Gitmeliyim artık... Senden, ondan, herkesten uzağa... Biliyorum burada durdukça daha çok can yanacak, duygular yıpranacak, ruhlarınız yorulacak, pes etmek isteyeceksiniz, uğrumda savaşmaya değmediğini göreceksiniz ve ben bu acıya katlanamayacağım, çekip gitmek isteyeceğim. Ne dur diyebileceksiniz ne de git... Daha da yıpranacağım, üzüntüden gözlerimin altı moraracak, dışarı vurmamaya çalışacağım ama ne kadar tutabileceğim bu kanlı gözyaşlarımı... Karanlık köşelerde dökeceğim kanlarımı; benim hep bir parçam olmuş ve ne kadar ağlasam da kurtulamadığım gözyaşlarımı... Ağlayacağım, ağlayacağım, ağlayacağım... Asla gitmeyecek, bitmeyecek, kurtulamayacağım onlardan... Ömrüm boyunca birilerini üzeceğim, daha çok kırık kalp ve sıkıntı bırakacağım arkamda ve artık gitmek isteyeceğim, belki de sonsuza kadar... Üzmek istemeyeceğim, kırmak istemeyeceğim, kederli ruhlarınızı bir daha rahatsız etmeyeceğim, bensiz kalacaklar artık... Gerçi ben olsam da içinizde, pek bir faydam yoktu... İşte bu yüzden bir şey fark etmeyeceksiniz ben giderken... Belki ufak bir çığlık, gitmeden son kez ağlarken kendi içimde.. Dışarıya kadar vuracak içimde hapsettiğim yalnızlık ve acı dolu çığlık... Yine yalnızım... Hep ağladım, hep üzüldüm, asla yapıcı olmadım hep yıkıcı oldum... Yürürken devirdim tüm güzel vazoları, artık çiçekle doldurulamayacaklar... Kandıramayacaksın artık kırık bir vazoyu güzel kırmızı bir gülle... Onun sana inancı zamanla eriyip yok olacak, izi bile kalmayacak, artık yanında değil karşında olacak... O zaman ne yapacaksın? İşte o zaman gitmenin daha uygun olduğunu anlayacaksın ve gideceksin... Suratından düşen bin parça, kalbin ellerinde ve tekrar tekrar kırılmış... Yapıştıramayacaksın artık, tamir edemeyeceksin asla, o kadar çok yama yapmışsın ki tamir edecek bir tarafı kalmamış... Ansızın bir rüzgar esse paramparça kalacak ellerinde... Gözyaşlarında yetmeyecek onu tamir etmeye artık... O kadar çok üzülmüşsün ki... Ah, yıpratmaya değer miydi kendini bu kadar? Birazcık sevgi için bile... Bak yine bulamadın ve kalbin yine boş bir şekilde elinde kaldı, yine gitmek zorunda olan sen oldun, yine ölmek isteyen bir sen kaldın... Bekledin işte gelmedi... Yine yalnızlığın korkusu kaldı sende, yalnızlık kaldı içinde... Ömrün boyunca taşıyacağın tek dostun ve aynı zamanda düşmanın olan yalnızlık... Bilmez kimse senin kadar yalnız kalmayı, geceleri sessizce ağlamayı. Yastığın ıslansa da yalnızlık acısıyla dolu o gözyaşlarınla, yine başını o yastığa koymak zorunda olduğunu kimse senin kadar iyi bilemeyecek... Hiçbir zaman anlayamayacaklar seni bu kadar üzen şeyi... Umursanmamanın bu kadar acı olduğunu... Çare bulamayacaklar sana... Sen yine o küçücük sevgiye muhtaç olup tüm yaşadıklarına rağmen, göz göre göre yeni yollara gideceksin, onu tekrar arayacaksın... Peki sonuç; yine hüsran... Ne seni gönülden seven bir dost çıkacak karşına ne de sana kendini tamamen adayan bir sevgili... Tüm kalbiyle... Bu asla olmayacak ve sen yalnız öleceksin ve bunun daha doğru olacağını göreceksin, onun ya da başkalarının da kalbini paramparça etmektense bu yolun en doğrusu olduğunu bileceksin ve o zavallı kalbin sonunda huzurla dolacak, sen aşkı öbür tarafta bulacaksın... Ölümü tattığın zaman...