bilim adamları biraz üfürmüş... karaborsadan böbreği 2 bin dolara antikorları bıraksan bıraksan 20 bine bırakırsın ama akciğer ve kalp konusunda

Brütüsü utandıracak ihanetlerin ve kalleşliklerin sıradanlaştığı riyakarlık ve ikiyüzlülüğün meziyet haline geldiği günümüzde kıratı düşük insanların kalp para gibi sırıttığı dünyamızda "insanın beş para etmezliği yargısı" yabana atılamaz. Ancak yine de birine kızıp beş para etmezsin demeden önce durup düşünmeli insan. Hikaye bu ya... Temel eşi Fadime'ye ikide bir sen beş para etmezsin deyip dururmuş. Bir gün Fadime'nin kolundan tuttuğu gibi taksiye sürükleyerek sana beş para etmediğini ispatlayacağım demiş. -Hemişerum beni buradan şuraya kaça götürürsün? Taksici durup düşünmüş kafasından yolu hesaplamış: -10 YTLye götürürüm. -Peki ha bu Fadime de yanımda olursa? -Abi fark etmez yine 10 YTLye götürürüm. "Gördün mü demiş" Temel bir şeyi ispatlamanın verdiği kararlılıkla; "Gördün mü adam seni hiç hesaba katmıyor." Hesabı Temel gibi yapmıyorsak insanın beş para etmezliği yine de doğru değil. Uzmanların hesaplamalarına göre insan bedeni fiyata vurulsa yaklaşık 45 milyon doları ediyor. İyi para; aslında hepimiz milyoneriz ama farkında değiliz. Kemik iliği en pahalı organımız; kilosu 23 milyon dolardan işlem görüyor. Hücrede bulunan DNAların gramı 1.3 milyon dolar. Vücuttan alınabildiği takdirde antikorlar 7.3 milyon dolar ediyor. Akciğer 116 bin 400 böbrek 91 bin 400 kalp ise 57 bin dolar yapıyor. Hadi kolaysa şimdi birine beş para etmezsin deyin bakalım. Araştırmayı biraz daha derinleştirdiğimizde karşımıza çıkan sonuç daha da ilginç: İnsan vücudunda 7 kalıp sabun yapacak kadar yağ var. Yetişkin vücudunda orta boy bir çivi yapacak kadar demir bir fincan kahve fincanını dolduracak kadar şeker bir tavuk kümesini boyamaya yetecek kadar kireç iki bin kibrit yakacak kadar fosfor ufak bir topun atımına yetecek barut kadar potasyum bulunmaktaymış. Dostum ruhun kaç para eder bilmiyorum ama uzuvların bir hayli değerli; bari onların kıymetini bil! Sakatatçı bakış açısı ile ele alındığında bile insan vücudunun her bir organı diğerinden değerli olmakla birlikte kalbin yeri bir başka; gerçi bir kemik iliğinin DNAların ve hatta böbrek ve ciğerlerin ettiği parayı etmiyor ama olsun. Her şey para demek değil. Böbreğimizle dalağımızla gözümüzle kaşımızla ağzımızla dilimizle canlıyız; ama kalbimizle insanız. Bir canlı olarak hayatiyetimizi sürdürmemiz dahi kalbin atışlarına bağlıdır; fakat onun da ötesinde kalp kalitemizi belirler. Kalp insanlık formatının yüklendiği ana bellektir. Kalbimizin kalitesine göre insanlığımız güzelleşir ya da çirkinleşir. Onun için her kalp bir olmaz; bazı kalpler beş para etmezken bazı kalplere paha biçmek mümkün değildir. Kalp vaaar kalp var yani; bir insan kalbi ile hayvan kalbinin bir olmadığı gibi Mecnunların Ferhatların kalbi ile Nemrutların Firavunların kalbi de bir değildir. Esasen bir Firavunun veya bir Hitlerin kalbi var mı o da şüphelidir. Apo'nun kalbinden söz edilebilir mi; onun kalpsizliğinden ya da taş kalpliliğinden söz etmek mümkündür ancak. Kalp elbette bir et parçasıdır; ama asla bir et parçasından ibaret değildir. Kalbin et parçası olan kısmıyla kalp doktorları ilgilenir; kalp sağlığının korunması için reçeteyi onlar yazar. Kalp yalnızca bir et parçasından ibaret olsaydı; kalpten kalbe yol olur muydu? Kalp yarası nasıl açılır ve neden kapanmazdı? Kalp gözü nasıl görürdü? Kalbin temizliği ne olabilirdi ve kalp nasıl temiz olurdu? Bu soruların cevabını kalp doktorları bilmez. Ruh doktorları mı? Belki. Kalbin dilinden anlamak için çiçeklerin dilinden anlayan bir bahçıvan olmak gerek. Çünkü kalp sevgi bahçesidir; rengarenk mis kokulu çiçeklerin bahçesi. Kalp sevgiyle dolar ve aşkınlaşır. Sevgisiz kalp ise giderek çoraklaşır ve en nihayetinde taşlaşır. Taş