Bu dil Türkçe ise, ben de Napolyon'um! ÖNCE şu gayet rahat anlaşılan, zarif, ahenkli ve tam bir Türkçe şaheseri olan paragrafı bir okuyun: "... İslam'ın çokluk içerisindeki birlikçiliğine dayanan ve ötekini de "ehli kitap" kavramsallığının çoğulluğa açıklığı içerisinde tanımlayan kökensel siyasallığına karşı, Hristiyan tikellikten tekilliğe giden bir evrenselleşmede bir mutlaklık öngörmüştür". Yazar meramını nasıl açık, basit ve idraki en zayıf olanların hafızalarına bile derhal nakşolacak şekilde ifade etmiş değil mi? Şimdi de, şu cümleye nazar buyurun: "... Dolayısıyla sekülarizm bu dünya için, Kilise'nin egemenliğinden kurtuldukça özgürleşebilinen ve çoğulculaşabilinen bir strateji olarak olumlu bir kazanım olsa da; aynı şekilde kendi "site"sine her dönüşte Müslüman siyasetçi, hep kendisini orada temellendirmeye çalıştığından, sekülarizmin ona vereceği sadece sorunlu bir batılılaşma vizesidir". Birer ifade şaheseri olan bu cümleleri bir sol yayından değil, İslami bir düşünce dergisinden naklettim. KELAMIN PARADİGMASI İslami kesimin birçok entellektüeli şimdi işte böyle kerameti kendilerinden menkul, anlaşılmaz ve tatsız bir üslupla yazıyor; daha doğrusu yazdığını zannediyor ve daha da tuhafı, bu şekilde konuşmaya hevesleniyor. Bu nevzuhur hevesin tek bir sebebi var: Konuştukları gibi değil, anlaşılmaz bir kelimeler yığını halinde yazdıkları takdirde önemli bir iş yaptıklarını, fikir serdettiklerini, üstelik seçkin birer entellektüel olduklarına inanılacağını zannetmeleri... Modanın kaynağı ise, bazı İslami yazarların 1990'lardan itibaren sol çevrelerle flörtten de öte bir yakınlaşmaya girmelerinden sonra sol ifade biçimine hayran kalmaları ve eski üsluplarından neredeyse utanır hale gelmeleri. Bu hayranlık, bazı sol kalemlerin 28 Şubat sonrasında İslami gazetelerde yazmaya başlamalarından sonra zirveye ulaşmış halde... Dolayısıyla iman, vahiy yahut kelam gibi bahislerde "sekülarizm", "çoğulculuk", "sorunsal" ve özellikle de "paradigma" ve "metafor" misali kavramlar kullandınız mı, artık bir İslami aydın oluyorsunuz ve hatta aydın ne demek, Gazali-i Sani!... Birilerine birşeyler anlatmanın ve öğretmenin yolunun yalın ve basit ifadelerden geçtiği, süslü ve karmaşık sözlerin sadece karışık bir kafanın mahsulü olduğu gerçeği ise, hatırlara nedense hiç gelmiyor. TÜRKÇE'NİN SUÇU NEYDİ? Rahmetli Türkçe, ahenkli ve zarif bir lisandı. Birileri çıktı, o ahenkli dile "Osmanlıca" dedi, "basitleştirme" bahanesiyle bir dil katlimı yaptılar ve netice: Gençler bugün sadece 200 kelime ile konuşur oldu, aydın oldukları söylenenlerin yazdıkları ise işte böyle anlaşılmaz hale geldi. Entellektüel kabul edilmenin yolu madem ki yazdıklarınızın anlaşılmaz olmasından geçiyordu, o halde dili böylesine kuru, kulak tırmalayan ve takır-tukur kelimelerle doldurmaya ne lüzum vardı beyler? Harab ettiğiniz o eski dile hiç dokunmasaydınız, zira hem yazdıklarınızı daha da anlaşılmaz hale getirebileceğiniz zenginlikte idi, hem de kulağa daha hoş gelirdi, ahengi vardı. Murat Bardakçı

çok güzel lakin şimdi biz ne etsekte bunu düzeltsek mübalasız konuşuyorum bir forum sitesinin bir köşesinden nekadar çıkar olur dış dünyaya