Bu yazı komplo teorileri bölümünde yayınlansaydı daha iyi olurdu. 3qU!

Kardeş gözlük borcun var bana Göbeğim çatladı okuyana kdr.. Bu arada, yazı için teşekkürler..

15 dakikadır okuyorum. fakat baya güzel bir yazın ... bunlara rağmen halen nükleer istiyorlar. illaki başımıza bir kaza mı, gelmesi lazım... ?

maalesef biraz uzun bi yazi bende cok zorlandim okusam mi okumasam mi diye ama deger kannimca ama cok aciklayici bi yazi ve isi bilen birisi MIT de nukleer fizik uzerine doktora yapmis bir kardesimiz Komplo teorisi'ni bende dusundum ama isi bilen birisi oldugu icin pek burasi uygundur diye dusundum -

Bu iş bitti! Hemen Karacaahmet'te yer alın, iyot tableti yutun ve benim banka hesabıma neyiniz var neyiniz yoksa yollayın. Evladım devlet memuru iken hep hilali ahmere çalıştık artık emekli ve göbekliyiz, ne kadar küfte o kadar ekmek... Klavye takılıyor yazmıyor. Anlayın artık. Daha tam olarak ne olduğu belli olmadan olay sonuçlanmadan kafası kesik tavuklar gibi ortalıkta dolaşmak ancak %40 akıllı bir millet için doğal olabilir. Henüz her şey iyice açığa çıkmadı ama ben genede keskin bıçağımla besmele çekip azıcık tavuk keseyim. Bir nükleer santral yapılmadan önce yapılacağı yer konusunda çok etraflı bir çalışma yapılır. Bu çalışma yıllar sürer. Yerin jeolojisi, hava ve iklim durumu, nüfus dağılımı, ulaşımı, tüketim bölgelerine uzaklı, vs. vs. incelenir. Bu incelemelerde bir sürü deneyler yapılır. Örneğin, deniz suyu sıcaklık ve akıntıları, rüzgar yön ve şiddeti, sismik olaylar bir iki yıl deneylerle incelenir. Eskilere ait belgeler ve anılar toplanır. Örneğin 90 yaşında dedeye bebe iken yaşadığı depremin nereleri yıktı gibi sorular sorulup eski depremlerin şiddetleri tahmin edilir. Sonunda hazırlanan rapor lisans veren kuruma sunulur. Bu kurum raporu inceler gerekli gördüğü konularda değişiklikleri içeren isteklerini belirtir ve rapor ping pong topu gibi kurucu kurum ve denetleyici kurum arasında gidip geldikten sonra son halini alır. Sonunda denetleyici kurum raporu onaylar veya onaylamaz. Bizde kurucu kurum eski TEK denetleyici kurum TAEK idi. Haa diyeceksiniz sağ cep sol cep. İkiside devlet kurumu. Evet bir açıdan öyle ama o devirlerde şimdi gibi değildi. Kısacası 1976 yılında falan Akkuyu bölgesi uluslararası kurumlar ve şirketlerinde yardımıyla yapılan sıkı çalışmalar sonunda lisans aldı. Türkiye bu konuda öyle iyi deneyim kazandı ki daha sonraki yıllarda IAEA için başka ülkelere yardım etti. Akkuyu bölgesine dört nükleer santral kurulabilir. Yani bu bölge 5200MW ile 2400MW üretebilir. Bu bölge ülkenin en az deprem riski olan bölgedir. En yakın fay hattı 130km ötedeki Ecemiş fay hattıdır ve bu kısımda fay hareketsizdir. Burada kayıt edilen en şiddetli depremin R4 küsür olduğunu hatırlıyorum. Kurulacak reaktörün binalarının R6'ya dayanıklı olması isteniliyor. (Aslında bu böyle denmez yer ivmesi olarak söylenir o da.25 m/sec2 civarında bir sayıdır.) Yer lisansı alındıktan sonra yapılan ihalelerde siyasiler ve destekçisi bürokratlar rüşvet yediği için hala oraya bir şey kurulamamıştır. Japonya "Ring of Fire" denen tektonik kabukların sınırı üzerinde kurulu bir ülkedir. Burada neredeyse dakikada bir deprem olur ve çoğu zamanda büyük depremler