İnsanlar belli durumlar karşısında kişisel deneyim ve çevresel etki ile oluşturdukları bir takım davranış kalıpları geliştirirler. Bu kalıpların kullanım sıklıkları, katılıkları ve yaşamda yer kaplama düzeyleri onlara prensip ya da karakter ögesi olma özelliğini kazandırır. Kişisel deneyimler belli olaylar sürecinde kazanılır ve söz konusu olayların kişi üzerinde bıraktıkları olumlu ya da olumsuz etkinin derecesine göre kalıcı bir davranış kalıbı geliştirilmesine katkıda bulunurlar. Çevresel etkileri; kişinin değer verdiği insanlardan taklit yoluyla edindikleri, yine aynı insan grubundan öğütler ile aldıkları olumlu etkiler ve olasılıkla yine bu grubun olumsuz tavırları belirler. Öğretmenini çok seven çocuğun öğretmen olmak istemesi ya da aynı duyguları taşıyan aynı kişinin öğretmeninden aldığı negatif bir etki sonucu kendini bu mesleğe uzak hissetmesi gibi. Psikiyatri biliminde kişilik; id, ego ve süper ego olmak üzere üçe bölümlenir. İdin işeme "gereksinimini" duyması, egonun işeme "eylemine" girişmek üzere harekete geçmesi ve süper egonun "tuvalet araması" bu bölümlemenin fonksiyonel mantığını kabaca da olsa belirtebilir. Sözü geçen üç bilinç düzeyinin tüm insanlarda aynı etkide olmadığı bilinir/kabul edilir. Aynı insanda dahi bu üçlünün baskın olma durumu karşılaşılan olayın özelliğine göre değişkenlik gösterebilir. Liseli aşıkların "çıkmağa" başladıkları dönemde karşıdaki kişiye yönelttikleri davranışlarda süper egolarını baskın olarak kullanırken, aynı ilişkinin ilerleyen dönemlerinde egonun ilişkinin ilk zamanlarındaki silik konumundan sıyrılması ve kendini duyurmağa başlaması gibi. Bu örnekte bilinç düzeylerinin baskınlık derecelerini değiştirmeleri belli bir zaman diliminin ve bu zaman diliminde yaşanan olaylar dizgesinin sonucudur. Sanıyorum, söz konusu "senaryo" çoğu olay örneği için geçerlidir. Bu "zaman dilimi" olmadan davranış kalıplarını değiştirebilmek için bir "dış katkıya" gereksinim vardır. Öyle bir katkı olsun ki bu, süper egonun baskılayıcı/denetleyici etkisini ortadan kaldırabilsin. Bu etkiyi yaratan dış katkılar yaygın isimleri ile "keyif verici" maddelerdir. Bu noktada bir parantez açıp bu isim üzerinde durmak gerekiyor. Söz konusu maddelere bu ismi vermeği ilk olarak kim düşünmüş acaba? Son derece ilginç bir isim değil mi? "Keyif verici" madde! Adeta "gel beni al"diye sesleniyor! Bu maddelerin kullanılmalarını istemeyenler belki de ilk olarak bilinç karıştırıcı özelliği olan bu kavramın üzerine gitmeliler, bu yönde problemleri olmayanların herhangi bir şey yapmaları gerekmiyorken, üçünce grubu oluşturan "sıkı" kullanıcıların var olan söyleme aynı "sıkılıkta" sarılmaları yeterli bir savunu oluşturacaktır. Toplumda en çok kullanılan/tüketilen keyif verici madde alkoldür. Kullanıma karşı çıkanların temel dayanak noktaları da bu maddelerin herkes tarafından düşünülebilecek bir olaylar dizgesi ile keyif verici etkilerini örneğin; "yuva yıkma/dağıtma" gibi keyifsiz bir edim olduğu genel kabul gören bir noktaya vardırmalarıdır. Aslında alkole "keyif verici madde" adını vermekle, boşanmaya "yuva yıkma/dağıtma" adını veren mantık aynı mantıktır. Her ikisi de son derece yanlış adlandırmalardır ve insanlarda abartılı tepkiler oluşturmağa davet çıkaran kavramlar haline gelmişlerdir. Bu, üzerinde "ayrıca" düşünülmesi gereken bir konudur. Yukarıda sözü geçen bilinç bölümlendirmesinden yararlanarak keyif verici maddelerin istenmeyen etkilerini bu üç bölümün baskınlıklarını olur-olmaz yer ve zamanlarda değiştirerek ortaya çıkardıkları söylenebilir. Baskınlık değiştirme işlevi iyi ya da kötü yönde olabilir. Alkollü iken daha dikkatsiz araba kullanmak yada daha açık sözlü olabilmek iki uç örnektir. Toplumun keyif verici maddelere nasıl bakacağını ve bu konuda gelecek kuşaklara iletmek üzere üreteceği özdeyişleri belirleyen etken "ayyuka çıkan etkilerin" yakın oldukları uç ile çok sıkı bir ilişki içindedir. Bu noktada çoğunluğun davranışlarının daha erdemli olduğu iddiası; hem paradigmanın ortaya atılışında, hem de paradigma sonrası olası etkilenmelerde peşin olarak kabul gören bir hüküm olarak dikkati çeker. Bu ara paradigmanın dayanağı üzerinde düşünülmesi gereken bir başka önemli aşamayı oluşturur: Çoğunluğun davranışının her zaman erdemli olacağı kabul edilebilir mi? Bu noktada nasyonal sosyalistlerin iktidara çoğunluk oyları ile geldiği gerçeğini hatırlamak bu akıl dışı önermeye karşı çıkmak için yeterli kanıtı oluşturur. Çoğunluğun erdemliliğine inanmak ve onların davranış kalıplarını benimseyerek uygulamaya koymak sadece insanı "güvende hissettirmeğe" yarar. Bunun karşılığında ödenen bedel kendini ifade etmekten vazgeçmek gerçeğidir. Bu gerçek tutucu toplum/toplulukların kendini koruma refleksinin boyanarak insanlara sunulan şeklidir. Belki de insanlar bu nedenle "ağır olup mollalaşıyordur" Bizi bu noktaya kadar getiren bilgi/saptama/önerme/düşünce ifadeleri ışığında nereye gidelim/nereye varalım? Bu yazının asıl konusu bu aslında...

Bu noktada çoğunluğun davranışlarının daha erdemli olduğu iddiası; hem paradigmanın ortaya atılışında, hem de paradigma sonrası olası etkilenmelerde peşin olarak kabul gören bir hüküm olarak dikkati çeker. Bu ara paradigmanın dayanağı üzerinde düşünülmesi gereken bir başka önemli aşamayı oluşturur: Çoğunluğun davranışının her zaman erdemli olacağı kabul edilebilir mi? Bu noktada nasyonal sosyalistlerin iktidara çoğunluk oyları ile geldiği gerçeğini hatırlamak bu akıl dışı önermeye karşı çıkmak için yeterli kanıtı oluşturur. Çoğunluğun erdemliliğine inanmak ve onların davranış kalıplarını benimseyerek uygulamaya koymak sadece insanı "güvende hissettirmeğe" yarar. Bunun karşılığında ödenen bedel kendini ifade etmekten vazgeçmek gerçeğidir. Bu gerçek tutucu toplum/toplulukların kendini koruma refleksinin boyanarak insanlara sunulan şeklidir. Belki de insanlar bu nedenle "ağır olup mollalaşıyordur" ... Çoğunluğun davranışının her zaman erdemli olması yada doğru olması her zaman beklenemez tabi. Psikolojiyle başlayan sonu güzel biten bir yazıydı teşekkürler.