Yolda giderken önümüze çıkan iri bir taşı ittirmeyi severiz. Yolda para bulmayı, evimizin altında bir hazine gizlendiğine inanmayı severiz. Şifalı sular içmeyi, dilek kuyularını. Ağaçların üzerine ismimizi yazmayı severiz. Kuşları, Kestane ağaçlarını. Közlenmiş mısırı severiz. Habersiz çekilmiş fotoğraflarımızı severiz. Eski para koleksiyonlarını severiz. Çocukluğumuzu severiz. Mahallemize giden yolu, salkım söğütleri ve midye kabuklarını severiz. Karınca yuvalarını izlemeyi, onlara hayran olmayı severiz. Renkli kelebekleri ve ömürlerine acımayı severiz. Çam kozalaklarını ve böğürtlenleri severiz. Yağmurlu cama ismimizi yazmayı, kar yemeyi severiz. Günbatımı resimlerini ve beyaz tavşanları severiz. Annelerimizin bize en sevdiğimiz yemeği yapmasını severiz. Dizlerine yatmayı severiz. Babalarımızın işten dönüşünü severiz. Gülümseyerek bir şeyler anlatmasını severiz. Akşamüstlerini ve baharları. Güzü ve yaprakları. Suyu severiz. Suyun rengini düşünmeyi. Mihail ve Adriyan'ı severiz. Onlar yürürken mısır tarlalarında onları izlemeyi severiz. Şu hayalimizdeki çitle çevrili evi severiz. Etrafındaki gül bahçesini, uzayıp giden dereyi, kuruyan çamaşırları severiz. Bulutlara uzanan fasulye hikayesini severiz. Ağlamayı severiz, kendimizi ağlatmayı, ağlarken etrafa bakmayı severiz. Kapının arkasındaki örümcek ağlarını fark etmeyi severiz. Şiddetle ağlarken, ayna üzerindeki parmak izine odaklanmayı severiz. Saçma sapan küçük şeylerle, büyük ve önemli şeyleri aynı anda hissetmeyi severiz. Değirmenleri ve buğdayları. Beyaz kağıdı ve kurşun kalemi severiz. Haklı olduğumuz ortaya çıktığında gülümsemeyi severiz. Çok özlemeyi severiz. Kavuştuğumuzda kalbimizde kuşların, avuçlarımızda kelebeklerin uçmasını severiz. İyileşmeyi severiz, yavaş yavaş yeniden hayata başlamayı, başlangıçları severiz. Tabii kırlangıçları da... Kafiyeyi severiz kafiyeli şiirleri de severiz. Toparlayabildiğimiz de felsefeyi severiz. Sadeliği severiz, sade kahveyi, sade dondurmayı, sadeleştirilmiş sayıları severiz. Ortancayı severiz ve erguvanı, ıhlamur kokusunu severiz. Kıpkırmızı olduğunda ıhlamur çayını da severiz. İçimizden ileri yol yaptığında müziği severiz. Kelimeleri severiz, onları derleyip toplayıp üflemeyi severiz. Dualarımıza ve mucizelere inanmayı severiz. Belki de o ilk kişi, belki de o tek ihtimal, belki de o birinci, belki de o talihli biz demeyi severiz. İki yaşındaki çocukların sözlerine inanmayı severiz. Mutlu olacağımıza. İyilik perilerine ve ilhama gelmeye inanırız. Cennete inanırız ve cehenneme. Başaracağımıza inanırız. Dostluğa, dünyanın bir yerinde mutlaka olduğuna inanırız. Bir gün birinin hayatını kurtaracağımıza inanırız. Yuvadan bir evlatlık alıp yetiştireceğimize inanırız. Onu büyük adam yapıp onunla gurur duyacağımıza ınanırız. Uzun ve güzel bir ömrümüz olduğuna inanırız. Dünyayı dolaşacağımıza inanırız. Dünyanın değişeceğine, zaman zaman kendi elimizle olacağına da inanırız. Gürültüyle uyandığımız sabahları sevmeyiz. Kalabalıklaştığını fark ettiğimiz anda şehrimizi sevmeyiz. Kötü rüyaları ve kötü yorumları sevmeyiz. Radyonun çekmemesini, tüpün bitmesini sevmeyiz. Çakmağı evde unutmayı. Buhar yapmayan ütüyü sevmeyiz. Gelmeyen tamirciyi, sorumsuz öğretmeni sevmeyiz. İlgisiz doktoru, dedikodu etmeyen komşumuzu sevmeyiz. Piknikte yağmur yağmasını sevmeyiz. Kardan ayaklarımızın donmasını sevmeyiz. Film izlerken uyuyakalmayı sevmeyiz. Çıkmayan lekeyi, koltuğun ayağının kırılmasını sevmeyiz. Yalın ayak bir böceğin üzerine basmayı sevmeyiz. Fareyi, aceleden oluşmuş sıyrıkları sevmeyiz. Düğmemizin düşüp kaybolmasını sevmeyiz. Buzlu suyun üzerinde yüzen tortuları sevmeyiz. Yaptığıyla övünmekten usanmayanları sevmeyiz. Kendini sevmeyenleri sevmeyiz. Ramboyu ve Terminatörü sevmeyiz. İkiyüzlüleri sevmeyiz. İkiyüzlülere kanınca kendimizi sevmeyiz. Sisi sevmeyiz. Onarılacak yere uymayan tahta parçasını sevmeyiz. Bulanık günleri sevmeyiz. Beklemeyi sevmeyiz. Sayılı günleri sevmeyiz. Gidilecek zamanlarda hazırlanamayanları sevmeyiz. Pişmek bilmeyen yemeği, acele etmeyen şoförü sevmeyiz. Sebzelerimizi yiyen böcekleri, yamuk duran tabloları, gülümsemeyen satıcıyı sevmeyiz. Adım adım küçük küçük ayrıntılı ayrıntılı yaşamayı severiz. Adım adım küçük küçük farkına varırız yaşadığımızın. Küçük küçük mutlu olur, küçük küçük büyürüz. Önce toprağa düşer tutunur, sonra gökyüzüyle tanışır nihayet renklerin ayırdına varırız. Sonra yağmuru severiz, güneşi severiz. Etrafımızda uçuşan kelebekleri severiz, baharı severiz, akşamüstünü severiz. Canlı olmayı severiz, rüzgarda bir o yana bir bu yana seğirtmeyi severiz, kuş seslerini severiz. Sevdiğimiz şeyleri biriktirmeyi severiz. Çünkü onlardan hatıralar, onlardan arkadaşlar, onlardan aileler, onlardan ömürler onlardan insanlar olur. Çünkü onlardan ben, sen, o, onlardan biz oluruz. Ya Onlar? Onlar anlayamazlar...