Bazen öyle hissediyorum ki ; hayat şehirler arasında durakları olan, kimi zaman hızlı kimi zaman yavaş tıkır tıkır çuf çuf seslerinin birbirine karıştığı ritmik ama manasız, kendine has melodileri olan bir müzikal dram gibi. Hiç durmadan giden, gittikçe lokomotifi, vagonları, makinisti yıpratan aşındıran, kendini rayların kontrolüne bırakmış bir tren sanki. Kimileri treni kaçırıyor, kimileri erken geliyor. Ha ara sıra zamanında yetişenleri unutmamak lazım. Bunların hangisi şanslı derseniz işte bunu bilebilmek çok kolay değil. Zira hayata nasıl bakarsa insan, hayta onu öyle görüyor. Bu manasız bitirilmeyi bile başaramayacak gibi duran satırları bitirip bitiremeyeceğimden çok emin değilim. Şimdi burada kesip atmak var, kelimelerin dansına kendini bırakmak var, ya da her şeyi kontrol etmeye çalışan akla danışıp manalı cümleler kurmaya çalışmak var. Bir yazıda bile bu kadar seçenek olması ne kadar tuhaf aslında. Bizler çoğu zaman kendimizi kaderin elinde oynayıp durduğu bir oyuncak gibi hissederiz. Dallarından kopmuş rüzgara göre kimi zaman düşen kimi zaman yükselen bir yaprak misali "ne yapalım kader işte" deriz. Kimi zamanda farklı bir yol seçeriz kendimizi mutsuz etmek için. Hayatı yaşamak yerine kontrol etmeye çalışırız ve her nasılsa bu illüzyona kendimiz de inanırız. Yani hayat ya bizim tasarladığımız gibi olacaktır. Ya da tasarlanmış bir senaryoyu oynamamız gerekmektedir. Ölen bir yakının ardından ağlamayan insanları duygusuzlulukla suçlayabilecek kadar acının içine girmek ve girdirmek isteriz insaları. Aslında söylemeye çalıştığımız seçeneklerimizin olduğunu kabul etmeyişimiz olsa gerek. Bütün bunlar yaşanırken tren yoluna devam eder halbuki. Ve biz geriye dönüp baktığımızda bir vahlar tühler enkazı şeklinde bulur kendimizi yani keşke mezarında. Bu aşamaya gelinceye kadar vazgeçemediğimiz kontrol etme mekanizması sadece kendi hayatımızı karartmak için kullanışımız yetmez bir de başkalarının hayatını kontrol etmeye çalışırız. Hatırlarım da eskiden ablama bir konu hakkında fikrini sorduğum zaman kendince nasihatler verir ben dediği gibi davranmadığımda "madem yapmayacaktın, niye soruyorsun, Bir daha bana bir şey sorma" şeklinde tepki verirdi. Hatta tepkisini daha ileriye götürüp tavır koyduğu zamanlar bile olmuştur. Bu zamana kadar insanların bu çabalarını anlamaya çalışarak geçirdiğim manasız hayatımın hep geç kalanları temsil etmiş olduğunu büyük bir esef içerisinde izlemekteyim. Korkularımdan sebep hayatımı nasıl bir mengenenin içine soktuğumu takip edebilecek kadar duygularımdan sıyrılmayı başarabilmiş olmaktan aldığım haz, yaşadığım ısmarlama hayatın acısını dindirebilir belki bir parça. Son zamanlarda keşkeli cümleleri çok kurmaya başladığımı fark ediyorum. Yaşadıklarından pişmanlık duyma keşke deme vs. vs. sözlerine inat şimdi diyorum ki keşke korkularımla yüzleşebilseydim. Keşke kendime ve yapabilirliklerime biraz daha güvenebilseydim. Yeni yeni fark etmeye başladığım ve aşmaya çalıştığım değersiz bulunma ve ret edilme korkularını gün ışığına çıkarmaya başladığımdan beri bu seferde binmem gereken trene yetişememe korkusu sarmış durumda her yanımı. Eskiden ha bir öncesi ha bir sonraki fark etmiyordu. Zaten hangisine bineceğime bile ben karar vermiyordum. Ama şimdi durum biraz farklı. Binmek istediğimi yakalamak istiyorum. Şu satırların içinde alt tabanında korku olmayan ne var acaba. Meğer ne kadar çok şeyden kokuyor muşum. Göğsümü gererek söyleyebileceğim tek şey incitilmekten korkmuyor oluşum. Onun dışında kendimi hiçbir şeyi tanımayan ve anlamayan bu sebepten her değişiklikten her sesten ürken bir kedi gibi hissediyorum. Ben i etrafında cesur ve cüretkar tavırlarıyla tanınan biriyim. Sorunlarla yüzleşmek konusundaki istekliliğim korkular gündeme gelince nereye kayboluyor.

Hayata dair bir yazı olmuş aynı zamanda,, fakat bu tarz yazıları okurken senaryonun hep farklı olmasını bekliyorum,, genellikle yanılıyorum... İnsanların yaşantıları, duyguları vs vs aynı oldu yaşadığımız dünyada,, birazda sanal ortamın verdiği bir karamsarlık var sanırım insanlar üzerinde... saygılar