PİŞmanlik GÖzyaŞlarina İhtİyacimiz Var. Gözlerimizin yaşı dindiği günden beri, göklerin bereket pınarları da bir manada kurudu. Artık yağmıyor ilham yağmurları; bitmiyor güller, laleler; gökten gelen ışıklar aksak ve vakit vakit esen yeller de perişan.. sema sakinleri ah u efgana susamış, bulutlaşacak rahmet durmuş gözyaşlarından imdat bekliyor.. Zihni deyişiyle: "Gül ile sümbülü sanki har almış / Süleyman tahtını siyah mar almış / Zevk u şevk ehlini ah u zar almış / Gama tebdil olmuş ülfetin çağı..." Kim bilir belki ruhaniler de "iş başı" demek için bizden gözyaşı bekliyorlar. İhtimal biz dört bir yanımızı kuşatan dertlerden ah u vah edip ağlayınca, melekut ufku da tül tül rahmet yüklü bulutlarla dolacak ve gözyaşlarımızın önünde sürüklenen günahlarımızı, isyanlarımızı, saygısızlıklarımızı, densizliklerimizi gördükçe onlar da sevinç neşideleriyle coşacak ve şefkatle üzerimize boşalacaklar..! Günahlarımız, hatalarımız dağlar cesametinde; nedametlerimiz, nedamet gözyaşlarımız riya ve süm'a edalı; gönüllerimizde ızdıraptan eser yok; ağlayıp sızlamalarımız büyük ölçüde dünyevi ve ma'siyet televvünlü. Bu vaziyette bizim başka şeye değil, birkaç asırlık kirlerimizi arındıracak pişmanlık gözyaşlarına ihtiyacımız var. Bizler ancak onlarla tevbe kapısına ulaşabilir ve onlarla ziyan olmuş ömrümüzü yeniden inşa edebiliriz. - K@R@B@S@

