Tşk Ederim..

Karanlıkta yuruyordum.. Kendimden habersiz gerçekte nerede olduğumu bile unuturcasına. Kaybolmuşluk içerisinde kendime bir yer şeçmişim ve ben burdayım diyordum.. Bilmediğim yerden kendime adres almıştım.. Gözlerimin önündeki perdeyi çekmeden baktığım hayatta sanki herşey benim için varmış bencilliğinde, büyüklüğün verdiği çekicilikle yaşantımın enaniyet çukurunda kaybolmuştum. Maddiyatın verebileceği güce inanmış o gücün bendeki aydınlık olduğunu savunuyordum.. ve o aydınlık için savaşıyordum.. görmediğime inanmam sahip olmadığımı övmem diyordum.. içimden gelen ses diye tabir ettiğim nefs-i arzularımı özgürlük sevdası ekleyip düşüncesizce yapmaya çalışıyordum. 3 günlük dünyanın dakikalık heyecanlarına kapılmış, kalbimin kararmasının, sehvetin bir sonucu olduğunu görmekten ziyade; şehvetin, beni huzurlu ve mutlu bir kalbe sahip yapacağını düşünüyordum. Sevda adı verdiğim heyecanların kelime anlamıyla örtüşmediğini görememekten ziyade birde sevdayı kullanıp kelimenin aslına hakaret ediyordum. Sokratın "Kendini bil" sözünü kendini bilmez dediklerime söyleyip, bunu bildigim için bilgiliyim diyordum. Gözlerim kamaşmıştı gördüklerim tanıdık görmem gerekenler yabancıydı artık. Ne kadar kötü olan varsa enaniyet, kibir, yalan.. ve niceleri bendeydi.. Her sahip olmak istediğime sahiptim. İşte dünya hayatı!! Nerde isteklerim, heyecanım? Erişilebilecek sondaydım. Sonra o güne kadar bakmadığım değerleri düşünmeye başladım. Çok büyüktüm ya!!! ilk adaletten başladım.. Sonralardan öğrendimki benim bilmediğim bu kavram çok öncelerden nasihat olunmuş. "Adalet mülkün temelidir " denmiş. Sonra sorgulamaya başladım.. Bencilliğin etkisi ile ilk başta bana olan haksızlıklardan başladım. Nerdeydi benim hakkımı alanlar? sonra "Peki benim hakkını yediklerim?" dedim kendime.. Onlara karşı adaletsiz değilmiydim? sonra karşılaştırdım adaletsizliğimle bana karşı olanı. Ne kadarda birbirleriyle örtüşüyordu.. Aklıma geldi "Eden bulurmuş" sözü.. Adaletli olmaya karar verdim ve buna ilk başta onu ögrenerek başladım. Öğrendikçe ufaklığımızdan kalma ama hiç oralı olmadığım dünya ve ahireti düşünmeye başladım. Ben ya çok büyük adam!! öğrenmiştim adaleti haksızlık yapmamak istiyordum.. Her işimde bir çabama karşı bedel ödenmesini istiyordum.. Çabasına karşı herkezin hakkı olan bedeli ödüyordum. Peki ben kalbimin ufak yerine attığım cennet i o eşsiz mükafatı istemek için ne bedel ödüyordum? Geçmişime baktığımda kötü olan herşeyin yanında kendim için kötü olanı Rabbimden bilip iyi olanı kendimden bilmemişmiydim? peki bu kadar adaletsizliğe rağmen nasıl isterdim cenneti? Onu hak etmediğimi düşünmeye başladım. Küçükken dedem gereklerini söylemişti ilk başta iman idi. peki benim imanım O'na inancım nasıldı? sorgulamaya başladım. İnanıyorum diyordum ama O'nun eşsiz adaletinden habersizdim. Sonra açıp hiçde okumadığım Kitabıma baktım. ilk ayette "ikra" diyordu. bugüne kadar okumanın önemli olduğunu bilirdim ama yinede okudugum nefs-i min taktir ettiklerini övünç kaynağı olarak kullanıyor, bilgiliyim diyordum ve gücün maddi değerlerde olduğunu düşünmekten bilginin hayat üstündeki etkisini düşünemez olmuştum. Öğrenmek için yaşamak gerekli derdim. Ya deneme fırsatımın olmadıkları? Onları nereden ögrenecektim? Okumaya başladım kitabımı gördümki benim için verilmiş nice öğüt var. O kadar çoğunu ihlal etmiştim ki. İçimdeki cehennem korkusu büyüyordu ama bir yandan da içime bir serinlik geliyordu çünki okudukça görüyordum ki Rabbim ne büyük, ne kadar bağışlayıcı. 