AŞKSIZ ask mahkumu sana yalanlar söyledim sevmiyorum git dedim dalga gectim oyun oynadim askim sensiz yapamaz oldum seviyorum seni delice özlüyorum seni hergece söyleyemedim sana askimi sen söylesen bile hergece simdi bak yüzüme noldu kalbimdeki cicekler soldu uzaklardaki askim dön gitme gururum el vermez sana gelmeye ask mahkumu bitti simdi cok gec herseye bil ki askim herseyim simdi hazirim sana gelmeye askimi haykirmaya herkese gelmessin görmessin beni ama söyle sende dürüstce hic mi sevmessin özlemessin bensiz gecen gecelerde askim ben yapamiyorum ariyamiyorum gelemiyorum lanet gururum el vermiyor lütfen sen ara sen sor Çok zaman önceydi. O kadar zaman önceydi ki zaman diye bir şey yoktu. İnsanlar güneş doğup batıncaya kadar yaşıyorlardı hayatı. Bir daha hiç olmayacakmış gibi dolu ve anlamlı. Derken zaman diye üç parçalı bir şey icat etti insan. Bir parçasına dün dedi, diğer parcasına bugün, öteki parçasına da yarın. Sonra fesat karıştı zamana ve insan bugünü unuttu. Dünü düsünüp pişman oldu Yarını düşünüp telaşlandı; Ama işin ilginç tarafı tüm telaş ve pişmanlıkları güneş doğup batıncaya kadar yaşadı. Farkında olmadan rezil etti bu gününü. Oysa yarın, bugüne dün diyor, dünde bu gün için yarın diyordu. Bir türlü beceremedi. Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne yapıştı. Bu günü eline yüzüne bulaştırdı... Mutsuz oldu insan. VE ne gariptir ki yarının telaşı da, dünün pişmanlığını da hep bugün yaşadı; ama bugünü hiç yaşayamadı.

Sanırım, paylaşım bu olsa gerek... Sevmek" dedim. "Yoluna ölmek" dedi. "Yol" dedim. "Alıp başını gitmek" dedi. "Gitmek" dedim. Bir "Ahh" çekip, "Dostlardan ayrılmak" dedi. "Dost" dedim. Durdu. Bana baktı. "Dost" diye mırıldandı. "Yüreğime nasıl koysam bilemediğim" dedi. "Yürek" dedim. "Dünyaları içine sığdıramadığım" dedi. "Dünya" dedim. "Hayatın bir yüzü" dedi. "Yüz" dedim. "Ardında ne gizli bilemediğim" dedi. "Giz" dedim. "Hep çözmeye çalıştığım" dedi. "Çalışmak" dedim. "Bitmeyecek öykü" dedi. "Öykü" dedim. "Binlercesini içimde gizliyorum" dedi. "Gizlemek" dedim. "İşte, her şeyin bitimi" dedi. "Şey" dedim. "Sevda" dedi. "Sevda" dedim. "Peşinden koştuğum" dedi. "Koşmak" dedim. "Hayat, bir maraton" dedi. "Hayat" dedim. "Öyle kısa ki!" dedi "Niçin kısa?" diye sordum. "Yaşanacak çok şey var, zaman yok" dedi. "Yaşanması gereken ne var? " diye sordum. "Aşk" dedi. "Kaç kere?" diye sordum. "Bin kere" dedi, "Milyon kere" "Neden bir kere değil?" diye sordum. "Bütün aşkların toplamı, en yüce ve tek aşk" dedi. "Önce ona varsan olmaz mı?" diye sordum. "Keşke olsa" dedi, "Ama önce yoğrulmak gerek" "Acı çekmek mi?" diye sordum. "Evet, aşk acısında yok olmak" dedi. "Yok olunca!" dedim. "İşte gerçek aşkta o zaman yaşamaya başlarsın" dedi. "Gerçek aşk!" dedim. "Büyük o!" dedi. Durdum. Durdum. Ve sustum! "Neden sustun?" diye sordu. "Yüreğim titredi sanki" dedim. "Neden?" diye sordu. "Bilmiyorum" dedim. "Büyük O!" "Evet" dedi, "Büyük O!" "Nerede?" diye sordum. "Her yerde" dedi. "Nasıl?" diye sordum. "Yüreğini aç" dedi. "Yüreğimi açmak!" dedim. "Bir tebessümle bak her şeye" dedi. "Tebessüm" dedim. "Her kapının anahtarı" dedi. "Kapı" dedim. "Girmeden bilemezsin" dedi. "Ya korku!" dedim. "Bilinmeyenden korkar insan" dedi. "Ben bilmiyorum" dedim. "Neyi?" diye sordu. "Ben'i" dedim. "Sen kimsin?" diye sordu. Ben kimim?" diye sordum. "Sevgiyle beslenensin" dedi. "Kimin sevgisiyle?" diye sordum. "Büyük O'nun" dedi. Durdum. Durdum. Yine sustum. "Kimsin?" diye sordum. "SEN'im" dedi. -

