http://www.wardom.org/showthread. php?t=87374&highlight=Oturum+a%E7man%FD+bekledim verilmiş -

:d yok abi istersen söyle yazayım...

crazy Tüh bende kendi yazdı sandım

Hayat görünürlüğü bakımından iki parçaya ayrılıyordu sanki. Bir tarafı güneşin doğuşuyla başlayıp gece karanlığına kadar süren, bu zaman dilimi içerisinde yaşanan ve görünen kısmıydı. Diğer yarısı da gündüz yaşanamayan, yaşansa da görünemeyen veya görünse de anlaşılamayan kısmı... Ay ışığıyla beraber şehrin yedi kat altından yeryüzüne çıkan bambaşka bir şehir. Güneş şehrinin insanlarının görmezlikten geldiği, bazen gerçek anlamda göremediği karanlığa mahkum bir şehrin aydınlık insanları... Gençtim, vazgeçmek zorunda bırakılacağımı hissettiğim hayallerim vardı, Anlam veremediğim ve cevabını bulamadığım sorular çoğaldıkça geri çekiliyordum. Gençtim, belki de çocuk. Ve geceydi, yağmur yağıyordu şehrin yabancı ve karanlık sokaklarına. Evden kaçıyordum, belki de hayatımdan. Ve ben yürüdükçe yaşlanıyordu sanki şehir. Ben yürüdükçe o yıllanmış bezginliğini saklamaktan vazgeçiyordu, beton binalar azalıyor, asfalt yollar bitiyordu. Yürüdükçe garip bir rahatlık yayılıyordu içime, yürüdükçe yolların etrafında daha önce hiç görmediğim çınarlar beliriyordu, hayatımda ilk defa gördüğüm bu sokaklarda garip bir hayatın içine girdiğimi hissediyordum içimdeki şaşkınlıkla.. Yürüdükçe daha hızlı akıyordu zaman, ve ben düşünüyordum. O an yanımdan bütün dünyanın insanları koşar adım geçse fark edemezdim belki de. Hayatımdan uzaklaştıkça kendime yaklaşıyordum. Yaşanmış ve bitmiş ömürleri seyrediyordum. Karanlığın içinde insan kendine daha yakın hissediyordu kendini, bugüne kadar yaşadığı her şeyi çok farklı bir boyuttan ve çok farklı anlamlarla görüp anlıyordu. Ve şimdi herhangi bir şehrin herhangi bir gecesinde herhangi biriydim. Veya öyle sanmaya çalışıyordum. Saatler süren bir yoldu desem de belki de bir türlü bir yerlere oturtamadığım zaman kavramın bir azizliğiyle bir iki dakika sürmüştü bu yürüyüş, belki de günlerdir yürüyordum. Geceleri yürümeye çıktığım zamanlarda bunu bazen bulamam, anlayamam. Delirdiğimi düşünürüm hatta. Ama aslında insan bunu yapabildiği zaman tümüyle kendi içine dönmüştür artık. Her şeyin yeniden anlamlandırıldığı kendi iç dünyasına... Belki de bunlar aklımı kaçırmadığıma emin olabilmem için kendi kendime uydurduğum yalanlardı sadece. Zamanın ne tarafa doğru akmasını istiyorsam o tarafın tam tersine yürüyerek varmaya çalışıyordum gideceğim yere. Böylece hiç geç kalmayacaktım her zaman geç kaldığım yerlere... O ana kadar arkamı dönmeye hiç cesaret edememiştim. Arkamı döndüğümde koca bir boşluk yüzüme çarpacak diye korkuyordum sanki. Arkamı döndüğümde bu düş bitecek ve her şey daha kötü olacak.. Gittikçe daralan etrafı ağaçlarla çevrili toprak yolun sonunda cılız ışığıyla etrafını aydınlatmaya çalışan bir sokak lambası görünüyordu, ve orda bir şeylerle uğraşan iki kişi vardı sanki hayali. Süresi belli olmayan zamanlar içinde geçen bu yolculuk sırasında gördüğüm ilk insanlardı bunlar ve heyecanlanmıştım. Adımlarım istem dışı bir şekilde yavaşlamıştı sanki, garip bir şeyler olacağını