Eski adı Höyüklü yeni adı Ecek olan köyde vekaleten karakol komutanlığını yürüten Tahir Aktaş'ın eline Said-i Nursi'nin toplanma emri verilen eserleri ulaşır: "Şehir merkezi ile pek alakamız yoktu. Köyleri dolaşırken ortaya çıkıyordu eserler. Okumayı bilen köylülerde bulunurdu genelde. Karakol komutan vekilliği yaptığım zamanlarda sık sık geçerdi elime. Said Nursi'nin eserlerinin toplanması emredilirdi yukardan. Ama ben aldığım insanlara geri verirdim. Eserler belli ki bir alimin yazısıydı. Benim Arapça okumuşluğum vardı. Tehlikeli olmadığı belliydi. Dini konulardan bahsediyordu. El koymanın bir anlamı yoktu." 26 Ekim 1959 tarihinde Van'ın Erciş ilçesinde askerliğine başlayan Tahir Aktaş, altı aylık eğitimin ardından Şanlıurfa'nın Suruç ilçesine jandarma olarak gelir. 30 aylık askerliğin ardından memleketine dönerek lokanta açar. Mermeri kıran Yusuf Hayal Van-Erciş'teki okuldan arkadaşıdır. Ancak Hayal'in birliği Şanlıurfa vilayetinin karşısında yer alan, yaklaşık 30 kişiden oluşan toplu birliktir. 72 yaşında vefat eden Yusuf Hayal 1961'de askerlik görevinin sona ermesinden üç yıl sonra Almanya'ya işçi olarak gider. 24 sene kaldığı Duisburg'da demir döküm fabrikasında çalışır. Eşi Emine Hanım'ı dönmesine 5 yıl kala yanına alır. Her altı ayda bir eşini ziyarete gelir. 1988'de İstanbul'a kesin dönüş yapan Pehlivan Yusuf, askerlikteki anılarını eşi Emine Hanım'a ve ikisi kız biri erkek üç çocuğuna anlatır. Emine Hayal, "Bediüzzaman Hazretleri'ni merak ederdi. Kitabı vardı onda, biri aldı götürdü. Nasıl aldı kabirden, nasıl çıkarttı onu anlatırdı. Severdi Bediüzzaman Hazretleri'ni." diyor. "BENİM KABRİM BİLİNMEYECEK" 67 yaşındaki Ahmet Çam ise Gaziantep'in Nizip ilçesine bağlı Yeniyazma köyünde ikamet ediyor. Isparta'daki askerliği bir kenara konulacak olursa yaşamı köyünün dışına taşmamış. Bediüzzaman'ın mezarı ile uğraşılmasına şaşırıyor: "Bir adamın cenazesinden asker niye korkmuş ki? Niçin nakletmiş acaba? Şaşırıyor insan. Bir adamdan niye korksun devlet." diyen Ahmet Çam'ın iki yıl süren askerliğinin başladığı tarih de Üstad'ın vefatından tam bir yıl öncesine denk geliyor: 23 Mart 1959. Mart 1961'de de köyüne dönüyor. 68 yaşındaki Şenol Başaslan ise askerliğin ardından 1963 yılında yerleştiği İstanbul'da Denizcilik İşletmeleri'nde manevracı olarak çalışmış. Kadri Özkartal ise Bursa'da yaşıyor. Kendisi konuşmayı arzu etmese de eşi onun yaşadıkları hakkında kısa bilgiler veriyor. Bediüzzaman Hazretleri vefatından üç gün önce Isparta'dan talebeleri Bayram Yüksel, Hüsnü Bayram ve Zübeyir Gündüzalp ile gizlice Urfa'ya geldi. Hükümet temsilcilerinin "Bir an önce ayrıl" uyarılarına rağmen, "Ben buraya dönmeye değil kalmaya geldim." diyerek vefatını haber veriyordu. 21 Mart'ta geldiği, herkese kapısını açan, sofrasına misafirsiz oturmayan Hz. İbrahim'in makamında gözlerini yumdu. Yaşadığı yıllarda mezarının Urfa'da kalmayacağına da işaret ediyordu: "Benim kabrim çoklar tarafından bilinmeyecek."

ben anlayamıyorum, neden böyle yapılıyor.. yani gerçekten oldukça safça soruyorum.. deniyor ki bedeni çürümemiş, bir çok mucizesi varmış vs vs.. hz. peygamver'inn sahip olmadığı bir takım olağanüstü kerametler, durumlar nasıl oluyor da ondan sonra yaşamış insanlara nazil olıuyor..? ben inanmıyorum bu tarz şeylere hiç bir zaman. çünkü hz muhammed'in bile bedeni çürümüştür.. kaldı ki onun yolunda ilerleyen kişilerin çürümemesi diye bir şey söz konusu değildir. hristiyanlıktan farklı olarak müslümanlıkta ruhban ve aziz sistemi yoktur. yani tanrı ile kul arasına kimse giremez ve bri takım insanlar kerametlere sahip olamaz.. bu tarz durumlar bid'attan başka bir şey değildir.. herkes kendi bacağından asılacaktır öbür dünyada.. siz siz olun kimsenin mezarına gidip ondan bir şey istemeyin.. cunku islama göre en yanlış olan sey budur. ölüden medet umulmaz.. şirk koşmaktır.. günahtır.. said-i kürdi için de yapılacak en ii şey, tanrı'ya onun öbür dünyada huzurlu olması için dua etmektir.. çünkü hiç bir kutsallığı yoktur.. said-i kürdi de nihayetinde bir insandır, senden benden bir farkı yoktur..

