Baska Bi Yazı Daha.. Çok büyük bir ağacın yüksek dallarının birinde, yaprakların arasında bir zeytin tanesi varmış. Minicik, simsiyah bir zeytin tanesi. Bu zeytin o kadar güzelmiş ki, etrafını saran yapraklar onu seyretmeye doyamazlarmış. Bir rüzgar esse üşümesin diye hemen etrafını sarar, onu rahat ettirebilmek için ellerinden geleni yaparlarmış. Sıcak yaz günlerinde ise, zeytin tanesi yine onu çok seven yaprakların gölgesine sığınırmış. Susadığı zaman, etrafındaki yapraklar yağmurlardan biriktirdikleri damlacıkları kendi elleriyle ona içirirlermiş. Aylar, yıllar böyle geçmiş. Diğer ağaçlar hep onu taşıyan ağacı kıskanmış durmuş. O küçük zeytinin mutsuzluğunu görmeden. Zeytinin yalnızlığını, herşeyini paylaştığı yapraklar bile anlamamış. Onlar, isteyebileceği herşeyi kendisine verdiklerini düşünüyorlarmış. Zeytin ise yapraklardan gizlenip saatlerce ağlıyormuş hep. Geceleri gökyüzüne bakıp yıldızların birbirine göz kırpmalarını seyrediyormuş. Ve onlardan biri olmayı hayal ediyormuş. Sabah olduğunda ise, başını gökyüzünden indirip, yaprakların arasında yıldızlar kadar güzel bir zeytin görebilir miyim diye aranıp duruyormuş. Yıllar geçmiş. Ama tek bir zeytin tanesi dahi görememiş. Ve bir sabah, artık aramaktan vazgeçmiş. Kendisini tutan o incecik sapını bırakıvermiş. Yere düştüğünde son bir kez gökyüzüne bakmış, ve sonra yine son kez gözlerini yummuş...

iKi Tane Daa.. ! Olay İngiltere'de geçiyor:Yaşlı bir bey, sabah erken evinden çıkmış, yolda ilerlerken, bir bisikletlinin kendisine çarpması ile yere yuvarlanmış ve hafif yaralanmış. Sokaktan geçenler yaşlı beyi hemen en yakın sağlık birimine ulaştırmışlar. Hemşireler, adamcağızın yarasına pansuman yapmışlar, ama 'biraz beklemesini ve röntgen çekerekher hangi bir kırık veya çatlak olup olmadığını inceleyeceklerini 'söylemişler. Yaşlı bey huzursuzlanmış, 'acelesi olduğunu ve röntgen çektirmek için beklemek istemediğini' söylemiş. Hemşireler merakla acelesinin sebebini sormuş. Adamcağız da 'karım huzur evinde kalıyor her sabah onunla kahvaltı etmeye giderim, geç kalmak istemiyorum'demiş. 'Karınızın, siz gecikince merak edeceğini düşünüyorsunuz herhalde' demiş hemşire. Adam üzgün bir ifade ile ' ne yazık ki karım Alzheimer hastası ve benim kim olduğumu bilmiyor' demiş. Hemşireler hayretle ' madem sizin kim olduğunuzu bilmiyor neden hergün onunla kahvaltı yapmak için koşuşturuyorsunuz' demişler. Adam buruk bir sesle 'ama ben onun kim olduğunu biliyorum'demiş. !! GÜL BAHÇESİ Delikanlı yıllar sonra doğduğu kasabaya döner. Sabah uyandığında aklına yıllar önce evlenmek istediği, kasabanın güzel kızı gelir. Kızın güzelliği çevre kasaba ve şehirlerde bile dillerdedir ve kimler istediyse kız bir türlü olumlu yanıt vermemiştir. Otelden çıkar ve gördüğü yaşlı adama kızı sorar. Yaşlı adam az ilerde güzel bahçe içinde bir ev gösterir, kızın orada oturduğunu söyler. Delikanlı merak eder, kızın nasıl biriyle evlendiğini. Bir köşede beklemeye başlar, bir müddet sonra yaşlıca kel pekte hoş görünmeyen bir adamı yolcu eder kız kapıdan... Üstelik zengin bir adam da değildir... Adam gittikten sonra delikanlı çalar kapıyı, kendini tanıtır. Sorar niye bu adamla evlendiğini kıza... Kız söylerim der ama bir koşulla... Evin arkasında büyük bir gül bahçesine ürür delikanlıyı ve der ki: Bu bahçenin en güzel gülünü bana getirirsen söyleyeceğim sana niye bu adamla evlendiğimi... Ama asla geri yürümek yok bahçede, arkana bakmak yok en güzel gülü istiyorum sadece... Memnuniyetle der delikanlı ve girer bahçeye... Çok güzel sarı bir gül durmaktaddır karşısında tam elini güle uzatmışken pembe bir gonca görür az ötede, ilerler... Ona uzanırken kadife kırmızı bir gül ilişir gözüne ilerde... Derken... Birde bakar bahçenin sonuna gelmiş... Kıza verdiği söz gelir aklına.. Geri dönmek yok... Ne yapsın.. Mecburen bulduğu alelade, hatta solmaya yüz tutmuş bir gülü mahçup bir şekilde ürür kıza... Kız gülümser gülü görünce.. ''Bilmem aldınmı cevabını''der delikanlıya... Hayat bu bahçede yürümeye benzer... -

