"Futbol rakiplerin öne geçtiği, ama sonunda Türkiye'nin kazandığı bir oyun" Ne Kadar GURUR Verici.. Bize Bu Duyguları Bir Kez Daha Yaşattığın için Binlerce Kez Teşekkürler Türkiyem..

İngiliz futbolunun unutulmaz ismi Lineker'in o meşhur sözüne kimsenin itirazı yoktu. Çünkü defalarca tecrübe edilmişti ki "Futbol 22 kişinin oynadığı ve hep Almanların kazandığı bir oyundu". Bu şampiyona öncesine kadar Avrupa futbolu için yeni bir açılım söz konusu olmamıştı. Ancak biz Türkler, Avrupalıları futbolun öyle bir tarafıyla tanıştırdık ki; yaptığımız işlere ne profesyonellikleri, ne rasyonellikleri, ne sistem dehaları, ne de sarsılmaz 'disiplin' gelenekleri erişebildi. Çünkü, "Futbol rakiplerin öne geçtiği, ama sonunda Türkiye'nin kazandığı bir oyun"a dönüştü bu şampiyonada. Bu yüzden Avrupa basını Milli Takım'ımızın yaptığı işlere 'tanım' bulma telaşına düştü. Kimi 'fenomen' dedi, kimi 'Hacıyatmaz' ironisi üretti, kimi mitolojiye sarıldı. Haksız değillerdi kuşkusuz. Ay-Yıldızlı ekibimiz 414 dakikalık oyunda sadece on dakika önde olabilmeyi başarmıştı. Buna rağmen yarı finaldeydi. Aslında aykırılığımızın, farklılığımızın, kabımıza sığmazlığımızın, en zor şartlarda dahi neleri başarabileceğimizin futbol sahalarından dünyaya gülümseyen bir fotoğrafıydı bu. Almanya maçı üzerinde fikir cimnastiği yapmadan önce gelin şu yarı final yürüyüşüne bir göz atalım. Eleme maçlarındaki performansımızı hatırlayalım önce... İyi sayılabilecek bir başlangıcın ardından bitip tükenmez arayışların gölgesinde kaybedilen puanları ve 'acaba başarabilecek miyiz' kuşkularını... Bir türlü yakalanamayan kadro istikrarını... Güç-bela Euro 2008 biletini alışımızı... Bütün takımlar kadro tercihlerini hemen hemen oturttuğu halde bizim şampiyonaya sarkan 'arayış' paranoyamızı... Ve ardı arkası gelmeyen sakatlıkları... Bu kadar olumsuzluk ve gelişigüzelliğin bağrından bir başarı hikayesi çıkar mıydı? Sokakta ki adamdan, işi futbola kafa yormak olan adama kadar 'evet çıkardı'. Çünkü çok zengin bir stil ve yetenek havuzunda yüzen bir Milli Takımımız vardı. 2002 Dünya Kupası'nda elde edilen başarı da hammaddesini bu zenginlikten alıyordu. O günkü teknik heyetin akıllıca tercihleri, takımdaki kenetlenme ve Türklerin yanı sıra kendini ezilmiş hisseden Müslüman ülke halklarının oluşturduğu sinerji ile dünya üçüncülüğüne koşmuştu Ay-Yıldızlı ekibimiz. Avrupa'nın göbeğindeki bu şampiyonada da Türkiye sadece Türkiye'nin değil, bütün Müslüman ülkelerin temsilcisi ve gurur kaynağı. Portekiz yenilgisiyle başlayan serüvenden sonra yaşananlar bir masal kurgusunu aratmayacak olağanüstülükteydi. 1-0'dan, 2-0'dan oyunu çevirerek son dakika golleriyle çeyrek finalin kapısı aralandı. Ve ikinci uzatma bölümünün son dakikasında yenilen gole rağmen Hırvatistan evine uğurlanarak Ay-Yıldız yarı finale adını yazdırdı. 414 dakikanın sadece 10 dakikasında önde olmak... Son dakika golleriyle ipten kurtulmak... Penaltı atışlarıyla yarı finalde olmak... En kısa anlara sığdırılan en konsantre sevinçler, coşkular. İnanın sevincin böylesini hazmetmek de kolay değil. Gurbetçilerimizin bu anlamdaki olgunluğu, makulün dışına taşmayışı, şımarıklık limitlerini zorlamayışı da şaşırtıyor Avrupalıyı. Bizi yeniden keşfetmeye çalışıyorlar. Unutuyordum, yarı finalde bizi Almanya maçı bekliyor. Sakatlıkların üzerine bir de kart cezalısı Tuncay, Arda ve Emre Aşık'ın yoklukları eklendi. Turnuva takımı, disiplin heykeli Almanlara karşı kazanmak kolay mı? Elbette değil ama mümkün. Onlarla orta sahada ikili mücadele çılgınlığına soyunmadan kendi tarzımızla oynarsak başarabiliriz. Bir de işin eğlenceli tarafı var. Biz rahatız onlar tedirgin. Kalemizde gol bulurlarsa tedirginlikleri daha da artacak. Çünkü gol atanın akıbeti malum! Sizi bilmem ama Lineker'in o ünlü sözüne can çekiştiriyor olmak bana büyük keyif veriyor. Hayri beşer' den alıntıdır...