Kalabalığın içinde yalnız olmak... Kalabalığın içinde kaybolmak... Garip bir serseri gibi... İnsanların üstüne üstüne gelmesine aldırmazsın. Hatta bazen komik gelebilir yokluklarından kaynaklanır... Ayaktayken yatsan uykuya, ıslak düşler eski fotoğraflarda kalır belki ve belki de kalmaz, bilinmez ki bu... Tek bildiğin oradasındır ve kalabalığın içinde yalnız bir serseri olduğundur. Tut beni dersin bazen düşmeden, bazen kaç benden... Serseri düşmeden olanlar olur genellikle... Zor duyulan merhabalara yeni bir tanesi eklenir ve hala ayaktasındır, SonbaharYorgunuEyLul Her şey yolunda dersin ve yağmur yağmayı sürdürür, aşka dair güzelliklerdir canlanan... Bir ara pırıldar ve bazen söner. Yollar ayrılır birden ve her şey yolunda derken, tut beni der serserinin gözlerinin arkasından baktığın... İç cebinde balondan mutluluklar, sahte kimlikleri hayatın ve kaçan insan... Aşka dair sorgusuz her şey dersin ve her şey yolundayken, yolda olmayan seni bulabilir. Aniden... Bir ucunda sen bir ucunda o... Ortada buluşalım dersin bazen... Bir bakarsın ne yol vardır ne de uzak bir ucu olmayan doğruları hayatının... Zor duyulan bir merhabayla başlar ve elvedayla biter... Yağmur ıslatır hafiften... Her şeyi atarsın üstünden... Ne bir küçük kelime, ne istenmez bir harf kalır. Yağmur yağar ve her şeyi atarsın üzerinden... Sev beni dersin, hiç kaçırmadan gözlerini... Yağmurun sesini dinlersin, kırılmayı hak etmedim dersin, kırılmamalıyım... Kalabalığın içinde senin gibi yalnız biri vardır, gözlerini kaçırmaz belki de... Ve belki de kalabalığın içinde yalnız bir serseridir dersin... Bu nasıl bir tatlılıktır dersin belki, belki de lüzumsuz... Değişim ve gelişimi anlayıp, içinde bir bütün içinde çözerken, sağduyu gezmeye gitmiştir belki, bilemezsin... Kalabalığın yalnızları bir araya gelirler, aynı değil derler, gelecekten söz ederler. Karanlık korkup kaçar aydınlığın zaferinden ve belki koyu mavi bir deniz kenarıdır paylaşıp yalnızlıklarından çaldıkları... Saat tam iki... İki martı havalanır vapurların üzerinden... Derin yalnızlıklar kulübünde iki yalnız ruh ve beden... Kinetik enerjinin zavallılığı, yorulan martıların kumsal sefaları... Saat 5... Soğuk güneş gibi teni yakar, ölçülemez bazen suskunluğunun imanı... Tutulamaz huzurlarından akar huzurun sessizliğinin mahcupluğu ve soğuk demirden bir pençedir. Sessizlik rahatsız eder, kendini suçlu hissedersin belki de... Dayanamazsın mantığının direnişine: Saat 6 yi vururken, siteden iceri akillica bir adam girer ve der ki "Her turlu wep sitenis uygun fiyata dizayn edilir. Beyenmesseniz para yok." Aslinda anlamsiz kalmistir adamin soyledikleri bunca yasanandan ve yazilandan sonra. Adam sessizce "Submit" tusuna basar, bakkaldan iki ekmek ve bir kisa Samsun alarak karanlik yolda kaybolur. Beyaz artik bir renk degildir adama gore, siyahtir tum renklerin bilesimi.