Yuh beee.. Bi yorum olmas mı arkadslar

zaman çok çabuk geçiyor bişeylere başlamamız için çok fazla düşünme gibi bir lüksümüz yok, ellerine sağlık muhteşem bi hikaye +1 saygılarımla

aslına bakarsınız işin içine böyle aşk yazıları da katsak fena sayılmaz vallahi dostlar hepsi bir harika paylaşım için çok sağolun babacanlar

aman Kardes Kendini Fazla Kaptırma Boyle Yazıları Sewrim Paylasmak iidir..

eline sağlık kardeş

Bi ASK Yazısı Daa..!! Sesini duyduğunuz anda avuçlarınız terlemeye kalbiniz deli gibi çarpmaya başlıyorsa. Bu aşk değil HOŞLANMAKTIR Ellerinizi ondan çekemiyor sürekli dokunmak sarılmak istiyorsanız Bu aşk değil ARZULAMAKTIR. Yanınızda bir tek o olduğu için onu istiyorsanız Bu aşk değil YALNIZLIKTIR Herkes onunla olmanızı beklediği için onunlaysanız Bu aşk değil SADAKATTIR. Size sıcak, yakın davrandığı için onunlaysanız Bu aşk değil KENDİNE GÜVENSİZLİKTİR Üzülmesini istemediğiniz için onunlaysanız Bu aşk değil ACIMAKTIR. Ona değer verdiğiniz için hatalarını hoş görüyorsanız Bu aşk değil ARKADAŞLIKTIR. Bütün gün ondan başka hiçbir şey düşünmediğinizi söylüyorsanız Bu aşk değil KOCA BİR YALANDIR. Onun iyiliği için kendinizden çok şey feda edebiliyorsanız Bu aşk değil YARDIMSEVERLİKTİR. O üzgünken sizin de kalbiniz acıyorsa İşte bu AŞKTIR. Tarif edemediğiniz bir çekim yüzünden ondan bir türlü kopamadığınızı düşünüyorsanız İşte bu AŞKTIR. O herkese güçlü görünmesine rağmen içindeki zayıflığı hissedebiliyorsanız İşte bu AŞKTIR. Başkalarını da çekici bulmanıza rağmen hiç pişmanlık duymadan onunla kalmaya devam edebiliyorsanız İşte bu AŞKTIR

ilginc güzelmiş eline sağlık

Tsk Ederim Arkadaslar..

Çoğumuz, Sartebus gibi, sırtımızdaki bir sepette korkularımızı ve kendi çizdiğimiz sınırlarımızı taşıyarak yaşadığımız için, gerçekleştiremediğimiz hayallerimizle birlikte gömülürüz sonu harıka bıtıyo elıne saglık +2 karma

kardeşim şu ilk yazdığın ile zeytin hikayesi muhteşemdi fonda dinlediğim müzikte eşlik edince bunalıma girdim valla helal olsun devamı gelir umarım

Saol Dostum.. Sende olmasan Kuru ekmek yices

olmaz mı be dost... hemen print edip cafenin mesaj panosuna astım... beni anlatıyordu sanki... eyvallah...

