Tarihler 1928 yılını göstermektedir. Osmanlının son devir alimlerinden, ilmi ile amil Alasonyalı Cemal Öğüt Hocaefendi hacca gider. Cumhuriyet yeni kurulmuş, hızlı bir değişim yaşanıyor, Çanakkale savaşının üzerinden de on yılı aşkın bir zaman geçmiştir. Cemal Öğüt Hocaefendi Mekke'deki vazifesinin tamamladıktan sonra Medine'ye gider. Medine'de her zamankinden fazla kalır. Bu esnada Osmanlı coğrafyasının değişik bölgelerinden gelen hacılarla istişarelerde bulunur. Osmanlı devleti yıkılmıştır, Osmanlı'dan geri kalan toprakların büyük çoğunluğu ya işgal altındadır ya da sömürge durumuna düşmüştür. Cemal Öğüt Hocaefendi vaktinin çoğunluğunu Mescid–i Nebevi'de geçirir. Bu arada Efendimizin türbesindeki görevlilerle yakınlık hasıl olur. Hiçbir dünyalık beklemeden, sadece Resulullah'a sevgi ve muhabbetinden dolayı türbeye hizmet eden bu güzel insan da Cemal Öğüt Hocaefendiye yakınlıkduyar ve güzel bir dostluk kurulmuş olur. Cemal Öğüt Hocaefendi türbedarla yaptığı sohbetlerde bir şey dikkatini çeker. Türbedar Osmanlı devletine son derece bağlıdır, hatta o kadar ki Osmanlı adı geçtiği yerde muhakkak bir hürmet ifadesi belirtisi gösteriyordu. Bu nurani ihtiyarın Osmanlı'ya bu derece bağlı ve hürmetli olması Cemal Öğüt Hocaefendinin merakımı celbeder, bir gün sorar: "Sizde Osmanlı'ya karşı derin bir sevgi ve muhabbet görüyorum, bunun özel bir sebebi var mı?" Nurani ihtiyar derin bir düşünceye daldı, kısa süre sonra başını kaldırdı ve şöyle dedi: "Allah ve Resul'ünün muhabbeti, Osmanlı'yı sevmemi gerektirir." Cemal Öğüt Hocaefendi bu açıklamadan pek bir şey anlamaz. Anlamadığı da zaten yüz hatlarından anlaşılmıştır. Türbedar pek fazla bilgi vermek niyetinde değildir, ancak Cemal Öğüt Hocaefendi bir şeylerin olduğunu anlar ve ısrar eder. Nur yüzlü ihtiyar anlatmaya devam eder: "Osmanlı'yı sevmem için şu anlatacağım hadise yeter de artar bile." 1915 senesinde Medine'de başından geçen bir hadiseyi şöyle anlatır. 1915 yılının hac mevsimi idi. Her hac mevsiminde olduğu gibi, dört bir yandan mü'minler geliyordu, bu gelenlerin içinde Hindistan ulemasından, alim, zahit, keşfi açık gerçek bir Allah dostu da bulunuyordu. Bu Allah dostu ile sizinle olduğu gibi yakınlık oluştu, sohbetine katıldık. O kadar güzel sohbetleri oluyordu ki, kendi ağlıyordu, dinleyenleri de ağlatıyordu. O zamanlar Osmanlı'nın çok sıkıntıda olduğu zamanlardı, ehl–i küffar, İslam'a karşı saldırıya geçmiş, Payitahtta Çanakkale Boğazı'nda büyük savaş oluyordu. Hindistanlı alimde bir şey dikkatimi çekmişti, sohbetlerinde ağlıyor, namazlarında ağlıyor, yolda yürürken bile gözünden yaş eksik olmuyordu. Ağlamadığı zamanlar bile devamlı hüzünlü idi. Merakım artıkça artı ve bir gün kendisine bunun sebebini sordum: "Efendi! Bu mübarek yerdesin, gözün gönlün açılacağı yerde devamlı ağlıyorsun, ağlamadığın zamanlarda yüzünde hüzün var, bunun sebebi, hikmeti nedir?" Beni yayına oturttu, gözlerindeki yaş damlaları daha da hızlanarak akmaya başladı. Sonra yaşlarını sildikten sonra bana dedi ki: "Ben uzun yılların hasreti ile çok uzaklardan buralara geldim. Ben Kainatın Efendisi'nin kokusunu, ruhaniyetini Hindistan'dan alırdım. Şimdi buralara geldim, Efendimin kabr–i şerifi başındayım, ama Hindistan'da aldığım feyiz ve nuraniliği burada bulamadım. Bu ne haldir diye düşünüyorum, acaba bir günah mı işledim, bir suçum mu