İstanbul 2010 Eğer Bir Kış Gecesi Bir Evsiz Fotoğraflar: Fatih Pınar Yazı: Bülent Kale İstanbul'da 2010 yılında eğer bir kış gecesi dışarıda kar buzdan iğnecikler halinde yağıyorsa bir evsiz bu beyaz rötuşun İstanbul'a bambaşka bir güzellik kattığını düşünmez, ancak İstanbul denen bu koca ormanın bütün kovuklarının, parklarının, altgeçitlerinin, duldalarının, buza kesmiş olduğunu iliklerine kadar hisseder. Ve bu ölümcül soğuğun bir şekilde sokaklarda ya da Sait Faik'in tanımlamasıyla İstanbul'un bu "açık hava otelleri"nde ikamet eden kendisi gibi pek çok insanı Alibeyköy'deki Tevfik Aydeniz Spor Kompleksi'ne sürükleyişine şahitlik eder. Türkiye'de, İstanbul'da evsizlere yönelik özel bir kurum yok. Sistem evsizler için özel bir çabayı çok görse de, skandal olabilecek ölümlerine de izin vermiyor. Evsizler de yaşamaya devam etmek için bu yardımdan faydalanıyorlar. Evsizler sistemin sunduğu bu yaşam tarzına uyum sağlamakta zorluk yaşıyor, hazzetmiyorlar. Oradayken sıkça şahit olduğumuz gibi, dışarısı o kadar soğuk olmasa orada bir dakika durmayacaklarını sürekli belirtiyorlar. Genel olarak, sokaklarda, kendi yoksulluklarında ve yalnızlıklarında özgür yaşamayı tercih ediyorlar. Zaten sistem de onlara soğuklardan sonra da devam edecek bir koruma sunmuyor. Bu seferberlik geçici, ölümcül soğuk dalgası geçinceye kadar. Tatsızlık yaratacak bir ölümü engellemek gerekiyor, hepsi bu. Aralarında zımni bir anlaşma var: biri hayatını korumaya çalışırken, diğeri prestijini korumak derdinde. Buna rağmen bizim orada olduğumuz 25 Ocak 2010 akşamı ilk ölüm haberi geliyor: Ayvansaray'da bir teknede yaşamaya çalışan 65 yaşındaki Cemal Yıldırım donarak hayatını kaybediyor. Bu üzücü haber bir yanıyla şaşırtıcı değil, çünkü AKOM öncülüğünde tek bir merkezden yönlendirilen tarama ve ihbara dayalı bir evsizleri toplama çalışmasının pek çok insanı açıkta bırakacağı açık. Fiziksel ve zihinsel sıkıntılar yaşayan, şiddete uğramış, içine kapanık, toplumdan korkan, bağımlı insanlar söz konusu. İstanbul gibi bir metropolde, daha örgütlü, yerel yönetim birimlerinin de dahil edildiği sayıma dayalı bir sistemin uygulanması elzem görünüyor. Her mahallede, her ilçede kaç evsiz var bilmek zor değil. Bu insanların sürekli bir merkezde yaşamasını sağlamak kolay görünmüyor ama her ilçede evsizlerin takibatını yapan, sorunlarıyla ilgilenen sosyal hizmet uzmanlarının istihdam edildiği, zorda kalınca gidebilecekleri merkezler kurulabilir. Bu tür merkezlerin ilçe halkının gönüllülüğe dayalı aktif desteğine mazhar olacağı da aşikar. Eğer bunlar yapılmıyorsa, o gece şahit olduğumuz azami çabalara, zorlu çalışma şartlarına rağmen ölümler kaçınılmaz olacak ve yapılanlar geçici bir çözüm olmaktan, yöneticiler açısından sıkıntı yaratacak bir ölümü engelleme çabasından öteye gitmeyecektir. Evsizlerin insanca muameleye, sürekli ilgiye ihtiyacı var. Yazı: Bülent KALE Mutlaka izleyin...!!! Multimedya Linki -

Ergenlik zamanlarımda evden çok kaçardım. Gündüz 40 derece olurdu İzmir ama geceleri en kral köşeyede çekilsen vücudun buz kütlesi gibi oluyor. Ki bahsettiğin insanlar eksili derecelerdede gidecek bir yeri olmayan insanlar. O evden kaçtığım birgün gece öyle üşümüştüm ki parkta yaz günü olmasına rağmen çektiğim acıyı unutmak için yazayım bişeyler demiştim. Ara arada yazıyorum öyle ortaokuldan beri el alışkanlığı. O geldi aklıma dedim benden çok bu bahsettiğimiz insanları ifade ediyor heralde yazdıklarım.. "Soğuk... Sarıldığım yaşlı ağaç benden de soğuk..! Destek olmak yerine dibe çekmek gibisi. Toprakta kaybolan yüzümün son perdesinden farkı olmayan, ölüme doğru koşarken yaşamaktan korkmanın tam karşılığıdır belki.. Neden korkmalı ki yaşamaktan.? Neden ölüm tat versin ki insana..? Ya sahtelikler çıkar karşına, ya yalanlar yakar canını. O zaman yaşam hiç olmadığı kadar zehir alır damarlarına. Yavaş yavaş çürür bedenin.. Öyle bir an gelir ki çektiğin acının tek bir ilacı kalmıştır..! Hissettikçe kendine bağlar seni, ulaşılmaz görünür bazen..? "Ölemiyorum" dersin zamanı gelir.. Ölemiyorum..."