Osmanlı 600 yıl ayakta bu şekilde kaldı, ne zaman batılılaşma sevdasına düştük, adaleti hakkı hukuku bıraktık bu hallere düştük.

sonra o kızla oğlanın da hayatı kararmış

aslında o olay da bilinenden biraz farklı şöyle ki, matbaaya karşı çıkanlar din önde gelenleri değil, yazı yazmaktan para kazanan hattatlardır. aynısı avrupa'da da oldu. yazıcılar, matbaayı protesto etmişlerdir avrupada. ama şöyle bir orta yol bulmuşlardır orada; "bir kitap matbaada basılacaksa, ilk sayfası el yazısıyla yazılmalıdır. " diye yasalar cıkarılmıştır avrupa'da.. bu şekilde bir orta yola gidilmiştir.. hatta şu anda bile vatikan tarafından bastırılan kitapların ilk sayfalarındaki ilk harfler, bu geleneğin uzantısı olarak el yazısıyla yazılıyor diye okumustum... bizde ise, her zaman olduğu gibi, bir işten rantı kesilenler, hemen din kisvesi altında anti-propagandaya başlamıslardır. yani dini kullanmıslardır ama yukarda belirttiğim gibi, bunu kullanan kişiler din adamları değil, matbaa dolayısıyla gelir kaybına uğrayan yazıcılar olmuşlardır..

Peygamberimiz ilim Çindede olsa alınız demişken bizimkiler matbaba bile gavur icadı diye sokmamışlar senelerce ülkeye.

ADALET İstanbul'un fethinden sonra Hazreti Fatih bütün mahkumları serbest bırakmıştı. Fakat bu mahkumların içinden iki papaz zindandan çıkmak istemediklerini söyleyerek dışarı çıkmadılar. Papazlar Bizans imparatorunun halka yaptığı zülüm ve işkence karşısında ona adalet tavsiye ettikleri için hapse atılmışlardı. Onlar da bir daha hapisten çıkmamaya yemin etmişlerdi. Durum Hazreti Fatih'e bildirildi. O, asker göndererek, papazları huzuruna davet etti. Papazlar hapisten niçin çıkmak istemediklerini Hazreti Fatih'e de anlattılar. Fatih o dünyaya kahreden iki papaza şöyle hitap etti: - Sizlere şöyle bir teklifim var: Sizler İslam adaletinin tatbik edildiği memleketimi geziniz, müslüman hakimlerin ve müslüman halkımın davalarını dinleyiniz. Bizde de sizdeki gibi adaletsizlik ve zulüm görürseniz, hemen gelip bana bildiriniz ve sizler de evvelki kararınız gereğince uzlete çekilerek hala küsmekte haklı olduğunu isbat ediniz. Hazreti Fatih'in bu teklifi papazlar için çok cazip gelmişti. Hemen Padişahtan aldıkları tezkere ile İslam beldelerine seyahate çıktılar. İlk vardıkları yerlerden biri Bursa idi... Bursa'da şöyle bir hadiseyle karşılaştılar: Bir Müslüman bir yahudiden bir at satın almış, fakat hiçbir kusuru yok diye satılan at hasta imiş. Müslümanın ahırına gelen atın hasta olduğu daha ilk akşamdan anlaşılmış. Müslüman sabırsızlıkla sabahın olmasını beklemiş, sabah olunca da erkenden atını alıp kadının yolunu tutmuş. Fakat olacak ya, o saatte de kadı henüz dairesine gelmemiş olduğundan bir müddet bekledikten sonra adam kadının gelmeyeceğine hükmederek atını alıp ahırına götürmüş. Atını alıp götürmüş ama at da o gece ölmüş. Hadiseyi daha sonra öğrenen kadı, atı alan müslümanı çağırtıp meseleyi şu şekilde halletmiş: - Siz ilk geldiğinizde ben makamımda bulunsa idim, sağlam diye satılan atı sahibine iade eder, paranızı alırdım. Fakat ben zamanında makamımda bulunamadığımdan hadisenin bu şekilde gelişmesine madem ki ben sebep oldum, atın ölümünden doğan zararı benim ödemem lazım, deyip atın parasını müslümana vermiş. Papazlar islam adaletinin bu derece ince olduğunu görünce parmaklarını ısırmışlar ve hiç zorlanmadan bir kimsenin kendi cebinden mal tazmin etmesi karşısında hayret etmişler. Mahkemeden çıkan papazların yolu İznik'e uğramış. Papazlar orada şöyle bir mahkeme ile karşılaşmışlar: Bir müslüman diğer bir müslümandan bir tarla satın alarak ekin zamanı tarlayı sürmeye başlar. Kara sabanla tarlayı sürmeye çalışan çiftçinin sabanına biraz sonra ağzına kadar dolu bir küp altın takılmaz mı? Hiç heyecan bile duymayan Müslüman bu altınları küpüyle tarlayı satın aldığı öbür müslümana götürüp teslim etmek ister; - Kardeşim ben senden tarlanın üstünü satın aldım, altını değil. Eğer sen tarlanın içinde bu kadar altın olduğunu bilseydin herhalde bu fiata bana satmazdın. Al şu altınlarını, der. Tarlanın ilk sahibi ise daha başka düşünmektedir. O da şöyle söyler: - Kardeşim yanlış düşünüyorsun. Ben sana tarlayı olduğu gibi, taşı ile toprağı ile beraber sattım. İçini de dışını da bu satışla beraber sana verdiğimden, içinden çıkan altınları almaya hiçbir hakkım yoktur. Bu altınlar senindir dilediğini yap, der. Tarlayı alanla satan anlaşamayınca mesele kadıya, yani mahkemeye intikal eder. Her iki taraf iddialarını kadının huzurunda da tekrarlarlar. Kadı, her iki şahsada çocukları olup olmadığını sorar. Onlardan birinin kızı birinin de oğlunun olduğunu öğrenir ve oğlanla kızı nikahlayarak altını cehiz olarak verir. Papazlar daha fazla gezmelerinin lüzumsuz olduğunu anlayıp doğru İstanbul'a Hazreti Fatih'in huzuruna gelirler ve şahit oldukları iki hadiseyi de aynen nakledip şöyle derler: - Bizler artık inandık ki, bu kadar adalet ve biribirinin hakkına saygı ancak İslam dininde vardır. Böyle bir dinin salikleri başka dinden olanlara bile bir kötülük yapamazlar. Dolayısıyla biz zindana dönme fikrimizden vazgeçtik, sizin idarenizde hiç kimsenin zulme uğramayacağına inanmış bulunuyoruz, derler. (1) Kaynak: 1) Büyük Dini Hkayeler, İbrahim Sıddık İmamoğlu, Osmanlı Yayınevi

