Gerçekten çok güzel ve gerekli bir konu olmuş. Tamamını okuyamadım ama ilk fırsatta okuyacağım. Bazı zamanlar geçmişi düşünür insan. Birden düne ait ne varsa yaşanmış görmek ister. Bazen bir sinema biletiyle yaşar hayal kırıklığını. Bazense bir dergi gülümsetir, alır geçmiş günlerin sıkıntılarını. Hatırlatma için teşekkürler.. Hatırlatma dedimde Sayın MuRaTTK; Konu sanki "Unuttuklarımız / Hatırlatmak İstediklerimiz" bölümüne daha uygun mu düşerdi acaba?

Söylenecek çok şey var aslında.. İnsanın boğazına düğümleniyor.. Tebessüm ederken bir taraftan bir yanım sızlıyor.. Cidden yaşlandığımın farkına varıyorum artık... Ve söylenebilecek tek söz kalıyor geriye.. Eline sağlık Murat Abi.. Diğerleri bende kalsın.. Saygılarımla.

Murat abi çok orjinal bir konu olmuş. Teşekkürler. Bundan beş sene sonra Estergon'la senin resimlerinizi konuya eklerim

emeğine sağlık Amele -

Biz 5 sene sonra tarihi mi olacağız? -

Gramafon ve taş plaklardan sonra ''TK 23 Grundig'' markalı teypler hayatımıza girdi. Derken mobilyalı müzik dolapları, tilt salonlarında para atınca çalışan otomatik plak dolapları, otomatik pikaplarda üst üste konup kurulan 45'lik, 33'lük LP'ler geldi ardından. 45 lik plaklar için plak çantaları vardı. Kare şeffaf naylon sayfalardan oluşan her bir albüm sayfasına bir veya iki plak konurdu. Elvis Presley, The Beatles, Erol Büyükburç, Kanat Gür, Erkut Taçkın, Özkan Kaymak, Alpay... Altın Mikrofon yarışması heyecan vericiydi. Tom Miks, Teksas, Red Kid, Ten Ten, Zagor gibi resimli macera romanları başucu kitaplarıydı. Kinova, Tom Braks, Binbir Surat, Pekosbill gibi çizgi roman kahramanlarını Killingler, Mayk Hammerler izledi. Bunlar okunurken ''Zambo'', ''Golden'' çikletleri çiğnenir, içinden çıkan artist resimleri biriktirilirdi. Eski gazeteler ise okunduktan sonra, bu defa kesekağıdı olarak dönerdi yaşamımıza. O zamanki konuşma tarzı da çok farklıydı. Cümleler genellikle Üstad, Muhterem, Azizim, Miğrim, Binaenaley, bilakis, bahusus, hususiyetle, hususi, memnuniyetle, tamamiyle, lakin, mamafi, muayyen, mütemadiyen gibi kelimelerle başlardı. Gel de iki lakırdı edelim, latife ediyorsun, bu ızdırap çekilmez gibi cümlelerle devam ederdi... Yine o yıllarda evin hanımı, evin küçük çocuğunu şayet Komşuya ziyarete gidecekse öğleden önce gönderir, "Bir maniniz yoksa Annem size gelmek istiyor" diye haber yollatırdı. Ev sahibi hanım da "Buyursun İnşallah" cevabıyla mutfağa dalar tuzlu şekerli ev kurabiyeleri, revaniler, kekler yapardı... Vakit yoksa bakkaldan açık satılan sade veya kaymaklı "Arı", "Ülker" marka bisküvilerden alınırdı. Çayın yanında bisküvit ikramı pek bir makbuldü. Naylon gömleklerin yedek yakaları ve yakaların içinde ayrıca satılan "balina" isimli plastik şeritler konur ucu kıvrılan yakalar bu şekilde düz durması sağlanırdı. Dik yakalı gömleklere ip kravat veya börek gibi geniş düğümlü peçete gibi geniş kravatlar bağlanır, kol manşetlerine kol düğmesi takılırdı. Ceketlerde balıksırtı desen, pantolonlarda terilen kumaş çok kullanılırdı. Bileklere 900 ayar gümüş iri taneli zincir künye veya romatizma bileziği takmak moda olmuştu. Kaşe palto, İmperteks, trençkot, parka, kaban üste giyilir, altına duble paça pantolon yaptırılırdı. Kot Jean ütü istemediği için çabuk yaygınlaşmış bir pantolon türü olmuş, altına ayakkabı olarak konçları lastikli yarım bot olan Beatles modeli, bağcıklı lord ayakkabılar, altı yüksek sabo, topuklu çizme türleri gençliğin ilk tercihiydi. Ayakkabının burnuna ve topuğuna aşınmayı önlemek için demir çaktırma alışkanlığından 60'lı yılların başından itibaren yavaş yavaş vazgeçilmeye başlanmıştı. Aşınan tabanları yenilemek için uygulanan gizli pençe veya yarım pençe tamirleri ise kösele deri ayakkabılarının yerini lastik spor ayakkabıların almasıyla kayboldu. Seyyar sokak boyacıları da yok denecek kadar azaldı. Yaz gelince "Tokyo" denilen parmak arası sandaletler yeni çıkmıştı veya espadril denilen bez ayakkabılar giyilir, kısa süre sonra ıslanan, arkasına basılan, espadriller terlik muamelesi görmeye başlardı. Şemsiyelerin tutma yerleri bambu kamış desenli olur, katlanmaz baston gibi olurdu. Hanımlar pompalı parfüm şişeleri, kirpikleri yukarı kıvırmaya yarayan kirpik makasları kullanırlardı.

