çok güzel bir yazı. Umut işte insanı mahveden, başını yerden yere vurmasına sebep olan duygu.

gerçekten güzel bi yazı.

insanı yaşatan umut, yücelten inançtır zaman-

Bir yerde okudum ve çok hoşuma gitti... Bir gün Tanrı duyguları yaratmış ama bakmış ki bunlar çok yoğun ve güçlü şeyler ve insanlar henüz bunlara hazır görünmüyorlar, bunları bir kutuya koymuş ve bir meleğine emanet etmiş. Bu kutuyu ona söyleyinceye kadar hiç açmamasını hatta aralayıp bakmamasını tembihlemiş.. Bir zaman bu meleğin dünyaya inmesi gerekiyormuş. Kutuyu yanında götürmemek için bir başka meleğe teslim etmiş ve ona kesinlikle açmamasını yoksa Tanrı'nın onlara kızacağını söylemiş. Ancak bu ikinci melek kutunun içindekileri çok merak etmiş ve biraz aralayıp baksa hiçbir zarar gelmeyeceğini düşünmüş. Kutuyu aralamış;o kutuyu aralar aralamaz duygular birden kutudan fırlamış ve birer birer dünyaya dökülmeye başlamış. Dünyada insanların değiştiğini, birbirlerini sevmeye, nefret etmeye, öldürmeye, yüceltmeye başladığını gören birinci melek apar topar yukarı fırlamış ve duyguların neredeyse tamamının kutudan dökülmüş olduğunu görünce bir hışımla ikinci meleğin elinden kutuyu aldığı gibi kapatmış. Ancak kutuda tek bir duygu sıkışmış kalmış. Yarısı içerde yarısı dünyada.. O da "umut"muş. Bütün duygular vaktinden önce de olsa dünyaya inmiş ama sadece umudun yarısı inebilmiş.

Gerçekten öyle... Peki bu duygunun tümü dökülseydi adı ne olurdu... Sevinç mi... Bence umutlar gerçekleştiginde basitleşiyor ve sıradan bir anı olarak kalıyor! Örnegin ben hala Satiye yi umutla tekrar yanımda olacagını bekliyorum. Peki yanımda olunca ne olacak!... Sevmiyorum bunu işte...