idris sen fizikçi olma bosuna saçlarını dökme yazar ol nobel

eLıne saglIk ıdrıs cokguzel yazMIssın keyıfLe okudum gercekten super devamını bekLiyoruz

Gerçekten çok güzeL bir yazı olmuş.. ELLerine sağLık devaMını bekLeriz.. Maalesef gerçek hayatta yaşanan oLaylar insanLar kendi zevkLeri sonucunda meydana getirdikLeri körpecik çocukLarın yaşama hakkını nede güzeL kuLLanıyorLar istersem hayatın devam eder yoksa biter.. Size bu hakkı kim veriyor cani insanLar.. Çok sinirlendim neyse.. TşkLer.. +

Bi hikaye ancak bu kadar güzel anlatılabilir. Çok teşekkürler ayyash07

ELLerine SagLık ayyash'ım gönLünü yazmışsın be...

Ellerine ve gönlüne sağlık Ayyash, hikayenin bir tarafı kötü bitsede yaşanılan gerçekler bunlar malesef.

Metin heyecanlı bir şekilde volta atıyordu koridorda. O sıralarda bir bebek var olan gücüyle bağırmaya çalışıyordu. Çok sıkıldı Metin. Bir haber yoktu hala. Dışarıda sigara içmek için kapıya doğru yöneldi. O sıralarda başka bir bebek daha bağırmaya çalışıyordu var gücüyle. Kapının önünde bir banka oturdu Metin. Kendisini oraya getiren 9 yıllık serüveni düşünüyordu. Her defasında ayrı bir hüsran. Hep bekleyiş hiç sonlanmadan. Ama sonlanmak üzereydi işte. Büşra'yla beraber hep bekledikleri o an. Baba olacaktı Metin. Büşra 2 saattir içerideydi. Ve hala gelip ona birşey söyleyen olmamıştı. O sıralarda başka bir bebek daha bağırmaya çalışıyordu var gücüyle. Tolga içkileri aldı az önce marketten. Kız arkadaşıyla evde geçireceği gece içindi bu hazırlıklar. Evi de toparlamıştı çıkmadan önce. Birazdan da kız arkadaşıyla buluşmaya gidecekti. Tamam olmalıydı herşey. O sıralarda bir bebeğin sesi kesiliyordu. Metin hemşirelerin verdiği haberle havalara uçacak gibiydi. Kızı olduğunu öğrendi. Pembe havluya sarılmış küçük bedenine bakıyordu odanın camından. Metin baba olmanın hazzını yaşıyordu o an. Bir bebek daha var gücüyle bağırmaya çalışıyordu o sıralarda. Tolga kız arkadaşını aradı. İşi halledip halledemediğini soracaktı. Evet, halletmişti. Tolga büyük bir rahatlıkla uyuyabilecekti o gece. Bir bira açtı kendine ve büyük bir huzurla oturdu televizyonun karşısına. Bir bebeğin sesi kesiliyordu o sıralarda. Tolga'nın kız arkadaşı, Ayşegül hastaneden çıkıyordu. Elinde mavi havluya sarılmış bir bedenle. Elinde tutmak istemediği bir bedenle. Yaptıkları bir anlık dikkatsizlik sonucu bu noktaya gelmişlerdi. Ve şimdi bundan kurtulmalıydı. Hastanenin arka sokaklarında bir yerlerde uyuyan minik bedenin boğazına gitti elleri. Sesini çıkartamıyordu ellerindeki insan yavrusu. Sıkmaya devam etti. Soluk alış-verişlerinin kesildiğini duydu Ayşegül. Evet, kurtulmuştu ondan. 5 dakika sonra da Tolga arayacaktı zaten. Aynı rahatlık Tolga'nın bedenine de yayılacaktı. O sıralarda başka bebekler daha bağırmaya çalışıyordu var gücüyle. Metin gibi nicelerine mutluluk yayan seslerdi bunlar. Tolga gibilerine de baş belası olan sesler. O sıralarda başka bebeklerin daha sesi kesiliyordu. Niceleri sesini duyuramadan göremedikleri dünyaya veda ediyorlardı. Metin mutluydu. Sancılı geçen 8 yıldan sonra umutla bekledikleri 9 ay sonunda nihayete kavuşmuştu. Tolga da mutluydu. Haberi öğrendikten sonra endişeyle beklediği 8 ay nihayete kavuşmuştu. Büşra'yla bekledikleri an sonunda gelmişti. Metin babalığın hazzını yaşıyordu o an. Ayşegül de elindeki et yığınını bir çöp konteynerine attı. Daha sonra evine gitmek için caddeye doğru yürümeye başladı. O sıralarda bir bebeğin daha çığlıkları duyuluyordu doğumhanede. ayyash07 -

Güzel hikaye İdris. Sağolasın V