Satürn'e seyahat "Bilimsel araştırmalar için gerekli aletlerle donatılmış, tepesinde beyaz bir çanak anten taşıyan, 6,7 metre boyunda metal bir silindir olan Cassini-Huygens; NASA, Avrupa Uzay Ajansı ESA ve İtalyan Uzay Ajansı tarafından inşa edildi. 1997'de Satürn'e fırlatıldı ve en az dört yıl sürecek olan keşfe başlamak üzere 30 Haziran 2004'te gezegene ulaştı. Cassini 3,5 milyar kilometrelik yolculuğunun sonuna yaklaşırken, dış halkaların arasından cesurca bir geçiş yaparak, gezegenin kremayı andıran bulutlarına 20 bin km. kadar yaklaştı. Halkalar çok düzgün görünse de aslında moloz yığınından ibaret. Cassini'ye halkaların arasında saatte 110 bin kilometrenin üzerinde bir hızla yol aldığı sırada küçük bir çakıl taşı dahi çarpmış olsaydı 3,4 milyar dolarlık uçuşu sona erebilirdi. Cassini Proje Müdürü Robert Mitchell'in, NASA Jet İtki Laboratuarı'nda görevli olan araştırma ekibi, Cassini yörüngeye sağ salim oturup çevreyi gözlemeye başlayana dek endişe içinde sinyalleri izledi. Büyüklük sıralamasında Jüpiter'i izleyen ve en büyük ikinci gezegen olan Satürn'in içine 700'den fazla dünya sığabilir. Ancak yine de hemen hemen tümüyle hidrojenden oluşan gezegenin yoğunluğu suyunkinden az. 120.500 km. lik çapıyla Satürn, kendisini içine alabilecek kadar büyük bir okyanusa atılsaydı, devasa sarı bir sünger top gibi suyun yüzeyinde kalırdı. Gezegen, ekseni etrafında öyle hızlı dönüyor ki –Satürn'de bir gün 11 saatten kısa sürüyor- bu dönme ekvatorda 11.800 kilometrelik bir şişkinlik yapıyor. Satürn'ün genelde gazda oluşması nedeniyle dönüş hızını tam olarak ortaya çıkaracak bir referans noktası yok. Ama yoğun iç kısmı, gezegenle birlikte dönen güçlü bir manyetik alan meydana getiriyor. Cassini geçtiğimiz iki yılda yaptığı incelemelerde, gezegenin manyetik alanının dönüş süresini 10 saat, 47 dakika, 6 saniye olarak hesapladı ama gezegenin de aynı hızla dönüp dönmediği bilinmiyor. Bu manyetik alan Satürn'ün kalbine açılan bir pencere niteliği taşıyor. Satürn'ün doğumu Satürn, 4,6 milyar yıl önce yeni oluşmakta olan Güneş'in çevresinde dolanan, disk şeklinde bir gaz ve toz bulutundan doğdu. Çekim gücü idareyi eline alana kadar parçacıklar yavaş yavaş birbirine yapıştı ve bu güç, maddeyi daha büyük demir ve kaya yığınlarından oluşacak bir şekilde biçimlendirdi. Bunlardan, olasılıkla Dünya'nın kütlesinin birkaç katı olan biri, ileride Satürn'e dönüşecek olan çekirdeği oluşturdu. Süreç içinde bu kaya çekirdeğin çekim gücü, dev hidrojen gazı bulutlarını kendine çekti. Gaz, çekirdeğin çevresini sardı ve gezegenin kütlesi hızla artmaya başladı. Yükselen basınç, Satürn'ün çekirdeğinin en iç kısmındaki hidrojeni öylesine sıkıştırdı ki, uzmanlar bu hidrojenin sıvı metale –elektrik için harika bir iletkene- dönüşmüş olduğunu düşünüyor. Metalik hidrojende oluşan akımlar Satürn'ün muazzam manyetik alanını meydana getiriyor. Dört milyar yılı aşkın bir süre geçse de çekirdek hala gezegenin oluştuğu zamanki ısıyı koruyor ve atmosferinin derinliklerinde devasa ısı akımlarına yol açıyor. Bunlar da, Güneş Sistemi'ndeki en hızlı- ses hızını aşan ve saatte 1500 kilometreye ulaşan- rüzgarları tetikliyor. Bu durum geniş ölçekteki hava sistemlerini etkiliyor. NASA Jet İtki Laboratuarı'ndan Kevin Baines, 'Atmosferde fırtınalar, şimşekler, bulut kuşakları ve dalga benzeri tuhaf oluşumlar görüyoruz' diyor. Bu kargaşa ancak Satürn'ün sarımsı bir duman katmanıyla kaplı atmosferinin en üst bölümünde diniyor. Uzaktaki Güneş, Satürn'ün dev halka sisteminin gölgelerini buraya, sakin bulutların üzerine, değişen biçimlerde işliyor. Ana halkalar bir uçtan diğerine yaklaşık 265.000 kilometreye yayılıyor, bu, Dünya ile Ay arasındaki aralığın üçte ikisinden