tak... işi diye devam eder o Neyse saol kanka güzel konu yine senden beklenen gibi kapsamlı bi kon uvermişsin

ya abicim knıghtsürekli beynimi okuyosun ne zaman bi konuya ilgi gösteriim desem adam hemen açıklıyo var bunda bişi

emeğine sağlık...

ÇAN KAY-ŞEK Çan Kay Şek (Ekim 31, 1887 – Nisan 5, 1975), Çin'de Sun Yat-sen'in 1925 yılındaki ölümünden sonra Çin Nasyonal Partisi'nin başına geçen askeri ve politik bir liderdir. Kuzey Seferin'de kumandan olarak Çin'i mahalli diktatörlere karşı birleştirerek 1928 yılında Çin Cumhuriyeti'nin lideri olmuştur. Çan Çin'i ikinci Çin-Japon Savaşı'nda yönetirken Çin içerisindeki önemi zayıflamış uluslararası şöhreti ise artmıştır. Çin İç Savaşı'nda (1927–1949), Çan Çin komünistlerini kökünden yok etmek istese de bunda başarısız olup hükümetini Tayvan'a taşımak zorunda kalmıştır. Burada hayatını Çin Cumhuriyeti'nin Başkanı ve ÇNP'nin genel direktörü olarak sürdürmüştür. Çocukluk Yılları Çan Kay Şek Çin'de Xikou adlı bir kasabada doğdu, ama gerçek memleketi olan Heqiao adlı kasaba Çin için önemli bir yerdir. Sun Yat-Sen'in Yerine Geçişi Sun Yat-sen'in 1925 yılında ölmesi ile ÇNP'de bir liderlik boşluğu oluştu. Bu boşluğu doldurmak için ÇNP'nin sağ kanadını temsil eden Çan ve Sun Yat-sen sağ kolu olan ve ÇNP'nin sol kanadını temsil eden Wang Jingwei mücadele etti. Çan, sivil hiyerarşi içerisinde Wang'a göre aşağıda olması ve Wang'ın Sun'u Milli Hükümet'in başkanı olarak seçtirme başarısına rağmen, akıllı politik manevralarında başarılı olmuştur. Çan 1925 yılında Devrimci Nasyonel Ordu güçlerinin başına geçerek, Haziran 1926'daki Kuzey Seferi'ni yönetti. Bu sefer sayesinde Çin'in kuzeyindeki mahalli diktatörler temizlenerek bütün Çin ÇNP altında birleşti.

çok güzel bi konu uzun olmasına rağmen tamamını sıkılmadan okudum paylaşımın için

kardesim ellerin dert görmesin güsel bilgiler bizim tarihimizdede 2. beş yıllık plan II. dünya savası nedeniyle gerceklesmemişti..

çin işi japon işi şaka bi yana teşekkürler dostum anlatımını kesmiş oldum ama kusura bakma

Teşekkürler knight gene güzel bir çalışma. Sovyetler'in komünizm rejimini yaymasında Çin'de başarılı olduğunu görüyoruz.

