gittim ama hep üstüne gittim yani kaçmadım... savaştım bazen kazandım bazen yenildim... ama kaçmadım...

Siz hiç gittiniz mi ya da gitmek istediniz mi? Yollara ya da başka diyarlara emanet etmek istediniz mi kalbinizi ve kendinizi? Büyük çoğunluğun içten bir 'Evet' diyerek cevap verdiğini tahmin edebiliyorum. Kiminle konuşsam bu aralar 'Her şeyi bırakıp başka bir yere gitme isteği'nden bahsediyor. Hayatından hoşnut olan yok. Hemen hemen herkes gitmek, uzaklaşmak istiyor bulunduğu ortamdan. Mutlu olan da mutsuz olan da... Mutsuz olanın gitmek istemesini anlıyorum da mutlu olanın gitmek istemesini anlamıyorum. Sanırım onlara da mutluluğun, huzurun, rahatlığın, her şeyin yolunda olmasının verdiği durumun, bu monotonluğun kendine batması nedeniyle... Halbuki bu saydıklarıma, mutluluğa ulaşmak için didinmez mi insan hemen hemen tüm hayatı boyunca? Bunlara ulaşınca da... Bir süre sonra bunları bırakıp gitmek ister. Alıp başını gidecek kadar cesur başlarken, bir sebebi olsun ya da olmasın yerinde durup, gözüpek savaşma kalıcılığına yenilir bu istek. Kalmanın onuruyla gidememenin burukluğu boğuşur içinizde bu kez. Alıp başını gidenler yok mudur? Vardır elbet ama çok azdır gidebilenlerin sayısı. Genç, orta yaşlı fark etmiyor, kim olursa olsun... Gidemeyenler çoğunluktayken... Gitmek istemeye rağmen bir türlü gidilemez. Belki alışkanlık, belki güvende olmanın verdiği huzur, hayatın yolunda olmasına sebep olan bu monotonluk ya da sıradanlığın sağladığı tekerrür, gitmeye çok kolay engel olabiliyor. Aslında o an kuş olup özgürce uçmak yerine kök salıyoruz bulunduğumuz ortama; kendimize ve de hayatımıza ihanet ederek. O istek içimizde filiz vermişken her şeyi olduğu gibi bırakıp gitmek aşk, bu durumda orada kalmak kendine ihanetidir insanın. Gitmek için bir sebebiniz olmalı. Yeni bir hayat, yeni bir başlangıç, farklı arayışlar, heyecanlar, dünyayı keşfetme isteği ya da kalbinizi çarptıracak, size hayatta olduğunuzu hissetmenizi sağlayacak neden ya da nedenler olmalı bulunduğunuz yerden gitmeniz için. Uğruna savaştığınız şeyler nihayet bulmuyorsa, sevilmediğinizi hissediyorsanız, çevrenizdekiler sizi anlamıyorsa, başarınız göz ardı ediliyorsa, güvendiğiniz dağlara karlar yağıyorsa, hayat mücadelenizde önünüze hep engeller çıkıyorsa... Ya da çok değer verdiğiniz insanlardan çok değil aynı değerin onda birini bile göremiyorsanız, aynadaki gülümsemenize inat gözlerinizdeki hüzün o gülümsemenizi alt ediyorsa, kalabalık bir ortamdayken bile yalnızlığı ta iliklerinizde hissediyorsanız, her şeye rağmen mutlu olmak için çırpınadururken içinizi bir şeyler üzüyorsa gitmelisiniz tabii. Hem de hemen, arkanıza bile bakmadan... Gitmek değil aslında zor olan, yaşadıklarını geride bırakmaktır, insana yürek ağrısı yaşatan, insanın yüreğini burkan. Gitmeyip kaldığı vakit de kendi kalbi olacaktır burkulan, belki de bir hayat boyu. Geceleri yastığına sarılarak ağlayıp sabah uyandığında yüzünde gülümsemeyle hayata devam ederek... Sahte bir gülüş ve mutlulukla en başta kendini kandırarak günleri tamamlamak... Nereye kadar? Öyle bir zaman gelir ki o sahte gülüşle beklenmedik bir anda çığ büyüklüğünde bir ağlayış yer değiştirir. Biriktirdiğiniz gözyaşlarınızın gözlerinizden değil de kalbinizden taşıp çağlayanlar gibi coşup önünde ne var ne yok çarpmasına, bu çarpışlarda önüne çıkan anıları da kendinizle beraber içine alıp sürüklemesine tanık olursunuz. Bu tanık oluş sonrasında sular çekildiğinde ortaya çıkar uzun bir süre sahte gülüş ve mutlulukla bastırmaya çalıştığınız içinizdeki o gerçek kişi. İyi de bir hayat boyu çekilmez, yaşanmaz ki bu ızdırap. Gereken yapılmazsa tozunu ne kadar yutmuş olursanız olun, bu sahne ummadığınız zamanlarda defalarca tekrarlanır. Bu sahnelerin her tekrarlanışının sonrasında takılıp, yere düşersiniz. Avuçlarınız, dizleriniz, kalbiniz kanar yaşamınız boyunca, perdeyi kapatana kadar. Sorarım hayat boyu çekilir mi bu? Tabii ki hayır. İşte o yapılacak olan tek şey ne? Yapılacak olan şey çok bariz. Gitmek. Gitme zamanı geldiğinde cesaretinizi toplayıp gidin. Nereye olursa olsun... Giderseniz bir kez külleri savurursunuz, sonra o küllerle yeniden başlarsınız ama gitmezseniz bin kat sürünürsünüz. Hatırlayın ve bilin ki sürünmek ölmekten bin kat beterdir. Gidiyorum. Buluttan ayrılıp da düşecek olan yağmurun kederiyle, zamanında kalbime kök salmış olanın yaşattığı buruk ve yarım kalmış anıları sarıp yaralarıma, ağaçların köklerini toprağa saldığı gibi sevgimi ve aşkımı o kalbe bırakarak.

