Ve anlıyorsun ki, doğru sandığın kişi aslında yanlışmış, sen aşka aşık olduğun için kendini aldatmışsın! ßenim için en çok bu satır önemLi.! gerçekten güzeL yazı.. kanki.. dier user Le oLsam basardım karmayı vaLLa hiç düşünmeden.!

Çünkü onun seni sadece kendi ihtiyaç duyduğunda düşündüğünü görüyorsun. Çünkü aslında sen verdikçe bir şeyler alabilmiş olduğunu fark ediyorsun. Evet işte şimdiki kızlar böyle. Sonra da erkeklerin çok duygusuz oldugundan söz ederler. En ufak bir karsılık alamazsa ve duygularını tatmin edemezse eger, hicbir kız bir erkegi kolay kolay sevmiyor. Aynı sekilde erkekler de böyleler artık. Halbuki eskiden böyle degildi asklar. Temiz masum duygular vardı iki tarafta da. Karsı taraf sizi hissetmese bile siz onu uzun zaman sevebilirdiniz. Artık iliskiler menfaat üzerine kurulu... "Seninle birlikte çulsuz ve aç gezerim" diyebilen ve bunu gerçekten isteyen kızlar yok artık. Aynı şekilde de bir kıza hayatını adayan erkekler de yok artık. Kalmadı... "Ben varım" demeyin. Yapamazsınız kolay kolay artık bu devirde... alpi_09 En istikrarlı üye 16 Ocak 2007

saol hacı süper olmush abla yazmısh walla..

abi bende katılıyorum size.. hane kıraçın bi şarkısı war ya "razıysan gel benimle"die. bir lokma ekmeğe bir yudum su içmeye razıysan gel benimle işte gerçek sewen o dur ama nerde abi, memlekette hiç böylesi kalmadı.. üzülüyorum yaww bende güvenmek ve sewmek istiyorum.. ama güvenemiyorum abi kadınlara.. neyse derin mevzu bunlar.. emeğine sağlık..

valla bana en iyi aşk tanımını orhan baba şarkıları veriyororhan baba dinliyorsan aşıksın bunu bilirim ben yalan yok ben dinliyorum

kadının sevgisi zeytinyağı gibi akar gider... erkeğinki katı yağ gibi donar kalır...

Ve anlıyorsun ki, doğru sandığın kişi aslında yanlışmış, sen aşka aşık olduğun için kendini aldatmışsın! galiba bende aşka aşık olanlardanım. ve sürekli bir aldanmışlık hali hakim bedenime...

Güzin Abla 'dan Aşkı özlemek Bu hafta aşkı tatmış ama hayal kırıklıkları yaşamış bir erkek okurumun aşkı tanımlamasını aktarıyorum sizlere. Erkeklerin de zaman zaman ciddi acılar yaşadığının bir kanıtı bu yazı. Neden olmasın, onların da duyguları yok mu? Elbette aşkın en acı yanı ayrılıkla noktalanması. .. Ama bunları yaşamayan var mı içimizde? Aslında belki uzun uzun yazabilirim bu konuda, hep tutkuyu aramış bir insan olarak. Ama nedense son zamanlarda karşılaştığım kadınlara baktığımda, bu özelliğimin onları ittiğini görüyorum. Ya anlaşılamıyorum ya da aşkı istemiyorlar belki de. Ne yapalım, herkesin canı sağ olsun! Beş sene önce, üstelik birbirimizi çok sevdiğimizi düşündüğüm sevgilimden ayrılmıştım. Büyük bir aşk duyarak evlenmiş olduğum ikinci eşimden de tam bir sene önce boşandım. Çünkü maddi sorunlar daima ön plandaydı tüm hayatım boyunca ve bu iniş çıkışlarıma paralel olarak hep dönemler yaşadım. İşte böyle bir dönemin ardından, aşkı tanımlamaya çalıştım sizlere. Bir insanı sevmek, ama sadece duygularla sevmek... İşte aşkın en basit şekliyle tanımı. Öylesine seviyorsun ki, onu gördüğünde kalbin yerinden fırlıyor, sesini duyduğunda vücudunun kimyası değişiyor adeta. Öylesine hayran oluyorsun ki, bir sürü hatasını görmüyorsun, artık tüm zaafların seni yönetmeye başlıyor. Öylesine saygı duyuyorsun ki, kendini hiç düşünmüyorsun, sadece onun seni düşündüğü kadarıyla yaşıyorsun kendi hayatını. Öylesine verici oluyorsun ki, artık almayı bile unutuyorsun nerdeyse, sanki sürekli sen vermek zorundasın. Öylesine direnç kazanıyor ki vücudun, hastalanmıyorsun bile, hastalıkların varlığından sadece onunkilerle haberdar oluyorsun. Öylesine mutlu hissediyorsun ki kendini, hiçbir olumsuzluk seni yıldıramıyor, sanki hep mutlu olmak zorundasın. Öylesine benimsiyorsun ki onu, yanında değilken gözlerin hep onu arıyor, işte belki de tatlı bir hüzün duyduğun anlar bunlar. Öylesine bütünleşiyorsun ki onunla, her sevişme bir maraton gibi, bitmese, bitmiyor, bitmeyecek.. . Ancak bir gün geliyor ve sanki kendi varlığını hissediyorsun. Çünkü yorgun olduğunun farkına varıyorsun. Çünkü yapmış olduğun hatalar geri tepmeye başlıyor. Çünkü onun seni sadece kendi ihtiyaç duyduğunda düşündüğünü görüyorsun. Çünkü aslında sen verdikçe bir şeyler alabilmiş olduğunu fark ediyorsun. Çünkü hastalanmaya başlıyorsun, ama bunu bile yalnız yaşıyorsun. Çünkü mutluluğun nasıl bir şey olduğunu düşünmek bile acı veriyor. Çünkü artık birbirinize dokunmaktan kaçınarak oturuyorsunuz, yürüyorsunuz, yatıyorsunuz. Çünkü en son ne zaman seviştiğinizi bile hatırlayamıyorsun. Ve anlıyorsun ki, doğru sandığın kişi aslında yanlışmış, sen aşka aşık olduğun için kendini aldatmışsın! Kahrediyorsun, kendini bu kadar aldatmaya ne hakkın vardı diye. Yaşamakla yaşamamak arasında gidip geliyorsun bir süre... Son çırpınmalar sürüyor karşılıklı, sen aşkı tükettin, oysa asıl o senin güvenini! Ve ayrılık zamanı, her şey mekanik; kutular taşınıyor, camlar çıplak; el sıkışarak vedalaşıyorsun. .. Kendi yalnızlığının tadını çıkarmaya çalışıyorsun, kendin için yaşamayı öğreniyorsun. Bütün kötü anıları gömmeye başlıyorsun, hatta nefret etmeyi bile beceremiyorsun. Ama bir gün bakıyorsun, içinde büyük bir boşluk var. Rahatlamışsın, mutlu olabileceğini fark ediyorsun yine. Evet, galiba aşkı özlüyorsun, yine aşık olmayı... Ama... Ya aynı şeyler yaşanırsa?