teşekkürler alper kardeş.. çok güzel bir konu.. alpi_09 En istikrarlı üye 4 Kasım 2007

Pir-i muğan hak Mustafa, şüphesiz bilin; Nereye varsanız, vasfını deyip ululayın; Selam verip Mustafa'ya ümmet olun; O sebepten altmış üçte girdim yere. Dokuzumda dolanmadım doğru yola; Tebbürk deyip alıp yürüdü elden ele; İnanmadım bu sözlere kaçtım çöle; O sebepten altmış üçte girdim yere. On yaşında oğul oldun Kul Hace Ahmet; Haceliğe bina koydun, kılmadan taat; Haceyim, deyip yolda kalsan, vay ne hasret; O sebepten altmış üçte girdim yere. 3. H İ K M E T Sabahları kulağıma nida geldi; "Zikr et!"dedi, zikrini deyip yürüdüm işte. Aşksızları gördüm ise, yolda kaldı; O sebepten aşk dükkanını kurdum işte. On birimde rahmet denizi dolup taştı; "Allah!" dedim, şeytan benden uzaklaştı; Geçici heves, ben-sen fikri durmayıp göçtü; On ikide bu sırları gördüm işte. On üçümde nefs arzusuna kapılıverdim; Nefs başına yüzbin bela tutup saldım; Kibirlenmeyi yere vurup yenebildim; On dördümde toprak gibi oldum işte. On beşimde huri, gılman karşı geldi; Baş eğerek, el bağlayıp tazim kıldı; Firdevs adlı cennetinden habersi geldi; Didar için hepsini terk ettim işte. On altımda bütün ruhlar nasip verdi; "Size mübarek olsun!" diyerek Adem geldi; "Evladım!" deyip, boynuma sarılıp gönlümü aldı; On yedimde Türkistan'da bulundum işte. On sekizde kırklar ile şarap içtim; Zikrini deyip, hazır durup göğsümü deştim; Nasip kıldı, cennet gezip huriler kucakladım; Hak Mustafa cemalini gördüm işte. On dokuzda yetmiş makam gösteriverdi; Zikrini dedim, içim dışım temizlendi; Nereye varsam, Hızır Baba'm hazır oldu; Gavsu'l-gıyas mey içirdi, duydum işte. Yaşım yirmiye ulaştı, makamlar aştım; Allah'a hamd olsun, pir hizmetini tamamladım; Dünyadaki kurt ve kuşlarla selamlaştım; O sebepten Hakk'a yakın oldum işte. Mü'min değil, hikmet işitip ağlamıyor; Erenlerin dediği sözü dinlemiyor; Ayet, hadis manasını anlamıyor; Bu rivayeti Arş üstünde gördüm işte. Rivayeti görüp Hak'la söyleştim ben; Yüz bin türlü meleklerle yüzleştim ben; O sebepten Hakk'ı anıp izleştim ben; Can ve gönlümü O'na feda kıldım işte. Kul Hace Ahmed, oldu yaşın yirmi bir; Ne yapacaksın, günahların dağdan ağır; Kıyamet günü azap kılsa, Rabb'im kadir; Eya dostlar, nasıl cevap vereceğim işte. 4. HİKMET Hoş gaipten kulağıma ilham geldi; O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. Hep ulular yığılıp bana nimet verdi; O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. Ben yirmi iki yaşta fani oldum; Merhem olup gerçek dertliye deva oldum; Sahte aşıka, gerçek aşıka tanık. O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. Eya dostlar, erdi yirmi üçe yaşım; Davam yalan, tamamı boş taatlarım; Kıyamet günü ben çıplak, şaşı ne yapayım? O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. Ben yirmi dört yaşa girdim, Hak'tan uzak; Ahirete varır olsam, hani hazırlık? Öldüğümde toplanıp vurun yüz bin dayak; O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. Cenazemin arkasından taşlar atın; Ayağımdan sürüyerek mezara iletin; "Hakk'a kulluk kılmadın." deyip döğüp tepin; O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. Günah ile yaşım oldu yirmi beş; Sübhan Rabb'im, zikr öğretip göğsümü deş; Göğsümdeki düğümleri sen kendin çöz; O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. Ben yirmi altı yaşta sevda kıldım; Mansur gibi didar için kavga kıldım; Pirsiz dolaşıp dert ve halet peyda kıldım; O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. Ben yirmi yedi yaşta piri buldum; Gördüğüm her sırrı perde ile sarıp örttüm, Eşiğine yaslanarak izini öptüm; O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. Ben yirmi sekiz yaşta aşık oldum; Gece yatmayıp, mihnet çekip sadık oldum; Ondan sonra dergahına layık oldum; O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. Yirmi dokuz yaşa girdim, harap halim; Aşk yolunda toprak gibi olamadım; Halim harap, bağrım kebap, yaş dolu gözüm; O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. Otuz yaşta odun kılıp yandırdılar; Hep ulular yığılıp dünya koydurdular; Vurup, söğüp, yalnız Hakk'ı sevdirdiler; O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. Kul Hace Ahmet, dünya koysan, işin biter; Göğsünden çıkan ahın Arş'a yeter; Cen verende hak Mustafa elinden tutar; O sebepten Hakk'a sığınıp geldim işte. 5. HİKMET Birdenbire durduğumda hep ulular; Hak aşkını gönlüm içine saldı dostlar. Hızır Baba'm hazır durup lutf ederek Yardım edip, elimden tutup aldı dostlar. Otuz birde Hızır Baba'm mey içirdi, Vücudumdan Azazil'i tamamen kaçırdı; Tutkun oldum, günahlarımı Hak geçirdi; Ondan sonra Hak yoluna saldı dostlar. Otuz iki yaşta geldi Hak'tan ferman: Kulluğuma kabul kıldım, kılma arman; Can verdiğinde sana vereyim nur-ı iman; Garip canını mutlu olup güldü dostlar. Halık'ımdan haber erişti, şakir oldum; Her kim söğse, belki tepse, sabir oldum; Bu alemde uyumayıp hazır oldum; Geçici heves, ben-sen fikri gitti dostlar. Otuz üçte saki olup mey dağıttım; Şarap kadehi ele alıp doyasıya içtim; Asker yığıp şeytan ile çok vuruştum; Allah'a hamd olsun, iki nefsim öldü dostlar. Otuz dörtte alim olup bilen oldum; "Hikmet söyle!" dedi rabb'im, diyen oldum; Kırklar ile şarap içtim, yoldaş oldum; İçim dışım Hak nuruyla doldu dostlar. Otuz beşte mecside girip gün geçirdim; Taliplere aşk dükkanını çokça kurdum; Eğri yola kim girdiyse, söğdüm, vurdum; Aşıklara Hak'tan müjde erdi dostlar. Otuz altı yaşta oldum sahip-kemal; Hak Mustafa gösterdiler bana cemal; O sebepten gözüm yaşlı, boyum bir dal; Aşk hançeri yürek, bağrımı deldi dostlar. Otuz yedi yaşa girdim, uyanmadım; İnsaf kılıp Hakk'a doğru yönelmedim; Seher vakti ağlayarak inlemedim; Tevbe kıldım, hacem kabul kıldı dostlar. Otuz sekiz yaşa girdim, ömrüm geçti; Ağlamayım mı, ölüm vaktim yakınlaştı; Ecel gelip kadehini bana tuttu; Bilmeden kaldım, ömrüm sona erdi dostlar. Otuz dokuz yaşa girdim, kıldım hasret; Vah ne yazık ömrüm geçti, hani taat? Taat kılanlar Hak önünde hoş saadet; Kızıl yüzüm taat kılmadan soldu dostlar. Saç ve sakal iyice ağardı, kara gönlüm; Mahşer günü rahm etmesem, harap halim;; Sana malum, amelsizim, çoktur günahım; Hep melekler günahımı bildi dostlar. Pir-i muğan cür'asından katre tattım; Yol bulayım diye gece uykuya attım; Allah'a hamd olsun, lutf eyledi, nura battım; Gönül kuşu la-mekana ulaştı dostlar. Kıyametin şiddetinden aklım hayran; Gönlüm korkar, canım erir, evim viran; Sırat adlı köprüsünden gönlüm lerzan; Aklım gidip, şaşkın olup kaldım dostlar. Kul Hace Ahmed, kırka girdin kır nefsini; Burada ağlayıp ahirette temizle kendini; İman postu şeriattir, tarikat bil esasını; Tarikata giren Hak'tan nasip aldı dostlar. 6. HİKMET Ya ilahim, hamdın ile hikmet dedim; Zatı ulu hacem, sığınıp geldim sana. Tevbe kılıp günahımdan korkup döndüm; Zatı ulu hacem, sığınıp geldim sana. Kırk birimde ihlas kıldım, yol bulayım diye; Erenlerden gördüğüm her sırrı örteyim diye; Pir-i muğan izini alıp öpeyim diye; Zatı ulu hacem, sığınıp geldim sana. Kırk ikide talip olup yola girdim, İhlas ile yalnız Hakk'a gönül verdim; Arş, Kürsü, Levh'ten geçip Kalem'i gezdim; Zatı ulu hacem, sığınıp geldim sana. Kırk üçünde Hakk'ı izleyip nale kıldım; Göz yaşımı akıtarak jale kıldım; Çöller gezip ben kendimi vale kıldım; Zatı ulu hacem, sığınıp geldim sana. Kırk dördümde muhabbetin pazarında, Yakamı yırtıp, ağlayıp yürüdüm gülzarında; Mansur gibi başımı verip aşk darında; Zatı ulu hacem, sığınıp geldim sana. Kırk beşinde senden hacet dileyip geldim; Yaptığım hatalı işler için tevbe kıldım; Ya ilahım, rahmetini sonsuz bildim; Zatı ulu hacem, sığınıp geldim sana. Kırk altımda zevkım, şevkım dolup taştı; Rahmetinden katre damladı, şeytan kaçtı; Hak'tan ilham refik olup, kapısını açtı; Zatı ulu hacem, sığınıp geldim sana. Kırk yedimde yedi yandan haber yetti, Saki olup şarap kadehini hacem tuttu; Şeytan gelip, nefs hevayı kendisi yuttu; Zatı ulu hacem, sığınıp geldim sana. Kırk sekizde aziz candan bizar oldum; Günah derdi uyuşturdu, hastalandım; O sebepten Hak'tan korkup uyanık durdum; Zatı ulu hacem, sığınıp geldim sana. Kırk dokuzda aşkın düştü, kavrulup yandım; Mansur gibi hısımlardan uzaklaştım; Türlü türlü cefa değdi, kabullendim; Zatı ulu hacem, sığınıp geldim sana. Elli yaşta "Er benim" dedim, fi'lim zayıf; Gözlerimden kan dökmedim, bağrımı ezip; Nefsim için yürür idim, it gibi gezip; Zatı ulu hacem, sığınıp geldim sana. 7. HİKMET Kul huva'llah sübhana'llah'ı vird eylesem, Bir ve Var'ım didarını görür müyüm? Baştan ayağa hasretinde dert eylesem, Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? Elli birde çöller gezip otlar yedim; Dağlara çıkıp, taat kılıp gözümü oydum; Didarını göremedim, candan doydum; Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? Elli iki yaşta geçtim evden barktan; Evim barkım ne ola ki belki candan; Baştan geçtim, candan geçtim, hem imandan; Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? Elli üçte vahdet şarabı nasip kıldı; Yoldan azan şaşkın idim, yola saldı; "Allah!" dedim,"Lebbeyk!" deyip elimden tuttu; Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? Elli dörtte vücudumu nalan kıldım; Marifetin meydanında cevlan kıldım; İsmail gibi aziz canımı kurban kıldım; Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? Elli beşte didar için dilenci oldum; Kavruldum, yandım, kül gibi yokluğa erdim; Allah'a hamd olsun, didar izleyip tamamladım; Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? Elli altı yaşa erdi dertli başım; Tevbe kıldım, akar mı ki gözde yaşım; Erenlerden pay almadan içim dışım; Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? Elli yedi yaşta ömrüm yel gibi geçti; Eya dostlar, amelsizim, başım karıştı; Allah'a hamd olsun, pir-i muğan elimden tuttu; Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? Elli sekiz yaşa girdim, habersizim; Nefsimi alt-üst eyle, kahhar Rabb'im; Himmet versen, şom nefsime teber vurayım; Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? alpi_09 En istikrarlı üye 3 Kasım 2007

Şehitler Tepesinde Ebedileşen ARİF NİHAT HOCA Arif Nihat Asya gençlik çağında başladığı şairliği yetmiş yıllık ömrünün sonuna kadar devanı ettirebilen nadir sanatkarlardandı. Onunla beraber yola çıkanların çoğu bir noktada kalmışlardır. Çünkü yetiştikleri devir ve sosyal çevre herkesi buna zorluyordu. Düşününüz : Savaştan yeni kurtulmuş fakir ve dertli bir millet. Ha rap ve perişan bir vatan.. Arkadan köklü ve hoyat bir kültür ihtilali. Milli kültürün red ve inkar edilmesi. Türk şiir sanatının hor görülmesi. Bütün mazinin kötülenmesi. Dokuz asırlık muhteşem yazı dilinin -değiştirilmeye kalkışılması. Bizde hiçbir geleneği olmayan Batı San'at anlayışının devlet eliyle kabul ettirilmesi Sonra tepeden inme ihtilaller inkılaplar, darbeler. Tek partili baskı rejimleri: Saldırgan yabancı ideolojiler. Yıkıcı ve bölücü akımlar. Mukaddes ve yüce bildiğimiz bütün milli değerlerin yok edilmesi. Milliyetçiliğin ayıp, Türkçülüğün suç ülkücülüğün çağ dışı sayılması Maddecilikle, Hümanizmin en itibarlı görüş olması. Şiir zevk ve seviyesinin sıfır noktasına yaklaşması... İşte rahmetli Arif hoca hayatının tam elli yılını böyle bir cemiyette geçirmiştir. Ama bu kötü şartların hiç biri Onu şairlikten vazgeçiremedi. Onun şiirlerinin san'at seviyesini düşüremedi. Duygu coşkunluğunu durduramadı, ilhamını kurutamadı. Hayal dünyasını daraltamadı. Ümitlerini kırıp heyecanını sınırlayamadı. Gerçekten, edebiyat meraklıları kabul etmektedirler ki, geçen yarım asırda şiir telakkisi defalarca değiştiği halde, Arif Nihat beğin eserleri hem san'at değerini hem de şahsiyetini aynen muhafaza etmiştir. Rahmetli şair, elli yıl boyunca, tekrara düşmeden devamlı yazmış ve eskimeden kendini yenilemiştir. Dil ve üslupta olsun, tem ve konuda olsun tamamıyla milli kalmış fakat çağın değer ölçülerinin de üstüne çıkmıştır. Bilhassa, pek az san'atkara nasip olan şekil - muhteva ahengi ile milliyetçilik ve şairlik şahsiyetini en güzel tarzda telif edebilmiştir. Arif Nihad Asya'nın şiirleri iki tarafı da keskin kılıç gibidir. Yalnız milli heyecan duymak için okuyanlarda aynı lezzeti alırlar. Dozu çok iyi tayin edilmiş her terkipte görüldüğü gibi. Arif hoca Türkçeyi çok iyi biliyor ve yerli yerinde kullanıyordu. Her sözün hakiki, mecazi tarihi ve mahalli manasından istifade ederdi. İkinci Meşrutiyetten sonra gelişip Cumhuriyetin ilk on yılında zirvesine ulaşan Türk edebiyat dilinin bütün incelik ve zenginliği Arif Nihad Asyanın eserlerinde sergilenmiştir. Bu sayede, bir haçlı zihniyetiyle üst üste saldırıya uğrayan güzel Türkçe ayakta kalabilmiştir. Bin yıllık tarihi olan şiirimiz de son kırk yıl içinde aynı tehlikeyle karşılaşmıştı. Cemiyet zorla maddeci dünya görüşüne itilince günün edebiyatı da buna uydu. Kuru, soğuk, kaba ve laubali bir sür modası ülkemizi istila etti. Manasız, cansız, çirkin ve cılız uydurma kelimeler edebiyatımızın baş köşesinde yer buldu. Daha sonra bunu, tamamıyla batıdan aktarılan taklitçi ve ihtilalci şiir takip etti. Böylece şiirden uzak şairler, san'atla alakası kesilmiş romancı ve hikayeciler türedi. Bunlar bir merkezden emir alıyormuş gibi, yularca, aynı dağınık üslup ve uydurma dil ile üç beş konuyu: yazıp durdular. Genç nesilleri bu tipi sahte edebiyata ve yalancı san'ata şartlandırmağa çalıştılar. Ayrıca şiir ve edebiyatın halisine, milli, yerli ve kendi köküne bağlı olanına insafsızca saldırdılar. San'atını bu vadide devam ettirenleri, ağır bir suç işliyormuşçasına, ayıpladılar, karaladılar. İşte, Arif Nihad beğ, böylesine saldırgan bir çevrenin ortasında dahi milli ve halis san'at anlayışını değiştirmedi. Dilini bozmadı. Türk'ün tarihine, kahramanlığına zengin kültür hazinelerine ve bin bir çilesine sırt çevirmedi. Eski ve uzak vatanımızı, bir gün efsaneleşen Turan İllerini ve yaslı yaralı Türkleri hiç unutmadı. Tabii Türkiye'nin cennet köşelerini, buralarda yatan dünkü yiğitleri, gazileri, Alperenleri ve yanımızda - yöremizde yaşayan dertli insanlarımızı da ihmal etmedi. Savaşı, zaferi, şehit ve gazileriyle bütün milli tarihimiz Ona ilham kaynağı oldu. Camilerimiz, Kervansaray, türbe, çeşme ve köprülerimizle bütün milli san'at yadigarlarımız Onu coşturdu. Atımız, pusatımız, kopuzumuz, davul, zurna ve halaylarımızla bize ait olan her değer Onun mısralarında ebedileşti. Büyük başbuğlardan adsız kahramanlara kadar nice yiğit Onda yepyeni hüviyetler kazanarak geçit resmi yaptı. Ve O, elinde, en kutsal varlığımız olan Bayrakla Şehitler Tepesinde ebedileşti... Doç. Dr. NECMETTİN HACIEMİNOĞLU alpi_09 En istikrarlı üye 8 Kasım 2007

