Zaman Yönetimi Profesör sinifa girip karsisinda duran dünyanin en seçilmis ögrencilerine kisa bir süre baktiktan sonra, "Bu gün Zaman Yönetimi konusunda deneyle karisik bir sinav yapacagiz" dedi. Kürsüye yürüdü, kürsünün altindan kocaman bir kavanoz çikartti. Arkadan, kürsünün altindan bir düzine yumruk büyüklügünde tas aldi ve taslari büyük bir dikkatle kavanozun içine yerlestirmeye basladi. Kavanozun daha baska tasalmayacagina emin olduktan sonra ögrencilerine döndü ve "Bu kavanoz doldu mu?" diye sordu. Ögrenciler hep bir agizdan "Doldu" cevapladilar. Profesör "Öyle mi?" dedi ve kürsünün altina egilerek birkova micir çikartti. Miciri kavanozun agzindan yavas yavas döktü. Sonra kavanozu sallayarak micirin taslarin arasina yerlesmesini sagladi. Sonra ögrencilerine dönerek bir kez daha "Bu kavanoz doldu mu?" diye sordu. Bir ögrenci "Dolmadi herhalde" diye cevap verdi. "Dogru" dedi profesör ve gene kürsünün altina egilerek bir kova kum aldi ve yavas yavas tümkum taneleri taslarla micirlarin arasina nüfuzedene kadar döktü. Gene ögrencilerine döndü ve "Bu kavanoz doldu mu?" diye sordu. Tüm siniftakiler bir agizdan "Hayir" diye bagirdilar. "Güzel" dedi profesörve kürsünün altina egilerek bir sürahi su aldi ve kavanoz agzina kadardoluncaya dek suyu bosaltti. Sonra ögrencilerine dönerek "Bu deneyinamaci neydi" diye sordu. Uyanik bir ögrenci hemen "Zamanimiz ne kadardolu görünürse görünsün, daha ayirabilecegimiz zamanimiz mutlaka vardir"diye atladi. "Hayir" dedi profesör, "bu deneyin esas anlatmak istedigi"Eger büyük taslari bastan yerlestirmezsen küçükler girdikten sonrabüyükleri hiç bir zaman kavanozun içine koyamazsin" gerçegidir". Ögrenciler saskinlik içinde birbirlerine bakarken profesör devam etti:"Nedir hayatinizdaki büyük taslar? Çocuklariniz, esiniz, sevdikleriniz, arkadaslariniz, egitiminiz, hayalleriniz, sagliginiz, bir eser yaratmak, baskalarina faydali olmak, onlara bir sey ögretmek! Büyük taslariniz belki bunlardan birisi, belki bir kaçi, belki hepsi. Bu aksam uykuya yatmadan önce iyice düsünün ve sizin büyük taslariniz hangileridir iyikarar verin. Bilin ki büyük taslarinizi kavanoza ilk olarak yerlestirmezseniz hiç bir zaman bir daha koyamazsiniz, o zaman da nekendinize, ne de çalistiginiz kuruma, ne de ülkenize faydali olursunuz. Bu da iyi bir is adami, gerçekte de iyi bir adam olamayacaginizi gösterir". Profesör, ders bittigi halde konusmadan oturan ögrencileri sinifta birakarak çikti...

İnternet Aşkı Günün neredeyse 24 saatini geçirdiği bürosundaydı. Rakısını alıp bilgisayarın başına oturdu. Monitörün saati 00.47'yi gösteriyordu. 19 yıllık evliliğine nokta koyalı henüz üç ay olmuştu. Bir garip boşlukta hissediyordu kendini. Konuşacak, yalnızlığın kasvetini paylaşacak birilerine ihtiyaç duyuyordu. Chat sayfasına girdi. 'Beyefendi' yazdı. Kadın nickname'lerini gözden geçirmeye başladı, ne ilginç isimler vardı; Kedimi yedim, Narkız, Laz kızı, Bahar, Bebeto, Bond kızı, Buse... Bu isme daha önce hiç rastlamamıştı. Üzerine tıklayıp, 'Selam Buse' yazdı. Yanıt gecikmedi. 'Selam'. 'Nereden?' diye sordu hemen. 'İstanbul. Ya siz?' dedi Buse. 'Almanya/Nürnberg' yazdı. Yalana başvurmadan tanıttı kendini. Yaşamının son 20 yılı Nürnberg'de geçmişti. Bu kentte Türkler için yerel bir gazete çıkarıyor, ayrıca Türkiye'deki bir gazete için çalışıyordu. 44 yaşındaydı ve adı Mahmut'tu. 'Buse' de maskesini çıkardı. Hale'ydi ismi. İstanbul'da bir üniversitede çalışıyordu, doçentti. 35 yaşındaydı. Bir kızı vardı. Evliydi ve ama mutsuzdu, boşanmanın eşiğindeydi. Tuşlar üzerinden uzun bir sohbet başladı. Evliliklerini ve çocuklarını yazdılar birbirlerine. Satırlar uzadıkça yakınlaştılar. Kullandıkları mesafeli dil değişti, sıcak ifadelere bıraktı. Sabah gözünü açtığında saat 07.15'ti. Kahvesini ve sigarasını alıp bilgisayar başına oturdu. 