paylaşım için saol. Çeçenler bir efsaane ya.

Çeçenlerin aklın önündeki cesaretleri Şamil Basayev öldürüldü... Çeçenler her ne kadar kaza deseler de Rusların onu ve arkadaşlarını kıstırdıkları açık... Aslında Ruslara da inanmam... "Çeçen Gülü" kitabımda da ayrıntılı yazdım... Çeçenistan'da karşılaştığım Rusların açık yalanı beni hayretler içinde bırakmıştı. Ruslar haber saptırmada çok mahirler... Deliller ortaya konmadıkça onlardan gelen bilgilere inanmamak lazım. Kesin olan Şamil Basayev'in artık hayatta olmaması... Bu "deli" adam bağımsızlığın silahlı mücadeleyle elde edilebileceğine inanıyordu. Silahtan başka bir şey de bilmiyordu. Basayev ve arkadaşlarının sonsuz cesareti Çeçenleri ateşe attı. 1994-1996 arası savaşta silahlı mücadele galibiyeti getirdi ama gerisinde politika yürütülemedi. Bu defa "deniz"e açılmak için Dağıstan'da silahlar konuşturuldu. Çünkü Çeçenistan Kafkasya'da ortada kalıyor ve etrafı Ruslar ve Gürcülerle çevrili... Hazar'a çıkabilmek için Dağıstan'a girmek gerekiyor. Zaten Dağıstan'da mücadele başlatılabilse, bütün Kafkaslardan Rusları kovmak mümkün olacak... Sürgünde Çeçenlerin mücadelesini sürdüren Ahmet Zakayev de silahlı mücadelenin zarar verdiğini demeye getiriyor. Onun sözlerinin ardını düşünürsek; Basayev'in ölümü siyasi mücadelenin önünü açmış görünüyor. Şu hiç kimsenin aklından çıkmasın: Siyasi mücadeleler de yine silaha dayalıdır... Zoru görmeden kimse kimseye bir şey vermiyor. Siyaseti ve silahı dengelemek gerekir. Çeçenler çok cesur... Cesaret aklın önüne geçince büyük hatalar işleniyor. 2002 Moskova'da tiyatro, 2004'te Beslan'da okul baskınları Çeçenlerin mücadelesine gölge düşürdü. Çeçen silahlı grupları akıllarını kullanıp Putin'in politikasını çözebilselerdi, hem o kadar günahsız insanının ölümüne sebep olmazlardı, hem yiğit gençlerini kaybetmezlerdi. Şamil Basayev, bir Şeyh Şamil... Bundan hiç kimsenin şüphesi olmasın: Bir bayrak olarak gönderde... Dudayev gibi, Aslan Maşhadov gibi Basayev de Çeçenlerin başını dik tutturan bir savaşçıdır. Çeçenler ona layık olacaklardır. Protesto ahlakı, neo-İslamcı-liberal sol dayanışması Türk halkının muhalifleri, meydanın boş olmadığını görünce çok şaşırdılar. Halk muhalifi "aydın" yaftalıların yandaşları, insanların kanuni haklarını kullanmalarına tahammül edemediler. protestoculara olmadık sözler söylediler. Şahit ailelerini bile aşağıladılar. Protestocuların halk muhaliflerini, her açıklarında mahkemeye vermeleri onları öyle şamar oğlanına döndürdü ki, şimdiye kadar meydanları kendilerinin sananlar, istedikleri gibi at koşturanlar ne yapacağını bilemez hale geldiler. "Neo-İslamcı" kesim halkın yanında yer alacaklarına halk muhaliflerini protesto edenleri protesto ediyorlar. Bir gazetede başlık: "Sıktılar"... Bir başka gazetenin umumi neşriyat müdürünün yazısının başlığı: "Millet sizi sevmiyor, anlayın artık". Bu iki gazetenin da halk muhalifleri protestocularını protestoları boşuna değil... Mahkemeye verilen halk muhaliflerinin bazıları kendi yazarları veya sık görüş aldıkları, hayranlık duydukları, onlar gibi olmak istedikleri kişiler. Ancak şunu da söylemek gerekir... Protestocular çok malzeme veriyorlar. Hiç sabırlı değiller ve hemen saldıracak havası estiriyorlar. Protestocuların başını çekenlerden eski televizyoncu arkadaşımdır. Kendisini bir tanısanız o kadar halim selim, o kadar yardımsever, o kadar kültürlü ki... Ama onu protestolarda tanıyamıyorum... Karşı taraf çok mu tahrik ediyor da kendisine hakim olamıyor acaba? Halk muhalifleri mutlaka protesto edilmeli ama geçen gün de yazdım, bunun dozu herkesin takdirini kazanacak şekilde ayarlanmalıdır.

Çeçenlerleyiz her zaman!

