Mevlana Halid-i Bağdadi, 1770-1827 yılları arasında Bağdat ta yaşamış ve Kadiri dergahında eğitim görmüş bir Mevlevi dir. Bağdadi, Abdülkadir Geylani nin el verdiği bir kimse olarak da bilinmektedir. Bu özelliği ile Halidilik ve Geylanilik, Müslümanlık ta birbiriyle bağıntılı bir tarikat gibi görünmüştür. Ancak, daha sonra, Hazreti Hızır dan ders aldığını ve onunla Alemleri, ilahi katları birlikte gezerek öğrendiğini bildiren Bağdadi, bir tarikat olmayan, ancak bir bilim ve sevgi birliği olarak tanımlanabilecek Halidi Öğretisi ile Geylanilik ten ayrılmıştır. Bağdadi ve Halidilik tarikatı ile ilgili olarak dilimizde yayınlanmış olan üç eser biliyoruz: Bunlar, Halidiye Risalesi , Mecd-i Talid ve Şemsü s Şümus isimli eserlerdir (K43). Yakup Çiçek tarafından dilimize çevrilen bu eserlerde, Bağdadi nin doğum tarihi, Hicri 1190 (Miladi 1776) ve Hicri 1193 (Miladi 1779) olarak verilmiştir. Ölüm tarihi ise, Hicri 1242 (Miladi 1827) dir. Bağdadi nin yaşam öyküsünü, söz konusu eserlerden aktararak kısaca sunuyoruz: Bağdadi, Irak ta, Süleymaniye ye sekiz kilometre uzaklıktaki Karadağ kasabasında doğmuş ve orada büyümüştür. Zamanın ünlü hoca ve alimlerinden eğitim görmüş, Arapça ve Farsça nazım ve nesirdeki üstünlüğü ile en önde gelen belagat alimleri seviyesine yükselmiştir. Daha sonra, eğitimi için uzak yerlere giderek, oralarda ilmini daha yüksek mertebelere çıkarmıştır. Bağdadi, tanınan ve takdir edilen ilmi kişiliğinin yanısıra, üstün ahlak ve takva sı ile de her zaman dikkati çeken bir özelliğe sahipti. Ledunni bilimlere son derece vakıf olup, bu konularda o zamanın ileri gelen üstadlarından da daha ileri bir derecede bulunmaktaydı. Üstün bir zekaya, güçlü bir hafızaya ve derin bir anlayışa sahipti. Bununla birlikte, hocalarına karşı kendini küçük ve aciz gösterir; bildiği halde bilmeyen bir kimse gibi davranırdı. Bu, bir anlamda, yaptığı hayrı, iyiliği duyurmak istemeyen; ancak, yaptığı menfi bir hareketi de gizlemeye çalışmayan kimse anlamına gelen Melami davranışıydı. Herkes tarafından sevilen, pek sabırlı, kanaatkar ve pek muhterem bir kişiydi. Daima ruhani bir cezbe, ağlama ve tefekkür halinde bulunan Bağdadi Hazretleri, manen kemale ermiş üstün bir kişiliğe sahipti. Bağdadi nin, Hicri 1220 yılında Medine-i Münevvere yi ziyareti sırasında başından geçen ilginç bir olayı kendi ağzından dinleyelim: Medine-i Münevvere de, salih lerden biri ile karşılaşıp, özellikle irşadım konusunda faydalanmak istiyordum. Bir gün, Yemenli, istikamet sahibi , alim ve amil bir zatla karşılaştım. Hiç bir şey bilmeyen bir kişinin, büyük bir alimden nasihat istemesindeki tavrını takınarak, bana öğüt vermesini talep ettim. Bir çok nasihatte bulundu ve sonunda şöyle dedi: Mekke-i Mükerreme de, zahiri görünüşü şeriata ters düşse bile, gördüğün her şeye hemen karşı çıkmaya kalkışma . Mekke-i Mükerreme ye vardığımda, bir cuma günü, bir deve kurban eden kişinin eciri kadar sevaba nail olmak için, Mescid-i Haram a erkenden geldim. Kabe