'Mutlaka yazmıştır' diyordu içinden bir ses; 'Mutlaka.' Mail kutusunu açınca yüzü güldü. Haklıydı... Mahmut'u tanımaktan ne kadar mutlu olduğunu yazmıştı. O andan itibaren hızlı bir Chat ve ardından da mesaj trafiği başladı Nürnberg-İstanbul arasında. Gündüzleri mail, geceleri Chat yoluyla görüşüyorlardı. Çok geçmeden cep telefonu da devreye girdi. Henüz o ilk gecenin üzerinden iki üç gün geçmeden 'Sevgilim', 'Aşkım' demeye başladılar birbirlerine. Ankara'da buluşma senaryosu hazırladılar. Hale, bir toplantı için Ankara'ya gidecekti, Mahmut ile orada, gözlerden uzak bir ortamda dört gün geçirecekti. Günlerdir hayaliyle birlikte olduğu Hale'yi görecek, dokunacaktı. DOKUZUNCU GÜNDE YABANCILIĞI ATTILAR Sonunda o gün gelip çattı... Tam Mahmut'un düşlediği gibi oldu karşılaşmaları. Sarışın, zarif bir kadındı Hale. Esenboğa havaalanında çiçeklerle karşıladı Mahmut'u. Önce iki yabancı gibi sarıldılar birbirlerine. Ne de olsa internette tanışmalarının üzerinden sadece dokuz gün geçmişti. Arabada da çok az konuştular ama otele gidip odalarına çıkınca sıyrıldılar o yabancılık duygusundan. Sadece birbirlerini gördükleri, hissettikleri ve de yaşadıkları saatler, günler geçirdiler. Dördüncü gece bir hüzün kapladı içlerini. Mahmut, ertesi sabah Nürnberg'e uçacaktı. Geç vakit otele döndüklerinde sadece o geceyi değil, yaşamın kalan bölümünü birlikte geçirme isteğiyle doluydular. Ertesi sabah Mahmut duşa girerken Hale, 'Aşkım eşyalarını çantana yerleştireyim mi?' diye seslendi. Mahmut, banyonun kapısını aralayıp başını uzattı. 'Zahmet olmazsa' dedi. Hale güldü, 'Ne zahmeti... Ellerim eşyalarına son defa değsin.' Banyodan çıktığında çantası çoktan hazırdı. Hızla giyinirken Hale yatağın üzerine oturmuş dikkatle onu izliyordu. Mahmut, bir anda teninin kokusunu içine doldurmak, göremeyeceği günler için depolamak istercesine sıkıca sarıldı Hale'ye. Ayrılmak zor geliyordu. Çantasına doğru uzanırken, 'Umarım yakında tekrar görüşebiliriz' diye fısıldadı. 'Umarım' diye tekrarladı Hale. Asansöre doğru yürürken gözleri dolmuştu. Geri dönüp bir kez daha öpmek gelmişti içinden sevgilisini. Birden saatine bakmak geldi aklına. Uçağın hareket saatine çok az kalmıştı. Odaya geri dönerse uçağa yetişemeyecekti! Hızla girdi asansöre. Az sonra tam gaz havaalanı yolundaydı. Havaalanına ulaştığında, koşarak pasaport kontrol noktasına gitti. İki polis, sohbet ediyordu. Pasaportunu uzattı. Polis, bilgisayara bakarak kontrol ederken arka sayfada sarı bir kağıt dikkatini çekti. Pasaportunu geri alır almaz, o kağıda baktı. Hale yazıp, bırakmıştı: - Seni seviyorum... Bir an sersemledi. Polisin, 'Buyurun beyefendi, geçebilirsiniz' sözleriyle kendine geldi. Görevlilere yaklaşırken bileti aklına geldi. Elini cebine atıp biletini çıkardı. Baktı, biletin üzerinde yine aynı sarı not kağıdı: - Seni seviyorum... 'Hayır olamaz. Beni deli ediyorsun kadın' diye geçirdi içinden. Uçağa ulaştığında hostes kapıları kapatmaya hazırlanıyordu. 'Hoşgeldiniz, sizi birkaç kez anons ettirdik' dedi meraklı bir ifadeyle. 'Sormayın, telaştan duymamışım' deyip koltuğuna geçti. Yerine oturduğunda derin bir nefes aldı. Uçağı kaçırmaktan güç bela da olsa kurtulduğuna sevindi. Ankara iyice geride kalıp uçak yükseldikten sonra, ayağa kalkıp çantasına uzandı. Ankara'dan, Hale'den uzaklaşmak için bir kitabın sayfalarına dalmak istiyordu. O da ne? Kitapların arasında yine bir sarı kağıt vardı. Hale, kendisini unutmasına bir an bile izin vermeyecekti belli ki. Heyecanla aldı kağıdı: - Bir tanen olmama ve bir tanem olmaya izin verdiğin için teşekkürler... Çantası kucağında koltuğa yığıldı. Tekrar tekrar okudu notu. 