Hempher diyor ki; Büyük Britanyamız çok genişdir. Güneş, denizleri üzerinde doğduğu gibi, yine bu denizlerin üzerinde batar. Devletimiz, Hindistan, Çin ve Ortadoğudaki sömürgelerinde nisbeten za ifdir. Bu memleketler, tam ma nası ile idaremizin altında değildir. Fekat, buralarda çok faal ve başarılı bir politika tatbik ediyoruz. Hepsi elimize geçmek üzeredir. Burada iki şey mühimdir: 1- Elimize geçmiş yerleri elimizde tutmağa çalışmak, 2- Elimize geçmemiş yerleri ele geçirmeğe çalışmak. Müstemlekeler nazırlığı, bu iki vazifeyi ifa etmek üzere, bu devletlerin her biri için, birer komisyon teşkil etmişdir. Müstemlekeler nazırlığında vazifeye başlayınca, Nazır bana i timad etdi ve Doğu Hindistan şirketinde bir vazife verdi. Bu, zahirde bir ticaret şirketi idi. Fekat asl vazifesi, Hindistanın büyük ve geniş topraklarına hakim olmanın yollarını araşdırmakdı. Hükumetimizin, Hindistan için hiç endişesi yokdu. Zira Hindistan, değişik milletlere, ayrı dillere ve zıd çıkarlara sahib bir ülkeydi. Çinden de pek korkumuz yokdu. Çünki, Çine hakim olan Budizm ve Konfüçyüs dinlerinin canlanmasından korkulmuyordu. Zira bunlar, hayatla hiç alakalanmayan, iki ölü din idi. Binaenaleyh, bu iki ülke halkında vatan sevgisinin olması, çok uzak bir şeydi. Bu iki ülke, biz İngiltere hükumetini rahatsız etmiyordu. Fekat, ilerde olabilecek hadiseleri de gözümüzden ırak etmiyorduk. Binaenaleyh, bu ülkelerde tefrika, cehalet ve fakirlik, hatta sari hastalıkları yaymak için, uzun va deli planlar yapıyorduk. Bu iki ülke halkının adetlerini taklid ederek, niyyetlerimizi rahatça gizliyebiliyorduk. İslam memleketleri son derece rahatımızı bozuyordu. Hepsi de, lehimize olmak üzere, Hasta Adamla bir kaç anlaşma yapmışdık. Müstemlekeler nazırlığının tecribeli adamları, bu hastanın bir asrdan az bir zeman zarfında can vereceğini söylüyorlardı. Ayrıca, İran hükumeti ile de, gizlice bir kaç anlaşma yapmış ve bu iki ülkeye, mason yapdığımız, devlet adamlarını yerleşdirmişdik. Rüşvet, kötü idare ve din bilgisi noksan idarecilerin, güzel kadınlarla meşgul olup, vazifelerini unutması, bu iki ülkenin belini kırdı. Fekat, bütün bunlara rağmen, şu sayacağım sebeblerden dolayı, yapdıklarımızın beklediğimiz neticeyi vermemesinden endişe ediyorduk: 1- Müslimanlar, İslama son derece bağlıdırlar. Her bir müsliman, papaz ve rahiplerin hıristiyanlığa bağlılıkları kadar, hatta daha fazla, İslama bağlıdır. Bilindiği gibi, papaz ve rahiplerin canı çıkar da, hıristiyanlıkları çıkmaz. Müslimanların en tehlükelileri de, İrandaki şi ilerdir. Çünki onlar, şi i olmıyanları kafir ve necs bilirler. Hıristiyanlar, şi ilerin nazarında, kokmuş pislik gibidir. Tabiatiyle, insan bütün gücüyle pisliği atmaya gayret eder. Bir sefer şi inin birine şunu sordum: Aldığım cevab şuydu: Ona dedim ki: Cevaben dedi ki: (İki şeyden dolayı necsdirler: Birincisi, hazret-i Muhammedi haşa yalancılıkla itham ederler[Halbuki, Peygamberimizi yalancılıkla itham edenler, Şii ler ve Hıristiyanlardır. Şi ilerin Kur an-ı kerime ve Peygamberimizin hadis-i şeriflerine uymayan i tikadları, sözleri ve çirkin işleri, ve ve ve ve ve ve gibi Ehl-i sünnet kitablarında bildirilmiş, herbirinin cevabları verilmişdir. müellifi Ahmed ibni Hacer Mekki 974 de Mekkede, müellifi Abdül Aziz 1239 da Delhide, müellifi imam-ı Rabbani Ahmed Faruki 1034 de Serhend-i şerifde, müellifi Abdül Aziz Ferharevi 1239 da, müellifi Abdülhakim Arvasi 1362 de Ankarada, müellifi Abdüllah Süveydi 1174 de Bağdadda, müellifi Muhammed şihristani 548 de Bağdadda vefat etmişlerdir..]. Biz de, bu çirkin itham karşısında sözü mucibince, onlara diyoruz. İkincisi ise, hıristiyanlar, Allahın Peygamberlerine kötü isnadlarda bulunurlar. Mesela, İsa aleyhisselam içki içerdi, mel un olduğu için çarmıha gerildi, derler.) Ben dehşet içinde adama dedim ki: O ise: (Hayır sen bilmiyorsun, de böyle yazılıdır), dedi. Ben susdum, zira adam, ikinci hususda olmasa bile, birincisinde haklıydı. Münakaşayı uzatmak istemedim. Çünki, islami kıyafetde olduğum halde, benden şübhelenebilirlerdi. Bu sebeb ile, daima münakaşalardan uzak duruyordum. 