Eskiden radyolardan çıkan sesler, gaz lambalı odaları aydınlatırdı. Şimdi televizyonlar karartıyor. Uzağında kaldık güzelliklerin. Ahlaksızlığın tuzağında. Köşeleri ellerine geçirenler, kendi soysuzlarını yarattılar. İnsanları üşüten, camsız evlerden giren rüzgar değil. Renkli camlardan gelen namussuz mesajlar. Akşamları çocuklarımızın geleceğini yiyor televizyonlar. Gazeteler, namussuz adamlarını bizlere yutturuyor. Bütün güzelliklerimizi unutturuyorlar, sinsi reklamlarla. Eskiden onurlu yoksullar vardı. Yürekleri hazine dolu, destan bakışlı insanlar. Ne gördüysek, onlardan gördük. Mahallenin namusunu öğrendik, ülkeyi sevmenin sonsuzluğunu. Yaralarını öperlerdi, kimseler görmesin diye acılarını. Sadece yastıklar dinledi ağlayışlarını. O yüzden kimsenin elini eteğini öpmediler. Eskiden, incir ağaçlarının olduğu köyleri eşkıyalar basardı. Şimdi gündüz vakti, şehrin göbeğinde halay çekiyor eşkıyalar. Namuslu insanlar ne çekiyorsa, kendilerine adam süsü verenlerden çekiyor. Yalancı cennetin yemişlerine, yan gözle bakmadan. Bazen gazetelerin de, televizyonların da, yüzlerine tükürüyorlar. Ellerinden başka bir şey gelmediği için belki. O insanlar harcanan bir ülkede harcanan hayatlara üzülüyor hala. Hayatta bir teselli aradıklarında, eski şarkılara sığınıyorlar. Boşuna değil, onların siyah beyaz fotoğrafların içinde kaybolmaları. Boşuna değil, hala eski zaman masallarının içinde, kendilerini aramaları. Güzellikler azalırken, onlar hala kendilerini biriktiriyorlar. Gelen harcasın, giden harcasın diye sanki Onlar bu ülkenin en güzel zamanlarını yaşadılar. Şimdi en kötü zamanlarında yaşlanıyorlar ya... Gözlerinin arkada kalması sebepsiz değil. Hakkı Yalçın / Takvim