Engeller aşılmak için engelsiz yaşamaksa imkansızı başarmak için insanın varoluşunun anlamında gizlidir. Öz'lüsün sen Çocuk. Yüreğine sağlık ancak bu kadar içeten ve güzel yazılabilirdi.

Hayalleri yaşadıklarından çok büyük bir gururu taşıyor çocuk.. Ellerinde geçmişinin izleri tuttuğu her toprak parçası gibi temiz ve narin.. Gül kokardı teni, yine her zaman ki gibi saflığından öte bir masumiyetin akışındaki bu renkleri, Ona bakan gözlerle renklerini salgılardı ona düşman olmak isteyen herkes.. Saklanmak hiç o kadar da adil olmamalı ki.. Özlem duymak ona verilen en büyük cezaydı.. Kimsesi yoktu, Gölgesinden başka, Güneş'i severdi bu yüzden. Ona gölgesini verdiği için.. Karanlık bir türlü çıkmaz içinden. Yaşıtlarının sokak lambaları altında saklambaç oynamasından kasıt.. O çocuk seslerinin içine saklanır, gözleriyle sobelerinirdi.. Baktığında pencereden yine o hırçın adam, kovalamış hepsini.. Küçücük bir tebessümümün içinden girdi sanki, Bende ondan yanaydım.. Bir bencillik kaplardı içini.. Herkesin bir başka yere kaçması ve sesten gürültünden rahatsız olanların çocukları taşlarla kovalayışları buydu.. Hiç bu kadar masum olmamalıydı çocukluk.. Ayakların kalçalarına vurabiliyorsa hayatta özgürlük arasında kalan iki seçeneğin biri kendi yolunun olduğunun farkına vardırabiliyor.. Seçeceğini düşünmeden yorulmayı seçebiliyorsan, Kalbin tam anlamıyla çalışıyor demektir.. Bir daha göremeyeceğini bildiğin o güzelliği bir daha hiç göremeyecekmişçesine inandırılman kadarda yalan söylenmemeliydi taraflı insanlardan.. Hiç kandırılmayı denemedi biliyor musun? Yalanın ne olduğunu bilmeyen bir çocuğa çikolatada uzatsan onu sobelemekten bir farkın kalmaz. Ve oyun burda biter, Tüm hevesleri kalbinde tıkalı kalmış nefes nefese.. Tıpki O cocuğun gözlerini yumarken ki iki kolunun önünde bıraktığı bir ışık aralığı kadar ki görme payı, Nereye saklandıklarını bildiği halde ilk sağına açılır sonra sola gider ve ordaki bulur ebeler.. Ben bunun farkındaydım.. Pencere kenarındaydım.. Yine o amca, yine o seslerden rahatsız olmuş.. Bastonla taşla kovalardı, Bir çocuk kıyameti olmalıydı ki.. Bu sefer dizleri kanayan kanaya düşerdi, Gülerdim Pencereden.. Masumluğu burda öğrenmiş olabilirdim.. Her çocuğun benden farkı ne olabilir di ki.. Ben sadece koşamıyor ve yürüyemiyordum.. Bunu fark olarak görmezdim bu benim elimde değildi.. Kendimi kandıracak olursam bu yüzden kendime yarınımı hediye hedebileceğin bir hayal kurardım, O kadar imkansızdı ki, Gururumu oyuncak haline getirir kendimle dalga geçerdim.. Ve onunla oynamak yerine, Başkalarının bakışlarının üzerinde dans ederek, oynardım.. oynamak diye buna derdim. O kadar alaycıydı ki yaklaşımlar. Ben insanları böyle yaratılmış olarak gördüm.. Belkide onların içlerinden biri ben olabilirdim.. Bu yüzden hep dışdan bakardım ama eksik görürdüm bedenimde eksik 2 parçam var çünkü.. Yürümeyi dilimle öğrendim.. Konuşmayı yürüyerek.. Artık insanlarda tek dikkatimi çeken şey el ve ayaklar, Ben sadece elleriyle ayaklarıyla konuşurum, Attığı adımların yerdeki izlerine bakarım, Bir teyze var yokuşu çıkamıyor? Ben o'nada razıydım.. -Yardım etmeyi onu her akşam o yokuşu çıktığında kimsenin onu elinden tutamadığını gördüğümde öğrendim.. Anladım ki Yanlızlık kendinle baş başa kaldığında, Nefretini kendine itikleyecek bir neden bulunduruyorsan, Ve kendi kendine konuşuyorsan, ufacıcık cümlelerde bile kin barındıyorsan, İşte yanlızlık budur.. Kendi kendine konuşmak, Oysaki benim bazen bir elim sol gözüm diğer ayağım sağ gözüm olabiliyor.. Adımlarla konuşuyorum sanki, Adım adım yaklaşıyorum, -Teyze Teyze Dediğimde, Kendimi bir ben duyuyorum, Ben hayatı bir yokuşun başında bir yokuşu çıkamayan teyzenin, sol tarafımızda sesten gürültüden rahatsız olan bir amcanın kendi yaşıtlarımdaki çocukları kovalamasıyla öğreniyordum. Kendimi bile çocukluktan görmüyordum, O zaman o kadar çok olgundum ki. Kendimden birşeylerin eksikliğini o zamanlarda anlıyordum, Tek eksiklik duygum özlemdi bende, Özlem duymuyordum, Ne Anneme Ne de babama, Çok garibandı hayat, Bir gün kırmızı ayakkabı bir kız görmüştüm, İçimde öyle bir kıskançlık oluştu ki, - Gülserendi o Babası elinden tutuyor,, Çok Parlıyordu çok off o kadar güzel di ki, Hırsızlık geldi aklıma, Başkalarının hani cıss yanarsın dediği şeydi, Küçüktüm ne yapayım.. Çok güzeldi çok, Ama benim ayaklarım yoktu ki.. Olsun belki rüyalarımda giyerim diye hani.. Ertesi gün dolabımdaydı, Ondan sonraki gün rüyama girmeye başarabilmişlerdi, Bunu yapmak istemezdim, Ama şunu öğrendim ki hayatta acısına karşılık verebileceğin duyguların seni dürtüyor ve buna itikliyorsa, onları mutlulukla yok edebilir ve hislerini uyuşturduğunda, ne olursa olsun acısını yaşayacağın anları yaşamaya yarından başlayabilirsin, Öyleydi de, Ferhat abi kulaklarımı çektiğinde, hissetmemiştim hemen hemen.. Yarın olduğunda izi kalmış tırnaklarının, ben o gün hiç anlamamıştım.. Hırsızlık cızz denildiğinde yapılmayacak birşey değilmiş, Bazen gözler de hırsızlık yapabiliyor muş ki.. Acısı hiç eksik olmadı kulaklarımın.. Bunu hakettiğimi kabullenmek bile azalttırıyordu gittikçe, Anlayış beklemezdim, Yakalanacağımı bildiğimde halde, Merdivenlerde sürüklenerek, gittiğimdeki o halim.. Allah'ım beni ödüllendir ki buna ceza demeyeyim diyişimdeki mecalim.. Keşke siyah olsaydı da dikkatimi çekmeseydi, En sevdiğim renkti kırmızı.. Keşke Hiç Büyümeseydim Çocuk.. Benim yazımdır Gül'

Yorumun için çok teşekkür ederim.. Daha güzellerini yazmaya çalışacağım.. Bu sadece bir parçaydı