Çanakkale Şehitlerine Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyada eşi? En kesif orduların yükleniyor dördü beşi. -Tepeden yol bularak geçmek için Marmara ya- Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya. Ne hayasızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı! Nerde-gösterdiği vahşetle 'bu: bir Avrupalı' Dedirir-Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi, Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yahud kafesi! Eski Dünya, yeni Dünya, bütün akvam-ı beşer, Kaynıyor kum gibi, mahşer mi, hakikat mahşer. Yedi iklimi cihanın duruyor karşında, Avusturalya'yla beraber bakıyorsun: Kanada! Çehreler başka, lisanlar, deriler rengarenk: Sade bir hadise var ortada: Vahşetler denk. Kimi Hindu, kimi yamyam, kimi bilmem ne bela... Hani, tauna da züldür bu rezil istila! Ah o yirminci asır yok mu, o mahluk-i asil, Ne kadar gözdesi mevcud ise hakkıyle, sefil, Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına; Döktü karnındaki esrarı hayasızcasına. Maske yırtılmasa hala bize afetti o yüz... Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz. Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbab, Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harab. Öteden saikalar parçalıyor afakı; Beriden zelzeleler kaldırıyor a'makı; Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin; Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin. Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam, Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam. Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer; O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer... Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak, Boşanır sırtlara vadilere, sağnak sağnak. Saçıyor zırha bürünmüş de o namerd eller, Yıldırım yaylımı tufanlar, alevden seller. Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere, Sürü halinde gezerken sayısız teyyare. Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler... Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler! Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından; Alınır kal'a mı göğsündeki kat kat iman? Hangi kuvvet onu, haşa, edecek kahrına ram? Çünkü te'sis-i İlahi o metin istihkam. Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler, Beşerin azmini tevkif edemez sun'-i beşer; Bu göğüslerse Huda'nın ebedi serhaddi; 'O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme' dedi. Asım'ın nesli... diyordum ya... nesilmiş gerçek: İşte çiğnetmedi namusunu, çiğnetmiyecek. Şüheda gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar... O, rüku olmasa, dünyada eğilmez başlar, Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor, Bir hilal uğruna, ya Rab, ne güneşler batıyor! Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker! Gökten ecdad inerek öpse o pak alnı değer. Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi... Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi. Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın? 'Gömelim gel seni tarihe' desem, sığmazsın. Herc ü merc ettiğin edvara da yetmez o kitab... Seni ancak ebediyyetler eder istiab. 'Bu, taşındır' diyerek Ka'be'yi diksem başına; Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına; Sonra gök kubbeyi alsam da, rida namıyle, Kanayan lahdine çeksem bütün ecramıyle; Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan, Yedi kandilli Süreyya'yı uzatsam oradan; Sen bu avizenin altında, bürünmüş kanına, Uzanırken, gece mehtabı getirsem yanına, Türbedarın gibi ta fecre kadar bekletsem; Gündüzün fecr ile avizeni lebriz etsem; Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana... Yine bir şey yapabildim diyemem hatırana. Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini, Şarkın en sevgili sultanı Salahaddin'i, Kılıç Arslan gibi iclaline ettin hayran... Sen ki, İslam'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran, O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın; Sen ki, ruhunla beraber gezer ecramı adın; Sen ki, a'sara gömülsen taşacaksın... Heyhat, Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihat... Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber, Sana ağuşunu açmış duruyor Peygamber. Mehmet Akif Ersoy 18 Mart Şehitler Günü Bütün şehitlerimizi rahmetle, minnetle yad ediyorum, mekanları cennet olsun. Hepsine minnettarız. Allah bir daha bu ülkeye, bu millete böyle işgaller vs. yaşatmasın.

Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır, toprak, eğer uğrunda ölen varsa vatandır. Tüm şehitlerimizden, Allah Razı Olsun.

Allah gani gani rahmet eylesin... Şehitlerin hürmetine bizleri de bağışlasın...

Allah hepsinden razı olsun herşeyi onlara borçluyuz. Şehitlerimizi saygıyla anıyoruz...

