üstteki duygu yüklüydü. Beşiktaşlılık ruhu bu

biraz önce okudum bunu pankart. orgda da var... burada açacaktım bu konuyu baktım varmış.. ellerine sağlık oasis.. bu yazıyı okuyup uzerine 3 5 birşeyler yazmak isterdim ama yapamıyorum.. herşey ortada... siyahı yaşarken gördüm şimdi beyaza doğru gidiyorum.. beyaza...

abi üstteki aglattı bea naptın sen ya..

emeğinize sağlık

işte gerçek BEşikTAş'lılık not: Sizden tek ricam bu 2 olayı çok uzun diye okumamazlık yapmayın. Yoksa pişman olursunuz çok güzel 2 olay buyurun ; birinci: beşiktask. net'ten abimiz Yücehan Taşkın'a ait bir olaydır. Yüksek müsadenle burda yayınlıyorum abi -Efendim - İyi akşamlar.. Salih beyle mi görüşüyorum? - Evet, buyrun - Merhaba, ben Taksim ilkyardım hastanesinden nöbetçi doktor Uygar Yorulmaz, bu saatte sizi rahatsız ediyorum fakat şu an hastanemizde bulunan bir hasta var.. kendisi baygın, üzerinde kimlik bulamadık yalnızca sizin kartınız vardı. Acaba hastaneye gelebilmeniz mümkün mü? Hastanın durumu pek iyi değil de. - tabi gelirim.. peki nasıl biri - valla 70 yaşlarında olmalı, giyim kuşamına bakacak olursak sanırım uzun zamandır evsiz diye tanımlayabileceğimiz birine benziyor.. anlıyor musunuz.. yani saçı, sakalı temizliği ve görünümü pek iyi değil. - anladım hemen geliyorum.. ... Kimine göre Taksim, kimine göre İstiklal Caddesi, bana göre de Beyoğlu denilen yerdeyim.. vakit gece yarısını geçmiş.. kafam atmış, klasik bir Haziran gecesi.. iki duble yaptım 6-7 Türkü dinleme süresinde.. yapayalnız iniyorum Beyoğlu'ndan aşağıya doğru.. mendilci çocuklar, piyangocu amcalar, kestaneciler sağlı sollu dizilmişler sokak kenarlarına.. biraz vakit geçsin şunları izleyeyim.. gençler içince sapıtmışlar yine, kızlı erkekli gruba sataşan kızsız grup, abazalık da değil bu, tamamen kıskançlık, laf atmalar sevgilileri küçük düşürmeler.. nerede kaldı delikanlı gençler.. gene kimsenin yemedi yumruğunu kaldırmak, uzlaşıldı, devriyeye gerek kalmadan.. Yürümeye devam ediyorum, saat de epey kabardı, eve gitmeli, ışığı üfleyip zıbarmalı derken çakır keyif kafamla, kaldırımın kenarında gözüm ilişti bi şarapçıya.. oldum olası sevdim ben bu tipleri, takıntısız, alakasız, dünyasız tipler, adam gibi isterler şarap parası var mı diye.. sömürmezler yani kimseyi, "bi ekmek parası" diyen duygu sömürüleri yok bunlarda.. bakıyım bir cebe varsa bozuk veriyim bi şarap parası diyerekten yaklaşıyorum yanına.. durum vahim, saç sakal girmiş birbirine, eğiliyorum.. - hoopp.. abi.. kalk üşüycen git bi şarap iç. İplemiyor, baygın bayık halde suratıma bakıyor.. ısrar ediyorum kalk kalk diye.. dizime tutunup ayaklanmaya çalışırken pardösüsünün önü açılıyor.. üzerinde rengi gitmiş eski beyaz bir atlet görüyorum.. pardösüyü aralayıp göğsüne doğru bakıyorum, kalp tarafındaki BJK amblemi çarpıyor gözüme.. - vay Beşiktaşlısın demek.. al şimdi sana bi şarap parası daha.. korsan da olsa tanırım aslında bütün Beşiktaş formalarını ama bunu ilk defa görüyorum o an.. - o sadece Beşiktaş