var? Efendim benim üzerimden himmetini çekti mi? Ya da Efendim, burada değil, burada olsa onu hisseder, onun ruhaniyetinden bereketlenirdim. Bu hal beni perişan etti... Ağlamamın sebebi budur." Türbedar bu Allah dostunu dikkatle dinledi, ancak o da bu işe ne bir yorum getirebildi, ne de bir şey diyebildi. Ancak nur yüzlü türbedarın da kafası karışmıştı. Bu Hindistanlı alimin, yalan söyleme, abartı yapma gibi bir durumu söz konusunu değildi. Son derece samimi bir hal içindedir. Hindistanlı alimin söylediklerine yabancı değildi. Her hac mevsiminde değişik bölgelerden gelen Allah dostları ile karşılaşır, onları Allah Resulü'nün ruhaniyeti ile nasıl bağlantılar kurduklarını bilirdi. Bu Hindli alim de onlardan biri idi, türbedarın bunda zerre şüphesi yoktu. Peki, bu alimin söyledikleri nasıl açıklanacaktı? Yaşlı türbedar gündüz dinlediklerinin etkisinde kalmıştı, gece yatağına yattığında da kafasındaki soru işaretleri gitmemişti. Sabah namazına kalkmadan önce türbedar bir rüya görür. Rüyasında Kainatın Efendisini görür. Nur yüzlü türbedar, edebinden Efendimize bir şey soramaz. Dün yaşananlar aklına gelir, bir şey diyemez. Türbedarın düşüncelerine Kainatın Efendisi cevap verir: "O kardeşimin hissettiği doğrudur. Ben her zamanki makamımda değilim, birkaç zamandır Çanakkale'deyim... Çok zor durumda bulunan kardeşlerimi yalnız bırakmaya gönlüm razı olmadı. Onlara yardım ediyorum..." Hindistanlı alim, Allah dostunun vaziyeti anlaşılmıştı. Burada akla şöyle bir soru gelebilir: Efendimiz bulunduğu makam itibariyle, bir anda birden çok yerde bulunamaz mı? Elbette bulunur, başta Hızır Aleyhisselam'ın ve Allah'ın veli kullarının bulunduğu gibi. Buradaki, hadise birine gösterirler, ondan da herkese duyururlar mahiyetindedir. Yetiş ya Muhammed Kur-an'ın elden gidiyor! Çanakkale en zorlu günlerinden birini geçiriyor. Küffar ordusunun askerleri ilk defa karaya ayak basmıştır, ellerindeki üstün silah ve teçhizatla saldırıya geçerler. O zamanlar Osmanlı'nın müttefiki olan Almanya ordusuna mensup bazı subaylar da cephede bulunmaktadır. Şimdi bu subaylardan birine kulak verelim. Alman Subay Sanders anlatıyor: Çok dehşetli bir saldırı karşısında kalmıştık. Karaya çıkan İngiliz askerlerini gemiden top atışları ve makineli tüfekler destekliyordu. Bulunduğumuz siperlerden değil hareket etmek, en küçük bir hareket belirtisi bile onlarca mermiyi hemen o hareket noktasına çekiyordu. Mevzilerden elini kaldıranın eli, miğferini kaldıranın miğferi parçalanıyordu. Böyle bir sağanak altında çaresizlik içinde beklemekten başka bir şey yapamıyorduk. Bu şekilde ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Birden bulunduğum yerden yaklaşık on beş metre uzağımızdan korkunç bir ses geldi. Sesle birlikte bir Türk askeri siperden kalktı, düşmana doğru koşmaya başladı. Hem koşuyor hem kollarını sağa sola sallıyor, hem de sesi çıktığı kadar bağırıyordu. Yanımda bulunan tercümanıma dedim ki: –Şu koşan asker ne diyor? –Komutanım! "Yetiş ya Muhammed Kitabın elden gidiyor!" diye bağırıyor. Böyle bir manzarayı tarih görmemiştir. Asker sanki üzüm toplar gibi düşman mermilerini elleriyle topluyordu. Onu gören diğer askerler de siperlerinden hareketlendi ve o anda çok çetin bir savaş başladı. Kısa zaman sonra karaya çıkan İngiliz birliğinden geriye yerde yatan asker cesetlerinden başka bir şey görünmüyordu..

