Hüseyin Nihal ATSIZ'ın, Fikirleri İle mhp Adlı Siyasi Partinin Benzer Tek Bir Bağı Dahi Yoktur.

Nihal ATSIZ fikirleri hayata geçseydi Şimdi MHP enbüyük parti olurdu

Zamanında Kendi Adına Açılmış Olan Forumdan Alıp Arşivime Eklemiştim. Ayrıca Türklerde Din! Adlı Konudada Ek Bilgi Olarak Paylaştım. Burdan..

Disconnect From Wardom Loading... 404 - Page Not Found

Ben bağı var demedim ki

Alevi Ülkücüler Demeyelim Lütfen Alevi Türkçüler Turancılar Diye Adlandırırsak Daha Doğru Olur. Nitekim Ben Göremesemde Yürekten İnanıyorum Bir Gün Bir Başbuğ Diz Vuracak Dünyanın Huzurunda ve Turan Devleti Kurulacak! Güçlü Bir Türk Ordusu, Güçlü Bir Türk Dünyası Demektir! Güçlü Bir Türk Dünyası, Huzurlu Bir Dünya Demektir! Bütün Turan Türk Yurdu, Bütün Türkler Bir Ordu! TTK! -

Okuduğum kadarı ile Nihal Atsız ile Türkeş in arası din konusundan açılmış durumda... Nihal Atsız İslama uzak durup şamanizm yolunu seçmek istemiş... Türkeş te İslamsız Türk olamıyacağını düşünmüştür... Lorne

Konuyla ilgili Kaynak nedir belirtirseniz daha faydalı olacaktır. Saygılar.

Teşekkürler. alpi_09 En istikrarlı üye 25 Aralık 2014

Şu anda bu konu ile ilgili bir kitap okuyorum... Genel olarak hepimiz aynı şeyi anlatıyoruz... Türkeş Türkçülük-Turancılık yanında İslam yolunuda benimsemiz... Türklük bedenimiz İslam ruhumuz görüşünü benimsemiştir... Ama Nihal Atsız şamanizm olsada olmasada İslam dan uzak kalmış... Hatta birazda ırkçı bir yaklaşım sergilemiştir... Ama bu Türkçülük-Turancılık akımının en büyük fikir adamlarında biri olmasını engellememiştir... Hatta Türkeş bile onun bazı fikirlerini benimsemeden yapamamıştır..

şu yazı fontunu karınca duası gibi tutmasanız daha güzel olurdu...

Türkçülüğe bu kadar önem veren Alparslan Türkeş yıllar sonra Nihal Atsız'a darbe yapıp CKMP yi ele geçirmiş ardındanda Turancılık ülküsü yerine Türk- İslam sentezi adını verdiği Ümmetçiliği uygulamaya koymuştur. Ne yazık ki gerçek Turancılara darbe yine Turancı geçinenler tarafından vurulmuş, Parti içerisindeki varlıkları tasviyelerle sonuçlanmıştır. alpi_09 En istikrarlı üye 17 Aralık 2014

