Ellerine sağlık.! Bilgisayar gibi degil insan hafizasi... Bir tuşluk "sil" komutuyla silmiyor sevdigini... silemiyor.

Yeni cep telefonuma eskisinin rehberini geçiriyordum dün... Baktim, bazi isimlerin numaralari duruyor; kendileri yok... Bir deprem sonrasinin hazin sinif yoklamasi gibi: "- Cem Karaca?" "- Yok!" "- Baris Manço?" "- Yok!" "- Erol Mutlu?" "- Yok!". "- Melih Kibar?" "- Yok!" Sanki mazinin kumsalina yazilmis isimler... Eninde sonunda gelecegini adimiz gibi bildigimiz halde, hiç gelmez zannettigimiz bir dalga geliyor ve yillar yili özene bezene sahile isledigimiz o güzelim yazilari bir darbede siliyor. Kum gibi dagitip ummana sürüklüyor. Sonrasi bosluk... Sonsuz bir bosluk... Yitik dostlarin, tanislarin ekrandaki isimleri üzerinde geziniyor parmagim... "Sileyim mi" diye soruyor telefon... Basparmagin ucunda bir ömür... Can, bir tus mesafesinde... "Sil" komutuna elim varmiyor. "Sil"mek ihanet gibi geliyor. Rehberim isim dolu... Kimi canli, kimi ölü... "Sil"meye kiyilamamis nice isim, yasayanlarla birlikte duruyor orada... "Yasayanlar" dedigim, sirasini bekleyenler... Kim bilir hangisi, hangisinin ardi sira... "Ha 3 gün önce, ha 5 gün sonra..." Kimi vakitli, kimi apansiz, bir anda... Rasgele ariyorum yitenlerden birini... Gençten bir kadin sesi yanitliyor: "Aradiginiz numaraya su an ulasilamiyor." Gelecekte ulasilmasi da mümkün görünmüyor. "Daha sonra tekrar deneyiniz" tavsiyesine gülüyorum. Denemeye söz veriyorum. Ölmüs de hafizadan silinmemis dostlar, ölmeden silinenlerden daha uzun yasiyor bu rehberde... Hep merak ederim: Nereye gider bu bilgisayarlarin, cep telefonlarinin posta kutularindan silinen mesajlar, mektuplar, yazilar... Onca harf, cümle, satir?.. Sanal alemin görünmez kablolarina tutunup bir ekrandan yüreklere ulasan haykirislar, özlemle tuslanmis, mesaj kutularinda saklanmis asklar... ne olur silinince?.. Uzay boslugunda dagilir mi? Yoksa bir yerlerde saklanir mi? Bir gün yeniden toplanir mi? Silinmis yazilar diyarinda... Bir pismanlik kurultayinda... Ya ölenler? Onlar hangi kesfedilmemis ülkeye gider?.. Galiba hayattan kayit sildirdikten sonra ilkin gelip sevenlerinin hafizasina kaydoluyorlar. Bilgisayar gibi degil insan hafizasi... Bir tusluk "sil" komutuyla silmiyor sevdigini... silemiyor. Emir, ferman dinlemiyor. Hatiralara sarip sakliyor orada... aniyor, yad ediyor, "yasatiyor". Belki hiç unutmuyor ve yanina gidene dek orada koruyor. Belki -5-10 yil sonra- bir gün "hafizasi doluyor", onu silip yerine bir baska ismi yaziyor. Iste insan asil o zaman "sil"iniyor. Sözün özü, demem o ki; Unutmazsak yasatiriz! Can DÜNDAR

ben bunu okumuştum daha önce gazeteden. ellerine sağlık