Eywallah boranjudge. Saolasın Paylaşım için... SAYGILAR... You must spread some Karma around before giving it to boranjudge again... m@

Hedef neydi, durum ne? İsrail ve emperyalist cephenin amaçları çerçevesinde bakılarak da halkların direniş gücünü görebiliriz. Temel hedef; Hizbullah'ı etkisizleştirmek, böylece de Suriye ve İran'ı güçsüzleştirmekti. Askeri olduğu gibi, bu siyasal hedeflerde de büyük bir başarısızlık var şu an için. Hizbullah aksine Lübnan'da ve tüm Ortadoğu'da güçleniyor. Sivil katliamlar, sıradan bir durum değildir. Hizbullah'ı etkisizleştirmenin, salt askeri olarak kendisinin yapabileceği bir şey olmadığını bilen İsrail, Lübnan içinde çatışmayı körüklemek ve Şii olmayan diğer kesimleri Hizbullah'a karşı kışkırtarak, ölümlerden askerleri kaçıran Hizbullah sorumlu dedirtmek için yıkıyor, katlediyor. İsrail basınında da sürekli olarak, Lübnanlılar'ı Hizbullah'ı protestoya çağıran yazılar yayınlandı. Lübnan köylerine aynı içerikli bildiriler atıldı. Kana Katliamı'nın görüşüldüğü BM'de İsrail Temsilcisi, Kana'yı bunun için yaptık dercesine, "Lübnanlılar Hizbullah'ı protesto etmeli" diyordu. ABD ve AB emperyalistleri ile işbirlikçi Arap liderleri de Hizbullah'ı suçlayarak bunu körüklediler. Bombardımanın fiziki yokedici etkisinden çok, Lübnan'da iç çatışmayı körüklemesini umut ettiler. Direnmek de işte bu anda önem kazanıyor. Direndikçe, halklar bu oyuna gelmiyor, safını ülkesini savunan gerillaların yanında belirliyor. Psikolojik savaşın yüzlerce sivilin canına malolan bu kanlı politikası tam tersi sonuç yaratmıştır. Halkların direnenlerin, ülkelerini savunanların yanında saf tutacağı gerçeği kendini dayatmıştır. Geçmişte iç savaşın yaşandığı bir ülke olması, Hristiyan, Müslüman, Dürzi, Şii, Sünni karışık yapısı ile, bu politikaya uygun bir zeminin varolduğu hesabı tutmadı. Her şeyden önce Hizbullah, emperyalistler ve siyonistler "terör örgütü" dedi diye, böyle algılanamayacak bir güçtü. Terör demagojisi baştan duvara çarptı. Önemli bir kitle desteğine sahip, sadece askeri değil siyasi bir güçtü Hizbullah. Parlamentoda temsilcileri, hükümette iki bakanı bulunuyor. Bu meşruluğun üzerine direniş eklenince, her dinden, mezhepten Lübnan halkı, safını direnenlerin yanında belirliyor. Saldırıda eşi ve 5 çocuğunu kaybeden 55 yaşındaki Muhammed Asım Şelhum, şöyle diyordu: "Bizi böyle yokedemezler, bir aile yok olur ama yerine yenileri gelir. Nasrallah'ı da bu şekilde yokedemezler. Biz, yine de Nasrallah'a bağlı kalırız." Aslında bu ruh hali, neredeyse tüm Lübnan halkı için geçerlidir. Hizbullahçı olmadığı çok açık olan, laik, batılı görünümlü Lübnanlı- lar'ın ellerinde Hizbullah bayrakları dalgalanıyor. Küçük bir örnek de olsa, anlamlıdır. Hizbullah'a destek gösterilerinde, sadece Şiiler değil, tüm halk var. Çünkü Hizbullah'a destek, işgale karşı çıkmak anlamına geliyor. Suriye'nin Lübnan'dan çıkarılmasının ardından Batı'nın desteğiyle başbakan olan, yani Hizbullah'a karşı başa getirilen Fuad Sinyora dahi, Hizbullah'a destek ifade etti. "Yurtlarını kahramanca savunan Hizbullah savaşçılarına gösterdikleri özveri" için teşekkür eden Sinyora, şehit gerillaları da selamladı. ABD Dışişleri Bakanı Rice'yi kabul