Geçen gün akşam yemeğini biraz fazla kaçırmış vaziyette televizyonun başına geçtim. Hanım dizi filimlerinden hangisini seyrediyor bilemiyorum. Hepsi bir birinin kopyası sadece oyuncuların yüzleri değişik. Ayıp olmasın diye bende seyrediyor gibi yapıyorum. Bu arada reklamlar girdi. Bende şekerleme moduna girdim. Cumhuriyetin reklamı "tehlikenin farkındamıyız "ın yeni bölümü var mı? diye merakla beklerken dalmışım uykuya. Rüyamda kendimi yüz yıl geride buldum. Tarihler saatler geriye alınmış. Yıl:1907 Kendimi Hindistanın bir liman kentinde bir azim kalablık içre gördüm. Efendim, şehirde bir şehrayin, bir heyecan dalgalanması var. Herkes limana akın ediyor, "duydunuz mu Osmanlı gemisi gelmiş, halife hazretlerinin selamını getirmiş", bir islam memleketinin toprakları sayılan bu gemiyi ziyarete Hindistan müslümanları akın ediyorlar. Öyle bir izdiham, öyle bir helecan var ki tarifi imkansız. İki rekat bu gemide kılmak neredeyse hacca gitmekle eşdeğer sayılıyor. Sevinçten gözyaşları döken bu insanların bu hallerini görünce bende sevincimden gözyaşlarımı tutamadım. Bu sempatik ve sevecen insanların her birisini tutup sarılmaya muhabbetle kucaklamaya başladım. Aman Allahım, bu ne büyük bir sevgi seliydi. Aman Allahım, bu ne ihtişamdı. Bir Türk gemisinin Hindistanın herhangi bir limanına yanaşması bir bayram yaşanmasına vesile olmştu Ertuğrul gemisi Japonyaya gidiyor, giderken Abdülhamid Hanın selam ve hediyelerini Hindistan limanlarına uğrayarak dağıtıyordu. Bu arada iki karanlık şahsiyetin olayı uzaktan seyrettiğini gördüm. Nefret ve kıskançlıktan yüzleri kararmış, öfkeli bir eda ile bir birlerine fısıldıyorlardı: "Tehlikenin farkındamısnız?" Hanım beni uyardı:" Bey, beklediğin reklam çıktı, bak!" Bende; hanım bıraksaydında rüyanın devamını görseydik dedim. Tekrar film başladı, benim uykum yeniden geldi, ben filme bakarken yeniden dalmışım Saatler bir asır daha geriye alınmış bu sefer 1807 yılına gelmişiz. Burası neresi diye etrafa bakınırken buranın İstanbul Topkapı sarayı olduğunu farkettim. Topkapı sarayında ne işim var diye merak ederken iki tane yanki huzura kabul için sıra beklediğini gördüm. Amerikan başkanından selam getirdiklerini, mektup getirdiklerini, mutlaka padişahı görmek istediklerini, ona söyleyecekleri olduğunu, bir aydır bekledikleri halde görüştürülmediklerini bir çırpıda anlatıverdiler. Meğer tüm başvurularına rağmen muhatap alınmamışlar, öyle bir devletin varlığını kabul etmediklerini, ille osmanlı devleti ile münasebet kuracaklarsa o bölgelere Cezayirin baktığını, Cezayir dayısına müracaat etmeleri gerektiğini söylüyorlar ve ısrar edincede daha ciddi işleri olduğunu söyleyerek sepetliyorlarmış. Meğer adamların derdi zaten Cezayirle imiş, Akdenize giren tüm Amerikan ticaret gemileri Osmanlıdan izin almadan girdiği için tutuklanarak Cezayir limanına çekiliyormuş. Gemileri kurtarmak için vermeleri gereken para neredeyse bütçelerinin üçte biriymiş. Amerikalıların derdi bu imiş. Vay be dedim -gayri ihtiyari- devlete bak. Bir eyaletine havale ediyor bir kıtayla ilişkileri.. Gururlandım... Ben bunları dinlerken bir önceki rüyamda gördüğüm aynı karanlık iki şahsiyetin yeniden belirdiğini gördüm. Bir birlerine aynı nakaratı fısıldıyorlardı: "Tehlikenin farkında mısınz?" Daha sonra yüz yıl daha geriye alındı saatler ;1707: İtalyada Osmanlı modasının yaygınlaştığı günler. Herkes Osmanlı elbiseleri giymeye ve onlara benzemeye çalışıyor. Zengin İtalyan asilzadeleri Osmanlı sarıklarıyla resim yaptırmak için yarış ediyorlar. Ben bizi Avrupalıların taklit etiğini görüp mutlu oluyorum. "Vay be" diyorum."Bir zamanlar bizde millet hem ne milletmişiz." Ama bundan hoşnut olmayanlar var belli ki; Yine aynı sesi duydum: Tehlikenin farkında mısınız? Yüz yıl daha geriye alındı saatler;1607, Almanyanın Mannheim kentinde köylüler sınırlarını Fransızların basıp yağmalarından bıkmışlar, kendi ülkelerine, kendi krallarına değil de Osmanlıya müracaat ediyorlar: Bizi bu yağmacılardan, talancılardan kurtarın diye. Osmanlılar onlara bir çuval yeniçeri elbisesi bir de name göndermişler. Fransızlar gelince bu elbiseleri adamlarınıza giydirin. Ortalıkta dolaşsınlar. Size ilişemezler. Hakikaten denileni yapıyorlar. Bir daha Fransızlar o bölgeye ilişemiyorlar. Bende kendi devletlerine değilde Osmanlıya güvenenleri görüyor. Seviniyorum. Bunları benimle seyreden ama endişelenenler de var tabii. Yine anı karanlık şahsiyetlerden ben aynı nakaratı duyuyorum: Tehlikenin farkında mısınız Hayırdır inşAllah.. Alıntıdır...