SEN NASIL MÜSLÜMANSIN Dünyada bir günahı, terk ederse bir insan, Cennet'te onun aslı, edilir ona ihsan. Oğlum, şöyle düşün ki, ölürsün bu gün artık, Bu düşünce içinde, yap ölüme hazırlık. Allah'ı sevdiğini, söylüyorsun ey insan, Niçin bir musibette, edersin peki isyan? Sabredebiliyorsan, bir bela geldiğinde, Hakikat payı olur, senin bu dediğinde. Eğer isyan edersen, musibet geldiği an, O zaman bilmiş ol ki, yalandır o iddian. Gavs-ı a'zam, bir gün de, buyurdu ki: "Aman ha, Gafletle yaşayıp da, isyan etme Allah'a. Zira yeri gelince, "Müslümanım" diyorsun, Ne garip iddia ki, dinini bilmiyorsun. Halbuki sen dinini, bilmeyince mükemmel, Hangi esasa göre, yaparsın peki amel? Yalnız dini bilmek de, yetişmez yine sana, Zira amelsiz ilim, vebaldir bir insana. "La ilahe illallah", söylemek kafi değil., Bunun icabını da, yapmalısın bil-fiil. Öyleyse ilk evvela, güzel öğren dinini, Sonra da buna göre, yap bütün amelini. Sırf amel yapmakla da, bitmiyor yine işin, Zira yapmak gerekir, her işi Allah için. Buna "İhlas" denir ki, mühimdir bu da gayet, İhlassız amellerin, faydası olmaz elbet. Kalp gözlerin açılsın, istiyorsan sen eğer, Bir manevi tabip bul, ona teslim ol, yeter. Başını, o tabibin, koyuver eşiğine, İtirazda bulunma, onun hiç bir işine. O Allah adamının, bir şefkatli nazarı, Süpürür kalbindeki, bütün kir ve pasları. Ve onun bir kelamı, şifadır kalp derdine, O her ne emrederse, hemen getir yerine. Kalp derdiyle ilgili, olan ihtiyacını, Ona arz et, o bilir, bu derdin ilacını. Her hangi musibetle, karşılaşırsan şayet, Günahını düşünüp, istiğfara devam et! Hep günah işlemekle, gelir çünkü her bela, Ve asla bir kuluna, zulmetmez Hak teala. Ölüm ve ahireti, düşün ki ey evladım, Ecelin yaklaşıyor, ardından adım adım. Bu gaflet pamuğunu, çıkar at kulağından, Zira ölüm yakındır, sana belki yarından. Henüz ecel gelmeden, kendine gel ki artık, Zira öldükten sonra fayda vermez pişmanlık." Abdul kadir-i

Arkadaşlar belki uygun konu başlığı altında değil ama islamı ve müslümanları dahası Hz. Muhammed 'i nasıl terorist olarak insanlara lanse ediyolar www.bibleprobe.com/muhammad.htm

amin.. inş..

Yeni uyeyım kardes ogrenecegız yavas yavas uyarılar ıcın saolun..

Zaten kerametın anlamına bakılırsa Hak dostuna verılen dır. mucıze peygamberlere verılmıstır. ıkisi arasındakı farkı unutmayalım. Said nursı nın ıse kurt mıllıyetcılıgını yaptıgını one suren kıtapların ıse bır gerceklıgı yoktur. bu konuda uzlasamıyoruz bırcok kardesımızle. Dunkı yazım okunmamıs sanırım kendını arayan adamda verdıgım ıkı hadıs var - "Allah katında en şerefliniz takva bakımından üstün olanınızdır."(el-Hucurat, /49/13) - "insanlar tarak dişleri gibi eşittir. Arab'ın yabancıya üstünlüğü yoktur. Üstünlük ancak takvadadır" (Sem'ani, Sübülü's-Selam, Beyrut 1407/1987, III, 274) Beddıüzzaman bunca bılgı ıle bu kıtapları yazan bır hak aşıgı ıken bu hadıslerı bılmıyor olamaz.

