"LÜTFEN RAHATSIZ ETMEYİNİZ!.. Please Do Not Disturb!.." Kartı takınca şak diye yandı ışıklar. Doğrusu, oda beklediğinden daha büyüktü; yine de sekiz ışık fazlaydı. Kapının üstündeki, televizyonun yanındaki, her birini tek tek söndürdü. Bir tek yatağın başucundaki okuma lambası kaldı geriye... Banyonun ışıklarına dokunmadı, zaten hafif aralık kapıdan ters tarafa doğru sızıyordu ışık. Uyku vakti gelip de okuma lambasını kapattığında zifiri karanlıkta kalmazdı böylece. Tamamen karanlıkta kalmayı sevmiyordu, çocukluktan beri sevmemişti. Pencereden dışarı baktı. Büyükşehir ışıklardan yapılmış bir halı gibi ayaklarının altına serilmişti. Sonunda özlediği an gelmiş, doğup büyüdüğü yere geri dönmüştü işte. Aslında, yıllar boyu bu anın hayalini kurmuştu; ama tam da şimdi içinde kocaman bir boşluk hissi vardı. Döndüğü yer bıraktığı yer değildi, bu cadde onun evden kaçıp sığındığı yirmi yıl önceki caddeye benzemiyordu. Üstelik şehrin tepesine muzaffer bir komutan gibi dikildiği bu ana tanıklık edecek kimse de yoktu ortalıkta. Geçen zamanda babası yaşama veda etmiş, annesi doğduğu memlekete geri dönmüş, kardeşleri de evlenip başka şehirlerde iş bulmuşlardı... Hep babasının ardından ailenin bir araya geleceğini düşünürdü; oysa tamamen dağılmışlardı. Diğerleri bir yana, babasını şimdi yanında isterdi. Köşedeki lüks restoranda bir sofra donatırdı ona; hiçbir şey eksik olmazdı. Artık ona da beğenmezlik etmezdi herhalde. Bıyık altından incecik bir gülsün tamamdı. Onun takdiri de o kadardı; fazlasına gerek olmazdı. Yatağa kurulup çantanın en dibine sakladığı malzemeleri çıkardı. Birkaç sigara kağıdı, naylona sarılmış bir parça ot ve yarım bir jilet... Sigara paketine uzandı. Tırnağıyla paketin kapağından bir şerit karton kaldırıp jiletle kesiverdi. Uzun kartonu yuvarlayıp yaydığı sigara kağıdının kat yerine yerleştirdi. Bir sigara çekti paketten. Diliyle sigaranın bir tarafını yalayıp, kılıç çeker gibi bir hareketle söktü sigaranın kat yerini, serbest kalan tütünler kağıdın üstüne dağıldı. Bir sigara daha çekti paketten... Otları iğdiş edip ustalıkla tütünlerin aralarına yerleştirdi. Kağıdı yuvarlayıp yaladı. Kocaman bir sigara vardı elinde. Tutuşturdu ucunu... Ot çekmeye bir yurtdışı seyahatinde alışmıştı. İyi de etmişti. Bütün gün tilki gibi çalışan kafası ot sayesinde biraz huzur buluyordu. Hayatın karmaşasına dayanmak zordu. Başucundaki ışığı söndürüp derin bir nefes çekti. Ciğerlerine dağıldı duman, ciğerlerinden bedenine yayıldı. Kalp atışları yavaşladı; kanı ılık süt gibi lıkır lıkır akmaya başladı. Yumuşacık akışa bıraktı kendini. Uzaklardan gelen sesler silinirken, odadaki sesler duyulmaya başladı. Uçuşan toz taneleri fısıldar gibiydiler. Oda kapısının incecik aralıklarından hafif bir uğultuyla hava sızıyordu. Banyodan gelen ışık belli belirsiz ıslık çalıyordu. O bile duyulabiliyordu. Zaman yavaşladıkça yavaşladı, durur gibi oldu... Duyduğu sesle irkildi! Biri ağlıyordu. Önce önemsemedi; otellerde geceleri ağlayan birilerine rastlamak garip sayılmazdı. Ne de olsa, canı sıkkınların en sık uğradıkları yerlerdi buralar. Karışması doğru olmazdı, kendi haline bırakmalıydı. Kendisinin de ağladığı zamanlar olmuştu. Bir keresinde kapıyı tıklatan bir adam olmuştu. Açıklama yapmak çok zor gelmişti. Hareketsizlikten ağrımaya başlayan boynu daha önemliydi onun için; sesleri duymazlıktan geldi. Oturduğu yerde uyuya kalmıştı; kafası yana düşmüş olmalıydı uyurken. Nevresimi açıp, yatağın içine doğru kaykıldı. Kafasının ağırlığından kurtulan boynu ancak o zaman rahatladı. Sönmüş sigaraya uzanıp, tekrar yaktı. Bir nefes çekti içine. Koca bir duman bulutu doldurdu ciğerlerini. Bir tur döndü yattığı yerde. Ağlama hala kesilmemişti. Kafasını kaldırmadan seslere kulak verdi. Ortada ağlayan bir adam vardı ve ses çok yakından geliyordu. Sesin yönünü anlamaya çalıştı. Her taraftan geliyor