bırak takılsın iyi böyle seçme özgürlüğü var

Bana Senİ Yazdiran Yarim KalmiŞliĞindir... Bu gece yokluğunun dökümünü yapıyorum. Aylar önce sensizliğe yazdığım şiiri okudum, bir de dün gece yazdığımı... Hiç fark yok... Neden azalmıyorsun bende? Neden gidişin dün gibi? Neden sana yazdığım her yazı, hep aynı yerde tıkanıyor? Ben bugüne kadar kimseyi yokluğunda bu kadar önemsemedim... Kimseyi yokluğunda bu kadar özlemedim... ve şuna emin ol; hiç kimse, yokken bu kadar sevilmedi... Benim karşıma "aşk" diye bu sonucu çıkaran, yarım kalmışlıktan başka bir şey değil, bunun farkındayım... Ama iyi ama kötü, bitmeli her hikaye! Sen bitmedin... Bitmeyensin... Ayrılığın adını koyamadık sevgilim. İşte bu yüzden kopamadık birbirimizden bir türlü... Ben yarım kalan ve adı konmayan hiç bir şeyi unutmam... unutamam... İçimde sızısı kalır. Ya her şey yaşanacağı yere kadar yaşanıp sona ermeli ya da ayrılık söz konusu olduğunda bir daha kimsenin çıtı çıkmamalı! Biz bunu başaramadık, ayrılamadık! Sen yaşanıp da bitseydin eğer hatırıma gelmezdin. Seni bu kadar yazılası yapan, yarım kalmışlığındır... O gecenin sabahında, ayrılığın aklına nerden geldiğini biliyorum... Anlamıştın benim soyut a tutkun olduğumu... O yüzden gittin kim bilir... Sevilmek için, güzel hatırlanmak için, kayıplara karışmayı tercih ettin... Haklıydın belki de... Olağan hiçbir şeyi sevemedim ben hayatım boyunca... Herkesin, her an yaşadığı hiçbir şeyi benimsemedim... Ben yaşadığım hiçbir aşkı hayatın akışına bırakmadım. Bunu yapanlar her zaman kaybeder... Zaman denilen kavram düşmanıdır aşkın... Eğer ortada aşk denen bir şey varsa, ne yapıp edip zamanı durdurmalı. Biz bunu başaramadık... Oysa bu o kadar zor bir şey değildi sevgili... Farklı bir dokunuş, ağızdan çıkan ve bugüne kadar kullanılmamış bir söz yeterdi zamanı durdurmaya... Ben, aşktan söz açıldığında zamanı durduramayan kimseyi sevemedim... Ondandır belki de varlığında sevemediğim insanları, yokluğunda düşlemek... Belki de ondandır, yanındayken yüreğinin gurbetine düştüğüm bir sevgiliyi, sılasında özlemek... Yokluğun hiç de adil değil... beni yok ediyor, seni var ediyor sevdiğim... Evet, seviyorum seni varlığına rağmen! Üç mevsim değişti bu şehirde ama ben varlığınla-yokluğunun tezadını çözemedim... Seni yaşamak istemiyorum! ... Öyle bir sen yarattım ki sen yokken, yaşanıldığı an yitirir anlamını... Sen yokken yarattığım sen, yasakladı sana dokunmamı... Sana düşman bir sen var içimde... Seni senle savaştırıyorum, olan bana oluyor... Tam olarak hatırlamıyorum ama uzun zaman önce bir yerden duymuştum bu sözü, "HANİ RUHLARIMIZ ÖPÜŞÜR YA? BAŞKASINDAYKEN AĞZIMIZ..." şu an varlığınla yokluğunun tezadını bu şekilde tanımlıyorum, seni senle savaştırırken mağlup olan yüreğime... Birkaç ay geçtikten sonra, daha anlaşılır bir tanım bulabilirim elbet ama şimdi gerçek olan bu; RUHLARIMIZ ÖPÜŞÜYOR SEVGİLİM... Gidişin beni yaralamadı, aksine daha bir sevilir hale geldin... Varlığındaki seni, yokluğundaki sen kadar sevemezdim... "Keşke sen yanımda olsaydın, keşke bir şeyler yapıp da seninle zamanı durdursaydık" diye hayıflanmıyorum artık... Her ne kadar adı konmasa da bir kopuşun, her ne kadar vazgeçmeyi beceremesek de, ayrılık ihtiyaçtandı bu hikayede... Yazık! Son sözü zaman söyleyecek... Yazık! bu sefer hayatın acımasız akışına bıraktık aşkı... Ben senden kalan ayrılığa bile yas tutamıyorum adam gibi! Bunu engelleyen senin varlığın... Ben bunca zaman yokluğundaki senle hayatı paylaşsaydım ve böyle bir senle ayrılığı yaşasaydım, hiçbir şiir kolay kolay hayata döndüremezdi beni... İşte bu kadar güzeldir senin yokluğun... işte bu kadar ayrılığına üzülmemi engelliyor varlığın... -

