Geçecek bu günlerde sen de bakacaksın rahatına takma kafana hiç bir şeyi s. kinde olmasın dünya vur patlasın çal oynasın ama insan gibi

Ben seninLe duygu ve düşünce konusunda tezatım Şahin'cim; nerede biLiyormusun? Sen meLankoLi / pesimist ruhiyat aLeminde yaşıyorsun. Akabinde, kaybediyorsun! Bense Optimist ruhiyat aLeminde yaşıyorum. VeLev ki... Hakediyorum. Kazanıyorum. Varmı daha nice bir YORUM? Şükret, Hakk'ı adaLeti yaşa. Dini ve hukuki meşruiyet zemininden sanada bir nefes odası rezerve ediLsin. saygı ve sevgiLer...

makara yapmıştım lan bi soluklanın amk.

Ben makara-tukara anLamam Şahin Latifede oLsa, yapma böyLe şeyLer... yakışmıyor Sana. Biz, akLı seLim insanLarız... sağLıcakLa...

De hele bi şafak kaç?

Benden sana gelsin... Sıkma kendini... Başladığın zaman le şimdiki zaman arasında ne kadar da fark var değil mi? Askerliğin anlamını öğrendin mi bu arada Sevgiyle..

amma karamsar yazmışsın. bende sandım canına falan kıyacan. allahtan makaraymış. allah selamet versin.

hep sendeyim.. yazıyı gördüğümde bi toplantıdaydım telefondan girmiştim nete.. zaten sadece "menfaat, çıkar, riya!"olan kısma kadar okuyabildim. yetti.

Şafak kaç?

Ayıp etmişsin...

çok çok... boşver

bak şöyle etrafına en yüksek en uçurum yer neresiyse çık oraya şu yazdıklarını bir daha haykır atla herşey son bulsun... insan ne eziyet ne keder çekerse çeksin tüm sorumluluk tüm kabahat kendinindir ne yaparsa kendine yapar kimseye birşey olmaz ardından üç gün ağlarlar bilemedin bir sene sonra gene güler oynarlar...

merhaba günlük, güneşlik... artık ne yaşamaya hevesim kaldı, ne askerliğin bitmesi, ne ana, ne bacı, ne hasret... ne bir eş isteğim var, ne şirin çocuklar ne arkadaş, ne dost, ne yaren... hepsini gömdüm, hepsini gördüm... menfaat, çıkar, riya! artik sanırım ayakta duran bir bedene ihtiyacım kalmadı. gitmek istiyorum bu hiç de memnun olmadığım misafirlikten... kadere karşı gelmek, ölümü buyur etmek ve kendi ellerinle teslim etmek canını o azrail denen meleğe. yani bir sürgünden bir sürgüne... hey dostum; dünya sürgünü mü benimkisi? beni bana bırakma, ben kendimle anlaşamıyorum. alabula yaşadım 25 seneyi. hep son durakta yetiştim hayatın evrelerine. hep bulanık sularda seyrettim kendimi, bulanık sularda tuttum balıklarımı. ''belki bir gün'' diye hep umut ederek çektim kürekleri. vara vara koca bir deryada, dünyadaki bütün mavilerin kesiştiği bir dehlizde küreksiz bir kayıkta akıntıya bıraktım kendimi. sonu neresi? son neresi? hayatın gülen yüzü neresi? hayatım hayatın neresinde? çocukluğum nerede? nerede bir kere dahi oynayamadan kırdığım kırmızı kamyonum? hey dostum; dünya sürgünü mü benimkisi? beni bana bırakma, ben kendimle anlaşamıyorum. bedenimi manzarasız mezarlıkta bir raf üstünde, dokuz kapak tahtasıyla toprağa, zeminle ve sıfır ücra... ve, falan filan ulan! işte benim hayatım. suratım biraz sakallı. kafam... neyse boşver. bana kalan kafama çekip, ciğerime üflemek. ölmek; dünyanın belki de en güzel şeyi kimilerine göre. tatmadığımız bir duygunun tarifi olmaz herhalde. oysa ölümü biz hep korkutucu ve kötü olarak bildik. ya da bilmediklerimize bir yenisini daha ekledik. güzel ölümler, güzel hayat yaşayanlara değil, güzel hayat yaşayacağın ümidiyle çırpınanlara olacak hep. -- sevgiyle. -- -

Abi intihar çözüm değil. Aslında çözümde gidiş yolu doğru değil. Hoca puan kırar yoksa Şöyle yapalım: önce sen beni vur sonra ölmezsem ben de iki el sıkarım sana.

Üzdün beni

Basliktan anlamistim makarayi Sahi bu baslik!! Gozlerimde yazilan yazilar. Slide gibi.

vayy bee -

şafak 163 kisür...