Bir küçük işportanın içinde Atatürk'ün yakaya takılacak kıtada ve etrafı siyahlı resimleri var. Beş kuruşa satıyorlar. Alıcı kalabalığının içinde bir köylü, hareketsiz ve dalgın, duruyor. Uzun zamandır vücudundan ayrılmaksızın giyile giyile yamalı kumaşı ikinci bir deri halin gelmiş elbisesiyle bu yağız çehreli köylü, resimlere derin gözlerle baktıktan sonra yeleğindeki cebe benzer, delikleri karıştırmaya başlıyor. Ne kaygılı, ne üzüntülü bir yüzü var. Telaşlı telaşlı arıyor. Aradığını bulamama korkusu, hiç bir hissi gizli kalmayan bu insanın yüzünde titremektedir. Birden gözlerinin içi güldü. Beş kuruşçuğunu bulmuştur. Hemen satıcıya nikel çeyreği uzatıyor ve sevgili Atatürk'ü nün siyah çerçeveli resmine artık sahiptir. Asıl içli manzara bundan sonra başlıyor; resmi yarı gülen, yan ağlayan bir duygu iğinde, zedelemekten korkan bir itina ile yakası kaybolmuş ceketinin sol yanına, kalbinin üstüne onu öyle usul usul, öyle okşaya okşaya bir iliştirişi var ki.. Bu resme sahip olmak, belki başka parası olmayan bu köylü için hazineler bulmuş kadar bahtiyarlık Verici.. ilk defa ona "Efendi"" diyen insana bu sözü kimseden duymamış Türk köylüsünün sessiz ve gösterişsiz minnet ve şükranı. 18 Kasım 1938 tarihli Ulus Gazetesinden.

Köylü zamanında milletvekillerinin gözünde efendiydi, Şimdi halkın içinde, bu toprağın çocuğu olan, yabancı özentisi olmayanların gözünde efendi sadece... Şimdi ki milletvekilleri artık analarına bile laf atıyolar... Saol paylaşım için Amele -

teşekkürler akşam akşam hüzünlendim yav... +

evet o köylüyle ülkeyi yönetmeye kalkanların da sonu darağacı oldu.. yukarıdaki köylünün çocuklarıda, bu anlattığım hikakeyi hiç unutmuyorlar... ama bu haberi ulus yazmaz.. çünkü ulus, o darağacının kurulmasını tertipliyordu o yıllarda... buda benden siz küçük bir enstantane...