okunası şeyler ilgimi çeker! Teşekkür ederim ayyashchım

çok güzel hikaye tşk kardeşim

Duygularıma tercüman olmuşsun blu3. en güzeli hayatı dolu dolu yaşamak arkanda keşkeler bırakmamak... hani derler ya önünde umut arkanda pişmanlık olmasın aynen öyle

Öyle çabuk geçiyor ki zaman, insana yetmeyecekmiş gibi geliyor. Tutmak mümkün değil, ne kadar uğraşsak da tutmaya çalışsak da parmaklarımızın arasından kayıp gidişini engelleyemiyoruz.. Sanki çok sevdiğimiz birini trene bindirmişiz de o giderken arkasından el sallıyoruz ve o tren tamamen gözden kaybolacak diye korkuyoruz. Zamanın böyle hızla akıp gidişi ürkütüyor beni. Biraz önce de bahsettiğim gibi, sorun yaşlanacak olmamdan çok zamanın bana yetmeyecek olması. Ya da ben öyle zannediyorum. Tek derdim yaşlandığımda şunu yapacaktım, olmadı dememek. İnsanın yapmak istediği birçok şeyin olması ve bunu yapmaya zamanının yetmeyeceği hissine kapılması gerçekten üzücü. Yoksa yüzüm kırışmış, saçım beyazlamış değil benim derdim. Yüzüm kırıştığında, saçım beyazladığında yapmak istediklerimi yapmış olmak istiyorum. Ne kadar yaşlanırsak yaşlanalım yeni bir hedef çıkıyor karşımıza, yeni fikirler çeliyor aklımızı. Hayat şartları o hedeflere ulaşmamızı kolaylaştırmıyor yazık ki. En azından bir çoğumuz için durumun bu olduğunu görüyorum. Ve şimdi herkes için şunu diliyorum: Saçınızda beyazlar, yüzünüzde çizgiler arttıkça hayallerinizin hepsi gerçekleşmiş ve sizin tek amacınız mutlulunuzu devam ettirmek olsun. Hepsini görmek için tıklayın... Gerçekten Mükemmel ßi Yazı İnsanın Arkasında ßırakacağı Ve Keşke Yapsaydım Deseydim Diyeceği Sözleri Olmamalı Ve ßende Diyorumki Hereşyi Zamanında Yaşamak En Güzeli Sevgiyide Dostluğuda Hiçbi Güzel Duygu Ertelenmemeli Ve Hiç ßir İş Yarına ßırakılmamalı Çünkü Sonradan Çekilen ahh lar Ve Keşkeler Kar Etmiyor Amele-

