Ne gerek vardı ki yani yazık.. iynx. Forever

İlk önce kısa bi bilgi : İstanbul adaları içinde, Adalar kümesine en uzak olan adamız Sivriada; piramitsi bir görünüme sahiptir. Eski ismi "Oxia" olan bu ada, bir dağın deniz yüzeyinde kalan uç kısmından meydana gelmekte ve yüksekliği 90 metredir. Güney cephesinde bir tatlı su kuyusu ve yatçılar tarafından kullanılan küçük bir liman bulunan adanın, en yakın komşusu Yassıada ile arasında 1.7 km mesafe vardır. Hayırsızada olarak da bilinen Sivriada, deniz mahsulleri yönünden bereketli bir bölgenin ortasındadır. Tepesinde bir fener bulunan ada, Bizans döneminde diğer İstanbul adaları gibi sürgün adası olarak kullanılmasının yanı sıra, inzivaya çekilen Bizans din adamlarını da uzun yıllar ağırlamıştır. 10. yy. dan beri var olduğu tahmin edilen, melek Mihail'e adanmış Sivriada manastırı; adanın günümüze ulaşmış en önemli tarihi kalıntısıdır. Adaya sürgün edilen mahkumların ve inzivaya çekilen keşişlerin yalnızlık içinde geçirdikleri ızdırap dolu günlerin cansız şahidi olan bu manastır; uzun yıllardır yerleşimin olmadığı adada, aynı yalnızlık içinde son demlerini yaşamaktadır. 1911 yılında istanbul'un başıboş köpeklerinin Sivriada'ya terk edilmesi, adanın son sürgünü olarak ada tarihindeki yerini almış; adaya terk edilen bu köpeklerin açlıktan birbirlerini yemesi akabinde İstanbul'da yaşanan büyük deprem, köpeklere reva görülen acımasızlığa yorulmuştur İşte hikayemiz de burda başlıyo: 1910 yılında istanbul sokaklarındaki 80.000 köpek hayırsızada'ya bırakılmıştır. adadaki köpeklerin durumunu bizzat gözlemlemek isteyen fransız bir gazetecinin yazdıkları şöyledir: (kaynak: dr. zekai muammer tunçman 1965, türk mikrobiyoloji yayını, s: 115-122) "dayanılmaz derece sıcak vardı. etkisinden kurtulmak için kabineme çekidim. vapur durmuştu. biraz kestirmiştim. hemen kalktım. acele merdivenleri çıkarak güverteye kendimi attım: küme küme köpek cesetleri ve etrafa yayılan çok fena bir koku. kaptan köprüsünde toplanmış olan arkadaşlarımın yanına çıktım. hepsi mendilleriyle burunlarını tıkamışlardı. koku o derece dayanılmaz bir hal almıştı ki ikinci kaptan emir verdi! kamaraların kapılarını, pencerelerini kapadılar. vapurun diğer kısımları da kapatıldı. bir mil uzakta ağaçtan, bitkiden oluşmuş yalçın bir kayadan ibaret olan ada gözüküyordu. güneşin parlak ışınları görme kabiliyetimizi azaltmış olduğundan üzerinde bulunan hayvanları önce farketmemiştim. zannediyordum ki bu ada üzerinde taşlar hareketli, büyük bir kütle halinde çalkalanıyor, kaynaşıyor. bu yanlış görüşü güneşin etkisi yapıyor diye düşünmüştüm. yalçın kayanın üstünde köpekler karınca gibi kaynıyor. bir kısmı kıyıya yayılmış, güneşin yakıcı sıcağından kurtulmak için ve biraz serinlemek için kendilerini suya atmışlar. diğer bir kısmı tepelere tırmanmış adeta tiyatrolardaki panıramaları andıran acıklı bir tablo vücuda getirmiş. yaklaştıkça durum ve görünüşler dah belirleniyor. dürbüne ihtiyaç duymaksızın gözlerimizle her şeyi, bu zavallı hayvanın çaresiz çırpınışlarını elemle görüyor ve izliyorduk. köpeklerin en büyük kısmı sahili takip eden kayalık üzerinde toplanmıştı. pek çokları güneş hararetinden kavrulmuş, serinlemek için var güçleriyle suda yüzüyorlar, son takatlarına kadar suda kalmak istiyorlar. ötede beride görülen cesetlerin etrafında dolaşarak, çabalayarak bir parça et koparmaya çalışıyorlar... karadaki diğer kısmı ufak bir gölge bulabilmek için taş kovuklarına sığınmak üzere delik, deşik arıyorlar... diğer bir kısmı ise adeta delirmiş gibi oraya buraya koşuyorlar, sürekli kendi etraflarında dönüyorlar... seslerini şimdi tam olarak duyuyorduk. işittiğimiz bu feryatlar köpek havlaması değil adeta insan feryadı idi. kaptan geminin düdüğünü çaldırdı. zavallı hayvanlar bir yardım sesi duymuş gibi heyecanlandılar. bu sese hayvanların nasıl yalvarırcasına cevap verdiklerini size anlatamam. bilmem göz önüne getirebiliyor musunuz? feryat ve inilti saçan bir yalçın kaya. bir yanardağ ki ateş yerine feryat, duman yerine cesetler saçıyor. bu kızgın zemin üzerinde su, yiyecek için ağızları açık köpekler... etrafında martıların uçuştuğu cesetler kısım kısım denizde lekeler oluşturuyor. vapur hareket etti. zavallı köpekler yine bizleri son bir ümit ile takibe çalışarak çırpınıyorlar. hiçbirşeyden habersiz geminin dalgaları onları büsbütün baturuyor, boğuyor, öldürüyordu. ne karada ne denizde ölümden başka onlara el uzatan yoktu. uzaktan bir romorkör'ün adaya doğru geldiğini gördük. arkasında iki mavna köpek dolu kafeslerle aynı adaya gidiyor. hayırsız ada'nın aç sakinlerine istanbul'dan taze köpek getiriyorlardı. biz uzaklaştık. marmara'nın yüzü üzerinde siyah bir nokta halinde kalan bu müthiş manzaralı adadan bakışlarımızı ayıramıyorduk... Yorum siz değerli wuser'ların... -