Düşman mevzilerden çıkmış saldırıya geçmiştir.. türk cephesinde ise her asker ateşe başlamış.. bu sırada... asker :komutanım! komutan:noldu asker! asker :komutanım beş sefer tetiği çektim. tüfek ateş almadı:..! komutan :ver bakayım şunu. . Oğlum bu sağlam!! asker tüfeği alır mevzisine geçer ama tüfek onca uğraşmasına rağmen tekrar ateş almaz.. ve komutana tekrar gider.. asker :komutanım bu tüfek yine patlamıyor..!! komutan:ver bakayım.. komutan :Oğlum bu tüfek sağlam lakin!! senin tetik çeken parmağın düşman kurşunun dan kopmuş ondan tetiği çekemiyorsun... asker :hay allah hiç hissetmedim komutanım... asker mevzisine döner ve tüfeği öbür eline alarak kahramanca savaşmaya devam eder... "SAĞ KOLUMU KAYBETTİM AMA SOL KOLUM VAR" Seddülbahir ve Conkbayır'ın büyük kahramanlarından biride Bombacı Mehmet Çavuş 'tu. Bu kahraman Anadolu çocuğu İngilizlerin siperlerimize fırlattığı el bombalarını korkusuzca hemen yakalarkarşı tarafa fırlatır ve zararını kendilerine dokundururdu. İngilizler bunu anlamış olacaklar ki bombaları bir kaç sayı saydıktan sonra fırlatarak Mehmet Çavuş 'un iadesini önlemeye çalışmışlardı. İşte böyle bir bomba Mehmet Çavuş 'un elinde patlayarak sağ elinin bileğinden kopmasına sebep olmuştu. Bu yiğit delikanlı vazife şuuruyla hastahaneden tabur kumandanına yazdığı mektupta şöyle diyordu: "Sağ kolumu kaybettim zarar yoksol kolum var. Onunla da pekala iş görebilirim. Beni müteessir eden ve yüne kıtama iltihak edip düşmanla çarpışmama mani olan şey yaramın henüz kapanmamış olmasıdır. Hastahaneden kurtularak halen harbe iştirak edemediğim için beni mazur görünüz affedeniz muhterem kumandanım.." " BENİM GÖZLERİM GÖRECEĞİNİ GÖRDÜ" O gün Boğaz tabyaları arasında en çok iş gören ve en çok hasara uğrayan Rumeli Mecidiyesi Bataryası oldu. Sabahtan beri muharebenin en şiddetli anlarında dahi iki sahil arasında gidip gelmekten çekinmemiş olan Müstahkem Mevki Komutanı Cevat Paşa tabyanın feci durumunu haber aldığı zaman yine motora atlayıp Çimenlik İskelesi'nden karşı sahile hareket etti. Cephaneliği berhava olan tabyanın durumu hazindi. İstihkam yıkıntıları arasında dolaşmakta olduğu sırada bir ağacın altına uzanmış olan bir askerin hali dikkatini çekti ve yanına gidip " Ne var evlat?" diye sordu. Nefer hemen yerinden fırlayıp esas duruş vaziyeti aldı. Çünkü sesi tanımıştı. Ama gözleri başka tarafa bakıyordu. " Gözlerine bir şey mi oldu oğlum?" O zaman nefer tok sesiyle " Üzülmeyin efendim" diye cevap verdi. " benim gözlerim göreceğini gördü" Cevat Paşa sessiz sessiz ağlıyordu. İŞTE BÖYLE VATAN EVLATLARIYLA ÇANAKKALE GEÇİLMEZ OLMUŞTUR... ŞEHİTLEMİZİ UNUTMAYALIM VATANIMIZA HER ZAMAN SAHİP ÇIKALIM.. -