inandığım tek birşey vardır herşeye kolayca sahip olmak hiç kıymet vermez değerli kılmaz zorluklarla inatla hırsla kazanılmış değerler kişinin sahip olduğu en güzel değerlerdr... ders verici bir yazılım olmuş teşekkür ettim...

Keşke elinde her türlü imkan varken okumakta zorlanan ite kaka okula giden çocuklarımıza bunu anlatabilsek.. Eline sağlık AlyaDua mükemmel bir yazı olmuş teşekkürler...

üzgünüm.. ama yaşamış olduğuna öre beni daha iyi anlamanı beklerdim... benim inancım şu.. bu toplumu dengeleme amacıyla aşılanan bir duygu.. en uç, en aşağı örneklerden biri verilir, elinizdekine şükredin, bak dışarıda neler var denir.. bnu yutan kişi o anda tüm yetersizliklerini unutur.. basit bir psikoloji yöntemi.. daha aşağıdakine gönderme yapma.. aynı sınawda notlarımız düştüğünde ama bir sürü kişi zayıf aldı demek gibi.. benim görüşüm bu..

Çok güzel hazırlanmış bir yazı emeğinize sağlık.

Bana yapmacik gelmiyor cunku zamaninda fakirlik yokluk nedir yasadim.. Bu tur seyler bu cagda halada yasanmakta.. Belki Bahadira acimayabilirsin maksatta bahaduira aciman degil kendini sorgulaman nelerden ne kadar mutlu olabiliyoruz - iynx. Forever

Dock Konuları Karıştırdın Herhalde... Başka Bi Konuyu Okuyup Başka Bi Konuya Cevap Atttın Sanırsam. Burda Çizme Resmi, Bulaşıkçı falan yok. Tüm Duygusallığın içine ettin valla

naptın sen böyle ya gözlerim doldu... iynx. Forever

vay be biz de bayram olsa okul bitse deriz defterlerden uçak yaparız bunu okuyunca yaptıklarım geldi de aklıma; günah!

alya ağlattın beni yemin ediyorum. ben bunun hesabını sormazmıyım sana.. aklıma şu söz geldi okuyunca... "karıncaya sormuşlar nereye gidiyorsun diye, sevgilimin yanına demiş.. sen bu ayaklarla oraya varamazsın demişler, olsun, en azından yolunda ölürüm demiş"... bahadırda okuma aşkına, okul yolunda can vermiş... ooff..

