aklıma eski bir sevgililer günü anım geldi.. sene 2004.. aylardan şubat günlerden 14'ü.. ankara'dayım. bi sevgilim var ankara'da o zman.. bir arkadasım daha var, onun da sevgilisi var.. aksam sevgililerimizle buluşup 14 subat'ı kutliicaz birlikte.. 4 kişi yani.. ellerimize cicekleri aldık arkadasımla. bir buket gül onda var bir buket gül bende.. karanfil'den yukarı cıkıyoruz sevgililerimizin olduğu bara gitmek için.. tam barın kapısından içeri girerken iki tane bööle muhteşem muhteşem gelen kız gördük. kızlar bize baktılar, gülümsediler.. "yaa ne tatlı çocuklar" dediler.. hehehehe kızlarla tanıstık orda.. sonra aldık baska bi bara götürdük. bizim kızlara da azıcık işimiz cıktı gec gelcez dedik bayağı tatlı bi geceydi.. iki defa sevgililer günü kutlamıştık SiT@

Aziz Valentine ́ın öyküsü III. Yüzyıl ́dan gelir. O dönemde Roma tahtında İmparator II. Claudius vardı, "Zalim" adıyla tanımlanan Claudius aşırı savaş ve askerlik tutkunuydu, her yetişmiş erkeğin muhakkak asker olmasını istiyor ve kimseye göz açtırmıyordu. Öylesine ileri gitmişti ki, askerliğe engel oluyor düşüncesiyle evlenmeyi dahi yasakladı. Gençler şaşkındı, kimse sevdiği ile beraber olamıyor, Roma kenti sayısı gittikçe artan ve uzak ülkelerde ölen sevgililerinin ardından ağlayan kadınlar ve kızlarla dolmuştu. Kısacası aşk yasaklanmıştı. Bu sıralarda İmparator tüm Romalılar ́ın 12 tanrıya tapmalarını aksi halde davrananların ve özellikle de Hıristiyanlar ́la ilişkiye girenlerin ölümle cezalandırılacaklarını emretti. Bu emre uymayanların arasında Aziz olarak kabul edilen filozof Valentinus ́da vardı, gezerek dinsel vaazlar veriyor ve İmparator ́un hatalı olduğunu anlatıyordu. Sonunda yakalandı ve hapse atıldı. Valentinus ́un hapiste olduğu günlerde yaşananlar efsaneye dönüşerek günümüze kadar ulaşmıştır. Hapishaneyi korumakla görevli gardiyanın kızkardeşi Julia ́nın gözleri doğuştan görmemektedir, gardiyan Valentinus ́un anlattığı İsa ilgili öykülerin arasında körlerin gözlerinin açıldığını öğrenince, kardeşini gizlice Valentinus ́un yanına getirir. Julia çok güzel ve zeki bir kızdır. Günlerce beraber olurlar, Valentinus ona Roma tarihini, doğanın yapısını, aritmetiği ve Tanrı ́ya yönelmeyi öğretir. Julia, dünyayı Valentinus ́un anlattıklarıyla görür, onun bilgeliği ile aydınlanır, güçlenir ve teselli bulur. Bir gün sorar; "Valentinus, Tanrı gerçekten dualarımızı duyar mı?", Aziz gülümser; "Evet, herbirini.", Julia; "Her sabah ve her gece ne için dua ettiğimi biliyormusun? Görebilmek için dua ediyorum, senin bana anlattıklarını görmeyi çok istiyorum.", Valentinus; "Tanrı bizim için en iyi olanı yapar, yeter ki buna inanalım." der. Julia, yere diz çöker ve; "Böylesine inanmak istiyorum, yardım et." der. Beraberce duaya başlarlar. Birden hücrenin içersi altın renkli bir ışıkla aydınlanır ve Julia haykırır; "Valentinus, görüyorum, görüyorum." Valentinus duaya devam etmesini söyler. Ertesi gün Valentinus ́un ölüm emri gelir, Aziz Julia ́ya son bir not yazar, Tanrı ́ya hep yakın olmasını öğütler ve notun altını "Senin Valentine ́ından" diye imzalar. Mektup, ertesi gün Julia ́ya ulaşır, o günün tarihi 14 Şubat 270 ́dir. Valentinus, sonradan Papa I. Julius tarafından "Porta Valentini" adı verilen bir kemer kapısının altına gömülür Julia, mezarın yanına pembe çiçekler açan bir badem ağacı diker. Günümüzde sevginin ve dostluğun simgesinin badem ağacı olması buradan kaynaklanır. İşin aslına bakılırsa, 15 Şubat tarihi Roma tanrıçalarından Februata Juno adına yapılan kutsama töreninin günüdür; birbirleriyle ilk kez cinsel ilişkiye girecek gençlerin adlarının yazıldığı parşömenler, o gün tanrıçaya sunulurdu. Papalık daha sonra yasaklanan bu geleneğin yerine, azizlerin adlarının yazılı olduğu listeleri sergilemeye başladı. Biz yine Roma ́ya dönelim. 