Muratkk ve Sit@re Ellerinize emeğinize sağlık Hiç unutmamamız lazım ama unutuyoruz Hatırlattınız, sağolun Yüreğinize sağlık Allah tekrarını göstermesin serkan

büyük adamsın bravo + 20

Hiçbirşey Eskisi Gibi Olmayacak Tanıyın beni ve unutmayın Sakaryalı bir kız çocuğuyum, Sekiz yaşındayım. Adım yok. Adresim belli. Kimsesizler mezarlığında kimsesiz sanmayın beni. Çıplak omuzlu ablalar, abiler kazdılar kazdılar ama ulaşamadılar bana... Sakarya'da, Kuran kursunda amentüyü ögrendim. Ölümü de kabullendim. Eyvallah... Yaşamak için başka nelere gerek var bilemedim. Meğer ne zor şeymiş yaşamak. Toprak altında dört günde öğrendim. "En sevdiğim memleket yeryüzüdür / Sıram gelince yeryüzüyle örtün üzerimi" Şiirini bilemedim ben. Yeryüzü kırıldı, içine giremedim ben. Ovanın ortasında kurulu kentin Aşağı mahallesinde bir apartman katının en alt dairesinde, 8 yaşında günlerce ölümü bekledim ben. Egin'in türkülerine gömecekler, biliyorum beni. Dertli... İçli... Yanık... Sakarya'da deprem vurgunu yemişim; Betonarmenin kavurduğu bir çocuğum ben çünkü. Çelik ve kumla, dört günde öldüm, piştim, öldüm ben. Duydum, bir abla; Arzu'ydu adı galiba, hissetti nefesimi bağırdı etrafa. Televizyoncu abiler geldi ışık tuttular... Üstümde gezindi dost köpekler... Kokladılar, havladılar. Sevdim onları, sevdiler beni. Olmadı deyip, çekip gitmeden önce onlar bile ağladılar sessizce... Dillerini bilemedim amcalar Bağırdılar; Duydum onları... Sanırım bakkal amcaydı bir ara; "Kuzum, güzel kızım" dedi, "Kınalım, ses ver ne olur..." Boğazlarım doluydu toprakla, Taşla konuşamadım. Biliyorum şimdi o büyük makinelerle gelip kazacaksınız üstümü, korkmayın fark etmez bundan sonra; alın beni, kimsesizler mezarına atın beni. Adresimiz kolay, ezberlettiler bana. Siz de bulursunuz belki yıllarca sonra. Sakarya kenti, Aziziye Mahallesi... Karakoldan dön... Sağlam Apartmanı yani... Çürük çıksa da evimizin toprağı, kendisi; Küçük olsa da yürecigim, inanin dört günde ögrendim yasamayi ipek böcegi gibi. Sesim çıkmaz, boğazlarım dolu. Ama duyarım dünyayı. Tıpkı Erzincan'da ölen bebekler gibi. Yunanlı bir bebek doktoru teyze, toplamış yorganını sırtına, Yenikapi iskelesinden binmiş de vapura, gözyaşlarıyla seslenmiş kamarota; - Beni götürün çabuk Çınarcık'a, yaralı çocuklara... Ağlamış çarkçı, süvari hepsi birden bu dostluğa. Ama Ankara'da bir adam geri çevirmiş onu. Ah üzerimde o beton kiriş var ya, o bir olmasa, gösterirdim ben ona... İsrailli, Cezayirli, Fransız, İsviçreli amcalar da gelmişler duyunca depremi. Gece vapurla geçip denizi, karaya ulaşınca Yalova'da, çiçekler diyarinda, Yine bir garip adam; adı Vali: - Uyuyun, simdi sabah olunca çalışırsınız demiş... Ağlamışlar onlar da. Kadere küfretmişler... Aynı adam, yani Vali, elektrikler kesilince depremde mutfağında, kente elektrik vermek için çalışan işçilere basmış azarı: "Çabuk mutfak lambam yansın" demiş... Ah... Yok mu şu kahrolasıca demir yığını ellerimin üzerindeki... Olmasalar... Sarılırdım yakasına, sorardım, doğru mu diye? Doğru mu? Sekiz yaşındaydım, Sakarya'da göçük altındayım. Belki ölüyüm, çocuk ölülerin en güzeli... Belki değilim, yaşamaktayım... Ama hayret öldüğümün de farkındayım. Çünkü, dört gündür toprak altındayım. Gözlerim Kuran kursundan tanıdığım türbanlı kurtarıcı ablaları aradı... Yoktular. Canları sağolsun. Çünkü daha önce belki gözlerim de yoktular. Çıplak omuzlu ablalar, çıplak bacaklı abiler kan ter içinde kazdılar kazdılar. Ama bana ulaşamadılar. Hele bir Cezayirli abi vardı ki, nefesimi duyan, Gözyaşlarıyla yıkadı toprağı bana ulaşamayınca. Ayın 14'üydü. Babam örgülü saçlarımı sevdi. Ay beni çekti. Yüzüm güne döndü. 