güzel resimler iyi paylaşım yes

ahhhhh ahhhh valla bu konuyla ilgili ne yazasam ne kadar yazsam biilmiyommm... kelimelrin kifayesiz kaldığı durumalrdan biri... adaletini s... dünyasıı bm güvanli yer ilan edipte bir gecede 8 bin boşnakın ölüümnü mü yazimm... karacic yediği haltlarımı... milsoviçin pustluklarını mıı gerçi hwerşeyi yazmış solsunn... thunder.

Katliam allah belalarini versin!

katliam başka bir şey değil ef-

KeŞke Barbar Olarak Adlandirilan Bİzler GerÇekten Barbar Olsaydikta Altlarindan Gİrİp Üstlerİnden Çiksaydik Bu Sirp P. Çlerİnİn

Ustalığını kutlarım dostum. Verdiğin konu ise harika. Medeni olduğunu iddia edenler de utanma olsa, suratlarına peçe takarlardı heralde. Kolay gelsin, esen kalın. Not: Sırp katliamından birkaç fotograf da ben ekleyeyim. Rahmetli Mehmet Akif "Tek dişi kalmış canavar" derken acaba bu medeni milletlerimi kasdetmişti. -

Allah Bosnali KardeŞlerİmİn Yardimcisi Olsun Er GeÇ Alinir Bunun ÖcÜ İnŞallah

cok güzel arşiv olmuş ellerine sağlık. saygılar

Bosna savaşı göz göre göre geldi bunu en büyük suçlularından bir tanesi Ölen devlet başkanları Aliya İzzetbegoviçti. Gece gündüz silahlanıp işgal planları yapan sırplara karşı tedbir almayıp sürekli barış çabalarıyla uğraştı. Bu süreçte silahlanıp halkını hazırlasaydı daha farklı olurdu herşey belki bu kadar insanı bile ölmezdi.. Bu arada Savaşta ve savaş sonunda Batının kanlı yüzünü bir kez daha görmüş olduk.

