evet ben bu anzavur ayaklanmasını biliyordum... ben 8. sınıf öğrenciyim ve bu konu bzim kitabımızda var... paylaşım için teşekkürler...

Sen benim seviyeme çıkamazsın bu muhabbetle, yukarıda yazdıklarımın neresinde bölücü etkenler gördün anlamadım bu birincisi, asıl senin yaptığın kahve muhabbeti buda ikincisi, "soyları kurudu bunların soyları" demek seviyeli bir muhabbetmidir acaba merak ettim doğrusu. Ben güzel ülkem için doğuda güneydoğuda 15 ay dağlarda gezdim sen beşikte sallanıyordun daha o zaman. Forumda şöyle bir gezin bak bakalım yazdıklarıma ondan sonra karar ver düşündüklerimle ilgili, istersen tekrar konuşuruz.

Tarihimizde ne çok ayaklanma var değilmi, birçoğunda ortak bir nokta var oda dışarıdan birilerinin işi organize etmesi ve finansal destek sağlaması, amaç hep aynı tabi.

Şeyh Eşref Ayaklanması Şeyh Eşref Ayaklanması (26 Ekim – 24 Aralık 1919) Tipik bir irtica hareketi niteliği taşıyan bu ayaklanma, Bayburt'a 20 km. uzaklıktaki Hart kasabasında yaşayan Eşref adında birinin kendine özel bir tarikat kurması ve ününün çevreye yayılması sonucu İçişleri Bakanlığınca soruşturma açılmasını gerektiren bir durumun oluşması ve Eşref'in soruşturmaya karşı çıkmasıyla başlamıştır. Bu konudaki ilk girişim Erzurum Valiliğince başlatılmıştır. Valilik, Bayburt Kaymakamlığına bu şeyhin kökeni, mesleği, mezhebi, müritlerinin kimliği ve faaliyetleri hakkında bilgi sormuştur. Sonuçta Dahiliye Nezaretinin emriyle harekete geçen Bayburt Kaymakamlığı, ilçe müftüsünün başkanlığında din adamlarında oluşan bir kurul oluşturmuştur. Şeyhin kurulun davetini reddetmesi ve müritlerinin ayaklanma içinde olduğu yolunda duyumlar alınması üzerine 6 Aralık 1919'da Bayburt'taki 28. Alaydan 50 kişilik bir müfreze göz korkutmak için Hart'a gönderilmiştir. Hart'a gelen heyet, Şeyhin önceden ayrılması sebebiyle kendisi ile temas edememiş, halk yorgun düşen askerleri ikramda bulunmak vaadiyle birer ikişer evlere dağıtmış ve Hart'a geri dönen Şeyhle birlikte harekete geçerek onları esir almıştır. Bu olay, Alay Komutanı Binbaşı Nuri'nin şehit edilmesiyle yeni bir boyut kazanmış, bunun üzerine otuzar kişilik iki piyade bölüğünden yeni bir müfreze oluşturularak 9 Aralık 1919'da Hart'a sevk edilmiştir. Bu müfrezeye de bir baskın düzenleyen Eşref başarılı olup askerleri tutsak ettikten sonra, kendisinin mehdi olduğunu ilan edip daha da azgınlaşmaya başlamıştır. Askerlerin tedbirsizliği ve tecrübesizliği neticesiyle oluşan bu durum karşısında hükümetin uzlaşma girişimlerinde bulunmuş olması da bir fayda sağlamamıştır ve bu defa dört tabur ve iki bölükten oluşan 700 kişilik bir kuvvet Hart'a gönderilmiştir. İhtiyaten biri Gümüşhane'de, diğeri Of'ta iki tabur da hazır tutulmuştur. 24 Aralık'ta Hart'ı kuşatan bu kuvvetler özellikle topçuların isabetli atışları vasıtasıyla sonuca gidebilmeyi başarmıştır. Evine isabet eden top mermisiyle havaya uçan Şeyh Eşref'in akıbetini öğrenen müritleri daha fazla direnemeyip teslim olmuşlardır. Kaynaklar: Kazım Karabekir, İstiklal Harbimizin Esasları, İstanbul 1951, s. 153-156. Türk İstiklal Harbi, 6. Cilt, s.62. Gnl. Kenan Esengin, Milli Mücadelede Hıyanet Yarışı, Ankara 1969, s. 36.

