güzeLmiş.. Ama aLtuni abi.. geLirse aşka dair e doğru yoL görünür..

konu çok güzel elien sağlık V

evet tesekkurler bu konular aşka dairde acılıo ama neyse... karmaladımm,

Şimdi çok uzaklardasın. Ne benim, ne düşmanlarının, ne de eski sevgililerinin göremeyecekleri uzaklıklarda... Hep okyanusun diğer tarafındasın. Kendini ve yaralı kalbini saklıyormuşsun insanlardan. Bütün insanları benzer kalıplar içine döken hayata yenilmişsin. Ve nefret ediyormuşsun bu yaşamdan. Başka ihtimaller, çağrılması ihmal edilen ve habersiz çıkıp gelerek intikam alan, başka mutluluklar ve mutsuzluklar arıyormuşsun kendine. Ancak o zaman kendini daha rahat hissediyormuşsun. Sonra aşık olmak istiyormuşsun. Aşktan kaçarak aşkı yakalamak. Sevmeden sevilmeyi istemek gibi. Ancak o zaman derinliklerde saklı olan ve seni içten içe yiyip bitiren o acını, o yaralı kalbini görebiliyormuşsun. Daha sonra birden özleyiveriyormuşsun. Çoktan unuttuğunu sandığın ya da yalnızca bir kere karşılaştığın ve özlemek için yeteri kadar tanımadığın birini bir sabah çılgınca özleyerek uyanıyormuşsun, sırf acılarını hafifletmek için. Unutmak; çaresizlerin fırtınalar arasında, bir gün oraya ulaşmanın düşünü kurdukları o acılı sığınak... Hayatına girenleri yada girmek için kapını zorlayanları silmek için aklından, onlar yokmuş gibi davranıp, onlar yokmuş gibi yaşamak. Geçmişi, o geçmişi yaşayan parçanla birlikte çıkarıp atmak içinden. Atılan her parçayla birlikte içinde bir boşluk kalacağını bilerek bunu yapmak istiyormuşsun. Yada yaşanacak bir şeyler vaat edenleri bir gün onları da unutmak zorunda kalacağını düşünerek daha baştan unutmaya çalışıyor, geçmiş gibi gelecekten de parçalar ayıklıyormuşsun hayatından. Sonra çekip gitmek istiyormuşsun her gün seni içten içe yiyen ve artık sana hiçbir şey vermeyen bu şehirden. Başka şehirlere, seni bir annenin yeni doğan bebeğini kucakladığı gibi kucaklayarak başka şehirlere gitmek istiyormuşsun. Ancak oralarda bu yaralı kalbini iyileştireceğini düşünüyormuşsun. Sonra birden bu düşüncelerden sıyrılarak aynanın karşısına geçip "hala güzelim ve yasaklıyorum artık başka insanlara acımayı" diyormuşsun kendine. Bundan sonra senin kalbini yaralayan-yaralamayan, bu hayatı sana çekilmez kılan-kılmayan bütün insanlara düşman oluyorsun. Kendine bir kedi alıyorsun. Ona bağlanıyorsun; seviyorsun onu kendini sever gibi. Kedini sevdikçe mutsuz olmana neden olan dost bildiklerinin, eski sevgililerinin yüzleri geçsin istiyorsun gözlerinin önünden. Sonra yorgun düşüyorsun. Yeni bir güne hazır olabilmek için yatağa giriyorsun. Fakat ne kadar istesende kurtulamıyorsun o masum sayıklamalardan. Artık sen de biliyorsun yaralı kalbinin iyileşemeyeceğini. Bu şehir ve insanlar seni her gün içten içe yiyip bitiriyor. Ya buralardan çekip gideceksin yada bu şehir ve insanlar seni yok edecek. Bense, senin beni o yaralı kalbinden içeri almadığından bu yana başka kadınlar sevdim, başka şehirlere gittim. O ilk defa gittiğim şehirlerde başka insanlar tanıdım ve bir sokak köpeği gibi terk edip gittiğim yalnızlığıma tekrar döndüm. Birilerini uğurlayan insanların bulunduğu bir istasyondan bir trene binip, birilerini umutla bekleyen insanların bulunduğu başka istasyonlara gidiyordum seni unutabilmek için. Sonra bir kadını seviyordum sırf sana benzediği için ve zamana bırakıyordum her şeyi. Doğum günlerinde sana hep hakettiğinden fazla mutluluklar diliyordum. Ama yine de unutamıyordum senin beni o yaralı kalbinden içeri almadığını... Hep hayaller kuruyordum. Hatıralarımı bir daha gözden geçiriyor, sevdiklerimi ve beni sevenleri düşünüyor, özlediklerimi ve beni özleyenleri, tenimde iz bırakanları ve benim izimi taşıyan tenleri, beni şakalarıyla güldürenleri ve benim şakalarımla gülenleri düşünüyordum. Sonra sen geliyordun aklıma. Hep hayallerimde yaşayan sen... Oysa gerçektin sen. Nefes alıyor, gülüyor ve ağlıyordun. Ama hep hayallerimde yaşıyordun. Sanki hiç ulaşılmayacak gibi... Her gün seninle karşı karşıya gelmek, aynı havayı solumak bana hep acı veriyordu. Oysa senin hiç umrunda değildi bunlar. Senin için önemli olan paran, annen, baban ve kardeşlerindi. Buna rağmen mutlu olmadım sanma. Benim de sevgililerim oldu, yolculuklara çıktım, gittiğim şehirlerde en büyük acılardan bile mutluluklar çıkarabilen insanlarla tanıştım. Benim de doğum günlerim oldu. Ama yine de unutamıyordum senin beni o yaralı kalbinden içeri almadığını. Ve bana dedikleri gibi aşk gerçekten varlığın değil, yokluğun acısıydı. Şimdi bunu daha iyi anlıyordum. Çünkü sen benim için hiçbir zaman var olmadın, ben hep yokluğunla birlikteydim. Saat tam olarak 03.00. Uykum geldi. Begenilecektir umarım... Technogirl