TesekKürLer

Paylaştığın için teşekkürler...

Çok değişik bir olay. İçim ürperdi okurken. Paylaştığın için

MEZARDAN ÇIKAN MEKTUP! Ah ahh... İnsanın içi sızlıyor sevdiklerini toprağa verirken. Onlardan çok onların geride bıraktıklarını görünce, pek çoğumuz ölenden çok ölenin yakınlarına ağlaşırız. Ölen ister genç, ister yaşlı olsun o anda onun için bir şeyler hissetmekten çok, etrafımızda görünenle meşgul olduğumuzdan mıdır nedir, gözlerimizden akan yaşlarımızda kalplerimizdeki acıda, hep yakınların ağıtlarıyla yanıp tutuşur. Hatta bazı yaşlı yada yatalak hastalar için sevindiğimiz dahi olmuştur. İyi ki ölüm var dediğimiz anlar yaşamışızdır. İşte bu anlar merhametin sevgiye galebe geldiği zamanlardır. Tam bunların muhasebesini yapıyordum ki... az ileride kan ter içinde çalışan bir mezarcı gözüme denk geldi. Elindeki küreğini silah yapmışçasına tutup, kortejin geçmesine kadar dimdik durarak, sanki esas duruşta bekliyordu. Ortalık mahşer günü gibi, yer gök al bayrağımızla donatılmıştı. "ŞEHİTLER ÖLMEZ, VATAN BÖLÜNMEZ" ve "ALLAHUEKBER... ALLAHUEKBER, LAİLAHEİLLALLAHU ALLAHU EKBER..." sesleri. Sanki yer gök inliyor. Mezarlık nerdeyse kalabalığı almayacak gibiydi. Bir askerimiz şehit olduğu bölgeden vatanına getirilmiş ve kara toprağa veriliyordu. İşte bu cenaze merasimindeki duygularınızın az önce düşündüklerinizden farklı olduğunu hissediyorsunuz. İçinizde ne acıma var, nede yakınlarına üzülme. Bu sefer merhamet sanki sizden kuş olmuşta, uçmuş gibi hissediyorsunuz kendinizi. Şöyle bir dönüp yokladığınızda gönlünüzü bu seferki duygunuzun daha farklı olduğunu anlıyorsunuz. Daha bir gergin, daha bir dik duruşunuz oluyor. Süklüm püklüm olma yerine daha cesur bir duruş görüyorsunuz hem kendinizde hem de ruhunuzda. Büyük bir gururla yürüyorsunuz kortej içinde. Öfkenizi ne kadar kontrol etseniz de mimikleriniz, söylevleriniz hatta elinizi yumruk yapışınız ele veriyor sizi. Sanki o an ölümün korkulacak bir şey olmadığını hissediyor, bana da bir fırsat verseler de bende bu uğurda ve bu şekilde ölsem diye iç geçiriyorsunuz. Eller açılıyor, dualar yapılıyor. Aminler, hu hulara ulaşıyor. Bir şehit daha, bu vatan uğruna, Şahadet şerbeti içip, rabbine kavuşuyor. Tören bitiyor. Nerdeyse beş on kişi kalıyor, onları da büyük bir nezaketle imam yolcu ediyor. Anne ve baba belli ki sarsılmışlar ama hiç belli etmemeye çalışıyor. Yüzlerindeki gurur ise herkes tarafından görülebilecek kadar aşikar. Sanki alınlarında yazıyor, bu vatana bir değil, bin çocuğumuz feda olsun, bu vatana bu millete canımız kurban olsun diye. Bu arada az önce gözümün iliştiği mezar kazıcısının yanını vardım büyük bir sükunetle. Selam verip, kolay gelsin kardeş dedim... Sağ olasın abi, hoş geldin... dedi ve ekledi. Ne kolayı be abi... hele şehide mezar kazmak, yüreğime kazma vurmak gibi gelir bu fakire. Ama ne yapacaksın ki işimiz bu. Kahroluyoruz bir askerimiz yada polisimiz buraya geldikçe. Aha bak bu saçlar burada onlara üzüldükçe böyle ağırdı, böyle kırardı. Daha geçen gün bir şehidimizin mezar üstünü