MAO ZEDONG Çin Devrimi'nin önderi Mao Zedong, zamanı gelince halkın özlemlerini harekete dönüştürmeyi başardı. Öğretiye harfiyen bağlı kalmadan, onu allak bullak etmekten korkmadan, yalnız 2-3 milyon işçisi bulunan 500 milyon köylüden ibaret bir millete komünizmi uyarladı. Başlangıçta askeri ve siyasi hasımlarını idare etmeyi beceren bu usta taktikçi, eylemi zafere ulaştırdıktan sonra bile, yıkıcı sonuçlar doğuran ütopyalar uğruna devrimci mücadeleyi iki kere daha başlatmaktan çekinmedi. Başlangıçta, başında Mao Zedong'un yer aldığı komünizm hareketi, gerek özel yaşamda gerekse siyasal alanda, filozof Konfüçyüs'ün muhafazakár ahlakına dayalı Çin toplumunun bin yıllık yapısını on beş yirmi yıl içinde alt üst etti. Fakat, Mao'ya tapınırcasına bağlılık ve kurulan sosyalist düzen, her şeye rağmen, o köklü gelenekten birtakım özellikleri miras aldığı yolunda ağır eleştirilere uğradı. Mao'nun gençlik döneminde, Çin bir yandan imparatorluk iktidarının dramatik çöküşünü yaşıyor, öte yandan buna ilaveten Avrupalı emperyalist devletlerin dayattığı aşağılamalarla karşılaşıyordu. Köylüler sık sık ayaklanıyordu. 1851'de başlayıp 1864'de şekilde çok kanlı bir şekilde bastırılan Taiping köylü ayaklanması, Mao' nun 1893'te doğduğu Hunan Eyaleti'nin Shaoshan köyünün de bulunduğu Güney Çin'de meydana gelmişti. Zahire ticaretiyle zenginleşmiş bir köylünün oğlu olan Mao çocukken on üç yaşına kadar sabahları tarlada çalışmış, öğleden sonraları okula devam etmiş; babasının sertliğine ve öğretmeninin kötü muamelelerine başkaldırarak on yaşındayken bir kez evden kaçmıştı. Mao, 1911'de, Guomindang'ın cumhuriyet ordusuna katıldı; bu ordu, 1912'de Mançu Hanedanı'nı devirerek cumhuriyet ilan etti. Mao, Hunan Öğretmen Okulunda okurken (1913/18), emekçilere akşamları okuma yazma kursları düzenledi. Mao'nun Marksist fikirleri, Pekin ve Şanghay'a yaptığı bir gezi sırasında pekişti; bu gezi sırasında, 1921'de Çin Komünist Partisi'ni bir Kongreyle kuracak olan belli başlı aydınlarla tanıştı. Bu kongrede Mao sekreter olarak görev aldı. Okuduğu üç eser, Mao' nun Marksizmi benimsemesinde belirleyici oldu: Marx'ın Komünist Manifesto'su, Kautsky'nin "Sınıf Mücadelesi", Kirkupp'un "Sosyalizm Tarihi". Mao'dan kütüphaneci olarak yararlanan Li Dazhao da onun üzerinde kalıcı bir etki bıraktı. Çin'de Marksizmin öncüleri arasında yer alan Li, ülkesindeki devrimin ancak köylü sınıfı tarafından başarılabileceğine inanıyor ve öğrencilerini köylerde çalışmaya gönderiyordu. Marksizmin siyasi ve kültürel alanlardaki ekonomik determinizm anlayışı, onu ileride Mao'nun da açığa vuracağı kuşkuculuğa sevk ediyordu. Geleceğin "Büyük Önder"i ilk siyasal faaliyetlerini Hunan'da özerklik yanlısı bir hareket içinde yürütmeye ve bu hareketin sosyalist gençlik bölümünü örgütlemeye koyuldu. Ardından ÇKP'nin eylemlerine katılacak ve onun desteklediği işçi sendikalarıyla