okuyodum ama güzel emek vermişsin saol..

Alman panzeri Rammstein endüstriyel metal'in bayrağını zirveye taşımaya devam ediyor. En son geçen sene "Reise, Reise" ile hayranlarını mutlu eden grup şimdi "Rosenrot" ile karşımızda. DİL BARİYERİNİ ATLAYAN GRUP Almanca gibi kaba bir dil bu dünyada veya bu galakside var mı bilmiyorum. Bildiğiniz gibi, Almanlar "seni seviyorum" gibi dünyanın en güzel cümlelerinden birini "İh Libe Dih" şeklinde söylüyorlar, gerçi ona söylemek te denmez, böğürüyorlar desek yeridir. Diyelim ki Almanca diye bir dil yok, oldu da bu romantik ortamda sevgilinize "ih libe dih" dediniz, orda sizi bırakmazsa ben de bu aşk meşk olaylarından anlamıyorum! Faust'un yazarı Goethe'ye, William Tell'in yazarı Schiller'e ve bir çok Alman üstada ayıp olacak ama biz Rammstein'ın başarısının altını çizmek için belirtelim; sonuçta elinizde doğru dürüst sevdiğini dile getiremeyen bir dil var ve dünyadaki tüm popüler müzik grupları gibi siz de İngilizce'nin hakim olduğu bir piyasada yarışıyorsunuz... Bu noktada Almanca şarkı sözleriyle bir grup nereye gelebilir? Bu sorunun yanıtı Rammstein'dan önce "hiç bir yer" hatta "hadi ordan!" idi. Rammstein'ın neden Almanca şarkı sözü yazdığına dair açıklamayı Till Lindemann şöyle dile getiriyor; "Hiçbirimiz İngilizce bilmiyorduk ki. Nasıl yazalım?" Bu açıklamaya rağmen Almanca kullanımının Rammstein'ın müzikal devrimindeki cesur hareketlerden en önemlilerden biri olduğunu kabul etmeliyiz. Rammstein bu dili öylesine iyi kullandı ki, sadece Rammstein'ın sözlerini daha iyi anlayabilmek için bu dili sadece RTL-Sat1 gece yarısı filmlerinden tanıyan bir kitle Alman Kültür Merkezi'nin açtığı kursları tıkabasa doldurdu Fakat bu dil mevzusunun açtığı yol açtığı başka bir durum vardı, grubun saldırgan duruşu, farklı yerlere çekilebilecek sembolik şarkı sözleri ve kullandıkları sert imaj Almanca'yla birleşince akla ister istemez İkinci Dünya Savaşı'nı başlatan, milyonlarca insanın ölümünden sorumlu olan nazileri getirdi. Başta Alman medyası olmak üzere herkes grubu Nazi ve faşist olmakla suçladı. Hatırlarsanız "Reise, Reise"dan sonra eski yazı işleri müdürümüz Özlem Gürel bu konuya parmak basmış, bir paragraf süren, ciddi IQ gerektiren cümleleriyle "Faşist olsalar ne olacak, sonuçta yaptıkları müzik herşeyin üstünde"ye bağlamıştı, ya da ben öyle anlamıştım, emin değilim Bu suçlamalardan nasibini alan tek grup Rammstein değil. Yıllar boyunca bir çok grup sağcı olmakla, hayranlarını yanlış politikalara yöneltmekle, militarist olmakla suçlanmıştır ve flash flash... bunun sorumlusunu açıklıyorum; müzik medyası! Müzik maalesef kağıt üzerinde, Japoncadan veya Mısır hiyeroglifinden farksız duran nota dediğimiz "şey"lerden oluşan bir şeydir. Şarkı sözleri deseniz, hepsini yazsanız bilebir sayfanın onda birini anca doldurur. Sinemada olduğu gibi ortada 100 sayfalık alt metinlerle ve sembollerle dolu bir senaryo yoktur, edebiyatta olduğu gibi sayfalarca süren cümleleler yoktur, resimde olduğu gibi ortada gözle görülen bir şey de yoktur. Yani; kulağınızdan içeri giren notaların büyüsünü açıklamak için yazı yazmak son derece can sıkıcı bir iştir ve müzik yazarları önlerindeki boş kağıdı doldurmak için bir şeyler bulmak zorundadırlar. Ha sen geç bunları, araştırmışa benziyorsun, bu adamlar gerçekten faşist mi diye soruyorsanız, benim tek yanıtım olabilir; 6 kişilik grupta askeri vazifesini yapan tek kişi Christoph. Bilmem anlatabildim mi? Anlatamadıysam bir de grubun menajeri olan Emu Fialik'in zenci olduğunu söyleyeyim, salağa yatıp "ne alaka" diyorsanız Paul Landers'tan bir replik koyayım: "İspanyol olsaydık bu tip şeyler söylemeyeceklerdi". RAMMSTEIN'IN BAŞARISININ ARDINDAKİ 2 SIR! Elbette alevli şovları, fetiş duygular yaratan klipleri, öfke marşlarına dönüşen muhteşem besteleri ve David Lynch'in "Lost Highway" filminde 'Rammstein' parçasını kullanması zafer yolunda işlerine yaradı ama grubun tarihine baktığımızda bu başarının altında çok daha önemli olan iki sırrı çok net bir şekilde görebiliyoruz. Grup 1994'de kuruldu, yani çok da eski sayılmaz ama arka sayfada görebileceğiniz üzere bu kuruluş esnasında hepsi 30'lu yaşlardaydı. Hepsi hayatın her türlü yanını görmüş, geçirmiş, belki de daha önemlisi yapmak istedikleri müziği tam olarak tanımlayabilen olgun