"Hakkıdır Hakk'a tapan milletimin istiklal" mısraında "Hak" kelimesi iki manada kullanılmıştır. Birinci manaya göre Hak, Tanrı manasına gelir. Müslüman olan Türkler ona taparlar. Hak kelimesinin öteki manası hak-hukuk deyiminde görüldüğü üzere, adalet ile ilgilidir. Hak aynı zamanda yapılan bir iş, fedakarlık veya durum karşılığı alınması gereken paydır, Akif bu beyitte İstiklal kavramı ile Hak kavramı arasında münasebet kurmaktadır. İslamiyet'in en mühim yönlerinden biri, adalete üstün bir değer vermesidir. Hak kelimesinin iki veya üç mana kazanmasının sebebi budur. Milletler yüksek kıymetlere inandıkları ve bağlı bulundukları takdirde istiklale hak kazanırlar. Bahis konusu mısra böyle bir inanca dayanıyor. Üçüncü kıt'ada "hürriyet" kavramı bahis konusudur. Burada şair "ben" kelimesini kullanmakla beraber, kasdolunan Türk milletidir. Şair, burada Türk Milleti'ni konuşturmaktadır. Türk milleti ezelden beri hür yaşamış ve hür yaşamağa alışmıştır. Ona zincir vurulamaz. Böyle bir şey yapılmağa kalkıldığı takdirde, o, sel gibi taşarak, bendini çiğner ve aşar. Anadolu Türk Devleti gerçekten de 1071 Malazgirt Zaferi'nden bugüne kadar daima hür ve müstakil olmuştur. Hür yaşamak, Türk devlet ve milletinin varlığı ile birdir. Ondan mahrum kalmak bundan dolayı ona ağır gelir, onu çıldırtır. Bu parçada milli bir değere bağlı olan milli iradenin gücü, tabiattan alınan benzetmelerle ifade olunmuştur, Hürriyetin başlıca özelliği sınır tanımamaktır. Yahya Kemal de, "Açık Deniz" şiirinde Türk milletinin hür yaşama iradesini coşkun deniz sembolü ile anlatır. Dördüncü kıt'ada savaşan iki taraf, Türk Milleti ile düşmanlar mukayese edilmiştir. Garb maddi silahlarının üstünlüğüne güvenerek, Türkiye'ye saldırmıştır. Düşmanların bu maddi üstünlüklerine karşı, Türkler'in hiçbir şey ile sarsılmayan "iman"ları vardır, iman, insanın taşıdığı manevi inançların bütünüdür, insanı üstün kılan maddi gücü değil, imanıdır. Zira iman olmazsa maddi güç, başarı kazanamaz. Manevi değerlere dayanmayan maddi güç, insani bir değer taşımaz. Şair, hiç bir hakkı olmadığı halde başka milletlere saldıran sözde medeni Batı'yı "tek dişi kalmış bir canavar'a" benzetiyor. "Tek dişi kalmış" demesinin sebebi, onun dehşet verici gözükmesine rağmen, eski gücünü kaybetmiş olmasıdır. Burada bütün vahşiliğine rağmen, kendisini "medeni" diye tanıtan Batı ile bir alay da vardır. Devletler sadece maddi güçleriyle üstün gelmezler. Tarihi olaylar bunu göstermiştir. Sömürgeci Batı'ya karşı, başta Türkler olmak üzere ezilen, bütün milletler isyan etmiştir ve Batı Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra üstünlüğünü kaybetmiştir. Bu bakımdan Mehmet Akif'in onu "tek dişi kalmış bir canavar"a benzetmesi yerindedir. Bu parçada "ulusun..." kelimesi bazıları tarafından yanlış olarak "ulu'' kelimesiyle karşılaştırmaktadır. Burada "Medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar, bırak, varsın, ulusun, onda artık korkulacak bir taraf kalmamıştır" demek istemiştir. Beşinci kıt'ada düşmanla savaşan askere hitap ediliyor. Ordu dayanırsa