'Kadınım benim. Kaç kadın böyle notlar yazabilir?' dedi. Sonra başka notlar yazmış olabileceğini düşünerek çantasını karıştırmaya başladı. KOŞARAK ÇIKTI MERDİVENİ BİLGİSAYARINI AÇTI Evet, çantanın her yanı sarı kağıtlarla doluydu. Bir gözden, 'Uzaktayken yakınımda, yakınımdayken ruhumda olmayı başarabilen y egane adama sevgiler' notu çıktı. Gömleğinin arasında da başka bir sarı kağıt buldu: - Bir ömür sevgiyi aradım ve tam artık yok derken karşıma çıkıverdi. Sevgi var sayende anladım... Duştayken, o kadar kısa sürede nasıl yazmıştı bu kadar notu? İnanamadı Mahmut. Çantayı bir daha karıştırdı, sonra bir daha. Y anında oturanlar tuhaf tuhaf bakıyorlardı ona. Aldırmadı, başka not kalmadığına emin olana değin çantasını karıştırmaya devam etti. Uçağın tekerlekleri Nürnberg havaalanına değene kadar o notlar arasında gezindi durdu. Bir o notu okuyordu, bir diğerini. Valizi olmadığı için beklemeden geçti pasaport kontrolünden. Bir taksiye bindi. Büronun önünde taksiden inerken elini cebine attı. Orada da bir sürpriz bekliyordu onu. Son sürpriz, Markların arasına saklanmıştı: - Seni seviyorum... Koşarak çıktı merdivenleri. Büroya girer girmez, çantasını, ceketini bir kenara fırlatıp bilgisayarın başına oturdu. Biliyordu, Hale yoktu karşısında. Telefon edebilirdi, etmedi. Yazmak zorundaydı, yazmalıydı. Dolu dolu yaşadığı son dört günü yine en iyi sanal alemde anlatabilirdi. OKURA PUSULA BÜYÜ YİNE SANAL ALEMDE BOZULDU Mahmut ve Hale, Ankara'daki buluşmadan sonra çılgınca yazışmaya d evam ettiler. İnternette başlayan aşk, sekiz ay kadar sürdü. Üç ay sonra Hale kocasından ayrıldı ama Mahmut ile de bir araya gelemediler. Mahmut'un işleri çok iyi gitmedi, maddi sıkıntı içine girdi. Doçent olan Hale'ye, kariyerine uygun bir yaşam veremeyeceği düşüncesiydi ağır basan. Hale de uygun görünce internet ve telefon başında geçen sekiz ay, 'dostluğu sürdürme' kararıyla noktalandı. Aşk büyüsü yine sanal alemde bozuldu. 'Aşk başa gelince akıl seyahate çıktı' diyen 'Mahmut Görür', 'internette başlayan aşk'ını, 'www.guzgulleri.com' adıyla 142 sayfalık bir kitap haline getirdi. Bu kitabın, yaşanmış olayları içeren bir metin olduğunu Nürnberg Başkonsolosluğu'na da onaylattı. Bana gönderdiği metin bu onayı taşıyor. Kitabının ikinci bölümünü yazmak için Türkiye'de bir kıyı kasabasına taşındı. Dört yıldır oradaki bir akaryakıt istasyonunda 'büro sorumlusu' olarak çalışıyor. Sık sık dile getirdiği iki cümle var, birisi 'Aşk başa gelince akıl seyahate çıkar'; ikincisi ise 'Aşk hiçbir zaman pişman olmamaktır.' 'Hale' ile sadece bir kez 'dost' olarak görüştüler. Ve tabii ki, 'Hale' onun gerçek ismi değil...

Tesadüf mü Yoksa Sevgi mi? Genç adam sessiz sokkakta umutsuzca yürüyordu. Barların ve Eğlence yerlerinin önünde geçerken sadece onu düşünüyor ve hayatının ne kadar boş olduğunu onsuz anlamsız olduğunu düşünüyorduki ara sokakların birinde buldu kendini. Bir pansiyonun önünde duruyordu. Günlerdir haftalardır onu arıyordu ve çok yorgundu. Artık düşünemiyor yemiyor içmiyor hatta yaşamıyordu. Pansiyonun kapısını çaldı ve karşısına pek nazik olmayan yaşlı bir kadın çıktı. Oda tutmak istediğini söyledi ve içeri girdiler. yaşlı kadın odayı gösterdi. Genç adam odaya girer girmez tüyleri diken diken oldu. Odada bir yatak ve dolap vardı. Ama sanki çok daha fazlası vardı. Bir anda sevdiğinin hayalini beyaz gelinliklerle odanın ortasında gördü. ve dondu kaldı... genç adam odayı tuttu ve yaşlı kadın parasını alıp gitti. Genç adam yatağa uzandı, sevgilisinin biricik aşkının sesini duyuyordu yataktan fırladı. Odayı karış karış aradı dolapta birkaç toka buldu evet sonunda sevgilisini bulmuştu. Aşağıya son suratindi yaşlı kadını buldu. Yaşlıkadına sevgilisini tarif etti burdamı kaldı diye sordu. Yaşlı kadın ise donuk gözleri ve ve o iğrenç suratıyla hayır dedi. o sırada pansiyonun kapısı çaldı. genç adam yıkılmış vaziyette odasına çıktı. Artık onun için hayat bitmişti. yaşlı kadın ise kapıda komşusuyla dedikodu yapıyordu. Genç adam dolabı açtı içindeki LPG Tüpünü odanın ortası ortasına indirdi. kapıyı kilitledi, kapının altını çarşafla kapattı tüpü açtı ve yatağa uzandı. O sırada yaşlı kadın komşusuna odanın tutulduğunu anlatıyordu. komşusu yaşlı kadına : "O ODADA BUNDAN 1 HAFTA ÖNCE KENDİNİ LPG TÜPÜYLE ZEHİRLEYEN KIZDAN BAHSETTİ." ŞİMDİ İKİ SEVGİLİ ÖLÜMSÜZ AŞKLARINI GERÇEKTEN ÖLÜMSÜZLEŞTİRDİLER. ONLAR RUHALRININ ÖZGÜR VE AŞKLARININ SONSUZA DEK SÜRECEĞİ BİR YERDELER. SİZCE BU TESADÜFMÜ YOKSA GERÇEK AŞKMI KARAR SİZİN!!!

