Bu akşam yemin ettim, Seni bir daha öpmemek için... Ben ki bütün duvarlarını, afişlerle donatıp Yumruğumla kanatmıştım! Rezil bir aşktı!.. Bütün arkadaşları miting alanlarında Ve mezarlıklarda bırakmıştım... İstanbul... Ey İstanbul ey! Acılar Kraliçesi... Umudun ve direncin yorgun anası! VE ey, çıldırmak üzere olmanın Çamurlu ikonası! Tırnaklarım kopuyor, Görmüyor musun?.. Bir ben miyim kapıları şaşıran, Her yokuşun başında? Bir ben miyim, ekmek arasına, canını doğrayp-doğrayıp yutan? Bir kedi bile sağarken yüreğini, Telaş içinde, yavrusuna; Ey acımasız acuze, Utan şu türbelerden, Minarelerinden utan!.. İstanbul.. ey istanbul ey!. Acılar kraliçesi... Savaşın ve bozgunların gariban çiçeği! Ve ey, teslimiyete düşmanin, O hazin gerçeği!.. Bayraklarım kanıyor, sormuyor musun? Kadınların ki omuzları hicran, Saçları ihanet sarısı... Çocukların ki yağmur emiyor Yıkılası kaldırımlardan... En ücra genlerime, alyuvarlarıma, Kılcal damarlarıma, ruhuma kadar Bıktım; İliklerime, gömlek ceplerime kadar sızan Bu Allahsız yağmurundan!.. İstanbul.. ey İstanbul ey! Acılar Kraliçesi... İhtişamın ve sefaletin çaresiz bacısı... Ve ey, çürümenin, yok olmanın Amansız sancısı! Ciğerlerim çatlıyor, duymuyor musun? Yusuf Hayaloğlu maksat payLaşım deiL mi.? ben de payLaştım.. şimdi hakkını ver ve yorumLa..