Hak Nebi nin dilinde nifak sayılmış emanete ihanet Tohum toprağa, yavru yuvaya, yuva anaya emanet, Şak şak olmuş toprak suya, su gbuluta emanet Yusuf kuyuya, mısır Yusuf a emanet Hak Nebi mağaraya, Medine Hak Nebi ye emanet, İbrahim ateşe, İsmail bıçağa emanet, Ne bıçak ne kuyu ne de mağara etmedi ihanet Asrın İbrahimleri sana emanet Arkadaş! Gwl sen de bir kor gibi yak sineni Çünkü hepsi Allah a emanet İçine doğru derinleş dibi görünmeyen bir kuyu ol, Sakla Yusufları koynunda, Yusuflar sana emanet Mağarada yılan olma, güvercin gibi vefalı ol, Örümcek gibi tehlikelere perdedar ol!, Mağara gibi al Muhammed ileri, al yedi genci, Al bütün bir gençliği Hz. Sümeyra, Hak Nebi yi evlatlarına emanet etti, sakın ona bir olursa eve dönmeyin dedi. Dönmeden emanete sahip çıkamayacaklarını anlayınca Vazgeçtile eve dönmekten, Evlerinde çıkamayanlar neyin emanetçisi acaba, Bilecik istasyonunda yaşlı ana, Oğlunu cepheye uğurlarken ona ; Oğlum! babanın Dİmetoka da, dayını Şipka da, ağabeylerini Çanakkale de kaybettim, sen benim son yongamsın sen de dönmezsen ben Allah a emanet diyordu ve ilave ediyordu; git sen de git, minareler ezansız, camiler Kur an sız kalacaksa sen de git, ezan, Kur an, vatan kime emanet? Galiçya da Şİpka da Dİmetoka da kalanların evlatları kime emanet? Ben sağ dönseydim uğrunda öldüğüm Kur an ı, canımdan çok sevdiğim İslam ı yavruma öğretirdim. Diyen ve fakat şimdi mabet yüzünü görmeyen, Bu şehit evlatları kime emanet? Cafer-i Tayyar şehit olmuştu, Hak Nebi geldi Yetimlerinin başını okşadı, Ve ağladı Baş okşayan kim? Gözyaşı kime emanet? Cephede kanlar içinde son anlarını yaşarken, Vücüdundan kanlı kurşunu çıkarıp: Arkadaşım Memiş, şunu al, oğluma emanet et Ben yaşadığım Müdsdetçe vazifemi yaptım, inandığım mukaddesler uğruna can veriyorum, senden bunun hakkını vermeni istiyorum. Dediğimi ilet. Mukaddes kurişun kime emanet Sütçü İmamım! iki bacımızın yaşmağını aldılar diye Maraş ı kana buladın, Senin şuurunu kime, yaşmak kime emanet Şair Hz. Amine ye : Ey bva da yatan yatan ölüm, bahçende açtı dünyanın e4n güzel gülü derken bahçe kime, gül kime emanet? Bİlaller, dem tutan bülbüller nerede, Arkadaş, gül de, bülbül de, bağ da, bahçıvan da, Bıçak altındaki İsmailler, Ateş içindeki İbrahimler, Kuyuda ki Yusuflar, Şu gerideki isimsiz kümbet, Şu ilerideki ıssız mabet, UNUTMA!! HEPSİ SANA EMANET! Cemil Cüneyt