Bir ask hikayesi... Dondurucu soğukta bir an once evime varabilmek icin hızla yururken, ayağımın ucunda bir cuzdan gordum.. Hemen aldım. Sahibini gosteren bir kimlik vardır diye acele acele actım.. İcinde uc dolar ve sararıp kat yerleri yıpranmış eski bir zarftan başka birşey yoktu... Sol ust koşede yalnızca gonderenin adresi, alıcı adresi yerinde bir posta kutusu numarası vardı. Bir ipucu bulabilmek belki biraz da merakımı giderebilmek icin zarfı actım ve icindeki mektubu okumaya başladım. Mektup, sol yanı cicek resmiyle suslenmiş bir kağıda, ozenli bir el yazısıyla yazılmıştı ve "Sevgili Michael" diye başlıyordu.. Ve "Annesi yasakladığı icin onu bir daha goremeyeceğini" anlatarak devam ediyor.. "Ama sakın unutma, seni daima seveceğim" diye bitiyor.. İmza.. Hannah!.. Elimde yalnızca, mektubu yazan kişiyle, mektubun yazıldığı kişinin birinci adları vardı. Eve gider gitmez hemen telefon idaresini aradım. Gorevli kişi, kendisine bildirdiğim adreste yaşayanların telefon numarasını vermesinin yasalara aykırı olduğunu soyledi. Fakat ısrarım karşısında: "Belki, size yardımcı olabilirim" dedi. "Bu adreste bulunan numaraya telefon ederim ve onlar Kabul ederlerse, sizi goruşturebilirim lutfen bekleyin.." dedi. İki uc dakika sonra gorevlinin sesi geldi.. "Bağlıyorum efendim." Telefonda, karşıdaki hanıma "Hannah diye birini tanıyıp, tanımadığını" sordum. "Bu evi, 30 yıl evvel, Hannah diye kızları olan bir aileden aldık" dedi. "Peki yeni adreslerini biliyor musunuz?.." "Hannah annesini bir huzurevine yatıracaktı. Oradan takip ederseniz, belki adres bulursunuz.." deyip bana huzurevinin adını verdi.. Hemen aradım.. Yaşlı anne yıllar once olmuş.. Ama kızına ait eski bir telefon numarası var. Belki orada bilirlermiş.. "Bunların hepsi aptalca aslında" dedim kendi kendime.. İcinde sadece 3 dolar ve 60 yıl once yazılmış bir mektup bulunan cuzdanın sahibini aramak icin bunca zahmete ne gerek var ki.. Aradım numarayı.. Bir kadın "Şimdi Hannah'nın kendisi bir huzurevinde" dedi ve numarayı verdi. Hemen orayı cevirdim.. Ses; "Evet, Hannah burada yaşıyor" dedi.. Saat ona geliyordu ama hemen yola cıktım, Hannah'yı gormek icin.. Devasa bir binanın ucuncu katında şirin bir oda.. Gumuş saclı, sıcak tebessumlu bir yaşlı kadın.. Gozlerinin ici ışıl ışıl ama.. Anlattım olanları.. Cuzdanı ve mektubu gosterip.. Derin bir ic cekti mektuba bakarken ve "Genc adam" dedi, "Bu mektup, Michael ile son kontağımdı.. Onu oyle seviyorum ki.. Sean Connery gibi yakışıklıydı.. Hani şu meşhur aktor.. Ama ben 16 yaşındaydım.. Cok kucuğum diye annem kesinlikle izin vermedi.." Derin bir nefes daha.. "Michael Goldstein harika bir insandı. Eğer bulabilirseniz ona soyleyin lutfen.. Onu hep duşundum.. Hep.." Bir ufak sessizlik.. Bir derin nefes daha.. "Ve onu hep sevdim.." İki damla yaş damladı elindeki mektuba, ıslanan gozlerden.. "Ve hic