Sanal sonsuzluklarmıydı böyle uçup gittiğimiz Bu güzel sevgiler, dostluklar demek yalanmıydılar? Geç anladım, gelince sonbahar mevsimi Sahteymiş bu güller, degilse solarmıydılar? Bilmediğim birşey söyle bana mutluluğu anlat mesela bilmediğim birşeyler söyle o çok duyduğum yalanlar olmasın bilmediğim bir şarkı söyle sözlerinde ayrılık olmasın. Yeter bu dünyanın cefası derdi yeter boş yere kaç ömür tükendi yıllarca kendimi kahrettiğim yetti gel bana bilmediğim birşeyler söyle yıllarca dinlediğim aynı masallar yetti gel bana bilmediğim birşeyler söyle. Bilmediğim birşeyler söyle bana gülmeyi anlat mesela bilmediğim birşeyler söyle ezbere bildiğim dertler olmasın bilmediğim bir şarkı söyle gözlerimde hüzün bırakmasın... Her şeye rağmen gülüyorum... İçimde kanayan yarayı kimse bilmez Bir tek sen bilirsin Allah'ım... Başkasının bilmesi de gerekmez Bilmediğim birşey söyle bana mutluluğu anlat mesela bilmediğim birşeyler söyle o çok duyduğum yalanlar olmasın bilmediğim bir şarkı söyle sözlerinde ayrılık olmasın. Yeter bu dünyanın cefası derdi yeter boş yere kaç ömür tükendi yıllarca kendimi kahrettiğim yetti gel bana bilmediğim birşeyler söyle yıllarca dinlediğim aynı masallar yetti gel bana bilmediğim birşeyler söyle. Bilmediğim birşeyler söyle bana gülmeyi anlat mesela bilmediğim birşeyler söyle ezbere bildiğim dertler olmasın bilmediğim bir şarkı söyle gözlerimde hüzün bırakmasın...

KARDELEN bu bendeki bir dert ki, anlatamam kimseye.. kulak verip de beni dinler misin kardelen sardi tüm benligimi, mecalim yok gülmeye sen de benle aglayip inler misin kardelen? mis gibi sila kokan es dost mektuplarinda, taze güller yeserir eski anilarinda hatiralarla dolu gurbet aksamlarinda hasret denen türküyü söyler misin kardelen? bütün duygularini bir deftere yazmanin, dertlerini duymayan duvara anlatmanin, içinde ne varsa hep içine atmanin, ne demek oldugunu bilir misin kardelen? dostu oldum kac defa sabahsiz gecelerin. defterimde yeri yok anlamsiz hecelerin. cözemedim bir türlü bu zor bilmecelerin cevabini sen bana cözermisin kardelen? ne kadar tattirsa da ayrilik acisini, unutamazsin yine onun hatirasini. bir kenara birakip acisi, tatlisini hepsini bir kalemde siler misin kardelen? anlat sen de içini, dök disina ne varsa.. hiç düsünme kalbimi, birak yansin yanarsa. bu derdi sen benimle paylasirmisin yoksa bakip bakip halime güler misin kardelen? bilirim ben yerini, sormam sana nerdesin.. senin yurdun daglarda, sen hep yükseklerdesin. nasil gelsem yanina, her zaman göklerdesin. egilip de elimden tutarmisin kardelen? ah gurbet sen içimde dinmeyen bir sancisin bazen iyisin amma, cogu zaman acisin. ey kardelen sen bana neden cok yabancisin? caldim iste kapini, acar misin kardelen? senin de gözlerin yas... aglamissin besbelli yoksa sen benim gibi nacar misin kardelen? bu topraktan cikip karlari delmissin ya, mevsimin gelmeyince acar misin kardelen? derdimi de dinledin, sana agir gelirse, yine toprak altina kacar miisn kardelen? ya ölüm günü gelip alirlarsa ruhumu benimle gökyüzüne ucar misin kardelen?