lorne Hüseyin Nihal ATSIZ Kabul Edilen Bir Deisttir. Onun Müslüman Olduğunu İddia Eden Bazı Kişilerin Yazılarına Cevap Olarak.. Birinci Yazı Hüseyin Nihal Atsıza ın Türkçü olduğunu bilmeyen yoktur. Yalnız, kimi kişilerin hemfikir olunan inançları olduğu kadar, bilinmeyen ve görüş ayrılığına düşülen inançları da vardır. Nihal Atsız da bunlardan biridir. Türkçü olduğu herkesçe bilinmesine karşın, dini inancı her zaman tartışma konusu edilmiş; ülkücülerin a  cami içinde vaaz dinlerken a diye yayınladıkları montaj resme Türkçü kesim büyük tepki göstermiştir. Atsıza ı sevmeyen ve pek de tanımayan bir öbek de onun ateist olduğunu iddia eder. Ateistlik konusunda Atsıza ın görüşleri kesindir. a  Yobazlık Bir Fikir Müstehasesidir a adlı yazsında şöyle diyor: a Türkçüler, Tanrı a yı bir tarafa atmamıştır. Atmaz da. a Tanrı Türka ü Korusuna sözü Türkçülerin sloganıdır. Tanrı, insan zeka ve idrakinin kavrayamayacağı yükseklikte olduğu için ikide bir onu ortaya sürerek, üzerinde kırıcı tartışmalar yapmanın aleyhindeyiz. a Aynı Atsıza ın Müslüman olduğu iddialarına karşın, yine Atsıza ın dilinden ve aynı makalesinden yanıt vermek gerekir. a İslamiyet Türkler sayesinde yaşadı ve yükseldi. İslamiyet Türkleri değil, Türkler İslamiyeti yüceltti. Biz İslam olmadan önce de büyüktük. Keramet İslamiyet te olsaydı her Müslüman millet yükselirdi. a İslam düşüncesinde sömürgecilik vardır. Ülkeler fethetmek, bu ülkeyi haraca bağlamak sömürmekten başka bir şey olmadığı gibi bütün beşeriyet de tek ümmet değildir. Peygamber a ümmetima diyerek yalnız Müslümanları kastetmektedir ve İslam geleneğine göre mahşerde yalnız kendi ümmeti için şefaat edecektir. Herhalde Lenina in cennete girmesi için Tanrıya ricada bulunmayacaktır ama Pasteur veya Kocha la Hasan Bağcı arasında tercih yapmak durumuna düşse ilk iki gavuru seçeceği muhakkaktır. Bugünün din bilgileri artık dini başka türlü açıklıyor ve Tanrıa nın bazı kimselerin yani peygamberlerin gönlüne vahiy yoluyla ilhamlarda bulunduğunu kabul ediyorlar. Din kitaplarındaki tarihi ve ilmi yanlışları da ilhamı alanın insan olmasıyla tevil ediyorlar. Zaten böyle olmasaydı din kitapları insanlığın sonuna kadar değişmeyecek hakikatlerle dolu olur, insanlığın geleceğini ve geleceğindeki tehlikeleri açıklar ve mesela zararı nispeten az olan alkol haram edilirken ondan on kat tehlikeli olan tütün ve hele eroin hakkında sükut edilmezdi. Tanrı günün birinde insanların tütünü ve eroini bulup kullanacaklarını, bunun büyük bir felaket olduğunu bilmiyor muydu? Milyarlarca yıl sonraki kıyamet haber verildi de neden birkaç yüzyıl sonra ki zehirlerden söz edilmedi? Çünkü din, ilahi ilhamla olsa bile sosyal bir müessesedir ve her peygamber de nihayet kendi bilgisi ve görgüsü kadar düzen ve yasak koymuştur. Kumar, içki ve her türlü fuhuşla yozlaşmış, karılarını değiştiren ve kız çocuklarını gömecek kadar vahşet gösteren bir toplumda Muhammeda in başka türlü davranmasına imkan yoktu. Onlara korkunç cehennem azapları gösterecek ve dünyada doğrulukla yaşayanlara da öte alemde köşkler, Kevserler yiyecekler, güzel huri kızları vaad edecekti. Yobazlara göre Tanrı, insanların ne yolda hareket edeceklerini, daha kainatı yaratmadan önce tespit etmiştir. Bunların hepsi Levh-i Mahfuza da yazılıdır , o halde insanları cezalandırma neye? mademki insanlar Tanrıa nın iradesiyle suç işliyorlar, akılları, fikirleri, iradeleri Tanrıa nın ezeli kararı karşısında bir işe yaramıyor, ceza neden? Peygamberin, çevresindeki ahlak bozukluğunu görerek çareler aradığını, tedbir düşünmek için dağlara çekilip insanlardan uzakta yaşadığını ve ta eski Mısıra dan gelerek Yahudilera e geçen a tek Tanrıa fikrini akıl ve duygusuyla kabul ederek Arap putçuluğuna karşı çıktığını görüp anlamak için yobaz olmaya, bir takım masallara inanmaya, eski Sümera den ve Mısıra dan gelip Yahudiler aracılığı ile öteki milletlere geçen inançları ilahi hakikat diye kabul etmeye lüzum yoktur. Hele Yahudi krallarını peygamber diye Türk milletine telkin ederek milli mefahiri unutturmak suretiyle İsrailyatı hayat ve ahlak sistemi diye öne sürmek milli bir cinayettir. Peygamberler de insandır. İnsan oldukları için hataları vardır. İsa aleyhinde Batıda hayli eserler yayınlanmıştır. Muhammeda in de peygamber olmadan önce Kureyş putlarına kurban kestiği ve Halife Ömera in amcazadesi Zeyda in kendisini bundan men ettiği hakkında İbni- İshaka ın siyer parçalarında bir kayıt bulunduğu gibi (bak: İslam Tetkikleri Enstitüsü Dergisi, cilt I. s. 126) Peygamber olduktan sonraki a Garanika meselesi de bütün İslam aleminde meşhurdur ve tevil olarak a Şeytan, peygamberin içine girerek onun adına öyle konuştua demek gibi çocukça bir tevile başvurulmuştur. Peki, şeytan bu karganmışlığı yaparken a alima , basir ve habir Tanrı ne yapıyordu? görülüyor ki saçma sapan tevillerle beşeri zaafları örtbas etmeye imkan yoktur. Bunları anlatmamım sebebi şudur: Tanrı insan idraki dışındadır. Kura an, Muhammeda in talimatıdır. Bunun birçok delilleri vardır. Bir tanesi birçok yerinde aya, güneşe, fecre, atların köpüren ağızlarına yemin ve ant verilmesidir. Yemini kim eder? İnsan eder ve kendisinden daha üstün bir varlığın adına eder, Tanrı yemin eder mi? Tanrıa dan daha üstün bir varlık olmadığına göre kendi yarattığı aya, güneşe neden yemin etsin? Görülüyor ki bu yeminler Muhammeda in gönlünden ve beyninden doğmadır ve hatta Araplar arasında İslamiyetten önceki zamanların usul ve adabınca edilmektedir. Kura an a alemlerin sahibi olan Tanrıa ya hamd ederima diye başlamaktadır. Belli ki bu söz de Muhammeda indir. Çünkü Tanrı, kendi kendisine hamd etmez. Müfessirler her ne kadar Tanrı a böyle diyina demek istemiştir yolunda tevillere geçmişlerse de Kura anın sonundaki küçük sürelerde olduğu gibi, sürenin başına bir a söyle, de kia hitabını eklemeyi Tanrı düşünmez miydi? Muhammeda in yirmi küsur yıl süren peygamberliği sırasında bazı ayetlerin mensuh olduğu yani hükümden düştüğü malumdur. Demek ki yirmi yılda bile hayattaki bazı değişiklikler Tanrı buyruklarını değiştiriyor, Tanrı eski buyruklarını hükümsüz sayarak yenilerini gönderiyor. Peki, hayatın geç ve güç değiştiğini 14 asır önceki zamanların 20 yılında bile ihtiyaçlar ve hükümler değişirken gelişmenin çok hızlandığı daha sonraki 14 asırda değişecek hiçbir şey olmadı mı? Atsıza dan bu kadar fazla ve geniş alıntılar yapmamın nedeni, onun dini inancını özgürce ve sorgulayarak açıkladığı bu makalesini okumamış olanların bu yazı vesilesiyle görüşlerine erişebilmesidir. Ateist, agnostik, teist ve deist sitelerin bugün hala ilham alarak yayınladıkları ve o zaman Atsıza ın Hasan Bağcıa ya sorduğu bu soruları Atsıza a Müslüman diyenlerin görmemesi olanaksızdır. Tümü Müslümanlarca a küfüra sayılabilecek bu makalenin, 1970 yılında yazılmış olması, tıpkı bugünleri görerek yazdığı a Nurculuk Denen Sayıklamaa makalesi gibi bugün dahi belirli bir kesim tarafından kaynak olarak kullanılması Atsıza ın ileri görüşlü zekasının ispatından ve onun İslam dışı bir kişi olduğunun göstergesinden başka bir şey değildir. İkinci Yazı İlk bölümde, Nihal Atsıza ın a  Yobazlık Bir Fikir Müstehasesidir a adlı makalesinden din ve İslam ile ilgili bölümleri almıştık. Bu bölümde ise, onun diğer makalelerinden, kitaplarından ve şiirlerinden örnekler vermeyi sürdüreceğiz. Atsıza ın dilinden din hakkındaki görüşlerini dinlemeye devam ediyoruz. a İslam Birliği Kuruntusua adlı eserinin girişinde Atsız, İslama ın ortaya çıkış nedenlerini değerlendiriyor. a Yedinci yüzyılda ortaya çıkan Müslümanlık, sosyoloji bakımından Arapların millet haline geçme savaşıdır. Aynı dili konuştukları halde birbirine düşman boylar ve uruklar durumunda dağınık bir hayat yaşayan kalabalık bir kavim, bir iç veya dış etki ile birlik kurma yoluna elbet gidecekti. Peygamberin ortaya koyduğu esaslar her şeyden önce bunu