Murat'ım teşekkür ederim. Çok güzel bir konu olmuş. Kolay gelsin.

eskidn yasamak teknoloji denilen yıkımdan uzak olmak ısterdım

Tam Nostaljik Olmuş Teşekkürler..

bunların hepsini biliyor ve hatırlıyorum.. demekki dinazor olmuşum tek tesellim cila... :

Birdirbir oyununu ne oynardık be... Yok daha neler, olmadı fosil..

Şöyle bir geçmişe yolculuğa ne dersiniz? 2000'li yılları geride bıraktığımız şu dönemde geriye dönüp baktığımızda ne olaylar görmüş neler yaşamışız... Günlük hayatımıza neler girip çıkmış; ne izler, ne anılar bırakmış... Her yılın sonunda ''neler in, neler out olmuş'' deyip, yılın bilançosu çıkarılır ya; bizde öyle yapıyor, son elli yılda geçen zamana birlikte göz atıyoruz. Nereden, nasıl başlasak derken görüyoruz ki değişime uğramayan pekte birşey kalmamış... Ülkede kurşun kalem fabrikası olmadığı için fiyatı pahalıda olsa ''Faber'' kalem ithal edilirdi. Sert uçlu sabit kalemler vardı hani silgiyle silinsede çıkmaz saman kağıtlı deftere yazarken sayfaları delerdi... Postacılar taahhütlü mektupları adreslere teslim ederken zorunlu olarak bu alıcılara bu kalemlerle imza attırırlardı. Bir de paket postahanesine verilecek koliler bez torbaya konduktan sonra illaki üzeri sabit kalemle tükürüklenerek yazılırdı, çıkmasın, silinmesin diye... Ne var ki bu ıslatma sırasında kalemin ucu sabit renk bulaştırır dudakları morlaştırırdı. Küçüle küçüle 3-4 cm kalmış kurşun kalemlerin boyu ve ömrü ise arkasına takılan kamışlarla uzatılırdı. Hani hatırlarmısınız, mürekkep hokkaları vardı. Acele haberler için telgraf çekilir, kolalı beyaz yakalı gömleklerin yaka uçları kalkmasın diye içine sert lastik şerit konur ve bu ''balina'' ismiyle anılırdı. Naylon ve renkli gömlekler moda olmadığı ve bilinmediği için beyazlar yıkana yıkana ağarır ve sararırdı. Bu yüzden beyaz yedek yaka kullanılır, iş yerlerinde beyler kol ağızlarını korumak için bilekten büzgülü siyah yarım kolluklar takarlardı. Çamaşırlar kaynatılırken kazan içine kesme şekerden biraz büyük mor-lacivert ''çivit'' atılırdı. En meşhuru ''Öküzbaşı'' markalı olanıydı da, dış ambalajında öküz kafası resmi bulunurdu... Arap sabunu veya rendelenmiş sabunla çamaşır kazanında kaynayan sararmış beyaz çamaşırlar çivitin verdiği renkle hafif maviye bakan beyazlık kazanırdı. İspirtolu gaz ocakları Mutfaklardaki gazocaklarını yakmak bile başlı başına bir işti! Haznesine gaz konulan 3 bacaklı ocakların ispirto dökülen kafası ısıtılır, yakılır sonra da kuvvetlendirmek için pompalanırdı. Gaz fışkıran meme, gaz süzülmemişse tıkanır, ucu iğneli delik açıcı ile kafadaki meme temizlenir, buna rağmen ocak sıcakken sönerse iğrenç kokar ve göz yaşartırdı. İspirtolu ocakların yanı sıra, tel dolaplar ve kahve değirmenleri vardı... Kömürlü ütüler öğrencilerin simsiyah okul önlükleriyle bembeyaz kolalı yakaları üzerinde gezinirlerdi... Salonlara kristal avizeler takılır, pencerelere beyaz el işi perdeler asılır, köşe bucak deve tabanı, kuşkonmaz ya da kauçuk gibi salon bitkileriyle süslenirdi. Halılar el