valla güzel delilikler yapmışsınız anlaşılan öle olması dahada güzel galiba bir deli olarak bende bunu söylebilirim galiba

heheh oda guzel Jazz

Alıntı yazmayı unutmuşsun sanırım Orjinali burdan

sizinki aptallık değil baya bi delilik olmuş abi ya istanbuldan antalyaya bisiklettle gidilirmi. ben bile biliyosanız ankarada sincandan emirlere gidene kadar kıçım çıktı.

aptallık değil ben olsam cinnet geçiririm wallahi billahi antalya ya bisikletle gitmek he paylaşım teşk... saygılar...

Aptallıklardan bahsederken tabiki en önemli ve uzun süreli olanı İstanbul'dan Antalya'ya bisikletle gidişimiz oldu. Kendisi başlıbaşına aptallık olan bu olayda, başımızdan da bin türlü olay geçti. Mesela Koray'ın patlayan lastiğini bize değiştitmeye çalışması ve iki saatlik uğraştan sonra beyfendiyi "üçümüz beraber değiştirelim bari" ye anca ikna edişimiz... Olymposta çadır kuracak yer ararken elinde pusulasıyla güneşin konumuna bakıp birşeyler yapan adamı görüp "Salağa bak naapıyo kuralım lan şu ağacın altına gitsin" deyip sabah buhranlar içinde kalktığımızda gölge olan tek yerin o adamın çadırı olduğunu görüp göt olmamız... Bir çok normal insan dağa tepeye tırmanırken her türlü ekipmanı yanına alır, plan yapar, rota çizer. Fakat Ozan'la Ege ayağında terlikle, şortla ve ellerinde sigarayla, "Ne var! ya şurdan tırmanırız akşam olmadan da döneriz"deyip tam hava kararmak üzereyken her tarafları yara bere kan revan içinde dönerler... Bir yılbaşı akşamı tam kadro ne yapacağımıza saatlerce karar veremedikten sonra ancak gece saat birden sonra nerden çıktığı belli olmayan "Hadi Abant'a gidelim" fikri ortaya atıldı. Nerde ve ne zaman olursa bizbize eğleniriz nasılsa düşüncesiyle yola çıktık. Abant'a vardığımızda havanın karanlık olmasından dolayı gölü bulmamız biraz zaman aldı. Göl buz tutmuştu ve hevesle gölün üstünde tepinmeye başladık. Hiç birimizin aklına bu buz bizi taşır mı sorusu gelmedi. Genel öğrenme yöntemi olan deneme yanılma ile buzun bizi taşıyabildiğini öğrendik. Saat 5:30 civarıydı ve uykumuz gelmişti. Bir saat kadar uyuyup güneş doğmadan uyanacak ve güneşin doğuşunu izleyecektik. Zaten oraya da gidiş amacımızdı. Gözümüzü açtığımızda saat sekizdi ve doğal olarak güneş çoktan doğmuştu. Tam bize yakışır bir şekilde izlemiştik güneşin doğuşunu... Kısaca 350 km yol yapıp iki saat uyuyup geldik. Sene 94 yada 95 lojmanda yağlı kayış oynuyoruz. Sevgili Beslan'da ebe... Kemer saklandı ve herkes kaçıştı. Bir süre sonra kemeri bulan Beslan daha çok acıtır diye kemerin tokalı tarafıyla bize vurmak için haraekete geçti ve Arif'e doğru güzel bir hamlede bulundu. Beslanın daha çok can acıtma düşüncesi işe yaramıştı ve kemerin tokasında ki sivri demir Arif'in gözüne girmişti. Aynı arkadaş Savaşın az daha boynunu kırarak hastanelik etmiş ve yine bir eşek şakası sonucunda kendisine kızan arkadaşına "Ne trip yapıyon lan!!" diye bağırmıştır. Çok kısa olarakta hemen: ağaca çıkar aşağıdakilere kozalak fırlatır, tekme atar, taş fırlatır... İnegöl'de dağda kamp yapmaya giderken o yörenin meşhur göz suyu adı verilen sözüm ona enteresan bir yeri olduğunu duymuştuk. Güya göze sürünce iyi geliyormuş. Kampın üçüncü günü Özgür Savaş'ı göz suyuna gitmeyi güç bela ikna etmiştir. Üç saatlik uzun bir yürüyüşten sonra karşılaşılan şey tam bir faciadır. Dakikada üç, bilemedin dört defa damlayan saçma sapan bişeydir... Bu olaydan iki gün önce ise fenerinin ışığı yanmayan Ege, "Bunun pilleri bitmiş oğlum!" diyerek pilleri dereye atmıştır hayvan herif. Daha sonra paketten çıkardığı yeni pillerle de fenerin yanmadığını görünce az önceye dereye pilleri değil, kendisinin atlaması gerektiğini farketmiştir. Yine aynı kamp macerasında oraya gidiş amacımız olan büyük şelaleyi görmek için nehir boyundan ilerleyip 5 saatlik zorlu bir maratondan sonra şelaleye ulaştık. Şelalenin civarında kamp kuracak yer olmadığını farkedince geri dönüp daha uygun bir yer bulalım düşüncesiyle harekete geçtik. Tabi bu sefer nehir boyundan değil yukarıdan vadinin üst tarafından gidecektik. 15 dakikalık bir yürüyüşten sonra birde ne görelim!!!! Sabah ayrıldığımız kamp yerine geri dönmüşüz... 