Mod arkadaş güzel bir konu açmış tartışıyoruz, sen seviyeyi düşürüyorsun bir kereye mahsun senin seviyene iniyorum ve cevap veriyorum Bu güzel ülke için en büyük tehdit senin gibilerdir kusura bakma sen bölücü terörden farkın ne bir şey biliyorsan yaz bilmiyorsan sus da adam sansınlar, kahve edebiyatıda yapma! -

Slm. Sayın moderatorüm ben hem düzce 'li hemde çerkezim ama senin bu yazdıklarının çoğuna katılmıyorum hele ikinci paragraftaki bölüm tamamen hayal ürünü.. Ben bu konuların geçegini dedemden dinlemiştim kendim çok araştırma da yaptım. Benim görüşüm şu: bu olay ATATÜRK 'ün güçlenen bir çerkez ethemi istemediğidir. Düzceli çerkezlere gelince : vatan haini olarak osmalı da kabuledilmiş ve subaylıktan atılmış birinin peşinden gitmesini beklemezdiniz herhalde. başlangıçta çerkez ethem olmasa idi ATATÜRK daha samsuna çıkmadan yunanlılar samsuna ayak bassardı ve atatürk olamazdı bile. çerkez ethem yunan ilerleyişini büyük ölçüde durdurarak anadolu birlik oluşumuna hayati derecede zaman kazandırmıştır. ÇERKEZ ETHEM ile lgili ünlü tarih araştırmacıların düşüncelerini Bu videoyu izleyin sonra konuşalım.

