Kimin ne olacağı belli değil. Hayat sürprizlerle dolu. Kimse herhangi bir şeyi garanti altına alamıyor. Açılan her kapının arkasında nelerle karşılaşacağımızı kestirmemiz çok güç. Hayatta ne aldığımızdan çok hayata ve insanlara ne verdiğimiz önemli. Hayattan aldıklarımız bizim, hayata ve insanlara verdiklerimiz ise insanlığın malı oluyor. Eğer aldıklarımızdan çok verdiysek insanlık tarihinin yüzakları arasına girebiliriz. Eğer verdiğimizden çok aldıysak bu seferde kayda değer bir varlık gösteremeyen insan olarak hayatımızı sürdürürüz. Eğer sadece alıyorsak bu seferde farklı bir muameleye tabi tutulmayı hak ederiz. Hayatın ve insanların parazitleri olarak anılmaya başlarız. Eğer aldıklarımıza göre çok çok vermişsek insanlığın gurur tablosunda yerimizi alırız. İnsanlık tarihinin büyük insanları listesinde yerimizi alırız. Bizim için hayatta vermeden almak başlangıçta çok karlı bir model olarak görülebilir. Hatta çoğumuz en kolay olan bu yolu tercih ederiz. Yani az çalışayım ama çok kazanayım mantığı bu. Az çalışayım ya da hiç çalışmadan kazanayım mantığı hiçbir zaman kalıcı bir mutluluk sağlamaz. Çünkü hayatta her şeyin bir bedeli vardır. Bedeli ödenmeden sahip olunan şeyler bir gün olmazsa bir gün mutlaka elimizden alınacaktır. Çünkü hayatın özü hak etmek üzerine kurulmuştur. Sadece çalışarak elde ettiklerimiz gerçekten bizimdir. Bu nedenle, "İşleyen demir paslanmaz." "Akan su yosun tutmaz." "İnsan ancak çalıştığının karşılığını alır. ", "Ne verirsen elinle o gelir seninle"... sözleri çalışarak kazanmanın kutsallığını anlatır. Geçen Pazar Can Dündar köşesinde milli piyango talihlilerinin hayatlarından örnekler verdi. O örneklerin kısa hayat hikayeleri şöyle; 2005 yılının milli piyango talihlisi Ahmet Bayram geçenlerde Pendikte'ki evinin banyosunda kendini kalorifer borusuna asmış olarak bulundu. Kazandığı parayı kumarla yiyip bitirmiş, borçlar birikince iş içinden çıkılmaz bir hal alınca intihar etti. Mustafa Salgan 1979, 1982, 1984 ve 1987'de milli piyangodan ikramiye kazanandı. Ancak şu an geçimini sağlamak için ayakkabı boyacılığı yapıyor. Salih Bahtiyar 1985 ve 1997'de büyük ikramiyeyi kazandı. Ancak mafya kapıma dayanır korkusuyla ikramiye kazandığını reddetti. Hayatını değiştiremedi. Kasap dükkanını et marketine dönüştürdü. Parası çoktu ama ölüm korkusundan paranın mutluluğunu yaşayamadı. Ayhan Yalçınkaya 1995 yılının talihlisi. Büyük ikramiye kendisine çıkınca devlet memurluğundan istifa etti ve ticarete atıldı. Hasta olduğunda doktora gidecek para bulamadı. Son verdiği demeçte "Eskiden daha güzel bir hayatım vardı. Memurluğa dönmek istiyorum" diyordu. 2004 yılının talihlisi para yüzünden ailesiyle arası açıldı. Oğluyla çıkan kavgada oğlu tarafından bıçaklandı. 1989 yılının talihlisi 83 yaşındaydı. Kaldığı hastanedeki bir hemşire ile evlendi. Zengin olduktan bir yıl sonra öldü. Ancak miras davası yüzünden ölümünden 5 yıl sonra bile mezarında rahat uyuyamadı. Mezarı 5 yıl sonra açıldı ve bütün akrabaları yeniden tespit edildi. İşte hayat böyle bir şey. Vermeden almaya kalkanlara ne verdiyse geri alıyor. Bu nedenle "veren el alan elden üstündür" diyoruz. Hayatta gerçek mutluluğu yakalamanın yolu alan değil, veren; tüketen değil, üreten; yok eden değil var eden olmaktan geçiyor. Adem Durmuş / Sonsayfa -