Çeçenlerin milli karakteri üzerine çok sey söylenir. Bütün dag halklarinda oldugu gibi onlarin yapisinda da cografi muhitin, sert iklimin tesirinden söz edilir. Çeçenler psikolojik açidan melankolik sinifa dahil edilirler. Bu sayilarinin az, topraklarinin küçük olmasindan; asirlar boyunca yabancilarin isgaline karsi mücadele etmelerinden, büyük devletler kuramayislarindan kaynaklanir. Melankolik olmalarinin ikinci sebebi ise, Çeçen milli karakterinin bir özelligi olan \"Ciddiyet\"tir. Çeçenler hiçbir zaman yüksek sesle konusmaz, yerli yersiz gülmezler. Laubali ve bayagi davranislardan uzaktirlar. Çeçenler çok terbiyeli bir millettir. Konusurken yabancilarin, özellikle baska bir milletten olanin gözünün içine bakmazlar. Cevaplar ve sorulari k&yacute;sa ve açiktir. Sartlari nasil olursa olsun muhtaçlara ve düskünlere yardim elini uzatirlar. Dogru sözlü ve dürüsttürler. Yalan konusmak onlar için ölümden de beterdir. Verdikleri sözü mutlaka yerine getirirler. Vefa ve sadakat duygulari son derece gelismistir. Ayni zamanda temiz kalpli ve saftirlar. Kolaylikla yalan ve hile tuzagina düsebilirler. Ancak kandirildiklarini anlayinca deliye dönerler. Hileyi bagislamazlar. Her konuda kin tutmazlar ama ayni zamanda öçlerinden korkmak gerekir. Misafirperverlikleri dillere destandir. Evlerinde misafir olan bir kimsenin bir seyi begendigini hissederlerse degeri ne olursa olsun onu misafire bagislarlar. Çeçenler\'in yigitligi, mertligi hakkinda konusmak ise yersizdir. Onlari mahvetmek mümkündür, ancak itaat altina almak, asla! Kisacasi Çeçenler karakter itibariyla çok seçkin bir millettir. Korkup çekinmenin, riya ve hilenin ne oldugunu bilmezler. Vatanperverlikleri ise dillere destandir. Çeçenlerin tarihi kökeni ve dili Çeçenler Kuzey-Doğu Kafkasya halklarındandır. Kendilerine Nokhçi, Nakhçi veya Nohçuo, Nahçuo yaygın olarak Nokhçuoy derler. Komşuları onları çok değişik adlarla tanımlarlar. Örneğin Kumuklar Miçikis, Avarlar Burtel, Kabardeyler Şaşan, Ruslar ise Çeçentsamı derler. Çeçenler, İnguşlar ve Tuşlarla birlikte Vaynakh grubunu oluştururlar. Bu grubun diğer iki üyesinden İnguşlar kendilerine Galgay, Tuşlar ise Batsoy der. Çeçen, İnguş ve Tuşların oluşturduğu dil grubunu dil bilimcileri "Nakh" diye adlarıdırır. Son zamanlara kadar Çeçenlerin hangi kökten geldikleri bilinmiyordu. Rus bilgini Krupnov, Nakh geçmişinin Gargarlara dayandığını ifade etmiş; Berkok ise, Şerametta'dan yola çıkıp Sarınatlar'dan geldiğini belirtmiştir. Arkeologlar ve dilbilimcileri Nakhların kolu oları Nakhçi Nokhço ların, MÖ VII. beş bin yıllarında Kafkasya'da bulunduklarını, kendilerinden önce burada başka kavimlerin yaşamadığını doğrulamaktadır. Hatta Nakhların Önasya'da Kafkasya'ya gelip yerleştiklerini ortaya koymaktadır. Bu göç iki koldan olmuştur. Derbent boyundan gelenlerin Çeçenlerle şimdiki Dağıstanlıların, Doğu Karadeniz yolundan gelenlerin ise Çerkes kavimlerinin olduğu görüşü giderek taraftar toplamaktadır. Varlığı bilinen, ama tarihi açıkça aydınlanamayan İber Kavkaz Devleti'nin asıl üyesinin, şimdiki Çeçenlerin ataları olduğu reddedilmemektedir. Onomastik, toponomik ve hidrostik adlar bunu onaylamaktadır. Tarihte anıları Gargarlar, Duvaylar, Dzurdzuklar, Alaroidler, Cacaniler Ganariler, Pşavvalar, Khavurlar, Tuşlar, Mohevclar günümüz Çeçenlerinin değişik kabilelerinin adları olarak kabul edilmektedir. Hatta, Kharsur, Pşava ve Tuşların Gürcüleşmiş Çeçen oldukları bilinmektedir. Nakhçi veya Kiti, Kistü adının ilk kez VII. yüzyılda Ermeni tarihçisi M. Kagan-katvatsi, Argvani Tarihi adlı eserinde anılmıştır; aynı tarihçi Çeçenlerin atalarının Ura adlı bir babanın soyu olan Utaoy'dan Sadoy'dan, Gergaroy'dan çıktığını belirtmiştir. Günümüzde Urartologlar, Çeçenlerin Urartularla akraba olduğunu reddetmemektedirler, hatta Önasya'da devlet kuran Urartuların yukarıda adı geçen Ura'dan neşet ettiğinde de gerçek payı vardır. Hurri- Urartu- Çeçence ilişkisini inceleyenlerce tasdik görmektedir. Bundan şu sonuç çıkmaktadır. Çeçenler Urartulardır. Urartular, Çeçenlerin Önasya'da kalan kolu olmaktadır. Gerçekten, yapısı, gramer özellikleri, bütünlüğü ve gramatikal sınıflarıdırıcıları vs. ile Urartuca ile Çeçence birbirine benzemektedir. -

güzel ve bilinmesi gereken bir konu Teşekkürler

Cok Guzel Cok Sagoll Faydali Bilgiler War