artıs coştu mıllet durduurana AŞIK OLSUN

harikasın sen ya insan bu kadar aşık olur helal o kıza

Artist veysel sevgili buldun mu bu arada en son ayrıldın bilioodum

aga dalga geçme yaa walla aşık olmuşum hee harbi bunu kaldıramayızmı

... benİ Yaktin... sende Yan!!! Zaten adına aşk denilmeyecek kadar saçmasapan bir paylaşımdı yaşattıkların. Geçmişi belirsiz ve geleceği olmayan bir ilişkiye soyunmak ve böyle bir ilişkide mutluluğu aramak sevgimin en büyük yanılgısıydı. Kendi hayatımı unutup senin bu hayattan istediklerini getirip bir bir önüne sererken soğuk ve şımarık birkaç yalancı öpücükten başka ne vardı verdiğin söylesene. Daha o zamanlar seni öylece bırakıp gitmek yapılacak en doğru şeydi belkide. Sevgimin büyüklüğünü görebilmen ve beni sevebilmen içindi aslında sana doğru sürüklenişim. Düşünüyorumda insan belkilerle ne kadar yaşayabilir ve ne kadar aşabilir kendini bu hayatta. Sen hayatında bu kadar sevilmedin ve ben hayatımda bu kadar sevmedim hiç kimseyi. Biliyormusun bazen bu kadar sevildiğin için kısmanıyordum seni. Hayatında önemsiyormuş gibi göründüğün fakat aslında önemsemediğin, seni canı gibi hatta canından çok seven birinin olması ne büyük bir heyecan verici mutluluktu senin için. Ben senden ufacık bir sevgi ufacık bir ilgi beklerken bir gün ansızın beni sevgimle ve sevgisizliğinle vurup bu hayatın ortasında öylece bırakıp giderken çektiğim acı sana ne büyük bir mutluluk tattırmıştı kimbilir. Hayatında ilk defa seni böyle büyük bir aşkla seven birini tıpkı bir savaşta güçlü tarafın güçsüz tarafı ezip geçmesi gibi seninde beni ezip geçmen ne şerefli bir zafer sayılıyordu. Kendinle ne kadar övünsen az. Sana kendimi yoketmek pahasınada olsa ömrün boyunca unutamayacağın beni ve gururla hatırlayacağın bir sürü anı bıraktım işte. Kazananı sen kaybedeni ben olan bir oyunun film şeridini bıraktım. Bir gün kendi silahınla sevgisizce vurulup bir başına bırakıldığında kendini avutman için sana bu zaferi bıraktım. Kimsenin olmadığı bir köşeye gömülüp ağladığında gözyaşını silecek bir aşk başını eğdirmeyecek bir sevgi bıraktım. Ta Kendİn Gİbİ Olmak Ta kendin gibi olabilmek özgürlüktür. Ta kendin gibi olamadığın ilişkiler, tutukluluk hallerindir. Olduğun gibi olduğun; kusurlarınla, kendine özgü davranışlarınla kucaklanmadığın ortamlar, adı her ne olursa olsun, kağıt üzerinde ne kadar doğru gözükürse gözüksün senin değildir ya da sen oraya ait değilsindir. Kapının dışında korkunç bir susuzluk hüküm sürerken; kuyumcu