ÖLÜMÜN ÖGRETTIGI Size de olur mu bilmem ; her ölümün ardindan yasamin pesine düserim ben... Yakin bir dostu topraga verir vermez, kabrinin çiçekleri kurumadan daha, ihmal edilmis kapilari çalar, özlenip gidilmemis adresleri ararim; eski dostluklarin tozunu alir, cam gibi parlatirim. Isi gücü boslar, gecikmis hal hatir sormalarin, dar günde omuz omuza durmalarin kapisini aralarim. Hele erken olüm... hele erken olümler... Tuhaftir, yitirilmis ortak dostlarin ardindan 'sesini duymak istedim' telefonlari gelir es dosttan da... 'hadi kacip bir seyler içelim' davetleri, 'sana gecen gün haksizlik ettim' itiraflarina dönüsür; gecikmis günah çikarmalar, samimi özelestiriler, sicak dokunuslar getirir ardi sira... Anlarim ki herkes benim gibi paniktedir. Bir musalla tasinin sogukluguyla ürperir yalniz kalpler ve isinmak için hayirsiz sevdalara kosulur, gündelik telasta kirip döktüklerini tamire çikarir insanoglu... Ölüm, yasami ögretir bize; döverek sevmeyi belleten hoyrat bir anne gibi... sevgi dogurur ecelinden... Joe Black filmi, 65. yasgününün arifesinde kendi ölümüyle tanisan zengin bir isadaminin öyküsünü anlatiyor. Ölüm önce derinlerden yankilanan tok bir ses olarak, sonra da yakisikli bir genç adamin bedenine girerek çikip geliyor ve isadamina sayili günü kaldigini söylüyor. Adam son günlerini eceliyle bir arada geçiriyor. Gider ayak asiliyor hayatin daha önce asilmadigi iplerine... Is yemeklerinin yerini aile sofralari aliyor, dostunu düsmanini daha iyi taniyor. Bu arada 'ecel', 'is icin' geldigi evde 'hayat'i ve 'sevgi'yi taniyor, o da neredeyse 'is'ini unutup askin pesine düsüyor. Ecel bir ölüye hayat verirken, hayat ölümü bile dize getiriyor. Baris Manço' nun ardindan yillardir birbirini görmemis hatta sevmemis baris 'severlerin nasil kenetlenip, hizla kirlenen dünyaya temiz hava saçan, tek tük kalmis birkac çinara simsiki sarildiklarini görünce ölümün yine hepimize hayat tasidigini farkettim. Ecel Joe Black filmindeki gibi küçük oyunlar oynuyor bize... Baris'a son demecinde 'INSAN YAPTIKLARIYLA YASAR' dedirtiyor. Ve biz her ölümde bir kez daha anliyoruz ki, ecele karsi tek direnis noktamiz hayata sarilmaktir. Bir musalla tasinin ne kadar soguk oldugunu görünce anliyoruz, bunca hirsin, onca itismenin saçmaligini... Ölüm, anlamsizligiyla hayati anlamlandiriyor. 'Hayatin havaya attigimiz 5 topla oynanan oyun oldugunu düsünelim' 'Bu toplar isimiz, ailemiz, sagligimiz, dostluklarimiz ve benligimizdir. Bu 5 top içinde bir tek isimiz lastik bir toptur. Düsürürsek ziplatabiliriz. Ancak diger 4 top camdan yapilmistir. Düserse kirilir, yerine konulamazlar. Bunu farketmeli ve hayatimizi bu dengeye göre kurmaliyiz.' Oysa hepimiz o ilk lastik topu tutabilmek ugruna digerlerini kirip dökmüyormuyuz? Kalbinize yakin bulduklarinizi çantada keklik sanmayin. Sikica asilin onlara, tipki hayata asildiginiz gibi... Çünkü onlarsiz hayat da anlamsizdir. Hayatinizi asla aska kapatmayin. Aski bulmanin en kisa yolu, asik olmaktir, korumanin en iyi yolu ise ona kanat takmak... Hayati çok hizli kosmayin, nereden geldiginizi ve nereye gittiginizi unutmayin. Hayatin bir yaris degil, her saniyesinin tadi çikarilmasi gereken güzel bir yolculuk oldugunu aklınızdan çikarmayın. Dün tarih oldu... Yarin bir sır... Bugünün kiymetini bilin. CAN DÜNDAR