Filmimizin adı: Set işçisiyle deniz börülcesinin aşkı... Mekan ve zaman: Zencefil Lokantası, 1990'ların ikinci yarısı Yapımcı ve sanat yönetmeni: Ferda & Serda Hanım Yönetmen & görüntü yönetmeni: Dilek Hanım Oyuncular: İstanbul'un doymak bilmez ahalisi Set işçileri: Sen, ben, bizim oğlan, bizim kız, bir de şimdilerde çoktan çoluğa çocuğa karışmış olduğunu bildiğim ufaklıklar... Episode I: Garson aranıyor.. Hikayemiz bir ilkbahar akşamı, o vakitler genç set işçimizin, okulunun kantin duvarına iliştirilivermiş ilanı görmesiyle başlıyor: Garson aranıyor! Episode II: Sakarlık başa bela Genç ve gelecek vaadeden set işçimizin eline, nereden bulunduysa bulunmuş, bir beyaz telefon tutuşturulmuştur, ; set işçimiz numaraları çeviriyor, sesinin titremesine engel olmaya çalışarak konuşuyor: Şeyy, ben kantindeki ilanınız için arıyordum. Hemen görüşme ayarlanıyor. Ardından deneme fasıllarına geçiliyor, tabii olan tepsilerce güzelim yemekle tabak çanağa oluyor; malumunuz, set işçisi acemi, bardaklar havada uçuşuyor, yoğurt kaseleri oyuncuların üzerlerine boca ediliyor; salatalar yanlış masalara gönderiliyor; ama deneyimli yönetmen, genç set işçimizin hevesinin farkında, bu çocuk ileride büyük yıldız olacak deyip 1'e 10 bahis oynamaktan çekinmiyor. Episode III: Ah Börülce! Oysa genç set işçimizin gönlünde yıldız olmak falan yok; onun asıl meselesi oburlukla, masadan masaya giden tabaklardan başka birşeyi görmüyor gözü. İşte o sıralarda adalardan bir yar geliyor bizlere, adının deniz börülcesi olduğunu öğrendiğimiz bu zat-ı muhterem, kendisini pek öyle şık kılıflarda sunmak derdinde değil; sırtında ince bir yoğurttan şal, ahalimizin masalarının baş köşelerine yerleşiyor. Ama o görünüşüne aldırmadan ne kurumlanış, ne kendinden emin oluş... Ve hemen oracıkta yeni bir aşk doğuyor: Set işçisiyle deniz börülcesinin aşkı... Biliyorum, farkındayım, kendi gevezeliğimden kendi başım ağrıdı; o yüzden filmimizin sonunu öğrenmeyi siz Yeşilçam meraklılarına havale edip, öteki filme geçiyorum derhal. Filmden kısa bir bölüm: Yaz akşamı, Ege'de zeytinler arasında bir evde bir aile sofrası; akşam yemeği yenmektedir. Masada sardalya, deniz börülcesi , rakı yahut şarap, yahut hiçbiri... Genç set işçisi biraz daha yaşlanmış, saçlarında kırlar yoksa da yüzündeki çizgiler hafiften belirginleşmiş, salatayı mideye indirmekle fena halde meşgul. O yüzden size deniz börülcesinin tarifini verme görevini bana devretti. Fırsattan istifade, hemen vereyim şu tarifi de, bitsin bu çileee... : İstanbul sokaklarında deniz börülcesine pek nadir rastlanır olup, gelse de, bizim fakirhanelere yolu düşmez pek. Ama Ege'de öyle mi ya? Orada kendisini bol bol, sakınmadan sunar bizlere köy pazarlarında. Şöyle bir kilo kadar deniz börülcesi alınır, eve varılır varılmaz ayıklanır , derin bir kaba su doldurulur, bir yarım saat kadar burada bütün börülceler temizlenmeye, kirinden pasından arınmaya bırakılır; sonra suları dökülür, tekrar bol su ile yıkanır ve düdüklüye hepsi ite kaka tepilir. İşte bu noktada devreye anne girer, çünkü set işçimiz oldum olası düdüklülerden korkar. İşte bu yüzdendir ki, bana da dakika konusunda net bir bilgi aktaramamıştır, ama sanıyorum bir 15 dakika yeterli olacaktır... Meraklı obur, zaten "sora sora Bağdat bulunur" mantığından hareketle deneye deneye ayarı kendisi bulacaktır eminim ki! Sonra düdüklü konusundaki kapak kapama usulleri gibi kapak açma usülleri konusunda da annenin yardımına başvurulur; gizemli ve çok gizli metodlarla o çelik kapak kaldırılır, içinde havasızlık ve sıcaktan neredeyse patlamak üzere olan börülceler hemen başka bir kaba alınarak rahatlatılır, suları süzdürülür ve serinlemeye bırakılır bir süre. Sonra tek tek ve incelikli hareketlerle tüm kılçıkları özenle ayıklanır- bunun için lütfen balık bıçağı kullanmayınız, doğrudan iki elinizle işe girişebilirsiniz- ve hafif derin bir kaseye alınır. Bu işlem tamamlanır tamamlanmaz daha önce başka bir kapta kaynaşmaya bırakılmış bol zeytinyağ, bol sarımsak ve bol sirke bir kez daha karıştırılıp börülcelerin sıcaktan kavrulmuş bedenlerine ilaç niyetine dökülür hiçbir börülceye haksızlık edilmeyecek kadar dengeli bir dağılımla. Ve bütün bu hazırlıktan yorgun düşmüş bedenler zeytin gölgesindeki sedirde dinlenmeye bırakılırken, börülceyle zeytinyağlı sosumuz da şöyle bir saat kadar kendi haline terk edilir... Sardalyalar kızardığında ise onlarla birlikte afiyetle yenilir... Bu arada unutmadan ekleyelim: Malumunuz, adı üzerinde deniz börülcesi, her ne kadar denizde değil, denizin hemen kıyısında yetişiyor olsa da, bu sevdiğimiz bitki kardeşimiz üç tarafı denizlerle çevrili memleketimizin denizlerinin tuzundan bolca nasiplenmiştir; dolayısıyla, haşlama esnasında içine biraz daha tuz atılması veya sosuna tuz katılması onun katliamı olacaktır. Buna sarımsakların dövülme aşaması da dahildir. Bu notu da bilgilerinize sunmak isterim.

ama artık yeter istersen ha bugün geyiğe açtığın benim saydığım 7. konu