dükkanında, ayak altında bir su damlası , bakır çorba tasının yanındaki altın çatalsındır. Belki de, jilet gibi giyinip, bütün gün rol yaptığın bol maaşlı muhteşem bir işin başında, kafadan hatalı olduğun sekiz sekizlik muhterem bir eşin yanında değil de; karşılığında küçücük de olsa bir öpücük aldığın bir uğraşıda, iyi kötü, ta kendin gibi olduğun için sevildiğin bir itilmişin yanında, çok daha mutlu olacaksındır. Tanınmaz hale gelmiş hücreler görülür; ölmüş sevgiler mikroskop altına yatırıldığında, patolojilerine bakıldığında. Yalan söyler James Bond filmleri. Sadece bir kere yaşanır. ... hayat sunduğun bir armağandır, başka bir insana demez Behramoğlu, yaşadıklarından öğrendiklerinin son mısralarında. En fazla hayatını kaybedersin ta kendin gibi olduğunda. Ama zaten hayat kafadan kaybedilmemiş midir, sen bir başkası olduğunda, olup kurtulduğunu sandığında? Yirmi bir sene olabilir toplam yaşamın; kırk iki de, seksen dört de. Ama ne önemi vardır bir ondalık rakamın, evrenin sonsuz yaşında, virgülün sağında, sonsuz küsurun yanında, e+ nın sonunda? Çöldeki bir kutup ayısı da olsan, bir deve gibi davranmamalı; ayılığınla iftihar etmeli, 45 derece santigratta bile kış uykusuna yatabilmelisin. İlk gün göstermelisin kelini. Kabak gibi ortada olmalı zaafların. Sevdiğini cart diye söyleyebilmeli, nefretini de belli etmelisin. Sakladıkların, oynadıkların, mış gibi yaptıkların; yatsı vakti yağan yağmurun altındaki mum, fırtınadaki takke, pamuk ipliğine bağlı tekne, Bağdat tan dönmüş hesap, elmasın altındaki foyadır. Az sonra rüzgarın dineceğini, yere çakılacağını bilse bile; nasıl mutluluk duyar bir uçurtma, ipi koptuğunda; ya da neler hisseder bir tren, tarlalara dalarken, raydan çıktığında?Kulağına fısıldanmış bir seni seviyorum anlamlıdır; sen senken ve sen seni bilirken. Aksi halde onu seviyorum dur tercümesi, fısıltı ensende patlarken. En güzel yollar, çıkışı olmayan konforlu otoyollar değil, dikenlerin arasında kendi oluşturduğun patikalardır. Parmak izi gibi, her olay, herkes farklıdır. Hiç kimse birisi gibi olmak zorunda değildir. Şablonlara uymasa da beyninle, bütün dünya karşı çıksa da doğru bildiğin eylemlerinle, eğri büğrü de olsa bedeninle, ta kendinle iftihar etmelisin. Böyle olduğun için sevilmeli, öyle olduğu için sevmelisin. Ta kendin gibi olmalı, ta kendin gibi ölmelisin.

aga barıştık

allahtan barısmıssın he yoksa forumu ısyanalar bulardın

ya arkadaşlar naptım ben yaa anket yaptım yanlışlıkla kupa die nasıl kaldırcam onu

