Gün geçtikçe bizi insan yapan, türümüze ait manevi özelliklerimizi yitiriyoruz... Çoğu zaman bahanemiz hazır Hayat Şartları... diyoruz... Eline sağlık Zafer teşekkürler bu duyguları hatırlamaya ve hayata aktarmaya ihtiyacımız var... saygılarımla +

acısıyla tatlısıyla sırtıma yüklerim her halini hayatın giderim son denilen o yere... konu için teşekkür ettim...

"İnsanı insan yapan duygular değil mi bunlar, hani nereye kalboldular? " Günümüz gerçeklerini ne kadar da güzel ifade edişlmiş bu konuda. Gerçeklerle yüzleşebilsek ah!.. ellerine sağlık. harika bir konu. teşekkürler.

Ağlayan birini gördüklerinde o kişiyi çok güçsüz sanıyorlar, ağlamak hep üzülmekten kaynaklanmaz ki!. Sevinçten ağlayabilirsiniz, illa üzüntülü olmaya gerek yok. Herkes bunun farkında olmadığı için yavaş yavaş ölüyor. Ve her göz yaşını " Lan Bir Kız İçin Ağlıyorsun, AYIP!. " Kelimesiyle açıklamalarından dolayı da ölüyor.. Teşekkürler, Güzel Bir Konu..

Sarılamıyoruz bile birbirimize, gözlerimizin içine bile bakamıyoruz. Gülemiyoruz, hatta ağlayamıyoruz bile. İnsanı insan yapan duygular değil mi bunlar, hani nereye kalboldular? Kayboldular diyorum çünkü çevremde gördüğüm tüm insanların bunu içinde yaşadıklarını, arzu ettiklerini fakat dışarıya gösteremediklerini görüyorum. Sanki gösterirse ikinci vatandaş konumuna düşecekmiş gibi. Nedir bu korku, endişe? Bu kadar mı kırıldık, inciltildik, hor kullanıldık? Kendi arzularımızı bile kendimizden sakladık. Kaçtık... Nereye kadar sürecek bu yolculuk? Bir gün yetişemezsen hayatın hiçbir şeyine. Çok yetişmek isteyen biri olarak yetişemezsen her şeye. Hayatla paylaş birazını. Hayat da, zaman da en az senin kadar elinden geleni ve istediklerini gerçekleştirebilmek için gereken çabayı gösterecektir

insanı insan yapan duygular ölüyor maalesef ve yaşatmaya çalışanlara kem gözle bakaılıyor. gelecek endişe dolu ve karamsar yinede iyi niyetliyiz hayata

Bakıyorumda herkes melankolik olmuş. Onu bunu bilmemde bende bu aralar çok kırılıyorum. Technogirl