düzeltiyordum. Yani toprağını yaban otlardan temizliyor, çiçeklerini suluyordum. Toprağını düzeltirken başucuna koyulmuş naylon torba ile iyice sarılmış bir mektuba rastladım. İnan ki abi... bir haftadır üzüntüden, boğazımı düğümlendi. Vallahi yemez içmez oldum. Lokmalar boğazıma diziliyor be abim... dedi ve daha kendini tutamayıp ağlamaya başladı. Bir iki nefes alıp bir süre daha bekledikten sonra tozlu topraklı eliyle yüzünü gözünü silip, aha şu şehidimizin mezarı dedi. Keşke okumasaydım, cahillik ettim. Şimdi içimdeki yangını söndüremiyorum, kahroldukça kahroluyorum dedi. Belli ki içi dert dolu bu kardeşimiz, derdini dökecek birini arıyordu kendine. Bir hamleyle ağzını canavarca açmış mezardan çıkıp, o şehidimizin kabri tarafına yürümeye başladı. Gel abi gel... İşte bu şehidimiz deyip hemencecik toprağı eşelemeye başladı. Belli ki okuduğu o mektubu alacaktı. Nitekim de öyle oldu, hemencecik buluverdi mektubu. İçine su girmesin diye birkaç kat naylona sarılmış mektup, sanki bir muskayı anımsatıyordu. Büyük bir özenle tekrar açıp, bak abi oku da bana ne kadar hak vereceğini gör... İşte bu gün size, yürek yakan bu mektuptaki okuduklarımı paylaşacağım. Okudukça kahrolasıca terör dedirten, okudukça kanınızın beyninize çıktığını hissettiğiniz, kalbinizin yırtıldığını, damarlarınızın çatladığını zannettiğiniz mektubu paylaşacağım. Mektubu okuduk dan sonra tekrar yerine koyduk koymasına da, noktasından virgülünü kadar unutulması mümkün olmayan o mektubu paylaşacağım sizlerle. CANIMIN İÇİ BABAM. Bak bu gün sana başka bir hediye ile geldim. Bu gün artık oğlun ikinci sınıf öğrencisi ve okuma yazma biliyor. Bu mektubu da her harfiyle ben yazdım canım babacığım. Sende sevindin değil mi canım babam. Biliyorsun bu gün bayram. Akşam annem yanına geleceğimizi söyleyince yazdım bu mektubu. İlk mektubum ama bundan sonra her gelişimde hep mektup yazıp geleceğim sana. Dün gece rüyamdaydın canım babam. Ne sen beni gördün, nede ben seni ama, annemin anlattıkları ve resimlerinde ki gibiydin. Çok yakışıklıydın cesur ve kahraman babam. Elimden tutup bayram alışverişi yaptık seninle. Aldıklarımızı değil de, asla elinin sıcaklığını bir daha unutamam güzel babam. Ne kadar da güzelmiş baba eli. Ne kadar da sıcakmış babam benim. Anneminki de sıcak ama senin ki bir başka sıcakmış babam. Biliyor musun eve dönüşte parkada götürüp az sallanmadık seninle. Göklere uçurdun beni. Annem düşerim diye hiç senin gibi sallamıyor beni. Bir dahakine daha fazla izin alda gel, seninle geçirdiğim zaman çok az geldi bana canım babam. Yine en acıklısı gidiyorum deyişin oldu. Bana sarılıp saçlarımı koklayışın ve sanki içine çekecekmiş gibi yapıp ta yine geleceğim değişin var ya... Ben dayanamadım ki canım babam, sana doyamadım ki babacığım... Biliyor musun, uyandığımda senin kokunu sandığım annemin mis kokusu ile hıçkırıklar içinde uyandım. Yine gel tamam mı... Ben hep seni bekliyor olacağım. Hep dua edip yolunu gözlüyor olacağım tamam mı canımın için babacığım. Tamam mı... Annem de çok ağlıyor