senden bişey kaçmıyor

Ankara Hey gidi Ankara hey Beni de benzettin ya kendine Astın suratımı, resmileştirdin beni Hey gidi Ankara hey Beni de benzettin ya kendine Yüzümde bürokrat gülümsemesi İçimde politik çıkmazlar Kaçıncı aşktı tattığım akşamlarında Kızılay'da yürüyemeden el ele ayrıldığım Bir gecelik duygu esnemesinde Yalnızlığımla kendimi evime attığım Tutamadığım mevsimlerini doya doya Kaybettiğim kendimi herhangi bir sokağın Herhangi bir ayrımında... Geçerken ömrüm giriş katlarında, üşüdüm titredim. Otuz yaşıma girerken bir yaz akşamında, Bekar evlerinin soluk aydınlığında kötü alışkanlıklar edindim. Hiçbir kıza yalan söylemedim Ankara. Ama bir ebruli akşamda, ezan seslerine karıştı çığlığım. Oyalıyormuşum kendimi geçici heveslerde. Kar çiçekleri açıverdi yüreğimde, Sen aşk de buna, ben çıkmaz sokak Ankara. Delik olan cebime koyacaktım tüm hüzünlerimi Yine şiirler çalıp şairlerin soluk nefesli kitaplarından, Şarkılar şarkılar düzecektim ona ve Ankara, Çelik renkli gecelerine dağıttığım yıldızlardan, Taç yapacaktım sarı saçlarına. Gözlerindeki yeşilden sürecektim antik yalnızlığına. İkimizin de paylaşacağı birisi olacaktı hayatımda. Anlarsın ya sen Ankara, ben ve o. Üç kişilik bir dünya kuracaktık, Gözyaşlarının kahkahaya karıştığı şu dünyada. Duygu sevinecekti, Telefon edip Zeynep'e evleniyormuş diyecekti. Frekansını yakalamışken tam da mutluluğunun, Çankaya'dan bir rüzgar esti. Kıskandın ya bizi helal olsun sana Şu ölümlü dünyada kendin gibi bir dünya görmeden, Boğacaksın öylemi, kalabalık kaldırımlarında beni. Hüzne doyacağım öylemi, senin gibi gecekondularında. Benim gibi bir bozkır çocuğu, Meram akşamlarında çiçeklerin nasıl olgunlaştığını bilirim ben. Çözmüşken şifresini tam da hayatın korkma Ankara korkma Yazılmamış bir şiirin okundukça çoğalan ilk kelimesinde, Akıp giderken kaderimiz iki ayrı yöne, Mutlaka buluşacak vuslat denizinde. Ankara korkma okuduğu duaları anamın ikimizi de kurtaracak. hiç ummadığın bir günde, şöyle güneş burcundayken sevinçlerin sen bana alışacaksın ben de sana Ankara Bedirhan Gökçe Küfrüm Edebimi Aştı Bu Gece Sen benim gözümde bir hiçsin artık, Nefretim aşkımı aştı bu gece Bugün ki sözlerin söz müydü artık Son sözün sabrımı aştı bu gece Kolayca bitsin bu diyemedin de Salladın savurdun basiretsizce Hiç mi ders almadın onca gezdik de Yağmurun rahmeti aştı bu gece Yürümeyen neydi, ilişkimiz mi? Günüm bomboş deyişimiz mi? Sensiz yaşayamam çelişkimiz mi? Yalanın doğrunu aştı bu gece Evlenmek hayali kapımda idi Giriş kat evimin boyası yeni Mobilyan, takımın, alınmış idi Vuslatım tadını aştı bu gece Yemedim yedirdim ne avrsa sana Üç kuruşum olsa verirdim daha Memurdum yoksuldum hatırlasana Hafızam haddini aştı bu gece Ayakların donmuş, üşümüştün de Gece yatamamış üzülmüştüm de Bir ay oruç tutup yememiştim de O çizmen boyunu aştı bu gece Yapılan söylenmez, gelmezmiş dile Allahtan beklenir kul bilmese de Kızgınlığım buna, sebep ise de Sabrım miadını aştı bu geceü Onca gez toz benle, seviyorum de Sonra git nişanlan bir de ona de Şerefsizlik değil, nedir bu söyle Küfrüm edebimi aştı bu gece Sana son bir sözüm, nasihatim var Aldığım ahlakla bir terbiyem var Senin doğ'ran ana deyip geçmek var Saygım adabımı tuttu bu gece Gönlümün romanı bitti bu gece Hangisine yansam şimdi gün gece Ömrümden beş yıl gitti bu gece Bedirhan Gökçe

ikinci şiir çok hoşuma gitti eses. +34 verdim. valla bu şiire değer

saol eses.. millete deme bari bu saatte uzun yazmışsın diye yandı gözlerim