Günlerden bir gün, evrenin bir noktasında, küçük bir tırtıl gözlerinihayata açmış. Doğal içgüdüleri ile hemen beslenmeye başlamış. Nebulursa yemiş. Bir süre sonra, yeterince büyüdüğünde, kendine güvenlibir yer bulup, bir koza örmeye başlamış. Bu kozanın içinde geçirdiğiuzunca bir sürenin sonunda da, rengarenk kanatlı bir kelebek olupçıkmış. Minik kelebek, uçabiliyor olmanın da verdiği mutlulukla uçmayabaşlamış. Dağlar tepeler aşmış, ormanın her yerini dolaşmış. Derkenbir vadiye gelmiş. Rengarenk çiçeklerin bulunduğu bir vadiye. Etrafınaşaşkın şaşkın bakarken, vadinin öbür ucunda bir papatya görmüş. Biranda afallamış. Ne düşüneceğini, ne yapacağını bilememiş. ıçinden "Nemuhteşem bir çiçek" diye geçirmiş. Ve vakit kaybetmeden yüzlercerenkli, hoş kokulu çiçeğin üzerinden geçip doğruca onun yanında almışsoluğu. "Merhaba" demiş papatyaya, "sizi uzaktan gördüm ve yanınıza gelmekistedim.". Nazlı papatya şöyle bir bakmış konuğuna ve "Merhaba" demiş,"bende yalnızlıktan sıkılmıştım zaten.". Ve konuşmaya başlamışlar. Kelebek ona hayat hikayesini, nerede dünyaya geldiğini, geçtiğiormanı, tepeleri anlatmış. Papatyada ona kendinden bahsetmiş. Birbirlerinden gerçektenhoşlanmışlar. Kelebek bütün zamanını papatyayla geçirmiş. Gece oluncaberaber yıldızları ve ateş böceklerinin danslarını seyretmişler. Gündüz olunca kelebek, kanatlarıyla papatyayı güneşin yakıcıışınlarından korumuş. Minik kelebek papatyayı çok sevmiş. O kadar çok sevmiş ki, bir türlüonun yanından ayrılamamış. Papatyanın da onu sevip sevmediğini merakediyormuş. Ama cesaret edipte bunu papatyaya söyleyememiş bir türlü. Onu kırmaktan, incitmekten, bu yüzden kaybetmekten korkmuş. Papatyadakelebeği çok sevmiş ama o da bir türlü söyleyememiş sevgisini. Duygularının karşılığının olmayacağından, bu yüzden kelebeğikaybedeceğinden korkmuş. Böylece iki sevgili yan yana, ama sevgilerinipaylaşmadan sürekli sohbet etmişler. Böylece saatler saatleri kovalamış. Günler geçip de, kelebek artıkzamanı kalmadığını, gücünün tükendiğini anlayınca, papatyaya dönmüş ve"Üzgünüm, ama senden ayrılmam gerekecek" demiş. Papatya buna bir anlamvermemiş. "Neden" demiş. "Yoksa benim yanımda mutsuz musun?". "Hayır"demiş kelebek. "Bilakis, sen benim hayatıma anlam kattın. Fakat bizkelebeklerin ömrü sadece üç gündür. Ve ben de ömrümü tamamladım. Artıkkelebeklerin hiç ölmediği bir yere gitmeliyim." Papatya bu duruma çok üzülmüş. Ama yapacak bir şey yokmuş zaten. Kelebek artık hiç gücünün kalmadığını, daha fazla tutunamayacağınıfark ettiğinde, son bir gayretle papatyaya "Sevi seviyorum" diyebilmişancak. Papatya donakalmış. Sadece "Bende..." diyebilmiş kelebeğin arkasından. Ardından da gözyaşlarına boğulmuş. ıçinden "Keşke onunda benisevdiğini bilseydim. Keşke onu sevdiğimi söyleyebilseydim." diyegeçirmiş. Papatya, sevdiğinin onu sevdiğini bilmeden geçirdiğigünlerin acısına dayanamamış. Bir süre sonra yaprakları önce solmuş, sonra da dökülmeye başlamış. Her düşen yaprakta papatya, içinden "seviyormuş" diye geçirmiş. ışte o günden beri, bunu bilen aşıklar, sevgililerine soramadıklarınıhep papatyalara sormuş; seviyor mu? Sevmiyor mu diye... Yardım