kalplerin sorunu sevgisizliktir; sevgi yoksa merhamet yoktur. Merhamet yoksa insanlık yok... Sevgimiz kadar merhametliyiz merhametimiz kadar insanız. Denklem budur. İnsan olabilmek ve insan kalabilmek için kalbinin çiçeklerini soldurmayacaksın. Yaşın yetmiş de olsa kalbinde sevgi tomurcukları patlamaya devam ediyorsa; hiçbir şeye aldırmayacaksın. Kimi kalp vardır; duyguyu dışa vurur. Ya da başka bir anlatımla kimi duygular o kadar güçlüdür ki kalbin çeperlerini deler geçer. Bütün benliğimiz o çiçeklerin rengiyle renklenir kokusuyla kokar. Düşüncelerimizde o vardır hal ve hareketlerimizde o hayallerimiz de o... Geçmişimiz onunla dolu olduğu gibi geleceğimiz de onunla doludur. Kimi kalpler ise duyguları dışa vurmaz; gizler. Kalbin çeperleri hapishane duvarlarından daha kalın ve daha serttir. Ne gün ışığı sızar içeriye ne sevgi çiçeklerinin kokusu yayılır dışarıya. Ses geçirmez ışık geçirmez... Ne mahrem duygular gizlidir orada! Günyüzü görmemiş duygular henüz yakası açılmamış hisler. Ve bakir niyetler... Kin de vardır nefret de... Aşk da vardır sevgi de... Kalbimiz kara kutusudur aşklarımızın. O kara kutu bir açılsa neler çıkmaz içinden! Kalbimizi değerli kılan içindekilerdir. Kin ve nefret çoksa ve hemen atılmazsa içinden o kalp kararır ve sadece kararmakla da kalmaz; taşlaşır. Nefret iklimi nazenin çiçekleri kurutur; kin kırağı gibi vurur. Onun için aşk ve nefret bir arada olmaz! Yüzümüz kalbimizin aynasıdır çokça. Kalbi çiçek bahçe olanın yüzünde çiçekler açmaz mı? Kalbinin karası insanın yüzüne vurmaz mı? Her türlü pisliğe bulanmış kazurat ve cürufların kalbim temiz savunmaları hiç de inandırıcı değildir. Bununla birlikte insanlar çokça içi dışı bir olmakla ve kalbinin temizliği ile övünse de asla içi dışı bir değildir. Seviyorsun söyleyemiyorsun. Seviyorum diyorsun sevmiyorsun. Aşkına karşılık bulamayınca kızıyorsun belli etmiyorsun! Kıskançlıktan çatlıyorsun umurunda değilmiş gibi davranmaya çalışıyorsun. Kindarsın zalimsin hainsin yüzündeki maske ile kindarlığını zalimliğini hainliğini perdelemeye çalışıyorsun. İyi ve kötü taraflarınla bir insansın; fakat kimseyi sokmadığın güzel ve çirkin mahrem alanların var. Bastırdığın duyguların var. Duyulmasın dediğin sırların görülmesin dediğin gizlerin var. Kara kutu bir açılsa kim bilir içinden neler çıkar; hala nasıl olup da içi dışı bir olmaktan söz edebiliyorsun! Kimi kandırıyorsun arkadaş! Kalplerde olanı yalnız ALLAH biliyor. İçinde olanı olduğu gibi dışa yansıtmamak iki yüzlülük değil. Asıl iki yüzlülük; içi dışı bir olduğunu söyleyebilmektir. Kalp yalnızca vücudumuza kan pompalamakla kalmıyor. Sevgiyle çarpan kalpler sevgi medeniyetinin de temellerini atıyor. Sevgisiz insan da olmuyor medeniyet de... Kalp durduğunda nasıl insan ölüyorsa kalbi olmayan medeniyet de yaşamıyor. İnsanın canavarlaşmasının nedenlerini belki de kalpsizliğinde aramak gerekiyor. Ve ihanetlerin sebebini... Hitlerin kalbi olsaydı bu kadar canavarlaşır mıydı? Frankeştaynların türemesinin nedeni akılsızlığın değil kalpsizliğin sonucu değil mi? Brütüsün kalbi olsaydı ihanet etmezdi. Kalp öyle bir yer ki Leylanın aşkı da sığıyor Mevlanın aşkı da... Ve tabi Brütüsün ihaneti de... Firavunun zalimlikleri de... Önce ihanet eder insan; aşkına ihanet eder arkadaşlarına dostlarına vatanına milletine davasına ve hatta kendisine ihanet eder. İhaneti insanlıktan uzaklaştırır; insanlıktan uzaklaştıkça zalimleşir zalimleştikçe insanlığını unutur. Kör döngü karanlığın dehlizlerine çeker; o karanlık kalbin kararması ve katılaşması demektir. Kalp katılaşınca insan ölmüştür insanlık ölmüştür. Canavarlık önce ihanetle başlar; sevgiye ihanetle sevgiliye ihanetle... Kalbinizde her şeye yer olabilir ama ihanete asla yer olmamalıdır! İhanetin nedeni olmaz... Bedeli olur! Sen! Sol yanımdasın; hep yanımdasın! Alıntı t-