emeğine sağlık güzel bir yazı anlatılmak istenen anlatılmış önemli olan anlamak

Ancak her şeye rağmen aklıma düşen sorunun yanıtı, "Günün birinde ülkemde kendimi azınlık hissetmeyeceğim" oluyor. Belki rüzgar bir süre doğudan esecek, sam yeli de izler bırakacak ama sonuçta AKP Merkez Binası'nın karşısına inşa edilen ve aynen Arap'tan alıntı olan caminin bahçesindeki plastik palmiyelerin de gün gelip modası geçecek. Aynen şimdilerin zevksiz giyim kuşamları gibi; küçük kuleler gibi tepeye dikilen, boğma niyetiyle boğaz bölgesinde sıkıştırılan eşarplar gibi. Bugün Sinan'ın ve nice usta mimarın kemikleri sızlıyor olsa da, gün gelecek aklıselim galip gelecek. Türkiye'nin hep iki farklı yüzü oldu ve bu iki farklı yüz son yıllarda şekle şemale büründü. Yazı İçin

Ülkenin kadınlarını neden bu kadar dert ediyoruz ki bırakalım bilnçlenmişlerse onları tebrik etmemiz gerekmezm mi hem onların yaşadığı mutluluğu elbiselerinin şekline takarak sınırlamamız bizim de sınırlarımız gösterir ülkenin yarınında kadınların kapitalist düzenin dayatmacı modasıyla başbaşa bırakarak onları daha mutsuz etmek her an alışveriş açlığına ve yeni modaların erişilmez yanına bırakmak ne kadar insaflı olur bilmiyorum

