İçim burkuldu bak şimdi Teşekkürler Zafer konu için...

sonuçta her ihtiyar ikinci çocukluğunu yaşamıyormu. bir çocuk nasıl ilgi beklerse ihtiyar bir ana baba taeyze hala amva dayı da ilgi bekler. Onlara ikinci çocukluklarında ilgiyi eksik etmeyelim. Zafer Hocam bu güzel yazı için teşekkür ederim.

çok tşk ederim

yaşlı insanlara kıyamıyorum.. onları gördüğümde kaybettiğim 2 değerli varlığım aklıma gelyor birde hastahanede evladının hasretinden gözleri acık giden yaşlı bir babayı hatırlatıyor... dilerim evimizin en güzel köşesinde saygı sevğiyle yaşasın büyüklerimiz bedduaları olmasın üzerlerimize hayır dualarını alalım ki bizim evlatlarımızda bize hayırlı olsunlar üzmesinler... ektiğimiz güzelliklerin saygının sevginin ürününü layıkıyla alalım... çünki sonunda hepimiz ikinçi çocuk olucaz teşekkür ettim kardeşim...

dün çocuktuk, şimdi genciz, yarın ihtiyar olacağız. onlara saygımızı eksik etmeyelim. Duygu yüklü bir yazı. Teşekkürler. +

Savunmasız, korunmasız olmanın adıdır yaşlılık. Tıpkı çocukluk gibi... Ninemim gözlerindeki buğu, yüzündeki hüzünlü kıvrımlar etkin hayatı boyunca kuşandığı çelikten zırhın delinmişliğinden başka ne olabilir? Belki de buna sebep olan, "teyzemim huzurevinde rahatı nasıl?" "iyi misin?" diye sorduğumuz düz bir soru. Acaba neler çağrıştırdı onda? Ne sarsıntılar geçirdi yaralı yüreği? Mürüvvet meyvesi biricik torununun yokluğundan mı, yoksa miadını doldurmuş herhangi bir eşya gibi onu bir kenara kaldırmayı doğal saymamızdan mı? Korunmasız çocuğa sevgi sunmak olağan sayılır da zırhı parçalanmış; savunmasızın sevgiye ihtiyacı olduğu neden düşünülmez?