sağlamış, bilgisizlik, ahlaksızlık ve pislik içinde yuvarlanan Araplara yüksek bir din ve ahlak şuuru ile milli birlik düşüncesini aşılamaya çalışmıştır. Peygamber hayatta oldukça kudretli ve sempatik şahsiyeti, konuşmaktaki üstün kabiliyeti sayesinde bunu sağlamış, bazı sağlam arkadaşları da kendisini destekleyerek güçlü bir birliğin temellerini atar gibi olmuşlardır. a Makalesinin ilerleyen bölümlerinde Atsız, İslam Birliği davasını güdenleri ağır bir dille eleştiriyor ve onların görüşlerini sıraladıktan sonra kendi görüşlerini belirtiyordu. a Onlar için mühim dava Ali-Muaviye davası, Hüseyina in öldürülmesi olayıdır. Arapça resmi dil olmalıdır. Türkçe zaten dil değildir. Mete, Atila, Çengiz, Hülegü kafirdir. Kan içici zalimlerdir. Şeriattan başka kanun olmamalıdır. Çocuklara Demir, Taş, Kaya gibi iptidai adlar, hele Arslan, Pars, Bozkurt, Doğan gibi hayvan isimleri vermek dinsizliktir. İslami adlar verilmelidir. Türkleri İslamiyet adam etmiştir. Ancak İslamiyet sayesinde büyük devletler kurabilmişizdir. V. ba ¦ İslam birliği taraftarlarına göre Türkler, Müslüman bir millet oldukları için müslümanca adlar almalıdır. Türklerin İslam olmazdan önce kullandıkları adları almak yanlıştır, Müslümanlığa aykırıdır. Dünyada bundan daha yanlış ve iptidai düşünce olamaz. İslam adları denen adlar Arap adlarıdır. Bunların hemen hepsi de İslamlıktan önceki zamandan beri Araplar arasında kullanılmaktadır. Yani küfür ve cahiliyet zamanından kalmadır. Anlamı bilinmeyen kelimeleri çocuklarımıza takmakta maddi veya manevi hiçbir kazancımız yoktur. Aksine, milli ruh bakımından kaybımız vardır. Hele Müslüman adları arasında Yahudilerden Araplara geçen Musa, İsa, Süleyman, İbrahim, İsmail, İshak, Yakup, Yusuf, Harun, Davud gibi adlar bizim Türkçe adlarımızla ölçüştürülebilir mi?Hayvan adıdır diye Bozkurta a, Alparslanaa a, Ertuğrula a itiraz edenler Muaviyea nin a Uluyan Dişi Köpeka ve Osmana ın a Yılan Yavrusua demek olmasına ne buyururlar? Araplarda yalnız şahısların değil, boyların da hayvan adı aldığı vardır. Mesela bir kabilenin adı a  Beni Kelb a yani a  İtoğullarıdıra Kadın adları da öyledir: Ayşe a Yaşara , Fatma a sütten kesilmişa , Hatice a Vaktinden önce doğmuşa , Zeynep a tombula demektir. a Bu görüşlerinden sonra Atsız, Türklüğün yükselmesinin Müslümanlık sayesinde olmadığını, aksine Müslümanlığın Türkler sayesinde yükseldiğini a Tarihi gerçek şudur ki: Türkler Müslümanlık sayesinde değil, Müslümanlık Türkler sayesinde yükselmiş ve yaşamıştır. a cümlesiyle belirtiyor. Atsıza ın kendi yaşamını değiştirerek ele aldığı a Ruh Adama adlı eserinde, Tanrı ile konuşan Selim Pusat karakteri, Tanrıa ya şöyle seslenmektedir. a Ben kimseye kötülük etmedim. Kimse hakkında kötü düşünce beslemedim. Ümitleri kırılmış bir insan olarak avunmayı içkide ve bir güzeli düşünmede buldum. İçki fena ise üzümü neden yarattınız? Üzümden içki yapılacağını neden Levh-i Mahfuza a yazdın? Son peygamberin arkadaşları namaz kılarken ayetleri yanlış okumasaydı içki yasaklanacak mıydı? Çöldeki Bedevi ile bir kurmay subayın içmesi aynı mıdır? Biri sarhoş olunca her türlü herzeyi söyleyebilir. Öteki sarhoşluğun son merhalesinde bile temkinli ve iradelidir. Küçük bir kızı sevmek günahsa, son peygamber, Ayşea yi neden sevdi de aldı? Tanrı adaletinin yürüdüğü bu mahkemede de böyle haksızlıklar yapılacaksa beni cehennemin en kötü yerine atın. Atın ki, tek içimde insanlığın erdemine ait son kırıntılar da yok olup gitmesin. a a Atsız Müslüman olarak tanımlanamazdı ama Şamanist de değildi. Onun bu mevzudaki konumunu bence en iyi a lá-dinia olarak tavsif etmek yerinde olur. Evet, a Semávi Dinlera le pek başı hoş değildi ama a tanrıtanımaz/ateista de değildi. Káinátı yaratan bir güce inansa da bu gücün káinátı yarattıktan sonra a olaylara a müdáhale etdiğine inanmazdı. a  a Buyursunlar a ¦ Bizim için savaş düğündürDin arabın, hukuk sizin, harp Türklüğündüra Üçüncü Yazı Hüseyin Nihal Atsıza ın dine bakış açısını ele aldığım a Atsıza ın Dini İnancıa yazılarım gerektiği ilgiyi gördü. Onaylayanlar ve kutlayanların dışında eleştiri yapanlar da oldu. Atsıza ın dinle ilgili olumlu sözlerini bana buyurarak, Atsıza ın Müslüman olduğunu iddia ettiler. Bu yüzden dini inanç konusunda üçüncü yazıyı yazmak şart oldu. Kimsenin dini elbette ki kimseyi ilgilendirmez. Ayette de söylendiği gibi a Senin dini sana benim dinim de banadıra . Fakat burada söz konusu olan kişi, belli kitleleri peşinden sürükleyen birisi olunca ve o kişinin dini inancı montaj resimlerle yanlış olarak anlatılıyorsa bunun aksini ispat etmek boynumuzun borcu olacaktır. Daha önce Atatürka ün dini inancını incelediğim makalemde şöyle demiştim. a İslamı bir kere reddedersen daha önce yaptığın tüm ameller ve sözler hükmünü yitirir. Her olguda en son söylenen söz geçerlidir. a  Bu kural Atatürka te, Atsıza da her Müslümana da geçerlidir. Kişi on yaşındayken a Müslümanıma der otuz yaşına geldiğinde ise a Ben Müslüman değilima derse ne olacaktır? Doğaldır ki en son söylediği söz, onun son düşüncesi olacaktır ve o kişi Müslüman değildir. Daha önce söylediği sözler onu bağlamaz. Mustafa Kemal Atatürka ü halka tanıtırken fazlaca kullanılan bu çarpıtma, ne yazık ki artık Nihal Atsıza da da kullanılıyor ve onun a Türkçülüğün Önemli Meseleria adlı makalesinde dinle ilgili olumlu beyanları inatla servis ediliyor. Nihal Atsız bu makalesinde ne diyordu: a Milleti yapan unsurlardan biri de din olduğuna göre, Türklerin dini üzerinde de durmaya mecburuz. Hiç şüphe yok ki, Türklerin dini müslümanlıktır. Eski dinimiz olan şamanlıktan da bazı unsurlar alarak bir Türk müslümanlığı haline gelen bu din, on yüzyıldan beri bizim milli dinimiz olmuştur. Bununla beraber Türk olmak, için mutlaka müslüman olmaya lüzum yoktur. Çünkü bu günkü Türkler arasında birkaç yüz bin şaman, birkaç yüz bin hıristiyan ve hatta birkaç bin Musevi Türk de vardır. Din ayrılığı yüzünden bunları Türklükten çıkarmaya hakkımız yoktur. Zaten, hıristiyan Türkler olan Gagavuzların Türkiyea de yerleşenleri, çoğunlukla müslüman olmuşlardır. Onlar bunu, Türklüğün vazgeçilmez bir şartı saydıkları için yapmışlardır. Öyle görünüyor ki bir Türk birliği gerçekleştiği takdirde bütün bu şaman ve hıristiyan Türkler müslüman olacaklardır. Onun için onları şimdiden zorlamaya bir mecburiyet yoktur. Eskiden Türkler arasında bir ayrılık konusunda sünnetlik-şiilik meselesi de artık bahis konusu sayılmaz. Bunların hepsi müslüman Türktür ve müslümanlığı anlayıştaki içtihat farkları, artık Türkler arasında ikilik doğuramaz. a (18 Ocak 1952) Bu makalenin tarih bölümünü özellikle koydum. Çünkü Nihal Atsıza ın dini inancını en çok dışa vurduğu makale olan a Yobazlık Bir Fikir Müstehasesidira makalesidir ve o makale 1970 yılında yazılmıştır. Yani, a Türkçülüğün Önemli Meseleleria nden on sekiz yıl sonraa ¦ Kişinin son dediği önemlidir. Son söylenen söz geçerlidir. İlk makaledeki sözler mensuh olmuş, daha önceki yazılarımda da paylaştığım dinle ilgili olumsuz beyanları nasih olmuştur. Refet Körüklüa nün Atsız hakkında yaptığı a Müslümana yakıştırması da ona mahsustur ve kanıt olarak sunulamaz. Ancak yine de belirtmekte yarar görüyorum; Körüklüa nün anlattığı ve Atsıza ın a İslama ı güzel, Müslüman Türka ü örnek göstermeliyiza dediğini iddia ettiği olay da 1963 yılında geçmektedir. Yani a Yobazlık Bir Fikir Müstehasesidira den sekiz yıl öncea ¦ Böyle konularda bir gün bile önem arz etmektedir. Nihal Atsıza ın Türklük ve Türkçülük hakkındaki düşüncelerini anlatmayı her zaman dini inancını anlatmaya yeğlerim. Türkçülüğün Esaslarıa nı makaleleriyle, sözleriyle ve yaptıklarıyla adeta yeniden yazan Atsız, her zaman yüreklerdedir. İsmi Hiçbir zaman silinmeyecektir. Müslüman olan Türk kardeşlerimizin de olmayanların da böyle düşünmesi ve onu olduğu gibi kabullenip yüreklerde hak ettiği tahta oturtması gerekmektedir. -