zafer muhakkaktır. Bu parçada geleceğe büyük bir inançla bakılmaktadır. Tanrı, Türklere ebedi bir hayat vadetmiştir. İstiklal Savaşı'nın kazanılmasında dini inancın büyük rolü olmuştur. Bunu o devre ait pek çok vesikadan anlamak mümkündür. Akif, burada Türk Milleti'nin inancını dile getirmektedir. Akif'in kendisi de vatanına çok bağlı bir Müslümandı. İslamiyet, iyimser bir dindir. Ona iman edenler ebedi bir hayata kavuşurlar. Altınca kıt'ada "vatan" bahis konusudur. Dış görünüşü bakımından vatan bir "toprak" parçasıdır. Fakat bu toprak parçası, milletin tarih ve hayatına sımsıkı bağlıdır. Onu kutsal kılan maddi yönü değil, millet ve tarih ile olan münasebetidir. Bu vatan, binlerce şehit tarafından kazanılmış ve korunmuştur. Bundan dolayı, ona bakarken toprağı değil, ona gömülü olan şehitleri görmelidir. Dünyada hiçbir şey vatan kadar kutsal ve değerli değildir. Yedinci parçada yine "vatan" bayramı bahis konusudur. Burada da vatan ile şehitler arasındaki münasebet üzerinde durulmuş, son beyitte vatana bağlılık duygusu başka bir şekilde anlatılmıştır. Bir insan için en büyük yoksulluk, vatanından uzak kalmaktır. İnsan kendi canını veya sevgilisini kaybederse, vatan ve milletin var olacağı düşüncesiyle teselli bulur. Vatanını kaybederse, milletinin varlığı da tehlikeye düşer. Burada vatanın can ve canandan da üstün bir değer taşıdığı inancı vardır. İnsan, böyle bir inanca sahip olmazsa vatanı için ölümü göze alamaz. Dokuzuncu ve onuncu kıt'alar birbirine bağlıdır. Burada "din" bahis konusudur. Akif'in bir Müslüman olarak Tanrıdan istediği en büyük şey mabedine yabancıların el dokundurmaması ve dinin temeli olan kıymetlere şehadet eden ezanların yurdun üzerinde ebedi olarak işlemesidir. "Şu ezanlar ki şehadetleri dinin temeli" mısraında "şehadet" kelimesi şahitlik manasına geldiği gibi ezanda geçen Eşhedü en la ilahe illallah Eşhedü enne Muhammeden resulullah Cümlelerine de tekabül eder. Bunlardan birincisi "Şüphesiz bilirim, bildiririm, Allah'tan başka tapacak yoktur", ikincisi "Şüphesiz bilirim, bildiririm, Muhammed Allah'ın elçisidir" manalarına gelir. Bir kimsenin Müslüman olabilmesi için "kelime-i şehadet" denilen bu cümleleri tekrarlaması ve onlara inanması lazımdır. Müslüman ülkelerde günde beş vakit okunan ezan ile İslamiyet'in temelini teşkil eden bu cümleler tekrarlanır. Elin başparmaktan sonra, gelen parmağına şehadet parmağı denilir. Konuşamayacak olan hastalar içlerinden dua ederken şehadet parmaklarını kaldırırlar. Minareler gözlere uzanmış şehadet parmağına benzer. Akif şiirinde buna da telmih ediyor. Açıkça söylemeden herkesin bildiği bir şeyi sezdirmeğe "tevriye" adı verilir, Akif'in bu mısraında "telmih" ve "tevriye" sanatları vardır. İstiklal Savaşı'nda din duygusunun önemli bir rol oynadığını söylemiştik. Türk Tarihi'nde "din", "vatan", "millet" ve "İstiklal" duyguları yüzyıllar boyunca birbirine bağlı olarak yaşamış ve gelişmiştir. Akif'in anladığı ve Safahat'ta ortaya koyduğu İslam dini, en yüksek kıymetlere dayanır. Gerçekten de Türk devletinin var olmasında