Muthis Bir Hikaye!!! Onu ilk gördüğüm günü asla unutamam.. Suize Summers, bir rüya gibiydi.. Pırıl pırıl parlayan gözleri, sıcacık gülümsemesi ile kendisini tanıyan insanları müthiş etkiliyordu. Fiziksel güzelliğinde büyüleyici olmasina rağmen, ben onu her zaman gözle görülmeyen erdemleri nedeni ile hatırlayacağım. İnsanlarin dertlerini dert edinir ve onları hiç şikayet etmeden dinlerdi. Mizah anlayışı sayesinde gününüzü şenlendirir ve güç anlarınızda her zaman doğru sözcükleri bulup kendinizi iyi hissetmenizi sağlardı. Hem kızlar hem de erkekler ona bir yandan hayranlık bir yandan da saygı duyarlardı. O ise inanılmayacak kadar mutevazi idi. _Söylemeye gerek yok, peşinde bir çok erkek vardı. Ben de bunlara dahildim. Bir gün onunla sınıfa kadar yürüdüm, hatta bir keresinde sadece o ve ben yemek yedik. Mutluluktan uçuyordum... Surekli "ah ne olur Suise Summers gibi bir kız arkadaşım olsa" diye düşünüyordum... O zaman başka kıza bakmazdım. Ama bu kadar müthiş bir kız elbette ki benden çok daha üstün birisi ile beraber olabilirdi. Ögrenci derneği başkanı olmama rağmen, kendime hiç şans tanımıyordum. Mezun olurken one Veda Ettim.. Bir yıl sonra, bir alışveriş merkezinde o'nun en iyi arkadaşı ile karşılaştım. Boğazımda bir yumru ile Suise'nin nasıl olduğunu sordum. "Nihayet seni unutmayı başardı" dedi. "Sen neden söz ediyorsun" diye sordum. _Sen ona çok zalim davrandın. Hep onunla sınıfa yürüyor ve onunla ilgilenmiş görünüyordun. Birlikte yemek yediğiniz günü hatırlıyor musun? Ertesi hafta belki ararsın diye telefonun başından ayrılmamıştı. Senin onu arayacağından ve randevu isteyeceğinden öyle emindi ki... _ Red edilmekten öyle çok korktuğum için hiç bir zaman ona duygularımdan söz etmemiştim. Ya onu arasaydım ve o da bana hayır deseydi? Olabilecek en kötü şey ne idi? Bana hayır demesi ve onunla birlikte olamamam... Peki şimdi ne oldu? "Zaten onunla birlikte olamadım" En kötüsü ne biliyor musunuz? BÜYÜK OLASILIKLA BANA HAYIR DEMEYECEKTİ...

eline saglık asi cok guzel hikayeler...

