Nette bulduğum çok anlamlı ve çok hoşuma giden çoğunlukla resmen beni anlatan bir yazı paylaşmak istedim umarım verilmemiştir Bazen kendimle baş başa kalmak istemem. Duygularım bana hiç duymak istemediğim şeyleri söyler. Yastığa baş koyduğum an, kendimle en çok yüzleştiğim anlardır; Gün bitip, gece gündüzün tüm ayıplarını örttüğü an; insanın kendi içine yolculuğu başlar. Tüm ayıpları örten gece... Gün içinde ki tüm içimde sakladıklarımı tek tek anımsatır bana. Tıpkı bir otobüs veya tren yolculuğunda olduğu gibi... Yolculuk başka bir yerden bir yere değil gibidir.. Benim için... Seyre daldığım yollar.. Kendime döner bir süre sonra... Kilometreler kısaldıkça seyre dalıp da baka kaldığım yollar değildir aslında... Onlar sadece canlanan mazimin fonunu süsler... Gideceğim yere yakınlaştıkça kendime uzaklaşır... Maziye daha çok yakınlaşırım Camdan dışarı seyrederken kendimi görürüm... Cama yansıyan hüzün dolu bakışlarımı bazende ıslak ıslak... Kendimden bile saklamak isterim gözyaşlarımı.. Geride bırakmak istediklerim... Özlemlerim... İçimi acıtmak ister gibi yalnız bırakmazlar beni... Benden önce yerleşirler yüreğimin baş köşesine... Beni benimle bırakmazlar... Kırgınlıklarım, keşkelerim başlar... Af diler gibi yüreğim deli gibi atmaya başlar... Sen unutmak istedikçe ben seni dinlemedim... Çarpdıkça çarpdım deli gibi... Ürkekliğini korkaklığını, unuttum.. Oysa ki bir çok insan benim herşeyimi paylaştığımı düşünür... Yazılarımı okurken içimde kendime bile söylemediğim; ne çok şey biriktirmişim diye düşünürüm.. Yazdıklarımı okurken sorarım kendime bu kadar mı uzağım kendimden... Yazılarım bir itirafdır kimseye ait değildir... Yüzleşmemdir kendi kendimle... Herkes çok iyi bir kariyer sahibi, iyi bir arkadaş, iyi bir ebevyn olabilir ama duygularını gösterebilmek... Onları dile getirebilmek başka bir meziyettir... Eğer bunu başaramıyorsa... Hep eksikdir yaşamı... Hep sorgular kendini... Yorar insanı dile getirilmemiş duygular... Keşkeler çoğalır yaşamda... Bazen o yorgunluk da... Karşındakine o kadar çok şey söylemek ister ki bir yanın... Diğer yanında suskun kal der... İşte en çok bu ikilemi yaşamak yorar insanı... Bazen bir duş altında sırılsıklam, bazen eski telefon defterindeki bulduğum bir numarada, bazen saçımı tararken aynanın karşısında kendimle göz göze geldiğim bi an, bazen bir şarkı sözünde, bazen bir yudum rakıda, bazen bir parfüm kokusunda, bazen bir takvim yaprağında, bazen mısır yerken sinemada, bazen kışın ellerimi saran eldivende, bazen bir bebeğin gülüşünde.. bazen bir klavyenin tuşunda... Yüzleşirim duygularımla... Yaşamımda hiç birşeyi tam olamadım sanırım... Belki de beceremedim... Belki de bu kadardı elimden gelen... Kimbilir belki de bu yüzden sevdiler beni... Diğer yarıları oldum insanların... Söylemedikleri duyguları... Bazen gülümseyişleri... Bazen yüreklerine dokundu elim... Bazen zayıflık deyip.. Ağlayamadıkları gözyaşlarını seyrettiler yanağımda... Hiç tam olamadım ben... Her gece yastığımda diğer yarımı yaşadım... Bu kadarım ben... fazlası değil...

inan birşeyden fazlasını anladım gerçekten çok etkiledi yazı tamamiyle beni anlatıyor...

Yaşamımda hiç birşeyi tam olamadım sanırım... Belki de beceremedim. Bence öyle değil birşeyleri anlamısınkı burda bu konuyu acmıssın \

bu kafayla gidersen rüyanda kendınle sevişirsin