Hayatınızdan.. .. 'Hayatınızdan bir şeyin kaybolması daha iyisinin gelmekte olduğuna işaret eder...'' diye söylemiş Catherine Ponder bir kitabında Galiba yaşamımızda bazen kaybettiklerimize sıkı sıkı sarılmaktansa, onları bir nehirin akıntısına bırakıp hayatımızdan uzaklaşmasını sağlamalıyız.. Hayatımızda yaşadığımız her gün, yeni bir sayfa. O zaman yaşadığımız olayların etkisinden kurtulmak için o sayfaya bağlanmaya ne gerek var.. Bırakalım yeni bir sayfa açılsın, Bırakın yeni bembeyaz sayfada yenilikler size göz kırpsın.. Yeni bir hayal kaleminizden oraya yansısın. Gönlünüzün derinliklerinde bir melek hep sizin yanınızda... Çünkü o melek sizsiniz.. İyi akşamlar.. Kızıyordum kendime çoğu zaman, yeter artık bitmesin bu hal, artık bitmesin. O sonsuz olduğumu dibine kadar hissettiğim, yaşamı içime çektiğim ve her an varım ben yaşıyorum dediğim mutluluk halini. Çevirdim gözlerimi bahçeme yine. "Öyle özeniyorum size" dedim. Öyle kolay sanki sizin için. Farkınız ne bizden? Şu düşünceleri üreten beyninizin olmaması mı? Ya da sizleri yaratan biz tanrı/insanları n ironik bir biçimde unuttuğu gerçekleri hiç unutmamış olmanız mı? Evet, sevgili tabiat! hiç endişeniz yok değil mi? her gün ihtiyacınız olan gıdanın, ışığın size geleceğinizi biliyorsunuz, rahat, kendinden emin ve neşeli bir şekilde varoluyorsunuz, güzelliklerinizi yansıtıyorsunuz dünyaya çünkü biliyorsunuz ki yapmanız gereken tek şey bu aslında olmak ve güzelliğinizi, ışığınızı ve sevginizi dünyaya yansıtmak. Kim alır, kim almaz bu da önemli değil sizin için. Siz ol'un da orda, alması gerekenler alır değil mi? Rüzgar? O da size hizmet eder değil mi? Rüzgar değişimdir bilirsiniz ama korkmazsınız değişimden bilirsiniz ki bu değişimler geliştirir sizi, daha genişçe yayılmanızı sağlar. Hayatınızın devamını getirir. "Ya Fırtınalar?" diye atlayan beynime ise gülümseyerek cevap veriyorsunuz: "Biz ölüm bilmeyiz. Herşeyi yaratan bilinç bizi ölümsüz kıldı bunu biliriz şartlar ne olursa olsun yine olacağımızı tekrar tekrar olacağımızı biliriz ve bunu hatırlatmak istercesine yaratıcılarımıza her bahar binbir güzellikte açarız renklerimizi, çiçeklerimizi yeniden gözlerinizin önüne." Gözlerim doldu birden "bilmek" evet gizli kelime buydu. Hatırlamaya başlıyoruz insanoğlu olarak ama bilmeye başladık mı? Birşeyi bilmek her hücrenle "o" olmak demektir işte bu noktada kaçırıyorduk herşeyi. Bildiğimizde gerçekten kaçırmayacaktık, endişe farelerini alanımızdan içeri çünkü varlığımızın kaçak delikleri tıkanacaktı ve bütün olacaktık. Kendini bilen, her an varolduğunu hisseden büyük bütünün parçası ama kendi içinde de tüm bütünü temsil eden bir "Bİr". Daha ne kadar kaçacağız kendi gerçeğimizden? Kendi varlığımızın sorumluluğunu üstlenmekten? Teşekkür ettim doğaya bu büyük ders için. Döndüm kendi içime. Ne kadar büyük bir yaratıcı olduğumu düşündüm yeniden. Ne düşünürsem O'yum değil mi? Ne düşünürsem realitem o oluyor değil mi? İçimdeki düşünceler yayılıp alanıma evrenden bir mıknatıs gibi benzer titreşimdeki olayları, kişileri çekiyor hayatıma ve aynen deneyimlememi sağlıyor. Bu ne büyük bir güç ve Tanrı denen o muhteşem bilincin bizlere, kendine verdiği ne büyük bir hediye. Oysa zaman içinde ne denli unutmuşuz bu gerçeği ve nasıl da tam tersine