güzel bi hikaye ama msn olayı işin romantizmini bozmuş. telefon der insan daha bi duygusallık katardı olaya +6

eywalla ç3kird3k manyak bi hikaye çok beğendim ellerine sağlık.

çocuk sevmişti... çok sevmişti.. kız da aynı sevgiyle bağlıydı çocuğa.. uzak şehirlerde yıllarca süren bir aşk yaşamışlardı... tutkuyla sevişmişler, her sevişmelerinde doğacak küçük kızlarını düşünmüşlerdi... bunun hayali ile birbirlerinden utanmıyorlar sadece ama sadece içinde tutku ve aşk olan sevişmeler peydah oluyordu o gecelerde... yıllarca süren aşkta çok zorluklar görmüş ama sevgileri ile yenmeyi başarmışlardı her seferinde... çocuk uzak mesafeleri aşarak sevgilisini ziyarete giderdi sıkça.. içi kıpır kıpır uzun yollar kısalırdı sanki... kız da aynı heyecanla çocuğu beklerdi o uzak şehirde... yıllar böyle geçti gitti.. ama aileler her ne olduysa engel oldular bu aşka... yıllarca süren hayaller bir anda yerini hüzne bıraktı.. çok geçmedi kızın evlilik haberi geldi çocuğa... çocuk günlerce unutmaya çalıştı bu haberi.. kızı içinden atmak için çok çabaladı ama her seferinde daha da bir içine işledi kız... o tutku dolu güzel hayaller dolu sevişmeleri bir türlü içinden atamıyordu.. ve bir gün kızın hala dün gibi ezberinde olan telefon numarasını çevirdi... kız sessizdi ''kocam uyuyor çabuk söyle ne söyleyeceksen''dedi.. çocuk titreyen sesiyle ''senden son bir şey istiyorum küçük kız.. yaşanan günlerin hatrına bunu benim için yap''... kız ''peki çabuk söyle''.. son bir kez msn'e gel sana son bir sahnem var oynayacağım.. dedi çocuk.. kız ise her an kocasının uyanacağı endişesi ile kabul etti çocuğun isteğini... çocuk onu beklerken kız oturum açtı... avartar resminde kocası, kendi ve küçük kızlarının resmi vardı... çocuk ağlamak istedi ama ağlamadı.. çocukta iyi bir iş sahibiydi artık ama bir önemi yoktu.. hayat anlamsızdı... evet dedi küçük kız... seni dinliyorum.. çocuk kamerayı açtı.. yıllarca güzel aşk sözcükleri söylemek için binlerce kez açmıştı bu kamerayı, ona geleceği müjdesini vermek içinse on binlerce defa... çocuk elinde ki 14'lüğü çıkardı.. yavaşça kafasına dayadı.. ve tetiği çekti... kız çılgına dönmüştü.. çocuğun beyninden sıçrayan kanlar kameranın camını adeta kıpkırmızı yapmıştı... kız bağıramıyordu titreyerek ve çılgınlar gibi sessizce ağlıyordu ağzını kapamış bi şekilde çünkü kocası uyanabilirdi hala... o sırada küçük kızı geldi.. bilgisayar ekranına baktı.. ''anne bu kanlar ne? bu klavyenin üstünde başını koymuş amca kim?'' kadın titreyerek ''seni en çok isteyen ve seven insan'' dedi.. çıktı evden öylece.. ve bir daha kendisinden haber alınamadı.. günlerce aradı ailesi kadını.. kocası, kızı, ailesi, çocuğun ailesine de bildirmişlerdi kadının kayıp olduğunu ama kimse hiç bir şey bilmiyordu.. kadın ortadan kaybolmuştu adeta.. bir ziyaret esnasında çocuğun mezarında bir mektup bulur ailesi ''beni aramayın gerçek yuvamdayım, başaramadınız işte, hiç biriniz başaramadınız'' yazıyordu sadece ve sonunda ise kızın ismi vardı.. çocuğun mezarı açıldı bu mektup üzerine... küçük kız, babası, aileler.. herkes oradaydı.. herkes heyecanla beklerken, mezardan iki ceset çıktı.. el ele tutuşmuş.. elleri birbirine kenetlenmişti.. kimse bu mucizevi olayı açıklayamadı.. bu tartışmalar sürerken adli tıp cesetlerin kime ait olduğunu rapor etti.. ... KIZ KENDİSİNİ ÇOCUĞUN MEZARINA KENDİ ELLERİ İLE GÖMMÜŞTÜ...