http://www.wardom.org/showthread. php?t=275666 belki bu linkteki insanların çocuklarıda "gel annem/babam ne olur geri gel " diyordur... bunlar duygu sömürüsüne dayalı ajitasyonlar, Ağrıda öğretmenlerin yaşadıklarına tanığım ben, sigara dumanını türksünüz deyip öğretmeninin suratına üfleyen, dağdaki dayısıyla tehdit edeni çok gördüm de böyle mızıldayanını hiç görmedim... Bu doğu vurgusu neden? sadece oradamı var öğretmensiz okul, okulsuz köy? geçin artık bu edebiyatı... -

Aslında iki taraflı düşündüğümüzde her iki tarafta kendince haklı. Öğrenciler öğretmenleri olmadığı için eğitim ve öğretimden mahrum kalıyor. Öğretmen adayları can güvenlikleri nedeniyle gitmek istemiyorlar. Ancak gerçekten hayati riskin olduğu yerlerin oranı %10 bile değildir. Buna rağmen gitmek istemeyenler çoğunlkta. Belli bir kısmı sosyal hayatın olmamasından gitmiyor. Şehirlerde büyümüş köy ve kasaba hayatını kaldıramıyor. Bu çocuklar bizim. Bunlar masum. Şahsen öğretme olsaydım ölümü göze alıp giderdim. O meslek gönül işi. Sevda işi. O çocuklara işte ben geldim. Hadi bakalım derdim göreyim sizi derdim. Ama nasip olmadı öğretmenlik. Olanlara sesleniyorum. Bazı şeyler vardır ki candan tatlıdır. O çocukları ellerinde kalaşnikof yerine tebeşir tutan bir öğretmen veya beyaz önlükleriyle bir doktor bir hemşire olarak görmek... Bu arada görevini kutsal sayıp terorun kol gezdiği yerlerde kelle koltukta görev yapan öğretmenlerimin değil ellerini ayaklarını da öpüyorum. Selam olsun onlara. Saygılarımla

Gitmek isterdim hemde arkama bakamdanda Kpss puanı yetmiyor dilerdim ötekileştirilenleri biz oldugumzu bir oldugumuz anlatmak yaşatmak Türkiyenin geleceği için basamak olamasamda bir kaldirim atiş oda olamadim tmele atilan mlolz olabilmek ama durum suan öyle değil nasip baska yönde neyse dogu bati sag sol erkek dişi beni için fark olusturmuyor Büyükler güzel demişler Yaradilani hoşgördük YARADANDAN ötürü. Aslolan insan ve kimse dogdugu yeri seçmemiştir Ve hesap günü geldiğinde herkese verilen nimetler ölçüsünde hesap sorulacaktir Kabul etsekte etmesekte hepimiz o toprağin altina girip börtü böcege yem olacagiz o zaman kim oldugumuz hangi takimi tuttugumuz ne dşündüğümüz koca bir 0 oalcak sadece

ben bu sınıftan kaçarım arkadaş okuluda asarım

sevgili öğrencim; sanıyor musun ben ülkemde yer ayrımı yapıyorum? manisa ile trabzon- edirne ile şırnak aynı ülkenin bayrağına sahip ve fakat sevgili öğrencim, senin olduğun doğuya geldiğimde, başıma gelecekleri de bilmiyor değilim. bir köye çıkacak tayinim.. o köyde aşiretler, tarikatler, softalıklar kol gezecek. belki bir düğün katliamında katledileceğim, belki senin akrabalarından dağa çıkmış olanlar, "bu öğretmen devletin öğretmeni" diyerek kurşuna dizecekler beni.. onlarca öğretmen ölmedi mi bu yüzden? istemez miyim gelmeyi? ama can bu sevgili öğrencim.. can bu be. benim de anam var, babam var, sevgilim, , eşim var.. sizin orda insan hayatı ucuz biraz. 50 krşluk bir mermiye bakıyor.. can güvenliğim yok ki senin olduğun yerde sevgili öğrencim.. bunun suçlusu da, senin hemşehrilerin değil mi? kusura bakma sevgili öğrencim.. her ne kadar senin olduğun yere gelmeyi cok istesem de, eğer tayinim oralara cıkarsa, durdurmak için elimden geleni yapmak zorundayım.. sevgiler...

Oturdugum koltuktan kalkip ayakta alkislayasim geldi seni meta:clap:

İlk önce buralara devlet eliyle önemli değişiklikler yaparak, yatırıma ağırlık verilerek doğunun kaderi daha doğrusu oralara yatırım yapmayan "İnsan Kaynaklı Kaderin" devletin uğraması lazım. İş sadece oralara tayini çıkan kamu görevlilerine düşümüyor. Devlete de düşüyor. Hani o bölgelerin kalkınma projeleleri, yok! GAP var, yıllardan beri sürüyor, DAP var, ortada bir vaziyet yok!! Avrupa Birliğine girmek 2-3 tane metropol şehrin gelişmesiyle olmaz.