15'inde ayabakan çiçekleri gibi kaçtım güneşten. 16'sı gece karanlıktı. Rüyalar içinde bir tahta at seçtim kafesten. Kaf Dağı'nda saat 03.03'te kendimden geçtim. Bir çiçek tarlası, bir bulut yuvası, sanki annemin göğsündeydim, Babam saçlarımı okşadı. Oysa onlar yoktu yanımda... Ama onlarsız da olamazdım ya! Galiba birlikte gittik, belki de bütün Sakarya, Aynı bahçede uyanmak üzere sözleştik. Sakarya toprağı bereketli... Ama ev, fabrika dikince büyümüyor ki... Oysa dikince domatesi, elmayı bir kızarıyorlar ki... Belki bildiklerinden kaderimi... Belki kızıp Tanrı baba bize; bahçeyle, evlerin yerlerini değiştirdi o gece. Sakarya'da bir kız çocuğuyum, sekiz yaşındayım... Adım yok. Adresim belli. Aziziye Karakolu'na sorsunlar arayanlar beni. Kimsesiz mezarlığında, kimsesiz sanmasın kimseler beni. Çiçeklerin en güzeliydim, Sakarya ovasında açtım renklerimi, kıraç toprakların; Egin'in türküleriyle, ağıtlarla gömdüler beni. Yalnız, demir, çelik ve beton içinde aç susuz gönderdiler ya, İki elim yakalarında Süleyman amcayla Bülent amca, unutmasınlar beni... Erzincanlı bir kardeş 33 yılda bir çocukları toplar deprem dedi... İnanamadım... Çünkü bazı amcalar doğaya meydan okuyoruz diye inatlaşıp, Yıkılan evlerimizin yerine, aynısını dikerlermiş. Aynı çürük temeller üzerine. Hatta bazıları çok kızıp geçmişe, Sırf sağlam kalıp onları yüzyıllarca utandırdılar diye, Ayasofya ile Süleymaniye'yi de yıkmak isterlermiş sinsice. Aslında onların garezi çocuklara imiş. Öldükçe çocuklar, analar, babalar, Sağlam ev yapıp, kentin yerini değiştirmektense, Gelen paraları müteahhitlerle üleşip, kendilerini deprem zengini ilan ederlermiş. Aslında onlar şeytanın arka bacakları imiş. Anadolu'da her yıl deprem olurmuş, orta şiddetli. Üç yılda bir de şiddetlisi olurmuş. Ama bana mısın demezmiş Türkiye'yi yönetenler. Bilim adamlarını dinlemezlermiş. Paraları vurguncuya kaptırıp, araştırmalara para vermezlermiş. Onlar ne ilkyardımı severmiş, ne de sağlam evi. Onlar sadece kendilerini ve koltuklarını severlermiş. Gittiğim bahçede Erzincanlı bir kuş tanıdım, kanadı gümüşlü. O anlattı bana. 1939'da deprem olmuş, şiir bile yazmışlar ona: "Kar yağar lapa lapa Tipidir gelir geçer Yan yana, sırtüstü ölüler Akşam olur tandıramaz Ateşini yandıramaz Gün ağar şafak söker Kimsecikler gitmez suya Ezilmiş başlarıyla ölüler Vardılar uyanılmaz uykuya..." Ben aslında uyanmak istedim uykudan, ama müteahhit amca az koyunca betonu, Toprak kovunca evimizi içinden, kan uykularda kaldı düşlerim. Oysa ben ne aydınlık yarınlar düşledim. Büyüyünce değiştirecektim Sakarya'nın, Gölcük'ün, İzmit'in, Yalova'nın yerini. Ve Türkiye'nin kaderini. Yazık oldu, ben bana değil Türkiyem'e yanarım. Ölmesem, evleri çok katlı değil, en çok üç katlı yaptıracaktım, bahçeli. Mafyaya çaldırmayacaktım araziyi, belediyeyi. Ama bir şey öğrendim. Ben kimim biliyorum şimdi. Sekiz yaşındayım... Deprem vurgunu yedim. Ölüyüm. Bile bile öldürüldüm. Adresim belli. Sakarya... Aziziye Karakolu'ndan dön sola... Sağlam Apartmanı yani... Kimsesizler mezarı. 16'sında gömüldüm diri diri, 20'sinde öldüm kederli. Dört günde öğrendim yaşamı. Zor değilmiş inanın. Yaşayanlar siz de biraz zorlayın. Sesler geliyor kulağıma, sesler. Peki ama... Kimsiniz? Adınızı duyamadım... Müteahhit mi dediniz?.. Belediye başkanı mı?.. Başbakan mı? Cumhurbaşkanı mı? Yaşınız... Yaşınızı saklamayınız... Beni artık kandıramazsınız, ben bir ölüyüm. Sizi sesinizden, gecikmenizden tanıdım. Siz Ankara'sınız... Lütfen beni rahat bırakınız.

