Kış tüm soğukluğunu hissettirmeye başladığında; geri dönme değil yola çıkma zamanı gelmiştir, Türkiye'yi kış güneşi altında sevenler için. " Beyaz, ipek gibi yağdı kar / Bir kız kardan hafif adımlarıyla yürüyüp geçti hayal içinde / Arkadaşlarımı düşündüm, sevgili şeyleri / Sanki her şey bizimle var ve bizimle olacak / Şarkılar çaldı odalarda / -Bütün insanları sevmek gerektiğini düşündüm / Düşmanlarımız dışında / Düşmanlarımız çünkü / Sevgiyi yok ettikleri için / Düşmanımız oldular..." diyordu şiirinde Ataol Behramoğlu. Yıllar önceydi, kar büyük kentlere de 'kar gibi' yağıyordu. Şimdilerde trafiği felç edecek diye korkulan kar, o zamanlar bir sevinçti. Artık kar eskisi gibi yağmıyor kentlere... Oysa, kar yağdığında Edirne'de Selimiye Camii'nin kubbelerine konan güvercinler yukarıdan, yem satan yaşlı adamın gelip gelmediğine merakla bakarlar. Istrancalar'da dağ yolları kapatır. Ağrı Dağı'nın aşağısında, Doğubeyazıt'ın üzerindeki sis, kentin ortasından geçen dev kamyonları engellemeye çalışır. Kar, lastiklerdeki zincir şakırtılarını dinler. Amasra'da Büyük Liman'da üşümemek için elleri ceplerinde, balıkçı takkeleri başlarında yürüyenler birden kanat sesleriyle irkilirler. Göç yolunda soğuğun ve yoğun karın durdurduğu yaban kuğuları beyaz gemiler gibi sığınacak bir yer aramaktadırlar. BUĞULANAN CAMLAR Kış, vahşi hayvanlar için aç kalmakla karnını doyurmak arasında kalan ince çizgidir. Karın metrelerce yükseldiği günlerde Safranbolu'da orman koruma memurları, içleri yem dolu çuvalları Sırçalı Kanyon'a taşımaya uğraşırlar. Ilgaz-Kastamonu yolunu açmaya çalışan karayolu görevlileri bıyıklarından aşağı sarkan küçücük buzdan kılıçları ellerinin tersiyle silerler. Amasya'da, buğulanan camları hohlayarak silen çocuklar, buz tutmuş yolda kayarak ve düşenleri seyrederek eğlenirler. Kar kimi zaman gündüzü siler, kimi zaman da mavi bir ay ışığı armağan eder gecelere; işte o zaman karın yansımasıyla aydınlanan yeryüzü şiirsel bir görüntüye bürünür. Uludağ, Kartalkaya, Palandöken, Ilgaz haftasonunu kayaklarının üzerinde geçirmek isteyen kentlilerle dolup taşar. Abant yolunda sucuk ekmek yapanların gezici arabalarından yayılan koku geçenleri durdurur. Tokat'ın Nebiler Köyü'nde genç kızlar, oyuncak bebeklere rengarenk giysiler dikerken, arada askerdeki sevgililerinin gönderdiği mektubu iç ceplerinden çıkarıp, yanakları kızararak okurlar. DUMANLAR KONUŞUR Düzce'de, İkizdere'de ya da İspir'de kış gecelerinde hangi evin kapısından içeri süzülürseniz süzülün, korkarsınız! Sobanın üzerinde patlayan mısırlardır sizi bu duruma düşüren. Bahçesaray'ın Van'la bağlantısı kar yüzünden kesildiğinde, askeri helikopterler kasabaya yiyecek taşır. Helikopterler inerken bile, kahvede çekişmeli bir satranç oyunu sürüyorsa kolay kolay kimse kalkmaz yerinden. Kışın herkes susar, bacalardan çıkan dumanlar konuşur. Sinop'taki deniz feneri bekçisi, gündüz olmasına karşın bastıran tipi yüzünden göz gözü görmezken fenerin ışığını yakar; sonra gider kuşburnu çayını demler. Evlerdeki küçük atölyelerde, süs gemilerinin parçaları boyanır. Büyük balıkçı tekneleri ise, hamsi avı için sabırsızlanırlar. Gezginlerin ve fotoğrafçıların kışın hız kesip içlerine kapandıkları doğruysa da; yılmayanlar ve soğuğun dişlerinden çekinmeyenler, çok az insanın görebileceği