Neden? Aslında o kadar çok nedeni var ki. Mutsuzluğumuzun, karamsarlığımızın, dibe doğru çökmemizin, çökertilmemizin sebebini kendimizde mi yoksa başkalarında mı aramalıyız bilmiyorum ama sanırım sebebi kendi içimizde. Her şeyin kendi içimizde olduğu gibi. Hayat Berbat... Çünkü kendimizi kandıramıyoruz. Çünkü duygularımızla yaşamaya çalışıyoruz, mantığı ve aklı bir kenara bırakıp. Bizi mutlu eden her şeye sımsıkı sarılıp kendimizi adıyoruz, çünkü biliyoruz ki hayat berbat. Kendini adamanın sonunda her zaman acı olduğunu bile bile yine de duygularımıza gem vuramıyoruz, vurmuyoruz. Hayatın berbat olmasının diğer bir yanı ortaya çıkıyor daha sonra; Mutluyken zaman çabuk geçer. Oysa, karamsarlığa kapıldığınızda, mutluyken bir çırpıda geçip giden zaman bitmez olur. Dakikalar saatler gibi gelir. Gecelerse hiç bitmez. Hayat Berbat... Çünkü biz "hayat berbat" demeyen insanlar gibi değiliz. Pollyanna' yı sadece çocukken severdik. Hayat Berbat... Çünkü sevdiğimiz şeylere hiç de farkında olmadan o kadar fazla değer verip, o kadar çok planlar tasarlıyoruz ki kafamızda. Bu verilen değer, olması gerektiğinden fazla verilen bir değer anlamında değil. Biz hep olanı veririz çünkü. Ama, Hayat Berbat... Ve, O değer vermeyenler kazanıyor. Hayat Berbat... Biz bunu çok önceden fark ettik aslında. Okul hayatımız başlayınca, iş hayatımız başlayınca, ilk terk edilişimizde, son terk edilişimizde, parasız kaldığımız günlerde, aldatıldığımız günlerde, sarhoş olduğumuz günlerde, seçmek istemediklerimiz "seç" diye bize sunulduğunda, kendi kendimize ilk defa "nereye kadar" diye sorduğumuzda, etrafımızdakilerden farklı olduğumuzu düşündüğümüzde, aşkta taktik yapamadığımızda, hayatı sorgulamaya başladığımızda, dini sorgulamaya başladığımızda, kendimizi sorgulamaya başladığımızda, çok sevdiğimizde –ki biz hiç az sevmedik zaten- , çok sevildiğimizde, sevilmeden sevdiğimizde, sevmeden sevildiğimizde, sevişerek sevildiğimizde, severek seviştiğimizde... Biz bunu çok önceden fark ettik aslında. Biz bunu çok da sevdik aslında. Acı çekmeyi, melankoliyi, sabahlara kadar içmeyi, anılarda yaşamayı, kendimizi hergün öldürmeyi, kendimizi öldürmeyi becerememeyi, yağmursuz günlerde yağmur altında kalmayı... Hayat Berbat... Çünkü hiç aldatamadık kendimizi, ya da farkında olmadan hep aldattık kendimizi. Çok da fazla şey istemedik aslında. Finanstan, borsadan, bankacılıktan, döviz kurlarından anlamadık hiç biz. Hayallerdi tüm gerçekliklerimiz... Gerçekliklerimizse hep acıyla noktalandı. Noktalansa yine iyi. Sadece bir virgüldü. Kısa bir an da olsa soluklanabilmemiz için. Hayat Berbat... İstemesek bile kendimize itiraf edebildiğimiz için. Bunu bile bile yaşadığımız mutlu anların sonsuza kadar sürebileceğini düşündüğümüz için. Oysa ne sürmüş ki sonsuza kadar! İntihar planları tasarladık hep kafamızda kendimize dair. Oysa hayat o kadar berbat ki, Bunu bile yapamadık. Korktuk mu? Hayır. Sadece acıyı yaşamayı sevdik biz. Bakın işte bu kadar berbat hayat diyebilmek için. Çalışmayı sevmedik hiç. 9 - 6 bizim için esaretti hep. Ne için? Kim için? Kariyer, itibar, saygı, huzur, para, çok para, daha çok para, daha çok paraaa... Nereye kadar. Ben hayallerimi istiyorum. Hayat Berbat... Çünkü biz hep reddettik. Hayatın berbatlığını bile bile bunu reddettik en ufak bir mutluluk yakaladığımızda. Tüm gerçeklik sevgilinin gözlerine bakarak dalıp gitmekti bizim için. Ufacık bir öpücük, ufacık bir söz, bir dokunuş, bir sarılış. Bilirdik oysa, Ne sürmüş ki sonsuza kadar! Buna rağmen hep kandırdık kendimizi, ya da kandıramadık işte. Mutluluk.. Alsancakla konak arasında saatlerce anlamsız yürümelerimizdi. Semazenin dönüşüydü bizim mutluluğumuz. Güzel bir yemekten sonra içilen sigaraydı. Hayat Berbat... Bile bile lades işte. Bile bile aşk. Aşk mı? Evet. Hem de en tutkulusundan. Biz tutkumuz olmadan sevmedik çünkü hiç. Her şey bir ayindi. Mabedimiz belli. Aynı, gözlerine bakıp tek kelime etmeden "seni seviyorum" demek gibi. Hayat Berbat... Alıntıdır...

ve hayat herşey yolundayken dur dedi artık... ve hayat herkes evindeyken dur dedi artık... ve hayat ki canına taketmişti sus dedi artık... ve hayaaaatttt...

Çok güzel bir yazı. Hayat berbat...

Hep plan yaptık. Küçük hesaplar yaptık. Ama hiç bir zaman netice, hesabımızın birebir aynısı olmadı. Tasarladığımıza ulaşamadık. Hayat berbat. Çünkü plan yapmayı bilemedik. Çalışmayı bilemedik, kazandığımızı harcamayı bilemedik. Hayat berbat. Çünkü yaşamayı bilemedik. Ondan zevk almayı bilemedik.

çok güzel bi yazı...