ne guzel yazmıssın valla helal olsun.. ınan ınsan su an yasadıgını bıle ılerde nasıl arıcak nasıl ozlucek.. bazen en sevmedıgım anları o kadar ozluyorumkı ıcındekı kısıler ve ortam ozlememe yeterlı bır sebeptır.. tekrar tesekkrler +k vermısım yenı borcum olsn

Bir Salı günüydü. Artık şubat tatilinin yaklaştığı, insanların kayıp düşmesini bekleyen buzlarla kaplı, soğuk yollarda geçirilen koşturmacılı bir günün akşamında kendini eve zor atmıştı. Yoğun bir günün bitiminde evine varmak ne güzel bir duyguydu. 'Bir de mor veya mavi renkli, kokulu sabunlarla yıkanıp, yüzüne gözüne, eline ayağına yapışıp onun yorgunluğunu artırmak için ağırlık yapan tozdan kirden kurtulmak herhalde dünyanın en güzel duygularından biriydi.' Gerçi sabun evindekiler kadar kaliteli değildi. Bazen yüzünü tahriş de ediyordu; ama olsun. Öğrencilik hayatı işte... Oturduğu koltukta hemen uyuyabileceğini biliyordu. Çok yorgun ve uykusuzdu. Gece sabaha kadar ders çalışmış, erkenden deneme imtihana gitmiş, yetiştirmesi gereken ödevi yapmak için kütüphanede bir hayli vakit geçirmişti. O kadarla kalsa yine iyi... Eksik ders notlarını tamamlamak için koşuşturup fotokopicilerde epey ter dökmüştü... 'Üff ne tempo ama!' diye düşündü. 'Hiç de öyle bir kere kapağı atmakla bitmiyormuş... Asıl zorluk üniversitedeymiş meğer. Şimdi çalıştığım kadar üniversite imtihanına hazırlansaydım en yüksek bölümü kazanırdım alimallah...' Başını yastığa koydu. Üzerine sıcacık bir battaniye aldı. Burnuna ikinci sınıf da olsa güzel kokan sabunun kokusu geldi. Bir an evini hatırladı. 'Az kaldı. 2-3 imtihan sonrası, yaklaşık 2 hafta sonra evdeyim.' Annesinin mis gibi yemeklerinden yiyecek, yüzünü evlerinin güzel ve kaliteli sabunlarıyla yıkayacaktı. Bu düşünce onu keyiflendirdi. Gözlerini kapadı, yüzünde ailesini düşünmenin verdiği tebessümle, bedeninde uzun zamandır süren koşuşturmanın yorgunluğuyla, uykunun insanı uçurup yorulmaksızın gezdirdiği değişik alemlere yola çıkmaya hazırlanıyordu... Birden aklına aksam namazı geldi. Eskisi kadar inatçı olmasa da, o ses yine konuşmaya başlamıştı: 'Oooo, bu yorgunlukla çok zor bir is simdi bu. Kalkacak, ağrıyan bacaklarıyla yürüyecek, sızlayan kollarınla, ellerinle abdest alacaksın... Soğuk suyu da hesaba kattin mi? Sıcacık battaniye terk edilip namaz kılmak...' Kılmalıydı!!! İnatçı sese karşı, o da inat etti: 'Yarım yamalak, bu yoğun temponun içinde, hızlı hızlı kılınacak namazın ne hayrı olur ki... Koşturmanın içinde böyle geçiştirilmiş namazlar... Yok yok, olmaz öyle. Şu imtihanlar bir bitsin, şu okul bir bitsin, mesleğimi elime bir alayım. Adam gibi kılmaya başlarım...' Pazartesi bir gelse. Yeni bir hayatin ilk günü olacaktı... Artık mesleğini eline almış çok daha düzenli ve stressiz hayata başlamış olacaktı. 