Anzavur Ayaklanmaları Birinci Anzavur Ayaklanması (25 Ekim - 30 Kasım 1919) Ahmet Anzavur'un önderliğinde çeşitli aralıklarla gelişen ayaklanmalar, esasen Anadolu'daki direnişi kırmaya yönelen iç isyanlar arasında en önemlisi sayılabilir. Çünkü Batı Cephesinin oluşturulması ve Yunan işgalinin durdurulmasının gecikmesine sebep olmuştur. Kazım Özalp Emekli Jandarma Binbaşısı olan Ahmet Anzavur, Milli Mücadeleye karşı tavır alarak saltanat ve halifeliğe bağlılığının karşılığında, özellikle Biga, Gönen, Manyas ve civarındaki Çerkezleri teşkilatlandırarak Kuvayı Milliyeye karşı bir güç oluşturmak amacıyla bu bölgeye gönderilmiştir. Heyet-i Temsiliye Anzavur hareketini bastırmak için 31 Ekim 1919'da Albay Kazım'ı ve Salihli Cephesi Komutanı Ethemi görevlendirmiştir. 2 Kasım 1919'da Susurluk'a gelerek kuvvet toplamaya başlayan Anzavur ile ilk temas 15 Kasım'da Demirkapı sırtlarında gerçekleşmiş, bir taraftan Albay Kazım komutasındaki 11. Tümen, diğer taraftan da Yarbay Rahmi müfrezesi arasında kalan Anzavur, 10 kadar ölü ve 40 kadar yaralı bırakarak kaçmıştır. Takip harekatına bu aşamada Salihli cephesinde bulunan Çerkez Ethem de katılarak 30 Kasım'da Söğütalanı'nda Anzavur yeniden sıkıştırılmış ve ancak birkaç adamı ile kaçmayı başarmıştır. Birinci Anzavur Ayaklanmasının 2/3 Aralık 1919'da bittiği kabul edilmektedir. İkinci Anzavur Ayaklanması (16 Şubat – 19 Nisan 1920) Ahmet Anzavur'un ikinci kez ayaklanma girişimi, Müdafaa-i Hukuk Heyeti Merkeziyesi üyelerinden Edremit Kaymakamı Hamdi Bey'in katledilişi ile başlar. Hamdi Bey 26/27 Ocak 1920 gecesi düzenlediği bir baskınla Gelibolu yarımadasının Akbaş mevkiinde Fransız askerlerinin gözetimi altındaki silah ve cephaneleri ele geçirmiş ve sabaha kadar tümünü Anadolu kıyılarına taşıtmış yurtsever bir kişidir. Daha sonra Biga'ya geçerek asker toplamaya başlayan Hamdi Bey, yaklaşık 500 genç ile Biga'daki 190. Alayın 2. Taburu emrine girmiştir. Birliğin ihtiyaçları için halktan para toplamak zorunda kalışı, buradaki halkı hoşnutsuzluğa itmiş ve Biga'da bir isyan başlatılmıştır. Bu esnada 15 kadar adamıyla Biga'ya gelen Ahmet Anzavur, hükümet konağına yerleşerek ayaklanmanın idaresini ele almıştır. Hamdi Bey yalnız kalınca Yenice istikametine doğru yola çıkmış, fakat yolda yakalanarak katledilmiş ve cesedi halka teşhir edilmiştir. Hamdi Bey Bu gelişmeden sonra Anzavur yönetimindeki 800 kadar asi Yenice'ye saldırarak, Akbaş'tan kaçırılan silahları ele geçirmek istemiştir. Çaresiz geri çekilmek zorunda kalan yurtseverler silahları ve cephaneliği asilerin eline geçmemesi için dinamitle havaya uçurmuştur. Bu arada İstanbul Hükümeti de Anzavur çetesine katılmak üzere İstanbul'dan subaylar göndermiş, mali destek sağlamış, İngilizlerle birlikte bu ayaklanma örgütünü genişletmeye çalışmıştır. Çok ciddi boyutlara ulaşan ikinci Anzavur kuvvetlerinin bastırılması konusunda Ankara'da Mustafa Kemal Heyet-i Temsiliye başkanı olarak kararlı bir bildiri yayınlamış ve isyanın bastırılması için 2 000 civarında asker toplanmıştır. Çerkez Ethem'in idaresindeki birlikler 16 Nisan 1920'de Susurluk'un Kuzeyindeki köy'de karşılaşmışlar, tam gün süren şiddetli çarpışmalar sonunda asiler dağıtılabilmiştir. Bunun üzerine 19 Nisan'da Karabiga'ya kaçan Anzavur oradan da bir İngiliz gemisiyle İstanbul'a dönmüştür. Kaynaklar: Sina Akşin, İstanbul Hükümetleri ve Milli Mücadele, 2. Cilt, İstanbul 1992, s. 104. Türk İstiklal Harbi, 6. Cilt, s. 67-71. Anzavur Ayaklanmasını bastırmakla görevli komutanlardan Albay Kazım Özalp'in çarpıcı açıklamaları vardır: "Bu çarpışmada biz Halife kuvvetini maalesef Türk milletinin karşısında ve Yunanlıların yanı başında gördük. Anzavur Ahmet'in maiyeti o zaman "Halifenin askerleri" unvanı ile isimlendiriliyorlardı. Bu halifenin kuvvetleri Milli Mücadeleyi önlemek üzere toplanmış bulunuyorlardı. Her halde Halife ile Yunanlıları birbirine yaklaştıran sebep, tetkike değer bir faciadır." Kazım Özalp, Milli Mücadele 1919-1922, 1. Cilt, Ankara 1988, s. 67. Sofuoğlu Adnan, Kuva-yı Milliye Döneminde Kuzeybatı Anadolu 1919-1921, Ankara 1994, s. 281-287. Türk İstiklal Harbi, 6. Cilt, s. 75. Bu konudaki görüşleri sarayın Başkatibi Ali Fuad Türkgeldi'nin hatıraları da doğrulamaktadır: "Ali Rıza ve Salih Paşalar zamanında her gün gazetelerde şaki Anzavur çetesi filan yerde şu cinayeti yaptı, filan yerde bunu yaptı diye yazarak Anzavur'un ika eylediği fecayıi ile kulaklarımız dolduğu halde, Ferid Paşa sadaretinde gelen ma'ruzat meyanında uhdesine mir-i miranlık rütbesi tevcihi ile Karesi mutasarraflığına tayini hakkında bir kararname geldiğini görünce dayanamayıp esnay-ı takdimde "Böyle bir eşkiyayı ibadullahın başına taslit etmek revay-ı hak değildir efendim." diyerek son bir cür'et gösterdim." Ali Fuat Türkgeldi, Görüp İşittiklerim, Ankara 1987, s. 263. Bu bildirinin tam metni için bkz.; Uluğ İğdemir, Biga Ayaklanması ve Anzavur Olayları, Ankara 1989, s. 100-101. Türk İstiklal Harbi, II. Cilt, Batı Cephesi, 2. Kısım, T. C. Genelkurmay Harp Tarihi Başkanlığı Resmi Yayınları, Ankara 1965, s. 42. -

