Oooo hoşgeldin miirim

ersan ile abisine mesaj atayım söylesinler üçü beraber gelsinler..

Allah razı olsun. gerçekten anlayana ibretlik bir olay... Allah cümlemize idrak etmeyi nasip etsin... doktor

Hoşgeldin ustam, adalikadir de gelmiş olsun isterdim...

Hoşbulduk sayın abim.. saygılar..

Erciş te oturan Fatih Bey in satırlarını okuyunca, ecelin mukadder olduğunu, son nefesin nerede ve nasıl verileceğine dair kader planının kendi çizgisi içinde sürüp gittiğini fark ediyorsunuz. Sözü uzatmadan, Fatih Beyazhançer in bir telefonla bazı arkadaşlarını ölüm noktasına davet eden, bazı arkadaşlarını da ölümün pençesinden kurtulmasına neden olan sebepler dairesindeki ibretlik gözlemleri ile başbaşa bırakayım sizleri: Şöyle yazmış: Sıradan bir Pazar sabahıydı... Ta ki o gök gürültüsü gibi algıladığım ve ne olduğunu anlayamadığım 3-5 saniyelik ilk şoktan sonra insanların bağırışları, çocukların anne çığlıkları... Allah a yüksek sesle dua eden insanlar... Pazar günü ailece kahvaltı yaptıktan sonra evden çıktım ve yaklaşık 2 aydır görmediğim arkadaşlarımı sırasıyla tek tek aradım ve en çok binanın yıkıldığı kahvahaneler sokağında buluştuk. Şimdi sizlere, 5-6 arkadaşla birlikte yaşadığım unutamayacağım 1 saatlik kader yazılarını veya hayat hikayalerini tek sayfada özetleyeyim. "Gelin görüşelim" diye telefonla davet ettiğim arkadaşlardan önce, daha sonra enkazdan ölü çıkan İhsan arkadaşımı gördüm. Damat gibi giyinmişti. Siyah takım elbise, beyaz gömlek... Ayak ayak üstüne atmıştı. Selam verdim ve şaka yollu şıklığını ifade ettim. Nerden bileyim ölüm için oraya geldiğini... Oturduk... Yöremize ait özgün küçücük kürsüye birer birer geldi dostlarım... Hasan, Mesut ve Necat... Necati enkazdan kardeşi sağ olarak kurtardı... Hadi bir eğlence olsun niyetine okey oynamak için girdik kahvahaneye ve başladık muhabbete... Ecel birer birer çağırdı insanları... Önce Yusuf geldi, selam verdi girdi içeri... Mesut dalga geçerek uğurladı dostunu... Ocakçı İhsan arkadaşımız işe geç kalmıştı... Telaşla koştu ölümü olacağı ekmek kapısı çay ocağına... İçirdi bize son çaylarını... Yanımda amca oğlum vardı. Eceli gelmemişti demek ki, eşi onu telefonla çağırdı ve gitti yanlarına. Babasının yıllarca biriktirdiği parayla yaptığı az sonra yıkılacak olan 4 katlı evlerinden, 5 dakika sonra iki bebeğini ve eşini çıkardı. Anne ve babası uğurladı torunlarını ve gelinlerini... Birbirlerine sarılarak kaldılar enkazda sonsuza kadar... Sıra bizdeydi, göreceğimiz günler vardı. Eşim aradı; -- Gel öğle yemeği hazır, babamlarla aynı sofrada olalım dedi. Arkadaşım Necat, hayatta okey oyununu bırakamazdı bitene kadar... Birden bizi kovarcasına; -- "Hadi gidin çoluk çocuğunuzun yanına ne işiniz var burada" dedi ve bizi çıkardı kahveden... Yani 5 dakika sonra mahşer yerine dönecek olan o mekandan... Üç arkadaş daha yoldaydık ki, arabaya birden bir soğukluk çöktü... Ve ortalığı birden çığlık sesleri kapladı... Koştum aileme... 1 km. lik mesafe bitmedi sanki... Orhan dostumu pazarları zorla gönderirdik eve, nedense bu pazar çıkmamıştı evden... Murat hocamız oldukça sağlam 30 yıllık tek katlı evinden o pazar çıkmış, kardeşinin çok katlı apartmanına gitmişti. Eşi ve çocuklarıyla dönemedi bir daha o sağlam evine... Gittikleri yer mezarları oldu. 1 saat önce 15 20 dairesi olanla, hiç evi olmayan aynı noktaya gelmişti birden... Vandan gelen bir mektup Gençliğine güvenip de vakit çok erken derken ; Belki elveda diyemessin giderken! Gila