süpersin alpi devam devam devam

DIŞINDAYIM KENDİMİN Sabah erkenden uyanılmış, açılır-kapanır bir sandalyede arkaya yaslanılmış, gözler denizde seyretmekte olan kocaman bir geminin üzerinde. Ve gerçekleri hayallerle kuşatılmış. Siz o büyük geminin içindesiniz ama gerçekler o kadar silik ki, geminin içindeyken geminin içinde olmayı hayal ediyorsunuz. Gerçekse neden böyle bir düşün içindeyim ben?... diye sordu kendine -hayatın gitgide anlamsızlaştığı, aşk ve sevgi kavramlarının eski yıllarda var olduğuna iyice inanmış- kadın. Geminin içindeydi ama kendini dışında hissediyor o gemide olmayı arzuluyordu. İçinde değildi, engelleniyordu. Durduruluyor, örtülüyordu tüm özlemi. Bazı kelimeleri söyleme cesareti bile yoktu ve elinden alınmış gibi hissediyordu tüm hakları. O gemiye ait bulmuyordu kendini. Yolculuk sınırlıydı elbet bunu biliyordu ama içinde olduğu sürece gemide olmanın tadına varabilmek, her anı yaşamak istiyordu. Gemide yapılabilecek ne varsa yapmak o sandalyeden, şimdi kendini orada olduğunu hissettiği kara parçasına bakmak- hayal kurmamak istiyordu. Gerçeği yaşayamıyordu. Bu nasıl bir hüsrandı? Hüsran! Evet evet ta kendisi. O gemide yolculuğa çıkmak aklında yokken, koca bir yazı, hatta hayatının kalan tüm yazlarını herkesten ve her şeyden uzak geçirmenin kararlarını alacakken çıkmıştı o yolculuğa. Büyü gibi, bir anda, beklenmeyen birçok güzellikle çevrilmişti etrafı, ne karar vermeye fırsatı ne de zamanı olmuştu. Gemide yolculuk çoktan başlamış, kendisinin bile çok sonra haberi olmuştu, evet kendisinin bile. Önceleri düşlediği yolculuklardan biriydi bu, sadece düşlemiş olabilirdi, büyüktü, büyük değildi hayalleri. Gerçek olması için bir dileği dahi olmamıştı, kim bilir belki de, bir an, aklından geçirmişti en fazla. Gemide olup da orada olmadığını hissetmesi acıtıyordu. Neresinde dursa, ne tarafa yürüse, kendisinden önce oradan geçmiş yolcuların silüetleri karşılıyordu onu. Hepsi o gemide yolculuğun tadına varmış ve gidip bir daha tekrarını yapmamışlardı belki. Oysa o istiyordu, gerçekleşmesine dair en ufak bir dileği olmamışken sadece aklından geçen bu yolculuğun içindeydi artık, dışında hissediyor ama istiyordu. Yolculuğun sonuna kadar kalabilirdi, son limana varmak düşüncesi ruhunu okşuyordu. Sadece düşünce olarak kalması için de çırpınıyordu, biliyordu ki bir kaç liman sonra inecekti. Kim tarafından davet edilmiş, nasıl o yolculuğa dahil olmuş irdelemiyordu. Orada olmak huzurluydu. İçindekinin adını huzur koymuştu, en çok bu yakışıyordu çünkü. Huzur kendi içinde, kendi geminin içinde ama dışındaydı gerçeğin. Güneş batarken içini saran korku, sabah güneşiyle yerini sevince bırakıyordu, bu nasıl bir değişimdi. Korku ve sevinç. Biliyordu ki o geminin yolcusuydu, yolcu olması belki de, ağır geliyordu, o gemiye ait olma isteği kendini gemide bulması ile aynı anda canlanmıştı. Öyle bir andı ki; O hiç bir yere ve kimseye ait olmamalıydı. Gerçekleri dışarıdan hayalmiş gibi gösteren şey neydi. Biliyordu ama yolcu olmaya alıştığı gün belki konuşacaktı. Gemiden indirildikten sonra yapmalıydı bunu. Gemi demir alıp uzaklaşırken o da artık yolcusu bile olmadığı bir gerçeğin kendisiyle yüzleşecekti. Her şey çok güzel, yaşamayı hissetmek, farklı uyanmak, gel gör ki dokunamamak, dışından seyretmek kendini.