Vaktiyle çok gururlu ve kibirli bir sultan, Ülkesini gezmeyi, arzu eder bir zaman. Ata binip, yanına, alır avanesini. Çıkar bir gezintiye, dolaşır ülkesini. Giderken bir haşmetle, hem de gururlanarak, Karşısına, bir kimse çıkar ani olarak. Yamalı elbiseli, ihtiyar bir kimsedir. Yanına yaklaşarak, evvela selam verir. Sultan, almaz selamı kibir ve gururundan. O der ki: Sultan ona kızarak, der ki: Atının dizginini tutarak o ihtiyar, Der ki: Çaresiz kalan sultan, ondan kurtulmak için, Der ki: Der ki: Sultan, ister istemez eğilince o yana, diye, bildirir o sultana. O bunu öğrenince, soğur eli ayağı. Üzülür, rengi kaçar, çözülür dizi bağı. Kekeleyerek der ki hazret-i Azrail'e: Lakin o, bir an bile sultana vermez izin. Alır hemen ruhunu, bir an beklemeksizin. Sonra o kıyafetle, oradan ayrılarak, Bu sefer bir mümine, gelir ani olarak. Ona yaptığı gibi, selam verir ilk önce. O, tebessüm ederek, cevap verir hemence. Azrail, ona dahi hitab edip o zaman, Der ki: O der: O zaman Melek der ki: O der ki: Melek der ki: O der ki: Kabul eder Azrail onun bu ricasını. Secdede, incitmeden alıverir canını.

ahahahah çok iyiydi ya teşekkürler )