güzel aşklar, bir varmış bir yokmuş diye başlarmış. Her masalın sonunda, kerevetine erenler, meğer o yere göğe sığdıramadığımız aşıklarmış. O masallarda gökten yere üç elma düşermiş ama her nedense o elmalar benimkiler gibi kurtlu çıkmazmış. Evet, ben de bugüne kadar ne kerevetime erebilmiş ne de o elmalardan bir ısırık alabilmiştim. Masaldı işte, neyine inanır neyine heveslenirdim bilmezdim. Büyüdükçe anladım, aşk yolunda bir arpa boyu yol alamadığımı. Ne kendi masalımda ne de başkalarının masalında. Her masal gibi bir varmış bir yokmuş diyecekken, dilim varmadı bir varmış demeye senin masalına. Demek ki bir varmış bir yokmuş demeden de başlanabiliyormuş masallara... Ne çok iyiler vardı benim masalımda ne de çok kötüler. Sıradan hayatlar yaşayan, ölü bakışlı insanlar vardı ve sıradan hayatlar yaşayanlar arasında sen vardın... Bizim masalımız ise garip tesadüflerin öpüştüğü bir yerde başlamıştı. İlk önce herhangi bir kız demiştim kendi kendime ama bir zaman geldiğinde, herhangi bir kız dediğim sen, bütün dünyamı yerinden koparıp alaşağı etmiştin. Gündüzlerim ve gecelerim birbirine girmiş, durmadan birbirlerini yiyorlardı.. Bir gün seni düşünürken yakaladım kendimi. Aynada kendime baktım ve utandım. Biraz mağrur biraz da sefildim... Seni görebilmek yetiyordu önceleri, gerek yoktu fazlasına ama bir zaman geldiğinde bu da yetmez olmuştu artık. "Nedir ki bu? , Ne diye bekliyorum?`` diyordum kendi kendime. Sürekli bunun cevabını arıyor ama bir türlü bulamıyordum. Bir gün buluverdim cevabını ama cevabını bulunca çok korktum. Sevdalanmıştım işte hem de tanımadığım bir kıza sevdalanmıştım. Yetmiyordu artık o saf güzelliğini uzaktan görmek. Konuşmak istiyordum seninle, dokunmak istiyordum beyaz tenine. Bir divan şairi edasıyla yokluyordum zamanları. Kah kirpiklerinden ok yapıyor, kah gözlerinden akan yaşlardan içiyordum. En sonunda toparlayıverdim kendimi nasıl olduysa. Elbet, sen de hatırlarsın karşına çıktığım o günü. Aslında masalımızın bittiği günü. Seninle o an konuşurken çok şey görmüştüm yüzünde. Çocukluğumu görmüş gülümsemiş, sevdayı, aşkı, özlemeyi, özlenmeyi görmüş; sevinmiştim. Saçların yağmur, tenin gece kokuyordu. Doya doya çekmiştim seni içime. Sen aşktın. Evet, sen gerçekten de aşktın! Bir ara dokunabilmek için uzattığımda ellerimi, dokunamamıştım sana. Çünkü sen dokunamayacağım kadar uzaktın bana. Ağlamaya çalışsam da ağlayamaz olmuştum. Gülmeyi unuttuğum gibi ağlamayı da unutmuştum. Bir zaman geldiğinde sıkıldım, kırıldı bütün direncim. Saklayıverdim kendimi herkesten ve her şeyden. Kocaman tuğlalarla duvarlar ördüm kendime. Kendi duvarlarım arasında yaşamaya başladım. Ne ben insanları görebiliyordum ne de insanlar beni... Sürekli iyiyim diyordum, iyiyim! Nasıl olsa alışkındım kendi boşluğumda yaşamaya... Her şey iyiydi, hoştu ama yine de kocaman bir boşluk vardı içimin engin dehlizlerinde. Oysa ben masallardaki kahramanlar gibi olmak istiyordum seninle. Onlar ne yaparmış biliyor musun? "Onlar çok uzun zamanlar öncesinde ve o çok uzak ülkelerde, her engele rağmen gökten üç elma düşebiliyorken, topladıkları elmaları birbirlerine sunabiliyorlarmış. Onlar aşkı; devlere, canavarlara ve hatta kötü kalpli cadılara rağmen ayakta tutabiliyorlarmış." Oysa bizim masalımız böyle olmadı işte. Ben hala içimdeki korkak benle baş edemiyorum. Şimdi, bir varmış demeye bile korkuyorum artık Bu masalı da böylesine elime yüzüme bulaştırmış, bir öykü bile olamamıştım. Bir masal saflığında yaşayabileceğimiz aşkı, sen vermiştin kötü kalpli cadılara. Seninle olan bu masalımda, böyle biterken ölü soğukluğunda, ardıma bakmaya bile cesaret edemiyorum Çünkü bir arpa boyu yol alamamış olduğumu biliyorum. Galiba, ben bir varmışım Ama hep yokmuşum...

http://www.wardom.org/aska-dair-t82167.html Aşkla ilgili konular buraya yazılıyordu herhalde... Paylaşım için sağol. saygılar