süpürgesiyle süpürülür, çinili kuzine sobalarda ısınılırdı. ''Saka''ların at ya da merkeple getirdiği içme suları, kapı girişindeki küplere boşaltılır yazın testilerde soğutulurdu. Duvarlarda guguklular, bileklerde elle kurulan ''Nacar, Hislon'' marka saatler, çevirmeli ankesörlü telefonlar, yine siyah renkte, kollu ''Singer'' dikiş makinaları... Siyah daktilolar ise pek az kişide bulunurdu. Askerlik yoklamaları çok sayfalı nüfus kağıdı defterlerine işlenir, hanımlar mermi gibi sivri uçlu sütyenler, etek altına jüpon ve arkası tek çizgili çorap giyerlerdi. ''Öğretmen'' markalı siyah file çoraplar daha da iddialıydı. Pudra, Tokalon kremi, Altın Damla, Gizli Çiçek, Pereja Kolonyası sürülür, geniş kenarlı Fransız şapkalarını bayanlar baş tacı ederlerdi. Beylerin traş takımları içinde sabun, traş tası, fırçası ve ''Nacet'' jilet bulunur ya da usturayla sinek kaydı traş olunurdu... Hemen hemen her erkeğin ayna önündeki hazırlığı, saçlara sürülen mavi, yağlı, sempatik şişeli ''Necip Bey Biryantini''yle sonlanırdı. Ayna ve tarak seti Luksor, en birinci markaydı, erkeklerin ceplerinde taşınan vazgeçilmez aksesuarlar arasındaydı! Erkek ayakkabılarının bir özelliği de burun ve topuklarına kösele aşınmasın diye demir çakılırdı. Mutfak kaplarının başında sık sık kalaycıya giden bakır tencereler vardı ki, bu tencerelerde pilavlar ve her türlü sebzeli yemekler çok nefis olurdu. Adı üstünde tencere yemeği diye bir tanımlama vardı. İki kulaklılar, sucuklu yumurta pişirilen bakır kapaklı sahanlar ayrı yemek türleri için kullanılırdı. Bu kaplarda pişirilen yemekler o yıllarda henüz her evde buzdolabı olmadığı için tel dolaplarda saklanırdı. Tel dolaplar ahşap malzemeden yapılmış olup, ön kapağı sinek giremeyecek gözenekli tel perde ile kaplanırdı. Ev kedileri kendilerine verilecek etin veya yiyeceğin bu dolaptan çıkacağını öğrenmiş olacaklar ki genellikle tel dolap önünde beklerlerdi. Hatta bu durum bir kişinin ısrarlı bekleyişine benzetme olarak deyiş üretmişti. "Tel dolap kedisi gibi ne bekliyorsun" diye sorulurdu. Odaların tavanına kristal avize, duvarlarına duvar halıları asılırdı. Yerler duvardan duvara muşamba kaplanırdı. Salon takımlarının puf oturakları, maun veya formika masa, sehpa takımı olurdu. Bayramlarda, yılbaşlarında sokaklara dizilen tellerden seçilen kartpostallar gönderilirdi. Pul koleksiyonu yapmak başlı başına bir meziyet, bir zevk, bir gün zengin olma umuduydu. Delikanlılar kız arkadaşlarını eve davet edebilmek için "Gel sana pul koleksiyonumu gösteriyim" diye bahane uydurur, kandırmaya çalışırlardı. Eğlence dünyasının en ünlü isimleri Zeki Müren, Müzeyyen Senar, Behiye Aksoy, Nesrin Sipahi, Sevim Tuna, Sevim Tanyürek, Nigar Uluerer, Gönül Yazar, Toto Karaca, Nejat Uygur'du. 1970 ler de Bebek'de Gasgonyalı Toma, 1976-77 yıllarında Yenikapı sahil gazinolarının birinde Pekak, gibi ünlü isimler sahne alırdı. Taksim Belediye, Bebek Gazinosu, Yenikapı Çakıl, Taksim Maksim, Sarıyer Urcan, Galatasaray Sanjelize, Elmadağ Parizyen klas mekanlardı.

