Lacivert Takım Elbiseli Adam Eyvallah +Zafer güzel yazı... Bahsettiğin Muhittin bizim muhittin mi yoksa

Sınıfa girdiğim ilk gün gülümseyen gözleriyle karşılaştığım anda aklımın ucundan bile geçmezdi hayatımı bu kadar değiştirebileceğin. Hayatımın dönüm noktalarından olan 4 yıla ismini yazan adam. Uzun boyu, Toros dağları'nın şivesi, hayatla bir oyun gibi oynayan; bazen baba, bazen sevgili, bazen hemcinsim gibi davranıp akıl ve yol gösteren tek insan. Hatta ilk olmasa bile ikinci aşkım. Lacivert Takım Elbiseli Adam... Edebiyat Dersi'nden çok hayat dersi, insanlık dersi veren, bilgileriyle insanlara bir anda ışık saçmayı başaran sevgilim, öğretmenim, arkadaşım, Muhittin Bilgin... Okulun ilk günüydü ve derse geç kalmıştım. Her zaman bir yerlere geç kalırım zaten ve hep telaşlı girerim içeriye. Sınıfın kapısını ürkek ürkek çalmıştım, kapı benden önce açılmış ve anlattığın her neyse konuşmana devam edip, buyrun dercesine boş bir sıra göstermiştin. Sessizce oturduğum sıradan seni izlerken bakışlarından ne kadar etkilenmiştim, sürekli göz göze gelmekten kaçınmış, ders sonunu zor etmiştim. Zil çaldığında; -"Benim dersime girerken kapıyı çalmadan girin. Çıkmak isterseniz de izin almadan çıkın" Bu cümleleri sarfettiğin andan itibaren senin dersine hiç kimse geç kalmamış, dersinden de hiç kimse dışarıya çıkmamıştı. Zaten yolunu gözlüyorduk hepimiz. Çoğumuz bu okula kıdem yükseltmeye, liseyi bitirmiş olmak için bitirmeye gelen insanlardı. Benim gibi üniversite düşünen pek yoktu. Açık öğretime belki giderim düşüncesi hakimdi. Çünkü; çoğunluğu iş güç sahibiydi. İlk günlerden hepimize amaçlarımızı sormuştun. Bana sıra geldiğinde; -"Bu okula gecikmiş eğitimimi tamamlamaya geldim. Amacım ZİRAAT MÜHENDİSİ olmak. Dedeme ve kendime verdiğim sözü yerine getirip ZİRAAT MÜHENDİSİ olacağım" Gözlerin parlamıştı. "Akşam Lisesi'nde bu amacını gerçekleştirebilecek misin peki?" "İstediğim herşeyi bugüne kadar başardım. Burada bulunma amacım buysa eğer bunu da başaracağım!" Herzamanki gibi gülümsedin. "Ben de Akşam Lisesi mezunuyum. Yanıma geldin ve sıramın üzerine vurarak; bu sınıfta tam oturduğun bu sırada tam iki yılım geçti. Bu sırada mı bir hikmet var bilmem? Buraya hakkaten meslek edinmek amacıyla gelen ve bu sıraya oturan benimle birlikte 3. Kişisin, senden önce gelen bir öğrencim avukat oldu. İnşallah senin de dileğin olur." Dört yılımın akşamları yaşanmamıştı. Uyku nedir unuttuğum, mide ve sinirsel rahatsızlıklarla tanıştığım yıllar. İyi ki de geç okumuşum, akşam lisesi'nin bu güzel insanlarıyla tanışmışım dedirtecek kadar da güzel yıllar. Akşamları ders işlemek bizler kadar öğretmeni de yoran bir işti. Ve dersler genellikle okulun arkasındaki pub'da yapılırdı. Şiir incelemesi yapacaksak, bu dersin yeri Cem Pub'tı... Göz göze el ele gizli aşklar yaşanırdı. Şiir geceleri, tiyatro şenlikleri, okul yönetiminin bile o yıllara kadar alışık olmadığı faaliyetlerdi ki; bunları gerçekleştirebilmek için okul yönetimiyle burun buruna gelirdik çoğu zaman. Sadece laylaylom geçmedi tabi ki 4 yılım. Üniversiteye kısa sürede hazırlanan biri olarak 6 ay yıl test kitaplarıyla uyudum. Üç seçeneğim vardı. Muhittin Hoca'nın ısrarlarıyla yazdığım Edebiyat Öğretmenliği, Hukuk Fakültesi ve tek isteğim Ziraat Mühendisliği... SENE: 2000 Sonunda başarmıştım... Sonuçların gazetede açıklandığı sabah, saat 6'da gazete bayiinin önündeydim. Yolda aramaya başlamıştım bile numaramı. Kahretsin bulamıyordum. Lacivert Takım Elbise'li Adam'a karşı yüzüm kara çıkamazdım. Onca emeğim boşa gidemezdi. Bir hata olmalıydı. Gözlerimden yaşlar süzülürken, aklımdan bu düşünceler bir bir geçiyordu. Hıçkırıklarıma babam uyandı önce. Gazeteyi sinirle evirip çevirirken; -Üzülme seneye bir daha denersin. -Biz sana açıköğretimi de yaz demedik mi? be oğlum... Gözümden süzülen yaşları silerken bir anda numaramı görmüştüm gazetede. Emin olmak için bir daha, bir daha baktım... Kazandım, kazandım!... Çığlıklarım, gözyaşlarım birbirine karışmıştı. Ama nereyi kazanmıştım? Kod numarasına baktım, bu kez üniversite başvuru kitapçığı elimde Hukuk mu? Edebiyat mı? Mühendislik mi? diye söylene söylene bakıyordum ki... Mühendislik!.. Evin içinde sevinç naraları atarken sabahın köründe bütün herkesi eve toplamıştım. Allkaha şükürler olsun, rahat uyu dedeciğim ve telefona sarılıp Muhittin'i arayışım; -Kazandım! Kazandıııımmmmmm! -"Biliyordum kazanacağını. Tebrik ederim. Yolun açık olsun geleceğin Ayşe Kulin'i, Pakize Suda'sı... Yolun açık olsun! " Teşekkürler Muhittin, teşekkürler Lacivert Takım Elbiseli Adam. SENE: 2003 Yaşama sevincimi, hırsımı her daim destekleyip, yanımda olduğun için. Bana başarma gücü verdiğin için. Ümitlerimden, hayallerimden asla vazgeçmemeyi öğrettiğin için. Binlerce kez teşekkür ederim sana... SENE: 2008 Seni ve herzaman sevgiye, dostluğa, başarıya buyur eden bakışlarını öyle özledim ki... Zafer