Bir geceydi. Bir gündüz olur muydu bilmem sonu gecenin. Ama bir geceydi. Evden bir hışımla çıktım. Yürüdüm boş sokakta uzun süre. Mantığım bitmişti ve bir yerlerden bulacaktım bu saatte. Anca bu saatte satılıyor olmalıydı. Yürümeye devam ettim. Bir sokak kedisi gördüm. Baktı gözlerime. İrkildi birden. Sevmek istedim ama elimi uzatamadım. Üşendim belki. İşim gücüm vardı benim. Mantığım bitmişti. Korkuyordum her şeyden. Yürümeye devam ettim. Arkamda kalmıştı sokak kedisi. Geçmişimdi artık o benim. Boştu sokaklar ve simsiyah asfalttan yansıyordu, sarılı, yeşilli ışıklar. Vitrinlerde mankenler en güzel kıyafetlerini giymişti. Bir vitrinin önüne geldim ağır adımlarla. Camdan yüzümü gördüm. Camdandı yüzüm. Vitrin yansıyordu parlayan alnımdan. Uzun uzun baktı bana vitrin ve temiz giyimli mankenler. Korktum. Ben onlara bakamadım Arkamı döndüm vitrine. Kim bilir neler gösteriyordu alnım, gözlerim, yanaklarım. Kim bilir neler görünüyordu yansımalarda. Ulan daha on beş dakika önce normaldim. Yüzümü yıkamıştım banyoda. Yazı yazıyordum biraz. Sıkılmıştım. Kalktım aldım iskambil kağıtlarını. Dağıttım herkese yedişer, yedişer. Pis yedili oynayacaktık sabaha kadar. İşte o an anlamıştım. Ne yapıyorsun sen dedim, bir iki el bekledikten sonra. Kimse kağıt atmıyor ki ortaya. Kimse yok ki bu evde. Deliriyorum dedim kendi kendime. Çıkmaz olaydım dışarıya. Nasıl oldu bu iş? Boştu sokak ve yalnızdım. Bir süre yürüdüm kaldırımın üstünde. Sonra yola indim. Bir tane araba yoktu boş sokaklarda, caddelerde. Yalnızdım ve bir o kadar sessiz. Konuşmadım kendimle uzun süre. Hiç bu kadar uzun süre sessiz kalmamıştım. Kime gideceği belli olmayan, adrese teslim mektuptum ben. Bakışlarımda bir tüy yumuşaklığı yoktu, kuş tüyü yastık değildi avuçlarım. Hiçbir tene dokunup da mutlu ettiğim görülmemişti. Hiçbir ten mutlu edememişti beni. Yalnızdım bir o kadar da sessiz. Yürüdüm boş sokaklarda cepte beş para yoktu. Birkaç sarı kuruş çarptı gözüme yerde almadım. İrtibatımı kaybetmiştim gökyüzüyle. Kule bana yardım edemezdi, iniş takımlarım açılmazdı benim, diğer uçaklar gibi. Bir insanı başka bir insandan ayıran ince bir çizginin ortasında duruyordum. Şu an kimse benden ayrı olamazdı. Kimse bana karşı duramazdı. Ben kimsenin zıttı değildim, kimse de benim zıttım olamazdı. Bir aynaydım ben. Boş sokağı yansıtan sessiz, uykusuz bir ayna. Başka birinin yüzüme baktığında yüzünü görebileceği bir yüzüm vardı benim. Yüzlerce yüzsüze inat Birkaç adım attım ve bir yokuş indim, bir yokuş çıktım. Çıktım çay bahçelerinin olduğu sokağa, vardım sessizliğine gecenin. Bir uyku kadar uzaktım, uykusunu almış gözler için. Köpekleri gördüm, sakince selamladım. Eğer korktuğunu belli etmezsen onlar da korkmuyor senden ki korkarlarsa kovalıyor namussuzlar. Yüzümün buğusunu sildim ve çıplak adımlarımı attım bensizliğe. Tüm yıldızlar bana baktı kendilerini görmek için camdan yüzümde. Tüm bulutlar bana aktı, tüm koşullar beni reddetti. Hiçbir yere uyamadım. Hiçbir yer bana uymak için çaba sarf etmedi zaten. Bu güne kadar hiçbir baltaya sap olamadım ulan! Kimsenin gitmediği, bakkala gitmek için bile seçmediği bir sokakta ne işim olurdu yoksa. Bir insan evladı da olmaz mı etrafta? Kimse görmeyecek mi benim camdan yüzümü? Zaten kimse bakmaya cesaret edemeyecek biliyorum. Ve arkadaşlarla pis yedili oynamaya devam etmek için, eve dönüyorum Alıntıdır...