Dün gibi hatırlarım. Siyah önlüğümü, ağacın altında içinde zeytin dolu somunu yediğimi. Pek harçlık alamazdım. Ama mutluydum. Akşam olunca saklambaç oynardık En sevdiğim oyunlardandı. Sabah olunca koşa koşa okula gider arkadaşlarımızla hemen çene çalmaya başlardık. Ne bulurduk bu kadar konuşacak?Çocukluk işte. Sonra ilkokulu bitirdim. Orta 1 i başka şehirde okudum. Ama göçümüz benim için yıkım oldu adeta. Arkadaşlarımdan ve ilkokul aşkımdan ayrılmıştım. Hala unutmam. O sırada bakışlarını. Günlerce rüyamda hep arkadaşlarımı gördüm. Taşınmamızın şaka olduğunu zannettim. Ama değildi. Ortaokul bitti. Liseye başladım. Orada da çok güzel günlerim oldu. Yine sevdalandım. Saf temiz bir sevgiydi. Ama onu da kaybettim. Sonrasında liseyi de bitirdim... İş hayatına atıldık. Meslek sahibi olduk. Param da oldu. Yeni arkadaşlarım da... Ama sanki birşeyler eksik sanki birşeyler yanlış gibi geliyor bana. Niye eskisi gibi sevemiyorum. Niye eskisi gibi gülemiyorum. Hayat niye giderek acımasız yüzünü gösteriyor. Hep kaybederek mi birşeyler kazanmam gerekiyor? Nerde benim ilk aşkım? Nerede benim can arkadaşlarım. Saf gülüşüm saf sevgim. Bunları kaybettim. Yerine hergeçen gün yaşlanan bir surat, biraz para ve sahte bir çevre aldım. Dönüpte mazime baktığımda off çekiyorum. Bir şansım olsaydı keşke. Verin çocukluğumu saf sevgimi ve gülüşümü alın bana verdiklerinizi diyebilsem. Dönsem geri de tekrar o hayatı yaşasam. Mümkün değil biliyorum ama ne yapayım.?İçimde bir uhde işte...