"Anlayana sivrisinek saz anlamayana davul zurna az" yada "Tarih tekerrürden ibarettir" demiş atalarımız, tarihten beri bazı insanlar ülkelerine karşı başka ülkeler tarafından kullanılmış bundan hem kendileri hemde ülkeleri zarar görmüştür. Bu olay malesef en çok doğu bölgelerimizde yaşanmıştır, bu durum halada devam etmekte ve bazıları hala ders almamaktadır.

yasba arkadaş sana değil diğer kişiye demiş yanlış anlamışsın olayların doğruluğu başka birşeydir. benim değinmek istediğim şu, tarihte, edebiyatta, kültürde, yaşamda, nerede olursa olsun her zaman savunduğum şey şudur, kimseyle ilgili genelleme yapılmamalıdır. ÇERKEZ ETHEM ismini ne zaman duysam sinirlenirim ama tarihe değil, isyancı Ethem le birlikte bu milletin millet olmasında büyük rol oynayan diğer Çerkezlerinde aynı kefeye konulmasına! kesinlikle genelleme yapılmasına bu tür lakapla konuşulmasına karşıyım, diğer Adige topluluğu halkları, Çerkezler çok rencide oluyor bu konuda. Kaldıki Yasbanın dediği gibi Osmanlı ya ve Kurtuluş Savasında Türklere çok emeği geçmiş, can vermiş topluluklar. Benim annemin kökeni yörük, baba tarafım boşnak. ben neyim bilmiyorum Bil_Gin senin sözlerinin şu kısmına katılmıyorum, Atatürkün Ethemle bir sorunu olamazdı. Araştırılması gereken bir konu, emin olmadıkça itham etmeyiniz.

İstanbul Hükümeti ve müttefiki olan yabancılar Mustafa Kemal ve halk hareketini engelleyebilmek için her yolu denemiş fakat buna muktedir olamamışlardır. Tabi o kadar zorlukla kurulan Cumhuriyetimizi yıkmaya çalışan birçok kuvvet hala mevcut ve hala uğraşta, tabi hala yabancı yardakçıları ve sahte evliya destekçileri var.

vay be daha neler var karanlıkta kalmış tarihimizde. paylaşım için sağol

Arkadaşlar bu bölümde ayaklanmalar olarak verdiğim konuların altlarında kaynakları bulunmaktadır. Sanırım bazı arkadaşlar onlara bakmayı ihmal ediyor. Bu konular bazılarının tarihi konularda yaptığı gibi işkembe-i kübra dan atılmamaktadır. Ayrıca, doğrusu veya yanlışı ile bizim tarihimizdir. Amaç, bazılarının yaptığı gibi tarihi çarpıtmak değil, yeni nesillerin mümkün olduğunca doğru bilgilenmesini sağlamaktır. İstiklal Harbimiz gibi zamanlarda liderlik mücadeleleri olabilir. Ve o günün tarihini kazananlar yazar. Bu tarihte hep böyle olmuştur. Size bir örnek, Hitler başarsaydı uzun yıllar dünyanın en güzel ideolojisi nazizm olacaktı. Kolay gelsin. - alpi_09 En istikrarlı üye 1 Aralık 2008

Tarihin her döneminde maşa olmaktan öteye gidemeyen zavallılar olmuştur ve olmayada devam etmektedir... Ama hiçbirinin sonu diğerlerinden farklı olmayacaktır...

