Öncelikle konu için teşekkür ederim Zafer... Eskişehir'de defnedilen altın neslin sondan bir önceki kahramanı Yakup Satar'ın cenaze töreninde, şehrin beledie başkanı ile TBMM'de yer alan CHP ve DSP'nin temsilcileri bile bulunamamışlar. Mutlaka, önceden belirlenmiş programları olduğundan onlar katılamamıştır ama; aynı sıfatları taşıyan başkaları iştirak edemez miydi? Bir şey daha var; İstiklal Savaşı gazisi için gazetelerde de hiç ilan görülmedi. TSK, Mehmetçik Vakfı ve Muharip Gaziler Derneği'nin birlikte verdiği ilanın dışında; ne devlet temsilcilerinden ne bakanlardan, ne kurumlardan, ne de banka ve holdingler gibi özel sektörden ön küçük bir vefat ilanına bile rastlanmadı. Mensupları için çarşaf çarşaf ilan verenler, varlıklarını borçlu olduğu insanlarla bu kadar uzaklaşabiliyorlar demek ki! Bir sanatçı, sporcu işadamı veya siyasetçi öldüğünde "taziye" yarışına girenler, özgürlükleri için borçlu olduklarını unuttuklarında her şeylerini kaybederler. Vatan sevgisi budur bu ülkede... Vefa budur... Saygı budur... Budur bizim anlayışımız... Aslında kimseye de kızmaya hakkımız yok.. 200.000 ' lik Wardom da bu konuya bir teşekkür veya taziye yazan olmadığı gibi gazinin hakkın rahmetine ulaştığı gün açılan konuya yazan sadece 9 kişi... http://www.wardom.org/son-istiklal-savasi-gazimiz-vefat-etti-t200882.html?t=200882&highlight=Yakup+Satar Herhangi bir geyik konusunda kısa sürede 100 mesaja ulaşabilecek kapasitedeki sevgili arkadaşlarım.. Koyun elinizi vicdanınıza lütfen. Bu ayıp bize yeter de artar bile... Saygılarımla. - TuRquaz

Şanlı İstiklal Savaşının son kahramanlarından Yakup Satar, 1898 yılında Kırım'da doğdu. Ailesiyle Eskişehir'e göç eden Satar, Osmanlı Devleti'nin 1. Dünya Savaşı'na katılmasıyla Basra Cephesi'nde savaştı. Sakarya Meydan Muharebesi'nde de düşmana karşı mücadele eden Satar, savaş sonunda Eskişehir'e döndü. Uzun süre çiftçilik yapan Satar, eşini kaybetmesinin ardından kızları Zekiye Tali ve Bedriye Kalaş ile yaşıyordu. Satar'ın, 6 çocuğu, 50'ye yakın torunu bulunuyor. Son 10 yıldır çeşitli rahatsızlıkları nedeniyle evinden dışarı çıkamayan Gazi Satar, geçen yıl dünyaya gelen bebeklerle torunlarının torunlarını görmüştü. 110 yaşındaki Satar, Eskişehir merkezde Hayriye Mahallesi'ndeki evinde 2 Nisan 2008 tarihinde vefat etti.

Eskişehir halkı ve Eskişehir'li birkaç önemli isimden başka kimse yoktu. Misal, yurtdışından basit bir yabancı bakan gelir, karşılamak için başımızdakiler birbirleriyle yarışırlar. Ama bu vatanın kurtulmasında çok büyük bir rol oynayan bir gazimizin cenazesine hiçbiri tenezzül etmezler, düşünmezler. Tarihimize ne kadar sahip çıkıyoruz, ne kadar tanıyoruz, seviyoruz. Bu da Türkiye'nin acı bir gerçeği...

Evet Peker; Maalesef... Savaşçı, "cengaver" bir milletiz; "asker" olmakla övünür, askere gitmeyene kız vermeyiz... Askerlik hatıralarını hiç unutmaz, ama askerden kaçmanın da binbir yolunu araştırırız... Davul zurnayla birliğine teslim ettiğimiz delikanlıları marşlarla cepheye uğurlarız... Cephede bıraktığımız "şehitler"e de ağıtlar yazar, anıtlar dikeriz... Tek kötü yanımız, ister sağlam ister yaralı dönsünler, inançlarımıza göre "şehit"ten sonraki mertebe olan "gazilik"i yakıştırdığımız insanlara hiç kıymet vermeyişimizdir... Sanki "orada ölmeleri" şartmış, "geri dönmemeleri gerekiyormuş" gibi... Uzun etmeyeyim; 20. yüzyılın başında, neredeyse kesintisiz 20 yıl boyunca o cepheden bu cepheye koşturan Türk milleti, şehitler bir yana, nedense, bugünkü varlığını ve vatanını borçlu olduğu gazileri unutmaya, unutturmaya yönelmiş, hatırlamaktan kaçınmıştır... Hatırlasaydık, acaba neler yapardık? Örneğin, 1915 yılında Gelibolu Yarımadası'nda yaşanan tarifsiz savaşı hatırlasaydık, önce o savaşa katılıp da her nasılsa hayatta kalmayı başarmış insanlara bir başka özen gösterirdik... Oysa, "İstiklal Madalyası" alan tüm silah arkadaşları gibi onlar da çarpışmıştı vatan için... Kanlarını da dökmüş, kimisi organlarından birkaçını da feda etmişlerdi bu topraklar için... Suçlar gibi "Onlar Osmanlı askeriydiler" dedik ve unutulup gittiler; bir "teneke" madalya dahi verilmedi bu insanlara... Taa ki 1990 yılına kadar... Bu tarihte, ANAP Çanakkale Milletvekili Ayhan Uysal ve 9 arkadaşının önerisi üzerine toplanan Milli Savunma Komisyonu, Çanakkale Savaşları'na katılanlara bir "Şeref Madalyası" verilmesini hükme bağlayan yasa önerisini kabul etti. Hatırlasaydık, acaba ne yapardık? Hatırlasaydık, önce Kore gazilerini, sonra da Kıbrıs gazilerini korur, kollardık... İkisini de yapmadık; Kore gazileri de artık tükenmeye yüz tuttular; Kıbrıs gazileri ise "uğruna bir sürü fedakarlıkta bulundukları yavru vatan"ın bir AB uğruna gözden çıkarılmasını kahrolarak izliyorlar... Onların da gelecekten hiç ümitleri yok, terör gazilerinin de... Bu ikinci grubun yazgısı hepsinden farklı... Toplum, daha önceki Çanakkale, İstiklal, Kore ve Kıbrıs savaşlarını yaşamış; dolayısıyla bu savaşlardan dönenleri de, en azından, birer "gazi" olarak kabullenmişti. Nisan' ın 2 nde hayatayenik düştü Yakup Satar. Ama, adım kadar eminim ki, bizim gösterdiğimiz ilgiden çok daha fazlasıyla karşılamışlardır onu gittiği yerde... Seni rahmetle anacağız Yakup Dede. Yanında yatan onbinlerce şehidin var senin zaten...