... bİr AŞk Boyuydun Sen!... Sen sevdamızdan gideli bilmem kaç yıl oldu önemi yok koca bir ömür geçti sanki akan zamanın içinden İçimde kırıklar, kalbimde heyelanlar, yüzümde çizgiler, gözlerimde hüzünler, nefesimde soluklar, yaşamımda meçhul izler bırakan ömrümün uzunluğundan çalınmış yıllar... Giderken neye kurmuştun ayrılığın saatini ki ibrelerini birleştirip aylar haziranı vurduğunda buluşturdun zamanın aynasında gözlerimizi.. Tıpkı gözler gibi yerinde kalır mıydı aşktan kalan izdüşümleri... Zaman aynı, bedenler aynı, sözler aynı, ilk karşılaşma anındaki gözlerdeki heyecan aynı, kalbin atışları sendekini duyacak kadar aynı.. Peki ya aşk o da aynı kalır mıydı onca zamana rağmen örselenmeden, simyasını değiştirmeden öylece durur muydu sandukçasının içinde.. Ne kadar dayanıklıydı aşk gidip gelmelere, doğrulup bükülmelere, ölüp dirilmeye, aldanıp aldatmalara, doğup batmalara, yalvarıp affedişlere, formatlanıp yeniden başlamalara... Sen hep gittin ben hep kaldım, Sen hep yittin ben hep bittim, Sen hep açıldın ben hep boğuldum, Sen hep kayboldun ben hep savruldum, Sen hep uzaklaştın ben hep dağıldım, Sen hep kırdın ben hep topladım, Sen hep yıktın ben hep yaptım, Sen hep söyledin ben hep dinledim, Sen hep kanattın ben hep kapattım, Sen hep aldattın ben hep aldandım, Sen hep bavulunu topladın ben hep dolabını boş bıraktım kalbimde, Sen hep yola koyuldun ben hep uğurladım, Sen hep gidicem dedin ben hep gelicen dedim, Sen hep perdeleri kapattın ben hep vizyona açtım, Sen hep kapalı gişeydin ben hep biletsiz kaldım, Sen hep yok dedin ben hep var dedim, Sen hep Ayrılık çaldın ben hep Aşk söyledim... Sen hep geldin ben hep bekledim, Sen hep affettirdin ben hep kabullendim... Unutulmadığını görmek, hala yaşatıldığını bilmek, büyükçe sevildiğini duymak için mi geldin? Gelmene gerek yoktu senden başka herşey biliyor aşkını nasıl yaşattığımı; Gözlerim bir çift göze bakacak oldu bakışların gözlerime berzah oldu, Ellerim yabancı bir eli tutacak oldu sıcaklığın damarlarıma kan oldu, Bedenim bir başka tene değecek oldu hayalin vücudum oldu, Kalbim tanıdık bir yüze akacak oldu aşkın yüreğime çağlayan oldu, Dolabına suretsiz giysiler asacak oldum kokun boğazımı yakacak oldu, Ruhumu özgürlüğüne salacak oldum hatıralar kilitleyip yerine koydu, Adını gönlümden silecek oldum onurum engel oldu, Sevdanı eskiciye satacak oldum yenisine razı olamadım, Seni kalbimden sökecek oldum kalbim atışlarını durduracak oldu, Seni sensizliğe bırakacak oldum Seni yakama yapışacak kadar büyümüş buldum, Zamanı ters yüz edip varlığını öldürecek oldum Yokluğun inatla hayat buldu... Geldin.. Ama sen kalmaya gelmedin. Gitmeye ayarlı senin bakracın. Su yüzüne çıkamayacak kadar derin kancaların, ışığı göremeyecek kadar dipsiz kuyuların, aydınlığı yansıtamayacak kadar karanlık aynaların, özünü bulamayacak kadar dar kalıpların, içine sığamayacak kadar taşkın duyguların, bastıramayacak kadar ağır acıların, kapatamayacak kadar büyük yaraların, dizginlenemeyecek kadar delice hoyratlığın, meydan okuyamayacak kadar sessiz cesurluğun, haykıramayacak kadar dilsiz gönlün, arkasında duramayacak kadar gönülsüz sevdan, sadık kalamayacak kadar basit karakterin, aldatacak kadar düşük değerlerin, yakarken acıtacak kadar kor alevlerin... Büyük aşkları küçük insanlar taşıyamaz Bir aşkı taşıyamayacak kadar hafif senin bedenin, Bir sevdayı bir kalbe sığdıramayacak kadar dar çizgilerin, Göçmenlik var ruhunda senin Aşka göre biçilmemiş kaftanın Benim Sevdamı Bir Ömre Bedel Yaşatacak Yüreğin YOK Senin!... Bir Aşk Boyuydun Sen! Boyun Kadar Bittin!...

