Haklisin eskiyi yasatmakta lazim bu arada hala genciz genciz derken yaziyi okuyunca insan yaslandigininda farkina variyorbir zamanlar, eskiden vs.. diye basliyan cumleler kurmaya baslayinca insan yavas yavas yaslandigininda farkina variyor

Eski günler güzeldi, ancak sadece eskiyi anmakla olmuyor. Technogirl

Yazıyı Baştan Sona Okudum... Çok ManaLı... Emeğine SağLık y.

Hey gidi hey!!! Neredeeen nereye geldik milletçe. Ve nereye gidiyoruz!!! E-biz de üç otuzumuzda değiliz yani! Bizim çocukluk, genç kızlık yıllarından bu yana asırlar geçmedi ya! Biz öğrenciyken, yine Süleyman Demirel vardı, Deniz Baykal vardı, Ecevit'ler, Sezen Cumhur Önal, Türkan Şoray, Fatma Girik, Hülya Koçyiğit vardı. Filmlerde Türkan Şoray güzel gözleri ile süzülür, dolgun dudaklarını kımldatır, karşısındaki Cüneyt Arkın'ı perişan ederdi. Fatma Girik kah salon kadını, kah köylü kadınıydı ama o hep "erkek Fato"ydu. Hülya Koçyiğit, o yıllarda icat ettiği kendine has bir şekilde yayalana yaylana koşar, nedense hep başını yana eğip, hülyalı hülyalı yere bakarak konuşurdu. O zamanlar filmlerin çekildiği yemyeşil ağaçlı tepeler, ağaçlarla dolu orman yolları vardı. Filiz Akın evin şımarık kızı olarak, Boğazdaki yalısının önünden denize girer, Türkan Şoray sevgilisiyle sürat teknesine binip, Boğaz'ın pırıltılı mavisinde saçlarını uçura uçura kahkahalar atar, bir elini gözüne siper edip, karşı sahilleri seyrederdi. O zaman da aşklar yaşanıyor, gençler flört ediyordu. Flörte "çıkmak" denirdi. Bizler de "çıkardık" hoşlandığımız "çocuklarla"... Dansa, sinemaya, tiyatroya, grup halinde gezilere giderdik. Yine miniler, bikiniler giyiyorduk, yine saçlarımızı sarıyor, hafif makyaj yapıyorduk. "Çıktığımız çocuklarla"sinemaya gittiğimizde sadece el ele oturur, dans ederken en fazla yanaklarımız birbirine değerdi. Yolda aramızda mesafe bırakarak yürürdük. Neme lazımdı, birileri görüp, anne-babamıza haber uçururdu falan! Bizler de yalanlar söylüyorduk. Söylüyorduk da ne yapıyorduk! Filan arkadaşta ders çalışıyoruz deyip, hafta sonu, o da gündüz vakti, iki-üç saatliğine diskoteğe giderdik, Yavaş şarkılar çaldığında hemen kalkıp, yanak yanağa dans ediyorduk. Hızlı müzik çaldığında ise, yerimize dönüp, el ele oturup, biz kızlar meyve suyumuzu içerken, onlar da votka limonlarını yudumluyorlardı. Öyle boyacı küpüne düşmüş gibi, apikurya maskarası misali makyaj yapmazdık. Saçlarımızda ne lehimli ekler, ne de çıtçıtlı ilaveler vardı. Geceden kendimiz sarardık saçlarımızı. Bir yere giderken de, o da ancak lise sondayken, hafif makyaj yapmamıza izin vardı. Paralı okulda okuyordum, Okulda çok zenginlerin, siyasilerin çocukları vardı. Ama kimsede öyle "marka" merakı falan yoktu. Kimse kimseden daha şık gibi görünmezdi yani. Evlerde doğum günü partileri yapılırdı. Çörekli-börekli, pastalı çaylı, meyve sulu masalar, daha önce anneler tarafından hazırlanır, parti saati geldiğinde de bizler tarafından talan edilirdi. Teypte yada pikapta çalan "yabancı şarkılarla" "adam gibi" dans eder, göbek falan atıp, gerdan kırmazdık. y.