tşk güzeldi ayyash07

Şirkette sıradan bir gün. Bilgisayarların başına oturmuş harıl harıl çalışıyoruz. Bizim stajyer kız hala yemekten dönmedi diye düşünürken elinde kocaman bir kutuyla içeri giriyor. Acayip neşeli. - Herkese afiyet olsuuuuun - Hayırdır? diye soruyorum, bir yandan gözüm o koca kutuda. Nedir o kutu öyle? - Bu, yemek sonrası tatlınız ve aynı zamanda benim doğumgünü pastaaamm. - Öyle mi? Doğum günün mu bugün? Nice mutlu yıllara. Yalnız o pasta biraz büyük değil mi? Ye ye bitmez güzelim. - 2-3 yıldır doğumgünümü kutlamıyordum, bu sene içimden geldi, akşam da kutlayacağız, burada da sizlerle pasta yemek istedim, tüm müdürlüğe yetecek kadar aldım işte. - Bırak müdürlüğü şirkete yeter bu pasta. - Olsun artanı dağıtırız. Müdür Beye de söyledim, o da katılacak, toplantı salonunu kullanmamızı istedi. - Evet iyi fikir rahat rahat sığarız. - Birsürü maytap aldım, mumlar da var. - Aman ne güzel. Kaç yaşına giriyorsun peki? - 18′den gün alıyorum. - Ne yapıyorsun?!!!! - 18′den gün alıyorum. - !!!!!!! - Ne oldu neden öyle bakıyorsun? Artık nasıl baktıysam kıza, ürkmüş! Aslında nasıl baktığımı fark etmediğim o sırada kendi 18 yaş zamanlarımı hatırlamaya çalışıyordum. Stajyer kız elbette bizden küçüktü ama 18′den gün alıyorum gibi bir cümleyle karşılaşınca garip bir şekilde kendimi tokat yemiş gibi hissettim. 30 yaşında olduğum gerçeği acıttı canımı. 30 da yaş mı? diyenler oluyor hep ama sorun 30 yaşına girmiş olmam değil, sorun kendimi ciddi şekilde bir dönemeçte hissediyor olmam, 2 ile başlayan yaşların artık tarihe karışıyor olması. Yani 35 yaşıma girsem böyle etkilemezdi biliyorum ama 2′li yaşları terk edip 3′lü yaşlara başlıyor olmam. Biliyorum ki bu duygu bir de 39 yaşımı bitirken ve 40′lı yaşlara başlarken yakalayacak beni. Bir viraja girmek üzereyim sanki. İçimin burkulmasının sebebi yaşlanıyor olmam değil. Tamam yalan söylemeyeyim yaşlanıyor olmak da biraz sıkıyor canımı ve estetik ameliyat olarak bu yaşlılık izlerinden kurtulmaya çalışan orta yaş üstü bayanların psikolojisini anlıyorum ama sanırım asıl sebep yaşlılığı yaşamaktan çok her geçen gün yapmak istediğim çok şey olması ve buna zamanımın yetmeyeceği hissine kapılıyor olmam. Biliyorum ki bu konuda böyle düşünen bir tek ben değilim. Birçok insan bir geç kalmışlık hissine kapılıyor yıllar geçtikçe. İstekler, hedefler bitmiyor çünkü. Öyle çabuk geçiyor ki zaman, insana yetmeyecekmiş gibi geliyor. Tutmak mümkün değil, ne kadar uğraşsak da tutmaya çalışsak da parmaklarımızın arasından kayıp gidişini engelleyemiyoruz.. Sanki çok sevdiğimiz birini trene bindirmişiz de o giderken arkasından el sallıyoruz ve o tren tamamen gözden kaybolacak diye korkuyoruz. Şöyle durup geriye baktığımda daha dün gibiydi diyorum hep ve bir hüzün basıyor ister istemez. Günler, aylar, mevsimler birbirini kovalıyor. Daha dün yazdı, ne zaman kış oldu? Daha dün kutladık yılbaşını, ne zaman geldik yılın sonuna? Zamanın böyle hızla akıp gidişi ürkütüyor beni. Biraz önce de bahsettiğim gibi, sorun yaşlanacak olmamdan çok zamanın bana yetmeyecek olması. Ya da ben öyle zannediyorum. Tek derdim yaşlandığımda şunu yapacaktım, olmadı dememek. İnsanın yapmak istediği birçok şeyin olması ve bunu yapmaya zamanının yetmeyeceği hissine kapılması gerçekten üzücü. Yoksa yüzüm kırışmış, saçım beyazlamış değil benim derdim. Yüzüm kırıştığında, saçım beyazladığında yapmak istediklerimi yapmış olmak istiyorum. Ne kadar yaşlanırsak yaşlanalım yeni bir hedef çıkıyor karşımıza, yeni fikirler çeliyor aklımızı. Hayat şartları o hedeflere ulaşmamızı kolaylaştırmıyor yazık ki. En azından bir çoğumuz için durumun bu olduğunu görüyorum. Ve şimdi herkes için şunu diliyorum: Saçınızda beyazlar, yüzünüzde çizgiler arttıkça hayallerinizin hepsi gerçekleşmiş ve sizin tek amacınız mutlulunuzu devam ettirmek olsun. Sevgiyle, Funda Güven Not: Stajyerin pastasını afiyetle yedim, çikolatanın böyle bir etkisi var işte, pastayı yalayıp yutarken ne yaş ne baş umurunda olmuyor insanın)