forması değil diyor ilk konuşmasında - nerden buldun bu formayı? - benim - nerden aldın? Amcam kızdı, sanane der gibi - Yusuf'tan aldım.. tanır mısın? Canı yanıyordu, üzüldüm durumuna, keyfim de yok ama, niye sordum bilmiyorum.. - baba be.. arkadaş olsana bana, bi meyhaneye gidelim.. bir büyük yapalım senle, bulursak sıcak bişeyler de yeriz.. bu sefer salak der gibi baktı, haklıydı ne işim vardı ki evsiz biriyle.. - iyi dedi gel gidelim.. Epeyce yürüdük, karanlık sokaklardan geçip girdik izbe bir meyhaneye.. nerden geldi bu cesaret bilmiyorum, aklıma da gelmiyor mekanına ürüp gasp yapma ihtimali.. aklım formada kalmış, abuk sabuk gittim yine de.. Pek konuşmuyor, birinci büyüğün son dublesine kadar laf etmedik, sonra konuştu; - sen de iyi içermişsin. - çocukluktan be baba. İkinciyi açtık.. kafa epey doldu.. - kızmazsan sana bişey sorucam - kafasıyla ileri geri olur verdi - nerden buldun o farmayı? Gene sustu.. bir saat konuşmadık yine - Evlat.. sene 1967.. 25 yaşındayım.. geceden çıktık yola.. deplasmana.. bilir misin deplasmanı.. yollar, o zamanki yollar, git git bitmez.. sonra yendik Göztepeyi İzmirde Şampiyon olduk.. atladım sahaya, gencecik yeni yıldız Yusuf tan kaptım formayı. Elimde bardak kalakaldım, pat diye anlattı, konuşamadım. - yaaa dedi. Bu forma 28 yaşında.. kekeledim bir an.. nassıl nasssıl.. Anlattı tüm olanları.. almışlar maçı.. tüm kara gözüyle almış formayı.. sonra ertesi gün geri gelmiş mahalleye, sırtında forma tüm havasıyla koşa koşa gidiyormuş evine.. oğluna gösterekmiş.. gitmeden deplasmana, 7 yaşında oğlu kızmış buna, niye götürmüyor beni de İzmire diye.. oğlum diyordu affedicek ona verince bu formayı.. eve vardığında her şey bitmiş.. gece evleri yanmış, karısı ve oğlu dumanlar içinde boğularak can vermişler. O gün lanet etmiş her şeye, vurmuş kendini sokaklara.. Biraz toparlandıktan sonra.. - peki baba nasıl korundu bu forma yıllarca.. - bu gün ayın kaçı? - 4 Haziran da 5'i oldu artık 4 Haziran da şampiyon olmuş Beşiktaş, o gece kaybetmiş ailesini.. ve o günden beri sadece 4 Haziranda sırtına geçirmiş formayı.. kulübesi varmış Dolapdere taraflarında, bir de yatak, orada saklamış yıllarca, yırtılmış, sökülmüş ama gene de korumuş formanın özünü. Baba be.. şurdaki tekelle konuşacam, sana günde 3 şarap alacam, her ay gelip önceden vericem parasını.. olmaz dedi acıyamazsın bana.. Cüzdanıma uzanıp bir resim çıkardım.. bak dedim benim oğlum, geçen gün benden Dünyanın en değerli Beşiktaş formasını istedi, aldım bir forma, verdim.. ne bilirdim her forma aynıdır dedim.. senden baba, bu formayı oğluma miras bırakmanı istiyorum, senden Dünyanın en değerli formasını istiyorum.. - Adı ne oğlunun? - Kartal.. Kartal Yusuf Aral.. - oğlun için içeriz şarabı be evlat - Ama bana Beşiktaşlı sözü ver, günde üç şaraptan fazla yok.. dışardan bulsan da içmeyeceksin. Mırın kırın etti.. söz be dedi.. Beşiktaşlı sözü.. - üzerinde ev telefonumun da olduğu kartlardan birini verdim.. bakmadan koydu cebine. Aradan 4 