bağlantılı bir madenciler grevi örgütleyecekti. Rousseau ve Montesquieu'nün, Adam Smith ve Stuart Mill'in siyasal kuramlarıyla beslenen Mao, 1920'ye kadar koyu antiemperyalist ve antimilitarist bir liberal demokrasi yandaşı olarak kaldı. Öte yandan, karşılıklı yardımlaşma ve bireysel özgürlüğü öneren Kropotkin'in anarşist kuramlarını da benimsiyordu. Henüz yirmi yaşındayken, F. Paulsen'in, iradeyi aklın önüne koyan ve doğal evrim kavramını ahlaki bir özellikle donatan "Etik Sistemi" onu derinden etkiledi. 1918'de kurduğu Yeni Yurttaşlar Derneği'ndeki yandaşlarıyla birlikte, bir beden eğitimi ahlakı üzerinde bile durdu. Devrimci saflığı ve atletik gücü, Mao'nun bu alanda saygınlık kazanmasında ve örnek alınmasında önemli rol oynadı. Buna en güzel örnek 1966'da, Kültür Devrimi'nin en sıcak günlerinde, yetmiş üç yaşındayken Yangzi Jiang Nehri'ni yüzerek geçmesidir. MÜCADELE ÇKP'nin ilk taktiği, birleşik milliyetçi cephe taktiği oldu; bu cephede anarşistlerle omuz omuza mücadele yürütüldü ve hatta Cumhuriyetçi Sun Yat-Sen'in Guomindang'ı ile bütünleşildi. Mao, hem ÇKP Merkez Komitesi'nde hem de Şanghay'daki Guomindang Yürütme Kurulu'nda görev yapıyordu. Ancak, işçilerin ve şehirlilerin 1925'teki ilk devrimci ayaklanması, büyük bir komünist kıyımıyla sonuçlandı ve 1927'de ÇKP'nin varlığı neredeyse sıfırlandı. On yıl sonra parti, Japon işgalcilere karşı bir kez daha Guomindang ile işbirliği yaptı; ancak bu kez, kendi birliklerinin bağımsızlığını korudu; çünkü rüzgár artık Mao'nun stratejik dehasının esinlendirdiği kızıl devrimcilerden yana esiyordu. HAREKETE GEÇIRILEN KÖYLÜ SINIFI Mao'nun faaliyeti, 1925'ten itibaren, parti yönetiminin çizgisine aykırı bir biçimde gelişti. Büyük ayaklanmalar geleneğini sürdüren Mao, Hunan Eyaleti'nde ilk köylü birliklerinin kuruluşunu destekledi. Böylece, yabancı etkisi altındaki Çin şehirlerindeki sahtekárlıktan kaçındı ve parti içindeki Sovyet danışmanlarının vesayetinden kurtuldu. Çünkü bunlar ÇKP'nin ilk yöneticisi Chen Duksiu'nun düşüşüne yol açmışlardı. Mao, 1927'deki kırımdan sonra komünistlerin yeniden örgütlenişi sırasında Çin Köylüler Birliği'nin yönetimine seçildi. "Güz Hasadı Ayaklanması"ndan arta kalan birkaç yüz köylüyü bir araya getiren Mao, ilk devrimci orduyu kurdu. Ne var ki Guomindang'ın lideri General Çan Kay-Şek'e bağlı hükümet birlikleri, Mao'nun devrimci ordusunu Jinggang Dağları'na sığınmaya zorladı; Mao, burada, Parti'nin destek vermemesine rağmen, Kasım 1927'den itibaren toprakları köylüler arasında paylaştırdı ve köylüleri silahlandırdı. Kızıl Ordu'nun gelecekte komutanı olacak olan Zhu De'nin askeri yardımıyla, "kızıl üsler", özellikle, Jiangksi Eyaleti'nde çoğaldı. 1931'de devlet başkanlığını Mao' nun üstlendiği bir Çin Sovyet Cumhuriyeti ilan edildi; iki yıl sonra, Parti Merkez Komitesi'nin geri çekilmesi üzerine Mao bu eyalette komünist devrimin başına geçti.