5 saatlik zorlu nehir boyu yürüyüşümüzün ortalarında bir yerinde sırtımızda çantalarla sürekli suya girip çıkmaktan sıkılan Koray, gözüne nehirin yukarısında bir yol kestirip ben oradan gideceğim diyerek gruptan ayrılmıştır. Yarım saat bize paralel bir şekilde giden Koray daha sonra yol bitince ve kayalıklardan aşağıya da inemeyince o kadar yolu geri gidip nehir boyundan tekrar aramıza katılmıştır. Savaş'tan bahsetmişken bu arkadaşın iki tane efsane olayı vardır ki okuyun torunlarınıza anlatırsınız. Savaş bir gün evde can sıkıntısından babasının rakısından içmiştir. Çok içtiğini farkedince eyvah babam anlayacak diyerek rakı şişesine su koymak gibi dahice bir planı uygulamaya koymuştur. Gerisini anlatmaya gerek yok... Hadi o zaman yaşın küçüktü anlamıyordun ya ikincisi? Bilirsiniz erkekler arası iğrenç muhabbetler vardır. Osurmak gibi... Özgür'le Arif bir gün osuruk yarıştırırken bunları hayranlıkla izleyen Savaş onlara özenir ve bende yapacam diye kendini zorlar. Sonrası malum... Arkadaş osuruktan fazlasını çıkarır. Esas osuruk efsanesi bundan sonra başlar zaten. Bu olay tüm arkadaş ortamlarında yayılır. Bir gün Koray'ın bir arkadaşının doğum günü partisine Koray Savaş'la birlikte gider. Savaşın namını Koray'ın tüm arkadaşları bilmektedir fakat henüz görmemişlerdir. Koray Savaş'ı Hürol olarak tanıtır. Doğum günü olan Didem'in Savaş niye gelmedi sorusuna "Dalga geçersiniz diye gelmedi" cevabını Savaş bizzat kendi verir. Şu bizim Küçükyalı lojmanları pek bi rüzgarlıdır. Yine bir gün salak salak otururken uçurtma uçuran çocukları gördük ve "Hadi lan bizde yapalım" tribine girdik. Ama bizimki farklı olmalıydı. Hem endüstriyel tasarımcı arkadaşımız Beslan'da vardı yanımızda. Onun da yattı kafasına ve tamam dedi. Arkadaşımız kendine yakışanı yaptı ve farklı bir uçurtma tasarladı "DEMİRDEN" Herif anlatırken bizde salak salak dinliyorduk bir bildiği vardır herhalde diye. Tabi hemen uyandık. Tamam lojmanlar rüzgarldır fakat bu müthiş icadı havalandırmak için tayfun falan lazımdı. Daha sonra beklenen gerçekleşti ve dalga geçtiğimiz için kızdı ve saldırdı hayvan herif. Koray ve Ege'nin bilgisayarları mütemadiyen arızalandığı için yine bir arıza durumu sonrası bu iki arkadaş bilgisayarları bilgisayarcıya götürmeye karar verirler. Elde bilgisayarlarla apartmandan dışarı çıkarlarken Koray'ın annesi camdan "Oğlum öyle götürülürmü ayıp durun bir poşet vereyim ona koyun öyle götürün!" der. Yine aynı Koray'ın annesi bizleri sabahın dördünde Kuşadasından uğurlarken malumunuz arkadan su dökme faslını dört kat aşağıya inmeye üşendiği için balkondan halletmiştir. Tam o sırada Ozan'ın "Bismillahirahmanirahim" diyerek arabaya binmesi bizden çok kendisini şaşırtmıştır. Yine o seneki tatilimizde Fethiye'den ayrılıp 4-5 saat yol gittikten sonra akşam vakti Antalya Olympos'a ulaştık. Biraz oturup bişeyler içtikten sonra "Burası değişmiş çok sıkıcı olmuş" diyerek söylediğimiz yemeği bile iptal edip, bütün geceyi yolda geçirip Fethiye'de tanıştığımız arkadaşların yanına Selçuk'a gittik. Zaten o bir haftalık tatilimizi 5000 KM den fazla yol yaparak neredeyse direksiyon başında geçirdik. Koray, Ege ve Ozan Carmina Burana denen şeyi dinlemeye giderler. Çünkü Eda arkadaşımız Ankara'dan gelmiştir ve koroda oda söyleyecektir. Yoksa bizim alakamız yoktur böyle şeylerle. Konser salonuna geldiğimizde herkes gayet şık giyinmiştir. Bizim üç aptal ise maçtan çıkıp gelmiş gibidirler. Konser salonunda etrafa bakan Ege, milletin elinde Carmina Burana ve diğer festival etkinlikleriyle ilgili bilgiler olan kitapçığa baktığını görür. Koray ise koltuğunda rahat bir şekilde oturup çantasından çıkardığı Fanatik gazetesini okumaktadır. Neyse... Konser bitiminde dışarda Eda'ya telefon ederler. Fakat içerisi kulis mulis derken kıza ulaşamazlar. Daha sonra Ege ve Ozan orada bekleyen minibüsün festival servisi olduğunu ve karşıya gittiğini öğrenince telefonla konuşan Koray'ı kolundan tutup minibüse bindirirler "nasıl olsa Eda'yı yarın görürüz" derler. Servis rahattır nede olsa. Yolda bizimkileri arayan Eda'nın "Nerdesiniz?" sorusuna bir iki zırvaladıktan sonra yarın Eda'yı göremeyeceklerini anlayınca "ayıp oldu bak!" diyerek apar topar servisi durdurup Zincirlikuyuda inerek, Mecidiyeköy'e arkadaşın oteline kadar yürürler. Eda daha gelmemiştir otele. Onbeş dakika lobide bekledikten sonra Eda telefon açar ve gelemeyeceğini söyleyip özür diler. Bizimkilerde "noolacak canım aşkolsun" falan filan derler. Daha sonra taksiye binip Taksime, oradan dolmuşa binip karşıya, oradanda evlerine giderler ve herşeyi ellerine yüzlerine bulaştırmanın gururunu yaşarlar...