Altmış birde utanmışım ilahımdan; Eya dostlar, çok korkarım günahımdan; Candan geçip penah dileyim Allah'ımdan; Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? Altmış iki yaşta Allah ışık saldı; Baştan ayağı gafletlerden kurtarıverdi; Can ve gönlüm, akıl ve idrakim "Allah!" dedi; Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? Altmış üçte nida geldi:Kul yere gir; Hem canınım, cananınım, canını ver; Hu kılıcını ele alıp nefsini kır! Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? Kul Hace Ahmed, nefsi teptim, nefsi teptim; Ondan sonra cananımı arayıp buldum; Ölmeden önce can vermenin derdini çektim; Bir ve Var'ım, didarını görür müyüm? 8. HİKMET Vah ne yazık, ne yapacağım gariplikte? Gariplikte gurbat içinde kaldım işte. Horasan'ı, Şam'ı, Irak'ı niyet kılıp Garipliğin çok kadrini bildim işte. Neler gelse, görmek gerek o Hüda'dan; Yusuf'unu ayırdılar o Ken'an'dan; Doğduğum yer o mübarek Türkistan'dan; Bağrıma taşlar vurup geldim işte. Gurbet değdi Mustafa gibi erenlere, Otuz üç bin sahabe ve yaranlara, Ebu Bekir, Ömer, Osman, Murtaza'ya, Gurbet değdi onlara hem, dedim işte. Gurbet değse, pişkin kılar çok hamları Bilgili kılar, seçkin kılar çok amları, Keçe giyer, bulsa yiyer taamları; Onun için Türkistan'a geldim işte. Gariplıkte yüz yıl dursa, yine mihman; Tahtı, bahtı, bostanları yine zindan; Gariplikte kul oldu o Mahmut Sultan; Ey yarenler, gurbet içinde yandım işte. Gariplikte Arslan Baba'm arayıp buldu; Gördüğü sırları perde ile sarıp örttü; "Allah'a hamd olsun, gördüm."dedi, izimi öptü; Bu sırları görüp hayran kaldım işte. Arzuluyum akrabalık vileyete, Büyük babam ravzaları Ak Türbet'e, Babamın ruhu saldı beni bu gurbete; Bilmem ki ben nasıl taksir kıldım işte. Kul Hace Ahmet, söylediği Hakk'ın yadı; İşitmeyen dostlarına kalsın öğüdü; Gurbet çekipöz şehrine dönüp geldi; Türkistan'da mezar olup kaldım işte. 9. HİKMET Gönül gözünü parlatmadan taat kılınsa, Dergahında makbul olmaz, bildim işte. Hakikatten bu sözleri iyice öğrenip La-mekanda Hak'tan dersler aldım işte. Bir ve Var'ım dersler verdi perde açıp; Yer ve gökte duramadı şeytan kaçıp; İşret kılıp, vahdet şarabından doyasıya içip; La-mekanda Hak'tan dersler aldım işte. Aşk makamı türlü makam, aklın yetmez; Baştan başa zorluk, cefa, mihneti gitmez; Melametler, ihanetler kılısa, geçmez; La-mekanda Hak'tan dersler aldım işte. Aşk belası başa düşse, nalan kılar; Aklını alıp, şaşkın kılıp, hayran kılar; Gönül gözü açılınca giryan kılar; La-mekanda Hak'tan dersler aldım işte. Seher vakti ağlar idim, nida geldi; "Didarımı göstereyim." Diye vade kıldı; Aklımı alıp, şaşkın kılıp aşkını saldı; La-mekanda Hak'tan dersler aldım işte. Burada cefa çekenlere didarı taht; Mahşer günü bağışlar hem taht, hem baht; Yarattığında aşıka kendisi kıldı ahd; La-mekanda Hak'tan dersler aldım işte. Çöller gezip, halktan bezip aşkı sor sen; Kulu olsan, Hak'tan korkup ağlayıp yürü sen; Didarını ister isen, hazır ol sen; La-mekanda Hak'tan dersler aldım işte. Gözlerimden kanlar döküp yad etmedim; Yüz bin türlü mihnet verdi, dad etmedim; Senden korkup hasta gönlümü şad etmedim; La-mekanda Hak'tan dersler aldım işte. Allah derdi satılmaz ki satın alsan; Pir-i muğan hizmetinde toprak olmasan; Hak yoluna giremezsin, pak olmasan; La-mekanda Hak'tan dersler aldım işte. Ey yaranlar, aşk derdine çare olmaz; Diri oldukça aşk defteri tamamlanmaz; Dar lahidde kemikleri ayrılmaz; La-mekanda Hak'tan dersler aldım işte. Aşk padişah, aşık fakir, nefes alamaz; Hak'tan izin olmayınca konuşamaz; Hak öğüdünü alan dünya peşinde koşmaz; La-mekanda Hak'tan dersler aldım işte. Kul Hace Ahmed, yedi yaşta dersler aldım; Sekizimde dünyayı da, ahireti de terk eyledim; Dokuzumda ben Hüda'mı hazır bildim; La-mekanda Hak'tan dersler aldım işte. 10. HİKMET Kadir rabb'im kudret ile nazar kıldı; Mutlu olup yer altına girdim işte. Garip kulun bu dünyadan göçüp gitti; Mahrem olup yer altına girdim işte. Zakir olup, şakir olup Hakk'ı buldum; Dünya, ahret haram kılıp ezip teptim; Divane olup, rüsva olup candan geçtim; Gamsız olup yer altına girdim işte. Şomluğumdan dağlar, taşlar söğdü beni; Açık dille söğüp dedi:Fi'lin hani? Aşık olsan, önce varıp Hakk'ı tanı! Merhem olup yer altına girdim işte. Sizi, bizi Hak yarattı taat için; Ey acayip, içmek, yemek, rahat için; "Kalu bela" dedi ruhum mihnet için; Ethem olup yer altına girdim işte. Nefsim beni çok koşturdu, Hakk'a bakmadan; Gece gündüz gamsız yürüdüm, yaşım akmadan; Hevesleri, benlik davasını ateşe yakmadan; Gamla dolup yer altına girdim işte. Bir kul görsem, hizmet kılıp kulu oldum; Toprak gibi yol üstünde yolu oldum; Aşıkların yanıp sönen külü oldum; Hemdem olup yer altına girdim işte. Candan geçip mihnet çektim, kulum dedi; Kanlar yutup "Allah!" dedim, rahm eyledi; Cehennemde olmasın diyip tasalandı; Mutlu olup yer altına girdim işte. Bir gün değil, yirmi üçe erdi yaşım; Yazık Hakk'ı bulmamaktan kırık gönlüm; Yer üstünde sultanım diyip kibirlendim; Şakir olup yer altına girdim işte. Şeyhim diye dava kılıp yolda kaldım; Fes, sarığı değersiz bir pula satıp geldim; Boş istekler coşup taştı, yorulup kaldım; Huzursuz olup yer altına girdim işte. Başım toprak, kendim toprak, cismim toprak; "Hakk'a kavuşur muyum?" diye, ruhum müştak; Kavrulup yandım, olamadım asla ap-ak; Şebnem olup yer altına girdim işte. Pir-i muğan nazar kıldı, şarap içtim; Şibli gibi sema ılıp candan geçtim; Sermest olup insanlardan uzaklaştım; Zemzem olup yer altına girdim işte. Kul Hace Ahmed, nasih olsan, kendine ol; Aşık olsan, candan geçip bir defa öl; Cahillere desen, sözünü kılmaz kabul; Muhkem olup yer altına girdim işte. 11. HİKMET Aşk davasını bana kılma, sahte aşık; Aşık olsan, bağrın içinde göz kanı yok; Muhabbetin şevki ile can vermese, Boşa geçer ömrü onun, yalanı yok. Aşk bağını mihnet ile göğertmesen, Hor görülüp şom nefsini öldürmesen, "Allah!" diyip içine nur doldurmasan, Vallah, billah sende aşkın nişanı yok. Hak zikrini can içinden çıkarmasan, Üç yüz altmış damarını tepretmesen, Dört yüz kırk dört kemiğini kül kılmasan, Yalancıdır, Hakk'a aşıkolanı yok. Nefsten geçip kanaatı huy edinen, Hem kim tepse, razı olup boyun sunan, İyilere hizmet kılıp dua alan; Öyle aşıkın mahşer günü armanı yoktur. Rahatı atıp can mihnetinden hoşlananlar, Seherlerde can kaynatıp aş kılanlar, Boş hevesler, ben-sen fikrini terkedenler, Gerçek aşıktır, asla onun yalanı yok. Aşk derdini dertsiylere demek olmaz; Bu yolların engeli çok, geçmek olmaz; Aşk cevherini her namerde satmak olmaz; Habersizlerden aşk kadrini bilen yok. Aşka düştün, ateşe düştün, yanıp öldün; Pervane gibi candan geçip kor ateş oldun; Dertle doldun, gamla doldun, deli oldun; Aşk derdini sorsan, asla dermanı yok. Başın gider bu yollarda, hazır ol sen; Aşk yolunda ölmeden önce muhakkak öl sen; Pir eteğini sıkı tutup hizmet kıl sen; Hizmet kılanlardan asla yolda kalanı yok. Aşık değil, sevdiğine can vermese, Köylü değil, çapa yapıp nan vermese, Burada ağlayıp ahirette can vermese, Yolda kalır, Hüda lutfunu alanı yok. Ey habersiz aşk ehlinden beyan sorma; Dert iste sen, aşk derdine derman sorma; Aşık olsan, zahidlerden nişan sorma; Bu yollarda aşık ölse günahı yok. Zahid olma, abid olma, aşık ol sen; Mihnet çekip aşk yolunda sadık ol sen; Nefsi tepip dergahına layık ol sen; Aşksızların hem canı yok, imanı yok. Aşk sevdası kime düşse, rüsva kılar; Işık salıp Hak kendine şeyda kılar; Mecnun gibi aklını hep Leyla kılar; Allah şahit, bu sözlerin yalanı yok. Kul Hace Ahmed, candan geçip yola gir sen; Ondan sonra erenlerin yolunu sor sen; Allah deyip, Hak yolunda canını ver sen; Bu yollarda can vermesen, imkanı yok. 12. H İ K M E T Hoş gaipten yetişti, iyi sözüm teberrük; Aşık olsan ey talip, riyazette belin bük. Geceleri yatmayıp yaş yerine kanın dök; Arslan Baba'm sözlerini işitiniz teberrük. Arslan Baba'm dediler: Taliplerde yok ihlas; Pirin hazır olanda ne gerek Hızır İlyas? Pirin yoluna girende anmayın gavsu'l - gıyas; Arslan Baba'm sözlerini işitiniz teberrük. "Talibim ben" söylerler, vallah, billah na - insaf; Namahreme bakarlar, gözlerinde yok insaf; Kişi malını yiyerler, gönülleri değil saf; Arslan Baba'm sözlerini işitiniz teberrük. "Pir hizmetini kıldık; talibim." Diyip yürürler; Yiyip haram, mekruhu, torbalarına doldurdular; Gözlerinde nemi yok, halka içine girerler; Arslan Baba'm sözlerini işitiniz teberrük. "Pir hizmetini kıldık; talibim." diyip yürürler; Yiyip haram, mekruhu, torbalarına doldururlar; Gözlerinde nemi yok, halka içine girerler; Arslan Baba'm sözlerini işitiniz teberrük. Zakirim diyip ağlarlar, akmaz gözünden yaşı; Gönüllerinde gamı yok, her an ağrıya başı; Düzen, hile kılarlar, malum Hüda'ya işi; Arslan Baba'm sözlerini işitiniz teberrük. Talibim diye söylerler, gönlünde yok zerre şur; Gerçek talibi sorsanız, içi dışı gevherdir; Hakk'a ayan sırları, dedikleri safa nur; Arslan Baba'm sözlerini işitiniz teberrük. Suretleri bütün nakş, kıyametten korkmazlar; Fısk ve fücur kılarlar, günahlardan ürkmezler; Riya tesbihi ellerinde, ağlayıp yaş dökmezler; Arslan Baba'm sözlerini işitiniz teberrük. Riya tesbihi elinde, zünnar belde, bilseniz; Hak rızası budur ki aşk ticaretini kılsanız; Aşkını alıp mahşerde rüsva olup dursanız; Arslan Baba'm sözlerini işitiniz teberrük. Aşk yoluna girenler, Hak didarını görürler; Musa gibi mahşerde Hak'tan sual sorarlar; Sermest olup vasfında Hu zikrini kurarlar; Arslan Baba'm sözlerini işitiniz teberrük. İnşallah işideni Hak'tan dileyip alırım; Şeytan yolundan alıp hak yoluna salarım; Yardım etse Mustafa, günahlarını dilerim; Arslan Baba'm sözlerini işitiniz teberrük.

Ahmet AĞAOĞLU Siyasi alanda Türkçülük fikrini temsil eden Ağaoğlu, 1869'da Azerbaycan'ın Şişe şehrinde doğmuştur. Babası Mirza Hasan Bey, annesi Sarıca Ali adlı göçebe bir kavimden Taze hanımdır. Amcalarının Rusça, Arapça ve Farsça bilmeleri ve ailenin düzenlediği akşam sohbetlerinde metafizik ve ilmi konuların görüşülmesi Ağaoğlu'nun gelişiminde önemli yer tutar. Öğrenimine mahalle mektebinde başlamış ve babasından gizli Rusça dersleri almıştır. Babasının karşı çıkmasına rağmen dayısının desteğini alarak Rus tali mektebine yazılmıştır. O dönemde Şuşa'nın yarısı Türk yarısı Ermenidir. Okul Ermenilerin çoğunlukta olduğu semttedir ve okulda sadece beş Türk çocuğu vardır. Ağaoğlu, Ermenilerin Türk düşmanlıklarını burada görmüş ve yaşamıştır. 1884'de buradaki eğitimini tamamlayarak Realne Uçilişe'ye başlamıştır. Reel ilimlerin ağırlıklı olduğu okulu başarı ile tamamlamış, 1887'de yüksek öğrenim için Petersburg'a gitmiş, fakat sağlığı nedeni ile geri dönmüştür. 1888'de Paris'te hukuk mektebine başlamış, doğu kavimleri tarihi, Arapça, Acemce ve Türkçe dil derslerine devam etmiştir. Ağaoğlu 21 yaşında iken yazarlığa, Fransızca bir makale ile başlamıştır. Bir süre Paris'te gazetecilik de yapan Ağaoğlu 1894'de İstanbul'a gelmiştir. 4 ay sonra Tiflis'e gitmiş, Kafkas gazetesinde yazarlık yapmıştır. Bakü'de Rusça "Kaspy" adlı bir gazetede başyazarlık görevini almıştır. Gazete Azerbaycan Türklerinin hukukunu savunan ve çıkarlarına hizmet eden Rusça bir Türk organı haline getirilmiştir. "Kaspy" gazetesinin sahibi olan Zeynel Abidin Takiyef Türkçe yayın için uğraşmış ise de 1904 yılında meydana gelen Rus-Japon savaşı sonuna kadar beklemek zorunda kalmıştır. Savaş sonunda çarlığın yenik düşmesi ile tekrar girişimde bulunmuş, bu sefer başarılı olmuştur. Bütün Kafkasya'da ilk kez günlük Türkçe gazete olan "Hayat" çıkmaya başlamıştır. Hüseyinzade Ali Bey de bu gazetede göre almıştır. Bir yıl sonra Ahmet Ağaoğlu "İrşad" adlı yeni bir gazete çıkarmaya başlamıştır. Aynı zaman diliminde Kafkasya'da Ruslar Azerbaycan'a hakim olunca Sünni-Şii anlaşmazlığı başlamıştır. Kafkaslar'daki Türkleri parçalamayı amaçlayan bu düşünceye karşı mücadele etmiştir. 1905'de Bakü'de "fedai" adında gizli bir cemiyet kurmuş, Ermenilere karşı Türklere yaptıkları zulümleri fiili direnişlerle bir dereceye kadar durdurabilmiştir. 1905'de Çar hükümetinin bir nazırlar komitesi kurması üzerine Kazan'dan giden heyete Yusuf Akçura Kafkasya ahalisini temsil edenler içinde ise Ahmet Ağaoğlu, Hüseyinzade Ali, Topçubaşı Meydan Bey seçilmişlerdir. Azerbaycan halkını bu komitede temsil etmiştir. Petrollü topraklar üzerindeki Türk halkını göç ettirme projesini, otuzbeş günlük konuşma sonucu engellemiştir. 1908'de II. Meşrutiyetin ilanı ile İstanbul'a kaçan Ağaoğlu, Türk Ocağının kurucularındandır. Fikirleri ve kişiliği: Türkçülük mücadelesine hayatını vermiş aydınlarımızdandır. Fikirlerini yaymak için "Fedai" adıyla kurduğu gizli cemiyette hizmet vermeye başlamıştır. Birçok Türkçü gibi önce İslamın özüne döndürülmesi meselesi üzerinde durmuştur. Doğu tarihi ve dinleri üzerine araştırmalar yapmış, geniş birikime sahip olmuştur. Azerbaycan ve diğer Kafkas Türkleri için milli direnişin en iyi örneğini sergilemiştir. Hedefi Türk milletinin uyanması ve Ruslarla eşit hürriyete sahip olmasıdır. Ruslar tarafından desteklenen Sünni-Şii ayrılığının karşısında olmuş ve yazılarında, araştırmalarında bunu konu almıştır. Yayımladığı risalelerde fikirlerini çekinmeden ortaya sürmüştür. Dini açıdan İslamiyet üzerine yaptığı araştırmalarda kadını örnek almış ve İslamiyetin tarihsel süreci içinde kadını inceleyerek dindeki değişmeyi açıklamıştır. Eserleri: "İslam Aleminde Kadın" adlı Rusça risalesinde, İslamın görüşlerinde ilerici olduğunu, Abbasi'nin orta devirlerine kadar bu ilerici hareketin devam ettiğini, daha sonra alimlerin ve şeyhlerin menfaatperestlikleri yüzünden gerilediğini ve çöktüğünü iddia etmektedir. Gazete ve dergilerde yayımlanmış makaleleri ve risaleleri vardır. alpi_09 En istikrarlı üye 7 Kasım 2007

