Kevin Carter, Sudan Sudan'da açlıktan ölmek üzere olan küçük bir çocuk ve arkasında bekleyen Akbaba... Pulitzer ödüllü Kevin Carter bu anı fotoğrafladıktan sonra akbabanın kaçtığını ancak küçük kıza yardım etmediğini açıkladı. Çünkü bölgeye giden gazeteciler bulaşıcı hastalıklar nedeniyle hasta insanlara dokunmamaları konusunda sıkı biçimde uyarılıyorlardı. Bu olaydan sonra ağır depresyona giren Kevin Carter egzoz verdiği kamyonetinin içinde Walkman ile müzik dinleyerek intihar etti. Savaşın görsel tanıkları olan haber fotoğrafçıları, yaşamın en zor anlarını dondurup tarihe miras bırakırken, bulundukları coğrafyada, gözlerden uzakta olup bitenlerden insanlığı haberdar etme görevini de üstlenir. Fotoğrafçı da, her insan gibi, çevresinde olanlardan, şiddetten, vahşetten, acıdan, fotoğraf makinasının içine hapsettiği 'an'lardan etkilenir. Fakat fotoğrafçı, mesleği gereği duygularını o an ifade edemez; ağlayamaz, nefret veya öfkesini dışavuramaz.1994 yılında Pulitzer Ödülü'nü alan bu fotoğrafa gelince, benzer anları yaşamış bir foto-muhabir olarak bu anı görüntüleyen meslekdaşım Kevin Carter'ın yaşadıklarını anlayabiliyorum. Savaş ve açlığın bütün acımasızlığıyla hissedildiği bir bölgede, Sudan'da, böylesine vurucu bir anı görüntüleme fırsatı bulan meslekdaşımızın, zamanı durdurduğu bu anda büyük olasılıkla aklında olan tek şey bu fotoğrafın dünya kamuoyunda yaratacağı tepki ve bunun sonucunda dünya ülkelerinin Sudan'a yönelik yardım girişimlerinde bulunma ihtimali. O anda, o fotoğrafı gerekli yerlere ulaştırma güdüsü ve bu nedenle de bir an önce bulunduğu yerden ayrılma isteği sadece o anı yaşayan insanların anlayabileceği bir psikoloji. Fotoğrafçının fotoğrafı çekerken yaşadığı, bir 'soğuma anı'dır. Aynı kurşun yiyen biri gibi, fotoğrafçı da olayın verdiği şokla, ilk anda hiç bir şey hissedemez. Fotoğrafın çekildiği anda, psikolojik bir duyarsızlık anı vardır. İlk hissedilen, o anı yakalayabilmiş olmanın verdiği bir zafer sarhoşluğudur. Ancak fotoğraf yerine ulaştıktan sonra fotoğrafçı yaşadığı anı sorgular; 'keşke'ler gündeme gelir. Aynı Kevin Carter'ın yaşadığı gibi. Benzeri durumlar, televizyon haberciliğinde de yaşanabilir. 1985'te Armero'da kızgın volkanik küllerin arasında ölen çocuk, akıllarda kalan en çarpıcı örnek. O çekimleri yapan ekip için de aynı ikilem söz konusuydu; çekim yapacakları sürede olaya müdahale etselerdi, çocuk kurtulabilirdi. Ancak bu örneklerin hiç birinde, muhabirler ya da fotoğrafçılar seçimlerinden dolayı yargılanamaz. O an, insan davranışlarının otomatikleştiği bir andır. Mesleki soğukkanlılık, tecrübeyle yerleşen birşeydir. Bu özel durumu nedeniyle de, foto-muhabirlik ya da habercilik herkesin yapabileceği bir iş değildir. Deklanşöre bastığı an, fotoğrafçının kafasındaki tek düşünce, görüntülediği anın kalıcılaşmasıdır. Hayat kurtarmayı fotoğrafçı da herkes kadar ister. Ancak, zor koşullarda çalışan foto-muhabirin öncelikli misyonu o anı görüntülemektir. Bu nedenle fotoğrafçı, davranışlarının otomatikleştiği o anda yaptığı ya da yapmadığı şeylerden dolayı sorgulanmamalıdır. Coşkun Aral -

Nereye gider bu insanlık... Allah'ü Teala'ya ne kadar şükretsek azdır ki Cennet gibi bir Vatan bahşetmiş bizlere. Bunun tersi de olabilirdi, orada bulunan çocuğun yerinde bizlerde olabilir, aynı şeyleri yaşayabilirdik. Birazcıkta olsa insan olduğumuz hatırlansa, Dünyanın neresinde olursa olsun böyle durumlara yardıma koşar en azından maddi-manevi destek verebiliriz. Ama nerdee... Vatandaş düşmüş dünyanın peşine, hep kendine çalışıp koşup duruyor. etrafına baktığı yok, dibindeki komşusundan bi haber. Ülkeler de ona keza, kimi barış getirecem diye altını üstüne getirir, kimi sömürür vs. vs. Dünyanın bir imtihan yeri olduğu unutulmamalı. Bu gün için onlaraysa yarın da bize olabilir. En başta kendimize çeki düzen verip böyle ibretlik vakalardan ders almalı, halimize şükretmeli ve yardım elini esirgememeli... fourgreatangels Mugu 20 Mayıs 2010

Zati muhterem oraya herhangi bir sağlık kuruluşu adına gitmemiş, sadece fotoğraf çekmek için gitmiş, ve adam sadece işini yapmış, Kaldırılması gerçekden zor bir durum, yabancı forumlarda okudugum kadarı ile bu cocukda veba hastalıgı varmış, ordan kurtarsa bile yapılabilecek pek fazla birşey yokmuş diye okumuşdum, Genelde hep böyle bir tartışma havası vardır fotoğrafcılar arasında, Sen olsan ne yapardın? ve bir kişisel tercih Kevin Carter, fotoğrafı çekmiş ve daha sonra intihar etmiş, edit: verdiğiniz link saldırgan iste olarak açılıyor, belki başka kaynakdan veririseniz daha iyi olur -

O çocuğu orda aç bırakanda hata. Fotoğrafçı o çocuğa yardım etseydi bile kim bilir orada öyle kaç tane çocuk veya genç vardır açlıktan ölmek üzere olan.

Çok çok anlamlı bir fotograf gercekten

Hakikaten bu kareyi yakalayıp yardım edememek mesleğin ince durumları sanırım. Gece uyuyamam ben böyle bır durumda... Guzel paylasım teşekkürler...

Bu foto bizim berberde de var. Özet ve anlamlı bir kare insanlığın bittiğinin göstergesidir. Yatıp kalkıp şükretmemiz lazım Türk halkı lüks ve Allah'ın bereketi içerisinde yaşıyor, bize bu şekilde yaşama ortamı hazırlayan ceddimize Rabbım gani gani rahmet eylesin...

allah yardımcısı olsun tüm insanların