düşünüyorum öyle ise varım" oldukça makul. Fakat bundan tam tersi bir sonuç, varolmadığım, bir düş olduğum sonucu da çıkar. Bir adam düşünüyorum. Ben düşündüğüm için varım, ama o düşlenen olduğu için hayal. Sonra düşünen bir adamı düşlüyorum. Düşündüğümü bildiğim için ben varım. Düşündüğünü bildiğim için, düşlediğim bu adamın da var olduğunu biliyorum. Böylece o da benim kadar gerçek oluyor. Asıl felaket bundan sonrası. Çok daha hüzünlü bir sonuca varıyor. Düşündüğünü düşlediğim bu adamın beni düşlediğini düşlüyorum. Öyleyse gerçek olan biri beni düşlüyor. o gerçek ben ise bir düş oluyorum. AMA ŞİMDİ DÜŞÜNMÜYORUM da YİNEDE VARIM Nedir bu yanılsamalar?bir kelime oyunu mu? Yoksa sadece bir düş mü?... Her şey yolunda dersin ve yağmur yağmayı sürdürür, aşka dair güzelliklerdir canlanan. Bir ara pırıldar ve bazen söner. Yollar ayrılır birden ve her şey yolunda derken, tut beni der serserinin gözlerinin arkasından baktığın. İç cebinde balondan mutluluklar, sahte kimlikleri hayatın ve kaçan insan. Aşka dair sorgusuz her şey dersin ve her şey yolundayken, yolda olmayan seni bulabilir. Aniden... Bir ucunda sen bir ucunda o. Ortada buluşalım dersin bazen. Bir bakarsın ne yol vardır ne de uzak bir ucu olmayan doğruları hayatının... Zor duyulan bir merhabayla başlar ve elvedayla biter.. Derin yalnızlıklar kulübünde iki yalnız ruh ve beden... Kinetik enerjinin zavallılığı, yorulan martıların kumsal sefaları... Saat 5... Soğuk güneş gibi teni yakar, ölçülemez bazen suskunluğunun imanı... Tutulamaz huzurlarından akar huzurun sessizliğinin mahcupluğu ve soğuk demirden bir pençedir. Sessizlik rahatsız eder, kendini suçlu hissedersin belki de... Dayanamazsın mantığının direnişine... İki yitik yalnız ruh aynı sayfada buluşamamış önceleri... Zamanın kıymeti vardır ve bittiğinde anlaşılır siyaha düşüyorsa yaşanılan herşey. Düştük... Öyle karardı ki ortalık kendi gölgemiz bile kayboldu. İki yitik ruh vardı, zincire vurulmuş gelecek, mahkum olarak doğmuş ve uçurtma gibi ipe bağlanmış bir güneş vardı. Karanlığa battık. Karanlığa battınız. Şimdi tek bir ruh var kalbi ışık pompalayan. Onlar karanlıkta birleşti, tek oldu. Karanlığın içinde yıldız patlamaları meydana geldi, güneş tekrar doğdu. Gölgeleri yok, adları yok, masalları yok... Ama şimdi tek bir ruh var gittikçe büyüyen, bir adada gönüllü olarak mahsur kalmış ve henüz çocuk yaşta tek bir ruh... Paylaşım, her zaman adaletli ve seven yürekler kadar sonsuz olsun.