Minik kelebek, uçabiliyor olmanin da verdigi mutlulukla uçmaya baslamis. Daglar tepeler asmis, ormanin her yerini dolasmis. Derken bir vadiye gelmis. Rengarenk çiçeklerin bulundugu bir vadiye. Etrafina saskin saskin bakarken, vadinin öbür ucunda bir papatya görmüs. Bir anda afallamis. Ne düsünecegini, ne yapacagini bilememis. içinden "Ne muhtesem bir çiçek" diye geçirmis. Ve vakit kaybetmeden yüzlerce renkli, hos kokulu çiçegin üzerinden geçip dogruca onun yaninda almis solugu. "Merhaba" demis papatyaya, "sizi uzaktan gördüm ve yaniniza gelmek istedim.". Nazli papatya söyle bir bakmis konuguna ve "Merhaba" demis, "ben de yalnizliktan sikilmistim zaten." Ve konusmaya baslamislar. Kelebek ona hayat hikayesini, nerede dünyaya geldigini, geçtigi ormani, tepeleri anlatmis. Papatya da ona kendinden bahsetmis. Birbirlerinden gerçekten hoslanmislar. Kelebek bütün zamanini papatyayla geçirmis. Gece olunca beraber yildizlari ve ates böceklerinin danslarini seyretmisler. Gündüz olunca kelebek, kanatlariyla papatyayi günesin yakici isinlarindan korumus. Minik kelebek papatyayi çok sevmis. O kadar çok sevmis ki, bir türlü onun yanindan ayrilamamis. Papatyanin da onu sevip sevmedigini merak ediyormus. Ama cesaret edip de bunu papatyaya söyleyememis bir türlü. Onu kirmaktan, incitmekten, bu yüzden kaybetmekten korkmus. Papatya da kelebegi çok sevmis ama o da bir türlü söyleyememis sevgisini. Duygularinin karsiliginin olmayacagindan, bu yüzden kelebegi kaybedeceginden korkmus. Böylece iki sevgili yan yana ama sevgilerini paylasmadan sürekli sohbet etmisler. Böylece saatler saatleri kovalamis. Günler geçip de, kelebek artik zamani kalmadigini, gücünün tükendigini anlayinca, papatyaya dönmüs ve; "Üzgünüm ama senden ayrilmam gerekecek" demis. Papatya buna bir anlam verememis. "Neden" demis. "Yoksa benim yanimda mutsuz musun?". "Hayir" demis kelebek. "Bilakis, sen benim hayatima anlam kattin. Fakat biz kelebeklerin ömrü sadece üç gündür. Ve ben de ömrümü tamamladim. Artik kelebeklerin hiç ölmedigi bir yere gitmeliyim." Papatya bu duruma çok üzülmüs ama yapacak bir sey yokmus zaten. Kelebek artik hiç gücünün kalmadigini, daha fazla tutunamayacagini fark ettiginde, son bir gayretle papatyaya "Sevi seviyorum" diyebilmis ancak. Papatya donakalmis. Sadece "Bende..." diyebilmis kelebegin arkasindan. Ardindan da gözyaslarina bogulmus. Içinden "Keske onun da beni sevdigini bilseydim. Keske onu sevdigimi söyleyebilseydim." diye geçirmis. Papatya, sevdiginin onu sevdigini bilmeden geçirdigi günlerin acisina dayanamamis. Bir süre sonra yapraklari önce solmus, sonra da dökülmeye baslamis. Her düsen yaprakta papatya, "seviyormus" diye geçirmis içinden. Iste o günden beri, bunu bilen asiklar, sevgililerine soramadiklarini hep papatyalara sormus: "Seviyor mu, sevmiyor mu?"...