Hz. Enes anlatıyor: Resulüllah ile beraber bulunuyorduk. Bir ara azı dişleri görülecek şekilde gülümsedi. Sebebini sorduğumuzda şöyle buyurdular: -Ümmetimden iki kişi Allah'ın huzuruna gelirler. Birisi, -Ya Rab, benim bunda hakkım var; hakkımı bundan al, bana ver, der. Allah Teala da ötekine, - Hakkını ver, buyurur. Adam, -Ya Rab, bende sevap namına bir şey kalmadı, der. Cenab-ı Hakk, -Baksana, bu adamın sevabı kalmadı, ne dersin? buyurur. Adamcağız, - O halde benim günahlarımdan alsın, der. Resulüllah Efendimiz bunu anlatırken gözleri yaşardı ve, 'O gün büyük bir gündür. İnsan; günahının alınmasını ister' dedi. Bunun üzerine Allah Teala hak sahibine, -Başını kaldır ve cennete bak, buyurur. Adamcağız, - Ya Rab, inci ile işlenmiş, gümüşten ve altından köşkler görüyorum. Bunlar hangi peygamber, hangi sıddik veya hangi şehitler içindir? der. Allah Teala, -Bunlar, bana ücretini verenler içindir, buyurur. Adamcağız, -Bunların hakkını kim ödeyebilir? der. Hz. Allah, -Sen istersen bunlara sahip olabilirsin, buyurur. Adam, -Nasıl olur, ya Rab? deyince, Cenab-ı Hakk, -Hakkını bu adama bağışlamakla, buyurur. Adam, -O halde ben bunu affettim, der. Allahü zu'l-Celal hazretleri de, -Arkadaşını al, beraberce cennete girin, buyurur. Sonra Resulüllah Efendimiz, 'Allah'tan korkun, Allah'tan korkun ve siz de kendi aranızı düzeltin. Bakınız, bizzat Hazret-i Allah mü'minlerin arasını buluyor' buyurmuşlardır. bunu şunun için paylaştım eğer birinde bir hakkınız varsa helal edin gitsin size misliyle geri dönecektir