Dağlar var, batının yangınında kor... Dağlar var; adları Nemrut, Balahor... Kayışdağ kim, alemdağ kim oluyor? Lakin ufukları görünce yoksul Dağ yerine kubbe yapmış İstanbul; Kurşun şamdanlarda mumlar fildişi... Ki pırıltıları sularda pul pul. Marş Gök mavi, başak sarışın... Tadı ne güzel barışın. Karları ılık olacak Yarın yuvalarda kışın. On altı yaş kucağına Koşabilir yirmi yaşın Kanatları üzerinde Aşkın, dileğin, alkışın. Gök mavi, başak sarışın... Tadı ne güzel barışın! Fakat senin on savaşa Değer, ey yurt, bir karışın! Naat Seccaden kumlardı.. ... ... Devirlerden, diyarlardan Gelip, göklerde buluşan Ezanların vardı!. Mescit mümin, minber mümin... Taşardı kubbelerden tekbir, Dolardı kubbelere "amin".. Ve mübarek geceler dualarımız; Geri gelmeyen dualardı... Geceler ki pırıl pırıl Kandillerin yanardı.. Kapına gelenler ya muhammed, - uzaktan, yakından – Mümin döndüler kapından... Besmele, ekmeğimizin bereketiydi; İki dünyada aziz ümmet, Muhammed ümmetiydi... Konsun – yine - pervazlara Güvercinler, "hu hu" lara karışsın Aminler, Mübarek akşamdır; Gelin ey fatihalar, yasinler... Şimdi seni ananlar, Anıyor ağlar gibi... Ey yetimler yetimi, Ey garipler garibi; Düşkünlerin kanadıydın Yoksulların sahibi.. Nerde kaldın ey resul, Nerde kaldın ey nebi!.. Günler ne günlerdi, ya Muhammed!.. Çağlar ne çağlardı; Daha dünyaya gelmeden Müminlerin vardı... Ve bir gün ki gaflet Çöller kadardı, Halime'nin kucağında, Abdullahın yetimi, Amine'nin emaneti ağlardı.. Hatice'nin goncası Aişe'nin gülüydün.. Ümmetin göz bebeği Göklerinresulüydün.. Elçi geldin, elçiler gönderdin; Ruhunu Allah'a; elini ümmetine verdin, Beşiğin, yurdun, yuvan Mekke'de bunalırsan; Medine'ye göçerdin.. Biz, Bu dünyadan nereye Göçelim ya muhammed! Yeryüzünde riya, inkar, hıyanet Altın devrini yaşıyor... Diller, sayfalar, satırlar "ebu leheb öldü" diyorlar; Ebu leheb ölmedi ya muhammed! Ebu cehil; kıt'alar dolaşıyor... Neler duydu şu dünyada Mevlidine hayran kulaklarımız; Ne adlar ezberledi ey nebi! Adına alışkın dudaklarımız.. Artık yolunu bilmiyor, Artık yolunu unuttu Ayaklarımız Kabene siyahlar Yakışmamıştır ya muhammed! Bugünkü kadar! Hased gururla savaşta; Gurur; kaf dağında derebeyi.. Onu da yaralarlar kanadından Gelse bir şefkat meleği.. İyiliğin türbesine, Türbedar oldu iyi.. Vicdanlar sakat Çıkmadan ya muhammed yarına! İyilikler getir, güzellikler getir Adem oğullarına... Şu gördüğün duvarlar ki Kimi taiftir, kimi hayberdir... Fethedemedik ya muhammed Senelerdir... Ne doğruluk, ne doğru; Ne iyilik, ne iyi; Bahçende en güzel dal, Unuttu yemiş vermeyi... Günahın kursağında Haramların peteği.. Bayram yaptı yabanlar Semave'yi boşaltıp; Save'yi dolduranlar Atını hendeklerden – bir atlayışta – Aşırdı aşıranlar.. Ağlasın yesrib! Ağlasın selmanlar... Gözleri perdeleyen toprak, Yüzlere serptiğin topraktı... Yere dökülmeyecekti ey nebi! Yabanların gözünde kalacaktı! Konsun – yine - pervazlara Güvercinler, "hu hu" lara karışsın Aminler,... Mübarek akşamdır; Gelin ey fatihalar, yasinler... Ne oldu ey bulut, Gölgelediğin başlar? Hatırında mı ey yol, Bir aziz yolcuyla Aşarak dağlar, taşlar Kafile kafile, kervan kervan Şimale giden yoldaşlar... Uçsuz bucaksız çöllerde Yine izler gelenlerin; Yollar gideceklerindir... Şu tekbir getiren mağara, Örümceklerin değil; Peygamberlerindir, meleklerindir. Örümcek ne havada Ne suda, ne yerdeydi Hakkı göremeyen Gözlerdeydi Şu kuytu cinlerin mi, perilerin yurdu mu, Şu yuva ki bilinmez; Kuşları hüdhüd müdür, güvercin mi Kumru mu.. Kuşlarını bir sabah, Medine'ye uçurdu mu.. Ey abva'da yatan ölü, Bahçende açtı dünyanın En güzel gülü; Hatıran uyusun çöllerin, Ilık kumlarıyla örtülü.. Dinleyene hala Çöller ses verir... Yaleyl, susar, Uğultular gelir... Mersiye okur uhud, Kaside söyler bedir; Sen de bir hac günü Başta muhammed, yanında Ebu bekir, Gidenlerin yüz bin olup dönüşünü, Destan yap ey şehir! Konsun – yine - pervazlara Güvercinler, "hu hu" lara karışsın Aminler,... Mübarek akşamdır; Gelin ey fatihalar, yasinler... Vicdanlar sakat Çıkmadan ya muhammed yarına! İyiliklerle gel, güzelliklerle gel Adem oğullarına... Yüreklerden taşsın Yine imanlar! Itri, bestelesin tekbirini; Evliya okusun kur'anlar.. Ve kur'anı göz nuruyla çoğaltsın Kayışzade osmanlar... Na'tını galib yazsın, mevlidini Süleymanlar.. Sütunları, kemerleri, kubbeleriyle Geri gelsin sinanlar.. Çarpılsın, hakikat niyetine Cenaze namazı kıldıranlar! Gel ey muhammed! Bahardır Dudaklar ardında saklı "amin"lerimiz vardır.. Hacdan döner gibi gel... Miraçtan iner gibi gel... Bekliyoruz yıllardır! Bulutlar kanat, ruzgar kanat; Hızır kanat, cibril kanat, Nisan kanat, bahar kanat; Ayetlerini ezber bilen, Yapraklar kanat... Açılsın göklerin kapıları Açılsın perdeler, kat kat.. Çöllere dökülsün yıldızlar, Dizilsin yollarına Yetimler, günahsızlar.. Çöl gecelerinden yanık Türküler yapan kızlar Sancağını saçlarıyla dokusun; Bilal-i habeşi sustuysa; Ezanlarını davud okusun! Konsun – yine - pervazlara Güvercinler, "hu hu" lara karışsın Aminler,... Mübarek akşamdır; Gelin ey fatihalar, yasinler... Dua Biz, kısık sesleriz... minareleri, Sen, ezansız bırakma Allahım! Ya çağır şurda bal yapanlarını, Ya kovansız bırakma Allahım! Mahyasızdır minareler... göğü de, Kehkeşansız bırakma Allahım! Müslümanlıkla yoğrulan yurdu, Müslümansız bırakma Allahım! Bize güç ver... cihad meydanını, Pehlivansız bırakma Allahım! Kahraman bekleyen yığınlarını, Kahramansız bırakma Allah'ım! Bilelim hasma karşı koymasını, Bizi cansız bırakma Allah'ım! Yarının yollarında yılları da, Ramazansız bırakma Allah'ım! Ya dağıt kimsesiz kalan sürünü, Ya çobansız bırakma Allah'ım! Bizi sen sevgisiz, susuz, havasız; Ve vatansız bırakma Allah'ım! Müslümanlıkla yoğrulan yurdu, Müslümansız bırakma Allah'ım! BEDDUA Gitsin, ne demek, edeb... edebsiz kalsın Göçsün de nesebliler, nesebsiz kalsın! Takdir, olamaz böyle... ilahi, bu işe Her kim sebeb olduysa sebebsiz kalsın! SEVAB "Olmaz bana kimsenin, diyordum zararı. Gördün, lakin, geçirdiğim korkuları: Bir akşam, ellerim sevab işlerken Arkamdan bir ses, dedi: "Eller yukarı!" TARAFSIZLAR Yaptıkları, uğraşıp didinmek., ancak, Sağ-sol savaşında hep tarafsız kalmak.. Cennetle Cehennem'de -demek-yerleri yok Tanrı'm, sen A'raf'ı genişletmeye bak! SALLANAN VATAN Yangın, su, kaza alsa da -sık sık-kurban; Defnetse de bin hayatı debrem, toptan; Arif -yine- der, secde edip toprağına: "Altiyle ve üstiyle bizimdir bu vatan" BEYAZ ATLI Kıvrak atı deryada köpüklerle savatlı, Fatihlerin en gencini gördüm beyaz atlı... Hayran sana ceddin ki, dedim, kaldı Fırat'da. "Oldu Fırat'lı." Tarihte bir resmi geçit şimdi alınlar, Yüzler ve göğüsler ki zaferlerle beratlı. Göklerde Sinan, onlar için kendi eliyle Asude saraylar hazır etmiş yedi katlı. Gördükleri rüyada bu imanlı yürekler Allarla mübeşşerdi, yeşillerle muratlı.. Hiddetleri, şiddetleri, savletleri korkunç; Sohbetleri tatlı. Yüzlerce fetih destanının en güzelinde Fatihlerin en gencini gördüm beyaz atlı. ... Dağdan aşarak indi Donanma-yı Hümayun Kalyonları durgun suya yelkenli, halatlı.. Gülsün kıyı, açsın suda bakir nilüferler: Zincirli Haliç artık azatlı! Bir dil konuşur Kayser'e toplar topu Şahi Dev lehçeli, tehdit lugatlı. Şarki Roma'nın burcuna tırmandı Hasan'lar; Yoldaşları, "Şahin", "Ali", "İsa", "Hızır" adlı.. Ellerde kılıçlar, yatağanlar ki su içmiş Seyhun'dan, Aral'dan; Kızılırmak'lı, Murat'lı. Onlardı gelenler karadan çığ gibi ani; Onlardı kopan her köşeden atlı, pusatlı. Atlar var, o yıllar yılı göçlerde sabırmış; Atlar var, akınlarda kanatlı. Türk ırkı bu.. Genç Osman açar Bağdad'ı orda; Bayrak diker İstanbul'a burdan Ulubat'lı! Fethin yüce serdarı gelip girdi Bizans'a.. Bir yüz ki güzel, taze., fakat barika hatlı. Yüzlerce fetih destanının en güzelinde Fatihlerin en gencini gördüm beyaz atlı! alpi_09 En istikrarlı üye 8 Kasım 2007