UZUN YÜRÜYÜŞ Komünistler, 1934 sonbaharında bir yıl sürecek bir "Uzun Yürüyüş" için Jiangksi'yi boşaltmak zorunda kaldılar: yola çıkan yaklaşık 100.000 kişiden yürüyüşün sonunda ancak onda biri hayatta kalabilmişti. Kızıl Ordu birlikleri, düşman kuşatmasından kurtulmak için kendinden daha kalabalık ve daha iyi silahlanmış hükümet kuvvetleriyle çarpışa çarpışa, kuzeybatıya doğru zorlu bir dağlık arazide 10.000 kilometre yol yürümüşlerdi. Uzun Yürüyüş'ün emektarları, Çin Halk Cumhuriyeti'nin temelinde yatan bu gerçek efsanenin tanıkları olarak devrimci seçkinleri oluşturdular. Bu kahramanlık destanını başlatan Mao, 1935'te ÇKP'nin yönetimini ele aldı. Guomindang ile yalnızca taktik amaçlı birleşik cepheye rağmen Japonya'ya karşı savaş, Halk Kurtuluş Ordusu adını almış olan komünist kuvvetlerin halk savaşı stratejisini yetkinleştirmelerine vesile oldu. Bir ölçüde milliyetçi tepkiden de destek alan ÇKP'nin kendi yönetimi altındaki topraklarda karşılıklı yardımlaşma ekipleri oluşturarak ekonomik üretimi örgütlemeyi sürdürüyor ve şu ilkeleri uyguluyordu: Parti otoritesi, kuramsal olarak tabana ifade özgürlüğü tanıyan ama yukarıdan alınan kararların tartışılmasını yasaklayan bir demokratik merkeziyetçilik ve düşünceyi baskı altına alan "özeleştiri". Mao, başlangıçta, Parti'nin genel direktiflerine aykırı olarak, zengin köylülerin desteğini yitirmemek için, aşırı sert bir tarım reformundan uzak durma akıllılığını gösterdi. Guomindang'a karşı üç yıl süren iç savaş ve Kuzey Çin köylülerinin yoğun bir biçimde harekete geçirilişi, 1 Ekim 1949'da, Pekin'de Tian An Men Meydanı'nda Mao tarafından Çin Halk Cumhuriyeti' nin ilan edilmesiyle sonuçlandı. Rejimin ideolojik güvencesi ve yeniden kavuşulan birliğin simgesi olarak Mao, 1954'te devlet başkanı seçildi ve 1955'e kadar hükümet faaliyetlerinin dışında kaldı. "MAO ZEDONG DÜŞÜNCESI" "Maoculuk veya Maoizm" diye başka dillere çevrilen Çince deyim, daha çok "Mao Zedong düşüncesi" anlamına gelir. Gerçekten de, ideolojiyi ifade etmek için kullanılan Çin ideogramı daima Marksizm-Leninizm için kullanılmıştır. 1945'ten itibaren ÇKP'nin temel ilkesi düzeyine yükseltilmiş olmakla birlikte "Mao'nun düşüncesi" de 1956'dan itibaren parti içinde eleştirilere uğramış ve Çin'de de SSCB'deki "Stalincilikten arındırma" olgusuna göre daha hafif olmakla birlikte bir "Maoculuktan arındırma" olgusu yaşanmıştır. SOSYALİZMİN ÇİN YOLU Çin Devrimi'nin özel deneyimine sıkı sıkıya bağlı olan Maoculuk, özellikle, içinde bulunulan koşullarla bağlantılı olarak yazılmış metinlere dayanır. 1950'li yılların sonlarına gelindiğinde Mao, siyasi görüşlerini kaleme almayı esas itibariyle tamamlamıştı. Bu görüşler, Kültür Devrimi sırasında derlenerek basitleştirilmiş ve yaklaşık bir milyar adet basılan Kızıl Kitap'ı oluşturdu. 1956'da, Hrusçov'un Stalin'in kişiliğine tapınmayı eleştiren ve hatalarını ortaya koyan raporundan sonra, Çinli yöneticiler, ölmüş totoliter şefi savunmaya kalkıştılar; böylece Mao'ya yönelebilecek eleştirilerin önünü kesmek istediler. Nitekim Mao'da, 1957'de verdiği "Halkın Içindeki Çelişkilerin Adil Çözümü" konulu söylevinde Marksist ve Leninist anlayışlarla arasındaki mesafeyi dile getirdi. Sosyalizme geçiş evresi boyunca, Marksizm-Leninizm, önceliği ekonomik etkenlere verir ve partinin ideolojisinin egemen olduğu