FİHRİST Rab Rabbani Olmak "İlahi Olmak" Ve "Rabbani Olmak" Arasındaki Fark Nedir? Rabbani Kitap "İlahi" Olan Dilediğini yapar mı? Rabbın Terbiyesi "Rabb'a İtaat Etmemek Mümkün mü? Rabbının Hükmünü yerine Getiren Her Varlık Cehennnem'e mi Gidecek? "Rab"be Sığınmak Rab'dan Allah'a Sığınmak Allah, "Alemlerin Rabbı"dır! "Rabbını Bilen", "Allah"ı Bilir mi? Rabbını Farkedip Allah'ı Bilemezse! Rabbın Namazı "Muhammed A. S'ın Rabbı" Rabbülalemin Rabıta Radiye Nefs Rahman "Rahman'ın İki Parmağı" "Rahmaniyet" Mertebesi Sıfat Boyutu'nun Hakkını Verememek "Rahman'ın Zikrinden Yüz Çevirme" Rahmet Rahmet-i Zati Rahmet-i Sıfati Rahmet-i Amme Hususi Rahmet Rahmete Nail Olmak Rahim'in Rahmeti Rahman'ın Rahmeti "Rahmetin Gazabı Geçmesi" Herşeyin Allah'ın Rahmetine Ermesinin Sebebi Nedir? "Rahmetin Herşeyi kuşatması" "Rahmet Irmağı" "Rasih" Rasùl-Risalet Hz. Muhammed Mustafa,"Peygamber" Değil;"Allah Rasulü"dür! Allah Rasulü'nün Bildiklerine İman Rasulullah'ı Değerlendirmek Rasululah'ın Sünneti Rasulullah'a Şükür Hz. Muhammed, "Allah Postacısı " Değildir! Hz. Muhammed Allah Resùlüdür, Cibril Elçisi değil! Allah Rasùlü'nün Beşeriyet Yönü Allah Rasulu'nun Yolunda Yürümek Rasul ve Nebi'ye Niçin İhtiyaç vardır? Rasul Ve Nebi'ye İman Niçin Önemlidir? Rasulullah'a Teslimiyet Reenkarnasyon Yeniden Dünyaya Geri Gelecek miyiz? Rıza Rızık Rical-i Gayb Riyazat Rububiyet Rububiyet Mertebesi Rububiyet Nuru Ruh "Ruhulllah" "Kainatın Ruhu" Ruh-u A'zam "O Ve Ben" "Ruh" Hakkında Konuşulur mu? Sistemin Ruhu "Ruh'un Kayması" Ruh Gücü Işınsal Beden 1-Taşıyıcı Dalgalar 2-Antiçekim Dalgaları 3-Pozitif Enerji Yükü 4-Bellek Dalgaları İnsan Ruhu'nun Farklılığı Nedir? Ruhtaki "Kudret" Nedir? Ruh Görülebilir mi? Beyin-Ruh İlişkisi Meleğin Ruhu Nefhetmesi Varlığın Özündeki "Ruh-ul Kuds" Ruhlar Bedenden Önce mi Yaratıldı? Ruhun Bedenden Ayrılması Ruh Hastalığı Rukù Rüya Rüyet RAB Ef'al mertebesi dediğimiz mertebede tasarruf eden, ef'al mertebesini meydana getiren, mutlak varlıktır. Allah'tır! Ef'al mertebesini meydana getirmesi ve ef'al mertebesinde mutlak mutasarrıf olması hasebiyle "Rab" ismiyle anılır. "RAB", her an, her "şey"i varediş gayesine uygun bir biçimde, hazırlayan, geliştiren, olgunlaştıran, varoluş gayesinin gereğini ortaya koyduran ve bunun için gerekli herşeyi sağlayan; kısacası, nesneyi mevcut haliyle ortaya çıkartma özelliğine sahip olan, demektir... "RAB" Rububiyet mertebesi sahibi olan anlamındadır. Meseleyi bu şekilde anladığımız zaman, görürüz ki, senin Rabbin, senin varlığında bulunan, varlığını meydana getiren ilahi isimlerden başka bir şey değildir!. Ancak bu ilahi isimler, sende "bir terkib hükmüyle ve boyutlarıyla" aşikare çıkar ki; bu çıkış da, senin birimsel manadaki varlığının kaynağı ve ta kendisidir. "Kişinin Rabbı", o kişinin kişiliğini meydana getiren ilahi isimler terkibidir!.. Bu ilahi isimlerin manalarının Allah'a ait olması hasebiyle de kişinin Rabbı Allah'tır!.. Yani, "Rab" ayrı, "Allah" ayrı gibi, iki ayrı şeyden kesinlikle söz etmiyoruz; böyle bir şeyi kesinlikle anlamayalım!.. "RAB" terbiye edici, mürebbi anlamındadır. Ancak, bir annenin çocuğunu, bir öğreticinin öğrenciyi terbiyesi gibi bir terbiye asla anlaşılmamalıdır; çünkü