Tuğ, Türk Kağan ve Hanlarının bağımsızlığını, konumlarını simgelerdi. Türkler, İslamiyet öncesinde ve sonrasında tuğ kullanmışlardır. Süslü at kuyruğu uzun bir sopaya ya da mızrağa geçirilir, ucuna altın yaldızlı bir top; ya da ayça takılırdı. At kuyrukları özenle kesilerek seçilir, temizlenir, ala boyanır, taranır ve ak ve kara renkteki at kuyruklarından saçaklarla süslenirdi. Top; güneşi, Hilal; ayı, at kuyrukları da güneşin ışınlarını temsil ederdi. Tuğlar savaşlar başladığında kaldırılır ve savaş bitmeden indirilmezdi. Tuğların takıldığı mızrakların uzunlukları 5-6 metre kadar olurdu ve savaş alanının her yerinden görülmesi istenilirdi. Tuğlar da tıpkı kös, mehteran gibi askeri heyecanladıran, coşturan bir araç olarak kullanılırdı. Hemen hemen Asya milletlerinin çoğu tuğ kullanmışlarsa da tuğu bulan da, ilk kullanan da Türklerdir. Eski Türklerde tuğun sayısı hanın büyüklüğüne göre artardı. Kağanın 9 tuğu olurdu. Tuğlar bayrakla birlikte aynı direğe bağlı olarak da kullanılmışlardır. Osmanlı İmparatorluğu nun kullandıkları bayraksız tuğlardır. Göktürk tuğlarının başlıklarında kurt başı olup Kağanların Otağı nın önüne dikilirdi. Bu eski Türk geleneği Anadolu ya da taşındı. Selçuklular ve Osmanlılar tuğ kullanmışlardır. Selçuklu sultanı tarafından Osman Bey e bağımsızlık Fermanı ile birlikte bağımsızlığı simgeleyen tuğ, sancak ve davul gönderilmişti. Osmanlı İmparatorluğu 2. Mahmut a kadar tuğ kullandı. Bugün bu tuğları Topkapı Sarayı nda ve Askeri Müze de hala görebilmek mümkündür. Osmanlı İmparatorluğu nda sefer ve törenlerde Sultanın, vezir ve sancak beylerinin konumlarını tuğlar simgelerdi. Sultanların tuğlarına Tuğ-u Hümayun denilirdi. Osmanlılarda savaştan 60 gün önceden Padişah Tuğ ları uygun yerlere dikilir ve bu Tuğ lar savaş hazırlığı işareti sayılırdı. Sultan sefere çıkarken yapılan bir törenle tuğ da sefere çıkarılırdı. Padişahlar 18. yüzyıldan itibaren sefere gitmediklerinden, Tuğları yalnız saraya dikilirdi.