kareler yakalarlar. Özellikle Mudurnu, Pınarbaşı, Küre gibi ormanın ve ağacın taçlandırdığı yerlerde koyu kahverengi ahşap evlerin dokusu karla birlikte çarpıcı kontrastlar oluşturur. Hele bir de tam o anda evlerin arasından rengarenk giysileriyle kızlar geçer ya da güvercinler havalanırsa... GERÇEK GEZGİNLER GÜNEYE KIŞIN İNER Akdeniz kıyıları, yazın insan akınına uğrar. Denizin mavisine aşık on binlerce kişi, güneşin altında yanan kentlere koşar. Ama gerçek gezginler, Akdeniz kıyılarını gezmek için kış aylarını beklerler. Çünkü insanın beynini pişiren güneş çekilmiş, gökyüzünde yumuşacık bir ışıkla tenleri okşayan bir güneş belirmiştir. Gürültü, trafik ve yemek kuyrukları yok olmuş, sakin Akdeniz kentleri ortaya çıkmıştır. Bu mevsimde, Kaş'tan denize doğru baktığınızda gri renkli hortumlar görebilir; bir yağmur sonrası Demre'den yukarı doğru tırmanırken yan yana duran iki gökkuşağına rastlayabilirsiniz. Kekova'da gezi teknelerinin korkusundan uzak, rahatça suyun tadını çıkaran uçan balıklar, kayığınızın pırpırıyla yanınızdan geçerler. Gece yolculuk yapıyorsanız, farlarınız Kumluca yolunda karşıdan karşıya geçen tilkileri aydınlatır. Toroslar'ın üzerine beyaz bir şapka gibi konan kar, çam ağaçlarından oluşan bir çerçeve ile bezenir. Kısacası bir aşk kırgınlığının yükünü atmak isteyenler de, sessizliğin alfabesini öğrenmek isteyenler de, tarihin sayfalarında birer nokta olarak duran sayısız antik kenti görmek isteyenler de Akdeniz kıyılarına kışın inerler. Marinadaki yatları görünce bu kez Hesiodos'un MÖ 7. yüzyıldan gelen sözlerini anımsarsınız: "Kış gelip de rüzgarlar her yönden esmeye başlayınca, suları şarap rengine dönmüş denize çıkacağına, toprağı işle. Tekneyi kıyıya çek, etrafını taşla çevir... Dip tapasını çıkar ki, Zeus'un yağmurları hiçbir şeyi çürütmesin. Bütün donanımını evinde bir köşeye yerleştir, yelkenleri dikkatle dür, dümeni ocağın bir köşesine as ve deniz mevsiminin gelmesini bekle." İSTANBUL'DA KAR HALLERİ Yine de kar, İstanbul'a az da olsa uğrar. Kışın Kuzguncuk'taki Fethi Paşa Korusu beyaza keser. Ağaçlar kar yüküyle eğilirler. Semt, adını aldığı evliya Kuzgun Baba'nın aksakallarının rengine bürünmüştür. Denize yakın sokaklarda, kapıları bir taç gibi saran sarmaşıkların yaprakları da kar kristallerini konuk eder. Kadıköy-Bostancı sahil yolundaki reklam panoları da rüzgarla savrulan karla örtünmeye başlar. Karşı yakada, Eyüp'te kışın soğuğu ile ölümün soğuğu birbirine karışır. Mezarların arasından geçip Piyer Loti Kahvesi'ne vardığınızda Haliç'in gri havası aşağıda kalır. Önce, vefatına dek her yılbaşı sabahı buraya gelen Onat Kutlar'ın dizelerini mırıldanır, sonra kahvenizi içer ve Sütlüce'ye yollanırsınız. Miniatürk'teki küçük yapıların kar altındaki halini merak ettiğiniz için... SICACIK EVİNİZİN DIŞINDA OLANLAR... Bütün bu yeryüzü hallerine karşın, hala karlı günleri sıcak bir odada geçirmek gibi bir niyetiniz varsa, bu yazı derdini anlatamamış demektir. Ama yine de bilin ki, siz bu satırları okurken yazarı dizlerine kadar kara batmış, tripodunu tutan elleri dikkatli, karşı tepelerde görünen bir yabandomuzu sürüsünün fotoğrafını çekmek için deklanşöre basmak üzeredir. Basarsa, elbet bir gün o fotoğrafı da göreceksiniz demektir, yok basamazsa bir fotoğraf uğruna donup kalmıştır