bu tür anlayış, tam bir bataklığa saplar insanı!.. Çünkü bu anlayış, neticede bir sen ve bir de seni terbiye eden, senden ayrı, yukarıda ikinci bir TANRI anlayışına sürükler seni!.. "Rabbım", beni terbiye eden, yönlendiren, belli bir olgunluğa, kemale sürükleyendir. Rabbımdan çıkan kemaldir!.. Ancak, Rabbımdan çıkan mutlak kemal, Rabbimin kemalidir!.. Benim Rabbımın kemali ile senin Rabbının kemali birbirlerinden farklıdır ve icabında birbirine ters görünür!.. Fakat Rabbımın kemali, Rabbının kemali hep gene Allah'ın kemalidir. Şimdi, "Rabbım" kelimesiyle kastettiğim şey, "benim varlığımı meydana getiren, ilahi isimlerin manalarının herhangi bir terkibidir". "Ben" diyen bir kişi, bu "ben" kelimesiyle "kendi isimler terkibini" söyler. Bu terkibi, mahiyet itibariyle ilahi isimlerin manalarından başka bir şey değildir. Bu ilahi isimler de Allah'a ait olması hasebiyle senin varlığın Allah'a aittir!.. Ancak burada isimlerin manaları, bir mahalde değişik bir terkible, bir diğer mahalde de daha değişik bir terkible meydana gelmiştir. Bu yüzden dolayıdır ki "A" kişisi Allah'tandır, "B" kişisinin de Rabbı Allah'tır!.. A kişisi de "kesinlikle Rabbım kemal üzeredir" der!.. B kişisi de "muhakkak ki Rabbım kemal üzeredir" der!.. Fakat ikisinden çıkan davranışlar, birbirine zıttır!.. Bu zıddiyeti meydana getiren şey, birindeki ilahi manaların değişik bir terkible meydana çıkması, ötekinde ise daha değişik bir terkible meydana çıkmasıdır. hf

"İLAHİ OLMAK" VE "RABBANİ OLMAK" ARASINDAKİ FARK NEDİR? Rabbım Allah'tır, diyebilmek için kendi terkibin olan isimlerin kaydından çıkıp, Allah'ın ahlakıyla ahlaklanman, gerekir. Ondan sonra senden çıkacak manalar senin Rabbının Allah olduğuna işaret eder!.. Aksi takdirde, Rabbım Allah'tır demen senin Allah'a vasıl olmanı sağlamaz!.. Ve sen, "Allah ahlakıyla ahlaklanmadığın" sürece, ne kadar kendini vahdette, vahidiyette, hakikatta bilirsen bil, bu sadece aldanıştır!.. Gerçekte sen, zannında ilahınlasındır; zannındaki TANRI da Allah değil, senin rabbının meydana getirdiği şeydir!.. "Rabbım Allah'tır" diyebildiğin anda, Allah'a vasıl olmuşundur. Aksi takdirde Rabbın, ilahi isimlerin meydana getirdiği terkibindir. İlahi ve Rabbani arasındaki fark budur. Yalnız ilahi deyince, orada sanmayalım ki isimlerin manaları yok! Orada da isimlerin manaları var, yani ilahi de; "ilahi" dediğimiz de gene isimlerin manaları ile zahir olur. Zahir olur ama, bu zahir oluş, isimlerin manalarının oluşturduğu terkibin zaruri olarak ortaya çıkarttığı oluş değil, oradaki Akl-ı Küll'ün, ilahi manalardan dilediğine bürünmesi suretiyle, dilediği mana ile aşikare çıkması hükmündedir. Bu iki olay birbirinden çok çok farklı olan bir olaydır! "Rabbani" olan, kendi varlığını meydana getiren isimlerin manalarının oluşturduğu bir terkib hükmü ile ve bu terkibin tabii olarak kendisinden ortaya koyduğu davranışlarla zahir olmadadır!.. "İlahi" dediğimiz ise, kendi varlığını meydana getiren, kendi varlığının hakikatı olan isimlerin manalarından, dilediği manaya dilediği şekilde bürünüp, o mana ile aşikar olandır!.. "Bürünme", hükmü olmadığı takdirde, o Rabbani bir yaşamdır! Bu rabbani yaşam içinde, eğer, genel ilahi emirlere ve yasaklara