Unutulmaması unutturulmaması gereken sadece tek bir cümleyle yani ''Çanakkale geçilmez'' ile hatırlamak yerine her cephesini her olayını su gibi ezberlememiz gereken tarihin tarihimizn şanlı zaferlerinde birisidir çanakkale. Orada isimsiz kefensiz yatan Ecdadımızdan Allah razı olsun. Bizlere onları hatırlayacak ve ne için savaştıklarını anlayacak akıl ve onlardaki o sarsılmaz iman ve cesareti nasip etsin yüce Rabbim Çanakkale Savaşında yaşanan birkaç olayı burada paylaşarak konuya katkım olsun istiyorum. Diyarbakır ın fakir bir köyünden gelen Kürt Memo Temmuz sıcağında bile sırtından çıkarmadığı kırk yamalı kaputu ile savaşıyor. Bir gün Yüzbaşı Mehmet e kaputu çıkarmasını artık yaz geldiğini söyler. Ama Memo Böyle iyiyim kumandanım, bu kaputun her yaması şehit kardeşlerimin elbisesinden alınmadır, beni hem gavurdan hemde soğuktan koruyor der. Yüzbaşı Hava ısındı, hem yaz günü kaputla savaşılmaz ki diye üsteler. Ziyanı yok kumandanım, siz gönlünüzü ferah tutun ben böyle daha iyi savaşıyorum diye cevap verir Memo. Fakat Yüzbaşı Memoyu çözememiştir. Çıkar oğlum sen de arkadaşların gibi elbiseyle savaş Müsadenizle kalsın kumandanım cevabı yüzbaşıyı sinirlendirmiştir. Memoya çıkışarak Çıkar dedimmi çıkaracaksın. Ben senin kumandanınım. Memo kurtuluş olmadığını anlayınca, kumandanına fısıltı tonunda bir sesle sırrını açıklamak durumunda kalmıştır. Kaputu çıkarırsam cıbıldak kalırım; çünkü bunun içinde hiçbir şey yok EZİNELİ YAHYA ÇAVUŞ. 25 Nisan 1915 günü İtilaf Kuvvetleri Ertuğrul Koyu na çıkarma yapmaya başladıklarında karşılarında Tam bir takım ve Yahya Çavuşu buldular. Siperlerine tamtamına 4650 adet top mermisi düşen Yahya Çavuşu buldular. Tepelerin vadilere, vadilerin tepelere döndüğü o cehennemi bombardımanda ölmenin daha kolay olduğu bir gündü. Yahya Çavuş takımı 22 Nisan akşamı Seddülbahir e gelirler. Sayıları 45 yada 83 tür. Görevleri Ertuğrul koyuna çıkacak düşman askerini olabildiğince oyalamaktır. Makineli tüfekleri yoktur. Topları ise söz konusu bile değildir. Sabah erkenden şiddetli bombardıman ile Yahya Çavuş ve takımının siperleri bombardımana tutulur. Bu yoğun atış altında 45 kahraman siperlerine gömülmüş düşmanın çıkarma yapmasını beklemektedir. Nihayet düşman artık hiçbir canlının kalamayacağı zannına ulaştığında karaya çıkarma yapmaya başlamıştır. Sabahtan beri çavuşlarının gözünün içine bakan kahramanlar bekledikleri ateş emrini almaları ile beraber düşman askerinin üzerine ateşe başlarlar. O gün tam on kat düşman askerini, 12 saat yerlerine mıhlarlar. Bu isabetli ve Stratejik ateş ile bir çok İngiliz subayı hayatlarını kaybetmişlerdir. İtilaf kuvvetleri ilerliyebilmek için diğer subaylarını ön saflara göndermek durumunda kalmışlardır. O gün Yahya Çavuş akşam vakti batıdan Aytepe nin düşman tarafından ele geçirilmesi üzerine geri çekilir. Ancak takımdan geriye sadece üç kişi kalmış ve artık düşman kendi bulundukları siperlerin gerisine sarkmış onları arkadan sarma durumu ortaya çıkmıştır. Yapılabilecek geriye çekilmekten başka- hiçbir şey kalmamıştır. Yahya Çavuş bacağından yaralı olarak iki arkadaşı ile birlikte komutanına durumu arz eder. Yahya Çavuş iyileince tekrar cepheye döner. İddialara göre Kerevizdere, yada Kirte çarpışmalarında şehit olur. Her millet kendi kahramanlarını çıkarmak ister. Bu gün A. B. D dünün sığır çobanlarına Kovboy ünvanı vererek gençliğin önüne kahramanlar olarak çıkarma çabasında. Yada film setlerinde -Rambo gibi- sahte kahramanlar oluşturulmaya çalışıyor. Bir de gerçek kahramanlar vardır. Onlar görüntü olsun diye değil, arkalarından aman ne yiğit adamdı desinler diye hiç değil, sadece vatan, millet, din ve namus gibi kavramların savunulması gerektiği için maksimum fedakarlık yaparak gerçek kahramannlığa ulaşanlardır. Sadece Çanakale de Seyit Onbaşı, Yahya Çavuş, Nusrat Mayın Gemisi Kaptanı Hakkı Bey, ve binlercesi bulunmaktadır. Fransızlar, Çanakkale savaşlarınada çok ağır kayıp vermişlerdir. Kirte savaşlarında sağ kolunu kaybeden bir Fransız subayı bir hatırasını şöyle anlatmaktadır: Biz Fransızlar, Türkler gibi mert bir millet ile savaştığımız için övünebiliriz. Şiddetli bir süngü harbinden sonra savaş alanını dolaşırken, bir Türk neferinin kendi gömleğini yırtarak, bir Fransız askerinin yarasını sardığını gördüm. -Niçin öldürmek istediğin askere yardım ediyorsun? Diye sordum. Mecalsiz Türk askeri şu cevabı verdi: -Bu asker yaralanınca, cebinden yaşlı bir kadın resmi çıkardı Herhalde resimdeki annesi olacktı. Benim ise kimsem yok, o kurtulsun annesinin yanına dönsün istedim. Bu asil davranış karşısında gözyaşlarımı tutamadım. Bu esnada emir subayım Türk askerinin yakasını açtığında, gördüğüm manzara karşısında yanaklarından sızan yaşlarımın donduğunu hissettim. Çünkü Türk askerinin göğsünde bzim askerden daha derin bir süngü yarası vardı ve bu yarasına bir tutam ot tıkamıştı. Az sonra ikisi de öldüler. Kocadere köyünde büyük bir Sargı Yeri kuruluyor. Kimi Urfalı, kimi Bosnalı, Kimi Adıyamanlı, Kimi Gürünlü, Kimi Halepli çok sayıda yaralı getiriliyor... Bunlardan biri Çanakkale Lapsekinin Beybaş Köyündendir ve yarası oldukça ağırdır. Zor nefes alıp vermektedir. Alçalıp yükselen göğsünü biraz daha tutabilmek için komutanının elbisesine yapışır. Nefes alıp vermesi oldukça zorlaşır ama tane tane kelimeler dökülür dudaklarından. " Ölme ihtimalim çok fazla... Ben bir pusula yazdım... Arkadaşıma ulaştırın..." Tekrar derin nefes alıp, defalarca yutkunur: " Ben... Ben köylüm Lapseki' li İbrahim Onbaşından 1 Mecit borç aldıydım... Kendisini göremedim. Belki ölürüm. Ölürsem söyleyin hakkını helal etsin " " Sen merak etme evladım " der Komutanı, kanıyla kırmızıya boyanmış alnını eliyle okşar. Ve az sonra komutanının kollarında şehit olur ve son sözüde " söyleyin hakkını helal etsin " olur... Aradan fazla zaman geçmez. Oraya sürekli yaralılar getiriliyor. Bunlardan çoğu daha sargı yerine ulaştırılmadan şehit düşüyor. Şehitlerin üzerinden çıkan eşyalar, künyeler komutana ulaştırılıyor. İşte yine bir künye ve yine bir pusula. Komutan göz yaşlarını silmeye daha fırsat bulamamıştır. Pusulayı açar, hıçkırarak okur ve olduğu yere yığılır kalır. Ellerini yüzüne kapatır, ne titremesine nede göz yaşlarına engel olamaz : "Ben Beybaş Köyünden arkadaşım Halil'e 1 mecit borç verdiydim. Kendisi beni göremedi. Biraz sonra taarruza kalkacağız. Belki ben dönemem. Arkadaşıma söyleyin ben hakkımı helal ettim." Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor, Bir hilal uğruna, ya Rab, ne güneşler batıyor! Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker! Gökten ecdad inerek öpse o pak alnı değer. Ne büyüksün ki, kanın kurtarıyor Tevhidi... Bedrin aslanları ancak, bu kadar şanlı idi. Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın? Gömelim gel seni tarihe desem, sığmazsın. Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber, Sana ağuşunu açmış duruyor Peygamber. Mehmet Akif ERSOY

