okumayanlarada duyur da onlarda okusun..

Herkesin ibadeti kendisine... Güzel bir yazı, teşekkürler...

Güzel bir yazıydı... Emeğine sağlık

o senin gözlerinin güzelliği kardeş.

Hepsini okudum. Çok güzel bir yazı..

Korkmadım mı sanırsınız?... Korktum, hem de küçük bir çocuğun karanlıktan korktuğu gibi korktum. Elimde bir iman ipi vardı tutunduğum. Her durumda güç almaya kararlı olduğum. Sarsılmaması için itina gösterdiğim... Ama türlü, türlü sınamalarla dolu şu dünyada o ipe sıkıca tutunmak, bir an bile bırakmamak nasıl mümkün olacaktı?... o kadar anlamli ve guzel bir yaziki emeginize saglik...

Bazıları hak yoluna ereceğim diye inzivaya çekilirler, dünya işlerinden ellerini eteklerini çekip Rablerine ulaşmaya çalışırlar. Gece gündüz ibadet ve teffekkür ederler... Bu da saygı duyulacak bir davranış ve güzel bir yoldur elbette... Lakin, bu yolu seçeceklerin yola adım atmadan önce durup iyice bir düşünmeleri gerekir. Seçtikleri bu yol, hayattan, sorunlardan bir kaçış mıdır yoksa gerçekten de içten gelen, ruhlarının zorladığı bir eğilim midir diye... Bir dönem, yorgunluktan olacak, denedim ben de bu yolu... İtiraf etmeliyim ki çok da güzeldi... Güzel de ne kelime, rahattı rahat... Kendimi uhrevi düşüncelere kaptırmış gidiyordum. Bir tefekkür, bir tefekkür ki sormayın gitsin... İnsan kardeşlerimden uzaktım. Dolayısıyla hiçkimse bozamıyordu benim o dingin ruh halimi... İçimden tüm insanlara karşı koşulsuz bir sevgi ve şefkat akıyordu. Bu benim daha önceleri de zaman zaman –hatta oldukça sık- yaşadığım ve en sevdiğim ruh haliydi. İçinden hiç çıkmak istemediğim, tüm kalbimle kalıcı olmasını arzuladığım hallerden bir hal... İnziva içinde, insansız, insansız yaşarken o halin iyice kalıcı olduğunu deneyimledim.. Sadece gündelik, zorunlu ve yüzeysel ilişkilerle sınırlamıştım kendimi. Ah ne kadar da merkezimdeydim, adeta hayalimdeki cennetlerden bir cennetteydim... Dünya hallerinden yorulup da ölümü özleyen ben, sonsuza kadar bu şekilde yaşamayı kabul edebileceğimi hissediyordum... Geçmiş ve gelecekle bütün bağlarımı koparmıştım. Ne geçmişe hayıflanıyordum, ne de gelecekten bir şeyler bekliyordum. Bütün meselelerimi çözmüştüm kafamda... Müthiş bir özgürlüktü deneyimlediğim... Dört duvar arasında tüm evreni kapsayan bir özgürlük... Taa ki dışardan küçük bir parazit benim o durağan, sonsuzca sürecekmiş gibi görünen frekansıma kanca atıncaya kadar sürdü bu hal... O küçük parazitten sonraysa hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağı belli oldu. O parazit, bana insanlardan kaçarak merkezinde kalmanın çok kolay bir yol olduğunu ama aslolanın ve hatta belki de muradolunanın iyisiyle kötüsüyle olayların ve insanların içinde kalarak ama yine de merkezinde durabilmek olduğunu idrak ettirdi. Küçücük bir parazit bozuvermişti dengemi işte... Merkezimden uzaklaşıvermiştim; öfkeme yenilmiştim. Daha neler olup bittiğini anlayamadan sigortalarım atıvermişti bir anda. Evet, evet öfkeme yenilmiş ve kendime acıma, haksızlığa uğrama maskesi altında gıybet çukuruna düşüvermiştim... Hey güzel Allah'ım!.. Ne zordu insanlarla beraber insan olmaya çalışmak... Tövbe bile edemeyecek kadar çaresizdim... Tövbe edemiyordum çünkü, tövbe ancak o hareketi bir daha yapamayacağından eminsen geçerli. Bense kendime olan tüm güvenimi yitirmiştim. Benzeri bir durumda yine aynı davranışı göstermeyeceğimin hiçbir garantisi yoktu... Acizliğimi, geri kalmışlığımı bu kadar derinden ve sarsıcı bir biçimde farkettikten sonraysa çevreme ördüğüm duvarları yıktım birer, birer. Ve... İster cennete götürsün, ister cehenneme, ne gelirse razı olacağım yeni bir yola girmeye mecbur kaldım. Hatta, itildim neredeyse... İten neydi, itilen kimdi bilmiyordum. Bildiğim tek şey, hayatın beni buna zorladığıydı. Korkmadım mı sanırsınız?... Korktum, hem de küçük bir çocuğun karanlıktan korktuğu gibi korktum. Elimde bir iman ipi vardı tutunduğum. Her durumda güç almaya kararlı olduğum. Sarsılmaması için itina gösterdiğim... Ama türlü, türlü sınamalarla dolu şu dünyada o ipe sıkıca tutunmak, bir an bile bırakmamak nasıl mümkün olacaktı?... Zor, ince ve çetrefilli bir işti doğrusu... Yolun sonuna geldiğim zannına kapıldığım inzivadan sonra yine, yeniden sıfırlayarak hayatın içine dalmak... Tüm riskleri göze alıp yeniden yeni yollara koyulmak ölümden beterdi benim için... Ama ben kaçarsam, sen kaçarsan şu dibine kadar sanal dünyadaki gizli hakikati kimler ve nasıl çıkaracaktı ortaya? ... Garantilenmiş sanılan cenneti riske atıp, cehennemlerden geçmeyi göze alarak, ödülleri de boşvererek sadece ama sadece hakikatin gizli yolunun adsız sansız bir yolcusu olmayı ve o yolda yitip gitmeyi en baştan kabul etmek, muteber yollardan biri midir bilemem ama, zorlu yollardan biri olduğu tecrübeyle sabittir... Yolu kolaylaştırılanlardan olmanız dileğiyle Alıntı..

sen girme ben girme o zaman kim girecek.?

Teşşekkürler çok güzel bir yazı... saygılarımla

Gerçekten güzel yazı.. Bende böyle düşünüyorum açıkçası şuanda. Aslında ben öyle değilde bazı sorumluluklardan korkuyorum veya altına girmek istemiyorum. Napacağım bende bilmiyorum