Kainatı araştırmada en sadık dostumuz, haber kaynağımız, postacımız; bütün dalga boylarında etrafımızda yayılan ışıktır. Her cisim kendi sıcaklığıyla ilgili dalga boyunda ışık yaydığından gözle göremesek bile, bütün cisimlerden kullandığımız aletin kabiliyeti nisbetinde ışın alabiliriz. Alınan bu ışınları laboratuarımızda bilgiye çevirmek de, astronomların işi 20. yüzyılın başlarında, fizik sahasında oldukça büyük başarılar elde edildi. Bu muvaffakiyetler, insanların mutlak hakikati anlamasında birer basamak vazifesi taşıyabilir. Bu yıllarda yıldızların ışık tayfları üzerinde yapılan çalışmalar neticesinde tayf çizgilerinin zamanla yer değiştirdiği görülmüştür. Bu hadiseyi Doppler in, daha önceleri açıkladığı Doppler Tesiri denen prensibe göre izah etmek mümkündür. Bütün bunları değerlendiren Edwin P. Hubble, 1929 da kendi adıyla anılan bir kanunu şu şekilde ifade etti: Galaksiler, mesafeleri nisbetinde artan hızlarla bizden uzaklaşmaktadırlar. (Şekil 1) . Yani, galaksilerin tayflarındaki çizgiler, en uzakta olanınki daha fazla olmak üzere kırmızı uca doğru kaymaktadır. Işık gitgide uzayan bir yol üzerindeki koşucu gibidir. Yarışın başlangıç ve bitiş yerlerini gösteren çizgiler birbirlerinden devamlı uzaklaşmaktadır. Tayfdaki çizgilerin yer değiştirmesi, dalga boyunun uzaması veya kısalması manasına gelir. Dalga boyundaki uzama, ışığın enerjisindeki izafi azalmayı göstermektedir. Burada koşucu gibi ışığın yorulacağını düşünemeyiz; ancak, hedeften uzaklaşan bir kaynaktan çıkıyor olması halinde, dalga boyu uzamış gibi görünecektir. Tayfın mor ucuna doğru kayma, ışıklı cismin bize yaklaştığının, kırmızı ucuna doğru kayma ise bizden uzaklaştığının işaretidir. Galaksilerin bizden korkunç hızlarla uzaklaşması, kainatın o nisbette genişlediğini göstermekte. Sanki bu hal, arzın kainatın merkezinde olduğu hususi bir genişleme şekliymiş gibi görünmektedir. Fakat bu açıdan imtiyazlı bir pozisyona sahip bulunmadığımızı şu misallerle anlamak mümkümdür: Mesela, dumanı oluşturan benzer şekildeki parçacıklar, havada, aralarında hiçbiri bu dağılmanın merkezini teşkil etmeyecek şekilde birbirlerinden uzaklaşırlar. Veya üzerinde benekler bulunan bir balonu şişirirsek, balon genişledikçe benekler arasındaki mesafe artar. Bu durumda hangi benekten bakarsak bakalım, diğerlerinin sanki bu benek merkezmiş gibi, ondan mesafeleriyle artan bir nisbette uzaklaştıklarını görürüz. (Şekil 2) . Galaksiler arasındaki mesafenin devamlı artmakta oluşu, geçmişte bu uzaklığın daha az olduğunu gösterir. Zamanı daha gerilere götürürsek, bu mesafe daha da azalacaktır. Zaman içinde geriye doğru hareketimize devam edersek, bu; bizi, galaksilerin üst üste binip, her şeyin tek bir noktada olduğu başlangıç haline götürür. Bu görüş, ilim mahfillerince kainatın yaratılışı hakkında en geçerli teori olarak kabul edilen Big-Bang teorisinin temelidir. Buna göre iptidai kainat maddesi enerji dolu bir kozmik nokta olarak patlayıp genişlemeye başladıktan sonra bugün hala genişlemesini sürdürmektedir. Burada aklımıza Big-Bang ın nerede, ne zaman ve nasıl meydana geldiği soruları takılmakta. İlk varoluş anında kainat zaten Big-Bang ın kendisiydi ve zaman bu patlamayla başlamıştı. Big-Bang ın evveline ait bir tarihten söz