SARTEBUS İLE KIM'İN HİKAYESİ Bu antik çağlardan kalma, yaşlı bir adamla, çocuğun hikayesidir. Yaşlı adamın adı Sartebus, çocuğun adı ise Kim'di.. Kim yalnız yaşayan, yiyecek ve başını örtecek bir çatıdan çok, bir nedene cevap arayan, köyden köye dolaşan bir yetimdi. "Neden" diye merak ederdi; "Neden herşey bu kadar zor? Biz kendimiz mi zorlaştırıyoruz, yoksa mücadele etmemiz gerektiği için mi zor?.." Bunlar Kim kadar genç bir çocuk için bilgece düşüncelerdi.. Birgün aynı yolda seyahat eden yaşlı bir adamla tanıştı. Yaşlı adam oldukça ağır görünen, üzeri örtülü, büyük bir sepet taşıyordu. Yol kenarında mola verdiklerinde, yaşlı adam yorgun bir halde sepetini yere koydu. Kim'e sanki "Yaşlı adam varını yoğunu bu sepette taşıyormuş" gibi geldi. "Sepetin içinde onu bu kadar ağır yapan ne var?" diye sordu Kim, Sartebus'a.. "Onu senin için taşımak beni mutlu edecektir. Ne de olsa sana göre daha genç ve güçlüyüm!" "O senin, benim yerime taşıyabileceğin bir şey değil" diye yanıtladı yaşlı adam. "Bu kendi başıma taşımam gereken bir şey.." Ve ekledi.. "Bir gün, sen de kendi yolunda yürüyeceksin ve benimki kadar ağır bir sepet taşıyacaksın.." Günlerce ve kilometrelerce birlikte yürüdüler ve Kim, Sartebus'a "İnsanların neden bunca ağırlık taşıyarak kendilerine eziyet ettiklerini" durmadan sordu. Ama ne yanıt alabildi, ne de yaşlı adamın taşıdığı sepetin içindeki ağır yükün ne olduğunu.. Sonunda bir gün Sartebus, artık daha fazla yürüyemeyeceğini söyledi ve son kez dinlenmek için uzandı.. "Gel bakalım Kim" dedi.."Sepetin sırrını öğren.. Bak bakalım neden insanlar kendi kendilerine eziyet ediyorlar.." "Bu sepette" dedi Sartebus, "Kendim hakkında inandığım ama gerçek olmayan şeyler var. Onlar yolculuğum boyunca ağırlık yapan taşlardı." Derin bir nefes aldı.. "Şüphelerimin çakıl taşı, tereddütlerimin kum taneleri, yanılgılarım yol boyunca topladığım kilometre taşları oldular, bu sandığı durmadan dolduran ve gittikçe ağırlaştıran.. Onları hep sırtımda taşıdım Bunlar olmasa çok daha ilerlere gidebilirdim. Hayalimde canlandırdığım insan olabilirdim. Ama bu ağırlık hızımı kesti benim.. Yolun sonunda, işte gördüğüm gibi bu ağırlık yükümle başbaşayım Hayallerime ulaşamadan "Ve sepeti kendisine bağlayan ipleri bile çözemeden, yaşlı adam gözlerini kapadı, son uykusuna daldı Kim, sepeti Sartebus'un sırtından çözdü ve içini merakla açtı. Sepetin içi boştu!.. Ve o anda sorularının yanıtını anlar gibi oldu: Çoğumuz, Sartebus gibi, sırtımızdaki bir sepette korkularımızı ve kendi çizdiğimiz sınırlarımızı taşıyarak yaşadığımız için, gerçekleştiremediğimiz hayallerimizle birlikte gömülürüz Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiç bir işe yaramayacaktır. Sen kendini paralarken, o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır. Hani ağzınla kuş tutsan "Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?"diye bir soruyla bile karsılaşabilirsin.. iki ucu keskin bıçaktır bu işin. Yaptıklarınla değil yapmadıklarınla yargılanırsın her zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. İyi halin cezanda indirim sağlamaz. Sen, "Ama senin için şunu yaptım" derken o, "şunu yapmadın" diye cevap verecektir. Ve ne söylesen karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksındır. Üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın. Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, düşündün, şiirler yazdın. "Peki o ne yaptı" deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta. Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayatı ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın. Her zamanki gibi yaşayacaksın sen. "Acılara tutunarak" yaşamayı Öğreneli çok oldu. Hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil. Sen mutluluğu hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki... Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor. Kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu? Kentin hiç görmediğin sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana. Yine içeceksin rakını balığın yanında. Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de cabası... Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun asolan yürektir. Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acıtsa da içini unutma; yasadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu. Elbet bitecek güneşe hasret günler. Ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini...