Hİkeyenin gerçek olduğuna inanmıyorum... Ama gerçekten okuduğuma deydi... Çok teşekkürler...

modum zaten hassas olduğum şu günlerde, içimi dağladınız... çok teşekkür ederim... alpi_09 En istikrarlı üye 5 Kasım 2007

Teşekkürler xthief aslında görmek istediğimiz milyonlarca, tertemiz bayraklar

Çok beğendiğim bir hikaye umarım verilmemiştir. Sokaktaki Dev Çocuk Anda E. Ak Bildik, sizlere tanıdık gelecek bir öykü değil bu... Hani o her sokakta görmeye alıştığımız, çıplak ayaklı, kir pas içinde, kolumuza yapışıp da "Abla, açım, bir ekmek parası" ya da "Ağabey, bana şuradan bir döner-ekmek alsana, çocuklarının başı için" gibisinden klişe tümcelerden çok ama çok uzak bir öykü... Bu öykünün geçtiği yer Ankara, öykü kahramanları da pırıl pırıl on ya da en fazla oniki yaşlarında bir erkek çocuk, ben ve eşim... Bir de daha doğmamış, karnımda beş aydır taşımakta olduğum bebeğim... Evet kahramanlar gerçek, yani bu öykü de gerçek. Aslında bu, bir öykü de değil, bir anı... Hamileliğimin beşinci ayında, eşimin, çalıştığı şirketin Ankara'da yeni açtığı bir bayii ziyaret etmesi gerekmişti. Benim de o güne dek hep yapmak isteyip de bir türlü firsat bulamadığım bir ziyaret için olanak doğmuştu böylece: Anıtkabir'i gezmek. Bayii büyük bir alışveriş merkezinde olduğu için, haftasonu da açık olacağından, bu geziyi cumartesi- pazara denk getirdik. Cumartesi günü, bayii ziyareti, Ankara cadde ve sokaklarında birkaç kez kaybolma ve sonunda otele ulaşma koşuşturması arasında geçmişti bile. Akşam yemeği için Ankara şubesindeki çalışanların eşime önerdiği restoran-cafe'ye gitmeye karar verdik. Semtini tam olarak anımsayamadığım ama, yokuşu bol bir yerdeki restoranı bulmamız birkaç kaybolma başarısından sonra ancak olanaklı oldu. Yerimize oturunca bunca kaybolmaya ve yılmadan aramaya değdiğini düşünmüştüm. Harika bir yemek yedik. Gerçekten çok lezzetliydi ama küçük bir kusuru vardı. Porsiyonlar inanılmaz büyüktü. Sanki birileri benim hamile olduğumu fısıldamıştı işletmecilerin kulaklarına. O harika yemeklerin ve müthiş peynirli kekin bir lokması bile ziyan olmasın diye oldukça zorlandığımı anımsıyorum. Oldum olası, insanın önüne konulan yemeği bitirmesi gerektiğini düsünürüm. Belki de büyüme çağımda Afrika ülkelerinde açlık çeken insanların, o zavallı bebeklerin, çocuğuna yemek bulamayan annelerin görüntüleri her akşam yemek masamıza konuk olduğu içindir bu... Bilemiyorum. Ve ne zaman çok yemek yesem hep suçluluk duyarım. Açlıktan bir deri bir kemik kalmış insanları düşünürüm, benim sırf zevk uğruna fazlasını yediğim yemeğin onlar için, bir soluk, bir çare olacağını düşünerek vicdan azabı çekerim oburluk zamanlarımda. O gece de restorandan çıkarken aynı ruh durumu içindeydim. Zaten hamileliğimin getirdiği aşırı bir hassasiyet de vardı üzerimde. Yine kendimi nefsime hakim olamamakla suçlarken çıkış kapısının önünde pırıl pırıl bir erkek çocuk gördüm. Gecenin o saatinde, tek başınaydı. Yaklaşık on-oniki yaşlarında, saçları taranmış, üstünde eskiliklerine karşın temiz elbiseler olan bir çocuk. Restoranın girişindeki lambaların altına oturmuş elindeki kitabı okuyordu. Diğer elindeki poşeti ise ancak yaklaşınca gördum. Bizi fark edince kitabından başını kaldırıp "Kurşun kalem ister misiniz abla?" dedi. Dupduru bir ses, güzel bir Türkçe, hafif bir gülümseme ve direkt gözlerime bakan bir küçük adam. Yanıt veremedim. Arkamdan gelen eşime sordu bu kez aynı soruyu. Eşim, "Bilmem" dedi. "Ablaya soralım." "Ablaya" sorduğunu ama onun bir yanıt vermediğini söyledi. Eşim soran gözlerle bana baktı. "Alalım" dedim ve çocuğa dönerek "Kaça satıyorsun kalemleri?" diye sordum. Kalemleri göstererek yanıtladı sorumu: "Dükkanlarla aynı fiyat" dedi. "Hem bunlar arkası silgili olanlardandır. Ayrıca yanınızda silgi taşımanıza gerek de kalmaz." Sonra kendi gerek gördü, son tümcesine küçük bir ekleme yaptı: "Gerçi siz, benim kadar yanlış yapmazsınız yazarken ama..." Güçlükle, "Neden?" diye sorabildim. Yanıtını duraksamadan verdi: "Siz büyüksünüz ve her şeyi öğremişsinizdir de ondan" dedi. "Benim ise öğrenecek daha çok şeyim var." Ve elini uzattı, okumakta olduğu kitabı gösterdi. "Türkçe kitabı." Ders çalışıyordu. Ankara'nın göbeğinde, 1998 yılının Ekim ayının bir gece yarısına dakikalar kala, bir restoranın kapı lambasının ışığında ders çalışıyor ve kalem satıyordu. "Alalalım bakalım kalemlerinden" dedi eşim. Kalem ve para el değiştirdi kısa süre içinde. Küçük dev adam, paramızın üstünü verdi ısrarla. Daha da devleşti gözümde. Tam ayrılırken, bana bakıp, "Umarım kızınız olur abla ve size benzer" dedi. Ona yanıt veremedim. Konuşsaydım, biliyordum, tutamayacaktım gözyaşlarımı. Ona duyurmadan eşime fısıldayarak "Kalemi geri verelim" dedim. "Zaten ne kazanıyordur ki... " Eşim geri döndü, biraz önce aldığı kalemi çocuğa uzattı: "Al, sende kalsın bu" dedi. "Başkasına satarsın� Bizi almış kabul et." O küçük dev adam, birden geri çekildi: "Olmaz, parasını aldım. Sizde kalması gerek" dedi ve... Bize, kendisini hala her gün en az bir kez anımsatan can alıcı darbesini vurdu: "Ben dilenmiyorum ki." İşte o noktada yanılmıştı küçük dev adam. Çünkü biz büyükler daha çok hata yapıyorduk ve bu hatalarımız ise, genellikle, silgiyle silinebilecek türde olmuyordu. Arabaya dek yürüyüp, geri döndük ani bir kararla. Ne ben ne de eşim konuşmuyorduk O çocuğu bulmalıydık, ona elimizi uzatmalıydık ve onun için birşeyler yapmalıydık. Ama o gitmişti. Yoktu. Kimbilir, belki de kırılmıştı bize. Belki de artık satış yapamayacağını düşünmüştü. Belki de yalnızca bir mesaj vermek için gelmiş ve görevini tamamlamıştı. Restoranın görevlilerine sorduk, tanımıyorlardı onu. O gece ilk gelişiydi. Onlar da çocuğun diğerlerine benzemediğinin ayırdına varmışlardı. Ama şimdi burada yoktu işte. Kimse de tanımıyordu onu. Otele dönene dek ağladığımı anımsıyorum. Neden geç kalmıştık? Neden anında harekete geçmemiştik? Neden? Şimdi kızıma bakınca, onun o küçücük bedeninde, dev bir yüreğin içtenlikli bir dileğinin gerçekleştiğini görüyorum: Kızım tıpatıp bana benziyor.