Yalnız uyuyanların yalnızca vücutları uykuya yatar. Akıllarında onca hesap, bilanço, kabus ve güzel anlar pusuya yatar gece boyunca. eşittir ben... bütün yazıda kendimi buluyorum ama nedense bu cümlesine fena takıldım işte yalnız tek bi farkla benim vücut bilr uykuya hayır diyor düşüncelerim yüzünden...

ÜŞÜRSÜN SONRA! 'Ben Yalnızlığı sensizlik sanmıştım her keresinde' diye başlıyor. Sonra gönülsüzce vazgeçiyor, 'Ben Yalnızlığı sensizlik sanmıştım her keresinde' diye başlıyor. Sonra gönülsüzce vazgeçiyor, 'Ben sensizlği yalnızlık sanmıştım her seferinde' deyiveriyor. Bak şimdi! Bu kadar kolay mı sahi bir önceki cümleden vazgeçmek diye düşünedurun siz daha. O vazgeçiyor işte... Sonra durup dururken şu dizeleri sanki ağızdan çıkan çok çok kolay bir kaç kelime gibi arka arkaya diziveriyor, sizin şaşkın halinize aldırmadan. 'Zangır zangır bir tren geçerdi ya, damarlarımızdan; Yalnızlık onun dönmeyeceğini bilmekti..' Ah o di'li geçmiş zaman. Ah o zamansız yürek sızısı. Ah o emrivaki ayrılıklar. Ah ki ah... Bir şezlonga damlayan kederli bir yazın gözyaşları, döndürmeyeceğin bir zamanın kilidi, kapayamadığın birkilidin anahtarı ve çok şey vaad etmiş bir kadının aşkı... , belki. Ne kadar da kolay döktürüyorsun kelimeleri umulmadık insanların ağzından ey orospu çocuğu zamanın adaşı yalnızlık! Ama yalnızlıklar terkedilmiş birer öksüzdür zamana. O yüzden birazda sıradan bir kaç cümle ile devam eder aslında hiç de sıradan olmaması gereken ihanetler, aşklar ve : 'Sonra hesabını tutarlardı sevginin -ki, aşklar kanardı bu yüzden' derler. , ki onlar, ki hayatınız boyunca yüzyüze gelmeyeciğiniz yazarlar ne de kolay böyle ansızın kalbinize saplanan cümleleri ederler. Bir de utanmadan aynı kitabın ilerleyen sayfalarında devam ederler üstelik; 'Yalnızlık düşen bir bardak sesidir dönüp baktığın, kırılan şarap şişesidir ya da ağzındaki cümleyi kana bulayan' , ah onlar bu cümleleri hangi yaşanmışlığın içinden bulup çıkartırlar. Hangi devranlarda kanamışlardır ki bu kadar güzel cümleyi kanlarından süzerek bulmuşlardır? 'Ben neyi yalnızlık sanmıştım bir keresinde?' sorusuyla biter cümleleri, kitapları ve şimdilik sırları... Hasan ALi TOPTAŞ, 'YALNIZLIKLAR' kitabında hayata dair biriktirdiği yalnızlıklarını teşhir ederken ne kadar ince, üsturuplu ve yaralayıcı olabiliyor diye düşünüyorum elimdeki kitabı sehpanın üzerine bırakırken. Satırlarını okurken Sincan'da emekli bir icra memurunun edebiyat macerası önünde reverans yapıyor ve bir Türk Bukowskinin keşfedilmeyi bekleyen o muhteşem dünyası ile buluşmanın coşkusunu tadıyorum. Dört bir koldan tarif ediyor Hasan ALi Bey muhtemelen kendini de kuşatan sinsi mi sinsi 'Yalnızlıklar'ı... Erhan BENER'in 90'lı yılların başında neşredilen TEKİLLEŞMEsinden bu yana Yalnızlık üzerine yazılmış en değerli metin. İkibinl yılların yalnızlık manifestosu gibi bir şey... Oruç ARIOBA alınmazsa kişisel methiyelerin kendi iç hesaplaşmaları nın kendini aşan üslubun en şairane tezahürü son yıllarda ki.. Bu kadar övgü yeter ama! Sonuçta 'Yalnızlıklar'ı n onca hali var olsa da genelde hep soyut ya da pastorel bir tarifi gizli Toptaş'ın 'yalnızlıklar'ı nda. Oysa yalnızlıkların bir de ruhu var onca tarif arasına sığmamış olsa da... Mesela yalnızlıklar bir şövalye ile katili aynı düzlemde barındırır. Uçlar yakın, ayrılıklar uzaktır. Ve yazarlar aldırmasa da yalnızlıklar soğuk, ürkütücü ve üşütücüdür. Evet üşütür yalnızlık yalnız uyuyanları. Yalnız uyuyanların yalnızca vücutları uykuya yatar. Akıllarında onca hesap, bilanço, kabus ve güzel anlar pusuya yatar gece boyunca. O yüzden; akıl uyumaz, vücut uyur. Ama vücut da üşümez, akıl üşür sonuçta. Üşütür yalnızlıklar, yalnız yatanları. Bir erkek ya da bir kadın fark etmez yalnız bir yatakta. Yalnız bir yastığa sarılıyorsa sonuçta... -