Kafamızda kurduğumuz dünyanın esiriyiz. Düşman gördüklerimiz, dost bildiklerimiz, kabullerimiz, doğru olduğuna inandığımız veya inanmadığımız şeyler bizim gerçeğimizi oluşturur. Gerçek devamlı güncellenen bir depo gibi, bizler ise onun bir kısmıyla senkronize olmuş veya olamamış yansılarıyız. Sahip olduğumuz bilginin hepsi doğru değil, yanlış olduğu anlaşılanlar çöpe gidiyor, fakat yanlışlar bir anda herkesin kafasından silinmiyor, bu zaman alan bir süreç, herkes aynı anda senkronize olmuyor, kimi gerçeğin elli sene önceki halini kafasında taşıyor, kimi daha da eski halini. Sürüm numaraları karışmış fikirler arasında bocalıyoruz, kimisi diyor ki bu fikir son çıkan sürümdür hepiniz ona senkronize olun, diğeri diyor ki hayır o eski, asıl yeni olan bu ve bizi ancak bu iyiye ulaştırır. İnsanların bir konu hakkında çok fazla araştırma yapmadan sağdan soldan duyduklarıyla onun doğru olup olmadığına çabucak karar verdikleri bir gerçek. Ülkemizde kitap okuma oranı çok düşük, genelde başkalarından duyduğumuz şeyleri ezberden tekrar eder, belli bir süzgeçten geçirmeyi ihmal ederiz ve önyargılarımızı oluştururuz. Sabit fikirli olmak insanın kendisine ve başkalarına zarar vermesine yol açar. Örneğin hatasız olduğunu düşünmek kırılması güç bir önyargıdır. Yaptığım her iş doğru demek ve bundan hiç taviz vermemek sabit fikirliliktir. Bilimin devamlı ilerlemesinin sebebi bilimadamlarının eleştiriye açık olmaları ve yanlışların ayıklanmasını sağlayan bir kanıtlama sistemine sahip olmalarıdır. Bilimsel gelişme ifade özgürlüğünün sağlam olduğu yerlerde olur, eğer bazı şeyler bir ülkede tabu ise ve konuşulamıyorsa orada bilim de yapılamaz, ilerleme de sağlanamaz. Gerçeğin üstünü örterek ve ondan uzaklaşarak, ileri değil, geriye gidilir ancak.