Eski zamanlardı. Yolların olmadığı zamanlar... Demek ki fakirdi bizim gibi çoğunluk, bu nedenle taşınacak yüklere talip olacak hamallar bulmak zor olmuyordu... Yanımdaki hamalla yola çıktık. İhtiyardı. Kendinden büyük bir yük almıştı. Benim sırtımda ise birkaç bavul vardı sadece, onunkinin çeyreği... Diyordum ki içimden "Çok gitmeden kıvrılırsa titreyen bacakları, yüklenirim sırtındaki yükün yarısını!.." Nitekim çok geçmeden dedi ki: - Mola vakti. Gel biraz dinlenelim!... - Ne molası, dedim ona hayretle. Ben daha terlemedim!.." Sözüme aldırmadı. Durdu. Çöktü. Salarken yükünün ipini - Sen de dinlen hadi" dedi. Benim canım sıkılmıştı bu işe. Genç olduğumu, ondan kuvvetli olduğumu, bunun gibi bir bunakla yola çıkmamın ne büyük hata olduğunu düşünüyordum. O ihtiyar, bir bacağını azıcık uzatmış halde sessizce dinleniyorken, ben huzursuz bir şekilde ayakta dolanıyordum. Bir saat kadar sonra yine durdu, oturdu, dinlendi. Ben kızgınlıkla dolandım etrafında... "Yükünü indirip sen de dinlen", demesine aldırmadım, ona daha çok kızdım... Sonra yine durdu. Bana da dinlenmemi söyledi yine ama dinlenmedim. Yarım saat sonra "dinlenelim mi" diye sordu, aksi aksi başımı salladım... Kaçıncı molasıydı hatırlamıyorum, birden bire dizlerimin bağı çözüldü. Kafamın içinde uçuşan kara kara sinekler sustu, çöküp kaldım. Kayış kolumdan çıktı, sırtımdaki bavullar kaydı. Ne kadar zaman geçtiğini fark etmedim. Uyumuştum da uyandım mı, yoksa bayılmıştım da ayıldım mı anlamadım... Baktım kendi kocaman yükünün üzerine benim bavullarımı da bağlamıştı. Küçük tasına birazcık su koyup dudağıma dayadı, içtim. Sonra koluma girerek; - Hadi kalk, dedi. Bana yaslan. Ağır ağır gider ve bir süre sonra gene dinleniriz." Dediğini yaptım. Omzundan güç aldım, ama asıl anlattıkları iyi geldi bana. - Ben yılların hamalıyım, dedi. Nice pehlivan yapılı adamlar gördüm. Çoğu, dinlenmek istemediklerinden yükleriyle birlikte kendilerini de toprağa serdi sonunda... Halbuki bir yükü "taşımak" bizim işimiz, "altında ezilmek" değil!... Unutma ki bir yük, taşıdıkça ağırlaşır. Dinlenerek sen yükünü hafifletiyorsun! Belki günün birinde hamallığın şekli değişir. Belki o günleri ben göremem. Ama sen kavuşursan o zamanlara, aman ha; kafanın içinde de sakın yük taşıma... Akşamları bırak ve hafifle... Sabah dinlenmiş olarak yeniden tekrar taşırsın yükünü. Bizim işimiz, bugünü yarına taşımak, bugünün altında yok olmak değil. Çünkü yarınlarda bizi bekleyenler var, taşıdıklarımızı bekleyenler... Alıntıdır...

Teşekkürler..

Zaten sorunlarımızı dostlarımızla paylaşmamızın nedenlerinden biri de; Farklı bir bakışın, bize farklı davranabilme kapısı aralama ihtimali değil midir? Çözümsüz gibi gördüğünüz sorunlar konusunda paradigma değiştirmenin önemi vardır. Aslında hayatımızı, başarımızı, mutluluğumuzu belirleyen bizim kendi davranışlarımızdır. Bir insanın herhangi bir konudaki davranışını veya konuşmasını garipseyebiliriz. Bu hikaye; Onu cevaplamadan önce bu davranışın nedenini çözümlemeğe çalışmayı öneriyor. Çözümlemek mümkün olmasa bile bu konuda düşünmek bile duyduğumuz ve de ifade etmek istediğimiz tepkiyi bir nebze olsun azaltacaktır. Netice itibariyle; Karşılaştığınız sorunları, o sorunları yarattığınız düşünce düzleminde kalarak çözemezsiniz. Teşekkürler Sergeant.. Simon

Bu kıssadan şu hisse'yi çıkarabiliriz ; Dünden ders çıkar, bugünün tadını çıkar ve kendini yarına hazırla, emeklerine sağlık kardeşim

süper bir yazı olmuş teşekkürler... gercekten durup düşünmemizi sagladın.. saygılar.

güzel ve ders çıkartmalık bi hikaye saol)

Kabaca toparlamak gerekirse < acele eden ecele gider > sakin sağlam emin adımlarla ilerlemek lazım hayatın her anında satranç oyuncusu gibi bir hamle yapmadan evvel ondan sonraki hamleyide hesap etmek gerekir.. elinize sağlık saygılar..

Eskinin hamallari bile prof.. gibiymis))Cok guzel bir hikayeydi insani yasatan tek yarinlardan olan beklentisi galiba.. Emeginize saglik..