15 Şubat ́ta kutlanan gençlerin aşk festivalinin özgün adı Lupercalia ́dır, geleneksel olarak hediyeler verilirdi. Kuşların çiftleşme döneminin başlangıcı kabul edilen Şubat ayı döneminde, gençler de onları örnek alarak eşleşirlerdi. Hıristiyanlığın güçlenmesinden sonra, Pagan inançları yasaklandı veya yerlerine Hıristiyan versiyonlar getirilmeye başlandı. Aziz Valentine Hıristiyanlığın simgesi olan sevgi ve evlilik kuramı ile kişiselleştirildi, onun Lupercalia Festivali ́nin arifesinde öldürülmüş olması iyi bir raslantıydı, böylece Roma ́nın bereketlilik ve döllenme kutsamalarıyla, Hıristiyanlığın evlilik ve çoğalma ilkesi bütünleştirilmiş oldu. Amaca ulaşılmıştı. Günümüzdeki yorumuyla "St Valentine" yani Sevgililer Günü, Roma ́daki gibi sevenlerin birbirlerine sevgilerini Valentinus ́un son mesajında olduğu gibi küçük kartlar ve hediyelerle sunmaları şeklinde kutlanmaktadır. Aslında kökende yine birleşme, bütünleşme ve çoğalma güdüsü yani bereketlilik vardır. Aynı zamanda da, Tanrısal aşkla, dünyasal aşkın birleştiği yer, Julia ́nın öyküsünde olduğu gibi birleştirilir. Ama ilginçtir ki, aşkı yasaklayan bir despotun binlerce yıllık anısı, Kozmik Şakacı ́nın oyunuyla artık aşk yüzünden akla gelmektedir.

aahh aahh ehe neyse sevgililer günü, tanışma yıldönümü, bakışma yıldönümü, tokalaşma yıldönümü, bıdı bıdı vıdıvıdı falan filan fiskos cazrt curt... inanmıyorum bunlara yaf sadece doğum günü ve evlilik yıldönümü gibi gerçekten özel şeylere önem veririm bunlarıda unutturmam en az bir hafta önceden davul çalmaya başlarım, kadınlar ne anlar bunlardan bilmem neyse konuyu dağıtmayalım, bilgiler için teşekkürler nayt.. edit: metatron bu öyküyü senden başkası anlatsa inanmazdım ama senden beklerim demekki neymiş? asla sevgilini bara götürmeyecekmişsin -

Eski bir geleneğin öyküsü Geçmişin aşıkları "Sevgililer Günü"nde yolladıkları kartları kendileri yapıyorlardı, kartlar kağıt dantellerden, incecik aynalardan ve parfüm keseciklerinden yapılıyordu. Şimdi nerede o aşıklar? Ama olsun, siz de 14 Şubat ́ta sevdiğinize, sevginizi anımsatın ve bu yazıda 2000 yıllık bir geleneğin geçmişine yolculuk yapın. Orta çağlarda St. Valentine Day ́de yani bizdeki adıyla "Sevgililer Günü"nde bir sevgili seçmek kura çekilirdi. O yıllarda, yerel soytarılar vardı, kasabanın, köyün maskarası gibi... Bir kız kendisine eş bulmak için soytarıyla anlaşmak zorundaydı çünkü kurayı o çekiyordu, genç kız istediği veya sevdiği erkeğin adını bir kağıda yazarak soytarıya verir ve bu şekilde o kasabanın yıllık çekilişine katılırdı. Amaç istenen erkeği kazanmaktı. Aslında çok gerilere gitmemiz gerekiyor, geleneğin kökeni 2000 yıl öncelerindedir. Bir Hıristiyan azizi olan Aziz Valentine, gerçekten yaşamış biridir, 14 Şubat 270 ́de başı kesilerek öldürüldüğü için şehit olarak kabul edilir. Ama bu dini olayın sevgililerle ve romantizmle nasıl buluştuğu pek açık değildir, bir raslantı olabilir. 