Aşkın doğasında var bu. Aşk, daha çok hormonal bir duygu. Cinsel çekim, hoşlanma gibi bir duygu. Aşık olanlara bak. Beraberken "seni çok seviyorum, seni sonsuza dek seveceğim" derler. Ama ayrılırlar. Çünkü o hep yanında olacağını sanır. Aşk, karşındaki insan karşısında kendini zavallı görmektir. Hayatın ona bağlıdır sanki. Ona ihtiyacın vardır. Bu yüzden ayrılıklar hep acıdır. Yemeksiz, susuz kalmış gibi hissedersin. Ona muhtaç olduğun için pek çok noksan yönünü görmezden gelirsin. Ve birgün bu sarhoşluk geçince de batmaya başlar. Aslolan sevmektir derim her zaman. Aşkta sadece kendini düşünürsün, sevgide karşındakini. İşte aptallık bundan kaynaklanıyor.

janjan vallaha yarışma programı sunucusu gibisin ellerine

aşık olmak aptallık degildir. aptallar diye birşeyde yoktur aşkın kendisi aptalca birşeydir saygılar.

aptallar neden aşık olur? aptal oldukları için. alınıp kızmayın sakın

Şimdi yazının başlığına bakıp da, "Buyurun cenaze namazına!" demeyin sakın. Gözünüzü dört açın, yazdıklarımı sesli okuyun. Okuyun ki yaptığınız 'aptallıklara doymayın!' Ne zaman ki 'kazıklı aşk acısı!' yüzünden karşımda salya sümük ağlayan bir kadın ya da erkek görsem, o son söz repliği kulaklarımda çınlar. "Ben meğerse ne kadar da aptal biriymişim! Ona nasıl da kanmışım!" Kulağıma o anda kötü okunan bu replik karşısında, aklımdan şu düşünceleri geçiririm: "Aşık olacaksın ama; aklını aşkının esiri yapmayacaksın!" Çamur kadar saf Gerçek şu ki, aşık olduğunuz zaman 'devekuşu' gibi başınızı kumun içine gömüyorsunuz. İlişkinizin ta başından beri bas bas bağıran gerçeği görmezden geliyorsunuz. Bir 'beyninizin!' olduğunu unutuyorsunuz. Tamamen duygularınızla harekat ediyorsunuz. 'Aptal olduğunuz için aşık değil, aşık olduğunuz için aptallaşıyorsunuz!' Unutmayın ki bir ilişkide herkes hata yapar ama; sadece 'aptallar aptallıklarını!' tekrar eder. Aşık Veysel'e sormuşlar: "Sizce aşk nedir?" diye. Aşık Veysel gülümsemiş ve demiş ki: "Seversin, kavuşamazsın, aşk olur!" Gerçekten de öyle. Aşk dediğiniz şey koşarak size geldiğinde, beraberinde 'mutluluğu' da getirir. Ama giderken de kollarınızın arasına 'mutsuzluğu' bırakır. Ondan sonra da can havliyle çığlığı basıp; "Ah akılsız kafam! Ona nasıl kandım" diye, iki ayaküstünde tepinirsiniz. Kadına ya da herife kandığınız gibi, bu sefer de aptallığınıza doya doya kanarsınız. On beş yaşındaki yeni yetme bir genç olsanız, size şu nasihati vereceğim: "Gençliğin gerçek pınarı, şehvetli bir aşka sahip olmaktır!" Ama sizin gibi yaşını başını almış insanların yeni yetme bir genç gibi, 'şehvetli bir aşk' istemelerine de doğrusu pek bir anlam verememişimdir. Oysaki sizin sahip olabileceğiniz aşk, ancak 'şehvetsiz bir akılla' mümkün olur. 'Çamur kadar saf' olmanızın bir anlamı yok. Üçüncü gözünüzü dört açacağınız yerde, Fransız yazar Paul Bourget'i haklı çıkarıyorsunuz. Bourget diyor ki: "Deneyimin yararsız olduğunun en iyi kanıtı şudur: Bir aşkın bitmesi, bizi yeni bir aşka başlamaktan alıkoymaz!" Ben de diyorum ki; "Bir aşkın bitmesi yeni aptallıklarınızın habercisidir!" Kesinlikle Strawberry