Mezamorta Hüseyin Paşa (Ö. 1701) Gençliğinde katıldığı bir savaşta 8-10 yerinden yaralanıp öldüğü sanılırken iyileşmesi üzerine canını dişine takan bu Türk denizcisi, Venediklilerin "Yarı ölü" manasına kullandıkları İtalyanca "Mezzo-morto kelimesinden bozma olarak tarihimizde Mezamorta diye anılmaktadır. 1683'te Cezayir Beylerbeyi oldu. Bu görevde iken Fransızlara karşı zaferler kazandı. İstanbul'a gelip kaptan-ı derya atandı. Venedikliler Sakız'ı işgal edince 7-8 Şubat 1695'te 44 gemiden mürekkep Türk Donanması Kalyonlar Kaptanı sıfatı ile Eski Foça önündeki Orak Adasından kalkarak Venedik donanmasının bulunduğu Koyun Adalarına gitmiştir. Burada 60'tan fazla gemiden oluşan Venedik donanmasını bozguna uğratmış, bir çok gemilerini batırarak 9 Şubat 1695'te büyük bir zafer kazanmıştır. Bu savaşta Venedik amirali Benedetto Pisani öldürülmüş ve Venedikliler püskürtülmüştü. Amcazade Hüseyin Paşa'nın Sakız muhafızı olmasından sonra da pek çok yararlılıkları görüldü. 1696'dan 1701 yılına kadar kaptan-ı derya olarak görev yapan Hüseyin Paşa, ıslahatçı bir amiral idi. Emrindeki donanmanın eksikliklerini bildiği için yeni düzenlemelere girişti. Yeni bir bahriye teşkilat kanunu hazırladı. Çektirilerle birlikte öncü kuvvet olarak yelkenli gemiler yaptırıp donanmada yer almasını sağladı. Yılan Adası Muharebesi (12 Ağustos 1788) Yılanadası, Karadeniz'de Tuna'nın Kuli ağzının 22 mil açığında bir adadır. Ruslar Zmeiniy derler. Osmanlıların Özi Kalesi önünde bozguna uğraması üzerine, Rus donanması da Karadeniz'e açılıp Yılanadası'nda demirlemiş olan Osmanlı donanması üzerine yürür. Bunu haber alan Cezayirli Gazi Hasan Paşa, aceleyle donanmasının demirlerini alıp denize açıldı. Yolda Rus donanmasına karşı bir plan hazırladı ve her bir sancak gemisine 8 kalyon vererek birbirlerinden ayrılmamalarını tenbihledi. Ancak düşmanla karşı karşıya gelindiğinde donanmanın büyük kısmı gerilerde kalmıştı. Hemen batarya ateşine başlandı. Düşman pek çok kayıp verdi. Özellikle kaptanpaşa, bizzat bir Rus kalyonuna rampa olup ele geçirdi. Düşmanın birkaç firkateyni de gülle ateşiyle battı. Düşman henüz geride kalan Osmanlı donanması gelmeden bozguna uğrayıp kaçmaya başladı. Gemiler Sivastopol'a kadar takip edildiyse de Rus donanmasından geride kalan gemiler kaçmayı başardı. Daha sonradan Hüdavendigar adı verilip Osmanlı donanmasında önemli görevler üstlenen Rus kalyonu bu savaşta ele geçirilmiştir. Yılanadası cengi Karadeniz'de Türk hakimiyetinin hemen 1 asır kadar daha sürmesine kapı araladığı için tarihi önemi haizdir. Çeşme Faciası (5-6 Temmuz 1770) Rus çariçesi II. Katerina, Osmanlı İmparatorluğu'nu parçalayarak Akdeniz'e inme emelinde idi. Bu sırada Osmanli Devleti de Lehistan'ı Ruslara karşı korumayı istiyordu. Ruslar Mora Rumlarını ayaklandırmak amacıyla Baltık Denizi'ndeki savaş gemilerini, Avrupa'yı dolaşarak Ege Denizi'ne gitmek üzere yola çıkardılar. 1770'te Cebelitarık'a hareket eden Rus donanmasına ünlü amiral Aleksi Orlof komuta ediyordu. Orlof, Cezayirli Gazi Hasan Paşa ile denizlerde sık sık karşılaşmış ve hemen çoğunda mağlup ayrılmıştı. Ancak bu sefer Osmanlı donanmasında kaptan-ı derya olarak Hüsamettin Paşa bulunuyordu. Cezayirli, Rusların bu hareket ile Çanakkale Boğazı'nı Osmanlı donanmasına kapatmak peşinde olduklarını sezmiş ve Hüsamettin Paşa'yı sert bir dille uyarmıştı. Bu arada Rodos sancak beyi Cafer Bey, Çeşme limanına sığınmış, öteki Osmanlı gemileri de onu takip etmişlerdi. Orlof, bunu firsat bilerek üzerlerine yürüdü. Rus donanmasında İngiliz amirali Elfinston ve Greig ile bazı yetenekli İngiliz subayları da bulunuyordu. Elfinston ve Greig'in planları gereği Çeşme limanı ağzında 4 gemi batırılarak Osmanlı gemilerinin dışarıya çıkışları engellendi. Akşam karanlığında içeriye Rus ateş gemileri girip Osmanh donanmasını ateşe verdi. Liman dar ve gemi adedi çok olduğundan Osmanlı donanmasında hareket kabiliyeti yitirilmişti. Ateş Osmanlı kalyonlarının birinden diğerine sıçrıyordu. Donanma Rusların top atışları altında tamamen yandı. Kaptan-ı derya Hüsamettin Paşa, bataryası ile Sakız adasına kaçıp kurtuldu ise de sonradan bu tedbirsizliğini idam cezasıyla ödedi. Çeşme Deniz Savaşı, Osmanlı donanmasının tamamen yok olması ile o dönemde Osmanlı'nın deniz hakimiyetinin bir anlamda sonu oldu.