olur. 50'den fazla nükleer santralin çalıştığı bu ülkede şu anda sorun yaşanan reaktörlerin tasarım olarak R7 ve en büyük tusunami yüksekliği olarak da 6.5 m kabul edilmiştir. Tabii uzun çalışmalar ve deneyler sonucunda. Ortaya çıkan R9 ve 7m tsunami sınırı zorlamıştır. Sorun yaşayan reaktörler 40 yaşında falandır, ve o dönemin güvenlik anlayışını yansıtmaktadırlar. Nükleer tesisin açığında tarihte görülmemiş boyuttaki bir deprem olmuş ve deprem anında tüm reaktörler durmuşlardır. Tabii tüm elektrik şebekeside kesilmiş dışarıdan santrale elektrik gelmez olmuştur. Yani nötron üretimi ve yutulması durdulmuştur. Yanlız nükleer reaktörlere has bir olay vardır. Siz elektrik ocağını fişten çektiğinizde ısı vermeniz kesilir ama nükleer reaktörlerde böyle olmaz. Yakıt içine birikmiş radyoaktif maddeler parçalandığından hala ısı açığa çıkar. . Bu ısı nükleer santralin ürettiği gücün yaklaşın %10 kadardır ve hızla zamanla azalır. 1000MW elektrik üreten bir nükleer santral 3000MW ısı üretir ve kapatıldığında ilk anlarda çekilmesi gereke ısı 300MW civarındadır. Bu ısı reaktör kapatıldıktan sonra soğutma suyu pompalarının saatlerce çalıştırılmaya devam etmesiyle olur. Suyun basıncı ve sıcaklığı düşünce daha ufak pompalar devreye girer ana pompalar durdurulur. 1000MW elektrik üreten bir nükleer santralde 2 4 dolaşım pompası vardır ve her birinin gücü yaklaşık 5 25 MW civarındadır. Japonya'da reaktörler durduktan sonra yaklaşık bir saat kadar soğutma sorunsuz devam etmiş fakat 7m tsunami (6.5m ye göre tedbir alınmıştı) gelince santrala acil durumlarda elektrik sağlayan dizel jeneratörleri sel basmış ve durmuşlardır. Elektrik olmadığı için pompalar çalışmadığından reaktöre su basılamamıştır. Bu durumlarda yapılması gereken reaktör içindeki basıncı düşürüp daha önceden depolanmış bulunan su tanklarını devreye sokmaktır. Bu işeleme başlanmış ve reaktör basıncının düşürülmesi için dışarıya buhar salınmıştır. Resimlerde görünen beyaz "duman" aslında su buharıdır. Bu buhar içinde çok az miktarda sağlığa hiç zararlı olmayacak kadar radyoaktivite vardır. Basıncı düşürülmesi ve daha düşük basınçdaki depolardan reaktör içine su basılmasına devam edilmiş fakat elektrik olmamsı nedeniyle gerekli soğutma sağlanamıştır. Bu durumda reaktör içindeki su kaynamaya ve yakıt çubukları ısınmaya başlamıştır. Burada iri bir parantez açalım ve azıcık yakıt anlatalım. Nükleer yakıt uranyum pasından yapılmış 1cmx1cm boyutundaki porselen silindirçiklerin bir Zirkonyum alaşımından yapılmış tüpler içine hapsedilmiştir. 3.5m uzunluğundaki bu tüplerden 12x12 tanesi bir kare geometride birleştirilip yakıt elemanı olarak 15 25 cm kalınlığında bir basınç kabı içine 250 tanesi dizilmişlerdir. Reaktör tipine bağlı olarak 7.5 15 Mpa (75 150atmosfer) basınçta 250C 300C sıcaklıkta su ile soğutulmaktadırlar. (1lt reaktörden yaklaşık 100MW ısı çıkar, bir evin elektrik gereksinimi 5kW kadardır) Reaktör çalışırken yakıt içinde meydana gelen parçalanmalardan ortaya çıkan maddeler zirkonyum tüpünü içten, sıcak su ise dıştan paslandırmaya başlar. Zirkonyum borunun et kalınlığı en kötü işletme koşullarında yakıtın 3 5 yıl reaktör içinde kalmasına olanak verecek şekilde tasarlanmıştır. İşi biten, yani