kertenqeLe olayı süper baba ya insan sewdigi icin neler yapıyo pardon canlı her warlıq...

Kertenkele'nin Aşkı Bu asagida anlatacagim hikaye Japonya' da yasanmis gercek bir olaydir. Evini yeniden dekore ettirmek isteyen japon bunun icin bir duvari yikar. Japon evlerinde genellikle iki tahta duvar arasinda cukur bir bosluk bulunur. Duvari yikarken, orada disardan gelen bir civinin ayagina battigi icin sikismis bir kertenkele gorur. Adam bunu gordugunde kendini kotu hisseder ve ayni zamanda meraklanirda kertenkelenin ayagina cakilmis civiyi gorunce. Muhtemelen bu civi 10 yil once, ev yapilirken cakilmisti. Nasil olmustu da kertenkele bu pozisyonda hic kipirdamadan 10 yil boyunca yasamayi basarmisti? Karanlik bir duvar boslugunda hic kipirdamadan 10 yil boyunca yasamak cok zor olmaliydi. Sonra bu kertenkelenin 10 yildir hic kipirdamadan nasil 10 yil yasadigini dusundu- ayak civilenmisti!! Boylece calismayi birakir ve kertenkeleyi izlemeye baslar, ne yiyor acaba? Sonra nereden ciktigini farkedemedigi baska bir kertenkele gelir agzinda tasidigi yemekle... Inanilmaz!!! Adami sersemletir gordugu manzara. Bu nasil bir sevgi? Ayagi civilenmis kertenkele, 10 yildir diger kertenkele tarafindan beslenmekteydi... Bu hikayeyi ilk duydugumda cok etkilendim ve aralarindaki muhtemel iliski turunu dusunmekten vazgectim: es, arkadas, sevgili, abi, kizkardes... Teknoloji ilerledikce bilgiye ulasmamiz hizlandikca hizlaniyor. Fakat insanlar arasindaki mesafe, o da ayni hizda birbirine yaklasiyor mu acaba? SIZI SEVENLERI ASLA TERKETMEYIN, UNUTMAYIN ONLARI...

Arkadaşlar kimsenin zamanını çalmak istemiyorum, isteyen okur, isteyen okumaz... .:. ÇERÇEVENİN ARKASINDAKİ MEKTUP... .:. Karımı 1998 in sonbaharında kaybettim... Yedi senelik evliliğimizin iki senesini kanser tedavisi için hastanelerde geçirmiştik. Karim, her evlilik yıldönümümüzde ikimizin fotoğrafını çerçeveler, "Bunlar bizim hayatimizin gölgeleri" derdi.. Öldüğünde, yedi tane resmimiz vardı. 97'in bir gecesinde onu aldattım. Oysa ona sürekli onu ne kadar çok sevdiğimi ve sonsuza kadar sadık alacağımı söylerdim. Ölmeden iki hafta önce yine aynı şeyi tekrarladım. Tuhaf bir gülümsemeyle baktı bana ve sadece: "Biliyorum" dedi. İzmir e kar yağdığı gün, yani bir ay önce, evdeydim. Fotoğraflarımıza bakıyordum yine... Her çerçevenin altında bir harf olduğunu ilk kez o gün fark ettim. - A. - R. - K. - A. - S. - I. - N. Gerisi için yılları yetmemişti. Ama sanırım "Arkasına bak" yazmaya filan niyetlenmişti. Hemen çerçevelerin arkasına baktım. Hiçbir şey yoktu. Sonra bir şey dürttü beni, hepsini teker teker söktüm. inanabiliyor musunuz, her birinin arkasından bir mektup çıktı! Geçirdiğimiz her sene için sevgi dolu sözler yazmıştı. 1997'deki resmimizin içinden çıkan zarf ise simsiyahtı. Ve içinden su sözler çıktı: "14 Mart 1997/Gözlerin bana başka birine dokunmuş gibi baktı/ Söylemene gerek yok, biliyorum..." 2002'deyiz. Onu kaybedeli 4, aldatalı 5 yıl oluyor. İçim acıyor simdi. Çünkü kadınlar biliyor, hissediyor... Seni seviyorum diyenin sevgisinden şüphe et, çünkü; aşk sessiz, sevgi dilsizdir...