37- Derken Adem Rabb'ından birtakım kelimeler aldı, tevbesini kabul etti. Muhakkak O, tevbeyi çok kabul eden, çok esirgeyendir.(Bakara/37) 3 - O, günahı bağışlayan, tevbeyi kabul eden, azabı çetin, lütuf sahibi Allah'tandır ki. O'ndan başka hiçbir ilah yoktur, dönüş ancak O'nadır.(Mumin/3) Bu ayetler gibi birçok yerde söylemiş tevbeyi en çok kabul edenin Kendisi olduğunu.. O'nun sözünden şüphemi olur! Tevbe ettim RABBİM tevbe ettim.. İçimdeki ürpertiden anladığım bu düşündüklerim bir menfaat karşılığı birine timsah gözyaşları dökmekten öte birşeydi. İçimde sanki temizlenmeye başlamış bir ruh vardı maddiyatla sağlayamadığım binlerce duygunun yerinde şimdi daha önce bakmadığım tadmadığım bir istek, tatmin olmaya çalışmak vardı. İlk kez yaptığımdan güven içindeydim. O an biryerlerden gözüme çarpan "Kalpler ancak Allah'ı zikretmekle tatmin olur." aklıma geldi. Neden daha önce bu sözü denememiştim? Pişmanlık duymaya başladım. Yaptığım herşey için.. Dönüşü olmayan bir yolun bir kısmını geçmiştim ve bana geçmişimdeki yaşadıklarım ve sonuçları kalmıştı. İbret!! ne güzel bir söz. Bir ecnebinin "Kralla köylü aynı iştahla acıkır" sözünü biliyordum ama Rabbim huzurunda padişah da çırakta aynı safta namaz kılar bunu düşünemiyordum. İnsanlara yukarıdan bakmak isteyen ben!; asıl, geri döneceğim yerde ne kadarda küçüktüm. - "Allah katında en şerefliniz takva bakımından üstün olanınızdır."(el-Hucurat, /49/13) - "insanlar tarak dişleri gibi eşittir. Arab'ın yabancıya üstünlüğü yoktur. Üstünlük ancak takvadadır" (Sem'ani, Sübülü's-Selam, Beyrut 1407/1987, III, 274) Okudukça farkına varıyordum. Şu an biliyorum ki bizler insan olarak en donanımlı varlıklarız. Allah bizler düşünelim ibret alalım, düşünelim doğruyu bulalım, düşünelim şükredelim ve düşünelim "GEREKLİ OLANI" yapalım diye en önemli farkımız, aklımızı vermiş. 3 - Şüphesiz ki Rabbiniz, gökleri ve yeri altı günde yaratan, sonra da işleri yerli yerince idare ederek arşa istiva eden Allah'dır. Onun izni olmadan hiç kimse şefaatçı olamaz. İşte O Rabbiniz Allah'tır. O halde O'na kulluk edin. Hala düşünmüyor musunuz! (Yunus/3) Benım oldugum gibi gecmiştede şu anda da ve gelecekte de düşünmekten yoksul insnalara bunca ibret varken, inanmak iman etmek doğru olani bulmak için neden düşünmüyorsunuz diyor Rabbim. Madem bizlere verilen herşeyden sorumluyuz, elde ettiklerimiz veya doğustan elimizde olanlarin sorumluluk cevaplarını nasıl vereceğiz? Bu hikayeden bir kesit idi sadece bir geçişin ufak bazı noktaları, ya doğru yolu bulamayanlar? En azından günahkar olsakda bilmek için çalışıyoruz layık olmasada kulluk edebilmek için bir nebze dahi olsa nefsimizi cahilliğimizi yenmeye çalışıyoruz Allah kabul etsin. ilk başta "Ikra" Oku!! sonra düşün. sonra Hakk'ı bilerek yalnız ona ibadet et. bildiğini yaşa. Kroku değil amaç istenilen. farzedinki bir ögretmensiniz. kimi öğrencileriniz korkudan saygı duyuyor kimileri sevgiden hangisi sizin için daha kıymetlidir? ey samimiyet!! Allah cümlemizi hidayete giden yolda ilerleyenlerden eylesin. Fani ye kıyaslanamaz olan Baki aşkı yaşamayı nasip eylesin. s. a.

emegine kardes okunmalı +k

gerçekden anlamlı bi yazı olmuş uygulamaya gayret etmeliyiz