etmeyerek de bu tavrını sürdürdü. Yine Hıristiyan General Michel Aoun, "Hizbullah Lübnan'ın sosyal dokusunun ayrılmaz parçasıdır, aynı gemideyiz" dedi. Lübnan'daki en büyük Sunni örgütlerden 'El Cema El İslamiye'nin lideri Şeyh İbrahim El Masri ise, direnişin, Ortadoğu müslüman halklarının en büyük açmazlarından olan mezhep ayrılıklarını da bir yana atıp birleştiriciliği olduğuna iyi bir örnek oldu. Hizbullah gerillalarıyla 'omuz omuza' direndiklerini, savaşçılarının Hizbullah saflarında olduğunu duyuran Masri, Suudi kuklası Sunni din adamlarının Hizbullah'a destek verilmemesi fetvasını ise, "Hizbullah mükemmel bir iş yapıyor, bizim, bu tür fetvaları kabul etmemiz mümkün değil" diye karşılıyor. Bugüne kadar Hizbullah karşında yeralan Dürziler de aynı şekilde. Dürzi Lideri Velid Canbolat, "Askeri durum ne olursa olsun muzaffer olanın Hizbullah" olduğunu söylüyor. Kaldı ki, bugün Hizbullah'a karşı çıkan herhangi bir Lübnan gücü, halk tarafından "İsrail işbirlikçisi" olarak görülecektir. Nasrallah da bu atmosfere uygun politika yapıyor. TV'lerden halka konuşurken, "Hizbullah'ın askeri zaferleri tüm Müslümanlar ve tüm Hıristiyanlara adanmıştır" diyor. Direnişin bir başka etkisi ise, '82 işgalinde de silahlı direnişte yeralan Lübnan Komünist Partisi'nin silahlı savaşa başlaması. 29 Temmuz tarihli bildirisinde, "silahları yeniden ele aldıklarını" duyuruyor ve halkı silahlı direnişe çağırıyordu. Lübnan halkının %40'a yakınını oluşturan Şiiler'in önemli bir bölümünü temsil ederken, şimdi bunun çok çok üzerinde bir desteğe sahip. Asıl çarpıcı nokta ise, bugüne kadar "dini bir güç" olarak algılanıyordu, şimdi "ulusal güç" konumuna yükselmekte. İsrail'in "Nasrallah'ı Nasır yapma yolunda" olduğu tespitleri bunun sonucu. Örneğin, Mısır'ın liberal gazetesi El Vafd bile, "Arap ulusunu birleştirecek yeni bir Nasır'a ihtiyaç var" diye heycanlanıyor Bir başka gazete, 'Nasrallah, Nasır'ın izinden gidiyor' diyor. Önemli bölge gazetelerinden El Arabi, 'Nasır 1956-Nasrallah 2006: Savaşacağız, teslim olmayacağız' diye yazıyor. Kimi ülkelerde de, Kudüs'ü haçlı ordularından kurtaran Selahaddin'le karşılaştırmalar yapılıyor. Arap ulusalcı sosyalisti Nasır'a benzetmeler, Hizbullah'ı güçsüzleştirmek isteyenlerin, tek Lübnan'da değil, tüm Ortadoğu'da da tersi bir sonucu yaratmaya doğru gittiklerinin örneğidir. Bugün Hizbullah Lideri Nasrallah resimleri tüm Ortadoğu'da taşınıyor. Ezilen, horlanan, ülkeleri işgal edilen Arap halkları, direnişte kendini yeniden buluyor. Burada Hizbullah'ın Şii, dinci olması esasen talidir, direnen başka bir siyasal güç olsaydı, aynı durum onun için sözkonusu olacaktı. Öte yandan işbirlikçi Arap iktidarlarını da zorluyor direniş. Kendi halklarının öfkesini çekiyorlar. Tüm Arap diktatörleri ABD karşısında el pençe divan dururken, Hizbullah direnişinin, tüm Ortadoğu'da etki yaratması doğaldır. Bu onu bölge çapında politik güç olma yolunda ilerletiyor. Gerici Arap rejimlerinin bir korkusu da buradadır, direnişin kendi ülkelerine yansıması, ABD destekli iktidarlarını kaybetmek. Hemen Hizbullah'ı suçlamalarında bunun payı da büyüktür. Ve bu tablo içinde, ABD'nin kendi denetiminde bir Ortadoğu yaratmak isterken, direnen