Unutmak Zordur Belki acı çekeceğim, beynime saplanmış bir sancı gibi kıvrandıracak sensizlik beni ama unutacağım. Belki bir an elim telefona gidecek, hatta numaranı çevireceğim ve hatta telefonunu çaldıracağım. odanda çınlayan benim telefonumun sesi, bir an odanda dolaşmışcasına bana haz verecek, fakat sen daha açmadan kendime hakim olacağım, sesini duymamaya alıştıracağım kulaklarımı. Belki dokunduğun eşyalara dokunacağım kimi zaman. Yattığın yastıkta saçının bir telini arayacak ellerim ve gözlerim. Burnum kokunu duymak için kapanacak yastığına yüzükoyun. Bir süre sonra başımı kaldıracağım yastığından. Başımı dik tutmasını öğreneceğim. Kimbilir belki duyduğum bir şarkıda seni yaşayacağım. Gittiğim bir yerde seni anacak sesim ama susacağım sesime hakimiyetle. Bir gülüş, bir sesleniş, bir yürüyüş sen sandıracak bana ve bakacağım o yana. Sensizliği görünce ağlayacak belki yanılan gözlerim;fakat sana dokunamamayı öğrenen ellerimle sileceğim yaşlarımı damlamadan. Kimi zaman hayaline sarılıp sevişeceğim ama kısırlaştıracağım artık düşlerimi. Belki nefes almak seni hatırlatacak bana. Gerekirse bu nefeside keseceğim. Seni unutacağım, evet çok acı çekeceğim, beynime saplanmış bir sancı gibi kıvrandıracak yokluğun. Unutmak beim kutup yıldızım olacak. Bu kaybolmuşluk son bulucak. Kimbilir sana hitap eden kaç mektup daha yazacağım yarım kalan anlatılamayan Kalemim belki uzun süre kıvranacak satırlarda özlem sözcükleri ile. Kıvransın kıvranabildiği kadar, daha olmazsa elime geçen tüm kalemleri kıracağım ''SEVİLDİĞİNİ UNUT ÇÜNKÜ SEVDİĞİMİ UNUTTUM'' diyecek sana bir zamanlar ''SENİ SEVİYORUM'' diyen dudaklarım Belki ''UNUTTUM'' derken ısıracağım dudaklarımı. Kalemleri kırmaktan kanayacak ellerim. Kolay olmayacak seni unutmak Acı çekeceğim saniye saniye, nefes nefes. Kah ağlayacak geceler boyu uykusuz gözlerim, kahdünya dar gelecek, bir boşluğun içinde yuvarlanacağım, korkacağım. Anılarım kabus olacak gözümde, beynimde canlanan. Sensizlikle dost olacağım tüm iyimserliğimle. Seninle olan dünyamın kıyameti koptu artık. o dünyanın, o sevginin tanrısı bendim ve şimdi sorguluyorum bu günah sevgiyi. Unutmak azraili olacak o sevginin. Zamanı geldi emrimi verdim azrailime, canını alacak sevgimin. FAKAT ASLA AMA ASLA PİŞMANLIĞINI DUYMAYACAĞIM BU YAŞANMIŞLIĞIN...

