Asıl olan hayattır deniliyor ya aslında hayatın bir aslı astarı yok bu hayatta. Zamanın gösterdiği doğrultuda ilerleyen birer yük gemisi gibiyiz. Geçip gidiyor hiç farkına varmadan günlerimiz. Daha radyolardan deniz tarafındaki kaleye atak yaparken Beşiktaş, bir yandan ödev yetiştirme telaşı bir yandan gol olsada sol yumruğumu sıkıp "evet" dercesine sevinme hayalleri kurduğum o yıllarda çekti kulağımı benim,73 den 5 i çıkarmışımda 63 buldum diye. Aslolan orda aslında benım 3 ün uçlarını fazla birleştirmemdi. Ama gel görki ne fayda o kulak çekilecekti bir kere ve çekildi ama asıl gerçeği bir ben biliyordum birde kızaran sol kulağım. Hayatın akışkanlığı herkese göre değişkendir kimine göre kağnıya binip otobanda gider gibidir kimine stabilize yolda jet kullanır gibi gelir. Ama sonuçta her hayatın gittiği bir yol var. Sizin burada bu yazıyı okumanızın sebebi, her ne şekilde girip girmediğiniz fark etmez Beşiktaş yoludur. Bu yolda; çıkarken terleten yokuşlar, inerken rüzgarı hissettiğiniz ve ağız kenarlarınızın yukarıya kalkmasına neden olan sevinçler ve durduğunuzda o güzel çimenlikte attığınız sevinç "sen çok yaşa" ları hepsi bir sezonluk bir yolculuk değildir. Aslında bu yolda giderken çıkılan yokuşlara 15 senede anca biten Bolu tüneli gibi birde Beşiktaş tüneli yapsalar ne güzel olurdu aslında değilmi? Yarım saat kırk beş dakikada tırmanılan yokuşu 5 ile 10 dk arasında rahatça geçmek ne kadar kazançlı bir duygu değimli? Ya peki o yokuşu tırmanıpta Bolu dağında verdiğin molada içine çektiğin oksijenin keyfi? Ya peki o çayın keyfi? Az çok paran varsa kilo kilo söylediğin etlerle beraber gelen salatının suyuna son ekmek lokmanı bandıktan sonra yaktığın sigaranın keyfi? Bir tünel bir çırpıda 3 tane şeyden mahrum etti sizi farkındamısınız. Böyle tünellerden geçipde şampiyon olmayı bekler oldu kendi çapımda farkındayım bazı insanlardan. Bir dakika beyler sorması ayıp nereye giriyorsunuz?E tünele, farlarınızı yaktınız mı? Bıyır gurban. Ya bıyır gurban işte. Farını yakmadan girersen o tünele hiç bir şeyi görmeden direk tünelin sonundaki ışığı görürsün sevinirsin, ama farını yakarsan tünel duvarlarına şıpır şıpır damlayan terleri, birbirine kenetlenip omuz omuza verenleri, boğazlar için alınmış pastil kutularını vs gibi Beşiktaş sever işçilerin topçusundan taraftarına Beşiktaşı bugünlere getirirken harcadıkları emekleri görmezden gelip geçer gidersin o yoldan. Bu tünelin 34 km lik bir tünel olduğunu unutursun bile, 12. km de lastik patlarsa tünelde sövmeye başlarsın hafiften, hele hele tünelin sonlarına doğru 29. km lerde filan su kaynatırsa araba o duvarlardan akan 1 damla tere bile muhtaç kalır duruma gelirsin, ama sen sadece tünelden geçmeyi aklına koyan, far bile yakmaya gerek duymayan kaldın işte orada kopardın tüm bağlarını Beşiktaşınla o 29. km de kaynayan suyla birlikte başından aşağı dökülen kaynar sularla beraber. Ya dağı tırmananlar. Keyif ala ala sadece bildikleri yolda yürümeyi seçenler, en kısa yol en bildiğin yoldur diyenler. Yine denediler yine yenildiler ama bu sefer daha güzel yenildier, çayını içtiler sigarasını içtiler üstünede 2 bira yuvarlayıp, geri döndüler. Sinirsiz stressiz başlangıç noktasına geri döndüler ve ilk yokuşu tırmanırken yine "sen çok yaşa" dediler hiç bitmeyen dertlerini tasalarını alın teri olup sildikten sonra 3 kere el şaklatıp 1 kere Beşiktaş dediler. Sağa sola geçip maç izlemeye değil, kaleci ıslıklamaya değil, rakip takım topçusunun formasını kapmaya değil, iyi oynadıp kaybedilen kötü oynayıp kaybedilen maçlardan sonra hırlamaya değil, yürüdükleri o iki şeritli siyah beyaz yolda bembeyaz şeriden yürüyüp umutlarının peşinden koşarken simsiyah şeride gömdüler tüm acılarını ve göbekten dönüp yine beyaz şeritten devam edip şarkılarla umutlaya umutlaya sevmeye geldiler. İki yol ayrımı varken aklına ufacık bir fikir bile tünelden geçmeyi düşünenlerin kapladığı bir topluluktan mümkün olduğunca sıyrılıp kendi yolunuza sinyal vermeden dalmalı, yoksa tünele girenlerin yüzü 1 güler 2 güler ama sonunda ağladılarmı sadece kendine ağlarlar. Yokuşlardan çıkanlar sadece yol siyah beyaz diye yürüyenler elinde avucunda ne varsa verenler de ağlarlar ama tek başına değil binlerce çelik yürekliyle beraber Beşiktaş ını teselli etmek için "aldırma kartal aldırma" derler ağlarlar. Bu yol sürekli başa dönen bir yoldur, aslı astarı olmayan bir hayatta, hayatını Beşiktaşla bağdaştırınca gönül Everest tepesine yokuş yapsınlar oraya çıkmayan fenerli olsun be kardeşim çıkar geliriz sonrada söyleriz ama Beşiktaşa "evereste çık dedinde çıkmadınmı Beşiktaş" diye. Eh sonuçta Everest yokuşu uzun yoldur matarana sevgi doldur. Onun dönüp arkasını şöyle bir gülmesi yokmu işte onun ile bağlıyız biz bu renklere. Ha unutmayın tünelci ağabeylerim ;Yokuştan çıkanlarda yüzleri gülsün isterler sadece tünelden geçenler değil. Sol kulağım senin yüzünden kızarmıştı ya "öğretmenim" artık 3 leri keskin kenarlı yapıyorum gelmiş burada yazı yazıyorum İngilizce tıp kitaplarından tedavi öğreniyorum. Seni bir gün değil her gün anıyorum aslında ama bugün size özel olsun diye sizin gününüz ya öğretmenim bu yazının girişi ve son paragrafıda sizin olsun. Hepinizin ellerinden öper gibi emekli edebiyat öğretmeni annemin ellerinden öpüyorum öğretmenlerim, Başöğretmenin çizdiği yolda yürümeye yemin ettik bir kere o yolda yürürken bu senede duyun istedim sesimi: 24 KASIM ÖĞRETMENLER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN. -758 Ömür Hıncal -BURDAA! Yazı için Ömür Hıncal'a teşekkürler. ForzaBeşiktaş'tan alıntıdır.

Taylan ellerine sağlık kardeşim.. -758 Ömür Hıncal -BURDAA! tüylerim diken diken.. '' Ne Mutlu ki Bana Beşiktaş'lı Doğmuşum.. ''