Dostum şimdi diyebilirsin bunu sadece benmi yaşıyorum diye aynı durum bendede var ve ben bir başlık açtım bundan nerdeyse 1 ay önce çünkü artık bir karar aldım ve değişmedi. O kararı aldım çünkü aynı yaşadığın duygular benim içinde geçerli ama tek fark ben artık bunların sonlanması için bir karar aldım... Sana gelince ALLAH yardımcın olsun... Çünkü kendi durumumda olan herkezin neler çektiğini gayet iyi anlıyorum hatta çıkış yolu bile bulamıyoruz ölümden başka ben yinede bir umutla açtığım başlıkta bana yaşamak için sebep yazın yazdım, ama ne yazıkki söylenenler kararımı değiştirmedi... İnşallah çıkış yolu bulursun, dualarım seninle...

ayrılığın acısıda güseldir.. en ii çareside zamanidır... bi yerden sonra alışırsın dier ilişkilerinde daha olgunlaşırsın bu kadar çok üzülmezsin... ben hayatımda öle bi kere bi acı yaşadımm bi haftada 10 kilo werdim zaman geçsede o günleri düşünmek acı verio insana...

Kardeşim allah yardımcın olsun... Ayrılık acısı çok kotu bir acıdır.. İnsanı bambaşka bir hale getirir. Umarım bu ayrılık kısa sürer ve bir an önce tekrardan mutlu olursun sevdiginle..

Seni aramızda yeniden görmek güzel asi72 Senmi yazdın bunu?

Bir sevda bu kadar mı hapseder insanı çaresizliğe... Bu kadar mı kapanır tüm çıkış kapıları... Gecenin bu kör karanlığında, çarsesizim sevdiğim... Yine içimdesin... KAHRETSİN!!! Artık anladım, çare değil kaçmak senin sevdandan. Kaçtıkça bir girdabın içine giriyorum. Gitgide tükeniyorum bu sevdanın kollarında. En derinindeyim sevda denizinin, çırpınıyorum, kayboluyor çığlıklarım, sesimi kimselere duyuramıyorum. Tutunacak tek bir dal yok kahrolası sevdandan kurtulmak için... Battıkça dibine batıyorum yanlızlığımın. En karanlık köşelesindeyim, en çıkmazındayım uçurumların, düştüm... düşeceğim... İÇİMDESİN... Her sabah"yine sensiz geçecek bir gün" diye uyanıyorum uykularımdan, ömrümden eksilecek onsuz bi gün daha başlıyo işte diyorum kendime. Hadi, bugünde bakma sokakta el ele gezen sevgililere, bugünde dinleme aşk şarkılarını, bugünde unut ellerini, gözlerini,"GÜLÜM"deyişini, bugünde tüken yalnızlığın, çaresizliğin içinde... gelmeyecek boşa bekleme... Her saatim, her dakikam, her saniyem seninle... Nereye gitsem, kime baksam, kimle konuşsam sen... Geceleri korkar oldum rüyalarımda seni görmekten... Kurtulmak istedikçe sana dönüyor yüreğim... Ben unuttukça kalbim inadına seviyor, ben kaçtıkça sevdan sarılıyor. İÇİMDESİN... İçimde buruk bi acı, gözlerimde akmaya hazır bi damla yaş, dilimde adın, içimde sevdan dolaşıyorum sokaklarda... Ben kaçtıkça gölge gibi peşimde hatıralar. Sesini unutsam ellerin tutuyor ellerimi, ellerini unutsam gözlerim özlüyor gözlerini... Dayanamıyorum sevdiğim. Bu acıya dayanamıyorum, yangınlar yanıyor yüreğimin en kuytu köşelerinde. Söndüremiyorum... Yalan... unuttuğum YALAN!... sen varsın evin her köşesinde, sen varsın içtiğim suda, yediğim yemekte... Bitmez tükenmez bir aşkın var yüreğimin derininin de derininde... Gitmeyen hayalin var gözlerimin önünde... Ecel gibi peşimdesin... UNUTAMIYORUM İŞTE UNUTAMIYORUM... Nasıl bi çaresizlik bu... Nasıl bi çıkmaz sokak... Niye bu kadar sevmişim seni, niye böylesine delice bağlanmışım, niye ömrümü adamışım sevgine anlamıyorum... anlayamıyorum sevdiğim, unutmak istiyorum... ama; KAHRETSİN... İÇİMDESİN!!!

