karamsar ama gerçek

Seni çok merakta bıraktım üzgünüm. Hakkım olmayarak bunu sana yaşattığım için de üzgünüm ve hatta dünyada olup biten her şey için üzgünüm. Telefon çaldı seninle konuşurken. Babamdı arayan. Telefonu açtım, adımı söyledi usulca, ki normalde söylemez adımı. Ne meramı varsa söyler ve sonra beni dinler. Ama bu kez adımı söyledi. İçimi kocaman bi' korku kaplataraktan. Efendim dememi beklemeden de devam etti; "Annen öldü kızım" dedi sakince ağlayarak. Ben sustum önce. Yüzüne bakıp susmak isterdim aslında. Babam korktu bu sessizliğimden. Anlamaya çalışıyordum ben halbuki, bana oynanan bu oyunu. Çok uzun sürmedi bu susuş. Tanıdık tüm yüzler çığlıklarıma koştu bir anda, kan gövdemi götürdü. Sessizce atılmış bir çığlığın ardından, içine akıtılmış bir isyanın ardından "Ne!?" diyebildim sadece saatlerce desibellerce asırlarca. Noktasını bir türlü koyamadığım bir cümle gibi; "Ne?!" İç cırmalayan ağıtlarla kaplı bir "Ne?!" Telefondan elimi uzatıp omuzlardan sarsarak atılmış bir çığlık içindeki "Ne?!" Artık anlamaya çalışmaya çalışmayan sadece çırpınan bir "Ne?!" Sonsuz kere e'ye sahip bir "Ne?!" Kırılırcasına yumruklandı kapım. Sanıyordum ki içimi cırmalıyorlar, yüreğimi yumrukluyorlar. Parçalanan ses tellerimle ritim tutmak istedim yumruk seslerine. Ne çığlıklar, ne de yumruklar kesiliyordu. Açmadım kimseye kırılan kapımı! Açamadım susup da. Yıllar boyunca çığlık attım her geçen saniye. Nece sonra fark ettim artık ses gelmeyen telefona çığlık attığımı. Yıllar sonra fark ettim. Eve geliyordu babam, belli. Bir daha aradım büroyu, çığlıklarım yarım kalmıştı. İçimde patlamamalıydı. Bir abi çıktı telefona. Annemi istedim; "Hastanede annen" dedi. Yalvardım ses tellerime acımadan; "Doğru söyle!" diye Hala; "Annen hastanede, o iyi!" diyordu. - Bak... bak sustum. Çırpınmıyorum. Güvercinler götürdü ruhumun çırpınacak kanadını. Hadi söyle nerde annem. Yalvarıyorum sana annemin nerde olduğunu söyle. Söylemiyorsan ben gidicem yanına, her neydeyse onu görmeye. Bil ki gidicem! O her neyse yanına gidicem! Yok! Hala yalan söylemeye devam ediyordu bana. Vazgeçtim tehlikeli bi' şekilde susmaktan ve arsızca çığlıklarım yerini buldu tekrardan. - Anneme götürün beni, anneme! Annemi istiyorum! Çok istiyorum şu an şu dakika sonsuza kadar annemde olmayı! Tektim ve çok korkuyordum. Seni arayabilmeyi çok istedim o an. Ama neden, nasıl bunu yapamadım bilemiyorum, her şey gibi. Beynimin dili, gözlerimin feri değişti. Kalbimle beynim amansız bir savaşa tutuştu. Kalbim beynime isyan komutu verirken, beynim kalbime tokat üstüne tokat atıyordu. İkisi de ne kendine gelebildi ne bana. Hemen geldim ve kazıdım her yere; - Annem öldü. Annem öldü. Annem öldü. Annem öldü. Annem öldü. Annem öldü. Annem öldü. Annem öldü. Annem öldü. Annem öldü. Annem öldü. Annem öldü... Kabus gibi, ne düşüneceğimi bilemiyorum, ne yapacağımı da. Üst komşum geldi, hani evde tektim, kim nasıl açtı kapıyı ona hatırlamıyorum bile. Beni teselli için ölmediğini söylüyordu o da