İnanmıyorum...

bende gerçekçi düşünmek gerektiğine inanıyorum... ortada gerçek tarihi gelişmeler varken böyle hurafelere inanmak bencede anlamsız..

bence Hurafe -

Değerli Modum, Dikkatli okursanız orada iki ayrı konu var. İkinci konuda Çanakkale Savaşına katılmış olduğu varsayılan bir Alman Subayının Hatırası var. İnanmanız veya İnanmamanız konusunda Tabiki Özgürsünüz, Ama izin verinde İnanmak İsteyenler inansın

osmanlı'nın birinci dünya savaşında yenildiği diğer cephelerde neredeymiş? ya da çanakkale savasından sonra istanbul ingilizler tarafınan işgal edildiğinde nerdeymiş? bırakın bu hurafeleri... adamın rüyasında gördüğünü söylediği şeylere inanmak saçma..

bence sen öküzün altında buzağı arıyorsun wesselam...

Akıl, beceri, azim, sabır ve inanç... Çanakkale'de yaşananlar bunlardı, diğer söylenenler saçma...

BEN GELİBOLUDA GÖREV YAPIYORUM. Yandaki bilgilerimde görebilirsiniz. abidelere en az 30 defa ailemi yakınlarımı ve görevim itibari ile her gelen yeni tertip askeri eceabat milli parklar bölgesindeki şehitliklere defalarca götürdüm. son 2 senedir özellilkle bu sene ilki düzenlenen ata yürüyüşü vesilesi ile, ülkemizde bulunan her üniversiteyi temsilen 10-20 kişik gruplar halinde binlerce genç bu bölgeye akın akın dedelerini vatanı için canını hiçe sayan atalarını görmeye geldi. Çok büyük güvenlik önlemleri alınmasına rağmen kurulan platformda üniversiteli dediğimiz yani bu ülkenin geleceği olan insanlarsabaha kadar tepindiler. alkol su gibi aktı. Sabah olup herkes gidince ortalığı temizlemek malumunuzdur ki mehmetçiğe düşüyor. Gördüklerimiz karşısında inanın tüylerimiz diken diken oldu. Peçeteler, iç çamaşırları, bira ve şarap şişeleri, ce hertürlü rezilliği kelimelere gerek kalmadan anlatabilecek her nevi malzeme ve atık. Aynı sabah anzaklar diye tabir edilen avusturalya devletinden gelen insanlar şafak ayini denilen töreni ifşa ettiler. atalarının yıllar önce türk topraklarına ayak bastıkları saat 05:15 de borular eşliğinde dualar ettiler. Ne bir içki ne bir taşkınlık. herşey planlandığı gibi karşılıklı konuşmalar ve hediyeler verilmesinden sonra onların otobüslerle çanakkaleye hareket etmesiyle son buldu. Türk gençliği de atasının ve şehitlerin anısına binlerce gencimiz anzak koyundan aşağı tabya tabir edilen ve 57. alay şehitliğinide kapsayan bölgeden seddülbahir istikametinde 5 km lik bir yürüyüş gerçekleştirdiler. tabi ayılabilenler. gülüşmeler ve kıkırdaşmalar içerisinde bastıkları toprakların metrekaresine kaç mermi düştüğünü bir karış toprağının bile kansız kalmadığı denizdeki kanın renginin 2 gün gitmediğini bilmelerine rağmen. Sorarım size anzaklarla türk ler arasında ki fark bu mudur, böyle mi olması gerekir?Bu