gönlüme yazdım adını öyle kağıt kalem hesabıyla ince mühür edasıyla değil dağları özler gibi içime bulutlardan şekil yaparcasına öylesine yumuşak ve böylesine çıkmazcasına tenimden kokun yıldızsız gecelere sığınak yaptım sesini ümitlerin azaldığı bir ilçeden uçsuz bucaksız taze yeminlerle geldin bana mecburi ve anlamsız serzenişler çekerken seni ümitlerin kaybolmaya yüz tuttugu topraklara toprağım sensin dedin. gitmedin! yıkık bir şehrin silveti gözlerimizi boyarken tuzlu yollarda geçmiş zamanların o taptaze diriliğinde nostaljik, baygın bakışlar fırlatıyordun bana ilklerin aramızda çoğala çoğala biriken o narin sevecenliği beni sana.. dalga dalga denizin tutuklusuyum ben halka halka içim coşuyor düşününce hani küçük bir taş atarsın denize büyür büyür yarattıgı halkalar enginlere ve işte.. sen o küçük taşsın gönül denizime atılan ve halkalar alabildiğine enginlere doğru gönlüme kazıdım adını öyle kazma kürek hesabıyla demir dövme edasıyla değil, iğne oyası inceliğinde rüzgarlarda savurarak tellerini saçlarımın öylesine delirten ve böylesine vazgeçilmez yapan yumuşaklığı dudaklarının sözsüz evrenime, sözsüz öfkelerime bambalka bir dünyanın kalıntıları arasından çok tanıdık korkularla geldin bana ümitlerin her daim kaybolup yeninden bulundugu o tanıdık sesler çağırınca yine seni gittin! geleceğimi bilerek! geleceğim diyerek gittin! semalarda toz bulutu eksik olmayan o harabe şehre dogru ardından hiç bakmadın gerilere sevgi yüklü sallanan eller havada bir süre asılı kaldı anladım! çünkü gönlümün resmettim adını öyle yağlı boya hesabıyla kara kalem edasıyla değil yok olmuş bir sanatı tekrar canlandırır gibi tarihe meydan okurcasına ölmüş bir hattatın mezarına selam gönderir gibi yırtıcı bir sarılıkla boyadığım gönül defterime işledim yüzünü hayal kurup baktın mı yüzüne umutlar getirdiğini gördüm yıkık bir şehre inat parçalanmış küçük hayatlara gayret parıltıları saçtım yüreğimdeki sancılara isyan edercesine sevgiyi buldum dipsiz bir gönül kuyusunda ansızın gözünü kapadın, atladın! hiç çıkmamasını dileresine gönül defterime hapsettim adını yüreğinin kanayan yerlerine sevdayı bandajladın en kuytu mekanlarda... sevildiğini bildiğin o rüzgarlı denizlere açtım yelkenlerini deniz dalgalandı, açtı kollarını deli bir martı yorgun kanatlarını savurup duruyordu baygın gözlerinde.. mutlulugu buldugun yer işte orasıydı! @51m©@

You must spread some Karma around before giving it to dockhanger again. :S Teşekkürler...