Uğur Mumcu unutulmadı Bombalı suikast sonucu yaşamını yitiren Uğur Mumcu, ölümünün 15. yılında anıldı. Bombalı suikast sonucu 24 Ocak 1993'te yaşamını yitiren gazeteci-yazar Uğur Mumcu, ölümünün 15. yılında anılıyor. Mumcu için düzenlenen anma etkinlikleri, Batıkent'teki anıtına saat 11.00'de çelenk konulmasıyla başladı. Batıkent Birlikteliği, bombalı saldırıda hayatını kaybeden Uğur Mumcu'yu ölümünün 15. yılında andı. Batıkent Uğur Mumcu büstü önünde düzenlenen anma töreninde, Pir Sultan Abdal Derneği Yenimahalle Şube Başkanı Muammer Arslan ve Eğitim-İş Yenimahalle Şube Sekreteri Aydın Karataş, kırmızı beyaz karanfillerden oluşan bir çelenk koydu. Saygı duruşu ve İstiklal Marşı okunmasının ardından, CHP Batıkent Temsilciliği sekreteri Hüseyin Bilgilisoy, yaptığı konuşmada, "Bundan sonra cumhuriyetimize yönelik tehdit ve tehlikelere karşı güveneceğimiz kurum kalmamıştır" dedi. Mumcu'nun ulusalcı, Atatürkçü, laik ve yolsuzlukların, din tüccarlarının üzerine amansızca giden, hırsızların ipliğini pazara çıkaran, Türk toplumunu her açıdan aydınlatan bir gazeteci olduğunu belirten Bilgilisoy, "Türkiye Cumhuriyeti ve Cumhuriyet kazanımlarının tehdit altında olduğu ve yolsuzlukların büyük boyutlara ulaştığı günümüzde Uğur Mumcu'yu her zamankinden daha büyük bir özlemle arıyoruz" diye konuştu. Mumcu'nun "Ben yobazların, hırsızların, vurguncuların, çıkarcıların düşmanıyım" ve "Vurulduk ey halkım, unutma bizi" gibi sözlerinin yazılı olduğu dövizler taşıyan gruptakiler, Amerika aleyhine sloganlar attılar. Gruptakiler, daha sonra Mumcu'nun anıtına yaktıkları mumları bıraktılar. internethaber.com

Saygıyla anıyorum Fikirler Kurşun Geçirmez.

2009 dan bu yana bu kadar kişi mi yazmış Yazık.. Uğur Mumcu unutulmadı.. ama katilleri unutuldu..

Rahmetle anıyoruz kendisin i

allah rahmet eylesin... içimi acıtanlardan bir diğer şey ise hala suçluların bazıları bulunamadı...

ülkesi üzerinde oynanan karanlık oyunları belgeleriyle aydınlatmaya adamıştı! Suçu buydu! Girdiği yolun, "Ölüm Yolu" olduğunu biliyordu! Katillerinin kim ya da kimler olabileceğini kestiriyordu! ALLAH rahmet eylesin... carlito08

Bu toplum cumhuriyet şehitlerini asla unutmadı unutmayacakda.

Nasıl bir seydır bu atatürkcü bir ülkede atatürkü savunan bir insan öldürülüyor ve yıllardır katilleri bulunamıyor çok ilginç

konuyu bugünlük sabitliyorum.

Saygı ve rahmetle anıyorum!...

kendisini rahmetle anıyorum. uğurlar olsun.

Yaşamı bizlere örnek olsun; anısı, yolumuzu aydınlatsın... JoHN

uğur mumcu unutulmaz ki..

saygıyla anıyoruz. Teşekkürler haber için

Saygıyla anıyorum, UĞURlar olsun..

Uğur Mumcu unutulmadı, unutulmayacak! Allah rahmet eylesin...

Uğur Mumcu, İsmail Cem ve Gaffar Okan'ı saygı ile anıyorum.

başdaki adamlar çok seviyor bole bilgin saygı değer kişileri çok önem veriyorlar. o yüzden bulunamıyor

