Ben, bir... Ben bir yağmur damlasıyım. Kimisinin özlemle beklediği, kiminin moralini bozan, kimi için varlığı ile yokluğu arasında fark olmayan, kimini ıslatıp, kimine dokunmayan... Ben, bir yaprağım. Yıl boyu bir yeşerip bir solan, bir ağaçta salınan, bir yere süzülen, başlar üstünde duran, yerlerde ezilen... Ben bir kaldırım taşıyım. Bazen boyanan rengarenk, bazen kırılan paramparça, yüksekte ama daima ayaklar altında... Ben bir yıldızım. Görünmek için karanlığa muhtaç... Kalabalık içinde, ama en yakınına milyonlarca ışık yılı uzakta... Parlak, ama başka parlak yıldızlar arasında öne çıkamayan... Parlak ama modern şehirlerin sönük ışığıyla bile gözlerden uzaklaşan... Ben bir rüyayım, gerçek değil. Ama gerçeklerden daha tesirli. En kısa zamana en çok hikaye sığdıran, uyuyan ama aynı zamanda yürüyen, koşan; susan ama aynı zamanda konuşan, bağırıp çağıran. Ben ıssız bir adayım. Bana ancak kaybolanlar düşer. Ve bana düşseler yanlarına alacağı üç şeyi hesaplayan insanların önem silsilesini ölçme aracıyım ben. Ben deniz dibinde bir yosunum. Denizi bilmem, havayı bilmem, kuşları bilmem, dünyayı balıklardan ibaret bilirim. Ben masallardaki üç elmadan biriyim. Biri ermeyince muradına gökten düşmem. Masal bitmeden düşmem. Düşersem, tek başıma da düşmem. Kendim için düşmem, ya yazan için, ya anlatan için, ya da dinleyenler için düşerim. Ben çöldeki ayak iziyim. Derin bırakmaz kimse beni. Çöl rüzgarlarıyla silinirim. Silinmesem bile takip edilmeyen bir izim. Ben bir yolcuyum. Kimseye bağlanamam. Sevmek hep bir unutma mecburiyetiyle doğar gönlüme. Hep veda edecek gibi merhaba derim. Hep kalkacak gibi otururum. Her an uyandırılabilecek gibi uyurum. Bir yerim olmaz bana ait. Adres soranlardan olurum daima, adres sorulanlardan değil. Ben bir yazarım. Herşeyi ve herkesi yazarım. Ama sıra kendime gelince susarım. Rüya gibidir benim dışımdakiler: Kısa bir zaman dilimine çok öykü sığar. Fakat kendim bir gerçeğimdir: Bir ömürboyu sürer hikayem...

Çok Harika ßir Yazıydı Özellikle ßu Kısmı Çok ßeğendim Ben bir yolcuyum. Kimseye bağlanamam. Sevmek hep bir unutma mecburiyetiyle doğar gönlüme. Hep veda edecek gibi merhaba derim. Hep kalkacak gibi otururum. Her an uyandırılabilecek gibi uyurum. Bir yerim olmaz bana ait. Adres soranlardan olurum daima, adres sorulanlardan değil. Hepsini görmek için tıklayın...