İki sene bıraktım tekrar başladım lanet olsun...

Öksürüyordu... Boğazından bir türlü atamıyordu o kütleyi. Yıllardır biriktirdiği zehirli kütleyi. Bahçede top oynuyorlardı. Fatma Teyze bağırdı yukarıdan: "Çocuklar bakkala gider misiniz? Bir sigara, bir ekmek..." Fatma Teyze'nin attığı parayı aldığı gibi bakkala koşmuştu Hakan. Artan para üstünü bırakmayı ihmal etmemişti Fatma Teyze. Ellerini açtı şimdi semaya. Son duayı etmek üzereydi mevftanın arkasından. Bir Pazar günüydü. Babası izinliydi o gün, Hakan'ın da okulu yoktu. Uyanıldı, kahvaltı yapıldı, derslerin durumu soruldu. Kahvaltı üstü çay ve sigara seremonisindeydi sıra. Babası seslendi Hakan'a: "Hakan, git bana bir sigara kap gel oğlum." Hakan bakkala gitti, artan parayla kendisine bir şeyler almayı da ihmal etmedi. Ellerinin birini ağzına götürdü Hakan. Öksürüyordu tekrar. Hakan beyaz eşya tamircisinde çalışıyordu. Servisten döndükleri sırada ustası sigarasının bittiğini farketti. Yakınlarda bu işi en iyi yapabilecek Hakan'dı. Hakan, sigarayı aldı ve ustasına verdi. Fatma Teyze, babası, ustası, apartmana gelen polis amca. Hep aynı mevzu: "Delikanlı, bakkaldan bir sigara kap gel bana." El birliğiyle kazılan çukura atılıyordu ceset. Hakan buğulu gözlerle ölüyü toprağa indirirken, bir yandan da bir zamanlar bu merhumla yaşadığı anıları aklına getiriyordu. Lisedeydi Hakan. Okul çıkışı kararlaştırmışlardı arkadaşlarla. O gün bir paket sigara alacaklardı. Babası da defalarca onu sigara almaya göndermemiş miydi? Fatma Teyze, öğretmenleri Bekir Hoca, ustası Kemal amca... Sigara almaya göndermemiş milerdi onları? Kötü bir şey olsaydı onlar içmezdi değil mi? Hakan ilk nefeste öksürükle beraber gelen o haz duygusunu unutamıyordu. Birinci, ikinci, üçüncü nefes... Keyif alıyordu Hakan. Babasının neden sigara içtiğini şimdi anlayabiliyordu. Babasının cesedi üzerine kürekle toprak atıyordu şimdi Hakan. Gözyaşlarının akıp gitmesine engel olamıyordu. Babası sigara içerken yakalamıştı onu bir gün. Köpürmüştü sinirinden. Babasının öfkesini unutamıyordu. "Bir daha bu zıkkımı içmeyeceksin. Ben içiyorum da başım göğe mi eriyor? Bir daha elinde görürsem bunu gözüme gözükme benim. Çık git bu evden, bir daha da adım atma." Neden ama? Neden kızmıştı ki bu kadar? Madem kötü bir şey, neden almaya onu gönderiyordu? Neden sevmediği bu şeyi Hakan almak zorunda kalıyordu? Madem kötü bir şey, neden kendisi içiyordu? Anlayamıyordu Hakan. Almaya gönderildiği, aldığında mükafatlandırıldığı sigara bu kadar kötüyse, neden o ve diğer çocuklar alıyordu? Neden gelecekteki tiryakiliğe bir kapı aralanıyor, neden beyinlere bu kadar yakından yerleştiriliyordu? Neden ölmüştü babası Hakan'ın? Gırtlak kanseri demişti doktorlar. Babası bunun olacağını biliyor muydu? Bilmese içmesine kızmazdı değil mi? O zaman neden yanında, gözünün önünde içiyordu? Neden dumanını Hakan'a koklatıyordu? Neden o ve diğer çocuklara aldırıyordu? Öksürmesi kesildi Hakan'ın. Gırtlağında biriken katranı atamıyordu. Bu öksürtüyordu işte. Babası da böyle öksürüyordu. Şimdi babasının üzerine kapanan kilolarca toprağa bakıyordu Hakan. Kendisinin de üzerine kapanacaktı bu toprak bir gün. Fatma Teyze'nin sesi kulaklarında çınlıyordu: "Evladım, bana sigara alıp gelebilir misin?" Öksürmeye devam ediyordu Hakan. ayyash07

Ellerine sağlık idris çok anlamlı ve güzel bir hikaye yazmışsın sağol...