Mektubu, Telgrafı vs Külüstür Haberleşme araçları Hiç ama Hiç aramıyorum. Zamanında Onlardı İletişim Araçları... Onlar Kullanıldı. Herşey Gibi Onlarda Eskidi Doğal Olarak Yerlerini Telefona, internete Bıraktılar. Halen Mektup Yazan Varsa Antika Gözüyle Bakarım Ben Ona En Son 8 Sene Önce Güzel Konuşma Ve Yazma Dersinde Yazmıştım. Bana Mektup Gelmedi Hiç

Askerliğime az kaldı yazıcam bol bol ama hiç yazdığımı hatırlamıyorum 25 yaşındayım. Ama teknolojinin nimetlerindende yararlanmak lazım bence fakat romantik ve duygusal olmadığı kesin ve okuyanada aynı heycanı vermiyor. Strawberry

Askerdeyken yazmıştım... er mektubu görülmüştür yazıyordu üzerinde... teşekkürler konu vesilesi ile anılara gittim.. saygılarımla

'En son ne zaman mektup yazdınız? ' diye bir soru yöneltsem inanıyorum ki pek çoğunuz buna cevap vermekte zorlanır. Gönderdiği son mektubun tarihini hatırlayamaz. Çünkü uzun sayılabilecek yıllar geçmiştir aradan. Cep telefonları ve internet ağı, mektubu nostalji unsuru haline getirmiştir. Mektubun pabucu çoktan dama atılmıştır. Artık sevgililer birbirine mektup göndermiyor, kısa mesaj atıyor. Pek çok telefon şirketi sınırsız konuşmayı mümkün kılan paketler sunuyor müşterilerine. Sabahtan akşama, akşamdan sabaha kadar konuşuyoruz uzaktakilerimizle... Bazen de mesaj atıyoruz bu soğuk, ruhsuz aletlerden... Adı üzerinde kısa mesaj... Kestirme yoldan duygu ve düşüncelerimizi aktarıyoruz sevdiklerimize... Otomatiğe bağlamışız hayatı sizin anlayacağınız... Uzakları yakın eden mektupların ucu yakılmıyor hayli zamandır. Posta katarları sevgileri taşımıyor uzaklara. Postalar resmi evrak taşıyor günümüzde. Sadece kredi kartı borç dökümlerinin, faturaların, icra bildirilerinin mektuplarını getirip bırakıyorlar posta kutumuza. Artık posta kutularını şevk ve iştiyakla değil, korkuyla açıyoruz. Acaba kart limitimi aştım mı, fatura kabardı mı, icralık oldum mu? ... Eskiden postacıyı görünce sevincimizden havalara uçardık; oysa şimdi postacıyı görünce kaçacak delik arıyoruz kendimize. Bu korkuları yaşamayan insan o kadar az ki! ... Bu değişim ruhlarımızı da karattı besbelli! ... 'Dost ve sevdiklerinizden en son ne zaman mektup aldınız? 'desem kim hatırlayabilir ki! ... En son yazdığı mektubu hatırlayamayanın en son aldığı mektubu hatırlamaya ne yüzü olur, ne de imkanı! ... Mahrem duygularımızı paylaşan ve sevdiklerimize ulaştıran zarflar tarih oldu neredeyse... Görünen o ki mürekkeple kağıdın vuslatı bir başka bahara kaldı. Köşeleri kınalı ellerle işlenmiş mektupları ne çok özledik. Onlar ki bizi düşünerek yazılırdı. Teknolojiyi reddetmiyorum şüphesiz... Düşman da değilim ona... Fakat mektubun sıcaklığını ilelebet hissetmek istiyorum. Onu da hayatın bir köşesinde saklamak, devam ettirmek bize ne kaybettirir ki! ... Beni, matbaanın ülkemize iki asır geç gelmesine yol açan zihniyetin bugünkü temsilcisi olarak görenler olabilir. Şayet böyle düşünenler varsa onlar beni hakkıyla anlamayan idrak fukarası zavallı insanlardır. Maksadım bu insanlarla söz dalaşı