Bediüzzaman'ın mezarını taşıyan askerler konuştu Bediüzzaman'ın mezarını gizlice taşıyan askerler yıllar sonra konuştu. Bedeni çürümeyen cenazenin taşınmasını kimlerin istediğine dair ilginç iddialar var. 1960'ın 12 Temmuz'u... Vakit, gece yarısına yaklaşıyor. Urfa'daki Halil İbrahim Dergahı'ndan balyoz sesleri yükseliyor. Etrafı askerlerle çevrili türbede, 111 gün evvel vefat eden Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri yatıyor. İhtilal komitesi üstadın mezarını taşıma kararı almış. Ancak balyozları tutan askerler mermeri bir türlü kıramıyor. Nihayetinde komutan sesleniyor: "Mezarı kim kırarsa 30 gün izin." Pehlivan lakaplı Yusuf öne çıkıyor: "Ben kırarım." Orada kimin yattığından ne onun ne de diğer askerlerin haberi var. Verilen emir gereği Pehlivan Yusuf olanca gücüyle balyozu sallıyor. Önce mermer kırılıyor, sonra toprak kazılıyor. Said Nursi'nin naaşı bozulmamış kefeniyle kabirden çıkarılıyor. Bediüzzaman Said Nursi'nin 84 yıllık hayatı sıkıntılarla geçti. Mahkeme mahkeme, şehir şehir dolaştırılıp durdu. Birçok işkenceye maruz kaldı. Kadir Gecesi'ne denk gelen 23 Mart 1960 tarihinde İpek Palas Oteli'nde vefat etti. Ardından on binlerin duası eşliğinde Hz. İbrahim Makamı'na defnedildi. Vefatından üç gün önce Isparta yolunda talebelerine "Bunlar beni anlamadı." dedi. Bu sözleri adeta vefatından iki ay sonra gerçekleşecek olan 27 Mayıs 1960 ihtilalinin habercisiydi. İhtilal olmuş ve Adnan Menderes'i idam sehpasına götüren süreç başlamıştı. İhtilali yapanlar Bediüzzaman'ı vefatından sonra da rahat bırakmadı. Yeni iktidar mezarın taşınmasına karar verdi. Urfa'dan naaş önce uçakla Afyon'a, oradan da Isparta'ya götürüldü. Askerler Bediüzzaman Hazretleri'ni taşımakla görevlendirildi. Bu sürece şahitlik eden erlerden biri Kahramanmaraş'ın Elbistan ilçesinde, diğeri Gaziantep'in Nizip ilçesinde, bir diğeri ise İstanbul'da yaşıyor. Pehlivan Yusuf ise üç buçuk ay kadar önce vefat etmiş. Said Nursi'nin naaşını taşıyan uçaktaki muhabere subayı ise Bursa'da ikamet ediyor. KEFENİ HİÇ ÇÜRÜMEMİŞ 12 Temmuz gecesi türbeyi 100 civarında asker kuşatır. İçeriye kimse alınmazken bekçilerin de dışarı çıkmasına izin verilmez. Onu ziyarete gelenler birer avuç toprağı hatıra olarak yanlarında götürmeye