Çok doğru bir yazı olmuş. Her biri net ve doğru. Eskiden oyun oynamak bile bir başka güzeldi çocukluğuma baktığımda bizim yaptıklarımızın bir tanesini bile görmek mümkün değil. Oturduğum apartmanda 3 yıldır ikamet ediyorum 3 yıl sonra yüzünü görüp tanıştığım komşum ve yan komşularım var. Eskiden yeni biri taşındığında hoşgeldine gidilirdi bir yardıma ihtiyaç olup olmadığı sorulurdu nezaketen. Şimdi bırak hoşgeldine gitmeyi 5 yıl alt üst oturuyorsun selamdan başka konuşman geçmiyor komşunla kendi adıma söylüyorum son 20 yılda çok şeyler değişmiş çok. Aslında unutmuşuz değiştiğini yada farkında değiliz hayat kavgasından yazı için tşkler.

insanlar özgür bu yüzden ne yapmak isterlerse onu yaparlar

Bi anda eski günlere gittim. Güzel konu olmuş teşekkürler.. Gül'

Tek kelimeyle muhteşem bir konu olmuş Ekleme yapayım. Yerde bulduğumuz ağaç dallarıyla yada tahta parçalarıyla hemancilik oynardık Şimdi ise sallamalar ve döner bıçakları çocukların bellerinde...

İçimizde ki çocuk ölmesin yeter ki Böö sabah sabah hüzünlendirdin gün boyu devam eder hönkürmem O değil de komsuluk ilişkilerini özlüyorum.

Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı. Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım. Hatta babamın bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi. Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki.. En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı. Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani. Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık. Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik. Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi. Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık. Annelerimiz bu durumu bildiklerinden, kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi. Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik. Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik. Kısacacı evine girip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi. Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi. Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu. Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık. Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi. Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştılırdık. Polisler gelmezdi, kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı. Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık. Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık. Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık. Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik. Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim. Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin camında temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum. Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem. Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece; bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri. Evlerimiz var içinde yaşayan yok. Parklarımız var içinde oynayan çocuk yok. Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar... Ruh yok.. Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu. Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana. Benim değildir bu kültür. Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder. Nedir bunlar? Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk. Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk. İyi de neden böyle olduk? Biz mi istemiştik? Yoksa hak mı ettik? Ya sizce?

köleleşmeyi kendimiz istiyoruz şikayet anlamsız. Amerika gelecek özgürlük getirecek bize.. Altyapıyı bitirdiler bir kaç yıla icraate geçerler..

ne güzel konular açldı bugun çok teşekkurler konu için... \

dünya gelişiyor ama biz köleleşiyoruz gittikcede bu devam edicek bi patlama bizede bi gün lazım olacak biri gelmeli ve patronlara halkı ezemiyeceklerini göstermeli

Gelişmekte olan dünyaya ayak uydurmaya çalışıyoruz

Çok güzel bir konu olmuş, adeta zamanda yolculuk yaptım.

eskiden 10-15 kişi oynardık

Annem'in hakkını hiçbir şekilde ödeyemem güzel annem biricik annem benim ben ve abim çocukken çok samimi bir şekilde söylüyorum çok yoksulduk evde yiyecek birşey yok idi. gider hastaneye kan verirdi oradan 3-5 kuruş alıp eve bayat ekmek ve küp şeker alırdı ekmek arası şeker yiye yiye büyüdüm.. ne zor günlerdi şimdi ise demir eksikliği var kendisinde ozamandan kalma rahatsızlıklar zaman zaman tansiyonu filan çok ciddi düşüyor azerbaycan şartları çok kötüydü ozaman şimdide pek değişen birşey yok gelir yok yaşam yok.. herşey bir kenara bir o kadarda doğal temiz günlerdi.. canım annem.. Annelerinizin değerini bilin kimse onlar kadar fedakar değil hiçbir şekilde hakkını ödeyemeyiz teşekkürler konu için o günleri hatırladım bi an.. -