mesajlarını okudum sen zaman yolcusuna kafayı takmısın ama onun taktını sanmıyorum

dostum nerden buluyorsun bunları ya kurt cobanı çok hoşuma gitti acaba niye intihar ediyor

Küçük kız, annesiyle yürürken birden durdu. Yağmur damlacıklarıyla ıslanan gözlüğünü çıkararak baktığı şey, babasıyla birlikte bisiklette giden başka bir kız çocuğuydu. Bisikletteki kız, düşmemek için babasına sıkı sıkı sarılmış ve soğuktan pempeleşen yanaklarını, onun sırtına dayamıştı. Adamın ara sıra yana dönerek söylediği sözler, küçük kızı kıkır kıkır güldürüyordu. Kaldırımdaki kız, bisikleti arkasından bakarken; annesi durumu fark edip: - Baban da, hergün vaktini ayırıp seni okula bırakıyor, dedi. Hem de mersedesiyle. Annesi kızının üzüntüsünü dindiremeyince; "İstersen seni bisikletle götürsün ha ne dersin?" dedi.. Küçük kız, buğulanan gözlerini annesinden saklarken: - Çok isterdim, diye karşılık verdi. Belki de böylelikle, babama sarılırdım... Bir adam hergun ayni kahveye ayni saatlerde gelip ayni yere oturup saatlerce Bogaz i izliyormus. Ve hergun ama hergun yuzunde ayni mutsuz ifade varmis. Saatlerce o mutsuz ifade ile bogazi izliyormus. Birgun kahvenin sahibi merakini ve konusma istegini tutamamis ve adamin yanina gitmis. Masasina oturmus ve konusmaya baslamislar. Kahveci neden mutsuz mutsuz oldugunun o kadar da onemli olmadigini herkesin derdinin oldugunu soylemis. Ve de eklemis ben mutsuz oldugum zamanlarda su karsiya kurulan sirke gidip oradaki palyacoyu izlerim demis. O kadar neselidir ki onu izleyen en somurtkan kisi bile kahkaha atarak gider demis. Adam da cevap vermis O palyaco benim... Kurt Çobanı Gozlerini kapatmish dusunuyordu Bashka birshey goremiyordu Gozlerini actiginda yine ordaydi Orasi bu kadar yakindi elini uzatti Dokunamadi Gelecegi gordugunu sandi Bir an aglamakli oldu Aslinda her zaman agliyordu zaten Gecmishi gordugunu farkettiginde Hershey icin cok gec oldugunu dusundu Sonra tekrar dusundu Tabancayi sakagina dayadi Bir kere daha dusundu Yine uzatti elini Karsisindaki elini cekti O da tetigi Savasin en kanli gunlerinden biri.. Asker, en iyi arkadasinin az ileride kanlar icinde yere dustugunu gordu. Insanin basini bir saniye bile siperin uzerinde tutamayacagi ates yagmuru altindaydilar. Asker tegmene kostu ve: "Tegmenim. Firlayip arkadasimi alip gelebilirmiyim?" Tegmen sasirir, "Delirdin mi?" "Gitmeye deger mi? Arkadasin delik desik olmus! Buyuk olasilikla olmustur bile& Kendi hayatini da tehlikeye atma sakin!" Asker israr etti ve Tegmen "Peki! Git o zaman!"dedi. Inanilmasi guc bir mucize! Asker o korkunc ates yagmuru altinda arkadasina ulasti. Onu sirtina aldi, kosa kosa dondu. Birlikte siperin icine yuvarlandilar. Tegmen, kanlar icindeki askeri muayene etti. Sonra onu sipere tasiyan arkadasina dondu, "Sana degmez, hayatini tehlikeye atmana degmez, demistim. Bu zaten olmus!" "Degdi tegmenim!" dedi asker& "Nasil degdi?" dedi tegmen.. "Bu adam olmus gormuyormusun?"Asker cevapladi, "Gene de degdi komutan}m! Cunku yanina ulastigimda henuz sagdi... Onun son sozlerini duymak, dunyaya bedeldi benim icin." Ve arkadasinin son sozlerini hickirarak tekrarlad}: "Jim! Gelecegini biliyordum!.. Gelecegini biliyordum!" Kaba