Tуρнσση )).. yarılasam iyiii.. geçtik yarıyı..40.. çokmu çaktırıyorum?

Yazinin tamamini okudum guzel bir deneme yargilama yapmiycam ama yaziyken okurken bende neler dusundurdu onu sizin kadar acikca ifade edebilcekmiyim bilmiyorum ama yazmaya caliscagim:9 bunlar bir kac sene evvel misirli bir psikologun konferansina katilmistim yaziyi okurken bana hatirlattigi bir yer oldu.. hatirlamak sevgi paylasmak kavramlari.. kucuk bir ornek vermisti psikolog cocugunuza bir cok hediyeler alirsiniz sizin ornekte vermis odlugunuz gibi pahalai kocaman kirmizi bir araba veya guzeller guzeli harika bir bebek cocuk bu oyuncagi alir oynar o an icin sevinir hevesi gectikten sonra kaldirir bir rafa koyar orada eskir... ama hic bir cocuk yokturki anne babasiyla kardesiyle geciridigi bir mutlu tatili ufak bir kir gezisini yolda yururken onun elinden tutupta gezidginiz konustugunuz ona ayirdiginiz zamani.. parkta kosarken dusupte onun sizi kaldirip teselli ettiginiz sarildiginizi ona zaman ayirdiginizi yillar sonra unutsun.. o kirmizi kocaman arabadan bahsederken ha evet boyle bir arabam vardi der ama sizinle gecirdigi bir tatil anisini veya bir kir gezisini anlatirken yuzunde bir cok ifadeyi gorebilirsiniz... onemli olan ne verdiginiz ne aldiginiz parasi miktari degil onemli olan ne kadar sevgi ne kadar alaka verdiginiz.. o kucuk kafalarda yureklerde aslinda o kadar buyuk seyler gizliki.. elinize gonlunuze saglik guzel bir yaziydi...

yazının tamamını okudum çok güsell olmuş ellerine sağlık

Abi senin yaş kaç hep çocukluktan bahsediyon yolu yarıladın galiba?

çocukken, elime 50 lira geçcince (belkide 50 kuruştur, ellisi kesinde liramı kuruşmu hatırlamıyorum) gider pazardan araba alırdım.. telli araba hanii.. tepesinden bir tel takılırda, elle tutulan yere direksiyon takılırdı hanii.. o arabayı birde modfiye ederdik... arkasına meşin kesip, raptiyeyle tuttururdukk.. yanlarına çıkartmalar yapıştırırdıkk.. ne kadar mutlu olurdum anlatamamm.. hava atardım o arabamlaa... çocuklukkk, ahh yılllarrrrrr... not:tamamını okumadım ne yalan söyliim.. başlık direkt bana bu yazdıklarımı hatırlattı.. sağolasın..

Tуρнσση )).. allah sağlıklı mutlu ve herşeyden önce yapmak istediklerini yapabileceğin bir ömür versin. gerisi boşş.. neronaga, okudum... paylaşma hevesini kırma düşüncesi, utandırdı beni.. çok güzel... mutlaka devam etmelisin.. özellikle ilk paragrafını çok beğendim.. edebiyatçı değilim amma kaliteli bir yazarın elinden çıkmış gibi geldi... bence kalitelisin.. mutlaka da devam etmelisin... y.

Güzel bir yazı olmuş. 1 liralık hatta 50 kuruşluk çin malı kalitesiz araba ne mutluluk kaynağıdır ben bilirim...

Valla okurdum ama gözler malüm bide bi önerim var bu uzun yazıları göz almıcak ama iyi okunacak bi renkte yaparsan daha iyi olur kanımca? Teşekkürler yazı için

Hmm iyi ya bişey kalmamış şurda güzel morel veriyom sana demi tabi bu işin şakası Ayrıca konuyu okudum süperdi..