birinci yorumum. gelelim ikincisine. Yazımın başında belirttiğim gibi defalarca gittiğim bu yerlerde yazın özellikle tarikatlardan ve kursların düzenlediği turlarla gelen sakallı heriflerden geçilmiyor. Tabiki gelecek herkes. türküm diyen bir insanın giyimi kuşamı yaşam şekli bizi enterese etmez etmemeside lazım gelir. Ama gelin görin ki başlarında rehber denilen adamlar yukarıda moderatör ün dediği gibi ne adamakıllı savaştan, komutanlardan, türk askerinin dehasından, bu savaşın nasıl kazanıldığından bahsedeceği yerde yeşil sarıklılardan, cübbelilerden bahsetmekten duramıyor hatta hızını bile alamadan bir toz dumanının 57. alayın karşısındaki 3000 kişilik fransız ve anzaklardan oluşan 14. denizpiyade tümenini süpürdüğünü göz açıp kapayıncaya kadar tek düşman askerinin kalmadığını anlatmaya başlıyor. Kaldı ki o meşhur 57 alay düşmanın çokluğu karşısında son erine kadar akşam 5 e kadar dayanıyor ve en son eride güneş batmadan hakkın rahnetine kavuşuyor. düşman bırakın toz bulutunu seddülbahir istikametinde atatürk ün meşhur merminiz yoksa süngünüz var sözüyle durduluyor. savaşın kazanılması da zaten burada muzaffer oluyor ve düşman çıkarması acı bir sonla noktalanıyor. Şimdi bu kadar laftan sonra bir bakalım. ister hurafelere inanın ister hurafeye inanmayan türk gençlerinin yaptıklarına. Ama siz siz olun ilimden bilgiden tarihten kopmayın. Gerçekleri görmek bir milletin ileriyi görebilmesi demektir. geçmişe bakmak ta geleceği görebilmektir. şimdiki durumumuza bakmak ta türkiyeyi ileride nelerin beklediğini görmemize yardımcı olmak adına çok güzel bir örnek oluşturmak demektir. Benim türk gençliğim maneviyatından kopmadığı zaman atasını örnek aldığı zaman birlik ve beraberliğini her daim koruduğu zaman işte o zaman gerçekten yarın doğan güneşler ulu türk yurdunu aydınlatacaktır. Ama bu gün değil. Saygılarımla.

peker, yazılarında paragraf kullansan cok daha kolay okunur..

sefa duman, bu saygı meselesi değil.. saygılı olucam diye burada hurafelerin verilmesine sessiz kalamam. üzgünüm.. çanakkale savaşının kazanılmasını hurafelere bağlayarak, orada mustafa kemal'in başarısı küçüktülmek isteniyor.. amaç bu.. son zamanlarda çanakkale'ye tarikatlerde götürülen insanlara da bu hurafeler anlatılıyor.. o insanlar da bunlara inanıyor..

daha önce okumuştum. sağolasın insanı bir başka mutlu ediyor bunlar

böyle büyük savaşlardan sonra mutlaka böyle hurafeler olur zaten Burki-

metatron tartışma yok ben sana nasıl saygı duyuyorsam sende benim görüşlerime saygı duymalısın öyle değilmi? yoksa forum forumluktan cıkar diye düşünüyorum... beniim görüşüme inanmıyorsan bile benim sana duyduğum gibi sende bana saygı duyarsın diye ümit ediyorum...