Ahlak iflasta 2 İçimizde tek tük sigara içen oğlanlar vardı. Biz kızlar da içimize çekmeden birkaç nefes alıp hemen püfff diye dışarı üflerdik dumanı. Çünkü çoğumuz için sigara içmek sadece "büyümek" demekti. Hepimiz de bir an önce "büyümek" istiyorduk. Eğlenmek, müzik dinlemek için "gazinolara" gidilir, Zeki Müren, Gönül Yazar, Behiye Aksoy, Neşe Karaböcek, Gönü Akkor, Emel Sayın, Sevim Tuna, Ajda Pekkan dinlenirdi. "Barlar", konsomatrislerin çalıştığı, erkeklerin "felekten bir gece çalmak" gittiği danslı, müzikli ve ailelerin girmediği yerlerdi. Aileler genellikle Pazar öğle yemeği için Uludağ Kebabı, İskender Kebabı, lahmacun yemek için kebapçılara giderler, bazen de birkaç yakın aile bir araya gelerek güle söyleye kebaplarını yerler, oradan herkes evlerine giderlerdi. TRT'den başka televizyon kanalı olmadığından, TRT ne gösterirse onu seyrederdi herkes. Hatta gece yarısına varmadan İstiklal Marşı eşliğinde göndere çekilen Türk Bayrağı da seyredilir, ancak "Televizyonunuzu Kapatmayı Unutmayınız" yazısı çıkınca, uzaktan kumanda aleti henüz olmadığından, kalkılıp televizyonun düğmesi kapatılırdı. Haftanın her günü "Çarli'nin Melekleri", "Kaçak", "Mc Millan ve Karısı", "Komiser Colombo" gibi yabancı diziler yada yerli dizi "Kaynanalar" seyredilirdi. Bayramlarda öyle başka şehirlere "kaçmak" modası yoktu. İnsanların çoğunluğu evli evinde, köylü köyünde oturmayı tercih eder, aile büyüklerini, dostları, akrabaları, arkadaşları ziyaret edip, gelen misafirleri "ağırlarlardı." Beş dakika önce sizin ziyaret ettiğiniz aile, az sonra size gelir, adeta evcilik oyunu oynanırdı. Bayram öncesi dükkanlar, mağazalar, Bayramda da sokaklar kalabalık olurdu. Hali vakti nasıl olursa olsun, herkes bütçesine göre bayram öncesi, mutlaka giyime, gıdaya ait bir şeyler alırdı. Çocuklara birbirinden renkli, desen desen, Şık mendiller içinde bayram harçlığı verilirdi. Çocuklar, her gidilen evde ikram edilen şekerlerin yarısını mideye indirir, kalanını da eve götürüp biriktirirdi. Tiyatrolar, kışlık sinemalar, tanıdık yüzlerle dolup taşardı. Çünkü herkes çok sık sinemaya, tiyatroya gittiğinden, birbirine aşina olurdu. Yazlık sinemalara da konu-komşu toplanarak gider, film öncesi "Dünya Haberleri" izlenir, film başlayınca çekirdek çıtlanır, "5 Dakika Ara" verildiğinde de frigo buz yada Çamlıca gazozu alınırdı. Bisiklete binmek, tabanında dört küçük tekerleği olan paten kaymak genç kızların, oğlanları tercihi olurken, saklambaç, istop, yakan top gibi oyunlar da yaşı daha küçükler tarafından oynanırdı. Okulların önünde kağıt helva, pembe-beyaz renkli pamuk helva, üçgenlere bölünmüş tepsinin içinde kısa çubuklara dolanarak yenen rengarenk macun, çıtır çıtır kırmızı elma şekeri gibi şeyler satılır, okul civarındaki pastanelerde de acıbadem kurabiyesi, içi ballı beze, üzümlü kek, ekler pasta, piramit pasta, dondurma gibi şeyler öğrenciler tarafından rağbet görürdü. Çocukları, yaşları çok küçükse aileleri okula götürüp, getirirler, daha büyük çocuklar da kendi kendilerine okula gidip gelirlerdi, Evlerinden uzak okullarda okuyanlar da otobüse yada dolmuşa binerek okullarına giderdi. Okullar "sadece" bayram günlerinde tatil olur, öğrenciler yerine göre diz boyu karda veya, deli gibi yağan yağmurda da okullarına gidip gelirlerdi. Okullar hep aynı tarihte açılır, aynı tarihte kapanırdı. Evlenen çiftleri yıllar sonra gördüğünüzde de hala evlilikleri sürüyor olurdu. Bekaret önemliydi. "Çıkılan" çocuklarla öyle cumburlop yatağa dalma diye bir adet yoktu. Kızlar mutlaka "çıktığı çocuğun" ailesi, yada görücü gelen aileler tarafından "Allahın emri Peygamberin kavli ile" istenirdi. Önce "söz kesilir", sonra nişanlanılır, sonra "nikah kıyılır" evlilik olayı düğünle nihayet bulur, ondan sonra "ANCAK" "gerdeğe girilirdi". Halit