parasız hayat imkansızdr olmazsa olmaz.

Size bir fıkra anlatayım. Zengin bir adamın bir çalışanı varmış. Yüzü sürekli gülen mutlu biriymiş. Zengin adam ise hiç öyle değilmiş. Zengin adam.""Ben bu kadar zenginim ama o benden daha mutlu. Bunun sırrı ne olaki?"der ve gizlice evini gözetler. Bakar ki eşiyle birlikte bebeklerini birbirlerine atarak eglenmektedirler. Zengin adam bunu kıskanmış. Önce adamın mmaşına iyi bir zam yapmış paraya boğmuş. Zamanla çalışanı da kendine benzemeye başlamış. Zira para hırsı onuda etkilemiş ve o mutlu yuvadan eser kalmamış. Demem o ki para ile saadet satın alamazsınız. Ama mutluluk için de gerekiyor. Zira insan doğal ihtiyaçlarını karşılayamadığı zaman o evde nasıl mutlu olunabilir ki. Bir yerden sonra film kopar. İnsanlar parada dengeyi sağladıkları an mutluluğa ulaşacaklardır. Parasız da paraylada saadet olmaz. İki gönül olunca samanlık seyran değil artık. Zira o evlemneden önce bekarların sözüdür. Evlendikten sonra aynı şeyi söyleyemezler. Çok zengin bir insanın da mal ve para hırsı zenginliğini arttırma ve koruma hırsı onun mutluluğuna engel oluyor. Ailesiyle dostlarıyla ilgilenemiyor. Bu da onu yanlızlığa ve mutsuzluğa itiyor. Saygılarımla

artık iki gönül bir olunca samanlık seyran olmuyo para şart..!!

parayla saadet olmaz, parasız da hiç birşey olmaz zor soruya karmaşık cevap, ama sürekli söylediğim bir sözdür saygılar... y.