Arkadaşlar burada abide niteliğini kazanmış şahsiyetler hakkında toplaya bildiğim bilgileri paylaşacağım... İsteyenler ekleme yapabilir... AHMET YESEVİ HAYATI Türk tasavvuf geleneğinin hareket noktası "Pir-i Türkistan" Hoca Ahmed Yesevi, Güney Kazakistan'da Çimkent şehrine 7 km., bugün Türkistan adıyla tanınan Yesi şehrine 157 km. uzaklıktaki Sayram kasabasında doğmuştur. Doğum yılı kesin olarak bilinmemektedir. 73 yıl yaşadığı ve 1166 yılında vefat ettiği şeklindeki yaygın görüş ışığında, 1093 yılında doğduğu ortaya çıkar. Babası Sayram'ın ünlü bilginlerinden İbrahim Şeyh, annesi ise Kara Saç Ana'dır. Halkın inanışı, İbrahim Şeyh'in soyunu Hz. Ali'nin oğullarından Muhammed el-Hanefi'ye çıkarır. Ahmed Yesevi, ilk öğrenimini yedi yaşında iken kaybettiği babası İbrahim Şeyh'ten alır. Babasının vefatından sonra ise, onun eğitimini menkıbelerin Hz. Peygamber'in talimatıyla bu iş için görevlendirildiğini söyledikleri Şeyh Arslan Baba üstlenir ve Ahmed Yesevi'nin manevi babası olur. Arslan Baba'dan tasavvufla ilgili ilk bilgileri alan Ahmed Yesevi, onun vefatından sonra yine onun önceden verdiği işarete uyarak dönemin ilim ve irfan merkezi olan Buhara'ya gider. Ahmed Yesevi, muhtemelen 27 yaşlarında iken, Buhara'da, devrin önde gelen mutasavvıf ve bilginlerinden olan Şeyh Yusuf Hemedani'nin öğrencisi ve müridi olur. Yusuf Hemedani, eğer deyim yerinde ise, "gezginci bir şeyh"tir. O, çoğunlukla Buhara'da ikamet etmekle beraber Mevr, Semerkani, Herat gibi önemli merkezleri dolaşarak halkı Allah yolunda hizmete çağırır, dini açıdan aydınlatır ve özellikle dinin özünün ve temel amacının, insanın ahlaki açıdan olgunlaşması olduğunu söylerdi. İşte Ahmed Yesevi de hocası Yusuf Hemedani'den dini ve tasavvufi bilgileri onunla birlikte gezerek, görerek ve yaşayarak öğrenmiş ve öğrendiklerini de yalnız Türkistan'a değil, bütün Türk dünyasına güzel, sade ve saf Türkçesiyle vermiş ve öğretmiştir. Nitekim o, şeyhi Yusuf Hemedani'nin vefatından sonra onun dergahında halifelik postuna oturmuş ve bir süre Buhara'da Şeyhinin görevlerini üstlenmiştir. Daha sonra Yesi'ye dönen Ahmed Yesevi, vefat tarihi olan 1156 yılına kadar burayı merkez edinmiştir. Yesi, artık Hoca Ahmed Yesevi'nin görüşleri ve eğitimiyle aydınlanan hareketli bir kent haline gelmiştir. Çünkü Türkistan'ın hemen hemen her yerinden öğrenci gelmiş ve Hoca Ahmed Yesevi'nin irşad halkasına girmişlerdir. Yesevi ocağında öğrenimlerini tamamlayan genç-yaşlı Yesevi müritleri, Türkistan'dan Balkanlara kadar uzanan bütün Türk yurtlarında Hoca Ahmed Yesevi'nin saf ve sade Türkçe ile söylenmiş "hikmet"lerini terennüm ettiler ve eski Türk inanışlarının kalıntılarını İslamiyetle uzlaştırmaya çalışan ve dolayısıyla kitabi dinin emirlerini tam olarak yerime getiremeyen henüz müslüman olmuş insanlara İslam'ın sıcak, samimi, hoşgörü, tanrı ve insan sevgisine dayalı gerçek güzel yüzünü tanıttılar. Böylece Hoca Ahmed Yesevi'nin dinin özünü tam olarak yakalamış aydınlık görüşleri, çok kısa sürede, bütün Türk illerine yayıldı. Hoca Ahmed Yesevi, içinde yaşadığı dönemin Türk toplumunun bozkırlarda at koşturan yan göçebe insanlar olduklarını; kadın-erkek, yaşlı genç hareketli ve kendi gelenek ve göreneklerini diri tutma yolunda başarılı ve mücadeleli bir hayatın içinde olduklarını çok iyi biliyordu. Bu insanlara o, kılı kırk yaran fıkıh kuralları içinde ve Arap -Acem kültür çevresinin etkileriyle boğulmuş karma karışık bir İslam yerine, samimi ve sarsılmaz bir iman anlayışım telkin eden dini ve ahlaki kuralları Arapça ve Farsça'yı çok iyi bildiği halde; kendi dilleriyle ve onların seviyelerine uygun bir üslupla sunmanın başarısının temeli olacağımı görmüştür. Onun için de Türk boylarının halk edebiyatından alınmış şekillerle insanlar arasında, dostluğu, sevgiyi, dayanışmayı, dünyayı Tanrı ve insan sevgisi ile kucaklamayı, yine Kur'an'dan aldığı ilhamla öğretti. 2. HİKMET Bir yaşında ruhlar bana nasip verdi; İki yaşta peygamberler gelip gördü; Üç yaşımda Kırklar gelip halimi sordu; O sebepten altmış üçte girdim yere. Dört yaşımda hak Mustafa hurma verdi; Yol gösterdim, nice şaşkın yola girdi; Nere varsam Hızır Baba'm yoldaş oldu; O sebepten altmış üçte girdim yere. Beş yaşımda tabi olup taat kıldım; Baş eğerek oruç tutmayı adet kıldım Gece gündüz zikrederek rahat kıldım; O sebepten altmış üçte girdim yere. Altı yaşta durmadan kaçtım insanlardan; Göğe çıkıp ders öğrendim meleklerden; İlgiyi kesip hep tanıdık ve bağlardan; O sebepten altmış üçte girdim yere. Yedi yaşta Arslan Baba'm arayıp buldu; Gördüğü her sırrı perde ile sarıp örttü; "Allah'a hamd olsun, gördüm."dedi, izim öptü; O sebepten altmış üçte girdim yere. Azrail gelip Arslan Baba'mın canını aldı; Huriler gelip ipek kumaştan kefen biçti; Yetmiş bin kadar melek toplanıp geldi; O sebepten altmış üçte girdim yere. Namazını kılıp yerden kaldırdılar; Bir anda cennet içine ulaştırdılar; Ruhunu alıp İlliyyin'e girdirdiler; O sebepten altmış üçte girdim yere. Allah Allah, yer altında vatan kıldı; Münker, Nekir "Men Rabbük?" diye sual sordu; Arslan Baba'm islamından haber verdi; O sebepten altmış üçte girdim yere. Akıllı isen, erenlere hizmet kıl sen; Emr-i maruf kılanlara izzet kıl sen; Nehy-i münker kılanlara hürmet kıl sen; O sebepten altmış üçte girdim yere. Sekizimde sekiz yandan yol açıldı; "Hikmet söyle!" dendi, başıma nur saçıldı; Allah'a hamd olsun, pir-i muğan mey içirdi; O sebepten altmış üçte girdim yere. Pir-i muğan hak Mustafa, şüphesiz bilin; Nereye varsanız, vasfını deyip ululayın; Selam verip Mustafa'ya ümmet olun; O sebepten altmış üçte girdim yere. alpi_09 En istikrarlı üye 3 Kasım 2007

Sırdan mana duymayanlar biganedir; O aşıkın mekanları viranedir; Aşk yolunda can verenler cananedir; Candan geçmeden candan haber bilmeyin dostlar. Kul Hace Ahmed, kendinden geçmeden dava kılma; Halk içinde aşıkım diyip, dile alma; Aşıklığı ulu iştir, gafil olma; Gafil olup Hak didarını görmeyin dostlar. 24. H İ K M E T Muhabbetin kadehinden içip raks ederek Divanelik makamına girdi dostlar. Aç ve tokluk, kazanç, ziyan hiç bilmeyen Sermest olup raks ve sema'kıldı dostlar. Raks ve sema kılanlara dünya haram; Ehl ü iyal, evden barktan geçti tamam; Seher vakti Hakk'a sığınıp ağlar müdam; Ondan sonra raks ve sema'kıldı dostlar. Dünya tepmeden raks ve sema kılan cahil; Hak yadını bir an demez, yürür gafil; Dervişim der, dünyaya doğru gönlü mayil; Dünya için raks ve sema'kıldı dostlar. Kendinden geçmeden raks ve sema kılmak hata; Sübhan rabb'im ona kılmaz iman ata; Taat kılsa, gönülleri kılmaz safa; Riya kılıp raks ve sema' kıldı dostlar. Kendinden geçmeden raks eylese. Aellah bizar; Sema'ından yer teprenip çeker azar; Dua kılayım, göstermesin ona didar; Dinden geçip raks ve sema'kıldı dostlar. Şibli aşık sema'kıldı, ışık görüp; Mustafa'yı hazır görüp, sual sorup; Dünya, ukba terkederek gözünü yumup; Öyle kullar raks ve sema'kıldı dostlar. Şibli aşık ağlayıp dedi: Eya Resul, Takatsizim, sema'kılsam, olurum melul Resul dedi: İnşallah, kılar kabul. Ruhsat dileyip raks ve sema'kıldı dostlar. Kul Hace Ahmed, raks ve sema' kılmayanlar Taklit ile sema kılsa, cehennemde yanar. Bu rivayet gizli idi; söylesem, onlar Hakk'ı bulup raks ve sema'kıldı dostlar.

tesekkürler alpi ellerine yüregine bilegine saqlık ii calısma

Çarşamba günü işidip ansızın Hazret vardılar; Arslan Bab'ın evine o gün misafir oldular; Yattığı yeri perişan görüp hayran kaldılar; Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. Muhammed Mustafa durup dua kıldılar; Melekler amin diyip el açarak durdular; "Şöyle ümmet verdin." Diyip Hakk'a şükür kıldılar Arslan Baba'm sözlerini işitiniz teberrük. Sahabeler dediler:Arslan Bab'dır adınız; Arapların ulusu, tertemizdir zatınız; Ten terbiyesi farz diyip, parça salıp yattınız; Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. Ahir zaman ümmetleri süslerler evlerini; Nefslerine kapılıp bozarlar huylarını; Şan ve şevketler ile dik tutarlar boylarını; Arslan Ba'm sözlerini işittiniz teberrük. Ahir zaman ümmetleri, dünya fani, bilmezler; Gidenleri görerek ondan ibret almazlar; Erenler kıldığını görüp değer vermezler; Arslan Baba'm sözlerin işittiniz teberrük. İyi yollardan sapıp kötü yola koşuşan, Pirim diyip mel'un şeytan eteğine yapışan, Azazil'i pirim diyip sabah akşam görüşen; Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. İmanını yitirip, ölmem diye gülüşen, Ölmem diyip dünyada Mevla'm ile vuruşan, Gafillik ile her an ömrünü boşa geçiren; Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. Vakit gelse, Azrail, "Emaneti ver!" diyecek; Lanetli şeytan, pirim diye, can verende görünecek, İmanını, dinini alıp gönül halini sormayacak; Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. Tevbe kılsa, tevbesini Mevla'm kabul kılmayacak; Allah dese, hacesi elinden tutup almayacak; Cürüm ve isyan düğümlerini pire varıp çözmeyecek; Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. Yedi yaşta Arslan Bab Türkistan'a geldiler; Baş koyarak ağladım, halimi görüp güldüler; Bin bir zikir öğretip merhamet gösterdiler; Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. Söz edince hurmadan bana korku verdiler; "Edepsiz çocuk!" diyip sopa alıp sürüler; Hiddetinden korkmadım, bana bakıp güldüler; Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. "Ağzını aç ey çocuk, emanetini vereyim; Lezzetini tatmadım, aç ağzına salayım; Hak Resul'un emrini ümmet olsam, kılayım." Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. Ağız açtım, saldılar, hurma kokusu kıldı mest; İki alemden geçip vallah oldum Hak - perest; Hace, molla yığıldı, alıp gittiler destbedest; Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. Baba'm dedi: Ey yavrum, Önümde dur, öleyim; Namazımı kılıp göm, can sadaka kılayım. Medet kılsal Mustafa, İlliyyin'e gireyim Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. Ağlayarak dedim ki: Ey baba, genç çocuğum; Kabrinizi kazarak götürüp defn edemem; Hak Mustafa sünnetini, çocuğum, bilemem; Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. Baba'm dedi: Ey yavrum, melekler toplanacak; Cebrail imam olup, diğerleri tabi olacak; Mikail ve İsrafil kaldırıp mezara koyacak; Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. Kul Hace Ahmed, sözünü cahillere söyleme; Söz söyleyip cahile, değersiz pula satma; Açlıktan ölsen bile, namerde minnet etme; Arslan Baba'm sözlerini işittiniz teberrük. 13. H İ K M E T Yola giren erenlerden yol sormadan Ağlamayım mı ey dostlarım, hata kıldım Hak zikrini gece gündüz vird etmeden Ey dostlarım, öz canıma cefa kıldım. Allah yadı gönülleri aydınlatan; Aşıklara Hüda kendisi vade kılan;, Aşk rüzgarı Mustafa'ya hediye gelen; O sebepten gözyaşımı şahit kıldım Allah der ki: Aşıklarım Burak'a biner; Hak zikrini diyenlere rahmet yağar; Çok ağlayan didarımı şüphesiz görür; Mahşer günü didarımı bağışladım. Vade kıldı aşıklara yüz bir Burak; Alem halkı melameti O'na ırak; Bu alemde el gözüne yanan çerak; Ukba içinde yüz bin köşkler bina kıldım Dertsiz insan insan değil, bunu anla; Aşksız insan hayvan cinsi, bunu dinle; Gönlünüzde aşka olmasa, bana ağla; Ağlayanlara has aşakımı bağışladım. Bende olsan, benliğinden geç tamamen; Seherlerde can kaynatıp çalış dinmeden; Yoldan sapan şaşkınları yola sok hemen; Bir nazarda gönüllerini safa kıldım. Gerçek dertliye kendim ilaç, kendim derman; Hem aşıkım, hem maşukum, kendim canan, Rahm edeyim, adım Rahman zatım Sübhan; Bir nazarda içlerini safa kıldım. Tan tana kadar Hakk'ı anan kişi, Dağ ve çölü bostan kılar akan yaşı; Allah'ı der, başka şeyle yoktur işi; O aşıkı insanlardan cüda kıldım Aşk yadını yere salsam, yer kaldırmaz; Defter kılsan, ta dirisin, bitmek olmaz; Hakk'ı bilen beyi, hanı, halkı bilmez; O kulumu öz yolumda iki kat kıldım. Mal ve pula rağbet etmez aşık kişi;, Yol üstünde toprak olup aziz başı; Ondan sonra nurla dolar içi dışı; Yarın varsa, mahşerde padişah kıldım. Hak'tan korkup mal ve pulu sevmeyenin, Hakk'ı diyip bir an olsun yatmayanın, Yatsa, kalksa, Hak zikrini koymayanın, Açtım batın gözlerini bina kıldım. Oruç tutup halka riya kılanları, Namaz kılıp tesbih ele alanları, Şeyhim diyip başka bina kuranları Son deminde imanından cüda kıldım. Hakk'a aşık olup dedi Kul Hace Ahmed; Sıdkı ile işidene yüz bin rahmet; Dua kılayım, görmesinler mihnet, zahmet; Akıllı isen, bir söz ile tamam kıldım. 14. H İ K M E T Rabb'im yadı ulu yaddır, söyler olsam, Ballar gibi tatlı olur dilim benim. Kendim fakir, ikrar ettim, oldum hakir; Kanat çırpıp uçar kuş gibi gönlüm benim. Türlü ayşım, türlü işim, detli başım; Eridi canım, gitti aklım, aktı yaşım; Günah ile tamamen doldu içim, dışım; Niyazsızım, açıversin yolumu benim. Gözüm düştü, gönlüm uçtu, Arş'a aştı; Ömrüm geçti, nefsim kaçtı, bahrım taştı;, Kervan göçtü, menzil aştı, yorgun düştü; Sır ulaştı, nasıl olacak halim benim? Suret burada, siret orada, kudretinde; Uzun gecede, parlak günde, gönlüm orada; Geçen gecede, olup bende, hepsi nerede, Sorsa orada, günahkardır dilim benim. İçtim şarap, oldum harap, aslım türap; Görmeğe geldim, yaş dolu gözüm, gönlüm serap, Hak'tan hitap gelse, kullar görmez azap; Pınar gibi akar gözden yaşım benim. Düşüm uzar; burak tozar, gitse Pazar; Dünya Pazar, içine girip kullar azar; Başım bizar, yaşım sızar, kanım tozar; Adım Ahmed, Türkistan'dır ilim benim 15. H İ K M E T Durmadan huzurunda Allah desem, Ağlayarak zikr edip Rabb'im desem, Kulu olup kulluğuna boyun sunsam, Bu iş ile ya Rab, seni bulur muyum? Zekeriyya gibi başıma bıçkı koysam, Eyyub gibi hem tenime kurtlar salsam, Musa gibi Tur dağında taat kılsam, Bu iş ile ya Rab, seni bulur muyum? Yunus gibi deniz içinde balık olsam, Yusuf gibi kuyu içinde vatan tutsam, Yakub gibi Yusuf için çok ağlasam, Bu iş ile ya Rab, seni bulur muyum? Şibli gibi aşık olup sema ' kılsam, Bayezid gibi gece gündüz Kabe'ye varsam, Kabe içine yüz sürüp ağlayıp dursam, Bu iş ile ya Rab, seni bulur muyum? Maruf gibi işbu yola adım atsam, Mansun gibi candan geçip, dara konsam, Dar üstünde şevklenerek Hakk'ı desem, Bu iş ile ya Rab, seni bulur muyum? Kul Hace Ahmed, kulluk içre sabit olsam, Zakir olup, Hakk'ı anıp, Rabb'im desem, Zikrinde şevklenerek kavrulup yansam, Bu iş ile ya Rab, seni bulur muyum? 16. H İ K M E T Seher vakti kalkıp ağla, nale eyle; İnleyişinden yer ve gökler neva kılsın. Hakk'a sığınıp göz yaşını jale eyle; Ondan sonra Hak derdine deva kılsın Yüz bin günah işledin sen, bilemedin; Tevbe kılıp dergahına gelemedin; Himmet kılıp iyi dua alamadın; Günahlardan seni ne diye kurtarıversin? Bu alemde rüsva olup kan yutmasan, Şeriatte, tarikatte pir tutmasan, Hakıkatte candan, tenden tam geçmesen, Gafletlerden seni ne diye ayırıversin? Erenlerin kıldığını kılamasan, Pirsiz gezip vird ve evrad bilemesen, Yardım dileyip iyi dua alamasan, Seçkin ulular sana ne diye dua kılsın? Tezvir ağı koyup halkı yoldan ettin; Şeyhlik kılıp riya ile dükkan kurdun; İşret kılıp şeytan ile gün geçirdin; Didarına seni ned diye layık kılsın? Gece yatmayıp uykusunu haram kılsa, Kalb zikrini, sır zikrini tamam kılsa, Bin dir adını tesbih edip dile alsa; Kul ne diye dergahında hata kılsın? Emr-i maruf, nehy-i münker bilip kılsa, Yatsa, kalksa bir Hüda'yı hazır bilse, Ölene kadar hacesine hizmet kılsa; Kuvvet verir, onu ne diye iki kat kılsın? Namazsıza, taatsize vermez kuvvet; Fi'li zayıf, ayıplıya vermez himmet; Rızkı noksan, soysuz olan görmez devlet; O fasıkın gönlünü ne diye safa kılsın? Yazık, insan kendi kadrini kendi bilmez; Benlik kılıp iyilere değer vermez; Hu sohbeti kurulan yere kaçıp gelmez; O vefasız ahde ne diye vefa kılsın? İnsan odur, fakir olup yolda yatsa, Toprak gibi alem halkı basıp geçse, Yusuf gibi kardeşi köle diye satsa; Kulun kulu, o kul ne diye gururlansın? Şevkı, zevkı muhabbetten ayan kıl sen; Aşıklara aşk ateşinden beyan kıl sen, Harlık, zarlık, meşakkatı nişan kıl sen; Gerçek aşıklar ateşten ne diye sakınsın? Allah diyerek ateşe girdi Halilu'llah; O ateşi bostan kıldı, görün, Allah; Baş eğerek ağlayıp dedi: Şey'en li'llah; Fakir, miskin ateşte ne diye heva kılsın? Hakk'a aşık sadık kişi yalnız yürür, Yarın varsa, Hak önünde izzet görür; Cennete girip didar görüp hoşluk bulur; Gizli yürür, halka ne diye riya kılsın? Kul Hace Ahmet, dert ve halet peyda kıl sen; Can ve gönlü Hak yolunda şeyda kıl sen; Derdini çekip mahşer günü kavga kıl sen; Dert olmasa, Mevla'm kime şifa kılsın. 17. H İ K M E T Tevbe kılıp Hakk'a dönen aşıklara Cennet içinde dört pınarda şerbeti var. Tevbe kılıp Hakk'a dönmeyen gafillere Dar lahidde katı azap hasreti var. Cennet mülkünü anlayan kullar tevbe kılsın; Tevbe kılıp huzuruna yakın olsun; Huri, köşkler, gılman, vildan hizmet kılsın, Türlü türlü giydiği şeref hil'ati var. Tevbe kılan aşıklara nuru erer; Gece gündüz oruçlu olsa, gönlü parlar; Öldüğünde kabre girse, kabri genişler; Kadir Rabb'im, rahim, rahman, rahmeti var. Tevbesizler bu dünyadan göçülmez bilir; Ölüp varsa, kabir azabını görmez bilir; Kıyamet günü Arasat tanı atmaz bilir, Heyhat heyhat, nevha, feryat günleri var. alpi_09 En istikrarlı üye 4 Kasım 2007