paylaşım için sağol eline sağlık arkadaşım

Türk Denizcilik Tarihi Ve önemli Olaylar (1) Osmanlı Bahriyesi Bahr kelimesi Arapça'da "deniz" demektir. Bahriye , ise terim anlamıyla, "Devletin donanma ve deniz askeriyle ilgili hususları"nı kapsar. Türk bahriyesi Çaka Bey ile teşkilat bulmuştur. Fatih devrine gelinceye dek bahriye işlerinde devlete ait gemiler yanında, lüzum görüldükçe tüccar sefineleri de harp gemisi olarak kullanılırdı. Bu gemilerde genelde denizcilikle ilgisi olmayan ve "başıbozuk" tabir edilen kişiler istihdam edilirdi. Fatih'ten sonra bahriyeye iş bölümü usulü getirilmiş ve gemiciler ile harp sınıfı birbirinden ayrılmıştır. Yavuz Sultan Selim zamanında gelişmesini köklü biçimde sürdüren Osmanlı Bahriyesi, Kanuni döneminde dünyanın en büyük deniz gücü haline geldi. Bu dönemde ünlü Amiral Barbaros Hızır Hayreddin Paşa (Ö.1546) tarafından yeniden teşkilatlandırılan Kaptan-ı Derya makamına bağlandı. 1876 yılında Kaptan-ı Derya yerine Bahriye Nazırı adı kullanılmaya başlandı. Bu albümün resmedildiği yıllarda (1918) halen bu isim kullanılmaktaydı. İstiklal Harbi'nde milli deniz cephesi teşekkül etti. 1924 yılında denizcilik faaliyetleri Erkan-ı Harp Dairesi'ne bağlı olarak Donanma Kumandanlığı tarafından yürütülmeye başlandı. Nihayet 1949 yılında Deniz Kuvvetleri Komutanlığı makamı ihdas olunarak Türk bahriyesi çağdaş faaliyetlere yöneldi. Bugün Türk milleti kendi gemisini kendi gücüyle yapan modern Türk bahriyesine sahip olmakla gurur duymaktadır. Kadırga Çekdiri sınıfından bir savaş gemisidir. Buharlı gemilerin icadından evvel dünya bahriyelerinde kullanılmış olup çeşitli denizci devletlerce "gali, galey galer, galles, galera" gibi adlarla anılırdı. Gayet hafif, uzun, dar ve su seviyesinde denilecek tarzda alçak yapımlı bir gemi türüdür. Boyu 165-168, genişliği 21-22, kıç irtif 17-18, baş irtif ise 10-11 kadem (1 kadem 32 cm. dir.) olurdu. Önceleri kıçı aynalıklı inşa edilmiş olup köşk kısmı köşeli idi. Daha sonra kıçı ve köşkü müdevver inşa edilmiştir. Kadırganın 25 oturağı ve 49 küreği bulunurdu. Beher kürek dört veya beş kişi tarafından çekilir ve toplam 196 (veya 245) pazyen bulunurdu. Son derece seri vasıtalar olan kadırgalar kürek yanında yelkenle de seyredebilirdi. Yelkenleri 3 köşeli olup 500 ila 1400 zira (1 zira, 75-90 cm. arasında bir uzunluk ölçü birimidir) arasında değişirdi. On direkte tirinket bulunurdu. Mürettebatı arasında 1 kadırga reisi , 1 porsun, 19 armador, 2 serdümen, 1 yelkenci, iki vardiyan, 2 kürek yapıcı, 2 kalafatçı ve 2 marangoz bulunurdu. 100 nefer cenkçiler ise muharip sınıfı oluştururdu. Kadırgada 7-10 kantar (1 kantar 44 okka, yani 18.600 gr. dır.) ağırlığında 6 lenger bulunurdu. Baş tarafta 10-12 okkalık (1 okka 400 gr. dır.) 1 top ile bunun iki yanında iki küçük top yer alırdı. Kadırga inşasında yalnızca ahşap ve çivi kullanılırdı. Girit Harbi sırasında bir kadırganın maliyeti 56.000 akçe ahşap; 49.280 akçe de çivi gideri olarak tespit edilmiştir. Yelkenle hareket eden kalyonların yaygınlaşmasından sonra kadırgalar yavaş yavaş denizlerden çekilmişlerdir. Kalita tipi bir kadırga halen Deniz Müzesi'nde orijinal şekliyle muhafaza ve teşhir edilmektedir (De. Nr.22 1). Levend İtalyanca "Levantino " kelimesinden gelme bir isimdir. Önceleri genel manada denizcilerin serseri takımına denilmişse de daha sonra iyi manası ile Osmanlı'nın deniz askerini anlatmada kullanılmıştır. Levendler deniz ve kara olmak üzere iki kısım idiler. Deniz levendleri korsan gemilerinde gemici ve cenkçi olarak bulunurlardı. XVII. yy. dan sonra ihtiyaç anında sahil ahalisiden donanmada tüfenkçi er olarak hizmete alınır olmuşlardır. Önceleri korsanlık yapan serbest levendler, Barbaros zamanında devlet hizmetine girmişlerdi. Maaşlı olan bu yerli levendler İstanbul'daki hanlarda ikamet ederler ve sulh zamanında çeşitli taşkınlıklar yaparlarmış. XVIII. yy. da Kaptan-ı Derya Süleyman Paşa bunlar için Galata, Beşiktaş, Hasköy ve Eyüp'te bazı tesisler yaptırıp zabt u rabta alınmalarını sağlamıştı. Keza Cezayirli Gazi Hasan Paşa da aynı asrın sonlarına doğru levendler için Kasımpaşa'da ve Levent'te (Bugünkü 3. Kolordu Komutanlığı Karargahı olan Levent Çiftliği) birer kışla yaptırmıştır. Kara leventleri XVII. yy. başlarında kuvvetleriyle beraber beylerbeyi maiyyetinde süvari hizmeti görmüşlerdir. Bir vezir veya beylerbeyi kapısında hizmet eden bu levendlere Kapılı levend denirdi. Azledildikleri zaman ise Kapısız levend diye anılırlar ve başıboş bir hayat sürerlerdi. Levendler 1772 yılında dağıtılmış ve ocakları lağvedilmiştir. Bugün halk dilindeki "levend, şeblevend, levend gibi delikanlı" tabirleri genellikle onların boylu poslu, güzel endamlı olmalarından dilimize yadigar kalmıştır Eski Osmanlı Harp Gemileri Topkapı sarayının Haliç'e bakan sahiline Yavuz Sultan Selim tarafından inşa ettirilen Yalıköşkü'nün gayet güzel bir kayıkhanesi olduğunu tarih kitapları yazar. Bu kayıkhanede, XIX. yy. ın ikinci yarısına kadar padişahların deniz yolculuklarında hizmet görmüş saltanat kayıkları bulunurmuş. Bugünkü Sepetçiler Kasrı'nın bitişiğinde olan bu kayıkhane, Kayıkhane Ocağı tarafindan idare edilirdi. Bir tamir kitabesi ile içindeki kayıkların tamamı halen Deniz Müzesi'nde bulunur. Kayıkhane, Sultan II. Abdülhamit zamanında lağvedilmiştir. 2. Sultan IV. Mehmed'in (saltanatı, 1648-1687) kullandığı rivayet edilen bu kadırga aslında bir kalita'dır. Çekdiri sınıfından bir gemi olan kalita 24 oturaklı olup kadırganın bir boy küçüğüdür. Halen Deniz Müzesi'nde bulunan (De. Nr.221) boyu 40 m; eni 5.70 m; baş yüksekliği 2.28 m., kıç yüksekliği 21,90 m. dir. Beher oturakta 3 kürekçi bulunan kalitanın toplam kürekleri adedi 144 dür. 3. Orta, yeniçeri teşkilatında tabur yerine kullanılan bir tabir olup her ortada önceleri 60-70, sonra da 100 nefer bulunurdu. Ortalar birbirlerinden alametleriyle ayrılırlardı. Bu alametler, ortaların özel bayrak ve çadırlarına işlenir, bazan da dövme olarak mensuplarının pazularına nakşedilirdi. Orta alametleri ise genellikle yaptıkları görev ile alakalı olurdu. 4. Osmanlı tarih yazıcıları , pek çok genel tarihler yanında kişileri konu alan tarihler de yazmışlardır. Barbaros 'un hatıralarını yazdırmasından sonra bahriyede de önem kazanan bu tarihçiliğin sonucunda Kılıç Ali Paşa'nın deniz savaşları ile başından geçenler de "Vakayı Ali Paşa" adıyla yazılmıştır. Bu kitabın içinde çeşitli resim ve minyatürler mevcuttur. 5-8. Kırlangıç, çekdiri sınıfından bir gemidir. Çekelve'den büyük, firkateden küçük olup daha çok karakol ve haberleşmede kullanılırdı. 1 süvari, 2 reis, 25 zabit yanında 60-70 kadar mürettebatı olurdu. Küreklerinden her biri 2-3 kürekçi ile çekilen 10-16 oturaklı gemilerdir. 9,10, 13. Çekdiri, kürekle yürüyen gemi sınıfının genel adıdır. Bu tip gemilerde yelken, bir yardımcı hareket unsuru olarak bulunur. Küçükten büyüğe doğru 19 çeşidi vardır. Çekelve (10,13 oturaklı), kırlangıç (14-16 oturaklı), firkate (16-18 oturaklı), kalita (19-24 oturaklı), kadırga (25 oturaklı) ve baştarda (26'dan fazla oturaklı) bunlardandır. Çekdiri sınıfının kalita ve daha az oturaklı olanları savaşta değil, yardımcı hizmetlerde kullanılırlardı. 12. Barça, kalyon sınıfından bir gemidir. Altı düz olup nakliye hizmeti görürdü. Ancak yine de gemide irili ufaklı 85 top bulundurulur, gerektiğinde savaşa girilirdi. Barçalar kalyondan küçük olup 2-3 direkli idiler. Daha çok İspanyollar tarafından kullanılmışlardır. 11, 14. Kalyon Devamı Gelecek... -

