Belirli periyotlarda yazmak zorunda olan yazarların her yazısı iyi olmaz. Kalemini en güzel şekilde kullanan, ustaca seçtiği kelimelerle okuyucuya edebi bir haz yaşatan, yazılarından keyif aldığımız üstadların bile nadir de olsa bazı yazılarında aynı tadı alamadığınızı fark eder, yazıyı okurken 'bitse de gitsek' havasına kapıldığınızı hissedersiniz. Yazıyı yazan insan, okuyan insan. İnsan bu, bir anı bir anına uymayan, bazen kainatlara sığmayan, bazen de iki damla suda boğulan. Muhtemelen sizin beğenmediğiniz yazıyı yazarı hiç beğenmemiş, belki de sırf mecbur olduğu için eldeki malzemeyi yayıncıya göndermek zorunda kalmıştır. Bir insan olarak yazarın da çevresinden, olaylardan, dostlardan, dost gözükenlerden etkilenmesi söz konusudur. Yaşadığı olaylar onu kabz haline sürüklemiş, eli kaleme bir türlü varamamış, varsa bir şey çıkaramamış olabilir. Böyle bir ortamda yazdığı yazıdan tatmin olmayacağı muhakkaktır. Bazen de tam tersi olur. Yani kabz halinde, sıkıntılı anda en güzel cümleler klavyenin tuşlarından kağıda dökülür. Sevdiğine kavuşamamış aşıkların, içindeki ateşi paylaşamamış gariplerin, sinesini açamamış dertlilerin o haleti ruhiyeleri ile yazdığı mısralar en tesirli ve güzel şiirleri meydana getirmiş, kurduğu cümleler en güzel yazılar haline gelmiştir. Sıkıntı, dert, ızdırap bir eserin ortaya çıkışında en önemli etkenler olabilir. Güzel yazdığımı söyleyemem, hatta tam tersi kanaatteyimdir kendi yazılarım hakkımda. Ama yazılarım içinde en çok beğenilen yazım olan "boşa yaşamak"ı böyle bir halette iken kaleme aldığımı, çok kısa sürede yazdığımı, adeta geldiği gibi kağıda döktüğümü daha önce de bahsetmiştim sanırım. Bu hafta da hadiselerin peşpeşe gelmesi ile tam bir kabz haline girmiş bir durumdaydım. Ama bu sefer durum daha farklı cereyan ediyor, makinemin başına oturamıyor, dahası oturduğum anlarda da hiçbir şey yazamıyordum. Sonunda dost bildiğim sizlerin hoşgörüsüne de sığınarak yukarıdaki satırlarda ifade edildiği gibi bir yazı muhabbeti yapayım, yazayım, yazdıkça açılayım dedim. Hayalimde her biriniz tek bir fert haline gelmiş, benim hayırhahım olmuş durumdasınız. Hayırhah demek, en yakın dost demek, kardeş demek, zor gününde yanında, ihtiyacın anında arkanda, madden uzakta olsa bile manen hep yakınında olan demektir. Hayırhah; bir yanlışa düştüğünde seni çekinmeden ikaz edecek, gerekirse yakandan silkeleyecek, 'nedir bu hal' diyebilecek kişidir. Hayırhahın ne derse dinleyebileceksen, üzerine alabileceksen, enaniyetini ayaklar altına alıp kendini düzeltmek için gayret edebileceksen, hemen cevap verip temize çıkmaya çalışacak olan nefsini ezebileceksen bir anlamı olacaktır. Yoksa ne o kişi hayırhahın olabilir, ne de sen böyle bir güzellikten nasiplenebilirsin. Herkesin hayatta bir hayırhahı olmalı der büyüklerimiz. Günümüz dünyasının asli anlamlarını kaybetmiş veya başkalaşmış kavramlarından farklıdır hayırhahlık. En basit ve kaba tabiri ile "kanka"lıktan öte, çok daha ciddi bir manası vardır. Sürekli beraber olmanız, beraber eğlenmeniz, beraber gülmeniz gerekmez. Sizi bilmesi, size inanması, sizi tanıması, hatta sizi sevmesi, severken de gerektiğinde 'hakkın hatırı alidir' diyerek acı söylemekten kaçınmaması gerekir. Bunları yazmak, okumak, tasdik etmek kolaydır. Yaşamak ise asıl olandır. Kendi halimi düşünüyorum; dostuna, hayırhahlık yaptığını düşündüğün bir sevdiğine iki cümle bir şey söylemiş, ummadığın tepkiyi almış, alınca da kırılmış olduğumdan mıdır bu garip halet? Zor ama asıl dostluk burada başlar bence. Dostluk; kırılsan da, üzülsen de arkanı dönmemekten, çekip gitmemekten, "her şeye rağmen yanındayım" demekten geçer... Dost olmak kolaydır. Asıl mesele dost kalabilmektir Esat Gürbüz