sevgili ile aranıza yaşadığınız şehrin sınırlarından taşan mesafe girdiğinde "şimdi ne kadar uzağız seninle" demek düşer dilinize... uzaklık göreli bir kavram olsa da her haliyle incitir insanı.. özlemek uzun upuzun bir hal alır.. neresinden tutulsa daha bir uzar.. can yakar.. sabah uyanıp "günaydın sevgilim" eşliğinde dans ederek güne coşkuyla başlama atılımlarının karşısında yatağın bir tarafının boş olduğu görülerek rasgele bir yere çökülür... birbirine benzeyen günlerden birini yaşarken onun tanıklığından ve eşliğinden uzak yaşamın sürmesine ayak uydurmak için çırpınmalar devam eder... evet belki de her şey çok iyiye çok güzele doğru sağlam adımlarla ilerliyordur.. ama bir yanınız –ki çok yanınızsa bu yan çok daha acıtıcıdır – hep eksiklik duygusu yaşar.. bir nevi edward olup "eksik kaldım" diyesiniz gelir.. ellerim makasa dönüştü de dokunduğum hiçbir şey ruhuma değmiyor.. parmak uçlarıma iniyor da kalbim sadece batıyor.. bir kabulleniş gibidir yaşama karşı uzaktaki sevgili.. kontrol edemediğiniz koşulların varlığını tüm ağırlığıyla hissettirir... beklemek... beklemek... beklemenin tüm halleri...