Kardes yazıyı bizimle paylaştığın için sağol. Bu ülke de yaşamak herkes için zor. Bir de kimi kimsesi olmyan yaşlı insanlar için daha da zor. Umarım birgün bunu düzeltecek gücü içimizde

Hayatın En Rezil Dönemi... Eskiler; 'erzel-i ömür' derlerdi; bugünkü söylemle; 'hayatın en rezil dönemi...' Bu sabah, 'erzel-i ömürler' içinde birkaç saat geçirdim. Yüreğim daralarak, utanarak, bunalarak, hiç unutulmayacak, müthiş birkaç saat!.. Ve ben bu sabah Allah'a yakardım; elim ayağım tutarken, kimseye muhtaç olmadığım bir dönemde, emanetini alması için... Yaşı seksenin üstünde bir kadın tam 25 basamak dik bir merdivenin başında öylece duruyor. Bir katarakt tabakası arkasında kaybolmuş mavi gözleri, ancak dikkatli bakınca seçilebiliyor. Buraya sabahın köründe nasıl gelmiş? Meçhul. Ancak, görmeyen gözleriyle 25 basamağı inemeyeceği kesin!.. Süratle merdivenleri tırmanıp, elinden tutuyorum. 'Gel anneciğim. Ben seni, yavaş yavaş indireyim' diyorum. Ayağını iki basamak arasındaki boşlukta tutuyor bir süre, sonra yavaş yavaş bırakıyor, ikinci basamağın yüzeyine. Bu arada tuttuğum eli, korkudan seğiriyor. 'El' dediğim sözün gelişi. Bir el iskeletinin üstü, incecik ve yaşlı bir deriyle kaplanmış, hepsi bu... Burası, İstanbul'da, Unkapanı'nda, Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası'nın önü. Banka, saat 09.00'da hizmet vermeye başlayacak. Kataraktlı anneyi 25 basamak indirdiğimde, saatler henüz 08.00'i gösteriyor. Banka'nın önünde, bir saat sonra maaşlarını almak üzere bekleyen insan sayısı 47... Bugün ayın 3'ü olduğundan 'pek önemli bir sayı değil'... Ayın 1'inde, 2'sinde; toplamı beşle çarpsanız, hata olmaz. Ziraat Bankası, sözüm ona çağdaş bir hizmet üretmiş. Emekliler, günün ve gecenin her saatinde, maaşlarını çekebilsinler diye, onlara bir 'BankKart' veriyor. Gözü görmeyen, kulağı duymayan emeklinin, bu kartı kullanması mümkün değil elbette. Ancak güvenilir bir yakını, emekli adına para çekip, gelip eline sayabilir. Faydası bu. Ancak bu kartın geçerlilik süresi; sadece bir yıl!.. Sonra mı ne olacak? Emekli; ölmediğini kanıtlamak için, bizzat bankaya gidecek. Adından soyadına, vatandaşlık numarasından vergi numarasına, ev telefonundan nüfus kağıdı suretine kadar bir dizi belgeyi doldurup, bankaya ibrazla, kartını aktive edecek... Banka memuru, parkinsonlu adama; "amca, şu belgeyi doldur" diyor, Parkinsonlu amcayı, daha beter bir titreme alıyor; "Oğlum doldurayım ama, ben sağ elimi, ancak sol elimle tuttuğum zaman titremesine hakim olabiliyorum. Bırakırsam ne belge kalır, ne kalem. Üstelik gözlüğüm de yanımda değil..." şeklinde 'yürek yaran' bir yanıt veriyor. Annem, buradaki en talihli emekli. Onu, özel otomobilimle getirdim, kataraktlı teyzenin zor indiği 25 basamaklı merdivenin başına kadar. Bagajımdaki portatif sandalyeyi çıkarıp, gölgesi serin bir ağacın dibine açtım ve anacığımı oturttum. Onun adına bütün işlemleri ikmal edip, sıra imzaya geldiğinde, banka memuruna, 25 basamak çıkarak, yürüyemeyen annemin yanına gelmesini rica edeceğim. Ya diğerleri?.. Onların hiç kimsesi yok!.. Onlar; kaybolmuş mezar taşları kadar yalnızlar... Dijital panoda 'sıranın kimde olduğunu' belirten rakamlar, yaklaşık 10 dakikada bir değişiyorlar, bu hayatın finalinde olanlar için, çoook uzun bir zaman. İçerideki hava, giderek ağırlaşıyor. Astım krizi tutan bir ihtiyara, yanındaki bir hanım teyze "Ayva çekirdeğini kaynat bir güzel, biraz ılıt ve iç. Bir şeyin kalmaz bi iznillah" diyor. Sıra numarası 11 olan Amca, belli; on yıllar öncesinin bir İstanbul hergelesi. Ayağında çorabı olsa, ve gömleğinin arkasındaki o sigara deliği; böyle ayan beyan görünmese, belki 'kalantor bir emekli gibi' algılanacak. Banka memuru; 'hergele amca'ya, "kağıdın altına telefon numaranı yaz" diyor. Hergele Amca cevap veriyor; "Evladım, ben camide kalıyorum. Telefonum yok ki..." İlgili dilekçeyi dolduruyor, annemin BankKart'ını uzatıyor, hayırsever bir memuru, imza alması için 25 basamak yukarıda duran annemin yanına kadar götürüyorum. Maaşını alıp, cüzdanına koyuyorum. Annem dua ediyor: "Oğlum, Allah senden razı olsun..." "Anacığım" diyorum, "Allah hepimizden razı olsun elbette. Acak bana, bir daha dua edeceğin zaman; lütfen, 'Allah sana erzel-i ömür göstermesin' der misin?" Anam, ağıt yakar gibi mırıldanıyor: "Allah sana, erzel-i ömür göstermesin.. ." Evet, bu sabah, 'erzel'i ömürlerin' içinden geçtim... erzel edilen ömürlerin içinden, asıl erzel'in; bu sorunu yıllardır çözemeyenler olduğunu düşünerek. Hiçbir yaş, hiçbir koşul, ömürlerinizi erzel etmesin ve anamın bana dediği gibi; Allah hiçbirinize erzel-i ömür göstermesin.. . Fikri Nazif AYYILDIZ