Camın yanında durmuş dışarıda yağan karı izliyordu.. öyle temiz öyle sakin ve öyle sıcak yağıyordu ki, yüreğini alevler kor gibi yaksa da, soğukta bedeni titrese de, ruhu garip bir metanetle rahatlıyordu sanki.. çocukluğundan birkaç hatıra canlanırken gözünde o kalender kahramanının; babasının; yokluğunun, içini büyük bir acıyla ezdiğini hissetti.. keşke dönebilseydi o günlere o savunmasız kaygısız sığınabildiği yuvasına, ailesine.. Anadolu nun soğuk kış günlerinin sabahına bir kerecikte olsa sobanın üstünde cızırdayan çaydanlığın sesi, fırında közlenen patatesin kokusu ve o biricik koruyucu meleğinin sıcacık dokunuşuyla uyanabilseydi.. radyoda halk hikayelerinin anlatıldığı bir Cuma sabahına bir kerecikte olsa uyanabilseydi o çocuk dünyasında... ve yatağında uyuyor numarası yaparken umutlarla dolu, sevgiyle örülü adil bir dünyayı haya l edebilseydi aynı inançla bir kez daha... Oysa birkaç hatırayla avunmak zorundaydı şimdi ve yüreğindeki derin acıyla savaşmak, yenilmeden yıkılmadan, tökezlemeden başa çıkmak.. öyle zordu ki... bu o kadar zordu ki... tükenmiş erimiş neredeyse yok olmuş hissediyordu kendisini.. aldatılmış olmaktan daha çok koyuyordu güvenini yitirmek.. kahroluyordu ama yinede inancını kaybetmek istemiyordu.. çünkü sadece ona ve kendine olan güveni değildi yok olup gidecek olan, korkuyordu.. ... gördüklerini ona söylerken bunların gerçek olmadığını, yanıldığını söylemesini ve bu kabustan çekip kurtarmasını istiyordu.. ona inanmak yeniden inanabilmek istiyordu umutsuzca.. -Evet yanılıyorsun bunlar gerçek değil! diyordu gerçekten... ama... gerçekti... ve gerçekten çok acıydı... biraz önce söylemesini istediği şeyleri duymak acısını daha da arttırıyordu çünkü yalan devam ediyordu.. o gözünde mükemmel insan küçülüyor eriyordu damla damla.. onunla birlikte içindeki yaşama isteği ve bağlılığı da.. nasıl olabilirdi bu kadar değersiz miydi her şey bir dizi yalanla silinip atılacak.. evet her şey zamanla değişebilirdi sevgi ve aşkta bitebilirdi ama yaşananlar mertçe bir konuşmayı ve birlikte verilecek ayrılık kararını hak ediyordu... hak etmeliydi... o kahramanı o hayallerinin insanı o yıllarını verdiği mükemmel yaratık birkaç saniyede nasıl bu kadar küçülebilmiş ve bu onursuz davranışı nasıl yapabilmişti aklı almıyordu.. bunu kabullenmek öyle zordu ki... istemiyordu.. gözünü kapatıp bir daha açmak istemiyordu.. her şey dursun, her şey donsun, yok olsun istiyordu.. Birden içindeki yangında boğulup kaybolduğunu hissetti ve kendini dışarı zor attı.. ayakları tutmasın istiyordu.. ciğerleri nefes almasın.. gözleri görmesin di artık, aklından hiçbir düşünce geçmesin.. bedeni yok olsun istiyordu.. ruhu gibi yansın bitsin tükensin.. ağladığını hissetti ama damlalar sadece içine akıyordu sanki.. sevdiği saygı duyduğu herkes gözlerinin önünden geçiyordu sırayla.. acaba ne kadar saygı değerlerdi diye düşündü acı bir gülümsemeyle.. ve o an yüzünde asılı kaldı bu acı ifade.. babasını düşündü.. tanıdığı en mert, en yufka yürekli, en dürüst, en iyi kalpli ve adil insanı.. ve işte o an yanaklarından süzüldü yaşlar... tutamadı.. zaten tutmayı da istemiyordu ya... ama güçlü olması gerektiğini biliyordu.. bu yüzden toparlamaya çalıştı kendini.. yanaklarından akan yaşları sildi.. ve karda kendi ayak seslerini dinleyerek yürümeye başladı.. yalnızlığını hissetti... yüreğindeki acı bin kat daha arttı.. yaslanacak bir omuz sarılacak bir insan aradı.. yine aklına o geldi.. acısı tekrar arttı.. ölmek istiyordu.. Ama ölmeyeceğini biliyordu... yaşamın devam ettiğini, nefes almaya devam edeceğini yiyip içeceğini, gezip göreceğini... ve yüreğinde aldanmışlığın, aldatılmışlığın burukluğu olsa bile yeniden sevebileceğini.. biliyordu kahretsin.. oysa o ölmek istiyordu.. istiyordu çünkü artık kusursuz bir kahramanı olmayacaktı.. sonsuz güvenebileceği, sırtını rahatça ona dönüp kollarında deliksiz uyuyacağı... canımsın dediğinde şüphelenmeden gözlerine bakıp sevgiyle kucaklayacağı bir sevdiği olmayacaktı artık.. artık hep bir şüphe olacaktı içinde... hep içinden ne kadarı yalan diye soracaktı yada ne zamana kadar.. sevgiler tutuk, sevgiler yarım, her şey ama her şey yarım yaşanacaktı ömründe artık... ve belki de acısı öfkeye, öfkesi nefrete, nefretiyse ihanete dönüşecekti bir gün hak etmeyen birine... onunki de yine başka birine... oysa sadece dürüstçe bir konuşmaydı gerekli olan... ve küçük bir cümle... yolun açık, şansın bol olsun...