murattk ve SiT@R : Her ikinizi de çok teşekkürler. Benzerlerini yaşamak istemiyorsak, bu felaketi ununmamamız gerekiyor arkadaşlar. Allah beterlerinden korusun. Kolay gelsin, esen kalın.

türkiye'nin bi depreme daha hazır olmadığı besbelli depremi unutmayalım unutturmayalım inşallah böyle depremleri bi daha yaşamayız

ayşecik süpersin valla ellerin dert görmesin.!! Murattk ayrıca sanada sonsuz teşekkürler... Rahmetle anıyoruz.

biz bu acıyı unutmadık ama devlet unutmuz sanırım o kadar deprem vergisi diye büssürü para topladılar ve nerede bu para hala ortalıklarda yok nedense ama biz unutmadık unutturmıyacazda geçmişimizi

UNUTMADIK... UNUTTURMAYACAĞIZ... 17 Ağustos gecesi herşey 45 saniyeye sığdı. Zamanın durduğu, saatlerin akrep ve yelkovanlarının donduğu 45 saniye geride kaldığında, gecenin karanlığı yüzyılın felaketinin silüetlerini taşıyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yaşanan acının ve depremin yıkıcı gücünün akılalmaz boyutları ortaya çıktı. Deprem bölgesine ilk koşanlar, yaşananlara tanıklık edenler ise gazeteciler oldu. Objektifler, kameralar enkazları taradı, anaların, çocukların gözyaşlarını tüm dünyaya aktardı, yardımların dağıtımında yaşanan aksaklıkları ortaya çıkardı. Kimi kez fotoğraf çekerken ağlasalar, objektiflerinin netini yapmaya çalışırken hıçkırıklara boğulsalar da gazeteciler üzerlerine düşen görevi yerine getirmek için haftalarca deprem bölgelerinden ayrılmadılar. O günlerin fotoğraf karelerine sığmayan acıları bundan sonrası için birer ibret belgesi olarak önümüzde duruyor. Depremde yitirdiğimiz canların, sönen ocakların sadece alın yazısı olmadığını biliyoruz. İlgisizliğin, başıboşluğun faturasını o 45 saniyenin sonunda Türk halkının ödediğini unutmayacağız. Ve unutturmayacağız... 17 Ağustos ve 12 Kasım depremlerinde yaşamlarını yitirenlerin anısı önünde saygıyla eğiliyoruz...

rica ederim.. bir acıyı ancak daha büyük bir acı unutturabilir... umarım Türkiye bu acıyı unutmaz ve ders alır... hepimizin tekrar başı sağolsun..

