Her çırpınışın boşuna kanat çırpmaktan başka birşey olmadığını anladığın anda en büyük çöküşünü yaşıyorsun ömrünün... onca senelik ömrünün boşu boşuna geçtiğini anlamak, amaçsız, gayesiz bir halde avare gibi hayatın sokaklarında dolaşan bir serseri olduğunun bilincine varmak belki de öğrendiğin hatta bu hayattan aldığın en büyük ve dokunaklı ders... İçine çektiğin her sigara dumanda bile bile ölümü akciğerlerine çekmenin verdiği ağırlık seni her serzenişte bir kat daha düşürüyordur hayatın gözünden. Hiçbirşey düşünmeden boşluğa bakmak değildir aslında yaptığın. Baktığın boşlukta şu an binlerce '' keske'' dediğinin yankılarını duyarsın. '' Keşke'' lerle birlikte düştüğün o boşlukta gözyaşların ve yalnızlığın da el eledir.. Ama gözünden ne yaş gelir... Ne de çevrendeki insanlar senin aklından neler geçtiğini bilirler. Çevrendekiler sana kendi yaşadıkları problemleri anlatırken sen onlarında içinde bulunduğu boşluğa dalar gidersin.. Bir zamanlar problem sanıpta kurtulmaya çalıştığın anların kümesini çizersin göz bebeklerinde.. Çevrendekiler aslında senin ne yaşadığını ne düşündüğünü bilmezler. Çünkü hiç sormak akıllarına gelmemiştir. Çünkü kendi problemlerini anlatmaktan seninkileri sormaya hiç sıra gelmemiştir. İçinde büyütürsün acı çiçeklerini, onlarda konuşa konuşa büyürmüş ya senin çiçeklerinde gözyaşlarını akıttığın sözlerinde büyürler.. Hlbuki birisi çıkıpta derdini sorsa bir başlarsın ki anlatmaya karşındaki önünü göremez. y.