Yağmur yağıyor, yağmur yağıyor Yağmur gözlüm sen görmesen de Sen bilmesen de, dışarıda yağmur yağıyor Hasretime yağmur yağıyor Gözlerime yağmur yağıyor Ayrılığa yağmur yağıyor Yanan kalbime yağmur yağıyor.. Toplamışsın hatıraları bir bir Bir can gidiyor, bir ömür gidiyor Farkında mısın bilmem? Dışarıda yağmur yağıyor Gecelerin koynuna salarken beni Ümitleri toplamış gidiyorsun Yağmur yağıyor, yağmur yağıyor Nedenleri biten aşkın Üstüne şimşek çakıp yağmur yağıyor Kapat pencereni sevdiceğim Sebebini sormasan da, Can evinden vurduğundan Yaşananları sorduğunda Beni sevmeye mahkum edip Gönül çıramı söndürmeden giderken Yağmur yağıyor, yağmur yağıyor Yağmur gözlüm.. Abdulhamit Güllük

Can Yücel ustamızın sevdiğim şiirlerinden birisidir. Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne. O olmazsa yaşayamam. demeyeceksin. Demeyeceksin işte. Yaşarsın çünkü. Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki. Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın. Ve zaten genellikle o daha az sever seni, Senin onu sevdiğinden. Çok sevmezsen, çok acımazsın. Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem. Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin. Senin değillermiş gibi davranacaksın. Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın. Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın. Çok eşyan olmayacak mesela evinde. Paldır küldür yürüyebileceksin. İlle de bir şeyleri sahipleneceksen, Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin. Gökyüzünü sahipleneceksin, Güneşi, ayı, yıldızları Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak. O benim. diyeceksin. Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan birşeylerin Mesela gökkuşağı senin olacak. İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın. Mesela turuncuya, yada pembeye. Ya da cennete ait olacaksın. Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın. Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat. İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak

/denize düşer sevgilinin aksi dalgalar feryad feryad... yakındır beklenen vuslat ve aşinadır ritmik kalp atışları bozulurken sicilin aşk da titrer kelebek kanatların yüreğindeysen eğer bir adamın.../ kim kaybeder metanetini pamuk ipliğine bağlıysa sevda beyaz bir kadının dilinde es veriyorsa nota kim susturur aşk şarkılarını... kim? yeknesak gecelerde, hangi ağrı eşlik eder ölümüne kahverengi gözlere... hangi titreyen el uzanıp taciz eder ruhun esaretini... erirken buzul sevişmeler an be an kayan yıldızlar gibi... dökülürken yalan sevmelerin teri hangi anlam anlatabilir içinde söyleyemediklerini... vaktidir şimdi! savurup kadavra ilişkileri üfle aşka nefesini... öpüşlere yasaklı tenimde asaletin dindirsin şehvetini... sarınıp bir şafak vakti aşk rengini kızıl bir gül ol, ... düş serkeş dudaklarıma... enikonu aşk koksun üstün başın nizamsız ve telaşlı atsın nabzın makamı bozulsun tüm şarkıların yüreğin tutuşsun çöl yangınlarında... ... /eğer bir adamın yüreğindeysen kendini terkedilmiş ve yalnız hissetmezsin... bir gece vakti... eğer bir adamın yüreğindeysen demir gibi dökülmez gözyaşların... vurdumduymaz bir gülüş yerleşir suretine ve sorgulamazsın aşkı... var mı diye?/ Nebile Aydın

Aynen Bana da Özdemir Asaf sevdirmiştir, imzanız özellikle... Özdemir Asaf benim sayfalar dolusu yazıp anlatamayacağım şeyleri 21 kelime ve 4 mısra ile anlatmış Vee diğer cümle, "kim o deme bana, benim ben..." çok şey anlatan kısa cümleler...