fazla. Ama, buzla kaplı molozlardan oluşan bu kuşağın kalındığı yalnızca ortalama kırk metre. Kimse bu halkaların nasıl oluştuğunu bilmiyor. Ama bazı araştırmacılar Satürn'ün kütlesel çekiminin, buzla kaplı bir uyduyu ya da bir kuyrukluyıldızı parçaladığını ve buradan saçılan kaya parçalarının halkaların hammaddesini oluşturduğunu düşünüyor. Nasıl meydana gelmiş olurlarsa olsunlar, kozmik anlamda halkalar yakın bir döneme ait. NASA Ames Araştırma Merkezi'nden gezegen bilimci Jeff Cuzzi, 'Güneş Sistemi'nin ilk oluşumundan beri varlık gösterselerdi, toz birikimi nedeniyle almış oldukları pembe, sarımsı kahverengi ve sarı renkleri iyice koyulaşırdı' diyor. Ancak bu halkalar biraz daha eskilere dayanan bir model sunuyor: Genç Güneş'in çevresinde dolanan parçacıklardan oluşan disk ve onun, yeni doğan gezegenlerle olan etkileşimi... Günümüzde Satürn'ün haklarındaki uyducuklar, gezegenlerin ilk oluştukları döneme ışık tutuyor. Cuzzi, her bir uyducuğun meydana getirdiği kütlesel çekim gücünün çok az, 'ancak yanınızdan geçen bir kamyonun sizin üzerinize uyguladığı çekim gücü kadar' olduğunu söylüyor. Ama yine de bu uyducuklar parçacıkların yörünge dışına çıkmasını önleyerek halkaları bir arada tutmaya yardımcı oluyor. Bir uydu, halkalar arasında boşluklar da açabiliyor ve çekimi yakınındaki bir halkada deformasyona yol açan yoğunluk dalgaları gönderebiliyor. Voyager uzay araçları bu dansa ancak şöyle bir göz atıştı, ama Cassini yeni ayrıntılar ekliyor. Örneğin 2004 Haziranı'nda, halkaların arasından hızla geçerken ana halkaların en dış bölümünde yer alan saydam A halkasında minyatür uydular bulunduğuna ilişkin kanıtlar saptadı. Gezegenden daha uzak olan F halkasında, maddeyi küçük yığınlar halinde toplayan ve sonra yeniden parçalayan uyducuklarla birlikte dar halkacıkların birbirine geçtiği bir ağı görüntüledi. Cuzzi, 'Uydularla etkileşim halinde olan halkacıklar ve halkaları biçimlendiren uyducuklar görüyoruz' diyor. Böylece güneş sistemlerinin gelişimine ilişkin yeni bilgiler elde ediyorlar... Güneş Sistemimiz'in ilk dönemlerinden bir kalıntı –Satürn'ün uydusu Phoebe- hala Satürn'ün çevresinde bir yörünge üzerinde yol alıyor. Phoebe, gezegenin çevresinde dolanan diğer uydularının çoğunun izlediği yönün aksine dönüyor. Ve bu da, uydunun olağandışı bir tarihçeye sahip olduğuna ilişkin bir ipucu oluşturuyor. Cassini, 2004'te Satürn'e yaklaştığında Phoebe'ye yakından göz attı ve 220 km çapındaki uydunun –dış gezegenlerin oluşumundan arta kalan yapıtaşları olduğu düşünülen Kuiper Kuşağı'ndaki küçük, buzla kaplı gökcisimleri gibi- buz, kaya ve karbon bileşiklerinden oluşan bir karışım olduğunu buldu. Güneş Sistemi oluşurken Kuiper Kuşağı'ndaki gökcisimlerinin çoğu Plüton'un ötesine atıldı. Ancak Phoebe geride kalmış ve genç Satürn'ün çevresinde bir yörüngede tutulmuş bir Kuiper Kuşağı cismi olabilir. Satürn'ün diğer büyük uyduları, olasılıkla, gezegeni de meydana getiren gaz, toz ve kaya yığınından oluştu ama birbirinden son derece farklılar. Cassini, bazı uydularının –patates şeklinde ve 360kilometre uzunluğunda olan Hyperion gibi- yoğun olmayan bir taş yığınından pek de farklı olmadığını ortaya koydu. Yoğun ve farklı yüzey özelliklerine sahip olan büyük uydular ise rastlantısal olaylar ya da iç ısı ve jeolojik etkinliklerle biçimlenmiş. Örneğin Voyager'in elde ettiği görüntüler, çapı 1456 kilometre olan Iapetus uydusunun, kozmik bir ying-yang sembolünü andırır biçimde yarı kürelerinin birinin siyah diğerinin ise beyaz olduğunu gösterdi. Araştırmacılar, uydunun –Güneş'in aydınlattığı yarıkürede açıkta olan ve karanlık yüzeyde üzeri kaya ve organik maddeyle örtülen- neredeyse saf buzdan meydana geldiğini düşünüyor.