1943 yılılnda, tam 6 bin tank Kursk önlerinde kapışırken, Hitler de Rusya'daki son kozunu doğru oynamaya çalışıyordu. Hitler'in hesabına göre, bu aynı zamanda Stalingrad'ın da rövanşı olacaktı... Sadece II. Dünya Savaşı'nın değil, tüm savaş tarihlerinin bu en büyük tank muharebesini, Popüler Tarih okurları, M. Tanju Akad'ın kaleminden okuyacaklar... Almanlar için 1943 yılı kötü başlamıştı. Stalingrad'ın yası tutuluyordu. Kuşatılan 320 bin kişilik 6. Ordu'dan sadece 25 bin kadar yaralı ve teknisyen tahliye edilebilmiş, hayata kalan 100 bin kişi, 2 Şubat günü teslim olmuştu. 1956 yılına kadar bunların sadece 6 bini esaretten dönebilecekti... Şoku atlatmaya çalışan Almanya'da, büyük anma törenleri yapılmış; yeni bir '6. Ordu' kurulmaya başlanmıştı. Hitler, Stalingrad'ın intikamını almaya kararlıydı ama olanakları her geçen gün azalıyordu. Afrika'daki son birlikleri 13 Mayıs günü teslim olmuş, inisiyatif müttefiklere geçmişti. Şimdi Atlantik veya Akdeniz'de istedikleri herhangi bir noktaya çıkarma yapabilirlerdi. Mareşallere komuta eden eski 'onbaşı' olaylara hakim olma gücünü yitirmekteydi... Doğu'daki savaşın üçüncü yılına girilirken, Rusya muharebelerinin genel karakteri iyice anlaşılmıştı: Hücum eden taraf gücünü tüketirken hasmı karşı taarruza geçiyor; bu kez de, onlar ikmal hatlarını aşırı uzattıktan sonra, bir karşı taarruzla durduruluyordu. Kuzeyde, Leningrad kuşatması devam ediyor; güneyde ise, Kafkasya'da kuşatılmaktan son anda kurtulan Alman orduları Kırım'ı savunmaya hazırlanıyordu. 1942 kışının zaferlerini kazanırken yıpranmış olan Ruslar, bu kez savunmada kalacaklar ve ilk taarruzu Almanlara bırakarak, onların hamlesini bekleyeceklerdi. Ayrıca, Alman hücumunun bu kez nereden geleceğini de biliyorlardı: Kursk çıkıntısı... 'Kursk çıkıntısı' adıyla savaş tarihine geçen bu durum, 1942 kışının sonunda oluşmuştu. Almanlar gücü tükenen Rus taarruzunu durdukları sırada, cephe Orel ile Belgorod arasından uzanan bir üçgen şeklini almıştı. Kendi hatları arasında uzanan bu çıkıntıyı, ikili kıskaç ile kesip içinde kalanları imha etmek, hiçbir askerin kolay kolay karşı duramayacağı bir dürtüydü ve iki taraf da bunu biliyordu... Savaşta en büyük dezavantaj, karşı tarafın beklediği ve tedbirini aldığı hamleyi yapmaktır. Hitler her şeye rağmen bu hamleyi yapacaktı; çünkü zırhlı birliklerinin daha önce Fransa'da ve Rusya'da defalarca yaptığı gibi, karşı tarafın hatlarını dağıtıp ilerleyebileceğine inanıyordu. Ama hesaba katmadığı bir şey daha vardı: Ruslar artık savaşmayı ve zırhlı birlikleri kullanmayı öğrenmişlerdi... Almanların en yetenekli mareşali von Manstein, Kursk çıkıntısına Mart ayında, Harkov'daki Rus taarruzunu durdurduktan hemen sonra bir karşı darbe olarak saldırmayı düşünmüştü. Ancak diğer komutanlardan beklediği desteği alamayınca projeyi rafa kaldırmış ve bu tarihten sonra şiddetle karşı çıkmıştı. Birkaç hafta sonra OKH kurmay başkanı Zeitzler, tekrar gözlerini Kursk