Cemre eskiden havaya, suya, toprağa düşerdi, geçenlerde kötü yola düşmüş diye duymuştum

Ay gözümüz aydın kürşat'ım Şimdi cemre toprağa düştü, havalar ısınacak, çiçekler açacak, biz kısa kollularımızı çekip bahçelerde çay içip ortalığı seyretmeye, gelip geçen hatunları dikizlemeye başlayacağız, gözümüz gönlümüz açılacak, herşey güzel olacak Evine yakın çay bahçesi var mı? Varsa üç vakte kadar bir çay partisi yapalım

Ah benim iki gözüm. Ne cemreler ne cemileler geldi geçti, Gönlüme söz dinletemedim gitti. Baharın tazeliğiyle güneş daha kızıl, daha sıcak doğacakmış gibi geliyor gönlüme. Yapma - etme diyorum ama laf dinletemiyorum. Deli gönül işte

Olmaz mı var tabii Bakıyorum gönlüne de cemreyi düşürmüşsün dedişko Helal! helal! Gila

Cemre. En genel ve bilinen tanımı ile kışın bitip baharın yaklaştığını haber veren; önce havaya, sonra suya ve en son toprağa düştüğü kanaatinde olunan. Tarihleri ise miladi 20 Şubat ta ilki, yani hava, miladi 27 Şubat ta ikincisi, yani su, üçüncü olarak da miladi 6 Mart ta üçüncüsü, yani toprak. Geleneksel bakışta önceki nesillerin kış günlerini Kasım, yaz günlerini ise Hızır olarak addettiği göze alındığında Kasım 105 , Kasım 112 ve Kasım 119 cemrelerin düşme tarihleri. Cemre kelimesi için dil bilimi açısından farklı kaynaklar mevcut. Halk arasında güzel kadın anlamında Cemile Kadın olarak da çevrilmiş olan bu isim Arap ve Türk kültür ve dillerinde yer eden bir terim. Şöyle ki, Türk ve Altay halk kültüründe ve mitolojisinde İmre adı verilen cinin neden olduğuna inanılır. İlkbaharda görünüp titrek ışıklar saçarak göğe yükselir. Sonra buzların üzerine düşerek onları eritir. Oradan da yere girer. Bundan sonra ısınmış topraktan buhar yükselir. Emire baharın gelişini temsil eder. Bulgarlarda Zemire olarak yer alır. Anadolu Türkçesindeki Arapçadan gelme Cemre sözcüğünün aslında bu adın benzetme yoluyla değişmiş hali olduğu söylenebilir. Başka bir açıklama da; Azerbaycan Türklerinin yaratılışla ilgili eski inançlarından kaynaklanan ve Nevruz Bayramından önce, yılın son Çarşamba gününde yapılan "boz ayın dört çarşambası", uygulamasını ifade eden "Cemle" sözcüğü de "Cemre" ile aynı kelimedir. Buradaki "Cemle" de köken olarak "İmir, İmere, Emire" sözcükleriyle bağlantılıdır. Celal Beydili'ne göre; bazı sözlüklerde gösterildiği gibi, Arap dilinden geldiğini söylemek doğru değildir. Meteorolojik olarak yeryüzü önce güneş ışınlarını emerek kendisini ısıtıyor, daha sonra alt katmanlardan başlayarak üstünü ısıtmaya başlıyor. Bu esnada ısınarak yoğunlaşan hava yukarıya ve soğuk hava ise aşağıya geçmek suretiyle yer değiştiriyorlar. Yükselen hava, genişler ve soğur. Su buharı, bulut damlacıkları şeklinde yoğunlaşarak, hal değişim ısısından dolayı, havanın ısınmasını sağlar. Bu bilgilere ulaştıkça cemreler düştü yüreğime. Dünya dedim. Ne kadar da birlikteyiz ve benziyoruz. Nasıl da avaz avaz bağırıp da birbirimizin gürültüsünden birbirimizi duyamıyoruz. Dedim, senin de için kor, yanıyor. Yüzeyin eskiyor. Misafirlerin geliyor, gidiyor. Sen de Aşık sın. Sen de önce içine çekiyorsun geleni, sonra dışa vuruyorsun. Senin de bir kışın var bir de yazın. Sen de diyorsun cemreler düşünce tenine, geldik yüze, çıktık düze. Ve yine beni şaşırtarak şaşırtmıyorsun. Zira ne kadar da benziyoruz birbirimize ve zerreliğimize. Hücreler senfonisini kurmuşken, Yunus un Sarı Çiçek e sorduğu sualler geliyor şimdi aklıma. Duymayan kulaklarımın göz kesilince işittiği sesler gözlerimde yankılanıyor. Parmaklarımın coştuğu an ların her birine bir cemre düşüyor ve ısınan hava yükseldikçe soğuyor. Soğudukça enerjisini dışarı vererek etrafını ısıtıyor. Erbain günlerin (kışın en soğuk günlerinden 40 gün) oluyor senin de ve utanıyorum şimdi Erbain günlerime ettiğim sitemlere. Aşkına ortak ederken bizi Maşuk unun peşinde, önceki kibirlerimden utanıp başımı gömüyorum. Gömüyorum ama gömdüğüm de senin kucağın diyorum sonra. Bir Hamsin (kışın en soğuk günlerinden 50 gün) zamanım geliyor hatrıma. Hamsin inden şifa buluyorum. Teselli oluyor şimdi bu düşen cemreler. Diyorum cemreler düşünce gelir müjdesi baharın. Cemreleri gören, kıştan geçen soğuk duvarlara aşiyan çığlıklarım geliyor şimdi kulaklarıma. Çatlıyor ellerim. Hatırlıyorum sonra. Fakat nereden hatırladığımı bilmeden yapıyorum bu işi ama biliyorum ateş suya aşık. Çünkü ateş suda söner. Su ateşi söndürür. Ateş, aşık suya. Cemreler diyorum sonra yine. Sarsılıyorum. Dünya! Selamımı aldın mı? Sana buradan sesleniyorum. Sen Aşık, yazan Aşık. Gözün aydın Dünya. Cemreler düşüyor. KynK Kai

Hayırlı olsun toprağada düştü cemre Gila

Bildiğim kadarıyla Cemre Ateş Parçası anlamında kullanılır. Peygamber Efendimiz bu ismin çocuklarda kullanılmasını tasvip etmemiştir. Ateş parçası manasına gelen 'yi güzel kız manasına gelen ile değiştirmiştir. Sırrı ise bu hadisi şerifte saklıdır: "Sizler kıyamet günü isimlerinizle ve babalarınızın isimleriyle çağrılacaksınız. Öyleyse isimlerinizi güzel yapın.