14 Şubat tarihi, Lupercalia ́nın arifesidir yani Romalılar ́ın en önemli Bereket Bayramı ́nın... Hıristiyanlık, Roma ́dan çok etkilenmiştir, kilisenin ilk liderleri Lupercalia ́nın yerine Aziz Valentine gününü koymuş olabilirler, sonradan da Aziz Valentine sevgililerin efendisi olmuş olabilir. İçeriğin değişmesinde, Pagan geleneklerin katkısı da olmuştur. 16. Yüzyıl ́da, sevgililer birbirlerine aşklarını simgeleyen küçük anılar verirlerdi, en popüler hediyeler eldiven ve çorap bağıydı. Bir denizcinin sevgilisine verdiği korse çok ilginç bir örnek olarak hala saklanmaktadır. Denizci tahtadan oyma bir çerçevenin içine korseyi koymuştu, çerçeveye kalpler, çiçekler ve denizcinin de bir kabartması oyulmuştu. Sevginin kanıtı elbise ve bir şişe şarap; 17. Yüzyıl ́da, Amerikalı Püritenler , "Sevgililer Günü" geleneğini boş inanç diyerek yasaklamaya çalıştılar ama başaramadılar. Hatta Massachusetts Kolonisi ́nin valisi olan John Winthrop 14 Şubat 1629 ́da karısına bir mektup yazmıştı; "Benim azizim ancak sen olabilirsin..." 1660 ́da İngiltere ́de Stuart dönemi monarşisinin restorasyonundan sonra, Aziz Valentine Günü daha büyük bir coşkuyla kutlanmaya başladı. Bunu, Frana, İtalya ve Almanya izleyecekti. Küçük bir Fransız köyü olan Corcieres, Sevgililer Günü ́ne sahip çıkmaya çalışmasıyla tanınır. İddialarının kökeninde çok eski bir gelenek vardır. Yapılan araştırmalarda, köyde evliliğin seçme sistemine dayandığını gösteriyor. Köyün yaşlıları iki gruba ayrılarak, evleri dolaşıyorlar ve evlilik adaylarını belirliyorlar. Sonra yaşlılar evlilik çağına gelmiş genç kız ve erkekleri adlarıyla çağırarak evlerinin pencerelerine çıkmalarını istiyorlar. Birini seçen kızlar veya erkekler seçimlerini duyurma hazırlığına başlıyorlar. Genç kız erkek için, bir elbise hazırlıyor ve yolluyor, erkek ise kabul ettiğini belirtmek için kıza bir şişe şarap gönderiyor. Ve o günün gecesinde, tüm köyün katıldığı bir dans partisi yapılıyor. Ama her zaman böyle olmuyor, kız veya erkek teklifi kabul etmeyince, yine kasabanın merkezinde geceyarısı dev bir şenlik ateşi yakılarak, reddedilen tüm teklif elbiseleri ateşte yakılıyor. Gelenek 1776 ́da yasaklanıncaya kadar sürdürülüyordu. Antika kartlar... Sevgililer Günü ́nde kart yollama geleneği, 18. Yüzyıl ́ın ortalarında başlatıldı. İlk kartlar el yapımıydılar, altın harflerle ve kağıt dantellerle süsleniyorlar ve üzerlerine el yazısıyla aşk şiirleri yazılıyordu. Daha ateşli kartlarda satenden yapılmış kalpler yapılıyor, küçük parfüm keseleri, incecik aynaların altına saklanıyordu. Bu kartlar birer sanat eseriydiler ve günümüzde antik değer taşımaktadırlar. 1850 ́den sonra baskı kartlar piyasaya çıkarıldı, Azizler Günü kutlamaları artık ticarete dönüşüyordu ve el yapısı kartlardaki duygusal derinlik ve sevgi anlatımı ortadan kalkıyordu. Victoria döneminin kartlarında, 20. Yüzyılın başlarından sonra, kartlarda günün modasına uygun olarak çizgi kahramanlar, espriler görülmeye başladı. Günümüzde Sevgililer Günü, tamamiyle ticari çıkarlara yönelik bir sömürüye dönüştürülmüştür. Geçmişin özen ve sevgi dolu el yapımı kartlarını artık koleksiyoncular kovalıyorlar ve büyük paralar ödüyorlar. ALINTI...