Ehehe hepimiz tarih olacağız Aykut'cum

DEVAM EDECEK... -

Sigaralar ve mefruşatlar.. İstanbul'un çöpü Yenikapı sahiline dökülür, bu çöp dalgaların yardımıyla denize taşınıp, dağılır bu arada ağır metal parçalar dibe çöker, lodos sonrası bu metalleri leğenlerle toplamaya gelen hurdacılara ''lodosçular'' denirdi. NCR markalı para kasalarından tuşa basıp kolu çevirince para çekmeceleri korkunç gürültülerle ok gibi dışarı fırlardı. Kumbaralarda biriktirilen iri madeni paraların bile satın alma gücü vardı! Localı sinemalara gidilirdi Beyoğlu, Atlas, Yeni Melek, Şan Sineması en popüler olanlarıydı. Yağmurlu havalarda yürürken kolları hareket ettirdikçe fışır fışır ses çıkaran muşamba imparteksler giyilirdi. Başı ağrıyanlar yutmakta zorluk çekilen ''Gripin'', "Opon" kaşelerinden içerlerdi. Filtreli sigara içmek herkesin harcı değildi. Bu yüzden yurt dışı seyahate gidenlere ''Pallmall'' ve ''Kent'' marka sigaralar ısmarlanır bunlar naylon gömleğin ön cebine konur ve böylece bir nevi hava atılırdı. Halk arasında filtresiz ''Bafra'', ''Birinci''yle kutu içindeki '' Yenice', ''Bahar'' ucu kırmızı ''Gelincik'' , ''Yeni Harman'', ''Sipahi'' içilirdi. Tütünü şarapta dinlendirilip aroma kazandırılan ''Hisar'' ve ''Mentollü Çamlıca'' lüks sayılırdı. Karton kutuların içlerinde iki sigara sırasını ayıran muhtemelen 4x6 cm. lik bir kağıt bulunurdu. Bu kağıt parçasını amcalar atmazlar, o günkü notlarını yazdıkları bir "akıl kağıdı" olarak kullanırlar, bir süre saklarlardı. Çamlıca bir nevi hanım sigarasıydı. Türkiyenin ilk meşrubatı gazozdu. ''Can Gazozu'' Onları Levent'te ki binasında imal edilen ''Grapette'' , ''Sunburst'' , ''Mister Kola'' izledi. Uzun koyu renk şişeli Tekel Birası her bakkalda bulunur, o zamanın bakkalları hamam takunyası da satarlardı. Vefa, Karagümrük, Feriköy, PTT, Hacettepe, Altınordu, İzmirspor birinci lig takımıydı. Profesyonel liglerden önce mahalli ligler vardı. SatıcılarBakkalda açık olarak çuvallarda satılan pirinç, mercimek, fasulyenin yanı sıra Arap sabunu da çok kullanılırdı. Vim toz deterjanla çıkmayan kirler ovularak, vimlenirdi. Gaz ocağı lehimcisinin yolu gözlenir, leğenci, seyyar lahmacuncu, çekirdekçi, horoz şekerci, bohçacı, eskicinin, sütçünün bağırışları sokakları çınlatırdı. Elinde tefi, beline zincirle bağladığı ayısıyla dolaşıp ayı oynatarak para toplayan ayıcılar da geçerdi. Balıkçılar balıklarını kırmızı boyalı daire şeklinde ahşap tablalara dizerlerdi. Balıklar kaymasın diye altlarına gazete kağıdı konurdu ıslanan gazete kağıdı üzerinde ki balıklar meyilli duran tablalarda teşhir edilirdi. Şimdiki gibi alttan soğutmalı mermer