İLK ÇEŞME Miladi takvimin başlangıç yıllarında, Romalılar su borularıyla kente su getirmeyi başarmışlardı. Bu suların düzenli bir biçimde boşalmasını sağlamak için çeşmeler yaptılar. Çeşmeler, borunun içine yerleştirilen daire şeklinde bir parçanın hareketiyle denetleniyordu. Dairesel parça boruyu diklemesine kesecek şekilde durduğunda, borudan su akması engelleniyor, tersine açıldığında çeşmeden su alınabiliyordu. Bu sistem, bütün Ortaçağ boyunca kullanıldı. 19. yüzyıla gelindiğinde, evlerin pek çoğuna su tesisatı konmuş, ayrıca suyun akış hızı da artırılmıştı. Bu nedenle daha gelişmiş musluk türlerine gereksinim duyuldu. İngiltere'de, 1800 yılında Thomas Gryll, vidalı musluk sistemini buldu. Bu sistemde, vidanın her hareketinde akan suyun miktarı azalıyor, en sıkıştırıldığı anda da, su tamamen kesiliyordu. İLK SÜLFÜRİK ASİT Bütün asitler arasında en güçlülerinden biri olan sülfürik asit, ilk kez 16. yüzyılda Avrupalı kimyacılar tarafından bulundu. Ne var ki, geniş ölçekte üretime olanak veren ilk yöntem, ancak 1746'da, İngiliz bilgin John Roebuck tarafından geliştirildi. Kurşun oda yöntemi diye adlandırılan bu yöntemde, sülfürün tuzla yakılmasıyla elde edilen sülfür dioksit gazı, hava ile birlikte, kurşun bir odaya gönderilir. Bu odanın içine, bir yandan da su püskürtülür. Burada sülfürdioksit gazı sülfür triokside dönüşür ve suyla karışarak sülfürik asidi meydana getirir. 1831 yılında İngiliz şarap imalatçısı Peregrine Phillips, platin ya da vanadyumu katalizör olarak kullanarak sülfür dioksidi, sülfürtriokside dönüştürmeyi ve böylece daha bol miktarda sülfürik asidi, daha kısa zamanda elde etmeyi başardı. ÜÇ BOYUTLU İLK FİLM Bu alanda, Edwin S. Porter ve W. E. Waddell tarafından yapılan üç çalışma, 10 Haziran 1915 günü, New York'taki Astor Tiyatrosu'nda sunuldu. Çalışmalardan birinde kırsal yaşam, diğerinde Niagara Çağlayanları, üçüncüsünde ise John Mason ve Maria Doro'nun oynadıkları "Jim, The Penman" adlı oyundan bir bölüm gösteriliyordu. Üç boyutlu ilk konulu film, Perfect Pictures şirketi tarafından çekildi. "Aşkın Gücü" adlı beş makaralık bu film, 1840'larda California'da yaşayan genç bir kaptanın öyküsünü konu alıyordu. 27 Eylül 1922'de, Los Angeles'ta Ambassador Oteli salonlarında ilk gösterimi yapıldı. İlk sesli ve üç boyutlu film, 1936 yılında İtalyan Stereosinematografi Derneği tarafından Cines-Caesar stüdyolarında çekildi. Sante Bonaldo'nunyönettiği"Nozze Vagabonde" adlı filmde, başrolleri Leda Gloria ve Ermes Zacconi paylaştılar. İlk renkli ve üç boyutlu film ise, bir Rus yapımı olan 'Robinson Crusoe'dur. A. N. Andreyevski yönetiminde, 1945-1946 yılları arasında, Karadeniz kıyılarında çekildi. İlk gösterimi 1947 yılında Moskova'da yapıldı. Çekim sırasında en büyük güçlük, vahşi bir kaplanın, ince bir dal üzerinde kameraya doğru yürüdüğü sahnede çekilmişti. Tam beş ge- ce, bu sahnenin çekimi için uğraşıldı ve nihayet kameraman, başarılı bir sonuç elde etti. Bu sahne öylesine başarılıydı ki, kaplan sanki seyircilerin başları üzerine yürüyor ve sinemanın arka kısımlarında kaybolup gidiyordu. İLK ZAYIFLAMA DİYETİ Bilimsel olarak ilk zayıflama diyeti, 1862 yılında, aslında bir kulak uzmanı olan Dr. Harvey tarafından, William Banting adlı aşırı şişman bir hasta için hazırlandı. Banting'e önerilen diyet, karbonhidratların azaltılması temeli üzerine kurulmuştu ve bu nedenle bugünkü kilo verme diyetlerinin ilk örneği olma özelliğini taşıyordu. Dr. Harvey'in hastasına önerdiği beslenme rejimi şuydu: Sabah: 100 gram et, balık ya da domuz- yağı. 30 gram ekmek. Öğle: "Birazcık daha fazla" ekmek, seb- ze . İkindi: Sütsüz çay, peksimet, meyve. Akşam: 100 gram et ya da balık. Bu rejimi uygulayan Banting, bir yıl içinde 101 kilodan 75 kiloya düştü. Bunu duyan birçok insan da aynı yolu izleyerek kilo vermeye başladı. Önceleri, zayıflamak isteyenler yalnızca erkeklerdi. Ancak, 1914'ten itibaren kadınlar da fazla kilolarından "utanır"oldular ve korselerin yardımıyla gizlemeye çalıştıkları şişmanlıklarından bir an önce kurtulmanın yollarını aramaya başladılar. İLK GÖZLÜK Bu konudaki en eski kayıt, 1289 yılında Sandro di Popozo'nun kaleme aldığı "Trake de Conduite de la Famille" adlı kitapta bulundu. Popozo, şunları yazmıştı: "Yaşlılık benden o kadar çok şey götürdü ki, gözlük adı verilen camlar olmadan ne okuyabiliyor, ne de yazabiliyorum. Bu harika aygıt, görme yeteneğini büyük ölçüde yiti- ren zavallı ihtiyarlar için daha yeni bulunmuş." 1967 yılında Londra'da "Tarih Boyunca Gözlük" adlı bir kitap yazan Richard Corson, gözlüğün 1287 yılında İtalyanlar tarafından bulunduğunu belirtir. Gözlüğü ilk bulan kişi olarak çeşitli isimler öne sürülmekteyse de, bunların hiçbirisinin doğruluğu henüz kanıt- lanamadı.