kültürel alanı her türlü çelişkiden uzak tutar. Mao, Taocu 'yin' ve 'yang' geleneğine yaslanmakta tereddüt göstermeyerek, çelişkili etkenlerin ortadan kalkması nedeniyle, ideolojik devrimin ekonomik devrimden önce geldiği bir "kitle çizgisi" halinde kolektif enerjiyi seferber edecek art arda devrimlerin zorunlu olduğunu ileri sürdü. Bu bağlamda, Ileriye Doğru Büyük Sıçrama (1957-1960) gönüllü stratejisini benimsedi; bu doğrultuda "tarım cephesi askerleri" haline getirilmiş köylülerden ölçüsüz bir üretim çabası istendi. Büyük Sıçrama'nın sonucu 13 milyon kişinin açlıktan ölmesine yol açan bir kıtlık oldu. Bunun üzerine "Büyük Önder" ülkenin doğrudan yönetiminden çekildi. KÜLTÜR DEVRİMİ 1963'ten itibaren, belli başlı Maocu tezlere dayalı olarak olağanüstü bir propaganda saldırısı, bir sosyalist eğitim kampanyası başlatıldı: partinin kitleler tarafından denetlenmesi, hiyerarşiye son verilmesi, el emeğiyle kafa emeği, şehirle köy arasındaki farklılığın kaldırılması. Halk Kurtuluş Ordusu'nu yöneten Lin Biao, Mao'nun kişiliğinde gerçek bir tapınmayı örgütledi. Mao, bir kez daha ekonomi uzmanlarına karşı çıktı ve iktidarı ele geçirmek üzere parti aygıtına karşı Kültür Devrimi'ni (1965/69) yönetti. Dört Eski'yi yok etmeyi ve "yeni insanı yaratma"yı hedefleyen ütopik bir girişim olarak, Kültür Devrimi, bürokrasiyi eleştiriyordu. Liselerde ve üniversitelerde şiddet hareketleri başladı, öğretmenler dövüldü; 1966'da çoğunluğu öğrencilerden, fanatik gençlerden oluşan milyonlarca Kızıl Muhafız'ın seferber edilmesiyle terör doruk noktasına ulaştı. Kızıl Muhafızlar, şehirleri denetim altına aldılar ve geçmişin simgesi dedikleri her şeyi yakıp yıktılar. Kendi içlerinde de bölünmüş haldeki Kızıl Muhafızlar, ordu tarafından düzene uymaya çağrıldı. Bu düzenleme bizzat Mao tarafından yürütüldü. Kültür Devrimi, Mao'dan sonraki yöneticiler tarafından rejimin uğradığı tüm başarısızlıkların nedeni olarak gösterildi. Aynı şekilde, Ileriye Doğru Büyük Sıçrama'dan başlayarak, Mao'nun tüm hataları, onun üzerinde büyük etkisi olan Mao'nun dul eşi Jiang Kuing'in yönettiği Dörtlü Çete'ye mal edildi. Gerçekten de Kültür Devrimi'nin hem örgütlenmesine hem bastırılmasına katılmış olan bu önde gelen Maocular, 9 Eylül 1976'da Mao'nun yaşama gözlerini yummasından sonra iktidarlarını sürdüremediler. Iki yıl sonra, Deng Ksiaoping "Maoculuktan" arındırma sürecini başlattı.

ÇİN DEVRİMİ Çin Devrimi, Çin Halk Cumhuriyeti'nin kurulması yolunda, 1934'te imparatorluk içinde başlayan ve Çin-Japon Savaşı ve II. Dünya Savaşı'nı da içine alarak sonuca ulaşan Maocu bir halk devrimidir. Uzun Yürüyüş (1934-1935) Çan Kay Şek'le komünistler arasındaki iç savaş şiddetle sürerken Japonlar Çini istila için fırsat kolluyordu. Dünya ekonomik buhranı bu fırsatı 1931 yılında yarattı. Eylül ayında Japonlar kuzey doğu Çin'i işgale başladı. Çan Kay Şek'in bu bölgedeki birlikleri bozguna uğrayınca Japonlar 40 milyon nüfuslu zengin sanayi bölgesini kolaylıkla ele geçirdiler. Çan Kay Şek ise ordusunun büyük bir kısmını düşmanın üzerine yürüteceği yerde eski politikasına devam ediyordu. 