Hiç şiirle işim olmazdı fakat Özdemir asafın şiirleri okuyunca şiiri sevdim.. imzamdaki yazıda Özdemir asafın yapıtıdır... Dün sabaha karşı kendimle konuştum, Ben hep kendime çıkan bir yokuştum, Yokuşun başında bir düşman vardı, Onu vurmaya gittim kendimle vuruştum. Özdemir ASAF

Kısa ve öz olması daha anlamlı oluyor her zaman

BIRAKIP GİTTİĞİN KADARIZ Bir dönüşle dönüyoruz Hiç yağmur yağmıyor Kum taneleri uçuşuyor üstümüze Bir dönüşle dönüyoruz Yorgunuz, tenimiz esmer İçimizde mağrur bir hüzün Yaralarımız var, eczası olmayan vurgunlar En çok kadınlarımıza yakışan ağlamakla En çok erkeklerimize dokunan çaresizlikle Yaklaşıyoruz hayatın ikindisine Biraz daha yaklaşıyoruz Bir el uzatımında akşamın alacasındayız Bu Senin gidişin hemen ertesinde Dudaklarımızın kuruduğu Suların Çekildiği Kızıl denizin Dicle'nin Önümüzde Musa elimizde asa ile Yarıp geçtiğimiz maceramız Adı kıskanç kervanların zümrüt yüklerinde yazılı Adı Leyla Bir vaveyla Kadar dokunsanız ağlamaklıyız Bir dönüşle dönüyoruz Belki baksak arkamıza Ordasındır Bu efsunu kaybetmek istemiyoruz Hiçbir şeyini istemiyoruz aslında dünyanın İncisini yakutunu ipek yumuşaklığını yastıkların Bebeğin yüzümüze dokunuşunu istemiyoruz Eşlerimizin limanlığını Ocağımızın sıcaklığını bile istemiyoruz Bir dönüşle dönüyoruz Seni unutmamak için şaşkın İnanmamak için ölmüne inanıyoruz Gittin mi aramızdan Elini çektin mi üzerimizden Bizi yetim Şehrini öksüz bıraktın mı Ne yapalım işte Ağlamayı beceremiyoruz Isırdıkça kanayan dudaklarımızdan Dökülen boş sözlerle birbirimize soruyoruz Hava nasıl Saat kaç Yine çayırların yeşilliğinde otlayan kuzularımızın arasındayız Yine çayırların üstünde matem işliyoruz İnceldiği yerden kopan dünya Bir araftan yol bularak başımıza düşüyor Gök kubbe patlıyor tepemize Hissediyor, anlıyor ama anlatamıyoruz Bir dönüşle dönüyoruz Bırakıp gittiğin kadarız Hiç yağmur yağmıyor Kum taneleri uçuşuyor üstümüze Bir dönüşle dönüyoruz Yorgunuz, tenimiz esmer İçimizde mağrur bir hüzün Yaralarımız var, eczası olmayan vurgunlar En çok kadınlarımıza yakışan ağlamakla En çok erkeklerimize dokunan çaresizlikle Yaklaşıyoruz hayatın ikindisine Biraz daha yaklaşıyoruz Bir el uzatımında tuhaf akşamın alacasındayız Ne yapalım Hiç yağmur yağmıyor Sensiz yürüyünce Bir dönüşle dönüyoruz Kıyamet bize Kıyamet bize Sen yine Merhamet et bize... İbrahim Sadri

İbrahim Sadri'nin şiir okuyuşunu çok seviyorum, çok güzel okuyor. Nurullah Genc'in YAĞMUR şiiri de harikadır. Paylaşım için çok teşekkürler.

SİYAH GÖZLERİNE BENİ DE GÖTÜR siyah gözlerine beni de götür daha dokunmadan kurudu irem çöllere bir türlü yağamıyorum yeni bir koşuşun başlangıcında biraz deprem sonrası biraz şehir hülyası bir kalp yangınından geriye kalan siyah gözlerine beni de götür artık bu yerlere sığamıyorum pembe uçurtmalar yollandığından beri sarardı tiryaki menekşeleri sonbaharın tozlu kafeslerinde sevgi turnaları yakalıyorum turnalar gidiyor; ben kalıyorum avareyim, asudeyim, yorgunum bilmiyorum neden sana vurgunum erzurum garında banklar üstünde uyku tutmuyor karanlıkları yitik düşlerimi kovalıyorum gölgeler gidiyor; ben kalıyorum binbir türlü kokuyorsa yaylalar siyah gözlerine beni de götür baharın koynundan koparıp sana ipek bir mendile sardığım yüreğimle şehzade gülleri gönderiyorum umutlar kalıyor; ben gidiyorum bütün yelkenlileri, deniz fenerlerini kaptanları sorgulayan yanından geçen küheylanların korku tufanına yakalandığı siyah gözlerine beni de götür güneş ülkesinden gelen yiğitler benzeri olmayan bir dünya kursun cellat, ayrılığın boynunu vursun usul usul intizarı çürüten bu hercai diken, bu çılgın arzu sürüklüyor imkansız muştuların eşiğine gönül vadilerini bir ağaçtan düşen yapraklar gibi düşüyorum tanyerine ya topla yaralı kırlangıçları ya da bu vefasız şarkıyı bitir özgürlüğe giden tutsaklar gibi siyah gözlerine beni de götür Nurullah Genç

