Şu an bulunduğumuz durumda hepimizin etkisi vardı. Hepimiz sorumluyduk yaşadıklarımızdan. Yalnız kalamadık bir türlü. Kendi kendimize bir hayat yaşayamadık. Anlatmak istediğim toplumun genel yapısı değil. Büyüklerin yanlış müdahale ve yönlendirmeleri yüzünden koptuk, soğuduk, uzaklaştık birbirimizden. Gözden ırak, kendi kendine hayatlar yaşamayı tercih ettik. En yakın arkadaşlarımız listesinde adlarımız yer almadı. Oysa çocukluğumuzun hatıra defterlerine tam aksi notlar düşülmüştü. Sahip olduğumuz ortak değerler o çocukluk yıllarımızda yaşandı, kaldı zaten. Şimdi bütün bağlarımız ve ortaklığımıza rağmen, büyüklerimizin bu dünyaya armağan ettiği birer yabancıyız

Çocukla ilgilenmenin şeker, çikolata almaktan ibaret olduğu zannına sahip beyinler tarafından büyütüldük... Ondan önceside malum; bir hanede 4+ çocuk, babanın zaten çocukla ilgilenmemesi gerektiği gibi bir inanış, annenin hali zaten içler acısı... Kendi halinde emeksiz büyüdü nesiller... Şimdi ise kentleşme, kapitalizm ve getirdiği yoğun çalışma saatleri diğer nesillerinde yalnız büyümesine yol açıyor... Adam bırak çocuğuna zaman ayrımayı;, traş olmaya zaman ayıramıyor... Kreşlerde büyüyor çocuklar, sosyalleşmeyi öğreniyor... Ama kendini ve ailesini tanımadan... Yalnızlaşma her çağda evrim geçiriyor...