Emegine saglik m@

Yazıyı okumadım başlığa göre cevap vericem mutlu olmak için para gerekli

İnsan da doğuştan mülkiyet duygusu yoktur. Çocuk hoşuna giden, ihtiyaç duyduğu şeyi kendine mal etmek ister. Olgunlaşma süreci içerisinde kendisi ve diğer insanlar arasında sınır çizmeyi öğrenir. Bir çocukta para sosyalleşme aracıdır. 10 yaşına gelen bir çocukta para biriktirme ve akıllıca kullanma alışkanlığı kazandırılmalıdır. Çocukluk dönemlerinde parayı yönetmeyi öğrenmek ileri yaşlarda insan para ilişkisinde ve sorumluluk duygusu gelişiminde önemli rol oynar. "Param varsa ben varım" düşüncesi: Para'nın ben merkezci kullanımı günümüz insanında doğal kabul edilir olmuştur. Para biriktirmek ve harcamakla doyum sağlamak, parasal konularla oturup kalkmak maddeci keskinlikteki bugünün insanının en büyük zaafı olmuştur. Para ile toplumsal statü kazanılmaya çalışılıyor, pahalı eşyalar lüks arabalar kartvizit gibi kullanılıyor. Para bazı insanlarda narsistik bir doyum aracıdır. İnsandaki sahibiyet ve mülkiyet duygularına para ile doyum bulmaya çalışılır. Zevk alma aracı olarak parayı kullanan insanlar bir türlü doruk doyuma ulaşamazlar. Şu unutulmamalıdır ki, iki tür hırs doyum bulamaz. Para ve ilim hırsı. Kedinin kuyruğunu yakalamaya çalışması gibi gerçek doyumu bir türlü yakalayamazsınız. Para herşeyi yapar diyen insanlar, gerçekte para için herşeyi yapmayı göze alan insanlardır. Parayı insanları avlamak için yem olarak kullanırlar. Para bu tip insanlarda üstünlük ve hakimiyet kurma isteğinin bir aracıdır. Kaliteli bir hayat sürmek için para ve mal depolamak gerekli mi? Yaşadığımız dünya, düzen ve yasalar sistemidir. Belli şeyler yaptığımızda belli sonuçlar alırız. Ne zaman bir şeye ihtiyaç duysak bir boşluk doğar. Bu boşluk ihtiyacın yerine getirilmesine yarar. Bu boşluğu doldurmak için para gerektiği kadar kullanılırsa mutluluğa vesile olur. Bir yazar para için evlilik yapmayı "avucumu açıp gözünü yummak" şeklinde tarif ediyordu. Genç bir adama beş milyon dolar miras kalsa çok şanslı olarak düşünülür. Ama bu genç birkaç sene sonra tüm parasını harcar ve sonra alkolik olarak karşımıza çıkarsa yanlışlığın nerede olduğunu düşünmek gerekir. Sefil ve parasız yaşamak fazilet midir? "Zengin değilim ama bundan gurur duyuyorum" diyen insanlara rastlarız. Dünyevi zevklerin günahkarlık olduğunu düşünmek eski bir tuzaktır. Mevlana dünya için, mal ve para için, ne güzel söylemiş "Elinizde olsun ama gönlünüzde olmasın." Bu düşünceler sade ve tutumlu hayatın gerekliliğiyle inanan insanlar tarafından yanlış anlaşılmaktadır. Cimrilikle tutumluk arasındaki sınırı iyi çizmek gerekir. Cimrilikte para sevgisi insanın gönlünde yatar ve kaybetme korkusu ile biriktirme ihtiyacı hisseder. Sonuçta o insan daha çok kaybeder. Parasının hayrını göremez. Çoğunlukla sefil yaşar. Tutumlu insan parasını akıllıca ve dikkatli harcamayı bilir. Para ne anlama geliyor? Bir gün bir dolmuşta "Parayı sevmiyorum ama sinirlerime iyi geliyor" şeklinde bir yazı okumuştum. İnsanda böyle tatlı çelişkilerin varlığı paraya verilen anlamla ilgilidir. Parayı bir ideale ulaşmak için araç olarak görenlerle parayı amaç gibi görenlerin farklarını iyi ayırdetmek gerekiyor. J. J. Rousseau "Eldeki para hürriyetin aletidir, peşi kovalanan para kölelik aletidir" diyor. Bacon "Para iyi bir uşak ama kötü bir efendidir" demektedir. Bütün bu doğrulara rağmen parayı amaç yapan insanlar sahte insanlardır. İnsanların sahte para yaptığı gibi para da çoğu zaman sahte insanlar yapabilmektedir. Parayı biriktirebilmek ve harcayabilmekle iki zevk beraber tadılmaktadır. Namerde muhtaç olmadan yaşayabilmek izzet sahibi insanlar için önemlidir. Başı dik dolaşabilmek, akşam yattığında iç huzuru ile yatabilmek parasız olmakla değil parayı gönlümüze sokmamakla mümkün olur. Bir gün bir sultan hasta oluyor. Derdine şifa bulunmuyor. Bu sultan servetin gücüne çok inanan bir sultanmış. Bir hekim ona şunu söylüyor "senin derdinin çaresi dertsiz bir insanın gömleğini giymektir" diyor. Sultan her tarafa haberciler gönderiyor. Dertsiz insan bulunamıyor. Uzun zaman sonra bir garip buluyorlar. Bakıyorlar hiç derdi tasası yok. Gömleğini istiyorlar o da "benim gömleğim yok ki" diyor. Bu hikaye bizi parasız, yoksul olmanın manevi üstünlük olduğu yahut zenginliğin kötü olduğu sonucuna mı götürmelidir. Hikaye "paraya tapmamalısın, parayı tanrılaştırmamalısın, onu tüm iyiliklerin kaynağı olarak görmemelisin" sonucuna götürürse doğru anlaşılmış olur. Başkalarını zor duruma düşürmeden, aldatmadan, çabası ve aklıyla sahip olunan zenginlik ve bu zenginliğin iyi yolda kullanılması günümüz insanını kalıcı mutluluğa götürecektir. Realist