27 Nisan 1992 Sırbistan ve Karadağ Yugoslavya Federal Cumhuriyeti'ni oluşturdu. 3 Temmuz 1992 Mate Boban'ın liderliğindeki Bosnalı Hırvatlar, Hırvatistan Cumhuriyeti'nin de desteği ile, Bosna-Hersek'in güneyinde "Hersek-Bosna Cumhuriyeti"ni ilan ettiler. 26-28 Ağustos 1992 "Eski Yugoslavya Üzerine Uluslararası Konferans" Londra'da düzenlendi. Bosna Savaşı'nın sona erdirilmesinde Batı odaklı herhangi bir askeri müdahale yer verilmeyeceği, savaşın diplomatik araçlarla çözülmesi gerekti üzerinde durulmuştur. Bu karar, Slobodan Miloşeviç ve Radovan Karaciç açısından tam bir zaferdi. 22 Ocak 1993 Hırvatistan ordusu Krayina bölgesindeki Sırplara karşı harekete geçti. Aynı zamanda Bosna-Hersek'te Boşnak-Hırvat çatışmakları şiddetlendi. Daha önce Sırplara karşı ortak mücadele eden Boşnak ve Bosnalı Hırvatlar, kendi aralarında Ocak 2003'te savaşmaya başladı. 26 Nisan 1993 Sırp Cumhuriyeti Meclisi "Vance-Owen Planı"nı reddetti. İlkbahar 1993 boyunca BM arabulucusu Vance ve AB arabulucusu Owen'in hazırladığı barış planı gündemdeydi. Vance-Owen Planı, Bosna-Hersek'in bir federasyon çatısı altında on özerk kantona bölünmesini öngörüyordu. Planla en büyük haksızlık Boşnaklara yapılmıştı. Bosna'daki nüfus oranları yüzde 43,7 olmasına rağmen, Bosna topraklarının sadece yüzde 26,36'sının Boşnakların kontrolüne bırakılması planlanıyordu. Buna rağmen, gözü daha fazla toprakta olan Bosnalı Sırplar açısından Plan uygun görülmedi. 6 Mayıs 1993 BM Güvenlik Konseyi, Srebrenitsa'nın yanı sıra Saraybosna, Tuzla, Jepa, Gorajde ve Bihaç'ı "güvenli bölge" ilan eden 824 Sayılı Kararı aldı. 20 Ağustos 1993 Owen ve Stoltenberg, hazırladıkları üç cumhuriyetli konfederasyonun anayasal ilkelerini ve Bosna-Hersek topraklarını Sırplara yüzde 52, Müslümanlara yüzde 30 ve Hırvatlara yüzde 17 oranında bölen haritaları içeren barış anlaşması taslağını taraflara sundular. Bosnalı Sırplar plana olumlu cevap vermiş, Bosnalı Hırvatlar ise Hersek-Bosna Cumhuriyeti'nin tanınması durumunda planı kabul edeceklerini duyurmuşlardı. Boşnaklar ise, Bosnalı Sırp ve Hırvat milislerin zorla ele geçirdikleri topraklardan çekilmeleri halinde planı kabul edebileceklerini açıklamışlardı. 5 Şubat 1994 Boşnakların kontrol ettiği Saraybosna'daki Markale pazar yerine yapılan saldırı sonucunda, 68 kişi öldürüldü ve en az 100 kişi yaralandı. Bu olay, Amerika'nın Bosna Savaşı karşısında daha aktif rol almasına yol açmıştır. 