Biraz uzunca ama öyle akıcı bir şekilde yazılmış ki... beni aldı götürdü başka alemlere.. Çok teşekkür ederim Zafer abi. Bizimle paylaştığın için. Mükemmel ötesi bir şiirsel yazı olmuş...

Yürüyorum. Sokaktan erkekli kadınlı şımarık sürüleri geçiyor. Bakıyorum. Şaşkınlık dolduruyor yüzümü. Hiç tanıdık gelmiyorlar bana. Hiçbirinin içinde sen yoksun. Sen, hiç gülücüklerini yerlerde süründürmedin. Sadece senin ayarlayabileceğine inandığım bir dengeyle sürdürdün yaşamımızı. Çok mutlu zamanlarımız oldu... Çok kederli anlarımız olduğu gibi... Hiçbirini de yüzüne gözüne bulaştırmadın yaşarken. Sen, sokakta yürürken bir heykel gibi donuk da değildin... Bir dansöz gibi oynak da olmadın hiç. Nasıl bir dengeyse, sen, tam ortasından yürümeyi başardın, yanında beni de ustalıkla idare ederek. Yürüyorum. Uzunca bir sessizlik oluyor sokakta. Bir dinginlik, bir huzur anı değil. Çırılçıplak bir sessizlik! Senin olmadığın yerde bir dinginlik arayışı, akıl kaçıklığına denk benim için. Huzur, senin pembe yanaklarının gamzelerine gizlenmiş. Sen olmayınca, nasıl kopup gelebilsin yanıma? Yürüyorum. Karşıdan kol kola girmiş iki yalancı geliyor. Erkek olan, diğerinin gerdanından ayırmıyor elini. 'Bir vesile, ayaküstü gerdan' herkese açık bir 'gerdan temaşa' seyrettiriyor. İğreniyorum! Onların yürümesini seyrediyorum sadece. Altlarındaki toprak, kendi üzerinden atmak için ikisini, adeta kovalıyor. Onlar gerdan temaşa, çıt kırıldım salınıp duruyorlar, kovulduklarından habersiz. Yürüyorum. Bir yalnızın karşısından geçiyor yolum. Taştan bir yükseltinin üzerine, sanki çaresizlik heykeli gibi oturtulmuş bir yalnızın. Kafasını hiç yerden kaldırmayan, istese de kaldıramayacakmış hissi uyandıran, bir yalnızın etrafını dolaşmak zorunda kalıyorum. Donuk bakışları karşısında, tavafıma bir ciddiyet iniyor. O, başını yerden kaldırmadan, bakışlarıyla beni taciz ediyor. Ben, boynumu kırılasıya öbür tarafa çeviriyorum. Etki alanından kurtulmak zor bir yalnızın, kainata kafa tutuyor sanki! Yalnızlığın, katran kara kudreti karşısında sükuneti seçiyor insan. Bir selam vermek risk, tanıyıp alabilmesi şüpheli... Ve yanından kaçıp kurtulmak istiyor insan, sonunu düşünecek kadar zaman bırakmadan kendisine. Yürüyorum. Bilye oynayan çocukların yanından, oyunlarını bozmadan geçmek zor. Sokak dar, geçmişim tüm yolları kapatıyor. Çocukken oynadığım oyunlar, kütür kütür attırıyor kalbimi. Şimdi kaybedeceğim diye bir ürperti yakalıyor beni. Oysa bilye benim değil, oyun benim değil, sadece kaybetmek korkusu benim. Benim olmayan bir oyunu kaybetmek korkusu dehşet uyandırıcı. Aklıma sen geliyorsun, bizimki de bir oyun mu? Ve ben; oyunsa eğer, neresindeyim oyunumuzun? Kaybetmek korkusu ne zaman sarmalı tüm bedenimi? Ve hangi atışım benim elimden, senin yüzüstü bıraktığın elimden olacak. Böyle bir atış olacak mı ya da? Bilye oyunu tam sokağın ortasına kurulmuşsa, onu bozmadan geçmek zor! Ancak ben öyle yapmak zorundayım. Bütün çocukluğumu bir yana bırakmak ve sana ulaşmak zorunda.

alex20 nin dediği gibi uzun yazıları sadece belli yere kadar okurum ama bu gerçekten aldı götürdü paylaştığın için teşekkürler. +