ye karşı oturup Delail okumaya başladım. Bu sırada, siyah sakallı, gösterişsiz, basit bir kıyafet giymiş bir adamın geldiğini ve sırtını Kabe nin duvarına dayayıp, yüzünü bana çevirdiğini gördüm. İçimden, Bu adam Kabe ye karşı edep dışı davranıyor diye düşündüm. Bu düşüncemin akabinde, o adam bana şunları söyledi: Be adam! Sen bilmiyormusun, Allah katında mümine hürmet, Kabe ye hürmetten daha üstündür. Tutup da, benim Kabe ye sırtımı dönüp, yüzümü sana çevirmeme itiraz ediyorsun. Hem sen Medine de yapılan nasihati ne çabuk unuttun . Bu sözler üzerine, onun kesinlikle büyük bir veli olduğunu anladım ve hemen ellerine kapandım. Özür dileyerek beni irşad etmesini istedim. O da, Senin irşadın bu diyarda değildir deyip, eliyle Hindistan tarafını işaret etti. Sana bu yönden işaret gelecektir ve irşadın orada olacaktır diyerek sözünü tamamladı. Bağdadi, bu olaydan dört yıl sonra, Hicri 1224 yılında Hindistan ın Cihanabad şehrine giderek, orada Şeyh Abdullah Dehlevi Hazretleri nin mürşidliğinde Nakşibendi tarikatının eğitimine girer. Orada bir yıl kadar kaldıktan sonra, Şeyh Hazretleri, ona, velayeti ikmal ettiğini , dirayet ve tam bir vukufla sülukunu tamamladığını bildirir ve irşad icazeti verir. Hilafetin en üst derecesi olan Hilafet-i Temme ile onu beş tarikatta halife yapar. Bu tarikatlar, Nakşibendi, Kadiri, Sühreverdi, Kübrevi ve Çeşti dir. Dönüşünde, Şeyh Hazretleri onunla birlikte yedi kilometre yürüyerek Bağdadi yi yolcu eder. Bağdadi, seyahat ettiği beş gün süresince, yemez, içmez; vaktini sadece ibadet ve zikirle geçirir. Beşinci gün, Şiraz yakınlarındaki bir limandan İsfahan a geçer. Uğradığı her yerde, insanları hidayete davet eder. Hemedan ve Semedüc e gelir. Senedüc de kaldığı süre içinde, matematik, geometri, astronomi ve coğrafya tahsil eder. Hicri 1226 da, nihayet Süleymaniye ye ulaşır. Bundan iki yıl sonra, Hicri 1228 yılında Bağdat a yerleşen Bağdadi, burada on yıl kadar kaldıktan sonra, Hicri 1238 yılında, müridleri, etraf-ı iyali ve halifeleriyle birlikte Şam a yerleşir. Kaldığı her yerde, kalabalık insan gruplarının izdihamı içersinde, bir çok alim ve emir onu ziyarete gelir. Gelenleri, tefsir, hadis, tasavvuf, fıkıh ve çeşitli ilmi konularda yetiştirmeye çalışır, irşad eder. Kudüs, Halep ve Irak ın tamamı, özellikle Bağdat, Basra, Kerkük, Erbil, İmadiye ve Cezire bölgeleri; Güneydoğu Anadolu, özellikle Mardin, Gaziantep, Urfa ve Diyarbakır bölgeleri; ayrıca, Hindistan, Afganistan, Maveraünnehir, Mısır, Amman ve Mağrip halkından pek çok kimse onun müridi olmuşlardır. Mevlana Halid-i Bağdadi, Hicri 1242 (Miladi 1827) yılında, Zilkade nin 14. Cuma gecesi, Taun hastalığından vefat etmiştir. Kabri, Şam da, Salihiye de olup, Müslümanlar ın ziyaretine açıktır.

verdiğin bu yaralı ve ibret alınabilecek bilgilerden dolayı teşekkürler

hızır la gezip tozmuş olduğuna göre şizo mu acep? carlito08

komplo teorileriyle ilgisini çözemedim.. varsa yazın, kalsın yoksa gece genel'e taşıyacağım.. iynx. Forever