Gerçekten çok güzel ve anlamlı bir yazıydı... teşekkürler

Büyük İskender, büyük filozof Aristo"ya bir mektup yazıp sorar: Zapt ettiğim topraklardaki insanları tahakkümüm altında tutabilmek için neler yapmalıyım? 1- Ülkenin ileri gelen insanlarını sürgüne mi göndereyim? 2- Ülkenin ileri gelenlerini hapse mi atayım? 3- Ülkenin ileri gelenlerini kılıçtan mı geçireyim? Aristo"dan cevap gelir: 1- Sürgünde toplanıp sana karşı başkaldırırlar. 2- Hapishaneler militan yuvası olur, kontrolden çıkar. 3- Onlardan sonraki kuşak intikam hırsıyla büyür, tahtını sallar. Aristo, çözüm olarak şu tavsiyede bulunur: İnsanların arasına nifak tohumları ekeceksin. Birbirleriyle savaşınca, hakem olarak kendini kabul ettireceksin. Ama anlaşmaya giden bütün yolları tıkayacaksın! Simge nedir? Sözlük anlamı ; bir seyi tanımlamak icin kullanılan işaret, olarak geçiyor. Şimdi tartışmaya şuradan yola çıkalım; Mısır denince akla ilk ne gelir? Piramitler. Mısır"ın simgesi piramitlerdir. Paris denince akla Eyfel kulesi, İskoçya denine akla pileli etekli erkekler gelir. Peki Türkiye denince akla ilk ne gelir? Güzel bir soru değil mi? Son günlerin talebi, insanların özgürlük talepleri... Ve hepsi şaşırmış durumda! Özgürlük fikrine yabancı ve uzak olmamızdan dolayı bazen anlayamıyoruz! Modern döneme baktığımızda yüzyılın siyasi gelişmeleri ve siyasi düşünce tarihi bu "özgürlük" fikri çerçevesinde varlık bulmuştur. Peki ya uygulamalar? Her toplumun demokratik sistemi oluşturmada ve sağlamlaştırmada izleyeceği yol kendine özgüdür. Politik olarak evrensel iyiye ulaşmanın evrensel geçerlilikte tek yolu yoktur. Toplumların farklı tarihsel yapıları, değişik siyasal kültürleri demokrasi için verilecek savaşımın da coğrafyaya bağlı farklılıklar gösterecektir. Bu, elbette insan hakları, hukukun üstünlüğü, eşitlik gibi içeriklerin değişeceğini söylemek değildir. Yalnızca toplumların kendi yapılarından kaynaklanan sorunları yine kendi iradeleriyle çözmeleri gerektiğinin altını çizer. Yaşam biçimlerinin tehdit altında olduğu kaygısı taşıyanların da yaşayarak korkularından kurtulacaklarını biliyorum. Üniversiteler karışır, toplum bölünür şeklinde sözümona gelecek uyarısı yapanlar, aslında temennilerini tahmin kisvesinde sunup düpedüz bölücülük yapanlar, sırf ideolojik açıdan haklı çıkmak uğruna kötülüğü ve acıyı talep etmektedirler. Bunlar ne yazık ki Türk milletinin hoşgörüsünü ve bir arada yaşama becerisini hiç tanımamışlardır! Ve siyasi görüşümü açıklıyorum: Bu yazının başlığını oluşturan cümleyi kurabileceğimi, kullanmaya yelteneceğimi zannetmiyorum. Asıl sorun da bu zaten... Bireylerin kendilerini belli bir düşünce çatısı altına almak istemeleri ve bazıları gibi alttan usulca, diğerleri gibi yüze bir şaplak şeklinde ortaya atılmalarını garipsiyorum. Solcu, sağcı, kapitalist, komunist, demokrat, sosyalist, liberal... ve buna benzer onlarca daha... Saymakla bitmez sanırım. Burada tekrardan bu konuya değinmek istemiyorum. Yukarıda bahsettiğim atışmalar arasında "nazik" dokundurmalarla birbirlerine "Liberal!", "Solcu!", "Sağcı!", "Dönek!" şeklinde seslendiklerine şahit oldum. Hepsinde "Bizden değilsin git öteye" tavrı vardı. Belki de yoktu ben öyle hissettim. Şöyle bir yorumla karşılık vermeye çalıştım; Sağcılık, solculuk, hastalık, ideoloji ve iyi yaşam... Bu nedenle memlekette 'sağcılık bir hastalık mıdır?' yerine 'solculuk bir hastalık mıdır?' tartışmasının yapılıyor olması ironiktir. Oysa sözkonusu olan 'bizim memleket' olduğuna göre asıl tartışılması gereken ' şifasız bir hastalık mıdır?' konusu olmalıdır. Düşünce ve siyaset sahnesinde sağlıksızlık yayma hiyerarşisine bakıldığında sağcılığın 'kanserojen' sonuçları yanında solculuk 'grip' hükmünde olabilir ancak. Tartışma son derece derin ve büyük, fakat yeni sağın mevcut dünya koşullarında teknoloji kullanımı ve tüketim miktarı açısından daha çoğunu elde etmeye ayarlanmış bir 'iyi yaşam' kavrayışı sunduğu söylenebilir. Bu düzen ya da düzensizlik bu ülkenin çocuklarını ezerek gelmedi mi bugünlere. Solcusuna, sağcısına, devrimcisine, ülkücüsüne, akıncısına ülkesini dar etmedi mi? Yaşamlarının baharında bitkinliğe, çaresizliğe itmedi mi? Yaşama isteğinden çok ölüm arzusuna sürüklemedi mi Anadolu çocuklarını? Dünyada, bir kitabın içerisindeki sözcükler gibiyiz. Her nesil bir satır, bir cümle misali... İnsan sosyal ve medeni bir varlıktır. İyi eğitilebilen, sosyal hayatı mükemmel bir şekilde düzenleyebilen, ilişkileri insani boyutlarda sürdürme kabiliyeti olan bir yaratıktır. Basit ve önemsiz görülen, ama insanın medeni ve sosyal hayattaki konumunu gösteren sözlerden biri de özür dilemesini bilmektir.