gibiydi, tam yerini kestiremedi. Yan odadan gelen uğultulu televizyon sesi bir anlığına yükseldi. Acaba ağlama sesi de oradan mı geliyordu? Öyle olmalıydı; üstelik belki de ağlayan değil, gülen birisinden geliyordu sesler, kahkahalarla gülen birisinden... Yan odalardan birinde ağlıyor mu, gülüyor mu belli olmayan birisi olmalıydı. Bir nefes daha çekti, doldurdu dumanları içine... Ağlayan durmamıştı, üstelik sesler gittikçe daha yakından geliyordu. Sesin bir erkeğe ait olduğunu ayırt etti. Korktu, çok yakındaydı ses. Hatta artık odanın içinden geliyordu. Yalnız olması gerekiyordu; ama değildi. Hıçkıra hıçkıra ağlayan biri daha vardı odada. Yavaşça kafasını kaldırıp etrafa bakındı. Havada salınan pırıltılardan fazlasını göremedi; içerinin yetersiz ışığı çevresini görmesine engel oluyordu. Soğukkanlı sayılabilecek bir adamdı, heyecanlanmadan pırıltıların kaybolmasını bekledi. Uçuşan pırıltılar hayallerle dolu izler bırakarak dans ediyorlardı. Dakikalar geçerken görüntülerde bir değişme olmadı. Hala o pırıltılardan başka bir şey göremiyor olması garipti. Masallardan çıkmış bir dünya vardı etrafında. Tekrar ağlayışa kulak verdi. Etraftaki ışıltılar yarım metrelik bir alanı görmesine izin veriyordu. Gördükleri de net sayılmazdı, daha çok balıkgözü bir kameranın kaydettiklerine benzer buğulu, bulanık görüntüler vardı. Yataktan doğruldu, hiçbir şeye çarpmamaya dikkat ederek etrafı kolaçan etmeye başladı; yatağın altı, tuvalet masasının civarı, banyo kapısının arkası dahil her yeri aradı. Ama ağlayan sesten uzaklaşmadığı gibi yakınlaşamıyordu da. "Merhaba..." diye seslendi. Bir anlığına susan adam, sonrasında sanki hiç susmamış gibi hıçkırıklarla ağlamaya devam etti. Her seferinde sesini biraz daha yükselterek, bir kaç kez daha "Merhaba!" dedi. Bir kaç saniyelik suskunluğun ardından hiç susmamışçasına ağlamaya devam ediyordu adam, hıçkırıklardan boğulacak gibiydi ağlayan. Bu sesler bir rüyanın parçası mıydı, yoksa gerçek miydi ayırt edemiyordu. Olduğu yere çömelip sesleri dinlemeye devam etti. Korkuyla karışık bir heyecan vardı içinde. Anlayamadığı bir şeyler oluyordu etrafında. Sesler, ışıklar, görüntüler birbirine girmişti. Her biri birbirinden garip şekillerde duyularına nüfuz ediyordu. Bir müddet etrafı dinledikten sonra sesin sahibini tanıdığını fark etti. Kim olduğunu çıkaramıyordu; ama tanıdığı biriydi bu ağlayan. Kim olabilirdi ki? "Sakin olmalıyım!" dedi kendi kendine, "Düşün bakalım, kim bu adam?" Sesin sahibini hatırladığında tüm vücudu bir anda buz kesti. Hıçkıra hıçkıra ağlayan bu adam dört yıl önce ölen babasından başkası değildi. Tüyleri diken diken olmuştu. Nefesi kesildi, kalbi duracak gibi oldu. Başı dönüyordu, gözleri karardı. Yere yığılıyordu ki, yanına çömeldiği oda kapısı imdadına koştu. Hafifçe yaslanarak tamamen aşağı kaydı. Yattığı yerden, "Baba!" diye seslendi. Hıçkırıklar daha öncekiler gibi bir anlığına kesilip kaldığı yerden devam etti. "Baba! Neredesin, ne oluyor?" diye yükseltti sesini. Cevap yoktu, sadece ağlıyordu babası. Babasının sağlığında ağladığını hiç görmemiş, duymamıştı. Oysa şimdi, ölümünden yıllar sonra... "Ne olur konuş benimle. Bir şey söyle..." diye inledi gittikçe kaybolan sesiyle. Aldığı tek cevap hıçkırıklardı. Ağlıyordu babası, hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Gücünün azalmaya başladığını fark etti. Oda gittikçe soğuyordu. Sanki bir bataklığa saplanmış gibiydi; bataklık onu dibe doğru çekiyordu. Tüm gücünü toplayıp, "Baba!" diye sayıkladı. Cevap veren olmadı. Kendi sesi gibi ağlama sesi de azalmaya başlamıştı. Her geçen saniyeyle biraz daha uzaktan, biraz daha derinden geliyordu babasının sesi. Sesler tamamen kaybolduğunda içi tamamen boşalmıştı sanki. Bir rahatlık dalgası sardı bedenini ve düşüncelerini. Gözleri kapanıyor, tekrar uykusu bastırıyordu. Karşı koymadı, kendini uykunun huzurlu kucağına bıraktı.