wardom ahalisinin uzun yazı okuma alışkanlığı yoktur bilirim ama ben yinede yazdım "bana mutluluğu resmi çizebilir misin?" ne müthiş bir geyiktir değil mi? klişeleşmiş ve rengini yitirmiş bir cümle... Karanlık, karabasan bir atmosfer altında hareket halineydi bedenim. Sıkılmış ruhum eşlik ediyordu yukarıdaki kara bulutlara. Ezbere yaşanacak bir günün ortalarıydı. Kafamda insan mutluluğunun sınırlarını ve doyumsuzluğunu tartıyordum.. Yokluk ve varlık arasında gidip gelen bir çocukluktu benimki. Madden yoktu ama her türlü açığı kapatırdı manevi zenginlik. Ben ablalarım, annem ve babamın gözünün içinde yaşadım herşeyi. Onlar mutluysa payıma düşeni alır ben mutluysam cömertce onlara dağıtırdım gülücüklerle. Belkide o zaman böyleydi yaşamın lutfu olan mutluluk. Tüketecek başka birşey yoktu çünkü. Muhteşem bir dengeydi. Sen coşkunu etrafındakilere dağıtarak tüketirdin. Yaşamın ana duraklarına gel git yaşarken aklıma takılan, bazen bir tadda bazen bir kokuda bazende bir renkte ortaya çıkan yaşanmışlıklar vardır ruhumun derinliklerinde. 6 yaşında Bir pitikare yastıkla başlar benim ilk hayata uzanışım, hazır kekin tatlı kokusuna gömmüştüm ilk yalnızlığımı ve babama ilk isyanımdır Anaokulu.. Anaokulunun terkedilmişlik duygusu bu üç ögede gizlidir bende... Evden uzak -küçük beden için uzak olan kısa yol- karnımı doyurduğum hazır kek, zorla uykuya yatırıldığım pitikare yastık ve babamın arkasından döktüğüm göz yaşlarıdır bende iz bırakan. 10 yaşında Bir fanta şisesidir mesela beni sürükleip götüren. Tamamına sahip olabildiğim ve kusma pahasına hepsini içtiğim... Bir lastik kol saati... Bir kırmızı bisan bisiklet... bunların zihnimin derinliklerinden alnımın ortasına şamar gibi patlayışı belki saliselerle geçti. Arkamdaki koltukta büyük bir torbada duran oyuncaklara baktım sonra.. Benim küçükken hiç sahip olmadığım -bu yakınma değil sevinç aslında- koca bir torba dolusu, üstünden dakikalık hevesler geçmiş, üzerinde hunharca heyecanlar harcanmış minyatür yaşam kesitleri... Yavaşça durdurdum arabayı köhne gecekondunun yanında... Torbanın içerisinden beyaz plastikten yapımış ve etiketlerle süslenmiş bir tanesini seçtim. Küçük bir ambulans.. Gerçeğinin aksine, camına yapıştırılmış iki sırıtan surat. Bir ambulans personeli neden sırıtır ki içinde potansiyel ceset taşırken? . Ne de olsa çocuk dünyasında ölüm imgesi yoktur diye avuttum kendimi. Mart ayazında küçük çıplak ayakları kumun içinde sırtında ince bir tişörtle oynayan, sümükleri hayatının normalleri haline gelmiş tıfıl çocuğa seslendim.. - Bunu ister misin? Belkşde amcası yaştayım ama sorarken kızardığımı hissettim. Nar gibi kızarmış yanakların ortasından utangaç bir -hı hı sesi yükseldi... Elimden eline geçerken küçük plastik ambulans aradığımı buldum aslında... Küçük kara gözlerde etkisi uzun süre geçmeyecek bir ışıltı... Ne kadar derindi benim için. Ne kadar ulaşılmazdı... İşten eve hızlıca geldiğimde 4 yaşındaki oğlum sabırsızlıkla bekliyordu beni... Söz verdiğim bir ödülü sabırsızca beklemişti bütün gün.. Yemek bile yemeden, yedirmeden koşturdu oyuncakçı raflarına.. O kadar şatafatlı oyuncaklara rağmen ucuz plastik bir ambulans seçiverdi. Şaşırmıştım. Bir ödüldü adı üstünde.. daha şaşalı bir şeyler olmalıydı yada itiraf etmek gerekirse benim heveslerimi doyurmalıydı mutlu olmak için. ambulansın oyuncaklık görevi 10 dakika sürdü. Küçük kara gözlerde ışıltısı bir yandı, bir söndü. Ne ben aradığımı bulabildin ne de küçük oğlum. Benim ki bencillikti onun ki doymuşluk.. Bir hafta sonraydı.. Büyük bir poşet dolusu oyuncak vde kalabalık ettiği için çöpe atılmak için kapı önünde beni bekliyordu... Usulca aldım ve arabanın arka koltuğuna koydum.. Karanlık, karabasan bir atmosfer altında hareket halineydi bedenim. Sıkılmış ruhum eşlik ediyordu yukarıdaki kara bulutlara. Ezbere yaşanacak bir günün ortalarıydı. Kafamda insan mutluluğunun sınırlarını ve doyumsuzluğunu tartıyordum.. ... -