hayat...

şükretmek lazıım 0010-

Sana katılıyorum. Bende ilk okuduğumda resimleri gördüğümde çok etkilenmiştim.

Prof. Dr. Saffet Solak anlatıyor : Amerika'da master yaptığım yıllarda, çalıştığım üniversitenin yemek salonu açık büfe şeklindeydi. Herkes dilediği yemekten istediği kadar alabiliyordu. yemekhanenin kapısında "Take what you need. Eat what you take" diye yazmakta idi. Bir gün aynı masada yemek yediğimiz Çinli bir arkadaşı, tabağında kalan son pirinç tanesini almaya çalışırken görünce dayanamadım ;denemek için dedim ki:"Bir pirinç tanesi için neden bu kadar uğraşıyorsun?Bırak tabakta kalsın."Çinli arkadaşın verdiği cevap çok düşündürücüydü: "Her Çinli bir pirinç tanesi israf etse, Çin nüfusu ile çarp bakalım, kaç ton pirinç yapar?Biz kalabalık bir ülkeyiz, israf etme lüksümüz yoktur."dedi. Yine denemek için dedim ki : "Şu anda Çin'de değil Amerika'dasın. Tabağında bırakacağın pirinç tanesi Çin'i değil, Amerika'yı zarara uğratacaktır". Bu sözlerim karşısında güldü ve şöyle dedi : "Yaşadığım ülke olan Amerika'yı bu şekilde zarara uğratmak onurlu bir davranış olmaz." Çinli arkadaşı bu onurlu davranışından dolayı tebrik ettim ve düşüncesini paylaştığımı söyledim. İslam dininin bu konudaki, "Yiyiniz içiniz, fakat israf etmeyiniz. Çünkü Allah israf edenleri sevmez" buyruğunu açıkladım. Çok hoşuna gitti. Tam o sırada, Ürdünlü Müslüman bir arkadaş tabağındaki yemek artıklarını çöp sepetine boşalttı. Bunu gören Çinli arkadaş Ürdünlü'yü göstererek:"O Müslüman değil mi? dedi. O kadar üzüldüm ki, ne diyeceğimi bilemedim Flagellum

Hayvanlar mahkemesi Ormanda av peşinde gezen bir insanı yakalayan hayvanlar bu kişiyi orman kanunlarına göre yargılamaya karar verir.. Fil, aslan, kuşlar, kurt hepsi mahkemede hazır bulunur.. İçlerindeki en yaşlılar bir heyet oluşturarak yakalanan bu insanı cezalandırmak için davayı başlatır.. Çok uzatmayalım, karar idam olarak çıkar.. Kararı duyan insan başlar hem ağlamaya hem de hayvanlardan af dilenmeye.. Aslan aniden kükrer ve hemen idam gerçekleştirelim der.. Hakim olan fil şöyle bir homurdanır ve söze girer.. Ben bu insanı af ediyorum der.. Mahkeme Salonunda büyük bir sessizlik oluşur.. İnsan bu karara çok sevinir.. Fil ise af kararının gerekçesini şöyle açıklar.. "Sen zaten insan olmakla en büyük cezayı baştan almışsın.. Ne acıma duygun ne merhametin var.. Başka bir canlıyı öldürecek kadar canavarlaşmışsın.. Sana ceza yok.. Zaten her gün cezalısın.. Sen insan olarak yaşamaya devam et".. İnsan olarak sorgulamamız gereken en önemli şey.. Kendi gerçeklerimiz.. Biz acaba yaşamın neresindeyiz.. Bakın işte o acı gerçekler.. Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü artan gıda fiyatlarından dolayı açlık sınırı altında yaşayan insanların, 75 milyon artarak 850 milyondan 925 milyona çıktığını açıkladı. Dünya Gıda ve Tarım Örgütü Başkanı Jacques Diouf, yetersiz beslenen kişi sayısının 850 milyon olduğunu, ancak bu sayının geçen yıl 75 milyon artarak 925 milyona yükseldiğini söyledi. Gıda ve Tarım Örgütü gıda fiyatlarında, 2006'da önceki yıla göre yüzde 12, 2007'de yüzde 24, 2008'in ilk 8 ayında ise yüzde 50 artış olduğunu ortaya çıkardı. Diouf, gıda üretimini iki katına çıkarıp, açlığı sona erdirmek için yılda 30 milyar dolar yatırım yapılması gerektiğine dikkat çekti. Bu rakamlara ve bu resimlere bakıp insan olmaktan nasıl övünelim.. Hayvanlardan farkımız ne? Her geçen gün azalan merhamet duygularımız.. Yoksulluk artıyor, insanlar açlıktan ölüyor.. Soyguncular ve talancılar ise ortalıkta cirit atıyor.. Birbirimizi sömürmekten öteye geçemiyoruz.. Maskelerle dolaşıp üç maymunu oynayan insanlar.. Yalan-dolanla yaşayan sahtekarlar.. Din-iman deyip milleti dolandıranlar.. Hepsi insan değil mi? Yeryüzündeki açlığı ve yoksulluğa sebep kim? Denizi çöp yığınlarına çevirip, doğayı katledenler kim? İlkokul çağına henüz yeni gelmiş çocuklara bile tecavüz edecek sapıklar var aramızda.. Hırsızların, vurguncuların, haram para yiyenlerin, yetim hakkı gözetmeyenlerin vede sapıkların insan olması neyi değiştirir.. Hayvanlar mı bu dünyayı bu hale getirdi? Allah aşkına sağınıza-solunuza bakın.. Kaç tane güvenebileceğiniz, namuslu insan var.. O çok güvendiğimiz ve hayvanlardan ayırt ettiğimiz aklımız nereye çalışır hiç düşündünüz mü?

