BÜGÜN YANLIZLIĞI BİR ÇOCUĞUN GÖZLERİNDE İZLEDİM Bu gün kendimi yalnızlığa terk edilmiş bir çocuğun gözlerinde gördüm. Yeniden sıkıca tutunmaya başladım hayata, biraz daha sağlam basmaya başladım onu oracıkta istemeden bırakırken. Belki de tüm çocuklardan farkı;anne ve baba sevgisini, aile sıcaklığını tadamamaktı. Bu gün o kadar mutlu olmakla birlikte bir o kadar da üzgünüm... Bu gün kendimi yeniden bir çocuğun, ufak bir kız çocuğunun gözlerinde keşfettim. O kadar sevgiye muhtaç, o kadar ilgiye muhtaç bir çocuğun ki;sarılıp bırakmadım kapıdan girdiğimde. Bu gün o kadar mutluyum ki, bir zamanlar benim de içinde olduğum çocukluğun, bir yetimhanede geçirildiği kurumu ziyaret ettim. Kapıda ayakkabılarımı çıkarırken bir yandan da kendi kendime söz veriyordum:"Ağlamak yok! Gülümse!"Adımımı atar atmaz bir düzine çocukla karşılaştım:kız, erkek, büyük, küçük, sarışın, esmer, siyah gözlü, yeşil gözlü... daha bir çok çeşit bir düzine çocuk... Ama hepsinin bir ortak özelliği vardı. Hepsi, yüreklerindeki o yalnızlığı, gözlerindeki ışıltıyla yenmeye çalışan, birbirini kardeş bellemiş on beş kader dostu... O küçük evde kaderleri aynı olduklarından, büyük bir acıyı hep beraber paylaşmak için sıkıca tutunmuşlar orada açılan ellere. Ama o...!! Evet. Kapıdan girer girmez bir kız çocuğu bana yaklaşıp elimi kavrayı verdi. Biraz utanarak, biraz tedirginlik ve bir o kadar çok da temiz sevgiyle belki... Kucağıma aldım. Adı SERRA.. Herkes bir çocukla ilgilenme çabasındaydı. Oraya gelirken kalbimize doldurduğumuz tüm sevgimizi onlara vermeye çalıştıkÇalıştık da;onlar o kadar açlardı ki sevgiye, belki de biz bile doyuramadık. Ama Serra tüm yaşıtlarının üstünde davrandı. Oyuncak verdim korktu, almadı. Koltuğa koydum konuşalım diye, ağladı, durmadı. Hep kucak istedi, hep bir anne göğsü aradı!! İşte dedim ya, o kadar korktu ki onu bırkıcam diye;gün boyunca kucağımdan inmedi. Ve ben onun ağırlığına aldırmadan bu gün tüm kollarımı, kucağımı, sevgimi ve gülümsememi ona adadım. Beni o kadar sevdi ki;hep benimle bir şeyler konuştu. Ben sordum o cevapladı, ben güldüm o yine ağladı... Ona bu gün çok sevdiğim tokamı verdim. Kırmızı bir toka. Hani kırmızı sevgidir derler ya, bende sevgimi o tokayla beraber kafasına taktım. Çok sevindi, o ağlayan yüz sustu, sadece gülümsemeyle beraber bir toka sahibi olmanın verdiği mutluluk yayılı o küçücük surattan. Belki de sahip olduğu tek şeydi hayatta... Onu orada bırakıp gitmek en zoruydu bu gün benim için, ve ben dakikaların ilk defa saat, saatlerinse ay olmasını istedim bu gün. Paylaşmanın, sevgi dağatmanın ve mutlu etmenin nasıl bir şey olduğunu ben işte bir çocuğun gözlerinde gördüm bu gün.. Zaman geldi. Gitmek zorundaydım. Onu yavaşça koltuğa indirdim ve bir anda yüzü asıldı. Ağlamamak için zor tuttuğum gözyaşlarım boşandı boşanıcakken, ağzımdan sadece şu sözler çözüldü:"Bu toka sana bir ömür boyu şans ve istemediğin kadar sevgi getirsin SERRA..!!"O ise karşılık verdi:"Neden buraya gelenler sonra gidiyor?Hepiniz böylesiniz!!"Üzülen kalbime bir küçük çocuğun o yumuşak ellerinin indirdiği sıcak bir yumruk saplandı birden.. Ne diyeceğimi bilemedim, ama ona söz verdim:"Söz, bir daha gelicez!!"Öptüm, sarıldım ve vedalaştık hepsiyle... Serra'ya :"Pencereye koş hadi, el salla bize!"dedim. ve bir hışımla pencereye koştu sonra hep bir ağızdan haykırdılar:"Bir daha gelin...!!"'_"Söz!!!"dedik biz de... Arkamı döndüm ve o girdiğimden beri sakladığım, onlara üzüldüğümü anlamamaları için biriktirdiğim yaşlar;teker teker boşandı... Bu gün çocukluğumu bir çocuğun gözlerinden izlemek istedim. Eve döndüm fakat, Serra'nın gözlerindeki yalnızlığın etkisindeydim hala. Onu bir daha görmek için can atıyorum şimdi..."Keşke..."dedim."Keşke, imkanım olsa da Serra gibi yüzlercesini kurtarabilsem yalnızlıktan.."Ama ben ne kadar yetebilirim ki onlara?Sonradan düzelttim ve "Keşke.."dedim."Keşke;insanlık yalnızlık nedir bilmese, terk edilmek nedir bilmese..." Bu gün yalnızlığı bir çocuğun gözlerinde taddım... Şimdi dua ediyorum, her gün yüzlercesinin annesi-babası, gerçekten sevenlerinin olması için!! Biz insanlar aslında istesek o kadar çok sevgi verebiliriz ki, mutlu edebiliriz ki insanları, ama bunu anlamak için gerçekten, bazen gidip yalnızlığı bir çocuğun gözlerinden izlemek gerekiyor. Bu gün bir çocuğa söz verdim! Sevgi için;kardeşlikle, yalnızlığa karşı olmak için! Yalnızlığa bu gün bir çocukla beraber savaş açtım.! SEVGİNİN NE DEMEK OLDUĞUNU BU GÜN BİR ÇOCUK ANLATTI BANA... BAZEN KONUŞMADAN DA PAYLAŞILIR. NOT:Bu yazı;okul içinde BAHÇELİEVLER ÇOCUK ESİRGEME KURUMU'na yapılan, yardım amaçlı bir gezi sonucunda yaşanarak yazılmıştır.

gercekden cok güzel bir yazı bilmiyenler bu yazıyla orada olanları gozlerinde canlandırabiliyorlar... Teşekkureederim...