Atsız samanizmin yolunu falan seçmedi. Kendisinin hangi dinden olduğunu bilemem fakat Göktengrici olduğunu sanmıyorum. Türkesle Aralarının açılması Türk birliğimi yoksa Türk-İslam birliğimi kavgasıydı. Öncelikle Turan nedir? Turan, Tüm Türk devletlerinin birlesmesidir. Buna Macaristan, Finlandiya, Japonya gibi ülkelerde kısman giriyor. Turan Farsça bir kelimedir. Milattan önceki yıllardan itibaren uygulanmıstır. Yani Turancılık 50-60 yıllık bir sey değildir. İslam dininden önce bile Türkler tarihta vardı ve çesitli dinlere inanıyordu Simdi sen Türk-İslam sentezini olusturunca Macarları, Kıpçakları, Tatarları dıslamıs oluyorsun. E kardesim bunlar İslami seçmedi diye Tarihi emellerini gerçeklestiremeyecek mi?Aralarının bozulmasındaki sebeplerden birisi bu. İkincisi ; Yıl 1944 Irkçılık-Turancılık davası. Türkes bu davada Atsız ve yoldaslarını satmıstır Atsız ben ırkçıyım diyebilmistir fakat Türkes diyememistir bu cümleyi. Özür dilemistir. Yargılama sonucunda Zeki Velidi Togan, Hüseyin Nihal Atsız, Alparslan Türkeş, Reha Oğuz Türkkan, Cihat Savaş Fer, Nurullah Barıman, Fethi Tevetoğlu, Nejdet Sançar, Cebbar Şenel ve Cemal Oğuz Öcal çeşitli cezalara çarptırıldılar. Simdi davasını korkaklıktan satan bir adamdan ne beklenir? Atsız gibi adam akıllı neysen onu söyle. Ve "İslamsız Türk olmaz" ne demek? Biz İslamı seçmeden önce sefil, zayıfmıydık?Tarihte Hun devletini Göktürk devletini biz kurmadıkmı?İslamı yücelten kimlerdi? Dünyaya en çok yayan kimlerdi? İslam mı bizi yüceltti yoksa bizmi? Bunları kendimizede sormak lazım. Açıkca Türkes davasını satan, hangi yolda olduğu belirsiz birisidir.