Evet Müsrüflük israf çok kötü birşey. Japonların sadeliği zaten örf ve adetlerine bağlılığından kaynaklanıyor. Türklerde bir undan bir dünya yemek yapıcak bir mutfak zengiliğine sahipken. Türkiyede bir özentiliktir gidiyor en büyük rol okullarda alay edilmelerle başlayan bir dışlamayla yetişen gençlik. Birbiriyle sid k yarışında. Beğenmemezlik. Çağdaşlığı tamamen farklı algılayan ve özünden uzaklaşan emparyalisizm kapılmış ve sonu belirsiz. Eskiden sanırım aile bağlarımız saygımız yetiştirilme tarzımız çok daha farklıydı. Okullardada zaten karakterimizi etkiliyecek hiçbir çaba yok. Japonlar ekonomiyi düzeltmek için tasarrufa gitmiş. Bizleri yönetenler ne yapardı. Bir milletvekilimizin önerisi oldu yakın zamanda kriz olduğu ve piskolojik destek amaçlı Milletvekillerinin yarım maaş almasını önerdi. yaklaşık 2.5. milyon ytl bir tasarruf olucaktı. Bir allahın kulu katılmadı.9000 ytl olan maaşın yarısı olan 4.500 ytl kesinlikle yetmeyeceğini nasıl geçinceklerini söylediler. Hatta teklifi veren miletvekilini dışlamaya başlayıp onun tuzu kuru gibi laflar söyleyenler oldu. Zaten çoğunluğunun milletvekili olmak için çok büyük paralar yatırmanın amacı zaten ülke kurtarma olmayacağından ve seçmeni bizde ülkemize nasıl yararı olur gibi düşünmeyip genelde çıkarlarımız veya cahilliğimizden kaynaklanarak oy kullandıımızdan biz japonlar gibi olmayız bu kesin. Açlıktan ölen insanları düşünüp halimize şükretmeli. İsraftan kaçınmalıyız. 85 milyon nüfusumuz var hepimiz 1 kaşık pirinç çöpe atsak kaç dönüm kaç ton prinç attığımızı 1 günde düşünerek hareket etmeli böylece ülkemizde fakirliğin çözümüne yaklaşacağımızın kanatindeyim.

Konu için tşkler + K

Bu resimlere baktıktan sonra;çöpe attğımız bir lokmayı düşünün...! Beğenmediğimiz yemekleri...!... Dolaplar dolusu kıyafetleri...! ne olur hiçbirimiz israf etmiyelim. Japonlar son derece sade, basit, yalın mütevazı yasayan insanlardır. Evlerini mobilya ile eşya ile dolduranlar Japonlara göre ruhen Tekamül edememiş, hayatın manasını anlayamamış, zavallı kimselerdir. Böyleleriyle, zavallı, evini mezat salonuna çevirmiş diye eğlenirler. Bir insanin gösteriş için eşyanın esiri olması ne kadar acıdır. Vaktiyle Japon ekonomisi bir darboğazdan geçiyor. İç borçlar, dış borçlar gırtlağı aşıyor. Zamanın başbakanı meclisi toplar. Kürsüye çıkar. Durumu olanca açıklığı ve tehlikeleri ile anlatır ve su andan itibaren der, Allah şahidim olsun ki, Japonların iç ve dış borçları son kurusuna kadar ödenmeden, pirinçten başka bir şey yemeyeceğim. Şu üstümdeki elbiseden başka elbise giymeyeceğim. Dediklerini yapar, en üstten en alta bir israftan kaçınma kampanyası açılır. Japonya bütün borçlarını öder. Bu durumun toplumun bütün kesimlerini, tek istisna olmadan Kapsadığını söylemeye gerek yok. Peki ya biz ve bizleri yönetenler olsaydı ne yaparlardı. Hayat çok ince, akil almaz incelikte ipliklerle örülmüştür. Her şey o kadar birbirine bağlıdır ki, İlkokul okuma kitabımızdaki bir sözü hiç unutmadım. Bir mıh bir nal kaybettirir. Bir nal bir atı, bir at bir Orduya savası kaybettirir diyordu. Maddi durumumuz ne olursa olsun, ister zengin olalım, ister fakir, hepimiz çok dikkatli olmak zorundayız. Bunda parayı da, maddiyatı da aşan büyük bir edep ve incelik vardır.

