HADİ HEP BERABER BİR HİKAYE YAZALIM Arkadaşlar yazacağım hikayede herkes kendinden birşeyler katarak devam etmenizi istiyorum bu hikaye hepimizin hikayesi olacak herkes birbirinin yazısını devam ettirmeye gayret göstersinki anlamlı bir hikaye oluşturabilelim herkese kolay gelsin... Bir cumartesi akşamıydı, henüz köyden gelmişti genç adam. Üzerini değişmiş televizyonun başına geçmişti. Eşi ve çocuklar uyumuştu bile. Genellikle geç yatardı ve yatarken de çoğu zaman televizyona bakardı, çoğu zamanda televizyon açık kalır kendisi uyurdu. Ancak bu gün uykuyu kaçırmıştı, bir türlü uyuyamıyor yatağın içinde dönüp duruyordu... Bir huzursuzluğu vardı, sanki olacak bir kötü olayı hissetmiş gibi... Gecenin hayli ilerleyen saatinde telefonun çalması korku nedeniydi ki, telefonu açtığında karşısında... şimdi sıra sizde... m@

Mustafa heyecanla telefonu kapatmak için urasırken İfettin öldüğü haberini kısık bir sesle duydu donakalmıstı ne yapacagını bilemedi, evet soka girmisti telefon elinden dustugunde karısı ynaındaydı ona ne oldugunu soruyordu ama mustafa cevap veremiyordu sanki boğulacakmıs gibi hissediyordu tüm bunların bir ruyadan ibaret olmasını diliyordu sanki...

Aradan Bir hafta geçti gine geç gelmişti adam eve köyünden gine bir huzursuzluk vardı içinde iffet mi arıyacaktı acaba 1 haftada okadar değişmiştiki hayat, karısı espiri yaparcasına alay ediyordu kendisini aynada yakaladığında, Çocukları ve karısı uyumuştu çok az uykusu vardı ama uyumak gelmiyordu içinden arıyacak diyordu dünde bekledim aramadı ama bugün arıyacak hissediyorum dedi, Tam dalmıştı ki telefon gine çaldı, durduramadığı bir heycan ve evdekiler duyacak diye bir telaşla açtı telefonu.-Senmisin? diye cevap verdi telefona Biraz sesiz kalan telefondan bir cevap geldi. -Hayır ben Mustafa Beyi Aramıştım. Evet benim. -Ben Derya iffetin yakın arkadaşı, Görüşmemiz gerekiyor Neden? -Bilmeniz gerekenler var çok önemli. Peki ne zaman... " Derken Karısı içerden Geldi kim o Mustafa diye seslendi.

kader ona bir çok oyun oynamıştı, hayatı boyunca mücadele etti savaş verdi. fakat artık eskisi kadar güçlü değildi yavaş yavaş yaşlanıyordu. geçmişte yaşayıpta unuttuğu olaylar tek tek aklına gelip beynini kemiriyordu. ara sıra kendi kendine düşünürken sessizce keşke, keşke olmasaydı diyordu.2 çocuğunun sahibi olan kadın gençliğini ve hayatı boyunca kalbinde sakladığı ilk aşkı iffet değildi. o uğruna herşeyi feda edebileceği ruhunun tekrar çençleştireceği ve nasırlanmış kalbini tekrar yumuşatabileceği tek kadın olan iffeti çok geç bulmuştu. adam artık kendi yolunu çizmiş evlenmiş ve 2 çocuğuyla mütevazi bir hayat sürdürmüştü o güne kadar. ilk aşkı ile bir yerlerde oturup konuşmak istedi. onu hiç unutmayan ve sevgisini hala içinde saklı tutan bu talihsiz kadın titrek bir sesle adamın davetini çekinerek kabul etti. adamla sohbet ederken adam iffete çocuğu olup olmadığını sordu. kadın dolu gözlerle basını öne eğdi ve sessizce ben hiç evlenmedim dedi. o an adamın baından kaynar sular dökülmişcesine irkildi. boğazı düğümlendi kalbi sanki adamdan intikam alır gibi hızla çarpmaya başladı ve dizlerini bir an hissetmez oldu. dünyada en çok sevdiği insanın hayatını mahvedecek kadar kadar acımasızmıyım ben diyordu içinden kendi kendine. tam o sırada alışverişe çıkmış olan karısı çıkagaldi... Amele -

birden aklına eski gunler geldi anılarını hatırladı iffetle gecen gunlerini gezdigi yerleri zaman nede cabuk gecmişti koskoca 21 yıl acısıyla tatlısıyla ama adam o gunleri unutmus artık yeni bir hayata baslamıstı karısı ve 2 cocuguyla ama...

