Dediklerinize aynen katılıyorum. Dostluk güzeldir ama hakiki dost bulabilirsen...

Okumasına güzel okumuş ama şarkının sözleri vede şarkıya girişteki şiir kısmı çok daha güzel bence.. Saygılar..

Evet gerçekten içinde bulunduğumuz zamanı baz alırsak;dost olarak gördüğün, sırlarını, mutluluğunu, sevincini, sevgini paylaşabileceğin kişileri bulmak çok zordur... Allah her daim hakiki dostları çıkarsın karşımıza..

kendini gerçek hakikatli dost gibi tanıtıp ve sizide gerçekten buna inandıracak hareketlerde bulunan aslında sizin ayağınızı kaydırabilecek içten pazarlıklı oyuncu dost kişiliğine bürünmüş kişileri tespit etmekk hakikaten çok zor dur bu kişiler gerçekten güzel oynar rollerini anlayamassınız taki size zehrini akıtıp yılan gibi sokmak istediklerinde gösterirler kendilerini ama ozamanda iş işten geçmiş olur... bu tür kişilerde vardır her içten candan davranan dost dost olamayabilir sizler istediğniz kadar saf iyi niyetli olun ama bir yerde zehirlenebilirsiniz onun için dikat gerek her sırrınızı her sevincinizi mutluluğunuzu paylaşmayınız sınırlı davranın dost konusunda... her sakkkallı dedeniz her dostum canım dediğinizdende dostunuz olmaz en iyi dostunuz gene kendinizdir... dostluk güzel biryerde fakat nerden biliceksinizki değilmi bir gün o dost bildiğiniz sizin tüm hayatınızı karartacak kişinin olmadığını dostluklarınıza sınır koyunuz sonradan üzülmenize fırsat vermeyin içinize nefreti kini doldurmaya hiç gerek kalmaz bu sebeple... dostlukların sınırı olmalı diyorum ben...

Dreviş laşıkları.. DERVİŞ KAŞIKLARI Sevginin yalnızca sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?diye sordular bir bilgeye. Bilge, büyük bir sofra hazırladı ve sevgiyi dillerinden eksik etmemelerine karşın, onu günlük yaşamlarında hiç kimseye göstermeyen kişileri yemeğe çağırdı. Sofrada herkes yerini aldıktan sonra, önlerine birer tas sıcak çorba, sonra da derviş kaşıkları denen, sapları bir metre uzunluğunda özel kaşıklar getirildi. Ev sahibi konuklarına bu kaşıkları nasıl tutmaları gerektiğini söyledi Herkes kaşığının ucundan tutmak zorunda kaldı. Konuklar, uçlarından tuttukları bir metre uzunluktaki kaşıkları güçlükle taslarına daldırıyorlar, fakat kaşıklarına çorba doldurup, ağızlarına götüremiyorlardı. Ağızlarına bir kaşık çorba koyabilmeyi beceremeyen konuklar, yemekten sonra kalktıklarında, karınlarını doyuramamışlar, kaşıklarından dökülen çorbalarla da sofranın üstünü kirletmişlerdi. Bilge, bir gün sonra ikinci bir yemek daveti verdi. Bu kez, sevgiyi gerçekten bilen ve her gün sevgiyle yaşayan kişileri çağırdı Yüzleri aydınlık, gözleri sevgiyle gülümseyen pırıl pırıl kişiler geldiler ve bu kez onlar yerlerini aldılar, sofrada. Önlerine birer tas sıcak çorba ve sapları bir metre uzunluktaki derviş kaşıkları getirildi. Onlara da kaşıkları ancak, saplarının uçlarından tuta bilecekleri kuralı söylendi. Ev sahibi bilgenin Buyurun, afiyet olsun sözünden sonra sofradaki herkes, önündeki kaşığı, sapının ucundan tuttu ve Herkes kaşığını, karşısındaki kişinin tasına daldırıp, kaşığına aldığı çorbayı, karşısındaki kişinin ağzına uzattı. Bu yöntemle herkes karnını doyura bildi. Konuklar sofradan kalktıklarında ise, sofranın üstünde, dökülmüş tek damla çorba yoktu. Sevginin yalnızca sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır sorusunu soranlara bu uygulamayla yanıt verdikten sonra bilge, bir de öğütte bulundu: İşte, dedi. Kim ki yaşam sofrasında yalnızca kendini görür ve yalnızca kendini doyurmayı düşünürse, o kişi aç kalacağını da bilmelidir. Ve kim ki başkalarına da düşünür ve o da kesinlikle doyurulacaktır. Çünkü yaşam denen bu pazar, alan değil, veren kazançlıdır her zaman

sanırdım gündüzdü onlarla gece içimde ümitti dost bildiklerim ne zaman yıkılıp yere düştüysem bırakıpta gitti dost bildiklerim nerde o sözlere kandığım günler her gülen yüzü dost sandığım günler acıdan kahrolup yandığım günler terkedipte gitti dost bildiklerim korkar oldum bana dostum diyenden varsa var olandan yoksa gidenden ne onlardan eser kaldı ne benden beni benden etti dost bildiklerim meydana cıkalı asıl cehreler aydınlanmaz oldu artık geceler yalanlar tükendi düştü maskeler beni benden etti dost bildiklerim

Nede güzel okumuş zeki müren. Allah mekanını cennet yapsın..