Elİnİze SaĞlik Adanada, hatayda, Ve GÖlcÜk Depremlerİnİ YaŞadim Allah Bİdaha YaŞatmasin GÖlcÜk Depremİnde Balikesİrde NÖbetÇİ OnbaŞi Olarak Askerdİm Bİzİm BulunduĞumuz Yerdekİ Kaosu DÜŞÜndÜmde Ya GÖlcÜktekİler Allah BaŞa Bİr Daha Vermesİn

o acı günde hayatını kaybeden herkese Allah Rahmet Eylesin ve geride kalanlarada sabırversin

17 Ağustos 1999, saat 03:02'de merkezi Kocaeli-Gölcük olan, Richter 7.4 şiddetinde büyük bir deprem yaşadık. Deprem tüm Marmara Bölgesinde, Ankara ve İzmir'e kadar Türkiye'nin geniş bir alanında hissedildi; ancak Kocaeli, Adapazarı, Gölcük, Yalova ve çevrelerinde büyük çapta can kaybı ve hasara neden oldu. 15,000 ölü, onbinlerce yaralı, binlerce tamamen yerle bir olmuş bina/konut, on binlerce hasarlı yapı ve yüzbinlerce evsiz insan. Tüm fotoğraflar deprem sonrası 2. gün Yalova şehri merkezinde çekilmiştir. Yapıların hasar görmesine neden olan faktörler: Sağlam olmayan zeminde yapılaşma Zemine uygun, yapıyı taşıyacak temelin doğru olarak tasarlanmaması Yapı malzemesi seçim hataları: beton yapımında deniz kumu kullanıldığı takdirde hem beton dayanımı düşük olur, hem de beton içindeki çelik donatı çubukları korozyona uğrayarak dayanımı azalır, beton ile birleşimi zayıflar. Düz çelik çubukların dayanımı ve betonla birleşimi, nervürlü çelik çubuklarına göre daha düşüktür. Yapı malzemesi kullanım hataları: Beton yapımı esnasında kullanılan çimento, çakıl, su oranları beton dayanımı açısından çok kritiktir. Yapı eleman birleşim hataları: Beton kolon ve kirişlere yerleştirilen çelik donatı oranları ve yerleştirme biçimi yapı dayanıklılığına direk olarak etki eder. Yapı projelendirme hataları: Deprem şartnamesine uygun olmayan projeler; deprem yükünü taşıyacak, kolonlar arasına yerleştirilecek, betonarme perde kolon/duvarların bulunmaması; resmi projeden farklı yapı elemanlarının eklenmesi: üst katlarda dışarı doğru çıkmalar, fazladan çıkılan katlar, taşıyıcı kolonların estetik veya mekan kazanma amacıyla kaldırılması. Bilinçsiz kişilerce sonradan yapı içinde yapılan tadilatlar: kolon, kiriş kaldırma, bodrumlarda mekan kazanma amacıyla temelde zemini kazma. Şimdi yukarıdaki hatalardan hepsi veya bazıları nedeniyle oluşmuş hasarları inceleyelim: Yukarıda birinci kat kolonlarının üst döşemesi ile birleşiminde oluşmuş patlama/ezilme açıkça görülmekte. Benzer hasarlar deprem bölgesindeki binlerce yapıda da gözlendi. Bölgeye özgü 5-8 katlı betonarme yapıların birçoğu bu depremde benzer yapısal davranışlar göstererek, üzerlerinde bulundukları zemin, kullanılan malzeme ve projelendirilmelerine göre büyük veya az hasarla bu depremi atlattılar. 17 Ağustos Depremi Yer Hareketi Smilasyonu Depremin yer hareketini inceleyince görürüz ki: Aynı anda 50 cm'e varan bir yukarı kaldırma ve 120 cm'lik yatay hareket oluyor ve bunun ardından gelen ani düşüş ve küçük dalgalarla depremin bitişi. Bina temeli, zemin hareketleri nedeni ile hızla titreşirken bina üst katları bu hıza ayak uyduramaz; bu nedenle özellikle alt kat kolonları bağlantı noktalarında büyük zorlanmalara maruz kalır ve kolonun bir yanı basınca maruz kalarak ezilirken diğer yanı da çekmeye maruz kalarak çatlar. Ardından yapının üst katları bu hasar görmüş kolonların üzerine düşer. Kolon-kiriş ve döşeme birleşimleri kuvvetliyse, beton kaliteliyse, çelik donatı doğru yerleştirilmişse böyle büyük bir harekete karşı 1. kat kolonları dayanabilir. Ancak yapıda ve malzemede hatalar varsa 1. kat kolonları bu yüke direnemez ve ya tamamen parçalanır, ya da ezilme altında dışarıya doğru patlar. Eğer yapının bir üst katındaki kolonlar üzerlerine gelen yükü kaldıracak güçte ise üst katlar hasarsız olarak, sadece 1. kat tamamen çökmüş olarak kalır. Eğer üst kat kolonlarında ve malzemede hata varsa, sırası ile bütün kat kolonları aşağıdan yukarıya domino etkisiyle yıkılır. 