uyma halinde ise kişi bunun neticesi cennettir!.. Cennet ehli olur. Ancak, bu terkibiyet hükmünden kendini kurtarır, Allah'ın ahlakıyla ahlaklanırsa bütün ilahi isimlerin manasını kendisinde bulur, bunların hükmü- kaydı değil; bunlara bürünme suretiyle yaşarsa, işte o zaman Allah'a vasıl olur ve bu vasıl oluşunun sonunda da "ilahi" olur. Suret olarak da adı "abd"dır. "Abdullah"dır!. Allah'ın kuludur! Diğerleri ise Abd-ür Rahim'dir. Abd-ül Kerim'dir, Abd-ül vahhab'dır, Abd-üs samed'dir. Sadece, ilahi olan "Abdullah"tır!.. hf İLAHİ OLAN DİLEDİĞİNİ YAPAR MI? İlahi oldun, Allah'ın ahlakıyla ahlaklandın... "Ben Rabbımın hükümlerinden çıktım, yani Rabbani kayıtlardan çıktım. Allah'ın genişliğinde yayıldım. Bütün isimler müşahede edildi. Tesbit edildi. Bunun neticesinde artık dilediğim anda dilediğim fiili ortaya koyarım. Diler o fiili yaparım, diler bu fiili yaparım."! Böyle bir şey sözkonusu mudur, değil midir?.. İlahi isimleri tümüyle kendinde bulduktan sonra, senden artık belli fiilleri yapma yolunda belli istek ve arzular sadır olmaz!.. Eskiden, senden o istek ve arzuların sadır olmasının sebebi, sende bu manaların terkib hükmüyle mevcut olması ve ağırlıklı olan isimlerin neticesinde de belli fiillerin tabii olarak oluşması idi!.. Bütün bu isimlerin manaları dengeli olarak sende bulununca, bu dengenin tabii sonucu olarak "beşeri istek ve arzular" dediğimiz, istek ve arzular senden meydana gelmez!.. Çünkü beşeri istek ve arzuların temelinde, terkibinin özellikleri yatar! Terkibinin özellikleri de ilahi isimlerin bir kısmının ağırlıklı olarak sendeki mevcudiyetidir. Ama sen belli bir faaliyetle, belli bir çalışma ile belli bir irfanla, bu terkibiyetinin hükmünden çıkıp, bu ilahi isimler sende dengeli olarak zahir olmaya başlayınca, bu tür istek ve arzular senden meydana gelmez!.. Bu defa sen, ilahi hükümler dediğimiz hükümlerin meydana gelmesi istikametinde davranışlar ortaya koyarsın! Fiiliyatta!.. Yani karşındakinin ebedi saadete kavuşması yolunda fiilleri ortaya koyarsan... hf RABBIN TERBİYESİ "Terbiye" bir şeyi kademe kademe, peyderpey kemaline eriştirmektir. Her "Şey"in bu "terbiye" altında yaşamını sürdürmekte olduğu gerçeği, şu ayetle daha da açık bir şekilde vurgulanmaktadır: "HAREKET HALİNDE OLAN HİÇ BİR ŞEY HARİÇ OLMAMAK ÜZERE, TÜMÜNÜ ALNINDA ÇEKİP YÖNETEN O'DUR!.." (11-56) Öyle ise bizim algılamakta olduğumuz ya da algılayamadığımız her "şey", her an, O'nun ilmi kapsamında ve iradesi altında, O'nun kudretiyle yaşamını sürdürüp, fiillerini ortaya koymaktadır!.. "RAB" kelimesindeki terbiyeyi nasıl anlıyacağız?.. "RAB" Rububiyet mertebesi sahibi olan anlamındadır. "Rububiyet" ise ilahi isimler diye bildiğimiz Esma-ül Hüsna'nın, hükümlerini aşikare çıkartma özelliğidir. Algıladığımız ve algılayamadığımız her "şey "RAB"bın "esma-ül hüsna"da tanımlanan özellikleriyle yaradılmış ve varlıklarını devam ettirir bir halde bulunmaktadır, ki bu da onun "RAB" tarafından "terbiye "edilmesinden başka bir şey değildir. Meseleyi bu şekilde anladığımız zaman, görürüz ki, senin Rabbin, senin varlığında bulunan, varlığını meydana getiren ilahi isimlerden başka bir şey değildir!. Ancak bu ilahi isimler, sende "bir terkib hükmüyle ve