Bu güzel konu için +k Teşekkür ederim kardeşim. Kolay gelsin. alpi_09 En istikrarlı üye 4 Kasım 2007

ARİF HOCAYLA DİYALOG Uğultular. Kulak vınlamaları. Yollara Kürşad'lar uzanmış, ölü... Kılıç şakırtıları. Zaferler getiren atların nalın şıkırtıları. Çatalca'nın Inceğiz Köyü. Dudaklarda Hun Türküleri. Devler geçiyor, sarsarak köprüleri. Karda kışta ayazda ne işim var hatıralar ülkesinde. Bilemiyorum..! Uğrayana imrenene, her mevsim, Açıktır, açıktır kalbimiz bizim! ,,, deyişi, hatıralar ülkesinin giriş kapısına asılmış. Az ileride, buzlu yolun başlangıcında-: Pişman olmaz kalan, gelip bu yurda... Korkulmaz emanet etmekten burda, Pamuğu ateşe, ateşi suya, Kuzuyu kurda! mısraları, hatıralar ülkesine ilk ayak basanlar için büyük bir itimat kaynağı. "Pişman olmazsın, gel. Korkma, gel yerleş temelli bu -Emanet et kendini hatıralar ülkesine. Gel, pişman olmazsın, gel." der gibi geliyor bu mısralar bana. Birden, durup dururken: "Delikanlım, heeeeey delikanlım;" nidası dolduruyor kulaklarımı. Ardından, "Hoş geldin yiğitim!" diyen tokça sesli bir Ülkü Devi karşılıyor beni. Caber yok, Tiyanşan yok, Aral yok... ; Ben nasıl varım? Ağla, ey Tanrı dağlarından ; İndirilmiş Tanrım! demeseydi, az kalsın tanıyamayacaktım o ağlamaklı sesi. Neden mi? "İkonyum"u "Konya" yapan dille konuşurum demeseydi, yüzüne bile bakmadan çekip gidecektim hatıralar ülkesinden Neden mi dediniz? Söyleyeyim: Ben de, "Sangaryos"u "Sakarya" yapan dille konuşuyordum da ondan! Haşir neşir oluyorum O'nunla birden. Yüreğim dolup dolup taşıyor O'na baktıkça. Dalıp gidiyorum bir ara. Bir düşünce sarıyor beni, acaba O'nun bu hatıralar ülkesinde ne işi var diye... Susturuyor O'nun düşünceli hali beni. Düşüncem düşünceli haline mağlup oluyor. Hatıralar ülkesinin şairi şiirine başlıyor: Dokunmayın, üzerine Gölge ettim kanadımı... Ninni söyleyin adıma, Uyandırmayın adımı; Böyle emretti melekler, Böyle emretti Yaradan: Bir taşa verdim adımı, Adsız girdim bu kapıdan. "Adı yok." yazsın kalemler, Bildiklerimi söyledim. Bir yolcuyum ki yollarda Aç kaldım adımı yedim. Hatıralar ülkesinin adım saklayan şairi neden saklarsın adını? Unutur mu hiç, ... ülkesinin insanları, senin adını. Adını... ülkesine adayan çileli şairim hey; Yetmez mi gayri, dil vermezliğin. adını gizlemekliğin. Ey mavi göklerin beyaz ve kızıl süsü... Kızkardeşimin gelinliği, şehidimin son örtüsü Işık ışık, dalga dalga bayrağım, Senin destanını okudum, senin destanını yazacağım. diyen şairin adı olmaz mı hiç? Hatıralar ülkesinde adın, varsın adsız olsun. "Adı yok." yazsın kalemler, ne çıkar. Ama... ülkesinde sana adsız demeğe dilimiz; adsız taş dikmeğe elimiz varmaz ki. Tarihim, şerefim, şiirim, her şeyim; Yer yüzünde yer beğen Nereye dikilmek istersen Söyle, seni oraya dikeyim! Küçücüktüm. Bayrağımın gölgesinde top oynardım. Bana göz kırpan bayrağımın nereye dikilmek istediğini nasıl bilebilirdim ki. Bana: tarihimi, şerefimi, şiirimi, he rşeyimi öğrettin. Minnettarım sana. Zaferler getiren atların yiğitleriyle otağ kurdurttu bana; Ötüken yaylasında, Mohaç ovasında, göz kırpışma göz verir oldum. Bayrağımın şairi Arif Nihat Asya' la uzaktan ahbablık kurdum. Ya şimdi; Leylasından ayrılmış Mecnun misali solgun benizli Arif Nihat Asyamı; böylesi al'dan uzak düştüğünü görmek.. Al'ına kurban olduğum Asyamı, böylesi sararmış solgun görmek.. Melekler ağlar, yapma bu işi, dediler. Melekler ağlasın diye yaptım... diye sitem edişini, serzenişte bulunuşu işitmek var ya, deliye divaneye döndürdü beni. Asyam'a; gözü yaşlı, gönlü yaşlı giden Asyam'a bakamıyorum, feryat edesim geliyor. Onun mahzunluğuna. Ağlamak, yırtınmak bağırmak istiyorum. Asyam'ın yanına temelli uçmağa varmak istiyorum. Dursun kardeşimin İmamoğluyla birlikte, bana hatıralar ülkesinde "hoş geldin!" demesini istiyorum Ben, ben var ya, hatıralar ülkesinin temelli üyesi olmak istiyorum! Asya'mın kuşkulu sesi isteklerimi sakin olmaya davet ediyor. Semayi Bayrak şairinin sesi dolduruyor: " - Gözlerimi Ankara'ya kapadım denizlerin durgunluğuna açtım. Fakat türkü, kulağımın dibinde, hatta içinde "Ankara'nın taşma bak." diye cin çın çınlamakta devam ediyor." Duruyorum bir ara düşüncemi odaklaştırmaya çalışıyorum. Arif Hocam, ın işkillendiğini hissediyorum. Hocam'ın kulaklarını çınlatanın Alparslan Gümüş'ün, Yaşar Özcivlez'in ardından getirilen tekbirler olduğunu keşfediyorum. Milletçe huzursuz olduğumuzu belirtiyorum Hocam'a, Hocam'ın teşhisi yerinde: " - Bir gün gelecek huzurla koyun koyuna yatacağız. Üzerimize de huzur taşları dikilecek. Huzur doğmasına doğacak., ama, sezaryen ameliyatıyla. Belki de bize: Anayı mı, çocuğu mu? diyecekler..." Anladım aziz hocam. Yaşarlar, Alparslanlar sancılı ananın gocuklarıydı, anladım... Ama huzuru.. " - Huzuru getirebilecekler mi dersin Evet götürdükleri gibi... Yani nasıl? Nasıl olacak... elinden, kolundan, yeninden, eteğinden çekip saçından sürükleyerek, bağırta çağırta..." A... ... ... Arif Nihat Asya'nın bu müjdesine sığınıyorum. Boynu bükük huzur bekleyenlere, huzur içinde Tanrısına kavuşmayı özleyenlere, Arif Nihat Asya'nın muştusunu vermek üzere, Hatıralar Ülkesini, - Ülkü Devi'nin de iznini alarak - veda ediyorum. Ama; sadece, Hatıralar Ülkesine huzurlu gelebilmek için... MEHMET ÇAĞATAY ÖZDEMİR Töre / Şubat 1976 alpi_09 En istikrarlı üye 8 Kasım 2007

Arif Nihat ASYA Türk Edebiyat Tarihi'ne "Bayrak Şairi" olarak adını yazdıran Arif Nihat Asya, 1904 yılında Çatalca'nın İnceğiz Köyün'nde dünyaya gelmiştir. İlköğrenimine köyünde başlamış, daha sonra İstanbul'a gelir. Önce Haseki Mahalle Mektebi'ne daha sonra Gülşen'i Maarif Rüştiyesi'ne devam eder. Yatılı olarak girdiği Bolu Sultanisi kapatılınca, Kastamonu Sultanisi'ne aktarılır. Milli Mücadele Dönemi'nde Ankara'da bulunur. Bu dönem onun şiire başladığı, Türklük ve vatan aşkı ile şiirler kaleme aldığı tarihlerdir. 1928 yılında Darülmuallimin'i Aliye'den edebiyat öğretmeni olarak mezun olur ve Adana kolej ve öğretmen okullarında edebiyat öğretmenliği ve yöneticilik yapar. 1948 yılında Edirne'ye tayin edilir. 1950-54 döneminde Adana Milletvekilliği, 1954 yılında Eskişehir milletvekilliği yapar. 1962 yılında ise Ankara Gazi Lisesi'nden emekli olur. Arif Nihat Asya, Türklük ve Türk Dünyası sevdalısıdır. Şiirlerinde bu dünyalardan da sesler getirmeye çalışır. Kimi zaman oradan uzak kalışımızın hüznünü yansıtır, kimi zaman da oralarda yaşanmış Türk kahramanlıklarını anlatır. 5 Ocak 1974 tarihinde Ankara'da vefat etti. Şiir Kitapları Heykeltraş (1924) Yastığımın Rüyası (1930) Ayetler (1936) Bir Bayrak Rüzgar Bekliyor (1946) Enikli Kapı (1964) Kubbe-i Hadra (Mevlana üzerine, 1956) Kökler ve Dallar (1964) Emzikler (1964) Dualar ve Aminler (1967) Aynalarda Kalan (1969) Kanatlar ve Gagalar (1946) Bayrak Ey mavi göklerin beyaz ve kızıl süsü Kızkardeşimin gelinligi, şehidimin son örtusü. Işık lşık, dalga dalga bayrağım, Senin destanını okudum, senin destanını yazacağım. Sana benim gözümle bakmayanın Mezarını kazacağım. Seni selamlamadan uçan kuşun Yuvasını bozacağım. Dalgalandığın yerde ne korku ne keder... Gölgende bana da, bana da yer ver! Sabah olmasın, günler doğmasın ne çıkar! Yurda, ay-yıldızının ışığı yeter. Savaş bizi karlı dağlara götürdüğü gün Kızıllığında ısındık; Dağlardan çöllere düşürdüğü gün Gölgene sığındık. Ey şimdi süzgün, rüzgarlarda dalgalı; Barışın güvercini, savaşın kartalı... Yüksek yerlerde açan çiçeğim; Senin altında doğdum, Senin dibinde öleceğim. Tarihim, şerefim, şiirim, herşeyim; Yer yüzünde yer beyen: Nereye dikilmek istersen Söyle seni oraya dikeyim! Bir Bayrak Rüzgar Bekliyor Şehitler tepesi boş değil, Biri var bekliyor... Ve bir göğüs nefes almak için Rüzgar bekliyor Türbesi yakışmış bu kutlu tepeye, Yattığı toprak belli, Tuttugu bayrak belli, Kim demiş Meçhul Asker diye? Destanını yapmış, kasideye kanmış... Bir el iki ahretten uzanmış, Edeple gelip birer birer Öpsün diye faniler. Öpelim temizse dudaklarımız... Fakat basmasın toprağına Temiz degilse ayaklarımız. Rüzgarını kesmesin gövdeler Sesinden yüksek çıkmasln Nutuklar, kasideler! Geri gitsin alkışlar geri... Geri gitsin ellerin Yapma çiçekleri! Ona oğullardan, analardan Dilekler yeter... Yazln sarl, kışın beyaz Çiçekler yeter. Söyledi söyleyenler demin... Gel süngülü yiğit, alkışlasınlar, Şimdi sen söyle, söz senin! Şehitler tepesi boş değil, Toprağını kahramanlar bekliyor... Ve bir bayrak dalgalanmak için Rüzgar bekliyor. Destanı öksüz, sükutu derin Meçhul Askerin Türbesi yakışmış bu kutlu tepeye, Yattığı toprak belli, Tuttuğu bayrak belli... Kim demiş Meçhul Asker diye? KUBBELER Dün başlar seferber, eller seferber, Kurşun eritildi, mermer çekildi. Bunlar, bu kubbeler, bu minareler Akçayla olacak şeyler değildi. Böyle bir gemide yendi suyu Nuh. Ve bu yelkenlerle kanatlandı ruh. Taşıtıp kalyonla pırlanta, inci Abide haline koydu sevinci. Gergefle işleyip bir inci sultan Ki çiçek verirdi saksıya koysan. Bulabildinse ey yolcu yerini, Hepsinin altında altından bir ay. Seyret İstanbul'un camilerini Minare minare, kubbe kubbe say! Açılır masmavi burada gökyüzü Gümüşten sütunlar üstünde durur... Kiminin gölgesi dinlenir yerde, Kiminin beyazı sulara vurur. Allah'a giden yol buralardadır Kapılar açılır şerefelerden. Buradan uğurlanır mübarek aylar, Bayram burda başlar arefelerden. Mihraplar, kemerler, kubbeler yapmış, Sultanı, çerisi, piri, veziri. Nesilden nesile götürsün diye Kanatlar üstünde şanlı tekbiri. Nice başbuğların açtığı yolda Biri yardan geçmiş, öteki serden. Yolcular gidiyor yarına doğru, Kafile kafile bu köprülerden. Kuşun uçuş, gülün açış saati, Tanrı'nın fermanı yüce kubbede, Duyulur, uyanık Fatih'in "Uyan' Dediği uzaktan Sultan Ahmed'e.. Diken dikmiş, yakan yakmış mumunu, Şamdanlar, şamdanlar, ulu şamdanlar... Ki aydınlığiyle asırlar boyu, Yolunu bulurdu yolda kalanlar. Burda kubbe, kemer ve mihrap olmuş, O kıvrak şekil ki serhatte yaydı; Atlas bayrakların dalgalarında Rüzgarla öpüşen ince bir ay'dı. Kimi yıkanırken şadırvanlarda, Tekbir'e hu hu'lar katıyor kimi: Beyazıt önünde güvercinlerin incidir yemi, Söyleyin ey nazlı haber kuşları: Tuna boylarından müjde geldi mi? Uzaklarda kırık minarelerden Gökte bir kapıyı vurur leylekler; Bir gün açılacak o büyük kapı Ve kanatlar yere inmeyecekler. Taraf taraf, kol kol şu yamaşlardan Aktıkça fetihler tarihi Türk'ün Kubbeler erecek bir gün murada; Ve minareler dal verecek bir gün. Geçersen altından bu loş kemerin Menekşe menekşe gül güldür içi... Kapanmaz kapısı Allah evinin, Ki beş vakit gürül gürüldür içi. Çiniler, çiniler, taze çiniler; Boyası göz nuru, fırçası kirpik... Ey sanat, kuruyan dallarımıza Bir yeşil yaprak ver! demeye geldik. Biri hattın, biri mermerin, tuncun, Kurşunun sırrını aramış bulmuş Yesari elinde Lafza-i Celal Sinan'da kubbeyle minare olmuş. İşte bu kubbe ki, söyler saati Yolcu ilk, dalgalar son cemaati, Mavidir çinisi, Yeni'dir adı Mermerini sisler karartmadı. Şehzade, Laleli, Haseki Sultan Hepsinin üstünde Süleymaniye... Süleymaniye'den, Ayasofya'dan Yollar iner dal dal Yeni Cami'ye Yelken yelken, seren seren gemiler; Yamaçta, kıyıda, yolda camiler. Bu horasan, mermer, kurşun dağları Omuzunda taşıdığı çağları Taşıyacak daha çağlar boyunca Ve yer çekmeyecek yere koyunca. Yolları arkada bırakan hızla, Kanatlarımızla, atlarımızla Aşarken toprağı, taşı denizi Bu kurşun memeler emzirdi bizi. Böyle bir gemide yendi suyu Nuh. Ve bu yelkenlerle kanatlandı ruh. FETİH MARŞI Yelkenler biçilecek, yelkenler dikilecek; Dağlardan çektiriler, kalyonlar çekilecek; Kerpetenlerle surun dişleri sökülecek Yürü, hala ne diye oyunda oynaştasın? Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.! Sen ne geçebilirsin yardan, anadan, serden... Senin de destanını okuyalım ezberden... Haberin yok gibidir taşıdığın değerden... Elde sensin, dilde sen, gönüldesin baştasın... Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.! Yüzüne çarpmak gerek zamanenin fendini... Göster : Kabaran sular nasıl yıkar bendini? Küçük görme, hor görme, delikanlım kendini Şu kırık abideyi yükseltecek taştasın; Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.! Bu kitaplar Fatihtir, Selimdir, Süleymandır. Şu mihrap Sinanüddin, şu minare Sinandır. Haydi artık uyuyan destanını uyandır.! Bilmem, neden gündelik işlerle telaştasın Kızım, sen de Fatihler doğuracak yaştasın.! Delikanlım, işaret aldığın gün atandan Yürüyeceksin... Millet yürüyecek arkandan! Sana selam getirdim Ulubatlı Hasandan... Sen ki burçlara bayrak olacak kumaştasın; Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.! Bırak, bozuk saatler yalan yanlış işlesin! Çelebiler çekilip haremlerde kışlasın! Yürü aslanım, fetih hazırlığı başlasın... Yürü, hala ne diye kendinle savaştasın? Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.! Anne İlk kundağın Ben oldum, yavrum; İlk oyuncağın Ben oldum. Acı nedir Tatlı nedir... bilmezdin Dilin damağın Ben oldum. Elinin ermediği Dilinin dönmediği Çağlarda, yavrum Kolun kanadın Ben oldum Dilin dudağın Ben oldum. Belki kıskanırlar diye Gördüklerini Sakladım gözlerden Gülücüklerini... Tülün duvağın Ben oldum! Artık isterlerse adımı Söylemesinler bana 'Onun Annesi' diyorlar... Bu yeter sevgilim bu yeter bana! Bir dediğini iki Etmiyeyim diye öyle çırpındım ki Ve seni öyle sevdim sana O kadar ısındım ki Usanmadım, yorulmadım, çekinmedim Gün oldu kırdın... İncinmedim; İlk oyuncağın Ben oldum.. Yavrum Son oyuncağın Ben oldum... Layık değildim Layık gördüler Annen oldum yavrum Annen oldum! Dağlar Çekmece'den Maltepe'den ileri Gitmemiş Sadabad çelebileri Alem tepesine Alemdağ derler... Böyle bilmiş böyle yazmış eserler. Dağlar var karanlık, dağlar var beyaz. Korka korka eteğinden öper yaz; Ağrıdağ, Babadağ, Gavurdağ, Ilgaz Kubbelerdir... dolaşır, aşılmaz. Tendürük'te, Kop'ta Palandöken'de Kurtların payı var gelip geçende... Ki alırlar vermek istemesen de! Dağlar var, tahtından inmeyen sultan Dağlar var, yapılmış bundan, buluttan... Dağlar var ki Bingöl, Binboğa, Süphan, Medetsiz'ler, Mor'lar, Nur'lar, Yıldız'lar; Karalar, Kızıllar, Bozlar, yağızlar... Karla dolar 'İmdat' diyen ağızlar; Yollar kesen, haraç alan dağlar var. Bolkarda çamların sakızı damlar... Ve bir yıldız düşer, tutuşur çamlar... Bir kızıl şehrayin olur akşamlar... Tacı olan, tahtı olan dağlar var. Tüter Sarıçiçek, burcu burcudur, Akşamlar ya mor, ya turuncudur. Ve kışın dünyanın öbür ucudur... Sarkarken Cudinin karları dal dal Bağdaş kuradursun yollara Karhal! 'Ferman padişahın, dağlar bizimdir;' Dedi yerde bir kurt, gökte bir kartal. Dönmez misiniz ey yolda kalanlar; Yolcular, garipler, garip çobanlar; Allahüekberde tekbir alanlar? Ovalar, konaklar, yollar aşırı Birbirini selamlayan dağlar var. alpi_09 En istikrarlı üye 8 Kasım 2007