Muhtemelen İntihar Etmeden Önce Yazılmış Bir Mektup... Affedin beni hepiniz,.. Özür dilerim yapmamalıydım.. Merak ediyorum kaç kişi üzülüyor arkamdan? Arkamdan konuşanların hepsi ağlıyor mu ardımdan? Bileğimi kesen jiletten daha keskin sözleriniz ve siz, Damarlarımdan çıkan ve artık özgürlüğün tadını çıkaran kanımdan daha da iğrençsiniz!.. Bilir misiniz o duyguyu? Yalnızlığın çaresizliğin zirveye ulaştığı o an!? Düşünmezsin başka bir şey, çekip gitmekten başka.. Ağlarlar belki 2 belki de 3 gün.. Karanlık odana yayılmış kan kokusu çeker sadece onlrı sana.. Ve o gece odanda öyle bulunduğunda... Ağlarlar mı? Ya sen anne? Öper miydin uzun zamandır öpmediğin kızının ölüsünü, sarılır mıydın kanlar içinnde kalacağını bile bile?! Özür dilerim anne.. Üzerine bir şey döktüğümde kızdığın halı şimdi kanlar içinde.. Çıkmayacak lekeler bunlar.. Çaresizliğimin lekeleri.. Özür dilerim.. Peki baba, ya sen? Ne düşünüyorsun, yoksa beni mi, neden yaptım diye mi? Bırak açıklayayım.. Hayat baba... Ve bu acımasız şeyi her daim güzel ya da kötü yaşayan insanlar... Ağlıyor musun baba? Yapma lütfen artık bi kişi daha çıktı hayatından sevmek zorunda olmadığın.. Karanlığıma kızardın baba.. Kötü değildim ben, karanlık kötülük değildir.. Umutsuzluktur, renklerin boşluğa düştüğü andır.. Bırakın karanlığınız olayım ebediyen.. Senden bir isteğim var anne.. Gir odama, evet şimdi.. Orda beni bulacaksın.. Gördün mü bak internetteyim gene.. Kızma anne nolur kızma.. Ve geliyorum sana, sarılmaya.. Kaçma nolur kaçma.. Ölü bedenim zarar vermez sana.. Ya da çık odadan korkuyorsun benden, ruhumdan.. Ben hep burda olacağım, Cehennem azabını her zaman çektiğim yerde.. Bırak kanlarım dursun yerde güç alıyorum onlardan sadece... Not:Alıntıdır, çok duygulanıp etkilendiğim için sizinle paylaştım.. saygılar wardom.

