Benny kardeşim iftar vakti aldııın götüdün beni çocukluğuma biizmde sokak gecekondu mahallesindeydi 30-40 çocuk bir aradaydı aynı yazıdaki gibi ama yok artık öyle şeyler şimdiki çocuklar ya 4 duvar arasında yada beton binalar bahçesinde büyüyorlar oyun filan bitti Ama bildiğim bişey var bunu ne biz istedik yada bilerek yaptık yaptırdılar!!!!

Eline sağlık aynen öle şimdiki çocuklar pc başındalar

eskiler güzeldi, kalemin güzelmiş, tebrik ederim. bennybenassi..

7-8 sene önce böyleydi diyen arkadaşlar nerede yaşıyor merak ettim. 7-8 sence önce internet kafeler en tutkun çağını yaşıyordu. küçük çocuklar ve arkadaşları grup halinde kafe kafe gezip buraları dolduruyorlardı. bu bağlamda unzileye katılmamak elde değil. devir sürekli değişiyor bu açıdan herkesin kendi çocukluğu, herkesin kendi devri, kendisine lezzetli... Gila

Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı. Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım. Hatta babamın bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi. Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki. En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı. Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani. Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık. Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik. Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi. Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık. Annelerimiz bu durumu bildiklerinden, kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi. Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik. Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik. Kısacacı evine girip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi. Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi. Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu. Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık. Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi. Düşünce kaldırılır, kavga edince barıştırılırdık. Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı. Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık. Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık. Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık. Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik. Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim. Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki.. Komşumu tanımıyorum ama evinin camında temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum. Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem. Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece; bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri. Evlerimiz var içinde yaşayan yok. Parklarımız var içinde oynayan çocuk yok. Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar... Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz.. Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu. Ben kapılarında '' vale '' lerin, '' body '' lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir. Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana. Benim değildir bu kültür. Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder. Nedir bunlar? Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk. Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk. İyi de neden böyle olduk? Biz mi istemiştik? Yoksa hak mı ettik? Ya sizce?

Yaşım senin kadar olmasada bennybenassi85 gerçekten şu son 7-8 yılda çok şey değişti. Ey gidi günler dedirtiyor insana. Şimdi ise bir bilgisayar eğlencisine veya televizyona takılmış ilerliyorlar yazık. Dediğin gibi saatlerce misket oynardık tarak kemiklerimiz yıpranana kadar Eskiden çok iyi biliyordumki çoçugun parası olduğunda gidip bişe aldıgımızda kendimize en fazla 2 parça düştüğünü. Şimdi ise alır kaçar eve keratalar... Bide teravilerde en arka sıraya gidip hoca bizi dışarı atana kadar namazda gülerdik. Atılma sayısını hatırlamıyorum. Bide camide amcamdan yediğim şamarı içim gitti

Resmen çocukluguma goturdun cok degil 7 8 yıl once boyleydi. Artık çok şey değişti çokk. Eline sağlık

İşte cevap bu...

mükemmel bir yaz tam benim çocukluk çağlarımı anlatan yazılar bunlar eskiden ney dik şimdi ne olduk herkes birbirine yabancı eline saglık + K kardesim ersan.

bugün bakın sokakta bir tane oyun oynayan çocuk göremezsiniz. işte bu yüzden komsuluk öldü diyoruz. komsuluk cocukluktan baslar. komsuluk mahalledeki bütün cocukların toplanıp birlikte oyun oynamasından birbirleriyle gecinmeyi öğrenmesinden geçer. ama malesef artık sokak oyunu diye bir kavram kalmadı artık varsa yoksa bilgisayar internet. yobazlastık iyice malesef.

galiba doğrusu da bu dünya değişiyor biz de farketmeden değişiyoruz değişen dünyayla birlikte

Teşekkür ederim gerçekten eskiyi hatırladım...

ustam eline emeğine sağlık eminim eskieri hatırlayan herkes bu yazıyı okurken yüzünde buruk bir tebessüm oluşmuştur verebiliyorsam +k edit:bennybenassi85 isimli kullanıcıya daha önce karma vermişsiniz. Tekrar karma verebilmek için, başka kullanıcılara karma dağıtmanız gerekiyor.

Gerçekten güzel paylaşım, kendin mi yazdın

şimdiki çocuklar çok şanslı lafı varya yalan o laf lan nereye şanslı gerçekten eğlenceliydi o günler güzeldi o günler be çok güzel yazı yazanın eline koluna yüreğine sağlık

markacı manyaklar halıne geldık kültürümüz kendı elımızle mahvettık bunu kullana tv lerde buna yangına körukle gitti ama düzeltmek kendı elımızde yabancı varlıklı seylere izin vermıcez eski türkler olucaz hakıkatlı kardes ıcımızden bırılerı turkolmayan bırılerı cıkıp cözum bulmasını beklemıcz kardes olucaz yan komsunu duhunu olunca tanımasakta gidip tebrık edicez komsuluk canlanmalı hersey uckura döndu korku namusu olustu namı diyar esk komsuluklardsa bir evde toplanılır o gun mıllı vac varsa erkekler ayrı odada mac ızlerler beraber sevınırler kurt de olsa türkde olsa böleydi kadınlar ıse ayrı odada muhabbet ederler namı dıyar dedıkodu sımdıkı g, ibi onun bunu yuvasını bozma gibi dehildi geçiçi dedıkodu o gunlerı bu gunlerı özler olduk

Değişen bişey yok, büyüdükçe insanın algısı zayıflıyor, görmüyorsunuz.. Şartlar değişiyor hepsi bu.. Bizlerin küçüklüğünde de babalarımız kendi küçüklüklerini özlerdi.. Tamam yozlaşan bazı değerlerimiz var, ama bunun nedeni biziz. Bu zamanın nesli biz isek, o değerleri korumak bizim işimizdir. Yapamıyoruz ki yozlaşıyoruz.. Yoksa benim mahallemde, bahçemde hala çocuklar oyun oynuyor.. Misket değil belki ama patene biniyor, bizim gibi yamalı toplarla ağaç dalına asılmış bir selede değilde, markalı toplarla basket sahasında basketbol oynuyorlar.. Neticede her zamanın farklı bir havası oluyor.. Eğer veletler şimdi aldıklarını kaçırıyorlarsa, bunun suçu bizde.. Kumbara kültürünü biz aşıladık o çocuklara.. Yazık ediyoruz haberimiz yok.. Yazı nostaljiyi anlatması bakımından çok güzel, emğine sağlık..

Sanırım büyük bir çogunLugu, avatarımın muhtevasından kaynakLanıyor Çok güzeL yazı zevkLe okudum tesekkür ederim dostum.

geçmişe döndük bir parça.. insani duygulardan sanalın soğukluğuna sert bir geçiş oldu maalesef