18 Mart 1994 Washington'da düzenlenen bir törenle, Bosna-Hersek topraklarında bir Boşnak-Hırvat federasyonunun kurulmasına ilişkin bir anlaşma imzalandı. 5 Temmuz 1994 Cenevre'de bir araya gelen ABD, Rusya, İngiltere, Fransa ve Almanya dışişleri bakanları, Temas Grubu uzmanlarının hazırladıkları barış planını ve Bosna-Hersek'i yüzde 51:49 oranında bölen haritaları onayladı ve taraflara sundu. Boşnak ve Bosnalı Hırvatlar planı kabul edeceklerini bildirirken, Bosnalı Sırplar Saraybosna ve Bihaç kentleri ile ilgili düzenlemelerin, hayati çıkarlarına ters düştüğünü duyurmuşlardı. 28 Ocak 1995 Saraybosna'nın Sırpların kuşatması altında kaldığı 1000. gün. 11 Temmuz 1995 Srebrenitsa "güvenli bölge" olarak ilan edilmiş olmasına rağmen, UNPROFOR'un bünyesinde Srebrenitsa bölgesinde görev yapan Hollandalı askerlerin geri çekilmesiyle, kent Ratko Mladiç'in silahlı kuvvetlerinin eline geçti. Bunun sonucunda yaklaşık iki hafta içinde 8 bin üzerinde sivil Boşnak öldürülmüş ve İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana Avrupa'da görülmeyen bir soykırım işlenmiştir. Srebrenitsa trajedisi karşısında seyirci kalan NATO ve BM, "güvenli bölgenin" korunması, daha doğrusu Srebrenitsa katliamının önlenmesi için hiçbir şey yapmamıştı. Nisan 2004'te, Hollanda'nın Lahey kentinde bulunan BM'nin eski Yugoslavya ile ilgili Uluslararası Savaş Suçları Mahkemesi, Srebrenitsa katliamının soykırım olduğunu teyit etmiştir. 29 Ağustos 1995 Sırp mevzilerini hedef alan ve birkaç gün sürecek olan esaslı NATO müdahalesi başlatıldı. Radar ve haberleşme sistemleri, silah depoları, bazı askeri üsler gibi askeri unsurlar, temel müdahale hedefleri oldu. 21 Kasım 1995 Dayton Barış Antlaşması eski Bosna-Hersek, YFC ve Hırvatistan cumhurbaşkanları, sırasıyla Aliya İzetbegoviç, Slobodan Miloşeviç ve Franyo Tucman tarafından imzalandı. Antlaşmanın bir eki olan ülke anayasası gereğince, Bosna-Hersek iki birimden oluşan bir devlet haline gelmiştir. Bunlardan biri on kantona bölünmüş ve Boşnaklar ile Hırvatların kontrolünde olan "Bosna ve Hersek Federasyonu", diğeri ise Sırpların kontrolündeki "Sırp Cumhuriyeti"dir. -

bu konuyu nasıl mesajsız bır<akırlar inanılmaz olmuş nayt... gerçekten çok sağol hacker-