Hayalden İbaret Sevda'm... Kırgın düşlerimden uzak, kırgın kalbimi avutuyorum. Kimbilir kaç zaman geçti sensiz, sayamadığım... Senden uzak, sesinden uzak... Bir kez dokunamadığıma mı yansaydım sana, yoksa sesinden uzak kaldığıma mı, hangisi daha çok canımı yakıyordu... anlayamadım. Yıllardır içimdeydin, belki de asırlardır... belki de doğmadan önce de biliyordum seni. Hep beklediğimdin sen, ama sana bunu anlatamadım... Ben geldikçe, kaçanım oldun.. içini bilmediğim, yüreğini görmediğim sevdanın, kekremsi tadı oldun dilimde.. bıkmadan usanmadan sevgimi anlattığım, kağıtlar tükenip de kalemimin kırıldığı an da bile beni düşündüğünü umut ederek, yeniden yazmaya koyulduğum adını bile koyamadığım sevdam oldun. Benim için çok şey oldun, ama ben senin için hiçbir şey oldum... Kaç kopuş yaşadım bunca senedir.. Şerha şerha bölündü ruhumla birlikte kalbim. Dayandım... dayandım da bir senden kopuşuma dayanamadım.. Ama olsun be gülüm, ayrılığı bile senden diye, sevdim ben... Hep beni sevdiğini hayal ettim, belki de sevmedin.. ama ben hep hayal ettim. Hayalin bile güzeldi, bozmaya kıyamadım.. Beni kırdığın zamanlarda bu hayale sarıldım sımsıkı, seni kolay affetmelerim de bu yüzdendi zaten. Gözyaşlarım akarken sessizce yanaklarımdan, onları bile sevdim, çünkü onlar sana aitti. Seni kaç gece döktüm gözlerimden bilmem, sayamadım... Sesini hapsettim beynimin tüm hücrelerine. Özledikçe, çıkarıyorum sesini. Kapatıp gözlerimi, seni düşünüyorum yanımdaymışsın gibi. Hep kızdın bana belki de seni sevdiğim için, nedenini anlamadığım kızgınlıklarının tümünü bana yönelttin her zaman. Bilemedin, bilemedin senden bir şey istemediğimi. Bırakmadın beni, seni özgürce sevemedim. Seni senden gizli sevdim. Gittin, yoksun hayatımda. Artık gizlemiyorum duygularımı, özgürce seviyorum seni. Gözyaşlarımı hergün avucumda biriktiriyorum, sonra öpüyorum onları bir bir, seni öpercesine. Gittin ve ben, gitme kal benimle diyemedim sana. O kadar istekliydin ki gitmek için, dur diyemedim sana. İçim yandı da yine de kal diyemedim umursuz bakışlım.. Ardından bakarken, sessiz çığlıklarla bağırdım... duysaydın çığlıklarımı yine de gider miydin? Kulaklarını kapatabilirdin belki, ya kalbini kapatabilir miydin bana? hiç bilemedim... Gitmen, seni sevmemi engellemiyor anla artık. Sen yokluğunda da varlığımsın... hiç gelmeyecek olsan da bundan sonra, yine de varlığım kalacaksın. Seni hep beklemiştim asırlardan bu yana... geldin varlığınla beni mutlu ettin. Şimdi gittin, yokluğunla bile mutlu ediyorsun. Çünkü senden bana kalan şey o kadar güzel, o kadar özel ki... Gel demiyorum sana, demeyeceğim.. Gittiğin yerde mutluysan eğer, bu da bana yeter. Sesinden mahrum kalmışım ne çıkar, senin özleminle her gün canım daha bir yanmış ne çıkar.. Yokluğunu varlığa çevirebilmişim ya, bu da bana yeter.. Gün aşık olmuş geceye, Gece de yakamoz düşürmüş denize Ne gün erişebilmiş geceye, ne de gece kavuşabilmiş gündüze. Birbirlerini hiç görememişler belki de.. Ama engel olmamış bu aralarındaki sevgiye.. Varlıklarını hissetmeleri bile yetmiş kendilerine Bazen, gün isyan edip yakmış ortalığı Gece de özleminden tüm ışığını söndürmüş gökyüzünden İkisi de bulutlara yükleyip hüzünlerini Tüm yeryüzüne yağdırmışlar gözyaşlarını Yine de vazgeçmemiş sevdasından ikisi de Sonsuza dek birbirlerini göremeyeceklerini bilseler de... Ben geceyim işte, senin için yakamoz düşürüyorum bol bol denize. Sen benden gitsen de, ben gelirim senin bensiz kıyılarına. Yokluğundan soyunup, varlığını giyerim üstüme... Gelirim, derin, sessiz duygusuz uykularına... Benim için var olduğunu bilmek bile yetiyor, seni hiç göremesem de...

Güzel yazmışsın umarım kavuşursun diyorum... Ama şöyle bi gerçek varki zaman herşeyin ilacıdır, neler unutulmuyor ki sadece sabret...

Git ve Asla Dönme... Birinin mutluluğu için kendim için herkes için... fazla geliyo her şey bugün... o bile... İlk karşılaştığımız an geliyor aklıma. Ellerimi yüzüme kapatarak, gözlerimin dolmasını ve dudaklarımın titremesini engellemeye çalışmaktan, yüz ifadeni tamamlayamıyor beynim! Beynime inatla, sıcacık bir gülümsemeyle bana yürüdüğün anı hatırlıyor yüreğim... Gitmeleri sevdin önce... Sonra kal demeyi öğrettim, Yine bitmedi gidişlerin... Ben hep sevdim... sen hep gittin... Son gidişin işte... Yıkılmış ruhuma giydirilen bu bedenle kalakaldım... Ve bu gerçekten son gidişinmiş anladım... Nereye baksam sen şimdi... Bedenimi yırtan bir sesle bozuluyor düzen... Pişman olmuşum... Şimdi beliriyor karşımda yine giden sen... Bense senin yüzünü meğer gözlerimde unutmuşum Bir gün dönersen sevdam, yenik düştüm ayrılığa, alıştım hayallerimdeki sana Artık BİR GÜN DÖNME BE SEVDAAM GİT!! ve ASLA DÖNME YOLUN AÇIK OLSUN... Başka başka sevdalar yaşayacağız; kim bilir? 'Vardı' larımız arasında kimi zaman kimliksiz, kimi zaman soy adlarımıza kadar kayacak kişiliklerimiz... Yine de mutlu kal. Emanet değildin bana ama, şimdi emanet ediyorum başka bir yüreğe seni. Kendim gibi dağınık olmadı sana karşı hislerim. Sen yalnızca sen gibi anılacaksın, dilimden dudağıma geçen ifadelerimde ve ben artık hiç ben olmayacağım sevdalarımda. Yine de mutlu kal; hoşça kal... git ve asla dönMe...

