Halinde hiç birşey yok dostum gayet güzel bir haldesin. İnsanlara veya eşyalara bağlanmak yerine amaçlara bağlanmalıyız. Yine bir güne değil yeni bir güne başlamalıyız. Biraz narşist tabakamızı kaldırmalıyız. Yalnızlık rahatlıktır, özgürlüktür... Hayatta bazı şeylere mutlak ihtiyacımız var elbette ama bu bizi içine kapanık bir hale sokmamalıdır.

3. hani bir çocuk çıkar ya karşına, sana bütün saflığıyla gerçekleri söyleyecektir de sen duymak istemezsin korkarsın gerçeklerdende çocuğa, hani su akarda bilemezsin sıcak mıdır yoksa soğuk mu bir temkinli elini uzatırsın suya, adeta hipotermiye yakalanmışcasına titreyerek, o çocuk büyükler gibi değildir emin ol sana gerçekleri gösterecek, büyükler gibi değil hayır büyükler gibi değil, hani gözler yalan söylemez derler ya büyükler artık onada yalan söyletiyor, kendini inkar, psikolojiyi alt edercesine; o çocuk bir konuşmaya başladı mı artık hiçbir şey eskisi gibi olamayacak her şey tartışılır olacak, hani o gözlerini kapadığın, hani o duymamazlıktan geldiğin gerçekler yüzüne vurulmaya başlanacak; ama korkma bu seni daha da güçlü dahada cesur kılacak, sorular gelemeye başlayacak, neden böyle oldu hayatım, hayır ben hiç böyle hayal etmemiştim, çocukken düşündüğüm hiçbir şey olmadı, hep başkalarının tercihleri beni farklı yönlere itti, niye böyle olduki, niye mi bir türlü kendi otoriteni ortaya koyamadığın için hep onların istediği oldu, hep senin istediklerin toprak altına gitti, hadi yaşa şimdi onların istediği hayatı; kendi hayatın mı ne zamandan beri umursuyorsun ki, nasıl bir halde miyim başkasının istediği hayatı yaşamışta, eceli misafir ederken bile bir elin istediğini yapar bir haldeyim 4. durmuş bir saat gibicesine, pili bittiği için değil, devam etmek istemediği için zamanı ilerletmeyen bir saatin, yaşamı zorlaştırması gibi adeta, sevdiklerin için ilerlemeyen işlerin için ilerleyen saatleri oldu senin, daima gitmen gereken yerlerin, yapman gereken meşguliyetlerin oldu, evet başardın o saat artık ilerlememeyi tercih etti, beklemeyi sevdiklerini bekletmeni kaldıramadı, saat bile anladı sen anlayamadın, seni bekleyenler kapıyı kollar oldu kapı bile anladı sen anlayamadın, seni bekleyenler zil sesini hasret oldu zil anladı sen anlayamadın, ertelemeseydin sevdiklerini şimdi keşke demiyor olacaktın, artık onlar yok, o anları istesende yaşayamayacasın, onlara sarılayamayacak, yüzleri hafızanda silinmeye başlayacak sen keşkelere gark olacaksın, onları düşündüğünde beyaz bir mermerden başkası gelmeyecek gözünün önüne yüzleri artık o oldu hafızanda, ölümün soğukluğu ise hemen arkanda, artık kapı nöbetleri sırası sana gelir sen ise gerçeğe, ne için erteledin sevdiklerini, neye karşılık durdurdun sevdiklerinin saatini, ev, araba yoksa daha güzel bir iş için mi, şimdi hepsi var, peki sevdiklerin nerde, bir tatil günü bile gitmeye değer vermedğin sevdikleri ömürlerini çelik bir kapının soğukluğunu hissederek seni beklemeye verdi, sen sıcaklığına kapıldığın muğlanın kumlarına, seni sevenler her gün dahada azaldı, ölüm bile anladı sen anlayamadın. -

Birazda nostalji olsun...

