Tarih konusunda gençlerimizin kafası bir hayli karışık: Bunu gelen mektuplardan anlıyorum. Böyle olması da doğal: Zira tarihimiz siyasi, ideolojik amaçlarla kullanılıyor. Ayrıca da bu memlekette "tarih spekülasyonu" yapılıyor. Bir bakıma tarih, bu çerçevede oluşturulmuş farklı bir "Ergenekon çetesi"nin tasallutuna maruzdur! Bu çete yıllardır "Tarihin yumuşak karnı" sandıkları bölümlerine kontra yumruklar indiriyor. Halbuki her şeyin bir izahı vardır: Yeter ki, insan öğrenme maksadıyla tarihe gitsin. Gözlemleyebildiğim kadarıyla, bazıları "öğrenmek" maksadıyla değil, "öldürmek" maksadıyla tarihe gidiyor. Dolayısıyla da işler içinden çıkılmaz hale geliyor. "Tarihin yumuşak karnı" sayılan bölümler belli: 1. Şehzade katli; 2. Padişahların yabancı kadın almaları; 3. Hacca gitmemeleri; 4. Çok sayıda evlenmeleri. Tarkan Yılmaz'ın sorusu da son maddeyle ilgili: "Neden padişahlar çok evlilik ve çok çocuk yaptılar?" diye soruyor. Çünkü buna bir bakıma mecburdular. Neden derseniz, biliyorsunuz devlet sürekli savaş halindeydi. Babalarıyla savaşlara katılan şehzadelerden kaçının sağ kalacağı bilinemezdi. Üstelik sık sık salgın hastalık çıkıyor, bazı şehzadeler de bu şekilde ölüyordu. Bu bakımdan padişah, mümkün olduğu kadar çok erkek çocuk sahibi olmak zorundaydı. Yoksa Osmanlı tahtı varissiz kalabilirdi. Batılı ressamların fırçasından çıkma "Veronese Serisi" denen tabloların gerçekle ilgisi yoktur. "Şark Sultanı" olarak gördükleri padişahları hayallerinde canlandırdıkları gibi çizdiler. Ayrıca "Osmanlı sarayı" tabloları da hayal ürünüdür. Ama yabancı yazarlar bu tablolara bakarak "Osmanlı hayatı" hakkında hüküm verici romanlar kaleme alıyorlar. Bir anlamda "Şark Masalı" yazıyorlar. Hazin ki, işin aslını bilmeyen gençlerimiz de bunları okuyarak Osmanlılar hakkında "karar" veriyor. Dediğim gibi, günümüze gelen padişah tablolarının ve saray görüntülerinin gerçekle ilgisi yoktur. Zaten bu padişahların şiş karınlı, ablak suratlı, süslü-püslü ve çirkin çizilmelerinden de bellidir. Biri Sultan IV. Murad'ı ipekler içinde gösteriyor, diğeri sade giyimiyle ünlü Yavuz'un kulağına küpe takıp başına taç giydiriyor. Bir kere Osmanlı padişahları padişah ilan edilirken bile taç giymez, sadece kılıç kuşanırdı. Bu merasim de genellikle Eyüp Sultan Camii'nde yapılırdı. "Taç giymek" Batılı hükümdarlara mahsustur, çünkü taç Batı kültüründe hakimiyet alameti olarak görülmektedir. Osmanlı'nın hakimiyet alameti ise kılıçtır. Bu gibi tablolarda Osmanlı padişahlarının alabildiğine şişman, ablak suratlı, yağlı ve çirkin gösterildiğine dikkat çekmek isterim. Haremi de işte aynı yaklaşımla kaleme aldılar. Vaktiyle İstanbul'a gelen Batılı gezginlerden bazıları, görmeleri mümkün olmayan haremi hayal ederek kağıda döktüler. Görmediklerini de ısrarla sakladılar. Kendi ülkelerindeki "saray entrikaları" da rehberleri oldu. Böylece ortaya Osmanlı ile ilgisi bulunmayan tuhaf masallar yığını çıktı. Tarih konusunda özellikle gençlerimizi daha duyarlı ve daha derin olmaya çağırıyorum.. (Yavuz Bahadıroğlu, Vakit, 2010-03-14)

bana da pek inandırıcı gelmedi ama gene de paylaşmak istedim.. bende pek güvenmem vakit gazetesine. hele hüseyin üzmez olayından sonra.. pislik herif!

Yok artık daha neler.. Peki bu resmi yapanlar padişahın resmini doğru düzgün çizemeyip kelleden olacağını bilmiyormuydu? Vakit gazetesini her zamanki uydurma haberlerinden biri.. Paylaştığın için sağol..