Erenler zehir getirin Bal ile öldürmen beni Bağrıma diken batırın Gül ile öldürmen beni. Yar diyerek yana yana Can teslim ettik canana En yakınım kıysın bana El ile öldürmen beni Hiçlik aleminde estim Varlık sevdasını kestim Yokluk benim eski dostum Mal ile öldürmen beni Bir aşktır düştü özüme Yanarım kendi közüme Leyla görünür gözüme Çöl ile öldürmen beni Duygular dönüştü söze Yanık sevda işler öze Dertli dertli vurup saza Tel ile öldürmen beni Hüdai'yim daldım gama Saldı beni demden deme Asın, kesin, yüzün ama Dil ile öldürmen beni. Evet yol çileli, Ummana dalmak bedel istiyor. O bedel bazen Hz. Hüseyin, bazen Hallac-ı Mansur, Bazen de Pir Sultan olmak istiyor. Olabiliyorsan gel beri... Ummana sen de katıl.. "Bir"liğe katıl... Birlik hasretin sonu değil midir? Ali Rıza Uğurlu- Dede

''Erenler zehir getirin Bal ile öldürmen beni Bağrıma diken batırın Gül ile öldürmen beni. '' eline yüreğine sağlık arkadas! bunu okumaya öyle ihtiyacım varmış ki... teşekkür ederim.

senin canln sagolsun...

Bütün karmalarım sana feda olsun

GÜL VE ZÜLFİKAR Gül, Hz. Muhammed'i, Zülfikar ise İmam Ali'yi sembolize eder. "Gül yüzlü Muhammed" derler ya.. İşte gül yüzlü Muhammed ile aşkın sembolü, eli zülfikarlı İmam Ali'nin ummanına gideceğiz. O ummandan, o dupduru sudan doyasıya içeceğiz. İçip kanacağız, aşk sarhoşu olup o dipsiz bucaksız suda yüzeceğiz... yüzeceğiz.. Bülbül ne yatarsın kalk figan eyle Çığrışıp ötmenin zamanı şimdi Kırmızı gül yeşil yaprakta bitti Devşirip kokmanın zamanı şimdi. ... Karaca Ahmet'im demi sür doğru Eridi kalmadı dağların karı Şah'ım karşısına almış Kamberi Muhabbet etmenin zamanı şimdi. Yüzmesini bilenlere umman dosttur, yoksa boğulup gidersiniz.. Bir elimizde gül diğer elimizde Zülfikar ve yüzmesini bilenlerle çıktık yola... Yol aydınlık, ışıklı... Karanlıkları delmişte gelmiş.. Öyle bir gelmiş ki "Yol Cümleden Ulu Olmuş," nice başlar o yolda kesilmiş ama soran olmamış.. Ali ile Muhammed'in birleşiminden, Muhammed – Ali yolu çıkar.. Ali ile Muhammed'den de Hakk vasıl olur. Hakk - Muhammed – Ali olur. Hakk – Muhammed – Ali'den de Alevilik zuhur eder.. Ve o zuhur da tevhid olur yani, "vahdet-i vücut" olup arş-ı kürsü kapsar. Bu kapsamdan da bilinç birikimi ile "irfaniyet" yani "insan-ı kamil"lik hasıl olur. İnsan-ı Kamil bütün iyilikleri üzerinde toplayan ve secde edilen insanın en yücelmişidir. O, dere iken ırmak, ırmak iken derya, derya iken Ummanlaşıp okyanus derinliklerindedir. Dedik ya; "Bu yol demirden leblebi, ateşten gömlektir." Ummanda isim ve sıfat yok.. Teklik var.. "La mevcuda illallah" var. Her şey "O" olmuştur.. ... Aşkımın temeli sen bir alemsin Sevgi muhabbet dilde kelamsın Merhabasın dosttan gelen selamsın Duyarak alırım sen varsın orda. ... Hu çeker iniler çalınan sazlar Kükremiş dalgalar coşar denizler Güneş doğar perdelenir yıldızlar Saçar kıvılcımlar sen varsın orda. Geliniz bu yüce ummana dalalım; Bu ummanda kim Müslüman, kim Hıristiyan, kim Budist, kim Alevi, kim Sünni, kim Şafii sorusuna yer yok. Sorarsanız bölüneceğinizden Ummanlık sevdasından vazgeçmeniz gerekecektir. Bu ayrılıkların birleşiminden umman olmamış mıdır? Herkes kendi gönlündeki aşka yolculuk edecektir. Herkes kendi gönlünde ki Tanrı'ya doğru uçacaktır. Ummana gelen dereler, ırmaklar, deryalar ayrı – ayrı yollardan gelmemişler midir? Gelip bir olmamışlar mıdır? Artık ayrılığın sözümü olur. Bırakınız, dokunmayınız, madem ki bir olana koşuyorlar.. Varsın geliş yolları