gerçekten Eylül hüzünlü ay. eline sağlık

cokh güseL aga saoLAsın..

Eylül... Fersude sonbaharların giriş kapısı... İlk yaz rüzgarından alınmış bir hızla savrulan düşüncelerin, hayallerin ve avare zamanların yorgunluğu, kırgınlığı, pejmürdeliği içinde yeniden derlenip toparlanması gereken hayatın rengi... Ve yeniden başlamanın yorgun ritmini hatırlatan yağmurlar... Bölük pörçük hatıralar, kırık dökük sevinçler... Şiir kılığında gelen acı... Eylül işte; nam–ı diğer, hüzün... Eylül... Her şair için ayrı bir Leyla; kurşuni gelinlikler giyinip de gelen... Dilemmaların çıldırtıcı sükunu bir yanda; ve bir yanda sislerin ve buğuların ardından sökün edip yürümüş sancıların ilhamı... Katar katar uzaklaşan kuşların kanatlarına yüklenen son arzular kadar umutsuz ve beklenesi... Eylül işte; nam–ı diğer, pişmanlık... Bilmiyorum, siz bu yazıyı okurken yağmur yağıyor olacak mı?.. Belki yapraklar savruluyordur şimdi bulunduğunuz şehirde; belki sular kararıyordur yavaş yavaş... Altın kızılı bir gurubun soyunmuş dalında çifte kumruları seyrediyorsunuz belki de... Bir sanatoryum bahçesinde gezinen uzun saçlı, zayıf ve genç iki kaderdaştır belki ikindiler ve yağmurlar... Belki sizin kentin huzurludur akşamları, belki de alaca düşmüş gecenin bir yüzünde siyah tırnaklarını ruhunuza geçirmeye çalışan ifritler dolaşır... Eylül işte; nam–ı diğer melal... Tenha yollar, aşınmış günler, hayata dar gelen arzular ve kanadı kırık kuşlar... Tabiatın birden uyanıp gerçeği gören yüzü... Kıymeti bilinmeyen lezzetin çamurlara bulaşmış sarı bir acılık tarafından istilasına karşı şaşkınlık... Acıların beyhude, sevinçlerin zavallı, mutlulukların fani olduğunu anlamanın dehşeti... Eylül işte; nam–ı diğer, ölümün rengi... Eylül... Yaşanmamış mevsimlerin en gerçeği... Uçuk benizli koşuşturmacalar, yeniden kurulan defter–kitap pazarı... Eski okul çantasına kalem yerine ancak gözyaşını koyarak okula giden minik adımlar... Yoksul mahallelerde gitgide çamurlanacak karanlık sokaklar... Camlara mıhlanıp 70 yıllık muhteşem bir sükut ile yolları seyreden kırçıl hatıralar... Ciğer paresini okula eksik kitapla gönderen annenin yüreğindeki çizik... Para etse canını da verir ama... Eylül işte; nam–ı diğer, acının mührü...

eyw Teşekkür ederim Gelmek nasipte var ise kaçışımız yok.. Geliriz inş. Ancak biliyorsun ki seyehat vakti yaklaşıyor gibi. Bakalım artık tarih kesinleştiğinde durum ayarlaması yapar son bir kez daha görüşürüz inş. Selamlarımla..

eylul iste huznumun sebebi eylul iste durgunlugumun hasebi velhasili eylulde eylul dumadum abim nasilsin gousemiyoz uzun zamandir nafizle seni bekliyoruz bi gel ve bize sohbetin hosnutlugunu tekrar goster

Eylül... Yaşanmamış mevsimlerin en gerçeği... Uçuk benizli koşuşturmacalar, yeniden kurulan defter–kitap pazarı... Eski okul çantasına kalem yerine ancak gözyaşını koyarak okula giden minik adımlar... Yoksul mahallelerde gitgide çamurlanacak karanlık sokaklar... Camlara mıhlanıp 70 yıllık muhteşem bir sükut ile yolları seyreden kırçıl hatıralar... Ciğer paresini okula eksik kitapla gönderen annenin yüreğindeki çizik... Para etse canını da verir ama... Hepsini görmek için tıklayın... evet gerçekten hüzün ayıdır eylül. hep onun adına yazılır şiirler, denemeler. sonbaharı getirir yüreklerimize, hüzün rengine boyanır yapraklar. ve gönüllerde boyanır hüzün rengine. taaki ilkbahar gelene kadar. eyvallah duma abi etkileyici bir yazı