Bir Gün köylünün biri, Atatürk'ün Orman Çiftliği sınırları içindeki bir tarlayı sanki ona aitmiş gibi ekip sürüyordu. Onu gördüler ve ne kadar uyardılarsalarda dinletemediler... Bunun üzerine durumu Atatürk'e bildirdiler. Atatürk çiftliği gezerken, o tarafa gitti. Yanındakiler, toprağı sürmekte olan köylüyü göstererek: -İşte bu köylü dediler. Atatürk yavaş yavaş ona doğru yürüdü ve : -Burada ne yapıyorsun? diye sordu. Köylü gülümsüyordu. Son derece sevip saydığımız, fakat asle korkmadığımız bir insan karşısında nasıl davranırsaki köylü de Atatürk'ün karşısınıda öyle duruyordu. Sakin bir sesle yanıt verdi: -Tarlayı sürüyorum. -İyi ama bu tarla senin midir? -Değildir -Kimindir? -Atatürk'ündür. Köylü bu yanıtları vermekle suçu kabul etmiş oluyordu. Bu itibarla dava kaybolmuş demekti. Atatürk, kendi toprağına izinsiz kullanıldığı için değil, haksızlık yapıldığı için sertlendi : -İyi ama sen nasıl başkasına ait bir toprağı ona sormadan ve izin almadan sürülüp, ekilemeyeceğini bilmiyor musun? Köylü hiç telaş etmeden ve sakin bir sesle : -Biliyorum, dedi. Fakat benim bu tarlayı sürüp ekmeye hakkım vardır. Atatürk'ün kaşları çatıldı. Büyük Bir merak ve hayretle köylüde sordu: -Bu hakkı nereden alıyorsun? -Çok basit. Atatürk bizim babamız değil midir? İnsan babasının tarlasını ekip sürerse, kabahat mı işler? Atatürk'ün yüzünde takdir ve sevgi duygularının en coşkununu anlatan engin bir gülümseme görüldü. Köylünün sırtını okşadıktan sonra : - Haklısın... diyerek uzaklaştı. KAYNAK: Atatürk Ve Anıları - Faruk Çil