Ali Galip Olayı Ali Galip Olayı (20 Ağustos – 15 Eylül 1919) Mustafa Kemal ve beraberindekilerin Erzurum'da topladıkları Kongreyi engelleyemeyen Damat Ferit Hükümetinin, Amasya Tamiminde çağrısı yapılan ve yurdun bütünlüğü için kararlar alınacak olan Sivas Kongresini engelleme çabasının bir ürünü olmuştur. Dahiliye Nazırı Adil Bey ve Harbiye Nazırı Süleyman Şefik Paşa'nın emriyle dönemin Elazığ Valisi Ali Galip'in görevlendirildiği anlaşılmaktadır. Aynı dönemde İngiliz Binbaşısı Noel, bağımsız bir Kürt önderleri Bedirhani Halil, Kamuran, Celadet ve Ekrem Beylerle toplanmıştır. Bu gruba, görev emrini aldıktan üç gün sonra 6 Eylül'de Ali Galip de dahil olmuş ve yapılan toplantıda Malatya Mutasarrıfı Bedirhani Halil'den 500 seçkin atlı hazırlamasını kararlaştırmışlardır. Öteden beri bu girişimleri izleyen Mustafa Kemal, Kazım Karabekir ve Ali Fuat Paşalar, gelişmelerin Kürtleri ayaklandırmak ve Sivas Kongresini dağıtmaktan başka Doğu illerinde asayişsizlik olduğu gerekçesiyle bu bölgenin de işgaline zemin hazırlanacağı değerlendirmesini yapmışlar ve bu nedenle Ali Galip ve beraberindekilerin Sivas üzerine yürümelerini beklemeksizin onların ele geçirilmeleri kararını almışlardır. Böylelikle Elazığ, Diyarbakır, Siverek ve Aziziye'den bazı birlikler Malatya üzerine gönderilmiş ve bunun üzerine önce Noel ile Kamuran, Celadet ve Ekrem, arkasından Ali Galip ile Mutasarrıf Halil Kahta'ya doğru kaçıp, Bey Dağ'daki Reşvan Aşireti Başkanı Bedir Ağa'nın yanına sığınmışlardır. Ali Galip kaçarken maliye veznesinden almış olduğu "Mustafa Kemal ve avenesinin tenkili masarifine karşılık olmak üzere olbabdaki emrini tevfikan altı bin lira alınmıştır." ibareli senedi de unutmuştur. Beydağ'da da yeni kuvvet toplama girişiminde bulunduğu anlaşılan Ali Galip üzerine kuvvet gönderilince bu defa Urfa'ya kaçmış, oradan da Noel'in çağrısı üzerine Halep'e gitmiştir. Kaynaklar: İstanbul Hükümetinin Elazığ Valisi Ali Galip'e çektiği telgraf emri için bkz.; Mazhar Müfit Kansu, Erzurum'dan Ölümüne Kadar Atatürk'le Beraber, 1. Cilt, Ankara 1988, s. 266-268. Şerafettin Turan, Türk Devrim Tarihi, 1. Kitap, Ankara 1991, s. 247. A. g. e., s. 247. Mustafa Kemal Atatürk, Nutuk-Vesikalar, Ankara 1991, s. 668, vesika no: 66.

