offf be çay çekti canım evde sobada ynaıyor kestane de alayım bitti olay 1-0 öndeyim hayata karşın

Kalabalık bir şehir. İnsanın bol, insanlığın az olduğu. Masal kitapları. Kent. Yüksek binalar. Reklam panoları. Eğlence merkezleri. Merkezlerin eğlencesi. Kalabalık. Yürüyorum, yollar uzuyor. Yollar uzuyor, yürüyorum. Değişen çok şey varmış gibi görünüyor. Ama varmış gibi görünüyor. Deniz kenarı. Hafiften soğuk bir hava. Kar atıştırıyor biraz biraz. Ellerim ceplerimde. Bu sahneyi bir yerlerden hatırlıyor gibiyim. Yapmak istediğim şeyden de tam emin değildim. Bir semtin varoşlarında, derme çatma bir evde, bir çardakta yada bir şehirde, yüksek binaların ortasında, kalabalığın ortasında dolayısıyla gürültünün ortasında farketmiyor benim için. Zaman mekan ayrımını yitirdim. Oysa bildiğim tek şey vardı, yada tek bildiğim şey: Hiç karamsar değildim hiç...

Zafer duygu yoğunluğu yüksek satırlar okuduğum zaman gözlerim de hemen bir şeyler canlanıyor, anılar ve beynim beni bir yerlere götürüyor bunlar anı mı yoksa hayallerim mi? yoksa düşünüp te hoşuma gitmediği için düşünmekten vaz geçtiğim şeylermi beynimin içinde bir kaos yaratıyor... ama çok teşekkür ederim bu satırlara ihtiyacımız var gerçeklerle yüzleşmemiz için... Saygılarımla eline emeğine sağlık...