1934 e kadar komünist orduları yenmek için 4 büyük kampanya başlattı. Bu sırada Japonlar bir taraftan Şanghay'a çıkmış diğer taraftan Moğolistan'a ilerlemiştir. Kiangsi'deki komünist hükümeti ezmek için ard arda ordular göndermenin fayda vermediğini gören Çan Kay Şek bunu yerine komünistlerin bulunduğu bölgeleri çevirmek ve yavaş yavaş çemberi daraltmak yoluna gitti. Komünistlerin bazı taktik hataları ve bölgedeki yanlış politikalarıda eklenince bu çevirme hareketi başarılı oldu. Bu durum karşısında komünist liderler çemberi yarıp güneydeki bölgeden çıkmayı ve kuzeye gidip yerleşmeyi planladılar. Bu karar 1934 yılında tarihin en hızlı yürüyüşlerinden birini başlatıyordu. Büyük kısmı asker küçük bölümü sivil halk ve komünist şeflerden oluşan 300 bin komünist çemberi yararak Uzun Yürüyüşe başladı. Kiangsi'yi ve Yang Çe'nin güneyindeki üstlerini geride bırakarak önce batıya doğru ilerlediler. Yunnan'dan sonra Yang Çe 'nin yukarı kısmındaki dar ve vahşi boğazlardan geçtiler. Tibet'in eteklerinden dolaşıp Çin – Türkistan'ına vardılar. Sonra kuzeye doğru ilerlediler. Moğolistan'a komşu Şensi eyaletinin kuzey bölgesinde durdular. Ortalama 13 bin kilometre yol yürümüş ve yürürken kendilerini takip eden Çan Kay Şek kuvvetleriylede çarpışmak zorunda kalmışlardır. Uzun Yürüyüş başlarken komünistlerin kuvveti 100 bin kişiydi. Bittiği zaman açlık kış ve bazı firarlar yüzünden 30 bine inmişti. Buna rağmen bu yürüyüş komünistler tarafından bir zaferin belirtisiydi. Komünistler bu yürüyüşle hem çevrilip yok edilmekten kurtulmuş, hem de daha güvenli bir bölgeye yerleşmişlerdi. Ayrıca bu bölgede Japonlarla savaşmak için hazırlık yapacak ve böylece Çan Kay Şek'in başaramadığı bir işe girişerek birçok grupların desteğini kazanacaktı. Çin-Japon Savaşı Uzun Yürüyüşten sonra Japonlarla savaşmak için hazırlık yapan komünistler aynı zamanda Şensi bölgesinde reformlar yapmış, eğitim kampanyası başlatmışlardı. "Çinli Çinliyle değil Japonlarla savaşmalı" sloganı bütün Çin'de yankı uyandırmıştı. Komünistler Japonlara karşı Nankin' deki rejim gibi boyun eğmeyeceklerini savaşacaklarını ilan ediyordu. Çan Kay Şek'in emrindeki kuvvetler Mançurya'da Japonlara yenilip çekilen kuzey doğu ordusuyla bölgedeki birliklerden oluşmaktaydı. Savaşa hazır Çin ordusuÇan Kay Şek ise o yıllarda "Milliyetçi" rejimi faşist bir diktatörlük haline getirmekteydi. Japonya 1937 yılı içinde bütün Çin'i istila etmek için planlar hazırlıyordu. Sonuçta Çan Kay Şek ile komünistler arasında barış yapıldı ve böylece Çin Devriminde Japon emperyalizmine karşı savaş başladı. Japon ordusu 7 Temmuz 1937 de kuzeyden Pekin'e saldırdı ve Marko Polo Köprüsü'ne kadar geldi. Çok geçmeden Japon donanması Şangay'ı bombaladı ve kente asker çıkarttı. Japonya Çin'i tam bir sömürge haline getirmek için harekete geçmişti. Japonların Pearl Harbour'a yaptıkları baskından sonra Amerika'nın savaşa girmesi durumu değiştirdi ve Japonya teslim oldu. Böylece Çin-Japon Savaşı da sona ermiş oldu. Halk Cumhuriyeti'nin kurulması Japonya'nın teslim olması üzerine Çin de komünistlerin egemen olmaması için gerek Amerikalılar gerek Çay Kay Şek hükümeti tarafından önlemler alınmaya başlanmıştı. İlk önlemler General MacArthur'un Çin deki Japon ordu komutanına "Komünist kuvvetlere teslim olmamaları ve silahlarını ancak Kuomintang birliklerine bırakmaları" dikta edilerek olmuştu. Çay Kay Şek'in Japon kumandanına "Kuamintang birlikleri gelene kadar komünistlere dayanmaları ve ancak ondan sonra Kuamintang birliklerine teslim olmaları" emri izlemişti.