ayrı ayrı olsun.. "İnsan benim sırrımdır" O sırrı kim çözebilmiş ki, O sırrı kim bilebilmiş ki! Onca su nasıl derya oldu, nasıl kavgasız, şiddetsiz, menfaatsiz, kardeşçe, barış içinde yüzyıllardır, bin yıllardır birlik olabil di? Ve o birlik hiç bozulmadı. Akıl mı erer dedik erenlerin sırrına... Aklımızın erdikleriyle yetinelim ve dönelim yolculuğumuza; Yeryüzünün halifesi olan insan; Tanrı'ya elest bezminde ikrar vererek yeryüzüne geldi. Ve geldiği yere de sultan oldu. Bu sultan, sultan olabilmesi içinde; kuşkulardan, korkulardan, karanlıklardan, güvensizlikten, bunalımlardan kurtularak aydınlığa, güvenliğe, düşünce ve duygu sağlamlığına, güzelliğe, olgunluğa, gerçek ışığa, bilgi ve bilime taşımaya, üstünlüğünü ve yani sultanlığının sırrını keşfetmesini aradı. Bunları ne ile arayacaktı? Akılla... Öyle ya o ortak aklın yani, "Külli aklın" bir parçası değil miydik? Akıl nur değil midir? Anadolu'nun ser çeşmesi eli Zülfikarlı Ali'den, eli gül'lü velisi Hacı Bektaş'ımız; "Akıl dört türlü nurdandır. Evvel, ay nurundan, ikinci, gün nurundan, üçüncü, sıdratu'l münteha nurundan, dördüncü, arş nurundan" diyerek aklın sultanlığını göstermiştir. "Öyleyse o sultan gönül içinde rahat etmesi lazımdır. Bunca ululuk, bunca sultanlık, bunca nur, bunca keramet kim verdi? Yüce tanrı verdi," der. Dört kapı, kırk makam'ın sonu "kamil insan" bedenleşmesinde ki varlık birlik olmadı mı? Öyleyse fani olana değil: baki olana yönelmek gerekiyor. Hazreti Peygamberimizin buyurduğu gibi: "Ölmeden önce ölüp, yeni yaşamda dirilmek," yani, "yeni"yi "yepyeni yapmak" ve eski yaşamda ölmektir. Yepyeni yaşamda dirilmekte; baki olanda ölümsüzleşmektir. Bir insan, dışını karartıp, içini aydınlatan veya dışını aydınlatıp içini karartarak değil, içini ve dışını aydınlatarak içi ve dışı aydın biri olmalıdır. "Benliğinden geçerek" gerçek benliğine ulaşmalı ve orada kişilik ve kimliğini bulmalıdır. Gerçeğin peşine düşerek yaşama sevincini bulmalıdır. Amaç, hakikat bahrinde, marifet ilminde yüzebilmektir. İman ile küfrü bir potada eritebilmektir. İlm-i kaal'den İlm-i hale geçmektir. Çünkü, insan sözüyle değil eylem ve davranışlarıyla önemlidir. Şekil ve boş kalıp değildir. Şekil ve şölen de vahdet'e taşımaz. Hep kesrette kalır. Asıl olan yaratılan da güzellik görüp sevmek, temizliği "asıl mabet" dediğimiz gönle doldurabilmektir. Çünkü gönül gerçek Kabe'dir, sultanı yani asıl sahibi ise ona ruh ve suret verendir. öyleyse oraya temizliği doldurmaktır. Ve oranın kapısı da herkese açık olmalıdır. Yetmiş iki milleti kucaklayabilmelidir. Herkes "bir"den gelmiş ve yine o "bir"e dönecektir. Öyleyse hakikatin tekeli kimsenin elinde olmamalıdır. Yaratılmış bütün varlıklara tek tip elbise, tek tip inanç yüklemenin akıl ve mantıkla bağdaşmayacaktır. Bunun istemi Allah'ın ilahi nizamına karşı gelmektir. Deryalar varken ve amaçta buraya ulaşmaksa derelere, çaylara, ırmaklara ne gerek var diyebilir miyiz? Elestü bezmine postu serenler Lafza bakmamışlar mana demişler Uykudan uyanıp sırra erenler Bu fani aleme rüya demişler. Ateşler sarınca damı saçağı Mecnundur neylesin evi ocağı Çöllerin bulunmaz ucu bucağı O sonsuz ellere sevda demişler Hakikat nurudur gönülde yandı Erenler bezminde çerağlar uyandı Yana yana içen bu nura kandı Arifler bu aşka sahba demişler Hilkat mabedimiz aşk ayinimiz Eflaki inletir her eninimiz Nihat ancak budur bizim dinimiz Bizlere aşık-ı şeyda demişler. Muhammed – Ali'nin ummanı ne kadar da