evlenmedim.. Michael gibi birisini bulamadım ki.." Hannah'ya teşekkur edip odadan cıktım. Binadan cıkarken danışmada beni karşılayan kız "Hannah Hanım yardımcı olabildi mi size" dedi.." Hic değilse bunun sahibinin soyadını oğrendim" dedim.. Cuzdanı elimde sallayarak.. O sırada yanımda dikilip duran hademe bağırdı.. "Hey baksana.. Bu Bay Michael'ın cuzdanı.. Uzerindeki bu kırmızı şeritten onu nerde gorsem tanırım.. Cuzdanını hep kaybederdi zaten.. Uc kere ben buldum, koridorlarda.. "Michael sekizinci katta yaşıyordu.. Ok gibi fırladım tekrar asansore. Michael yatmamıştı. Okuma odasında kitap okuyordu. Hemşire beni ve elimdeki cuzdanı gosterdi. Michael elini arka cebine attı, hızla.. Sonra sevincle "Evet bu benim cuzdanım" dedi. "Oğleden sonraki yuruyuş sırasında kaybetmiş olmalıyım. Size teşekkur borcluyum." "Hicbir şey borclu değilsiniz" dedim. "Ama ozur dilerim. İpucu bulmak icin actım ve icindeki mektubu okudum." "Mektubu mu okudun?" "Sadece okumakla kalmadım. Hannah'yı da buldum.." "Buldun mu? Nerde? İyi mi? Hala eskisi gibi guzel mi. Soyle, lutfen soyle.." "Cok iyi.. Hem de harika" dedim, yavaşca.. "Bana onun telefon numarasını ver. Yarın onu hemen arayacağım." Elime sımsıkı sarıldı.. "O benim tek aşkımdı.. Onu oyle sevdim ki, asla evlenmedim.. Cunku bu mektup geldiğinde hayatım, anlamsal olarak bitmişti." "Bay Goldstein" dedim.. "Gelin benimle.." Asansorle ucuncu kata indik.. Odanın kapısı acıktı. Hannah sırtı kapıya donuk televizyon izliyordu.. Hemşire ona yaklaştı, omzuna dokundu.. "Hannah" dedi.. "Bu bay'ı tanıyor musun?" Gozluklerini ayarladı bir an baktı, tek kelime etmeden.. "Michael" dedi, Michael, kapıda, kısık sesle.. "Hannah.. Ben Michael.. Beni tanıdın mı?.." "Michael" diye yutkundu Hannah. "İnanmıyorum.. Bu sensin. Benim Michael'ım." Michael Hannah'ya doğru yurudu yavaşca. Sarıldılar. Hemşire yanıma geldiğinde onun da gozleri yaşlıydı.. "Gordun mu, bak?" dedim "Yaşamda, yaşanması gereken her şey, er ya da gec, bir gun kesinlikle yaşanacaktır." Uc hafta sonra beni huzurevinden aradılar. Pazar gunu bir nikah vardı.. Gelebilir miydim? Harika bir nikah toreni idi. Hannah ve Michael beni nikah şahidi yaptılar ustelik. Hannah acık bej elbisesi icinde cok guzeldi.. Michael de lacivert takımı icinde hala cok yakışıklı.. Bir nikah tanığı olarak soyluyorum bu gozlemlerimi Aşklarını on sekiz yaşın heyecanı ve duygusuyla yaşayan 76 yaşındaki gelin ile 79 yaşındaki damadın nikahında keşke siz de bulunsaydınız Altmış yıl once bittiği sanılan bir aşk oykusunun, altmış yıl sonra, kaldığı yerden nasıl filizlendiğine siz de tanık olacaktınız.

Teşekkürler Güzel Yazı Fakat Daha Önce Werildi... http://www.wardom.org/forum/showthread. php?t=64923&highlight=belki+biraz+merak%FDm%FD+giderebilmek http://www.wardom.org/forum/showthread. php?t=64475&highlight=belki+biraz+merak%FDm%FD+giderebilmek