İslamiyet'in büyük rolü olmuştur. Onun temelindeki "birlik" , "hak" , "ezeliyet" ve "ebediyet" fikri "devlet-i ebed-müddet" veya ölmezlik inancını doğurmuştur. Dokuzuncu parçada konuşan şehittir. Din uğruna savaşan asker, kendi öldükten sonra ezan seslerini işitirse, mezarından kalkarak, yarasından kanları aka aka, her şeyden soyunmuş bir ruh gibi göklere yükselir ve başı arşa değer, İslam dinine göre şehitler doğrudan doğruya cennete giderler. Bundan dolayı, onlar din ve vatan uğruna ölmekten korkmazlar. Onuncu ve sonuncu parça, şiirde ortaya konulan fikir ve inançların bir nevi özetidir. Burada da milletin ölmeyeceği, ebedi olarak yaşayacağı inancı vardır. İstiklal Marşı'nda bazı duyguları kuvvetli olarak belirtmek maksadıyla kullanılan benzetmeler, halkın zevkine uygundur ve bizde süslü, yapmacık tesiri uyandırmazlar. Şiir dil ve üslup; bakımından umumiyetle sadedir. Aruz veznine kuvvetle hakim olan Akif, mısralarına bir konuşma ve hitabet edası vermiştir. Başka şiirlerinde nesre yaklaşan Akif, burada kıt'aların dört mısraını da kendi içlerinde arka arkaya gelen dört sağlam kafiyeye oturtmak suretiyle muhtevaya uygun, basit olmakla beraber, kuvvetli bir ahenk sağlamıştır. Bunu yaparken belki de halkı ve Mehmetçik'i düşünmüştür. Dil ve şekil bakımından şiire hakim olan düşünce, kuvvet, güven duygusu, sağlamlık ve sadeliktir. Bunlar Türk halkı ve askerinin temel vasıflarıdır.

Çok güzel konu +k

gençlige hitabeyi okuyun arkadslar.. ondada sır olmayan seyler var açıkca belirtiyor.. uyarıyor bizi.. savas yakın arkadaslar hemde cok yakın.. ATATURK'ün öngördügü klasmanlar olmaya basladı.. istiklal marsında beni en cok etkileyen yer.. Bastıgın yerleri toprak diyerek geçme tanı, düşün altında yatan binlerce kefensiz yatanı.. nekadar zor geliyor buraları okumak bana bir sorsanız..

Eline sağlık +k

İstiklal Marşı, Cumhuriyet'in ilanından önce 1921 yılında yazılmış olmakla beraber, Cumhuriyet'i müjdeler ve milli marş olarak kabul edildikten sonra, hemen her gün tekrarlandığı için, Atatürk ile beraber Cumhuriyet devrinin sembolü olur. Bu devirden sonra yetişen bütün nesillerin daha ziyade merasim dolayısıyla kendisine has bestesi ile söyledikleri bu marş, şiir olarak da üzerinde durulmağa değer. İstiklal Marşı'nı değerlendirirken, yazıldığı devri göz önünde bulundurmak lazımdır. Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin 12 Mart 1921 yılında dört defa ayakta dinleyerek İstiklal Marşı olarak kabul ettiği bu şiir, o yılların kutsal ve heyecanlı havası ile doludur. Onu o devir Türk Edebiyatı'nın en büyük şairlerinden biri olan Mehmet Akif yazmıştır. Mehmet Akif, bugün, şiirlerinde sosyal duyguları anlatan, söylediklerini gerçekten duyan bir şairdir. İstiklal Savaşı'na bütün varlığı ile katılan Akif, bu savaşa iştirak edenlerin duygu ve inançlarına bizzat sahip olduğu için, onlara en iyi tercüman olmuştur. Şiiri söyleyen Akif olmakla beraber, aslında o, kendi beni ile birleştirdiği Türk milletinin duygu ve inancını dile getirir. Burada Akif'in yaptığı, o yıllarda en olgun seviyeye ulaşan şiir