Necip Fazıl 'ın şiirini Funda Arar bakın nasıl yorumlamış iyi dinlemeler Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum Yolumun karanlığa karışan noktasında Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum. Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık; Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar. Bu gece yarısında iki kisi uyanık: Biri benim, biri de uzayan kaldırımlar Icimde damla damla bir korku birikiyor; Sanıyorum her sokak başını kesmiş devler, Simsiyah camlarını uzerime dikiyor Gozleri çıkarılmıs bir ama gibi evler Kaldırımlar, ızdırap çekenlerin annesi Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır. Kaldırımlar, duyulur ses kesilince sesi, Kaldırımlar, içimde uzayan bir lisandır. Bana dusmez can vermek yumusak bir kucakta, Ben bu kaldırımların emzirdigi cocugum. Aman sabah olmasin bu karanlık sokakta, Bu karanlık sokakta bitmesin yolculugum Ben gideyim yol gitsin, ben gideyim yol gitsin; Iki yanımdan aksın bir sel gibi fenerler. Tak, tak, ayak sesimi ac kopekler ısıtsın; Yolumda bir tak olsun zulmetten tas kemerler. Ne ışıkta gezeyim, ne göze görüneyim; Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları. Islak bir yorgan gibi iyice buruneyim, örtün, üstüme örtun serin karanlıkları