sen bilirmisin insan nasıl kendini unutur. nasıl haykırmak isterde sesi bogazında düğüm olur. konusmak istersin konusamazsın, kaçmak istersin kaçamazsın, hatta gözlerindeki yaslar bitmiştir, ağlayamazsın... sen bilirmisin benzine su bulanmıs bir insan titrek, cılız bir kibritin aleviyle nasıl tutusur nasıl sokaklara, evlere, hatta kendine bile sıgmaz olur. düşünmek istersin düşünemezsin, unutmak istersin unutamazsın... sen bilirmisin, nasıl bir örümcek kemirir durur beynini. Ey sevdiğim, bende bilmezdim bir zamanlar hatta düşünmezdim bile bu kadar acımasız değildir derdim insanlar. Ama oluyormus, ama öğretiliyormus insana. Yudum yudum ömründen çalıp, hayallerini, umutlarını, daha da ötesi kendini bile unutabiliyormus insan. Haykırıyor, isyan ediyorum bazen kendime ama elden ne gelir bütün dertler, acılar yine benimle. olsun diyorum varsın buda olsun alışırım diyorum, işte bu arada bir mermi daha vuruluyor beynime. olmuyormus güzelim, alışılmıyormus bu acıya. Acınında acısı vardır bende biliyorum. Ama kalbim kaldırmıyor artık, öylesine yorgun, öylesine gecmişim ki kendimden, artık insanlar bile vazgecer olmus benim bu halimden. zaman diyorum, ilaç diyorum, buda gecer diyorum. Ama itiraf edeyim mi sana buna artık bende İNANMIYORUM... -