balık teşhir tezgahları yoktu balıklar temizlenip strafor tabaklara dizilip üzerine selofan kağıt sarılarak ambalaj yapılmazdı. Her evde buzdolabı olmadığından, soğuk su elde etmek için buz, evin görevli kişisi kimse yemek saatine yakın bir zamanda mahalle buzcusuna gider 25 - 50 -75 kuruşluk buz alırdı. Buz kalıbından kesilen bu buz ya getirilen file ile veya buzcunun bağladığı sicimle bağlanıp eve getirilir, çekiçle kırılır, damacananın oyuğuna konurdu. 15-20 dakika sonra oluşan serin içme suyu içmeye hazır olurdu. Kırık buz içine testi ve meyvelerin gömüldüğü de vakiiydi. O zamanlarda yani 60 ların ilk yıllarında her evde kalorifer olmadığından, mahalle aralarında odun kömürü, gazyağı ve odun satan depolar vardı. Bakkallardan litreyle gaz veya odunculardan küfeyle odun alınırdı. Apartmanların kömürlüğü bulunur, sonbaharda kışlık kömür kamyonla sokağa dökülünce küfe hamallarıyla önce bu kömürlüklere, sonra peydir pey balkonlara taşınırdı. Gazete kağıdı, çırayla tutuşturulup sobalarda yakılırdı. Soba boruları ara sıra gümüş rengi yaldız boya ile boyanırdı. Valizler, bavullar, sandıkların ayrı bir yeri vardı. Sandıklarda çeyizler veya kullanılmayan eşyalar muhafaza edilirdi, el işi masa örtüleri, yatak örtüleri, el işi perdeler naftalinlenip katlanarak bohçalanırdı. Bavullar deri veya vinileks olur kuşaklarla bağlanır anahtarla kilitlenirdi. Tahta olanlar en ucuzuydu, genellikle askere giden gençler bu tahta valizlerden alırlar bunlara "asker valizi" denirdi. Bomonti ahşap fıçısı içinde ki biranın veya şişe tekel biranın lezzeti ayrıydı. Şehir hatlarının Dolmabahçe ve Fenerbahçe vapurları 60 lı yıllarda çok yeniydi. Orta kat, orta kapı karşısında çay ocağı aynı zamanda bar dı. Vapur yolcusu barın önünde hasır koltuk ve masalara oturur Adalara giderken bay ve bayanlar içki siparişi verirdi. Bir duble buzlu Cinzano vermutla yolculuk harika geçerdi. Vapurların kıç tarafı lüks mevki sayılır, birinci mevkii bilet alanlar burada oturursa lüks farkı öderlerdi. Fark biletleri için yolcular bozuk paraları önceden hazırlarlar kesilen mevkii farkı biletleri masaya bırakılırdı. Bir de biletçi kapıdan girer girmez diğer kapıdan kaçanlar vardı. Kadıköy-Karaköy arası bu hep yaşanırdı. Vapurun lüks mevkii farkını ödeyip, solcu görünmek isteyen, piyasanın en ucuz sigarası olan Birinciyi içenlere de burada rastlanırdı. Kara ulaşımının sesiz troleybüsleri elektrik kesildikçe konvoy oluşturur, trafiği tıkarlar, bazen de hattan cereyan aldığı boynuzları çıkardı. İstanbul'un Dolmabahçe, Zeytinburnu gibi semtlerinde havagazı depoları vardı gaz buradan şebekeye dağılırdı.

