Kırmızı ile işaretlenmiş yer olayın bütününü özetliyor zaten.. Sayın Başbakan iktadara talip olurken ben eksenli değil biz eksenli bir toplum için iktadara talibiz demişti... Şöyle kafamızı kaldırdığımızda ne biz sende siz yok, herkes ayrı herkes ben diyor, herkes ben farklıyım ayrıyım diyor. Allah sonumuzu hayr etsin Teşekkürler karahan09

NÜFUSA kayıtlı olduğum yer, İzmir in Konak İlçesi ne bağlı Kahramanlar Mahallesi. Bu mahallenin 1423 numaralı sokağında doğdum. Sokağın bir ucu, İzmir Fuarı nın kapılarından birine açılır. Öteki ucunda ise bir karakol vardır. Karakoldan sola dönüp, 50 metre ilerleyince karşınıza bir hemzemin geçit çıkar. Burası, Alsancak-Denizli tren yolunun geçtiği yerdir. Bu demiryolu, iki ayrı toplumu, iki ayrı hayat tarzını birbirinden ayıran sınır gibiydi. Çünkü demiryolunun öteki tarafında Tenekeli Mahalle denilen bölge başlardı. Tenekeli Mahalle Romanların yaşadığı yerdi. O zamanlar Roman kelimesi yoktu, Çingene kelimesini kullanırdık. Hala Roman kelimesine ısınamadım. Çingene benim için çok daha sempatik bir sıfattı. Mahallenin yazlık sineması, bu taraftaydı. Yani haftada en az iki akşam, Tenekeli Mahalle ye geçerdik. Yeni Doğan Sineması, Ahmet Tarık Tekçe yi, Neriman Köksal ı, Turan Seyfioğlu nu, Ayhan Işık ı keşfettiğim yerdi. Türk sinema izleyicisi bilmeden bu mahalleyi tanıdı. Geçen kış Hürriyet in barında Yılmaz Erdoğan la harika bir akşam geçirdik. Hayatımda o kadar güldüğümü hatırlamıyorum. Ben Organize İşler filminin Dolapdere de çevrildiğini sanıyordum. Oysa İzmir de işte bu Tenekeli Mahalle de çevrilmiş. Tenekeli Mahalle den aklımda kalan tek kötü hatıra yok. Evlerimizin kapısı, penceresi açık dururdu. Hafızamda kalmış bir hırsızlık, cinayet, yaralama, sarkıntılık da yok. Sırp yönetmen Aleksander Petroviç in, Mutlu Çingeneler filmini izlediğimde ilk aklıma gelen şey, benim tenekeli mahallemdi. O mahalleden gelen müzisyenleri mahallenin kahvelerinin önünde epey dinlemiştim. Kahramanlar mutlu bir mahalleydi ve demiryolu hayat tarzlarını bölse de, kavgalar hiçbir zaman bu mahalleyi bölememişti. Zaten çocuk kavgaları dışında hatırladığım büyük hiçbir olay da yok. Selendi de meydana gelen olaylarla ilgili haberleri okurken, bunlar aklıma geldi. Yıllardır birlikte yaşayan insanlara aniden ne oldu? Mutlu Çingeneleri mutsuz eden bu olaylar nasıl patladı? Ben kabahatli aramıyorum. Neden arıyorum. Şaşırmıyorum da... Son yıllarda kamuoyu anketlerinden gelen sonuçlar beni ürkütmeye başlamıştı. Türkiye de tehlikeli bir öteki kavramı doğmaya başladı. Herkes kendine göre öteki veya ötekiler yaratıp, ona düşman oluyor. Onu, mahallesinde komşu olarak dahi istemiyor. Ve biz bu olayı hala hafife alıyoruz. Nedenini araştırmıyoruz. Böyle toplumsal olaylarda Şu veya bu hatalı demek yanlış. Yaratılan her düşman başka düşmanlıkları tetikler. Herkes kendi düşmanını yaratırken, bir düşmanlıklar toplumu yaratılır. PKK yüzünden Kürt düşmanlığı yaratmak tehlikelidir: Ama Gazze yi savunurken dozu kaçırıp, Yahudi düşmanlığı yaratmak da o ölçüde tehlikelidir. Bütün bunlar akarsu gibi büyük nehirlere akar ve sonunda sel gibi bir toplumun üzerine basar. En tehlikelisi de, bir toplumun hakim unsurunun, kendini ezilmiş hissettirecek duygulara kapılmasıdır. Türkiye bugün işte bunu yaşamaktadır. Aman dikkat... kaynak Gila

konu için teşekkürler.