kudretiyle bu ortak imana, bütün milletin benimseyebileceği bir şekilde üslup ve ifade vermek olmuştur. Bazı kelime ve mısralardan da anlaşılabileceği üzere, o tarihte henüz İstiklal Savaşı kazanılmamıştır. Türk ordusu bu şiir yazıldıktan bir yıl sonra, 26 Ağustos 1922 sabahı büyük taarruza geçer. Düşman karşıda bulunduğu için ordu ve millete cesaret vermek isteyen şair, manzumesine "Korkma!" kelimesiyle başlar. Doğacaktır sana va'dettiği günler Hakk'ın Kim bilir belki yarın, belki yarından da yakın mısraları da ümitle bekleyişi ve geleceğe imanı gösterir. Şiirde şanlı mazi ve ebedi bir istikbal fikrine de yer verilmekle beraber, yaşanılan zaman, kan ve barut kokusuyla dolu olan halihazırdır. İstiklal Savaşı, Türk milletinin ölüm-kalım savaşıdır. Böyle yıllarda milletler kendilerini yaşatan temel kıymetlerin farkına varırlar. Vatan, millet, hürriyet ve istiklal gibi kavramların önemi, barış devirlerinde pek anlaşılmaz. Hatta onları umursamayanlar bile çıkar. Fakat bir milleti ölüm ile karşı karşıya bulunduran savaş, onların ne kadar hayati olduğunu kuvvetle hissettirir. Bunlar öyle kıymetlerdir ki, onlar olmadan yaşayamaz. Bundan dolayı millet, onlar uğruna ölümü göze alır. Binlerce insan onlar uğruna öldüğü, yaralandığı veya sakat kaldığı için kutsal bir değer kazanırlar. Akif, İstiklal Marşı'nda Türk Milleti'nin ne için savaştığını, neye inandığını açık ve seçik bir şekilde ortaya koymuştur. Şiirde bu değerler, bazen sanatkarane bir ifadeye bürünmüşlerdir. Şiiri tahlil ederken bunlar üzerinde de durarak mana ve fonksiyonları açıklanacaktır. Birinci dörtlükte bahis konusu olan "al sancak"tır. Al sancak, Türk milletinin sembolüdür. Burada şair fikrini anlatırken onun uyandırdığı hayal ve çağrışımlardan da faydalanmıştır. Türk bayrağının al rengi şairde bir alev intibaı uyandırmıştır. Bu alev "sönmez". Zira onun çıktığı kaynak her Türk ailesinin evinde yanan ocaktır. Yurdun üstünde tüten en son ocak kaldıkça, bu bayrağın alevi bu şafaklarda dalgalanacaktır. Akif, bu benzetme ile "bayrak'' ile "millet'' arasındaki bağlantıyı sanatkarane bir şekilde ifade etmiştir. Türk bayrağında dikkati çeken ikinci sembol yıldızdır. İkinci beyitte şair, bu yıldız ile gökteki yıldızı birleştirir. Gökteki yıldıza kimsenin eli dokunamayacağı gibi, "Türk milletinin yıldızı" olan al bayrağın yıldızına da kimse el süremez. Yıldız kelimesi, aynı zamanda kader, talih manalarına da gelir. Akif'in bu hayallerle belirtmek istediği Türk Milleti'nin ölmezliği fikridir. O, ordu ve millete "Korkma!" derken böyle bir inanca dayanır. İkinci dörtlükte Türk bayrağının üçüncü sembolü olan "hilal"den hareket edilmiştir. Hilal kelimesi eski Türk Edebiyatı'nda sevgiliye benzetilir. Türk bayrağındaki ay , tehlikeler içinde bulunduğu ve kendisini sevenlerden fedakarlık beklediği için, kaşlarını çatmıştır. Eski Türk Edebiyatı'nda sevgilinin kaşı umumiyetle aya benzetilir. Şair burada, vatanın timsali olan sevgiliye gülmesi için yalvarır. Bu millet onun uğruna on binlerce şehit vermiştir. Yoksa o dökülen kanlarını helal etmez.