ve hala yaşamak için sebeplerim vardı.. filiz vermiş umutlarım ve gidişinle boynu bükülen koca bir hayatın yakaran bakışları...

Gülmek için sebeplerim vardı. Gün ışıkları vuruyordu tozlu raflarımın üzerine. Seni sevmek üzerine kurulu bir sürü hayal vardı nedenlerimin sorguladığı. Mutluluğum vardı sayende yarattığım. Yalnızlıktan çıkan kapının anahtarıydı söylediklerin. Gülüşün, sesin, varlığın... hissettiklerimdi benim kahkahalarımın sebebi. Nedensiz bakışların vardı üzerimde süzdüğün. Hayallerin vardı elimle çizdiğim, hikayelerimde anlattığım. Kalemimin en düz çizgisi sendin. Noktalarımdan sonra bana güç veren kaderdin. Sessiz bir odanın oyun bozanıydı hislerim. Çalan melodilerin ve izlediğim her filmin, düşümde yarattığı gerçektin. Beni, o kasvetli karanlık kapılar ardından, gün ışığına bırakan sendin. Hüznüm, senin çıkp gitmendi bir gün ansızın. Gitmek için sebeplerim vardı. Karanlık hüzünlerin o dar sokaklarında üşüyordum. Üstüm açık, çırılçıplak, sarhoş bir berduştum. Sebeplerim vardı elimde tuttuğum. Fotoğrafları eski dostlarımın. Anıları vardı aşkarlarımın iz tutan kalbim üzerinde. Bir an için çekip vurmak vardı, bir an için yaşamamak vardı. Sonsuz bir öfkenin tutsak hüzünü vardı gözlerimde. Gözlerim hapsetmişti kin tutmuş yüreğimi. Evet, sebeplerim vardı, tıpkı cevaplarımın olduğu gibi... Cevap verilemeyen bir hayaldi belkide kırıklıklarım. Kırgındım, kendime, dostlarıma, düşmanıma, aileme, aşklarıma kırgındım. Gitmek için sebeplerim vardı benim. Aldığım her nefese karşılık düşen lanet kelimesi vardı. Ama onlar sadece kelimeydi. Anlatamadıklarım, anlatamadıkça sinirlendiğim bir sürü pişmanlık vardı. Yaşamak için sebeplerim yoktu benim. Karanlık bir odanın mahkumuydum. Yarattığım kocaman bir lanetin esiriydi ruhum. Umudum. Oysaki ne çok şey ummuştum. Tane tane biten satırların korkak savunucusuydum. Gülmek için sebeplerim vardı benim. Elimde tuttuğum güller senin içindi. Söylediklerim sadece sözlerden ibaretti ve sözlerin hiç bir hükmü yoktu anlamlarında gerçeğin. Ama hislerim gerçekti. Yürüdüğüm yollar, seninle buluştuğumuz, aydınlık ama görünmez köşeler, bakışların, gözlerinden anlattığın nameler, gerçek olandı masallarımda anlattığım. Şimdi yine gün ışıkları uyandırıyor beni, penceremin aralıklarından sarkan. Kapımın ardında bekleyen karanlıklar içinden geçiyorum ama aydınlık var bir yerlerde hissediyorum. Oralardasın biliyorum. Sen gittiğinden beri göz yaşımın hükmü sürüyor buralarda ama burdasın. Gel birtanem, gel bir zamanlar aşkı benle soluyan ruh. Sen gittiğinden beri belirsiz bir gülümseme var suratımda. Çık ortaya haykır "seni seviyorum" diye, haykır binlerce kez ama susma. Buralardasın biliyorum. Gitme, karanlıklara sürme ruhumu ve zincirleme bendenimi yalnızlığa. O satırlardaki anlatamadığın özlemek, belki budur belki de cezadır bana verdiğin. Alıntıdır...

Çok Güzeldi Duma Abi Yüreğine Sağlık