1. ve 2. Bozkır Ayaklanmaları Birinci Bozkır Ayaklanması (27 Eylül – 4 Ekim 1919) Konya'nın Bozkır ilçesinde meydana geldiği için bu adla anılan ayaklanmalar, ulusal direnişin güçlenmesini ve gelişmesini geciktirici türden ayaklanmalardır. Mustafa Kemal Paşa'nın, komutanlara Mondros Mütarekesi'nin uygulanmasına davet eden telgraflarına olumlu yanıt veren Cemal Paşa, bölgedeki halkı milli mücadeleye katılmaya ve ordusunun eksiklerini tamamlamaya çalışırken İstanbul'a çağrılmıştır. Ardından görevi devralan Albay Selahattin de kısa bir süre sonra görevinden ayrılınca, İngiliz Muhipler Cemiyeti ve Damat Ferit'e bağlılığıyla bilinen Vali Cemal Bey duruma hakim olmuştur. Cemal bey bir yandan halkı milli kuvvetlere karşı gelmeye zorlarken, diğer yandan da hapishaneyi boşaltarak buradaki suçluları silahlandırmıştır. Bu gelişmeler karşısında Heyet-i Temsiliye, Albay Refet Bey'i valinin tehlikeli faaliyetlerine son vermesi için görevlendirmiştir. Konya halkının da bu yeni gelişmeye verdiği desteği gören Vali Cemal Bey 27/28 Eylül 1919 gecesi Konya'yı terk ederek İstanbul'a dönmüştür. Albay Rafer Bele Halife, Padişaha bağlılık ve milli harekete karşı çıkış temelindeki ilk örneği teşkil eden Birinci Bozkır Ayaklanması böyle bir ortamda Vali Cemal ve İstanbul'da İngiliz Papazı Frew ile ilişkisi olan Bozkırlı Zeynelabidin ve arkadaşlarının kışkırtması sonucu başlamıştır. Kısa sürede Bozkır'a egemen olan yaklaşık bin kişi, Seydişehir'den üzerlerine gönderilen askeri birliği de etkisiz hale getirince, bölgeye bir nasihat heyeti gönderilmiş ve Bozkır'a milli kuvvetlerin gönderilmeyeceği garantisi verilerek isyanlar yatıştırılmıştır. İkinci Bozkır Ayaklanması (20 Ekim- 4 Kasım 1919) Birinci ayaklanmanın yatıştırılmasının ardından yeni bir ayaklanmanın çıkmaması için Afyon'dan Yarbay Arif Müfrezesi de Seydişehir'e kaydırılmıştır. Bu gelişmeleri haber alan Zeynelabidin'in adamları, yeniden harekete geçerek Bozkır'ı basmışlar ve üzerlerine gönderilen öncü birlikleri yenilgiye uğratmışlardır (24 Ekim 1919, Akkise civarı). Ertesi gün Yarbay Arif asilerin sağ kanadından etkili bir harekat düzenlemiş, 30 kadar ölü ve bir o kadar da yaralısı bulunan isyancılar geri çekilmeye başlamışlardır. Takip harekatında Karaman-Çumra yolu üzerindeki Kızılkuyu'da geceyi geçiren 30 kişilik bir müfreze, baskın sonucu ele geçmiş (28/29 Ekim 1919), asiler erlerin para, silah ve hayvanlarını alıp serbest bırakmış, ancak başlarındaki iki subayı idam etmeye teşebbüs etmişlerse de araya giren yaşlıların ve herhalde yaklaşmakta olan Yarbay Arif kuvvetlerinin etkisiyle vazgeçerek kaçmışlardır. Bu arada Yarbay Arif Müfrezesi ile asiler arasında bir çarpışma da Apa ve dolaylarında gerçekleşmiş (28 Ekim1919), 20 ölü ve 10 yaralı veren isyancılar kaçmaya devam etmişlerdir. Ayaklanmacılara son darbe de 1 Kasım 1919'da Dinek yöresinde vurulmuş, dağılan asilerin ele başları da dağlara kaçmak zorunda kalmış, asilerin bütün köyleri işgal edilince Bozkır'a bir tek silah patlamadan girilmiştir (4 Kasım 1919). Kaynaklar: Milli kuvvetlerin baskısı sonucu İstanbul'a kaçmak zorunda kalacak olan Cemal Bey, Damat Ferit Hükümetinde kısa bir süre Dahiliye Nazırlığı görevinde bulunacaktır. H. Adnan Önelçin, Nutuk'un İçinden, İstanbul 1981, s. 36. Türk İstiklal Harbi, 6. cilt, s. 54. a. g. e., s. 55-60. -