'O zaman kılarım, hem bugünlerin kazasını da yaparım.' diye düşündü. Sonra içinde feryatlar koparan o sesi duymamak ve hatta onu da rahatlatacak bir çözüm bulabilmek için, yarın bir gün çalışacağını, sabah erken kalkıp namazını kılıp hatta çok sevdiği sabah uykularından vazgeçip, namazdan sonra yatmayıp Kur'an okuyacağını, öğle tatillerinde namazını rahatlıkla kılabileceğini, ikindiyi kısa günlerde iş yerinde, uzun günlerde evinde, aksam ve yatsıyı evinde sakin ve huşuyla kılacağını hayal etti. Nasıl olsa kılacaktı. Yeter ki şu yoğun tempolu, stresli okul günleri bir geçsin... İşe başlayacağı, yeni bir başlangıç yapacağı pazartesi bir gelse.. Ve iş hayatı... Bir Salı günüydü. İşten yorgun argın eve gelmişti. Gelen fakslar, yapılan görüşmeler, arananlar, arayanlar... İnsanlara laf anlatmak cidden çok zordu. Hele bir de iş yerinde dönen ayak oyunları. Çekememezlikler, kavgalar.. Hadi hepsi bir yana, işten çıkıp da eve gelmek için çekilen trafik çilesi... Bazen caddede yolun ilerisinin göründüğü yerlerde kilometrelerce uzayan tıkanık yolu, bekleşen arabaları görünce ağlayası geliyordu. Sonunda varabildiği evinde olmanın mutluluğuyla elini, yüzünü güzel kokan bir sabunla yıkadı. Yorgunluktan dile gelmiş ayaklarını yüksekçe bir yere koyarak uzandı. Gözlerini kapadı. Bugün ayaklarının sızlamasına bas ağrısı da eşlik ediyor, Bremen mızıkacılarınınkine benzeyen uyumsuz bir koro gibi kendilerince bağrışıyorlardı. Sabunun hoş kokusunu duydu. Uyku, güzel kokulu yumuşacık mavi bir bulut gibi onu sarıp sarmaladı. Tam o bulutun üzerinde yola çıkacaktı ki, 'namaz' dedi içindeki ses, her geçen gün biraz daha kısılan ses tonuyla.. İster istemez uyku bulutu aralandı, zihni yeni bahaneler üretmek için harekete geçiyordu ki, içinden bir başka ses daha geldi. 'Evde yemek yok ve akşama yemeğe arkadaşlarını çağırdın...' Üç saniye içinde uyku kalmadı gözlerinde. O sevimli bulut kuvvetli bir rüzgarla karşılaşmışcasına kaçıverdi geldiği bilinmeze. Hala ayakları sizliyor ve başı ağrıyordu; yine de telaş içerisinde mutfağın yolunu tuttu, telaşını bastıracak kadar kuvvetli değildi bu ağrılar. Öyle bir telaştı ki namazı da unutturuvermişti. İşte aile hayatı... Bir Salı gecesiydi. Oturduğu koltuğun üzerinde kah uyuyor, kah uyanıyordu. İşin gerçeği, uykuyla uyanıklık arasında bir bölgede, Araf'ta duruyordu. Araf'ın bu yanına geçip gözlerini, uykusuzluktan sızlayan gözlerini aralayıp çocuğunun ateşini kontrol etti. Biraz düşmüş gibi olması Araf'ın öbür tarafına daha rahat geçebilmesi için bir biletti sanki. İçi rahatlayarak başını koltuğa dayadı. Camiden yükselen sabah ezanı, hasta çocuğu soğuktan korumak için her zamankinden daha sıkı kapatılmış evde açık cam bulamamasına rağmen, onun Araf'ın öbür yanından bu yanına yaklaşmasına sebep olmuştu. 'Çok bitkinim. Sabaha kadar uyutmadı çocuk. Aman ne çileymiş bu. Zaten her şeyden hasta oluyorlar. Şimdi namaza kalkmak.. Uzun iş. Çocuk da ağlar. Yok yok simdi olmaz. Hep erteliyorsun ama. Şu çocuk düzelsin başlayayım artık namaza. Aman düzelse ne ki, bu defa öbürü hasta olur. Yok yok. bu çocuklarla namaz falan kılınmaz. Pek bir zor olur, böyle bir vakit kil, üç vakit kılma. Hoş değil zaten. Hayırlısıyla şöyle biraz büyüsünler. Kendi işlerini görür hale gelsinler. Onların yürüdüğü, okula başladığı