SAVAŞLAR Burak Reis Cengi (12 Ağustos 1499) Tarihimize "Burak Adası Deniz Savaşı" olarak geçen bu Osmanlı-Venedik savaşı, Sultan II. Bayezid döneminde Navarin limanı ile Burak Adası açıklarında yapılmıştır. Kaptan-ı derya Küçük Davut Paşa komutasında 67'si kadırga, 20'si büyük olmak üzere 300 pare gemiden oluşan Osmanlı donanmasında devrin ünlü denizcileri Burak Reis ile Kemal Reis de görev almışlardı. Özel olarak yapılmış 2.500 tonluk birer gemi olan 2 göke, Osmanlılarca ilk defa bu savaşta kullanılmıştı. Bu gökelerden birinde Kemal Reis, diğerinde de Burak Reis bulunuyordu. Venedik donanması, 47'si kadırga, ve 17'si büyük gemi olmak üzere 160 pare gemi ile Moton limanında Amiral Antonio Grimani komutasında bekliyordu. Osmanlı donanması yolda firtınaya yakalandı. Günlerce denizle boğuştuktan sonra ancak Venediklilere ulaşabildi. Deniz ve hava şartları Osmanlıların aleyhine idi. Buna rağmen iki donanma arasında şiddetli bir çarpışma başladı. Bir ara Burak Reis düşmanın ortasında kaldı. Etrafı, biner cenkçisi bulunan iki ve beşyüzer cenkçisi bulunan iki düşman karakasından başka 20 kadar küçük Venedik gemisi ile kuşatılmıştı. Düşman askerleri Burak Reis'in gökesine çengel atarak güvertesine sıçradılar. Türk donanması da yardıma gelemiyordu. Burak Reis durumun kötüye gittiğini görünce kendi gemisini neft ile tutuşturdu. Düşman gemileri de bu yangından kurtulamadılar. İki Venedik gökesi tamamen yandı. Diğerleri yaralı olarak uzaklaşmayı başardılar. Burak Reis ve bazı personeli şehid oldu. Venedikliler ise aşırı zayiat verdiler. Kurtulabilen 90 kadar Osmanlı denizcisi Brodano adasına çıktılar ve bu adaya Burak Reis'in adını verdiler. Burak Reis'in gemisini yakmakla gösterdiği asil hareket, savaşın sonucunu Osmanlıların lehine çevirmişti. Bu savaşta deniz tabye tekniği bakımından, topla savaş sistemi ilk defa tatbik olunmuş ve deniz savaşlarında top tabyasının temeli atılmıştır. "Seydi Ali Reis'in iki cesim Portekiz donanmasıyla iki büyük muharebeden sonra "Tüfan-ı Fil" denilen Hind denizlerine mahsus dehşetli boraya tutulması" Tüfan-ı Fil (Ağustos 1554) Seydi Ali Reis iki büyük Portekiz Donanmasından kurtulduktan sonra Umman Denizi'nde sakin bir yolculuğa başladı. Ancak Kirman ve Zufar limanları geçilip de Şihr şehri hizasına gelindiğinde, emsali görülmemiş acı bir fırtına çıktı. Günbatısı istikametinden şiddetli rüzgar esiyor, donanmada yelken tutturulamıyordu. Bu firtınaya Yemen sahillerindeki insanlar zaman zaman rastladıklarından onu "Tufan-ı Fil" adıyla anıyor ve bu tufana yakalananların kurtulmalarından ümitlerini kesiyorlardı. Bu sefer sıra Seydi Ali Reis'in 9 kadırgasında mı idi? Bora günlerce dinmek bilmedi. Seydi Ali Reis ve mürettebatı gece-gündüz mücadele ederek, metanetlerini yitirmediler. Rüzgar onları Hindistan'a doğru devamlı sürüklüyordu. Nihayet yorgun, aç, susuz ve bitap vaziyette Div Kalesi açıklarına ulaştılar. Fakat bu kale de Portekizlilerin elinde idi. Artık ne yelken, ne armadan hayır yoktu. Elde kalan küreklere asıldılar ve Daman Kalesi önlerine demir attılar. Bu fırtına, Seydi Ali Reis'in daha sonraki maceralı hayatının ilk basamağı idi. Bundan ancak 3 yıl 7 ay sonra İstanbul'a ulaşacaktı; Ama nasıl ve neliklerle. Sıngın Donanma Cengi (20 Kasım 1567) Sıngın kelimesi eski Tükçedeki "sı-mak " fiilinden gelir ve "kırılan, kırılmış, bozguna uğramış, vurgun" gibi manalar içerir . Dolayısıyla Sıngın donanma "bozguna uğramış donanma" demektir. Tarihlerimiz bu ismi genellikle "Lepanto/İnebahtı" (deniz savaşı için kullanmışlardır. Lepanto , Mora yarımadasının girintisi içinde, Yunanistan'ın güney sahilindedir . Ancak buradaki deniz savaşı Yunanlılarla değil Papalık kumandasındaki Haçlı donanmasıyla yapılmıştır. Savaş, İnebahtı'nın Türkler tarafindan fethinden 72 sene sonraya rastlar. Bu dönemde Papalık, Venedik ve İspanya, Türklere karşı bir mukaddes ittifak oluşturmuşlardı. İttifakın gayesi Türkleri Avrupa, Afrika ve hatta Anadolu'dan çıkartmak, kısacası Orta-Asya'ya sürmekti. İttifak donanması 295 pare gemi ve 46.000 asker ile Osmanlı sularında ilerlemeye başladılar. Sokollu Mehmet Paşa bu donanmaya karşı Pertev Paşa'yı serdar, Müezzinzade Ali Paşa'yı da kapudan-ı derya tayin etti. Ne gaflettir ki Barbaros'un talebeleri Uluç Ali ve Piyale Paşalar hala hayatta iken bu görevler başkalarına verilmiştir. Daha sonra iş yine Uluç Ali Paşa'ya düşecektir. Ama ne çare ki artık çok geçtir. 225 parelik Osmanlı donanması bu savaşta sevk ve idareden yoksun komutanların ihtiras kavgaları yüzünden tam adıyla sınmış, kırılmış; 23.000 kişi şehid verilmiştir. Bu savaş ile Osmanlılar, ömründe kayığa binmemiş insanlara donanma teslim edilemeyeceğini çok acı biçimde görmüşlerdir.