Sesleniş / Uğur Mumcu Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık. Babamız, sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi. Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mum ışığında bitirdik kitaplarımızı. Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya. Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık. Vurulduk ey halkım, unutma bizi... Yoksulluğun bükemediği bileklerimize çelik kelepçeler takıldı. İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez. İsteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren birer senet gibi kullanırdık. Mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık. Yazlık kışlık katlarımız, arabalarımız olurdu. Yüreğimiz, işçiyle birlikte attı. Yaşamımızın en güzel yıllarını birer taze çiçek gibi verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep. Öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Fidan gibi genç kızlardık. Hayat, şakırdayan bir şelale gibi akardı gözbebeklerimizden. Yirmi yaşında, yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında, işkencecilerin acımasız ellerine terk edildik. Direndik küçücük yüreğimizle, direndik genç kızlık gururumuzla. Tükürülesi suratlarına karşı bahar çiçekleri gibi, taptaze inançlarımızı fırlattık boş birer eldiven gibi. Utanmadılar insanlıklarından, utanmadılar erkekliklerinden. Hücrelere atıldık ey halkım, unutma bizi... Ölümcül hastaydık. Bağırsaklarımız düğümlenmişti. Hipokrat yemini etmiş doktor kimlikli işkencecilerin elinde öldürüldük acınmaksızın. Gelinliklerimizin ütüsü bozulmamıştı daha. Cezaevlerine kilitlenmiş kocalarımızın taptaze duygularına, birer mezar taşı gibi savrulduk. Vicdan sustu. Hukuk sustu. İnsanlık sustu. Göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Kanserdik. Ölüm, her gün bir sinsi yılan gibi dolaşıyordu derilerimizde. Uydurma davalarla kapattılar hücrelere. Hastaydık. Yurtdışına gitseydik kurtulurduk belki. Bir buçuk yaşımızdaki kızlarımızı öksüz bırakmazdık. Önce, kolumuzu, omuz başından keserek, yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak fırlattık attık önlerine. Sonra da, otuz iki yaşında bırakıp gittik bu dünyayı, ecelsiz. Öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Giresun'daki yoksul köylüler, sizin için öldük. Ege'deki tütün işçileri, sizin için öldük. Doğu'daki topraksız köylüler, sizin için öldük. İstanbul'daki, Ankara'daki işçiler, sizin için öldük. Adana'da, paramparça elleriyle ak pamuk toplayan işçiler, sizin için öldük. Vurulduk, asıldık, öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Bağımsızlık, Mustafa Kemal'den armağandı bize. Emperyalizmin ahtapot kollarına teslim edilen ülkemizin bağımsızlığı için kan döktük sokaklara. Mezar taşlarımıza basa basa, devleti yönetenler, gizli emirlerle başlarımızı ezmek, kanlarımızı emmek istediler. Amerikan üsleri kaldırılsın, dedik, sokak ortasında sorgusuz sualsiz vurdular. Yirmi iki yaşlarındaydık öldürüldüğümüzde ey halkım, unutma bizi... Yabancı petrol şirketlerine karşı devletimizi savunduk; komünist dediler. Ülkemiz bağımsız değil dedik; kelepçeyle geldiler üstümüze. Kurtuluş Savaşı'nda emperyalizme karşı dalgalandırdığımız bayrağımızı daha da dik tutabilmekti bütün çabamız. Bir kez dinlemediler bizi. Bir kez anlamak istemediler. Vurulduk ey halkım, unutma bizi... Henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık. Bir kadın eline değmemişti ellerimiz. Bir sevgiliden mektup bile almamıştık daha. Bir gece sabaha karşı, pranga vurulmuş ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına. Herkes tanıktır ki korkmadık. İçimiz titremedi hiç. Mezar toprağı gibi taptaze, mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere. Asıldık ey halkım, unutma bizi... Bizi öldürenler, bizi asanlar, bizi sokak ortasında vuranlar, ağabeyimiz, babamız yaşlarındaydılar. Ya bu düzenin kirli çarklarına ortak olmuşlardı ya da susmuşlardı bütün olup bitenlere. Öfkelerini bir gün bile, karşısındakilere bağırmamış insanların gözleri önünde, öldürüldük. Hukuk adına, özgürlük adına, demokrasi adına, Batı uygarlığı adına, bizleri, bir şafak vakti ipe çektiler. Korkmadan öldük ey halkım, unutma bizi... Bir gün mezarlarımızda güller açacak ey halkım, unutma bizi... Bir gün sesimiz hepinizin kulaklarında yankılanacak ey halkım, unutma bizi. Özgürlüğe adanmış bir top çiçek gibiyiz şimdi, hep birlikteyiz ey halkım, unutma bizi, unutma bizi, unutma bizi... Vatanını ve Halkını çok seven Kemalist Uğur Mumcu'yu saygıyla anıyorum.