Fukuyama yanıldı gerçekten de. Tarihin sonu henüz gelmedi liberal demokrasiye yeni alternatifler oluştu. Bu süreç bizi daha çok farklı sistemlere de götürecektir zira tarih değişimle geçmiştir. Halk için en önemli şey ekonomidir. Bunu bu yazıda tekrar gördük; halkın özgürlüğünü kısıp, gelirini arttırdığında azalan özgürlüğünün farkına bile varmaz ve yönetimden memnun olur. Tam tersi bir durumda, ekonominin kötüye gittiği ancak demokratikleşme ve insan hakları konularında büyük başarılar göstermiş bir hükümet ise büyük ihtimal diğer seçimde tekrar iktidar olamayacaktır. Yazı çok güzeldi. Teşekkürler paylaştığın için -

Naziler, Rusya ve Çin: Otokratik Kapitalizm... 10 Çinliden 8'i hükümetlerini destekliyor. Putin Rusya'da ilah gibi. Otokratik kapitalizm tıpkı Hitler gibi kitleleri hareket ettirecek güçte. Dünya savaş oyunu henüz bitmedi. Dünya balık hafızasına sahip bir gezegen. 3'te 2'si su kaplı olduğundan belki de... Arz üzerinde, şu an itibariyle nefesini çevirebilenler arasında Dünya Savaşları'nın ne kadar yıkım getirdiğini bizatihi anımsayan çok az sayıda insan kaldı. Savaşta çocuk olanlar bile bugün artık 65-70 yaşında. Savaş hikayelerini torunları dahi muhtemelen dinlemiyordur. II. Abdülhamit Han, "tarihin değil hataların tekerrür ettiğini" söylemişti. Bugün artık tarih, Ramazan ayında Murat Bardakçı'nın yaptığı Sahur Meclisi kadar hayatımızda. Bugün her "net" içinde doğan yeni nesil hiçbir "net"ten haberdar değil. Siteye her gün gelen on binlerce kişiden dünya savaşı görmüş kimse yok, bizler dahil... "Ölümle şaka olmaz diyenler/ kıyasıyla yanıldılar bu çağda" diyen İsmet Özel gibi, bugün ölüm "Esc" bastığımızdan yeniden "spawn"lanacağımız VE savaş "Mouse" tuşlarıyla silah değiştirdiğimiz bir olgu. VDare'den Patrick J Buchanan da bu konuyu ele aldı. Tarihin değil hataların benzeşimi üzerine kurduğu makalesinde Buchanan, Pew'in bir araştırma sonuçlarıyla 1930'ların Nazi Almanya'sı arasında güçlü bir ilgileşim kurdu. Dünyadaki en otoriter, en baskıcı ve en insan hakkı ihlallerinin yaşandığı ülkelerden olmasına rağmen , insanlarının hükümetlerine verdikleri büyük destekten yola çıkan Vdare yazarı, ekonominin kitleler üzerinde nasıl etkileri olabileceği uyarını yaptı. Dünya Savaşları'nı hırslı, deli, gözü kan ve toprak bürümüş insanların çıkarttığı zannedilir ancak savaşları "daha çok" isteyen "orta sınıf"ın başlattığı asla bilinmez. Buchanan yazısı da bu nedenle önemli. Özetleyecek olursa, her 10 Çinli'den 8,2'si hükümetini ve yaptıklarını destekliyor. Bunun anlamı yaklaşık 900.000.000 Çinli'nin eğer hükümetleri "burada size daha fazlası" var derse hiç düşünmeden savaşa yani ölüme gider. Tıpkı 1930'larda Hitler'in Nazi Almanya'sında yaptığı gibi... "Emanet" oylarla yüzde 47'i oy alan Türkiye'nin Başbakanı, tüm Kasımpaşalı havasıyla, "Gidin ölün" dese bile, yani, en iyi ihtimalle 10 kişiden 5'ini gönderebilir. Tabi Çin ve Rus hükümetlerinin diyebileceği gibi bir "daha" ve gönderebileceği bir "orta sınıf" varsa... NEDEN ÇİNLİLER VE RUSLAR HÜKÜMETLERİNİ BU KADAR ÇOK SEVİYOR? Winston Churchill 1937'deki "Büyük Muasırlar"ında, "Onun başarıları hakkında herhangi bir şey düşünülebilir, ancak tüm dünya tarihindeki en dikkate şayanlar arasındadır" diye yazmıştı. Churchill, Saar'ın birleşmesi ya da Renenya'nın yeniden işgali gibi sadece Hitler'in politik zaferlerinden değil ekonomik başarılarından da söz ediyor. İktidarının 4'ncü yılında Hitler, Almanya'yı Çöküntü'den çekip çıkardı, işsizliği 6 milyondan 1 milyona indirdi, Gayri Safi Milli Hasıla'yı yüzde 37 artırdı ve otomobil üretimini 45 bin araçtan senelik 250 bine çıkarttı. Şehir ya da eyaletlerin bütçe açıkları kayboldu. Materyalist terimlerle, Nazi Almanya'sı ürkütücü bir başarıydı. Sadece Churchill ya da Lloyd George değil Avrupa ve Amerika'da başkaları da 3'ncü Reich'ın, müttefiki faşist İtalya'nın ve Joseph Stalin'in hızla endüstrileştirdiği Sovyetler'in başarıları karşısında hayrete düşüyorlardı. Lincoln Steffens, "Geleceği gördüm ve işe yarıyor" diye mırıldanıyordu. Birçok Batılı, demokrasilerin Çöküntü ve moral kırıklığında olduğunu