konu için çok teşekkürler. hepsini yaşadım onların. teknoloji çok gelişti. ama eskiler bir başkaydı. sokakta topaç çevirdiğimiz ve sapan yapmak için ağaçlara çıktığımız o güzel günler. günler geçiyor ömrümüz tükeniyor. çok eskilere gittim biranda. emeğinize sağlık.

çok güzel karelerdi bir çogunu göremedik belki :d sagol abi konu için.

Ahh o oyunlar.. Çocuklar; birdirbir, uzun eşek, yağ satarım bal satarım, kaptan çukuru, mendil kapmaca, istop, yakartop, hoppacık, çember çevirme, köşe kapmaca, körebe, kaç kurtul, elim üstünde, sek sek, çelik çomak, kukalı saklambaç, ip atlama, üçtaş gibi oyunlarla ve tahta oyuncaklarla ''Sana'' lı ekmekle ve horoz şekerleriyle büyürlerdi... Yaldız kağıtlı çikolata, içinden niyet çıkan karamela, kaşıkla konulan altı kesik dondurma külahı, pamuk helva, macun çok sevilirdi. Beyoğlu "Japon Mağazası" adlı oyuncakçıda küçücük kurşun askerlere, namlusundan kıvılcım çıkan oyuncak tanklara, kurgulu otomobillere, tahta kamyonlara, göz alıcı renkli bilyelere çocukken burunlarını vitrin camına dayar da bakılırdı. Ucuna ortası delik para takılı, kaytan sarılıp döndürülen topaçlar, yo yolar çocukların vazgeçilmez oyuncaklarıydı. O tekerlemeleri hatırlıyor musunuz? ''Açıl susam açıl, açılmaz... Anahtar nerede? Suya düştü... Su nerede? İnek içti... İnek nerede? Dağa kaçtı... Dağ nerede? Yandı bitti kül oldu... Külü nerede? Savruldu... ''Yetişkinler Çaça, Twist, Tango dansları yapar, ''Hulohop'' denilen çemberleri vücutlarında çevirirler, Beyoğlu'nda ''lak lak'' denilen ucu ip bağlı tahta topları ellerinde gezdirirlerdi. Yılbaşlarında salonda at yarışı oynamak kadar, her boş vakitte hacıyatmazla oynamak, fırdöndü çevirmek, tombala, monopoly, kızmabirader, domino, amiral battı, isim şehir oynamak oyalayıcı sevilen meşgalelerdi. Gazete kağıdından kese kağıdı yapılırdı da, gazete kağıdını kıvırıp şapka yapan ustalar, boyacılar, güneşten maç boyunca korunanlar olurdu. Kağıttan şeytan uçurtması yapıp, uçurtmak büyük zevkti. Çok mutlu olunurdu. Kağıttan kayık, horoz, dört gözlü tuzluk ta yapılır, tuzluğun ters çevrilip parmaklar içine sokularak açıp kapama sayesinde içine yazılı kelimelerle niyet çektirilirdi. Bütün bu iş için bir defter sayfası yeterliydi. Çocuk yaştakilerin bir zevki de kibrit kutusundan telefon, renkli kablolardan telden adam, telden araba yapmaktı. Cicoz, misket, bilye ile oynanan kaptan çukuru gibi oyunlar nedeniyle pantolon cebi cam bilyelerle dolu olurdu. Çocuklar eski, bilyeli rulmanlardan tornet yaparlardı. Tornetlerin oturularak gidilen yere yakın seviyede dört tekerlikleri veya ayakta kullanılan iki tekerli olanları vardı. Her iki türünü de kullananlar rulmanla asfalt arasında oluşan kulakları sağır eden bir gürültü çıkarırlardı. Kırtasiye