Aynen öyle. 2008' den kalma nedense hiç mesaj yazılmamış bir konum denk geldi Google Emmi'den. Merak edip bakmak istedim. Bakmadan, okumadan geçmek istemedim yani. Geçerkende yıllar sonra bu konuma ilk mesajı da ben yazayım bari dedim. Hadi kalın sağlıcakla...

+Zafer ustam konu için teşekkür ederim. Monoton tek düze bir dünyada, özgün, hayata dair yazıları okumak iyi hissetiriyor insanı bir şekilde. Neredeyse altı senelik bir konu ama yazılanlar hala geçerli.

Kim bilmiyorum, adamın biri, "Hayat müsveddesi olmayan bir şeydir." demiş. Ya o yanılıyor, ya biz yaşamayı bilmiyoruz. Bütün hayatımız müsvedde bizim. Bir müsvedde gibi yarım yamalak yaşıyoruz hayatı. Ucundan tutuyoruz herşeyin, doya doya yaşamayı sürekli erteliyoruz. En ertelenmez şeyleri bile erteleyebiliyoruz. Aşklarımızı erteliyoruz, nefretlerimizi erteliyoruz. Sevgiliye onu ne kadar çok sevdiğini söylemek için geçen sürede dünyanın etrafında kaç tur atılır acaba? Ya da işyerinde yöneticiye esaslı bir posta koyana kadar geçen zaman uzayda yer kaplar mı? Zamanın hacmi olmadığını herkes bilir tabii; ama o kadar çok zaman geçiyor ki, biz ertelediklerimizi yapana kadar geçen zamanın toplamının ele gelmesi gerektiğini düşünüveriyor insan... Sabahları uyanmayı erteliyoruz, çalar saatlerin erteleme tuşu var. Akşamları uyumayı erteliyoruz, popstar yarışması var. Hafta sonu evden çıkmıyoruz, bir sonraki hafta çıkacağımızı varsayıyoruz. Ertelemediğimiz şeyler de var. Borç para isteyebilecek dostlar bulmayı ertelemiyoruz; onlar kurtaracak bizi sıkışık günlerimizde. Teflon tava, mikro dalga fırın almayı ertelemiyoruz; onlar yapacak ya yemekleri bizim yerimize. Buzdolabının buzluğu sağlıklı tavuklarla dolu, sentetik yemlerle beslenmiş... Boş boğazlarımızı, hızla bok boğaza çeviriyoruz. En önemlisi... Oysa ki, aşklar ve nefretler ertelenmez. Sevişerek geliniyor dünyaya, savaşarak gidiliyor. Sevişmelerde çoğalıyor, savaşmalarda azalıyoruz. Nefretlerimizi ve aşklarımızı erteliyoruz sürekli. Biz erteledikçe de Napolyonlar da doğamıyor, jozefinler de... Sentetik savaşlarımız var. Napolyonların, İskenderlerin; Atillaların boşluklarını Bushlar dolduruyor.

Ben hiç görmedim bu konuyu yalnız okudum çok güzel elinize sağlık demek kimse anlamamış denileni