çok güzel paylaşım çok teşükkürler karmalayalım az ama işte napalım

II. yüzyıldan itibaren Anadolu'ya akmaya başlayan Türkler, burada hakimiyet stratejilerini değiştirdiler. Üç tarafı denizlerle çevrili bu coğrafyada tutunmanın denizlere hakim olmakla mümkün olacağını da anlamakta gecikmediler. Akdeniz ve Karadeniz sahillerindeki şehirleri ele geçiren hakanlar kendilerini iki denizin sultanı olarak adlandırdılar. Osmanlı Devleti'nin Rumeli'ne geçmesiyle denizlerde hakimiyet pekişti. Yüzyıllar boyunca Karadeniz bir Türk gölü oldu, Akdeniz hakimiyet altına alındı. En son boğazlara saldıran düşman gemileri Çanakkale'nin soğuk sularına gömüldü. Yüzyıllar boyunca bir çok büyük Türk denizcisi yetişti. Çaka Bey, Aydınoğlu Umur Bey, Oruç Reis, Barbaros, Hızır, Hayrettin Paşa, Piri Reis, Turgut Reis bütün dünyanın tanıdığı denizcileridir. Bu belgeselde, yaklaşık bin yıllık Türk Deniz Tarihi anlatılıyor. part1:download part2:download part3:download part4:download part5:download alıntı

Çok severek okudum, çok güzel bir paylaşım olmuş teşekkürler.

eline sağlık...