Bitmeyen Sevgi Genç adam ellerinde bir buket çiçek, sahile koşarak geldi... Gözleri şöyle bir sahilde gezindi, aradığını göremeyince ilk gördüğü banka oturup sevdiğini beklemeye başladı. Ellerinde yine her zamanki çiçeklerden vardı. Sevgilisinin en sevdiği çiçekler bunlardı. Kırmızı, kıpkırmızı, kan kırmızısı güller... Sanki dalından yeni koparılmış gibi tazeydiler, buram buram kokuyorlardı, sevgi kokuyor, aşk kokuyor en önemliside özlem ve hasret kokuyordu güller... Hepsinin üzerinde damlalar vardı. Sanki ağlıyor gibiydiler. Genç adam güllere baktı, sanki onlarla konuşuyormuş gibi, " Neden ağlıyorsunuz, bakın ben ne kadar mutluyum " dedi. Az sonra sevdiğini göreceği için kalbi yine deli gibi atmaya başlamıştı. Ne zaman onu düşünse, onunla buluşacağını hayal etse kalbi yine böyle yerinden çıkacakmış gibi oluyordu. Senelerdir birbirlerini sevmelerinde rağmen ikiside sevgisinden hiç birşey kaybetmemişti.. Onları hiç birşey ayıramazdı... Ne hasret, ne ayrılık, nede ölüm... Genç adam telaşla saatine baktı. Sevdiği yine geç kalmıştı, 1 dakika geç kalmıştı. Üstelik o, sevdiğini bekletmemek için dakikalarca önce koşarak geliyor, onu beklemeyi bile seviyordu. Oysa o her zaman bunu yapıyordu. Devamlı kendisini bekletiyordu. Herkesin bir kusuru olurmuş diye düşündü... Ve gözlerini önündeki uçsuz bucaksız denize dikti.. Denizin sonu yok gibiydi, tıpkı sevdiği kıza olan aşkı gibi denizinde sonu yoktu. Sonsuzluğa uzanıyordu... Aslında bugün onlar için çok özel bir gündü. Kendi aralarında sözleneceklerdi. Delikanlı öncebunu sevdiğine açmış, sonrada gidip 2 tane yüzük almıştı. Bu kadar önemli bir günde bari, onu bekletmemeliydi.. Ama alışmıştı artık beklemeye, zararı yok biraz daha beklerim diye düşündü. Güllerin yaprakları nedense hala yaşlı idi. Bir türlü anlamıyordu onları. Herşey bu kadar güzelken neden ağlıyorlardı ki? İşte az sonra sevdiği gelecek, ona sarılacak, kucaklaşacaklardı... Sonra söz yüzüklerini takıp, evliliğe ilk adımlarını atacaklardı. Genç adam öyle heyecanlıydı ki sevdiğine kavuşmak için can atıyordu... Martılara baktı, birbirleriyle oynaşıp, uçuşan martılara... Ne kadar güzel dansediyorlardı havada. Tekrar saatine baktı genç adam. Endişelenmeye başlamıştı. Sevgilisi yine geç kalmıştı, hemde çok... Bu kadar geç kalmaması gerekiyordu. İşte hergün burada buluşmak için sözleşmiyorlar mıydı? Her gün sahilde, martılara bakarak, denizin onlara anlattığı masalları dinleyerek birbirlerine sarılıp hasret gidereceklerine söz vermiyorlar mıydı? O zaman neden gelmemişti yine?... Aklına kötü düşünceler gelmeye başladı. Hayır.. hayır.. olamazdı. Sevdiğine birşey olamazdı. Onsuz hayat yaşanmazdı ki... O ölse bile devamlı benimle yaşar diye düşündü genç adam. Bunun düşüncesi bile hoş değildi. Gözlerini yere indirdi. Gözyaşlarını kimsenin görmesini istemiyordu. Zaten nedense etrafındaki insanlar ona sanki kaçık gibi bakıyorlardı. Rahatsız olmaya başladı bakışlardan. Artık bıkmıştı... Yine sevgilisi geldi aklına.. Neden gelmedi acaba diye düşünmeye başladı. Gözlerini kapattı. 7 sene oldu dedi. 7 senedir hergün bu sahildeydi, sevdiğini bekliyordu. Daha fazla dayanamadı. Kalbi parçalanacak gibi oluyordu. Gözlerinden 1 damla daha yaş güllerin üzerine damladı... Yine gelmeyecek galiba, en iyisi ben onun evine gidiyim diye mırıldandı... Hiç olmazsa gülleri her zamanki gibi yanına koyar, ona vermiş olurdu... Genç adam ayağa kalktı. Sevdiğiyle buluşmak üzere, yeşil tepenin ardındaki kabristana doğru yürümeye başladı...

Yeni Evli Çift!!! Yeni evli bir çift vardı. Evliliklerinin daha ilk aylarında, bu işin hiç de hayal ettikleri gibi olmadığına anlayıvermişlerdi. Aslında birbirlerini sevmiyor değillerdi. Son zamanlarda o kadar sık olmasa da, evlenmeden Önce sık sık birbirlerini çok sevdiklerine dair ne kadar da dil dökmüşlerdi. Ama şimdilerde, küçük bir söz, ufak bir hadise aralarında orta çaplı bir kavganın çıkmasına yetiyordu. Bir akşam oturup, ilişkilerini gözden geçirmeye karar verdiler. Her ikisi de, boşanmayı istememekle beraber, işlerin böyle gitmeyeceğinin farkındaydılar. Erkek, "aklıma bir fikir geldi" dedi. "Bahçeye bir ağaç dikelim ve eğer bu ağaç ilk 3 ay içinde kurursa boşanalım. Kurumaz da büyürse bunu bir daha aklımızdan geçirmeyelim. Bu süre içinde de ayrı ayrı odalarda kalalım." Bu ilginç fikir hanımının da hoşuna gitti. Ertesi gün gidip bir meyve fidanı aldılar ve birlikte bahçeye diktiler. Aradan bir ay geçti. Bir gece bahçede karşılaştılar. Her ikisinin de elinde içi su dolu birer bidon vardı...