müzisyenlerdi. Bu tip örnekler sert müzik tarihinde pek yokur, benim aklıma sadece 30'lu yaşlarda kurulan WASP ve Therapy? geldi. Gelelim ikinci sırra... Grupta şu ana kadar hiç bir eleman değişikliği olmadı. Otuz yaşını geçmiş, çoluklu çocuklu, çetrefilli hayatları yüzünden ruh hastası olma sınırına dayanmış altı adam, büyük paralar, büyük turneler, beklenmedik bir başarı... Ama altı kişi hala sımsıkı birbirine bağlı! Üstelik röportajlarında grubun kuruluş aşamasında her elemanın evliliklerini, çocuklarını, vesairelerini bir kenara atarak hayatlarını Rammstein'a adadıklarını görebiliyoruz. İşte bu sahalarda görmek istediğimiz bir hareket. Grubun müziğine ne kadar sağdık olduğunun bir göstergesi. Evet, hepsi farklı müziklerden etkilenmiş adamlar, hatta Flake metal müzikten nefret ettiğini üstüne basa basa söylüyor ama ortada, hayatlarındaki birçok "normal" şeylerden vazgeçebilecekleri büyük bir sanat eseri var ve onlar da tüm büyük sanatçılar gibi o eser için kendilerini feda ediyorlar. Bize de, hayranlarına hayal kırıklığı yaşatmayan nadir gruplardan olan Rammstein'ın son eseri "Rosenrot"u alıp dinlemek ve her zaman olduğu gibi hayranlıkla içimizden "İch liebe Rammstein" demek düşüyor. "Diğerleri metal yaparken, ben onların yaptığı müziğe tecavüz ediyorum. Araya new wave, pop ve klasik müzik gibi farklı materyaller sokuyorum"-Flake (Erdem Çapar'ın Blue Jean için Rammstein'la yaptığı Temmuz 2001 tarihli röportajından) 6 KİŞİLİK ORDU Till Lindemann Mevki: Mikrofon Doğum tarihi/yeri: 4 Ocak 1963 Leipzig Grubun sahnedeki lideri Lindemann gençken şampiyon bir yüzücüydü. Annesi gazeteci, babası ise şairdi. Annesiyle babası, Till 12 yaşındayken boşandılar. Babası 1992'de içki komasına girerek vefat etti. Till, askerlik vazifesine karşı çıktı, orduda sürekli komutanlarına karşı geldi, sayısız dayak yedi ve hapis yattı. İlk evliliğinden ve sonraki ilişkisinden birer kız çocuğu var. "Messer" isminde bir şiir kitabı var. Richard Kruspe-Bernstein Mevki: Gitar - Solo Gitar Doğum tarihi/yeri: 24 Haziran 1967, Wittenburg Black Sabbath ve AC/DC gibi gruplardan etkilenerek gitara başladı. Berlin duvarının ayakta olduğu yıllarda Doğu Almanya'dan Batı Almanya'ya kaçmayı başaran Richard burada Orgasm Death Gimmick isimli bir grupta çaldı. Daha sonra Christoph ile beraber Ramsmtein'ı kurdu. Richard grupta ingilizceyi akıcı bir şekilde konuşan tek kişi. Oldukça maço görünen Richard, grubun ilk turnesinde tanıştığı Caren Bernstein'ın soyadını taşıyarak kılıbıklığa adım attı Christian Flake Lorenz Mevki: Keyboard Doğum yeri/ tarihi: 6 Kasım 1966, Berlin Lorenz ailesi tarafından evlat edinilen Flake, iki üvey kardeşi ile birlikte zor bir çocukluk geçirdi. Bu yıllarda gazete dağıtıcılığı yaptı. 15. doğum gününde ailesi ona bir piyano armağan etti. Bir turne sırasında gıda zehirlenmesi geçirdi ve 7 kilo kaybetti, buna rağmen sahneye çıktı. Rammstein'dan önce tamirciydi ama hep doktor olmak istiyordu. O yüzden ona doktor lakabını taktılar. Rammstein'dan önce Feeling B'de çaldı. Christoph "Doom" Schneider Mevki: Davul Doğum tarihi/yeri: 11 Mayıs 1966, Berlin 14. doğum gününde abisi ona çöp tenekesi ve kutulardan yapılma bir davul hediye etti ve Christoph'un hayatı değişti. Eskiden hentbol oynayan Schneider bir süre para kazanmak için telefon hatlarının tamirinde çalıştı. Die Firma isimli grupta çaldı. Kardeşi Constanze grubun sahne kostümlerinden sorumlu. Paul Landers Mevki: Gitar Doğum tarihi/yeri: 9 Aralık 1964/Belarus Esas adı Henry, ama babasının adı Paul'u kullanmayı tercih ediyor. Esas soyadı ise Hirsch, "Landers" eski eşinin soyadı, o da Richard gibi kılıbık trendinden 13 yaşına kadar jimnastikle ilgilendi. 16 yaşında üvey babasıyla kavga ederek evi terk etti. Feeling B ve Die Firma isimli gruplarla çalışmışlığı var. Oliver Riedel Mevki: Bas gitar Doğum tarihi/yeri: 11 Nisan 1971, Schwerin Oliver da diğer Rammstein üyelir gibi tuhaf bir aile ortamında yaşadı. Annesini tanıdığında 16 yaşındaydı. Oliver babasını 17 yaşında kaybetti. Tıpkı grup arkadaşları gibi o da tuhaf isimli bir grupta çaldı: The Inchtaboktables! Richard ve Christoph ile uzun süreler oda arkadaşı olan Oliver sörf, fotoğrafçılık ve kaykayla da uğraşıyor. Not:Alıntıdır

ya kimse müziğe meraklı değilmi o kadar uğrasıoruz bi yorum gelmio:S