İstanbul'da belediye otobüslerinde, yerini büyüklerine veriyorsa bir çocuk. Bilin ki o çocuk, televizyonların kan emici programlarına kilitlenmemiştir. Kemalettin Tuğcu'nun kitaplarıyla büyüyen babası, Sadri Alışık'ın kopyasıdır. Yerde para bulsa, sahibini arayan. Kimsenin karısına kızına yan gözle bakmayan. O babanın oy verdiği parti hiç iktidar olmamıştır. Anne helal süt emmiş ve emzirmiştir. Gözünü dikmemiştir komşunun lokmasına. Oyunu satın almaya gelenlerin yüzüne tükürmüştür, en sefil anında bile. O çocuk, işte böylesine namuslu bir ailenin çocuğudur. Eskiden çocukluklar uzun sürerdi bu şehirde. Şimdi birkaç yılda herkes büyüyor. Küçük yaşlarda bitirimlikle söz kesiyor çocuklar. Büyüklere saygıyı reddediyorlar, küçüklere sevgiyi. Eskiden İstanbul'daki evler, dostluk manzaralıydı. Şimdi düşmanlık için fırsat yaratıyor insanlar. 1980'den sonraki politika, memleketin de ruhunu bozdu, İstanbul'un da... Çocukların masumiyeti böyle bozuldu. O çocukların ağaçlarını kesenler, yollarını da kesti. Sokaksız çocukların hayatı, büyüklerin ödediği bedelin karşılığıdır. Neleri eskitmedi ki zaman.. Ama zamanın bir şehri bu kadar kirletmesi mümkün olmayabilirdi. Kültür başkenti diyorlar ya İstanbul'a... Bu şehrin kültürü de, insanlığı da sizlere ömür! Şimdi karanlıkların başkentidir İstanbul! Uyuşturucu kaçakçılarının bütün köşeleri kaptığı, yağmanın ve talanın tüm şiddetiyle sürdüğü... Çakallığın görkemli şehri. Ama hala belediye otobüslerinde, büyüklerine yer veren çocuklar varsa... Bu şehir için de, hala ümit var demektir. Hakkı Yalçın | Takvim