saba, soluk, yipranmis giysiler icindeki yasli cift, Boston treninden inip utangac bir tavirla rektorun burosundan iceri girer girmez, sekreter masasindan firlayarak onlerini kesti... Oyle ya, bunlar gibi ne idugu belirsiz tasralarin Harvard gibi universitede ne isleri olabilirdi? Adam yavasca rektoru gormek istediklerini soyledi. Iste bu imkansizdi. Rektorun o gun onlara ayiracak saniyesi yoktu. Yasli kadin cekingen bir tavirla,"Bekleriz" diye mirildandi... Nasil olsa bir sure sonra sikilip gideceklerdi. Sekreter sesini cikarmadan masasina dondu. Saatler gecti, yasli cift pes etmedi. Sonunda sekreter dayanamayarak yerinden kalkti."Sadece birkac dakika gorusseniz. Yoksa gidecekleri yok" diyerek rektoru iknaya calisti. Anlasilan care yoktu. Genc rektor isteksiz bir bicimde kapiyi acti. Sekreterinin anlattigi tablo icini bulandirmisti. Zaten tasralilardan, kaba saba koylulerden nefret ederdi. Onun gibi bir adamin ofisine gelmeye cesaret etmek. Olacak sey miydi bu? Surati asilmis sinirleri gerilmisti. Yasli kadin hemen soze basladi. Harvard'da okuyan ogullarini bir yil once bir kazada kaybetmislerdi. Ogullari burada oyle mutlu olmustu ki, onun anisina okul sinirlari icinde bir yere, bir anit dikmek istiyorlardi. Rektor, bu dokunakli oykuden duygulanmak yerineofkelendi."Madam"dedi, bir sesle, "Biz Harvard'da okuyan ve sonra olen herkes icin bir anit dikecek olsak, burasi mezarliga doner..." "Hayir, hayir" diyerek haykirdi yasli kadin."Anit degil... Belki Harvard'a bir bina yaptirabiliriz". Rektor, yipranmis giysilere nefret dolu bir nazar firlatarak,"Bina mi?" diyerek tekrarladi,"Siz bir binanin kaca mal oldugunu biliyor musunuz?Sadece son yaptigimiz bolum yedi bucuk milyon dolardan fazlasina cikti..." Tartismayi noktaladigini dusunuyordu. Artik bu ihtiyar bunaktan kurtulabilirdi. Yasli kadin sessizce kocasina dondu."Universite insaatina baslamak icin gereken para bu muymus?Peki, biz nicin kendiuniversitemizi kurmuyoruz, o halde?" Rektorun yuzu karmakarisikti. Yasli adam basiyla onayladi. Bay ve Bayan Leland Stanford disari ciktilar. DoguCalifornia'ya, PaloAlto'ya geldiler. Ve Harvard'in artik umursamadigi ogullari icinonun adini ebediyyen yasatacak universiteyi kurdular. Amerika'nin en onemli universitelerinden birini... STANFORD'u... >Vehbi Koç ölmeden evvel oglu Rahmi'ye beni mezara çoraplarimla > >gömün diye > >vasiyet etmis ve bir de mektup vermis. Bu mektubu ben öldükten > >sonra ilk > >basin sikistiginda açarsin demis. Gün gelmis Vehbi Koç ölmüs. Vasiyeti > >geregi mezara Vehbi koç'u çoraplariyla gömmek istemis Rahmi. > >Fakat cenaze > >namazini kildiran hoca kabul etmemis ille de çoraplar çikacak > >demis. baska > >imam getirmisler o da kabul etmemis dinimize ters diyerek. baska hoca > >getirmisler tabi o da o da hiçbiri kabul etmemis. ve vehbi koç'u > >çoraplariyla gömülmesine razi olacak imam bulamamislar. Rahmi > >koç düsünüyor > >tasiniyor bir çözüm bulamiyor. ve birden babasinin ilk basin > >sikistiginda > >aç dedigi mektup geliyor aklina. mektupta söyle diyor: Gördün mü oglum > >Rahmi! ben Türkiye'nin en zengini olmama ragmen mezara bir çorap dahi > >götüremedim. hepinize sevgiler... > >