Bana katil diyorlar. Böyle doğmadım ben bilesiniz. Bana tecavüzcü diyorlar, hakkıma girenleri bilmezsiniz. Daha önce hiç görmediniz beni. Nasıl büyüdüm bilmezsiniz. Ben ilkokulu okuyamadım. Yıllarca şiddetin tam ortasında kaldım. Çocukken çok hırpalandım. Ne gücüm vardı ne de başka bir şeyim. Çok masumdum ben küçükken. Tek istediğim geleceğimin güzel olmasıydı. Bende isterdim para kazanmak. Zengin olup aile kurmak. Ama yapamadım abiler. Yapamadım ablalar, kardeşler. Önce doğumumdan başlayayım. Annem de vardı babamda. Asıl ailem anam oldu bana. Babamdan ise hiç güler yüz göremedim. Yıllarca dövdü, hakaret etti bana. Bütün masumiyetimi kine ve öfkeye çevirdi o gaddar adam. Okumak istedim ama beceremedim. Aklım ya dışarıdaki topta yada babamın bana attığı tokatlardaydı. Dikkatimi veremedim derslerime. Psikolojim bozuldu daha küçücüktüm. Zaman geçti aradan yıllarda sürdü bu şiddet. Hem ben hem annem yıllarca dayağın kurbanı olduk. Çevrem de farklı değildi. Kimse yardım eli uzatmadı. Hep göz yumrular bize. Ne öğretmenim, ne komşumuz ne de polis geldi korudu bizi. Artık aklımda dersten, gelecekten ve paradan çok şey vardı. Öfkemi ve intikamımı almak... Ergenliğimi çok sorunlu geçirdim. Liseyi falan okumadım. Açıkcası ilkokulu bile bitiremedim parasızlıktan. Beni zorla işe soktular geleceğimi yok ettiler. Arkadaşlarım vardı. Hepsi iyi birer arkadaş sanırdım. Önce sigara sonra alkol ve en sonunda da uyuşturucuya başladım. İçimdeki son kelebeğin kanatlarını da onlar kopardı. İnternet denen bir illete bulaştım sonra. Oyunlar, sosyal ortam derken kaybolup gittim. +18 reklamları gördükçe içim içimi yedi. "Ne var acaba bunlarda?" diye bir dönüp bakmak istedim. O günden sonra da babam ve arkadaşlarım gibi internet kararttı hayatımı. Hayatım uçkuruma bağlandı. Her gördüğüm kızda "Of be!" der olmuştum. Resmen içimdeki çocuk uçurumlardan düşüyordu birer birer. Hayatımın her evresi bir hüsranla sonuçlandı. Sonunda ne oldu biliyor musunuz? Evet, tahmin ediyorsunuz. Ruh sağlığım bozuldu. Önce babamdan öğrendiğim şiddeti, sonra da arkadaşlarımdan ve internetten öğrendiklerimi uygulamaya başladım. Pişman mıyım? Hayır! Pişman olması gereken ben değilim. Pişman olması gereken kişiler hayatımı çalanlar. Ben katil değilim abiler, ablalar, kardeşler. Ben tecavüzcü veya torbacı değilim. Sadece öğrendiklerimi uyguluyorum hayatta. Küçükken önce babam, büyümeye başladıkça da arkadaşlarım ve internet yok etti hayatımı. Masumiyetimi, şefkatimi ve gözlerimdeki parıltıyı çaldılar benden. Hiç kimse tutmadı elimden. Ne öğretmenim bana destek verdi ne çevrem. Psikolojim bozuldu. Kalem tutan ellerim bıçaklara ve silahlara büründü. Tatlı sözler eden dilim ve dudaklarım şimdi sigara, alkol ve uyuşturucunun esiri oldu. Tertemiz zihnim internetin kirli sularında boğuldu. İster miyim böyle olsun? Sizce ben mi seçtim bu yolu abiler, ablalar ve kardeşler? Şimdi siz söyleyin. Katil miyim ben abiler, ablalar, kardeşler? Bugün yaptığım bir araştırmada ortaya çıkanları kendi dilimden telaffuz ettim. Cinayetin, tacizin asıl sebebi yukarı yazan üç etken. Kimse katil olarak doğmaz. Herkes doğduğunda temiz ve masumdur. Her şey öğretilmişliği ve öğrenilmişliğe bağlıdır. Çevre - Aile - Psikoloji üç temel unsur. Bunlardan bir tanesi kötü gitse tüm hikaye bitiyor. Bu yüzden çevremizdekileri bilinçlendirmek, psikiyatri ve psikolojik desteğe yöneltmek en doğrusudur. Şunu unutmayın ; Psikolog deliler için değil zekiler içindir. Sağlıcakla kalın... Keyifli forumlar... -

