Hayatımın tekrar yoluna girdiği günlerden biriydi. Başımı sokacak bir ev sahibi olmuştum. Birkaç güne kadar başlayacağım yeni bir işim vardı. Kendimi bir iş sahibi olmaya hazırlıyordum. Aslında işsizliğin son günlerini serserilikle geçirmek çok iyi olabilirdi. Fakat ben, hayattan çalabileceğim son günleri de iş için gerekli evrakları hazırlamakla geçiriyordum. O gün, sabah erkenden fırladım evden. Gün boyunca bir sürü işim vardı; ama hepsini tahmin edilemeyecek kadar kolay hallettim. Muhtarımız bile bana karşı hiç kendisinden beklenmeyecek kadar güler yüzlüydü. Sanırım, pek anlamlandırmadığım pozitif enerji bazen işe yarıyordu. Akşama doğru her şey tamamdı, artık tam anlamıyla bir iş adamı olabilirdim. Tek eksiğim beni sabahları uyandıracak bir çalar saatti. Onu da, Mersin' de herhangi bir dükkandan alabilirdim... Mersin'e döndüğümde saat dörtbuçuğa geliyordu. Saat satan ve satıyor olabileceğini tahmin ettiğim her dükkana saat soruyordum. Ama çalar saat satan hiç kimse yoktu. Önce işportacılar ve arkasından gazetelerin saat vermesi eskiden çalar saat satan tüm dükkan sahiplerini, artık sipariş verip dükkanda boş yere tutmaktan vazgeçirmişti. Kimse çalar saat satın almak istemiyordu; dolayısıyla da kimse çalar saat satmıyordu. Bir buçuk saat boyunca Mersin' in altını üstüne getirdim. Dükkanlar kapanıyordu; ama istediğim saati alabileceğim bir yer bulamamıştım. Gerçi birkaç yerde, süslü püslü saatler görmemiş değildim. Ama onlar hem çok pahalılardı; hem de çok zevksiz tasarlanmışlardı. Yorulmuştum ve sabahları uyanmasını sağlayacak bir saate sahip olmayan bir iş adamı olarak kendimi aptal gibi hissediyordum. Bir kafeye gidip oturdum. Çay istedim. Garson çayı önüme koyarken, onun arkasından bana gülümseyen kızı farkettim. Düşünmeksizin ben de ona gülümseyiverdim. Bundan cesaret almış olmalıydı; yanımdaki sandalyeye bir çırpıda oturuverdi. İzin bile istemeden öylece yanıma oturması iyi bir şeydi belki de; ama ben şaşırmıştım. O kısa şaşkınlığın ardından bir şeyler içmek isteyip istemediğini sordum. Evet, kahve istiyordu ve lütfen sütlü olsundu. Kahvesi gelene kadar biz çoktan sohbete başlamıştık... Aslında onu hiç tanımıyordum; ama sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi davranıyordu. "Adamakıllı bir iş bulmam lazım." dedi. "Bul o zaman," dedim. "Bulacağım zaten," dedi. O, çok konuşuyordu, bense konuştuklarıyla pek az ilgilenebiliyordum. Aklımda almayı düşündüğüm çalar saat vardı. Söylediği her şeyi onaylıyor, sorularını kısa cevaplarla geçiştiriyordum. Güzel bir kız sayılırdı. Hatta güzel bir kızdı. Ama ben kimseyle ilgilenecek durumda değildim. Geçmişinden bahsetmeye başladı. Bebekken, bebekler arası bir yüz güzelliği yarışmasında birinci olmuş. Gazetelere çıkmış, reklam filmlerinde oynaması istenmiş de, ailesi izin vermemiş. Büyüyünce o da fotomodellik yapıp onlardan öç almış. Vücut ölçüleri uygun olsaymış mankenlik de yapabilirmiş, olmamış. Kolej sınavlarında Türkiye beşincisi olup okuduğu okulu burslu okumuş. Kafası aslında matematiğe pek çalışmıyormuş. Zaten de sevmiyormuş matematiği. Bu yüzden umurunda değilmiş. Sıra hayallerine gelmişti. Bir gün ünlü bir müzisyen olacakmış. Zaten daha önce bir grubu varmış; Boğaziçi Üniversitesi'nde konser bile vermişler. Hiç izin almadan benim paketteki sigaraların birini yakıp birini söndürüyordu. Belli etmiyordum; ama bu davranışı hoşuma gidiyordu... Susmak bilmiyordu, durmaksızın konuşuyordu. Bense, kafamı sürekli kurcalayan saat imgesiyle boğuşuyordum. Aklımdaki çalar saat onu dinlememe engel oluyordu. Varsa yoksa o çalar saat... Bir an, nefes almaya bile vakit ayırmadığını düşündüm. Anlatacakları hiç bitmeyecek diye düşünüyordum. Ama, bitmiş olacak ki; "Adamakıllı bir iş bulmam lazım." dedi. "Bul o zaman." dedim. "Bulacağım zaten." dedi. Aklıma yeni bulduğum işim geldi. İçimden ben bir iş sahibiyim diye övünmek geldi; ama hiçbir şey söylemedim. Kendisini kötü hissedebileceği fikri beni bu konuda konuşmaktan alıkoyuyordu. "Zor erkeksin." dedi. Hayır, zor erkek değildim. Aslında çalar saate ihtiyacı olan basit bir erkektim. "Gitmem gerekli." dedim. Şansımı bir kez daha denemek istiyordum. Belki bir çalar saat bulabilirdim. "İçmeye mi gidiyorsun?" diye sordu. "Hayır!" dedim. Saat almam gerekiyordu; ama bunu ona söyleyemezdim. Bu, bir iş sahibi olduğum konusunda ona fikir verebilirdi. "Araştırma yapmaya gidiyorum." diyerek kalktım masadan. Neyi araştıracağımı sormadı. -

Benim masama güzel bir kız oturacak, saat mi kalır aklımda be? Hem cep telefonuda mı yokmuş... Polifonik melodili, renkli ekran telefonu olmayan adama kız vermiyorlar bu devirde