ay kadar geçti.. arada bir buluşup içiyoruz.. her gün üç şarabını içiyor.. buluştuğumuzda bile üçten başka içmiyordu.. Bir akşam çıktım.. koca Beyoğlu'nu dolaştım bulamadım.. sordum soruşturdum, kulübesini buldum.. etraf çok kötü kokuyordu, yatağında sızmış.. kaldırdım.. yüzüme baktı tersledi beni, defol git diyerek kovdu.. baba dedim bişey mi oldu.. defol ulan diye ittirdi yine.. 3 şarap aldın diye sahibimiz mi oldun.. şaşırdım kaldım.. bir müddet oturdum yanında - forma nerde? - yok.. bilmiyorum - nasıl bilmezsin diyerek yapıştım yakasına - ehh be diyerek başladı küfürlere.. napiyim ulan dedi.. üşüdüm bir gece yaktım ısındım. - beynimden vurulmuşa döndüm.. çıldırdım.. - sen dedim adam değilmişsin.. Beşiktaşlı hiç değilmişsin.. sana da içkine de diyerek çıkarken kapıdan sordu.. - o sözü tutacak mıyım hala - tutma dedim.. iç iç geber. Kızdım sonra kendime, bir forma için mi yapmıştım bunları.. hayır sadece bir forma değildi o.. o formada hatıralar vardı acılar vardı..28 yaşında bir çınardı o forma.. ve Bir Beşiktaş forması yok olamazdı. ... Gece yarısı üç filan.. İstanbul boşalsa da bu Beyoğlu hiç dinmiyor be.. kalabalıktan sıyrılıp vardım hastaneye.. dile kolay tam 9 yıl oldu, o olmalıydı. Demlik bir hastane kokusu, pek alışkın değilim bu havalara, sıkıntı verir çoğu kez, acının tazelenmesine. Hemşireye tarif ettim, Doktor Uygar beyin hastasıydı galiba diyerekten.. -Evet dedi, 1 saat önce hastanenin karşısında yatarken bulmuş doktor bey.. içeri alıp ilgilendi bizzat.. şu odaya aldılar.. siz burada bekleyin, ben doktor beye haber veriyim yok, bekleyemezdim, kızgınlığım geçmişti ve ne de olsa baba dediğim bir adamdı.. içeri girdim.. karnı şiş, kir pas içinde yatıyordu bir yatakta.. yaklaştım yanına.. elini tutarak baba dedim ben geldim.. gözler açıldı birden.. evlat dedi. Kalk dedim gidiyoruz, bir iki kadeh atalım.. yok dedi.. Belli konuşamıyor, iyice tüketmiş yılları, yudum yudum seçiyor harfleri konuşmaya zorlarken kendini, dikmiş gözleri havaya yüzüme doğru bakamıyor yine de. Dişlerini sıkarak çekti elini.. örtüye uzandı.. bir eliyle kaldırmaya çıkarırken örtüyü omzunu geriye doğru çekti. Sımsıkı tuttuğu beyazlığı gösterdi bana.. al dedi.. ordaydı, ellerinin arasındaydı forma.. - baba dedim sarıldım boynuna.. neden?dedim neden?.. - günnn.. deee.. üç. Şaarrap yetm.. e... di... be ev.. lat ne demekti bu.. günde 3 şarabın yetmemesi.. tamam ben demiştim ama yine de bulurdu sağdan soldan içerdi yine.. bu olamazdı ki.. - nasıl? - söö.. zz verr.. mişş.. tim Evet söz vermişti, Beşiktaşlılık sözüydü o.. ve bozulamazdı.. yalan söylemişti bana, ve sözü geri çektirmişti.. daha çok içebilirdi. Artık yıkılmıştı barajlar, gözlerim dayanamadı daha fazla.. elime uzandı.. tüm gücüyle sıkmaya başladı. Gözleri açıktı hala ama belliydi.. kalmamıştı direnci.. - Evlat dedi.. beeen gidiiii.. yorum.. karı.. mın yanı.. na.. oğlu.. mun yanı.. na.. siya.. hı yaşarken gör.. düm.. şim.. di beya.. za doğ.. ru gidi... yorum.. beyaza...

