İnsanoğlu zamana bağlı iken, Zorunlu yolculuk devam ederken, Uzaklar hayal gibi görünürken, Ölüm ve sonrası unutulurken.. Çok geçmeden uzaklar yakın olur, Yakınlar yavaş, yavaş uzak olur. Hayal algılananlar gerçek olur, Ve gerçekler de bir, bir hayal olur. İlk okula başlayan öğrenciler, Fakülteyi uzak hayal görürler. Zaman gelip liseye başlayınca, Bir çok hayaller gerçek olunca, Üniversite hayali yaklaşır. İlk öğrenim yılları uzaklaşır. Yıllar geçer, sınavlara katılır, Puan tutturur, kaydını yaptırır. Zaman durmaz baharlar, kışlar geçer, Taşlı ve sopalı kavgalar biter gün emeklilik zamanı gelir, Hüküm kendisine tebliğ edilir. Makamsız, yetkisiz bir kişi olur, Bir süre böylece dolaşır durur. Sahte dostları unuturlar onu, Telefonla da aramazlar onu. Her biri yeni amirin peşinde, Her biri makam ve mevki düşünde. Yalnız kalır, yeni çevreler arar, Eski ikbal günlerin! çok arar. Sonra doktor, hastane devri başlar, Ölümden çok korkar, evhama başlar. Eşi ölüp, bir de yalnız kalırca, Evlatları acımasız olursa! Dünyası daralır bir mezar olur, Karanlık geceler çok uzun olur. İnançsız, ilkesiz, sahte laikse, Kur'an'a, şeriata karşı ise, Camiden korkar, cemaatten kaçar, Gerçek müslümandan nefretle kaçar, Camilere, cemaate gidemez, Manevi ruhsal huzura eremez. Daralır, bunalır, huzursuz olur, Ölümden, mezardan çok korkar olur. Hastanede garip, garip yatarken, Ölüme adım, adım yaklaşırken, Tüm Dünya hayatı bir hayal olur, Ömrü ot gibi boşa geçmiş olur. Yalnız kalır, tüm dostlarından kopar, Gün gelir, ölümü, mezarı arar. Makamı, mevkii, yetkisi varken, Çağdaş! görünümlü bir kişi iken, Nice dostları, ahbapları vardı, Müzik, eğlence, alkol yudumlardı, Namaz kılanlara baskı yapardı, Türbanlı hanımı işten atardı. Ölümü çok uzaklarda görürdü, Kendini çok genç ve güçlü görürdü, Çağdaşlığı din karşıtı bilmişti, İslam'ı çağ dışı kabul etmişti, Ölüm yatağında azabı başlar, Günahları onu sıkmağa başlar, Azrail gelince, geç kalmış olur, Sonra kendini yer altında bulur.