Süleyman Aydın. Bölücü teröre verdiğimiz ilk şehit. Eruh'ta vuruldu. Taaa 84'te. 21 yaşındaydı. Erzincan'ın merkeze bağlı Mertekli Köyü'ndeki mezarlıkta yatıyor. Sonra? Bi daha şehit oldu Süleyman Aydın! Evet, bi daha... İlk Süleyman Aydın'dan, taaa 21 sene sonra, adaşı, Süleyman Aydın şehit edildi. Şırnak'ta. O da 21 yaşındaydı. Sivas'ın Hafik İlçesi'ne bağlı Yarhisar Köyü'ndeki mezarlıkta yatıyor. İlk Süleyman Aydın şehit düşmeyip terhis olsaydı, evlenip oğlu olsaydı... İlk Süleyman Aydın'ın oğlu, öbür Süleyman Aydın'la yaşıt olurdu. Demem o ki... Şehit vermeyen şehir, ilçe, köy kalmadı. Şehidi olmayan sülale kalmadı. Hatta, birinci tur bitti, adıyla soyadıyla ikinci tur şehitlerimizi veriyoruz. Bana mısın diyen yok! 10 şehit, bin şehit, 5 bin şehit. Kimsenin umurunda değil. Yalandan gözyaşı... "Kanı yerde kalmayacak" filan. Ver toprağa, aynen devam... Lay lay lom. Ne konuşulacak bugün mesela? Şehitler mi? Şampiyon mu? PKK'nın kavrayamadığı işte bu. Boşuna vuruyor. Boşuna vuruyor çocuklarımızı. Burası, Almanya gibi, Fransa gibi, İngiltere gibi, İsrail gibi, "öldürülen çocuklar benim çocuklarım" diyenler tarafından yönetilmiyor... Burası, "insanı değerli" bir ülke değil. Ruhu ölmüş bir ülkeden "can" alamazsın... Skor yaparsın anca. Yılmaz Özdil - The Hürriyet Yazarı

Allah tüm şehitlerimizden razı olsun ve rahmet eylesin. Yazı için teşekkür ederim GILA. İnşallah böyle devam etmez. Saygılar.

Bizler şehitleriyle üzülen değil gurur duyan insanlar olduğumuz için böyle gidiyor işte.