Hehe Bu Benim Huyum Yha Saplantı Haline Geldi Artık Benm Msnmde Ekli Olanlar Bilir Technogirl

harika bir konu... emeğine sağlık...

süpermişş.. tşekkürler.

Gerçekten çok güzel bir konu olmuş aslında bakınca nereden nereye geldiğimizi görüyoruz kimse kimseyi tanımaz mutsuz suratlar hayatın çetin koşturmacaları içinde kayboluyoruz ne değerlerimiz kalıyor nede sevdiklerimiz yanımızda ne yazık ki! Bazı şeylerin değerini kaybedince anlıyoruz Technogirl

çok güzel yazı olmuş teşekkürler betül hanım.

Miadı doLana kadar kimseye vermem eee.. bana güvenmiyorsa, ödünç vermeyecekti.

Çok etkileyici bir yazı. Teşekkürler Paylaşım için

keşke bugünüm ödünç olsaydı, benim hayatıma ait olmasaydı bugün yarın uyandığımda unutma şansım olsaydı keşke..

Bitmiş ömründen bir gün alacaklı olduğunu düşün. Nasıl olduysa, sen öldükten sonra, ömründen bir gününü eksik yaşadığın hesaplanmış. Alacaklı olduğun günü yeryüzünde yaşayıp sessizce geri dönebileceğini söylüyorlar. Mezarlığın kapısından bir gölge gibi süzülüyorsun sabaha doğru. Ölümünün üzerinden yıllar geçmiş. Çoktan ölmüş biri olarak biliniyorsun. Yapmak istediğin ilk şey ne olurdu? Eve gitmek mi? Elbette! Yola çıktın. Her zaman yürüdüğün sokaktan evine doğru yürüyorsun. Özlediğin dostlarının yüzünü görmeyi umuyorsun. Ama birden özel durumunu hatırlıyorsun. Onlara ödünç bir gün daha verilmedi ki.. Boş yere selam verecek bir dost yüzü arıyorsun. Umutsuzca yüzünü görünce sevinecek bir ahbabının yanıbaşından süzülmesini bekliyorsun. Mahallen tanınmaz halde. Daha kötüsü, sen tanınmıyorsun. Neyse ki, az ilerde bakkal olacak, oradan kızına bir şekerleme almak niyetindesin. Şükür ki bakkal yerinde duruyor: sevdiğini bildiğin akide şekerlerinden dolduruyorsun cebine. Kapının ziline bastın heyecanla. Açıldı. Eve geç kalmışsın. O kadar geç kalmışsın ki. Ne şekere sevinecek bir yüz var evinde ne de şekerlere sevinince sevineceğin bir yüzün kalmış evdekilerin gözünde. Yılların hasretini bir anda söze taşımak istiyorsun ama düğümleniyor boğazın. Kendini tanıtsan bile, inanmayacaklar. İnansalar bile, o günü, o tek gününü, o biricik gününü onların şaşkınlığı, tedirginliği, inanmaz bakışları, şüpheli sorgulamaları ile geçireceksin. O kısacık gününü, canından çok sevdiğin torunlarınıı kendine alıştırmakla harcayacaksın. Bu zor işte başarılı olsan bile, bir günlük ömrün bittiğinde arkandan ağlamasını bilmeyecekler. "Yine bekleriz" diyemeyecekler içtenlikle. Evden uğurlanırken, akşama dönmesi beklenen, yolu gözlenen bir baba yahut anne, bir kardeş, bir evlat olamayacaksın. Kendi varlığını sahicileştirme yolunda sarp bir yokuş çıkacak önüne. Asla, ömrünün eksik kalan o gününde hak ettiğin yere tırmanamayacaksın. Varlığın o kadar lüzumsuz gelecek ki yakınlarına, hayatlarından çekildiğinde, derin bir "oh!" çekecekler. Bu tuhaflık geçti diye, konu komşuya ne deriz mahcubiyetinden kurtulduk diye rahatlayacaklar. Öyle sıcacık bir aşinalıkla karşılanmıyorsun evde. Öyle her zamanki tatlı bekleyişle beklenmiyorsun kapılarda. Elindeki oyuncaklar çocukları sevindirmeye yetmiyor. Gülün ve gülücüğün sevgili bir muhatap bulamıyor Dünyanın telaşına bile katılamıyorsun canı gönülden. Bıraktığın yerden devam edeceğin bir meşguliyetin yok. Bir pencere önünü doldurmuyor yüzün. Yarım kalmış sevinçleri tamamlamaya yetmiyor tebessümlerin. Herhangi bir şeyin parçası, herhangi bir işin tamamlayıcısı değilsin. Sesini duyanlar seviniyor değiller. Hasret dolu bakışların boşluğa düşüyor. Varlığın bir yeri dolduruyor değil evinde bile. Yokluğun varlığından daha çok kanıksanmış. Sensiz de olsa her şey tamam. Hatta, çoğu şeyi varlığınla eksiltiyorsun. Mutlulukları yarısından bölüyorsun. Huzuru kaçırıyorsun hayret dolu bakışlarınla. Yabancılıklar düşürüyorsun aşina yüzlere. Soğuk bir hançer gibi sokuluyorsun neşeli dakikalara. Dağıttığın huzuru, parçaladığın sevinçleri ardında bırakıp, varlığının lüzumsuzluğunu acıyla görüp, kocaman bir hayal kırıklığı ile geri dönerdin belki... "Böyle yaşamaktansa, öleyim daha iyi" deyip mezarlık kapısından içeri süzülürdün bile-isteye. Belki de sitem ederdin ömrünün eksik gününü sana böylece ödemeye kalkanlara. Tedirginlikle yaşadığın, yabancı görülüp bir köşeye atıldığın, dost seslerini hiç bulamadığın, aşina yüzlere hiç varamadığın o günü yaşanmış saymazdın. "Bunu saymam!" derdin. Yeni bir gün daha isterdin. Yepyeni bir gün... Aslında ölmüş olduğunun kimselerce bilinmediği.. Hayata, kaldığın yerden, kimseyi şaşırtmadan devam edebileceğin. Dostlarının seni hemen tanıdığı. Evde beklendiğin. Yakınlarının adeta "ay yine mi sen!" alışkanlığı ile seni kapıda hiç şaşırmadan karşıladığı. Tebessümünün sımsıcak mutluluklar başlatabildiği. Bilindiğin, beklendiğin, önemsendiğin, kanıksandığın. Hiç ölmeyecekmiş gibi yarından sonralar için hayaller kurabildiğin. İçinde acı da olsa, yoksulluk da olsa, sevindiğin, sevindirebildiğin. Varlığının küçük ve önemsiz de olsa bir şeyleri tamamladığı. Aranmıyor da olsan, cep telefonlarında adının yazılı olduğu. Yarım kalmış işlerin seni beklediği. Ödünç bir günü yaşadığını bile unuttuğun. Hiç bitmez sandığın zorlukları olan. Öyle ki, bu sınavı geçebilir miyim diye telaşlandığın, iş bulamazsam n'olacak benim halim diye kaygılandığın. Nasılsa barışırım diye rahatlıkla küsebildiğin. Sonra özür dilerim diye hoyratça kızabildiğin. Birden kayboluversen, ardından ağlayacaklarının olduğu. Nasılsa yarın var diye özensizce harcayabileceğin sıradanlıkta bir gün. ... Farkında mısın? O gün, bugün... Senai Demirci