çıkıntısına çevirdi; çünkü diğer planlar daha karmaşıktı. Hitler'e sunduğu planda bu iş için piyade desteğinde on veya on iki zırhlı tümenin yeteceğini ifade ediyordu... Hitler zaman zaman öne çıkan sağduyusu ile bu gücün yetmeyeceğini ifade edince, Harkov'u beş zırhlı tümenle geri aldıklarını söyledi. Hitler bunun, savaşa yeni sürülen 'Kaplan' ve 'Panter' ağır tankları sayesinde mümkün olduğunu ve bunların bir taburunun bir zırhlı tümene eşit sayılması gerektiğini belirterek yanıt verdi. Diktatörün mucize silahlara büyük inancı vardı; savaşın sonuna kadar, bunların kaderini değiştirebileceğini düşündü. Ne var ki, teknik sorunları tam olarak çözülmemiş olan bu tanklar, çok az sayıda üretiliyordu. Nisanda sadece 130 adedi hazırdı ve Mayıs sonuna kadar bu sayı 324'e çıkabilecekti. Bu sırada OKW kurmay başkanı Jodl ile Zeitzler arasındaki tartışma, durumu karmaşıklaştırdı. Jodl doğuda savunmada kalınmasını; çünkü müttefik taarruzlarına karşı bir stratejik ihtiyat ayrılması gerektiğini ve bu kuvvetlerin riske atılmamasının önemli olduğunu ileri sürmekteydi. Zırhlı birliklerin büyük komutanı Guderian ile Merkez Ordular Grubu komutanı Kluge da anlaşmazlık içerisindeydiler. Guderian bu taarruzu gereksiz ve riskli bulurken; Kluge, belki de ona inat, bu harekatı istiyordu... Son karar her zaman olduğu gibi, Hitler'e aitti; ama o da tereddüt ediyor, tank sayılarını gözden geçiriyordu. Bu tereddüt, Ruslara son derece kıymetli bir zaman kazandırmaktaydı. Eğer taarruz Nisan ayında yapılsaydı, en az yüzde 50 başarı şansı vardı. Ama önce kararsızlık, sonra da tankların beklenmesi, başarı şansını giderek azaltmaktaydı. Muharebe başlayıncaya kadar, Almanların 2 bin 700 tankına karşı, Ruslar 3 bin 500'den fazla tank hazırlamışlar ve buna ek olarak muazzam bir topçu yığınağını yapmışlardı. Altı bini 76.2 mm'lik tanksavar topu ve 920 adedi Katyuşa çoklu roket atıcısı olan 20 bin top, 32 kilometre derinliğindeki mevzilere yerleştirilmekteydi. Savunma, her biri ortalama 4 km derinlemesine tahkimata sahip ve art arda gelen 6 kuşak halinde tertiplenmişti. Hitler'in ağır tankları artırmak için taarruzu geciktirdiği her saat, Ruslara yarıyordu. 1943 Haziran başlarında Rus hazırlıkları Alman komutanlığını telaşa düşürdü. Ağır tank sayısını artırmak için üç hafta daha beklemeye karar verdiler. Zırhlı tümen sayısını ise 17'ye çıkardılar ki, bunu yapmak için, bütün diğer cephelerden kuvvet çekmişler ve hepsini zayıflatmayı göze almışlardı. Almanlar 'Zitadelle' adı verilen harekatı geciktirdikçe, Ruslar çalışıyor, hem sayı hem de silah üstünlüğü sağlıyorlardı. Rus T-34 tankları, az sayıdaki Kaplan ve Panter dışında, tüm Alman tanklarından daha üstündü. Ayrıca birliklerini muharebeye hazırlamak için bol vakit bulmuşlar ve her ihtimalin provasını defalarca yapmışlardı. Böylece, dev bir yığınak tarihin en büyük tank muharebesini yapmak üzere yüz küsur kilometrelik bir cephede yoğunlaşmıştı. Güneyden taarruz edecek olan 4. Zırhlı Ordu'nun komutanı Hoth, Alman ordusunda o güne kadar bir komutana verilen en büyük güce sahipti. 