Birileri; bombalı sabahlara uyanıyorlar, ince belli bardaktan, çay niyetine, kanlı gözyaşlarını içiyorlar, kırık camların kenarında, avuçlarına konan canlı cenazelerle hayal kuruyorlar. Vücutlarına saplanan kurşunlar kahvaltıları oluyor. Birileri; küçük yürekleriyle, şehrinin ortasında kimsesiz bırakılıveriyorlar, yıkılmış evlerinin doldurdurduğu sokaklarda yalın ayak yürüyorlar, ne yana gideceğini bilemeden. Boyunlarına geçirilmiş iplerle, düşe kalka büyümek zorunda kalıyorlar. Önce koşar adımlarla yürümeyi öğreniyorlar, düşmanla gözgöze gelmeyi. Ve ilk oyuncakları silah, ilk gerçekleri ölüm oluyor.