Her ismi ile ayrı ayrı tecelliler ihsan eden yüce Hak, bir kısım kullarını, "Vehhab" ism-i şerifinin bir tecelligahı kılmıştır. Vehhab... "Hiç karşılık beklemeden, bol bol veren." Ne şefkatli, ne şerefli, ne olağanüstü bir isimdir bu! Allah Teala, bu ismiyle tecelli edince kuluna, ne olur dersiniz? Hiç şüphe yok ki, o kul, aşıklardan olur. Hiç karşılık beklemeden vermek, yalnızca aşıklara mahsus değil midir? Ve en güzel aşık, Allah'tan başka kimdir? En vefalı, en sabırlı, en fedakar tek aşıktır O! Bu ismiyle tecelli eder de kuluna, o kulda "ben" kalır mı? O kulda beklemek kalır mı? O kulda istemek kalır mı? İşte o nasipli zümre, "hiç karşılık beklemeden, sadece veren" olma nimetine ulaşmıştır. Nesi varsa "varlık" adına, dünyevi hiçbir karşılık beklemeden verir, verir. Kalbinde Rahman'ın sevgisi ve hasreti yüklü olan bu güzeller, nerede ve hangi şartlar altında olursa olsun, vermeye devam ederler. Kimi bir gülümsemeyle, kimi altın ve gümüşle... Kimi ortak olmakla, bir dertlinin derdine, kimi merhem olmakla hastadaki yareye... Kimi kendi aç iken, bir fakire aş olur; kimi gönlü yanarken, aşığa sırdaş olur... Kendini unutmuştur hizmet ehli. Kendini, arayınca kendinin bile bulamayacağı bir yerlerde unutmuştur. O, varlığını Yar yolunda, yok etmiştir. Söyleyemez, dile gelmez sırrı fakat, öylesine hummalı bir çalışmanın içindedir ki, herkes şaşar haline. Hizmetkarın işi, efendisine itaattir. Hizmetkarın tek sevinci, efendisine hizmet etmektir. Kendisinden hoşnut olduğunu bilse yeter; mutlu edebildiğini bilse yeter ona... Efendisi, razı olsun yeter. Öyle bir haldir ki hizmet ehlininki, herkes çözemez, herkes anlayamaz. "Vehhab" isminin nuruna erdirilmiş o hizmet gülleri, cahillerin su-i zannına pek sık muhatap kalırlar. Moda tabiriyle, enayidir onlar. Ya da mutlaka bir çıkarları vardır bu işte... "-Olamaz canım, mümkün müdür hiç, bıraksın da kendi işini, hem de hiçbir karşılığı olmaksızın, hayır için koştursun!" Her türlü değeri, para karşılığında satmaya alışmış olanların, farklı bir açıdan bakmaları beklenemez elbet. Ama varlığından sıyrılıp, Sevgiliyle dolmuş olanlar için, sadece basit bir oyuncaktır para ve benzerleri. Hem ne kıymeti kalır ki altının ve mercanın, Sevgiliye feda edilmedikten sonra... Mevlana olmaktır hizmet... Şems'in hasreti ile Şems'ler Rabbine müştak olup, yanmak, yanmaktır. Eğrisini getirdikten sonra odunun, ne kıymeti kalır ki dervişliğin... Yunus olmaktır hizmet. Dergaha her biri birbirinden düzgün odunlarla gelmektir. Bilmeden, sormadan, sadece vazifesini yapmak ve öylece ermektir. "Ölümsüzlük sırrına ermektir" hizmet. Bir hoş sada bırakıp da gitmektir. Lakin, hizmet erlerinin derdi ölümsüzlüğe değil, Sevgili'ye ermektir. O kadar ki, "Cennet ve cehennemi yaratmış olmasaydım, bana kul olmayacak mıydınız..." sitemiyle gönülleri titrer de, içli bir haykırışla: "-Ne cennet, ne cehennem, ben yalnız Seni isterim!" der, ağlar, ağlar onlar... Akıl kafesinden kurtulamamış akılsızlar, anlar mı bu hali? Dünyevi çıkarın da ötesinde, uhrevi bir çıkar düşüncesi dahi taşımayan aşık gönülleri, anlayabilir mi akıl esirleri? Hele ekonomik olarak büyük sıkıntıların yaşandığı günümüzde, bir insanın, kendi ihtiyacını unutup da, varlığını başkalarına vakfetmesi, aklın ötesinde bir sırdır. Aklın çözemeyeceği, aklın eremeyeceği bir sır... Sidretü'l-münteha'da, Cebrail aleyhisselamın Habibullah'a fısıldadığı sır... Cebrail aleyhisselam: "-Bana buradan ileriye yol yok, geçersem, yanarım" dediği zaman, Allah Rasulü: "-Ya buradan ileriye nasıl geçilir?" diye soruyor, Cebrail de, Allah'ın izniyle cevaplıyordu: "-Aşkla..." Hizmet, akıl işi değil, gönül işidir hasılı... Aşıkların şüphesi yok! Kul bilmezse Halık bilir. Zaten Aşıkların, kullara arz-ı hal eyleme derdi de yok. Onlar sadece, Sevgili'nin cemaline kavuşmak derdindedir. Nerede ki bir hizmet ehli vardır, bilinsin ki orada sevda kokar. Hizmet, aşk sırrının ifşasıdır... Aşk sırrına erenler, ihlas ile her daim hizmette yarışırlar da, yine de bir benlik duygusuna kapılmazlar. Yarının, yarınki kavuşmanın hasretiyle, bu günü en güzel geçirmenin, hayat nimetini en iyi değerlendirmenin coşkusuyla doludur yürekleri. Bilirler ne yalan olduğunu dünyanın. Ve vuslat deminde, Sevgili'nin nuru ile mest, uçacak, uçacak, uçacaklar yarın...