hissediyordum. Rüyada olup olmadığımı düşünmeye başladım bunca yolun sonunda ilk defa. İçimdeki kuytularda yaşadığım gelgitlerle boğuşurken bir anda yanlarında buldum kendimi. Bir çöp kovasının içinde yanan ateşin üstünde ellerini ovalıyorlardı. Yanı başlarında olduğum halde ikisiyle de göz göze gelememiştim daha. Yalın ayaktı ikisi de, ama gözlerinde güneş gözlükleri. Ve nihayetinde kafasını kaldırıp bana doğru baktı genç olanı, bir şeyler konuşmak istiyordum ama yapamıyordum. O' da hiç konuşmadı. Öylece bakıyordu bana. Yüzünde adını koyamadığım bir ifade vardı, ilk defa bir insanın yüzüne bakarak o anki duygusunu tahmin edememiştim. Ve sonra diğeri kafasını kaldırmadan -Hoş geldin, dedi. Ve sonra kafasını kaldırıp yüzüme baktı, gözlerimin içinden bütün hayatımı seyrediyordu sanki, bugüne kadar yaptığım iyi veya kötü her şeyi, işlediğim en ufak bir suçu bile görüyordu sanki, kendimi çırılçıplak hissetmiştim. Yutkundum, gözlerimi kaçırmadan bende O'nu seyrediyordum. Ama o garip coğrafyada hiçbir şey yoktu. Susuz kalmış kıraç toprakları andıran kirli yüzünün üstündeki o siyah gözlükler bu tür bakışlara siper olsun diye takılmıştı sanki. -Eğer buraya kadar gelebildiğine göre temiz bir yüreğe sahipsin dedi. Buyur geç içeri... Kendimi çok küçük hissetmiştim nedense, içimde garip sıkıntılar türemeye başlamıştı. Yanlarından ayrılıp yürümeye devam ettim. Tek tük ışıklar yanmaya başlamıştı etrafta. Ama başka hiçbir şey görünmüyordu. Bir mahallenin içinde gibiydim, daracık toprak yollar uzayıp gidiyordu, ışıklar vardı belli belirsiz. Ama ışıkların aydınlattığı hiçbir şey yoktu. Sadece boşluk. Başımda bir madenci feneri vardı sanki, ve sadece yüzümü çevirdiğim yer aydınlanıyordu, başka bir tarafa döndüğümde diğer tarafın karardığını hissediyordum. -Çok garip değil mi dedi bir ses arkamda. Korkmuştum ve neredeyse zıplayacaktım olduğum yerde. Korktuğumu anladı mı anlamadı mı diye düşünerek arkamı döndüğümde ilk görebildiğim şey bana doğru parlayan güneş gözlükleri oldu.. Yanından geçmiştim ve O'nu görememiştim. Garip olan bu herhalde diye düşünüyordum. Sizi göremedim, özür dilerim falan diyecek oldum ki daha ağzımı açamadan -Garip olan beni görememiş olman değil, dedi. Garip olan hayatın bizim hayatımıza o kadar çok benziyordu ki, ve bize bir o kadar da uzaktaydın. Ve sonra bir gece çıkıp geldin. Hiçbir şey anlamamıştım aslında. Her zaman ki gibi uçlardaki insanlardan birini buldum herhalde dedim kendi kendime. Ateş yanığı elleriyle topraktan destek alıp ayağa kalktı. -Hiçbir şey anlamamış olabilirsin dedi. Ama bu o kadar da önemli değil. Merak etme. Bir de şunu söyleyeyim ki, buradaki herkes senin uçurumlarından çoktan düştü. Parçalanmış bedenlerini görmezlikten gelip o uçurumların dibinde kendilerine bir hayat kurmaya çalıştı yine de. Yani artık uçlarda kimse kalmadı... Ayrıca korkunun utanılacak bir yanı da yok bence... Ve sonra hoşcakal dedikten sonra karanlığın içinde kayboldu... Şaşkınlığım giderek çoğalmaya başlıyordu, öylece kalakaldım orada. Önümdeki garip ışığın içinde bir anlam vermeye çalışıyordum geceye. Ama çok zordu bu, hatta imkansızdı.. Gözlerimi