Gerçekten bu dünyada yakınımda bildiğim birkaç dostum tarafından satıldım En güzel ve en uzun arkadaşllarım ilkokul arkadaşlarımdır. Daha doğrusu birkaç tane güvendiğim dostum vardır. Her daim yanımda olanlar Phoebe WarrioR 11 Haziran 2009

Dost diye çıkarsın yolda koyan dost. Güya ki dost imiş, bu nasıl dostluk. Kalleş olan da dost cana kıyan dost. Çok karışık bir iş, bu nasıl dostluk. Yalan söyleyen dost, kazık atan dost. Moda tabiriyle dostu satan dost. Dostunun aşına zehir katan dost. Berbatca bir gidiş, bu nasıl dostluk. Tuzak kuranlar dost, yaralayan dost. İftira eden dost, karalayan dost. Fırstalar düşünce paralayan dost. Dosta zulüm vermiş, bu nasıl dostluk. Ömür törpüsü dost, iyi günde dost. Ardında menfaat hemen önde dost. Bire düşer oldu şimdi binde dost. Her bir yanı kirmiş, bu nasıl dostluk. Saygılar...

bu zamanda güveneceğin ne dostun var ne arkadaşın kolay bulunmuyo doğru arada nadir çıkanda vardost diye gördüklerim dost değilmiş çok geç farkına vardım ama neyse

Karıncaya sorarlar Karıncaya sormuşlar; '' Nereye gidiyorsun?'', '' Dostuma'', demiş. '' Bu bacaklarla zor '' demişler. Karınca; '' Olsun, varamasam da yolunda ölürüm '' demiş.. Yolunda ölünecek dostlara... Farkında olmayabilirsin ama %100 doğru: Bu dünyada uğrunda ölebileceğin en az iki kişi vardır. En azından 15 kişi öyle ya da böyle seni seviyordur. Herhangi birinin senden nefret edebilmesinin tek sebebei, aslında sadece senin gibi olmak istemesidir. Senden gelecek bir gülümseme bazılarına mutluluk getirebilir, o senden hoşlanmasa bile. Her gece, birisi uykuya dalmadan önce seni düşünüyor. Birisi için dünyalara bedelsin. Çok özel ve teksin. Varlığını bile bilmediğin biri seni seviyor. Hayatındaki en büyük hatayı yaptığın zamanda bile, ondan hayırlı birşey çıkar. Ne zaman dünya sana sırtını dönmüş gibi hissedersen, dön ve bir daha bak. Her zaman aldığın iltifatları hatırla. Kaba sözlerin hepsini unut.

Allah şükürler kolay bulunmayan çok güzel dostlarım var iyikide varlar

Neden insan dostunun kıymetini hep kaybettiğinde anlar? Biri açıklayabilirmi?

Klişe bir laf gibi olabilir ancak insanın en iyi dostu kendisidir.

Her rüzgar savuracak bir toz bulur Her rüzgar savuracak bir toz bulur. Her hayal yaşanacak bir can bulur... Her düş gerçekleşecek bir umut bulur... Kolay bulunmayan tek şey güzel bir dostluktur... Kuşlar gibi uçmayı, balıklar gibi yüzmeyi öğrendik... Ama basit bir sanatı unuttuk... İNSAN gibi yaşamayı biliyor muyuz? Zengin; çok mala sahip olana denmez, zengin kalbi olana denir. Kalp zenginliğinden mahrum olan kimse, ne kadar geniş servete sahip olursa olsun yine fakirdir. Tamamı ve hırsı sebebiyle de halk nazarında hakirdir. Kalbi zengin olan kimse de ne kadar fakir olsa herkesin nazarında muhteremdir Paylaşacak dostlarınız yoksa iyi şeylere sahip olmanın bir zevki yoktur Dost dediğin, sevilecek biri olmadığı zamanlarda bile seni sevmeli. Sarılacak biri olmadığı zamanlarda bile sana sarılmalı, dayanılmaz olduğun zamanlarda bile sana dayanmalı, Dost dediğin fanatik olmalı, bütün dünya seni üzdüğünde bile sana moral vermeli, Güzel haberler aldığında seninle dans etmeli Ve ağladığında seninle ağlamalı, Ama hepsinden daha çok, dost matamatiksel olmalı! Sevinci çarpmalı, Üzüntüyü bölmeli, Geçmişi çıkartmalı, Yarını toplamalı... Kalbinin derinliklerindeki ihtiyacı hesaplamalı Ve her zaman bütün parçalardan daha büyük olmalı Sevgiye herzaman yeri olan yüreği kocaman dostlara...