enstante YAzdıkların sanamı ait qüzel YAni

Bence istanbulda düğününe 2,5 aydan az kalmış damatlığı şimdi dar gelen ve spor salonunda kilo vermeye çalışan, Yeni tuttuğum evi boya badana mobilya ıvırı zıvırı ile uğraşan, düğüne az kalmasına rağmen elinde parası kalmayan biri olarak bende yorum yapmıyorum

Aslında benim durumumda farklı sayılmaz ama bende manzara yok

8 fark mı ya ben 30 küsür gol atılan maçta oynadım rakip 10 gol bile atamamıştı

6. güneşin tüm mutlulukları içinize işlediği bir gün tüm pozitifliğinizle evinize dönersinde, ev gereğinden fazla kalabalıktır, kapıdaki ayakkabılar bir cuma camisini kıskandırırcasına fazladır, bellidir bir şey olmuştur; artık o ana çok yanaşmışsındır kafanda binbir türlü soru, binbir türlü muhakeme seni dahada yormaya başlar, nabzın hiç olmadığı kadar hızlı atmaya ve sen içeri doğru adımlarını atmaya başlarsın, o koridor, o salona giden yol ne kadarda uzun gelmeye başlar, daha önce hiç gitmemişcesine uzun, daha önce hiç görmemişçesine karanlık ve puslu, tüm insanlığı kıskandırırcasına bir cesaretle, sonunda gerçekler olan koridoru geçmeye başlarsın hiç bitmesini istercesine, kapı kolu tüm soğukluğuyla açmanı bekler, beklenen acıyla arandaki tek perde artık o tahta kapıdır, sen açmak istemezsin, verilecek haber olabildiğince kötüdür duymak istemezsin, duymasan ne fayda tüm talihsizliğine inat verilecek haberi tam doğrulukla tahmin edeceksindir; tahmin etmemek için deli, duymamak için sağır olmayı dilemek için artık çok geçtir, acı gerçek kalbine inmiş ve artık o olmayacaktır, kalabalığın aksine sessizliğe gömülmüş bu evde artık seni bekleyen kimse olmayacak, sen genede her akşam anılarının bedenini yormaya başladığı bu eve geleceksin kaybolmuş bir seyyah gibi amaçsızca, yorgun gözlerin aklının unutma oyununa uyarcasına kutbu olmayan bir pusula gibi evin içinde onu arayacak, her seferinde yokluğun gerçeğiyle yeniden yıkılacaksın, onun varlığınnı her gün dahada fazla arayacak ona her zamankinden dahada fazla ihtiyaç duyacaksın, nefesini sıcaklığını hissetmek, sesini duymak zorlandığında yanında olmasını isteyecek o olsaydı böyle olmazdı diyecek, onun sana o koşulsuzca yardımını, onun seni o koşulsuzca sevmesini arayacaksın, zamanın unutturmasının aksine, her seferinde artık o kalbin yokluğunu kalbine kabul ettiremez bir halde yaşamaya devam edemeyişini göreceksin, her yaptığının boş ve gereksiz geldiği bir psikolojiyle debelenmeye başlayacak sonun senin içiin ne kadar uzakta olduğun hissedeceksin, ne kadar yakın olduğunu düşünürken... Hep daha fazla yaşamak isterizi değil mi sevdiklerimiz yanımızdayken? Peki ya yoklarken... Hiç hiç kimse için yaşamamanın amaçsızlığını tattın mı daha fazla hayat isterken?

Kalbin kararmış arkadaşım kendine çok büyük manevi eziyet ediyorsun ruhunu daraltmışsın gönlünü zincirlemişsin kapatmışsın algılarını bence çık bir parka git dondurma ye sonra sinemaya gidip güzel bir film izle al bir karikatür dergisi onu oku yada bir sevgili bul temiz bir niyetle ilişki yaşa çaren basit ama hareket etmen lazım. Ankara da ise çok büyük bir veli var Hacı Bayram a git manevi havadan tat namaz kıl dua et ve yalnız olduğunu düşünme Hüzün dalgası çarptıysa bir insanın yüreğine; Ya Mevlasını özlemiştir ya da Mevlası onu... Mevlayı özleyen gönül ya hüznü bekler ya da hüzündedir... Bela, gam ve keder Mevlanın sevdiklerine gösterdiği kamçıdır. Vurdukça kendine çeker.(İmam-ı Rabbani

