Eline saglık ayyash

"Tek dileğim Tanrı'dan, bir ömür senin yanında kalmak, sana sarılmak ve bir ömür bu gözlere en derinden bakmak... Tanrı'dan tek dileğim bu!" "Şahidim olsun ki uçan kuşlar, gecemizi aydınlatan bu yıldızlar; bir ömür seni seveceğim. Hayatımın her anı seninle olacak, her daim senin olacağım. Seni seviyorum!" Ilık bir mayıs gecesinde söylenmişti bu sözler. Eda ile Koray'ın mutluluktan zirveye yükseldikleri zamanlardı. Yıllardır bilim insanlarının bile tarifini yapamadığı aşkın tesiri altındaydılar. Üniversite sıraları... Eda ile Koray'ın bir araya geldikleri ilk mekanlardı. Birbirlerinin farkına vardıkları. Ortak aldıkları bir ders sırasında, sınıfta görmüştü Koray Eda'yı. Halk arasında yıldırım aşkı denilen bir hadiseyle yüz yüze gelen Koray için, artık o yıllar mutluluğa doğru giden yıllardı. İlk buluşmaları... Koray'ın Eda'nın gözlerine bile bakmaya çekindiği zamanlar. Heyecanı azaltmak için geçen konuşmaların tıkandığı bir noktada birbirlerine ilk kez değen parmaklar. İki insanın, parmaklarından tüm vücuduna yayılan sıcaklık. İkisinin de tanımlayamadıkları bir duyguyla titremeleri. Bir aşkın doğuşuna klasik bir örnekti. Aşk onlara göre, zamana göre artan bir fonksiyon gibiydi. Grafiği sürekli yükselme, limiti sonsuz ve türevi mutluluk hep artma eğilimindeydi. Hiçbir matematik dersinde, hiçbir hocanın sözünü etmediği bir fonksiyondu aşk. Üniversite sıralarında öğretilmese de, o sıralarda öğrenilen bir dersti. Sözler, vaatler ve gelecek planlarının da bir sonu yoktu. Zaten onların bir arada olduğu her yerde ve her anda, durumları ne olursa olsun mutluluk onlarındı. Sevmek işin en önemli kısmıydı. Seviyorlardı ve bu yüzden hayat her daim mükemmel olacaktı. Mezuniyet... Aileleri bu işe dahil edene kadar, ayrı geçirecekleri uzun süreler. Bir ömür gibiydi sanki. Zaman geçmek bilmiyordu sevdiğinden uzakta. Koray askerden dönmüş, işini de bulmuştu. Eda ise o sürede zaten çalışıyordu. İki hayat çizgisinin, bir noktada çakışması ve sonsuza dek bir arada devam etmesi için artık bir engel yoktu. Mutluluklarına aileleri de dahil etmenin zamanı gelmişti. Evliliğin ilk yılları... Bir aile olabilmenin temel unsurlarından biri de olmuştu sonunda. Anne ve babanın uykusuz geceleri ve tatlı meşguliyetleri mutluluğun bir kademe daha yükselmesine neden olmuştu. Onlar birbirlerini sonsuza dek seviyorlardı. Fakat hayat, yapısı itibarıyla mutluluk denen şeye haset besleyen bir olguydu. Bir yerlerde mutluluk uzun sürmemeliydi. Bu kadarı onlara yeter diye düşündü hayat. Koray işten atıldı. Eda ise zaten ev hayatıyla iş hayatını uzun süre devam ettiremedi. Ama mutlu olmak zorundalardı. Söz vermişlerdi mutlu olmaya. Bu meseleler, onarı yıkamazdı. İşsiz geçen uzun zaman. Mali konuların, mutluluk için tek şart olan sevmenin önüne geçtiğini anlamışlardı. Yakın zamana dair hatırladıkları şeyler genelde kavgaları oluyordu artık. Eda'nın, Koray'la eskisi kadar ilgilenmemesi de ayrı bir sorundu. Ve Koray'ın da mutluluğu başka kadınlarda arama çabaları da diğer bir sorun. Mutluluk, mola verdikleri son duraktı artık. Koray'ın alkolle münasebeti de, Eda'ya olan ilgisinin önüne geçmişti elbette. Sevmek mi, bir yerlerden bir çağrışım yapıyordu artık. Hafızaları, çok bulanık bir halde hatırlamalarına izin veriyordu. Mutluluk ise zaten çoktan silinmişti hatıralarından. Eda ayrılmıştı evden. Artık annesiyle beraber kurutuyordu göz yaşlarını. Gün içerisinde kurduğu cümleler, genelde Koray'a beddua ve hakaret temalı oluyordu. Birbirlerini ilk gördükleri Edebiyat dersinin profesörünün bile kuramayacağı akıcılıkta, sitem ve hakaret dolu cümleler. Eda, mutsuzluk dersinden tam 100 almıştı. Koray ise o sıralarda alkolün kimyasal analizini yapmakla meşguldü. Alkolün bünyeye tesiri konusunda, uzun deneyimleri sonucu doktora tezi bile yazabilirdi artık. Başka kadınlarla sosyal faaliyetler de hayat üniversitesinde artık bir hobi olmuştu. Gelinen nokta da, ikisi de mutluluğun zirvesinden tam yere çakılmışlardı. Hep zirveyi düşlerken, çıkılan basamakları görememişti onlar. Dağın karlı olup olmaması, sarp olup olmaması umurlarında değildi. Zirveye çıktıklarını zannederken, zirveyi göremeden bir tünekten aşağı uçmuşlardı. O sıralarda dünyanın farklı köşelerinde insanlar yine aynı sözleri veriyordu. Yine aynı sözlerle bir hayata atılıyor ve körü körüne bir yola çıkmaya hazırlanıyorlardı. Adımlarını yanlış attıklarında, ucunda bir duvar olan yola gireceklerinden habersiz. Yine aynı anda dünyanın farklı yerlerinde insanlar, birbirlerini ilk gördükleri gün yaşadıkları heyecanı yaşıyorlardı. Sevgi yerli yerindeydi. Mutluluk zamanla artık azalsa da, hep olduğu yerdeydi. Çünkü hepsi, önce saygı denen şeyi bağışlamışlardı karşı taraftakilere. Şartlar ne olursa olsun, karşısındakinin isteklerine ve durumuna saygıydı. Onlar önce saygı olmadan, aşkın bir kumar olduğunu anlayanlardı. Eda, üniversite yıllarından kalan bir defter buldu odasında. Kalp içine alınmış K ve E harflerini gördü. Ve altında Koray'ın el yazısıyla yazılmış cümleleri... "Pembe panjurlu bir evimiz olsun aşkım. Yanımda sen ol. Salonda koşuşturan çocuklarımız olsun. Aşkımız her daim kalbimizde, ellerimiz her daim kenetlenmiş olsun. Gözlerimiz her daim, gözlerimize bakar olsun. Mutluluk bizim olsun, ömrümüz beraber. Seni seviyorum." Eda, mendil paketinden bir mendil daha aldı. Gözyaşlarındaki tuzun, dilindeki duyular tarafından algılanışını hissedebiliyordu... ayyash07 -

Harikasın İdris.. Her yazında daha da iyi oluyorsun..

çok güzel bir hikayeydi bunlar yaşanan şeyler teşekküler

Tek kelimeyle mükemmel.. Alinicak cok dersler var.. Tesekkür ederim.