hoşgeldin aramıza kardeş ilk mesajını bjk bölümüne atmana

Dostum alttakini bu sabah forzada okumuştum üsttekini yeni okudum bunlar gerçekten insanın tüylerini diken diken ediyor okurken gözlerimden düşen damlalara hakim olamadım. Elinize yüreğinize sağlık

ikinci: Forza'dan k. m. pasalı arkadaşımınız mahallesindeki 2 ebedi dostu için yazdığı yazı.. varoş ve acımasız sokaklarda birlikte büyümüştük ilkokulu beraber bitirip ayrı gayrı yok ortaokuldada beraberiz demiştik ayrı gayrı yok ya zaten okuldanda beraber atılmıştık kanımızın hızlı hızlı akmaya başladığı zamanlarda mekanımızı inönü yapmıştık lig, kupa, avrupa maçı farketmiyordu bıraksalar orada yatıp kalkardık biz beşiktaşın askeriydik 24 saat mabedi beklerdik zevkle aşkla semtte bizim yaşımızdaki çocuklar kızlarla buluşurdu hafta sonları saçları jöleler parfümleri sıkar en gıcır elbiselerini giyer salına salına buluşma yerlkerine giderlerdi bizse bizse formamızı giyer atkımızı özenle boynumuza sarardık heyecanla mabede koşardık biz beşiktaşın askerleriydik bizim kalbimizde beşiktaş vardı kalbe ortak olmazdı azmı dayak yemiştik azmı eziyet çekmiştik aşkımız için hani fener şampiyon olduğunda kutlama yapacaklar diye beşiktaşımıza küfür etmişlerdide aşkımıza nasıl küfür ederler diye girivermiştik onlarcasının içine ne dayak yemiştik bee ama o bile zevkliydi aşkımızı savunmuştuk sonrada inleye inleye birbirimizin yaralarını sarmıştık sonra da ulan amma dayak attık be diye kendimizle dalga geçip gülmüştük bursada kafamıza taş yemiştik trabzonda sırtımıza saksı diyarbakırda yüzümüze jilet fırlatmışlardı ama yılmadık biz hep sevdamızın peşinden koştuk biz askerdik askerler savaştan kaçmazlardı şerefleriyle savaşır ve ölürlerdi hatırlıyorumda bir beşiktaş gençlerbirliği kupamaçı vardı ilhanın son dakikadaki 3. golünden sonra kendimize ancak tribünden aşağıya düştükten sonra gelebilmiştik senin dudağın patlamıştı benimse kolum incinmişti yani düşerkende beraberdik hani bir sözümüz vardı ölürsekte bir gün beraber ölecektik ve o ne büyük bir şereftiki bizim amacımız beşiktaşın yolunda ölmekti oldumu be kanka ilk defa sözünde durmadın madem niyetin bu kadar erken göçmekti buralardan neden benden sakladın orayada beraber giderdik be kankam ama biliyorum beni yanlız bırakmazsın sen her maç gelirsin yanıma yine omuz omuza bağırırız kafa tutarız aleme beşiktaş diye hayat sensin dünyam sensin diye gelecekse tüm acılar senden gelsin eğer bu sevda dan vazgeçersek allah belamızı versin diye SABRET BE KANKA BULUŞMAMIZA AZ KALDI MABET TE ÇOK SABIRSIZ ODA BİZİ BEKLİYO ODA ÇOK ÖZLEMİŞ BİZİ.!!! umarım beğenirsiniz benim tüylerim diken diken oldu...