Bir papatya tarlasi düsün.. Ilkbahar ayi.. Ve sen onun yanindan geçen yolda yürüyorsun ve o papatya tarlasinda bir papatya dikkatini çeker.. Binlercesinden birisidir ama sen onun yanina gidersin.. Onda seni çeken bir seyler vardir.. O papatyayi oldugu yerden koparirsin.. Sadece senin olsun istersin.. Sadece senin.. Ölecegini düsünmeden. Ve gidersin o tarladan. Bence bu tutku.. Içindeki siddetin durduramadigi bir bencillik ama bir o kadar güzel ve hapsedici. Yine o tarlanin kenarindaki yolda yürüyorsundur.. Yine milyonlarcasi arasinda bir tanesi seni çeker.. Yaklasirsin yanina.. Yanina gidersin o papatyanin.. Gözlerin baskasini görmez olur o an. Onun için her seyi yapmak istersin.. Dokunmak istersin.. Dokunamazsin, orada onunla ölmek istersin. Ama birden hafif bir rüzgar eser ve bir baska güzel çiçek kokusu gelir burnuna.. Dayanamazsin onun kokusuna.. Unutturur her seyi bir anda ve o kokunun geldigi yöne gidersin.. O papatya orada kalmistir.. Yüreginin bir kenarinda.. Paylasilmamistir bir çok sey.. Unutulur çok sey.. Unutulmaz belki ama geri de dönülmez ona.. Ask bence böyle bir sey.. Yine o yoldasin.. Papatya tarlasinin yanindan geçen.. Ve yine bir papatya... Milyonlarcasinin içinde seni çeker.. Gidersin yanina.. Orada kalakalirsin.. O hiç ölmesin diye her seyi yaparsin.. Tüm gücünle onunla olmak istersin.. Oradan seni koparacak hiç bir güç olmadigina inanirsin.. Ve orada onunla ölene kadar birlikte kalirsin.. Bence sevgi de bu.