başlayınca Adana'dan getirilen mermerlerle mezarın üstü kapatılır. Gece yarısı kabri taşımak için gelen askerler balyoz darbelerine rağmen bu mermerleri kıramaz. Yusuf Hayal (1 Aralık 2005'te vefat etti) "Ben kırarım." diyerek başlar vurmaya. Dişleriyle 50 kilogramlık çuvalları taşıyan, tek başına bir arabayı 10 dakika boyunca kaldırarak hareket etmesine izin vermeyen Yusuf Hayal, balyozu her indirişinde mermerden de parçalar ayrılır. Mezarın üstündeki toprağı kürekle dışarı atar. Ve kefene sarılı beden ortaya çıkar. Yusuf Hayal'in kendine anlattıklarını aktaran eşi Emine Hayal, "İçini açmamışlar ama kefen hiç çürümemiş. Aynen bugün konulmuş gibi. Sık sık anlatırdı bize Yusuf. Kendi elleriyle naaşı çıkartmış. Adanalı bir arkadaşı galiba ona yardım etmiş." diyor. Bu sahnelere şahitlik edenlerden biri de Elbistanlı Tahir Aktaş'tır: "Türbenin etrafı abluka altına alınmıştı. Askerden başka hiç kimse yoktu. Biz kabre 5-6 metre mesafedeydik. Gördüğüm kadarıyla cenaze sanki bugün defnedilmiş gibiydi. Bakıştık birbirimizle. Merak ediyoruz kim çıkıyor diye. Mübarek adamın ismini hiç işitmemiştik. Ama cenazenin çürümemiş olmasından dolayı tüylerimiz diken diken oldu." Askere gitmeden önce köylerinde ceset çıkardıklarını, köylünün kokuya dayanamayarak oradan kaçtığını anlatan Aktaş, "Ama bu mübarek insan çıktığında yeni konulmuş gibiydi. 3 ay 21 gün önce vefat ettiği düşünülünce çürümüş olması lazımdı. Ancak kefende bedeni aynen duruyordu." diyor. Yusuf Hayal'in anlattıklarını, asker arkadaşı Şenol Başaslan ise şöyle aktarıyor: "Gümüşhaneli Yusuf'a mezarın yerini göster, oradan nasıl çıkarttın diye sordum. Beni götürdü. Mezarın yerini bir iki gün sonra gösterdi. O zaman anlattıklarına inandım. Askerdim, cahildim ama Bediüzzaman Hazretleri'ni seviyordum. Bana 'Hiç leke yok. Aynen bugün konmuş gibi' demişti. Kefen toprağa girdikten hemen sonra çürür. Ama o üç aydan fazla kalmış. Mübareğin kefeni çürümemiş." Başaslan, kırılan mermer parçalarını da alaydaki yemekhane kapısının ardında gördüğünü kaydediyor. Daha sonra nereye götürüldüğüne dair bilgisi ise yok. Yusuf Hayal'in mermeri kırmasından ötürü hak ettiği izni 30 günden 45'e çıkartılır. Bir ay kadar önce çıktığı Gümüşhane'nin Demirören köyüne yeniden döner.