YUGOSLAVYA'NIN DAĞILMASI VE BOSNA SAVAŞI KRONOLOJİSİ (1986-1995) 1986 "Sırbistan Sanatlar ve Bilimler Akademisi", Sırp milliyetçi bakış açısıyla Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'nin eleştirisini yapan bir memorandum yayımladı. Memorandumda Sırbistan'ın diğer Yugoslav cumhuriyetleri tarafından istismar edildiği ve Sırpların "tehdit altında olduğu" belirtilmiştir. Memorandumda kullanılan dil, Sırpları ayaklanmaya davet etmiştir. 28 Haziran 1989 1389 yılında gerçekleşen Birinci Kosova Savaşı'nın 600. yıldönümü vesilesiyle, savaşın gerçekleştiği Gazimestan'da yaklaşık 1 milyon Sırp toplandı. Kitleye seslenen Slobodan Miloşeviç, YSFC'nin diğer cumhuriyetlerine gövde gösterisi yaptı. Miloşeviç Mayıs 1991 Radovan Karaciç'in liderliğindeki "Sırp Demokratik Parti" , Bosna'da "Sırp Otonom Bölgeleri"ni ilan etti. Bu olayla birlikte Bosna-Hersek kurumları, ülkenin bazı bölümlerindeki kontrolü kısmen yitirmeye başlamıştır. 25 Haziran 1991 Hırvatistan ve Slovenya parlamentoları, bölgede savaşa yol açacak olan bağımsızlıkları resmen ilan ettiler. Bunun ardından, bir zamanlar devletin ortak ordusu olan "Yugoslavya Halk Ordusu" kısa sürede Sırp ordusuna dönüşerek önce 27 Haziran'da Slovenya'ya, sonra da Hırvatistan'a saldırdı. 3 Temmuz'da Hırvatistan'ın Krayina bölgesinde Sırp-Hırvat çatışmaları yoğunlaşmıştır. 8 Ekim'de Sırplar Hırvatistan'ın tarihi Dubrovnik şehrini de top ateşine tutmaya başlamışlardır. Hırvatistan'ın Vukovar kenti en şiddetli çatışmalara sahne olmuştur. Ağustos 1991'de Sırplar Vukovar'ı kuşatmaya başlamış, Kasım 1991'de ise ele geçirmişlerdir. 29 Temmuz 1991 Yugoslavya Halk Ordusu Slovenya'dan ayrılmaya başladı 7 Eylül 1991 AT'nin Yugoslavya Konferansı, dönemin İngiltere Dışişleri Bakanı Lord Carrington'un başkanlığında Hollanda'nın Lahey kentinde başladı. Lord Karington'un planı, YSFC'nin altı cumhuriyetinin önce bağımsız devletler olarak tanınması, ardından da tercihe göre "Yugoslavya" adı altında aralarında tekrar bir çeşit bütünleşmeye girmeleriydi. Planda ayrıca Hırvatistan'ın Krayina bölgesindeki Sırplara geniş bir özerklik vaat edilmişti. Miloşeviç'e çok fazla tavizin verildiği gerekçesiyle, Slovenler ve Hırvatlar bu plana karşı çıktı. 17 Eylül 1991 Makedonya parlamentosu, Makedonya Cumhuriyeti'nin bağımsızlığını ilan etti. Makedonya YSFC'den savaşmadan ayrılan tek federe cumhuriyet olmuştur. 25 Eylül 1991 BM Güvenlik Konseyi, tüm YSFC coğrafyasına silah ambargosu koyan 713 Sayılı Kararı aldı. Böylece BM, Yugoslavya krizinin çözümünde daha aktif rol almaya başlamıştır. 8 Ekim 1991'de dönemin BM Genel Sekreteri Javier Perez de Cuellar, Cyrus Vance'i YSFC Özel Temsilcisi olarak atamıştır. 14 Ekim 1991 Bosna'daki bağımsızlık tartışmaları üzerine konuşma yapan Radovan Karaciç, Bosna-Hersek parlamentosunda "Bosna'yı cehenneme, Boşnakları yok oluşa sürüklüyorsunuz" şeklinde konuştu. Bu oturumundan sonra, Bosnalı Sırp milletvekilleri ülke parlamentosunu boykot etmeye başlamışlardır Radovan Karadzic 16-17 Aralık 1991 Avrupa Topluluğu'nun oluşturduğu "Badinter Komisyonu" hazırladığı bir raporda, Yugoslavya'nın dağılma sürecinde olduğunu belirterek; insan hakları, demokrasi ve azınlıkların korunması alanında belirli kriterlerin sağlanması koşuluyla, bağımsızlık ilan eden cumhuriyetlerin tanınacağını duyurdu. 19 Aralık 1991 Ayaklanan Hırvatistanlı Sırplar, Krayina bölgesinde bağımsızlık ilan ettiler 9 Ocak 1992 Bosnalı Sırplar yeni bir anayasa kabul ederek Sırp Cumhuriyeti'nin temellerini attılar. 21 Şubat 1992 BM Güvenlik Konseyi 743 Numaralı Kararıyla, barışı koruma misyonu UNPROFOR'un oluşturulmasına ve eski YSFC'deki çatışma bölgelerinde görevlendirilmesine yeşil ışık yaktı. 3 Mart 1992 Gerçekleşen referandumun sonuçlarından yola çıkılarak, Bosna-Hersek'in bağımsızlığı ilan edildi. Söz konusu referandum Bosnalı Sırplar tarafından boykot edilmişti. 17 Mart 1992 AT Dönem Başkanı olan Portekiz Dışişleri Bakanı José Cutileiro Lisbon'da bir konferans örgütleyip, Bosna-Hersek'in üç etnik bölgeden oluşan üniter bir devlete dönüştürülmesini önerdi. "Cutileiro Planı" olarak bilinen bu plan, etnik bölgelere karşı çıkan Boşnaklar tarafından reddedildi. Diğer taraftan planın Bosna-Hersek toprak bütünlüğünün korunmasına vurgu yapıyor olması, Sırpları rahatsız etmişti. 6 Nisan 1992 Avrupa Topluluğu Bakanlar Konseyi Bosna-Hersek'in bağımsızlığını tanıdı. Aynı gün Bosna Savaşı başladı.

