TREN Yine o heyecan içimi tekmeliyor; doğmak üzere olan bir çocuğun sabırsızlığı gibi.. İstasyondayım. Trenin kalkış saatini bekliyorum. parlak zeminli geniş alanda dört dönerken. Zamanı itelemek istiyorum hemen gelsin diye. Ben mutlu bir tren yolcusu olacağımı çok önceden biliyordum. Tren yolculukları ölümsüz bir arzudur bende. Tren, dumanı coşkularımda tüten tükenmeyecek bir sevgilidir benim için. Vakit geldi. Tren rayında bekler beni. Sanki ilk defa binermişim gibi aynı soluksuz, dalgalı heyecanlar üstümde. İçimde... Trendeyim. Beşinci vagonda. Ama yaşamın kaçıncı vagonundayım bilmiyorum. Ortak yönlerimiz var trenle. Aynı raydayız o da bende, şimdilik nereye gideceğimizi biliyoruz. Onun da benim de dumanı kirlenmemiş aşklarımız var... Rayında, makasları olan, dumanı gökyüzüne dağılan, ara istasyonları olan.. Çuf çuf çuf çuf çuf Bazen kıskanırım trenleri. Tepelerle, ovalarla, ağaçlarla eski ahbaptır. Pek bir sevişirler, konuşurlar birbirleriyle. Birbirlerinin hallerini, hatırlarını sorarlar. Özlerler birbirlerini. Trenin yemek yenilen lokanta kısmına geçtim. Boş masalardan birine oturdum. Kağıdım ve kalemim bir nefer gibi yapışık ellerime. Sigara paketimi ve çakmağımı masanın üstüne koydum. Yavaş yavaş masalar dolmaya başladı. Bilenler bilir. Her bir masa dört kişiliktir. Her bir masa muhabbet yuvasıdır. Her bir masa düşlerin, cümlelerin ilk defa görülen yüzlerle pay edildiği küçük öykülerdir.. Masalar doldu. Masam doldu. Cam kenarındayım. Sol yanımda ve çaprazımda orta yaşlı iki adam ve karşımda Otuzlu yaşlarda olduğunu tahmin ettiğim bir kadın. Bir süre kokladık birbirimizi, göz süzdük. Sonra belli belirsiz konuşmalar, sigara dumanı arasına karışan gürültüler. Umursamıyormuşum gibi yapıyorum yanı başımda uçuşan cümleleri. Kalemim elimde bir şeyler yazmaya çalışıyorum, belki bir şiir: Dumanı ağlarken Vagon boyu aşıklar Kara tren mavileşir Bir yaz öyküsünde İstasyonlar ürüyor Her iklimde Yeni özlemleriyle Ve hızlanırken tren Bir sevgili çıkardı kalbini Uzattı pencereden bakan yarine ; "Al bu senindir, çarptıkça seni düşlediğimi anarsın" dedi. Ve tren bulut oldu Katarındaki bir sevgili kalbiyle. Böyle anlarda geçmişi tüm ağırlığıyla sırtımda hissediyorum. Ama ruhumu yormayan bir ağırlık bu. Böyle anlarda çoğul duygulara sahip oluyorum. Hem coşkulu hem durgun, hem mutlu hem hüzünlü. Tren gidiyor, içinde ben. Umutlarıma doğru gidiyorum. Vardan yok, yoktan var ettiğim umutlarıma. Zaman ve tren aynı rayda ilerliyorlar. Tren gidiyor, içinde ben. Yaşayacağım anlara gidiyorum. Yaşamak istediğim anlara. Gülüşüyorlar, konuşuyorlar yanı başımdakiler. Biramdan bir yudum daha alıp devam ediyorum yazmaya : Vardır her öykünün kalbi Ancak öyküye ışık sızdığında Coşkuyla çarpar kalpler Benim tutkularım düşlerim Düşlerim çocuk gibidirler Düşerler yara bere içinde kalırlar Ama yine de gülümserler Hele de trendeysem Eskimeyecek biliyorum Benim bu güzel tren sevdam. Trendeyim. Kalbimde yaz çırpıntısı. Tatlı bir düş olmalı bunun adı. İnanıyorum "sevmek yaşamaktır" cümlesine. Devam ediyorum yazmaya : Özlüyorum Gelincikleri Tatlı tatlı esen düşleri Rüzgara karışan mektupları. Trendeyim. Ya da. Ya da keşke şimdi trende olsaydım.