50 kilometrelik bir hücum cephesi için, emrine Almanya'nın en iyi 9 tümeni verilmişti: 3. Panzer, Gross Deutschland, 11. Panzer, SS Leibstandarde, SS Das Reich, SS Totenkopf, 6. Panzer, 19. Panzer ve 7. Panzer tümenleri. Haziran'ın son günlerinde, cepheye büyük bir sessizlik hakimdi. Komutanlar son keşiflerini yaparken askerler kadere boyun eğmiş, bekliyorlardı. 2 Temmuz günü Rus komutanlığı, Alman hücumunun ayın 3'ü ile 6'sı arasında her an başlayabileceğini duyurdu. 3-4 Temmuz gecesi, Alman birliklerinden kaçan bir Çek, tüm birliklere şnaps ve beş günlük kumanya dağıtıldığını söyledi. 'Lucy' adlı casus şebekesinden de aynı bilgiyi alan Rus komutanı Vatutin, hücumun her an gelebileceğini düşünerek, 5 Temmuz sabahı, tespit edilen Alman toplanma noktalarına dört saat süren bir topçu ateşiyle muharebeyi başlattı. Bu bombardımanda sadece orta topçusunu kullanmış, tanksavarlara ateşe karışmamaları ve mevzilerini belli etmemeleri için kesin talimat vermişti. Hoth'un askerleri bombardıman altında hücum saatini beklerken, Hitler'in özel bir mesajı dağıtılıyordu: "Alman askerleri, hazırlandığınız hücum tüm savaşın kaderini tayin edecek kadar önemlidir. Zaferiniz tüm dünyaya, Alman askerine direnmenin umutsuz bir iş olduğunu gösterecektir." 5 Temmuz gününün ilk saatleri topçu bombardımanları ve uçak hücumları ile devam etti. Nihayet saat 14.00'te, 2 bin Alman tankı saklandıkları çukurlardan çıkarak yukarı Donetz vadisinin mısır tarlaları arasında ilerlemeye başladı. Ancak derhal mayın tarlaları arasına girerek kayıp vermeye başladılar. Ayrıca Rus tanksavarları ölümcül bir ateş açarken, pusuda bekleyen tank imha mangaları da işlerini yapmaya başladılar. Alman tankları normalde yaralanan tanklardaki arkadaşlarını korur ve onlar emniyete alındıktan sonra ilerlerdi. Yaralı tankların bir kısmı sahra atölyelerinde tamir edilip tekrar savaşa sokulurdu. Bu kez, yaralılara aldırmadan ilerlemeleri emredilmişti. Böylece tek başlarına kalan Alman tankları tekrar ateş altına alınarak tümüyle imha edildiler. Alman kolları en önde ağır Kaplan tankları, yanlarında ise Panter ve Pz. IV'lerin bulunduğu kamalar halinde ilerliyordu. Tankların hemen gerisinden tanksavarlarla muharebe etmek için, hafif silahlı piyade geliyor; kamanın tabanında ise, havanlar ve ağır piyade bulunuyordu. Rusların derinlemesine hazırladığı siperler ve mayın hatları bu düzeni bozdu. Kaplan tankları desteklerinden koparak ilerleyince tecrit oldular ve piyade onları korumak için gece saatlerinde çatışarak ilerlemek zorunda kaldı. 6 Temmuz sabahı, yanan tanklar, tutuşan mısır tarlaları, dumanı tüten köyler, düşen uçaklar ve top patlamaları ile, cehennem manzarası bütün dehşetiyle ortaya çıktı. canin

doğruyu söylemek gerekirse bu savaşı duymamıştım öğrendiğim iyi oldu canin

Resimlerle Kursk Savaşı Saygılar..

