Ne zaman şeylerin gerçeği değil de gölgeleri görünse, 'duyular dünyası'nın arkasında bir başka gerçeklik olması gerektiğine inanan Platon gelir akla. Düşüncesinin ana temasını oluşturan "İdealar" dünyası, "İdealizm" kavramı, "maddeciliğin" karşıtı anlamında felsefenin kutuplarından biridir. Dünya görüşüne göre, olumlu ve olumsuz anlamlandırılan bir kavram olan idealizm, günlük konuşma dilinde sık sık kullanılır. "İdeal İnsan" deyince, ulaşılması güç bir mükemmellik, bütünlük-tamlık akla gelir. Platon, doğadaki her şeyin "değişken" olduğunu ileri sürmüştü. 'duyular dünyası'na ait olan her şey, zamanın yok edeceği maddelerden oluşmuştu. Ama her şey, aynı zamanda "mutlak" ve "değişmez" bir biçimden doğmuştu. Platon bu gerçekliği "İdealar Dünyası" olarak tanımladı. Ona göre "İdeal İnsan" yaşadığımız dünyada değil 'İdealar Dünyası'ndaydı. Mağara benzetmesini, idealar kuramını daha iyi açıklamak için tasarlamıştı. Şöyle diyordu: İnsanlar bir mağarada zincirlenmişlerdi. Yalnızca mağara duvarına vuran gölgeleri görüyor ve bunları gerçek zannediyorlardı. Aralarından biri zincirlerinden kurtulmayı başardı ve mağaranın dışına çıkarak gerçek dünyayı gördü. Geri döndüğünde, ışıktan gözleri kamaştığı için eskisinden daha aptal görünmekteydi. Bu yaklaşım gerçekliğin asıl özünün; değişmez olan, zaman dışı olan idealarda ya da ideaların nesnel alanında araştırılması gerektiğini dile getiriyordu. Bilgi duyuların algısı ile mi ediniliyordu? Yanıtı "hayır" dı. Bilgi "idealar" dünyasından derlenirdi. Ama "idealar" 'duyu'larla kavranamazdı. İdeaları ancak akıl yoluyla, akıl gözüyle görüp bilgilerini edinebilirdik. Bunun için de mağaradan kurtulmak gerekiyordu. Alıntıdır...