Sarı yeşil dağları aşıp gri bir yağmur yağıyor, gri bir şehir ağlıyor.. Kültürü, Osmanlı dönemi, Osmanlı sonrası ve Demokratikleşme dönemi olmak üzere üç ayrı dönemin ürünü. Kendilerine has dili, musikisi, mimarı sanatı, folkloru ve etnografyası var. Bunların hepsine şu veya bu oranda sinmiş, ruh ve mana kazandırmış bir dine sahip. Özellikle küreselleşme sürecinde, değerlerimizin sarsıntıya uğradığına uzaktan tanıklık ediyoruz. Genelde Balkanlar, yerelde ise Makedonya'daki azınlıklar bu gelişmeden nasibini çokça alanlardan. Hızlı değişimin yozlaşma safhasına kadar geldiği bu dönemde, toplumlar, halklar, azınlıklar tarihten men ediliyor. "Modern Getto" statüsüne itilen halkımız, özellikle gelecek kaygısı taşıyan vatandaşımız kültüründen ciddi tavizler vermek mecburiyetinde kalıyor. Dilimizde verilen tavizler bizleri ötekileştirecek. Siyasal sisteme entegre olurken meydana gelen yozlaşma, azınlık olmanın yanında farklılığın dışlanmasına sebep oluyor. Bu farklılaşma neticesinde "öz" benliğimiz de nasibini almakta. Halk dışlanmak yerine entegre olmayı - yozlaşmayı tercih etmekte. Özellikle son dönemde, genelde azınlıklara yerelde toplumumuza karşı yürütülen psikolojik savaş son derece vahim sonuçlar doğuracak nitelikte. Olaylara karşı algılama ve tepki koyma becerisinden- fonksiyonundan mahrum oluşumuz yozlaşmaya ivme kazandırıyor. Dilimiz, tarihi eserlerimiz, kültürümüz can çekişirken insanımızın dünya gözünde istenmeyen insan ilan edilmesine ses çıkarılmıyor. Bütün bu gelişmeler-çekişmeler devam ederken: İmaret Camii, Taş köprü, Kurşunlu Han gibi birçok tarihi eserimizin fonksiyonu değiştirildi ya da farklı izlenimler bırakırcasına değiştirilerek, "özü" sadece tarih kitaplarında yer almaya mahkum ediliyor. Alıntıdır...