para yoksa bi b. g yok hayatın pisliğide burada

Doğuştan yani ailevi parasal yönden zengin insanlar iflas edip fakirleştiğinde mutsuzluğun alasını yaşarlar bilemezler parasız hayatı yaşamayı doğuştan fakir olan insanlar birden zengin olduklarında zamanında yaşadıkları sıkıntıları hep hatırlarında tutar kendi gibi zamanında fakir olan kişilere yardım etmeye çalışır mutlu olurlar birde tersini düşünelim birden zenginliğin verdiği sarhoşlukla eline gecen fırsatı değerlendirmeyip ne oldum delisi olan kişilerde vardır futürsuzca harcadıkları paranın kıymetini bilmeden yavaş yavaş tüketir bitirirler elindeki tüm variyeti bu onlar için hayatın sonu değildir çünkü zamanında alışa gelmiş yoksulluğuna geri döner çok mutsuzda olmazlar bu kayıplarından doğuştan ailevi zengilliğini yitirip sonsuz hüsran yaşayacak olan kişiler bir daha eline geciremiyeceği zenginliği kaybetmiş olmanın üzüntüsünü duyar daimi mutsuzluk yaşar çünkü parasız bir hayat onlar için katlanılmaz hale gelir çünkü fakirliği bilmezler hiç hayatları boyunca hiç yaşamadığı fakirliği bu kişilere sonsuz mutsuzluk verir düşünsenize o ihtişamlı şaşalı hayattan birden bire geçim sıkıntısı içerisine düştüklerini kısacası para hem mutsuzluk hemde mutluluk verendir israf etmeden bilinçli bir şekilde yaşam için sunulan bir şeydir para niçin sabahtan akşama kadar çalışıyoruz para kazanmak geçimimizi sağlamak için yaşadığımız müddetçe gerekliliği olan parayı israf etmeden harcamak ve para nın hayatımızda önemli yeri olduğunu fakat sadece yaşamsal ihtiyacımız olduğunu her daim mutluluk getirmeyeceğini ve aniden kaybedebileceğimizi düşünerek hayatımıza girmesi gereken bir ihtiyaç olduğu düşüncesindeyim gençliğimizde çalışarak kazandığımız paramızı yaşlılığımızda sağlığımız, ihtiyacımız olduğu için biriktirelim. eskilerde olduğu gibi iki gönül bir olunca samanlık seyran olur devrinde değiliz bunu unutmayalım en büyük zenginlik sağlımız ama malesef sağlımız bozulduğunda büyük ihtiyaç duyulan gene paradır... sağlıgımızın ve gönül zenginliğimizi kaybetmemek her daim mutlu olmak dileğiyle... paylaşım için teşekkür

hayır gerekLi degiLdir mutLu oLmak için, çaLışmak gerekLidir Flagellum

Mevlana dünya için, mal ve para için, ne güzel söylemiş "Elinizde olsun ama gönlünüzde olmasın." Parayı bir ideale ulaşmak için araç olarak görenlerle parayı amaç gibi görenlerin farklarını iyi ayırdetmek gerekiyor. Bütün bu doğrulara rağmen parayı amaç yapan insanlar sahte insanlardır. İnsanların sahte para yaptığı gibi para da çoğu zaman sahte insanlar yapabilmektedir.. Namerde muhtaç olmadan yaşayabilmek izzet sahibi insanlar için önemlidir. Rahmetli Sakıp Sabancı bir konuşmasınd aynen şöyle demişti; "araba fabrikalarım, ayakkabı mağazalarım sayısını bilmediğim kadar fazla ama özürlü oğlum ne bu ayakkabılardan giyebiliyor, ne de arabaya binebiliyor onun bu halde olmaması için bütün servetimi verirdim" Önce sağlık... Son olarak Yunus Emreden bir cumleyle bitirmek istiyorum... Ayakkabim yok diye erinirken, ayaksiz adam gordum... saygilar.. konu icinde tesekkurler...