Nihal ATSIZ devre dışı kalınca Alevi ülkücüler devre dışı kaldı

Türkiye de Cumhuriyetin ilanından sonraki ilk 25 yılda Türk toplumu milliyetçiliği din ile birlikte benimsedi. Materyalist milliyetçilik ise ufak bir aydın zümresi tarafından kabullenilmişti. Bu iki milliyetçilik anlayışı zaman zaman birbiriyle çatışmış neticede bazı pratik sonuçlar doğurmuştur. Her şeyden evvel çeşitli halk tabakalarının ortak kültürel gayeler etrafında birleşmesi kolaylaştı. Bununla birlikte Milli dayanışma duygusu meydana getirdi. Memleketin kültürel gelişmesine, millete gerçek karakterine uygun bir yön verdi. Türklere milli bir gurur aşıladı. Ayrıca 1930 lu ve 1940 lı yıllara kadar, Türk milliyetçiliği sağa sola kaymayan, başından sonuna kadar Kemalist çizgiye sadık kalan bir ideoloji görünümündeydi. Bu dönemde siyasi mücadele tek parti yönetimiyle sınırlandırılırken resmi milliyetçilik anlayışının dışındaki özellikle Pantürkist eğilimli muhalif unsurlar sıkı bir takibata uğradı ve saf dışı bırakılmak istendi. Türkiye nin II. Dünya Savaşı ndaki durumu stratejik konumunun önemi dolayısıyla, gerek Müttefiklerin, gerek Mihverin Türkiye yi kendi yanlarında savaşa sokmak için harcadıkları çabaların ve Türkiye üzerinde yaptıkları baskıların hikayesinden başka bir şey değildir. Buna karşılık Türkiye nin politikası ise savaşın dışında kalmak ve ülkeyi savaşın yıkıntılarından korumak olmuştur. Almanya, Rusya üzerine saldırırken Türkiye yi kendi yanına çekmek için gerekli teşebbüs ve baskıyı yapmış, dış politikada her türlü tedbiri almış bunla birlikte Türkiye nin iç siyasetine müdahale etmek istemiştir. Almanya I. Dünya Savaşı nda Osmanlı Devleti nin izlediği veya izlemeye çalıştığı Turancı politikayı desteklediği gibi, II. Dünya Savaşı nda da Sovyetler Birliği ne saldırısından sonra Türkiye yi savaşta kendi safına çekebilmek için Turancı akımları desteklemiştir. Bu şekilde Türk hükümetini Almanya nın yanında savaşa girmesi için harekete geçirmeye çalışmış ve bu sayede Türkiye üzerinde baskı kurmak istemiştir. Alman ordularının II. Dünya Savaşı nın başında, Sovyetler Birliği topraklarında ilerledikleri sırada Almanya nın Türkiye Büyükelçisi Von Papen, Rusya nın Türkçe konuşulan bölgeleri hakkında bilgi edinmek, bu bölgeler halkının desteğini sağlamak ve Türkiye deki Turancılık akımını Almanya yararına istismar etmek için bazı Turancı gruplarla ve mültecilerle temasa geçti. Von Papen, Sovyetlerde yaşayan Türkler ile ilgili İsmet İnönü ile de görüşmek istemiştir. Ancak İsmet İnönü den aldığı cevap Türkiye nin o dönemle ilgili politikasını ana hatlarıyla ortaya koymaktadır. İsmet İnönü, Bu tür konularda ancak Sovyetler Birliği nin yenilgisi gözle görülür şekilde gerçekleştiği vakit görüşmenin mümkün olacağını belirtmiştir. Görüldüğü gibi Türk Hükümeti, resmi politikada ilke olarak, Panturanist eğilimleri reddedilmiş, ancak Kırım bölgesindeki ve Kafkaslardaki Türk kökenli komşu halkların geleceği konusuna tamamen ilgisiz kalmakta istememiştir. Türkiye de Alman ordularının 1942 yılında Kafkaslara doğru ilerlemesi sırasında Panturanist Alman propagandası artmış ve yoğunlaşmıştı. Cumhuriyet, Tasvir ve Vakit gazeteleri Alman yanlısıydı. Fakat daha sonraları bu gazeteler dava sırasında tamamen Türkçülük ve milliyetçilik aleyhi bir tutum takınmışlardır. Dönemin etkin sayılabilecek gazetelerinin tavırlarını bu derece ani ve kesin hatlarla değiştirmelerindeki en önemli sebebi Milli Şef İnönü nün basın üzerindeki tesirinin de güçlü olmasıyla izah etmek mümkündür. Almanya nın iç ve dış politikayı bu şekilde yönlendirmesi halkoyunda 3 Mayıs 1944 Davasının Nazi yanlısı, anti Sovyet ve antikomünist hükümeti devirmeyi amaçlayan bir dava olarak algılanmasına yol açacaktır. Türk hükümetlerinin Turancılığı aktif olarak desteklemekten vazgeçmesi ve Sovyetlerin karşısında yer almaya başlaması üzerine Almanya Türkiye de bu tür hareketleri kışkırtmaktan vazgeçmiştir. CHP yönetimi savaşın kaderinin değiştiği ve Alman yenilgisinin başladığı 1943 yılına kadar, açık olmasa bile ses çıkarmayarak, Alman yanlısı neşriyat ve hareketlere göz yummuştur. Anti Sovyet Türkçü yayın ve etkinlikler ise tamamen İnönü yönetiminin savaş politikası amaçlarına uygun olarak yakından izlenmiştir. II. Dünya Savaşı nın genel seyri içinde, Rus ordularının Avrupa da ilerlemeleri ile orantılı olarak Türkiye de komünist faaliyetler artmıştır. Ruslar galip geldikçe komünistler birer birer açığa çıkarak, Rusların Polonya ve Balkanlardan sonra Türkiye yi de işgal edeceği söylentisi yayılmıştır Görüldüğü gibi II. Dünya Savaşı sırasında gerek Almanya nın durumu gerekse Rusya nın galibiyetlerine paralel olarak Türkiye de dış politikanın iç politikayı yönlendirmesiyle neticelenmiştir. Rusya nın II. Dünya Savaşı sırasında birtakım işgallere giriştiği dönemde İsmet İnönü belki de Türkiye nin işgal edilmesi endişesiyle Sovyet yanlılarının faaliyetlerine göz yummuş ve bu dönemde komünist faaliyetler başlamıştır. Türkiye Gizli Komünist Partisi Şefi olan Dr. Şefık Hüsnü nün Moskova ya gönderdiği gizli raporda 1943 baharından 1944 baharına kadar olan sene, harp devresinin en verimli ve hareketimizin kredisini azami yükselten sene oldu demesi bu tür faaliyetler hakkında açıkça bilgi vermektedir. Yine Faris Erkman ın hazırladığı En Büyük Tehlike adlı broşürün neşri büyük yankılar uyandırmıştır. Milliyetçiliğe, dış Türklere, milliyetçilere pervasızca saldıran ve çok sayıda bastırılıp bedava dağıtılan bu broşür komünist neşriyat arasında önemli bir yere sahiptir. Bu broşür TBMM nin gündemine de girmiş, görüşmeler sırasında Dışişleri Bakanı nın şu konuşması CHP deki değişikliğin belirtisi kabul edilmiştir: Bizim Türklüğümüz bu vatanın sınırları içine girmiş olan Türklere ait ve münhasırdır . 1939 da Ankara Üniversitesi DTCF de açılan Felsefe kürsüsüne Pertev Naili Boratav, Niyazi Berkes gibi belli fikri yapıda kimselerin alınması Milli Eğitim Bakanlığı tarafından milliyetçi neşriyata karşı alınacak tedbirlerin rapor halinde hazırlanması, sosyalist ve komünist Yurt ve Dünya ve Adımlar mecmualarına Milli Eğitim Bakanlığı nın abone olması, Milli Eğitim Bakanı H. Ali Yücel zamanında Bakanlık tarafından basılan 496 klasik eserin içinde 63 Rus klasiğinin yer alması, buna karşılık bir tek Türk klasiğinin yer almaması, komünist bir derleme şiir kitabının bütün okullara tavsiye olunması bu dönemin komünist faaliyetlerine örnek olarak gösterilebilir. Yine Sabahattin Ali ve Nazım Hikmet in himaye edilmesi bu tür faaliyetlere Bir diğer örnektir. Tan gazetesi de dönemin komünist basınının önde gelen gazetesidir. Cumhuriyet döneminde, Türkçülüğü ve Turancılığı benimseyen ve bu doğrultuda yayın yapan en önemli dergi şüphesiz Hüseyin Nihal Atsız ın yönetiminde yayımlanan Orkun dur. İlk kez 1933 yılında yayın hayatına başlayan Orkun, 1934 te kapatılmış ancak 1 Ekim 1943 te tekrar yayımlanmaya başlanan dergi, 1 Nisan 1944 te tekrar kapatılmıştır. Bu dönemin önde gelen Türkçü ve Turancı dergileri arasında Ergenekon , Bozkurt ve Gök Börü nün ayrı bir önemi vardır. Her üç dergide fikri anlamda daima aynı çizgiyi devam ettirmiş ve her biri adeta birbirinin devamı olarak çıkarılmıştır. Bu dergilerden Ergenekon 1938 de kapatılmış arkasından Mayıs 1939 da Bozkurt yayımlanmaya başlamıştır. Mustafa Kızılsu, İsmet Rasin, Nurullah Barıman, Sami Karayel ve Reha Oğuz Türkkan gibi isimlerin gayretleriyle yayımlanan Bozkurt, ikinci sayısının Haziran 1939 da çıkmasıyla kapatılmış, üçüncü sayısı ancak 1940 yılında yayımlanabilmiştir. Daha sonra R. Oğuz Türkkan, Bozkurt dergisinden ayrılarak Kasım 1942 den itibaren Gök Börü dergisini çıkarmaya başlamıştır. Gök Börü de Abdulkadir İnan ve Zeki Velidi Togan ın da yazıları yer almıştır. Mayıs 1942 yılından itibaren Rıza Nur tarafından Tanrıdağ adıyla çıkarılan derginin yazarları arasında Nejdet Sancar, Hüseyin Namık Orkun, Ahmet Rasim Aras gibi önemli isimler yer almıştır. Bu dergilerin yanı sıra Yusuf Ziya Ortaç ve Orhan Seyfi Orhon un, Ağustos 1941 yılından itibaren yayımladıkları Çınaraltı , Türk birliğini kültürel anlamda savunan fikri bir çizgide kalarak daha ılımlı ve makul bir seyir takip etmiştir. Hüseyin Hüsnü Erkilet, Hüseyin Namık Orkun ve Nejdet Sancar gibi aydınların yazılarının sıkça rastlandığı Çınaraltı dergisi yayın hayatına Temmuz 1944 yılına kadar devam edebilmiştir. 