Türk Denizcilik Tarihi ve Önemli Olaylar (2) PREVEZE SAVAŞI (27 EYLÜL 1538) Akdeniz'deki iktisadi menfaatler yelken devrinde bugünkünden çok başka idi. Denizdeki Hilal ve Salip mücadelesi en hareketli devrini yaşıyordu. Akdeniz'deki Türk Korsanları da Osmanlı deniz kuvvetlerine iltihak edince, bu denizde iki şöhret karşı karşıya kaldı. Barbaros ve Andrea Dorya. Bu iki Amiralin komuta ettiği donanmaların karşı karşıya gelmesi, Akdeniz hakimiyeti için savaşmaları kaçınılmaz bir hadise idi. Nitekim 1538 senesi baharında Akdeniz'deki Hristiyan devletleri bütün imkanlarını seferber ederek, her biri seyyar bir kale heybetinde 262 parça gemiden mürekkep bir haçlı filosu verdiler. Filo, 60.000 muharibe ve 2500 top'a malikti. Osmanlı İmparatorluğu'nun Derya Kaptanı olan Barbaros'un elindeki Deniz kuvveti ise, hafif yapılı 122 gemiden ibaretti. Bu filoda 6000 muharip ve 336 top vardı. Haçlı filosu adedi üstünlüğü büyüktü. Fakat, Barbaros'ta Haçlı Donanmasında olmayan bir şey mevcuttu ki, o da her biri bir filo değerinde olan Turgut Reis, Salih Reis, Seyit Ali Reis gibi değerli komutanlardı. Nihayet bu iki donanma 27 Eylül 1538 sabahı Preveze açıklarında karşılaştılar. Haçlı filo da, peşpeşe 3 hat halinde, yüksek bordalı yalnız yelkenle hareket eden büyük gemiler ön safı teşkil ediyordu. Dorya, kadırgaları ile ikinci hatta idi. Üçüncü sıra yardımcı gemilere bırakılmıştı. Dorya, rüzgarın önünde süratle geliyordu. Barbaros, gemilerini bir hilal şeklinde tabiye etmişti. Kendisi hattın ortasında bulunuyordu. Turgut Reis 16 gemilik Yörük levent fırkası ile hattın gerisinde idi. Turgut fırsat kollayarak kah düşmanın arkasına sarkacak, kah düşmanı yandan vuracaktı, veya hattın sıkışan yerine yetişecekti. Barbaros, filosunu savaş tertibi hazırlamıştı. Yelkenler ve direkler indirilmiş, tekneler kuruda ilerliyorlardı. Rüzgarla doludizgin gelen haçlı filo, top menziline girmeden, rüzgarın kesilmesiyle müşkül duruma düştü. Hattın önünde bulunan büyük haçlı gemileri, sularla birbirlerine yaklaştı ve çaparız vererek gemiler birbirinin top atışına engel oldu. Barbaros kürekçilerine hız vererek ilk anda baş topları ile, biraz sonra bütün topları ile kalyon hattını dövmeye başladı. Dorya zor duruma düşmüştü. Bir iki kere ikinci hatta bulunan kadırgaları ile kalyon hattının arkasından çıkmak istedi ise de, Dorya'nın niyetini sezen Barbaros buna fırsat vermedi. Turgut mukabil taraftan kalyon hattının arkasına sarkmak için ileri atıldı. Barbaros, top ateşi ile kalyon hattını bir hayli hırpaladıktan sonra, kalyon hattını yarıp kadırgalara hücum için ileri atıldı. Hat yarılırken yakın mesafeden yapılan sıkı top ateşi ile kalyonların bir kısmı yakıldı. Türk Filosu, Dorya'nın kadırgalarının karşısına dikilerek iki taraf arasında müthiş bir top düellosu başladı. Türk Filosunun isabetli atışları, Dorya'yı kötü bir duruma düşürdü. Bu arada Turgut, Dorya'yı arkadan sarmıştı. Haçlı filoyu bu cehennemden kurtaramayan Dorya, kürekçilerine hız vererek selameti kaçmakta buldu. Barbaros bir müddet Dorya'nın peşine düştü, fakat sonra ortalık kararmaya başlarken Preveze'ye döndü. Gecenin karanlığında kopan fırtına, esasen hırpalanmış olan haçlı filoyu büsbütün perişan etti. Böylece, haçlı filo savaş sahasında ve fırtınadan 128 gemi kaybetmiştir. Preveze Savaşı Neticeleri : 1. Türk Donanması bu zafer ile Akdeniz'de mutlak bir hakimiyet kurdu. 2. Batıya yürüyen Kanuni, ordularına deniz cephesinde destek sağladı. 3. Andrea Dorya bir daha denize açılmadı ve haçlı filo uzun zaman kendini toparlayamadı. Batı dünyasının "Dragut" diye adlandırdığı, denizlerin bu pervasız çocuğu, hakettiği Kaptan-ı Deryalık mevkiinin kendisine verilmemesine rağmen, şehit olana kadar Donanma hizmetlerinin hep içerisinde kalmıştır. Resim, Deniz Müzesi'nden alınmıştır Malta Kuşatması Çıkartma Bölgeleri 19-24 mayıs 1565 Hristiyan Yardım Kuvvetlerinin Malta'ya Gelişi ve Türk Kuvvetlerinin Malta'dan Ayrılışı Navarin (20 Ekim 1827) Navarin, bugün Yunanistan topraklarında kalan bir liman şehridir. 1460 yılından itibaren Osmanlıların elinde bulunan şehrin tarihi önemi, ünlü Navarin Deniz Savaşı'ndan gelir. Savaş, Osmanlı-Mısır donanması ile İngiliz-Fransız-Rus müttefik donanmaları arasında yapılmıştır. 1821 'de Mora'da başlayan Rum isyanı, Mısır valisi Mehmed Ali Paşa'nın oğlu İbrahim Paşa tarafından bastırılmıştı. Avrupa komisyonu Rumların bu isyanda başarısız olmalarını hazmedemediler. Çar I. Nikolay'ın önderliğinde İngiltere, Fransa ve Rusya bir ittifak oluşturup Yunanistan'ın Osmanlı'ya vergi veren bir muhtar devlet olmasını ve Türklerin Mora'dan çıkarılmalarını öngören bir andlaşma imzaladılar. Osmanlı devleti bu andlaşmayı içişlerine müdahale olarak gördü ve kabul etmedi. Bunun üzerine İngiliz donanması ile Fransız donanması Mora sularına geldiler. O sırada Mora'da Çengeloğlu Tahir Paşa komutasında 60 parelik Osmanlı-Mısır donanması bulunuyordu. İbrahim Paşa Mora'daki deniz ve kara birliklerinin komutanı sıfatıyla İngiliz ve Fransız amiralleri ile bir andlaşma yaptı. Buna göre Osmanlı-Mısır donanması ortalık yatışasıya kadar Navarin Limanı' ndan ayrılamayacaktı. Oysa bu sırada Rus donanması da gelip mütteffiklere katılmıştı. İbrahim Paşa da Çengeloğlu Tahir Paşa ile anlaşmazlığa düşüp Mora'daki kara birliklerinin başına gidince müttefik donanma bunu firsat bilip liman ağzına geldi. Mütareke gereği Osmanlı tarafından herhangi bir engelleme yapılmamıştı. Ancak müttefik donanma mütarekeyi bozup Osmanlı gemilerine top ateşi başlattı. Sonuçta 57 Osmanlı-Mısır gemisi yandı. Çengeloğlu Tahir Paşa'nın yapabileceği bir şey kalmamıştı. Halbuki tedbir daha önce alınsa ve müttefik donanma geldiğinde liman ağzı tutulsaydı, Navarin Faciası yaşanmayacaktı. Bu savaşta düşmanın gemi ve personel sayısının Osmanlı'dan kat kat üstün olması önemli rol oynamış ve savaşı bir faciaya dönüştürmüştür.

Deniz savaşlarını hep merak etmişimdir. Heyecanlı olsa gerek. Güzel bir konu teşekkürler.

Barbaros Hayreddin Paşa XVI. yüzyılın ve tüm Osmanlı İmparatorluğu döneminin en namlı Kaptan-ı Derya'sı olan Paşa'nın kurduğu ve son derece yücelttiği Donanma, ehil olmayan ellerde giderek önemini yitirmiştir. Resim, Deniz Müzesi'nden alınmıştır. SANCAKLAR Barbaros Hayrettin Paşa Sancağı Barbaros Hızır Hayrettin Paşa'nın Kaptan-ı Derya olduğu dönemde (1534-1546) kullandığı sancaktır. Sancağın zemini kendinden desenli ve yeşil renk ipeklidir. Yazı ve şekiller beyaz ipek kumaşla aplike edilmiştir. Üzerinde "Fetih Suresi", dört İslam halifesinin isimleri, zülfikarlı kılıç , pençe ve altı köşeli yıldız aplikedir. Boyutlar : 287x200 cm İnebahtı Savaşı'nda Osmanlı Sancağı Sancak, savaş sırasında Haçlı Filosu'nun eline geçmiş ve daha sonra iade edilmiştir. Resim, Deniz Müzesi'nden alınmıştır. Fetih Suresi İşlemeli Sancak Sultan III. Selim tarafından 1789 yılında Bağdat'ta yaptırılmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nun yabancı ülkelere yaptığı deniz seferlerinde kumandan gemisinin grandi ve mizena direklerine takılırdı. Üzerinde "Fetih Suresi" yazan sancak, ipek ve altın simle dokunmuştur. Boyutlar : 1400x500 cm. Resim, Deniz Müzesi'nden alınmıştır. Turgut Reis'in Sancağı Turgut Reis (Ö.22 Haziran 1565) Barbaros Hayrettin Paşa'nın maiyyetinde yetişti. Preveze Zaferi'nde yedek donanmaya kumanda etti. 1540'ta Cenovalılara esir düştü ve üç yıl bir gemide forsa olarak kaldı. Barbaros tarafindan kurtarılınca kendisine bir donanma oluşturdu. Cerbe Adası'nda üslendi ve Kandiye'yi fethetti. Akdeniz'de pek çok yararlıklar gösterdi. 1551'de İstanbul'a çağırılıp sancakbeyliğine atandı. Osmanlı Donanması Malta Adası'nın fethiyle görevlendirilince, donanmaya kumandan tayin edildi. Trablusgarp'ı Malta şövalyelerinden kurtarmayı kendisine hedef edinerek bunu başardı. Andrea Doria ile yaptığı savaşların hepsini kazandı. 1554 'te Trablusgarp Beylerbeyi oldu. Sonra Kaptan-ı Derya Piyale Paşa ile birlikte Akdeniz'de pek çok sefer ve fetihler yaptı. Cerbe Zaferi'nde (1560) olağanüstü yararlılıkları görüldü. Osmanlı Devleti 1565'de Malta'yı kuşatmıştı. Ordunun başında Serdar Mustafa Paşa vardı. Bir ara ordu geri çekilecekken Turgut Reis donanmasıyla yetişti. St. Almo Kalesi önünde müthiş bir mücadele başladı. Turgut, kuşatmanın en ön safında gece gündüz çalışıyordu. Bir sabah, hisar önünde yine bir tabya yapmağa uğraşırken kaleden atılan bir gülle, Turgut Reis'in hemen yanıbaşındaki bir kayayı parçaladı. Kötü talih, parçalardan biri Turgut Reis'in başına isabet etti. Koca denizci ağzından, burnundan kanlar boşanarak yere yuvarlandı. Beyni parçalanmıştı. O andan itibaren 5 gün daha yaşamışsa da hiç kendini bilemedi. Güneş, 22 Haziran günü tarih sayfasını yazmak üzere doğmaya hazırlanırken, Osmanlı askerleri de son hücum için her şeyi hazır etmekle meşguldüler. Öte yandan ise Turgut, hasta çadırında can veriyordu. Öğleye doğru onun şehid na'şı tekbirler arasında kendi kadırgalarından birine bindirildi. Refakatine verilen 4 kadırga ile Trablusgarb'da kendi yaptığı cami yakınındaki türbesine götürülüp defnedildi. Ruhu şad olsun!.. Alıntı olup paylaşmak ve bilgilendirmek amaçlı yayınlanmıştır.. saygılar