Ya dostum bu ne yaw, hepsi birbirinden güzel, aynı yere yazman da takdire değer, yazdıkların muhteşem, teşekkürler...

DeFaLarca denedim ama unutamadım... SizCe Hayat Gercek mi? ßundan 3 yıl önCe herşey çok GüzeL GiderKen öLümü Görüceğimi nereden ßiLe ßiLirdim ki... Seviyorduk bir birimizi ama hiç bir zaman söyliyemedik bir birimize o benı seviyordu bende onu daha sonra o başka ßir kişi ile çıkmıştı bende çıkmıştım çünki bilmiyordum onun benı sevdiğini o da benım onu sevdiğimi bilmiyordu her zaman yanımdaydı bende onunla zamanımı Geçirmekten zevk alıyordum bir gün okulda fotoraf çekilicekti hepimizin ve sınıfımızın fotorafını çektiler herkese verildi ben de aldım ve sevdiğim kişiyi kalp icine aldım... Her gece o resme bakıp ağlıyordum. O da sevgilisınden ayrıldı bende ayrıldım daha sonra biz daha da yakınlaştık ve ben onu çok seviyordum şimdide seviyorum. Ona Doğum gününDe Bir süpriz yapacaktım her şey hazırdı ona seNi seviyorum diyicektim Doğum gününde o an benım en mutlu anımdı belkide daha önce hiç bu kadar mutlu olmamıştım. sevdiğim kişi pastaneye pasta aLmaya Gidiyordu o sırada beni Gördü ve koşmak istedi yoldan gecerken nereden bile bilirdi ki o an ona araba carpıcağını ve koştu yanıma Gelmek üzereydi araba çıktı ben atlamak istedim arabanın altına ben ölseydim keşke ama o araba carptığı sırada GözLerimin önunde hayatını kaybetti Ve ben ona Hiç sir zaman SeNi SeViYoRum DiYemedim ve aradan eLi açtığımda sınıf ile çektirdiğimiz fotorafı vardı elinde ve benı kalp içine almıştı ßen ona SöyLeyemedim seni seviyorum diye. Bu oLaydan sonra ''Seni seviyorum''Kelimesini söyLemekten hiç ßir zaman korkmadım.3 yıl geçti annesi ve babası iLe Görüşüyorum annesi bana oğlum diyor bende anne diyorum keşke ona çarpmasaydı araba bana çarpsaydı ve ben ömür boyu onu çoook ama çok sevicem Yemin ederim Çok sevicem... ßenım Yüzümden oLdu herşey beNi Gördü ve koştu ben olmasaydım o ölmeyecekti Hayat pişmanLıkLarLa Dolu ve SizCe Bu Hayat Gerçek mi? Not: Bu olay bir hikaye değiLdir bu olay tamamen Gerçektir.

Herkesi Etkileyen Hikaye!!! Yaşlı adam her gün olduğu gibi o günde yaşlı arabası ile komşu köyden süt toplamak için yola düşmüştü. tüm geçimini yaşlı arabası ile süt toplayarak bunları satarak sağlıyordu. bir müddet gittikten sonra yol kenarında lüks bir araba duruyordu. arabanın sahibi yaşlı adama en yakın benzinliğe kadar arabasını çekebilirmisin diye sordu. yaşlı adam tabi diyerek yaşlı arabasıyle lüks arabayı benzinliğe kadar çekti. lüks arabanın sahibi cebinden para çıkararak yaşlı adama uzattı. yaşlı adam ise -Bir arkadaş zorda kalan bir arkadaşa yardımda bulunduğunda karşılığı para değildir diyerek parayı reddetti. birkaçyıl sonra yaşlı arabası artık harekat etmiyordu. yaşlı adam geçim sıkıntısı çekiyordu. bir gün kapısını biri çaldı. kapıyı açtığında geleni fakir evine davet etti. adamı tanımıyordu. gelen adam bir mektup getirdiğini söyleyerek yaşlı adama uzattı. mektubu açtı. şunlar yazılıydı -duydum ve çok üzüldümkü zor durumdaymışsın. evet bir arkadaş bir arkadaşına zor gününde yardım etmeli, dışarıdaki son model araba senindir. imza henri ford... yaşlı adamın gözlerinden yaşlar boşanıyordu... evet mektup arabasını benzinliğe kadar çektiği şahıstı...

ellerine sağlık devamını bekliyozz

Abİ Sen Ne Yaptin BÖyle Yaaa. Resmen ÖldÜrdÜn Benİ Burda Yaaa. Helal Olsun Sana. Ben Bu Wardoma Takildim Takilali BÖyle Yazilar Okumadim Yaaaa. Harbİ Helal Sana.

