MERHABA SEVGİLİ DOSTLARIM... . Bügün ilk defa duygu ve hislerimi sizlerle paylaşmak istiyorum, paylaşmak hayattaki en güzel davranışlardan bir tanesi olarak düşünüyorum, bazen bir başkasının gözyaşları içimizi yakar, bazen yas tutarız, ama mutlu olmayı başaramayız, mutluluk hep bize çok uzak görünmüştür, oysaki hiç düşünemedigimiz kadar yakınımızdaymışta haberimiz olmaz, mutlulk uzaklarda degil tam içimizde yüregimizde ve kalbimizin ortasında, ama nedense onu göremeyecek kadar kör, onu hisedemeyecegimiz kadar duygusuz olmuşuz, neden mutlu olmayı başaramıyoruz, ya neden mutlu olmak bize çok zor geliyor, biz kimiz neyiz ve ne istiyoruz önce onu bilmeliyiz diye düşünüyorum, bazen kulanılan bir kelimenın karşımızdaki ni ne derece üzer ne derece etkiler onu iyice düşünmemiz gerektigini düşünüyorum, karşımızdaki de bir insan taşıdıgı bir kalp var, umutları var hayalleri var, duyguları var var, ben öyle bir yapıya sahibim ki bir kelimeyle hayat bulurken bir kelimeylede ölümü seçebiliyorum, bu çok yanlış diye düşünenleriniz olabilir evet bende diyorum yanlış ama ellimde degil, ben pek mutlu olmayı berecebilen biri degilim, genelde hep içimde bir eksiklik ve burukluk vardır,30 yıllık hayattıma dönüp baktığımda koskocaman bir hiç elde var sıfır, hiç bir şey yok ne kadar üzücü bir durum, bazen tv de bir dramatik sahne izlerim hemen bogazım dügümlenir biri dokunsa çocuklar gibi ağlayacagım, hastanenin önünde simit satarken hastanede ölen birinin ardından agıt yakanlar oluyor, işte ben o zaman kendimi kaybediyorum ve hemen ağlıyorum, gözyaşlarımı yanımdaki kişiler görmesin diye başımı öne eger bir şeylerle meşgul oluyormuş gibi çaktırmadan ağlarım, ya neden mutlu olamıyoruz sevgili dostlar mutluluk içimizdeyken neden uzak tır bize, belki daha önce anlatmışımdır yürüme engelli oldugumu, belklide duygusalıgım ordan geliyordur bilmiyorum ama içimde hep bir şeyler eksik, bu eksiklik öyle bir boşluk oluşturmuş ki bir türlü o boşluga bir isim bulamamışım, aslında hayat bana mutlu olma şansınıda vermedı, hayatta en nefret ettıgım şeylerden bır tanesı bırının bana acıyarak davranmasıdır, bu beni öldürür bıttırır, ve bana ''sakat''kelımesı kulanmasıdır, ben sakat degılım, özürlü hiç degilim, özür bana acıyarak bakan gözlerde olduguna inanırım, bazen karşındai insan cahilcane bır yaklaşım göstererek dilenciymişiz gibi para uzattıkları olmuyormu, işte o zaman yürüme engelli olduguna lanet edıyorsun, bana hep duygu sömurusu suçlaması yapılır, oysakı çok duygusalım bunu kımseye anlatamadım, hayatta sevmedigim şeylerden bir tanesi birine kendini acındırarak duygu sömürü yapmaktır, ben duygusalım, alınganım ve ben asabi, sinirli olabilirim ama art nıyetli degilimdir, bana borç verebilirmisin 20 dk sonra iade ederım dıyen bırıne hiç tanımadıgım halde yardımcı olmuşsam, ve bu kişide iyi niyettimi suistimal etmişse benim ne suçum var, o kişi beni kandırdıgını sanmıştır belkide, hayır kandırılmadım o kendısını kandırmıştır, bunları anlatmak belkıde hoş şeyler degıl ama bazen duygularını susturamıyorsun işte, doldunmu patlamak istiyorsun, sessının çıktıgınca haykırmak istiyorsun yada hiç kimsenin olmadıgı bır yerlerde hüngür hüngür aglamak istiyorsun, bazen yumrugunu sıkıp başını duvardan duvara vurmak geçiyordur içinden, işte bu satırları yazarken bunları yapmak istiyorum, bazen seni en iyi anlayan kişide anlamıyordur, yada anlamak istemiyordur, bir sevdigin olur hani onu ne kadar düşünsen düşünmüyor gibi bir durum ortaya çıkar ya, canını feda edecek kadar sevdigine onu inandıramazsınya ve ugruna ölümü göze aldıgında sevdigine göre bu yaklaşım bir çıkar ve menfaat içindir diye suçlanırsın işte böyle bir çıkmazlık sevgili dostlarım, işte bunlardır hayattan koran, yaşamdan nefret etmen ve her gun ölümü düşünmen bunlardır sebep, umudumsensin diyorsun, sen herşeyimsin diyorsun, ama anlamıyorlar neden anlamıyorlar neden, neden anlamıyorsunuz neden neden neden, sevdigin için gün gelir ölüme o kadar yakın olursun ki o bunu hiç bir zaman bilmez haaa ne zaman bilir sen topraga girince evet der o benim için öldü der amaaa iş işten geçmiş olacak son pişmalık fayda vermeyecek, biz mutlulga giden yolu kendimiz tıkamışız, engeller koymuşuz, önemli olan mutluluga giden yolda yürürken o yürüme gücü hisetmemiz, hayat her şeye ragmen yaşamaya deger derler bilmiyorum doğrumu ama şu an yaşıyoruz işte hayattı... Özürlü bir kardeşimin duygularını anlatıyor yukarda ki yazı hep beraber bakalım biz bu yazının içinde yer alıyormuyuz. En son ne zaman bir özürlü kardeşimize yardım ettik. Ben de dahil hepimiz bunun bir muhakemesini yapalım ne dersiniz dostlar? Allah Özürlü ve yardıma muhtaç bütün insanların yar ve yardımcısı olsun. Amin