2- İslamiyyet, bir zemanlar, idare ve hüküm dini idi. Müslimanlar da, azizdi. Bu efendi insanlara, şimdi siz kölesiniz demek zordur. İslam tarihini kötüleyip, müslimanlara, bir zemanlar elde etdiğiniz izzet ve i tibar, ba zı şartlar icabıydı. O günler gitdi, bir daha geri dönmez, dememiz de mümkin değildir. 3- Osmanlı ve İranlıların, yapdıklarımızın farkına vararak, planlarımızı bozup te sirsiz hale getirmelerinden çok endişe ediyorduk. Gerçi, bu iki devlet büyük ölçüde za iflemişdir. Fekat, mal, silah ve hüküm sahibi, merkezi bir hükümetin oluşu, bizim emin olmamıza mani oluyordu. 4- İslam alimlerinden son derece rahatsızdık. Çünki, İstanbul ve El-ezher alimleri, Irak alimleri, Şam alimleri, emellerimizin önünde aşılmaz engellerdi. Zira onlar, dünyanın geçici zevk ve zinetlerine karşı, Kur an-ı kerimin va d etdiği Cennete girmeğe hazırlanan ve kendi prensiplerinden kıl kadar ta viz vermiyen kişilerdi. Halk onlara tabi oluyor, Sultan bile onlardan korkuyordu. Sünniler, şi iler kadar alimlere bağlı değildi. Zira, şi iler kitab okumuyor, sadece alimleri tanıyor, Sultana gereken ihtimamı göstermiyorlardı. Sünniler ise, çok kitab okuyor, alimleri ve Sultanı tutuyorlardı. Bu hal karşısında, bir çok toplantılar yapdık. Fekat, maalesef, her seferinde önümüzde yolun kapalı olduğunu gördük. Casuslarımızdan gelen raporlar, hep hayal kırıcı, konferansların sonuçları da sıfır idi. Lakin, yine de ümmidsizliğe kapılmıyorduk. Çünki, biz, derin nefes almağı ve sabr etmeği adet edinmişizdir. Bir toplantımıza, Nazırın kendisi, en büyük papazlar ve bir kaç da mütehassıs katılmışdı. Yirmi kişiydik. Üç saatden fazla süren bu toplantıda, hiçbir neticeye varılamadı. Fekat, bir papaz şöyle dedi: Müstemlekeler nazırlığında, İngilterenin yanısıra, Fransa ve Rusyadan da, diplomat ve din adamlarının katıldığı bir konferans yapıldı. Çok şanslıydım. Nazır ile aramız iyi olduğu için, ben de katılmışdım. Konferansda, müslimanları parçalayıp, İspanya gibi, dinlerinden çıkararak imana getirmenin hesabları yapıldı. Fekat, varılan neticeler istenildiği gibi değildi. Ben, o konferansdaki bütün konuşmaları ismli kitabımda yazdım. Derinlere kök salmış büyük bir ağacı, kurutup, söküp atmak zordur. Fekat, biz zorlukları kolaylaşdırıp, yenmeliyiz. Hıristiyanlık, yayılmak için gelmişdir. Bunu, Mesih efendimiz bize va d etmişdir. Muhammede, doğu ve batı aleminin içinde bulunduğu kötü şartlar yardımcı olmuşdur. O kötü şartlar gidince, beraberindeki belaları da götürdü. Bugün memnuniyyet ile durumun temamen değişdiğini müşahede ediyoruz. Nezaretimizin ve diğer hıristiyan hükümetlerin büyük gayret ve çalışmaları neticesinde, müslimanlar gerilemeğe başladı. Hıristiyanlar ise, kuvvetleniyorlar. Uzun asrlar boyunca gayb edilen yerleri alma zemanı geldi. İslamiyyeti imha etmeğe, Büyük Britanya devleti öncülük etmekdedir. İmam-ı Rabbani hazretleri kitabının 1. ci cild, 275. ci mektubunda buyuruyor ki: Sizin bu ni mete kavuşmanız, islamiyyet bilgilerini öğretmekle ve fıkh hükmlerini yaymakla olmuşdur. Oralara cehalet yerleşmişdi ve bid atler yayılmışdı. Allahü teala, sevdiklerinin sevgisini size ihsan etdi. İslamiyyeti yaymağa sizi vesile eyledi. Öyle ise, din bilgilerini öğretmeğe ve fıkh ahkamını yaymağa elinizden geldiği kadar çalışınız. Bu ikisi bütün se adetlerin başı, yükselmenin vasıtası ve kurtuluşun sebebidir. Çok uğraşınız! Din adamı olarak ortaya çıkınız! Oradakilere emr-i ma ruf ve nehy-i münker yaparak, doğru yolu gösteriniz! Müzzemmil suresinin ondokuzuncu ayetinde mealen, buyuruldu. Kimseye etmem şikayet, ağlarım ben halime, Titrerim mücrim gibi, bakdıkca istikbalime. Alıntı Simon