Mutluluk!!! Önce evlendiğimizde hayatın daha iyi olacağına inandırırız kendimizi. Evlendikten sonra, bir çocuğumuz doğduktan hatta ardından bir tane daha olduktan sonra hayatin daha iyi olacağına inandırırız kendimizi. Sonra çocuklar yeterince büyük olmadıkları için kızar, onlar büyüyünce daha mutlu olacağımıza inanırız. Bundan sonra, ergenlik dönemlerinde çocuklarla uğraşmamız gerektiği için öfkeleniriz. Kendimize, çocuklarımız bu dönemden çıkınca daha mutlu olacağımızı, yeni bir araba alınca, güzel bir tatile çıkınca, emekli olunca, yaşantımızın dört dörtlük olacağını söyleriz. Gerçek ise su andan daha iyi bir zaman olmadığıdır. Eğer simdi değil ise ne zaman?... Hayatiniz her zaman mücadelelerle dolu olacaktır. En iyisi bunu kabul edip her ne olursa olsun mutlu olmaya karar vermektir. En sevdiğim sözlerden biri Alfred D. Souza' ya aittir. Der ki; "Uzun zamandan beridir hayatin - gerçek hayatin - başlamak üzere olduğu izlenimine kapılmıştım. Fakat her zaman yolumun üzerinde bir engel, öncelikle erişilmesi gereken bir şey, bitmemiş bir is, hala hizmet edilecek zaman, ödenecek bir borç oldu. Sonra hayat başlayacaktı. Sonunda anladım ki bu engeller benim hayatimdi." Bu görüş açısı, mutluluğa giden bir yol olmadığını gösterdi. Mutluluk yoldur, öyleyse sahip olduğunuz her anin kıymetini bilin ve mutluluğu, vaktinizi harcayacak kadar özel biriyle paylaştığınız için, ona daha fazla değer verin. Unutmayın, zaman hiç kimse için beklemez. Öyleyse; Okulu bitirene kadar, 10 milyar kazanana kadar, Çocuklarınız olana kadar, Çocuklarınız evden ayrılana kadar, ise başlayana kadar, Evlenene kadar, Cuma gecesine kadar, Pazar sabahına kadar, Yeni bir araba, ye da ev alana kadar, Borçları ödeyene kadar, İlkbahara kadar, Yaza kadar, Sonbahara kadar, Kısa kadar, Maaş gününe kadar, Şarkınız söylenene kadar, Emekli olana kadar, Ölene kadar... MUTLU OLMAK İÇİN İÇİNDE BULUNDUĞUNUZ AN'DAN DAHA İYİ BİR ZAMAN OLDUĞUNA KARAR VERMEK İÇİN BEKLEMEKTEN VAZGEÇİN. MUTLULUK BİR VARIŞ DEĞİL, BİR YOLCULUKTUR...

Her seçim bir kaybediştir... Her tercih bir vazgeçiştir çünkü... Sabah ise gitmekle, yatakta nefis bir miskinlik fırsatından vazgeçmiş olursunuz. Kalkar kalkmaz hayat bin bir seçeneği dayar burnunuzun ucuna... "Ne giysem" telaşından, öğle yemeğinde "Ne alırdınız?" diye başucunuzda biten garsona, "hangi kanaldaki filmi izlesem" kararsızlığından "bize oy verin" diye bağrışan partilere kadar her şey, herkes, her an sizi ısrarla bir tercihe zorlar. Yastığınıza teslim olmuşsanız, belki dışarıda ışıl ışıl bir günden vazgeçmiş olursunuz. Bahar esintileri taşıyan bir elbise belki o gün yaşamınızı ışıldatabilecekken, ağırbaşlı bir sadeliğe karar vermekle muhtemel bir tanışıklığı tepersiniz. Belki yemediğiniz musakka, ısmarladığınız İzmir köfteden daha lezzetlidir. Ya da öbür kanaldaki film, o anki ruh halinize daha uygundur. Ama yasam, vazgeçtiğiniz şeye ilişkin ipucu vermez. Geri dönüp, o günü gökkuşağı desenli bir elbiseyle yeniden yasama şansınız yoktur. Bu seçim oyununda vazgeçtiğiniz şey, seçtiğinizden daha değerliyse pişmanlık kaçınılmazdır. Ama neyin değerli olduğunun kararı da yine size aittir. Ve vazgeçtiğiniz şey bazen bir saray, bazen şöhret sahnesinin parıltılı neonları da olsa, çoğu zaman gözünüz hiç arkada kalmaz. Çünkü duvarlarına sevdiğinizin kokusu sinmiş bir ev ya da sevdiğiniz kadınla paylaşamadığınız bir saray sizin borsada kolay feda edilebilir değerlerdendir. Hayata bir başka gözle bakmayı öğrendiyseniz, bu seçimde kazandıklarını sananlara yalnızca acıyarak gülümsersiniz. Her şeyin sıradanlaştığı bir dünyada bazen kaybetmek en doğru seçimdir. Ve o dünyada en yerinde tercih; vazgeçiştir...

