Eline sağlık Zafer teşekkürler. Yaşadığımız müddetçe kayıplarımız ve eksikliklerimiz çoğumuzda artarak devam ediyor, her dönemimizde o döneme ait kayıplar yaşıyoruz.. saygılarımla.

Bir soruyla başlamak istedim, unutamadığınız kayıplarınız nelerdir? Çocukluktan başlanmalı önce... En çok özlenen kayıplar belki de o dönem yitirilenlerdir... Önce doğarak getirilme hatasına istemeden mecbur kalarak ana rahminin o sıcak, her şeyden uzak, hayatta bir daha bulunamayacağımız kadar güvenli bir ortamını yitirdik. Sonra neler yitirmedik ki? Zamanla büyümek zorunda kalarak normal bir gelişimin gereği olarak küçücük bedenimizi yitirdik. O küçücük yüreğimizdeki saf ve karşılıksız sevgiyi, heyecanı, çıkarcı, sahte sevgilerle dolu koca yüreklere bıraktık. Bağımlılığımızı kaybettik. Bizi koruyan, gözeten, yediren, içiren, altımızı temizleyen, her ağladığımızda yanımıza koşan, biz uyumadan uyumayan kişiyi belki yitirmedik ama yaptıklarını istemeden büyüterek yitirdik. Zaman geçiyordu, yitirilenler arka arkaya sıralanıyordu. Kaygısız, sorunsuz, hayal dolu, masum çocukluk yılları çoktan kendini sorumluluk dolu gelecek kaygısı taşıyan daha az hedeflerle süslü bir yaşamla yer değiştirmişti bile. İlkokulda gözümüzde büyüttüğümüz öğretmenlerimiz bile artık sıradan, normal bir insandı. Masallar gerçek değil, hayat zor ve pahalıydı. Bunlar ise kazandıklarımızda, kayıplarımıza karşılık. Çocukluk ve gençlik aşklarını, daha doğrusu onların yaşattıklarıyla hissettiğimiz heyecanın dozunu mu yitirdik ne? Kalp atım sayımız mı azaldı, yoksa teknoloji buna da mı müdahale etti? Her şeyimizi paylaştığımız sıra arkadaşlarımız birer birer hayatımızdan çıktı. Çıkmayanları kaybetmedik belki ama paylaştığımız zamanı kaybettik mevcut hayat şartlarından. Ve neler neler... Masumiyet, dürüstlük, iyilik, doğruculuk yavaş yavaş yitiriliyor mu ne? Yoksa anlamları mı değişti? Çıkar dolu iş dünyasında neleri kaybetmedik ki! Belki kişiliğimiz değişti... Ve evlenerek soyadımızı, kendimize adadığımız yaşamı, tabu olan ailemizin namus davası haline getirebildiği şeyleri yitirdik. Umutlarımızı, beklentilerimizi kaybettik zaman içinde... Zamanla sağlığımızı yitirdik. Önce karşı dairede gözlediğimiz komşumuzu daha mı az seçebiliyorduk ne... Kulağımızı dayayıp dinlediğimiz duvarlar mı kalınlaşmıştı da biz artık duyamıyorduk... Bilemiyorum... Dişlerimiz kayıpların başında geliyordu aslında. Önce süt dişlerimizi yitirdik, yerine kalıcı dişler geldi... Yaşasın insan bir şeylerde kazanabiliyormuş derken birer birer zamanla onları da yitirdik. Yaşamak için sürekli para kazandık, para kaybettik, tüketim çılgınlığı içinde kendimizi bulduk. Zamanı geldi işimizi kaybettik. Doğduğumuz yeri terk ederek yitirdik. Yine zaman geldi doğduğumuz evi yıktılar, apartman diktiler. Çocukluk yıllarımızın anılarını yitirdik. Kazalar geçirdik, doğal afetlerle savaştık. Hatta dünyayla savaştık. Organlarımızı hatta varlığımızı kaybederek yaşamı kaybettik. İlkokulda silgimizi, lisede aşklarımızı, üniversitede hayallerimizi yitirdik. Daha sonra hayattaki en değerli varlıklarımızı, ailemizi, eşimizi, dostumuzu yitirdik. "Tamam yitecek bir şey kalmadı" derken en sonunda yaşama şansını bile yitirdik. Böylece ne söyleyecek söz, ne de yazacak kelime kaldı. Arte Tahir / Takvim