Hatırlarım önceden kışlar daha güzeldi... Küreseli ısındı, şurası ısındı burası soğdu... Artık kış gelince korkmaya başlıyorum. Ama yinede tadı başka ersan.

Küresel bir ısınma söz konusu değilmiş hatta tersi bir durum söz konusuymuş, üniversitenin bilgilerini hackleyen bir grup duurmu paylaşmış medyada... Kış günlerini en çok kestaneyi ve cıtır cıtır yanan sobayı özlemişim. Evin camına vuran yağmurun sesi...

dün neydi bu sokak be ben sword1907 sylargray şuursuzpelikan phoebe boşversene yanyana geziyoruz kızın teki bana bi kesiş attı hepsinin içi gitti

kuzinede ne yemek olur öle ya

bunlar da benden

yawww artık kar yağsınnn süper resimler eline sağlık

Artser; eski günlerde ki gibi kaliteli paylaşımlarını okumak çok güzel. Teşekkürlerimle...

senin için gelsin.. Soba borusundaki demirlere asılıydı bir tarafı mutlak yanık çorabımız. bazen de evin zili çaldığında misafire ayıp olmasın diye topladığımız donlarımız. sabah, maşa üzerinde ekmek, üzerine tereyağ,... . öğle vakti odun ateşinde kuru. akşam közde kestane... . bir de elektrikler kesildi mi değmen benim keyfime, tavanda alev gölgesinden tablo. hani tutuştururken seni, burnumda hala o çıra kokusu... kulaklarımda hala demlikten üzerine düşen suyun çıkardığı ses... onca kışlık hatıra. mutluluk tüten baca... kesilen sular ve de üzerinde erittiğimiz kar... . ve bir kare daha; annemin taşan yemek telaşı kazağının kollarını alelacele kıvırıp tencereyi üzerinden alışı... bak, hatırlattın yine annemi, bir de; aklım kesince cehennemi... Kemerburgazdın sen, gazeteleri yırtıp biriktirmemize sebeptin. odanın kapısını açık unuttuğumuzda kapatmak için acele edişimizdin. baca temizlerken alnımıza çaldığın karaydın. emekleyen bebeklerin cısss diye gösterdiği, sabah, yüzümüze savrulan küldün. arkana dizdiğimiz minderlerde yaptığımız şekerlemeydin. lodos korkumuzdun. her bahar gelişinde borularını temizlerken çıkarrtığımız gürültüydün. ve altındaki mermerde unutulan MALAZLAR ya da KAV marka vasati 40 çöpünden eksilmiş kibrittin. kömürlükteki odun kokusuydun. sana verecek kömürümüz olmadığında gocuğumuza sarıldığımız garibanlığımızdın. tavandaki ve de tül perdedeki İS tin. aileden biriydin sen soba... şimdi bodrumdaki ardiyadasın, kimse umursama da seni rıhtımdaki adamın aklındasın... Ercan Yazıcı Soba keyfimiz vardı bizim etrafına toplanırdık her akşam kalorifer icat oldu herkes bir odaya üşüştü yanlız kaldı akşamlar Şimdi Karadeniz köylerinin birinde olmak vardı... Dışarıda kar yağıyor... Hava buz gibi... İçeride kuzine yanıyor... Üstünde çay kaynıyor, bir yandan kestaneler kebap oluyor... Bir yandan mısır patlatılıyor... Kuzinenin fırınında patates... Etrafından dostlar toplanmış muhabbet ediyor... Odun bitiyor içeride, dışarı buz gibi soğuğa çıkıp odun bulup getiriyorsun, üşüyorsun ama o üşümenin hazzı başka... Bir yudum çayla dost muhabbetti... Var mı bundan ötesi...