çok çok çokk güzel bir yazı çok duygulandım okurken.

Teşekkür ederim, "Mehmetçik" bölümüne taşıyorum. Gerçekten insanı duygulandıran bir yazı. Kolay gelsin.

Ellerine sağlık.. Bu yazıyı bizimle paylaştığın için teşekkürler.. alpi_09 En istikrarlı üye 2 Kasım 2007

ogrenim gordugum üniversitenin forumunda bi hocamız eklemıs okurken cok duygulandım ve cok hosuma gitti sizlerle paylasmak istedim.. Sabah Yıldızları Kalemin yazmakta zorlandığı, sözün bittiği anlar vardır. Kalbe sanki bir mızrak saplanır, dil susar bir yanardağ halini alır içimiz. Acılarımızı, hüzünlerimizi tek başımıza taşımakta zorlandığımız, elemimiz bir yüreğin karı değil, paylaşalım dediğimiz günlerdeyiz. Senaryodan senaryoya atlarken, oyun içindeki oyunları, derin planları çözmeye uğraşırken bizler; onlar, vatan uğruna nice bin ağıtların ötesinde bir pusuda, bir gece yarısında verdiler canlarını gözlerini kırpmamacasına. Yaşanmışlıklarından çok yaşayacaklarını geride bırakarak gittiler. Kocaman yüreklerinde taşıdılar acıyı da özlemi de. Son bir kez şöyle bir kere bakamadan gökyüzünün aydınlığına, son bir kez bakamadan sevdiklerinin gözlerine, annelerin yüreklerine acılar salarak gittiler. Öyle bir ses bıraktılar ki geride anaların yüreklerine bir dağ yıktı, günler bir inme gibi indi üstlerine... Onlar da acılarını "Vatan sağ olsun." Diyerek içlerine attılar. Düşünmeden hiçbir şeyi, her şeyi geride bırakmayı göze alarak koyuldular yollara. Kimi zaman gecenin en karanlık anında feda ederek uykularını, kimi zaman bir şafak aydınlığında, kimi zaman güneşin en tepeden indiği bir zaman diliminde yollara düştüler. Gonca gül gibiydiler henüz açılmamış. Öten baykuşlara inat onlar gül habercisiydiler. Hayalleri, sevgileri vardı yüreklerinde bitimsiz. Sonbahar yağmurları böyle güllere gebedir iner gökyüzünden bahçelere sağanak sağanak, iner korkusuzca. "Korkma seni gölgeleyemez / Karanlığın öbekleri/ Seni örseleyemez/ Sabaha kadar havlayan/ Şerrin köpekleri/ Çevrende halkalanmış /24 saat nöbette/ Peygamber ocağının bebekleri/ Yeryüzü melekleri / Kahraman / Asker tüfekleri. Yaşatmaya değil öldürmeye inanmış, diriltmeye değil söndürmeye kanmış bir takım eli silahlılar gül bahçesine girdiler, tarumar ettiler gülleri. Bilemiyor, göremiyor, hissedemiyorlardı. Göremezlerdi de... Sonsuzluk şerbetini içmeyi nereden bileceklerdi, nereden bileceklerdi gül devşirmeyi, gül bahçelerinden gelen o muştuyu, nereden bileceklerdi peygamber muştusunu... Bense, şehirlere dağların üstünden erip şehit gömleklerini peşinen giymiş diriliş bayraklarını taşıyan kahramanları anlatacaktım dilim döndüğünce. "Anlatacaktım ölümlerini bir bahar sonbahar eşliğinde Bir kış güneşliğinde Fakat baktım bu bir ölüm değil diriliştir Tabiatı aşan bir bildiriştir/ Ne güz ne sarı renk bu göçü anlatır Bu kan rengi bu kıpkızıl öçü anlatır Görünüşte kırmızı gerçekte yeşil Görünüşte öç hakikatte değil Faninin sonsuzla barışması Affın mağfiretle yarışması Yaprağın düşüşü değil bu toprağa Bir yıldırımın çarpışıdır dağa sonbahar değil ilk bahardır Ölümden sonra ölümsüz hayat vardır bulutlar açılır güneş çıkar Yağmur taneleri inci tanelerine dönüşür deniz çalkalanır saçar ortaya hazinesini Anladım onlar ölmediler Ölüm adına Ölüm maskesini takınarak dönüştüler bir ışığa"