Sadece kumaşa işlemiş bir koku aradım günlerce. Yastığında kalmış baş izini aradım, bir kaç saç teli de yeterdi. Hiçbirini bırakmamışsın. Usta bir katil gibi çalışmışsın. Cinayet mahaline dönüşün ise, sadece sessizlikle karşılanacak. Ardında koskoca bir inançsızlık, susmayan, arsız, yüzsüz bir acı bırakacak kadar cömertken; şehrini benimle paylaşmanı hayal ettiğimde, ne denli cimriymişsin. Tek istediğim ayak izlerini görebilmekti tekrar. Uçtun mu? Belki arkandan öyle büyük bir rüzgar esti ki, adımlarını sildi... Boş şişeler yuvarlanıyor dönen merdivenlerden. Işıklar sönüyor. Güneş doğuyor. Korku. Korkularım. Korkuların. Hep mi çıkmazlar vardı avuç içlerinde? Sussam, sadece gözlerine baksam şimdi daha çok fotoğrafım olur muydu seninle? Seni tanırken içimde olanlar veba salgınında kıvranarak ölen Ortaçağlılar gibi. Ancak ne farelerin, ne de insanların soyu tükendi o salgında. Geriye sadece korkular kaldı. Sessiz, görünmeden bir veda. Denizin üstünde yürüdüm, izlerim kalmadı. Bir zamanlar kanatlarım vardı şimdi kanattıklarım, kanatanlarım, kanayan yaralarım var. Hala inceden kanayan. Yine de aradım ayak izlerini, penceremden dışarı hiç çıkmadan; olur da seninle karşılaşırsam korkusuyla, aradım. Ama bulunacak hiçbir hazine kalmamıştı bu adada. Korsan gemilerinin artıkları her yerde... alintidir...

mücadele etmekten kaçmak sadece korkalrın işi akasya. bende sevgilimsen ayrıldığım zaman antalyayı terketmeyi düşünüyodum ama hayır en iyisi geçmişimle beraber yaşamaktı bunu değiştiremezdim korkma mücadele etmekten kaçarak kurtulamazsın

yazın çok güzel ayyash artık foruma yazı ekleme görevini sana devrediyorum gidiyorum bu forumdan artık herkes istediği muhabbeti yapar istediği formattı uygular sitede