Bulutlu atmosfer altında güneş yere göz kırpıyor... Kumsaldayım. Ayakta, sırtımı yaslamış, yorgun babamı izliyorum... Sağ tarafımda bir karga var, kıyıya vurmuş karpuz kabuğuna kızıyor, bağırıyor: "GAAK!" Küçük dalgalar kabuğu kıyıya yaklaştırıyor, karga yakalamak istiyor fakat dalgalar suyu yükseltince ıslanmamak için geriye sıçrıyor. Onu izlediğimi fark edince bana bağırıyor: "GAAK GAAK..!" Yardım mı istiyor yoksa küfür mü ediyor anlamıyorum. Mazotlu suya bakıyorum. Güneş kendini gösterdiği zamanlarda güzel metalik renkler oynaşıyor, o renklerin üzerinden karpuz kabuğu geçiyor. "Ne kadar güzel ve ne kadar kirli..." "GAAK GAAK..!" Ayaklarımı denize sokuyorum , karpuz kabuğuna yürüyorum. Kaçmasın diye yavaş hareket ediyorum. Eğilip kabuğu tuttuğum anda karga havalanıp gidiyor. Kabuğu kumsala atıyorum, elime bulaşan mazotu şortuma siliyorum. Kuma tabak gibi yapışmış deniz anasına basıp, ayakta, sırtımı yaslayıp, yorgun babamı izliyorum. Yerden bir avuç kum alıyorum. Kum sandığım şey parçalanmış midye kabuklarından, cam kırıklarından, kıymıklardan ve paslı metal parçalarından oluşuyor. Ben avucumdakileri dökerken karga yürüye yürüye kabuğun yanına geliyor. Bir ayağı ile karpuza basıyor. Bana bakıp kısık sesle: "Gaak Gaak Gaak..!" diyor. Öterken kafasını öne eğiyor. Bu sefer biliyorum, teşekkür ediyor... Sıcak basıyor, nem artıyor. Güneş apaçık yere bakıyor. Sakal bırakmış tekneler açılmayı bekliyor. Deniz bisikletine binen turistler, tekne kiralayan veletler... Ayaktayım, sırtımı yaslıyorum, karpuzunu yiyen kargayı seyrediyorum...