Yanlızlığın tam ortasındayım Sesim seslerin arasında kayboluyor Haykırıyorum son nefesimi verircesine Ama kendimi duyuramıyorum En sonunda bir bankın ustunde buluyorum kendimi Parasız mutsuz evden çok uzaklarda Bir o kadar yanlız Sadece acı ve keder içindeyim Ağlamak istiyorum çığlık çığlığa Her şeye karşı isyan edercesine Ama onu dahi beceremiyorum Bir boşluğun içinde yavaş yavaş ışığın sönüşünü izliyorum O keskin soğuğun dört bir yanımı sardığını hissediyorum Doğduğum günü düşlüyorum Ailemi ve geride kalan insan gürühu aklıma geliyor son kez Vücudum uyuşarak benliğimden uzaklaşıyor Ruhum sonunda özgürlüğü buluyor Meleklerinde benle ağladığını hissediyorum Ruhum karanlığa doğru ilerliyor Yok oluyorum Diğer herşey gibiAlıntıdır...

Yazmazdım ben lan böyle bir şey, yazmayacaktım. İnanmam zaten günlük diye bir şeye. Ama bugün değişik, evet değişik. Bıçaklar seri çalışmaya başladı, sırtımda bi tane daha yara var artık. Lan bırak kanın durmasını beklemeyi, daha bir bıçak çıkmadan diğeri giriyor. Durdum bugün, "Sen de mi Yavanna?" dedim. Sezar'ın 2500 yıl önce hissettiklerini hissettim, dönüp bakayım dedim, ama göremedim. 500 kilometreden nokta atışı yapmıştı Yavanna. Ben de bir çetele daha attım bıçakçılar listesine, e gün gelecek hatırlanacak bunlar değil mi? Yavanna bıçağını atınca arkamdan, tabi bir şok yaşadım ama şu dizeler dökülüverdi ağzımdan: Kan kusar sönük ciğerlerim Dürüst birinin hayat hikayesine... Ya, böyle işte. Hayatım diyordum, düzene girdi diyordum ama nerde bende o düzen? Ben düzeni bulacağım yeri biliyorum aslında: Beyazlar sarındı mı silik hayaline Islak toprak nefes verir sönmüş damarlara... Aha da böyle işte. Ne mi yapacağım şimdi? E yazdık ya iki satır üste...