ben çok gittim.. bazen "kalmaktan beter" oldum, bazen için öyle burkuldu ki gözlerim yaşardı, bazen öyle bir gittim ki rüzgar gibi geçti.. ama her gidiş yeni kalışları sorgulatır insana.. gittiğin yerde bir süre sonra gidişlere hazırlayacak seni.. bu sebeple kaçmak veya gitmek boşuna... kalmak ve savaşmak akıllıca olan.. neden akıllıca? giderken kurtulamazsın kaçmak istediğin şeyden. çünkü o zaten sendedir.. senin içindedir..

ver coşkuyu ver ver.

valla ne yalan soyliyeyim bende gitmek istiyorum ama şartlar ve imkanlar el vermiyor işte ne yaparsın... güzel bir yazı paylaşım için sağol

Arkana ßile ßakmadan Gitmek İstiyorsun Ama Şartlar İmkanlar El Vermiyor... Çok Düşündüm Gitmeyi Ama Olmuyor... Gül Çok Damardan Girdin Yaa Nereye Kadar?...

"Buralardan gitme, buralar gitsin sen gitme" felsefesini uyguluyorum ve çok mutluyum, hiçbirşey benden değerli değil ve asla yılmam. sonuna kadar savaşırım, kaybettiklerim benim için yenilgi değil aksine güzel bir tecrübedir