yıllar önce sevdalandığı gençlik aşkı iffet vardı. alo deyişinden tanıdı onu. oysa evlenmiş çoluk çocuğa karışmıştı adam. yaşıysa kırkına dayanmıştı yorgun aile babasının. işte o ses onu öyle hrpaladıki ilk an. önce duraksadı. dumura uğradı. sonra öleceğini anlayan insanlar gibi birden bütün hayatı aktı gitti gözlerinden. ağzından usulca iffetim kelimesi çıktı belli belirsiz. onun ince pamuk gibi narin elleri beğnine hapsettiği hatıralarından tekrar günışığına çıktı. ne yapacağını ne diyeceğini bilemedi zavallı adam sonra ağarmış saçı sakalına rağmen umarsızca kendini delikanlı gibi hissetti adam. ah iffet ah en sevdalı zamanında birdenbire kaybolivermişti oysa. aradan 21 yıl sonra yine bulunuverdi iffet. o ses gecenin ayazında bir beton gibi çarptı suratına. -

arkadaşım.. okul arkadaşım diye bildi.. yolda tesadüfen karşılaştık.. bir çay kahve içip hal hatır soralım dedik.. diye bildi.. iffeti yeniden görmenin şaşkınlığını üzerinden atamadan, şimdi 3 kişi olmuşlardı.. karısının dostlar alışverişde görsün soruları, iffetin dikkatli cevapları... bense, hala az önce başbaşaykenki konuşmada kalmıştım.. hiç evlenmemişti.. halbuki serdar la araları çok iyiydi.. onun için kaybetmemişlermiydi birbirlerini.. sıcak ateşli öğrenci aşıkları o ayırmamışmıydı.. evet geçmişte bir ilişki vardı aralarında. amma serdar ın abd ye master yapmak için gitmesi.. aylarca iffet i aramamısı, iffeti kendi dünyasına çevirmişti.. aşık olduğum kadını çıkartmıştı karşıma.. hergünümü gecemi beraber geçirdiğim sevgilimi... o kötü öğrreciliğimizde, biririmizin hayatını düzene sokan beni ve onu.. birbirimize sahip çıkan, adeta aile olan, kardeş olan abi olan anne olan, sevgili olan bizi.. geceleri sabahlara kadar konuşan, cilveleşen, seranat yapan, şiir okuyan.. biribirimi hayran bırakmaya çalışan.. her anından inanılmaz heyecanlar hizler çıkartan... hiç bitmeyecekmiş gibi yaşadığımız, yarın yokmuş gibi aceleciliğimiz... onun yüzünden bitmemişmiydi... abd den gelmiş, gelemden mektuplar yazmış, karşılık alamayınca evine gelmiş... ne kada sevdiğini, unutamadığını, onun için döndüğünü.. iffet i eski bir girdaba kaptırmak için elinden geleni yapmış... yalan bile söylememişmiydi banaa... yanlız gidiyorum ankara y ardeşimle buluşcam, sen gelme ben giderim dediği otogara, beraber gitmişlermiydi.. kolkola, aynı otobüsde yanyana... beş on metre arkadalrından gelen beni farketmeyecek kadar samimi değillermiydi.. otobüsleri ayrılırken otogardan, ben daha kaç saat dura kalamışmıydım otogarda, o yağmurun altında.. kendimi bu kadar yanlız, çaresiz kimsesiz hissetemiştimki.. ağlamak isteğiyle dolu, bağırıp çığlık atmak isteyen aklım, skışıan yüreğim, öylece kala kalmam sebep olmamışmıydı