Kendimden Utandım. iynx. Forever

demek suru psikolojisi gulmekten oldum yaw

cizme ile ilgili konu dehilmi onu dediydim

Doğunun ücra köylerinden birinde... Mahmut, küçükken babasının okumaya olan düşmanlığından okuyamamış, büyümüş, delikanlı olunca da Nazire'yle evlenmişti. Yıllar sonra bir erkek çocukları olmuştu. Daha çocuğu doğar doğmaz onu okutmaya yemin etmişti Mahmut. Çocuğunun da kendisi gibi eziklik çekmesini istemiyordu. Bu yüzden hayatta zorluklara göğüs germesi ve yiğit biri olması için adını "Bahadır" koymuştu. Bahadır, büyüdü ve yedi yaşına geldi. Mahmut kararlıydı. Onu bu sene okula yazdıracaktı. Bahadır da okumayı çok istiyordu. Sürekli "Buba" diye hitap ettiği babasına şöyle diyordu: "Buba ben öğretmen olcam. N'olur okut beni buba, n'olur!" Nazire de Mahmut'a: "Okut oğlumuzu Mahmut. O da bizim gibi cahil kalmasın" diyordu. Mahmut bu sözlerle kararını kesinleştirdi. Yazdıracaktı bu yıl onu okula. Öğretmen olacaktı oğlu. Yalnız parayı nereden bulacaktı? İki tane inekleri vardı. Her gün onlardan sağdıkları sütle; yoğurt, peynir yapıp pazarda satıyordu. Eline geçen para ancak karınlarını doyurmaya yetiyordu. Ama olsun. Birkaç gün yemeyip ona bir şey alabilirdi. Dişlerini tırnaklarına takıp biraz para biriktirdiler. Onunla Bahadır'a bir önlük, iki defter, birkaç tane de kalem alabildi Mahmut. Bu yüzden üzgündü. Bahadır, dertli babasına dönüp şöyle dedi: "Üzülme buba. Bunlar bana yeter. Hem bunları da bulamayanlar var diyen sen değil miydin?" Mahmut bu sözlerle sıkıntısından sıyrılıp, sevgi dolu yürekle oğlunun boynuna sarıldı. Sınıfının en çalışkanı Okulların açılma zamanı geldi. Mahmut, oğlunun elinden tutarak okula götürdü. Kendi köylerinde okul olmadığı için dört kilometre ötedeki Kandilli köyüne yürüyerek gittiler. Bahadır zamanla okula alıştı. Okumayı ve yazmayı çok çabuk öğrendi. Sevincine diyecek yoktu. Okulunu ve arkadaşlarını çok seviyordu. Çok da başarılı bir öğrenciydi. Sınıfının en çalışkan öğrencisiydi. Böylece birinci dönem geldi geçti. Birkaç arkadaş gidip geliyorlardı okula. İkinci dönem başında kış iyice kendini gösterdi. Mahmutların ineklerinden biri bilinmeyen bir nedenle aniden öldü. Zaten iki inekle zor geçiniyorlardı. Şimdi ne yapacaklardı? Geçimleri iyice zorlaştığı için Bahadır'a çizme de alamamışlardı. Geçen kıştan kalma pek çok deliği ve yırtığı olan çizmelerini giymeye devam etti. Annesi çorapları ıslanmasın diye ayağına naylon poşet geçirerek çizmelerini giydiriyordu. Eski ve küçülmüş montu ile idare edebilirdi ama bu çizmelerle yapabilir miydi bilmiyordu. Annesi babası üzülmesin diye hiç sesini çıkarmıyordu. Birinci dönem havalar biraz sıcak olduğundan rahat gidip gelmişti. Şimdi ise işi daha da zordu. Arkadaşları ondan daha rahattı. Çünkü onların atkıları, eldivenleri, montları daha iyiydi. En güzeli de çizmeleriydi. Deliksiz ve parlıyorlardı. Bahadır'ın çizmelerine her gün su doluyordu. Ayna gibi çizmeler Bir gün yine okula gitmek için sabah erkenden uyandı. Fakat içinde nedenini bilmediği garip bir sızı vardı. Bu sefer evden çıkarken anne ve babasına daha bir sıkı sarıldı. O sıcak elleri doya doya öptü. Onlar da Bahadır'ın bu haline çok şaşırdılar. Bahadır vedalaşmayı bitirdikten sonra koşarak onu bekleyen arkadaşlarının yanına gitti. Hava her zamankinden daha soğuktu. O kadar soğuktu ki daha yolun yarısında Bahadır'ın çizmelerindeki naylonlar bile buz tutmuştu. Okula vardıklarında sınıfa geçip sobanın başında ısınmaya çalıştılar. Bu esnada ders saati gelmişti. Öğretmen yanında birkaç adamla sınıfa girdi. Adamların ellerindeki dolu dolu poşetler çocukların dikkatini çekmişti. Öğretmen