Çok önemli anlamlar taşıyan bir marşdır İstiklal Marşı, bir milletin uyanışını, kurtuluşunu anlatır bizlere, bu kadar güzel yazılan sözlerin bu kadar kötü bestelenmesi beni her zaman çok üzmüştür.

Milletlerin tarih boyunca geçirdikleri pek çok sıkıntılı ve sarsıntılı dönemlerde bile elden bırakmadıkları bir takım "değerler" vardır. Bu değerler fert fert toplumun tüm unsurlarının ortak varoluş kaynakları ve sebepleridir. Bu değerlerden yoksun ve mahrum olan insanlar, cemiyetler ve milletler yok olmaya, köle olmaya, el öpmeye, sürünmeye mahkum olurlar. Bu kıymetlere iltifat etmeyen toplumlar meyyit-i müteharriktir, yani yaşayan ölülerdir. Onların "efendi" olmaya, söz söylemeye, emretmeye hakları ve salahiyetleri olmaz, olamaz. Onlar emir kullarıdır, onlar gedadır, onlar bekletilmekten, idare edilmekten zevk alırlar, haz duyarlar. Onlar umduklarıyla değil bulduklarıyla teselli bulurlar. Toplumları ayakta tutan ve varlıklarını devam ettiren biri "milli", diğeri "manevi" olmak üzere iki önemli unsur vardır. Kim ne derse desin, devletler ve milletler birbirleri ile olan münasebetlerinde bu değerlere özel önem verirler. Bu sebeple, her milletin geleneği kendi milletinin muazzez dinamikleridir. Güzellikler içeren gelenek ve görenekler, adet ve töreler, edebiyat, sanat, kültür, hars, devlet ve millet büyükleri, simge ve bilge şahsiyetler milletlerin "özel" leri olmakla beraber, vatan, bayrak, sancak, marş, istiklal, tarih gibi kavramlar bütün milletlerin müşterek milli mukaddesleridir. Manevi değerler ise, milletlerin inanç manzumesidir. Tarih, milli ve manevi değerlere önem vermeyen toplumların enkazına, bu hasletlere sahip çıkarak destanlar yazan milletlerin ise şevket ve şehametlerine şahitlik yapmaktadır. Sayısız milli değerlerimizin en önemlilerin biri de, tarihi şuur perspektifinde duygu ve düşüncelerimizi çelikleştiren, milli hassasiyetlerimizi pekiştiren "İstiklal Marşımızdır". İstiklal Marşı, milli mücadeleyi ve milli mücadele ruhunu ifade eden ve geleceğe ışık tutan bir milli kültür kaynağıdır. Onda Türk milletinin şanlı geçmişi kadar istikbale uzanan emelleri mevcuttur. Milli bayramlarda ve heyecan duyduğumuz milli atmosferlerde hemen İstiklal Marşını söyleriz. Onu söylerken de tüylerimiz diken diken olur, duygulanırız, gözlerimiz buğulanır, göğsümüz kabarır. Niçin böyle oluruz acaba? Çünkü onun terennümünde, bütün ulvi mülahazaları şahlandıracak "hikmetler" meknuzdur. "Milli marş" olarak kabul edilen İstiklal Marşında, yok edilmek istenen nezih ve necip bir milletin kendine olan öz güveni, hakkını, haklılığını cihana ve müstevlilere mertçe haykırışı, esir olmama ahdi ve cehdi, hür ve müstakil yaşama azmi, taşıdığı sarsılmaz sarsıcı inancı, kor imanı, kanıyla çizdiği vatan sınırı, yüce Allah'a tam teslimiyeti ve "Ebet-Müddet-Devlet" olma duası vardır. Onun uğrunda nice mübarek canlar ve kanlar verildi. Candan ve kandan öte ne var? Verilen her şey ve verilecek her şey, her şeye şayeste insanlık onuru, şerefi, haysiyeti, namusu ve "inanılan ötelerin" hatırı ve hakkı için değil mi? İstiklal Marşımızın unutulmayan ve unutulmayacak olan sahibinin ifadesiyle nokta koymak icap ederse: Kaplamış yurdumun afakını, madem şüheda / Varsın olsun kalanın uğruna Asım da feda. Alıntı...

ALLAH BİR DAHA BU MİLLETE İSTİKLAL MARŞI YAZDIRMASIN M. Akif Ersoy ' un dediği gibi. . .