kapatmış sessizliğin içindeki sesi duymaya çalışıyordum. Su sesi geliyordu sanki, evet su.. buralarda bir yerler de olmalıydı. Gözlerimi açıp yürümeye başladım. Ses kesilmişti. Tekrar gözlerimi kapattım bu sefer, konuşmalar geliyordu, ama karşılıklı konuşmalar değildi bunlar. Birkaç kişi aynı anda başka şeyler konuşuyordu sanki garip bir dille. Çocuk sesleri geliyordu. Sanki herkes ortada bir yere o an aklında ne varsa anlatıyordu. Gözlerimi açtım tekrar. Aynı sessizliğin içinde yürümeye başladım geldiğim yere doğru. Geri dönmek istemiyordum aslında ama içimde garip bir korku ortaya çıkmıştı ve bastıramıyordum artık. Yürümeye başladığım anda yavaş yavaş aydınlanmaya başladığını hissettim gecenin. Sabah oluyor artık herhalde diye düşünüyordum. Karşıdan ayak sesleri duyuyordum. Hızlı ama küçük adımlardı bunlar. Ve birazdan O belirdi karanlığın içinde. Aslında tam tanıyamamıştım o kocaman gözlüklerin altında kaybolan yüzünü. Koşarak geldi ve önümde durdu, Gülümseyerek -Benim ben dedi. Her gün gördüğüm o küçük mendilci kız. Evet O'ydu. Bana bakıyordu, yüzüme öyle garip bir şekilde bakıyordu ki. Bir an yüzümde bir tuhaflık mı var acaba diye düşündüm hatta. -Yoooo yooo hayırrr dedi incecik sesiyle. Anlamamıştım. Ne dedin, neye hayır dedin diye sormak için ağzımı açaçağım an da -Yüzünde bir tuhaflık falan yok yani demek istedim. dedi. Durdum öylece... Sonra dizlerimin üstüne çömelip aynı hizaya getirdim gözlerimizi. –Boynum ağrımaya başlamıştı, Teşekkür ederim dedi... ellerimi omzuna koyup gözlerimi kapattım, ve gözlerimi kapattığım anda oldu ne olduysa. Gözlerini gördüm direkt olarak gözlüksüz şekilde, ve sonra arkasında binaları, yolları, yanı başımızdan geçen arabaları, insanları, trafik lambalarını korna seslerini... yanımızdan bizi görmeden geçen insanları, içimizden geçen, üzerimize basarak geçip giden insanları gördüm. Kimse görmüyordu bizi. Hissedemiyordu. Ayağa kalkıp sonsuza kadar bu şekilde yürümek istiyordum kalabalığın ortasındaki yalnızlığımın içinde. Yüzüme bakarak kıkır kıkır gülmeye başlamıştı. –Aç artık gözlerini, dedi, ömrünün sonuna kadar gözlerin yumuk bir şekilde yaşayamazsın. Gözlerimi açtığımda aynı karanlığın içinde buldum kendimi. Aynı yerde aynı şekilde. Beynimin içinden bir trene doldurulmuş şekilde hızla geçip gidiyordu sanki düşüncelerim. Elimi uzatıp herhangi birini tutmak ve dile dökmek istiyordum ama o kadar çok düşüncenin içinden hiçbirini tutamadım. Ve bir süre sonra trenin bütün vagonları boşalmış ve tren yavaşlamıştı. Bütün düşüncelerimden sıyrılmıştım. Üstümde büyük bir ferahlık vardı, kendi ağırlığımı hissedemiyordum, bastığım toprağı bile. İkimizde öylece birbirimize bakıyorduk sessizce. Ama kulağıma başka bir trenin uğuldayan sesi geliyordu sanki. Bende hiçbir sözü yakalayamadım dedi. Bütün konuşmalar kulağıma başka bir yerden geliyordu sürekli. Gece boyunca karşılaştığım herkesin sesi sanki kendi düşüncemmiş gibi beynimde beliriyordu. Evet şimdi beynimdeki trenin vagonlarından seçtiklerimi sorabilirdim O'na. Tamamen bir kalıba döktüğüm anda O'nun cevabı beynimde belirmişti. Burada bütün insanlar birbirlerine