Heeyyyyt be, var mı efkardan daha öte bu dünyada. En büyük mutluluklar bile yanına yaklaşamaz. Efkarlı insan bir Aslan gibidir, heybeti Kaf Dağı'nın ötesindeki insanlara bile güven ve huzur verir. Efkarlı insan ağırdır, olgundur, her şeye hümanist bakmasını bilir, olgunluğun tanımını yapmaz çünkü olgunluğun taa kendisidir. Mektepli değildir Alaylıdır ama yüzlerce okumuşa şapkasını tersten giydirir. İnsan olmak zor bu alemde, ya da insan olmanın gereklerini yerine getirmek dersek daha doğru söylemiş oluruz. İnsanlar sanki inat etmekte birbirleri ile yarışırmışçasına insan olmak konusunda sınıfta kalmak için büyük çabanın üstünde gayret sarf ediyorlar. İnsan, ne güzel bir kelime! Keşke herkes bu kelimenin anlamını kavrayabilse, keşke hiçbir kelimenin anlamı arkamızdan ağlamasa, keşke her şey...! Siz ağlamanın gülmekten daha zevkli ve daha onurlu bir şey olduğunu bilir misiniz. Bunu çoğu kimse bilemez. Zira ağlamak artık çocuk oyuncağı oldu, çoğumuz ağlamak için ağlıyor olduk günümüzde. Oysaki, ağlamanın içini dolduracak mazeretimiz bizi tatmin etmeli, öyleki gözümüzden dökülen her damlanın hesabını verebilmeli insan. Bazen kafamızın içinin bom boş olduğunu hissettiğimiz zamanlar, çoğu zaman tanıklık eder bize. O an ne gülmek gelir aklımıza ne ağlamak. Çaresizlik bu olsa gerek...! Bir türlü silemedik çaresizlik deyimini kafamızdan. Acaba gerçekten çaresiz miyiz? Veya çaresizlik nedir? Neden çoğu zaman bu tür felsefik sorulara cevap niteliğinde kelimeleri yan yana getirip anlamlı bir cevap cümlesi oluşturmaktan aciziz. Neden keşkelerin kusmuğunda boğulmak zorunda kalıyoruz?. Bilemiyoruz, hiçbir şeyi bilemediğimiz gibi...! İnsan zamandan korkarmış; zaman ise piramitlerden. İnsanlık var olduğundan beri zamana çare bulmak için hayatının dörtte birlik bir kısmına bu iş için mesai ayırmış. Zamanı durdursak yaşam olmaz aynı şeyleri tekrarlamaktan sıkılırız ki insanın tabiatı sürekli reform isteyen bir tabiata sahip. Geriye alsak eski günleri yad etmekten, aynı keder ve üzüntüleri yaşamaktan bunalım atmosferine gireriz. İleri alsak, bunu tahmin etmek bile istemiyorum ki hiç kimse tahmin etmek istemez. Bakalım, yaşamla ölüm arasındaki sismografik çizgimiz bizi nerelere götürecek... H. Veli Gök' ten alıntıdır... y.