bende arama esnasında bir arkadasımızın bu konu iLe iLgiLi verdigi bir beLgeseLi buLdum; http://www.wardom.org/turk-denizcilik-tarihi-vcd-belgesel-turkce-t163190.html?t=163190&highlight=t%FCrk+denizcilik+tarihi LinkLer haLa ''çaLışıyor'' koLay geLsin...

tamamını okumadım ama konu da baya yararlı bılgıler tskler +k

Bende izninle bunu eklemek istedim Jandarma. Karamürsel Alp. Karamürsel Alp, Osmanlı kaynaklarında ilk Osmanlı Türk denizciliği hakkında hemen hiç bilgi yok gibidir. Anadolu'da Selçuklular devrinden itibaren Türk denizciliğinin gelişmeye başladığını ve ondan sonra Anadolu Türk beylerinden kıyı boylarında bulunanların, Türk denizciliğini geliştirmede büyük yardımları olduğu muhakkaktır. Selçukluların Karadeniz amirallerinin merkezi Sinop, Akdeniz amirallerinin merkezi de Antalya idi. Emirlerinde filolar bulunan bu amiraller aynı zamanda birer sahil valisi durumunda oldukları için mülki ve askeri salahiyetleri de olduğu anlaşılmaktadır. Osmanlılar denize ulaşınca artık denizden gelecek tehlikeleri önlemek, kıyı boylarını korumak ve müstakbel gelişmeleri sağlamak için bir donanmaya, hatta çok güçlü bir donanmaya şiddetle ihtiyaç olduğunu anladılar. Orhan Gazi, Süleyman Paşa, Hacı İlbey ve İslamiyet'i kabul eden sabık Bursa muhafızı Evrenos Bey, namlı sergerdelerden Ece Bey'le Güvercinlik mevkiinde toplanarak bu önemli ve hayırlı işi görüştüler, bir donanma kurulmasına karar verdiler. Rivayete göre Orhan Gazi'nin bu görüşmeyi Güvercinlik'te yapmasının sebebi, Karesi beyliğine ait tersane ile, orada yapılmış ve yapılmakta olan gemileri ve gemi mürettebatının eğitimlerini izlemek ve yapım gerekleri hakkında bilgi almak içindi. Gemi inşasına ve deniz kuvvetlerinin teşkilatlandırılmasına Karamürsel Alp görevlendirildi. Ne yazık ki, Karamürsel Alp'in nereli olduğuna dair bir bilgi olmadığı gibi doğum ve ölüm tarihi de belli değildir. Prenetos kasabasını ve civarını zaptedip Rumlardan tamamen temizleyen ve burada bir tersane kurarak gemi inşa eden, eğitim ve öğretim ile bir donanma meydana getiren, ve bizzat komuta ederek başarı sağlayan Mürsel Alp hürmetle anılmaya değer bir Türk büyüğü ve ilk Türk kaptan-ı deryası olarak kabul edilir. Rivayete göre Osman Gazi ordusunda hizmet etmiş ve Orhan Gazi ile yakın silah arkadaşlığı yapmış, dirayetli komutanlardan biridir. Yararlıkları dolayısıyla Orhan Gazi tarafından kendisine "Kara" lakabı verilmiş ve İzmit körfezinin güney sahilindeki Prenetos kasabasını fethettikten sonra, fethettiği yere ismi verilerek "Karamürsel" denmiştir. Diğer bir söylentiye göre ise Mürsel Alp, Karesi beyliği deniz kuvvetlerinde görevli bir başbuğ olup, Güvercinlikteki görüşme sırasında Karesi Bey'i tarafından Orhan Gazi'ye takdim edilmişti. Karamürsel Bey, Osmanlı egemenliği altına giren kıyıları komutası altına aldıktan sonra, buraları tamamen elde ederek Rumlardan temizledi ancak elinde deniz kuvveti olmadığından Bizans'ın kadırgaları sık sık sahillere baskınlar yaparak, Karamürsel halkını çok tedirgin ediyorlardı. Rivayete göre gemi inşasına kasabanın güneybatısındaki koyda bir tersane kurularak ve büyük bir gizlilik içinde, sıkı bir gözcü ve emniyet tertibatı alınarak başlanılmıştı. Bu tersanede ilk defa beş gemi yapılmış ve bu gemiler tamamen Bizanslıların gemilerine benzer tipte inşa edilmişti. Hafif ve süratli olan ve ince donanma tabir edilen bu gemilerin mürettebatı en gözü pek, mert gençler arasından seçilmiş ve öğretime tabi tutularak vurucu ve yenici bir kuvvet olarak yetiştirilmişti. Gemiler ikmal edildikten ve mürettebatın yetiştirildiğine kani olunduktan sonra, bir sabah gün doğmadan, bu beş gemi Bizans gemilerinin forslarını çekerek denize açıldılar. Başbuğ Karamürsel Alp en öndeki gemideydi, gemisinin kıç üstünde ayakta ve dimdik duruyordu, heyecanlıydı, kabına sığamıyordu. Heyecanlı idi ama aynı zamanda imanlı idi ve başaracağından emin babayiğitlerin iyimser haliyle, bir taraftan suların üzerinde martılar gibi akıp giden gemilerine bakıyor, bir taraftan da düşman gemilerini gözden uzak tutmuyor ve pervasızca onların üzerine gidiyordu. Düşman gemileri kendilerinin sandıkları bu gemilere yanaştılar, o zamana kadar sessizce yerlerine oturmuş olan iyi yetiştirilmiş, gözü pek, yiğit Osmanlı Türk leventleri derhal düşman gemilerine atlayarak yaman bir boğuşma ile kısa zamanda düşmanı perişan edip, 5 gemiyi zaptederek yedekte Karamürsel'e getirdiler. Neye uğradığını şaşıran bir Bizans kadırgası güçlükle kaçıp kurtulabildi. Bu muvaffakiyetten sonra gemi miktarı çoğalmış, ve yeni yetiştirilen leventlerle bu donanma artık İstanbul'dan bir can çıkarmaz olmuş, gösterdiği faaliyetlerle Marmara'ya hakimiyet temin edilmiş ve hatırı sayılır bir deniz kuvveti olma yolunda bulunduğunu göstermeye başlamıştı. İzmit'le İstanbul'un denizden irtibatı kesildikten sonra artık İzmit'in zaptının kolayca mümkün olacağına inanan Orhan Gazi, 6 sene sonra yani 1337'de yılbaşında şehri denizden ve karadan kuşattı. Şehir hiçbir taraftan yardım alamadığından teslim olmak zorunda kaldı. Yakın zamana kadar kullanılan ve hatta Akdeniz'de görülen ve "Karamürsel Gemisi" adı verilen çektirmeler Karamürsel Bey'in o zaman yaptığı, bir buçuk direkli ve güvertesiz Marmara kayıkları denen tipte küçük teknelerdi. Söylentiye göre Karamürsel Alp şöyle vasiyet etmişti: "Ölünce beni öyle bir yere gömün ki, sırtım dağlara dayansın, kucağıma denizi verin daima donanmamı göreyim." Başbuğ Karamürsel, bu vasiyetini yerine getirilmiş olmasının huzuru içinde mezarında yatmaktadır. Mezar, Yalova - İzmit yolu üzerindeki Karamürsel kasabasının büyük mezarlığındadır. Lahdin batı tarafında taşa oyulmuş bir kadırga resmi vardır.