gitmek istesem de gidemiyorum... ©@

.: SEN GİTTİKTEN SONRA :. Ve sen gittin öylece ardına bakmadan hayatıma nasıl apansız girdiysen öyle aniden gittin... sen gittin ya bir daha ben ben gibi olamadım. En çok gülüşümü beğenirdin derdin ya gözlerin de gülüyor sen gülünce gülüşüm kurudu gözlerimin ışığı söndü.. sen bana ne yaptın yada ben sana ne yaptım da böyle insafsız açıklamasız rüyamda görsem imkansız bir terk edilişi hakettim. Ya sen çok insafsızdın yada ben çok anlayışsız bir türlü anlamlandıramadım. Günlerce yemedim içmedim hani kızdırmak için beni azcık göbeğim çıktığında tombiğim derdin ya bir deri bir kemik kaldım. Senle tanıştığımızda bırakalı bir yıl oluyordu sigarayı yine başladım.. Her gece unuturum sanıp sanıp içtim her ayıldığımda yanıldığımı bir gün önceden daha çok canımın acıdığını hissettim insan aşktan nefes alamaz olur mu? Alamadım ev dar geldi sokağa vurdum kendimi sokaklar evler caddeler üstüme yürüdü öyle kaplamışsınki bu şehirde her yeri koca izmir bana dar geldi. içimde ki boşluğun büyüdükçe ben küçüldüm. Her gördüğünde başını her çevirdiğinde ben eridim. Sen yanımdan geçerken aptal gibi umrumdaa bilee değilsin edası takınırken kendimden en çok da senden nefret ettim. Sen gittikten sonra ben yine sahile çıktım kokoreççimizden yine çeyrek kokoreç aldım sahilde çimlere oturdum yedim. senin beni eve bıraktığın yollardan gidip geldim eve, tırnaklarımı uzatmamı sevmezdin hiç uzatmadım, kısa saçlı kız olmaz derdin saçlarımı uzattım. Tüm aşk şarkılarını ezbere bilir oldum. Sen bana dönersin bensiz yapamazsın sandım ama sen dönmedin. Senle başlayıp senle biten cümleler kurdum her tanıştığımı senle karşılaştırdım hepsi senden iyiydi belki ama ben seni silemedim. Her arkadaşım bilir oldu seninle ilgili her hissimi defalarca adını söyledim sabahlara kadar... her yeni güne allahım geri dönsün diye başladım. İş yerinde her sabah seni görürüm umudu ile karşılaştığımız bakkaldan asla yemediğim ıvır zıvır aldım. Akşamları servise binerken kendi servisine değilde başka servise her binişinde demek yeni biri var onun yanına gidiyor diye sabahlara kadar ağladım. gece yarıları uyanıp aniden göz yaşları içinde sırf sesini duymak için telefon edip sesini dinleyen bendim. Ne zaman bir sevmek hikayesi dinlesem sen geldin aklıma Hiç kimsenin gözleri seninki gibi değil hiç kimsenin bakışı seniki gibi değil sesi soluğu kokusu dokusu dokunuşu öpüşü adımı söyleyişi. Sen gittin sanma ki benim için bittin ben seni öyle çok büyüttüm kii içimde kendime yer kalmadı bende... Bende bir bana yetecek kadar sen var sadece bir de yaşadıklarımız ömrümde bir daha yaşarmıyım böle duygular bilmiyorum ama sonu böle olacaksa yaşamam eksik olsun. Unuturum diye bekliyorum unutamıyorum. hala içimde bir umut dönmene dair yazarken bile aptalca olduğunu bildiğim bu fikir hayata bağlıyor beni. Ben seni çok özledim sana masalllar anlatmayı nohut çocuklarmızı, alfabeyi iktisatlı kullanışını, güldüğünde dudaklarının yukarı kıvrılışını, yemek yapmanı, ağa modundaki kasıla kasıla yürüyüşünü, çikin sevgilim demeni, saçlarını düzeltişini, göbeğini öpmeyi, sakallarınla oynamayı, sana nazlanmayı, seni kızdırmayı, göğsüne yatmayı, saçlarımla oynamını, türk filmi çevirmemizi, sus gari diyişini, kısaca ben seni çok ama çok özledim. Biliyorum Bir daha bir sen gibi sen olmayacak hayatımda Ama sen şunu bilmiyorsun ki bir daha bir ben gibi seven çıkmayacak senin karşına benden gittim bittim vücudum taşımıyor artık beni ben sensizlikten öldüm sen bi dönüp bakmadın iki dünyada ahım peşinde derdim çoktan ama dilim varmıyor Çünkü ben seni bu dünyada kimsenin sevemiyeceği ve senin bunu asla anlayamayacağın kadar çok sevdim. Umarım bu seni son anışım olur bir daha adını anmak istemiyorum seni görmek istemiyorum. ya sen bitmelisin ben de. ya da ben bırakıp gideceğim bu hayatı...

buda çok güzelmiş

insan yanında kendini de götürüyorsa hiç bir gidişin anlamı yoktur... kendini de yanında götürürsen anılar sürekli kafanın içinde dolanıp durur unutmaya çalıştığın bütün düşünceler kendinle başbaşa olduğun için daha da açık bir şekilde karşına çıkar yüzün sebepsiz yere belkide anlatamayacağın bir sebeple dışarı doğru dönüktür hep pencereden dışarı... gözlerin telefonunda yüzün dışarıda hüznün kalbinin tam ortasındadır... ve her telefon zilinde her kapı sesinde eskilerin tekrar karşına çıkacağından korkarsın belkide korku değilde heyecandır bu belkide özlem belkide nefret... titreyerek açarsın nefes nefesesindir eskilerden kimse değildir rahatlamışsındır ama içinden de keşke dersin keşke... ... her gidiş yeni bir başlangıcın, her başlangıç yeni bir bitişin, yeni bir gidişin habercisidir ve her gidiş yeni bir kendiyle yüzleşmeyi gerektirir dayanılacak son sınıra kadar... ve son sözü imzama bırakıyorum Dereler ve bitkiler gibi, ruhlar da bir başka yağmura gerek duyar: İnanç, yaşam amacı. Bunlar olmazsa, beden yaşamayı sürdürse bile ruh ölür; o zaman insanlar şunu söyleyebilir: "Burada, bu bedenin içinde, vaktiyle bir insan varmış"...