5. asla bitmeyecek bir yolculuktayım, gidiyorum bozkırın ortasında altımda eski bir mercedes, gidiyorum o yakıcı güneşe inat, gidyorum radyomda kazım koyuncu, sesi toprak yolda bilinmeze tüm hırçınlığıyla dönerken taşları ezen lastiğimin sesine karışır, gidiyorum sonsuzluğa, adete hiç bitmeyecek sonu olmayan bir filmin oyuncusu gibiyim, bilinmezliğe yolculuk yapıyorum, beni beklemeyen aslada var olmamış birine gidiyorum, unutulmuş yollarda ilerlemek istiyorum, benim yalnızlığımı yaşamasınlar, unutulmuş hayatları yaşamak istiyorum, benim kaderimi yaşamasınlar, bulunamayacak bir adres ve ben, gelmeyen yazı arıyorum yakıcı güneşin altında, belkide hiç var olamayacak bir yolcuğu yaşıyorum, bütün bilinmezliklerin altında, belkide sen hiç var olmayacak bir yazıyı okuyorsun, bilgisayarının ekranında, yolculuğu gidecek bir yerimin olmamasına inat yaşıyorum bende, hep onlar yaşayacak değil ya, noktası olmayan bir yazının son sayfası gibi olmayacak bir hayali yaşıyorum, yaratılmamış bir dünyanın olmayan düzenini arıyorum; bana göre; ama adil, bana göre; ama duygusal, bitmeyecek bir yolculuğun, durağı olmayan bir yolcusuyum ben, yaşadıklarımdan kaçmak değil derdim, isterim kendimi bulmak başka yerlede, isterim kendimi bilmek, vardım bende orada demek -

Ispartada 7-24 uyuyarak fastfood beslenerek ayda 12 kilo almış 4 kot pantolon yırtmış en son gittiği halı saha maçından 8 fark yiyerek ayrılan biri olarak senın hayatına yorum yapmıcam

7. Duygularınını söyleyememek, dilinin tutulması bir türlü konuşamamak, kaçınız yaşadı? Karşısındakine sevgisini gözlerinin içine bakıp kalbinin en derininden geçenleri haykıramamak, arkasını döndüğünde bir türlü gitme diyebilecek cesareti bulamamak, ne yaman çelişkidir ona ulaşmak bu kadar kolayken tek kelime için gözlerinin en derinine bakarken onu kaybetme pahasına susma cesaretini gösterebilmek, artık tüm kelimeler kifayetsiz hiçliğe konuşmak bu saatten sonrası. Tüm gücünle haykırabilseydinde, dünya duysaydı sesinin titreşimine bile nakşetttiğin aşkını, onu geri döndürebilseydin, en geri dönmeye ihtiyacı, en geri dönmeye iknaya açık olduğu anda, sen lal olmanın verdiği acıyla sesini çıkaramadın, konuşamamanın verdiği acı kalbini sıkıştırırken, spazmlar içinde arkasından bakmaya mahkum ettin kendini, oysa döndürebilseydin kalbini hissetmeye başlayıp, nefesini duymak isteyecekti, zindan ettin ikinizede tek hareketsizliğinle bu dünyayı. Sen suskunluğunla ona eziyet ettin, o seni bekledi, sen cesareti, şimdi ikinizde bir eziyetin içinde debeleniyorsunuz yeni doğmuş bir çocuk dengesini arar gibi, kalbiniz birbirini bulmuşken uzaklaşmanın verdiği acıyla asla galip gelemeyeceği bir savaşı cenk ediyor. Hep yalnız sokakların adamı oldun, gecenin soğuğunda, bozuk asfaltın gri renginde keşkelerin içinde boğulmuş gibi hissederek. Artık nefesi bile zor alıyorsun bedenin yorgun; ama yıllara inat keşkelerin dahada gençleşerek büyüyor zamana inat. Nereden bilirdinki hiçbir şey yapmamanın seni bu kadar etkileyeceğini, yerin dibine girdin adeta, derbeder bir yaşamın sonunda halen onu bekliyorsun, dilinde söylenmemiş sözler, elinde verilmemiş önyüzü tertemiz adressiz mektuplar, o kayıp sen kayıp, sonu nerede biteceği belli olmayan bir hikayenin iki kahramanı bir mucize beklerken, sana olmazlar oldu, dünya tersine döndü, mucize yaşandı geçmişte o andasın desem konuşabilir misin şimdi, ya da suskunluğa devam edip ileri bir zamanda tekrar onun ölümünü hissetmeyi yaşamak desem? -