Öğrendim Hayatımda ilk önce SEVMEYİ öğrendim, çünkü sevdikçe kendimi hissettiğimi öğrendim. AFFETMENİN ne olduğunu anladım ve affetmenin aslında yeni insanlar kazandırdığını gördüm.. Bir gün geçmişime baktım da PİŞMANLIĞIMDAN üzülmediğimi gördüm, bunları ben yasadım çünkü... Birisini HATIRLAMANIN aslında ufak bir telefon görüşmesi kadar basit olduğunu biliyorum artık! Aslında BANA DEĞER VEREN İNSANLARIN çok yakınımda fakat gözlerimin hep uzaklarda olduğunu anladım.. Birisini kırdıktan sonra ÖZÜR DİLEMENİN aslında beni ben yaptığını anladım. SEN BENİM İÇİN ÖNEMLİSİN kelimesinin verilecek en büyük hediye olduğunu buldum. Bir yerden sonra KELİMELERİN mana ifade etmediğini biliyorum. Sahilde yürür ve düşünürken birinin de beni DÜŞÜNDÜĞÜ duygusu beni sevindiriyor. MUTLU OLMANIN aslında bir kedinin güzel bir anını yakalamak kadar basit olduğunu anladım. KAÇIRDIĞIM FIRSATLARIN aslında bana yeni fırsatlar yarattığını gördüm. Yıldızların benim için parladığını görmeyen gözlerim, gün geldi HAYATIMDAN YILDIZLARIN gömüldüğü maziyi unutması gerektiğini anladım! GÖZLERİN kelimelerden daha önemli olduğunu ve yalan söylemediklerini biliyorum. Hayatımda YANIMDA GÖRMEK istediklerimi yanımda göreceğim çünkü onların bana değer verdiklerini biliyorum. TELEFONUN 160 karakterine üzüntünün, mutluluğun, yıkıntının sığdığını gördüm. YASAMIN YASAMAYA DEĞER OLDUĞUNU VE İSTERSEM MUTLU OLACAĞIMI ÖĞRENDİM Not:Ben öğrenemedim hala...

Bir Masum Aşk Hikayesi!!! Bir Dağ Başı Yalnızlığı Yaşıyorum Şimdilerde.. Terk Edip Gitti Beni Tam 2 Sene Önce... Senesi, Ayı, Günü Aklımda, Tam 30 Ağustos 2003 tü.. Terk Edip Gitti, Sadece Bir Neden Vardı Ortada, Bu Neden O Kadar Küçük, O Kadar Basitti ki.. O Neden Beni Mahvetti.. Bir gün Mesaj Geldi Telefonuma, Keşke Açmasaydım, Okumasaydım, O gün telefonumu hiç kullanmasaydım.. Ama artık mesaj gelmişti ve telefon hafızasına almıştı... Mesajı açtım ve açtıgımda Şunu gördüm:''Artık dayanacak gücüm kalmadı, yol yakınken bitirelim.'' Neydi bu dayanamayacak kadar onu sıkan, neydi... Beynim vurulmuşa döndüm ... Aradım Konustum Neden Neden Terk Ettın Beni Dedim.. Ailevi Sebebleri Gösterdi.. Ailesi Beni Daha Görmeden Istemıyordu.. Nasıl Olur Dedım Kendı Kendıme Bu.. Bagırdım Cagırdım. Cunku Ayrılmak Istemıyordum Cok Sevıyordum Oda Benı Cok Sevıyordu Bunu Bılıyordum.. Amaa İşte Aşk Dedıklerı Ayrılık Olsa Gerek...

Korku İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor. Sevilmekten korkuyor, kendisini sevilmeye layık görmediği için. Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için. Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için. Duygularını ifade etmekten korkuyor, reddedilmekten korktuğu için. Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğinin kıymetini bilmediği için. Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi bir şey vermediği için. Ve ölmekten korkuyor, aslında yasamayı bilmediği için... W. SHAKSPEARE...