bilgiler için teşekkür ederim knight canin

Komünist Parti zaman kazanmak için Çay Kay Şek 'e iki anlaşma yapmayı önerdi. Çay Kay Şek 'in de zaman kazanmak için kabul ettiği bu antlaşmalar Ekim 1945 ve Ocak 1946 da imzalandı. Antlaşmalara göre Çin de kuamintang ve komünist koalisyonu ile demokratik bir hükümet kurulacak ve komünist güçlerle Kuamintang güçlerini birleştirecekti. Komünistler Kuamintang ordularının Amerikalılar tarafından örgütlenmesine karşıydılar. Kuamintang ise onların toprak reformunu yaymalarını istemiyor ayrıca demiryollarının kesilmesine muhalefet ediyordu. Bu mücadelede Amerikanın açıkca Çay Kay Şek hükümetini desteklemesine karşın Ruslar ancak dolaylı şekilde komünistleri destekliyordu. Ruslar resmen Çay Kay Şek hükümetini tanıdığı için işgal ettiği Mançuryayı onlara teslim etmez zorundaydılar ama teslim olunana kadart ruslar komünistlerin şehre yaklaşmalarını sağladı ve çıkarken de Çay Kay Şek in ümitle bekledi sanayii tesislerini sökerek Mançurya'yı terk ettiler. Kuamintang ve Komünistler arasındaki ortaklık en başından beri bir düştü. İçeride orta sınıfın çökmesi, enflasyon ve köylülerin topraklarına kavuşmak için fırsat beklemeleri işbirliği için zorluk yaratıyordu. Ayrıyetten Amerika ve Rusya arasında soğuk savaşın başlaması ve her iki gücünde karşı taraflara destek olması koalisyonun devamı açısından dış etken oluşturuyordu. 1947 yılı Temmuzunda devrim savaşlarının son aşaması başladı. Komünist orduları güneydoğuya inerek kuamintang ordularını bölmek için harekete geçmişti. Çan Kay Şek ise kuzeydeki demiryolu bağlantısını sağlamak için hücüma geçmişti. Ancak kuamintang'ın en iyi orduları Şantung'da ağır bir yenilgi almıştı. Yıl sonunda Kuamintang ordularının Mançurya ilede bağlantıları kesilmiş haldeydi. Böylece kuzey tamamen komünist birliklerinin elinde kalmıştı. Savaş bir yıl boyunca çeşitli cepheler de sürmüştü, 1948 Temmuzun'da komünistler üstünlüğü sağlamışlardı. Sonbahar da ise komünistlerin büyük saldırısı başladı. Kuzey Çin deki son kuamintang kuvvetleri de çekilmek zorunda kaldılar. Ekim ayında Mançurya için kesin savaşlar yapıldı ve kuzey tamamen ve kesin olareak artık komünistlerin elindeydi. Şubat ayında Pekin'in alınması ve Nankin bozgunu ilede Çan Kay Şek ordularının kesin yenilgisini ilan etmişti. 1 Ekim 1949'da Komünistler başkentleri Pekin'de Çin Halk Cumhuriyeti'nin kurulduğunu ilan ediyorlardı. Çin de milyonlarca insana mal olan devrim savaşları sona ermiş yeni bir devlet kurulmuş ve sosyalizme giden yolda yürümeye başlanmıştı. Çin Devrimi Kronolojisi 1911 – Devrim Mançu hanedanlığını sona erdirdi. (1911'de Milliyetçi bir Cumhuriyet kurmak isteyen Sun Yat Sen iktidarı ele geçirdi. Ama Çin'i birleştirmeyi başaramadı. Savaş ağaları birbirleriyle savaşmaya ve halkı daha çok ezmeye başladı). 