yürekleriyle bağlıdırlar, aralarında sizin telefon hatlarınız gibi bir iletişim hattı vardır ve düşlerini, düşüncelerini dudaklarından sözlere değil, gözlerinden yüreklere dökerler. Dilimiz sadece tat alma işlevini yerine getirir. Ben öldüm mü acaba diye düşünerek sordum O'na bunu. Gülmeye başladı yine. Gülüşündeki gerçeklik içime büyük bir mutluluk veriyordu. Belki de dedi. Ama bunun ne önemi var ki. Hem bunu ayırt edemezsin ki zaten. Gözlerimi sımsıkı kapattım hızla, bir ana cadde üzerindeydim. Etrafımdan arabalar geçip gidiyordu. Ve sonra acı bir korna sesi duydum, bir kamyon üzerime doğru geliyordu, ve içinde mendilci kız. Garip bir hırsla gözlerime bakıyordu. Olduğum yerde zıplayarak gözlerimi açtım. Nefes nefese kalmıştım. Yine aynı gülümsemeyle bana bakıyordu. Yaşamak ne kadar güzel değil mi, dedi. Cevap vermemiştim. Sinirlerim bozulmuştu nedense, ayağa kalktım. Gitmek istiyorum dedim. Peki dedi. Yürümeye başladık.. Sadece adımımı attığım yeri görebiliyordum, Onun dışında hiçbir şey görmeden yürüdük. Yürüdükçe normale dönüyordu her şey. Ağaçlar gidiyor yerine karanlık binalar geliyordu, her şey farklı bir şekilde eski halini alıyordu tekrar. Bir sokak lambasının altında buldum bir anda kendimi. Ve sonra içinde ateş yanan o çöp kovası ve o iki kişi belirdi tekrar. Bana bakıyorlardı öylece. Hiçbir ses gelmiyordu kulağıma, hiçbir şey düşünmüyorlar demek ki diye düşünüyordum ki yüzlerinde bir tebessüm belirdi. Bizim düşüncelerimizi taşıyan trenlerde çok hızlı hareket ediyor şu an dedi birisi. Ve sonra cebinden bir güneş gözlüğü çıkarıp verdi. Gözlüğü elime aldım ve öylece bakıyordum. Ne özelliği var acaba diye düşünüyordum. Bu arada mendilci kız kolumdan çekiştirerek eğilmemi istedi, dizlerimin üstüne çöktüm. Bizden ayrılınca nereye gideceksin ki dedi. Evime gitmek istiyorum dedim. Yatağıma uzanıp birkaç gün uyumak. Güldü. Yorgunsun, biliyorum dedi. Bir de bu gözlüğün hiçbir özelliği yok. Sadece gözlerin kapalı bir şekilde etrafta gezindiğini gören olmasın diye takmalısın. Sırf yaşamak istediğin hayatı yaşamak için sonsuza dek gözlerini kapalı tutamazsın. Gülümsedim. Anladım dedim içimde garip acılar belirirken. Beni unutma emi diye ekledi daha sonra. Kafamı salladım peki anlamında. Şimdi gözlerini yum dedi, ve bütün sesler bitene kadar asla açma... Ağlamamak için direnen gözlerimi yumduğum anda toprağın ayaklarımın altından çekildiğini hissettim. Ve sonra rüzgarları hissettim yüzümde. Yağmurları hissettim. Sesler duydum çığlıklar arasında, kavgalar, koşuşturmalar, yazılar, resimler... Bütün insanların düşüncelerini hissettim, bütün insanların gerçek anlamda söylemek istediklerini, ve söylediklerini. Bugüne kadar düşünülmüş ve söylenmiş herşeyi hissettim. Düşüncelerle ağızdan çıkan sözler arasında hiçbir bağın olmadığını hissettim... Ve bütün seslerin kesildiği anda bedenimi kıpırdatamayacak halde yorgun hissettim kendimi. Gözlerimi açtım usulca... Odamın tavanını gördüm gözlüklerimin arkasından. Gülümsedim. Bütün düşüncelerimi tıka basa vagonlarına doldurmuş olan tren önümde duruyordu öylece... Ve ben hiçbirine dokunmak istemiyordum artık.. -