TÜRK SAVAŞ SANATI Mancınığı bulanlar ve savaşta ilk kez kullananlar Türklerdir. Islıklı okun mucidi Mete dir. Güreşi spora kazandıran Türklerdir. Güreş Türkler için bir prestij, savaşa hazırlık, güç kazanma gibi nedenlerle çok popülerdi. Güreş yıllar sonra Judonun esin kaynağı olmuştur. Türkler savaş sanatına yüzlerce strateji ve taktik kazandırmışlardır. Ulu Başbuğumuz Tanrıkut Mete muhteşem ordusunu 10 luk, 100 kük, 1000 lik ve 10.000 lik birliklere bölerek zamanımızda ki ordulara ilham kaynağı olmuştur. Atı ilk evcilleştirenler ve terbiye etmek sureti ile savaşlarda kullananlar Türklerdir. At koşum takımlarını, üzengiyi, eyeri, gemi bulanlar ve ilk kullananlar Türklerdir. Kılıç yapımında kullanılan tekniklerden biri olan çelik dövme tekniği Bulat ı bulanlar Türklerdir. Atalarımız savaşta ve barışta at vazgeçilmez rüzgar kanatlı yoldaştır. Türkler savaşta genelde kılıç, kama, hançer, ok, yay, kalkan kullanmışlardır. Gürz, balta, topuz, kargı ve mızrağı hareket kabiliyetleri kısıtlandığı için fazla kullanmamışlardır. Miğfer, zırh ve tulgada pek tercih etmedikleri savaş silahlarıydı. Türklerin bir kısmı ok sadağına Şato derlerdi. Çinliler ise aynı kelimeyi çöl manasında kullanırlardı. Belkide Çinlilerin Cengiz Hana Şato Türkü demelerinin sebebi budur. Çünkü Moğolların başkenti ve yönetim merkezi Karakurum çölündeki bir bölgeydi. Şatoların zaten bir Türk boyu olduğu biliniyor. Baltayı genelde denizci kavimler kullanırdı. Örnek olarak İskandinav kavmi olan Vikingler . İsveç, Norveç, Danimarka ve Grönland ın güneyinde bulunan İslandalıların ataları olan Vikingler akarsularda da hareket kabiliyeti olan hafif gemilerini herhangi bir yerde rahatlıkla yapabilmek için baltaya ihtiyaçları vardı. Bu yüzden baltayı aynı zamanda bir savaş silahı olarak kullanma pratiğini de geliştirmiş olabilirler. Vikingler atlı kavim değildi. Türkler gibi atlı bozkır savaşçılarının balta gibi ağır ve darbe sayısı az ama etkili bir silahı kullanmaları düşünülemezdi. Aynı zamanda balta ağır zırhlı askerlerin zırhlarını ve miğferlerini delmek için kullanılan bir silahtı. TURAN TAKTİĞİ Okçu süvarilerden kurulu Türk savaş birlikleri at sayesinde sağladıkları sürat sayesinde sıkı saflar teşkil eden, ağır hareketli ve kütle savaşı yapan yabancı ordular karşısında daima üstünlük sağlamakta idiler. Türk birlikleri savaşın ve muharebe sahasının icaplarına göre, aldıkları emri icrada kendi insiyatiflerini kullanmakta tam serbestlik içinde mütemadiyen dağılırlar, birleşirlerdi. Bozkır savaş şeklini bilmeyenlere nizamsız ve telaşlı gibi görünen bu akıcılık Türk ordularının en büyük avantajı idi. İşte bu esas üzerine kurulu Bozkır muharebe usulünün iki mühim hususiyeti vardı: Sahte ric'at ve pusu. Yani kaçıyor gibi geri çekilerek düşmanı çenbere almak üzere, pusu kurulan mahalle kadar çekmek. Bu savaş usulüne, Türk yurdunun kadim adından dolayı Turan taktiği denilmektedir. Türkler kazandıkları büyük savaşların çoğunda bu taktiği tatbik etmişlerdi (Hatta daha sonraki çağlarda bile: 1040 Dandanakan, 1071 Malazgirt, 1396 Niğbolu, 1526 Mohaç vb bu taktik kullanılmıştır.) Fertleri bir askerlik havası içinde