Ahmet Hikmet Müftüoğlu (1870-1927) "İslamın gözü, Türkün kalbi olan bu renk ve nur durağı memleket pek temiz, pek mamur, pek güzeldi. Onun çarpık kavuklu, yangesli harap mezarları, buraların darülfelasefelerinden, kütüphanelerinden daha manalı, daha düşündürücüdür. Oranın hamalları, fakirleri buranın lordlarından, milyonerlerinden daha asil, daha civanmerddir". Türk milliyetçiliğine hem siyasi hem de edebi alanda hizmet etmiş yazarlarımızdan Ahmed Hikmet Müftüoğlu 1870'de İstanbul'da doğmuştur. Ailesi dönemin ulema sınıfındandır. Şiirle ve tasavvufla ilgilenmişlerdir. Müftüoğlu yedi yaşında babasını kaybetmiş, ağabeyinin himayesinde büyümüştür. Eğitimine Soğukçeşme Askeri Rüşdiyesinde başlamış daha sonra Galatasaray Sultanisine girmiştir. Tevfik Fikret'le bu okulda tanışmış ve arkadaşlık kurmuştur. 1888'de sultanideki eğitimini bitirmiş, Hariciye Nezaretinde çalışmaya başlamıştır. Bu görevine devam ederken Galatasaray Lisesinde öğretmenlik yapmıştır. Pire ve Poti şehbenderliğine vekalet etmiş, 1891'de İstanbul'a geri dönmüş ve eski işine devam etmiştir. 1908'de Ticaret ve Ziraat nezaretinde göreve başlamıştır. Galatasaray Lisesindeki hocalık görevini Tevfik Fikret bu liseye müdür olunca bırakmıştır. Darülfünun, Edebiyat Fakültesi Fransız ve Alman edebiyatları hocalığına başlamıştır. 1912'de Peşte'ye gönedrilmiş, mütareke döneminde İstanbul'a dönmüştür. Harp malzemeleriyle ilgili bir komisyonun başkanı sıfatıyla Peşte, Viyana ve Berlin'de kalmıştır. İstanbul'a döndüğünde halife Abdülmecid Efendinin baş mabeyinciliğini yapmıştır. Ankara'da Hariciye Müsteşar vekaletini üstlenmiş, 1927 yılında vefat etmiştir. Fikirleri ve kişiliği: Türkçü ve Türkçeci yazarlarımızın önde gelenlerinden Ahmet Hikmet Müftüoğlu edebiyatımızın milliyetçi hareketini temsil etmiştir. Türkçülüğü siyasi sahada savunan isimlerimizdendir. Yazarlığa Servet-i Fünuncular içinde başlamış, meşrutiyetten sonra Türkçülük ülküsünü benimsemiş ve Servet-i Fünunculardan ayrılmıştır. Müsbet ilimlerle ilgili tercümeler yapmış ve Hazine-i Fünun ile Servet-i Fünun dergilerinde yayımlatmıştır. 1894-1900 yılları arasında aynı dergilerde hikayelerini sunmuştur. 1908'den sonra sanatını sosyal konulara yönlendirmiştir. Ölümüne kadar bu fikre bağlı kalmış, edebi alanda Çağlayanlar'da hikayeleri ve Gönül Hanım adlı romanında bunu sergilemiştir. Türk toplum yapısını Çağlayanlar'daki 16 hikayesinde ortaya koymuştur. Eserleri: Gönül Hanım'da; Birinci Dünya Savaşı sırasında Kafkas cephesinde Ruslara esir düşen bir askerin Türkistan'daki esir kampında Gönül adlı bir Tatar kızının rehberliğinde, eski Türk ülkelerini dolaşmasını ve ülkü birliği yaptığı bu kızla arasındaki sevdayı anlatır. Türk tarih ve medeniyetinin eskiliği ve Türk birliği üzerinde durur. Türkçülük çalışmalarına katıldıktan sonra ortaya koyduğu eserlerinde milli kimlik ön plana çıkmış, dil sadeleşmiştir. Eserlerinden diğerleri; Leyla Yahud Bir Mecnunun İntikamı (1890), Haristan ve Gülistan (1890), Çağlayanlar (1922), Gönül Hanım (Tasvir-i Efkar'da tefrika, 1920, yeni yayını 1971), Salon Köşeleri, Bir Tesadüf, Bir Safha-i Kalb, Kadın Ruhu, Silinmiş Çehreler, Beliren Simalar adlı kitaplardır. alpi_09 En istikrarlı üye 7 Kasım 2007

Ahmet Vefik PAŞA (1823-1891) "Gerçek sanatçıların eserlerinde kullanmadıkları yabancı kelimeleri, dilimizde yasaklamak suretiyle öz dilimizi geliştirebiliriz". Dil alanında "Bütün Türkçülük" ilkesini eserleride vurgulayan ve yaşantısıyla da Türk milliyetçisi olduğunu sergileyen Ahmet Vefik Paşa, 3 Temmuz1823'de İstanbul'da doğmuştur. Babası Hariciye Nezareti memurlarından Ruhittin Efendidir. Ahmet Vefik Paşa İstanbul'da 1831'de öğrenimine başlamış, fakat babasının görevi nedeniyle Paris'e yerleşmiş ve öğrenimini Saint-Louis lisesinde tamamlamıştır. Fransızcayı anadili gibi Paris'te öğrenmiştir. Bazı araştırmacılara göre İtalyan, Grek, Latin dillerini de okuyup anlayacak kadar iyi bilirdi. 1837 yılında İstanbul'a geri dönmüş ve tercüme odasında memuriyete başlamıştır. 1840'da Londra'ya gitmiş, burada elçilik katibi olarak görev yapmış ve İngilizceyi öğrenmiştir. 1842 yılında sırasıyla Sırbistan, İzmir, Eflak ve Boğdan'da görev yapmıştır. İstanbul'a tekrar geri dönmüş, derecesi yükseltilerek tercüme odasında göreve başlamıştır. Kısa bir süre pasaport dairesinde müdürlük yapan Ahmet Vefik Paşa İzmir'e tabiyet işlerini çözümlemek için gönderilmiştir. 1851'de ilk defa kurulan ilim kurulu Encümeni Danişin üyeleri arasında yer almıştır. Aynı dönemde Tahran'da elçi olarak atanmıştır. Burada İran dili ve kökenini köklü bir şekilde öğrenmiştir. Elçilik binasına Türk bayrağını asarak, yeni bir geleneğin de başlatıcısı olmuştur. Ali Paşanın sadrazamlığında görevinden alınmıştır. 1855'de Mustafa Reşit Paşa sadrazam olunca Meclisi Valayı Ahkamı Adliye üyeliğine getirilmiştir. 1857'de Deavi Nazırlığına getirilen Ahmet Vefik Paşa bu görevde kısa süre kalmış, tekrar Meclis Vala üyeliğine atanmıştır. 1860 yılında Paris büyükelçisi, 1861 yılında Evkaf Nazırı olarak Bursa'ya gönderilmiştir. Halkın şikayetleri sonunda görevinden alınmış, 1871 yılına kadar resmi görevde bulunmamıştır. Kendini ilmi faaliyetlere yönlendirmiş, Türk tarihine ve edebiyatına yeni eserler ve tercümeler sunmuştur. 1872'de Sadaret Müsteşarı, aynı yıl Maarif Nazırlığı yapmıştır. 1873 yılında tekrar görevden alınmıştır. 1876'da Petersburg'da Funun ve Sanayi sergisine, Osmanlıyı temsilen katılmıştır. Kısa bir süre Edirne valiliği yapmıştır. 1878'de tekrar Maarif Nazırı olmuş, aynı yıl başvekil olarak üç ay görev yapmış, tekrar görevden alınmıştır. 1879-1882 yıllarında Bursa valiliği yapmış, tekrar başvekil olarak tayin edilmiş, bu görevi sadece üç gün sürmüştür. Görevden tekrar alınmıştır. Ölümüne kadar Rumelihisarı'ndaki evinde ilmi ve edebi çalışmalar yapmış, 1891 yılında İstanbul'da 68 yaşında vefat etmiştir. Fikirleri ve kişiliği: Ahmet Vefik Paşa; son derece sade bir hayatı tercih etmiş, lüksten kaçınmış, sürekli yerli malını önemsemiştir. Bu haliyle milliyetçi ve halkçı düşüncenin öncüsü olarak kabul edilmiştir. Ahmet Vefik Paşanın Türkçülük hareketinin öncülerinden biri olması, Türk dili ve tarihi üzerine yaptığı çalışmalardan kaynaklanır. Ziya Gökalp ve Yusuf Akçura, onu Süleyman Paşayla birlikte Türkçülük düşüncesinin piri olarak kabul ederler. M. Celaleddin Paşa, Süleyman Paşa ve Ahmet Vefik Paşa Türkçülük ateşini körükleyenlerdir. Bazılarına göre Osmanlı Türklerinin ilk Türkçüsüdür. Şinasi ve Ziya Paşaya nazaran Türkçülüğü daha açık olmuştur. Bütün yazılarında ve hayat tarzında Türk milliyetçiliği ile göze çarpar. alpi_09 En istikrarlı üye 8 Kasım 2007

