evet bende okumuştum bu olayı. ama bida okudum ve bir daha gözlerim doldu. dicek fazla birşey yok...

offffff offffff :'( ßy. LeMo!

bunu bize 19 Mayıs'ta Tarih hocası konferansta anlatmıştı. İlk ondan duymuştum ilkler hep etkili olur ya o etkilenmiştim. Bide bizim hoca çok iyi konu anlatır.

walla ne yazmaya çalıştıysam yazamadım, saçmaladım. baya etkilendim. etkilenmemek de elde değil zaten. biz onların sayesinde bu vatanda huzur içinde yaşıyoruz. Ama gel görki bazıları bu insanların çektiği sıkıntıları, vatanları uğruna canlarını hiçe saymalarını umursamadan Türk milletini küçük görmeye çalışır. Bu insanları barbar olarak nitelendirirler. O toplumların tarihinde gurur duyacakları böyle tek bir öykü varmıdır! Yine mi saçmaladım bilmiyorum. baya bi etkilendim...

ŞEHİT KINALI ALİ'NİN ÖYKÜSÜ Üst teğmen Faruk cepheye yeni gelen askerleri kontrol ediyor bir taraftan da onlarla laflıyordu nerelisin gibi sorular soruyordu. Bir ara saçının ortası sararmış bir çocuk gördü. "Adın ne senin evladım?..." "Ali..." "Nerelisin?..." "Tokat Zilede'nim..." "Peki evladım bu kafanın hali ne?..." "Anam cepheye gelirken kına yaktı komutanım..." "Neden?..." "Bilmiyorum komutanım..." "Peki gidebilirsin Kınalı Ali..." O günden sonra herkes ona Kınalı Ali der. Herkes kafasındaki kınayla dalga geçer. Kısa sürede cana yakın ve cesur tavırlarıyla tüm arkadaşlarının sevgisini kazanır. Bir gün ailesine mektup yazmak ister. Ali'nin okuma yazması da yoktur arkadaşlarından yardım ister ve hep beraber başlarlar yazmaya. Ali söyler arkadaşları yazar: "Sevgili anne babacım ellerinizden öperim ben burada çok iyiyim beni merak etmeyin..." Kız kardeşini kendinden bir küçük erkek kardeşini sorar köyündekilerin burnunda tüttüğünü yazdırır. Kendilerini merak etmemesini kendileri var oldukça düşmanın bir adım bile ilerleyemeyeceğini yazdırır. Gururla mektubu bitirir neden sonra aklına gelir ve yazının sonuna anasına not düşer "Anacığım kafama kına yaktın burda komutanlarım ve arkadaşlarım benle hep dalga geçtiler sakın kardeşim Ahmet'e de yakma onla da dalga geçmesinler ellerinden öptüm..." Aradan zaman geçer. ingilizler kati netice almak için tüm güçleriyle Gelibolu'ya yüklenirler. Bu cepheyi savunan erlerimiz teker teker şehit düşerler. Bunlara takviye olarak giden yedek kuvvetlerde yeterli olmamış, onların sayıları da epey azalır, Gelibolu düsmek üzeredir. Kınalı Ali'nin komutanı da olayı görüp yerinde duramaz. Kendisinin bölüğü henüz sıcak temasa hazir değildir. Onlar yeni gelmistir. Komutanların bu düşünceli halini gören ve durumun vehametini bilen Kınalı Ali ve arkadaşları komutanlarına yalvar yakar oraya gitmek istediklerini söylerler. Komutanları onları ölüme gönderdiğini bile bile çaresiz gönderir. Kinali Ali'nin bölüğünden kimse sağ kalmaz hepsi şehit olmuştur. Aradan zaman geçer. Kınalı Ali'nin ailesine yazdığı mektubun yanıtı gelir. Komutanları buruk ve gözleri dolu dolu mektubu açıp okumaya karar verirler Babası anlatır Ali'nin: "Oğlum Ali nasılsın, iyi misin? Gözlerinden öperim selam ederim. Öküzü sattık paranın yarısını sana, yarısını da cepheye gidecek kardeşine veriyoruz. Şimdi öküzün yerine tarlayı ben sürüyorum zaten artık zahireye de fazla ihtiyacımız olmadığı için yorulmuyorum da siz sakın bizi merak etmeyin bizi düşünmeyin" der, köyü, akrabalarını anlatir ve mektubu bitirir. "Ali ananın da sana diyeceği bir şey var..." "Oğlum Ali, yazmışsın ki kafamdaki kınayla dalga geçtiler kardeşime de yakma demişsin. Kardeşine de yaktım. Komutanlarına ve arkadaşlarına söyle seninle dalga geçmesinler. Biz de üç şeye kına yakarlar: 01- Gelinlik kıza; gitsin ailesine, çocuklarına kurban olsun diye... 02- Kurbanlik koça; ALLAH'a kurban olsun diye... 03- Askere giden yiğitlerimize; vatana kurban olsunlar diye... Gözlerinden öper selam ederim. ALLAH'a emanet olun..." Mektubu okuyan Ali'nin komutanı ve diğerleri hıçkıra hıçkıra aglamaktadırlar...

vatan aşkı budur diyecek birşey bulamıyorum

bu hıkayeyı canakkale ıle ılgılı bır kıtapda okumustum o zamanda tuylerım dıken dıken oldu sımdıde paylastıgın ıcın saol

İnanın bende bir an ağlıyorum sandım... Çanakkale savaşında "kanlısırt" mevkiinde yapılan çarpışmada iki ordu arasında ki cephenin 6 metreye düşütüğünü, savaş sonrasında yapılan araştırmalarda metre kareye 6000 mermi düştüğünü ve türk askerini cephanesinin bitip, paniklediği anda M. K. Atatürk'ün sözü ile düşmanına göre yukarıda olan askerlerimizin süngülerini takıp düşmanın üzerine ölümüne atladıklarını duyduğum anda çok etkilenmiştim... İşte bu şartlar altında binlerce şehidin kanıyla sulanmış bu topraklar için canını vermeye hazır daha milyonlarca Türk evladı olduğunu hiç kimse unutmasın...

Yakin Zaman İÇİnde Allah Nasİp Ederse Bende Askere Gİdİcem. allah Bİzede Oradakİ Alİ Gİbİ Şehİt Olma Yi Nasİp Eylesİn Nedİyİm. okuyunca GÖzlerİm Doldu. atalarimiz Bu Vatani Kanlariyla Sulayarak Aldilar. İnŞallah Bİrdaha YaŞamayiz O GÜnlerİ. neyse GÖnderen ArkadaŞa Çok TŞk Ellerİne SaĞlik KardeŞİm

+1000 Çok haklısın arkadasım katılıyorum sana. Suanda sözlümde askerde daha önceden de okudugumda etkilenmistim ama suanda tekrar okudugumda cok daha fazla etkilendim cidden.. Allah bütün askerlere hayırlı tezkereler nasio etsin. Sevenlerinede sabır versin..

işte vatanları için kurban canlarını kurban eden Türk evlatları... Çanakkele bu yüzden geçilmedi, Düşündükçe insan daha ii anlıyor... Casper`s

evet cok huzunlu bır hıkaye 18mart çanakkale zaferının yıldonumunde okumuslardı tv de

bu olayı daha önce belgeselde duymuştum şimdi de okudum insan gözlerinin dolmasına engel olamıyor.