YOLDAKİ ENGEL Eski devirlerde bir sultan, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurup, kendisi de pencereye oturur. "Bakalım neler olacak?..." diye gözetlemeye başlar... Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer yoldan geçerken, kayanın etrafından dolaşıp bir şey yapmadan saraya girerler. Pek çoğu da bu tutumundan dolayı sultanı da yüksek sesle tenkit ederler. "Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyor..." vs. derler. Bu arada bir köylü saraya meyve ve sebze getirirken yolun ortasında taşı görünce, sırtındaki küfeyi yere indirip iki eli ile kayaya sarılır ve zorlanarak itmeye başlar. Kan ter içinde kalır ama, sonunda, kayayı da yolun kenarına çeker. Küfesini yeniden sırtına almak üzereyken, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu görür. Alır açar... Kese altın doludur. Bir de sultanın şu notu vardır içinde: "Bu altınlar, kayayı yoldan çeken kişiye hediyemizdir. Sultan." Böylece, köylü bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders verir insanlara. Bizler herzaman birilerini suçlama psikolojisiyle kendimizi avutmuşuzdur. hükümet neden böyle, devlet neden şöyle, belediye neden şunu yapmıyor, polis neden rüşvet alıyor, şeker var neden un yok, un var neden şeker yok, helva pişirecez kazan yok... Hep böyle uzatıp gitmişizdir. hiç bir işin en ufak taşını bile kaldırmışızmı da yargılıyoruz?

köprüden en güzel kim geçicek şeklinde olanı da var bu hikayenin...

sanada kömür dağıttılar galiba... Yola Devam!