İnanmamak değildir mesele.. neye inanıp neye inanmadıgını bilmektir. Kur'an dır benım ılk kıtabım ılk ayetım "İkra" dır okur yorumlarım ustad ıns okuyup yorumlayıp bılerek ınancımıza yön verıyoruzdur...

dumadumadum flood yapma birinin cvp yazmasını bekle!

TABUT, C-47 UÇAĞINA SIĞMADI Halilürrahman Dergahı'nda bir saat içinde yaşanır tüm bunlar. Tabut bir arabaya yerleştirilip Şanlıurfa Alay Komutanlığı'na nakledilir. Askeri konvoy nizamiye kapısında durdurulurken sadece Bediüzzaman'ın naaşının olduğu arabanın girmesine izin verilir. Küçük havaalanında Diyarbakır'dan gelen C-47 nakliye uçağı beklemektedir. Uçaktaki dört kişiden pilot Ahmet Kırlay, muhabereci Kadri Özkartal ve diğer ekip gece yarısı apar topar kaldırılıp Urfa'ya yönlendirilir. Kadri Bey'in eşi Hikmet Özkartal taşınan kişinin Bediüzzaman olduğunu daha sonra öğrendiklerini söylüyor. "Biz şehit var sanmıştık. Ama Bediüzzaman Hazretleri olduğunu öğrenince tüylerimiz diken diken oldu." Tabut, bu uçağa sığmaz. Naaş, daha küçük bir tabuta yerleştirilir. Yusuf Hayal ve arkadaşlarına ikinci bir emir verilir: "Büyük tabutu şehrin dışında bir yerde yakın." Benzinle yakılmaya çalışılır, ancak tabut bir türlü alev almaz. Askerlerin bu şaşkınlığını Yusuf Hayal'in eşi Emine Hanım şöyle anlatıyor: "Benzini dökmüşler ama yakamamışlar. Vilayetin dışında bir yere götürmüşler. Tabutuna kaç teneke benzin döktük ama yakamadık derdi. Sonra tabutu oraya gömüyorlar. Bunları üzülerek anlatırdı. O mübareği nereye götürdüler hiç bilemiyordu." Gece yarısı Afyon Havaalanı'na inen uçağı vali ve yaklaşık 15 asker karşılar. Buradaki askerlerden biri de Nizipli Ahmet Çam'dır. Isparta'nın merkezindeki 58'inci Tümen Karargah Bölüğü'nde nizamiye nöbetçisidir. "Biraz atıcı, vurucu olduğumuz için bizi alıp götürdüler. Muhafız olarak gittik, muhafız olarak geldik." diyen Çam, subayların havaalanında kendilerine katıldığını aktarıyor. Bir ambulansa yerleştirilir Bediüzzaman'ın naaşı. Peşine de 3-4 tane askeri araç takılır. Araçlar dağların arasından süzülüp sessizce yol alır. "Nereden gittiğimizi bilmiyoruz. Dağların tepesiydi. Araba önümüzde gitti, arkadan askeri arabayla gittik. Anayollardan gitmedik, dağ yollarıydı. Karanlıktı." 3-4 saatlik yolun sonunda gece yarısını geçerken Isparta'da meçhul bir yere gelinir. Yaklaşık 10 metre ötesinde defnedilen kişinin kimliğini dahi bilmeyen Ahmet Çam'ın görevi Bediüzzaman'ı defneden askerlerin tüfeklerini beklemektir. Sabaha karşı defin tamamlanır, ancak Çam, sadece uzaktan seyreder. Defnin ardından bir yüzbaşı erlere "Hiç kimseye söylemeyeceksiniz. Sizi asarlar." der. Bunun üzerine kimse ne geldikleri yeri, ne de defin işlemini o günlerde başkasına anlatır. Ahmet Çam, defnettikleri kişinin kimliğini günler sonra gazetelerden öğrenir. Tahir Aktaş, Urfa-Suruç'taki birliğine döndükten sonra ilçenin yaşlıları ile konuşarak gece yarısı gizlice kimi çıkarttıklarını öğrenir. Bediüzzaman Hazretleri hakkında bilgi aldığı kişilerden biri Bostancı köyünün şeyhidir. "Şeyh efendi hadiseyi anlatır ve ağlardı. O kadar duygulanırdı. Ondan bilgi edinmeye çalışırdım yasak olduğu zamanlarda."