5 katlı bir bina, perde betonarme duvar yok, kolon direk döşemeye bağlanıyor yani taşıyıcı kiriş yok, kolon içerisinde, sadece 4 adet düz çelik donatı kullanılmış, kolon kesiti yetersiz, çelik donatı oranı yetersiz, çelik donatıyı ve betonarme dayanımını birleşim noktasında daha güçlendirecek sargı donatısı aralığı çok fazla ve deprem şartnamesine uymuyor. Deprem bölgelerinde, kolon-kiriş/döşeme birleşim yerlerinde etriyeler 10 cm veya hesapla elde edilecek daha küçük aralıklarla yerleştirilmelidir. Ayrıca beton kolon kesit alanının en az yüzde biri kadar çelik alanı beton kolon çevresine yerleştirilmelidir; örnek olarak dikdörtgen kolonlardan 4 adet 16 mm çaplı çelik çubuk. Burada da benzer sorunlar, ayrıca kalitesiz beton ve büyük ihtimalle deniz kumu kullanıldığından bu kum içindeki tuzların neden olduğu çelik donatıdaki paslanma ve neticesinde beton-çelik donatı birleşimlerinin bozulması, çeliğin betondan sıyrılması İşte 1. katı tamamen çökmüş bir daireden sağ çıkmayı başarabilmiş bir çift. Tasarımcı mühendislere çok büyük bir ders olmalı bu resim! Betonarme yapıların deprem anında yapı elemanları üzerine gelen enerjiyi söndürebilmesi/azaltabilmesi için yapının esnek olacak şekilde tasarlanmasında büyük fayda vardır. Yapı elemanları esneyebilmeli, deplasman yapabilmeli, hatta belki ufak çatlamalar olabilir ancak kuvvetli bir deprem altında bile az hasarla depremi atlatabilmelidir. Bunu sağlamak için de yapı elemanlarının içinde uygun oranda çelik donatı kullanılır. Betonarme hesaplarında kullanılacak çelik donatının beton kesite göre maksimum bir oranı tanımlanmıştır. Bu da yüzde dörttür, yani 100 cm karelik bir beton kolon kesitinde 4 cm karelik bir çelik kesit alanı bulunabilir. Bu oran aşılmadığı sürece beton ve çelik birlikte esnek davranış gösterir, deplasman yapar ancak tamamen yıkılmaz. Bu oran aşıldığında ise betonarme elemanlar birleşim yerlerinde aniden ayrılırlar ve kırılırlar. Ayrıca çok fazla çelik donatı kullanıldığında beton kesit üzerine gelen yükleri kaldıramaz. Bu resimde, hiç hesaba gerek olmadan görülüyor ki, kesitte ve birleşim yerinde kullanılan çelik donatı oranı yüzde dördün çok üzerinde. Bu da betonun deprem yükünü taşımasını engellemiş, yapının esnek davranamadan kırılmasına ve yıkılmasına neden olmuş. Tasarımı yapan mühendis herhalde ne kadar çok çelik donatı kullanırsam o kadar sağlam olur düşüncesindeydi, ne ölümcül hata! Yukarıdaki resimle aynı yapı ve aynı problemler: maksimum donatı oranı aşılmış, kalitesiz beton ve neticesinde tüm birleşim yerleri patlayarak yapı yerle bir olmuş. Tabii ki buradaki ölü oranı çok yüksekti (Yalova, Aydın 1 Sitesi). Yine aynı bina, betonun kalitesizliği çeliklerin ne kadar kolay sıyrıldığından rahatlıkla anlaşılıyor. Kötü malzeme ve proje; ve daha kaba inşaatı bitmeden yerle bir olmuş bir yapı. Yalova'dan Gölcük'e doğru sahil boyunca bir çok site binasında büyük hasarlar mevcut, tamamen yıkılan binaların yanında bir de sadece birinci katı yıkılmış bina sayısı çok fazla. DERS ALALIM... UNUTMAYALIM.. UNUTTURMAYALIM.. BU ACI HEPiMiZİN!!!.. -

madalyonun öbüryüzünede bakmak lazım. Ek bilgiler için teşekkürler, SiT@R SiT@