Elveda Birtanem Sabah uyandığında midesinde bir yanma hissetti yanmanın nedeni aksam yedikleri değil uyanır uyanmaz bugün yapacaklarının aklına gelmesiydi. Bugün 2 yıldır götürmeye çalıştığı bir birlikteliği bitirecekti aslında bunda geç bile kalmıştı. Bitmeli dedi içinden her gün; bu tatsız uyanış bitmeli... İçinde bir muhakeme başlamıştı, kendi kendine söyleniyordu: "Ona da haksizlik etmek istemiyorum belki hatalı olan benim... Bulunmaz Hint kuması değilim ya, görünüş olarak hımmm yakışıklı çocuk denilecek biri hiç değilim... Ama yaptım çok çalıştım bitmesin diye kendimle mantığımla çok kavga ettim olmadı..." Genç adam bunları düşünürken suratı şekilden şekille giriyordu. Süratle giyinerek dışarı çıktı, bugüne kadar hiç bekletmemişti onu şimdide bekletmemeliydi. İstanbul soğuk ve yağmurlu bir Nisan ayı yaşıyordu. Genç adam gökyüzüne bakarak iç geçirdi bulutlar bizim yaşayacaklarımızı biliyor onlar bile ağlıyor halimize. Birkaç saatlik yolculuktan sonra Kadıköy iskelesine geldi her zamanki gibi yine ilk kendisi gelmişti buluşma yerine. Birkaç dakikalık beklemeden sonra karsıdan kız arkadaşının geldiğini gördü, simdi midesindeki ağrı daha da artmıştı. Karşılama faslından sonra Beşiktaş'a gitme kararı aldılar, yolculuk sırasında hiç konuşmadılar; genç adam günesin yokluğunda grileşen denize bakıyordu. Genç kız arkadaşının bu durgunluğuna anlam verememişti, öyle ya nereden bilecekti bu gün ayrılık çanlarını çaldığını. "Üsüdüm" dedi genç kız, bu yolculuk boyunca edilen tek laftı. Beşiktaş'a geldiklerinde bir cafe de oturdular, genç kız anlamıştı kendisine bir şey söylenmek istendiğinin... "Bana bir şey mi söylemek istiyorsun" dedi, genç adamın gözlerine bakarak. Genç adam gözlerini kaçırarak "evet" seklinde basını salladı. Genç kız daha da heyecanlanmıştı. Biraz da sinirlenerek "söyle öyleyse ne diye bekliyorsun." Genç adam içini çektikten sonra "sence biz nereye kadar gideceğiz, daha doğrusu biz iyi bir ikiliyiz" "Bunlari sorma gereğini neden duydun." dedi genç kız. Genç adam söze başladı: "bak canim bundan birkaç ay önce aksam saat 11:00 civarıydı sanırım, hatırladın mi? Genç kız "evet hatırladım" dedi, ama genç adam genç kızın sözünü bitirmesini beklemeden "o aksam seni düşünüyordum diğer aksamlarda olduğu gibi senin için bir şiir yazmıştım onu o an sana okumak istemiştim, sana telefon açtığımda şiirimi bile dinlemeden simdi sırası mı canim ya senin de isin gücün yok mu demiştin bana. Biliyor musun o an bir kaç yumruk yedikten sonra kroki durumuna düsen bir boksör gibi olmuştum sessiz kalıp özür dileyerek telefonu kapatmıştım. Daha sonra bu şiiri benden hiç istememiştin. Ve bunun gibi bir çok defa tartışmamız oldu. Geçenlerde hasta olup yataklara düştüğümde arkadaşlarımla birlikte sen de gelmiş, Meral'in bana sen şanslısın Nalan sana bakar sözüne karşılık sinirli bir edayla "aaaa bana ne isim yok da sana bakacağım, annen baksın demiştin bunu da hatırladın mı?" Genç kız tekrar "evet" dedikten sonra şaşkın şaşkın "evet ama bunları neden hatırlatıyorsun bilmiyorum. Biliyorsun benim kişiliğim böyle, duygusallığı sevmiyorum. Ve hasta bakici gibi göründüğümü de kimse söyleyemez." Genç adam güldü "Evet canim bak burada haklisin, sen zaten olmak istesen bile bu kalbi taşıdığın müddetçe hasta bakici hemşire falan olamazsın." Genç adam devam etti "bana şimdiye kadar kaç kere sabahın erken saatlerinde güzel sözcüklerden oluşan bir mesaj çektin, hiç hatta günün hiçbir saatinde çekmedin. duygusallığı sevmeyebilirsin ama sen seni seven insanları mutlu etmeyi de sevmiyorsun, halbuki ben senin tam tersine kendimden çok insanları mutlu etmeyi seviyorum. Seni tanıdığımdan beri her sabah aksam, gece yani seni andığım her saat tatlı sözcük mesajım vardı senin için biliyor musun? seninle ben ak ile kara gibiyiz" Genç kız anlamıştı, "yani ne istiyorsun benden şair olmamı mı?" Genç adam tekrar gülümsedi içinden dün gece verdiğin ayrılık kararının ne kadar doğru olduğunu düşünüyordu. "Hayir dedi sair olmanı istemiyorum zaten olamazsın da; yalnız biz