yaşlılarımız hep anlatırdı. Bizim zamanımızda çocukluğumuz diye başlayarak. şimdi daha iyi anlıyorum. ben bile o çocukluk zamanlarımı çoooook özlüyorum şimdi.

En basta cokk mutlu olman lazim yasamis oldugun mahelleyi ve cocuklugunu okurken bile bana mutluluk yasattin.. Yaslanma meselesine gelince belki cok klasik olacak ama Kişi kaç yaşında olursa olsun, kendi karakterini ve bedenini tanımayan bireyler, kendini yaşlanmış ve mutsuz hissetmeye mahkumdurlar... Oyle biri olmadigina umut ediyorum.. guzel bakan guzel gorur

Benim ÇocukLuğumun Bi Kısmı Aynen BöyLe Bi MahaLLede Geçti.. KırkLareLi/Demirköy'de Babam Oranın HaLk Eğitim Merkezi'nde Ustaydı İşte ÖğrenciLeri Vardı Bi Sürü. Yan Bahçedeki Meryem Teyze, Üst Kattaki Fatma Nene, Karşımızdaki Feride Teyze, Arkadaşşım ÇağLar Kapımızın Önünde Her Hafta KuruLan Semt Pazarı, YemyeşiL Kocaman BahçeLi Evimiz Ve Güneşin Uyurken Yüzüme Vurduğu Odam... Hiç Unutmadığım Unutamıyıcağım ŞeyLer. İstanbuL'a Taşındığımız Zaman Burdaki Evimizin oLduğu MahaLLe de Çat Pat 3-5 Ev Vardı.. Ama O 3-5 Evdeki İnsanLar Hep Birbirine BağLıydı.. ZamanLa EvLer ÇoğaLıp Araya Koca Koca Taştan DuvarLar Girdikçe 3-5 EvLik Şirin MahaLLemizde BiLe DostLukLar KomşuLukLar AzaLmaya BaşLadı.. 3-5 Ev oLdu 300-500 Ev Hatta Daha FazLa.. Herşey Eskide KaLdı Gerçekten Bir An Kendimi YaşLandım Gibi Hİssettim Emeğine SağLık. y.

Benim çocukluğumda böyle güzel bir mahallede geçti, hemen herkes birbirini tanırdı, insanlar birbirlerine oturmalara giderdi, insanlık vardı ama daha önemlisi dostluk ve paylaşım, şimdi bakıyorumda...

Hepsi 90'lı yıllarda kaldı... Şimdi böyle şeyler pek yok maalesef... Technogirl

Bir mahalle biliyorum. Ben yaşadım orda. Renklerin daha bir eski, daha hani nasıl derler "pastel" olduğu bir mahalle. Evlerin arasında iplerle, iplerde çamaşırlarla ve kapı önünde dedikodu yapan uzun, çiçek etekli kadınlarıyla. Sabah sokaktan geçen poğçacıyla uyandınız mı siz hiç? Yada eskicinin hala ne dediğini anlayamadığım çığlığıyla? Sütcüler, bozacılar ve en nihayetinde at arabalı patates soğancılar... Manav amca vardı sonra. Şeftaliyi önce tartar, bir tane de elime verirdi. Kapıların önünde İkinci Dünya Savaşı'ndan kalma kamyonlar dururdu. Kar yağınca kasası silme dolardı. Bulut misali camdan atlayıp içine düşeceğimi hayal ederdim hep. Sonra bir de pastaneci dede vardı. Ölümü onunla tanıdım ben. Bir öğlen yine babaanemle dondurma almaya gittiğimizde... Kollu dondurma makinaları vardı, bilir misiniz? Ve tam 3 çeşit dondurma... Fırından sıcak ekmek alınırdı sabahları. Harçlık verirdi babamız... Komşu ziyaretlerine gidilirdi. Ben arardım telefonla "Müsaitseniz annemler bu akşam size..."Çıplak ayaklı çocuklar vardı, çıplak ayakla koşturan çocuklar! Güzel delikanlılar vardı, güzel kız çocukları vardı diz altı çoraplarıyla... Teraslarda güvercin kümesleri, Çarşamba pazarı ve huzur dolu cami avlusuyla... Bir şehir biliyorum yalın Türkçesiyle, otobüs bekleyen kadın işçileriyle... Ben yaşadım orda. Tahta evler gördüm, sek sek oynayan mektep çocukları önünde... İnsanlar gördüm, marketten alışveriş yapınca mahalle bakkalının önünden elinde poşetlerle geçmeyen, ayıp olmasın diye... Bir mahalle biliyorum. Ben yaşadım orda. Hiç doymayan bir canavar bu şehir Ruhlarıyla besleniyor zamanın Peki senin mahellenin? senin cocuklugunun gectigi mahelle? en cok sevdigin en cok korktugun komsu teyzen komsu amcan? -