Teşekkürler Zafer Hocam.

Dünyada bayramı olan tek çocuk, bizim çocuklarımız. O bayramı bile, siyasi gösterilere alet eden tek büyük de, bizim büyüklerimiz. Acıma duygusunu yitirmiş politikacıların elinde, yarınları çalınmış çocukları görürüm sokaklarda. Azala azala tükenen son kuşları. Oysa, bir çiçek nasıl tutulursa en narin yerinden. Çocuklar da öyle tutulmalıydı ellerinden. Bakıyorum da, çocukları öldürmek, çiçekleri kopartmak kadar basit artık! Geleceğe açık pencerelerde, hep çocuk resimlerimiz olurdu. Şimdi büyükleri korumak ve kollamakla yükümlü politika, çocukların geleceklerini mahşere erteledi. Hayatın bizlere emanet ettiği çocukları, bizler de devletimize, milletimize emanet ettik. Oysa çocuk ölümlerinde, Afrikalı ülkelerle yarışıyoruz. Bilinmelidir ki... Ölen her çocuk, gökten bir yıldızın eksilmesi demek. Çocuklarımızı kolay ölümlere terk ettiğimiz içindir ki. Ülkemiz böylesine karanlık demek. Çocuklar için söylenecek en güzel iki kelime. "Seni seviyorum." Eskiden çocuklar, dizlerindeki yaralarla imza atarlardı hayata! Şimdi sınıflara bile bıçakla giren çocuklarımız var. Yakasına yapışamadığımız acı gerçeklerin, çocuklarımızın yakasına yapıştığını görmeliydik, görmedik. Görmek istemedik. Bakmayın 23 Nisan koltuklarında, onların sessiz sedasız oturduklarına. Bilinmelidir ki... Öfkeli bir tarihin çocukları. Bugünlerin acısını yarın fazlasıyla çıkaracaklar. Sizden, bizden, hepimizden! Hakkı Yalçın / Takvim