Halit KIVANÇ' ın sunduğu bir programda o yılları dile getirmişlerdi. Gerçekten insanın imrenmemesi mümkün değil. İsmi bir abide.. Saygı duyulması gereken çok müstesna bir şahsiyet..

Tribünler söyledi binlerce kere Ver Lefter'e yaz deftere Bitti kalem doldu defter Bu alemde kral Lefter" çok güzel yazılmış

Tam 86 yıl önce bugün Türk futbolunun 'Ordinaryüs'ü Lefter Küçükandonyadis' dünyaya gözlerini açmıştı... Ali Murat Hamarat, herkesin Lefter'ini kaleme aldı... "Tribünler söyledi binlerce kere Ver Lefter'e yaz deftere Bitti kalem doldu defter Bu alemde kral Lefter" Oğlunun adını Metin Oktay koymak isteyecek kadar Taçsız Kral'ın hastası, George Best'i sahada izlediği günü saniyesi saniyesine hatırlayacak kadar fanatik bir babanın uzaktaki oğluyla iletişim kurma biçimiydi futbol. Noktasızlığı coşkusundan, içeriği derinliklerden menkul cümlelerin idrak edilebileceğinden bir an olsun şüpheye düşmeksizin, o kadar öykü anlatıyordu ki, meşin yuvarlak o çocuk için bir yaşam biçimi halini alıyordu. Büyüyordu ufaklık. Yine de rüyalarında sağdan İsfendiyar bindiriyor, onun ortalarına Metin kafayı çakıyordu. Fakat santradan topu alan Lefter çalımları müteakip uzaklardan doksanı bulup skoru eşitliyordu... Rahmetli babamın defalarca ballandıra ballandıra anlattığı futbolculardan biriydi Türk futbolunun biricik Ordinaryüs profesörü. Defalarca onu izlemek için Fenerbahçe'nin maçına gittiğini göğsünü gere gere söylemişti. Hatta bir seferinde piyango ona da vurmuş, Büyükada'da maestroyla top oynayanlar kervanına katılmış. Söylemeye gerek yok, ağlayarak anlatmıştı o günü; hem de defalarca! Tam 86 yıl önce İstanbul'da doğmuştu Lefter Küçükandonyadis. Yaşı büyütülüp lisans çıkartıldığından Taksim'de geçirdiği iki yılın ardından askere alınmış, 'gel tezkere'yi müteakip Fenerbahçe'de 'ver Lefter'e yaz deftere' dönemi başlamıştı. Fiorentina, Nice derken, Ordinaryüs 1953'te biricik takımına geri dönmüştü. Ertesi yıl Dünya Kupası'nda Güney Kore'ye jeneriklik gol atan maestro, sarı-lacivertliler adına 423 defa fileleri havalandırmıştı. Türkiye'de Rum'du, Yunanistan'da Türk. Atina'da Komşu'yu tek başına yıkınca, ziyadesiyle küfür işitmişti. Ülkedeki iklim Kutup'a çalarken, o yine gitmemişti. Yeri gelmişken, pası Dağhan Irak'a uzatmalı: "Eminim büyük Lefter de hasta yatağında o güzellikleri hatırlıyordu. Aslında gönül koyacak az şeyi de yoktu. 1964'te, yani futbolu bıraktığı sene, bir diğer deyişle Beyoğluspor'un 1. Lig'i terk etmek zorunda bırakıldığı sene, aynı zamanda da bu toprağın bir sürü çocuğunun zorla ülkenin dışına sürüldüğü sene çektiklerini, verilmeyen 50. kez milli olma madalyasını, teknik direktör olarak Güney Afrika'ya gitmek istediğinde çıkarılan zorlukları, 1980'lere kadar kulübe yapılmayan üyeliğinin, o zaman da indirimli 'bilmemne grubu' tarifesinden değil de en zamlı tarifeden yapılmasını istese hatırlar da, beyefendidir o, güzellikleri anar sadece. Onu Lefter yapan ne devletin madalyasıydı çünkü, ne de birilerinin lütfu, onu Lefter yapan Fenerbahçe'ydi, tüm Türkiye'nin sevgisiydi. Birileri onu yok saymaya kalktığında bile, o herkesin Lefter'iydi." Evet, o herkesin Lefter'iydi! Kaynak