Tüm yorum yapan arkadaşlar aslında hepiniz haklısınız. Hepinizin yorumlarda o kadar haklılık payı var ki o lafların üzerine insanın başka bir şey yazası veya ekleyecek kelime bulamıyor. Maalesef... Doğu kelimesi neden özellikle belirtildi sorusuna ise Öğrencinin şiirinin başlangıcı "ben doğudaki bir öğrenciyim" diye belirtmesi için kullandım...

Atanamıyorum Diyorum doğu da olsa alsalar da gitsem. Ağza kolay. Gidince görücez. Ne var ne yok. Doğuda durum çok çok vahim. İşte bir örnek. Devlet tasarruf ampulu dağıttı bildiğiniz gibi. Bu tasarruf ampullerini köyün birinde öğretmene yolluyor. Öğretmen de dağıtıyor. Zaten köylünün pek ısınamadığı öğretmen üzerine saçma sapan şeyler söylenmeye başlıyor. Bu öğretmen değil. İstihbarattan. Lambalarda dinleme cihazları var diye atıp tutmaya başlamışlar. Öğretmen durumu açıklayıp tayin istemişti en son. Ne kadar acı.

SEVGİLİ ÖĞRETMENİM Merhaba! Ben doğunun bir ucunda öğretmen hasreti çeken yüzlerce köy çocuğundan biriyim. Adım Gülbeyaz! Annem, hayatta hep güleyim, güzel günler göreyim diye adımı Gülbeyaz koymuş. Ama keşke, keşke isimler insanların kaderlerini değiştirebilseydi. Burada okulumuz var, tahtamız, sıralarımız, silgimiz, sobamız var. Fakat sen, yoksun öğretmenim! Biz Aliyiz, Ahmet'iz, Ayşe'yiz, Zeynep'iz. Bu yıl da cıvıl cıvıl bir okul hayal ederek, okula koştuk. Hatta bak, dün akşam ellerimize kınalar yaktık. Çünkü bayram bildik geleceğin günü. Ama sen, yoktun öğretmenim... Gelseydin, gelseydin çiçeklerle karşılayacaktık seni okulun önünde. Sen sıcacık ellerinle içimizi ısıtacak, küçücük kalplerimiz o sevgiyle kuşlar gibi kanatlanacaktı. Sonra, sonra sıralarımıza geçecektik ve biz evden getirdiğimiz tezeklerle hep beraber sobayı yakacaktık, ısınacaktık bir güzel. Hayata, insanlığa, güzelliğe ısınacaktık öğretmenim! Ama biliyorum bunlar hep hayal ve biz hep içimiz buruk yaşıyoruz öğretmenim. Biz bu topraklara bahar getirmenin hayallerini kuruyoruz. Fakat sen yoksun ya öğretmenim her tarafta kış var, rüzgar var, tipi var. Her yerde cahillik var, kan davaları, başlık paraları var. Biliyor musun daha iki gün önce Kadriye'yi berdel deyip, töremizdir deyip elli yaşındaki bir adamla evlendirdiler. Hatta o gün Kadriye, ben ve diğer arkadaşlarım sokakta oturmuş peynir ekmek yiyorduk. Sonra Kadriye'nin annesi geldi, onu elinden tuttu, dedi ki:''Hadi gel sana gelinlik giydireceğiz.'' Sonra onu aldı götürdü, gidiş o gidiş ne olduğunu bile anlayamadık. Kadriye henüz on iki yaşında, oyun çağındaydı öğretmenim. Ve şimdi o yok çünkü intihar etti... Haa! Bir de burada teröristlerin kandırıp dağa kaldırdığı çocuklar var. Kalem tutması gereken ellerine silah tutuşturulan, maşa gibi kullanılan çocuklar, onlar kabuğu düşmüş kaplumbağalar gibi sersefil, dönmesini unutmuş çemberler gibi kalakalmışlar dağ başlarında. Ailelerine ise kader böyleymiş deyip, elleri kolları bağlı beklemek düşüyor. Öğretmenim! Sahi, bir insanın çocuğunun katran kazanlarına atılmasını seyretmesi nasıl bir duygu... Ah öğretmenim ahh! Bunlar hep sen olmadığın için. Sen gelseydin dağa giden yollar kesilecek, bereketli buğday başaklarımızı cılız güveler yemeyecek, şanlı ay yıldızım, bayrağım, kavgaların enkazından bize küskün bakmayacaktı... Gel ki, bayrağımızın gülümseyişi vursun yüzlerimize, matemimiz bayram olsun... Bekledik o gün gelen olmadı ve biz tekrar evlerimize döndük, ertesi gün tekrar okula gittik, gelmeyeceğini bile bile ertesi gün, daha ertesi gün hep gittik. Boynumuz bükük kaldı elimizdeki çiçekler gibi. Ne olursa olsun gelmeni istiyoruz