IRAK savaşında babası ve annesi ölen, kendisinin de bacakları kopan Müslüman bir çocugun, IRAK savaşını yöneten Tommy FRANKS a yazdıgı şiir. Bu şiir Açık istihbarat sitesinden alınmıştır. Merhamet hür Dünyaya bu kadar mi IRAK ' tı? Ben Basralı Ömer, Belki haberin yoktur diye yazıyorum Mr. Franks. Önce demokrasi yagdı göklerimizden, Sonra özgürlük geçti üstümüzden Palet palet. Ve insan hakları Namlularından Saniyede bilmem kaç adet. Demokrasi bizim eve de isabet etti Bir gün sonra anladım koptugunu ayaklarımın. Tam onsekiz adet insan hakları saymışlar Vücudunda babamın. Annem yoktu zaten Ben dogarken ilaç yoklugundan ölmüş Ambargo falan dediler ya Anlamadım çocukluk akli işte Oluşmadan sökülmüş. Sizde de barış böyle midir Mr. Franks? insan hakları çocukları yetim Ve ayaksız bırakır mı orda da? Düşer mi ayın kan gölüne aksi Güpegündüz düşer mi Pazar yerine demokrasi? Zenginlik insanları korkudan uykusuz bırakır Kuşlar gökyüzünü terk eder mi orda da? Babamla mırıldandıgım son dua dilimde ayaklarımın hastanede Ve giymeye kıyamadıgım pabuçlar Kaldı elimde. Çocukların var mı Mr. Franks? Al, ogluna gotür onları Bari işe yarasın Kim bilir belki baktıkça Bazen beni hatırlarsın. Bu nasıl demokrasi Mr. Franks? Düştügü yeri yaktı Merhamet hür Dünyaya Bu kadar mi IRAK'tı?

Yorum yok her kez fikrimi biliyor...

Iraklılara çekdirdikleri abd nin sonu olucak. tıpkı firavun un israil oğullarına yaptırdıkdan sonra başına gelenler gibi.

sana katılıyorum. güzel yorum yapmışsın teşekkürler...

sergeant snn yorumun konudan daha çok ilgimi çekti sana tamamen katılıyorum.. Bor@

Öncelikle teşekkür ederim. iyi paylaşım. Tamam iyi güzel, insanın içini parçalayan şiir de... Ya şimdi benim yıllardır anlayamadığım konular var. Bir Filistinli, Bir Lübnanlı, Bir Iraklı çocugun feryatlarını böyle konuları birilerinin ısıtıp ısıtıp önümüze getirmesine bir anlam veremiyorum. Sanki biz çok rahat bir ülkeyiz, bizim çocuklarımızın son derece keyfi yerinde, hiçbirinin en ufak bir sorunu yok, aç ve açıkta değillermiş gibi; kendi ülkemizdekileri bırakıp, başka ülkelerin dertlerini daha da bir önemsiyoruz. Irkçı değilim ve hiç sevmem onu da söyleyeyim. Şu dünyada başta çocuklar olmak üzere dini, ırkı, cinsiyeti, tabiyeti ne olursa olsun; masum, içinden kötülük geçmeyen, insanları sevebilen ve değer verebilen, ölenler için üzülen her insan benim kardeşim, canım ciğerimdir. Ben Filistin'de yaşananlardan da, Lübnan ve Irak'ta yaşananlardan sonra kendi ülkemdeki insanların bu konuda önemli ama yeri geldiğinde gereksiz korumalarından ve konuşmalarından rahatsız olmaya başladım. Çünkü internette de gördüğüm ve bazen elimize geçen kağıtlarda gördüğüm fazla abartılı şeyler vardı. Bir keresinde adamın biri işyerimize girip elinde bir tomar kağıttan bir tanesini bize vermişti. Siz de destekleyin, karşı çıkın soykırıma diyordu. Aldım elime kağıdı baktım : İsrail-Filistin savaşı ile ilgili olarak FİLİSTİN'DE SOYKIRIM yazıyordu. Ulan Filistin'deki soykırım da benim ülkemdeki ne peki? Hadi diyelim sıcak savaş yok ama asıl soykırım bizim ülkemizde yaşanıyor. Halen farkında mısınız bilmiyorum ama BİZİM SOYUMUZ KURUTULUYOR!!! Benim ülkemdeki insanlar yıllardır acılar çekmedi mi kardeşim? Sadece terörden degil. Biz yıllardır herşeyden çekiyoruz. Çekmeye de devam... Ama niye halen buna karşı birşeyler yapılmıyor onu merak ediyorum. Mesela bir gün, bir şehit veriyoruz ama haberlerde nerdeyse en kısa haber olarak veriliyor. Bir başkasına gelince, bunu nerdeyse gözümüzün içine sokarak yayınlama gereği duyuyorlar. Şunu da belirtmek isterim ki, birgün ülkemin en ufak bir tökezlemesinde bütün sınırlarından içeri girilip eskiden olduğu gibi işgal edilmezse hiç şaşmam. Lisedeyken tarih hocamın Türklükle ve din kardeşliği ile ilgili bir tespiti vardı. O zamanlar pek anlayamamıştık belki ama şimdi daha iyi anlıyorum. Araplar veyahut Iraklı, İranlılar bizimle en fazla din kardeşi olurlar diyordu. Ve onlardan bunu bile istemem ben diyordu. Kendilerine kalsın onların kardeşliği, Türk'ün Türk'den başka dostu yok diyordu. Hakkaten de haklıymış diyorum ben. Siz hiç gittiniz mi bir Çocuk Esirgeme Kurumu'na... Ordaki çocuklara birşeyler alıp sevindirdiniz mi? Onlara kendinizden birşeyler verdiniz mi? Sokakta dilenen, çöp toplayan veya çalışmak zorunda olan bir çocugun yanından geçerken ona dikkatle baktınız mı? Yoksa hiçbirşey olmamış gibi yolunuza devam mı ettiniz? Deniz Feneri gibi programları izleyip, bizden daha kötü durumda olanları da varmış deyip, onlar için gözleriniz doldu mu? Yardım etmek için birşeyler yaptınız mı? Yoksa gidip Buzda Dans mı izlediniz? Onun için ben her ne kadar masum insanlar için üzülüp ağlasam da, onlar için içimiz parçalansa da yine de öncelikle kendi ülkemizdekiler için birşeyler yapalım diyorum. Son olarak önce şu kafamızdaki At Gözlüklerini bir çıkaralım diyorum. Her ne kadar dünya barışı ve kardeşliği önemli olsa da, ben öncelikle kendi ülkemin içindeki yaraları sarmalı ve önce bu millet için birşeyler yapmalı diyorum. Çünkü dünya üzerinde yıllar boyu bizden fazla zarar görmüş ve üzülen bir millet daha göremedim. Yada varsa onu bilmiyorum. Vardır elbet... Eğer bizim çocuklarımız da çektikleri acılar için bir şiir yazacak olursa ben size söyleyeyim bu bir ROMAN olur...

valla hep arama yapıyorum ama bulamıyorum. nasıl buluyorsunuz helal valla ama koyduğun linkte kimse mesaj yazmamış kusura bakmayın konuyu kitleyebilirsiniz -

eline saglık

icindeki nefreti cok guzel bir dilde puskurtmus.

ellerinize saglık

Bence de önce kendi çocuklarımıza kardeşlerimize bakalım ama şiir de fena değilmiş hani. Teşekkürler

daha önce defalarca verildi http://www.wardom.org/son-yillarin-en-guzel-siiri-t28824.html?t=28824&highlight=Belki+haberin+yoktur+diye+yaz%FDyorum