Rehine alma olayını biz devekuşlarındanmı öğrendik yani? Daha önce duymamıştım.

ılgınc... :S

Tabiatta yer alan her bir canlı kendine has özellikleriyle düşünen insanda hayranlık uyandırmaktadır. Bu kısımda ele alacağımız sayısız harika canlıdan biri olan devekuşları, 2,5 metreye ve 150 kilograma varan ağırlıkları yaşayan en iri kuş olarak bilinmektedir. Devekuşu kendi güvenliğini sağlamak için uçmaktan ziyade hızına, iriliğine ve güçlü tekmelerine güvenir. Kimi devekuşları, tek bir tekmeleri ile, bir insanı öldürebilecek güçte olmanın yanında, saatte 65 km/saat hıza erişebilmektedir. Otobur olan devekuşlarının anavatanları Afrika'dır. Kuru kısımlarda içinde yaklaşık 600 civarın bulunduğu sürüler halinde yaşamalarına rağmen zamanlarının çoğunu kendileri için su aramak için geçirirler. Aslında bizim burada bahsetmek istediğimiz temel nokta, bu sevimli canlılarda görülen "annelik içgüdü"sünün canlılar alemi için teşkil ettiği çok özel durumdu: Bir devekuşu çifti, bir başka çifte ait yavruları kaçırır, diğer bir tabirle rehin alırlar. Bu yavruları kendi yavruları arasına katarak sonuçta müşterek bir aile teşkil ederler. Bu devekuşu çifti, kaçırılan yavruların öz ebeveynleri kendi yavrularına yaklaşmaya çalıştıkları zaman onları kovalarlar ve onları oradan uzaklaştırmaya çalışırlar. Ama öte yandan, bu grupta bulunan devekuşu yavruları da, bir başka devekuşu çifti tarafından kaçırılabilir. Devekuşu yavruları ilk etapta kendilerinden hızlı olan yırtıcı hayvanlar için kolay avlar gibi gözükmektedir. Bu noktada, devekuşu yavrularının etraflarında bulunan başka yavrular, yavruları kaçıran çiftin yavruları etrafında bir "canlı kalkan" oluşturacak ve kendi yavrularının güvenliğini artıracaktır. Sonuç olarak bakıldığında, bir devekuşu çifti kaçırdığı yavru adedince, kendi yavrularının hayatta kalma şansını artırmış olacaktır. İşte tabiatta görülen bu rehine krizinin ardında yatan gerçek budur