SEVDA SOKAĞI ben sevdanın oturduğu sokakta oturuyorum geceler hiç bitmiyor ben hiç uyumuyorum gecenin efkarı iniyor perde perde sevdanın hayali vuruyor arada bir içime ben sevdanın oturduğu sokakta oturuyorum hani şu perdelerinde mavi kuş resimleri olan ali bakkalın hemen yanında 17 numara o kırgın hayatın tam ortasında hani duvarlarında hala yazılar olan o sokakta biri gurbetin, biri ihanetin, biri de seni böyle sevmenin hikayesi sevdanın camı bana bakıyor ben cama ve bak sen şu serencama pencere önünde menekşeler, hatmiler bide gece sefası, bide haytalığı adamın abi bide sevdanın hayali vuruyor arada içime iyi oluyor diyorum bu sana iyi oluyor arada bir arkadaşlar geliyor laflıyoruz ordan burdan anlarsın ya güzel abim iç cebimde bir umut doğuyor bide nerden bulduysam resmi sevdanın resimde sevda inadına gülüyor sevdam gayri resmi bilmekteyim gel ki benim abim birazda üstümüzde macera güzel duruyor yani yakışıyor adama yakışıklı bir sevda hayat haybeye vurmuyor yüzümüze belasını hayat sokağımızda bir kehribar tespih gibi dokuyor tanelerini takır takır yüzümüze ben sevdanın oturduğu sokakta oturuyorum geceler hiç bitmiyor ben hiç uyumuyorum ağzımda fiyakalı bir ıslık zulamda ağır yarası sevdanın ali bakkalın çırağı metin anlıyor halinden insanın metin nedir senin niyetin kap bakalım abine bir taze ekmek biraz zeytin bu akşam yine odamda efkar var anlarsın ya metin adamın halinden adam anlar Yazar : İBRAHİM SADRİ