BEDİÜZZAMAN'IN MEZARININ TAŞINMASINI İSTEYENLER MASONDU Bediüzzaman Hazretleri'nin küçük kardeşi Abdülmecid Ünlükul, Konya'da oturuyordu. Temmuz 1960'ın ilk günlerinde Vali Bey'in kendisini beklediği haberi iletildi. Odaya girdiğinde üç generalle karşılaştı: Cemal Tural, Refik Tulga ve Mucip Ataklı. Abisinin mezarını şark ahalisinden ziyarete gelenler arasında kaçaklar olduğu, nazik bir zaman geçirildiği söylenir. Bu yüzden İç Anadolu'da bir bölgeye nakledileceği söylenir. Israr etmemesi, buna mecbur olduğu, dilekçeyi imzalaması gerektiği ifade edilir. Ünlükul, "Bari mezarında rahat etsin." feveranına rağmen istemeye istemeye dilekçeyi imzalar. Bu dilekçe Milli Birlik Komitesi'ne dönemin İçişleri Bakanı emekli General İhsan Kızıloğlu tarafından sunulur. Ancak komiteye talebin Abdülmecid Ünlükul tarafından geldiği, abisini ziyaret edemediğinden dolayı ikamet ettiği Konya'ya taşımak istediği aktarılır. Dilekçe metni de orada okunur. Hukuki bir sorun olmadığı da belirtilir. Ünlükul'u dinlemeye gerek duymayan Milli Birlik Komitesi İçişleri Bakanı'na taşıma yetkisi verir. Komite üyesi Ahmet Er, kararın alındığı toplantıda bulunmadığını ancak Cemal Tural, Refik Tulga, Mucip Ataklı ve İhsan Kızıloğlu'nun mason olduğunu iddia ediyor: "Kanaatimi söylüyorum. Bunlar yapabilirler. Bu isimler masondur. Komitenin içinde İslam'a karşı olanlar da vardı, olmayanlar da. Ama İslamiyet'in büyüklüğünün farkında olan hiç kimse yoktu. Dini bütün adam yoktu. Ezanın Türkçeleşmesi üzerine çok kavgalar ettik. İslamiyet havanın, suyun, ışığın girmediği yere kadar girmiş. İslamiyet hayatımızın bir parçası değil A'dan Z'ye kadar bir bütündür." Milli Birlik Komitesi üyelerinin kandırılmış olabileceğini değerlendiren Ahmet Er, "O bir cinayetti. Bu kadar büyük müçtehidi nasıl rahatsız edersiniz." diyor. Abdülmecid Ünlükul, ağlaya ağlaya mezarın taşınmasına şahitlik eder. Hatta diğer şahitlerin aktardığı gibi abisinin kefeni bugün konulmuş gibidir ve kefeni açtığında tebessüm eden yüzünü görür. CEMAL TURAL KARŞIMDA KALP KRİZİNDEN ÖLECEKTİ Bediüzzaman Hazretleri ile ilgili çalışmalarıyla bilinen Necmeddin Şahiner, 1966 yılında Genelkurmay Başkanı olan Cemal Tural'a önce mektup yazar sonra da onu ziyaret eder. "Tural karşımda kalp krizinden ölecekti. Bir daha bana Said Nursi ile ilgili mektup göndermeyeceksin, beni aramayacaksın, kitap göndermeyeceksin dedi." Taşınma olayının müsebbibi olarak ihtilalcileri gösteren Şahiner, Bediüzzaman'ın mezarının sadece birkaç talebesi tarafından bilinmesiyle ilgili "Bu olay Cenab-ı Hakkın, onun duasını zalimlerin eliyle kabul etmesidir." diyor...

said-i kurdi derken kıtaplarını okuduysanız kurt mıllıyetcılıgı ıle alakası yoktur. mucıze degıl bunlar keramettir ki sadece bu said-i nursi için değil yunus emre içinde böyle bir mevzü vardır. 1931 yılında eskısehırıın sıvrıhısar ılcesının yunus emre koyunde olan mezarı tren yolu gecmesı ıcın 100 mt ılerıye alınacagı zaman da yaklasık 600 yıllık olan mezar acılmıs ve naas bozulmamıs bır sekılde 100 metre ılerıye tasınmıstır. bızzat o halk ıle konustum ve bu olayı goren bınlerce ınsan vardır. kı kerametının bır dıger tarafı ıse yunus emrede bu operasyon gızlı oldugu halde 30 bıne yakın kişi o gun o mezarın tasınacagı köye gelmıstır. Buradan evlıyalar bolumunden yunus emreyı acıp okursanız butun kaynakları ıle bırlıkte bu konuya yer vermıstır. keramet haktır kı efendımız sav de hadıslerı ıle kendısınden sonra bır cok evlıya nın gelecegını soylemıstır bu konudakı en mukemmel hadıs ıse sabıt adında sırtında bır ben olan beser gelır hakkı batıldan ayırır buyurmustur ve numan bın sabıt yanı ımam-ı azam 1040 lı yıllarda takrıben gelmıstır. aynı derece evlıyaların buyuklerınden 25 yıl kendsını nefsını terbıye ıcın cekmıs olan abdulkadır geylanı nın de bu tur kerametlerı vardır. fethurrabbanı kıtabını okursanız abdulkadır geylanının de bu sozlerı yazabılen bır buyugun ne derece kudretlı olabılecegıne ınanırsınız.. dun sanıyorum bır yazımda hadıs kopyalamıstım.. Allah cc buyuruyor kı : bu ınsanlar Cc. ın sevgısını kazanmıs ıse bu tur seylere de fazla olamamazlık gozunde bakmamak gerekır. -