malzemeleri öğrencilerin en çok kullandıkları çantalarda her gün okula gider gelirlerdi. Elişi dersinde krepon kağıdından, kedi merdiveni, el işi kağıdından küçük küçük kalem ucuyla kopartarak mozaik resim yapılarak el becerileri geliştirilirdi. Müzik dersinde mandolin çalınırdı. İş bilgisi dersinde kartondan, mukavvadan maketler yapılırdı. Önceleri tahta, sonraları plastikten yapılma kalem kutuları içine kırmızı ve kurşun kalemler özenle dizilir, sığarsa pergel, silgi, yerleştirilirdi. Silgi çok kaybolurdu, bazı öğrenciler silginin ortasını kalemin ucuyla deler ip bağlarlardı. İpin diğer ucu pantolonun köprüsüne bağlanır, silgi kullanılmadığı zaman cepte taşınırdı. İletki, cetvel, gönye hep dışarıda çanta gözünde kalırdı. Dolma kalem ucunu kamış kalemlere takar, mürekkep hokkasına batırıp batırıp, yazılar yazılır, ödevler yapılırdı. Dolma kalem her zaman kullanılmazdı. Kara tahtaya, kara önlükle kalkar, beyaz ve renkli kireç tebeşirle yazılırdı. Öğrencilerin üzerine tebeşir tozu ve kokusu sinerdi. Su içmek için kullanılan plastik kupalar vardı. İç içe geçen dairesel halkalardan oluşan bu kupalar gözde takımların renklerinden yapılırdı. Kullanılacağı zaman yukarı çekilir bardak olur, itince yassı bir kutuya dönüşürdü. Öğretmenler bir daha ki derse kadar istedikleri 8 ortalı kareli harita metot defteri zamanında alınmamışsa öğrencinin kulağını ikiye katlayıp çeker, hızını alamasa kalem kutusunun kapağı veya 50 cm lik cetvel ile öğrencinin avuçlarına vururdu. Öğrenci elini ilk vuruştan sonra kaçırır, öğretmenin ıska geçmesine neden olursa, bu defa elin tersini çevirtir, cetvelin ince kısmıyla parmakların kemikli kısmına vururdu. Beden dersine eşofmansız veya beden ayakkabısız gelen öğrencinin kalçasına ve baldırına bateri sopasıyla vurup morartan şişiren öğretmenler olurdu. Hava yağışlıysa bedene çıkılmaz, bir sonraki dersin yazılısına çalışılırdı. Üzerine sana sürülüp, toz şeker dökülmüş bir dilim ekmeğin lezzeti vardı. Tek gözle bakılan prizmalı çocuk dürbünleri vardı, salladıkça her defasında başka başka resimler, geometrik şekiller görülür, bitmek bilmez bir merakla her defasında nasıl bir şekil ve renk oluşacak diye sallar sallar bakılırdı. Çocuklar sigara paketlerinin resimli yüzlerini kesip biriktirirler oyunların da fiş gibi kullanırlardı. En değerli olanları ender bulunan Sipahi, Yeni Harman, Yenice idi. Aynı durum gazoz, maden suyu, biraların madeni tırtıllı kapakları için de geçerliydi. Bu kapakların bir işlevi de askerlik rütbesi, şerif kokardı, yıldızı gibi göğüs tarafına kapak içlerindeki mantar parçayı çıkarıp gömlek altından kapağın içine sokarak sabitlemekle oluşan bir gurur tablosu sergilemekti. Bu koleksiyon ve oyun merakı şekerlemelerin kağıtlarına