daha önce ben vermiştim http://www.wardom.org/forum/showthread. php?t=70472

oke yaf verilmiş ama ben görmemiştim işte sayende okumuş oldum teşekkürler..

Özür Dilerim son paragrafı arattım ama bulamadım Tekrar özür dilerim

Evlilik, inanmadığım halde içerisinde 12 seneyi bitirdiğim bir kurum benim için... 12 senede 40 çift arkadaşımın son verdiği kurum ayni zamanda da... Evliliğimin bu kadar uzun sürmesinin gizi belki de kuruma inanmamaktan geçiyor. Evliliği toplumun dayattığı şekilde yaşamamaktan... Nedir bu dayatmalar? Erkeğin muhakkak kadından yasça büyük olması, eğitim seviyesinin erkeğin lehine ya da en azından eşit olması bunların sadece ikisi... Olmaz, yürümez diyor toplum... Erkek yasça büyük olmalı ki, kadına "höt" dediğinde oturmalı kadın... Ya da yumuşatıyorlar; efendim kadın erkekten önce çöktüğü için küçük olmalıymış yaşı... Eğitimde de böyle.. Kadının çok okumuşu bilmiş olurmuş, evde kalmakmış layiki EŞİM BENDEN 2 YAS BÜYÜK; ne "höt" dememe gerek kaldı 12 senede, ne de benden önce çöktü... Yıllar içinde ben yaşlandıkça o Gençleşti,"oo Hüseyin bey kapmışınız çıtırı esprilerine muhatap dahi oldum. Kulağa gelen müzik tekse de, onu oluşturan notalar farklıdır der Halil Cibran... Bunu unutmadık biz. Ben konuşurken o dinledi, Ben dinlerken o konuştu 12 sene. O öfkeliyken ben, ben öfkeliyken o "haklisin birtanem..." dedik, öfke bitip fırtına durulduğunda "ama bir de böyle düşün" de dedik fikrimizi savunurken. Farklı insanlar olarak görmedik birbirimizi, ayni amaç için savaşan neferlerdik bu hayatta... Asla bilmedik ne kadar para kazandığımızı, ortak cüzdanımızdan gerektiği kadar aldık... Ne kadar çalarsa çalsın masanın üstünde telefon, kim bu saatte arayan karsı cins diye sorgulamadık da ama... Sevginin en büyük dostuydu bizim için "güven"... Ve güvenin ardına saklanmış bir "saygı" vardı daima... Ne kavgalar, ne badireler atlattık 12 senede... Eee ülkeler neler gördü, biz çekirdek aile mi sütliman yasayacaktık... Öyle bir girdik ki birbirimize, ben ilk kez odamın dışında yattım bir gece, misafir odasında... Gece yarısı kapı açıldı, eşim "ne yapıyorsun burada?" diye sordu kapının esiğinden, "uyuyorum" dedim buz gibi bir sesle... Gitti, gelmesi 1 dakikasını almıştı elinde yastıkla... "kay yana" dedi daracık yatakta. "ne yapıyorsun?" dediğimde "benim yerim senin yanın, sen gelmezsen ben gelirim" dedi... Anladım ki o gece, en uzun kavgamız yat saatine kadar sürecek... Ve bence doğrusu da bu... Özen gösterdik o günden sonra, evin her yerinde kavga ettik, yatak odamız hariç... Kırsak da zaman zaman kalplerimizi, asla kin tutmadık birbirimize... Toplum kurallarıyla oynasaydık bu oyunu belki de 41 inci çift olacaktık o listede... Ama oyunun kurallarını biz koyduk... Nede olsa bizim oyunumuzdu, oynanan... Evlilik; hesapsız içine dalınması gereken bir oyun bence... Topluma kulaklarını tıkayarak hem de... Ne benim, ne de bizim sözlerimizle... Sadece gönlünüzden geçtiğince... Dediği gibi Ataol Behramoğlu'nun; "... Yasadıklarımdan öğrendiğim bir şey var: Yasadın mı büyük yasayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına. Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır. Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana..." Alıntıdır arkadaşlar Ama ben çok beğenirim Kendi hayatımda uyguladım ve Bana ve aileme çok Faydası Dokundu... alpi_09 En istikrarlı üye 2 Ağustos 2006