Sürekli ve çok geniş bir frekans aralığında radyo dalgaları yayan gök cisimlerine radyo kaynakları denir. Güneşimiz, kuvvetli radyo kaynaklarından birisidir. Galaksimiz içinde daha birçok radyo kaynağına rastlamaktayız. Diğer galaksiler bizden çok uzaklarda olduklarından genellikle zayıf radyo kaynakları sayılırlar. Radyo galaksi adı verilenler ise en parlak gök cisimleri arasında bulunurlar. Galaksiler dışındaki diğer radyo kaynakları da quasarlardır. Quasarlar, nokta radyo kaynaklarıdırlar. Bunlar aynı zamanda bizden, en uzakta olan ve en hızlı hareket eden gök cisimleridirler. Şimdiye kadar tesbit edilebilen 350'yi aşkın quasardan bazılarının bizden 10 milyar ışık yılı kadar uzakta olabilecekleri hesaplanmaktadır. Quasar tayflarındaki çok büyük kırmızıya kayma nisbetleri, bu yıldız benzeri cisimlerin bizden çok büyük hızlarla uzaklaşmakta olduklarını göstermektedir. Bunlar, galaksilerin bin ila yüzbin katı arasında elektromanyetik radyasyon yaymaktadırlar. Quasarlardan yayılan bu büyük miktarda radyasyonun; çok büyük kütleye sahip dev bir yıldızın ışık hızına yakın süratte dönüşüyle mi, madde-antimadde çarpışmasıyla mı, yoksa bilinemeyen daha farklı bir mekanizmayla mı oluştuğu hakkında kesin bir şey söylenememektedir. Zaten kaç mesele hakkında kesin hüküm verebiliyoruz ki..! Notlar: Bir önceki konumuz olan kainatın yaratılışından devam etmektedir. İlk okuyanlara tavsiyem sabırla linkleri izleyerek ilk konudan başlamalarıdır http://www.wardom.org/forum/showthread. php?t=58174&highlight=kainat Bir sonraki konumuz: 1-Kainatımızın Yaşı 2-Kainatımızın Geleceği 3-Güneş Sistemi ve Dünyamız olacaktır. Hepinize okuduğunuz için teşekkür ederim

Yakın zamana kadar iki temel kainat modelinden bahsedilmekteydi: Biri "durgun", diğeri ise "genişleyen" kainat modeli. Durgun kainat modelinde, herhangi bir başlangıçtan, yani yaratılıştan ve dolayısıyla da bir sondan bahsedilmemekteydi. Bu da kainatın ezelden beri var olup, ebede kadar da var olacağı manasına geliyordu. Fakat ilim alanındaki son gelişmeler, bilhassa "kozmik fonradyasyonu"nun bulunması sayesinde, bu hipotez tarihe karışdı. 1965 yılında A. A. Penzias ve R. W. Wilson adlı iki radyo astronom, fezanın her yerinden aynı şiddette gelen zayıf bir elektromanyetik radyasyon tesbit ettiler. Kainatı dolduran bu ışıma, radyo dalgaları bölgesinde yer alıyordu. Keşfedilen bu radyasyonun, 1948'de Gamow'un teorik yoldan "Big-Bang" teorisine dayanarak bulunması gerektiğini öne sürdüğü radyasyon olup olmadığı araştırılmış ve Dicke, Peebles, Roll ve Wilkinson ekibi tarafından da öyle olduğu ispatlanmıştır. Penzias ve Wilson, bu başarılarından ötürü 1978 Nobel Fizik mükafatını almışlardır. "Big-Bang" teorisinin kozmik fon radyasyonu kadar ehemmiyetli bir başka delili de, bugün kainatta müşahede edilen hidrojen-helyum nispetidir. Protonlarla nötronlar birleşmeğe başladığında reaksiyonu ile ağır hidrojen, yani döteryum oluşur. Bu sıcaklıkta fotonların enerjisi, döteryum çekirdeğinin bağ enerjisinden daha düşük olduğundan, oluşan çekirdeklerin fotonlar tarafından parçalanmasına imkan yoktur. 