çocukların rızası pek düşünülmemiş bunda.. öyle ya? acaba birbirlerini istiyorlar mı? beğeniyorlar mı? tam para için evlilik yaptırmıs kadı.. ama mesela, altınınn yarısını birine, diğer yarısını birine verseydi daha adaletli davranırdı..

Emeğine sağlık. Çok güzel bi kesit... +k

Hepsini okudum, çok güzel bir yazı, paylaştığın için sağol +k - Bor@

1699'dan sonraki osmanlı pek de makbul durumda diildi. o 600 yılın son senelerinde, batılı memurlar bile padişahlara emir verebiliyorlardı.. dikkat edin, batılı hükümdarlar demiyorum.. batılı memurlar... osmanlı neden bu duruma düştü? bir iki saptamada bulunabilirim.. 1. islamiyette temel olarak iki görüş vardır. biri ibn-i rüşt görüşü, diğeri ise gazali görüşü.. ibn-i rüşt görüşü, islamda akılcılığı ön plana alır. yani, allah insana akıl vermiştir ve insan da bu aklı kullanmalı ve işlerini buna göre yönlendirmelidir. kaderi belirleyen insandır.. gazali görüşü ise tamamen aklı reddeden, kaderci ve ne gelirse allah'tan gelir diyen bir görüştür.. osmanlı, ilk zmanlarında ibn-irüşt görüşünü devlet politikası yapmıştır. ve fakat 1600lü yıllardan itibaren, gazali görüşü egemen olmaya başlamıştır.. bunun sonucu olarak, akıl ve bilim arka plana atılmış medreselerde eskiden pozitif bilimler okutulurken daha sonra bu, sosyal bilimlere doğru kayma göstermiştir. 2. batı ülkeleri feodal sisteme sahiptir önceleri.. yani merkezi otoritenin tam olarak egemen olamadığı, kendi başlarına neredeyse bağımsız güçler olan derebeylikleri vardır batıda.. daha sonraları bu beylikler, kapitalist sistemin dayanağı olan burjuvaları oluşturmustur. bu burjuvalar ise daha sonra güçlenerek, fransız ihtilali gibi ihtilaller yapmıslar, endüstrilerini olusturmuslar, makinalar kullanmaya baslayıp sanayileşmişler ve fabrikalar kurmuşlardır. insanlar bu fabrikalar sayesinde istihdam edilmiş ve bir işçi sınıfı oluşturulmuştur. osmanlı'da ise merkezi bir yapılanma olduğu için, burjuvazi gelişememiş, dolayısıyla burjuva sınıfı oluşamamış ve yine dolayısıyla dişe dokunur bir sanayileşme sağlanamamıstır.. batmasının temel nedenleri bunlardır.. ekonomi ve eğitim..