ayrılmalıyız, ayrılırsak ikimiz içinde en hayırlısı bu olacak." Genç kız şaşırmıştı, "Neden ama ben seni seviyorum, senin de beni sevdiğini sanıyordum." Genç adam iç çekerek "hayir canim sen esas beni sevdiğini sanıyorsun, eğer beni sevseydin simdi burada başka şeyler konuşuyor olurduk." Genç kızın gözleri yaşarmıştı, Genç adam cebinden çıkardığı mendili uzattı, genç kız göz yaşlarını silerek kesik bir sesle "Sen bilirsin, umarım beni başka biri için bırakmıyorsundur." Genç adam "Nasil böyle bir şeyi düşünürsün, senden başka olmadı ve uzun sürede olacağını sanmıyorum." Genç adam ve genç kız iki sevgili olarak oturdukları masada artik iki yabancı gibi duruyorlardı. İstanbul yağmurlarla yıkanırken yağmura iki sevgilinin umutları da karışıyordu. Birkaç dakika sesiz oturduktan sonra genç kız "kalkalım istersen" dedi. Genç adam ben biraz daha burada kalmak istiyorum, istersen sen kalkabilirsin. Genç kız "tamam o zaman sana mutluluklar dilerim" diyerek elini uzattı. Genç kızın sesi ve eli titriyordu genç adam "arkadas olarak beraberiz ama sen istersen tabi" dedi. Genç kız evet" anlamında basını salladı ayrılırken son kez sarıldılar birbirlerine. Genç kız uzaklaşırken genç adam masada dondu kaldı vakit öğleni bulurken yağan yağmur yerini güneşe bırakmıştı, ama genç adam titriyordu onu titreten açan güneşe rağmen esen rüzgar miydi, yoksa kalbindeki ayrılık acısı miydi. Saatlerce dolaştı devamlı kendini sorguluyordu hatayı bastan yaptım diyordu, ama yasadığı güzel günlerde olmuştu."Allah'ım" dedi "Allah'ım güç ver bana". Dostlarını düşündü onların dediklerini düşündü. Arkadaşları sizler birbirine zıt insanlarsınız yol yakinken dönün bu yoldan dememiş miydiler. Tabi ya doğru olanı yapmıştı. Saatler geçtiğinde artik güneş yerini yıldızlara bırakmıştı, eve döndüğünde yürümekten bitap duruma düşmüştü. Kendisini karşılayan annesine hiçbir şey söylemeden kendi odasına gitti. Gece bir türlü bitmek bilmiyordu anıların ağırlığı altında eziliyordu genç adam, ama sabah erken kalkıp ajansa gidecekti, bunun için uyuması gerekiyordu. Birkaç saat sonra genç adam uykuya dalmayı başarmıştı ve sabah 7'de saatin zırlamasıyla uyandı genç adam. Evden çıkacağı zaman cep telefonuna baktı, mesaj ve 10 tane cevapsız arama vardı. Genç adam yorgun olduğu için duymamıştı telefonunun sesini. cevapsız arama ve mesaj canımcım'dan gelmişti canımcım onun Nalana taktığı isimdi, heyecanla mesajı açtı mesajda şunlar yazıyordu... "Sadece onları sevmeyi sevdim Hepsini onlarsız yasadım da Bir seni sensiz yasayamıyorum Bu aşkı tek kalpte taşıyamıyorum Sana yemin güzel gözlüm bir tek seni sevdim Ve seni severek öleceğim, ELVEDA BİR TANEM..." evet, genç adam şaşırmıştı, mesajın geliş saatine baktı sabahın besini gösteriyordu güldü kahkahalar atarak güldü onu tanıdığı ve arkadaş olduğu günden beri ilk defa bir şiir alıyordu ve ilk defa bu saatte aranıyordu... Heyecanla hızlı arama yaptı, çalan telefonu yabancı bir ses açtı. Genç adam "Nalan ile görüşebilir miyim" dedi. Fakat karsıdaki ağlıyordu, hıçkıra hıçkıra ağlıyordu; "Ben onun annesiyim yavrum, canim kızım bu sabah intihar etti. Gece odasında birilerini arayıp durdu, sabah odasının ışığını sönmemiş görünce merak ederek odasına girdim, ama yavrum kendini asmıştı." Genç adam beyninden vurulmuşa döndü. Bir gün önceki mide ağrısının iki katini çekiyordu simdi. olduğu yere yığılıp kaldı... Birkaç ay sonra... İki doktor konuşur. Doktorlardan biri diğerine karsıdaki hastanın durumunu soruyor... - Ha o mu, üç ay önce getirdiler elindeki cep telefonunu hiç bırakmıyor, kendisi yüzünden bir genç kız intihar etmiş, o günden sonra o cep telefonu her zaman elinde devamlı bir şeyler yazıp birine yolluyor. Geçenlerde merak ettim o uyurken gönderdiği numarayı aradım hayret ki numara 3 ay önce iptal edilmiş, ve gelen mesajlarda bir şiir: "Sadece onları sevmeyi sevdim Hepsini onlarsız yasadım da Bir seni sensiz yasayamıyorum Bu aşkı tek kalpte taşıyamıyorum Sana yemin güzel gözlüm bir tek seni sevdim Ve seni severek öleceğim, ELVEDA BİR TANEM..."