Forum Ustası Olmam Şerefine Borna Savaşı Bosna Savaşı, Bosna ve Hersek'te 6 Nisan 1992 tarihinden 14 Eylül 1995 tarihine kadar sürmüş olan bir savaştır. Üç yıldan fazla süren bu savaş sırasında 200.000 kadar insan ölmüş (Uluslar arası Kızılhaç Örgütü verilerine göre Bosna Hersek'te 312.000 kişi hayatını kaybetmiştir), 2 milyon kadar insan da yerini yurdunu terketmek zorunda kalmıştır. Yakın tarihimizin en karanlık sayfalarından biridir. Bu kayıpların 200.000 kadarı Boşnak halkına ait olup bu halk dünyanın gözü önünde sistematik bir soykırıma tabi tutulmuştur. 1992'de Devlet Başkanı Miloseviç ve Genelkurmay Başkanı Perisiç'in desteği ile sözde Bosna Sırp Devleti ve Sırp Demokrat Partisi Başkanı olan eski bir psikiyatri doktoru Radovan Karadziç ve General Ratko Miladiç'in öncülüğünde Bosna Hersek'te etnik arındırma çalışmalarına başladılar. Üç yıl boyunca Sırplar uluslar arası hiçbir konvansiyona kulak asmayarak insanlık dışı uygulamalarını pervasızca sergilediler. Soykırım ise savaş başladığından beri Sırpların başvurduğu yegane savaş yöntemiydi. Daha savaşın ilk evrelerinde Nisan 1992'de #REDIRECT Srebrenica'nın hemen dışında bulunan Bratunac köyünde yaklaşık 350 Bosnalı Müslüman Sırp paramiliterleri ve özel polis güçleri tarafından ölümcül işkenceye tabi tutulmuş ve katledilmişti. Miloseviç'in eski korumalarından Nasır Oriç'in kurduğu Müslüman direniş örgütü ilk yıllarda Srebrenica'yı var gücüyle savundu. Dünyanın en büyük ordularından Yugoslavya ordusunun tüm imkanlarını kullanan Sırplara karşı Müslümanlar bölgeye uygulanan ve en çok kendilerinin zarar gördüğü ambargodan ötürü hafif silahlarla ve az sayıda mermi ile karşı koymaya çalışıyordu. Bosna Savaşı'nın sonlarına doğru Müslümanların birçok cephede zafer kazandığı bir sırada öne çıkarılan Dayton Barış müzakereleriyle savaşın sona ereceğini gören Sırplar, avantaj elde etmek için iki stratejik kent olan Gorajde ve Srebrenica'yı ele geçirmek maksadıyla bütün güçleriyle bu iki kente saldırdılar ve tarihin gördüğü en büyük katliamlardan birini tüm dünyanın seyirci bakışları arasında sergilediler. BM tarafından güvenli bölge olarak ilan edildikten iki yıl sonra Srebrenica, 1995 yılının yaz ayında II. Dünya Savaşı'ndan sonra meydana gelen en büyük toplu katliamının kurbanı oldu. Uluslararası camianın olanlar karşısındaki tepkisizliği vahşi Sırplara cesaret vermiştir. Srebrenica çevresindeki ilk toplum mezarları ortaya çıkararak Pulitzer Ödülü kazanan Amerikalı gazeteci David Rohde bu tavrı tenkit ederek şöyle der: "Uluslar arası camia taraflı bir şekilde binlerce insanı silahsızlandırmış ve sonra da onları en azgın düşmanlarına teslim etmiştir. Srebrenica, uluslar arası camianın felaketin uzağında durduğu bir durum değildir. Bilakis, uluslar arası camianın eylemleri katilleri cesaretlendirmiş, onlara yardım etmiş ve işlerini kolaylaştırmıştır. ... Srebrenica'nın düşmesi gerçekte olması gereken bir durum değildi. Binlerce iskeletin Doğu Bosna'da oraya buraya saçılmasına hiç gerek yoktu. Binlerce Müslüman Bosnalı çocuğun Sırplar tarafından boğazlanmış babalarının, dedelerinin, amcalarının ve kardeşlerinin hikayesi ile büyümesine hiç gerek yoktu." Ratko

