üzerine titredikleri evlatları >onlardan önce göçmüştü işte önlerinde ve dualarına muhtaçtım... Kaç anne ve >babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde bulunmak... >Herhalde insanın uzun yaşadığına üzüldüğü nadir anlardan olsa gerek... >Diğerlerine geçmiyorum... Bu yazıyı şu an yazıp sizlerle paylaştığıma göre, > diğerlerine artık sizlerde dahilsiniz... Düşünün bir gün mailbox ölmüş >diye not düşüyor... Sizler kimbilir neler düşünür ve neler yazardınız... >Eşim şu an yanımda ağlıyor, sanki gerçekmiş gibi... >Oysa ki, yazarın amacı Yaşamanın ve hala nefes alıyor olmanın kıymetini >göstermekti... Benim de öyle... Lafı çok uzattım farkındayım ama dediğimiz >çözümü zor süreç, iki satırla özetlenemeyecek kadar girintili, çıkıntılı... >Ben o gün kurduğum hayalle, canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM... >Bilgisayar diliyle format attım hayatıma ... Sahip olduklarımın farkına >vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim... Gözlerimi açtığım anda >o kötü ve acı sahne bitmiş, oyun perde demişti... Peki ya hayal değil de, >gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak üzere kapansaydı? İşte bu final, >bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı... > > >Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence... >Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim... Hani sanatçı ve >şairiz ya ondandır belki... Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın... >LÜTFEN ARADA BİR, BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIŞIN, DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI >GÖZDEN GEÇİRİN... > >Ölümün kime ve ne zaman geleceğini yüce Allah tan başka bilen yok... İşte bu >yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken yapabileceklerinizi yapın, >ertelemeyin... Bilerek-bilmeyerek kırdığınız kalpleri tamir edin... Sizi >sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayırın... >Ve en önemlisi ; VERDİĞİ-VERMEDİĞİ, ALDIĞI-ALMADIĞI HERŞEY İÇİN, TEKRAR >TEKRAR ŞÜKREDİN YÜCELER YÜCESİ YARADAN a > > >CAN DÜNDAR

eline sağlık