yetiştiren bozkır Türk halkına bu sürekli başarıları sağlayan başlıca hususlardan biri, aynı zamanda savaş hazırlığı vasfında olan, daimi spor hareketleri idi. Ata binmek, ok atmak herkesin tabii meşgalelerinden idi. At yarışları, cirit, gülle atma, güreş, doğancılık vb. mücadele azmini keskinleştirirdi. Kadınların da iştirak ettikleri çeşitli top oyunları Hunlar'dan beri Türkler arasında oynanmakta olup Gök-Türkler çağında Çin'e de yayılmıştı. Fakat Türkler'in en mühim sporu avcılıktı. Bilhassa vahşi ve zararlı hayvanın avı ile sonuçlanan sürek avları gerçek bir savaş manevrası mahiyetini taşıyordu. Çin kaynaklarına göre M. Ö. 62 yılında Hun hükümdarının idaresinde tertiplenen böyle bir sürek avına 100 bin süvari katılmıştı. Diğer bir sürek avında 700 li lik (aş. yk. 350 kilometre) bir çevre kuşatılmıştı. Altaylar'da çok eskiden beri bilinen kayakçılık, bazı araştırıcılara göre, oralardan her tarata yayılmıştır. Bu suretle sağlamlığını ve kudretini koruyan Türk orduları yabancılar tarafından ilk taklit edilen Bozkır müessesesi olmuştur. Türk akınlarına karşı imparator Şi-huang-ti'nin inşa ve ikmal ettirdiği (M. Ö. 214) meşhur Çin şeddi maksada kafi gelmeyince, orduda ıslahat hızlandırıldı. Önce, 20 sene uğraşılarak, Hun usulünde 163 bin kişilik bir ordu hazırlandı. Daha sonra da 300 bin kişiyi Hun usulünde yetiştirdiler. Atlı birlikler teşkili yolu ile Türk silahları, bozkır Türk süvari elbisesi olan ceket, pantalon ve Hun başlığı ile çizme Çin'e girdi. Sürek avları da orada görülmeğe başladı ve bu ıslahat ve taklitler Gök-Türkler çağında da devam etti. Romalılar da 5. yüzyıl boyunca ordularını Türkler'inkine uydurmağa çalıştılar. O zamanlardan itibaren yay Roma askerlerinin baş silahı oldu . Bu suretle ceket, pantolon da ilk defa Batıda göründü ve sonra yayıldı. Romalılar gömlek giymesini de o sırada Türkler'den öğrenmişlerdi. Türk süvariliği ve teçhizatı en çok tesirini Bizans'ta gösterdi. Orada yalnız taklit ile kalınmamış, bizzat imparatorlar tarafından bu hususta eserler de yazılmıştı. Ordusunda Türk usulüne göre geniş islahat yapan imparator Herakleios (ölm. 641)'un Tactica adlı eserinde, 700 yılına doğru Mauriacus tarafından yazılan Strategikon adlı eserde, diğer imparator Leon Phyiosophos (ölm. 912)'un yine Tactica adını taşıyan kitabında Gök-Türk, Avar, Bulgar, Peçenek, Türk 'lerin silahları, teçhizatı, savaş usulleri tanıtılmakta ve Bizans ordusunda islahat lüzumu belirtilmektedir. Ruslar daha Kiyef knezliği devrinden itibaren Hazar, Peçenek ve Kuman tesirinde, Balkan Islavları, Tuna Bulgarları aracılığı ile hem eğitim, hem teçhizat yönlerinden Türk tarzında askeri güçlerini meydana getirmişlerdi. Cengiz Han da, 1206'da han ilanını müteakip devletini teşkilatlandırırken, önce ordusunu Türk usulünde düzenlemiş, yani rütbe hiyerarşisi yerine kabile ünitesi ve hizmetin çeşidine göre kuvvet mevcudu değişen eski Moğol adetini terk ederek, onbaşısından tümen beğine kadar kendi kabilesi noyan'larından ve nö-kör'lerinden tayin ettiği 10'lu sistem üzere büyük ve disiplinli ordusunu kurmuştur. Buraya kadar ana çizgileri ile görüldü ki: Özel mülkiyet, serbest