Yürüyorum. Sokak iyice darlaşıyor. İçinden çıkılmaz bir konuya dönüşüyor sokak. Seninle içinden çıkılmaz sandığım kaç sorunumuz oldu, sayamıyorum. Hepsini aştık değil mi? Hepsini sen aştın ve ben sadece "değil mi ama" dedim. Bu kadarcıkmış işte değil mi ama! Senin güzel yüzün, kavga etmemizi engelliyor. Yüzünde oluşan kaygı ifadesine bakmaya dayanamıyorum. Sen kaygılanınca, sanki kıyamet kopmaya hazırlanıyor, sur dudağa değiyor sanki! Ve ben, 'durun!' diye bağıramayacağımı bildiğim noktaya gelmeyi göze alamıyorum. Seni kaybetmektense sadece "değil mi ama" demeyi yeğliyorum. Ancak bu göründüğü kadar akıl kaçırtıcı değil. Bilakis huzur dolu. Yürüyorum. Yeni yetme iki genç, el ele yanımdan geçiyorlar. Çok hızlı geçiyorlar yanımdanGeçmişim gibi. Kaç yaşındayım şimdi ve sen kaç yaşındasın? Ne önemi var, şimdi söylesek yarın değişmeyecek mi? Yarın değişecek bir şey üzerine kafa yormak, ne kadar akıllıca? Değil! Hiç akıllıca değil. Öyleyse düşünmeden yaşlarını, sadece masumiyetlerine bakmalı herkesin. Yanımdan geçen iki yeni yetmenin, senin ve benim. Yeni yetmeler geçip gitmeden göz hizamdan, ellerinden bahsetmeliyim sadece. Tutuşan ellerinden, bir yangın aleviyle kavuşan ellerinden Yüzlerine bakmalıyım hemen, tutuşan ellerinden sıçrayan alevlerin dans ettiği yüzlerine bakmalıyım. Yüreklerini bir sır gibi şeffaf yüzlerine saran, tutuşan ellerin masumiyetini seyretmeliyim. Ve sonra nazar etmeden daha fazla, usulca kaybolup gitmelerini seyretmeliyim. Yürüyorum. Sana kavuşmak için hızlı adımlarla yürüyorum. Bekletmeyi seven, bekletilmeyi bilmeyen sana doğru yürüyorum. Şimdi köşeyi dönünce tam karşında olacağım. Gelmişsen eğer, yüzümü yere yıkıp, elinden bir şefkat arayacağım. Sen dudaklarını dudaklarıma sürüp kaçıracaksın bir an. Doyurmak değil, acıktırmak olacak senin işin. Ve ben, senin her işini olduğu gibi, bunu da hayranlıkla kabul edeceğim. Köşeyi şimdi dönüyorumYoksun! Derin bir nefes alıyorum. Gözüm saate kayıyor. Daha geç kalmadan gelmene dakikalar var. Üzerine geç kalmalarını da ekleyince, neredeyse bir sigaradan fazla zaman var. İçmekten vazgeçiyorum. Sevmiyorsun kokusunu. Öyle beklemek istiyorum, seni düşünerek, bomboş bakarak evrene. Öyle beklemek istiyorum, görenler heybetimden neyi beklediğimi merak etsinler. Ve sen geldiğinde, hepsi düş kırıklığına uğrasınlar istiyorum. Bir ülke fethedecek gibi bekleyen insanın vuslatı, bu mudur diye! Sadece ben, kıvanç duyayım gelişinle, paylaşmamı bekleme bu sevinci kimseyle. Ve sen gel, dudaklarıma dudaklarını sürüp, çekiştir beni ellerimden. Sinema seyredelim, parka gidelim, sütlü kahve içelim. Ancak o sokaktan kesinlikle geçmeyelim. Yürüyoruz. El ele, o yeni yetmeler gibi Ben, o yalnızı başım dik selamlıyorum Şımarık sürülerini kendimce mazur görüyorum İki yalancıyı hala içim haz etmiyor Çocukluğum beni bir adım önümüzden takip ediyor Birden, çok kalabalık olduğumuzu fark ediyorum. Ve sana bakıyorum o an, sadece ben varım yanında. Utanıyorum! Hepsini gönderiyorum yol arkadaşlarımın. Sadece ikimiz kalıyoruz. VeYÜRÜYORUZ.