Kıskançlık sahip olduklarını koruma isteğinden kaynaklanan bir korku mudur? Yoksa sadece "sende var" "bende niçin yok" diye içimizi kavuran bir hastalık mıdır? Kıskançlık'ın olmaması tabii ki problemdir, ama yanlış kullanıldığında çok yıkıcı olup, sadece kıskananı değil, kıskanılanı da yıpratan bir duygudur. Bu hastalık derecesinde kıskançlık acaba bizleri; lüzumsuzca gururlu, geçimsiz, kendini her kesten üstün gören, mutevazı olmayan, kendisinden başka herkesi eleştiren, şüpheci ve evhamlı kişiler yapar mı dersiniz? Başarılı ve sevilen insanlar bulundukları konuma kıskançlıklarından doğmuş bir hırsla mı gelmişlerdir, yoksa sadece başkalarına kafalarını takmadan tüm iyi niyetleri ile bir işi başarma azmi ve hırsıyla mı gelmişlerdir? Hepimiz yaşamımızın bir döneminde, anne-babamızı, kardeşimizi, arkadaşlarımızı ve partnerimizi kıskanmışızdır veya kıskanmaya devam ediyoruzdur. Bu kıskançlık duygusu bir davranış bozukluğu mudur? Yoksa bir hastalık mıdır?Bence bu kıskançlık duygusunun altında, daha çok kişinin kendisine olan özgüven eksikliği ve yetersizlik duygusu yatıyor ve bunu da kendini dışlanmış hissetme duygusu tetikliyor. İşte ben bu tür kıskançlıklar dan çok korkarım. Ve bu tür kıskanç insanlar etrafındaki, özellikle de başarılı ve sevilen insanları takdir etmek onlara bir eziyet geldiği için baltalamak ve aşağılamak için ellerinden geleni de yaparlar. Evet ben kendi adıma kıskançlığın her insanda bulunan doğal bir duygu olduğu görüşündeyim. Ancak dozunda bırakmak ve etrafını incitmemek kaydıyla... Ve tüm arkadaşlarıma soruyorum. Hayatınızda kıskançlığa ne kadar yer veriyorsunuz? Ömrünüzü hep birilerini kıskanarak mı geçirirsiniz? Kıskanç mısınız? Yoksa değil misiniz?