3 Mayıs 1944 Tarihli Gösteriler ve Dava Kenan Öner 1944 Davası ile ilgili şunları söyler : Bu davanın temeli N. Atsız ın zamane başvekiline hitaben Orhun mecmuasında yazdığı açık mektupla,1944 senesi Nisan ında atılmış ve bundan doğan infial ile icat edilen ırkçılık ve Turancılık davasında memleketin havasını ifsat eden işkencelerle çatısı örtülmüş bulunmaktadır . Bu davanın başlamasında H. Ali Yücel in 1934 tarihli Türk Edebiyatına Toplu Bir Bakış kitabının Atsız tarafından eleştirilmesinin intikamını almak istemesi de etkilidir. Tarihte 3 Mayıs olayları adıyla anılan olaylar Nihal Atsız ın, hakkında açılan dava için Ankara ya geldiği sırada başlamıştır. Bu tarihte gençlik komünizm aleyhine bir gösteri düzenler ve beraberinde N. Atsız a sevgilerini belirtirler. Mahkeme salonuna giremeyen gençler Ulus Meydanı na doğru yürüyüşe geçmişler burada milli marşlar söylenmiş ve komünizm aleyhine sloganlar atmışlardır. Kafile Ulus Meydanı ndan sonra Başbakan Şükrü Saraçoğlu ile görüşmek istemişse de bunda başarılı olamamış, milliyetçi gençlerin gösterileri hükümet tarafından şiddetle önlenmiştir. Bu gösterilerde tutuklanan üniversiteli gençlerin sayısı 165 olarak tespit edilmiştir. Ancak gençliğin bu masum hareketi devrin milli şefine bir ihtilal olarak intikal ettirilir. H. Ali Yücel, Nevzat Tandoğan ve F. Rıfkı Atay üçlüsünün gayretleriyle ırkçılık ve Turancılık adı verilen milliyetçilik düşmanı dava ortaya çıkarılmıştır. Bu gösteriye kadar Türkiye de yapılan bütün nümayişlerde hep hükümet parmağı bulunmuştu. Turancılık davasının mağdurlarından Alparslan Türkeş in konuyla ilgili tespiti şu şekildedir; Bunlar milli şef ve onun gözde Milli Eğitim Bakanına nasıl gösteri yapabiliyorlardı? O zamana kadar milli şefin müsaade etmediği hiçbir gösteri yapılmazdı. Demokrasi. Hürriyet Eşitlik Gençlik bütün bunlar Türkiye nin 1944 iktidarında hep parada palavralardır. Halkın alkışları, gençlikten çıkacak yaşa naraları kayıtsız şartsız İnönü nün tekelinde kalmalıdır. Esasında 3 Mayıs olayları, II. Dünya Savaşı nın seyri ile alakalıdır ve dönemin hükümetinin Almanlara karşı üstünlük kuran Ruslara Türkçüleri feda ederek bir siyasi rüşvet vermesi olayıdır. Türkiye Ruslara karşı, yalnızlık içinde karşı koymaya çalışmaktadır. 3 Mayıs 1944 duruşması o sırada tam aranılan fırsat olarak değerlendirilir. Türkçüler üzerinde şiddet uygulanarak Ruslar bir şekilde memnun edilmeye çalışılır. 3 Mayıs ta bir araya gelen ve gösteriler yapan gençler birer birer tespit edilip toplanır ve tutuklanır. Milli şefin şahsi emriyle saldıranlara zerre kadar merhamet tanımamışlardır. Milliyetçi gençler kıyasıya dövülür. N Atsız da aynı gün duruşmadan çıktıktan sonra polis tarafından gözaltına alınır. Alparslan Türkeş anılarında bu olayları şu şekilde anlatmaktadır; 3 Mayıs 1944 günü heyecanla sokağa fırlayan gençler kıyasıya dövüldüler. Kafaları yarıldı, gözleri patlatıldı. Bazılarının kolları, kaburgaları kırıldı . Gösterilerin ardından tutuklanan onlarca gencin ailesi yaklaşan 19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramı ndan umutludur. Gençlik Bayramı nda bir yığın masum gencin, bayramı zindanlarda geçirmesine milli şefin gönlü razı olmayacağını sananlar çoktur. Öyle umulur ki İnönü, 19 Mayıs ın neşesini bozmak istemeyerek ve bir emirle zindanların kapılarını açtıracak, manasız bir sebeple tutuklanmış aydın gençleri hürriyete iade edecektir. 19 Mayıs 1944 Nutku ve Sonrası Milli Şef, Cumhurbaşkanı İsmet İnönü, gençleri ve ailelerini sevindirmek şöyle dursun, bilakis Ankara Stadyumu nda, 19 Mayıs günü Gençlik ve Spor Bayramı nutkunda Irkçılık ve Turancılık iddiaları hakkındaki görüşünü bütün açıklığı ile ortaya koyarak, milliyetçileri hayal kırıklığına uğratan bir konuşma yapar. Milli şef, henüz tahkikat safhasında bulunan olay ile Türkçüler ve milliyetçiler aleyhine çok ağır ithamlarda bulunur. Bu konuşmanın tam metni şu şekildedir; 19 Mayıs Nutku Türk milliyetçisiyiz, fakat memleketimizde ırkçılık prensibinin düşmanıyız. Memleketimizde politika garezleri için uydurulan ırkçılık önderlerinin çok acıklı faciaları hatıralarımızda canlıdır. l9l2 senelerinde Rumeli de tutunmak için tırnaklarıyla kayalara yapışarak son gayretlerini sarf eden Türk erlerine Arnavut Priştineli Hasan ve Derviş Hima ile beraber arkadan hücum tertipleyenlerin Türk ırkçı politikacısı olduğu, Büyük Millet Meclisinde ispat olunmuştur. Politika icabı diye tefsir etmekten en ufak bir güçlük çekmeyen bu adamlar, sözlerine inanıp daha büyük bir felakete uğradığımız zaman gene Politika İcabıdır diyerek yeni bir fesat prensibi yaratmakta geri kalmayacaklardır. Köy Enstitülerinde, her çeşit okullarımızda, müesseselerimizde, ordumuzda müşterek vatanın ülkülerini Türk çocuklarına, eşit adalet ve şefkat hisleriyle vermeye çalışıyoruz. Onları büyük cumhuriyet potasında kaynatıp meydana Türk vatanseveri çıkarmaya uğraşıyoruz. Vatandaşlarım emin olabilirler ki muvaffakiyetlerimiz esaslıdır ve gelecek zamanda daha göz alıcı olacaktır. Türk milliyetçiliği içinde vatan çocuklarının temiz ülkülü ve vatan fikirli olarak birbirine dayanan sağlam bir millet olması, erişilmez ve yanlış bir hayal değildir. Bunun doğru bir fikir ve erişilir bir hedef olduğunu elle tutulur ve gözle görülür neticeleriyle tamamıyla alıyoruz. Şimdi insaf ediniz. Türk vatandaşı yetiştirmek için bütün iyi şartlan özünde toplamış olan bu feyizli yolu bırakır da, ırkçıların milleti bin bir parçaya ayıracak fesatlı ve nifaklı zehirlerine cemiyeti kaptırır mıyız? Turancılık fikri, yine son zamanların zararlı ve hastalıklı gösterisidir. Bu bakımdan cumhuriyeti iyi anlamak lazımdır. Milli kurtuluş sona erdiği gün, yalnız Sovyetlerle dostluk ve bütün komşularımız eski düşmanlıklarının bütün hatıralarını canlı olarak zihinlerinde tutuyorlardı. Herkesin kafasında, biraz derman bulursak sergüzeşti, saldırıcı bir siyasete kendimizi kaptıracağımız fikri yaşıyordu. Cumhuriyet kuvvetli bir medeniyet yaşayışının şartlarından bir esaslısını, milletler ailesi içinde bir emniyet havasının mevcut olmasında görmüştür. İmparatorluktan son zamanlarda ayrılmış olan komşularıyla da iyi ve samimi komşuluk şartlarının temin edilmiş olmasını, milletin saadeti için lüzumlu saymıştır. Görülüyor ki, milli politikamız memleket dışında sergüzeşt aramak zihniyetinden tamamen uzaktır. Asıl mühim olan da bunun bir zaruret politikası değil, bir anlayış ve bir inanış politikası olmasıdır. Ancak bu inanışa vardıktan sonradır ki, etrafımızda bulunan milletleri daha yakından tanımak imkanlarını bulduk. Nereden zarar gelir ve nereden zarar gelmez, bunu ayırt etmek için zihinlerimizde ayarlı ölçüler hasıl oldu. İçerde milletin hayrı ve saadeti için çalışma ve dışarıya karşı milletin emniyet ve müdafaası için lazım olan tedbirler, salim ölçülerle gözümüzün önünde belirdi. Ve nihayet asırlar ve asırlar süren köklü düşmanlıklar yerine, yirmi sene gibi kısa bir müddette hürmet ve itimat duygularının uyanmasına imkan verdi. Turancılar, Türk milletini bütün komşularıyla onulmaz bir surette derhal düşman yapmak için birebir tılsımı bulmuşlardır. Bu kadar şuursuz ve vicdansız fesatçıların tezvirlerine Türk milletinin mukadderatını kaptırmamak için elbette Cumhuriyetin, bütün tedbirlerini kullanacağız. Fesatçılar, genç çocukları ve saf vatandaşları aldatan fikirlerini millet karşısında açıktan açığa münakaşa edemeyeceğimizi sanmışlardır. Aldanmışlardır ve daha çok