Bayram deyince hep o eski bayramlar gelir akla. Hani o şirin güzel ve gıcırdayan kağıt şekerler vardı ya, hani o kapıda güler yüzle bekleyen nineler vardı ya, eteğinde sarı leblebi, şeker ve şekerli leblebi verirdi. Biz de ninenin elini öper sevinçle oradan uzaklaşırdık. Şimdiki bayramlar neşeli değil, çocukların gülüp oynayıp, kapı kapı dolaşarak şeker toplamaları yok artık. Büyüklerinden bayram harçlığı koparıp, sevinç naraları yok artık. Ya o alınan harçlıklarla yapılan muzurlıklara ne dersiniz hepsi birer birer kayboldular. Mantar, maytap, torpiller patlatılır şaka yollu da olsa yakındakiler korkutulurdu. Ama bunlar şimdiler de yok denecek kadar az. Acaba çağ bilgisyar çağı da mı ondan çocuklarımız sokaklar dan çekil di. Yoksa ekonomik sıkıntılar mı insanları bu hale getirdi. Tabii ki bunların ekonomik ve sosyal sıkıntıları etkili olmaktadır. Bir de bilgi çağı dediğimiz teknolojik gelişmelerde etkili olmaktadır. Hep o kalıp bildiğimiz sözle devam ediyorum. Bizim çocukluğumuzda soğuk sıcak demeden yaz kış sokaklarda çelik çomak, misket, kuyu kazmaca, saklambaç, kaymak ve aklınıza ne gelirse oynardık. Üşüdüğümüzü bilmezdik. Bayram akşamları sabaha kadar eğlenir mevsmine göre oyunlar oynardık. Harçlık toplayabilmek için komşu mahallelere kadar da uzanırdık. Ne günlerdi o günler. Şimdi çocuklar evde bilgisayar başında, sokaklarda fazla oynayan yok, bayram gezisi yok. Sokaklar mahsun caddeler öksüz nineler sedirde... Bu bayramlar, neşe kaynağı birlik ve kardeşlik kaynağı olmaya devam etmelidir. Fakir ve kimsesizler, yaşlılar ve yetim öksüz çocuklar hatırlanmalı, onlar ziyaret edilmeli ve gönülleri hoş edilmelidir. Büyüklerimiz akrabalarımız ziyaret edilerek akrabalık ililişkileri de perçinlenmelidir. Haydin çağın birlik kardeşlik çağı diyelim. Dosta gönül dostsuz olmaz. Yalnız kalan insan arkadaşsız olmaz. Sevelim sevinelim, Bayramları neşeli kılalım. Unutmayalım DOSTLUKLAR GÜZELDİR. KALP KIRMAYINCA...

hepsinin amacı aynı

eski şekerlerinde daha bi tadı vadı sanki.. Ödül çikolata veren yerleri kağıtlara not alırdık Birde balonlar çok ikrama geçerdi. Kapıdan bir şeker için kovan kadınlar amcalar olurdu.. Sonra kapıyı açıp yaşlı bir teyzemiz durumu herhalinden belli. Olm şeker alamadım ama birşeyler yiyorum aç iseniz gelin diyen.. Bütün şekerlimizi ona feda ederdik. Eee kendimizce haklıydık, işte o zamanlar ki içimizde bulunan ezileni koruma duygusu ateşlenmişti. İyikide ateşlenmişti...

Ne yalan söyliyim, harçlık için gezerdim ben Ama tabii bu amaçla yapılan gezi, en az 500 grlık şeker poşetine sahip olmamızada sebep olurdu. Ama hepsi çocukken. Biz büyüdük artık...

fantazin çok duygulu olmuş gözlerim yaşardı

Mahmut her yazdığın kelimeye bir kulp taktım ama yazıp sildim Kıyamadım güzel yazmışsın