içinde yeteri kadar bölünebilen uranyum izotopu kalmayan, yakıt dikkatlice reaktörden alınıp kullanılmış yakıt deposunda saklanır. Reaktöre girerken elle tutulabilecek kadar zarasız olan bu yakıt kullanılmış yakıt havuzuna gittiğinde yanına yaklaşılmayacak kadar radyoaktifdir. Bu nedenle en az 6m su derinliğnde taşınır ve depolanır. Bu havuzlarda kullanılmış yakıt hala ısı üretmeye devam eder ama 25C sıcaklıkda kalacak şekilde ısı pompa ve ısı değiştircilerle çekilir. Eğer yakıtın soğutulmasında aksama olursa sıcaklıklar artar. Zirkonyum borunun sıcaklığı arttıkça su ile etkileşmesi başlar ve Zr+H2O>ZrO + H2 tepkimesiyle ortaya hidrojen çıkar. Hidrojen yanıcı ve eğer ortamda %18'den fazlaysa patlayıcı bir gazdır. Burada iri parantezi kapatalım ve kazaya dönelim. Isınan yakıt kuru kalmışsa çok kısa sürede yüzeyi bir kaç 100C kadar artar. Eğer zirkonyum borunun sıcaklığı 730C olursa yırtılır ve içindeki radyoaktif maddeler dışarı çıkar. Yakıt içinde bulunan İyot ve Sezyum soğutma suyunda veya reaktör binası içinde bulunursa yakıtın bir kısmının parçalandığı sonucuna varılır. Reaktör içindeki su seviyesinin çok düştüğü ve korun çıplak kaldığı söylenmişti. Bu durumda yakıtlardan bir kısmının yırtılmış olması kaçınılmazdır. Zaten sezyum ve iyot da ölçülmüştü. Tabii çok sıcak olan zirkonyum üzerine daha sonra su basılınca çok miktarda hidrojen yaratıldı. Bu gaz daha sonra reaktör basıncının düşürülmesi için reaktörün dışındaki binaya salınması sırasında patladı. Resimlerde gördüğünüz patlamalar tamamıyla hidrojen gazının havada patlamasıdır. Çıkan yangınların da hidrojen patlaması sırası veya sonunda ısınıp alev alan boya veya makine yağlarından olabilir. Ben kazayı Japon lisanslama örgütü NISA'nın, IAEA'nın, TEPCO'nun ve World Nuclear News'ün web sayfalarından izliyorum. Şu anda reaktörlerin kapalı ve soğuk oldukları, içlerinin su dolu olduğu rapor ediliyor. Dışarıda bulunan kullanılmış yakıt havuzundaki hidrojen patlaması ve şüpheli yangın ise çok daha tehlikeli. Önce ne demeye dışarıda havuz var ona bir bakalım. 40 yıl önce bu reaktörleri ABD dünyaya satarken yakıt temin edeceğini ve daha sonrada kullanılmış yakıtları geri alıp yeniden işlemden geçireceğini taahüt etmişti. Bu nedenle reaktörün içinde bulunduğu koruma kabuğu içinde az sayıda kullanılmış yakıt depo edilebilen havuzlar tasarlanıp imal edilmişti. Daha sonra ABD, bir nükleer mühendis olan başkan Carter zamanında, su koyup anlaşmayı bozunca nükleer tesis sahiplerinin elinde bri süre kullanılmış yakıt kaldı. Mecburen reaktör koruma kabuğu dışında bir yere bir havuz yapıp sorunu çözmek zorunda kaldılar. İşte bu nedenle reaktör kadar korumalı olmayan bina içinde kullanılmış yakıtları saklıyorlar. Kanımca deprem nedeniyle havuz su kaybetti ve yakıtlar kurudu. Tekrar su verilince H ortaya çıkıp patladı. Burada olabilecek bir ergime kazasında atmosfere çok miktarda radyoaktif madde çıkabilir. Bu nedenle Japonlar sürekli havuza su basmaya uğraşıyorlar. Evveeeeet kazanın özeti bu gelelim kaçan tavukları yakalamaya. Dünya'da olan ve nükleerciler dışındakilerinde haberi olan ilk kaza Three Mile Islan kazasıdır. Bu kazada bir reaktörün koru ergimiş, reaktör hurdaya çıkmış fakat etrafa müsade edilebilenin