Bence Sıkıştırılmış Değil Hızlandırılmış Bir Zaman Diliminde Yaşadık Bizler... 24 Saatin yetmediği, 1 haftanın yetmediği hatta 1 ayın hatta ve hatta 1 yılın yetmediği bir zaman dilimi... Ne acılarımızın tadına vardık, ne sevinçlerimizin... Bizler Hızlandırılmış Zamanın Çocuklarıyız... Tabi çocukluğumuzu yaşayabildiysek...

Teknoloji böyle birşey işte getirileri olduğu gibi götürüleride var. Eskiden oturduğumuz mahallenin tüm çocuklarıyla ahbaptık, tüm komşularımız bizim için amca ve teyzeydi, bayramlarda gezmeye çıkınca akşam ederdik, küçücük gazoz kapakları yada misketler bizi mutlu ederdi, cep telefonlarımız olmadanda birbirimizi bulabilirdik, her öğünü başka bir vde yiyebilirdik. Şimdi aynı apartmanda oturduğum insanları tanımıyorum, bayramlarda gezdiğimiz hane sayısı her geçen sene azalıyor çünkü insanlar bayramı tatil görerek uzaklaşıyor, çocukları oyuncaklarla mutlu etmek çok zor çünkü çok doyumsuzlar... Konu çok uzayacak kısa keseyim. Ben sıkıştırılmış o hayatımı özledim ya.

Yüksek evlerin türkülerini okuyoruz kısacası.

Herşeyden ziyade yaşlandığımızı anladık Blu... Ben şahsımca ayak uydurmaya çalıştım elimden geldiğince ki yaşayabiliyorsak adapte olduğumuz içindir. Otuzuna yaklaşan birisi olarak nerde o eski bayramlar diyebilmek çok acı olmakla birlikte eskiye özlemin de bir göstergesi olarak değerlendirilmelidir bence. En büyük sorunu ve kimilerinin jenerasyon farkı kimilerinin kuşak çatışması dediği olguyu yarın çoçuklarınız büyürken yaşayacaksınız ve zaman zaman inanın bana evladınızın yaşayışı sizi tüm alışılageldiniz değerlerinizle yüzleşmek zorunda bırakacak bir noktada. Daha 4 yaşındaki kızımın soruları ve örnek aldığı şeylere bakıyorumda ilerleyen yıllarda nasıl çoçuğumla arkadaş gibi olacağım olgusu beni şimdiden derin düşüncelere itiyor. Genç olacak arkadaşları gibi yaşamak isteyecek takmak takıştırmak sürmek sürüştürmek isteyecek. Anne de bir yere kadar baba da. Temel ailede atılmakla birlikte o çoçuğu öyle bir yetiştirmemiz gerekir ki biz yanında yokken neyin doğru neyin yanlış olduğunun farkına genç yaşta ve kendince varabilsin. Her şeyden önemlisi inancını kaybetmesin. Ata herşeyi göremez duyamaz ama içinde Allah korkusu olan evlat yetiştirmek bazı korkularınızı aşabilmenizi sağlar. Neyse gene konuyu dağıttım zannedersem Teşekkür ederim Blu. Evet biz arada kaldık. Bu hızlı değişim benliğimizle ve genlerimizle oynuyor artık.

bence sıkıştırıLmış zamanı şu an yaşıyoruz, tam tersi gibi. sabah kaLk mışım, günümüzün boş işLeriyLe uğraşırken zaman geçip gidiyor, kısa geLiyor. konu amacına uLaşmıştır ama değerini anLayamadığımız şeyLer farkında oLduğumuz ama vazgeçmediğimiz şeyLer ne tezat dimi? sağoL.. Bor@

ya gerçekten insan. eski.. komşuLğu ve eski türk insanını özLüyor. dün çanak takmaya gittik.. kağıthaneye.. gece konduya. etrafında. meyve ağaçLarı fiLan var.. gaLiba.. adamLAr yeni geLmiş.. ordu dan.. Harbi.. muhabbet oLsun ikram oLsun hrbi.. Hep ders kitapLarında bahsettiğimiz gibiydi.. Konuksever, misafirperver... ama apartmanLara.. gidiyoruz.. adam suratımıza biLe bakmıyor.. Okadar.. yani..! kısaca güzeL.. konuya değinmişin.. eski insanLrı özLüyoruz.. Dipnot: blu3 abLa.. aLıntı yazısına koptum. - TIGER-

Sıkıştırılmış zamanlarda yaşadık bizler. Ve aslında hala yaşıyoruz. Jenerasyonumuz, bayramlarda tebrik kartı atmayı, el öpüp, mendil içinde harçlık ve şeker almayı da öğrendi, bayram tatilini fırsat bilip, gezmeyi, kısa mesajlar çekmeyi de. Televizyonsuzluğ u, ya da siyah beyaz tek kanalı da gördük. 800 kanallı uydu yayınlarını, plazma televizyonları da. Evimizde telefon olmadığı için ya aylarca bağlanmasını bekledik, ya postahane'de sıraya girdik, sevdiğimizin sesini duymak uğruna, sonra görüntülü, mini minicik cep telefonlarıyla tanıştık. Daktilo nedir onu da bildik, bilgisayarı cepte taşımayı da öğrendik. Kapımızı kilitlemeden de yattık, apartmanların 5inci katındaki camlarımıza demirde taktırdık. "Bu akşam, müsaitseniz, annemler size oturmaya gelecek" ya da " annem varsa bir fincan şeker istiyor" diyerek komşu teyzelerin kapısını da aşındırdık. 28-30 daireli bloklarda, selamlaşmadan, tanışmadan, komşumuzla aynı asansöre binip, ya biterse korkusuyla büyük marketlerden üçer beşer paket şeker de aldık. Sevgilimizle kaçamak ağaç altlarında buluşurduk ama internette ''chat'' yapmayı da öğrendik. Bakkala borç yazdırdık zaman zaman, ya da kredi kartı kullanmayı beceremeyip, market kasalarında rezil olduk. Bizler sıkıştırılmış zamanlarda yaşadık Sevgilerimizi, Tutkularımızı, Sevinçlerimizi, Hüzünlerimizi, İsteklerimizi, Özlemlerimizi. AMA ASLA VAZGEÇMEDİK... . Sizce? Alıntı