Bu dünyaya geldiğiz ilk andan itibaren diğer bütün canlılar gibi var olmak ve varlığımız sürdürmek için elimizden gelen bütün çabayı göstermek isteriz. Bunu gerçekleştiren insan temel ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra toplum içinde bir yer edinerek, kendini daha iyi ifade etmek, toplum içinde yer edinmek, sagı görmek, sevilmek ve sayılmak ister ve bunun için elinden gelen tüm çabayı gösterir. Var olmazızı gerçekleştiren temel unsur bulunduğumuz toplumdaki yapıya göre bize verilen rolleri en iyi şekilde yerine getirmektir, Bu bizim en önemli çıkarlarımızdan birisidir. Toplum içinde bize verilen rolleri yerine getirmek suretiyle saygı göreceğimiz bize öğretilmiştir. Bize verilen bu roller zaman ve mekana göre değişiklikler gösterir. Çocukken babanın terliklerini getirmek, kız çocuksan anne ile birlikte iş yapmak, bulaşık yıkamak, müslüman olmak, evlenmek, çocuk yapmak, işe girmek aileyi bakmak, iyi olmak, dürüst olmak, toplum içinde sayın ve sevilen kişi olma yolunda tüm çabaları göstermek bizim en önemli çabamız olur. Çoğunlukla doğru ve adil denilmeyen aslında sadece keyfi bir gelenek yada, bulunduğumuz ortamda sözü geçenlerin insanları kabul etmeye zorladığı bu şeyden başka sı olmadığını iddia edebilmemiz ve bu konuda fikir üretmemiz bize öğretilmediği için yorumlamamız bile yasaklanmıştır. Bizim dünyamızda doğru olan aslInda bir şey yoktur, doğru olan iktidar veya gücü hizmet olabilirmi, kudret doğruyu belirler, doğru aciz yığınların kabule zorlandığı bir şey değilmidir? iyi ahlak dediğimiz insanların hoşlandığı duğuların gizli ifadesinden başka bir şey değilmidir? Üstelik farklı insanlar farklı şeylerden hoşlanacağından ahlak farklı yollarla tarif edilebildiği doğrumudur? Evrensel biç imde geçerli olan doğru ahlak diye birşey yoktur, sadece farkıl eğoistik ve antipatiler vardır hayatımızda. Yaşamımızın her evresinde doğru olarak kabul ettiğimiz ve zamanla bunların yanlış olduğumu öğrendiğimiz onlarca töre veya alışkanlık yokmudur. Bunları kırmak veya yoketme konusunda buğün harcanan çabaların ne kadarı kabul görmüştür. Hala kırılmayan döngüler yüzünden onlarca insan özellikle kadınlar istemedikleri bir hayata zorlandıkları, yaşamlarının ne olduğunu bile bilmeden başladıkları bu hayatı kendi elleri ile sona erdirdikleri unutulmamalıdır. Hayat bu kadınları ve hatta erkekleri bu olumsuzluklar içiresinde yakaladığı anda geri dönüş yoktur. Töreler ve gelenekler bu insanlar yeni yaşam sunma konusunda katıdır. Eşlerden bir tanesinin ayrılması onun hayatının sonu demektir. Kendi iradesi ile bir yaşam kuran bireylerin bulunduğu özgür toplumlarda çarpık ilişkileren gizli yapılması yoktur. Toplumun iç dinamikleri içerisinde yalnız kalan bayanların birer meta olarak görülmesi ve istismar edilmesi, kurtlar kapanı içerisinde harcanması ancak bireyin kendi ayakları üzerinde duracağı bir sistem ve gelişmiş bir toplum yapısı ile mümkün olacaktır.