ötesinde hiç bir radyasyon çıkmamıştır. Kısacası çok pahallıya nükleer santrallerin ne denli güvenli olduğu kanıtlanmıştır. İkinci kaza, Çernobil, aynen ilk kaza gibidir ama sonuçları tam anlamıyla felaket boyutundadır. Bu kazada da kor ergimiş fakat içinde ne varsa dışarı çıkmıştır. Meslek ve teknoloji için bir yüz karasıdır. Tabii her şeyde olduğu gibi bu kaza da abartılmıştır. BBC'nin son zamanlarda izlediğim bir belgeselinde yapılan araştırmalar sonucunda kazanın bilançosunun 45 ölü ve çok az sayıda etkilenenler olduğunu doktorlar ortaya koymaktadırlar. Benzer şekilde Hiroşima felaketzedelerinde de görüldüğü gibi çok az radyasyon alanların daha sağlıklı olduğu ortaya çıkmıştır. Aman bu laf aramızda kalsın millet hop oturup kalkar yoksa ama ne yazık ki doktorların buluşu bu. Bu üçüncü büyük kazadır. Kaza bir doğal afet sonucu ortaya çıkmıştır. Tarihte belirtilenlerin çok ötesinde bir deprem ve Tsunami sonucu oluşanlardan kaynaklanmıştır. Eee neden bunlara göre tasarım yapmadınız diyebilirsiniz. Bir otomobili güvenli yapmaya kalksak ve 100km hızla giderken karşıdan gelen benzer otomobile çarptığında sürücülerin sıyrık bile almamasını sağlamak istesek ne olur? Bu dediklerim şimdi teknolojide yapılabilecek şeylerdir. Otomobiller tank gibi olup pilot kurtarma jetleri ile donatılabilir. Tabii otomobil fiyatı 1 milyon ve işletme maliyetide 20lt yakıt/km civarında olabilir. Çok saçma bir düşünce değil mi? Peki neden astroidlere karşı dayanıklı bina yapmıyoruz? Milyon yılda bir dünya'ya tırdan büyük astroid düşüyor, düştüğü yer bir tesis olabilir. Bunun sonu yoktur, bu nedenle teknoloji bir sınır tesbit eder. Bu sınıra göre tasarım yapılır. Bazen umulmayan olur ve Fukushiam'daki gibi sorun yaşanabilir. Sakın kömür madeninde kalan işçileri hayatta yukarı çıkaramayınca baş imamımın "Güzel Ölüm Ama" demesi gibi sanmayın olayı. Gelelim kıssadan hisseye! Bize tercüme edersek ne demek bunlar? Akkuyu'ya 30 küsür yıl önce lisans verildi. Şimdi bu lisans geçerli mi? Bilmem, bilen olduğunuda sanmam. Yasalarda bir açıklama yok. Otuz yılda jeoloji, meteorloji, biyoloji falan değişmez. Belki nüfus değişebilir. Bu nedenle belki rapor bir elden geçmelidir. Bazı akademisyenler, araştırma fonu bulmak uğruna Ecemiş fay hattını Kıbrısa kadar uzatmaktadırlar. Bir çok jeolog'un dediğine göre bu fay Akkuyu'ya 130km bitiyor. Bitmese ve dedikleri gibi Akkuyu'ya 30km olsa ne olur? Binaları R6 değilde belki R7'ye göre yapmamız gerekir, azıcık pahallı olur. Yani kısacası Akkuyu kanımca halen geçerlidir ama milleti rahatlamak için biraz daha çalışma yapılmasında zarar yoktur. Gelelim en kısa sürede kazma vurma işine. Kenan, Arınç soytarısına bozulmuştu. İbo'nun durumu hakkında tıbbi konuştu diye. İşte baş imamın da yaptığı benzerdir. Ben kime sorup neye dayanarak nükleer santral seçimi yaptılar bilmiyorum. Bana soran olmadı. Bizim nükleerci akademisyenlerede sormadıklarını biliyorum. Sicilinde bir Çernobil kazası olan ve henüz daha çalıştırmadığı VVER1200 tipinde santrali elektrik üretim maliyeti olarak 21 cent/kWh olarak teklif eden bir şirket ile anlaşma yapılması için çok ilginç nedenler olmalıdır. Tüm nükleer reaktörler yaklaşık elektriği 4 cent/kWh üretir. Aradaki fark