Üzüntü insanın kalbine oturan bir

hüzünler uzun süreli yaşanan olaylardır.. sevinçler ise kısa süreli yaşanır ve herkesle paylaşılır.. hüzünler iz bırakır insanda bir yara gibi. ve o iz gecene kadar sen onun acısını ve izini yaşarsın sevinçler öyle degil ama 1 günlük yada 3 günlüktür. güzel konu, saygılar.

paylaşım için emeğine sağlık ilk öncelikle.. hüzünler seviçler unutmak yada unutmamak kişinin kafasında bitireceği şeydir. anılar gelir aklımıza bazen hüzünleriniz iyi anılar gelir seviniriz mutlu oluruz herşey biz insan oğlu içindir önce bunu kabulleneceğiz benimde çok sevdiğim bir agbimim sözü vardı dediki ayakkabının altı delik olsa bile üstü herzaman boyalı olsun... buda benim sevdiğim çok güzel bir söz: kimisinin mutluluğu bir resim kimisinki dört mevsim

Cunku sevincler hep paylasilir, Huzunlerin en guzeli yalniz yasanir... Yalnizlikta hem canini acitir hem iz birakir...

NEDEN SEVİNÇLER DEĞİL DE HÜZÜNLER İZ BIRAKIR? İki mahkum, yağmur sonrası demirlerin arasındaki küçük pencereden dışarı bakar. Biri der ki "Öf her taraf vıcık vıcık çamur oldu!" Diğeri der ki "Kaldır kafanı bak ebem kuşağı çıktı rengarenk!" En son siz kime iyilik yapmıştınız? Peki en son size kim kötülük yapmıştı? Bize iyiliği dokunan insanları çabuk unutuyor ama kötülüğü dokunanları unutmuyoruz... Günde binlerce başarılı cerrahi müdahalede bulunan doktorları görmüyor, bir tane sargı bezi unutan dikkatsiz doktoru unutmuyoruz... Yine binlerce polis namusuyla dürüstçe işini yapıyor, rüşvet alan iki polisten dolayı tüm teşkilatı karalıyor 'hepsi böyle bunların' diyoruz... Gündemden düşmeyen iki tane mankeni biliyor, hepsini de öyle kabul ediyoruz. Terk ettiklerimizin sayısını bilmiyor, terk edenleri unutmuyor ve asla affetmiyoruz... Yolsuzluk yapan -deprem sonrası da yargılanan- müteahhidi Veli Göçer'i tanıyor, ama yıkılmayan yüzlerce binayı yapanları tanımıyoruz. İktidarın yaptıklarını görmüyor yapmadıklarını biliyoruz. Öğrenciyken iyi notu biz alıyor kötü notu 'hoca verdi' diyoruz... Neden sevinçler değil de hüzünler iz bırakır yürekte? Sayısız örneklendirilebilir bunlar. Biz iyi şeyleri unutmada balık hafızamıza sığınıyor, kötü şeyleri unutamamada deve kinine bürünüyoruz. Sürekli şikayet ediyor, sürekli bir yerlerimizi kanatıyor, bir türlü mutlu olmayı beceremiyoruz... Oysa Oktay Rıfat nasıl güzel değiniyor hayatın ıskaladığımız yerlerine, farkında olamadıklarımıza, kıymetini bilemediklerimize: Son Söz Bogazindan likir likir gecen Şu suyun kiymetini bil Nedir ki bu mavilik deme Pencereden görebildigin kadar Göğün kıymetini bil Kıymetini bil çiçek açmış bademin Güneşli odanın çamurlu sokağın Beyazın siyahın yeşilin Pembenin kıymetini bil Dirilik öyle bir şey yürekte Sevinçle çırpınır Kavak yelleri eser insanın başında İnsanoğlu kızar öfkelenir savaşır Halk için girişilen savaşta O korkulu sevincin Öfkenin kıymetini bil Bil ki bu Budur işte Güneş yalnız dirileri ısıtır Güneşin kıymetini bil. Kötüyü düşünmek kötüyü çağırmaktır unutmayın! Polyanna olun demiyorum ama karamsar da olmayın. Yarım bardak suya baktığınızda 'bu bardağın yarısı boş' demeyin, 'bu bardağın yarısı dolu' deyin yeter... Çocuğunuzun, sevgilinizin, babanızın, elemanınızın, patronunuzun dolu tarafını görün; kötüye meyletse de kalbiniz, aklınıza iyi yanlarını getirin... Hepimiz bu ülkedeyiz, eksik olanları hepimiz yaşıyoruz ama yaşadıkça ve yoğunlaştıkça da eksildiğimizi görüyoruz... Enerjimizi yitiriyor, etrafa nefretle bakıyoruz. Siz umut dolu cıvıl cıvıl çevreniz olsun istiyorsanız; siz öyle olun önce! Siz somurtan, sürekli dert yanan şikayet eden birini ne kadar istemiyorsanız bilin ki onlar da istemiyor... Şimdi sorun kendi kendinize: "Ben ne kadar aranan bir arkadaşım ve arkadaşlarımın beni aralarında görmek istemelerinin gerçek sebebi ne?" Bir de tavsiye -naçizane- siz de sizin geçmişinizde çocukluğunuz dahil kötü iz bırakan kimler varsa, hepsini affedin yüreğinizde, ama samimiyetle... İşte o zaman rahatlayacak ve bunca yıldır nasıl kendi kendinizi boşu boşuna yediğinizi anlayacaksınız. Ama önce kendinizi affetmek şartıyla! Şimdi sıra sizde. Sevinçler iz bıraksın artık yüreklerinizde. Bedirhan Gökçe

Siz birisinden ayrılınca ondan ayrıldığınız içinmi üzülüyorsunuz yoksa onu sevipte ayrıldığınız içinmi üzülüyorsun ikisi çok farklı şey cevabı bulduğunuzda asıl sevinçlerin ve mutluluğun uzun sürdüğünü ve mutluluğun bittiğine üzüldüğünüzü anlayacaksınız

SeviniLecek Çok Az Şey oLdugu İçin.. eLLerine sagLık Venüs, :flowers:..

Benim rahmetli anneannemin bir lafi vardi, "Kizim ömrünce omzunda bir heybe tasi, iyileri öndeki kefeye, kötü olanlari arka kefeye at" derdi. Yasadigim sürece hep bunu yaptim ve hic bir insanla düsman olmadim cünkü hayatiniza giren her insan size mutlaka olumlu seylerde katmistir. Bunu hic unutmamak gerekir. Konu cok güzel ve alinicak cok dersler var. Bizlerle paylastigini icin cok tesekkür ederim Venüs :flowers:

Bu gün yine bir hüzün iz bıraktı yüreğime. Çiziklerle doluyuz anasını satıyım.

üzüntü daha fazla koyuyor ve nadir yaşandığı için çok zor unutuluyor. sevinçi çok az yaşayan sürekli üzülen biriden sevindiği anı hiç unutamaz

Ne sevinçler unutulur nede yaşanan acılar hüzünlerr... dünya üzerindeyken yaşadığımız acı ve sevinçleri unutmak mümkün olmaz unutmaya çalışsak bile başkalarında gördüğümüz olaylar hatırlatır hep düşünecek olursak sadece tek kişi değilizki bu dünyada yaşayan bir çok kişi var hatırlatacak... Herkesin yaşadığı dır hüzün ve sevinçler muhakkaki yaşadıklarımızı birilerinde görür hatırlarız hep... malesef böyle tatlışım istesekte unutulmaz hiçbirşey konu için teşekkür ettim...