İşte bu yüzden insan ne durumda oLursa oLsun Çok Şükür Demeyi biLmeLi...

Ülkemizde sıcak bir yuvası olmayıp da kaç çocuk, çadır evlerde bir yaşam sürüyor hiç düşündünüz mü? Kaç çocuk gördünüz, o yaşama sıkıca bağlanmış, bu yaşamı sevmekten başka çaresi olmayan? Kaç çocuk gördünüz, bir kuru ekmekle akşamı bekleyen? Kaç çocuk gördünüz, üzerine temiz elbiseler giymek istemeyen? Kaç çocuk gördünüz, sadece amacı iyi bir eğitim almak istemeyen? Kaç çocuk gördünüz, sadece yüzüne baktığınızda tüm zorluklara rağmen gözleriyle mutluluk ifadeleri saçabilen? Kaç çocuk gördünüz, mutlu olmayı sadece gündüzü beklemekle yetinen? Kaç çocuk gördünüz çocukluğunu çocukca yaşayamayan? Bu çocukların yüzlerinde öyle izler var ki anlamamak, etkilenmemek mümkün değil. Kışın soğuğunda, çamurlarda tarlalarda yalınayakla gezmenin ne demek olduğunu, Güneşi tül perdelerinin ardından değil de çadırın yırtık yerlerinden görmenin nasıl bir duygu olduğunu, Tüm zorluklara karşı bir uçurmanın uçtuğunu gören çocukların sevinçlerini gördüğünüzde mutluluğun ne kadar da küçük şeylerle olabileceğini görüyorsunuz. İşte bu küçük çocuklar sözlerle değil yaşamlarıyla yaşantılarını anlatıyorlar. Çadırda geçen bir yaşamın şahitleri Onlar, Çadırları küçük ama yürekleri büyük insanlar Onlar, Yüzleri kirli ama yürekleri bembeyaz olan Onlar, Çocuk işte her yerde bir yaşam kıvılcımı olan, hayata farklı bakışlarla bakmayı sağlayan güzeller Onlar, Daha neler söylenirdi bu çocuklar için ama bitmez ki yaşanılanları anlatmak, imkansız ki onların dili olupta konuşmak. alıntı - şυυяѕυz_мαη∂