Oda Seviyormus... Burnu bir karış havada, gözü yükseklerdeydi ben onu sevdiğimde. Hele hele benim aşkımı yerden yere vurup, nasıl kırmıştı kalbimi zalim. Dudaklarından dökülen acı sözleri; öyle ki, bugün bile unutamadım. Ne tebessümdü o, zehirden beter. Her olayda içim paramparça, gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı olurdu. Yorgun düşerdim onsuz geçen, onunla dolu, koyu siyah gecelerden. Pişmanlıktan kendime lanetler eder, sevgimi söylediğim günü düşündükçe, kaleme sarılıp yazardım ona nefretin aşkla kucaklaştığı o uzun mısralarımı. Derdim ki; alın yazımdı, on beşimin çocuksu aşkıydı. Nasıl da gülerdi canı istedi mi... En anlamlı bakışlarıyla önce ümitlendirir, ardından bir uçurumun kenarına yapayalnız bırakır giderdi. Ben çaresiz, ben yorgun, ben bıkkın bu sevdadan. Ah bilirdi o insafsız, diri diri yanardım o böyle yaptıkça... onda ne bulduğumu bugün bile bilemem. Ama o günlerde hayatımın amacı, varolma nedenim oymuş gibi gelirdi bana. Çocukluk mu, yoksa gençliğimin safça tutkusu muydu bu ölesiye bağlanış, içten içe kopan fırtınalar, bu delice yakarış? Kim bilir, belki de sevilmeye muhtaç bir kalbin bitmek bilmeyen kaprisi... Ondan hiçbir şey istememiştim. Sadece sevgi... Evet, şimdi yıllar sonra elimde resmi, onu düşünüyorum, hatıralar... Hava yine soğuk, yine kasvetli gözleri gözlerimde yine, sevgisi derin yüreğimde. Unuttum sanırdım, meğer aldanmışım. Ağladım saatlerce. Onun ölüm yıldönümü. 17'sinde toprakla kucaklaşalı uzun yıllar oldu. Bir melodidir kırık, umutsuz... Doldururken sensizlik o an odayı gönlüm hala boş, kafam yine dumanlı. Bir feryat yankılanmıştı acı dolu, tam 15 yıl önce bugün bomboş kırlarda. Deli gibi koştum sınıfa, sırası boştu. Benim kadar çaresizdi her köşe. Kendi kendime konuşarak yaklaştım sırasına; "Sen ölemezsin; canımsın, sevgimsin, emelimsin.. dileğince nefret et, alay et duygularımla ama ne olur bir yalan olsun, acı bir şaka. Evet, evet beni üzmek için yapıyorsun. Her şeyini özledim... Allah'ım son defa göreyim yeter bana" Bu sensiz yakarış defalarca sürmüştü ta ki, ölümün o sinsi kokusunu içimde duyana kadar. Hıçkıra hıçkıra ağladım, sıraya kazıdığın ismini öptüm. Sonra, ona ait bir şeyler bulmak için aradım her köşeyi... Buruşturulmuş bir sayfa, kitaplarından birinin arasından düşüverdi yere. Yazı, onun yazısı. Bir mektuptu, özenilerek yazılmış, belki de çok emek verilmiş her satırına... Çok şaşırdım, mektup bana hitabendi. Korkakça, kaybolmasından korkarak, acıyla okudum her cümleyi kalbimde büyüyen bir özlemle... Hele hele o ilk satırı... Öyle ki, bugün bile unutamam, okudukça ağlarım. "İnsan sevdiğini yerden yere vururmuş bir tanem, AFFET BENİ!!!..."

| > N! K T! N < Kesinlikle katılıyorum, vay be... st.

Yeter Be Yeter Zictin AĞzima. Nİye Hatirlatiyosun Ulan BaŞimiza Gelen KÖtÜ Anilari. Benİmde Çok SevdİĞİm Bİ ArkadaŞim 17 Sİnde Kanserden Acilar İÇİnde ÖldÜ. Hatirlattin, Benİ GÖzyaŞlari Arasinda Biraktin. Yazma Lan BÖyle Şeyler Artik. KardeŞİm Elİne SaĞlik. Çok GÜzel OlmuŞ | > N! K T! N <