edemeyiz. Çünkü, feza ve zaman mefhumları birbirine bağlıdır. Bu, Einstein in bulduğu relativite teorisinin bir neticesidir. Big-Bang ın nasıl ortaya çıktığı sorusuna gelince, bildiğimiz fizik kanunlarıyla buna cevap verebilmek mümkün değildir. İlim, ilk kainat maddesinin tekil bir nokta olarak nasıl ve hangi şartlarda meydana geldiği hususunda hiçbir şey söylememektedir. Mesele, yokluktan varlığa geçiştir. Biz, bildiğimiz kanunların işlemeye başladığı, radyasyon ve maddenin ortaya çıktığı andan itibaren kainat tarihini başlatmakta ve o noktadan itibaren başlayan zamanın akışı istikametinde bir şeyler söyleyebilmekteyiz. Şimdi Big-Bang dan günümüze kadar geçen hadiseleri, bugünkü ilmin tesbit edebildiği kronolojik sıra içinde takip ederek inceleyelim: Yaratılıştan yüzbinde bir saniye kadar sonra kainat, trilyonlarca derece sıcaklıkta olan aşırı yoğun bir madde-enerji karışımından ibaretti. Aslında bu sıcaklıkta madde radyasyon hususiyeti gösterdiğinden, o zamanki kainatı tamamen enerji olarakta düşünebiliriz. Kainat, termal denge içinde bulunmakta, atom parçacıkları devamlı olarak yaratılıp yok edilmekte, fakat mevcut parçacık sayısı korunmaktadır. Maddenin yaratılışı Einstein in keşfettiği E=mc2 formülüne, yok edilişi ise Max Planc ın bulmuş olduğu E=hf formülüne göre cereyan etmektedir. Madde ve antimadde çiftler halinde, yani her parçacık , karşı parçacığı ile birlikte yaratılmaktadır. Çünkü, fiziki yaratılışta belirli bir simetri mevcuttur. Mesela proton olmaksızın antiproton, antiproton olmaksızın da proton yaratılmamaktadır. Madde ve antimadde, mesela, elektron ile pozitron çarpıştıklarında yok olma denen mikroskobik bir patlamadan sonra ışık yayarak kaybolurken, kütleleri ve enerjileri, gama ışınına dönüşmektedir. Bunun tersi olan hadisede ise mesela, protonun mc2 kütle enerjisine sahip iki gama ışını fotonun çarpışması biri proton, diğeri de antiproton olmak üzere bir çift parçacık yaratılır. O zamanki kainat vasatında madde parçacıkları ve fotonlar serbest olarak hareket edemiyorlardı. Parçacıklarla fotonlar arasında devamlı çarpışmalar ve bu çarpışmaların neticesinde de enerji alış-verişleri oluyordu. Başlangıçtaki kainat maddesinin sahip olduğu yoğunluk oldukça mühimdir. Yoğunluk, şayet takdir edilen değerden fazla olsaydı, atom altı parçacıklarının birbirini çekme kuvveti sebebiyle kainat genişleyemeyecek, tekrar küçülerek eski halini alacaktı. Eğer yoğunluk takdir edilenden az olsaydı, o zamanda kainatın çok daha büyük bir hızla genişlemesi sebebiyle, atom altı parçacıklar beklide birbirlerini çekip yakalayamayacaklardı. Bu durumda ise, şu anda varolan madde alemi mevcut bulunmayacaktı. Yapılan hesaplamalar, kainatımızın başlangıcında takdir edilen yoğunluk ile var olmasına ve genişlemesine mani olacak yoğunluk arasındaki farkın, yüz trilyonda birden çok az olduğunu ortaya koymaktadır. İlim adamları, yaratılıştaki bu hassas mizanın temininin, bir kalemi, sivri ucu üzerine, birkaç milyar yıl sonra da o halde kalabilecek şekilde yerleştirebilmekten çok daha zor olduğunu söylemektedirler. Üstelik kainatımız genişledikçe, bu denge daha da hassaslaşmaktadır.

Çok güzel arkadaşım paylaşımlara devam karmaladım seni...

güzel bilgiler TEORİLERRRRRRRR...!!!!!