nereye gidiyor? Merak ediyor insan. Ayrıca Rus teknolojisi Batı standartlarında değildir. Standartları bile farklıdır. Ne denir ki Böyüüüklerimizin bir bildiği vardır herhalde. Bir başka konuda lisanslamadır. Akkuyu'nun yer lisansı var tamam ama yapım için de lisans gerekli. Lisans demek damgalı imzalı bir kağıt değil. Kurulacak nükleer santralin tüm tasarım ve kaza analiz hesaplarını ülkenin lisanslama kuruluşu tarafından yapılıp herşey uygun ise damgalanıp imzalanan kağıt. Bu işler için ben yaşlarda nükleer endüstride çalışmış deneyimli insanlar gerekir. ABD'de lisans veren NRC'de 5000 civarı uzman çalışmaktadır ve NRC sadece iki tip nükleer tesise lisans verebilmektedir. Nükleer santral almak demek aynı zamanda da teknolojisine talip olmak demektir. Bu nedenle bir ülke bir hadi belki iki tip santral ile ilgilenir. Bu Kayseri belediyesi mezbahasına bıçak alımı değil ki seç seç al. Türkiye hangi bilen insanların yazdığı, yazarlarını bağlayıcı, raporlara dayanarak belirli bir tipi veya ülkeyi seçiyor acaba? Bilen varsa beri gelsin. Doğrusu bence şöyle yapılır. Nükleer konuları bilen bu konuda eğitim almış insanlardan bir grup toplanır. (Hepsini toplasan zaten 10 kişiyi geçmez) Bu kişiler açık servet beyanı verip sorumluluk alıp çalışmaya başlarlar ve dünya'daki nükleer teknolojiyi ülkemiz açısından incelerler. İncelemelerini bir rapor halinde sıralama yaparak hükümete sunarlar. Hükümet ulusal bir sorun olduğu için diğer partilerine bilgilendirip siyasi nedenleri de tartıp bir ülkede karar kılar. Bu ülke ile teknoloji transferine başlanır. Bu işi bizdeki özel ve güzel teşebbüsün yapmasına pek olanak yoktur. En baba sanayicilerimiz bakkallık yaptığı için devlet ve özel teşebbüs karışımı bir kurum kurulmalı. Bu kurum devletin yönetiminde olunca rüşvet engellenemez, özel teşebbüsün denetiminde olunca kar hırsı. Ama bir şekilde bu kuruma en az burun sokulacak şekilde işe başlar. Bir süre sonra devlet isterse hiselerini satıp sadece denetleyici durumuna girer. Ne güzel rüya di mi? "Çernobilde 10metre beton altında nükleer malzeme onyıllarca reaksiyon yapacak. Hayır sadece radyoaktif bozulma olacak ama bozulma sonucu ortaya çıkan yeni elementler bir şeyler yapabilir. Oradaki durumu şöyle: 1986da havaya uçan reaktörün 20 tondan O kadar az değil. 1000MW bir hafif su reaktöründe 120ton yakıt vardır. Bunda çok daha fazla. fazla uranyum yakıtından etrafa saçılandan arta kalan reaktörün zeminine lav gibi yığıldıktan sonra aşağılara doğru kızgın bir şekilde eriyor Olmaz! sadece radyoaktif bozulum nedeniyle ısı vardır, ergitercek kadar sıcaklığa çıkılamaz. ve plütonyuma dönüştü Plütonyuma dönüşebilmesi için nötron gerek. Bu da imkansız. çoktan fakat karman çorman bir malzeme halinde olduğu için 10kg saf plütonyum küresel kritik kütle eşdeğeri kritik kütleye dönüşemediği için derinlerde nükleer infilak olmadı bu güne kadar. Hala da olabilir. Aslında bomba için 5kg bile yeter Tabii malzemenin SAF olması gerek. Orada tarhana çorbası gibi bir şey varken bu nasıl olabilir. Doğa yasalarına aykırı. Sürecin hemen hemen aynısı Fukuşima için de başladı üstelik tek değil 4 reaktör ve 4. santraldaki üst salonlarından birindeki dev havuz içinde özel yalıtkan zırh içinde