Mektup Arkadasi John Blanchard banktan ayağa kalktı, askeri üniformasını düzeltti ve ana terminale giden insan kalabalığını inceledi. Yüzünü değil, ama kalbini- tanıdığıve üzerinde gül olan kızı aradı. Ona olan ilgisi 13 ay önce, Florida kütüphanesinde başlamıştı. Raftan aldığı bir kitabın içindeki yazılar değil ama kenarında gördüğü, kurşun kalemle yazılmış bir not onu etkilemişti. Yumusak el yazısı düşünceli bir ruhu ve akıllı bir zekayı yansıtıyordu. Kitabın ön yüzünde, ilk sahibinin adını farketmişti: Miss. Hollis Maynell. Uzun zaman çaba harcayarak adresini bulmuştu. New York'ta yaşıyordu. Ona kendini tanıtan bir mektup yazdı ve yazışmayı teklif etti. Bir sonraki gün II. Dünya Savaşına katılmak için denize açılmıştı. Sonraki bir yıl ve bir ay boyunca her ikisi de posta yoluyla birbirlerini daha iyi tanıdılar. Her bir mektup, verimli bir tarlaya atılan tohum gibi, kalplerinde bir aşk doğurdu. Blanchard bir resim göndermesini rica etti, fakat o göndermeyi reddetti. Eğer gerçekten kendisi ile ilgileniyorsa, neye benzediğinin önemli olmayacağını düşünmüştü Avrupa'dan dönme vakti geldiginde, ilk bulusmalarını kararlaştırdılar: New York Ana terminali saat: 19:00. "Beni üzerimdeki gülden tanıyacaksın. " diye yazmıstı kız. Böylece saat 19:00'da kalbini sevdiği fakat yüzünü görmediği kızı arıyordu. Size Mr. Blanchard 'ın ağzından neler oldugunu yazıyorum: Genç bir bayan bana doğru geliyordu. İnce ve uzun boyluydu. Sarı saçları mükemmel kulaklarının arkasından dalgalar halinde sırtına uzanıyordu. Gözleri çiçekler gibi maviydi. Dudaklarının ve çenesinin narin bir sertliği vardı ve soluk yeşil elbisesi içerisinde canlanan ilkbahar gibiydi. Gül taşıması gerektiğini unutarak ona dogru hamle yaptım. Hareket ettiğimde, dudaklarında küçük kışkırtıcı bir gülümse belirdi ve "Benimle mi geliyorsun, denizci?" diye mırıldandı. Tamamen iradem dışında ona doğru bir adım daha attım ve o zaman Hollis Maynell'i gördüm. Tam olarak kızın arkasında duruyordu. Kırk yaşını geçmis, gri saçlarını yıpranmış bir şapka altına saklamış bir kadındı. Şişmandı ve kalın bilekli ayakları alçak topuklu ayakkabıların içine zor girmişti. Yeşil elbiseli kız hızlı bir şekilde uzaklaşıyordu. Kendimi ikiye bölünmüs gibi hissettim. Onu takip etme arzum çok güçlüydü ve aynı zamanda ruhu benimle arkadaşlık etmiş ve destek vermiş kadına karşı duyduğum özlem de çok derindi. Ve orada duruyordu. Onun soluk, şişman suratı kibar ve duyguluydu. Gri gözleri sıcak ve parıltılıydı. Tereddüt etmedim. Parmaklarim onu bana tanitan küçük, mavi eski kitabi sıkıyordu. Bu ask olamazdi, ama özel bir sey olabilirdi. Belki asktan daha güzel birsey, mükemmel bir arkadaslik olmaliydi bu. Duydugum hayal kirikliginin sesimi bogmasina ragmen, omuzlarimi kaldirip, onu selamladim ve kitabi uzattim. "Ben Lieutenant John Blanchard, ve siz de Miss. Maynell olmalisiniz. Benimle buluşabildiğinize çok sevindim. Sizi yemeğe davet edebilir miyim?"Kadının suratı toleranslı bir gülümse ile genisledi. " Bunun ne oldugunu bilmiyorum, oğlum." Diye cevap verdi."fakat demin yanından geçen yeşil giysili kadın, bu gülü yakama takmam için ısrar etti. Ve eğer beni yemeğe davet edecek olursan, caddenin karşısındaki büyük restaurantta seni bekliyorolacağınısöyledi. Bunun bir çesit test olduğunu da söyledi".

Bir de güzel yazı yazalım... Seni Anlatmami isteselerdi... Benden, seni anlatmamı isteselerdi, bir yürek anlatırdım içinde koskacaman bir dünya, dünyada kocaman bir fener ve sevgi yolu aydınlatan. Deselerdi yaz onu; yazardım en güzel şiirleri dilsiz istekleri dipsiz kuyu sarınçlarında yuvarlanan aşkları. Yazardım parmaklarım morarıncaya kadar yazardım, yüreğim yorulup duruluncaya kadar. Deselerdi çiz onu; çizerdim dünyayı, dünya her tarafı yedi veren gülleri yedi renk açan en mevsimsiz çiçeklerin açtığı nakışlı oyalı özenli bir dünya ve korkardım kendi çizdiğim dünyaya dokunmaya, korkardım çiçeklerin yaprakların solmasından. Deselerdi kim O? O derdim O işte yüreğinde deryaları taşıyıpta tek bir dünyalıya konuşamayan, o sınırsız sevgi deryasında yelken açıp giderken sevgisini utangaç kişiliğine gömen biri idi. Ve O derdim ; Beni sabahlara kadar kendisini düşünmek zorunda bırakan insafsız biri O konuşsa yüreğindeki allı tebessümlerde kaybolurdum, konuşsa yanmadan yıkılmadan söndürürdü beni derdim. Sigaram kadar tiryakisi olduğum içkim kadar başımı döndüren, görmediğim kadar özlediğim, özlediğim kadar dokunamadığım, dokunamadığım kadar ürkek... Ve O derdim Yaşayıpta yitirdiğim değil yaşamayıpta bilmek istediğim, konuşmasını beklediğim kızıl dudaklarına hasretlendiğim hasreti ile eridiğim, yanımda iken bile özlediğim gittiği yolu kıskandığım aydınlık günlerimi aradığım """" O DERDİM """"