Sevgilim... Sen gideli kaç saat oldu?Kaç gün geçti, kaç hafta...?SayMadım... Bana yüzyıllar geçmiş gibi geliyor. Son anda sen giderken gözlerinin buğusunu bıraktın... Şimdi sis içinde bütün dünya, çiçekler gözyaşlarımı içti, sen onları kırağı sanırsın, çiy sanırsın... Oysa hepsi benim gözyaşlarımla ıslak... Sevgilim özlüyorum seni... Bir balta indirildi, içimden bir ağaç köküyle devrildi. Gözlerimden akan yaştan belli değil mi, içim kanıyor. Özlem bir bulut gibi sarıyor beni, kuşatıyor. Seni sevmek bir sonsuzluk gibi büyüyor içimde. Haftanın her gününe, geçen her saatte senin adını verdim. Senin adınla başlıyor mevsimler, yıllar sen varsan içinde, geçerli... Özlem bir yağmur gibi yağıyor üstüme. Damlalar yüreğime vuruyor. Gecenin karanlığında bir başınayım. Uykularım bölük pörçük. Bütün rüyalarımda sen... Gözlerim kapanır kapanmaz gözlerin yaklaşıyor. Sonra bir rüzgar alıp seni, benden uzaklara götürüyor. Geceler boyu sabahlayıp uğruna, boşluğa düştüğüm sevdiğim, birtanem, gözbebeğim... Yüreğimden mühürlendim sana... Şiirler havalanıyor kuşlar gibi, şarkılar ağlıyor yokluğuna... Sevgilim hayatı sende buldum ben, tükenirsem sen tükatirsin beni... Yoksun, gittin, tek başına koydun... Bu nasıl bir özlemdir, kendi gövdem ateşten bir gömlek... Yanıyorum... Yettiş artık, yetiş ne olur dayanamıyorum. ... KIYAMADIM... Öldürecektim seni bende ;kendimde o gücü bulabilseydim eğer... Sindiremeyecektim senden kalanları benden uzak mezarlara koymaya!! Diyar diyar dolaşıp yine içime gömecektim seni en sonunda... Ben demiştim diyenlere, üzüntümü belli etmemek için kuşandığım, mekanik tebessümlerimin ardındaki yaşlarla sulayacaktım taze mezar toprağına ektiğim çiçekleri... Ama ben seni içimde öldürmeye kıyamadım... Başarabilseydim incitecektim seni, incinmişliğimin verdiği cahil cesaretle.. Ne var ne yok sayıp dökecektim karşına geçip.. Kendimi hayrete düşürürcesine birer tokat gibi vuracaktım hiç kullanmadığım o ağır lafları.. Kıracaktım seni bin bir parçaya ayırana kadar.. Duvardan duvara fırlatacaktım sevgi diye önüme sunduğun hastalıklı duygularını... Ama ben seni incitmeye de kıyamadım... Elimden gelseydi unutacaktım seni.. Gözlerimden silecektim hayalini ve dilimden adını. Duman duman atacaktım seni bu şehirdeki tüm bacalardan;ama soluduğum havaya karışıp yine dolacaktın ciğerlerime. Onlarca damla döküp göz pınarlarımdan akıtacaktım seni sevgimin atığı diye;ama ıslaklığın kalacaktı elmacık kemiklerimde.. Bu kez de tenimin tuzuna karışacaktın.. Sözümü tutacağım, adını anmayacağım nağmelerini dinleyip neyi unutacağımı unutacaktım seni unutayım derken.. Zaten ben seni unutmaya da kıyamadım... Ne kadar çabuk geldi ayrılık... Oysa daha yeni başlamıştık birbirimize ayak uydurmaya, daha doğrusu ayak uyduramamaya.. Nedensizliklerin iç çekişlerini dinlerken vedalar bozdu suskunluğumuzu.. Bana mıydı kızgınlığın yoksa kendine mi anlamadım... Kaçar gibi veda ettin... Oysa ben seni sevmelere doyamadım!!! ÖLDÜRECEKTİM SENİ.. İNCİTECEKTİM SENİ.. UNUTACAKTIM SENİ... ama LANET OLSUN!!! kı-ya-ma-dım. OYSA BEN SENİ SEVMELERE DOYAMADIM!!!