Fakir ama onurlu, dürüst bir insandan hayat dersi, tabi anlayana.

önmceLikLe yazı çok güseLdi... ama.. keLimeLer deişmiş gaLiba. eheueheu yazım hataLarı var..

alıntıdır... Bir akşam üstü çıktım yola. Yürümekteyim Akşamın sessizliği ve çevrenin sesiyle yoğrulmuş bir sokakta. İleride bir nine göüp yanına gidiyorum. Çok yaşlımı yaşlı mendil ve kalem satan bir nine. Yaklaştıkça rüzgarın tokat gibi vurduğu soğuk ve yorgunluktan dolayı titrediğini sesiyorum. Gidip bir kalem alıyorum. Ama beni uayrıyor "Bir kuruş iki kalem"... O yorgun üşümüş haliyle bile dürüstlükten ödün vermiyor. Kendimden utanıyorum. Ağlayasım geliyor ama aylayamıyorum. Servetim dediğim 5 kuruşluk servetimi vermek istiyorum. Bana saol yavrum dedşkçe gözyaşım yüzümü delercesine birikiyor ki bırakamıyorum. Bir yandan nineden daha zengin ama içi fakir dünyaya gönderiliş amacı belli olmayan boş boş gezen insanları görüyorum. Kendi derdimle üzülürken ninenin o çalışkanlığı yüzündeki o yılların direnişçi ruhunu güçsüz olduğu halde çalışan bedenden ders çıkarıyorum. Her şeye rağmen olumluluğumu yitirmeyip sonuna kadar ve en sonuna kadar ölene kadar bunu söylüyorum "Sonuna kadar Yürü kardeşim"