Mevcut imkanları şahsi menfaatleri uğruna harcayanalar o kadar çoğalmış ki; hangisini anlatmalı insan!... Hangisinden başlamalı, gerçekten karar veremiyor insan. Mevki, makam sahibidir, elindeki kozları karşısındakine korku salarak, tehditlere varan bir takım olumsuz davranışlar sergiler. Patron, yönetici amir pozisyonundadır, mahiyetindekileri, konumunun getirdiği bir korku salarak, tahakkümü altına almayı çalışır. Siyasi bir erk sahibidir, yer, mekan ve mevki değiştirmek gibi bir tehditle iş yaptırmaya ve yıpratmaya çalışılır. Sahibi olduğu bilgi, beceri ve yeteneklerini kullanmaları engellenir. Adeta kör kazma gibi olur. Ahlak zabıtası kesilenler bir an da kendileri en ahlaksız işler içirisinde buluverirler kendilerini. Millete akıl vermekten yana çok bilgili olduklarını düşünürler ama akılsız ve mantıksız işleri kendileri yapmaktan geri kalmazlar. Namus timsali görüntülerinin altında ne kadar namussuzca birikimleri olduğunun farkına varmazlar. Doğruluktan, dürüstlükten, hak, hukuk ve adaletten bahsederler ama, en yalancı, haksızlık, adaletsizlik ve hukuksuz işleri yapmakta üstlerine yoktur. İçki, kumar, fuhuş ve namussuzlukta ün salarlar, ama yeri galince "Mangalda kül bırakmazlar". Bir an da tertemiz ve şeffaf olarak su yüzüne çıkıverirler. Gündüzleri koyun gibi güdülmeye msaitlerken, geceleri baykuş nereye tünedikleri belli olmayan, ne iş yaptıkları anlaşılmaz tavırlarla arzı endam ederler. Yüzüne karşı saygılı, hürmetli görünerek gönlünüz almaya çalışırlar ama arkanızdan tahmin edilmeyecek derece saygısızca herşeyi yaparlar, kuyunuzu kazmaya çalışırlar. Yanında tarafınızdaymış gibi konuşurlarken, ayrıldıklarında tam bir düşmanmış gibi sizi tanıyanlara kötüleyip dururlar. Neyin yanlış, neyin kötü, neyin haram olduğunu söylerler ama en alasından kendileri yaparlar. Vicdan, merhamet, yardımlaşma, dayanışma mefhumlarını dillerinden düşürmezler ama kendileri vicdansız, merhametsizdirler. Şahsi menfaatlarını, milli ve ortak paydalara esasa olacak menfaatlere tercih ederler. Altta kalanın canı cıksın hesabıyla sürekli alttakilere eziyet ve işkence ederler. Bir de sanki "Alttaki rahat ama üstteki rahat değil" tavırları takınırlar. Öyle insanlar bilirim ki; emekli olduklarında, yüz bulamazlar diye gittikçe ayrılmalarını geciktirirler. Başkalarının kadınlarına bakarlarken iyi hoşta, başkalarının yan gözle baktıklarının farkına varınca ortalığı birbirine katarlar. Adeta namus timsali kesilirler. Kendilerinin ne haltlar karıştırdığını pek bilmezler. Çünkü hesaplarına gelmez de ondan. Başkalarının sırtına basarak yükselmeyi kendilerine kar sayarak, sürekli bir menfaat havasına bürünürler. Yok istemem derken bile, hep yan ceplerini açık vaziyette bekletirler. Sahibi olduklarını, kin, garez, nefret duygularıyla, şahsi menfaatlarıyla süsler, mevki, makamlarını kaybetmemek için kullanırlar. Artık öyle bir zamanda yaşıyoruz ki, neye nasıl inanacağımızı, nasıl karar vereceğimizi şaşırmış durumdayız. Bu böyle devam etmez ve etmemesi de gerekir. Bakalım sonumuz nereye varacak!. Kendimiz için istediğimiz bir şeyi, başkası içinde istemediğimiz sürece hiç bir şeye muvaffak olmayız. Yoksa helak olmamız içten bile değil. Başkasına bir şey yaparken, öncelikle "Bana yapılsaydı ben nasıl düşünüdüm, nasıl karar verirdim" diye bir nefsi muhasebe içerisine girmeliyiz. Bu nasıl bir iştir ki; kendimizi dev aynasında görüyoruz. Bize yapılmasını istemediğimiz bir şeyi başkası için istiyoruz. Herkes sahip olduklarının hakkını verebilmeli ve ona göre hareket etmelidir. Gariplerde söyler. Garip vatandaşın söylemleridir. Garip YUSUF