Sana çok şey vaat edemem Yüzümde kalan son tebessümden başka Gözlerimde hüzünlü de olsa ümitli bir bakış vardır verebileceğim Ve kalbimin elinde kalan bir avuç sevgi. Öyle çok şey vaat edemem meraklı gözlerine Rengarenk çiçeklerle bezenmiş bahçelerim yok Birkaç çizgi alnımda Yılların ardından hatıra kalan Ve yorgun ellerim, bitkin ayaklarım var Fani dünya için heba ettiğim. Cennet şerbetlerim yok gümüş kaplar içinde sana sunayım Akşamları süzülen iki damla gözyaşım var Pencere kenarlarında Uzaklara dalışlarım var. Ne hanlarım, ne saraylarım Kırık dökük bir gönlüm var Biraz eski de olsa kirlenmemiş örtülerim var Modası geçmiş olsa da kullanılmamış bir sevda dolabım var İçinde hayallerimi sakladığım Söylemediğim sözlerimi katladığım Ve yazılmamış mısralarım var cam kavanozlardan hiç çıkarmadığım. Çok şey vaat edemem sana Ömrün ikindisine gelmişken Bir ömür boyu mutluluk vaat edemem Dünyaları gezdiremem sana Kulelerin tepesine çıkaramam Adını yazamam yüksek dağlara Dizlerimde derman yitip giderken Gücümün yettiği kadar tutabilirim ellerinden Gönlümün yettiği kadar sevebilirim İçimin yıkılmamış şehirlerinde gezebilirsin istediğin kadar Kıyılarında dolaşabilirsin can suyumun Kanadı kırık kuşları izlersin ve onların uçamayışlarını Çok şey vaat edemem sana İlginç hikayeler bilmem ki anlatayım Öyle sırlı masallarım da yok Bülbüller gibi şakıyamam belki, fazla konuşamam Az da olsa yalan olmaz söylediklerim Bir sözün varsa, varsa bir hüznün Sabahlara kadar dinlerim kalbinin masallarını Öyle çok şey vaat edemem sana Kalmışsa nasipte bir kuru ekmek, bölüşürüm seninle Ve diyebiliyorsan 'şu dünya nimeti yok gözümde' O vakit güzel bir ahiret sözü verebilirim sana Aşk vadilerinde mor demetler sunarım Hiç görmediğimiz ülkelerde. Dedim ya çok şey vaat edemem sana Öyle çok şey veremem Kalbimde sakladığım bir yudum sevgiden başka. Sana çok şey vaat edemem Yüzümde kalan son tebessümden başka Gözlerimde hüzünlü de olsa ümitli bir bakış vardır verebileceğim Ve kalbimin elinde kalan bir avuç sevgi. Öyle çok şey vaat edemem meraklı gözlerine Rengarenk çiçeklerle bezenmiş bahçelerim yok Birkaç çizgi alnımda Yılların ardından hatıra kalan Ve yorgun ellerim, bitkin ayaklarım var Fani dünya için heba ettiğim. Cennet şerbetlerim yok gümüş kaplar içinde sana sunayım Akşamları süzülen iki damla gözyaşım var Pencere kenarlarında Uzaklara dalışlarım var. Ne hanlarım, ne saraylarım Kırık dökük bir gönlüm var Biraz eski de olsa kirlenmemiş örtülerim var Modası geçmiş olsa da kullanılmamış bir sevda dolabım var İçinde hayallerimi sakladığım Söylemediğim sözlerimi katladığım Ve yazılmamış mısralarım var cam kavanozlardan hiç çıkarmadığım. Çok şey vaat edemem sana Ömrün ikindisine gelmişken Bir ömür boyu mutluluk vaat edemem Dünyaları gezdiremem sana Kulelerin tepesine çıkaramam Adını yazamam yüksek dağlara Dizlerimde derman yitip giderken Gücümün yettiği kadar tutabilirim ellerinden Gönlümün yettiği kadar sevebilirim İçimin yıkılmamış şehirlerinde gezebilirsin istediğin kadar Kıyılarında dolaşabilirsin can suyumun Kanadı kırık kuşları izlersin ve onların uçamayışlarını Çok şey vaat edemem sana İlginç hikayeler bilmem ki anlatayım Öyle sırlı masallarım da yok Bülbüller gibi şakıyamam belki, fazla konuşamam Az da olsa yalan olmaz söylediklerim Bir sözün varsa, varsa bir hüznün Sabahlara kadar dinlerim kalbinin masallarını Alıntı

Korkma, sana aşkı öğretmeyen kendinin ellerinden tut. Çok ağrımış kendinin, siyah ve ayaz kendinin. Hep avuttuğum düşler için bana bir gül ver... Bak, Palandöken dağlarında karlar erimiş, teknelerle kol kola bir bahar sulara inmiş; dağlar için, sular için bana bir gül ver. Bir gül ver söküldüğüm günler için. -ve önce kendinin ellerinden tut.- Kendimin ellerinden tutunca, içimden nehirler gibi akmak geliyor; yollara çıkmak, yolculuklara bakmak geliyor. Geberesiye içip salaş meyhanelerde, buralardan böyle ceketsiz kaçmak geliyor... Tutunca kendimin ellerinden, pusulasız gemilerde yatmak; yaşlı ve şefkatli bir azizenin koynunda sabaha dek kıpırtısız susmak geliyor... Sevgilim, iyi insan, tutunca ellerimden, ömrümün içinden akmak geliyor... Korkma, sana aşkı öğretmeyen kendinin ellerinden tut; sonra bana aşkı öğretmeyen kendimin ellerinden... Bak, yıllarım sırılsıklam/ yağmurlar giymiş, günlerin avlusuna yeni yeni çocuklar inmiş; dağlar için, sular için bana bir gül ver. Avuttuğum düşler için bana bir gül; bir gül pusulasız gemiler, sökülmüş günler için... Kendine bir gül ver... Yılmaz ODABAŞI