biraz eski bir konu ama arşivimde idi okumanızı istedim... ŞEHİT EŞİNE GÖKYÜZÜ DE SÖZ VERDİ... Best FM, Konuşan Türkiye programı yorumcusu, Gazeteci Metehan DEMİR'in 12 Nisan 2006 Tarihli Köşe Yazısı, Gazoz Ağacı programında, Cem ARSLAN tarafından okunması üzerine gelen genel istek üzerine sizlerle... ŞEHİT EŞİNE GÖKYÜZÜ DE SÖZ VERDİ... Ne de güzel iki isimdir. Biri doğunun, biri de batının kanını temsil eder. Yani, Türkiye'nin doğusunu ve batısını. Yani, bir bütünlüğü. Tıpkı, Şehit Yarbay Alim Yılmaz'ın sanki ülkenin bütünlüğü adına vermek istediği bu mesaj adına çocukları için uygun gördüğü gibi isimler gibi. Ankara Kocatepe'deki cenaze törenindeki görüntüler tüm Türkiye'yi ağlattı. Orada dimdik duran Yarbayın eşi Firdevs Yılmaz ve oğulları Batıkan ile Doğukan hiç ağlamadılar. Çünkü, anne Firdevs Yılmaz, çocuklarına, 'PKK sevinmesin diye ağlamayacaksınız' diye söz verdirmişti. Ama hiç bir zaman hafızalarımızdan çıkmayacak olan bir detay daha vardı. Bir ara, küçük olan Batıkan artık dayanamayıp, ağlar gibi oldu ama annesi hemen devreye girdi: 'Bakmayın siz onun ağladığına, ayakkabısı yeni de... ayağına vuruyor diye ondan ağlıyor'' Ben başından beri gözlerimi Batıkan'ın gözlerinden hiç ayırmadım. Bazen dalıp ufku delen, bazen babası ile kendi kendine konuşan Batıkan'ın bakışları bana şehit cenazelerini, oralarda onun gibi çocukları ve geride kalanları hatırlattı. Ama, bir şey daha vardı hatırladığım... Şehit haberinin ailelere verilmesinin acısı. Tıpkı, Şehit Yarbay Alim Yılmaz'ın ailesinde olduğu gibi ailelere şehit haberi vermek kolay değildir. Birlikten bir psikolog, bir doktor, bir hemşire ve üst rütbeli bir subay hiçbirşeyden haberi olmayan ailenin kapısını çalar. Gelen ekip içeriden bir ses duyar, 'Tamam anne, ben bakıyorum'. Bir kaç ayak sesinden sonra 10 yaşlarında bir oğlan çocuğu kapıyı açar. Ekip, ne diyeceğini bilemeden küçük çocukla gözgöze gelir. İçlerinden birinin ağzından zar zor iki kelime dökülür: 'Annen evde mi?' Garip bir şeyler olduğu bellidir. Çocuk biraz şaşırmış halde içeri gider, 'Anne birileri geldi. Seni istiyorlar'. Anne, 'Hayırdır, oğlum, bu saatte kim gelir ki bize, baban daha işte' diye yanıtlar. Koridordan daire kapısına giderken o yol kilometreler gibi gelir anneye. Kapıda ekiple gözgöze gelir. Zaten kim olduklarını da biliyordur. Belli belirsiz zar zor bir cümle ağızlardan çıkar: 'Vatan sağolsun'. Gökleri yırtan bir çığlık, dizleri üzerine çöken bir anne ve koridordan koşarak gelen oğul. Gerisini siz biliyorsunuz. Şehit cenazelerinde 'yağmur yağarsa, gökler de ağladı' denilir. Önceki gün Kocatepe'deki hepimizi ağlatan cenaze töreninde de daha öncelerinde olduğu gibi bekledim 'gökyüzü ağlasın' diye. Ama bir damla yağmur yoktu. İçerledim gökyüzüne, 'nedir bu sessizlik' diye başımı göğe kaldırdım. Ama o da öyle dimdik duruyordu ki. Belli ki, gökyüzü de, 'PKK sevinmesin diye ağlamayacağım, oğullarım da ağlamayacak' dediği Şehit Yarbay'ın eşi Firdevs Yılmaz'a söz vermişti. Cenazenin arkasından yürüyerek gözden kayboldular. Anne, 'artık sizinle bu yolda beraber yürüyeceğiz' dercesine oğullarının elllerinden sımsıkı tutuyordu. Firdevs Yılmaz, onların ellerini hiç bırakmayacak. Tıpkı, devletin onların ellerini hiç bırakmaması gerektiği gibi. Hoşçakal Yarbay Alim Yılmaz. Biliyoruz ki, bu ülke eğer hala ayakta kalabiliyorsa, bu senin gibi adı sanı şimdiye kadar hiç duyulmayan ve hiç konuşmayan çok az sayıda kahramanın sayesinde olabiliyor'. Rahat uyu.