İkinci hikayedeki mektubun Vehbi Koç Rahmi Koç arasında geçtiği bilinir. _Ns@

Süper bir şey ya eline sağlık vala tekrar bize dünya malına kanmamamız gerektiğini onların boş olduğunu ve insan olmanın gerekliliğini hatırlattın. Eline Sağlık..

Bundan üç dört yıl önce dünya spastikler olimpiyatı düzenlenir. Yüz metre yarışında Down Sendromlu koşucular vardır. Yarış başladığında koşuculardan birinin ayağı takılıp düşer ve acıyla bağırır. Sesi duyan diğer zihinsel engelli koşucular geriye döner ve düşen atleti kaldırırlar. Down Sendromlu bir kız, oğlana sarılır: "Bu onu iyileştirir" der. Kollarına girip teselli ederler ve hep beraber yürüyerek yarış çizgisini geçerler. Şimdi sormak gerekiyor acaba sağlıklı olan insanlar mı daha insan, yoksa düşen arkadaşlarını kaldırmaya çalışan engelliler mi? Birbirini hırsla geçmeye çalışan kendinden başkasını düşünmeyenler mi yoksa diğerini düşünmekle insan kalmayı başarabilen mi? "Bencillik yolsuzluğu, yolsuzluk yoksulluğu doğurur. Bencilliğin, yaşadığı yerde yolsuzluk, yolsuzluğun yaşadığı yerde de yoksulluk başlar." Bencillik denen bu hastalığın hızla yayıldığını düşünürsek toplum olarak "İnsanlık" konusunda sicillerin pek de temiz olmadığı ortaya çıkar. M. Ö. IX yüzyılda yaşayan Xentius'a ait bir yazıtta: "Ahlaksızca kazanmaktansa onurunla ve dürüstçe kaybet, çocuklarına bırakacağın en büyük miras dürüstlüktür" yazar. Bu bilgi bize insanlık tarihiyle yaşıt bir sorunla karşı karşıya olduğumuzu gösterir. Her ırkın, her dönemin hastalığı bencillikten kurtulmanın yolu nefsine hakim olmaktan geçer. O yoldan geçenler de öylesine azdır ki. Biz yine bir öyküyle cevap verelim. Adam, oğluna iki mektup verir: "Birini ben ölünce aç, ikincisini de beni defnettikten sonra açarsın" diye de tembihler. Genç adamın babası vefat ettiğinde oğlu ilk mektubu açar. Mektupta: "Oğlum, senden tek bir isteğim var; beni çoraplarımla gömsünler" diye yazar. Genç adamın dayatmasına rağmen imam; bu talebi kabul etmez ve bildiğinden şaşmaz. Rahmetli ister istemez çorapsız defnedilir. Defin işlemi bittikten sonra merhumun oğlu ikinci mektubu açar: 'Bak oğlum bir çift çorap bile götüremedim'. Alıntıdır...

sonrakı mektup olayını lisede duymustum babam anlatmıstı 7 yıl gectı olayın uzerınden ama hakıktende cok etkıleyıcı. Umarım bu yazıdan wd üyeleri ders çıkarır