"Hangi Özgürlük" 22.10.2007 Yalova feribotunun uzun ahşap kanepesinde otururken, etekleri yer süpüren siyah çarşaflı üç kadın gelip yanıma oturdu. Bana giyinmekten çok saklanmayı hatırlatan, zaten bu amaca hizmet eden, siyah krep kumaşa ilk kez bu kadar yakındım. Bu durumda, yol boyunca kara çarşaftan başka bir şey düşünemeyeceğimi anlamıştım. Haklar ve özgürlükler başımız üstündedir elbet. Ancak, "hangi özgürlük" sorusunun cevabını bulmak oldukça zor. Hangi babayiğit bu soruya akılcı ve bir o kadar da özgürlükçü bir çözüm bulabilir acaba? İşte, ülkemizin bıçak sırtı çelişkiler arz eden konularından biri; türban derken çarşaf... Ve giderek kapanmakta olan, artık siyahlara bürünen bir kadın topluluğu... Konuşmalardan anladığım kadarıyla, otobüs dolusu bir düğün alayının üyeleriydiler. Her yaştaki çocukları ve yeni yetmeleri etrafta neşeyle koşturuyor, hangi çiklet ya da hangi dondurma satın aldıkları gibi konularda onlara malumat bildiriyorlardı. Sarı kirpi saçlı, kocaman mavi gözlü Murat'ın seçimi buz dondurmadan yana olmuştu. Yanımda oturan annesinin karşısında dikilmiş, gözü dönmüş bir ciddiyetle ve süratle dondurmayı yok etmeye çalışıyordu. Hipnotize olmuş gibiydi. Bir annesine, bir bana bakıyor oysa bizi görmüyordu bile. Aklı, ganimetini bilinmeyen güçlerin gelip almasındaymış gibiydi, gözleri öylesine kocaman açılmıştı. Beş yaşlarındaki sevimli çocuk, çenesinden akanları diliyle son anda yakalıyor, geri kalanı elinin üstüne düşen kareli gömleğiyle hallediyordu. Bu yapış yapış durum karşısında hayalimde onu suya tutuyor, ana oğulun ilişkisini izlerken de ayrıca keyif alıyordum. Zira genç kadının annelere özgü o aygın baygın bakışını, beş yaşındaki halini sadece hatırlamaktan bile çok mutlu olduğum bir oğula sahip olduğum için, çok iyi anlayabiliyordum. Genç kadın, arada bir yanındakilerin konuşmalarına kulak veriyor olsa da, dikkatini oğlunun üzerinden ve sol eliyle çenesinin altında birleştirdiği çarşaftan ayırmıyordu. Ona soracak ne çok sorum vardı ancak onu incitmekten, daha önemlisi saygısızlık etmekten çekiniyordum. Siyah eteklerinin yerlerde sürünüyor olması, yüzündeki duru ifadeyle tezatlık oluşturmuyordu. İfadesinde mutsuzluk, kadere boyun eğmişlik ya da bir tür yakınma arıyordum ama her şey normal gözüküyordu. Bir ara eğilip eteklerini yerden toplarken tamam dedim, fırsat bu fırsat! - Zor değil mi? Ne sormak istediğimi hemen anlamıştı, dikkatlice yüzüme baktıktan sonra kendinden emin ve düzgün bir Türkçe ile, - Aksine, dedi. Çok rahat! Cesaretlenmiştim, bir kez daha sordum. - Çocukluktan bu yana..? - Yok!... Yeni! Sormasam olmazdı artık. Hayretle ve çabucak, - Peki, nasıl oldu, deyiverdim. Bir anlık suskunluktan sonra, ilahi görevini yerine getirmişlerin iç huzuruyla baktı yüzüme, mütevazı ve mahcup gülümsedi. - Bilinçlendim, dedi. Aldığım yanıt karşısında dağılmıştım. O şükrederek iç geçiriyor, ufuk çizgisine doğru huşuyla bakıyor ve yine koluyla çenesini temizleyen oğlunu, - Yapma Murat'cım, diyerek uyarmaya devam ediyordu. Dondurmadan geriye, boynu bükük ahşap bir çubuk kalmıştı! Bilinçlenmek!.. Gözlerimi kapadım, toparlanmak için buna ihtiyacım vardı. Gerçekten vardı. Bilinçlenmek!.. Yıllar öncesinin söylemiydi bu. Birilerini "bilinçlendirmek", hızlı devrimcilerin göreviydi. Bu söz, şimdi, nasıl olmuştu da, dönüp dolaşıp çok farklı bir kimlikle ve bu şekilde çıkmıştı karşıma? Demek biz hep bilinçlenecektik. Evet, kirpi kafalı oğlanın genç annesi bilinçlenmişti. Bilinçlenmiş bir hanıma ancak saygı duyabilirdim. Her bir köşeye, her bir okul salonuna dikilen çirkin Atatürk heykelleri, o da olmadı kesik profiller, olmadı fotoğraflar fotoğraflar, olmadı hamasi şiirler, bitmez törenler, ıslanan çocuklar. Büyük bir lideri ve genç bir cumhuriyeti ancak bu şekilde anlamayı bilmiş bir toplumun "bilinçlenmiş" hanımına diyecek sözümüz olamazdı elbette. Nasıl istiyorsa, öyle giyinecekti. Kazanılmış özgürlüğünü, "bilinçlendim" diyerek geri verenler, bu yeni kimliğin içinde mutludurlar zira. Günümüz ortamı, kendilerine bunu sağlanmıştır. Onları kendi maneviyatları içinde anlamıyor değilim ancak, "bu kadarı çok fazla" diyerek sayıklamaktan da kendimi alamıyorum. Yeniden çarşafa girmek! Burka giyen Afgan kadınları gibi. Ortam kendi koşullarını kendiliğinden belirliyor; aidiyet dürtüsü bir akım olarak günümüz gerçeğini ortaya koyuyor. Bir yanda ahlaksızlık sınırını aşan anlayışlar, modalarla kadını olması gerektiğinden fazla görünür kılma çabası! Diğer yanda, kadını siyah bir örtünün altına sokup görünmez kılma çabası. Her ikisi de, kadının toplumsal konumunu cinselliğiyle belirliyor; Örtüyor ya da açıyor. Ancak her şeye rağmen aklıma düşen sorunun yanıtı, "Günün birinde ülkemde kendimi azınlık hissetmeyeceğim" oluyor. Belki rüzgar bir süre doğudan esecek, sam yeli de izler bırakacak ama sonuçta AKP Merkez Binası'nın karşısına inşa edilen ve aynen Arap'tan alıntı olan caminin bahçesindeki plastik palmiyelerin de gün gelip modası geçecek. Aynen şimdilerin zevksiz giyim kuşamları gibi; küçük kuleler gibi tepeye dikilen, boğma niyetiyle boğaz bölgesinde sıkıştırılan eşarplar gibi. Bugün Sinan'ın ve nice usta mimarın kemikleri sızlıyor olsa da, gün gelecek aklıselim galip gelecek. Türkiye'nin hep iki farklı yüzü oldu ve bu iki farklı yüz son yıllarda şekle şemale büründü. Önemli olan, ortak sevinçlerde ve tasada yan yana olabilmek, birbirimize içtenlikle gülümseyebilmek. Kirpi saçlı oğlanın annesiyle benim yaptığım gibi. Buna rağmen içimdeki ses, "ülkemin fotoğrafı gelecekte nasıl olacak" diye, "ülkemin kadınlarını nasıl bir gelecek bekliyor, diye soruyor. Soru çok! Orta yol nasıl bulunur? Yani "Hangi özgürlük"?

Orta Yolmu arıyorsun kadın zaten gereken cevabı vermiş "Bilinçlendim" diye... Soruyu burda aramak lazım...

Evet karşılıklı anlayışta önemli, 99 depreminden kısa bir süre sonra okuluna gitmekte olan eşime depremlerde bunlar yüzünden oluyor diyen çarşaflı bayanları düşününce anlayışın her iki taraftada olmayabildiğini söyleyebilirim

herkes karşıdakine ılımlı yaklaşsa sorun çözülür bence, ama herkes için geçerli bu

eyvallah kardeşim..