Torosların geçit vermez tepelerini başının altına yastık diye alarak tatlı rüyalara dalan; ayaklarını Akdeniz'in serin sularına daldırıp, ruhunu poyrazlara okşatan ve doğasında debelenip duran yanık sesli ırgatların terine karışan acılı türküleri ninni gibi değerlendiren, keyif uykusundaki bir bıçkın delikanlı gibidir Çukurova. Tarihe tanıklık etmiş bedeniyle, nice uygarlıkları yolculamış olmanın getirdiği yorgunluğun acısını, yattığı yerde dinlenerek çıkarmaya çalışan bir emekli gibi de zamanı yutup durmakta. Güneşin yakıcılığı teninde ter boşalması yapar da, yağmur çeşmesiyle dolan testiden başına boca edeceği serin suların hülyasıyla yaşar sanki. Çukurova yorgun düşmüş olsa da, hala iş verir insanlarına; ekmek sunar, aş verir bol kepçeyle, yaşı ölüm virajına bile varsa çocukları üzerine titreyen bir yüreği yaralı ana gibi. Anadolu'da kışlar nasıl çetin geçerse ve sadece meydan okuyanlar kazanırsa ödülü, doğanın yüceliğine; bu çukur ovanın da aksine yazları öylesine bir belalı geçer. "Güneşle bu derece kara sevdalı olmaya ne gerek vardı?" dedirtir adeta, tenleri gibi yürekleri de kebap olmuş, güneyin toprağa sadık insanlarına. Şimdilerde unutulmaya yüz tutsa da, bir zamanlar zenginliğin ve bolluğun kaynağı; terden, yiğitlikten, çalışmaktan geçerdi. Bedenini hoyratça kullanan yorgun insanların belki en hak edilmiş lüksü de, yaz gelince insafına sığındıkları serin yaylalardı. Havası serin ve temiz, suyuysa buz gibiydi. Gençlik iksiri gibi içerdi insanlar o beldelerin lezzetini yaz boyu. Güç toplarlardı gelecek kış için. Sağlıklı yaşamanın reçetesinde ilk sırayı belki yaylalar alırdı o günlerde. Klimaların sahte serinlik dünyası bir süre gözleri kandırmaya çalışsa da, Çukurovalının eski aşkı depreşir durur yine de, her yılın yaz başında. Sadece sıcaktan kaçış yurdu değildir yaylalar; aynı zamanda betonlaşmış sokakların getirdiği bıkkınlığa inat, doğayı ve temiz havayı sunar sofrasında. Bedeli de biraz yorucu olur tabii ki. Şehirler ne kadar rahata, kolaya ve medeniyete koşan bir tempoyla cazibe oluşturursa, yaylalar da o derece tersine bir zorluklar cumhuriyetidir. Yaylalar biraz delişmendir, uçuk kaçıktır, monotonluğa gedikler açar. Dağların yamaçlarına sığındığından, eğri büğrü yollarına tırmanmak için çetin uğraşlar gerektirir. İklimi bile sürekli rol keser durur; gündüzleri ne kadar sıcak olursa, geceleri de inadına o kadar serindir. Akdeniz'in serin sularıyla oluşturduğu cazibeye inat edercesine sanki, Toroslar bağrında öylesine bol yayla yeri üretmiş ki; Mersin'de Gözne ve Fındıkkıran, Tarsus'ta Namrun, Adana'da ise Tekir, Bürücek ve Horzum yaylaları yaz boyu Çukurovalının kahrını çekip duran cennet köşeleridir. Hepsinin ayrı bir güzelliği ve albenisi vardır şüphesiz ki ama içlerinde en büyük ve en rağbet göreni olarak Tekir yaylasını özetlemek, diğer bütün yaylaları da tanıtmaya yeter diye düşünüyorum. Yaz boyunca Adana ya da Tarsus'tan Ankara yönüne doğru giden otoyola cuma akşamları girenlerin kolayca fark edebileceği gibi, o yöne akan yoğun bir trafik söz konusudur. Hafta sonunu cehennemi sıcaktan kaçarak, serinlikler beldesinde