Kıvanç, Orhan Boran gibi güzel Türkçe konuşan, dediği anlaşılan, anlattığına gülünen sunucular program sunarlar, programlara katılanlar kendilerini ille de kıçlarını, memelerini sergilemekle görevliymiş gibi hissetmezlerdi. Yakası, kolu bacağı açık kıyafetler de giyerler ama bunu vücutlarını teşhir eder gibi yapmazlardı. Televizyonun haber saatlerinde dünyadan ve memleketten "haber gibi haberler" verilir, haberlerin içine falan "reklamlar" girmezdi. Gösterilen diziler, filmler zırt-pırt reklamlarla kesilmez, böylece de filmlerin, dizilerin içine edilmezdi. Özel yaşamlar insanlara ait olurdu. Artistlerin yaşamlarından kesitler abartılmadan haftalık dergi ve gazetelerde yer alır, gazeteciler, artistlerin evlerinin kapı önlerinde, eğlence yerlerinin kapısında sabahlamazdı. Çok şık, zarif, uzun, kanat benzeri kuyruklu arabalarla, rengarenk WosWos'lar trafikte süzülür, kaldırımlarda da sadece insanlar yürürdü. İnsanların çoğu balkonlarına, bahçelerine çiçekler eker, yemeklerinin artıklarını çöpe dökmez, mahallenin kedilerine, köpeklerine verirlerdi. Çok samimi olmasalar da aynı mahallenin, hatta aynı semtin insanları birbirleriyle merhabalaşır, sokakta ayaküstü sohbet bile ederlerdi. Yaz gecelerinde, balkonlarda, bahçelerde oturmak hani neredeyse adet gibiydi. Çaylar demlenir, evde sıkılmış limondan yapılma buz gibi limonatalar içilir, kahkaha sesleri yükselirdi. Çocuklar büyüklerine karşı saygılıydı. Otobüste onlara yerlerini verirlerdi. Okulda yaramazlık, hatta azgınlık yaptıkları anlarda bile, yanlarından öğretmenleri geçiyorsa, mutlaka kendilerini toparlar, yeniden azmak için en azından öğretmenlerinin geçip gitmesini beklerlerdi. Anneler-babalar ne kadar harçlık verirlerse, çocuklar onunla yetinir, "Onu da al, bunu da al. Falanın şusu var, ben de isterim." diye huysuzlanmaz, harçlıklarını idareli kullanırlardı. Ya şimdi?"Marka olmazsa giymem" diye dayatan çocuklar... TV'lerde seyrettikleri "çarpık hayatlara" özenen gençler... Kolay yollardan çok para kazanmanın yollarını seyrederek, dinleyerek öğrenip uygulamaya kalkışan gençler... On üç-on beş yaşlarında gece yarıları TV'lerde seyrettikleri gibi giyinip, eğlence yerlerinde bel büküp kalça kıvıran gençler... Ellerde sigaralar... kadehlerde günün modası olan içkiler... Bir gecede bir yerden çıkıp diğer eğlence yerine koşturanlar... Buralarda tomarla harcanan paralar... Öte yanda yiyecek doğru dürüst ekmek bulamayan... değil her bayramda çocuklarına, kendilerine kıyafet almak, çocuklarının okul kıyafetlerini güçlükle tamamlamaya çalışan ebeveynler... her Ramazan çoğalan iftar çadırlarında bir ay için bile olsa, bedava sıcak yemek yiyebilmek için kuyrukta bekleyenler... Okul kaplarında rengarenk uyuşturucu haplarını gençlere satmak üzere bekleşen akbaba satıcılar... gençler için organize edilen ve çok ucuza uyuşturucuların satıldığı, seks kokan partiler... mütevazı pastanelerin yerini alan, gösterişli kafeler, barlar... denizin, plajların yerini alan havuzlar... Öğrencileri kapı önünden alıp, okula getirip götürürken yolları işgal eden, sabahları ve okul çıkışlarında trafiği arap saçına döndüren otobüs misali minibüsler... Kaldırımları istila eden saygısız arabalar... Caddelerde, trafiğin içinde yürümek zorunda kalan yayalar... Kara suratlı, kara camlı, dağ yollarında, arazilerde gitmek üzere yapılmış, dev gibi lastikli zenginlik göstergesi arabalar... Birbirini tanımayan komşular... Aynı apartmanda yaşayıp, hiç selamlaşmayanlar... Üç-dört günlük bayram tatillerini dokuz-on güne çıkaranlar... Yarım gün kar yağsa, hemen tatil edilen okullar... Ha bire tatile çıkmaya alışıp tembelleşen, okullar açılınca mutsuz olan çocuklar... Çocuklara "YANLIŞ" Türkçe aşılayan bozuk Türkçeli reklamlar... Türkçe adı olmayan mağaza, kafe, restoran, barlar... - y.

