Benim Ayrılığım Eylülden Sonra Etrafımda savrulan gazeller arasındailerliyorum... Eylül yine geldi... Eylül;hüznün ayı, burukluğun, ayrılığın ayı... Sonbaharın doğaya kattığı tabloyu sevsemde seni sevemiyorum eylül. Ama istiyorum ki hiç bitme. Ben ayrılığın eylülden sonra yaşarım. Hep eylülde yaşanır, sanılır ayrılıklar, vedalar.. Doğrumu bu, insanın bakışından veda okunur mu?11 yıl öncesini düşünüyorum şimdi. Babamla olan vedamı.. Ayak bileğim burkuk olduğu için kalkıp gidemedim yanına.. Uzaktan, o çocuk yüreğimle babamdaki eylül bakışları gördüm. Herkesin beni küçük bir çocuk olarak gördüğü o yaşta ben babamın veda bakışlarına nasıl karşılık vermem gerektiğini düşündüm, büyük bir olgunlukla.. Babam bana bakışlarıyla veda ediyordu. Ona sessizce güle güle dedim. İçimde kocaman bir acı taşımaya başlamıştım. Biliyordum bu son vedamızdı babamla, babam artık yotu, olmayacaktı.. Etrafımdakiler feryat figan ederken ben gözyaşımı içime akıttım. Herkes çocuk olduğumu, olanları anlamadığımı sanıyordu. Oysa bende ağlıyordum, olanların farkındaydım, hem onlar farkında değildi ama babam ilk benimle vedalaştı.. Canım babamdan ayrılıyordum. Onu uğultuların arasından dudaklarımı hafifçe aralayıp, güle güle git babacım diye uğurladım. güle güle git babacım, seni çok seviyorum...

güzel bir yazı tşk... -