halkların Ortadoğu'sunun güçlenmesi, sürpriz olmamalıdır. Bu bölgesel etkiler, Lübnan içindeki gelişmeler ne kadar siyasi sonuçlar yaratır, göreceğiz. Ama, "Lübnan gücü" olan Hizbullah'ın giderek "Ortadoğu gücü"ne dönüşmesi sürpriz olmayacaktır. Saldırının bir diğer amacı olan, Suriye ve İran'ın konumuna bakıldığında da, başarısızlık açıktır. Arap halkları gözünde, ABD ve onun işbirlikçisi Arap rejimler nefretin, Hizbullah'la birlikte özellikle İran sempatinin adı oluyor. Hizbullah direndikçe, emperyalistler İran ve Suriye'nin kapısını çalmayı tartışıyor. Emperyalist ideologlar dahi, Lübnan için Suriye ve İran'ın etkisine ihtiyaç duyulduğundan, politik güçlerini artırdıklarından sözediyorlar. İran ve Suriye'nin emperyalistlerle pazarlık gücü artmış oluyor. Şimdilerde tartışılan, 'Uluslararası güç' oyununa da, yukarıda özetlediğimiz direniş gerçeği ışığında bakılmalıdır. Hizbullah'ın kabul etmediği bir güç, isterse onlarca ülkeden oluşsun amacına ulaşamaz. Böyle bir güç de, -ateşkes sonrası ya da öncesi- Hizbullah reddettikçe, ancak İsrail adına Hizbullah'la çatışmak için gelir. Bunu hangi ülkeler göze alacak, Ortadoğu bataklığına balıklama atlayacak, göreceğiz. Yıkıntılardan direniş fışkırdığını da görecekler Direnişin etkisi, tıpkı Irak direnişi gibi, bölgeyle sınırlı görülmemelidir. Emperyalizmin zulmü ve sömürüsüne maruz kalan tüm halklara moral güç olmuştur. Bu anlamda da Hizbullah ya da Hamas'ın ideolojik gıdasını nereden aldığına bakılmaksızın desteklenmelidir. Hala bu konuda tereddüt edenler, bu savaşın özünü, kavramayanlardır. Rice açıkça, emperyalizmin Ortadoğu'sunu telaffuz ediyor. İsrail saldırılarının protesto edildiği Moskova'da bir resim karesi bu yanıyla anlamlıydı. Orak çekiçli bayraklar taşıyan ve SSCB tşörtleri giyen göstericiler hiçbir rahatsızlık duymadan Hizbullah Lideri Nasrallah'ın resmini taşıyorlardı. Şimdi tereddütsüz, direnenlerin yanında yeralma zamanıdır. Bütün coğrafyalarda emperyalistlere ve işbirlikçi oligarşilere karşı sürdürülen savaşlar, direnişler; Lübnan Hizbullah'ı ve Filistin direnişi ile bir bütündür. Tüm Lübnan'ı yakıp yıkabilirler, ayakta tek bir bina kalmayabilir. Ama direnmeye karar vermiş bir halk, bir güç varsa; o yıkıntıların her taşından direniş fışkırır. Stalingrad'ı hatırlayın. Tek bir bina kalmamacasına yıkmıştı Hitler faşistleri. Sovyet halkları, ev ev, sokak sokak ayağa kalkarak bir kabus gibi çöktü faşizmin üstüne, Stalingrad'tan söküp atmakla kalmadı, inine, Berlin'e kadar sürüp tarihin çöp sepetine gönderdi. Yürüyüş dergisinden alıntıdır. -

yazı boyutunu düzelttim uyardığın için sağol kardeşim beğendiğinize sevindim

Lübnan Direnişi Halkların Gücü Tüm Lübnan'ı yakıp yıkabilirler, ayakta tek bir bina kalmayabilir. Ama direnmeye karar vermiş bir halk, bir güç varsa; o yıkıntıların her taşından direniş fışkırır. Stalingrad'ı hatırlayın. Lübnan Direnişi Halkların gücü Irak'ta işgalcilerin ilerleyişi 'tam gaz Bağdat' manşetleriyle pazarlanırken, sınırdaki Umr Kasr, görkemli direnişiyle, daha sonra yaşanacakların da habercisi olmuştu. Yarattığı direniş ruhu dalga dalga yayıldı ve bugüne geldi direniş. Ülkeyi yerlebir eden, katliamlar yapan İsrail'in Lübnan'a ilk girdiği