Takvimler, bir bahar güncesinin onaltıncı yaprağını gösterir Yürekler, bir zulüm sayfasının iç burkan noktasına gark olur Sözler, el etek çeker cümleden isyankar ağıtların rehberinde Yüzler, yüzleşir koskoca tanklar ile, yüzünü ölümlere salar bir vicdan Şehir, bir ruhun, yüreğini yitirmiş insanlığın karşısında duvar oluşunu izler Zulüm, caka satar taş taş üstünde koymayan adımlarla İnsanlık, korkar, pusar izbeler ardına, vicdan ödün vermez yarasından Dünya, kararır.. ve karartır bir çocuğun ellerini, Vakit, gözlerde pıhtılaşır, kalbe giden yol tıkanır Çocuk, son çığlığını bir taşa verir.. ki toprak incinmesin! Anne, incinmesin ister yaprak ölsede ağaç ve özgürlüğe göz koyar Özgürlük, gün gelir, bir buldozerin ayakları altında defalarca ezilir.. ezilir... Yürek mahçup, anne mağrur, zulüm hadsiz artık Vicdan, artık tuz-buz olmuş bir aynadır geçmişte kalan bakanlara kan-revan...