derinmiş, kulaç atmak yetmiyor. Korkusuz olmak için sevda seli gerekiyor. Bu yol da sevdalı olmak gerek ki seçkin olabilesin. Seçkinlerin yoluna dahil olabilesin.. Sevda da kemale götürür insanı. Olgunlaşmayı, pişmeyi gerektiriyor. O yolda bedel istiyor. O bedel de üç koşula bağlanıyor: 1- Sabır 2- Kazanabildiklerin ile yetinebilmek 3- Yiğitlik, yani kendine kötülük yapanları affedebilmek. Nedir bunlar? Bir öyküyle anlatalım: bir kişi kendisine sabrı, yetinmeyi ve yiğitliği gösterecek ve öğretecek birisini arıyordu. Sordu, soruşturdu. Ona, Bağdat'a gitmesini ve soruları cevaplandıracak birisi varsa onun da ermiş bir veli olan Hallac-ı Mansur adında birisinin olduğunu söyledi. Düştü yolara gündüz demedi, gece demedi yol aldı. Yorulmak nedir bilmedi. Sora sora Bağdat'a geldi. Hallac'ın hapiste olduğunu öğrendi, "En-el Hak" demişti ve bu suçtan dolayı idamına hüküm vermişlerdi. Üç aylık yoldan geldiğini söyleyince Hallac-ı hapiste ziyaret etmesine izin verdiler. Hallac-a sordu: -Sabır, yetinmek ve yiğitlik nedir? Cevap verdi: -Ey oğul! bunları anlatmaya bedel ödemek gerekir. İstersen anlatayım: "Bana hapiste sevenlerim yiyecek getirirler. Ama ben o yiyecekleri hiç yemedim. Çünkü, hapishanenin o kadar çok yoksulları var ki ağızlarına kuru ekmek düşmez ama bana kuru ekmek ve su veriyorlar. Ben onlarla yetiniyorum. Onun için o yiyeceklere hiç dokunmadan o zavallı yoksullara yediririm. Ben kanaat ederim.. Sabra gelince: Hallac-ı mansur ayağa kalktı ve kollarını iki yana açtı. Bileklerinde ki zincirleri kopardı. Sonra duvara işaret edince kalın duvar yarıldı ve oradan yol açıldı. Hallac-ı mansur gözleri yuvalarından fırlamış olarak bakan adama döndü; "Evet sabır meselesine gelince ben Muhammed aşkına şu açılan duvardan kaçabilirim. Fakat kaçmıyorum çünkü, şeriatın yasaları beni anlamadı ve suçlu buldu. O suçumun bedeli olan idamı bekleyeceğim," dedi ve devam etti: "Yiğitliğe ve affetmeye gelince; bu çok önemli konu, bunu anlatabilmem için yarın bana gelmen gerekecek." Ertesi gün oldu adam erkenden koştu. Hallac-ı Mansur; bütün uzuvları kesilmiş darda kanlar içinde cansız yatıyordu. Feryat etmeye başladı. "Bu yüce veliyi niye doğradınız." Üçüncü sırrı öğrenememişti. Hallaç niye bu kadar buna önemli demişti. Evine geldi. Üzüntüden uyudu. Rüyasında Hallaç karşısındaydı. Kendisini idama götüren kadıyla ulu divanda hesap veriyorlardı. Kadı suçlu bulundu ve cehenneme atılmaya mahkum edildi. Hallac-ı Mansur sordu: "Rabbim! Benim makamım neresidir? -Cennettir" diye cevap aldı. Hallaç niyaza durdu: "Rabbim ben cennette neylerim. Benim cennete girmeme vesile olan kadı cehennemde yanarken ben nasıl rahat ederim. Ben Resulullah'tan aldığım terbiye gereği ya ben de cehenneme girer veya şu kadıyla birlikte cennete gireriz. Bu niyazımı; Affını, sonsuz rahmetine ve yüce resul'unun ve Ehl-i Beyt'inin hürmetine diliyorum" dedi. Melekler duraladılar. Kararı ulu divanın sahibi yüce Allah verecekti. Karar verildi; kadı da Hallaç ile birlikte cennete gidecekti. Resul-u Haşim'in hakkı hürmetine Hallaç onu bağışlamıştı. Hallaç adama döndü; "İşte yiğitlik bu" sözüne devamla; "Marifet kendine kötülük yapanı affedebilmektir." dedi ve adam rüyasından uyandı. Üçüncü sırrı öğrenmişti. Zor dedik ya. Muhammed ve Ali yolu nice Hallaç'lara yol olmuştur... Acılardan, zorluklardan, sıkıntılardan geçmeyen ve bu bedeli ödemeyen nasıl olgunlaşa bilir ki? Bütün Peygamberlerin, velilerin acıları boşuna mıydı!