Darülaceze dede gezinirken rastladığımız büyüklerimizin her birinin yüzünde ayrı bir acı, ayrı bir hüzün görüyoruz. Birçoğu evini, aile sıcaklığını, mahalledeki komşularını özlüyor. Odasındaki penceresinden gözleri yaşlanmış bir şekilde gökyüzünü seyrederden rastladığımız 100 yaşındaki Fatma Köprülü de, aile sıcaklığını özleyenlerden. Fatma Ninemizin gözlerindeki yaşları sildikten sonra; `Güzel ninemiz niçin ağlarmış böyle?` diye soruyoruz. `Yavrum, birden aklıma rahmetli beyim gelince kendimi tutamadım. Tek tutanağım olan evimin paşasını toprağa verince, hayatta kimsem kalmadı; ben de 3 sene önce buraya geldim. Darülaceze`de bize bakan hemşireler, bakıcılar çok iyi insanlar; fakat yine de insanın evi gibi olmuyor.` BİR EVLADIM OLSAYDI Fatma Ninemiz anlattıkça hüzünleniyor, hüzünlendikçe anlatmaya devam ediyor; `Evliliğim boyunca hep bir çocuğumun olmasını istedim; ama Yüce Mevlam nasip etmedi. Belki de bir evladım olsaydı Darülaceze`ye düşmezdim. Gerçi bazı evlatlar anne ve babalarını buralara terk edip gidiyorlar ama; benim çocuklarım bırakmazlardı. Çünkü onları Allah sevgisiyle, Peygamber hürmetiyle büyütürdüm.` GENÇLİĞİN KIYMETİ BİLİNMELİ Peki, 100 sene nasıl geçti nur yüzlü Fatma Ninemiz; `Oğlum, ömür dediğin nedir ki, hemen gelip geçiyor. İnsan gençken önünde daha uzun yılların olduğunu sanıyor; fakat hiçde öyle değil... Geleceğe dair hayaller kurup, dünya için didinirken, bir de bakıyorsun ki hayat tamamlanmış. Onun için gençliğinizin kıymetini iyi bilip, zamanlarınızı en iyi şekilde değerlendirin.` FAKİRLER BAŞ KÖŞEDE 100 yaşındaki Fatma Ninemizi bulmuşken, eski Ramazanları sormadan bırakır mıyız hiç? Eski Ramazanları anlatırken, ninemizin gözlerinin içi gülüyor, çocuklar gibi neşeleniyor; `İftar davetlerinde evler neşelenir, sabahlara kadar sohbetler edilirdi. İftara öncelikle mahalledeki fakir insanlar davet edilir, onlara en güzel şekilde hizmet edilirdi. Rahmetli annem, her Ramazan hafızlara mukabele okutturur, hafızları dinlemeye gelen hanımlar evimizi bereketlendirirlerdi. Şimdiki Ramazanlarda ise; eski Ramazanlardaki ne neşe kaldı, ne de coşku!` Ömür dediğin ne ki Gündoğumundan günbatımına Birkaç perdelik oyun Açılıyor dünya sahnesi Oyuncular bizler Roller kişiye özel Oynuyoruz yaşamı perde perde Hasretleri Acıları Sevgileri Kişiye özel yaşıyoruz Oynadığımız oyunlarla avunuyoruz Perdeler açılıp kapanıyor Bir ömür boyu Göz kapaklarımız gibi Kısacık zaman diliminde Üstelik hızlı çekimde Gündoğumundan günbatımına Ömür dediğin ne ki Cafer Akyol

Bağlamayın beni bunalıma şimdi ya Yok ölmek falan, arkadaşlar gün içinde canınızı yeterince sıkan olaylar oluyordur, benim gibi.. yahu burada bari eğlenelim be latife tabi.. güzel yazı teşekkürler sudem...

Hep derim, zaman hızlı geçmez. Sadece akıp gider, durduramazsınız. Hızlı geçtiğini sanarsınız. Güzel yazıydı ama. Teşekkür ederim ablacım.

Belirlenmis bir ecele dogru akıyor hayatlarimiz. Omur sermayemiz gun be gun eksiliyor. Bilmesek de, gormesek de, kabullenmek istemesek de...

Ömür dediğin iki ezan arası kadardır..