Yazıyı Okudum Gerçekten Çok Güzel ve Anlamlı... Öncelikle Sana Teşekkür Ediyor ve Şunuda Eklemek İstiyorum ''Biz O Mavi Gözlü Dev Güneşimizi Özledik'' iynx. Forever

Güneş Söndüğünde Çocukluğuma dair pek çok anım var. Ama en eskisi derseniz, sanırım bir tanesinden bahsedebilirim. Küçüktüm. Bir buçuk yaşlarındaydım. Bir kadın kucağına aldı beni. Annemin çalıştığı okulun öğretmenler odasındayız. Ben de pek çok öğretmen çocuğu gibi, öğretmenlerle büyüyenlerdenim. Bayan yukarıda büyük bir resmi işaret edip soruyor bana. "Bu kim?" diye. Hala hatırlarım cevabımı... "Ata!" Benim Atatürk ile olan tanışıklığım o yaşlarımda başlar. Bir dahi. Bir kahraman. Herkesin çocukluk kahramanları futbolcular veya hayali kişilerdir o zamanlar. Benim için iki kahraman vardır. Superman ve Atatürk. Aslında benim için ikisi de aynıdır. Kurşun geçirmez, iyi niyetli, durdurulamaz. Sadece biri uçarken, diğeri atıyla koca orduları dize getirebilirdi. Çocukluk yılları. Büyüdükçe daha iyi tanıdım Atatürk'ü. Kahraman anlayışım da değişti. Superman'in kriptonit i vardı, Atatürk de sirozdu. Ne yazık ki, o zamandan başlandı aslında içimizdeki sevgiyi silme çalışmaları. Bize anlatılan gerçek, Atatürk çok içtiği için siroza yakalandığı şeklindeydi. Günde bir litre rakı içer denirdi. Ben şanslı olanlardandım. Ailem tarihçi idi. Bana bunun doğrudan alkolle ilgili olamayacağını anlattılar. Geçtiğimiz yıllarda da kendi araştırmamı yürüttüm. Meğer Atatürk, değil bir litre, gecede üç kadeh zor içermiş. Baş ağrısı yapar çünkü kendilerinde. Karaciğer bozukluğunun ne pis bir şey olduğunu iyi bilirim. Alkolden ziyade strestir etkili olan. Fakat bazı softalar, bazı sivri zekalar bu sava sarılmaktan geri durmadılar. "İçerdi, din düşmanıydı. Allah cezasını sirozla verdi" demekten geri kalmadılar. Efendiler, Atatürk bu ülke insanları için sadece bir insan değildir. Atatürk, bedeninin ötesindedir artık. Bir kavramdır. O bu ülkenin gelecek umududur. Zira kendisi herkes umutsuzken, yapabiliriz diyen, bunu kanıtlayan kişidir. Halkın gözündeki ateştir. Dünya tarihinde pek çok büyük lider vardır. Fakat pek azının ölümünün üzerinden 70 yıl geçtiği halde hala mezarı akın akın ziyaretçi almaktadır. Pek azının mezarına giden insanlar hala ağlar. Çünkü bizim insanımız, sadece bir kişinin ölümüne ağlamaz. Toprak olmuş bir vücut değildir onları üzen. Kaçırılanlar, kaybedilenlerdir. İdeolojik kavgalarda ölen nesillerdir, ekmek karneleri, yağ kuyrukları, ihtilaller ve sansürler ve Necefli Maşrapa'lardır onları ağlatan. O sebepten en çok ağlayanlar, yaşlılardır 10 Kasım'larda. Çünkü en ağır onlar hisseder omuzlarında bir mirasa sahip çıkamamanın yükünü. Bizim insanımız, ölene değil, öldürdüğüne ağlar aslında. Yine de, her doğan gün yeni bir umut olur bize. Her 11 Kasım, yeniden Güneş doğar ve biz aslında her sabah yeni Mustafa Kemal'lere gülümseriz. Işığı görünce kaçanlar, hamamböcekleridir. Güneş'i balçıkla sıvamaya çalışanlar da, bunun için okyanusları balçığa çevirmekten geri kalmayanlar da onlardır. Arşivler onlara açılır, onlar daima sponsor bulur. Ancak içinde belge olmayan belgeseller yetmez, Türk İnsanı'nın damarlarında dolaşan o ışığı söndürmek için. Her gün, Güneş yeniden doğar ve biz her sabah yeni Mustafa Kemal'lere gülümseriz aslında. Ve onları ne kadar budamaya çalışsak ta, sürgünlere yollasak, kendi beyinlerindeki hücrelere kapatmaya çalışsak ta; gençleri uyuşturup, ideolojilerle boğmaya kalksak.. Yine de o pırıl pırıl gençlik, o gözleri ayrı bir ateşle bakan çocuklar işte o her sabah gördüğümüz Güneş'ten daha parlak bir vaziyette karşımızdadırlar. Herkes bir gün ölür. Bedenler toprağa kavuşur. O topraktan yeni filizler doğar, ağaçlar, topraklar o bedenle beslenir. O kişinin tüm benliği de o toprağa sıkı sıkıya bağlanır böylece. Bizim için kaybolan Atatürk'ün bedenidir. Biz sadece "Efendiler!" diye seslenip bizi uyandıran o sesi kaybettik sadece. Ama onun ruhu hala burada. Rasattepe'de Türkiye'nin dört bir yanından gelen toprak vardır. O bu toprağa tutundu. Güzel yurdumun ağaçlarında ve çiftçisinin buğdayında; soluduğumuz havada ve o gençliğin gözlerinde Mustafa Kemal'in var olmadığını kim söyleyebilir? 10 Kasım'larda, genç ve yaşlı Mustafalar, Mustafa ile buluşur. Eski günler yad edilir. Sessizce ve göz yaşlarıyla ayrılırlar bir dahaki buluşmaya dek. O gün bir Mustafa'nın bedeni daha toprağa karışır. Ve her 11 Kasım'da yeni bir Mustafa doğar Güneş'le beraber, Güneş'ten daha parlak... iynx. Forever

ellerine sağlık kardeşim çok güzel

Güneş hiç batmaz, hep yerindedir. Güneşin batması dediğimiz, aslında ona sırtımızı dönüp onu görmemizdir, aslında o hep oradadır. Mevzu görebilmek

ÇOK güzel paylaşımınız için teşekkür ederim..

Bugun haberlerde izledim filmi izleyipte cikan sonrasinda Ataturk hakkinda dusunceleri degisen kucuk okul cocuklarini sarhosmus bir gozude kormus yalnizmis diye uzuntulu gozlerle agliyarak umutsuzlasmis o kucuk cocuk yureklerindeki o kocaman buyuk insan Ataturk sanki o filimle beraber hayatini kaybetmis gibiydi yorumlari.. Simdi yazini okurken o cocuklar geldi aklima keske onlarda senin gibi sansli olabilse.. Kim ne yapmaya calisirsa calissin bu vatanda Mustafa Kemal'ler ve onun sevgisi eksilmez.. Emegine saglik cok guzel bir paylasim olmus... carlito08

Eline Sağlık Dostum.

güneş in batması kadar doğal tek şey vardır.. doğması...

Ne diyebilirim ki bu yazının ardından... Gece gece benim gibi duygusuz bir adamı duygulandırabildin ya, sana helal olsun yoldaşım. Sevinmeyin ey yobazlar, öldüğüme benim ; Mustafa Kemal ölmez kolay kolay, ben ölmedim ki...