Eyy benim yüregim, güç ver bana Eyy hayat güç ver bana Anneme yaraşan şiirler söyleyim Boşuna yaşamış olmasın o, Sonsuzlaşsın İçten, pürüzsüz dizelerimle. .. Ne güzel bir paylaşım olmuş ellerine sağlık teşekkür ettim.

ANNEM YOK ARTIK - 3 Umutsuz olmamak gerektiğini biliyorum, Bu acımasız gecede Yazgı diye birşey yok İçinde yaşadığımız bu toplum öldürdü annemi Çarpıntılarla hırpalanan yüreği Dayanamayıp parçalandı sonunda Şimdi toprak dolar gözlerine, Artık istese de kımıldayamaz, Yokluk esir aldı onu Bağladı ellerini, kolları nı sessizlik, Çaresiz bile değil artık Bir çocuk gibi korunmasız, Karıştı bin yılın ölüsüne Ama onun umutları Benim de umutlarım olacak bundan böyle, Çaresizleri korurken Annemi de korumuş olacağım biraz O dilediğince yaşayamadı ömrünü, Varlığını özgürce geliştiremedi Ama bütün insanlar, Varlıklarını özgürce geliştirecekler birgün Ve annemi hiçbir zaman unutmayacağım Her ölüm kahramancadır, Annem hepimizden önce yaşadı Bu kahramanlığı Eyy benim yüregim, güç ver bana Eyy hayat güç ver bana Anneme yaraşan şiirler söyleyim Boşuna yaşamış olmasın o, Sonsuzlaşsın İçten, pürüzsüz dizelerimle.

alpi ellerine sağlık dostum da, ne gerek vardı böyle dagıtmana bizi, üstelik toparlayamamışken daha... Ellerine sağlık gercekten iyi bir çalışma...

güzel miş tskler... alpi_09 En istikrarlı üye 30 Kasım 2007

Çok Güzel Bir Yazı.. Paylaştığın İçin Teşekkür Ederim..

TesekkürLer alpi ellerine saqLık gercekten müthiş

ANNEM YOK ARTIK - 2 Anne diyemeyecegim artık bir başkasına, Sesimin anneme seslenirkenki tonuyla Tatil dönüşlerinde annemin ugrayacagım evi yok, Beni seven birileri olacak mı yine de Gidip koşulsuz uzanacagım bir yatak, Saçlarımı okşayacak bir el Ama ben anneme de bütün bütüne Bırakamadım kendimi Saçlarımı okşarken, yorulur şimdi Bırakır şimdi diye düşünürdüm Ve çılgınca yaramaz, beyni boş Denecek kadar yaramaz, Ve hastalıklı denecek kadar duyarlıklı Bir çocuktum çocuklugumda Dizlerine oturdugum birgün, indim utanarak, Kısa pantolonumdan fırlayan Ve bana artık büyümüş gelen dizlerimle Oysa ilkokul ikide ya var ya yoktum daha O zaman tanıdım sonsuz geniş caddelerini Kars'ın, Sonsuz geniş göğünü ve o zamanlardan kaldı Yüregimde sonsuz bir uçurum duygusu Annem hiçbir zaman bilmedi bunları Yüreği büyümüş bir çocuktum ben Gizli gizli ne kadar çok ağladım Bir gün öleceğini düşünerek onun Annem yok artık, Onun yüregindeki ben de yokum, Yani annemle tanımlanan ben de öldüm onunla Şimdi, Yeni bir tanıma alıştırmalıyım kendimi, Şimdi, Ben kendimi düşünmezken bile Kim düşünür beni... ATAOL BEHRAMOĞLU alpi_09 En istikrarlı üye 29 Kasım 2007