pazartesi günü başlayacaktı namazlarına.. çok düzenli, bol dualı ihlaslı namazlar kılacaktı. Hayırlısıyla bir gelseydi o pazartesi. Yine bir Salı günüydü. Bugün yıllık izninden bir gündü. Yorgun değildi, sabah da geç kalkmış, ağır ağır aklına gelen bütün kahvaltılıklardan oluşan bir sofra kurmuş, öğle yemeğiyle birleşen bir kahvaltı yapmıştı. Evin odalarında yavaş adımlarla yürüdü. Televizyonu açıp elinde kumandasıyla koltuğa kuruldu. Bu anın, bu mutluluğun tadını doya doya çıkarmak için eline bol miktarda çekirdek almıştı. Çit çit.. Kanalları dolaştı. Hangisinde karar kılacağını düşündü. Çıtır çıtır çitletilen çekirdeklerle önce bir film, sonra eski bir film seyretti. Dışarıdan gelen yeni bir ezan sesi yine onu kımıldatamadı. "Namaz" dedi içindeki güçsüzleşmiş ses. "Namaz!" Hiç yerinden kalkası yoktu. Zaten yarım yarımdı bütün namazları. 'Hangi gün beş vakit kılıyorum ki.. bir vakit daha neyi değiştirecek... İş hayatında çok zordu namaz kılmak. Hem ev, hem iş. Bu koşuşturmada çok zordu. Çok zor. Zaten emekliliğime de fazla bir şey kalmadı. Ah hayırlısıyla emekli olayım. Artık gerçekten her şeye yeni bir başlangıç yapacağım. Benim yeni pazartesim olacak.' Kendini ibadete verecekti. Her namazını vaktinde huşu ile kılacak, pesinden kazalarını kılacak, tesbihatları yapacaktı. Dahası gece namazlarına bile kalkabilirdi. O gün yeni bir başlangıç olacaktı. Yeni bir hayatin ilk günü, bir pazartesi olacaktı. Ah o pazartesi bir gelse... Çay demledi; bir süre çekirdek çitletti, çay içti. Sonra yavaş yavaş bir uyku bastırdı. Kanepeye uzandı. Başının altına bir yastık aldı. Elinde kumanda bir iki kanal daha gezdi. Yeni bir programda karar kıldı. 'Oh be, tatilde olmak koşuşturmamak ne güzel! Ama tatilden sonra iş başı yapmak hiç güzel olmayacak. Off, Allah vere de bu sene resmi tatiller hep hafta içine denk gelse!' diye düşündü. Uzanıp masanın üzerindeki takvimi aldı. Yıllık tatilleri gösteren sayfalara baktı. 23 Nisan Salı, 19 Mayıs Salı, Ramazan Bayramı Salı, Kurban Salı... Keyiflendi. Sonra öylesine karıştırmaya başladı takvimi. O günün tarihine baktı: .. ağustos Salı. Çocuklarının doğum günlerine baktı: .. mart Salı, ... haziran Salı... Takvimin ilk sayfalarını açtı: 1 Ocak Salı, 2 Ocak Salı, 3 Ocak Salı, mart Salı, nisan Salı... Haziran, temmuz, ekim, kasım.. hepsi Salı.. Dün Salı, bugün Salı, yarın Salı. 'Bir gariplik var bu işte! Acaba?' demeye kalmadan iyice yoğunlaşan sabun kokulu uykuya daha fazla karşı koyamadı. Esnedi, battaniyesini iyice üzerine çekti. Günlerin, ayların, yılların, kısacası hayatın sadece Salı günlerinden ibaret olduğunu anlayamadan uykuya daldı... Uykuda mıydı, rüyada mıydı anlayamadı. Kıpırdamak istedi; fakat hiçbir yerini oynatamadı, sonra gözlerini açmaya zorladı ve gözünü açtığında bir anda çok şaşırdı. Nasıl olabilirdi bu iş? Kendisini seyrediyordu. Biraz yaşlıca bir hanım kazandan bir tasla aldığı suyu bir tahta üzerinde yatan yari çıplak bedenine döküyor, diğer hanim da güzel kokulu bir sabunla bedenini ovuşturuyordu...