2Hı çekirdeğinin bir nötron veya bir protonla çarpışmasıyla; ya bir 3Hı çekirdeği, ya da bir 3He2 helyum izotopu oluşur. Böyle teşekkül eden "trityum çekirdeklerinin bir proton"veya 4He2 izotoplarının bir nötron"yakalamalarıyla; veyahut da "iki döteryum çekirdeğinin çarpışıp kaynaşmalarıyla"4 He2 atomlarının teşekkül imkanı doğmuş olur. O halde, kainatta mevcut olan helyumun mühim bir kısmının galaksilerin ve yıldızların meydana gelişlerinden çok önce, ta kainatın başlangıcında yaratılmış olduğunu söyleyebiliriz. Yapılan araştırmalar neticesi yeni oluşan yıldız ve nebülozların ihtiva ettikleri Helyum nisbeti % 25 ila % 30 arasında bulunmuştur. Bu netice, "Big-Bang" teorisine dayanarak yapılan tahminleri tamamen destekler mahiyettedir. Teori kainatın başlangıcında % 22-28 nisbetinde helyum ve % 72-78 nisbetinde de hidrojen olmak üzere başlıca iki çeşit element atomunun yaratılmış olduğunu "öngörmektedir." Şayet bu görüş doğru olmasaydı, sadece yıldızlardaki termonükleer reaksiyonlar vasıtasıyla meydana gelecek helyumun bugün kainatta müşahede edeceğimiz nisbeti % 5'i geçmeyecekti. Tabii, bu dediklerimizin doğruluğu, varlığın, halihazırdaki ahenge ulaşdığı andan itibaren, onun hareket ve fonksiyonları durumu itibariyledir. Yoksa biz, zaman ve mekansızlığı kavrayamadığımız gibi, ilk yaratılış kuşağında cereyan eden şeyler hakkında hüküm vermeye de me'zun değiliz. KÜÇÜK KAİNATLARIN YARATILIŞI "Big-Bang'1a yaratılan kaniatın ilk maddesi ışığınkine yakın bir hızla genişlerken, şüphesiz ihtiva ettiği parçacıklar da birbirlerinden süratle uzaklaşmaktaydı. Genişleyen kainatta yoğunluk düşmekte, sıcaklık da zamanın kare köküyle ters orantılı olarak azalmaktaydı. Sıcaklık 5000 dereceye indiğinde, hidrojen ve helyum atomlarının çekim kuvveti vasıtasıyla biraraya toplandıkları farzedilmekte ve bu toplanmanın neticesinde çekim gücünün daha da büyümesiyle de, ilk oluşan kitlenin daha fazla maddeyi kendine çektiği ve böylece galaksilerin yaratıldığı gaz kümelerinin meydana getirildiği varsayılmaktadır. Galaksilerin nasıl doğduğu bilinmemektedir. Teoriler, genişleyen kainatın parçalara ayrılmaya meyilli olduğunu söyler, fakat bu parçaların nasıl galaktik kütlelere (yaklaşık olarak güneşin 100.000.000.000 katı kütleye) sahip olabildiğini izah edemez. Şişirilen bir futbol topunda, pompadan çıkan hava, top cidarının her tarafına eşit basınç yapar. Pompa vasıtasıyla topun içine sıkıştırılan havanın, diğer bölümleri bomboş bırakacak şekilde, topun iç hacmine ait herhangi bir bölgede birikebilmesi kabul edilebilir bir şey değildir; tıpkı bir odayı dolduran havanın, odanın köşelerinden birinde toplanabilmesinin mümkün olamayacağı gibi... Aynı şekilde parçaları meydana getiren hidrojen ve helyum atomlarının, baş döndürücü süratin tesiriyle homojen olarak dağılmaları, bir araya gelmelerinden çok daha muhtemeldi. Burada açıkça, Yaratıcı'nın iradesinin bu şekilde gerçekleştiğini görmekteyiz. Çünkü atomların böyle birbirlerinden ışık hızına yakın süratlerde uzaklaşmakta iken, hiç bir sebep olmaksızın böyle kümeler teşkil etmeleri hiçbir