öğretmenim. Evet öğretmenim gelin ve bize bizi anlatın. Siz gelmelisiniz, görmeyenlere göz, duymayanlara kulak, yürümeyenlere ayak olmalısınız... Siz gelmezseniz, kimden öğreneceğiz insan gibi sevmeyi ve sevilmeyi. Bizi kim hazırlayacak Türkiye'mize. Keşke, keşke bu hüzünlü film bir an önce bitse, ışıklar yansa bir de baksak ki sen, dört bir yanımızda yükselen karanlık dağın tepesinden dolunay gibi doğmuşsun öğretmenim. Bize bilgi getirmişsin, kitaplar getirmişsin kucak kucak... Haa! Kitap dedin de aklıma geldi öğretmenim, bak sana ne göstereceğim. Bunu geçen gün trenden attılar, ara sıra böyle kitap attıkları da oluyor. Bu kuş uçmaz kervan geçmez köyden bir demiryolunun geçmesi haftanın iki günü de olsa tren sesinin duyulması doğrusu büyük şans. İşte o günlerde biz çocuklar, trenin sesini duyar duymaz başlarız ardı sıra koşmaya. Hem de bütün gücümüzle, gerçi bu tehlikeli bir oyundur ama olsun. Trenden atılan gazeteler, dergiler kapanın elinde kalır. Sonra bu eski gazeteleri okuruz bir güzel. Okuruz okumasına da, şu magazin sayfaları yok mu, işte bunların yüzünden bizim köydeki kızların nerdeyse yarısı artist özentisi olup çıktılar öğretmenim. Ne olur öğretmenim gel! Gel de bize hayatın bir magazin masalı olmadığını anlat. Sedaların, Gülbenlerin, Hülyaların o hoş kahkahalarının ardındaki dev yalnızlıklardan bahset. Reyting canavarının sahte yıldızları bizi yutmadan, özendiğimiz hayatların hazin romanından söz et bize. Yıkılan yuvalardan, kırık hayatlardan, o arka sokaklardan, sahipsiz çığlıklardan söz aç. Anlat ki hazan vurmasın yapraklarımıza, anlat ki yörüngesiz kalmasın bilgilerimiz, ne olur öğretmenim gel, çünkü burada şefkatli parmaklarının okşamasını bekleyen güller var. Burada gülistanlar var. Damlaya susamaktan dudakları çatlamış, yağmurunuza muhtaç burada her kar tanesi, bir gül yaprağını donduruyor. 7.3 rengindeki depremler yüreğimizde, bombalar bağrımızda patlıyor şimdi. Eğer gelirseniz, buralarda bahar gelir öğretmenim. Kin ve nefretin yerine sevgi çiçekleri açar... Biliyorum burası çok soğuk, çok kurak, kışlar çok çetin ama, ama sizin bizi ısıtacak sevginiz olduğu bizim de sizi ısıtacak yüreklerimiz var. Gözlerimiz yollarda seni bekliyoruz, gel artık öğretmenim, ne olur gel! Bizi daha fazla karanlığa bırakma. Bizi karanlığa alıştırma öğretmenim gel! Ve siz buradakiler, en çok sevdiğiniz renk hala yeşilse, siyahları fark etmiyorsanız, dikenler batmıyorsa ellerinize, acılar demirlemiyorsa yüreğinize, bir oyun havasıysa bütün hayatınız, hadi hadi kalkın oynayın. Boş verin, tıkayın kulaklarınızı, dinlemeyin bu söylediklerimi, untun gitsin kınalı ellerimi... Abi! Eğer bir kış günü trenle geçersen bu uzak dağ köyünden, o zaman daha iyi anlayacaksın beni, o zaman göreceksin tipinin karın dehşetini. Sahi abi, sen hiç çektin mi acısını istasyonlarda tandır ekmeği, yumurta satan yarı çıplak çocukları. Aaa! Tren, siz de duydunuz mu trenin sesini. Çabucak yetişmeliyim, kimbilir kısmetime bir kitap, gazete düşer bugün. Gazete, gazete atın ban, ne olur durun gazete, gazete atın bana. Heyy, durun ne olur durun, gazete atın bana gazete! Görüyorsunuz ya abi, bir tren daha geçip gitti. Ama benim için her gün günlerden umut. İnanıyorum, bir gün mutlaka yankılanacak dünyanın her yanındaki Gülbeyazların çığlığı. Çünkü arzda deprem olurken, semalar kan ağlarken, her şey alt üst, her şey talanken durur mu Mevlana gönüllü öğretmenler! İnsanlığın baharı senin elinden öğretmenim, ne olursun gel artık, gel, gel öğretmenim! -

öğrenci şiiri çok güzel okuyor...