SREBRENICA KATLİAMI Sırp Vahşeti Bosna-Hersek'te yaşanan ve binlerce insanın ölümüyle neticelenen savaş hala dünya kamuoyunun hafızalarından silinmiş değil. Bu kanlı savaşın en trajedik katliamlarından birisi Bosna'nın doğusunda bulunan Srebrenica'da yaşandı. Birleşmiş Milletler tarafından Güvenli Bölge ilan edilen Srebrenica'da binlerce insan, yine Birleşmiş Milletler'in ve tüm dünyanın gözü önünde Sırplar tarafından katledildi. Ancak Uluslararası kuruluşların özellikle de Srebrenica'da Sırp zulmünden kaçan insanları korumakla görevli olan Hollanda Askeri Birliği'nin bu katliama sadece seyirci kalmayıp Sırplara her türlü yardım ve desteği verdikleri, kendilerine sığınan Boşnakları zorla Sırplara teslim ettikleri iddiası katliamdan bu yana dünyanın gündeminden düşmeyen bir olgudur. İkinci Dünya Savaşından bu yana yaşanan bu en büyük katliam hala tam anlamıyla açıklığa kavuşturulmuş değildir. Katliamdan kurtulanlar hala bu meşum olayın etkisiyle acı çekmekte, zor şartlar altında hayatlarını devam ettirmeye çalışmakta ve katliamın sorumlularının ceza almadan serbestçe dolaşması onları her gün bir kez daha yaralamaktadır. 20 Eylül 2003'de Bosna-Hersek'te, Srebrenica katliamında hayatını kaybeden 8 binin üzerinde Boşnak'ın anısına Potoçari yakınlarında bir katliam anıt mezarının açılışı yapıldı. Bosna'nın çeşitli bölgelerinden, bir zamanlar yurtları olan kente otobüslerle giden binlerce Boşnak, kaybettikleri yakınları için dua edip gözyaşı dökerken o zulmü bir kez daha lanetledi. Bugün Srebrenica, İkinci Dünya Savaşı'ndan beri gerçekleştirilen en büyük toplu kıyım ve etnik temizliğin yaşandığı bir yer adı olarak dünya kamuoyunun hafızalarında yer almıştır. Bir zamanlar sadece madenleriyle ve şifalı sularıyla tanınan bu küçük kasaba şimdi tüm dünyanın tanıdığı lanetli bir yer olmuştur. 16 Nisan 2003 tarihinde aradan geçen sekiz yıla rağmen Hollanda Hükümeti'nin istifasına yolaçan ve ortaya çıkarılan her toplu mezarla birlikte yeniden gündeme gelen Srebrenica'nın gerçek öyküsü neydi ve Srebrenica'da neler olmuştu? 1992 yılında başlayan Bosna Savaşı'nda, Sırplar çoğunlukla müslümanların yaşadığı Doğu Bosna'da büyük oranda etnik temizlik yapmışlardı. Bosna'nın en doğusunda, Sırbistan sınırında yer alan Srebrenica ise direnişine devam ediyor, Bosna Sırplarının Belgrat'la aralarındaki engellerden birini oluşturuyordu. Binlerce insan savaştan önce 10 bin kişilik nüfusunun 8 bin'i müslüman olan Srebrenica'ya sığınmış, böylece kasabanın nüfusu 60 bine yükselmişti. Kış ayları olmasına rağmen on binlerce insan sokaklarda yatıyor, bunun yanında açlık bütün şehri kasıp kavuruyordu. Miloşeviç'in eski korumalarından polis şefi Nasır Oriç liderliğinde Boşnaklar, Srebrenica'yı kahramanca savunuyorlardı. Ancak bir süre sonra cephane ve yiyecek tükenmeye başlayınca direniş de kırılmaya başladı. İste Sırpların Yaptıklarından İğrenç Bir Görüntü Buraya konuşlandırılan BM Barış Gücü askerleri ise değil buradaki sığınmacıları dışarıdan gelen yardımları bile korumaktan acizdi. Bu yardımlar Sırpların bilgisi ve izni olmadan kasabaya sokulmuyordu. Sırplar kasabaya gelen tüm yardım konvoylarını engelliyor, nadiren izin verdikleri yardım konvoylarındaki yiyecek ve içecekleri zehirliyorlardı. Ancak bu yiyecekler ihtiyaç sahiplerine ulaşmak yerine kısa sürede karaborsacıların eline geçiyor ve fahiş fiyatlarla satılmaya başlıyordu. Kasaba'da her gün 20-30 kişi açlıktan ve hastalıktan ölmeye başlamıştı. BM askerlerinin burada korumakla görevli oldukları insanlara karşı takındıkları iğrenç tavır da yaşanan trajediyi bir kat daha artırıyordu. Kendilerinden yiyecek ve yardım istemeye gelen kadınları, verececekleri bir paket sigara veya bir parça yiyecek karşılığında cinsel ilişkiye zorluyorlardı. Burası adeta her türlü saldırıya açık, yardım ve destekten mahrum meşrulaştırılmış bir toplama kampına dönüşmüştü. Sırplar dünyanın en büyük ordularından olan Yugoslavya ordusunun tüm imkanlarıyla şehri ateş altında tutarken, müslümanlar bölgeye uygulanan silah ambargosu nedeniyle hafif silahlarla, o da atacak mermi bulabilirlerse direniyorlardı. Saygılar..