fark ederek, geleceği Berlin'de, Moskova'da ve Roma'da görüyorlardı. Almanya'da Hitler, dış gözlemcilerin adil dediği halk oylamalarında yüzde 90'dan fazla destek alıyordu. Kanlı Roehm tasfiyesi, Avusturya Şansölyesi Dollfuss'un 1934'de Nazilerce öldürülmesi ve Yahudi-karşıtı Nuremberg yasalarından sonra bile III. Reich'ın ve dışarıda yarattığı korkuyla karışık saygının popülaritesi, The New York Times'da yer alan bir kamuoyu araştırmasını akla getirdi. Pew Araştırma Merkezi tarafından 24 ülkede yapılan araştırmada, dünyanın en uzak köşesinde ve ilk kurulan medeniyetlerinden Çin'in halkının en çok hoşnut olduğu ortaya çıktı. Başka hiçbir millet onlara yaklaşamadı bile. Brian Knowlton 23 Haziran tarihli The Times'deki makalesinde, "Ankete katılan Çin halkının yüzde 58'i ülkenin gidişatından memnun olduğunu söyledi. 2002'de bu oran yüzde 48'di. Ulusal ekonomiden hoşnut Çinlilerin sayısı yüzde 52'den yüzde 82'ye çıktı" diye yazdı. Yine de Çin, farklı düşünenleri bastıran, özgürlükleri ciddi şekilde yasaklayan, devletin üstünde bir Tanrı'ya ibadete çağıran Hıristiyanlık ve diğer tüm inançlara işkence eden, Tibetlileri ve Uygurları zulümle baskı altında tutan ve onların topraklarını kültürlerini yok etmek için Han Çinlilerine veren ve Tayvan'ı tehdit eden bir rejime sahip. Çin aynı zamanda Maoist ideolojinin ırkçı şovenizmle yer değiştirdiği ve İtalya ve Almanya'nın 1930'lardaki halini anımsatan ham milliyetçiliğe sahip bir ülke. Buna rağmen Çinlilerin yüzde 80'ninden fazlası ülkenin gidişatıyla ilgili hoşnut ve hatta mutlu. 3 kişiden 2'si hükümetin onlara dert olan sorunlarla ilgilenerek harika iş çıkardığını düşünüyor. Peki, en çok tatmin olan 3'ncü ulus kim? Vladimir Putin'in Rusya'sı. Moskova bugün daha milliyetçi, daha az demokratik ve komünizmin batışından beri Batı'ya karşı daha yüzleşmeci. Güç konsolide oluyor, eski Sovyet cumhuriyetleri Moskova'dan hırlamalar, homurtular duyuyor ve havada Soğuk Savaş'ı anımsatan bir ürperti var. Buna rağmen NYT, "Otoriter eğilimlerle ilgili Batılı endişelere rağmen Rusların yüzde 54'ü ülkenin gidişatından memnun" diye yazdı. Bugün halklarının isteklerine karşılayan dünya üzerindeki en büyük uluslardan ikisi büyük ölçüde otoriter. Nedenler arasından en üstte, tabii ki, Çin'in son 10 yılda sürdürdüğü yüzde 10-12'lik büyüme ve Rusya'ya bu engin ülkede bolca bulunan petrol ve doğal gaz karşılığında akan zenginlik yer alıyor. Yine de bu rahatsız edici değil mi? Birleşik Devletler'den sonra gelen dünyanın iki süper gücünde yaşayan insanlar, ifade, din ya da basın özgürlüğünden ziyade refahın, ulusal gurur ve gücün artmasını önemsiyor gibi görünüyorlar. İsterseniz, Çinlilerin ve Rusların tatminliğiyle Amerikalıların hoşnutsuzluğunu karşılaştırabilirsiniz. Pew anketine katılan Amerikalıların sadece yüzde 23'ü ülkenin gidişatından memnun olduğunu söyledi. Yani her 5 Amerikalıdan sadece 1'i ABD ekonomisinden hoşnut. Başka araştırmalar Amerikalıların yüzde 82'sinin ülkenin yanlış yönde gittiğini düşündüğünü ortaya koydu. Sadece yüzde 28 Başkan Bush'un performansını onaylarken sadece yarısı Kongre'yi geçer not verdi. İngiltere, Fransa ve Almanya'da her 10 kişiden sadece 3'ü ülkenin gidişatından mutlu olduğunu ifade etti. Liberal demokrasi piyasada dip yapıyor. Bu aynı zamanda bir sistematik kriz değil mi? 1992'de Tarihin Sonu adlı eserinde Francis Fukuyama demokratik kapitalizmin nihai dünya zaferini anlatır. Onun dışındaki tüm sistemler çökmüştü ya da yolda çökecekti. Gelecek bize ait olacaktı. Demokratik kapitalizmin, bugün artık büyük bir rakibi var. Otokratik kapitalizm. Asya, Afrika, Orta Doğu ve Latin Amerika'daki uluslar Çin ve Rusya'nın otokratlarına öykünmeye başladılar, tıpkı 1930'larda faşist İtalya ve Nazi Almanya'sının taklit edildiği gibi. Oyun henüz bitmedi. Altın gollü uzatmalara giriyoruz. Oğuz ESER / TIMETURK Kaynak...

Forumda bu konuyla ilişkili bir başlık var: http://www.wardom.org/halk-ne-ister-t233235.html. Konu dünya değil de Türkiye çapında değerlendiilimiş ve kısaca halk özgürlük, demokrasi vs değil, avanta ister deniyor. Haklılar.