insanlar mala mülke fesatlıha özen gösteriyorlarsa askın ne sucu var bunca yazıya gerek yok paylasımın için sahol bir lafta öetleyim PatRoN.

evet evet tam anlamıyla bu sadece okuyarak olmaz yaşamak lazım diyorum

Aşıkmısın dildem?

vallahi pek sıkıntılı bir iş, aşık olsan bir türlü olmasan bir türlü

ask gelici geçici birşey gencler sarılmayı öpüşmeyi ask sannediyor buda aklıma geldi yazayım dedim

insallah dedihin gibi kucuk kesimdir ama kordondan geçiyorum hafta sonları pek kucuk kesim gözukmuyor abazalar çimlere yayılmış dombaylar gibi resmen

Aşkın elbette bir suçu yok. Her "değeri" kirletip yozlaştırdığımız gibi aşkı da bu hale getiren bizleriz. Malum artık; Günümüz Ferhat' ları dağları değil "internet sitelerini" deliyor Şirin' lerine kavuşmak için Kavuşmak, buluşmak da çok basit, hızla tüketmek, bitirmek ve kaybetmek de bir o kadar kolay haliyle. Hayatın her yerinde geçerli olan bir kuraldır "Kolay elde edilen çok kıymetli görülmez çünkü emek istemez ve kaybetmek de kolay ve basit görülür" Hayır, elbette; Gerçek aşkın hiç bir suçu yok. Orada öylece duruyor. "Ulaşabilene" ve onu "Yaşamasını" bilene

ben okuyorum ama hiç etkilenmiyorum baba ne duygusuz adamım be

ee gülü seven dikenine katlanırmış yinede aşık olmak güzeldir kolay elde etmek hakkındaki düşüncelere katılıyorum ama bence eksiklik yani yapılan elindekinin kıymetini bilmemekle alakalı aşk yapmak diyorlar evet ama çok küçük bir kesim tüm gençliği harcama öğrenecekler abisi -

Aşkın Ne Suçu Var? Yağmur yağıyor. Camlar gibi buğulanıyor kalplerimiz. Bir yanımız aşkı özlüyor, öte yanımız yalnızlığına sarılmış; hangi tarafı bıraksak düşecek gibiyiz. Yağmur yağıyor ve biz kapalı yerlerde bile ıslanıyoruz. Kahvemi yaptım, pencerenin kenarına oturdum. Yağmur damlalarının seslendirdiği şarkıyı dinliyorum. Doğanın ne güzel bir melodisi var. Hiçbir beste ondan daha büyüleyici olmuyor. Yalnız bir gecenin içinde, yalnızlığımla mutlu oturuyorum. Kimseye ihtiyacım yok ama aşka hep muhtacım. Ne büyük bir kavgamız var diye düşünüyorum. İlişkiler yürümüyor, hepimiz birilerini sevmek istiyoruz. Bir türlü beceremiyoruz, neden? Suçu karşı cinse atmak işin kolay tarafı, bana da sorsanız bir dost sohbetinde, muhtemelen erkekleri suçlarım. Aklıma ilk gelen cümle yine erkeklerle ilgili olur ancak gerçeğin kendisi de böyle mi? Aşkın Ne Suçu Var? Bir arkadaşım ne kadar kirlendiğimizden bahsetti, artık kadınlar mı erkekleri yoldan çıkarıyorlarmış, yoksa tam tersi miymiş, karar veremiyormuş. İlk taşı onlar attı dedim. Öyle ya, baba evinden gözü açılmadan çıkan kız, ilk kazığını nerede yiyor? Kocanın ihanetinden, umursamazlığından, şiddetinden, kimliksizliğinden, değer vermeyişinden ya da sebep neyse ondan canı yanan kadın, ayrılıp dışarı çıktığında, dünyanın nasıl işlediğinden haberdar değil ki! Bir iki bıçak yarasını da sokakta aldıktan sonra dönüşümü başlıyor. Sonra o da diğerleri gibi oluyor, o da can acıtıyor, o da çıkar için kullanmaya başlıyor. Doğru olduğunu düşünmüyorum elbette, ama şöyle bir gerisine bakarsan kendini bozan kadınların, arkasında hep bir erkeğin parmak izi duruyor. Yani ilk taşı onlar attı. Şimdi geldiğimiz noktada durup biraz etrafımıza bakarsak, göreceklerimiz hiç hoş olmayacaktır. Kim kimi daha fazla kazıklar, daha çok aldatır, en fazla kim ağlatır yarışına girmişiz. Birkaç ayı doldurmuş beraberliklere neredeyse madalya takacağız. Bu kadar kirlendiğimizi nasıl fark edemedik? Kimse suçu aşka atmasın, aşk olduğu yerde mucizeleriyle duruyor. Biraz küsmüştür mutlaka ama gerçekten sevmek isteyen ve bunun için mücadele edenlerin hep yanındadır aşk. Aşk bitti diyorlar, artık aşk mı kaldı diyorlar. Aşk bitmedi, biten bizleriz! Ruhlarımız çirkinleşti, sevmekten korkanlar gün geldi kendi korkularında boğuldular. İntikam peşinde koşanlar, savaş maskesi gibi yüzlerine sürdükleri siyahlıkların içlerine işlediğini anlayamadılar. Birbirimizi tükettik, kemirdik, didikledik. Yoruldu aşk peşimizde nafile bir çabayla koşmaktan. Aşkın bunda ne suçu var? Değişmek zorundayız. Sevgiyi, paylaşmayı, değer vermeyi, kadir kıymet bilmeyi, verdikçe çoğalmanın keyfini hatırlamak zorundayız. Sahte sevişmelerle kirletilmiş bedenlerimizi, yalanlarla renklendirilmiş ruhlarımızı, yükseklere taşıdığımız ama boşlukta ve her an düşmeye hazır bekleyen egomuzu yenileyip, kendimizi tekrar ve inançla sevginin kollarına bırakmalıyız. Ancak o zaman kurtulur zincirlerinden aşk ve belki tekrar çıkar ortaya saklandığı yerden Eros. Belki o zaman havada savrulup duran bir ok bulup önüne atlamaktansa, kalbimize saplanmasını seyrederiz aşkın. Yeniden ve belki. kaynak

Yine de aşk güzeldir dostlar, Akıl ümitsizlik yolunu tutar mı hiç? Aşk gerek ki o yana başını ayak etsin de koşup gitsin, Hiçbir şeye aldırmayan Aşktır, akıl değil... Akıl, fayda elde edeceği şeyi arar, Aşk yılmaz, yanar-yakılır, erir, utanma-sıkılma nedir, bilinmez... Değirmen taşının altındaki buğday gibi O da belalara düşer de gık bile demez Öyle pek yüzlüdür ki ardına dönmez bile... Gönlündeki fayda arama isteğini öldürmüştür O... Varını-yoğunu ortaya döker, oynar, yutulur, kar aramaz... Allah'tan aldığı gibi hepsini gene Allah'a verir. Aşk mezhebinde her şey AŞK'a kurbandır. Hz. MEVLANA

Sırıksıklam demek böyle oluyor, tşkler güzel paylaşım ersan.