8. Yokluğu hissedebilir misin? Artık olmamasına katlanmak zorunda kalmak nasıl elemli bir duygudur kalbin binlerce mengeneyle perçinlense belki daha dayanılabilir olurdu, yokluk, kaybetmek, hissedememek boş serin ve derin sokaklaradaki ısıszlıkta bile kendini bulamayacak hale düşürmez mi insanı? En güvenli tanıdık limanını bundan sonra bulamayacak olmanın tınısı, içini titrettiğinde, nefesinin buz gibi bir suyun yüreğine döküldüğündeki gibi kesilmesi, bundan sonra hep yarım nefes almak, ılık bir bahar sabahı güneşin ısıtmaya yeni başladığı saatlerde bir sahilde, belkide yüksekçe bir çatıda döndüğünde, boşlukla, hiçlikle karşılaşmanın tarifi olmaz çöküşünü yaşamak, oysaki bir önceki geldiğinde onunlaydın tam şurada işte oradaydı o da, peki şimdi, tek başına olduktan sonra ne önemi varki güzelliklerin, kiminle hissedeceksin o rüzgarın içini yıpratırcasına hiç bitmesini istemeyeceğin esişini, güneş ısıtsada ben varım deyişini kiminle yaşayacaksın, uzun, derin, karanlık ve yağmurlu yolları aşıp evine geldiğinde kapıdan içeri baktığında, artık o eve hayat verenin olmaması, bakımsızlığa boğulmuş evde sessizlikle karşılaşmanın huzursuzluğunun sana musallat olması, gözlerin yaş içinde o dengesi bozulmuş evde her düzelttiğin şeyde o yapardı diye hatırlamak, her seferinde tekrar tekrar terkedeyim dersin; ama o bütün yaşanmışlıklarını, onunla kurduğun bu evi bırakmaya cesaaret edecek kadar takatin var mı? Kalmak mı gitmek mi ikilemler içinde çıkış bulamamak, sıkışmak köşeye sıkışmak elinden hiçbir şey gelmemesi, başka hiçbir yolun olmaması, çıkmaz sokaklarda yön aramak, sağıni solun her tarafın, bitmez denilen yolun sonunun gelmesi, herkes için olması senin için olmaması, yolların dağların bayırların ovaların ortasında adım atamayacak kadar tükenmek, çığlıkların üstüste binsede sesini duyuramamak, yoklukla var olmak... -

iyisin iyi birşeyin yok.. elinde bir kahve fincanı , güzel de bir kitap aldın mı bu iş tamamdır ya da kitap okumak yerine şiir yazmaya başlayabilirsin.. karalama da olabilir

1. Bilmiyorum forumun doğru yerinde miyim, bunları yazmak için? Aslında hayatta doğru yerde miyim bilmiyorum. Nasıl bir haldeyim? Hani kavurucu bir yaz günü şehri uyandırmya çalışan sabah ezanı oknurken, şehre hakim bir evin terasında, yaz gününe inat, üstündeki elbiseleri havalandırırcasına bir rüzgar eser üşürsünde aynı zamanda yalnızsındır, bu rüzgar sana dahada fazla yalnızlığı hatırlatır, sende yanında içini ısıtacak elini tutacak bir sevgili ya da derdini anlatacak bir dost istersinde kimse yoktur yanında, ellerine bakarsın bir sevgili eli yoktur, sırtına bakarsın bir dost eli sıvazlamaz işte yalnızlığın içinde yeni uyanan şehrin tepesinde insanları seyreder bir haldesindir. Ne yaptığını bilemez, az sonra gidecek bir yerin yoktur. Anakrada ıssız gecelere inat yalınız bir sabah ve geçen günlere inat tekrarlayan bir yalınızlık. -