Sultan II. Bayezid döneminde İstanbul Tershanesi'nde iki Göke yapılmış olup Kemal Reis'in büyük hizmetlerindendir. Resim, Deniz Müzesi'nden alınmıştır. KEMAL REİS Cezayirli Gazi Hasan Paşa (Ö.1790) Tekirdağlı bir tüccarın yanında yetişmiş bir esir iken cesareti ile dikkatleri çekmiş ve efendisi tarafından azad edilmiştir. O, eskiden beri şöhretini duyduğu Cezayir kaptanlarının yanına gitmeyi çok istiyordu. Bu amaçla bindiği gemi yolda yabancı bir korsan gemisinin saldırısına uğrayınca yatağanını sıyırıp rampa eden korsan gemisine atladı. Ancak biraz sonra gemiler ayrılıp da korsan gemisinde tek başına kaldığını görünce hiç istifini bozmadan savaşmaya devam etti. Sonunda mürettebattan bir kısmını öldürüp, diğerlerini ambara kapatmayı başardı. Gemi kendisine kalmıştı. O sırada bir Cezayir gemisi görüp peşine takıldı ve Cezayir'e kadar gitti. Cezayir dayısı onun macerasını öğrenince iltifatlarda bulunup zaptettiği gemi kendisinde kalmak üzere hizmetine aldı. Ancak her geçen gün ünü yayılıp da onu kıskanan rakipleri artınca İstanbul'a gelmek zorunda kaldı. İstanbul'da kalyon kaptanı olarak göreve başlayıp kısa zamanda yükseldi. Türk-Rus Harbi'nde üstün başarıları görüldü ve nihayet kendisine sırayla beylerbeylik, kapudanelik, kaptan-ı deryalık, seraskerlik ve vezirlik görevleri verildi. Ünlü Rus Amirali Aleksi Orlof ile denizlerde sık sık karşılaştı ve hemen her defasında onu yendi. Tabiri caiz ise Orlof'un korkulu rüyası idi. Çoktan beri yok sayılan ve iyiden iyiye zayıflamış olan Osmanlı donanması, onun sayesinde yeni bir güce ve eski şöhretine kavuştu. Cezayirli Hasan Paşa Osmanlı devlet adamları arasında ender görülen bir şahsiyettir. Yiğitliği, enerjisi ve zekası ile ün almıştır. Düşüncesi ne ise, padişah dahil, herkese açıkça söyler, kimseden çekinmez, kimseye de eğilip bükülmezdi. Küçük bir yavru iken alıp beslediği bir arslanı vardı ve paşa nereye gitse arslan da sadakatla onun yanından ayrılmazdı. Gemisinde beslediği bu arslanın, onun heybetini bir kat daha arttırdığını tarihler yazar. "Seydi Ali Reis'in Bahr-i Muhit-i Hindi'de Portekizlilerle Muharebesi" Seydi Ali Reis (1498 - 1563) Seydi Ali Reis, yazdığı kitaplarıyla tanınan bir Osmanlı amiralidir. Barbaros Hayreddin Paşa'nın maiyyetinde yetişmiş, Preveze Zaferi'nde donanmanın sağ kanadına hükmetmişti. Aslen tersane kethüdası olduğundan bir deniz harekatında bağımsız olarak kumandanlık yapmamıştır. Ancak Basra'da bulunan donanmayı Süveyş'e getirmek üzere "Hind Kaptanı" tayin edildi. 1553 yılında başlayan bu görevi oldukça maceralı geçmiştir. Şair de olan Seydi Ali Reis "Mir'atü'l - Memalik " adlı eserinde başından geçenleri anlatır. "Muhit" adlı bir atlası, "Hülasatü'l - Hey'e " adlı Arapça'dan bir çevirisi, "Mir'atı Kainat " adlı bir denizcilik kitabı vardır. Seydi Ali Reis, Basra'da bulunan Osmanli Donanmasını Süveyş 'e getirmek üzere Hind Kaptanı olunca önce gemileri tamir ettirdi. Böylece donanmayı oluşturan 15 kadırga yenilenmiş oluyordu. 5 ay uygun deniz mevsimini bekleyip 1554 Temmuz'unda yola çıktı. Abadan, Katif ve Bahreyn'i geçtikten sonra Hürmüz Adası'ndan Hurfakan'a geldi. Hind Okyanusu'nun bu hareketli sularında, birden 34 gemilik bir Portekiz donanmasıyla karşılaştı. Savaş, gece yatsıya kadar sürdü ve Portekiz donanmasından 2 gemi batırıldı. Ertesi gün yoluna devam eden Seydi Ali Reis Umman'ı geçince ikinci bir Portekiz donanmasına yakalandı. Bu sefer Portekizlilere zayiat verdirmekle birlikte bir kadırgası yandı, 5 kadırgası da battı. Elde kalan 9 kadırga ile Umman denizine yelken açtı. Böylece 3 yıl 7 ay sürecek bir maceralı seyahat başlamış oluyordu.