Bir de Etkileyici Hikaye... Bir zamanlar birbirlerine aşık iki genç vardı. Kızın adı Tispe, delikanlının ki ise Piremus idi. Bunlar yanyana evlerde otururlardı. Birlikte büyüdüler ve çocukluklarından beri birbirlerine karşı aşk beslediler. Fakat aileleri görüşmelerini istemezler birbirlerine uygun olmadıklarını düşünürlerdi. Oysa onlar birbirlerini ölesiye seviyorlardı. İki evin arasında gizli bir çatlak vardi, aileleri bunu bilmezler onlarda geceleri burda bulusur o aradan birbirlerine seslerini duyurur aşklarını dile getirirlerdi. Bir gece ormandaki ağacın altında buluşmaya kararverdiler. Tispe ağaca Piremus'dan önce varmıştı. Gittiğinde avını yeni yemiş ağzından kanlar akan kocaman bir aslanla karşı karşıya geldi. Korkarak bi mağaraya doğru koşmaya başladı. Farkında olmadan yolda boynundaki eşarpını düşürmüştü. O sırada Piremus geldi gördükleri karşısında donup kalmıştı. Kocaman aslan ağzında kanlarla birlikte biricik sevgilisi Tispe'nin eşarpını parçalıyordu. O an aklına gelen ilk ve tek sey aslanın Tispe'yi öldürerek yediğiydi. Tispesiz yaşayamazdı. Aklından geçen sadece aşkı uğruna canına kıymaktı. Belinden hançerini çıkardı ve göğsüne sapladı. Kanlar içinde cansız bedeni yere düştü. Tispe ise korkusunu bi kenara atıp bir an önce aşkını görmek için mağaradan çıkmaya karar vermişti. Ağacın altına geldiğinde o korkunç sahneyle yüzlesti. Piremus'un cansız vücudu yerdeydi ve elinde Tispe'nin düşürdüğü eşarpını tutuyordu. İlk önce genç kız olanlar karşısında ağlamaktan hiçbir seyi anlayamamıştı. Ama eşarpı ve uzaklaşan aslanı görünce anladı. Bi an mağarada düşündüğü o korkunç şey başına gelmişti. Ve onun öldüğünü düşünen Piremus aşkı uğruna canına kıymıştı. Tispe bir an bile düşünmeden hançeri aldı ve göğsüne götürdü. Onların aşkı ölesiye bir aşktı ve ölüm bile onları ayıramazdı. Eğer Piremus aşkı uğruna ölümü göze aldıysa o da hiç çekinmeden canına kıyabilirdi ve hançeri sapladı. Birden vücudu Piremus'un bendeninin üstüne yığıldı. O anda tanrılar bu yüce aşkı ölümsüzleştirmek istediler ve bu çiftin üstünde duran ağacı bunların aşkına adadılar. Piremusun kanını bu ağacın meyvelerine, Tispenin gözyaşlarını ise ağacın yapraklarına verdiler. O günden beri kara dut ağacının meyvesinin çıkmayan lekesini, , dut ağacının yaprakları, temizler.. Not:Alıntıdır...

Herkesin Bir Hikayesi Var... Ünlü basketbolcu Hidayet Turkoglu esiyle birlikte, Eminönün de geziyordu. Önce Akvaryumculari dolastilar, Kapaliçarsi, Nuriosmaniye, Yerebatan Sarnici, Ayasofya, Sultanahmet, Topkapi Sarayi, Gülhane Parki derken, Yeni Caminin önüne kadar geldiler. Orada bagira bagira simit satan bir çocuk vard?. Basketbolcu birden durakladı... Sonra simitçiye yaklastı -Simit'in kaça koç? -300 bin abi. Çitir çitir... - Tezgahta kaç simit var? -70-80 tane var herhalde... - Hepsini alsam ne tutar? - Seksen desek 24 milyon. - Al sana 30 milyon... Farzet ki hepsini aldim... -Sagol abi... sagol... Basketbolcu üç onluk çikartip simitçinin önüne birakti. Esi saskindi. Üç bes adim yürümüslerdi ki esine yaklasip fisildadi. - Hidayet sen delimisin? - Yooo - Peki yemedigimiz simitlerin parasini niye verdin? - Bosver sorma. - Diyelim ki soruyorum. Hem de israrla soruyorum. Öyleyse söyleyeyim. - Lütfedersiniz beyefendi. - Tablanin kenari dikkatini çektimi? - Hayir. - Baksan görecektin. Tahtaya bir isim kazinmisti. - Nasil bir isim? - Hidayet! - Yoksa? - Evet o tezgah, eskiden benimdi. Not:Bu hikayeyi hidayet tv8 de katildigi bir programda kendisi anlatmistir..