geçirmek isteyenlerin hücumudur o yoğunluk. Adana'ya 100 km uzaklıkta, Pozantı ilçesine varmadan otoyolun böldüğü vadinin her iki yakasına dağılmış durumdaki Tekir ve Bürücek yaylaları kışın yalnızları oynayıp, yaz gelince de 150-200 bin kişilik toplam nüfuslarıyla, orta büyüklükteki bir şehir kadar hareketlilik sunarlar sakinlerine. Birbiri üzerine bindirilmiş gibi basık yerleşimli, çinko ya da kiremit çatılı evlerin, yamaçlardaki ağaçlık alanlar arasına gömülü görüntüleri ne kadar dinlendiriciyse, bahçelerdeki birbirinden çekici, rengarenk meyve ağaçları da bir o kadar iştah açıcı manzaralar oluşturur. Kapı ve duvar üstlerini süsleyen asmaların korukları ağızları sulandırırken, sarı renkli yayla erikleri ve iri iri vişnelerin ağırlığından yıkılırcasına eğilmiş dallarıyla meyve ağaçları, gözlerden midelere uzanan bir ziyafet çekerler. Her şey güllük gülistanlık değil tabii ki oralarda. Kıvrıla kıvrıla yamaçları parselleyen eğri büğrü ve dar toprak yolların zorluğuna, artan nüfusun katmerlendirdiği su sıkıntısı da eklenince, zaman zaman çileli anlar yaşanıyor olsa da, imdada yetişen kıt ve masraflı kuyu suları oluveriyor. Ortasından geçen otoyol nedeniyle buraya ulaşım oldukça kolay. Son yıllarda açılan marketler her türlü alışveriş işini sorun olmaktan çıkarmış. Çoğu dubleks villalar halindeki modern yapılaşmaların gereği olarak, bazı semtlere yeni yeni parklar ve çocuk oyun alanları kuruluyor. Akşam üstleri gençlerin eğlenme alanı olan Öpücük Tepesi de yeni çehresiyle çocuklara neşe kaynağı olmaya aday bir oyun alanına dönüşmüş. Evlerin bahçeleri rutin piknik alanları olarak kabullenilse bile, buz gibi kaynak sularının cazibesine dayanamayarak daha yukarılarda, Aladağlar'ın eteklerindeki doğal güzelliklerde tüttürülen kebapların kokuları nasıl da etkileyicidir, ehli keyifler için. Çocukları da bir başka dünya karşılar orada. Şehirlerin betona boğuk sokaklarında top koşturmaları ya da ağaca hasret büyümeleri; kışın okul hayatıyla tembelleşen bedenlerini yaz sıcaklarına aldırmadan yayla yollarında koşmaya, oynamaya, ağaçlara tırmanıp, evcil hayvanlarla içli dışlı olmaya mecbur eder adeta. Yakınlardaki ceviz ağaçlarından toplanan cevizlerin elleri yeşile boyayan kabuklarıyla oynaşmaları, sıfıra vurulmuş kel kafalarıyla daha bir şirinleşmiş olarak salıncak başında eğlenceli anlar yaşamaları, onlar için güzel anılar olsa gerek. Günün yorgunluğunu, akşamları evlerin balkonlarında çay eşliğindeki sohbetlerle atlatmaya çalışan yaylacıların gece boyu kulaklarını dinlendirense, kavak dallarının rüzgarla aşkından doğan melodik uğuldamalardır. Sabahları tüy gibi hafiflemiş olarak uyanmayı sağlayan o güzelim dağ havasına, çilli horozun kalk borusu makamındaki yırtınmaları da eklenince, köy hayatının kimi nostaljik anıları da yaşanmıyor değil hani. Koca koca şehirlerin ıssız kasabalara dönmesinden de belli ki, bu diyarlar yaz boyu çok cazip geliyor insanlara. Bir tadanlar bilir o cennet köşelerin farkını, bir de böyle dergi kitap sayfalarında okudukça oflanıp puflanmak zorunda kalan, yayla özlemiyle deliren güneş mahkumu çalışanlar. Yaylalar oy!