Niyetli saçmalıktı benimki! Sevgi yalan diyor herkes, bense yazıyorum bilmediklerini. Lanetlenmiştim bir defa, ben birilerini sevecektim, o birileri başkalarını. Sonsuz ayrı yollara düşecektik, asla birleşmemecesine... Öyle ya beni sevenlerden uzaklarda olacaktım hep. Yaralanırken yalnızlığı ögrenecektim, ağlarken de gülmeyi belki. Annem olmayacaktı hiç bir adam, kocam olmayacaktı hiç bir kadın. Bir yerlerde ölecektik karşılıksız aşkın adına. Lanet, karma olup solacaktı sanırım. Ben sadece mavilere tutku duyacaktım. En olmayan renklere verecektım umutlarımı. Kalabalıkla paylaşacaktım göğüsümü, emzirecektim bencillikle. Ne oldu da rüyalarıma geldi biri. Sevgi böyle değil diyordu. Aç yüreğini lanet kalkacak. Bulacağını söylüyordu ritimsiz çalgıların çingenesini. Beni bulacağını söylüyordu. Denizlerde boğulurken dümen tutuşturdu biri ellerime. Kontrollü işaretlerde kaybediyordum gördüklerimi. Biri benim yolumu saptırıyordu. Yeniden doğuyordum. Aşk öyle bir şeymi? Sorgusuz hesapsız her şeyini vermek, umarsızca kalbini dökmek mi? Acımıyor mu sevdikleri, kanamıyormu tırnakların? Aşk öyle bir şeymi? Ben günahkardım beni tanıdığında, dünyanın bütün günahlarını üzerime almıştım. Sense bir melek gibi masum. Beni sevdin. Günahlarımla, imkansızlığımla, cehaletimle beni sevdin sen. Hiç sevdiğini söylemedin ama ben hep bildim. "Sevmek bütün günahlaı bağışlar, dünyadaki en büyük güç sevgidir" dedikçe kendime çekiliyordum. Dediklerini anlamıyordum, sevgiyle vaftiz edilmek istiyordum. Bildiklerini bilmek, gördüklerini görmek, sevdiklerini sevmek istiyordum. Geceleri bana sarıldıkça kendimi başka yataklardan topluyordum. Koca bir valizin içinde küçücük bir kalp taşıyordum. Geceleri beni sevince daha bir ağırlaşıyordu valizim. Gittiğim her yere sahibine sadık bir köpek gibi peşimden gelisin, hiç yorulmayışın ve bütün bunları ufacık bir alev uğruna yapısın beni ürkütüyordu. Aşk öyle bir şey mi? Kavga etmek yerine sevgini koyuyordun, aldatmak yerine umutlarını yükseltiyordun, kötü sözlerime bağışlayıcı aşkın adıyla karşılık veriyordun. Güldüğüm zaman mutluluktan ağlıyor, ağladığım zaman hüznünü saklamak için gülümsüyordun. Benden hiç bir şey beklemiyordun. Seni sevmeyi bilmediğimi biliyordun. "Sevmeye içinden, kendinden başlamalısın" diyordun. "Önce seni sev, ben beklerim". Otuz iki yıl geçti beni sevmekle. Simdi ecelimle sevişiyorum. Bilmeni istediğim bir gerçek var sevgili; Yıllar önce birini sevmiştim. Tıpkı senin gibi güldüğünde mutluluğumdan ağlardım. Gelme demesine aldırmadan gittiği her yere giderdim. "Beni boğuyorsun" derdi sevginle. "Özgür olmak benimde hakkım" ona öylesine tutkuyla ve ümitsizce bağlıydım ki bir gün beni terkettiginde görebileceğim bütün yolları silmişti. Aynı o masaldaki ki ekmek kırıntılarını yiyen kuşlar gibi bütün izleri kaybetmişti. Asla bıkmadan ve inanarak onu beklemiştim. Aylar sonra bir mektup geldi, "Özgürlüğüme koşarken mutlu olurum sanıyordum. Seni onun için terketmiştim. Her sevgi baska bir esaretmiş. Şimdi senin sevginden boğuldugum gibi onu kendi sevgimle boğuyorum. Sevgi yalan sevgili, tek gerçek aşkın iksirindeki o sonsuz lanet " iste o günden sonra inançlarım o sevgiliyle gidiverdi. Ve hep şunu bildim, sevgi yalan, tek gerçek aşkın iksirindeki lanet