hikaye ya mumyalamışlar mı ki beden çürümesin Not: Saidi Nursi benim Bediüzzaman'ım değil

Kardesim sağolasın bu tip konularla bilmeyenlerimize öğretmek yanlış bilenlerede doğruyu göstermek Bİ;lenlerin görevidir veselam Allah ondan onun gibi çalışanlardan razı olsun bizede onların hurmetlerine hidayet nasip etsin Biz yolcuyuz yaratılıştan haşire doğru, Her insan mutlaka yürüyecek bu yolu, Her anı insan oğlu için imtihanla dolu, Sabır ile şükretmek kazanmanın yolu. Acılar musibetler dikenleridir bu yolun, Küçük günahlarına kefareti olur kulun, Anlasa gafil insan hiç isyankar mı olur, O kapının eşiğinden hiç uzakta mı olur. Seni görememek asla hiç mümkün değil, Kör, sağır olsak da bu hiç mümkün değil, Çiçeğe bakıp seni görmeyen insan değil, Soluk alıp da şükür etmeyen insan değil. Bu yolculuk insanı alır, iki sona götürür, Cennet veya cehenneme insanı götürür, Mevla cennete şeytan ise ateşe götürür, İnsanlık sırrına ereni, Rab bine götürür.

keramet olması için illa peygamber olmak gerekmez ki... said nursi hayatını okuduğum kadarıyla hep ezilmeye çalışılmıltır ama yice allah buna izin vermemiştir. kaç kez öldürülmeye, zehirlenmeye çalışılmıştır ama kendisine bişey olmamıştır. kaç metre yükseklikten düşmüştür ama ölmemiştir. çünkü islam ın, türk halkının ona ihtiyacı vardır. ve vazifesini tamamladığı zaman da. bu dünyadan gitmiştir... bi insanın keramet göstermesi için peygamber olmasına gerek yoktur... saygılar...

Ayrıca, bu ınsanların bıze bırseyler verecegı gorusu ıle mezar zıyaretıne gıden ınsanların yanlıs dusunduklerıde olduguna katılıyorum.. Rahman ıstemedıkce kım verebılırkı.. su ayrım bılınerek gıdılmelıdır kabır zıyaretıne.. O Allah ın velı bır kulu ıse duası makbuldur deyıp ondan dua ıstemek.. kı kaldı kı bızler kendı aramızda dahı mumının mumıne duası dusuncesı ıle dua ısterız. buyuklerımızden arkadaslarımızdan. dua mumının sılahıdır buyruluyor.. onun ıcın bu duada bır mahsur yoktur ama denılen gıbı eger dua ıstenılen kısıden yardım dılemek yanlıs oldgu gıbı sırke de gırer. ama onlardan dua ısteyıp Allah cc dan yardımı beklemek bu fıkır ıle bu buyuklerın kabırlerını zıyaret etmek onların ruhanıyetınden bır nevı faydalanmak gıbıdır. emrı sultan ve mehmet emın tokadı nın hocası ahmet yekdest egfendıden ıstedıgı dua ve sonundakı kerametler de bu ıslerdekı ıncelıgı yapılması gerekenı anlatmaktadır.

saoll akrdeş te adamdan ne istemişler ne yapmış askeri kızdıracak onuda yazsaydın