Onur ile konfor çoğu zaman bir arada bulunmaz. Mevcut sistem bireye verdiği konfor karşılığında onun bağımsızlığını, kimliğini ve iradesini satın almaktadır. Kimlikli, şahsiyetli ve onurlu bir direnme içine giren bireyler bunun karşılığında sistem tarafından işsiz ve yoksul bırakılmaktadır. Bireylere sunulan tercih şudur: Onur mu konfor mu? Birey ya onurundan vazgeçecek böylece karnı doyacak, ya da karnı aç kalacak o zaman başını dik tutarak onuruyla baş başa kalacak. Bireyin bir insan olduğu bu sebeple de bir onura sahip olduğu sistemin umurunda bile değildir. Sistem insanların büyük bir kısmına onurun karın doyurmayacağını, eline geçirdiği kitle iletişim araçlarıyla sürekli olarak tekrarlar. İletişim araçlarının yoğun propagandası altında aptala dönen fertler, kendi gönül ve kafaları ile hareket etme yeteneklerini bir süre sonra kaybederler. Sonuçta bireylerin kafaları başkalarının arzularına göre, başkalarının istedikleri kadar ve başkalarının uygun gördükleri düzeyde yüzlerce kavramla tıka basa doldurulur. Böylece modern demokrasilerde "iyi" kesin olarak "fayda" ile bir tutulmuş olur. Egoizm sevgiden daha kuvvetli görünür ve zevk; sevgiyi mağlup eder. Birey, kendi yaratmadığı dünyada kendi kurmadığı sosyal ve ekonomik sistemde yaşamak zorunda bırakılmış olur. Böyle bir toplumsal sistem belkemiksiz insanlar üretir. C. S. Lewis ́in anlatımıyla; Modern toplumlar, belkemiksiz insanlar yani yalnızca arzu ve aklı tanıyan ve eski zamanlarda insan varlığının çekirdeğini oluşturan gurura ve öz değer duygusuna sahip olmayan insanlardan teşekkül etmiştir. Lewis ́e göre ise "insanı insan yapan belkemiğidir", çünkü "aklıyla o yalnızca bir ruh, iştahıyla ise yalnızca bir hayvandır". Daha açık bir ifadeyle sürüngen insan modern toplumların bir çeşit dayattıkları insan tipidir. İşte böyle bir toplumda bireylerin yapabileceği en kolay iş onurlarını konforlarına feda etmektir. Onurdan yapılan fedakarlık düzeyine göre de bireylerin konforları artar. Konfora endeksli bir hayata karar verenlerin işleri kolaydır. Makamlar, kariyerler, ev, yat, kat, araba arkasından göreceli bir saygınlığı da peşinden getirir. Böyle olunca da meşru olanla meşru olmayan arasında herkesçe kabul edilebilecek bir sınır kalmaz. İnsanların birçoğu iyiyi, kötüden açık olarak ayıramaz hale gelir. Hareket tarzlarının ne olacağına dair zenginlerin ve fakirlerin, ihtiyarların ve gençlerin, bilginlerin ve cahillerin, köylülerin, işçilerin ve patronların hiçbir müşterekleri kalmaz. Böyle bir toplumda ne iyi vardır, ne de kötü. Bir değere ihanet etmek, bu ihanet avantaj sağlıyorsa onursuzluk sayılmaz. İyi olan menfaattir, çıkardır. Cesaret faydasız tehlikeler arz ediyorsa; ölmektense hain olmak yeğ tutulur. Sürüngen adam olmanın yolunu sistem böyle açar!..

hiç bu yönden düşünmemiştim. mantıklı bir düşünce. tabii biz kafamızı matematiğa, fiziğe verdiğimiz için sosyolojik olaylardan uzak kalıyoz.