Kaç zamandir agladim bilmiyorum. Kaç sabahsız gece, kaç terkedis, milyonlarca isimsiz sızı... ve sonunda bitti iste. Bu, yıllardır kendimi götürdügüm her yere, pesimden sürükledigim sitem degildir sevgili. Bu bana olan tutkunun sona ermesine bir tesekkürdür aslında. Olene kadar yasadiklarimi inkar etmeyecegim. Simdi çok baska duygular tasimaktayim. Ama ne degisirse değissin hayatimda, senin icin yazdiklarimi, sana biriktirdigim açliklarimi, bir gun sana diye alti çizili armaganlarimi yakip yikmayi dusunmuyorum. Ne dostca ne düsmanca adini anmayi yada inkar etmeyi de... Her sey ama her sey oldugu gibi bir kutuda kalacak simdi. Saygisizlik etmemeliyim sen dolu anilarima. Ve yol almaliyim simdi. Sadece hayallerimde olan sana, yine hayali bir veda etmeliyim. Baharda tanidim seni. Onca sokagim vardi. Ama hiç birinde bulamiyordum kendimi. Mutlu olduguma yeminler ediyordum. Sevdigime ve sevildigime. Her zamanki gibi bir bahardi, hayat yirmi gun egleniyordu bizimle, iki gun aglatiyordu. O kadar alisiktim ki; düzen bu diyordum acemi sesimle. Yalanlarimla butunlesebilmis, geriden gelen ve sanssizligim diyerek kabul etmekten kaçtigim herseyi sokaklarimdan birinde kaybetmistim. Sonunda tek basima kurdugum ve hükümdari oldugum bir dünya yaratabilmistim. İlk animizi hatirliyorum. Evindeydim. Varligindan haberim bile yoktu. Kimse senin gelecegini söylememisti. Birden kapi acildi ve içeri geçmisten biri girdi. Onu taniyordum ama asla nerden oldugunu bilmiyordum. Benim geçmisim degildin. Sokagima kapanirken sana rastlamamistim... çok sonra anlayacaktim, daha eski bir geçmistin. Ben dogmadan önceydin. Ama neydin, kimdin hala bilmiyorum... Tanidigim ama sevmedigim bir sehirden geliyordun o gece. Üzerinde şehrin karanligiyla bütünlesen eski bir kot, kötülük yagmurlarindan korunmak icin giydigin pahali bir mont, veremeyecegin avuntulardan kaçabilmek için burnuna kadar çektigin acimasiz bir sapka vardi. Anahtarin kilitte dönmeye basladigi anda o karanlik sehre ait olan butun kiri üstünden cikarmaya basliyordun. Evine giriyordun... Sığınağına... İçin gibi minimal ve çigliksiz bir salona giriyordun. Evde her zamanki gibi kalabalik bir yalnizlik bekliyor saniyordun. Beraberinde getirdigin o sehvet kokusundan bir an önce arinmayi istiyordun sadece. Her zamanki gibi biraz kendi yazdıigin kitaplari okuyacak, sana ait olan binalarin taslagina göz atacak, besteledigin müzikleri calacak, ellerinle yaptigin yataga uzanacak ve yorgun sehrinin günlük zaferiyle, ertesi güne kendinden emin ve dinlenmis olarak baslayacaktin. Bu güne kadar kapilarini kendin açmis kendin kapatmistin. İstedigini kilitlemis, istedigini sarmalamistin. Belki ilk defa bu gece actigin kapinin ardinda bilmedigin bir dünyaya girecektin. İçeri girdigin anda, gözlerim olmayan bir noktaya dikilmisti.. aci-tatli bir esinti girmisti salonuna. Hemen o an birbirinden çok uzak iki kentin arasina keskin bir köprü kurulmustu. Gözlerimi diktigim noktada gozlerini göremiyordum. Sende benimkileri.. Bir çift el gözüktü ardindan. Ustaca, acimasiz sapkana yöneldi. Gözgöze gelmistik sonunda. Sen bir kaç saniye nerde oldugunu anlamaya, bense orada ne aradigimi hatirlamaya çalismistik.. Gördüklerime inanamiyordum. Karsimda eski bir adam duruyordu, nasil agladigini duyabiliyordum. Duygulari en az benimkiler kadar bir kitliktan çikiyordu. Geçmise ait sehirler yeniden yapilaniyordu tasidigi kokuda. Beraber yüzdügümüz denizleri, camın onunde bitmesi için dua ettigim savas gecelerini hatirlatiyordun. O an çalan müzigin sesi kesilmisti. Bütün isiklarim bir anda yanmisti sanki. Ve sen kapida, ben yerde anlamsizca susuyorduk. Uzaktan bir ses adimi sesleniyordu. Ancak dönebilmistim yerde oturdugum salona. Biri bizi tanistiriyordu iste. Oysa ikimiz