Bir Mustafa Kemal vardı ışık ışık Karanlık girmezdi ayak bastığı yere Gelişini doğan güneşten anlardık Mavi gözleriyle hükmederdi göklere. Bir Mustafa Kemal vardı; dalga dalga; Koşup gelirdi her derdine memleketin, Düşünür, bir çare bulurdu mutlaka, Oydu bayrağı istiklal ve hürriyetin. Bir Mustafa Kemal vardı, alev alev Bir bakışıyla dağlar ovalar tutuşurdu. Kürsüye çıktımı; orada bir dev, Orada bir vatan, bir cihan konuşurdu. Bir Mustafa Kemal vardı; yürek yürek Tanırdı bütün insanlarını yurdunun Tek başına ve bir aslanca kükreyerek Çıkardı karşısına nice dağ gibi ordunun. Bir Mustafa Kemal vardı; bayrak bayrak Dalgalanırdı burcunda kalelerin... Ağlıyoruz şimdi o burçlara bakarak, Üzüntümüz öyle büyük, öyle derin! Bir Mustafa Kemal vardı; rüzgar, rüzgar Eserdi vatan dağlarında sonsuz... Şimdi, Ankara da, Anıtkabir de yatar, Her yerde bir karanlık ve biz onsuz! Ne kadar belli, Mustafa Kemal'siz olduğumuz... ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN alpi_09 En istikrarlı üye 13 Mart 2008

Hemde ne kadar acı verici... Makamında oturanlar bölücüleri onun köşkünde ağırlıyor...