yer, Bint Cibeyl Kasabası oldu. Büyük bir direnişle karşılaştı. Bir hafta süren çatışmalarda, "ele geçirdik" diyen İsrail, "tamamen değil" diye düzeltme yaptı. Ve, tünellerden sızarak siyonistlere vuruşlar yapan gerillalar karşısında kayıpları arttıkça, tümden çekildi. Marun El Ras Köyü'nden kaçışı gibi. Elbette direniş çok yerde sürüyor, ancak Bint Cibeyl, İsrail'in ilk bozgunuydu ve "önünden kimsenin duramadığı İsrail ordusu" imajına ilk darbeyi vurdu. Bu yanıyla simge oldu. İsrail en çok asker kaybını burada verdi. Şimdi başarısızlığını; büyük bir kara harekatına başlayarak, Hizbullah TV yayınlarına girerek, bildiriler atarak, Nasrallah'ı karalayarak, direniş yaşanmadığı gibi safsatalara başvurarak, nafile bir şekilde bertaraf etmeye çalışıyor. Hizbullah sadece işgal edilen yerlerde darbeler vurmuyor. Savaş gemilerini, tankları tahrip ediyor, her gün onlarca füze ile savaşı İsrail topraklarına taşıyor. Bir günde 300 roket atabiliyor. Gerillanın gücü Bir yanda her gün tonlarca bomba yağdıran, hiçbir kural, hukuk tanımayan, sırtını emperyalistlere dayamış bir güç var. Öte yanda halka dayanan, işgale direnen gerilla. Ve 20 günün sonunda İsrail Adalet Bakanı, "savaş bugün biterse, Hizbullah zafer ilan edecek" diyor. Birkaç haftada amaçlarına ulaşacaklarından dem vuran Başbakan Ehud Olmert, "birkaç aya daha ihtiyaç duyduklarını" söylüyor. Her şeye "muktedir" diye pompalanan orduların halklardan güçlü olamayacaklarının, en barbar düşmanın ağzından itiraflarıdır bunlar. Hizbullah'ın, çeşitli menzillerde füzeler kullanması, onun bir gerilla gücü olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Kimi batılı askeri uzmanlar bunun farklı bir savaş tekniği olduğunu söylüyor ve direnişin çetinliği konusunda şaşkınlıklarını dile getiriyorlar. Kendilerinin yarattığı illüzyona inanmış olanların şaşkınlığı! Öyle ya, gerilla savaşları dönemi bitmişti, süper güçler, teknolojik ordular karşısında kimse direnemezdi. Hiçbir kural tanımadan İsrail'i desteklediklerinde, vahşetle dize getireceklerini hesaplamışlardı. Tüm emperyalistlerin kendi imajlarını da riske eden, İsrail'e açık destekleri biraz da bundandı. Kısa sürede Hizbullah'ın gücü kırılır, sonra da "barışçı, uluslararası arabulucu" maskesiyle ortaya çıkma. Yanıldılar, direniş oyunu bozdu. Karşılarında direnen bir halk buldular. Direniş, böylece ABD ve Avrupa'nın gerçek yüzünün deşifre olmasını da sağladı. Hizbullah böyle direnmeseydi, emperyalistlerin aleni desteği bu denli teşhir olmayacaktı. Eski Mossad elemanı Yossi Alpher, Washington Post'taki demecinde Hizbullah'tan "İsrail'in tarihinde gördüğü en iyi Arap savaşçılar" diye sözediyor. (27 Temmuz). Keza ABD ve Avrupa basını, "çetin ceviz çıktığını" tartışıyor. O ilk günlerdeki kendini beğenmiş Batı'dan ve siyonistlerden eser yok. Çatışmalara Batının ve İsrail'in penceresinden bakanlar, "ama Hizbullah sivilleri kalkan yapıyor, binaların arasından roket atıyor" diyorlar. Bu tartışmalar esas olarak bir gerilla hareketinin düzenli ordu karşısındaki gücünü kabullenememenin sayıklamalarıdır. Sanki gerillanın açık cephe savaşı vermediğini bilmiyorlarmış gibi. Aptalca, İsrail'in psikolojik savaş açıklamalarını esas alarak, "Hizbullah'ın