EBULFEZ ELÇİBEY KENDİ ANLATTIKLARINDAN HAYATI Azerbaycan'ın Ordubat bölgesinin Keleki Köyünün Halil Yurdu Yaylasında 1938 yılı Haziran ayında doğdum. Babam, Aliyev Kadirkulu Merdanoğlu Rus-Alman savaşında hayatını kaybetmiş. Eğitim-öğrenimime Unus ilkokulunda başladım. Yedi yıl süreli ilk eğitimimin ardından Ordubat şehrinde M. T. Kutsi I nolu orta okulunda okudum. Yedi yıllık ilköğrenimimi tamamlayıncaya kadar en büyük arzum doktor olmaktı. Ona öğrenimime başladığımda Tarih ilmine ilgi duydum. Toplumu anlamak benim için çok ilgi çekici idi, Marks'ın Kapital'ini okumaya başladım. Bize yaptıkları propaganda da Kapital'i dünyanın şaheseri olarak tanıtmıştılar. O dönemler okuduğumda Kapital'i tam anlamıyla kavrayamamıştım. Öğretmenlerim ve öğrenci arkadaşlarım beni haklı olarak alaya alıyordular. Küçük yaşlarımdan başlayarak oruç tutardım, Bazen annemle birlikte namaz da kılıyordum. 9-10. sınıflarda iken Mir Cafer Bağırov'u savunduğum için birkaç defa öğretmenler odasına çağrılıp bu düşüncelerimden vazgeçmem istendi. 10. sınıf öğrencisi iken, Azerbaycan Devlet Üniversitesi'nde Şarkşünaslık Fakültesi açılacağını öğrendim. Nizami, Hakanı, Fuzuli ve diğer şairlerimizi daha doğru anlamak amacı ile söz konusu fakülte sınavlarına hazırlandım. 1957 yılında Azerbaycan Devlet Üniversitesi'nin Şarkşünaslık Bölümüne Arap Filolojisi uzmanlığına girdim. Üniversitenin II. ve III.. sınıflarında okurken tarihi-siyasi konulara daha çok ilgi duymaya başladım. Birkaç öğrenci yoldaşım ile birlikte milli siyasi konularda ateşli tanışmalara başladık. Bizde böyle bir fikir oluştu ki, halkımız köle, vatanımız ise sömürgedir. Bu sohbetler Alim Hasayev, Malik Mahmudov, Rüstem Eminov, Mehdi Ağalarov, Rafık Ismailov, Abbas Musayev ve Zakir Memedov ile aramızda geçiyordu. Azatlık uğrunda mücadele etmeye söz verdik - elbette amatör ruhla başlayan mücahitler olarak. Ancak profesyonel mücadele yollarını da arıyorduk. Üniversitenin V. sınıfında iken aramızda Arap dilini iyi derecede bilen Malik Mahmudov ile Malik Karayev bir yıl süre ile Irak'a pratik için gönderildiler. Onlar bir yıl sonra döndüklerinde Malik Mahmudov ile siyasi mücadelemizi devam ettirmemiz konusunda ciddi karara vardık ve bir meramname hazırladık. Meramname hakkında yalnız beş kişi bilgi sahibi idi. Ben takip eden süreçte yaklaşık iki yıl (1963-64) Mısır'da tercüman olarak çalıştım. Mısır'da bulunduğum ortam, siyasiler ile ilişkilerim bana çok önemli kazanımlar sağladı. Hatta orda bir iki kez Türkiye ve ABD Büyükelçiliklerine giderek birileri ile tanışmak istedim. Ancak çekindim. Kendimce bu karara vardım ki, ben onlarla ilişki kurar isem sorun doğar, halkıma güven sarsılır, onları yurt dışına bırakmazlar. Mısır'da bulunduğum süre içerisinde yabancı siyaset adamları hiçbir temasımın olmamasına çalıştım. Mısır'da bu ülkenin devlet adamları ile ilişkilerim oldukça seviyeli idi. Gerek Sovyetler gerek Mısır'ın siyaset adamları beni doğrulurı konuşan bir insan olarak görüyordular. Onlar birbirlerini aldattıklarında yanlışlıklarını anlatıyordum, bana bakıp gülüşüyordular. Ben söz konusu olduğunda Nasır' ı da Kruşçev'i de eleştiriyordum. Siyaset dünyasında böylesine hareket istihza yaratıyordu. Bir gün Luksor şehrinde Sovyet uzmanlarından bir grup ile Devlet Başkanları Kruşçev'i. Nasır'ı, Irak Devlet Başkanı Arifi, Azerbaycan Bakanlar Kurulu'nun başkanı Alihanov'u, Cezayir Devlet Başkanı Ahmet Bin Bella'yı ve diğerlerini karşılıyorduk. Herkes konuklarla tokalaşıyordu, ben yalnız iki kişi ile, Ahmet Bin Bella ve büyük sanatkarımız Reşit Behbudov ile görüştüm, diğerleri geldiğinde elimi cebime koydum. Bu davranışımdan dolayı bir soruşturmada geçirdim. Benim kendi dünyam vardı. Herhalde iş arkadaşlarım beni delikanlı tercüman olarak görüyordular. Soruşturma döneminde Özellikle de Kruşçev'in Kıbrıs sorunu ile ilgili görüşlerinden dolayı bir İki aşağılayıcı söz de sarf etmiştim. Baku 'ye döndüğümde DTK Kruşçev ile ilgili sözlerimden ötürü beni cezalandırdı. Mısır'dan döndükten sonra Ben, Malik Mahmudov. Alim Hasayev ve Rafik Ismailov birkaç kez görüşüp dörtlü bir grup oluşturduk. Her birimiz 3 kişi seçmeli, bu üçlü gruplardan her biri 5 kişiyi gruba celb etmeliydi. Bir süre geçtiyse de teşkilatı istediğimiz ölçüde kuramıyorduk İstediğimiz teşkilatı oluşturamayınca, her birimiz ferdi çalışmaya, daha çok propaganda faaliyetine başladık. Ben bütün gücüm ile üniversite ve doktora öğrencileri arasında milli şuurun canlanması yönünde propaganda yapıyordum. Hiç kimseye hesap vermediğim gibi bazı konuları yakın dostlarımdan da gizliyordum. Üçlü, beşli, yedili ve dokuzlu olmak üzere gruplar oluşturuyordum. Her grup ile de yalnızca kendim meşgul oluyordum, Bu süreç uzun bir süre ve güç İstiyordu. 1969 yılında Tolunoğulları Devleti adlı doktora tezimi yazdım. 1971-74 yıllarında üniversitede artık öğrenci hareketleri görülmeye başlandı. Amacım geleceğe hazırlamaktı. DTK, bir teşkilatın faaliyet gösterdiğini biliyor, ancak bütün çabalarına rağmen ortaya çıkaramıyordu. (Artık sır değil: l keresinde üniversitede hocam Aliövset Abdullayev bana DTK'da benim gizli örgüt ve programım olduğu konusunda düşünceler olduğunu bildirdi. Ben, O'nu bunun doğru olmadığına inandırdım, ancak kendim yalan konuşmuştum. Ancak DTK bütün dikkati ile beni izliyordu. Ocak I975'de beni tutukladılar. DTK benim yanıma birkaç hoca ve öğrenci yerleştirebilmişti. Ben onları duymuştum. Ancak onları aldatıyordum. Benim hiçbir hoca veya öğrenciye nefretim doğmuyordu. Bazen hatta DTK çalışanlarını bile günahkar görmüyordum. Bir tek düşmanım vardı. Sovyet İmparatorluğu. Diğerleri onun zavallı hizmetlileri idi. Bu zavallı generallere ve polislere de acıyordum. Benim işim zalim imparatorluğa karşı mücadele idi. Hainlere, satılmışlara tarih kendisi ceza verecekti, verdide. Ocak 1975 Temmuz 1976 arasında hapis yattım. Aralık 1976'dan itibaren Azerbaycan ilimler Akademisi Salman Mümtaz Elyazmalar Enstitüsün 'de çalıştım. Ebülfez ELÇlBEY mahkumiyetinden sonra göreve başladığı El Yazmaları Enstitüsü'nde de halkını azadlık uğruna örgütleme çalışmalarını aralıksız devam ettirdi. 1988 yılında başlayan ermeni saldırı ve provokasyonlarına karşı ilk direniş hareketini; Kasım 1988'de "Meydan Mitingleri'ni düzenledi. 16 Haziran 1989'da Azerbaycan Halk Cephesi'ni resmen kurarak başkanı seçildi. Kızılordu'nun 20 Ocak 1990'da Bakü'de hayata geçirdiği katliama kadar çalışmalarını sürdürdü. Katliamın ardından dağılma sürecine giren Sovyetler Birliği ve Azerbaycan'da siyasi istikrar tamamen sarsıldı. ELÇlBEY önderliğindeki Azerbaycan Halk Cephesi, Azerbaycan Türklerinin bağımsızlık taleplerini açıkça dile getirdiler. Üç renkli ay-yıldızlı bayrak Parlamento binasına asıldı. Aralıksız sürdürülen çalışmalar sonucu Azerbaycan Cumhuriyeti 18 Ekim 1991'de bağımsızlığını ilan etti. ELÇİBEY, Parlamentonun aldığı karar gereği 7 Haziran 1992'de yapılan ilk demokratik seçimler sonucu Azerbaycan Cumhuriyeti'nin Devlet Başkanı seçildi. Göreve başladığı ilk günden itibaren ülkede insan hakları ve hukukun üstünlüğüne saygılı demokratik devlet yapısını oluşturmaya çalıştı. Rus ordularını Azerbaycan Cumhuriyeti'nden çıkardı. Devletin resmi dilinin Türkçe olduğunu ilan etti. Latin alfabesini uygulamaya koydu. Ermeni saldırı ve işgallerine Azerbaycan Halk Cephesi taraftarlarından oluşan gönüllü birliklerle karşı koydu. Ancak 4 Haziran 1993'de maruz kaldığı darbe sonucu Bakü'den ayrılarak Nahçıvan'ın Keleki köyüne gitti. 4 yıl süreyle kaldığı Keleki'den 31 Ekim 1997'de Bakü'ye dönerek 1995 yılında partiye dönüştürülen Azerbaycan Halk Cephesi Partisi'nin Genel Başkanı olarak siyasi çalışmalarını devam ettirdi. Bu süreçte kurduğu ve başkanı olduğu Bütöv Azerbaycan Birliği adlı teşkilatla da büyük ideallerini hayata geçirme çalışmalarını yürüttü. Ebülfez ELÇlBEY uzun süre devam eden rahatsızlığının şiddetlenmesi üzerine tedavi görmek amacıyla 7 Temmuz 2000'de geldiği Türkiye'de 22 Ağustos 2000 Salı günü vefat etti "Ömrümün en hoş günlerinden biri 16 Haziran 1989'da Azerbaycan Halk Cephesi'nin kurulması ve Cephe başkanı seçilmemdir. En ağır sarsıntılarım 20-23 Ocak 1990 katliamı, Taşaltı olayları, Hocalı katliamı, Susa ve Laçın'da yaşadığımız ihanetlerdir. En çok etkilendiğim, dostlarımı kaybetmektir. alpi_09 En istikrarlı üye 8 Kasım 2007

Namaz, oruç, tevbe üzre varanlara, Hak yoluna girip ayak koyanlara, Bu tevbeyle ahirete varanlara, Bağışlanmış kullar ile sohbeti var. O pınarlar kim içindir, bil sen bunu; Tevbe kılan aşıklara içirir onu; Tevbesizler o pınardan içmez suyu; Ona içirir zehir zakkum şerbeti var. Her kim Hakk'ın kulu olsa, Hakk'a dönsün; Hakk'a dönmeyen gafil kullar öteye varsın; Kul Hace Ahmed nasıl burada mekan tutsun; Gece gündüz korkup durur, heybeti var. 18. H İ K M E T Didarını talep kılsanız ey zakirler, Candan geçip halka içinde görün didar. Şevkın ile Allah diyip, doğruya dönüp Gece uykusunu haram kılıp ol sen bidar. Bidarlara Hak rahmeti yakın olur; Bidarların gönlü kırık, gözü yaşlı olur, Benlik kılanların cezası cehennem olur; Kibirlinin cehennemde hali düşvar. Senden önce yaranların ne yana gitti; Bu dünyaya gönül vermeyip ağlayıp göçtü; Ömrün sona erdi, sıra sana yetti; Günahına tevbe kıl sen, ey bed-kirdar. Nefsin sana, bakıp dursan, neler demez; Ağlasan da Allah'a doğru yüz çevirmez; Ele alsan, yaban kuş gibi ele konmaz; Ele alıp gece uykusunu kıl sen bidar. Nefs yoluna giren kişi rüsva olur; Yoldan azıp gezip tozan şaşkın olur; Yatsa, kalksa, şeytan ile yoldaş olur; Nefsi tep sen, nefsi tep sen, ey bed-kirdar. Nefsin seni son deminde geda kılar; Din evini yağmalayıp harap kılar; Öldüğünde imanından cüda kılar; Akıllı isen, pis nefisten ol sen bizar. Fir'avn, Karun şeytan sözünü muhkem tuttu; O sebepten yer yarıldı onları yuttu; Musa Kelim nasihatçı olup sözler dedi; Kulak tutmadan o ikisi öldü murdar. Günahına tevbe kılıp ağlayıp yürü sen; Giderim diyip yol başına varıp dur sen;, Gidenleri görerek hem ibret al sen; İbret alsan, yattığın yer olur gülzar. Mü'min kullar dert ve halet peyda kıldı; Hak yolunda can ve gönlü şeyda kıldı; Dünyayı terkedip ahireti satın aldı; satın alsan, huri, gılman hepsi hazır. Kul Hace Ahmed, nefs elinden kılarım dad; Pir-i muğan olacak mı ona cellad; Habersizler işitmezler dad ve feryad; Kan ağla sen, işittin o Perverdigar 19. H İ K M E T Aşk yolunda yok olayım Bir ve Var'ım; Her ne kılsan, aşık kıl sen perverdigar. El açarak dua kılayım, Rabb'im cebbar; Her ne kılsan, aşık kıl sen Perverdigar. Gül aşkının sokağında bülbül oldum; Türlü türlü diller ile nale kıldım; Bütün işlerden aşıklığı ben zor bildim; Her ne kılsan, aşık kıl sen Perverdigar. Aşkı değse, kavurup yandırır canı, teni; Aşkı değse, viran kılar"ben" fikrini; Aşk olmasa, tanımak olmaz Mevla'm seni; Her ne kılsan, aşık kıl sen Perverdigar. Aşk defteri sığmaz dostlar dergahına; Cümle aşık yığılıp varır bargahına; Yedi cehennem takat kılmaz bir ahına; Her ne kılsan, aşık kıl sen Perverdigar. Has aşkını göster bana, şükr edeyim; Bıçkı konsa, Zekeriyya gibi zikr edeyim;, Eyyub gibi belasına sabr edeyim; Her ne kılsan, aşık kıl sen Perverdigar. Cilve kıl sen, deli kıl sen, şeyda kıl sen; Mecnun kıl sen, insanlara rüsva kıl sen; Mum gösterip pervane gibi kor ateş kıl sen; Her ne kılsan, aşık kıl sen Perverdigar. Aşk derdini talep kıldım, dermanı yok; Aşk yolunda can verenin hüsranı yok; Bu yollarda can vermese, imkanı yok; Her ne kılsan, aşık kıl sen Perverdigar. Nerden bulayım, aşkın düştü, kararım yok; Aşk senasını gece gündüz bıraktığım yok; Dergahından başka yere vardığım yok; Her ne kılsan, aşık kıl sen Perverdigar. Aşk pazarı ulu Pazar, suda haram; Aşıklara senden başka kavga haram; Aşk yoluna girenlere dünya haram; Her ne kılsan, aşık kıl sen Perverdigar. Aşıklığı dava kılıp yürüyemedim; Nefsten geçip ben emrini kılamadım; Cahillikte Hak emrini bilemedim; Her ne kılsan, aşık kıl sen Perverdigar. Kul Hace Ahmed, aşktan katı bela olmaz; Merhem sürme, aşk derdine deva olmaz, Göz yaşından başka kimse şahit olmaz; Her ne kılsan, aşık kıl sen Perverdigar. 20. H İ K M E T Muhabbetin kadehinden içen divaneler, Kıyamette ateş ağzından saçar dostlar. Kudret ile yaratılan yedi cehennem Aşıkların narasından kaçar dostlar. Cehennem ağlayıp yalvaracak Allah'ına Takatım yok aşıkların bir ahına. Kaçıp varayım Hak Taala penahına; Aşıkların yaşı ile söner dostlar. Aşıkları aşk dükkanını varsa kurup, Yaşını saçıp, göğsünü açıp, yüzünü sürüp, İnşallah, cehennem kaçsa, ondan korkup Yedi sema takat kılmadan göçer dostlar. Rahman Rabb'im saki olup mey içerse, Çoluk-çocuk, ev-barktan tamamen geçirse, Vücudumdan Azazil'i Hak kaçırsa, Cürüm, isyan düğümlerini açar dostlar. Aşk kapısını Hak yüzüme açıverse, Has aşkını gönül içine yerleştirse, Lutf eylese, iki alemde şah eylese, Aşıkları Hakk'a doğru uçar dostlar. Sübhan Rabb'im bir katre mey kılsa in'am, Sır zikrini diye diye kılsam tamam, Huri, gılman cümle melek ona gulam; Cennet içinde ipek giysiler biçer dostlar. Allah diyerek kabirden kalksa, alem yanar; Seçkin kulum diyip Rabb'im, yalnız sever; Yaş yerine kanını döküp yüzünü boyar; Hamdını diyip mel'un şeytan kaçar dostlar. Ben demedim, Allah kendi vade kıldı; Yolsuz idim, lutf ederek yola saldı; Garip olup nale kıldım, elimden tuttu; Öyle aşık şevk şarabını içer dostlar. Kul Hace Ahmed, aşksızların işi düşvar; Yarın varsa, Hak göstermez ona didar Arş ve Kürsü, Levh ve Kalem hepsi bizar; Aşksızlara cehennem kapısını açar dostlar. 21. H İ K M E T Aşk sırrını beyan kılsam aşıklara, Takat kılmaz, başını alıp gider dostlar. Doğa, taşa başını vurup, kendinden geçip Çoluk-çocuk, evden barktan geçer dostlar. Aşk şiddeti başa düşse, aşık neyler; Biganeler taşlar atıp ona güler; Divane diye başını yarıp kana bular; Şakir olup hamd ve sena söyler dostlar. Aşk cevheri dipsiz deniz içinde pinhan; Canda geçip cevher alan oldu canan; Hevesliler aşıkım der, yolda kalan; Dinlerini değersiz pula satar dostlar. Aşksızların hem canı yok, hem imanı; Resulu'llah sözünü dedim, mana kanı; Nice desem, işitici, bilen hani? Habersiz desem, gönlü karışır dostlar. Ateşe yandım, candan doydum, hayran oldum; Bu nasıl ateş, yanamadan biryan oldum; Muhabbetin adını duyup giryan oldum; Gözü giryan muradına yeter dostlar. Çok ağlayıp, çok inle ki rahmı gelsin; Yol şaşırsan, rahmı gelip yola salsın; Hizmet kıl ki pir-i muğan elinden tutsun; Hizmet kılan muradına yeter dostlar. Zemane hem ahir oldu, huyun gitti; Resulu'llah vadeleri yakınlaştı; Seçkin kulları iyi söze kulak tuttu; Kötü kullar günden güne beter dostlar. "Küllü yevmin beterün." dedi hak Mustafa; Ümmet olsan, kulak sal sen, ehl-i vefa; İyilerin ecrini verir, kötüye ceza; Kıyamet günü cezalarını çeker dostlar. Fasık, facir havalanıp yere basmaz; Oruç namaz kaza kılıp misvak asmaz; Resulu'llah sünnetine değer vermez; Günahları günden güne artar dostlar. Dünya ehli malını görüp heva kılar; Benlik fikriyle dava-yı hüda kılar; Öldüğünde imanından cüda kılar; Can verende hasret ile gider dostlar. Dünya malını yığanları vallah gördüm; Öldüğü vakit,"Tevbe et!" diyip halini sordum; Şeytan dedi: İmanına çengel vurdum. Can çıkarda ağlaya ağlaya gider dostlar. Kul Hace Ahmed, aşık olsan, canın yansın; Sıdkın ile Allah deki Tanrı bilsin; Dua kıl ki mü'min kullar dünya koysun; Dünya koyan ahirete yeter dostlar. 22. H İ K M E T Hakk'a dönüp mü'min olsan, taat kıl sen; Taat kılan Hak didarını görür dostlar. Yüz bin bela başa düşse, inleme sen; Ondan sonra aşk sırrını bilir dostlar. Aşıkları inleyerek yola girdi; Her ne cefa gelse, onu Hak'tan bildi; Razı olup yer altında hazır oldu; Ağlayarak seherlerde durur dostlar. Eya dostlar, hiç bilmedim ben yolumu; Saadete bağlamadım ben belimi; Gaybet sözden hiç alamadım ben dilimi; Cahilliğim beni rüsva kılar dostlar. Gece gündüz gamsız yürüdüm, zikr etmeden; Cehd kılarak gece gündüz fikr etmeden; Muhabbetin pazarında kendimi satmadan; Nefsim benim yüz bin taam diler dostlar Nefsini sen öz reyine koyma zinhar; Yemeyip içmeyip taat ile ol sen bidar; Ahir bir gün gösterecek sana didar; Bidar olan orda didar görür dostlar. Eya gafil, Hak zikrini dilden koyma; Dünyalıktan bir zerreyi ele alma; Erenlerin arkasından asla kalma; Yola giren ahir murad bulur dostlar. Vah ney yazık, hasret ile ömrüm geçti; Nefsim benim coşup taştı, hadden aştı; Canım kuşu uçuverse, ruhum kaçtı; Gafil yürüyen ömrünü yele satar dostlar. Didar göreyim diyen kullar uyanık olur; Yürüse, dursa, yatsa, kalksa, zikrini söyler; İçi dışı öyle kulun nurla dolar; Allah nurunu öyle kula saçar dostlar. Kul Hace Ahmed, bende olsan, ağla, yürü sen; Muhabbetin meclisine kendini vur sen; Kıyametin şiddetinden matem kur sen; Matem kuran sırdan haber alır dostlar. 23. H İ K M E T Didar için canı kurban kılmayınca İsmail gibi didar arzu kılmayın dostlar. Candan geçip tarikate girmeyince Aşkım diyip yalan dava kılmayın dostlar. Aşıklığı ulu iştir, bilsen bunu; Mihnet ile sınar imiş Mevla'm seni; Cefa, mihnet ile olsan dünü günü; Maşukundan gönül ayrı kılmayın dostlar. Benlik kılıp tarikate girmediler; Candan geçmeden yola ayak koymadılar; Nefs öldürmeden teslim fena olmadılar; Ham tamahlık ile yola girmeyin dostlar. İşbu aşkın yolu dilim olmak olur; Burada ağlayıp ahirette gülmek olur; Gül renkleri zaferan gibi solmak olur; Böyle olmadan, aşıkım ben, demeyin dostlar. Mürşidlerin hizmetini kıl ihtiyar; Kendiliğimden yola girdim, deme zinhar; İyi bilsen, tarikatın tehlikesi var; Kılavuzsuz iş bu yola girmeyin dostlar. Mürşidlere hizmet kılsan, nefse afet; Değme cahil bu yollarda kılmaz takat; Sadık kullar bu yolları bilir rahat; Diriyken ölmeden didar arzu kılmayı dostlar. "El kezzabu la ümmeti " dedi size; O Muhammed Hak resulü idi bize; Yalancıya cennet yoktur, vallah anla; Yalan diyip imansız gitmeyin dostlar. Ev- barkını terk etmeden görmez didar; Didar göreyim diyen aşık olur bidar; Öyle aşık ahir görür orada didar; Didar görmeden sırdan haber duymayın dostlar. alpi_09 En istikrarlı üye 4 Kasım 2007