1912 – Sun Yat Sen liderliğinde Çin Cumhuriyeti kuruldu. Ve Çin ihtilalci birliği de parti haline gelerek Kuomintang adını alır. 1916 / 1926 - Kuzey Çin'de uzun yıllar devam edecek iç savaş başladı. 1917 – Orduların komutanı Sun Yat Sen önderliğinde Kantonda hükümet kuruldu. Çin 1. Dünya Savaşına katıldı. 1919 – Pekin'de Barış antlaşmasının imzalanması aleyhinde gösteriler düzenlendi. Göstericiler Çin'den yabancıların çekilmesini imtiyazların kaldırılmasını istediler. 1923 – Çarlık rejiminin yıkılmasından sonra Sovyet Rusya Çin üzerindeki bütün imtiyazlarından vazgeçti. Kuomintang ve Komünist Parti birleşti. 1925 – Sun Yat Sen öldü. Kanton'da ulusal hükümet kuruldu. (Yerine Çan Kay Şek geçti. Çin Komünistlerinin yardımıyla savaş ağalarını yendi. Ama 1927'de komünistlerin çok güçlendiğini düşündü ve onlara karşı bir harekat başlattı.) 1926 - Çan Kay Şek Çin'in büyük bir bölümüne hakim olur. 1927 – Çan Kay Şek Komünist parti birliğini bozar ve Şanghay 'dan komünistleri sürer. Kuamintang hüküm sürdü. 1927-36 1927 – Nanking'de ulusal hükümet tekrar kuruluyor. Ayrılıkçı köylülere baskı uygulandı. 1928 – Çan Kay Şek Pekin'e ilerliyor. Çin'in birleşmesi. 1928 - Mao Tse-tung ve Chu Teh, Kırmızı Orduyu kurdu. 1934/5 – Uzun Yürüyüş: Kızıl Ordu kuzeyden Yenan'a yürüdü. (Çin komünistlerinin başına Mao geçti. 1934'te Mao "uzun yürüyüşü" başlattı. 1931-37 arası Japonlar Çin'e saldırdı. 1945'de 2. Dünya Savaşı bitti, Japonya yenildi. Fakat bu sefer Çin'de 1947'de Mao'nun Kızıl Ordusu ile Çan Kay Şek arasında iç savaş başladı. İç savaşı Mao kazandı. Çan Kay Şek Tayvan'a çekildi.) 1949'da şimdiki Çin Halk Cumhuriyeti kuruldu 1937-45 Japonlar Pekin, Nankin ve Şanghay'ı ele geçirdiler ve Nankin'de Wang Ching-Wei yönetiminde bir Japon geçiş hükümeti kurdular. Nankinlilerin istilası sonucunda 200bin Çinli öldürüldü Japon askerlerince. Chianglıların komuta merkezi Chungking de; Mao ise bu sırada Yenan daydı. 1943 - Müttefikler Kuomintang'ın Japonya ile ayrı bir barış antlaşması yapmasını engellemek için adaletsizce kazanılmış olan bütün önceliklerinden vazgeçtiler. 1945 - 1945- Japonya'ya karşı kazanılan zaferden sonra kızıl ordu Sovyetlerin boşalttığı Mançurya alanına doğru giderler; ulusal kuvvetler Amerikanında desteği ile Mançurya'yı işgal ederler. 1946 - Amerikalı General Marshall Mao ve Chiang arasında arabuluculuk yapmak için teşebbüs eder ancak kavga yılsonuna kadar devam eder. 1947 - Sivil savaş komünistler ve ulusal kuvvetler arasında devam etmektedir. 1948 - Ulusal kuvvetler Çinin merkezini boşaltırlar. 1949 - Çin kızıl ordusu güney Çin'deki ana saldırıyı başlattı. Çan Kay Şek Tayvan'a geri çekilir Ekim 1949 - Çin Halk Cumhuriyeti'nin ilanı