basılan futbolcu, artist vs. resimlerinde de görülürdü. Seriyi tamamlayan çocuk satıcıdan okkalı bir ödül alırdı. Genellikle imzalı olan bir tane hiç çıkmazdı. Ödül çıkmayınca teselli olarak verilen sade gofret yenirdi. Biriktirilen artist resimli kartlar, cicozlar oyunda yutulursa kaybeden çocuk ifrit olurdu. Bayramlarda bayramlıklar giyilir eş dost ziyaret edilir, harçlıklar toplanır, aynı kıyafetlerle ki bu çoğu zaman takım elbise olurdu. Bayram yerinde kurulan seyyar dönme dolaplara, salıncaklara ve kiralık atlara binilirdi. Arka cepte tarak ayna taşınır, evin anahtarları pantolonun kemer köprüsüne takılırdı. Genç kızların birinci çeyizi Singer dikiş makinesi idi. Kollu olanlardan sonra döküm ayaklı modeller yeni çıkmış çok tutulmuştu. Altın diş yaptırmak modaydı, ağzın içinde sapsarı görünen altın kaplama dişlerden kimse rahatsız olmazdı. 8 mm'lik film makinaları çok modaydı. 6x6 veya 6x9 cm fotoğraf çekenler kutu ve körüklü Roleiflex, Zeissikon fotoğraf makinaları, sulu akülü ve ampullü flaşlar kullanılırdı. Telemetreli makinelerle önce metre ayarı ölçülür sonra objektif üzerinde yazılı metreye ayar yapılır, çekilen fotoğraflar siyah-beyaz zeytuni renkli karta basılırdı. Fotoğrafçılar sokaklarda ''alaminüt'' denilen fotoğraflar için 3 bacaklı sehpalar kullanılır, körüklü makinalarla çektikleri vesikalıkları küçücük çekmecelerde, ilaçlı şişelerden döktükleri banyolarda yıkayıp tab ederlerdi. Tartılar, el terazileri vardı... Tatlısıyla tuzlusuyla birkaç çeşit yemek 4-5 katlı sefertaslarına konur, işe, okula götürülürdü! Değişime uğrayan o kadar çok şey vardı ki mesela pamuk şilteli yaylı karyolada yatılır, lambalı dev radyolar dinlenirdi. Philips veya Condor markalı, lambalı radyolarda dinlenen Radyo tiyatrosu "Arkası yarın" anonsları "efekt Korkmaz Çakar... Oynayanlar..." diye başlardı. Akşamları Arap Bacılı "Uğurlugiller Ailesi", "Orhan Boran ve Yuki","Doğru mu Yanlış mı" yarışma programları Sezen Cumhur Önal'ın, Aykut Sporel'in, Engin Arman'ın seçtiği hitlerle oluşan müzik yayınları sevilen programlardı. Karikatür, yelpaze, Hayat Ses, Pazar mecmuaları alınır, berberlerde traş için beklerken Akbaba mizah dergisi, maçlarda pazar dergisi okunurdu. Bir bir kapanan dergiler yerlerini cep fotoromanlarına bıraktı. 60'lı yıllarda vitrinlerine televizyon koyan dükkanlar büyük kalabalıklar toplardı... Halk, mağaza önünde ses duymasa da sadece görüntü için saatlerce durur muazzam kalabalıklar oluşurdu. Televizyon alıcıları siyahxBeyaz olup voltaj düşüklüğüne karşı regülatörle çalışır, önlerine de renklendirici ekran konurdu!.. Elke Sonmer, Sante Baker, Raquel Welch, Ursula Andres, Brigitte Bardot, Mirell Dark, Alain Delon, Luis De Funes filmleri büyük zevkle seyredilirdi.