aldanacaklardır. Şimdi vatandaşlarımdan iki suale zihinlerinde cevap bulmalarını isteyeceğim: Irkçılar ve Turancılar gizli tertipler ve teşkillere başvurmuşlardır. Niçin? Kandaşları arasında gizli fesat tertipleriyle fikirleri memlekette yürür mü? Hele doğudan, batıdan ülkeler gizli Turan cemiyetiyle zapt olunur mu? Bunlar o şeylerdir ki, ancak devletin kanunları ve esas teşkilatı ayak altına alındıktan sonra başlanabilir. Şu halde yaldızlı fikirler perdesi altında doğrudan doğruya Cumhuriyet in, Büyük Millet Meclisinin mevcudiyeti aleyhinde teşebbüsler karşısındayız. Tertipçiler, on yaşında çocuklarımızdan bize kadar derece derece, perde perde hepimizi aldatmak iddiasındadırlar. Vatandaşlarıma ikinci sualimi soruyorum: Dünya olaylarının bugünkü durumunda Türkiye nin ırkçı ve Turancı olması lazım geldiğini iddia edenler, hangi millete faydalı, kimlerin maksadına yararlıdırlar? Türk milletine yalnız bela ve felaket getirecek olan bu fikirleri yürütmek isteyenlerin Türk milletine hiçbir hizmetleri olamayacağı muhakkaktır. Bu hareketlerden yalnız yabancılar faydalanabilirler. Fesatçılar, yabancılara bilerek mi hizmet ediyorlar? Yabancılar, fesatçıları idare edecek kadar yakından münasebette midirler? Bunları hüküm olarak kestirmek bugün mümkün değildir. Ama yabancıya hizmet kasti ve yabancının ilişiği hiçbir zaman meydana çıkmasa dahi hareketlerin, Türk milletine, Türk vatanına zararlı olması ve bunlardan yalnız yabancıların faydalanmış olması söz götürmez bir hakikattir. Vatandaşlarım! Emin olabilirsiniz ki vatanımızı bu yeni fesatlara karşı da kudretle müdafaa edeceğiz. İsmet İnönü 19 Mayıs Nutku Alman cephesinde hızla ilerleyen Ruslara karşı bir söz rüşveti olarak nitelendirilmiştir. Bu meşhur nutuktan sonra her meslekten ve her sahadan kimseler, yıldırıcı, ezici ceberrutlukla sanki Türkiye nin her yeri sıkıyönetim bölgesiymiş gibi, rastgele emrivakilerle, ceket gömlek İstanbul a sıkıyönetim komutanlığı emrine teslim edilmiştir. Özellikle 47 kişi hakkında rapor hazırlanır. 3 Mayıs dava dosyasının başında yer alan bu kişiler 1 numaralı Sıkıyönetim mahkemesine gönderilir. Aslında bu kişilerin hiçbir zaman kafatası ölçtüğü, kaç göbek soy sop aradığı görülmemiştir. İsmet İnönü nün nutkundan sonra tutuklanan insanların suçlandığı temel fikirleri şunlardır; TBMM tayin suretiyle doldurulmuştur, hür seçim yoktur. Cumhuriyet lafta kalmıştır, idare şekli diktatörlüktür. CHP istismar ve istibdatla memleketi idare etmektedir. Halk sefalet içindedir. Suiistimal, sefahat, israf, rüşvet, soygunculuk gittikçe gelişmektedir. Milliyetçilik ve Türkçülük hareketlerine tamamen muhalif bir yola sapılmıştır. Türkiye de İslam düşmanlığı ilerlemiştir. Türk milletinin istikbali tehlikeye düşmek üzeredir. Görüldüğü gibi aslında bunlar çok partili hayatın hakim olduğu dönemlerde tabii görülen fikirlerdir. Bu fikirlerin oluşması İnönü devrinin dikta rejimi olup olmadığı sorusunu akıllara getirmiş, bu konuyu tartışmaya açmıştır. Bu davada Alparslan Türkeş ise yalnız Türk soyundan gelenler yaşamalıdır biçimindeki sözlerinden dolayı yargılanır. Basın ve Turancılık Davası İsmet İnönü nün 19 Mayıs Nutku ndan sonra basın ve radyo milli şefin ve iktidarının ithamlarına, sözlerine bin bir delil ve gerekçe bulmak gibi bir vazifeden dolayı kendilerini sorumlu hissetmişlerdir. İsmet İnönü nün açıklamalarından sonra Milliyetçilik aleyhine yapılan neşriyat artmış, Orhun dergisine abone olanlar, bu dergide bir tek yazıları çıkmış olanlar, Nihal Atsız a sokakta bir defa selam vermiş olanlar dahi basının da etkisiyle tutuklanmışlardır. Vatan gazetesi ve Ulus gazetesinde yazan F. Rıfkı Atay ın yazılarını esas alarak 3 Mayıs 1944 gösterisini Romanya nın başına Milli tarihlerinin en büyük felaketini getiren Gardistlere benzetmiş ve bu nümayişe katılan gençlerin aslında aldatılmış olduklarını iddia etmiştir. Aynı gazete daha sonraki günlerde Turancılık-Türkçülük fikriyle ilgili görüşlerini beyan etmeye devam etmiş, kamuoyu oluşturmaya çalışmıştır. Gazete yine F. Rıfkı Atay ın yazısını esas alarak; Türkiye yi içinden dağıtıp tahrik etmek için gökten bir bela ısmarlansa ırkçılıktan beteri Türkiye ye inemez. İkinci bir bela ısmarlansa İslam ittihatçılığı ham hayalinin yerine Turancılık ütopyasını geçirmekten alası bulunamaz tarzındaki ifadelere yer vermiştir. Vakit gazetesinin başyazarı Asım Us da Türkçülük fikrini ırkçılık olarak ele almış, bu fikrin nifak için üretildiğini ve hatta yabancıların bu fikri ileri sürdüğünü iddia etmiştir. Yine aynı başyazar dönemin Türkçülük fikirlerinin Atatürk ile bağdaşmadığını, Turancılık fikrinin ise siyasi istiklallerini kaybetmiş olan Türkler için manevi bir teselli olabileceğini yazmıştır. Asım Us, 1944 Davası nın gençliği uyandıracağını iddia etmiş, milli şefin nutkuna da aynen katıldığını belirtmiştir. Cumhuriyet gazetesi, Turancılık ile ilgili fikirlerini Nadir Nadi nin kaleminden, milli şefin nutkundan sonra ifade etmiş ve milli şefin nutkunu Türk vicdanının gür sesi şeklinde yorumlamıştır. Ulus Gazetesi ise hükümet yanlısı bir politika takip etmekteydi. Diğer gazeteler Ulus gazetesinin güçlü kalemi F. Rıfkı Atay ın yazılarından devamlı alıntı yapmıştır. F. Rıfkı Atay ırkçılığı iç harp, Turancılığı dış harp kabul etmiş ve ırkçılığın ve Turancılığın herhangi bir halka ile dışarıya bağlanan tarafını cinayet olarak yorumlamıştır. Ulus gazetesi Türkçülük fikrine duyduğu tepkiyi Hasan Ali Yücel in ağzından şu şekilde ifade eder : Bunlar, mekteplere kötü bir suyun delik bulup sızması nevinden sızmışlardır Bunlar okul içine sokulmadığı gibi, memleket içine de sokmamak zorunda olduğumuz mahzurlu fikirlerdir. Tanin gazetesi ırkçılık, Türkçülük, milliyetçilik fikirlerini aynı potada değerlendirerek bu tür fikirleri savunanların aslında gerçek amaçlarının bu olmadığını zira din ile ırkçılık fikirlerinin asla yan yana gelmeyeceğini başyazarı H. Cahit Yalçın ın kalemiyle ifade eder. Yine Tanin de H. Cahit Yalçın, Türkçülük fikrinin sadece çalışmakla geçerliliğinin olacağını ifade etmiş, bir başka yazısında bu fikrin Yurtta sulh, cihanda sulh prensibi ile uyuşmadığını iddia etmiştir. Hatta hedef gösterircesine Türk gençliğini istismar edenler olarak Nihal Atsız, R Oğuz Türkkan, Z. Velidi Togan, Hasan Cansever in isimlerini açıklamıştır. H Cahid Yalçın, daha sonraki yazılarında üslubunu sertleştirerek Turancılık davasında Nazilerin rolünün olduğunu ortaya atarak, Turancılığı halis bir Nazi öksesi olarak yorumlama gafletinde dahi bulunmuştur. Davanın Gelişimi 3 Mayıs tarihli gösterilerin ve 19 Mayıs Nutku nun ardından toplanan milliyetçilerin davası, İstanbul 1 numaralı Örfi İdare mahkemesinde görüşülmeye başlanmıştır. Davada toplam 23 sanık yargılanmıştır. İstanbul Tophane Askeri Hapishane sinde bulunan asker sanıklar; Dr. Yüzbaşı Hasan Ferit Cansever Dr. Üsteğmen Fethi Tevetoğlu Piyade Üsteğmen Alparslan Türkeş Piyade Teğmen Nurullah Barıman Topçu Asteğmen Zeki Özgür Ulaştırma Asteğmen Fazıl Hisarcıklı Aynı cezaevinde bulunan sivil sanıklar ; Nihal Atsız Edebiyat Öğretmeni Hüseyin Namık Orkun Tarih Öğretmeni Nejdet Sancar Edebiyat Öğretmeni Saim Bayrak Temyiz Mahkemesi Evrak Memuru İsmet Rasin Tümtürk İstanbul Belediyesi Murakıbı Cihat Savaşfer Y. Mühendis Mektebi Öğrencisi Muzaffer Eriş Fehiman Altan Yusuf Kadıgil Lise Öğrencisi Cebbar Şenel Adana Adliyesi nde Hakim Adayı Sansaryan Han da bulunan Emniyet Müdürlüğü hücrelerinde bulunan sivil sanıklar; Zeki Velidi Togan Türk Tarihi Profesörü Orhan Şaik Gökyay Ankara Konservatuarı Direktörü Hikmet Tanyu İçişleri Bakanlığında Memur Reha Oğuz Türkkan İ. Ü. Doktora Öğrencisi Hamza Sadi Özbek Aydın Maliye Tahsilat Şefi Cemal Oğuz Öcal Gazi Eğitim Enstitüsü Öğrencisi Said Bilgiç Ankara Adliyesi nde Hakim Adayı Aynı davadan sanık olarak Mehmet Külahlıoğlu ve Osman Yüksel Serdengeçti de bir süre tutuklu kalmışlardır. 