bana. - "Sen yanlış anladın, annen ölmedi, hastanede.." diyordu. Sanırım şuurumu yitirdim o arada. Gelenlerden biri; - "Ben babanla konuştum annen ölmemiş hastanede" diyordu hala bıkmadan usanmadan ve ben o gelenlerden tanımadığım birinin gözlerine dikerek gözlerimi çığlık atmaya başladım bu kez. Bu kez kaç asır sürdü onu da hatırlamıyorum. O kadar iç acıtıcıydı ki bu ses kulaklarımı kapayıp devam ettim. Biliyordum beni teselli için söylediklerini. Ama olmayacaktım, asla teselli olmayacaktım. Teslim olmak gibidir çünkü teselli olmak! Olmam teslim! Birileri beni sımsıkı sardı. Susmam için değildi, daha çok ağlamam içindi belli. Beynim bana başka komutlar verirken, onlar kalbime ulaşıp yanlış eylemlere yol açıyordu. Sakinleşemiyordum bi' türlü. Tam biri beni yukarı kendi evlerine çıkarırken merdivenlerde babamı gördüm. Çökmüştü, ağlıyordu... Sessiz sessiz, içinden içinden, "Annem öldü..." diyordu. Ben de ağlıyordum feryat figan, "Annemi istiyorum artık" diye. Sonra yukarı çıktım, çıkarıldım ya da. Babam hastaneye gitti, annesinin yanına ve ben annemin öldüğünü yaşamaktan her yerde, babaannemin ölümünü idrak edemedim uzun süre. Babaannemin ölmesine ağlayamadım, üzülemedim! Evet annem hastanede imiş, babaannemin yanında. Babam ağlıyordu içinden; "Annem öldü" diye. Ben de dışımdan "Annem" diye diye. Yaşanabilecek en korkunç an. Bitmek bilmez bir an'lar lokomotifi, kaç vagonlu sayamadım. Annemin öldüğünü yaşadım. Saniyelerin dakikaların bitmek bilmez zulmüyle yaşadım. Ölümüme kadar geçireceğim tüm boş yaşamım süründü ayaklarım altında. Ne kadar da zavallıydım. Ne kadar acınası... Ruhum acıyordu. Çok acıyordum. Canım; tüm dünyaya yayılmış herkesin bedeninde tek tek ilmik ilmik acıyordu. Şuurum bana gelince, ben de eve geldim. Düşünmeli miyim acaba bu olan biteni, diye düşünemedim bile. Tenimin acımasını istiyordum, ruhumum acısını bastırması için. Ama kimse dokunmuyordu bile bana. Sanki herkes vicdan azabımla bırakmıştı beni. Üzülemiyordum bile babaannemin ölümüne. Annemin ölmüş olma ihtimali vurdukça şuuruma şuuruma deliriyordum her defasında. Sanki babaannem kurtarmıştı annemi. Sanki babaannem bağışlamıştı bana annemi. Üzgünüm... Üzgünüm babaanne... Bu; üzülmek zorunda olduğum için yaşadığım bir üzgünlük mü bilmiyorum, sadece üzgünüm. Dünyada olup biten her kötü şey için üzgün olmak istiyorum. Bir nevi günah çıkarmak mı, içsel rahatlama mı, af dileme mi? Bilmiyorum... Sadece üzgünüm... Bugün sana özlemimin 1. yılı. Ruhun şad olsun, toprağın bol olsun babaanne. Seni minnetle özlüyorum babaanne. Alinti... Bugun sabah okudugum bir yaziydi paylasmak istedim.. Hayatimizda bu kadar keskeler varken bir keskede annelerimiz icin olmasin insaallah... Allah herkesin annesine uzun omurler versin foruma katilan butun annelerinde anneler gunu kutlu olsun...

Alla alla hayatı karamsarlık yaratmak olan bir partinin mensubu kalkmış bize karamsar olmamaktan bahsediyor.. Takılıyorum nazz

sabah sabah bu kadar karamsar şey olmasa süper olurdu terrible