Çok Güzel Şiirdi Alpi Herzamanki Gibi Yüreğine Sağlık

ANLATILAMAYAN Nasıl girdik birbirimizin aklına? Çarpıştık mi? Hayır. Yıldırım çarpması miydi? Yok canim! Sen zaten paratoner gibiydin, benim fırtınalarım ise çok başka kalplerin coğrafyalarında esiyordu. Tanıştık, birbirimizi tanıdık mi? Tanıştığımız pek söylenemez, birbirimizi tanıdığımız ise hiç söylenemez... Yavaş yavaş birbirimize alıştığımız için mi oldu bütün bunlar? Hayır. Bir türlü alışamadık birbirimize. Sen hala irkiliyorsun! Ben hala laflarımı karıştırıyorum... Doğrusu su ki, birbirimizin yanından gelip geçerken, ne olduysa oldu iste, takıldık, hatta yapıştık sanki... Senin gözlerin kaldı bende, benim sözlerim sende... Senin başını öne eğişin, gülüsün, onca kalabalık içinde kendi başınalığın iz bıraktı bende... Benim bakışlarım kaldı sende... Senin yürüyüşün, benim duruşum... İkide bir çıkan bir kopça gibi, ikide bir açılan çıtçıt gibi. Bir bağlandık, bir koptuk; bir takıldık, bir ayrıldık. Her ayrılışta kimselerin anlayamadığı, işitemediği küçük bir "çit" sesi çıktı belki. Ama o her "çit" kemiklerimiz kırılıyormuş gibi acı veriyordu... Ayrılık dediğim, öyle melodram sahneleri değil elbette. Kalpte bir sızıntı, esirgenmi? bir bakış ve inatçı bir suskunluktu bizim için ayrılık... En beteri ise davranış dilimize dökülmüş inkar ve reddetmeydi... Anlayamadık gitti bunu. Başımıza gelen bu tuhaf şeyi yok saydık; güldük geçtik bazen, başka şeylere yorduk. Üzerine gitmedik. Ama üzerinden de geçemedik iste! Birbirimizden ayrı, kendi hayatlarımızın ırmağında akıp durduk. Aşklar, acılar yaşadık; sevdik, sevildik, sevindik, üzüldük. Yine de benim aklimin kuytusunda hep sen vardın, senin aklinin kuytusunda hep ben... Sen hep ortalarda görünmemi istedin, ben de seni hep görebilmeyi... Birbirimiz için "deniz feneri" gibiyiz artık. Işıkların yanmadığında kötü oluyorum. Işığımı göremediğinde telaşa kapılıyorsun. Biliyorum, biliyorum. Ve kayalıklara çarpmadan yol alabilmek için, bundan böyle birbirimizin iyice uzağından geçeceğimizi de biliyorum.