yüzlerce ton plütonyum ağırlıklı aşırı radyoaktif atık malzeme. Plütonyum yarılanma ömrü 14, 90, 24000 ve 370000 yıl yarılanma ömürlü izotopları var. Bizler için önemli olan yarıyıl 25000yıldır. ŞİMDİ... DÜŞÜNDÜKÇE Çernobilden farkı sağlam kalabilmiş borulardan deniz suyu pompalayarak enerjiyi kızgın buhara çevirerek idare ediyorlar. Reaktörlerin zeminine yayılan radyoaktif malzemeyi oradan alabilmenin imkanı yok. EĞER ESASLI BİR ROBOT YAPACAKLARSA BUNUN İÇİN YAPSINLAR, REAKTÖRLERE GİRİP ERİYİK MALZEMEYİ TOPLAYACAK!!!! PEK MÜMKÜN DEĞİL. ÇERNOBİLDEN ÇOK ÖNEMLİ BİR FARKI DAHA VAR! Çernobilde reaktör çekirdeğinin tavanı havaya uçtuğu için yukarıdan reaktör içi görünür haldeydi ve çözüm olarak binlerce ton beton, eriyiğin üzerine helikopterler ile boca edilerek metrelerce aşağıya gömülebildi. Fukuşima da reaktör çekirdeklerinin üzerindeki yarım metre kalınlıkta bor çeliği tavanlar yerinde duruyor. Betonla örtemezler bu durumdayken. Tek kurtuluşları eninde sonunda zemine yığılacak uranyumun zemindeki 1metrelik çelik, altındaki kalın beton, grafit kılıf molozları ile bulamaç hale gelerek hiçbir noktada kritik kütleye ulaşmaması . Bu süreç seneler sürecektir. Eğer meseleyi şimdilerden çözemezlerse eriyik uranyum reaktörün zeminini delip aşağılara ilerleyecektir. Şu olacak görünüyor. 4 reaktörde toplam 80ton kadar olan yakıt çubukları ile 4.1 GigaWatt elektrik+kayıplar toplamı enerji açığa çıkarken, beton-çelik-grafit-toprak- uranyum-plütonyum karışımı belki 40GigaWatt enerji açığa çıkarır hale gelecek. Bu enerji ile plazmaya dönen bulamaç eriyik aşağılara ilerleyecek ve kendini toprağa gömdükçe gömecek. Kabul edelim Jane Fonda çok fıstık bir hatundur. Bizim nesil için tabii şimdi sevimli bir nine. Berkokcuğum sende eski topraksın anladım ama bırak şu Çin Sendromu filmini izlemeyi. Öyle saçma sapan şeyler ancak Hollywood doğasının yasalarında olur. Hiç bir şey eriyip bir yere akmaz. Hele hele akarken de bir yandan pislikleri toplayıp hala bölünme reaksiyonunu yapabilmesi için Harry Potter olaman bile yetmez. Bu olay domuzlar uçup yerdeki elmanın uzaya fırladığı zaman olma olasılığı olabilir. Ve... Eğer tek bir noktada, reaktör atığında en yüksek oranda sentezlenen Plütonyum 239 örneğin, küresel yapıda 10kg saf hali ile kritik kütleye ulaşır ve 200000 ton TNT eşdeğeri ile patlar mikrosaniyeler içinde. Burada 80 ton yakıt çubuğu var. Eğer bunlar bir şekilde 10kg küresel plütonyum 239 eşdeğeri, örneğin 1 ton kaotik hacimde beton-çelik-grafit-toprak-nükleer malzeme hacmine ulaşırsa oluşacak nükleer patlama, üstelik de onlarca metre aşağı gömülmüş olarak... 1000m yarıçaptaki krateri oyacağı gibi diğer 80ton eriyik ve 4. reaktördeki yüzlerce ton atık plütonyum+uranyum karışımını infilak ettirecektir. Hiroşima bunun yanında ampül gibi kalır. Yer altında... devasa krater, milyonlarca ton radyoaktif serpinti üstelik sadece sezyum, iyot izotopları değil, onlarcası!! Olursa ELVEDA JAPONYA!!!!! İkinci bir Santorini vakası olur mu? Bu sefer tsunami sebebiyle pompalar arızalandı diyecek ne adam, ne başkent, ne televizyon filan kalır." "Ulen bebeler, sordunuz da soylemedik mi " deyip kulagimizi da cekin ama... Lutfen bir ses verin... Sevgilerimle Osman Kemal Kadiroğlu -