Aıştıkça ölür insan. Sevgiye alışır, acıya alışır, şöhrete alışır, günaha alışır ve sair her eylem ve duygulara alışır insan. Tertemiz başlar önce hayata, gittikçe alışır ve alıştıkça ölür hayatta. Sarf olan vakit geri gelmeyen bir harcanmış hazinedir. Bu hazinenin her parçası paha biçilemeyecek kadar değerli olsa da, değer bilmeyenlerin elinde hiçlik ile takas olur ve ölür. Alıştıkça basitleşir her şey. Basitleşen her şey de değersiz gelir insana. Öyledir çünkü insan, alışır ve değersiz görür alıştıklarını. Halbuki, her anı alışılmışla geçse de, bünyesinde bir sonsuzluk ihtimalini ihtiva eder. Sonsuzluk için harcanan her vakit, sonsuz değere sahiptir çünkü. Bunun yanında, alışıldığı için fark edilmez, geçti zannedilir. Bu yüzden silinse bile zihinlerde zamana dair tüm kelimeler; saat, vakit, dakika, geçmiş, gelecek ve saire zamansızlığa ulaşır ruh. Farkındalık yitirilse de değerinden bir şey kaybetmez sonsuzluğa hasredilen zaman. Ancak zevki kaçar, tatsızlaşır hayat. O sebepten her anın bir sonsuzluğu, her ana denk düşen bir iz düşüm vardır sonsuz hayatta. Alıntıdır...