yeterki insan olduğumuzun farkına varalım, ...

Babam hep derdi.. En iyi yatırım evlada yapılan yatırımdır. Evladına mal mülk değil istikbal bırak.. İstersen trilyonların olsun.. mısırda sultan ol.. Evlat evlat değilse döner dolaşır sana malolur.. Bu yüzden deriz evlat yetiştirmek ateşten bir gömlektir diye.. Evlat yetiştirmek kumar değildir. Ya tutar ya tutmaz diyemezsiniz. O hamuru nasıl yoğurursanız, fırından çıkınca istediğiniz kalitede olur. Dünyanın etme bulma dünyası olduğunu unutmadan, bugün ana babamıza yaptığımız olumlu veya olumsuz davranışların yarın aynını evlatlarımızın bizlere yapabileceğini unutmadan yaşamak, kimseye.. evladına bile muhtaç olmamaya gayret ederek geleceğe hazırlanmak ve aile olmanın gerektirdiği bağları her daim etkili kılmak geleceğe ümitle bakabilmek demektir.. Eline sağlık Sudem. Saygılarımla.

VEFASIZLIK ORNEGI Saçları ağarmış, bir kısmı dökülmüş, elleri titriyor, dizleri yorgun bedenini zor taşıyor artık, kirli sakalları bağrını kapamış, yağ tutmuş saçlarını arkadan bağlamış, yamalı pantolon, yırtık gömlek ve eski bir ceketle köşe başına oturuvermiş gönlü ihtiyar adam, çocuklar etrafında geziniyor, kimi korkup ürkek gözlerle, kimi alaycı, kimi üzgün gözlerle, hayatdan bezmiş adamın haline ve üzerindeki elbiselere bakıyorlar, derken arka binadan iki adam çıkıyor, efendi giyimli belliki tahsilli, kültürlü, kendince bey fendi kişiler çocukları korkutuyor, mahalleyi huzursuz ediyor diye, kollarından tutup zoraki kaldırıyorlar güç bela oturduğu yerden, sarsarak, iterek atıyorlar adamı mahalleden ve bir savaşın galibi edasında kollarını gererek dönüyorlar mahalleye, gören oldumu?bakan varmı?gibi gözlerle süzüyorlar etrafı, peki kimdi bu adam?bu duruma nasıl gelmişdi?kimsesi yokmu idi?bir arkadaş, bir eş, çocuk, torun, dost, ahbap, sorulmazdı tabiiki, o adam mahallenin huzurunu kaçırmışdı çünkü, bir köşede sessiz, sakin, ağlamaklı gözlerle, ve elbiseleri kirli olunca huzursuzluk verirdi, o ihtiyarı ordan atan adamların biri, komşusunun karısıyla aşk yaşıyor, diğeri alkol alıp komşularına sataşıyordu ve bu adamlar huzuru sağlıyordu, çocuklara örnek oluyordu. Bir kaç gün sonra merkezi bir yerde, unlu mamülleri imalathanesinin sıcak üfleyen ızgarasında sere serpe yatan o adamla mahalleden atılan yaşlı adam aynı kişi idi, adama fırından sıcak simit veriliyordu bu defa, acıyan üzüntülü gözlerle, allahın garibi diyerek bir insanlık örneği sergilenirken, bir adam yaklaşıyor yanına, şaşkın, üzgün, hayret dolu gözlerle bakarken adama, allah razı olsun diyor fırıncıya, bu adam kim tanıyormusunuz diyor, hayır diyor fırıncı ama garibin biri, akşamları gelir burda yatar ve ısınır, bizde simitle karnını doyururuz, sen diyor fırıncı, tanıyormusun?evet diyor ben bu adamın fabrikasında ustabaşıydım, yani karısı terk edip, çocukları amcalarıyla birlik olup tüm varlığını elinden alana kadar, yüreği sevgi dolu, koca yürekli bu adam, iyi niyetinden kaybetmişdi herşeyini, işçisinin hakkını yemez, kimsenin namusuna bakmaz, kimsenin kalbini kırmaz, kimseye kötü söz seylemezdi, ustabaşı bunları anlatırken adam yerinden kalktı ve kaçmaya çalıştı yorgun gönlüyle, dizlerinin gücü yettiğince uzaklaştı oradan, bir kaçgün sonra kuaförde sıra bekleyen beyfendilerden biri, gazetedeki habere dikkat çekerek, sokakda yaşayan bir adama araba çarpmış, adam ölmüş, arabayı kullanan şoförü kastederek, şimdi adamcağızı uğraştıracaklar yok yere, traş olan adam söze girerek, haklısın, böylelerinide adam yerine koyarlar, aslında bunları toplayıp ortadan kaldıracaksın kardeşim, toplumun huzurunu bozuyorlar, beyfendinin traşı bittikten sonra, kravatını ve ceketini takıp düzeltirken, az önceki habere ilişti gözü, adam hiç yabancı gelmiyordu, gazeteyi eline alıp dikkatlice bakınca, kendisini büyütüp bu yaşa getiren, karşılığında sokağa terk edilen babası olduğunu gördü, gazeteyi elinden bırakırken traş parasıyla birlikte bahşişi vermeyide ihmal etmedi ve teşekkür ederek dışarda bekleyen son model arabasına binip uzaklaştı.

pekerimin yazdıhı bu yazını bir çok gence gercekten öhreticek bir çok vurgulayan ince yanları var peker her zamanki gibisin sahol hani bi laf var ne giysiler var içinde insan yok ne insanlar var dışında kıyafet yok iyi oturup düşünmek lazım muhim olan insanlıktır gayesi guzel olsun sorun yoktur şayanda

tüylerim diken diken oldu... ve maalesef bu ülkede bu şekildeki insanlar adam yerine koyuluyor, paran varsa hakediyorsun saygıyı. ne yaptığın umurlarında değil...

Malesef öyle şeyler oluyor gerçekten, Adapazarında huzurevinde bir adamcağız vardı ailesi Adanadan seni doktora götürüyoruz diyerek getirmiş ve kaçıp gitmişler, adamcağız hergün ağlardı için için, hayırlı evlatlar işte.

Sonuna kadar okudum.. Guzel bir hikaye.. Kimseyi hor gormemek lazim o hallere dusune dek insanlar neler yasiyor?.. Kim bilebilirki