Fotoğraflar... ki yanlı hatırlama kareleridir hayatın Hafıza seçicidir. Ne var ki hatırlamak istediklerimiz bir başına bırakıldığında silik soluk hayallere dönüşmeye yüz tutarken, unutmak istediklerimiz an be an, can be can yer eder aklımızda. Artık yokmuş bir babanın beyaz örtünün altından görünen ayaklarıdır bunlar kimi zaman, kimi zaman amerikan yapısı eski bir binanın kapısında hayatının tümden değiştiğini öğrenip de boşalan dizlerinin üstüne yıkılış. Bunun için mi güzel anlarımızı belgelemeye çalışırız siyah beyaz ya da renkli karelerle? Deneyimle biliriz ki uçucu gazlar gibi uçup da yok oluverirler yoksa, verdikleri mutlulukla birlikte. Hepimizin hayatı doğumlar, doğumgünleri, yılbaşı kutlamaları, düğünler ve güzel seyahatler ile geçmiş, aile albümlerine baka. Sanki hiç kanamamışız bir hastane odasında ağlayarak, üzülerek, daha da kanayarak tepemizde duran serum şişesine baka baka. Doktorumuzun kanımızla desenlenmiş ameliyat önlüğü ile bir küçük fotoğrafı olsun yoktur albümümüzde. Ya da okuldan atıldığımız gün çekilmiş hüzünlü bir kare. Kaçımız sevgilimiz tarafından terk edilirken 'dur senin bir fotoğrafını çekeyim, daha bir duygusuz bak daha bir zalim' demişizdir ki hayatta? Hayatın güzellikleri öyle az ki görece. Mutluluğun anılarına dışardan verilmiş bir destektir fotoğraf, video, bant, kayıt ya da günce. Çok güldüklerimizin, çok sevdiklerimizin üstünden gideriz arkadaşlarımızla buluştuğumuzda her kere, hüzünler ve kaybedişler zamana yenilmiyor, bırakmıyor yakamızı zaten, yalnızken ya da topluluk içinde. Bunun içindir ki fotoğraf bir sanat mıdır, tarihe tanıklık mı yoksa sorusunun cevabı aslında 'hiçbiri, hiçbiri' bilinçaltımızda. O daha çok bir destek hayatımızı güzel görmeye, bir sonrakilere göstermeye. Hepimizin ihtiyacı var 'o gün çok mutluydum ve çok güzeldim o gece'yi bilmeye, bildirmeye. Almanya'da toplama kamplarına götürülmek için tıkıştırıldıkları gettolardan derdest edilen Yahudi ailelerinin dört bir yana savrulan, uçuşan, yanıp kül olan aile fotoğraflarıdır belleğimizde en çok yer eden, ve anlatan bize soykırımın yok ettiği etler, vücutlar değil hayatlardır aslında. Mutlu bir karı koca düğün gününde, keman çalan genç güzel bir kadın, torunu kucağında objektife gülümseyen beyaz saçlı büyükanne. İnsanlar yandı, hayatlar yandı o zulüm şehirlerinde aile albümleri ile birlikte. Umudu yok etmek istiyorsanız dünyada, ve kötüyseniz o kadar, ilk önce mutlu anıları alınmalı insanların elinden. Ve artık fotoğraflamanıza gerek yoktur kıyımı, kıyameti. Bir ırk bu acıda tazeleyecektir varolma azmini. Kimileri unutmayı istemeyecektir olanları, kalanlarsa daha bir hatırlayacaktır unutmak istedikçe. Acı kolay kolay kendini bırakmaz unutuşun ellerine. İnsanları yok ederken fotoğrafları da yok ederseniz boşaltırsınız hatırlama kutularını. Fotoğraflar olmadan akılda tutmak kolay mı mutluluğun bilgisini. Kaç nesil sonra öğrenir insan yeniden gülümsemeyi? Not: Tamamen aLıntıdr..!!

aynı zamanda o iyi anında geçmişte kaldığınıda düşünebilirsin. hızla yaşlandığını farkedersin bir an. ve bu az önce tekrar anımsadığın güzel duyguları bastıracak şiddette bir acı verir insana. -

iyi bi anında çektirdiğin fotoğrafa bakarak bence o anki duygularını da hatırlayabilirsin idris.

Fotoğrafları pek sevmem. Herhangi bir anmızı dondurmaktan başka işe yaramaz. Sadece görüntümüzdür kaydettiği. Duygularımızıda gösteremez. Gerçekte ne hissettiklerimizi. Hayatımın mutlu olduğum herhangi bir anınının fotoğrafını çektiğimde, ileride ona baktığım zaman hüzünlenmeyecekmiyim. Geçen yıllar oturmayacakmı içime. O yüzden eğer birşeyin fotoğrafı çekilecekse, bu üzüldüğümüz bir an olmalı. Ki ileride sevindiğimiz günlerde, o günlerin geçmiş olduğu için şükredelim. Tıpkı yahudi soykırımı gibi. Filistin'deki dram gibi. Bosna'daki savaş gibi. Bunlar resmedilmeli...