9. Lambaların ışığa hükmü azalmakta, Bense sandalyemde elimde bir kitap, Tüm soğuğa rağmen balkonda, bir bardak çayın, Belkide birazdan doğacak güneşin, İçimi ısıtmasını beklerim, Ne karanlığa, ne de soğuğa, Güneşin hükmü geçmiyor, geçemiyor Gün büle alışamamış, Kış güneşinin soğukluğuna, karamsarlığına, Aydınlanmaktan imtina ediyor, Sokaklarda uykuda, sanki dinleniyor gibi, Gün doğalı çok oldu ama kimseler yok, Belki gökyüzünün griliğine, Belkide günün doğduğuna inanmadıkları için çıkmıyorlardır, Sabahları hep mavi aydınlık olmazmıydı yoksa, Hep karamsarlık, hep umutsuzluk getirir derler, Adeta bu anları lanetlerler İlla umutsuzluk doğacak değil ya bu anlardan, Biz yine kapımızı çalacak o eli bekleyelim, Belkide sahtekar sokaklardan kurtulmuş biri, Bir umut vaat ediyordur.

evet bana ait, geldi mi eğer bilgisayar başındayasam yazıyorum, ortalama 30 dk ile 45 dk sürüyor, bilgisayar başında değilsem, kafamda yazıyorum, doğal olarak kafamda yazdıklarım sonra yok oluyor

2. hani hep sevdiğini bekleyenler vardır, bir gün kavuşma ümidiyle, hep onu ilk göreceği, ilk hissedeceği, ilk gözlerine bakacağı anı bekler de o an hiç yaşayamaz, hep bir yanı eksiktir, onların hissetiklerini hissetmeye hakkı yoktur onun, bir sevdiği olsa ölür, bir sevmediği olsa yaşayamaz, kısır döngülerde başını toplayamayan bir adamdır o hayat adeta inadına, hayat adeta dalga geçercesine, hep seni kandırırcasına, hep bir dümen varmış hissi verircesine seni o andan mahrum bırakır, yalınızlığa iter, istemez bir yarin olsun; seni öyle bir yalnızlığa mahkum ederki ağlarken gözyaşların bir omuz değil de taş zemine akar, seni öyle bir yalnızlığa iterki yalnızlığını unutursun, onun istediği hülyalara gark olur kendinde kaybolursun; seni sana bırakmaz, başkasınıda sınırlarına yanaştırmaz, ellerin hep soğuk, kalbin hiç olmayacak bir kiracısını beklerken rutubet tutmuş bir evcesine atmaktan vazgeçmek ister, aslında bilmezki en yalnızken bile yalnız değilsindir, senin beğenmediğin, başbaşa kaldıklarından korkmak, kendinden korkuyorsun yeni doğmuş, yeni gözlerini açmış bir bebekçesine, tükenmek üzere olan bir nefesçesine, en yalnızken bile kalabalıksındır, bir curcuna hali vardır en yalnız saatlerinde bile, kendi, aklı, ruhu ve bedeni en yalnız anında bile onu bırakmazlar, bırakmazlarki rahatça kendinden kaçsında yalnızlıktan ölüme koşsun, bırakmazda yer çekimene inat seni kendine çeker; yalnızlıktan kurtulmak adına azrailin elini tutmak istersin ya işte böyle bir haldeyim, bu nasıl bir yalnızlıktır ki tek başına kalamazsın, bu nasıl bir kalabalıktır ki kendini yalnız zannedersin -