ELÇİBEY DİYOR Kİ TÜRK GENÇLiĞİNE Büyük gelecek senindir. Sen kendin buna zamanın hükmü ile hazırlanıyorsun. Bu hazırlık tabiidir. Bunu yerine getirmek için milyonlarca Türk Genci bu hedefe yürüyecek. Bu hedefe ulaşmak için iradeli çalışmalısın. Dünya ilmini öğrenip, büyük medeniyet yaratarak isteğine ulaşacaksın. Bütün büyük çabalar, hareketler hedefe ulaşmak için bir sevda olacaktır. Sonucu ise büyük medeniyet yaratmak olacaktır. Bütün beşeriyet tarih boyu gayret göstermiş, son netice ise büyük medeniyet yaratmak olmuştur. Türk Dünyaya yeni bir medeniyet getirecektir. O medeniyete ben şimdiden "Hoşgeldin" diyorum. Sana uğurlar olsun. Ulu Türk! AZERBAYCAN GENÇLİĞİNE! Sen bil ki, Türk Gençliğinden ayrı değilsin. Karşında büyük hedefler, ağır görevler duruyor. Omuzlarında ağır bir yük var. Sen onu taşıyabilecek güce sahipsin. Senin öyle bir gücün var ki, devlerin taşıyamayacağı yükü sen taşıyabileceksin. Senin damarlarındaki kan öyle kudretli kandır ki, her bir zorluğun üstesinden kolayca gelirsin. Bunun için yalnızca senin isteğin gereklidir. Karabağ'ı sen azad edeceksin. Ben buna eminim ve inanıyorum. Azerbaycan'da Karabağ'ın azadlığını, Azerbaycan'ın birleşmesini istemeyecek genç yoktur. Milletin bu arzusunu yerine getireceksiniz. Size uğurlar diliyorum. TANRI yardımcınız olsun! YÜCE TÜRK MİLLETİNE Bende kanser hastalığının olduğunu biliyordum. Ama ben bu hastalığı toplumdan gizliyordum ki, aciliyeti olan işleri yapabileyim. Ancak, birçok kişinin hastalığımı bildiğini ve huzursuz olmamam için benden gizlediklerini bilmiyordum. Bu durum çok kötü sonuç doğurdu. Halkının kendi evladından hiçbir şeyi gizlememesi gerekir. Aynı zamanda evlatta halkından gizlememelidir. Benim durumumdan da anlaşıldı ki, gerçeği gizlemek halka da evladına da hiçbir fayda sağlamadı. Ben birçok şeyi halkım bilir rahatsız olur, kötü sonuçlar yaşanır düşüncesiyle gizledim. Pek çok sim kendimle götürüyorum. Bunların birçoğu açıklanmalıydı. Ancak buna zaman imkan vermedi. Diyebilirim ki, talihim fırsat vermedi. Bazı yanlışlar yapılmıştı ki, bunların telafisi mümkündü. Milletim önünde benim de hatalarım olmuştur. Rica ediyorum, Milletim beni bağışlasın. Diyebilirler ki, özürü sağlığında dilemeliydi. Herhalde talihim böyle uygun gördü. Birçok kişi, özellikle de bana düşman olanlar ileri geri sözler söyleyecekler. Ancak benim için asıl olan Türk Milletinin hükmüdür. Azerbaycan halkının sözüdür. Bu gün açık olarak hayatla vedalaştığımı görüyorum. Ancak birçok İdealimin hayaca geçtiğini göremedim. Öncelikle Rusun eliyle ermenilerin işgal ettiği Karabağ'ı azat etmek istiyordum. Bunu gerçekleştiremesem de artık Karabağ'ın mutlaka azad edileceğini biliyorum. Azad olarak Tebriz'e gitmek, Tebriz'i azad görmek İstiyordum. Tebriz'i azad göremedim. Ancak şimdi düşünüyorum ki, Tebriz'i azad görmüşüm. Bu düşünceme hayal diyecekler. Ancak değil. Yakın gelecekte insanlar Tebriz'i azad görecekler ve o zaman anlayacaklar ki, benim düşüncelerim çok yakında imiş. Bir halk azadlık elde ediyorsa, o halkın hayatla vedalaşmış insanlarının ruhu da orada iştirak ediyor. Azerbaycan Halkı bütünlükte azad olacak ve birleşecek. O zaman düzenlenecek etkinliklerde, bayramlarda Azerbaycan'ın azadlığı uğrunda mücadele vermiş insanların ruhu da iştirak edecektir. Ruh ölmezdir. Milletini sevenin ruhu her zaman Milleti ile olacak. Türkiye ve Azerbaycan'ın Görkemli Türk Aydınlarına Ben çok uzun süre sonra kanser hastası olduğumu öğrendim. Ancak sizler bunu önce bilip benden gizlediniz ki, ben huzursuz olmayayım. Hatta benimle görüşürken pek çok ilginç kitaplar getirdiniz ki okuyayım. Ancak bana gerçeği söylemiş olsaydınız daha doğru olurdu. Kalan zaman içerisinde görüşüp müzakere ederek gelecek milli konseptimizin tezlerini hazırlardık. Yeni işler görmemiz mümkün olurdu. Onu da bilmeliydik ki, açık sözlü olmadığımız sürece hiç bir işimiz doğru olmayacak. Onun için mutlaka demokratik toplum gereklidir. Açıkça görüşüp sorunları çözmeliyiz. Türk milletine en önemli ihtiyaç olan maneviyata dayanarak birleşebiliriz. Ardından Yazılanlar Politikacı değil bağımsızlık savaşçısı EBULFEYZ Elçibey, 1993'te Gence isyanını bastıramayacağını anlayınca yakınlarına şöyle demişti: ''Önümüzde bu ülke için yapılacak bir hizmet daha var. İktidardan el çektirilsek bile, Ermenilerle savaş halinde olan, bin bir emekle kurduğumuz bu devleti iç savaşın içine çekmeyeceğiz. Hiçbir halde iç savaşa yol vermeyeceğiz.'' Sovyet Yönetimi'ne karşı yaşamı boyunca kafa tutmuş ve kah legal, kah illegal yollardan mücadele etmiş olan Elçibey, Keleki'deki köyüne giderken kendi geleceğini değil gerçekten de Azerbaycan Cumhuriyeti'nin devamını düşünüyordu. Her zaman iflah olmaz bir idealistti, siyasetçi olamadı. Elçibey ile son olarak Baku'de görüştüm. Üç yıl önceydi, Halk Cephesi'nin merkezindeki sohbetimizde hálá şaşkınlığını üzerinden atamamıştı. Şaşkındı, çünkü Keleki'deki sürgünü sona ermişti. Halk Cephesi Başkan Yardımcısı Ali Kerimli'nin Parlamento'daki konuşmasının ardından dönüşüne izin verilmişti. Bir yıl içinde Cumhurbaşkanlığı seçimleri yapılacaktı ve Aliyev, adaylığını koyacağını bile bile Elçibey'in dönüşüne ''hayır'' dememişti. ''Baku'ye gelebilmem anlaşılmaz bir şey, şimdiye kadar da anlamış'' değilim diyordu. Sohbetimiz sırasında Elçibey, siyasi görüşlerini korkusuzca açıklıyor, Aliyev yönetimini Karabağ politikaları nedeniyle eleştiriyor ancak hiç de saldırgan bir üslup kullanmıyordu. Bu tavrı dikkatimi çekti. Sordum. ''Benim evimde, Atatürk'ün resminin yanında Haydar Aliyev'in de resmi vardır'' diyordu. Çünkü ''O da bir Türk büyüğüdür'' diye açıklıyordu bunu. Aliyev'in Sovyetler Birliği döneminde Azerbaycan Türkleri için önemli işler yaptığını söylüyordu. Cumhurbaşkanı olduktan sonra iyi işler yapmadı mı?'' diye sorduğumda verdiği yanıt ise Elçibey'in içten pazarlığı olmayan, dürüst ve açık kişiliğini yansıtıyordu: ''Yaptı tabii ama artık onun rakibiyim, söylemem doğru olmaz.'' Gerçekten iflah olmaz bir idealistti Elçibey, politikacı olmadı. Ferai TINÇ 24 Ağustos 2000 / Hürriyet Hayalleri Korkuttu! Sovyetler Birliği döneminde, 1975-76 yılları arasında ''milliyetçilik'' suçundan hapis yatan Elçibey, Azerbaycan bağımsızlık hareketinin gerçek lideriydi. 1989'da, Halk Cephesi kurulduğunda üç hedef koymuştu. Azerbaycan'ın tam bağımsızlığı, Karabağ'ın Ermenilerden temizlenmesi ve güney-kuzey Azerbaycanların birleşmesi. Bu hedefleriyle sadece Rusya, Ermenistan ve İran'ı karşısına almakla kalmadı, Cumhurbaşkanı olur olmaz Türkiye ile Baku-Ceyhan anlaşmasını imzalayarak dev petrol şirketlerini ve dünyayı da korkuttu. Baku'den uzaklaşırken yapalnızdı. Bugün ise Türk dünyasının kalbi onunla birlikte Baku'ya dönüyor. Yağmur Atsız 23 Ağustos 2000 / Milliyet Bir Kemalist'in Ölümü Asıl soyadı "Elçibey" değil "Aliyef"di... Yani "Alioğlu" yahut "Alisoy"... Rus etkisiyle sonuna "ef" takısı alması onu rahatsız etdiği için değiştirip "Elçibey" soyadını almışdı. Bir tür siyasi "mahlas" gibi. Frenkler sanatçıların kullandıkları takma adlara şaka yollu "nom de guerre" derler "savaş adı"... Ebülfez Elçibey bakımından bunu "mecazi" değil "gerçek" anlamda da kabul edebiliriz... Zira ömrünü Azerbaycan'ın bağımsızlığı ve demokratikleşmesi "savaşı"na adamışdı. Halen Azerbaycan Cumhurbaşkanı konumundaki Haydar Aliyef ile arasında bulunan soyadı benzerliği tamamen tesadüfidir. Azeriler çoğunlukla Şii Mezhebi'nden oldukları için aralarında ali adı veya soyadı yaygındır. Nitekim Bakü'nun Ankara nezdindeki Büyükelçisi de - eğer yanılmıyorsam - Aliyef soyadını taşımakdadır ama onun da ne biriyle akrabalığı vardır ne öbürüyle... Ben Ebülfez Elçibey'le ilk kez 1989 Yılı'nda, yani SSCB artık son demlerini yaşarken, karşılaşdım. Bir Alman tv kuruluşu için Bakü'da çekim çalışmaları yapıyordum. O tarihde artık Elçibey soyadını kullanmaya başlamışdı. Hakkında tutuklama kararı olduğundan ortalıkda pek dolaşmıyor, ama fazla da yeraltına inmeğe gerek görmüyordu. Önderi bulunduğu "Halk Cebhesi" ile KGB arasındaki güç oranı adamakıllı "Halk Cebhesi" tarafına doğru kaymaya başlamışdı. Çok yağmurlu bir ikindi üzeri kendisiyle Bakü varoşlarındaki bir "gizli" mekanda buluşdum. Daha sonraları, Cumhurbaşkanı oldukdan sonra da bir iki görüşmemiz oldu. Son derece inançlı bir Kemalist ve eğer bir latifeye müsaade ederseniz - "iflah kabul etmez" bir Atatürk hayranıydı. Azeri Halkı'nın sosyal ve kültürel problemlerine de büyük önem atfetmesi herhalde buradan ileri geliyordu. Sonra Ankara Ebülfez Elçibey'e ihanet etti!!! Evet, en dar gününde onu bozuk para harcar gibi harcamakdan hicab duymadı!!! Kremlin'in "rahle - i tedrisi"nden yetişme ve Moskova'ya mine - l - bab ile - l - mihrab göbek bağıyla bağlı birtakım gaasıblarla işbirliğini tercih etdi!... Kimbilir, belki de o karakterdeki insanlar Ankara'daki iktidar sahiblerine daha bir kaabil-i imtizac geliyordu. Oysa Ebülfez Elçibey, 1990'dan sonra "bağımsızlık" kazanan bütün Doğu Türk Cumhuriyetleri arasında "Komünist Hiyerarşi"ye hiç mensub olmamış, "Devr - i Sabık"ın çanak yalayıcıları arasında asla yer almamış "TEK" devlet adamıydı... Yeni bir çağ başlarken en çok gözetilmesi gereken siyasetçi, üstelik yegane samimi "demokrat"dı... Ankara, Rus destekli Ermeni birlikleri Karabağ ve geri kalan Azerbaycan'ın yüzde 20'sini işgal ederken de seyirci kaldı ve Elçibey'in "Hiç değilse yaralılarımızı tahliye için bir helikopter gönderin!" ricasına da kulaklarını tıkadı!!! Azerbaycan birgün Türkiye'den bunun hesabını soracakdır!!! Ebülfez Elçibey'e Tanrı'dan rahmet diliyorum... Erdal güven / 24 Ağustos 2000 / Radikal alpi_09 En istikrarlı üye 8 Kasım 2007

Elinize sağlık. Çok güzel konulardan birini