Ali Batı Ayaklanması 11 Mayıs – 18 Ağustos 1919 tarihlerinde baş gösteren ve Midyat, Nusaybin, Ömerkan, Dirilömer çevresinde etkileşen bu ayaklanma, İngilizlerin Osmanlı topraklarında ayrılıkçı güçleri kışkırtarak, onlar aracılığıyla bölgede dolaylı bir etkinlik sağlama politikasına uygun düşen tipik bir örnektir. Bu bölgede yaşayan söz sahibi kişiler, İngilizlerin kışkırtmalarıyla bir Kürdistan oluşturulması fikrini yayma çabasında bulundukları sırada, bu rüzgardan etkilenen Ali Batı diğer yandan da kendisinin İstanbul Hükümetinin Mardin Temsilcisi olduğu yolundaki propagandalarla etkinliğini artırmaya çalışmıştır. 11 Mayıs 1919 günü emrindeki yüz silahlı adamı ile Nusaybin'e gelen Ali Batı'ya İlçe Kaymakamı ve burada bulunan 24. Alay Komutanı ilk müdahaleyi nasihat yoluyla yapmışlarsa da, buradaki askeri kuvvetin kendi sayılarından daha az olduğunu anlayan Ali Batı her ikisini de tehdit etmiş ve daha da ileri giderek hapishanedeki mahkumları serbest bırakmış ve halktan zorla para ve insan toplamaya başlamıştır. Bunun üzerine 5. Tümen Komutanlığının emri ile civardaki askeri kuvvetler birleştirilerek Ali Batı'nın üzerine gönderilmiştir. 4 Haziran'da Mekre yakınlarında bozguna uğratılan Ali batı, bir grup adamıyla kaçmayı başarmıştır. 5. Tümen Komutanı, 6 Haziran'da bir bildiri yayınlayarak, köylülerin ve aşiretlerin bu eşkıyaya yardımda bulunmamak şartıyla serbest olduklarını ilan etmiştir. Devam eden takip sonucunda Ali Batı 18 Ağustos'ta gizlendiği Medah mevkiinde kıstırılmış ve yapılan çarpışma neticesinde ölü olarak ele geçirilmiştir Kaynaklar: Türk İstiklal Harbi, VI. Cilt, İstiklal Harbinde Ayaklanmalar, T. C. Genelkurmay Harp Tarihi Başkanlığı Resmi Yayınları, Ankara 1974, s. 41-42. Gnl. Kenan Esengin, Milli Mücadelede Hıyanet Yarışı, Ankara 1969, s. 42. -