boyutlarıyla" aşikare çıkar ki; bu çıkış da, senin birimsel manadaki varlığının kaynağı ve ta kendisidir. hf "RABB"A İTAAT ETMEMEK MÜMKÜN MÜ? Kul Rabbına tabidir! "YÜRÜR HİÇBİR MAHLUK HARİÇ OLMAMAK ÜZERE HEPSİNİ ALNINDA ÇEKİP GÖTÜREN O'DUR!." (11- 56) Ayeti işte bu gerçeğe işaret eder. Yani;o varlığı bulunduğu haliyle "-alnının arkasındaki beyninde-açığa çıkan, esma terkibinin oluşturduğu program onun Rabbıdır... Çünkü onun varlığı, kendisinin rabbı olan esma terkibinin tabii sonucudur... Yani, rububiyet mertebesinde, bu ilahi isimlerin manalarının ortaya çıkması, o mahalde "Rabbın hükmünün yerine gelmesi"dir. Bedende hükmeden, bedeni yürüten, bedeni götüren Rab, bu ilahi isim terkibidir. Her birim için rabbına tabi olmak, mutlaktır!.. Rabbına tabi olmayan, hiçbir zerre yoktur!.. Her zerre Rabbının hükmünü yerine getirir. İnsanın Rabbi, kendi varlığını meydana getiren bu "Allah" isimlerinin işaret ettiği ilahi güçtür!.. Bütün isimlerin manaları, kuvvede, sende mevcut!.. Ama senin terkibin bu isimlerin değişik kuvvetlerde, fiil mertebesinde, fiiller olarak ortaya çıkışına yol açıyor. Senin "esma bileşimin"deki özellikler sana "kolaylaştırılmış" olanı belirler, tespit eder!. Senin "takdir edicin", yani "RABB"in, senin o "esma terkibin-bileşimin"dir!... Bu yüzden de senin, o "esma terkibin-bileşimin"e isyan etmen, itaat etmemen kesinlikle mümkün değildir!... Mümkün değildir; çünkü ona itaat etmemek, isyan etmek gibi özellikleri meydana getirecek bir varlığın yok!.. Nerede kaldı, iraden! Sendeki bütün vasıflar, özellikler, senin varlığını meydana getiren "isimler bileşiminin" manalarından başka bir şey değildir!. Dolayısıyla senin "kolaylaştırıcın", yani sende çeşitli isimlere yönelik eğilimi meydana getiren ana faktör, senin varlığını meydana getiren o "ilahi isimler terkibi-bileşimi" yani "fıtrat"ındır!... Yani "RABBİN"dir!.. Senin rabbine isyanın ise hiçbir şekilde mümkün değildir. İşte bu sebepledir ki, sana ne kolaylaştırılmışsa, sana kolaylaştırılmış olanı mutlak olarak yerine getirmek zorundasın!. hf RABBININ HÜKMÜNÜ YERİNE GETİREN HER VARLIK CEHENNEM'E Mİ GİDECEK? Peki herkes, her varlık böylece rabbının hükmünü yerine getiriyorsa, her varlık cehenneme mi gidecektir?. Veya Rabbın hükmünü yerine getirmek, niçin cehennemi meydana getirir?.. Her varlık cehenneme gidecek mi?.. İkincisi, cehenneme niçin gidecek? Üçüncü bir şık, daha önemli bir soru, insan niçin cehenneme gidecek?.. Her varlık, Rabbının hükmünü yerine getirdiği halde cehenneme gitmeyecek!.. Bunlardan sadece insan, cehenneme gidecek!.. Her varlık cehenneme gitmeyecek, çünki her varlık rabbının hükmünü yerine getirme durumundadır; ancak bunun ötesinde, Allah'ı bilme özelliği onlarda yoktur!.. Yani, ilahi isimlerin manalarının o mahaldeki oluşumu anında, Allah'ı bilme özelliği dediğimiz özellik, o mana terkiblerinin oluşumunda mevcut değildir!.. Bu mevcut olmayışı sebebiyle de, o Rabbının hükmünü yerine getirir ve böylece de kemalini ortaya koymuş olur, geçer gider!.. İnsan ise cehenneme uğrar!.. Cehenneme uğramasının, cehennemde olmasının veya cehennemde sürekli kalacak olmasının sebebi nedir?.. Çünkü insan, her varlık gibi, Rabbının hükmüne uymak üzere meydana