tanisiyorduk zaten. Ne olduysa sonrasini hic animsamiyorum. Hatirladigim tek sey, az önce aydinlanan karanlik gözlerine bir daha bakamayacaktim. Beni davet eden bilinmezligi tekrar hatirlamaktan korkacagim... İkimiz içinde sevismek konusmaktan ibaretti. Kutsalliga giden yolda hiç vakit kaybetmemistik, hemen soyunmustuk birbirimize. Yangin yerinden kacar gibi ruhlarimiz birbirine kosuyordu. Kısa sürede bütün bildiklerimizi unutmustuk. Sadece burada olmak istiyorduk. Günler yerdeki o minderde gecmisti. En aç gözlü savruluslarimizi orada paylasmistik. Basini bilmedigimiz gibi sonunuda göremiyorduk... İkimizde baslatmamistik bu hikayeyi, ikimizde kahramandik. Tek kisilik ordulardik. Savaslar baslatip, kendi kendimizi yenmeye çalisiyorduk. Ne kadar asktan bahsetsekte aslinda bizler sadece kendimize asık olmayi seçiyorduk. Sende öyleydin.. Belki ilk defa kapilarini acmamis birine once asık oldun sandin, sonra anlamsızca savastın ve gitmeye karar verdin. Seni sevmeye zaman birakmamistin. Gidiyordun, beni tek basima biz den alikoyup uzaklara gidiyordun. Nice ihtilallere. Engel olamadım... Kendime ragmen sana cektigim rest durduramamisti gidisini. Hayatimin geri kalaninda, yetim sokaklarina tek basima terkeden bir lanetle gidiyordun. Bana kalansa, hayali bir ask, hayali bir sokak, hayali bir kimlik ve iflah olmaz bir ruh, yarali. Beni asla yalniz birakmayacagina söz vermistin. Acemi hayatim ve ben sana ne kadar da inanmistik.. Geceleri agladigimda beni duyabildigine inaniyordum. Az sonra baglanti kuracagina.. En az benim kadar seninde hissettigini düsünürdüm. Ta yüregimden, en dokunulmayan yerlerimden bunu isitir ve oldugum gibi sana akardim. Sana akardim... Tanri dan baska kimseye anlatamazdim seni. Seni bunca sevdigim icin bir tek o vezgecmiyordu benden. O dokunabilirdi kanayan yerlerime. Ancak seni o kadar dilemis, o kadar cok bahsetmistim ki, artik ondan bile utanir olmustu acikta duran iltihaplarim.. öylesine utanç kaniyordum ki, sonunda bileklerimden çikarmak istemistim bu simsiyah askimi... Onu da becerememistim. Kimselere söyleyemezdim hala kanadigimi. Ama sana kadar haberim gidiyordu. Bir mektup geldi sonra senden. Bana ne kadar kizgin oldugunu yaziyordun. Beni inanclarim icin infaz ediyordun.. Sana mutlu haberlerimin gelmesini isterdim. Her seye ragmen hayata tutunabildigime dair haberlerimin. Eminim ki sen buna sevinirdin. Ama inan mutlu degildim. Mutlu olamiyordum. aynen bıraktigin gibiydim. Hiç bir seyi gelistiremiyordum. Denemiyor degildim. Ama yoklugunla bas edemiyordum iste... Bu ilk ve son haberin olmustu... Yeni bir iliski kurdum aylar sonra. Bir yerden baslamak gerek diyordum. ömrümce bir tek senin dokunacaigini saniyordum bedenime. öyle kapatmistim kendimi. Sanki bakireligim yeniden bozuluyordu o gece. Evet bütünlesiyordum, hemde bir baskasiyla. Sen olmayan baskasiyla. Hiç aci duymadim. Sonuna kadar inkar ettim aslinda yatakta sen olmadigini. Ama bu tahmin ettigim kadar uzun sürmedi. Bir gece o diye senin adini seslendigimde basladigimi sandigim noktaya tepe taklak geri döndüm. Kimi bulursam ona sarilmaya calisiyordum. Dost olsun yada olmasin demistim, sadece beni günahlarimdan arindirsin istemistim. o kadar çaresizdim ki, uzanmaya çalistigim bütün kollardan teker teker düsüyordum. Artik eskisi gibi degildim. Eskisi gibi her seyi bilemiyordum. Bütün bildiklerim yalandi. Bir azize nasil oluyorda bir fahiseye dönüsmüstü anlayamamiyordum. Tipki batan bakkal gibi eski sevgilerime kaçiyordum. Senden öncekilere, daha öncekilere... Ama zamani geri çeviremeyecegimi henüz ögrenemiyordum. Yine susuz kalmistim. Baska baska bedenlere giriyordum. Susuzlugumu gideremiyordum. cok eski ve ödenmemis bir bedel ödüyordum.. Ah Tanrim bakireligimi nerde kaybetmistim? Casper`s