iyiymiş valla guzel paylaşım

Bu yalan güzelmiş ileride lazım olur Konu için teşekkürler Saygılarımla.

Günlük yaşamımızda hemen hemen hepimiz yalana başvururuz. Örneğin; arkadaşımıza "bugün seninle olmayı canım istemiyor" yerine, "işim var" deriz. Çünkü: gerçeği söylersek onu inciteceğimizden korkarız. Hani hepimizin bildiği seni leylekler getirdi yavrum. yalanı vardır. Küçük yaşlarda çocuklar pek meraklıdır; olur olmaz her şeyi sorabiliyorlar. Bu sorulardan biri de anne ya da baba ben nasıl oldum?, nasıl yaptınız beni gibisinden bir sorudur. O yaştaki çocuğa nasıl anlatacağını bilemeyen anne baba leylek leylek getirmiş derler hep, bu biraz azaldı heralde şimdilerde ama hala var. -anne ben nasıl oldum? -haa seni leylek getirdi evet leylekler yavrum. -niye baska kus mu yok? Bir başkası: Şeyinle çok oynama! içine kaçar, düşer oğlum yalanı. Erkek çocukları meraklı olduğundan en çokta önünde duran şeyin ne olduğunu ne işe yaradığını çok merak ederler haliyle, sürekli elleri oraya gidip durur. Tabi o zamanlar kendi vücudunu tanıma zamanı. Tabi bu anneler babalar tarafından çok istenen bir şey değildir hemen yine yalan oynamasın diye. - oynama oğlum oranla. çok oynarsan içine kaçar. - kayçmaz benim ki yaaa - Daha oynamaya devam edersen düşer bile - Yaaaa düşmez annee babam ne diyooo ühüh - Düşmez oğlum düşmez hadi elini yıkayalım gel, pislenmiştir Kimi zaman gerçekleri duymak istemeyiz yalanlarla mutlu olmaya çalışırız ve oluruz da... Hayatta her zaman inandıklarımızın peşinden gideriz ama belki de onlar da yalandır? Bir yalanın peşinden gidiyoruz kim bilir? Belki de hayatın yalan olduğunu bildiğimiz için yalana alışmışızdır. Ne olursa olsun yalan artık vücudumuzda akan kan gibi ilerliyor, benliğimizde de... Ne yazık ki elimizden bir şey gelmiyor. Bir de üstüne üstlük kimileri yalanları ayırıyor: beyaz yalan, kuyruklu yalan, güzel yalan... Oysa sonuçta yalan yalandır değil mi? İyisi güzeli kötüsü olmaz ki? Bana göre böyle söyleyen kişiler, yani yalanı kendi arasında ayıranlar, gerçekte sadece kalplerini rahatlatmaya çalışan kişilerdir. Bazen kendi kendime diyorum ki; neye inandıysam yalan çıktı. Hayata şöyle bir baktığımda ise her şeyin başından itibaren bir düzmece, bir kurgu olduğunu gördüm. Hayat bir tiyatroydu, herkesin bir rolü vardı. Ve çoğu insan da baş roldeydi. Bir de dönüp kendime baktım. Kendimse başrol beklerken sıradan bir figüran olup çıktım. Yalanlarımızın gerçekliğiyle yüzleşecek cesaretimiz gerçekten var mı? Saygı ve sevgiler. tamis