Ölüm bize bir nefes kadar yakın, ne zaman ve nerde geleceği belirsiz...

Doğrusun kardeşde mezarlıklar şehrin içinde olsa bir çok insan bundan rahatsız olur... Aslında ölüden insana zarar gelmez, yaşayandan gelmiyorsa hele... Ama yinede insan korkar en azından ürperir. İnsanların aklında herzaman ölüm vardır. Akıllarına gelmezse bir gün hatırlarlar emin ol...

ÖLÜM BİZE NE KADAR YAKIN? Haddim olmayarak hatırlatıyorum: ölüm vardır! Ölüm bize ne kadar uzak. Sağlıklı bedenlerimizle yaşadığımız şehrin sokaklarında dolaşırken bize her şey hayatın devam ettiğini imliyor. Sanki hiçbir zaman ölmeyecekmişiz gibi geliyor. Aylar hatta yıllar sonrasına sözler verip planlar yapıyoruz. Aşıklar "üç sene sonra evleniriz" diyor mesela, bir yazar son romanını anlatıyor gazeteciye, "iki yıla biter" diyor. Okulu bitirince doktor olmayı hayal ediyor çocuklar. Bense yarın dostlarımı görmeyi düşünüyorum. Bütün bunlar, ölümü unutmamız, son derece doğal aslında. Kafamızda devamlı ölüm düşüncesiyle yaşamak hayatın bize verdiği rolü oynamamızı engeller. "Kim o rolü oynamayı istiyor?" diye soran kötümser okuyucuyu alnından öpüyorum. Ancak onun alnındaki ıslaklık kurumadan o da ben de şunu fark edeceğiz: hayat hiçbir şeye izin vermez, ondan nefret etmemize dahi. Hayır bu yazıyı gidiyormuş gibi göründüğü yere götürmeyeceğim. Ölüm neden bizden uzak? Birileri ölünce neden şaşırıyor insanlar? Ve ölüm neden bir hafta süren bir haber değeri taşımaya başladı. "Kemal Sunal'ın vefatı..." deyince bu yazının bütün naif havasının bittiğinin farkındayım. Meseleyi somutlaştırdım bu ifadeyle. Birdenbire aktüele çektim okuru. Olup bitmiş bir olayı gösterdim. Okurun söylemek istediğimi kendisinin arayıp bulmasına da izin vermedim. Hınzır, ukala, bencil bir yazarım ben. Lafı dolaştırıyorum sayın okur. Seni de dolaştırıyorum. Yaptığım iş, yazdığım her şey, bir mihmandarın yaptığından farksız: Şimdi solda gördüğünüz çok eskiden beri, insanın varoluşundan beri, hep orda, yanı başınızda duran ölümdür, dikkatle bakınız, unutmayınız! Bize artık ölümü hatırlatan hiçbir şey yok şehirde. Mezarlıklar şehrin kilometrelerce dışında. Malumatfuruş zihnim Ziya Paşa'nın Amasya, Ahmet Vefik Paşa'nın Bursa valilikleri sırasında mezarlıklarla ilgili hikayelerini anlatmak istiyor. Ziya Paşa'nın merkeze "Mezartaşlarını umumi tuvalet yaptı" diye şikayet edilmesini, Ahmet Vefik Paşa'nın ise üzerinden yol geçecek bir türbeyi, orada yatan muhteremin kendisine birkaç metre ilerdeki tepede misafir edilmek istediğini söylediğini naklettiği hayret dolu gözlerin itirazlarını "memleketin valisi yalan mı söyleyecek" diye engellediğini hatırlıyorum. Bütün bunların modernliğin ruhani olan her şeyle arasındaki mesafeden kaynaklandığını söylemek lazım belki de. "Hayat devam ediyor canım bireyler diyor" iktidar, "sen çalışmana bak, ölümü düşünme." Şehirler büyüdükçe çevrelerindeki köyleri de içine alıyor. Benim yaşadığım semt de eski bir köyün çevresinde, üzerinde gelişiyor şimdilerde. Gecekondular değil, köy evleri yıkılıyor, on beş katlı apartmanlara yer açılıyor. Yıkılacak evlerin üzerlerinde kırmızı çarpılar var. Kırmızı çarpılı evler yol olacak. Çoktan kurumuş derenin yatağına bakacak sıra sıra balkonlar. Önüne traktör parkedilen bir ev geçenlerde yıkıldı. Köylülerin bundan şikayetçi oldukları da söylenemez. Kahvede elli bir oynayıp, cengaver müteahhitlerin kapılarını çalmayı bekliyorlar. Köyün mezarlığı ise orada öyle duruyor. Taşları çevreleyen ne bir duvar var, ne de ölüleri güneşten koruyan selvi ağaçları. Belki de bundandır, ne zaman birilerine otların arasındaki taşları gösterip, oranın mezarlık olduğunu söylesem hayretler içinde kalıyor. Onları hayrete düşüren her gün gelip geçtikleri yolun kenarında mezarlık olması değil biliyorum ben. Her gün gelip geçtikleri yolun kenarında ölüm var. Ona hayret ediyorlar. Neredeyse belediyeye şikayet edecekler: "kaldırın şu yamuk yumuk taşları, gözümüz görmesin, çocuklar korkuyor." Asıl kendileri korkuyor, biliyorum. Bildiğim başka bir şeyse, otların arasında saklanarak unutturulan mezarlığın üzerinde çok geçmeden bir apartmanın yükseleceği. Kendisini çevreleyen çok katlı binaların arasındaki bu çorak boşluk birilerinin dikkatini çekecek bir gün. Belediyeden izin alınacak, mezarlar şehrin dışındaki mezarlığa nakledilecek vs vs. Bense oraya yapılan apartmanın posta kutularına şu notu bırakacağım: "Burada siz oturmadan önce başkaları vardı. Onlarda sizin gibi 40 bölümde ikamet ediyorlardı. Sizin daireleriniz kadar geniş değildi ama kırk küçük hazneydi ikametgahları. Şimdi nasıl sizin zillerinizin üzerinde isimleriniz yazıyorsa, onların da küçük bölümlerini işaretleyen taşların üzerinde isimleri yazıyordu. Onlardan farkınız sizden öncekiler yerin altındaydılar, siz üstündesiniz. Bir de siz yaşıyorsunuz: onlar ölüydüler."