babam. Sekiz sene olmuş ama halen ağlıyor, halen özlüyor seni. Bizi merak etme seni özlemekten başka bir sıkıntımız yok. Zaten bende bir an önce büyüyüp asker olmak istiyorum. Onun için hiç annemi üzmeyip verdiği her şeyleri yiyorum, içiyorum canım babam. Biliyor musun annem olmaz diyor ama bende şehit olmak istiyorum. Şehit olup sana gelmek istiyorum babam. Okulda arkadaşlarımı bekleyen babaları gördükçe, aslında hemen gelmek istiyorum ama annem var biliyorsun. Onu bırakamıyorum babam. Büyüyüp adam olayım da anama ben bakayım diyorum. Ama bir türlü şehit olma isteğini de içimden atamıyorum canım babam. Babacığım mektubumu yazarken, göz yaşlarım birkaç kez harflerin üzerine dökülüp yazımı bozmuş. Annem senin okuyabileceğini söyledi de yırtmaktan vazgeçtim. İnşallah beğenirsin. Seni kolay okusun diye çok güzel yazmaya çalıştım ama ellerimin titremesi biraz bozuk olmasına neden oldu. Aslında öğretmenim bile yazımı çok beğeniyor. Geçen geceki rüyamda sana söz verdiğim gibi derslerime çok çalışıyorum. Sakın bizi merak etme tamam mı canım babam. ALLAH bize hep yardım edecekmiş. Annem hep öyle söylüyor. Bende her gece uykuya dalmadan dua ediyorum. Bu gecede dua edeceğim. Üstelik yarında sana geleceğiz. Onun için mektubumu burada bitiriyorum güzel babam. Çünkü yarın erken kalkmalıyım. Çok heyecanlıyım. Acaba ne zaman gün ağırır diye sabahı iple çekiyorum canım babam. Annemde selam söylediğini yazmamı istedi. Seni çok seviyor ve çok özlüyoruz. Yarın görüşmek ümidiyle CANIMIN İÇİ, ASLAN BABAM... Seni çok seven ve özleyen oğlun: Kahraman ALBAYRAK. Gerçekten de çok sarsılmıştım mektubu okuyunca. Hemen oracıkta Kahraman'ı bulup görme ihtiyacı hissettim. Mezarcının bildiği kadarıyla oturdukları semtin adını öğrendim. Oranın muhtarına şehidin ismini verince muhtar hemen tanıdı. Zaten bir sokağın adı da ona verilmiş. Yani bulmam pek de zor olmadı. Önce dayısını bulduk. Dayısıyla aynı binada karşılıklı dairelerde ve kendi evlerinde oturuyorlarmış. Evi de yapılan yardımlarla almışlar. Durumları gayet iyi. Maaşları da bağlanmış. Sıkıntıları yok gibi. Tek sıkıntıları duydukları özlem. Kahraman şimdi üçüncü sınıf öğrencisi. Annesi okula başlayınca... artık büyüdün, senin odanı ayıralım da özel odan olsun demişse de pek ikna edememiş. Geçen yılın sonuna kadarda hep annesi ile yatmış. Ama bu sene başın da, dayısı bak artık sende baban gibi korkusuz bir erkek oldun. Sana güzel bir oda hazırlayalım ne dersin demiş... O da, benim odamı da annemin odası gibi babamın resimleri ile donatırsanız kabul ederim demiş. Onlarda kabul edip odasının her yerini bayrak ve babasının resimleri ile donatmışlar. Kimileri odalarını ne idüğü belli olmayan resimler ile donatırken, Kahraman ise babasının resimleri ve bayraklarla donatmıştı odasını. Yüzü çok güzel bir çocuk, belli ki yetimliğin verdiği temizlik var ama asla eziklik yoktu. Hatta şehitliğin verdiği gururla kendi ağzı ile şöyle diyordu... "Her kesin babası var ama, benim şehit babam var" diye haykırıyordu. ¢

hepisni okudum tüylerim ürperdi