Kalyon Yelken ile hareket eden Osmanlı gemilerinin en büyüğüne kalyon denir. XI. yy.'dan itibaren dünya denizlerinde kullanılmış olup Kolomb ve Vasco de Gamma birer kalyon kaptanı idiler. Osmanlılarda ilk yelkenli gemileri, Sultan II. Bayezid devrinde yapılan gökeler idi. Kalyon, Osmanlı'da bu gemilerin devamı olarak buharlı gemiler çağına kadar kullanılmıştır. Kalyonun mutlaka 3 direği ve mükemmel bir yelken donanımı olurdu. Güvertesi kat kat olup sırasıyla açık güverte, palavra, orta kat, top ambarı, tavlon ve kontra tavlon güverte adlarıyla anılır. En altta sintine bulunur ve bir kalyon en az 60-100 topa sahip olurdu. Kalyonlar bu katlara göre isim alırlardı . Ateş kudretleri bir bordadan yapabildikleri atışla ölçülen kalyonlarda, topların namluları atış esnasında lumbarlardan dışarı uzanır ve lumbarlar su girmemesi için kapaklı olurdu. XVIII. yy.'da bilhassa Girit savaşlarında kalyonlar ve teşkilatı önemli gelişmeler gösterdi. Viyana bozgunundan (1863) sonraki savaşlarda daima kalyon kullanıldı. Mezamorta Hüseyin Paşa, kalyon teşkilat ve kanunlarını hazırlayarak Osmanlı denizciliğine büyük katkılar sağladı. Kalyon, kat adedi ve donanımına göre kapak , fırkateyn, korvet gibi isimlerle anılmıştır. 1, 2. Kapudan-ı Derya : Bugünkü Deniz Kuvvetleri Komutanı yerine kullanılır. Önceleri derya beyi adıyla anılan ve reis tabir olunan bu makam, teşkilatın büyümesiyle reisin İtalyanca karşılığı olan capitona'dan bozma olarak kaptan kelimesiyle karşılandı. Kaptan-ı Derya vezirlerden atanırsa Kaptan Paşa adını alırdı. Tanzimattan sonra Bahriye Nazırı diye anılmışlardır. İlk tersane Gelibolu'da bulunduğu için Gelibolu sancağının Kaptan-ı Derya mutasarrıflığına verilmesi Osmanlı'da gelenek olmuş ve donanma böylece gelişmiştir. 3. Riyale-i Hümayun Kaptanı : Osmanlı donanmasında 1682'den Tanzimat'a kadar kullanılmış bir rütbedir. Bugünkü Tümamiral rütbesi karşılığıdır. Riyale, miri kalyonların üçüncü kaptanıdır. Bindiği gemiye Riyale-i Hümayun denir. 4. Kapudane Bey: 1682'den Tanzimat'a kadar kullanılmış bir rütbedir. Bugünkü Oramiral rütbesi karşılığıdır. Miri kalyonların baş kaptanıdır. Kendisinden sonra Patrona ve Riyale gelirdi. 5. Paşa Başçavuşu: Küçük Hüseyin Paşa'nın Kaptan-ı Deryalığı (1792-1803) zamanında ihdas edilen Paşa çıplağı kadrosunun başçavuşudur. Paşanın emir astsubayı gibi olup yanından hiç ayrılmaz, aynı zamanda koruma görevini yürütürdü. 1872 yılında lağvedilmişlerdir. 6. Kalyoncu : Levendlerin XVII. yy. da aldıkları isimdir. Sefer sırasında donanmaya alınıp, sefer sonunda serbest kalan paralı denizciler bunlardandır. Genellikle Rumeli yakası ile Ege sahillerinden toplanırlardı. Disiplinden mahrum kabadayılar bunlardan çıkardı. Cezayirli Hasan Paşa bunlar için Kasımpaşa'da bir kışla yaptırmıştır. . Kalyoncu rütbesi 1872 yılında lağvedilmiştir. 7. Paşa Çıplağı: Küçük Hüseyin Paşa'nın Kaptan-ı Deryalığı (1792-1803) zamanında paşanın koruma görevlisi olarak istihdam edilmiş olan çıplaklarının seçkinlerine denirdi. Endamı düzgün babayiğitlerden seçilirlerdi. Kollarında döğme bulunurdu. 1827 yılında lağvedilmiştir. 8. Tersane Başçavuşu : Tersanenin içişlerinden sorumlu kimsedir. Emrinde divanhane çavuşları denilen çavuşlar bulunurdu. Tanzimat döneminde teşkilat ve kadroları değiştirilmiştir. 9. Baratalı Levend: Barata çuhadan yapılan bir çeşit serpuştur. Barata giyen levendler genellikle kapıcılık hizmeti görürlerdi. Barata, mukavva üzerine tutkalla kırmızı çuha yapıştırılarak yapılırdı. Hüsnü Tengüz resmi, Mahmud Şevket Paşa'nın "Osmanlı Teşkilat ve Kıyafat-ı Askeriyyesi" adlı eserinden kopya etmiştir. 10. Levend-i Rumi: Adalardaki Rum halkından alınıp donanmada görevlendirilen denizcilerdir. XVIII. yy.'a kadar bu usule devam edilmişse de hemen daima ihanetleri görülmüştür. Kıyafetleri Türk levendlerinden farklı olurdu. Daha sonra bunlara kalyoncu adı verilmiştir. 11. Çıplak: Küçük Hüseyin Paşa'nın Kaptan-ı Deryalığı (1792-1803) zamanında koruma görevlisi olarak istihdam edilen bahriye neferidir. Tamamı 1 bölük olup merasim kıtası görevini yürütmüşlerdir. Endamı düzgün babayiğitlerden seçilirlerdi. 12. Galata Çavuşu : Tersane askerinden olup Galata tarafının inzibat işlerinden sorumlu bahriye amiridir. Voyvoda Karakolhanesi'nde otururdu. 1827 'den Sultan II. Abdüllhamit dönemine kadar görev