> Oyuncak > Bazı çocuklu evlerde üst üste yığılmış oyuncak dağları görürüm. > Janjanlı, pahalı, pek az oynandığından yıpranmamış rengarenk oyuncaklar, nedense ev > sahibinin vicdan azabının belgeleri gibi gelir bana... > Yeterince zaman ayrılmamış bir çocuğa verilmiş rüşvetler... > Onsuz çıkılmış her seyahatin, o uyuduktan sonra dönülmüş gezmelerin, ona tercih edilmiş > işlerin, onun payından çalınmış vakitlerin süslü bedelleri... > "Onunla oynayamadım, ama hediye aldım" avuntusunun bahşişleri... > Aşkın yerine koymaya çalıştığımız şişme bebekler gibi; teselli armağanları, sevilememiş > evlatların... > > Dünya, tsunami felaketzedeleri için ayakta... > Batı kamuoyu, mağdurlara yardım için yarışıyor. > G-7'ler borç erteleme kararı alıyor, hükümetler bayrakları yarıya indiriyor, dünya > saygıya duruyor ölenler için... > Göz yaşartıcı bir ilgi bu; insanlığın dayanışma ruhu harekete geçiyor. > Fakat ne yalan söyleyeyim; yardım kutularına atılan her kuruş bana, o oyuncak dağlarını > da anımsatıyor. > Batı'nın bunca yıl sadece doğasını, kaynaklarını, kadınlarını, çocuklarını sömürmek için > uğradığı bir coğrafyaya yardım yaparak vicdanını aklamaya çalıştığını hissediyorum. > Endüstriyel dünyanın yarattığı doğa katliamının, yok edilen yağmur ormanlarının, nesli > tükenen hayvanların, küresel ısınmanın, ekolojik yıpranmanın, tahrip edilen biyolojik > yapının, iklim değişikliğine yol açan nükleer denemelerle tabiat yağmasının, sanayi > devlerinin rant kavgasından kaynaklanan kirlenmenin yerküremizde açtığı yaraların bedeli > bu... > Dünyanın en zengin turist kafilelerini ağırlarken kendisine bir erken uyarı sistemi > kuramamış bir coğrafyaya ilgisizliğin utancı... > > Yardıma koşmak şart elbet; ancak işin politik özünü gözden kaçırmamak lazım... > En cömertlerden Exxon Mobil'in bölgedeki en büyük Amerikan petrol şirketi olduğunu ve > oradaki bağımsızlık hareketini kırmak için ordular kurduğunu, felaketin ertesi günü > petrol ve inşaat hisselerinin yükselip Endonezya borsasının tavana vurduğunu, bölgedeki > Amerikan üssünün her nasılsa faciadan hasarsız kurtulduğunu düşünmeden yapılan > yardımlar, saf bir hayırseverlik ötesinde anlam taşımıyor ve bizi kalıcı çözüme > götürmüyor. > Tıpkı adaletsiz bir toplum düzeniyle kökten cebelleşmeyi göze alamayanların otomobilinin > camını silen tinercilere sadaka verip vicdanını rahatlatması gibi, bir torbaya üç beş > kuruş atıp yastığa huzurlu gitmenin kolaycılığını yaşıyor dünya... > Tsunami felaketinden bir yıl önce -ve tesadüfen aynı gün- İran'ı vuran deprem için > yaptığı yardımın çok küçük bir bölümünün depremzedelere ulaşabildiğiyle de ilgilenmiyor; > şimdi yardım diye bölgeye koşanların bir kısmının insan tüccarları olmasıyla da... > > "Beyaz adam" sadaka zihniyetiyle yardım yapadursun; asıl ihtiyacımız, örgütlü ve kalıcı > bir kurtarma çabasıdır: > Yardım seferberliğini, daha adil bir dünya kurma ve doğayı kurtarma hedefine > yönlendirecek küresel bir çaba... > Ölenlere saygı duruşundan önce, kalanlara kaygı duruşunu örgütlemeliyiz.