> "Sen de dedem gibi ölecek misin, anneanne?" sözleri > hasta odasında yoğun > sessizlik yaşanmasına neden olmuştu. Geçirdiği > ameliyatlardan sonra pek > toparlayamamış yaşlı bayan hastamızı ilkokula yeni > başlamış torunu ve kızı > ziyarete gelmişti. Küçük çocukları hasta ziyaretine > kabul etmememiz > başlangıçta sorun yaratmış, kısa süreli ziyaret için > izin koparmışlardı. > Hasta odasında ana kız konuşup dertleşirken torun > araya girip sormuştu o can > sıkıcı soruyu. Kafamı eğip elimdeki dosya ile > ilgileniyormuş gibi yaptım. > Hastamız torununu yatağın kenarına oturttu. Ellerini > > tutarak "Şimdi değil, iyileşip eve döneceğim, merak > etme. Hemen ölmeyeceğim. > Ama er veya geç hepimiz öleceğiz" dedi. Torun > yanıttan pek tatmin olmuş gibi > değildi. > > - Ama bu > haksızlık, anneanne. Ölünce onları bir daha > göremiyoruz. > Dedemi çok özledim ben. > > - Merak etme, insanlar ölünce görünmez olular ama > hepten yok > olmazlar. > > Torun bir süre ananesinin boynundaki kolye ile > oynayarak düşündü. Sonra > "Peki insanlar ne oluyor, ölünce" diye sordu. > Anneanne önce bana sonra > kızına baktı. Torununun saçını okşayarak; > > - Bir şekilde aramızda oluyorlar, ölenler. Kimi bir > renk, kimi tat > veya koku kimi de dokunuş olup geri geliyorlar. > Mesela rahmetli annemin > yaptığı puf böreğini hiç unutmadım. Nerede o kokuyu > veya tadı bulsam annemin > orada yanımda olduğunu bilirim. Dedeni ise > saçlarımdaki dokunuş ile > hatırlarım. Nerede bir rüzgar saçlarımı okşasa > dedenin yanımda olduğunu > düşünür, > sevinirim. > > - Peki sen ölünce ne olup geleceksin, anneanne? > > - Onu sen bileceksin. Beni nasıl hatırlamak istersen > o şekilde > geleceğim yanına. > > Ziyaret kısa sürmüştü. Onlar odadan çıktıktan sonra > hastamız torununu çok > özlemiş olduğunu belirterek ziyarete engel > olmadığımız için teşekkür etti. > > - Bu küçük torunumu büyüğünden daha çok seviyorum, > doktor bey. > > - Torunlarınız arasında ayırım yapmamanız gerekmez > mi? > > - Haklısınız ama böyle olmasında biraz kızımın da > kabahati var. İlk > çocuğunu çabuk büyütmeye çabaladı. Kendince başardı > da. Ama hepimizden > uzak > soğuk, ağır biri oldu çıktı, büyük torunum. Şimdi > hepimiz yakınıyoruz ama iş > işten geçti. > > - Neden böyle oldu? > > - Ne yazık ki, kızım da diğerleri gibi zamane > annelerinden oldu. > Çocuğunu en iyi şartlarda, en iyi okullarda en iyi > eğitim ile yetiştireceğim > diye tutturdu. Çocuğun almadığı ders kalmadı > neredeyse. Bale, piyano, tenis, > yüzme dersleri yetmedi kolejlerde okuttu. Onunla > birlikte ders çalışıp > sınavlara birlikte girdi sanki. Şimdi adı sanı > duyulmuş kolejlerden birinde > okuyor. Ama hepimizden uzaklaştı. Derslerinden başka > oyun bilmeyen soğuk > ağır biri oldu. > > Bir süre sustu, soluklandı. Elimi tutup yatağında > doğruldu. Yastıklarını > düzelttim. > > - Zamane > anneleri böyle oluyor, işte. Çocuk yetiştirmeyi > yemek > yapmak sanıyorlar. Parayı bastırıp en donanımlı > mutfakta en iyi malzemeleri > kullanırsa yemeğin mükemmel olacağını hayal ediyor, > ortaya çıkan yemeğe > bakıp neden lezzetli olmadığını soruyor, kabahati > mutfakta veya malzemede > arıyorlar. Kendilerine hiç kabahat bulmuyorlar. > Halbuki elinin emeği, sabrı, > özeni olmadıkça lezzeti yakalayamazsın. Hele bir > sarma sarsınlar da göreyim > ben onları. Bu kez de "o kadar emek verdim, kimseye yedirtmem" diye > tutturur bunlar. Sanki analarından böyle gördüler. Hayat > kolaylaşıp hızlandıkça her > şeyin aynı kolaylıkla yapılacağını sanıyor bu zamane > anneleri. Çocuklarını > da çabuk büyütmeye uğraşıyorlar. Onları hızlı > yaşlandırdıklarının farkında > bile > değiller. > > - Yani? > > - Çocuk bu, yetiştiği ortamdaki insanlara anne > babasına benzeyecek > elbet. Çocuk onlara benzemeye başladıkça anneler > kendi beğenmediği yönlerini > çocuklarında görüp kızıyor, nerede hata yaptıklarını > bulmaya çabalıyorlar. > İkinci çocukta ise o ilk heves kalmıyor da öyle > kurtarıyor onlar > kendilerini. > > Boğazı kurumuştu. Bir yudum su içip eskiden > ailelerin ilk çocuklarının > ağabey ve abla ağırlığı ile yetiştirildiğini ilk > çocukların aileyi iyi > yansıtma görevi olduğu için daha değerli olduğunu > ama artık devrin > değiştiğini ailelerin kendilerini değil de > hayallerini çocuklarına > yüklediğini ilk çocuktan sonra gelenlerin ise daha > özgür olgunlaşıp aileye > daha çok benzediğini anlattı. > > Birkaç gün sonra hastamızın > baş ucunda suluboya bir resim vardı. Mavi > gökyüzünde sapsarı güneş ve bir de uçurtma uçuran > kız çocuğu vardı, resimde. > Hastamız resim ile ilgilendiğimi görünce okumakta > olduğu gazetesinden > kafasını kaldırıp; > > - Torunum benim için yapmış bu resmi, doktor bey. > Resimdeki kız > kendisiymiş. Karar vermiş, ben ölünce resimdeki > gökyüzünün mavisi > olacakmışım, onun için. Gökyüzüne her baktığında > benim yanında olduğumu > bilecekmiş, böylelikle. Bu sımsıcak güneş ise > dedesiymiş. > > Gözleri dolmuştu. Birkaç damla yaş süzüldü > gözlerinden. "Torunumun gözünde > gökyüzünün mavisi olacakmışım, dedesi de hepimizi > ısıtan güneş. Daha ne > olsun?" dedi. Öğle arasında bahçeye çıktım. Yağan > yağmurun ardından masmavi > gökyüzünde açan güneş, sıcaklığını iyice > hissettiriyor, ağaçlar sonbahara > hazırlanıyordu. > ms-