güzel yazı

Nesiller kendilerine gösterilecek yüksek hedef ve ulvi ideallerle canlılıklarını korurlar. Hedefsiz, mefkuresiz kaldıklarında da kadavralaşır ve birer iskelet haline gelirler. Otlar, ağaçlar, hatta tabiattaki bütün varlıklar, canlı kaldıkları sürece çiçek açar, meyve verir ve faydalı olabilirler. İnsan ise; ancak yüksek idealleri, aksiyon ve müşahedeleriyle canlı kalır ve varlığını sürdürebilir. Hareketsiz bir uzvun kireçlenip kuruması, kullanılmayan bir maddenin paslanıp çürümesi ne ise hedefsiz, gayesiz, dolayısıyla da hareketsiz kalan nesillerin, delik deşik olup gitmesi de ayni şeydir. Dertsiz, davasız, gayesiz ve idealsiz nesillerin önce içten içe yanarak karbonlaşması, sonra da bir alev, bir tufan haline gelerek, etrafındaki her şeyi yakıp yok etmesi tabii ve kaçınılmaz olur. Bir cemiyet, üzerinde kurulup geliştiği felsefe ve manevi değerlere sımsıkı bağlı kaldığı müddetçe, ihtişam ve dinamizmiyle payidar olur. Kendine has bu diriltici iklim ve bu esaslı kaidelerden uzaklaşmağa başladığı andan itibaren de içten içe kokuşup çürümeye ve dağılıp gitmeye yüz tutar. Dimağını aydınlatamamış ham ruhların, kitleleri insanlığa yükseltme yolunda yapacakları hiçbir şey olamayacağı gibi düşünce dünyası itibariyle etrafını saran şüphelere "pes" demiş derbeder gönüllerin de talebelerine verecekleri herhangi bir şey yoktur. Evet, mazi en üstün hislerle yad'a getirilmeli ama her şey bundan ibaret sayılmamalı ve katiyen mezarlar ve mezar taşlarıyla teselli olunmamalı. Boşluktaki nesilleri, yaşadığımız zamanın aydın ikliminde bir araya getirecek, bir milli ruh olmalı. Milletin ümit kasesini elinde taşıyanlar, her şeyden evvel, nesillerin gönüllerini bu yüksek mefkure ve ideallerle donatmalı. Millete, kendini yenileme yolları gösterilmeli ve istikbali omzunda bayraklaştıracak genç kuşaklar, ulvi hedeflere, yüksek ideallere irsad edilerek gayesizlikten kurtarılmalı.