Icimizdeki cocuk ruhunu buyuttugumuzde buyudugumuzu hissettigmizde cirkin birer yaratiga donusuyor cirkinlestikce bencillestikce bencillesiyoruz sanirim... iciniizdeki o saf temiz duygularla yasayan cocuk hic buyumemesi dilegiyle.. tesekkurler sudem..

Tamircinin yanında bağırır, aşırı gidenlerimiz onun yanında çocuklarını döverler. Eli öpülesi, mübarek insan. Helal olsun çocuğunu karşısına alıp konuşan ebeveynlere. Döven sövenler de sıkıyorsa bana gelsin. Bende her şey on misli karşılık görür. Bana bir adım gelene ben on adım giderim, bana bir sövene ben on söverim, bana veya savunmasız birisine el kaldıranın ağzını burnunu buruştururum. Paylaşım için de sağol... Technogirl

iLk de İkinci de Süper Çocuk Gibi Düşünmek Gerçekten Bana Göre Bi Erdemdir.. y.

ÇOCUK GİBİ DÜŞÜNMEK O gun hava çok kötüydü.. durmadan gök gürlüyor, bardaktan boşanır gibi yağmur yağıyordu... küçük kız yine de her sabahki gibi annesinin sesiyle uyanmış, kahvaltısını etmiş ve her gün yürüyerek gittiği Okuluna doğru yola koyulmuştu... ancak gökyüzünde şimşekler birbiri ardına ve o kadar gürültüyle çakıyordu ki, küçük kızın annesi "yavrum bu havada yolda yürürken korkmasın?" diye telaşlandı.. Arabasına atladığı gibi yolda kızını aramaya başladı... derken bir baktı, küçük kızı az ilerdeydi.. Minik minik adımlarla yürüyor, ama ne zaman şimşek çaksa durup gökyüzüne bakıyor ve gülümsüyordu.. Annesi önce bir anlam veremedi ama kızın niye böyle yaptığını çok merak etmişti, nihayet arabayla ona yaklaşıp sordu: "Yavrum hiç korkmadın mı bu havada yalnız yürümekten...? Hem ne zaman şimşek çaksa durup yukarı bakarak öyle ne yapıyorsun...?" Küçük kız cevap verdi: "Gülümsüyorum... çünkü Tanrı fotografımı çekiyor..." Evinde televizyon arızalanmıştı, tamirci gelip televizyonun arkasını açmış ve arkasında bir sürü ekmek kırıntıları. Tabi kimin yaptığını hemen anlamışlar. Evin 4 yaşındaki yaramaz kızı. Bu hangi ailemizde gerçekleşirse gerçekleşsin göstereceğimiz tepki genellikle öfkeli bir davranıştır. Tamircinin yanında bağırır, aşırı gidenlerimiz onun yanında çocuklarını döverler. Fakat anne öyle yapmamış çocuğuyla konuşmayı denemiş ve arkasından hüngür hüngür ağlamaya başlamış. Çocuk ekranda Afrikadaki aç çocukları gördükçe mutfaktan ekmek alıp televizyonun açık bulduğu tek yerinden arkasındaki ızgaralardan içeriye atıyormuş...

ikiside güzeldi ama ikinci hikaye cok anlamliydi. Biz büyüyünce ne oluyoda insanligimizi kaybediyoruz anlamiyorum. 4 yasinda cocuk elinden geleni yaparken biz para kazandigimiz halde bir kurusumuzun hesabini yapiyoruz valla insanligimdan utandim: emegine saglik Sudem cok tesekkür ederim sana PrOF.