Allah rahmet eylesin bizim burada kıçımızı gere gere sohbet muhabbet ediyorsak bunu ecdatımza borçluyuz.

Aziz hatıralarınızın önünde saygıyla eğiliyorum Allah hepinizden razı olsun.

Bir hilal uğruna, ya Rab, ne güneşler batıyor!

Teşekkürler... Allah razı olsun hepsinden, böyle bir fedakarlığın dünyada eşi benzeri yoktur, ne desek ne konuşsak yetersiz kalır... Herkesin görmesi, o havayı soluması ve idrak etmesi gereken bir yer Çanakkale, imkansızlıklara karşı ayakta durmanın, düşmanlara geçit vermemek uğruna göğsünü siper etmiş bir milletin destan yazdığı yer.. Böyle şanlı bir ecdada layık olamayan bir sürü boş, beş para etmeyen gerizekalı birkısım insanlarlada aynı ülkede bulunmak işin en acı tarafı.. Şu yukarıdaki videonun youtubedaki yorumlarında bile görebiliyorsunuz.. Nasıl bir aile kültürüdür, nasıl bir düşünce yapısıdır çözemedim, neyse...

Ruhları şad olsun

Top yoktu, tüfek yoktu, cephane yoktu, yiyecek ekmek bile yoktu belki ama inanç vardı. İnandılar ve asla geri dönmediler. Yoksul olan Atalarımız değil, bizleriz. Ardan, milliyetçilik duygusundan ve inançtan yoksul "herşeyi olan" bizleriz. 18 Mart Çanakkale zaferini kutluyor şehitlerimizi saygıyla anıyoruz...

Ecdat tarih yazmış.. Allah gani gani rahmet eylesin.

Cumhuriyetimizin önsözü olan Çanakkale Zaferimizin, deniz savaşlarının zaferimizle sonuçlanan 18 Mart 1915' in 98. yılında Çanakkale Şehitlerimizi ve artık hiçbiri hayatta olmayan tüm Çanakkale Gazilerimizi Rahmet-Minnet ve Şükranla anıyor, aziz hatıraları önünde saygı ile eğiliyoruz.

Canakkale gecilemez! Allah rahmet eylesin el fatiha.