dün ikimiz _kNIGHTLA batilfield oynadık kursk bölgesinde ordan mı duydun la konu güzel saol

Güzel bir çalışma daha. Rusların birde Kursk denizaltısı vardı içinde onlarca askerinin öldüğü, belki o savaşa istinaden verilmiş bir isimdir

Arkadaşlar bazı İkinci Dünya Savşı cephelerini bu şekilde tek tek işleyeceğim. Ayrıntılı ve resimli olarak Tarihin En Büyük Tank Meydan Savaşı Kurk Savaşı, II. Dünya Savaşı sırasında Doğu Cephesi'nde, Alman kuvvetlerinin Sovyetlerin Kursk çıkıntısına karşı giriştikleri genel taarruzdur. Doğu Cephesi'nde 1943 yılının en önemli çatışmalarından biri olan Kursk Savaşı, tarihin en geniş kapsamlı tank meydan savaşı olarak bilinir. Taraflar 6 binden fazla tankı savaşa sürmüşlerdir. Her iki tarafın kayıpları da korkunçtur. Her ne kadar Rus kayıpları Almanlarınkinden fazlaysa da, Kursk meydan savaşı, Alman zırhlı birliklerinin "ölüm şarkısı" olmuştur. Çünkü Almanlar, Doğu Cephesi'ndeki neredeyse tüm zırhı birliklerini Kursk savaşına sevkettiler. Kursk savaşına katılan Alman birlikleri de Doğu Cephesi'ndeki birliklerin neredeyse yarısından fazlaydı. Almanlar, Kursk'da son kozlarını oynuyorlar. Taarruz Öncesi Sovyet cephesinin Kursk'un batısında oluşturduğu çıkıntıya kanatlardan girerek bir kuşatma harekatı yapılması planı, 3 ve 4 Mayıs 1943 de Hitler'in ordu komutanları ve kurmaylarıyla yaptığı toplantıda masaya yatırılmıştır. Planı ortaya atan Kara Kuvvetleri Kurmay Başkanı general Zeitzler'dir. Zeitzler böylece çok sayıda Rus tümeninin yok edileceğini ve Sovyet ordularının savaş gücünün önemli ölçüde yıpratılacağını düşünmektedir. Öte yandan Kursk, Kırım – Moskova ve Voronej – Kiev yollarının üzerindeki önemli bir kavşak olması dolayısıyla stratejik bir atbaşıdır. Kurk bölgesi, cephe hattında 225 km. kadar batıya doğru uzanan, 250 km. genişliğinde bir çıkıntı oluşturuyor. Bu bölgenin kuzeyinde Orel, güneyinde ise Belgorod - Harkov cepleri yer alıyor. General Model bu savaş planına hazırlıklıdır. Hava fotoğraflarını ve istihbarat raporlarını masaya serer. Bütün bunlar göstermektedir ki Ruslar, Kursk çıkıntısının hemen gerisinde derinliğine ve çok etkili savunma mevzileri oluşturmuşlardı. Ayrıca birliklerinin önemli bir kısmını çıkıntının ön kesimlerinden geriye çekmişlerdi. Ayrıca Zeitzler'in yarma yapmayı planladığı kesimlere de büyük ölçekte tanksavar ve topçu teşkilleri yığmışlardır. Model'e göre Kursk bölgesindeki Sovyet birliklerinin bu düzenlenişi onların, tam da Zeitzler'in planladığı tarzda bir saldırıyı beklediklerini göstermektedir. General Model ve general Guderian'ın itirazlarına karşın toplantının sonunda general Zeitzler'in planı onaylanır. Harekatta kullanılacak birliklerin sevkine derhal başlanır. Taarruz 1-4 Haziran 1943 günleri, tarafların Kursk civarında, karşılıklı giriştikleri hava taarruzlarıyla geçer. 1 Haziranda Sovyet hava kuvvetleri Orel, Biryamsk ve Simolensk'deki Alman havaalanlarına, ulaşım hatlarına saldırdılar. Ertesi gün Kiev ve Roslavl'a hava saldırıları düzenlediler. Aynı gün Luftwaffe de Kursk bölgesindeki Sovyet mevzilerini bombaladı. 4 Haziranda da Moskova'nın gerisindeki Gorki'deki Sovyet tank fabrikalarını bombaladılar. Hemen ertesinde Almanlar 5 Haziran günü sabaha karşı saat 05:30'da Kursk'da saldırdılar. Kuzeyde, general Model komutasındaki yedi zırhlı tümen, iki mekanize tümen ve dokuz piyade tümeni, Orel yönünden taarruza geçer. Güneyde Von Manstein komutasındaki on zırhlı tümen, bir mekanize tümen ve yedi piyade tümeni ise Belgorod'dan kuzey ve kuzey doğu yönünde harekata giriştiler. Toplam 17 zırhlı, 3 mekanize ve 16 piyade tümeninden oluşan toplam 36 tümenle taarruza