gelmiştir. Ancak, bu meydana gelişinde, diğer varlıklardan farklı olarak, kendisinde Allah'ı bilebilme özelliği de mevcuttur!.. Terkibi itibariyle!.. "Her insan öldüğü zaman hakikatı görür"den murad, kendindeki ilahi varlığı müşahede eder demektir!.. Kendindeki ilahi varlığı müşahede etmesine rağmen, dünyadaki yaşantısında, o ilahi varlığa ulaşamamış olduğu için; kendi Rabbı hükmü altında, kayıtlı kaldığı için, manevi cehennem meydana gelir. Cehennem zindandır!.. Sicciyndir. "Manevi cehennem", kişinin kendini meydana getiren ilahi isimlerin terkibi olarak kalması ve bu terkibin özünde bulunan kendini bilebilme hasletini ortaya koyamamasındandır!.. Azabı, yanmasının sebebi de kendisinde mevcut olan bu haslettir. Terkibinin oluşturduğu huy tabiat ve şartlanmalardan kendini, Allah'ın ahlakıyla ahlaklanmak suretiyle kurtaramaması, neticede cehenneme gidişine yolaçar!.. Kişi terkibiyetinin hükmünden çıkarsa, manevi manada cehennem diye bir şey kalmaz. Dünyada iken cennete girmişlerden olur. Terkibiyetinin hükmünden çıkması lazım!.. Çünki terkibiyeti onun Rabbıdır! Terkibiyetinden doğan huylarla, karakterle, tabiatla varolduğu sürece, Rabbın hükmündedir! Rabbına tabidir!.. "Benim huyum bu, benim yapım bu!.." gibi görüşlerin ifadesi "benim rabbım böyle emrediyor.." demektir. Bu konuya tasavvufta şöyle değinirler; Nefsin hakikatı Rububiyettir!.. Nefis, rububiyet mayasından meydana gelmiştir. Nefsin rububiyet hakikatından meydana gelmiş olması demek, ilahi isimlerin manasının oluşturduğu terkible senin "nefsim" dediğin şeyin aynı olması demektir. Esasen "ben nefsimin istediklerini yapıyorum" demen senin, "benim terkibimin gereği olan fiilleri ortaya çıkartıyorum", demektir. "Ben nefsimin istediklerine karşı çıkamıyorum, reddedemiyorum, mücadele edemiyorum" demek, "ben terkibimin gerektirdiği gibi yaşıyorum" demektir ki, bunun tabii sonucu cehennemdir!.. Terkibinin kaydı altında olduğun için üzüleceksin, sıkılacaksın, karşılaştığın olaylar sana azab verecek! Başka türlü değişmesine imkan yok!.. Dışardaki, ikinci bir varlığın da seni affetmesi, bağışlaması diye bir şey sözkonusu değil!.. Çünkü suç böyle bir varlığa karşı işlenen bir suç değil!.. Suç, senin kendi nefsine zulmetmen!.. Kendi nefsine zulmetmen de nefsinin hakikatı olan rububiyet kemalini, uluhiyet kemaline tebdil etmemen!.. Nefse zulmetmenin manası, nefsinin hakikatı olan Rububiyet kemalini, Uluhiyet kemaline genişletmemendir. Bu noktaya işaret eden Hz. Rasulullah, bunun için: "Allah ahlakıyla ahlaklanın" demiştir. hf RABBE SIĞINMAK "KUL EUZÜ BİRABBİN NAS, MELİKİN NAS;İLAHİn NAS." Burada üç mertebeye işaret olunmaktadır; "Bi rabbin nas";"insanların rabbine" ayetinde, ef'al mertebesine ve bu ef'al mertebesinde rubùbiyet hükümlerinin yürümesine, dolayısıyla rubùbiyet hükümlerinin yürüdüğü mertebede, "rabba sığınma" halinden söz edilmektedir... hf RAB'DAN ALLAH'A SIĞINMAK Rasùlullah in Allah'a şu şekildeki yönelişine kulak verelim: -"Allahım... SEN'den SANA SIĞINIRIM..." Ne demektir bu?.. Rabbının sendeki hükmünden, Allah'a kaçmaktır!.. hf ALLAH,"ALEMLERİN RABBI"DIR! 3qU!

Adamımız yine sahnede.

acaba ne kadar vakit harciyorlar bu tur seyleri yazmak icin cok merak ediyorum