1944 Olayı sanıklarından Alparslan Türkeş, İsmet Paşa nın 19 Mayıs Nutku ndan birkaç gün sonra görev yeri olan Erdek te gözaltına alınmıştı. Gözaltına alma sırasında bölük odası ve evi aranmış, daha sonra İstanbul Merkez Komutanlığına götürülerek 13 Haziran 1944 günü Askeri Tutuk ve Cezaevi nin hücresine kapatılmıştır. Burada beş ay tutuklu kalan Türkeş, rahatsızlığı sebebiyle Haydarpaşa Askeri Hastanesi ne nakledildi ve bir ay süreyle tedavi gördü. Daha sonra sıkıyönetim komutanlığının baskısıyla hastaneden alınarak tekrar Tophane deki hücresine konuldu. Hücreye döndükten birkaç gün sonra Emniyet Müdürlüğü olarak kullanılan Sansaryan Han a götürülerek sorgulanmaya başlandı. Yakın tarihimize Tabutluklar adı ile geçen, tavanlarında beş yüzer mumluk ampullerin yandığı işkence odalarına kapatıldı. Dönemin Emniyet Müdürü Ahmet Demir ve Savcı Kazım Alöç tarafından Nihal Atsız a yazmış olduğu mektuplar yüzünden sorguya çekildi. Hükümeti devirmek amacıyla ihtilal hazırlığı yapmakla suçlandı. Suçlamaları kabul etmeyen Türkeş in sorgulama sırasındaki ifadeleri ibret vericidir. Türkeş anılarında konuyu şöyle izah etmektedir; Biz, milliyetçiyiz. Biz bütün Türklerin, dünyada yaşayan Türklerin mutlu olmasını istiyoruz, esaretten kurtulmasını istiyoruz. Yani bu fikir, eğer Turancılıksa; bu fikri taşıyoruz. Biz komünizme karşıyız. Komünizm ideolojisi, beğenmediğimiz bir siyasi ve iktisadi görüştür. Biz milliyetçi yazılar yazmayı, memlekete hizmet kabul ettik. Onun için, Orkun dergisine yazı gönderdim. Nihal Atsız Bey le zaman zaman memleket meseleleri üzerine mektuplaştık. Alpaslan Türkeş, anılarında kendisine yapılan işkenceler hususunda ise şunları söylemektedir; Acımasızca parmaklarımdan birini yakalayıp, tırnağımı çektiler. Aslında, ben o görevlilere acıyordum. Yönetim, bizi faşistlikle suçluyor ama tüm faşizan yöntemleri kendileri kullanıyordu. İçimden bu da geçer yahu, diyordum. Memurların gözü bir şey görmüyordu . Turancılık davası, 7 Eylül 1944 günü başladı. Duruşma açıldığında, sıkıyönetim komutanlığının son tahkikat kararı, Savcı Kazım Alöç tarafından okundu. Kararın başlangıcında yer alan vatana ihanetleri sabit olanlar ibaresi sanıkları daha yargılamadan suçlu ilan ediyordu. Esasında bu üslup, İsmet Paşa nın 19 Mayıs Nutku nun bir taklidinden başka bir şey değildi. Muhakeme sırasında Türkçüler kendilerine yapılan işkencelerden bahsetmişler, rasizm i raşitizm olarak telaffuz eden savcı sanıkların ifadelerini mahkeme zabıtlarına geçirtmemiş, itirazları yapanlar ya azarlanmış ya da dışarı atılmıştır. Türk ülkesinde, Türk mahkemelerinde, suçları Türkçülük olanları cezalandırabilmek için çok değişik oyunlar oynanmıştır. İşkence iddialarıyla ilgili olarak Savcı Kazım Alöç ün şu ifadeleri işkencelerin yapıldığını doğrular mahiyettedir : Biz bunları huzurunuza vatan hainleri, caniler ve katiller olarak getirdik. Bunları Pera Palas Oteli nde yatıracak değildik. Onlar müstahak oldukları muameleyi görmüşlerdir. Elbette onlara her nevi zulüm yapılmış ve yapılacaktır . Muhakeme sırasında Alparslan Türkeş ile Mahkeme başkanı arasında cereyan Türk Birliği konusundaki tartışma sırasında Türkeş in geleceğe matuf şu ifade ve tespitleri oldukça dikkat çekicidir; .. mesela, 1917 de olduğu gibi 1965 te veya 1990 da da Rusya da bir ihtilal zuhur edebilir. O zamana kadar Türkiye harp endüstrisi bakımından da, ilim ve irfan bakımından da ilerlemiş bulunur ve Türkiye nin de yardımı ile bu birliğe doğru yürünebilir 1 Nolu Sıkıyönetim Mahkemesinde, 7 Eylül 1944 ile 29 Mart 1945 tarihleri arasında 65 oturum devam eden yargılama sonunda milliyetçiler muhtelif hapis ve sürgün cezalarına mahkum olmuşlardır. Davada on üç sanık beraat etti. On sanık ise on yıla kadar çeşitli hapis cezaları aldılar. 148. maddeye muhalefet ile yargılanan Alparslan Türkeş ise 9 ay 10 gün hapse mahkum olmuştur. Verilen bu karar temyiz edilmiş ve askeri temyiz mahkemesi bu mahkumiyet kararlarını esastan ve usulden bozarak 23 milliyetçinin telgraf ile 26 Ekim 1945 tarihinde tahliye edilmelerini sağlamıştır. Bilahare davaya 2 nolu Sıkıyönetim Mahkemesi nde devam edilmiş ve neticede milliyetçilerin hepsi 31 Mart 1947 tarihinde beraat etmişlerdir. Okunması dört saat süren beraat kararında kanuni, fiili ve vicdani unsurların geniş bir şekilde tahlile tabi tutulduğu görülmektedir. Kararda, o günlerde komünizm faaliyetlerinin artmaya başlaması, Sabahattin Ali nin Nihal Atsız aleyhine dava açması gibi sebeplerle heyecanlanan gençliğin komünistlere karşı duyulan kin ve nefreti izhar etmek istediği anlatılıyor Bu nümayiş, milli bir ideolojinin milli olmayan bir ideolojiye karşı ifadesinden ibarettir deniliyordu. Ancak bu kararı veren Ali Fuat Erden, Tümgeneral Kemal Alkan ve Tümgeneral İsmail Berkok hemen tayin edilmişlerdir. 1944 yılı olayları ile ilgili olarak neticede şunlar söylenebilir; Türkiye de, Kemalist milliyetçilik anlayışından farklı bir milliyetçilik anlayışının yeniden baş göstermeye başlaması 30 lu yıllara tesadüf eder. Bu yeni milliyetçilik anlayışı Türk ırkının tarihi sembollerine ve kan birliğine önem vermektedir. Bu tarz bir anlayış, faaliyetlerinin ve yayınlarının kısıtlı olmasına karşın daha açık ve şiddetli olarak 1939 da gündeme getirilmiştir. Atatürk ün vefatından sonra kuvvetlenen ve yön değiştiren tek parti , tek şef , tek millet gibi kavramlar yeni bir anlayışa izin verecek türde değildi. Dönemin başbakanı Şükrü Saraçoğlu nun konuşmasıyla başlayan olaylar zinciri, Nihal Atsız ın mektuplarıyla devam etmiş, 3 Mayıs 1944 tarihli milliyetçilerin gösterisi ile sona ermiştir. İsmet İnönü nün 19 Mayıs Nutku ile yeni çehreye bürünen ve çok farklı, maksatlı bir bakış açısıyla Turancılık Davası na dönüşen hadiseler Cumhuriyet dönemi Türk siyasi tarihinde önemli bir nirengi noktası olmuştur. İsmet İnönü için olayların ilk ve önemli ismi durumunda olan Atsız, davanın Türkçülüğü yıkmayıp güçlendirdiğini, ancak İsmet İnönü nün yıkıldığını söylemektedir. 3 Mayıs N. Atsız a göre Türkçülüğün gafletten ayrılışı can düşmanlarını tanıdığı dost sandığı hainleri ayırdığı gündür. Nejdet Sarcar a göre en hain düşman komünizme dikilme günüdür. Bütün bu tepkiler ve yorumlar içinde ele aldığımız 1944 Türkçülük Davası aslında devlet politikası içinde incelenmelidir. Devletler, politikaları gereği zaman zaman milliyetçi akımları el altında tutmuş, desteklemiş ve hatta kullanmıştır. 1944 yılında bu tür bir davanın başlaması Rusya nın baskıları ile yakından alakalıdır. Rusya karşısında tutunabilmek için aradığı desteği bulamayan Türk hükümeti, Alman karşıtı olduğunu göstermek için fırsat kollamıştır. Aranan bu fırsat Nihal Atsız ın mektupları ile yakalanmıştır. 19 Mayıs Nutku ile olayların büyümesine sebep olan İsmet İnönü nün asıl amacı bütün dünyanın dikkatini Türkçülerin ve Turancıların nasıl ezildiklerine çekmek ve dış politikadaki çelişkili uygulamalarından dolayı ortaya çıkan hatalarını örtbas etme gayretinden ibarettir. İnönü nün 1944 olayı karşısındaki tavrı ve sertliği ile Rusya ya şirin görünebilme çabası içerisindeyken Rus yetkililerinin Türkçülerin ve Turancıların yargılanmalarını maskaraca bir oyun olarak görmeleri dönemin siyasi iktidarı adına büyük bir gaftır. Bu olay milliyetçilerin mağdur olmasıyla sonuçlanmış ancak bu mağduriyet milliyetçilere darbe olmamış, bilakis güçlendirmiş ve Türk milliyetçilerine Kurtuluş Günü adıyla bilinen, manası, prensipleri ve amacı belirli bir ülkü haline gelen kutlu bir gün kazandırmıştır. 3 Mayıs ın ilk yıl dönümü 1945 senesinde o sıralarda Tophane deki Askeri Cezaevinde tutuklu bulunan bir avuç Türkçü tarafından örtüsüz bir masa etrafında yapılan bir toplantı ile anılmış, daha sonraki yıllarda ise çeşitli törenlerle kutlanmıştır. 3 Mayıs ın mağdurlarından Alparslan Türkeş te bu tarihin Türkçüler Günü adıyla kutlanmasını bizzat sağlamış ve bu geleneği hayatı boyunca devam ettirmiştir. TTK! -