Seviyoruz, ne mutluluk! Ama hayatımızın saatini sevdiklerimizin saatine ayarlıyoruz. Seviliyoruz, ne güzel! Ama hayatımızın bütün kapılarının anahtarlarını bizi sevenlerin eline teslim ediyoruz. Sorumluluklar üstleniyoruz ve ne yazık ki hayatımız bu sorumlulukları n yükü altında pestile çevriliyor. Mecburiyetlerimiz var, normal. Ya özgürlüklerimizin süsten öteye gitmemesi normal mi? Sevgilerimiz gelişip serpilmiyor, kanatlanıp uçmuyor... Korkularımız var; hem bizim hem de sevdiklerimizin ruhlarını kemiriyor bu korkular... Uzun sözün kısası; yaşayıp gidiyoruz ama bu gerçekten arzuladığımız hayat mı? Bize verilen hayatla istediğimiz hayat örtüşüyor mu? Nerede yanlış yapıyoruz? Özellikle hemcinslerim sorum size? Hayatımızın farkına varmamız, değerini bilmemiz için ölümlerle hesaplaşmamız mı gerekiyor ille de?.. Cevaplarınızı bekliyorum..

o kadar çok kurallar ve mecburiyetlerle çevriliki hayatımız.. ne yaşamımız bize ait nede ölümümüz bize ait olacak.. sadece 60 yaşımızda geriye dönüp anlamsız anlamsız gaeçip giden ömre bakacağız ve " ne içindi ne yaptık?" diyeceğiz ve gözlerimiz uzaklara dalacak