Yakin derecesinde, şuhud derecesinde bir imanın, bir iman-ı tahkikinin, kainata kainat üstünden bakan bir imanın haykırışıdır bu: "Gözümde ne Cennet sevdası var; ne Cehennem korkusu!" Bu haykırış, gözümüzde ve gönlümüzde sadece Allah sevdasını ve sadece Allah korkusunu yerleştirmek ve sabitleştirmek isteyen bir yüksek sevdanın kulaklarımızda çınlayan sesidir! Yüzyılımızın en yüksek, en fedakar, en merhametli, en insancıl, en kuşatıcı, en kucaklayıcı, en müşfik bir çığlığı olan bu ses, imanın zirvesinden geliyor ve asrımızda bütün beşerin dimağında yankılanıyor! Cenneti kazanmak ve Cehennemden kurtulmak, inananlar olarak da, dünyamızı tamamen meşgul eder çoğu kez. Bunda bir sakınca da görülmeyebilir. Amenna! Fakat bu uhrevi amacın da ötesinde, hayatımızı manalandıran, gayeler gayesi olan, aklımızı ve kalbimizi kendisinde kilitleyen bir gaye var, fiil ile gayeyi birleştiren bir yüksek değer var; iman! Sadece iman! İman edilecek herşeye, Kur'an'ın bildirdiği herşeye iman! Hayatımızın biricik gayesi, gayeler üstü gayesi budur: Allah'ı tanımak, Allah'ı bilmek, Allah'ı bulmak, Allah'tan ümit etmek, Allah'tan korkmak! İnsan olarak kazanmamız farz olan, yaratılış gayemiz olan, kazanmadığımızda dünyada-ahirette bedbaht olmaktan kendimizi kurtaramadığımız en büyük değer budur! Oysa yüz yılımız bu değerlere korkunç şekilde sırt çeviren bir gururla işe başlamıştı! İlerlemenin, dünya saadetinin ve herşeyin bu gururla olacağını sanmıştı! Allah ne büyüktür ki, iman değerlerinin "zirve değerler" olduğunu, bu değerler olmayınca beşerin ne dünyada, ne ahirette hiçbir saadetinden söz edilemeyeceğini haykırarak dünyayı çınlatan, yıkılmayan, kesilmeyen, kısılmayan bahadır bir sesi, Bediüzzaman Said Nursi'yi gönderdi. Bugün takvim yaprakları 23 Mart'ı gösteriyor. Bediüzzaman Said Nursinin ahirete göçüşünün 47. sene-i devriyesi bugün. İslam dini mensuplarının son asırda girdiği krize denk olarak; Cenab-ı Hakk'ın, "Kur'an'ı Biz indirdik ve O'nun koruyucusu da elbet biziz!"1 ayet-i celilesinde beyan ettiği üzere; bu krizi manevi boyutta göğüsleyen ve krizin büyüklüğü ölçüsünde de fedakarlığı yüksek olan bir mübelliğ ve müceddid göndererek din-i mübinin yeniden ihyasını temin etmesi, herşeyden önce O'nun Rahmetinin şe'ninden değil midir? İnsanlık tarihi, iman fedakarlarının altın soluklarıyla hınca hınç doludur. Bediüzzaman Said Nursi Hazretlerinin görevlendirildiği son asra girdiğimizde Din-i Mübin mensupları, yine o dehşet dolu krizlerinden birisini yaşıyordu. Dünyayı değil; her türlü manevi makamları da, ahireti de, Cenneti de feda edecek ve ehl-i iman yerine Cehennem'e girmeyi göze alacak bir tebliğ ediciye ve yenileyiciye, yani bir müceddide ihtiyaç vardı. Allah, bu ihtiyacı karşılamak üzere, bu asra Bediüzzaman'ı lütfetti. Manevi makamlara karşı gözü ve gönlü tok bulunan Bediüzzaman ; ehl-i imanın Cehennem'den kurtulması için "Cehenneme girmeyi kabul ederim"2 diyerek tüylerimizi diken diken eder. Gazeteci Eşref Edip'e verdiği beyanatta; "Ben, cemiyetin iman selameti yolunda ahiretimi de feda ettim! Gözümde ne Cennet sevdası var; ne Cehennem korkusu! Cemiyetin, yirmi beş milyon Türk cemiyetinin imanı namına bir Said değil; bin Said feda olsun! Kur'an'ımız yeryüzünde cemaatsiz kalırsa, Cenneti de istemem! Orası da bana zindan olur! Milletimizin imanını selamette görürsem, Cehennemin alevleri içinde yanmaya razıyım. Çünkü vücudum yanarken, gönlüm gül gülistan olur!"3 diye haykırışı hala kulaklarımızda çınlamaktadır. Bu vesileyle; ilim, fikir ve gönül ehlince anlaşılmayı bekleyen bakir bir alanda vazgeçilmez eserler bırakan Bediüzzaman Hazretlerini bir kez daha rahmet ve dualarla anıyoruz. Dipnotlar: 1- Hicr Suresi, 15/9 2- Emirdağ Lahikası, s. 377 3- Tarihçe-i Hayat, s. 544