Aşık dostlar kusuruma bakmasınlar... Ask a Ve Terke Dair Bazen Öyle Bir ilişkiye tutulursunuz ki, ne sevebilir, nede terkedebilrsiniz;Kör kütük bağlnamışsınızdır aslında... En güzel yıllarınızın, acı tatlı hatıralarınızın ortağıdır; iç çekişmelerinizin nedeni; yazılarınızın ilhamı, sohbetlerinizin konusudur. Göz yaşlarınızda, bilinçaltınızda, kahkalarınızdadır. Korkunca saklandığınız bir sığınak, coşunca öptüğünüz bir bayrak... Sevdanız riyasız, çıkarsız, karşılıksızdır. Sınırsız ve nihayetsiz; "Ölmek var, dönmek yok"tur. Gün gelir anlarsınız; içten içe bir şeylerin kanadığını... Tutkulu sevdaların gizli hançerleri başlar parıldamaya Şurasından, burasından eleştirmeye başlarsınız; "Şöyle görünse, öyle demese, değişse biraz ya da eskisi gibi olsa..." Başkalarını örnek göstermeye, "Bak onlar nasıl yaşıyor" demeye başlarsınız Hem birlikte yaşayıp, hem özgür olmanın yollarını arasınız. Aşkınızın gözü kör değildir artık yanlışını görür düzeltmek istersiniz. "Eskiden böyle miydi ya..." diye başlayan sohbetlerde açılır eleştirilerin kapısı; açıldıkça, bastırılmış itirazlar yükselir bilinçaltından... Böyle sürmeyeceğini bilirsiniz. Değişsin istersiniz. O sevgisizliğinize yorar bunu... İhanete sayar. Tutkulu ilişkilerde ihanetin bedeli ölümdür. "Ya sev böyle ya da terk et" diye gürler... Bir zamanlar bir gülücüğüyle alacakaranlığı ısıtan o rüya, bir kabusa dönüşür birden... Kapatır gönlünün kapılarını, yasaklar kendini size... Hoyrattır, bakmaz yüzünüze... Zehir akar dilinden, konuşturmaz, suçlar, yargılar, mahkum eder; mühürler dudaklarınızı, yırtar atar yazdıklarınızı, siler sizi defterden... "İyiliğin içindi hepsi, seni sevdiğim için..." dersiniz, dinletemezsiniz. Ayrılırsanız, yaşayamayacağınızı bilirsiniz, ama öyle de sevemezsiniz. İhanetten kırılmıştır kaleminiz; severek terk edersiniz... "Madem öyle..."nin çağı başlar ondan sonra... Madem ki siz böylesine tutkunken, o hep başkalarını seçmiştir, madem ki kıymetinizi bilmemiştir, o halde "Günah sizden gitmiştir" Lanet ederek bu karşılıksız aşka, çekip gitmeleri denersiniz. Aşkın göçmenlik çağı başlar böylece... Daha özgür olacağınız limanlara demirlersiniz bir süre... Ne var ki unutamazsınız, uzaktan uzağa izlersiniz olup biteni... Etrafı bir sürü uğursuzla dolmuş, kurda kuşa yem olmuştur. Delikanlılar, elikanlılar, uğruna ölenler, sırtına binenler sarmıştır çevresini... Gurur duyar onlarla, koynunda besler, gözünü oysunlar diye... Uğruna kan dökenleri sever, yoluna gül dökenlerden fazla... "Bana ne... kendi seçimi" diye omuz silkmeye çabalarsınız bir süre... Ama sonra... Ansızın kulağınıza çalan bir şarkı ya da kapı aralığından süzülüp gelen bir koku, hatırlatır onu yeniden... Yaban ellerde, başka kollarda ondan bahseder ağlarsınız. Kokusunu özlersiniz; türküsünü söylemeyi, şarkısını dinlemeyi, yemeğini yemeyi, elinden bir kadeh şarap içmeyi... Karşı nehrin kenarından hasret şiirleri haykırırsınız, sular kulağına fısıldasın diye... dönüp "Seni hala seviyorum" diye bağırmak geçer içinizden... dönemezsiniz. Görmedikçe bağlanır, uzaklaştıkça yakınlaşırsınız. Anlarsınız ki bir çaresiz aşktır bu, ne onunla, ne de onsuz... Hem kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu, Hem "Ne olacak sonunda" kuşkusu... Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz, sürünür gidersiniz...

HARBİDEN YA İÇİM AGLIYOR SUAN YAZMA SUNLARI SATEN SEVGİLİMDEN AYRILDIM...

çok teşerkküler çok süperr

asi ağlatıcan beni yeter. yeniden aşık olmak üzereyim zaten..