resimleri gördükçe içim acıdı Allah şükrettim bize hergün verdiği nimetlerden dolayı aç bırakmadığı için. ne insanlar var işte yok konuşamıyacağım...

Güzel anlatılmış hayatta bir lokma ekmek için ölen insanlar var bu gerçekleri unutmadan yaşamak lazım..

4 yaşındaki kızın afrikadaki aç çocuklar için yaptığı...

Hepınıze soyluyorum, ınsanlıgınızdan utanın tamam mı? Ben utanıyorum...

Dostum bu ne ya Off off bizler acaba durup ne kadar düşünüyoruz ki açlarmı toklarmı... Hamburgeri kolayı yudumlarken onlar kuru ekmek arıyorlar.. Suç bizim mi? Tabiki bir nevze ama Öncelikle şu pislik sömürücü devletler.. Lanet olsun Avrupaya...:chris:

Bu fotoğrafı görmüştüm

tek kelime gözlerim yaşardı...

Yemek için yaşayanların çoğunluk olduğu ülkemizde, bu durum doğal olarak israfı da beraberinde getirmektedir. Yaşamak için yiyen gelişmiş ülkelerde, bizlerdeki kadar yiyecek israfı görülmemektedir. Ev hanımları çay partilerinde, neredeyse 15 çeşit kolesterol yüklü yemekleri yaparak, rekor kırarcasına biri birleriyle sanki hamur işi yapma yarışına girerler... Bu yemekleri yemelerinin sonucunda da, kilolarına kilo katarlar... Kadının evlendikten sonra kilo almasını da, hatta "bir parça et bin ayıbı örter" düşüncesiyle, sanki şişmanlık çok doğalmış gibi kabullenirler. Dünya hızla kuraklığa doğru giderken, Afrika'da insanlar açlıktan ölürken, ülkemizde ekonomik sıkıntılar yaşanırken; bu konunun acil olarak gündeme gelmesi gerekmektedir. Televizyonlar eğlence ağarlıklı programlarla, insanları hipnoz edercesine ekran karşısına kilitlemektedir. En azından, bu programlarda 10 dakikalık israfa dayalı konuşmalar yapılsaydı, inanıyorum ki, ülkemizin ekonomisine çok fazla katkısı olacaktı. 'Can boğazdan gelir inancıyla sofraya oturanlar, unutmasınlar ki, can boğazdan da çıkar.' Oburluk insana yakışmayan bir tavırdır. Hele kadınların obur olup yemeklere dayanılmaz bir iştahla yemeleri, hatta sanki "hamileymiş gibi, aşerercesine" canlarının mevsim dışı yiyecekler isteyip de yemek için sabırsızlanmaları; ister istemez insana kalitesiz bir görüntü oluşturur Bu yazıları okuyun ve şu anda Televizyonlarda hemen hemen bütün kanallarda ekranlara gelen ''YEMEKTEYİZ'' ve benzeri programları düşünün...

Bu fotoğraf 1994'de Sudan'daki kıtlık sırasında çekildi ve fotoğrafçı Kevin Carter'a Pulitzer ödülünü kazandırdı... Çocuk emekleyerek 1 km. ötedeki Birleşmiş Milletler yemek kampına gitmeye çalışıyor... Arkasındaki akbaba çocuğun ölmesini bekliyor... Fotoğrafı çeken Kevin Carter, fotoğrafı çeker çekmez oradan ayrılıyor ve kimse çocuğa ne olduğunu bilmiyor. Fotoğrafçı Kevin Carter 3 ay sonra depresyona giriyor ve intihar ediyor... Ve dünya dönmeye devam ediyor... Ve biz; kendimizi beğenmiyoruz, işimizi, aşımızı beğenmiyoruz, halimize şükretmiyoruz ve insafsızca Israf ediyoruz..

birde insanız die geçiniyoz yazık bize şükretmeden aciz mahluktan baska bişey değiliz herzaman fazlası olsun deriz ama böyle aciz halde olanlar bir kez olsun aklımıza gelmez