Cam Tavan " Pire Sendromu Bilim adamları pirelerin farklı yükseklikte zıplayabildiklerini görürler. 1 avuç pire toplayıp 30 cm yüksekliğindeki bir cam kavanozun içine koyarlar ve ağzını bir cam parçası ile kapatırlar. Kavanoz zemini ısıtılır. Sıcaktan rahatsız olan pireler zıplayarak kaçmaya çalışırlar ancak tavandaki cama çarparak düşerler. Zemin sıcak olduğu için tekrar zıplarlar ve tekrar cama çarparlar. Defalarca cama vuran pireler sonunda ısıtılan zeminde 30 santimden fazla zıpla mamayı öğrenirler. Artık hepsinin 30 cm"den az zıpladığı görülünce deneyin ikinci aşamasına geçilir ve kavanozun ağsındaki cam kaldırılır... Taban tekrar ısıtılır. Tüm pireler eşit yükseklikte, yine 30 cm"e kadar zıplarlar! Bu sefer üzerlerinde cam engel yoktur ve daha yükseğe zıplayıp aslında kavanozdan çıkma yetenekleri varken buna hiç cesaret edemezler. Cama vura vura öğrendikleri/öğretildikleri bu sınırlayıcı "hayat dersi"ne sadık halde yaşamaya devam etmeyi seçerler. Kaçamazlar, kurtulamazlar! Çünkü engel artık zihinlerinde/beyinlerinde/algılarında/bilinçlerindedir!!!. Onları sınırlayan engel kalkmıştır ama kafalarındaki iç engel (burada 30cm"den fazla zıplanamaz inancı) varlığını sürdürmektedir. Bu pirelerin yaşadıklarına "Cam Tavan Sendromu" denir. Bir kere yenilirseniz artık yenilmeye mahkumsunuzdur. Her şey çocuklukta başlar. Zeka o zaman gelişir. Çevre etkenleri ne kadar iyiyse o kadar zeki bir birey yetişir. Herkesin bir zeka sınırı vardır bunu en üste çıkartmak aile ve toplumun elindedir. Atom bombası niye icat edildi nereye kullanıldı? Bu işin özeti.

İçeriği ile yerinde ve güzel bir konu olmuş Tonik. fourgreatangels Mugu 24 Şubat 2015

Evet kimse katil olarak doğmaz Ama isteyen herkes kendini zaptedebilir Oh ne ala yolda bi kız çevirip tecavüz edeyim ben de E psikolojim bozuk diyeyim Mantıklı mı? Bir beyin taşıyorsak onu kullanma mecburiyetimiz vardır Ama bu kullanım da işte böyle kişiden kişiye değişiyor Kendin araştır küçükken baba dayağı eksik olmamış ama büyüdüğünde adam gibi adam olanları Parasızlıktan babasının okula gönderemediği kişilerin nasıl bir hevesle küçücük yaşlardan itibaren hem çalışıp hem okuduklarını Bu adamların neden psikolojim bozuldu deyip herhangi bir suça karışmadıklarını bir araştır Herşey beyinde biter arkadaş Nasıl kullanırsan sen o sun By

İşte burda insan ile hayvan arasındaki büyük fark kendini gösteriyor Bir insan düşünür ve yapar Bir hayvan sadece yaşama iç güdüsüyle hareket eder -