insanlara tardım etmek iyi birşey umarım bu huyunuz hep devam eder

Ne Oldu Bugun? Nein War? Seni Cok İyi Tanımıyoda Olsam Yardımcı Olmaya Calısabilirm..

Her anı dolu dolu yaşamak lazım

Gerçekten çok güzel bir paylaşım. Nefesimi keserek okuduğumu söyleyebilirim. Eline sağlık arkadaşım.

İnsana hayatımızın gerçekten de ödünç olduğunu hatırlatan bir yazı teşekkürler emeğine

Çokkk güzel bir paylaşım. Teşekkür ederim. Okurken içimden bişeyler koptu sanki... Technogirl

anam forum iyilek meleği kaynamaya başlamış teşekkür ederim ilginiz için

Hiç bu açıdan düşünmemiştim, çok anlamlı bi konu olmuş betül abla teşekkürler

Yıl 1986 İstanbul'luların iyi hatırladığı o müthiş kış dolayısıyla ev - işyeri arasındaki mesafeyi birkaç gün yürüyerek gidip gelmek durumunda kalmıştık.. Hiç unutmuyorum. Gültepe girişinden eve kadar olan mesafe yaklaşık 2.5 km. dir ve o yol boyunca en az 60 kişiye selam verdiğimi, gülüştüğümüzü hatırlıyorum. Bugün kapı komşumuzu bile tanımıyoruz Güzel bir konu. Eline sağlık.

O gün bu gündür Venüs. Güzel ve bir o kadar da anlamlı bir konu olmuş. İlgiyle okudum. Teşekkürler. Gila