çalışma, imtiyazsızlık; hükümranlık karizma'ya dayanmakla birlikte töre hükümlerinde ifadesini bulan zımni anlaşma , askeri karakter, hayvancılık ve imperium Bozkır devletinin özellikleridir. Bu devlette en mühim mesele, İl'in bütünlüğünü korumak için zaruri kanun mevzuatının, gelişmiş hürriyet eğilimi ile bir ahenk içinde tutulmasını sağlamaktı. Bu son derecede güç bir işti. Töre sınırlamaları ile şahıs hak ve topluluk menfaatlerinin çatışmasını önleyerek sosyal düzeni yürütebilmek yüksek idare kabiliyeti istiyen bir husustu. Devlet başkanının, cesareti ve askeri bakımdan kifayeti yanında tedbirli, ihtiyatlı ve ileri görüşü, yani eski deyimle hakim olması da gerekiyordu. Tatbikatta bu, gördüğümüz gibi, Türk ülkelerinde umumiyetle daima yeni şartlara göre düzenlenen törenin tam olarak yürürlükte tutulması, imparatorluk durumunda ise toplumda halkı tedirgin etmiyen sosyal ve kültürel alışkanlıkların muhafaza edilerek, ancak huzur bozucu uygulamaların ortadan kaldırılması şeklinde tecelli ediyordu. Töre'nin hakim bulunmadığı yerde Türk İl i dağılıyor, diğer taraftan İl-hakanlıkların çöküş anlarında, kendi geleneklerine dokunulmayan, yabancı kütleler birer toplum bütünü halinde tekrar ortaya çıkıyorlardı. Hakim tabiri eski Türkçe nin köklü kelimelerinden olan bilge sözü ile karşılanmıştır. Türk İl inde başarıya ulaşan Türk hükümdarlarına devlet adamı ve hatta hatunlara bilge sıfatının verilmesi, bilgelik in Türk idarecilerinden istenen başlıca şart olduğunu gösterir. Türkler uzun bir tarihi hayatın tecrübeleri ile kazandıkları bu siyasi terbiye sayesinde, yabancı ülkelerde de karşılaştıkları sosyal ve iktisadi güçlükleri yenerek, kütleleri memnun edici siyasi teşkilatlar kurmağa muvaffak olmuşlardır. Başarının sırrı, Türk bozkır siyaset anlayışındaki, halk ile işbirliği halinde topluluk menfaatlerini koruma prensibinden ibaret bu bilgelik kavramında aranmalıdır. İşaret edilen prensip, aynı zamanda, Türkler de devlet toprakları hükümdar ailesinin ortak malıdır şeklindeki kanaatin yanlışlığını ortaya koyar. Bu tarz, tipik Moğol devlet anlayışıdır ki, Türk ile Moğol birbirinden ayırmayan bazı araştırıcılar tarafından Türkler e yakıştırılmış ve yaygınlaşmıştır. Türk Devleti ndeki, açıklamağa çalıştığımız ülke kavramı ve meşruiyet telakkisi karşısında, hanedan mensuplarının çeşitli bölgelere tayinleri, yurt u şahsi mülk sayarak bölüşme değil, idari sorumluğu ortaklaşa yüklenme olarak kabul edilmek gerekir. k4yn4K

http://www.wardom.com.tr/hilal-taktigi-t378951.html?t=378951&highlight=hilal+takti%F0i

Eski Türkler, kurtlarda gördükleri avlanma taktiğini örnek almışlardır. Turan taktiği meydan savaşında kullandıkları bir yöntemdir. Savaş anında ordu üç bölüme ayrılıyordu. Sol, sağ ve merkez. Savaşan kısım çekilir bir sonraki ayrılan bölümler savaşa devam ederdi. Düşman askerlerinin etrafı çevrilip ve onları etkisiz hale getirmek daha kolay olurdu. hilal taktiği ile hezimete uğrayan bizans ordusunun grafikli anlatımı..

Yok yok videoyu her gördüğümde tüylerim diken diken oluyor Konu için teşekkürler destek olmaya geldim

Aman abey Çöpe taşımaya geldindi sandım Ohh be