yapmak değil asla... Ben teknolojinin yanında mektubun sıcaklığının da sürmesini istiyorum. Bu masum bir arzu değil mi? Bunda ne kötülük olabilir ki! ... Eskiden mübarek gün ve gecelerde, özellikle dini bayramlarda tebrik kartı atardık birbirimize. Gönderilen kişiyle olan dostluğumuza ve irtibatımıza göre kartların içeriği değişirdi. Oysa şimdi bir mesaj yazıp onu bir kalıp olarak yüzlerce kişiye gönderiyoruz. Hatta bazı hazır mesajları alıp kullanıyoruz. Duygular bile satılıyor zamanımızda... Her şey ısmarlama usullerle dönüyor piyasada... Özelimiz kalmadı duyguda da, düşüncede de! ... Başkaları bizim yerimize düşünüyor, hissediyor nasıl olsa! ... Bundan yıllar evvel aldığım mektupları saklarım hala... İyi ki de saklarım, çünkü bu mektupların sahiplerinin bir kısmı artık aramızda değil. Onlar artık yadigar olmuştur benim için! ... Paha biçilmez değerleri vardır. Ya sizin kısa mesajlarınız, e-mailleriniz, neredeler? ... Elektronik çöp kutularında değil mi? Yazık, çok yazık! ... Bu arada Msn ile sesli ve yazılı görüşmeler moda oldu günümüzde... Kimsenin kimseye gittiği yok... Her şey uzaktan kumandalı... Bayramlar turistik geziler için vesile kabul ediliyor. Msn'de hallediliyor her şey! ... Msn'nin dili de kendi gibi yozlaştı son zamanlarda... Ne idüğü belirsiz kısaltmalar moda oldu. Güya zamandan tasarruf etmek için kelimeleri makaslamaya başladılar pervasızca... Ünlü harfleri kovduk kelimelerden... Ünsüzlerle durumu idare ediyor yeni nesil... "nbr , kib , gtcm , mrb , tmm , slm , ii gibi ifadelerle laubalilikte sınır tanımadığımızı, dile saygı duymadığımızı gösteriyoruz. Bu sıradanlıklara tevessül edenler Necip Fazıl'ın deyimiyle 'Yükseldik sanıyorlar alçaldıkça tabana...' Milletçe bunları da mı görecektik? Biz kime ne ettik de bu çirkefliklere muhatap olduk? Bu nesil nasıl oldu da bu kadar çabuk koptu kültüründen, sanatından, edebiyatından ve geçmişinden? Sorular zihnimi kemirdikçe cevapları da beliriyor belleğimde... Fakat buna rağmen hatalar olanca hızıyla devam ediyor. Bazen karamsarlık duygusu sarıyor içimi çepeçevre... Duymak istemesem de 'Bu kafayla biz adam olmayız' diyor içimdeki bir ses... Bu sesi kulaklarıma yasaklıyorum ama beyhude, hala duyuyorum. Alinti..

teknoLojiden bazen nefret ediyorum bütün bağLarı kopardı/:

valla bugün yazip yolladim ama cok keyifli degildi telefon daha güzel E-

bence ihtiyacın olmucak cogu kışlada internet cafeler var bende askerim senin gibi mektup yazma hayalleri kuruyodum ama bi kere bile yazmadım Bazı arkadaşlar vardı sırf nostalji olsun diye yazardı..!

4 sene önceydi galiba... lisedeyken mektup yazardım

Normal olmayan mektup hangisi alpi_09 En istikrarlı üye 13 Temmuz 2008

ben bir kere mektup yazdım ceza evindeki akrabama içimi dökmüştüm

Zorunluluktan Yani Ben Toplasam 5 tane Mektup Yazmamışımdır. Mektupun Yerini E-Posta Telefon Gibi araçlar Aldı.

normal mektup olarak en son gecen sene yazmıştım.. hapisteki bir arkadasımla mektuplaşıyorduk.. malum cep telefonu, msn falan yasakmış orda