Sıcaklık 12 trilyon derece olduğunda, kainatta ne kadar foton mevcut idiyse, o kadarda nötron, proton, elektron ve diğer atom altı parçacıkları vardı. Sıcaklık 10 trilyon dereceye düştüğünde de nötron-antinötron ve proton-antiproton çarpışmaları devam etmekte ve bu çarpışmalar neticesi gama ışınları meydana gelmekteydi. Nötron ve protonların yaratılma devri ise sona ermişti. Birinci saniye sonunda sıcaklık 100 milyar dereceye inmişti. Yoğunluk, suyun yoğunluğunun dört milyar katıydı. Bağımsız nötronlar, bu çok yüksek sıcaklık ve basınç altında reaksiyonuyla proton ve elektronlara bozunurken, bunun tersi olan reaksiyonuyla da proton ve elektronları birleştirmek suretiyle nötronlar meydana getirilerek, dinamik bir denge oluşturulmaktaydı. 14 saniye sonra kainatın sıcaklığı 3 milyar derece oldu. Parçacıkların yaratılma devri artık kapanmıştı. Elektronlar ve pozitronlar çarpışmaya devam etmekte ve bu çarpışmalar neticesi, ışına dönüştüklerinden sayıları devamlı düşmekteydi. Sıcaklık 1 milyar derecenin altına düştüğü zaman, parçacık hareketi, artık çekirdek teşekkülüne imkan verecek derecede yavaşlamıştı. Pozitif elektrik yüklü protonlar daima bibirlerini iterler. Bundan dolayı nükleon birleşmesi ancak oldukça dar bir sıcaklık sınırında meydana gelebilir. Burada, parçacık hareketi, protonları birbiriyle temas haline getirecek kadar güçlü, oluşan çekirdekleri parçalamayacak kadar da mutedildir. 35 dakika sonra kainatın sıcaklığı 700 milyon dereceye düşmüştür. Henüz atom yaratılmadığı halde, bunun için her şey hazırdır. Atomların teşkilinde kullanılacak unsurlar gerekli şekillerde, gerekli nisbetlerde ve gerekli hususiyetlerle donatılmış olarak yaratılmıştır. Bundan sonra aradan çok uzun bir zaman geçer. 700000 yıllık bu devre tamamlandığında sıcaklık 5000 dereceye inmiş, yoğunluk azalmasıyla elektronlar, pozitif yüklü atom çekirdekleri tarafından tutulmaya başlanmıştır. Böylece atomların yaratılma safhası tamamlanmış oluyordu. Artık fotonlar da, serbest elektronlarla çarpışmaksızın rahatça hareket etme imkanına sahip olmuşlardı. İleride bahsi geçecek kozmik fon radyasyonu adlı elektromanyetik dalgalar, işte bu devrede meydana gelmişti. Başlangıçtan birkaç milyon yıl sonra, kainatın daha da genişlemesi neticesi, sıcaklığı oldukça düşmüştü. Kainat sıcaklığındaki bu azalma, atomların moleküller halinde birleşmesini sağladı. Sonunda bu moleküllerde aralarındaki çekim kuvveti çok zayıf olduğu halde, tam anlayamadığımız bir mekanizmayla ince toz taneleri ve gaz bulutları halinde bir araya geldiler. Burada birdenbire, cisimlerin kütleleriyle doğru, aralarındaki uzaklığın karesiyle ters orantılı olarak değişen çekim kuvveti devreye girmiştir. Bundan öncede elektromanyetik kuvvet tesirini göstermeye başlamıştı. Elektromanyetik kuvvet, yalnızca elektrik yüklü parçacıklar üzerinde etkilidir. Çekim kuvveti, bu kuvvetten milyarlarca kere daha küçük olmasına rağmen, maddenin bulunduğu her yerde var olduğundan, pratikte en sık rastlanılan kuvvettir. Tesiri sınırsız uzaklıklarda dahi geçerlidir. Dünyamızla güneş, güneşle yıldızlar, yıldızlarla galaksiler, galaksilerle galaksiler ve galaksi kümeleriyle galaksi kümeleri arasında müessir olan hep bu kuvvettir. Günümüz ilmi, şu ana kadar bu iki kuvvetin nasıl yaratıldığını, nasıl faaliyet gösterdiğini izah edememiş, bunları maddenin temel hususiyetleri olarak kabul etmekle yetinmiştir. Notlar: Bir önceki konumuz olan ilim ve metodlarından devam etmektedir. http://www.wardom.org/forum/showthread. php?t=57533&highlight=%DDlim+Metodlar%FD Bu konu bilimsel içeriklidir. Bilimsel dayanağı ise şu anda süregelen modern fizik ve çağımız bilimidir. Burada yaratılış derken isteyen gerçek yaratılışı isteyende bir oluşumu gözönüne alarak değerlendirme yapabilir. Okuduğunuz için teşekkürler.

Önemli değil arkadaşlar... Okuduğunuz için sağolun Bir sonraki konumuda hemen söyleyeyim: 1-Kainat modelimizin tesbiti 2-Galaksilerin yaratılışı Birkaç gün içinde bu konu ile karşınızda olacağım...