şekilde düşünülemez. Gerçi parçalar arasında çekim gücü mevcuttu, fakat genişleme hızının büyüklüğü karşısında bu güç, gruplaşmayı temin etmeye asla yetmeyecek kadar zayıf ve tesirsiz kalmaktaydı. Galaksileri meydana getirecek gaz kümeleri böylece teşekkül ettikten sonra, bilinmeyen bir sebeple dönmeye başladılar. Bu gaz kümelerinin akibetinin ne olacağı, rotasyonel hususiyetlerine bağlıdır. Zamanla, atomlar arasındaki çekim gücü ve dönme tesirleri neticesi, gaz kütlesi sıkışmaya ve yoğunlaşmaya başlar. Sıkışma ısınmaya yol açmış, ısınma da atomların hızlarının iyice artmasına sebep olmuştur. Çarpışmalar esnasında atomların kinetik enerjisi, elektromanyetik radyasyon enerjisine dönüşmektedir. O sıralarda gaz kümesinin yoğunluğu, radyasyonu tutabilecek kadar fazla olmadığından, ışımanın çoğu fezaya kaçmıştır. Bu da kitlenin yoğunluğunun daha çok artmasını mümkün kılmıştır. Fakat zamanla üretilen radyasyonun dışa doğru oluşturduğu basınç, çekim kuvvetine karşı koyarak gaz kümesinin daha fazla sıkışmasına mani olmuştur. Rotasyon halindeki bir gaz sistemi, iç sürtünme kuvvetlerinden dolayı parçalanmadan dönmesine devam edemez. Düzenli ve kesiksiz rotasyon halindeki bir madde akımının hangi şartlar altında parçalara bölündüğünü, yıllar önce fizikçi Reynolds, şu formülle göstermiştir; R= P. V. W./N Rotasyonunu tetkik ettiğimiz maddenin yoğunluk, dönüş hızı, viskozite gibi değerleri yerlerine konduğunda Reynolds sayısı R = 1000' den büyük çıkarsa, bu madde kitlesinin dönüşü esnasında girdaplara bölüneceği anlaşılır. Oluşan bu girdapların birbirlerine değdiği yerlerde ise yoğunlaşma odakları meydana gelecektir. Bu yoğunlaşmalarla daha sonra güneş sistemi ve yer küremizin yaratılış şeklini açıklamaya çalışacağız. Bugün kainatta, birbirlerinden korkunç hızlarla uzaklaşmakta olan 100.000.000.000 galaksinin bulunduğu tahmin edilmektedir. İki galaksi arasındaki mesafe, yaklaşık olarak 1019 km kadardır. Yarıçapları 1017 km olan ve içlerinde 1011 yıldız barındıran bu yıldız adalarına rağmen, kainat yine de oldukça boş sayılır. Böyle demekle galaksiler arası bölgelerde hiçbir şey bulunmadığını söylemek istemiyoruz. Çünkü yıldızlar arası vasatın cm3'ünde yaklaşık olarak 1 atom mevcuttur. İçinde bulunduğumuz samanyolu galaksisi, 100 milyar galaksiden sadece biridir. Samanyolumuz, spiral galaksiler grubuna girer. Yandan görünüşü, üst üste konmuş bir çift tabağı andırır. İki sarmal kolunun uç noktaları arasındaki mesafeyi ışık, 100.000 senede alabilmektedir. Güneşin samanyolu merkezine olan uzaklığı ise 3,09 x 1017 km veya 3,26 x 104 ışık yılıdır. Bir ışık yılı, ışığın bir senede aldığı yola eşittir. Müşahedeler, galaksilerin kainatta düzenli bir şekilde dağıldığını göstermektedir. Kainatın herhangi bir yerinde ele aldığımız hacim içinde ne kadar galaksi varsa, başka bir yerde ele alınan eşit hacim içinde de o kadar galaksi vardır. Galaksilerin fezadaki dağılışları ile bunların ölçülen parlaklık dereceleri ve kızıla kayma nisbetleri, radyo ve X ışığı kaynaklarının dağılma hususiyetleri, kainatın kürevi bir yapıda olduğunu göstermektedir.