Bir derin yanlızlıktır bu... Öyle sakin, o kadar kısa sürer ki sen daha başladı mı?derken o çoktan bitmiş olur... Sen daha geldi mi?derken o çoktan gitmiş olur... Sen daha unutmam! derken o çoktan unutulmuş olur... Bir derin iç çekiştir bu... Sanki hayat; buruşmuş, titrek, ürkek iki çift elin sardığı sigaradır... Bir ömür, hayattan derin bir iç çekmeye benzer... Sanki ne kadar derin çekerse o kadar çabuk hayatın son bulacağına inanır gibi... Bir derin karanlıktır bu... Dipsiz bir kuyuya ip sarkıtarak onun dibini bulma arayışı gibidir... Sanki sessizliktir... Gölgede kalan karanlıktır sanki... Ümitsiz bir aşığın boş bir yürekte haykırışlarının yankı yapması gibidir... Bir derin bakıştır bu... Kıymetsiz, sakin ama bir o kadarda hırçın ve derin bir bakış... Ölümün soğukluğunun farkına varmıştır o an... Donuk bakışları derinliği anımsatır... Bir derin yalnızlıkta iç çekerek karanlığa bakıştır bu... O kadar inanılmaz ve imkansızdır ki; yalnızlık... iç çekiş... karanlık... bakış... Bunların birlikteliği hiç bir zaman sevinç getirmemişken nasıl mutluluk beklenir... Nefret, kin, acı bunların yaşama olan bağlılığı... O kadar inanılmaz ve anlatılmazdır ki... Bunu anlatmaya ne kelimelerin ne de cümlelerin gücü yeter... "Sadece boş bir duvara, karanlıkta derin bir nefes alarak donuk bakarsan belki anlarsın..." Zamanı geri getirmek yerine... Onun ayarıyla oynamak yerine... SADECE ANI YAŞAYIN... Alıntı