ahlak iflasta 3 Çok kısa süren, çıkar ilişkilerine dayalı birliktelikler... reklam kokan göstermelik aşklar... Yedikleri dayakları, nasıl taciz edildiklerini, nasıl iğfal edildiklerini ekranlarda gayet rahat anlatan varoş kadınları... aile içi sırlarını kameralar önünde bağıra-çağıra anlatanlar... birbirlerine TV ekranlarında hakaret edenler... Hiç tanımadığı program konuğunu azarlamayı kendi hakkıymış gibi gören seyirciler... Birbirine benzeyen sıkıcı diziler... Dizilerde; bilmiş çocuklar... her işe burnunu sokan hizmetçiler... zangoç gibi sert ve acımasız aile büyüğü kadınlar... Patlayan tabancalar... bombalar... mide bulandırıcı işkence sahneleri... Aynı tip estetikli... saçlarından kaşlarına, memelerinden, dudaklarına kadar birbirlerine benzeyen "ANDROİD" tipli kadınlar... aynı tipte giyinen, aynı tarz sakal bırakıp, aynı şekilde saç tıraşı olan genç adamlar... artık haftanın sadece birkaç günü oynadığı halde bir türlü dolamayan tiyatro salonları... bir avuç seyirciye film oynatan sinemalar... Bir yandan dikilp, diğer yandan kesilen ağaçlar... çiçeksiz, döküntü dolu sevimsiz balkonlar... çiçeksiz bahçeler... ha bire kazılan yolar... değil yemek artığını vermek, zavallı sokak kediciklerine, köpeklerine kötü davranan sevgi yoksunu insanlar... kirlenen, kirletilen, mavisi eksilen denizler... betonlaşan sahiller... git gide imara açılıp, yakılıp yok olan ormanlar... çıplaklığı normal hale getirenler... memelerde, popolarda yakın plan gezinen kameralar... kapkaççılar... adi hırsızlar... banka boşaltan "büyük" hırsızlar... rüşvetçiler... rantiyeciler... reyting derdinde olanlar... sabun köpüğü şöhretler... bir varmış bir yokmuş misali ünlenip, sonra unutulup kenara atılan bunalımlı yarışmacılar... tacizciler... uyuşturucu batağına saplananlar... şiddet uygulanan küçücük çocuklar... şiddet mağduru ünlü-ünsüz kadınlar... Ne olacak bu gidişin sonu? Kim temizleyecek kirlenen genç gözleri, kirlenen genç kulakları, körelen genç duyguları? Kim bu iflasa dur diyecek? Kim?... fusun onalin bir yazisi uzun zaman once bir yerde okumustum cok hosuma gitti saklamisim pc ye ne zaman okusam derin bir ah cektirir sizlerle paylasmak istedim.. -

emek vermişsiniz saygılar.

Güzel çalışma emeğine sağlık paylaşım için sağol