Biz yalnızlar; dünyanın yoksul insanlarıyız. Soframızda paylaşacak ne sevgimiz ne dostlarımız var, ya da içki masasında şerefine kadeh kaldıracağımız mutluluklarımız. Bir sokak satıcısından aldığımız çeyrek ekmek arası birkaç parça bayat umut ve yanında bir iki yudum mutluluktur tüm sahip olduklarımız. Elimizde arda kalan yıkık dökük tek göz ahşap bir hayaldir yarınlarımızda umduğumuz... Biz yalnızlar; hayatımızda sadece üç mevsim yaşarız. Sonbaharda sararıp dökülen yaprakların hüznünü yalnızca biz paylaşırız, ya da kışın eldivenimize konan bir kar tanesini yalnızca biz hayretle inceleriz ve ilkbaharda yağan nisan yağmurlarının kokusunu yalnızca biz doyasıya içimize çekeriz, çünkü yaz yasaktır bize. Üstümüzde ışıl ışıl parıldayan mutluluk yalnızlığımızı kamaştırır, korkarak kaçıp bir gölgeye sığınırız umudumuzu serinletmek için. O yüzden yalnızca üç mevsim yaşarız ve yazdan yoksun kalır umut doluğu yüreğimiz... Biz yalnızlar; platonik aşkların köleleriyiz. Her güzel gözü süzer, her tebessümü seçer, her masum ifadeyi sahipleniriz. Bizim için karşılıksız aşk yoktur; bazen bir iki damla gözyaşı, bazen birkaç sözcük, boğazımıza düğümlenen umut ve kalbimizde yalnızlığın burukluğuyla her aşkını karşılığını kendimizde buluruz... Biz yalnızlar; aslında zavallı insanlarız. Çünkü sevgi ve sevgiliyle bizi ayıran demir parmaklıklar arasında bencilliğe mahkumuz ve aşk gibi, ölümü de başımızı sevgilinin omuzlarına yaslayıp değil; yıkık dökük tek göz ahşap hayalimizin tavanına düğümlenmiş eski püskü bir halatın ucunda bekleriz...