http://www.wardom.org/forum/showthread. php?t=94905 verildi...

Hoca'nın eğitimdeki katılımcılarla aralarındaki konuşma: > >Ben: Arkadaşlar, aranızda ölümcül hastalığı olan var mı? >Katılımcılardan Biri: Allah'a şükür, hocam, bildiğimiz kadarı ile >yok. > >B: Ne güzel! Peki, bana, istisnasız tüm insanların, yani altı milyar >insanın da başına geleceği garanti bir şey söyler misiniz? Cevap >neredeyse otomatik olarak çıkar: > >K: Ölüm. > >B: Gerçekten de ölüm tüm insanların başına geleceği kaçınılmaz olan >tek şeydir. Doğum da tüm insanların başına kesinlikle gelmiştir, ama >bundan sonra gelmesi kesin olan tek şey ölümdür. Diğer hiç biri >insanların tümünün başına gelmeyecektir. Peki, madem öleceğimiz >garanti, bu benim ölümcül bir hastalığım olduğunu göstermez mi? >Katılımcılar burada sessizce, başlarıyla onaylamaya başlar. Öleceğim >belli ise benim ölümcül bir hastalığım olduğu da açıktır. Şu şekilde >devam ederim: >Peki, ne zaman öleceğimizi biliyor muyuz? > >K:Hayır > >B:Şu saniye içinde olma olasılığı var mı? > >K:Var. > >B:Yarın? > >K:Evet. > >B: 30 yıl sonra? > >K: Olabilir. > >B: Peki bunlardan hangisinin sizin başınıza geleceğini bili yor >musunuz? Mesela bu akşam eve sağ salim varacağınızı nereden >biliyorsunuz? Sınıf sessizce dinlemeye devam eder. Çünkü genellikle >yaşama böyle hiç bakmamışlardır. Sözümü sürdürürüm: > >B: Peki bir de tersini düşünelim, bu akşam eve döndüğünüzde, bu >sabah evden çıkarken sağ salim bıraktıklarınızı sağ bulma garantiniz >nedir? Var mıdır böyle bir garanti? > >K: Yoktur hocam. > >B: Peki nereden biliyoruz, az sonra telefonumuzun çalmayacağını ve >evdekilerden birinin az önce öldüğünün bize söylenmeyeceğini? >Katılımcılar burada rahatsız olmaya başlarlar. > >K: Hocam konuyu değiştirsek? > >B: Ama en yalın ve açık gerçek üzerine konuşuyoruz, biraz daha devam >edelim bence. Peki, acaba bunu dün gece bilseydiniz, yani evde akşam >birlikte olduğunuz kişilerden birinin yarın ölüm günü olduğunu >bilseydiniz, o zamanı aynı dün gece olduğu biçimde mi geçirirdiniz? >Yoksa farklı şeyler mi yapardınız? > >K: Kesinlikle çok farklı geçerdi Hocam. > >B: Şimdi sizden rica ediyorum, lütfen bir an arkanıza yaslanın, >gözlerinizi kapatın ve bu sabah evden çıkarken evde >bıraktıklarınızdan birinin gerçekten öleceğini düşünün, dün >akşamınızı nasıl geçirirdiniz? Aynı iletişim mi olurdu? Onunla aynı >konuları mı konuşurdunuz? Aynı konular, tartışma ya da gerginlik >konusu yaratır mıydı? Yoksa önemsiz hale mi gelirdi? Bu sabah evden >çıkarken, bu son görüşünüzde ona ne derdiniz? Onun boynuna >sarılmakta tereddüt eder miydiniz? Çok sıkı sarılmaya mı, aynaya mı >vakit ayırırdınız? Ona "yüreğinizin taa derininden gelen bir "seni >gerçekten çok seviyorum" demeye ne gerek var diye düşünür müydünüz? >Onun ölecek olması sizin ona duyduğunuz sevgiyi yoğunlaştırmaz >mıydı? Burada bazı katılımcıların ağladığı olur. Belli ki dün akşam >yaptıklarından bir kısmının ne kadar anlamsız olduğunu şimdi fark >etmişlerdir. > >B: Şimdi gözlerinizi açabilirsiniz, acaba kaç tartışmamızı bu kadar >gereksiz biçimlerde yapıyoruz, kaçı gerçekten yaşamda >karşımızdakinin varlığından daha önemli, hangilerinde "şimdi kalbini >kırdım, ama zaman içinde ben ondan özür dilemesini bilirim?" diye >kendi kabuğumuza çekilip tartışmaları donduruyoruz. Yarattığımız >kırgınlıkları tamir etme olanağımız gerçekten var mı? Buna zamanımız >gerçekten kaldı mı? I'm