Geleceğini Bilmiyordum! Savaşın en kanlı günlerinden biriydi. Asker en iyi arkadaşının az ileride, kanlar içinde yere düştüğünü gördü. İnsanin başını bir saniye siperden çıkaramayacağı gibi bir ateş altındaydılar. Asker teğmenine koştu hemen: Komutanım, bir koşu arkadaşımı alıp geleyim mi? "Delirdin mi?" der gibi baktı teğmen... Gitmeğe değmez oğlum, arkadasın delik deşik ölmüş. Büyük olasılıkla ölmüştür bile. Kendi hayatini da tehlikeye atma sakin! Ama asker o kadar ısrar etti ki, teğmen izin vermek zorunda kaldı. Peki, dene bakalım! Asker yoğun ateş altında fırladı siperden ve mucize eseri, arkadaşının yanına kadar gitti, yaralı arkadaşını sırtlandığı gibi taşıdı. Birlikte siperin içine yuvarlandılar. Teğmen koşup yaralıya bir göz attı. Ve nefes nefese bir kenara yıkılmış askere döndü Sana hayatini tehlikeye atmaya değmez, dememiş miydim! Bu zaten ölmüş... Değdi Komutanım, değdi! dedi askeri. Nasıl değdi, arkadasın zaten ölmüş, görmüyor musun? Gene de değdi komutanım, çünkü yanına vardığımda henüz yasıyordu.. Ve onun son sözlerini duymak, dünyalara bedeldi benim için... Ve, hıçkırarak, arkadaşının son sözlerini tekrarladı: GELECEGINI BILIYORDUM! Kalbimizde "arkadaşlık" denilen bir mucize var. Nasıl olduğunu, nasıl başladığını bilemezsiniz. Ama bunun özel bir armağan olduğunu, Allah'ın bir lütfü olduğunu bilirsiniz. Gerçekten de arkadaşlar nadide mücevherlerdir. Yüzünüzü güldürüp başarmanız için cesaret verirler. Sizi dinlerler ve kalplerini açmaya hazırdırlar. Bunun arkadaşlarınıza, onlarla ne kadar ilgilendiğinizi gösterin..

helal olsun be abi walla helal! p. için saol ayrıca

ayıpsın kardeşim senin için şu canım feda

Samet senden böyle bişi istiyorumEline sağlık..