girişmişlerdir. Bir hafta boyunca Almanların birbiri ardına giriştikleri sert saldırılar Rusların inatçı savunmalarını yaramamıştır. Sonunda geri çekilmek zorunda kalmışlardır. Kursk Savaşı, Almanlar açısından Doğu Cephesinde artık büyük çaplı bir taarruz umutlarının tümüyle yok olduğu bir dönüm noktasıdır. Rus Kuvvetleri Komutan: Georgy Zhukov Muharebeye katılan önemli birlikler: 7. Muhafız Ordusu 5. Tank Ordusu Asker Sayısı: 1.300.000 Kayıplar: 250.000 ölü, 600.000 yaralı Georgy Zhukov Alman Kuvvetleri Komutan: Erich von Manstein Muharebeye katılan önemli birlikler: 9. Ordu Hoth: 4. Panzer Ordusu Kempf' in Kolordusu Asker Sayısı: 900.000 Kayıplar: 56.000 ölü Erich von Manstein

Konuyu bulduğum zaman, yok artık bu da verilmemiştir herhalde dedim. sağolasın sen vermişsin. Bende bari senin konuna katkı sağlar diye verdim. Artık verilmemiş konu bulmakta zorlaştı be

Almanlar büyük bir gayretle Rusların ön savunma hatlarını ele geçirdiler; ama ikinci ve ana muharebe hattının önünde takılıp kaldılar. Kıskacın kuzey ucunda Rokossovsky'nin ordusuna hücum eden Model'in 9. Zırhlı Ordusu'nun 90 ağır tankı, Rus ateşinden etkilenmeden önden ilerledi; ama bunlar siperdeki piyadelere bir şey yapamıyorlardı. Refakatçilerinden kopunca tek tek yakıldılar. Güneyden ilerleyen Hoth'un güçlü SS ve panzer tümenleri ise, 7 gün 7 gece savaştıktan sonra, 25 km kadar ilerlemişlerdi. 12 Temmuz günü, ellerinde kalan 600 tank ile bir ölüm sürüşüne geçmeye karar verdiler. Rus çıkıntısını dibinden budayıp geçecekler veya bütün bu fedakarlıklar boşa gidecekti. Bunu bekleyen Ruslar, büyük bir tank kuvvetine sahip olan Rotmistrov komutasındaki 5. Tank Ordusu'nu ileri sürdüler. İki zırhlı ordu öğleden önce tam kafaya kafaya çarpıştılar. Taze Rus kuvvetleri cephanesi ve yakıtı azalmış yorgun Alman tanklarını dağıtarak ilerlediler. O anlarda, aynı sahada çarpışan iki bine yakın tank vardı. Almanlar istirahate çektikleri yorgun birlikleri, dinlendirmeden tekrar savaşa sürmek zorunda kaldılar. Akşam güneş batarken, Sovyet ordusu muharebe alanının hakimi olmuştu... Hitler ertesi gün komutanlarına bir mesaj göndererek Zitadelle Harekatı'na son verdiğini söyledi. Müttefikler Sicilya'ya çıkmışlardı ve İtalya'nın savaştan çekilme ihtimali vardı. Almanlar yavaş yavaş çıkış hatlarına döndüler. Muharebe alanına hakim olan Ruslar, hasarlı tankları sahra tamirhanelerinde hazırlayıp hızla birliklere dağıtırken, Alman tümenleri kayıplarını karşılayamadılar. Personel kayıpları da karşılanamadı. Örneğin, Zitadelle'i izleyen günlerde, Manstein 133 bin asker kaybına karşı, sadece 33 bin personel takviyesi aldı. Bu arada Ruslar düşmanlarını dağınık tutmak için, cephenin birçok bölgesinde küçük hücumlar yaparken, Almanlar bazı birlikleri de İtalya'daki kriz için çekmek zorunda kaldılar... Böylece her noktada zayıf düşerek geri çekilmeye başladılar. Bu çekilme, 22 ay sonra Berlin'de sona erecekti. Zitadelle ile, Hitler stratejik ihtiyatını boş yere harcamış oldu. Bu nedenle Rus ilerlemesine karşı hiçbir zaman etkili bir karşı saldırı düzenleyemedi. Hareket gücünü yitiren Alman birlikleri, kuşatılıp imha edilmeye başlandı. Zafer umudu yitirildikçe, Hitler aleyhine komplolar gelişti. Bir yıl içerisinde altı suikast girişimi sonuçsuz kaldı. Nihayet 20 Temmuz 1944 günü Stauffenberg tarafından karargahında patlatılan bomba ile, Hitler yaralandı. Ordu ile Hitler arasındaki ilişkiler daha da gerginleşti. Bu gerginlik Alman savaş yönetiminin giderek daha fazla hata yapmasına neden oldu. Bin yıllık olduğu söylenen III. Reich'ın, 12. ve son yılında katliamlar bombaların gürültüsüne karışarak sürdüalıntıdır