hayat boyle iste.. Keske dememek icin her anini iyi degerlendirmeliyiz

Bir Salı günüydü. 'Yoğun bir is temposuyla geçen günün akşamında eve varmak ne güzel... Daha da güzeli elini yüzünü hoş kokulu sabunlarla yıkayıp, üstüne rahat ev kıyafetlerini geçirmek... Sonra söyle güzelce televizyonun başına kurulup eline kumandayı almak..' Oturduğu yerde sızlanmalarını dindirmek için ayaklarını yüksekçe bir yere kaldırıp uzandı. Yorgunluğu şimdi çok daha belirginleşmiş, külçe gibi üzerine çökmüştü. Oh! Tam şekerlemelik bir andı. Gözlerini yumdu, televizyonun sesini kisti. Sabah geç kalkmasına rağmen çok is yapmış, çok yere gitmişti. Geç yatması da cabası... Şöyle bir düşündü: 'Evi silip süpürmek, çarşıya çıkıp sayısını hatırlamadığı kadar mağaza gezmek, alış veriş yapmak, bu arada faturaları unutmamak, her biri için saatlerce sıra beklemek, sonra o eşyaları elleriyle taşımak...' Çok, çok zahmetli bir gün olmuştu bugün. Ayakları, kolları, her yeri sizliyordu. Burnuna sabunun güzel kokusu geldi. Leylak gibi, insana eflatun rengini hatırlatan ferahlatıcı bir kokuydu bu... Derin derin içine çekti. Galiba bu kokunun uykuya da tesiri vardi. Davetiye çıkarmış gibi, uyku hemen başucunda bitiverdi. Tam kendini uykunun o tatlı tatlı dalgalanan, masmavi ve ılık denizine atacak, imkansızın mümküne dönüştüğü yerlerde gezecek hatta uçacaktı ki, aklına akşam namazını kılmadığı geldi. Düşünmemeye çalıştı. Yok, hayır! Akşam namazını kılmamıştı. Ama çok yorgundu. Olsun, yine de kılmamıştı. Ama kıpırdayacak hali kalmamıştı, her yeri sizliyordu, zaten namazını kılsa bile huşuyla değil, bir an evvel kılmış olmak için kılacaktı. Biraz düşünüp aklına gelen birkaç önemli önemsiz bahaneyi de sıraladı. İçindeki uzlaşmaya yanaşmayan o inatçı ses tek cümleyle cevap verdi: Kılmamıştı iste, kılmamıştı, kılmamıştı... Bahanesini geçerli hale getirmek, inatçı sesin inadını kırmak için daha çok düşündü: 'Zaten bu sene üniversite imtihanına giriyorum. Gece yarılarına kadar ders çalış, okul, dershane, etütler... Sabah namazlarına da genelde kalkamayorum, öğlenleri okulda kılamıyorum, hatta bazen, yok yok, genellikle ikindileri de... Ne öyle bölük pörçük... Bir şey yapıldı mı tam olmalı. Seneye hayırlısıyla üniversiteyi bir kazanayım... Hepsini beş vakit kılmaya başlarım. Hayatım nasıl olsa düzene girer. Şimdiki kadar yoğun da olmam. Bu sene geçiş yılı. Olmuyor iste bu yoğunluğun içinde!' Üniversiteli olmakla, yepyeni bir pazartesiyle yepyeni bir hayata başlayacaktı... düzenli bir hayata. Tabii, namazları tam bir hayata.. Ah pazartesi, bir gelse! Ve üniversite yılları.