çocuklara dönerek "Çocuklar bu amcalar sizlere armağanlar getirmiş. Sevineceğinize eminim" dedi. Çocuklar hem seviniyor hem de poşetlerde neler olduğunu merak ediyorlardı. Hele Bahadır poşetleri görünce daha bir heyecanlanmıştı. Adamlar hal hatır sorduktan sonra poşetleri birer birer dağıttılar. Bahadır da heyecandan titreyen elleriyle poşeti açtı. Poşetin içinde renkli gıcır gıcır bir çanta görünce sevinçten deliye döndü. Çantanın altında başka bir şey daha olduğunu fark etti. Çantayı kaldırınca gözlerine inanamadı. Bir çift çizmeydi bunlar; önleri ayna gibi parlayan deliksiz bir çift çizme. Kendi kendine şöyle dedi: "Bu güzel çizmeleri bir an önce anama bubama göstermeliyim. Bunları giymek için biraz daha sabretmem gerekecek." Soğuk beden, sıcak kalp Son dersin de sabırsızlıkla geçmesini bekledi. Sonunda zil çaldı. Çantasını sırtına, çizmelerini eline alıp arkadaşlarıyla dışarı çıktı. Dışarısı sabahkinden daha soğuk ve rüzgarlıydı. Öyle ki göz gözü görmüyordu. Çocuklar atkılarını yüzlerine sıkı sıkıya bağladılar. Fakat Bahadır'ın bağlayacak atkısı bile yoktu. Yırtık montunun ince kapüşonunu başına geçirdi. Ama ellerindeki çizmelerini hiç bırakmıyordu. Soğuk bedenine meydan okuyan sıcak kalbi sevinç doluydu. Çizmelerini anne babasına gösterecekti. Soğuk tüm bedenini sarmıştı. Çocuklar kendi aralarında biraz da olsa ısınmak için sohbet ediyorlardı. Bahadır da donmamak için zar zor onlara katılıyordu. Soğuk onu o kadar etkilemişti ki küçük bedeni yürümekte zorlanıyordu. Arkadaşlarının gerisinde kaldı. Hırçın rüzgar öyle savuruyordu ki arkadaşları onun geride kaldığını fark edememişti. Bir an Bahadır'ın konuşmadığını fark ettiler. Arkalarına dönüp baktıklarında Bahadır'ı göremediler. Bir anda paniklediler. Etrafa dağılıp "Bahadır, Bahadır" diye bağrışmaya başladılar. Ama ortalıkta ne ses vardı ne de seda. Köye de yaklaşmışlardı oysa. Bir arkadaşlarını köye haber vermek için gönderdiler. Sonra da Bahadır'ı aramaya devam ettiler. Sert rüzgarın savurduğu kardan etrafı zor görüyorlardı. Az sonra korkunç bir manzarayla karşılaştılar. Bahadır donmuştu. Vermişti canını bu soğukta. Dayanamamıştı zayıf bedeni bu korkunç havaya. Ama yüzünde bir tebessüm vardı. Ruhunu vermişti bu yola, okumaya, hayata... Ellerindeki çizmelerle donmuştu. Arkadaşlarından biri Bahadır'ın sıkıca tuttuğu çizmeleri almak için çekti ama alamadı. Sanki canlıymış gibi sıkıca tutuyordu. Haberi alan Nazire ve Mahmut geldiklerinde hıçkırıklara boğuldular. Sonra kucaklarına aldılar küçük bedeni. Babası ağlayarak ellerindeki çizmeleri çekti. Çizmeler babasının ellerine o sert buzdan, o sıkı ellerden çıkıp geldi. Bahadır'ın istediği olmuştu. Annesi, babası çizmelerini görmüştü. Görmüşlerdi, ama gülerek değil ağlayarak... Yıllar geçti ama Bahadır'ın o şirin sesi kalplerde, kulaklarda, dağlarda hep yankılandı: "Öğretmen olcam buba ben, öğretmen!"

cok güzel abla elleine sağlık...+k -

Yuh İynx Yuh. Git Beyaz Melek, Issız Adamı Falan İzle de, Tıkanmış Duygu Yolların Açılsın

ben utanmadım.. onu öldüren soğuk.. beni hergün öldüren genlerim.. herkesi yaşatamayız.. herkesi öldüremeyiz.. nasıl yarın ölmemiz gerektiryse.. ben bunlardan etkilenmiyorum.. bunlar bana fazlasıyla yapmacık gelior.. ama paylaşımından dolayı teşekkür ediyorum..

Doğruyu Söylemek Gerekirse Utanmadım da... Baktım Herkes Utanıyorum Halimden Deyince. Sürü Psikolojisi... Bende Utanıyorum Dedim.

ulen anlamdıhım olay su bulasıkcıların mutfaklarda giydikleri cizmeleri boyamıslar tarz diye kızlara satmıslar hiç beyin yok mu sızde bundan tarz mı olur

bende utandım kısmını 2 kere okumuştum emin olmak için..