çevirmişiz ve sistemin tam ters bir mantıkla işlediğine inanmışız. Ey komik insanoğlu!! Ne zannederiz biz? Olaylar yaşarız, belli bir hale gireriz ve zannederiz ki o olaylar yüzünden bu haldeyiz. Endişeler yaşarız: Parasızlık, sevgisizlik, yalnızlık endişeleri. Çünkü halen hatırlayamayız sonsuz kaynağı, orda bekleyen "hadi istediğini yarat benden " diye bize seslenen sonsuz kaynağı. Endişeleniriz ve gönderdiğimiz endişe titreşimleri ile gider aynen o korktuklarımızı kendi alanımıza çeker ve yaşarız yeniden. Bi de dövünür dururuz sonra, haykırırız tanrıya: Nedeeeen? Kafası karışır evrenin, güler halimize "Ama sen değilmiydin bunları deneyimlemek isteyen? Sen değilmiydin günlerdir kafanda, içinde bunları yaşayıp oluşturan ve sonra o muhteşem gücünle kendi realiten de bunları yaratan?" Kime kızıyoruz kime? Hala kavrayamıyoruz oyunun basitliğini. Sistemin işleyişini nasıl da tersine dönmüş şekilde algıladığımızı. Hala içimize dönüp muhteşem gücümüzü kucaklayamıyoruz. Tersinden yaşıyoruz herşeyi. Anlayamıyoruz nasıl oyunu tersine çevirdiğimizi. Arada hatırlatılsa da oyunun doğru yönü, kucaklayamıyoruz bu bilgiyi. Korkutucu değil mi böylesine büyük bir güç? Çok kolay geliyor oysa kurban rolünü oynamak. Bu sefer ben de karar verdim tümüyle uyanmaya. Oyunu tüm gücümle bir olarak doğru şekilde oynamaya. Bir parçası olduğum doğanın, bütünün bilincini tümüyle kucaklamaya. Derin derin nefes aldım, açtım kollarımı, kocaman kucakladım hayatı. "Hadi büyük yaratıcı" dedim. "Neleri deneyimlemek istiyorsun düşünmeye başla. Başlat yeni oyununu." Sıkılmıştım artık eski yaratımlardan. Haykırdım "Artık yeni bilincimle yaratmak istiyorum ben." Başlayalım o zaman: Sonsuz olduğumu biliyorum öyleyse alanımdan çıksın ölüm ya da hastalık düşünceleri, hemen! Sevmek ve sevilmek istiyorum, şükürler olsun bunları yaratmışım realitemde zaten. Kucaklıyorum onları ve sürmesini sonsuza dek bu sevgi bolluğunu deneyimlemeyi seçiyorum, gönderiyorum bu niyetimi de dalga dalga, işte duydun bile beni evren. Gülümsüyoruz karşılıklı!! Ha bir de diğer bolluk faslı vardı değil mi, eski ben'i yiyip bitiren: para denen enerji. Diğer ihtiyaç saydıklarımızı bize getiren araç. Tekrar derin bir nefes alıyorum. Sonsuz kaynağı düşünüyorum ve ihtiyacım olan ne varsa biraz fazlası ile bölüşebilmek, paylaşabilmek için her gün bana doğru yola çıkıp geldiğini düşlüyorum. Bu niyetimi de salıyorum. Artık yeni realitemde yokluk ya da kısıtlılık bilinci yer almasın istiyorum, her sabah uyandığımda yola çıkıp bana gelmekte olan bolluğumu kucaklamayı seçiyorum. Bu yeni bilince hizmet etmeyi seçiyorum bir de bir kez daha. Geldiğim noktada varlığımdan bu uğurda faydalanabilecek her varlığın hayatıma gelmesini, onlara ulaşabilmeyi ve verebileceklerimi paylaşmayı, beraber tanrısallığımıza uyanmada elele bir adım daha atmayı seçiyorum. Bu niyetime de "tutkumu yaşamak" adını veriyorum. Kaldı mı başka bir konu? Düşünüyorum şöyle bir. hayır, benim yeni realitem böyle yaşamak olacak. Bu bahar ben de yeniden doğuyorum. Ve her konu halledildiğine göre ben artık sadece yaşıyorum, ol'uyorum. Şİmdi'de her an, bir kez daha. "Ve öyledir" diye gülümseyerek fısıldayan evrenin sesini duyuyorum ve içime yayılan o büyük gücün, sevginin keyfini çıkarıyorum...