komuta-kontrol sisteminin yokedildiği" yalanına inanabiliyorlar. Aslında gerilla savaşının gücü bilinmeyen bir gerçek değildi. Ama burjuva ideologlar tam tersini pompaladılar sürekli olarak. Bölge için de böyledir. Filistin'den biliniyordu, Lübnan'ın tarihinde vardı. Örneğin, İsrail kuruluşundan itibaren Arap ülkeleriyle dört kez savaştı (1948, 1956, 1967 ve 1973) ve tüm Arap ordularını dördünde de yendi. Öte yandan, 1982'den 2000'de kuyruğunu kıstırarak kaçmasına kadar 18 yıl sürdürdüğü Lübnan işgalinde, ilk yenilgisi tattı siyonist ordu. Bugün Olmert Hizbullah füzelerinin "İsrail'i vurmasına son vermekten" dem vuruyor. O zaman da Begin, "Katyuşya füzelerinin artık İsrail topraklarını vuramayacağını" söylüyordu. Bu söylemle 20 bin insanı katlederek, iç savaş yaratarak, Sabra ve Şatilla gibi katliamlara imza atarak işgali sürdürdü. FKÖ'yü Lübnan'dan sökmek için girmişlerdi. FKÖ kısmen Lübnan'dan ayrıldı. Ama İsrail geride sadece 20 bin ölü bırakmadı. İşgale karşı direnişte doğan ve Lübnan'ın en etkili siyasi ve askeri gücü haline gelen Hizbullah'ı da bıraktı. Güney Lübnan'ın denetimi Hizbullah'a geçti. Şimdi, her yönden daha güçlü bir Hizbullah'la karşı karşıyalar. Gerilla savaşının ve direnen halkların gücü bir kez daha kendini dayatıyor. Tüm emperyalist cephe, modern ve vahşice katleden silah teknolojisi... Bir tek Hizbullah'ı yokedemiyor. Haydi diyelim arkasında İran ve Suriye de olsun. Yine de güçler kıyaslanamaz. Ama asıl "süper güç", emperyalistler cephesinde değil. Asıl "süper güç", direnen halklar ve onların cephesi belli. İsrail görülmedik emperyalist desteğine, en vahşi yöntemlere başvurmasına karşın, attığı her bomba kendini vuruyor, Hizbullah karşısında son yılların en büyük askeri kayıplarını veriyor. ABD'nin Irak'ta yaşadığı durumu, çok daha kısa sürede yaşamaya başladı. "Askeri ve teknolojik üstünlük" efsaneleri, direnişler karşısında geçerliliğini yitiriyor. Şimdi o efsaneyi yaratanlar dahi, bu durumu itiraf etmek durumunda kalıyorlar. Irak'ta işgalci komutanların "bu kadarını öngörmemiştik" itiraflarını, Hizbullah için de yapar duruma geldiler. Bir gerilla gücü devasa bir ordu karşısında işgale direndikçe zaten kaybetmiyor demektir. Savaşçı kaybı bu anlamda talidir, zira direnişiyle arkasına aldığı halk denizi onun yerini mislice dolduruyor. Yeter ki, siyasi olarak direnme kararlılığı sürsün. Büyük bir güce karşı yürütülen direnişler, askeri yanından çok politik etkileri ile sonuç alırlar. İsrail basınında dahi, "Hizbullah, savaşmaya devam ediyor. Tek başına bu bile, Arap halkları için parlak bir zafer olarak kayda geçecektir." diye tartışılıyor. Çünkü İsrail saldıran güçlü ordu olarak, mutlak bir zafer kazanamıyor. Irak'taki gibi. ABD politikalarının sözcüsü NY Times'in başyazısında da, büyük bir İsrail kara saldırısının askeri olarak ne başarı kazanırsa kazansın, "siyasi ve diplomatik maliyetinin çok büyük olacağı" (29 Temmuz) belirtilerek, bu duruma dikkat çekiliyor. -

aydınlatıcı bilgiler. insanların orada terörist olmadığını herkes görmeli. emperyalist güçlerin istediği gibi görmemeliyiz. eline sağlık. ama biraz daha büyütürsen yazıları iyi olur. şahsen ben yarısına kadar zor okudum. +6