Çok doğru bir yazı tşkLer..

bir zamanlar ateş kusan yerkürenin göbeğine bir yıldız indi göklerden tarih daha yeni yazılıyordu karalar denize yenik düşüp sisler ülkesinin gerisinde yeni bir gün doğarken farklı türden canlılar oynaşmadaydı renklenen doğanın tiyatrosunda esas aktörü beklenmişti binlerce yıl hayatı yazan filmin senaryosunda sonra o yıldız can oldu can verdi evrenine adına erkek dediler selam durdular eğilmeyen yüreklerine erkekti onlar güç ve iktidarın simgesi iradenin kitabını yazmış mücadele yolunun bilgesi mertlik mayasıyla düştüler yerkürenin rahmine yürekleri kayalar kadar sert bilekleri bükülmeyen çeliktendi inatları zırhları deler bakışları şahin pençesindendi meydan okumaktı hünerleri yerlere ve göklere hatta kaderlerine bile avlanmak için didindiler sakatlanıp öldüler bazen bir parçaları kaldı ateş kusan canavarların ağzında bazen de ayrıldı başlarından bedenleri bir keskin kılıcın vuruşunda yılmadılar korkmadılar yine de güç yarışına girdiler aksine doğa denilen anneleriyle bela gibi dikildiler güçlü olan her nesnenin başında ölüm bile vız gelirdi tadamadıkları ömürlerinin en delişmen yaşında dallardan sarktılar düştüler yamaçlardan kırılsa da kol ve bacakları sağlam kaldı hep umutları ve onların o çağlayanlar gibi coşku dolu başarma hırsları yiğitlik ve mertliğin ateşiyle ne zirveler devirdiler kesik başlarını ejderhaların kılıç ucunda çevirdiler yetişse boyları ulaşsa elleri yıldırımları bile ortasından biçecektiler sonra sevmeyi öğrendiler hayatı paylaştılar dişileriyle yanmayı öğrendi yürekleri yiğitliğin sökmediği bir panayırda yorulunca kasları çalışmaya başladı beyin kıvrımları bin bir türlü buluşlarla aşmaya koştular o azap dolu asırları sonunda uysallık illeti gelip teslim aldı yüreklerini acıma hissi bulaşınca beyinlere yontuluverdi keskinlikleri o yiğit ataların evlatları bugün artık uysal kediler gibi hımbıllık rotasında gidiyorlar rehavet içinde uyuşurken bedenleri