Çok güzel bir yazı, teşekkürler eline sağlık +Zafer Saygılarımla

Hani hep deriz ya; insanın bir maddi bir de manevi yönü var diye. Biri beden, diğeri ruhtur. Beden olmak zorunda olduğu yerde yaşar. Bir boyutunda zaman, bir boyutunda mekan ve o her ikisine de dahil olmak zorundadır. Ruhun yaşadığı yer çok farklıdır. Bir masal alemi gibi. Hani insanın bir kendisi, bir de olmak istediği insan vardır ya. Mesela daha az öfkeli olmak ister bazen. İşte bedenle ruh arasında o tür bir ilişki var gibi geliyor bana. İnsanın ölümü nasıl ruhun bedenden ayrılması ile açıklanıyorsa, olmak istediği insanla, olduğu arasındaki fark arttırkça şiddetli bir ayrılık azabı çekiyor.

Ya beden ruhtan ayrıldığında? Olduğumuz ruh, olmak istediğimizin yolunda ilerlerken, üzerine giydiği bedeni terkederse? Bizi biz yapan öfkelerimiz, sevgilerimiz, hayallerimiz yerini bizim olmayanlara bırakırsa? Ya biz terkedersek bedeni hangimiz ölür?

Kesinlikle doğru bir saptama Zafer bazen kendimizi öylesine aciz hissediyoruz ki içimiz den ben bu değilim diyoruz ama o an sergilediğimiz görüntü ne yazık ki olmak istediğimiz veya olmaya çalıştığımız kişiden çok uzak oluyor ve en acısı biz bunu hissediyoruz ve çelişki orada başlıyor... Eline sağlık saygı ve sevgilerimle..

Cok guzel bir konu daha Zafer Abi tesekkurler...