Düzce Ayaklanmaları Birinci Düzce Ayaklanması (13 Nisan – 31 Mayıs 1920) 7 Nisan 1920'de Amiral de Robeck'i ziyaret ederek onunla milliyetçilere karşı alınması gereken önlemleri ve bu konudaki İtilaf Devletlerinin desteğini araştıran Damat Ferit'in 12 Nisan 1920'de dördüncü defa Sadrazamlığa getirilişinin hemen ardından başlayan bu ayaklanma da Anzavur, Yozgat ve Konya isyanları ile aynı türden sayılabilir. Amiral de Robeck Düzce yöresinde baş gösteren bu ayaklanmalar bir yandan hilafetin ve şeriatın savunulmasına dayandırılmakla beraber diğer yandan da Çerkezlik davası güdülen bir içeriğe de sahiptir. Bölgede yaşayan Çerkez ileri gelenlerinin sarayla yakın ilişkide olmaları gelişen Anadolu hareketine karşı olumsuz tavır almalarına sebep olmuştur. Ayrıca İstanbul Hükümeti'nin buradaki Çerkez ve Abaza'ları ulusal direniş hareketine karşı kışkırtırken, bu hareketi yürütenlerin İttihatçıların devamı olduğu yolundaki propagandaları da etkili olmuştur. Bütün bu gelişmelerin sonucunda Ömer Efendi Köyünde toplanarak silahlanan Çerkez ve Abazalar Düzce'deki güvenlik müfrezesini basarak buradaki birlik komutanı Mahmut Nedim'i teslim almış ve Düzce'ye egemen olmuşlardır. Ayaklanmanın öncülerinden Berzeg Sefer Kaymakamlığa, emekli Binbaşı Maan Ali de Jandarma Komutanlığına atanmış ve ayaklanma bu suretle seri bir şekilde yayılmaya başlamıştır. Kısa bir zaman içinde Bolu, Hendek, Adapazarı ve Safranbolu'da insanlar "Müslümanlık" gayreti ile ya da "padişah yanlısı" olduklarını göstermek amacıyla ayaklananların safına katılmışlardır. Ali Fuat Tehlikenin büyüklüğü karşısında yeni kurulan Büyük Millet Meclisi'nin Muvakkat İcra Vekilleri Heyeti bölgeye askeri birliklerle beraber halkı yatıştırmak için Ankara'dan Husrev Gerede, Adapazarı'ndan da Sait ve Kazım Beyler başkanlığında birer "Nasihat Heyeti" gönderilmiştir. Fakat bu girişim sonuçsuz kalmış, Gerede Heyeti asiler tarafından tutuklanmış, Sait ve Kazım Beyler öldürülmüştür. Bunun üzerine Geyve'deki tümenden sonra Çerkez Ethem birliği ve diğer Kuvayı Milliye birlikleri bölgeye yollanmış, Ali Fuat ile Refet ayaklanmayı bastırmakla görevlendirilmiştir. 23-31 Mayıs 1920 tarihleri arasında başlayan ayaklanmayı bastırma harekatı, 26 Mayıs'ta Çerkez Ethem kuvvetlerinin Düzce'yi ele geçirmesiyle ve ayaklanmanın elebaşılarıyla birlikte 53 kişiyi idam etmesiyle ve aynı gün Refet Bele kuvvetlerinin Bolu'ya girmesiyle devam etmiş, Refet Bey'in 31 Mayıs'ta Gerede'ye girmesiyle sonuçlanmıştır. İkinci Düzce Ayaklanması ( 19 Temmuz – 23 Eylül 1920) Birinci Düzce ayaklanmasının bastırıldığı günlerde Yozgat'ta da bir ayaklanmanın başlaması üzerine Çerkez Ethem'in ve Binbaşı Çolak İbrahim'in kuvvetleri Genelkurmayca Yozgat bölgesine, düzenli orduya mensup birlikler de Yunan saldırılarını karşılamak amacıyla cepheye gönderilince bu bölgede daha önce dağılıp sinen asiler yeniden toparlanmaya başlamışlardır. Bu defa ayaklanan Çerkez ve Abazaların düşünceleri, Hendek'i almak, İzmit ile bağlantı sağlayıp Yunanlılarla birleşmek ve güya kendi hayat ve geleceklerini milli kuvvetlerden kurtarıp, garanti altına almak şeklinde gelişmiştir. 8 Ağustos'ta Düzce'yi ele geçirmeyi başaran asilerin üzerine Ankara, Eskişehir, Bilecik ve Uşak'tan takviye birlikler gönderilince yok edileceklerini anlayan asiler hareketlerine son vermişlerdir. Bunda Ali Fuat Paşa'nın Abaza başkanlarıyla görüşmek üzere gönderdiği aracıların da olumlu katkısı olmuş ve 66 gün süren ayaklanma bu şekilde sonuçlanmıştır. Kaynaklar: Taner Baytok, İngiliz Kaynaklarından Türk Kurtuluş Savaşı, Ankara 1970, s. 100-101. Şerafettin Turan, Türk Devrim Tarihi, 2. Kitap, Ankara 1992, s. 175. A. g. e., s. 175. Ali Fuat Paşa bu tarihte Sivas Kongresi kararıyla Batı Anadolu Umum Kuvayı Milliye Komutanlığı görevini yürütmektedir. Albay Refet ise Ali Fuat Paşa'nın yardımcılığını üstlenmiştir. Rahmi Apak, İstiklal Savaşında Garp Cephesi Nasıl Kuruldu, Ankara 1990, s. 139. Türk İstiklal Harbi, 6. Cilt, s. 112-113. A. g. e., s. 115. A. g. e., s. 117-119.

Beğenmediğin Çerkez ve Abazalar önce Kafkasyada Osmanlıya yardım etti sonrada Türkiyede, benim büyükdedem Kurtuluş savaşından dönmedi, diğer büyükdedemi dedem hiç görmedi cepheden dönemedi oda, çıkmış birşey biliyor gibi konuşuyorsun şimdi, sen hangi milletdensin söylede bilelim ona göre yorum yapalım bakalım, bu şekilde konuşmaya hakkın varmı görelim. İlk önce bunlar ayaklanırmış peh.

bende düzceliyim iyi bilirim bunları soyları kurudu bunların soyları. yarın bi savaş çıksa ilk bunlar ayaklanmaya kalkar gene