Osmanlı Devleti'nin 707. kuruluş yıldönümü (1299-2006) münasebetiyle verdiğim seri konferanslardan birinin sonrasında bir delikanlı yanıma sokuldu ve dedi ki: "Siz benim Osmanlı'ya bakışımı değiştirdiniz." Şimdiye kadar nasıl baktığını sorma gereği bile duymadım. Çünkü malum: Okullarımızda okutulan tarih kitapları çok kuru. Gençleri çekmiyor. Onlar da yasak savma kabilinden, salt geçer not almak için tarihle ilgileniyorlar. Bu da tarihe karşı bir bıkkınlık oluşturuyor. Halbuki tarih dersi, eğlenceye dönüştürülebilir, tarih dersinde keyifli bir atmosfer oluşturabilir ve çocuklar gelecek tarih dersini iple çekebilirler. Bunun için öncelikle, 1. Tarih kitaplarının kuru bilgi yığını olmaktan kurtarılıp, insanların olaylarda boğulmasının önüne geçilmesi; 2. Tarihi şahsiyetlerin devlet ve toplumla ilişkilerinin yanı sıra, insani ilişkilerinin de öne çıkarılması; 3. Dersi anlatan tarih öğretmenlerinin, günü dünle, insanı insanla, tarihi hayatla buluşturacak bir yöntem takip etmesi; 4. Öğretmenin verdiği dersi sevmesi, çocuklarla sadece "bilgi bağı" değil, ayrıca "yürek bağı" da kurmaya çalışması; gerekir. Çocuklarımıza anlatmalıyız ki, Osmanlı'dan bahsetmek, mazi derelerinde hayal avlamak değildir... Osmanlı oluşumu "Geçmişe mazi, yenmişe kuzu derler" tekerlemesine feda edilemeyecek kadar önemli bir oluşumdur ve salt geçmişi değil, geleceği de kucaklayıp kuşatmaktadır... Milletçe büyüme, gelişme, yeniden dünya örneği ve önderi olma hasretimizin adıdır Osmanlı... Neden derseniz, hiçbir hanedana nasip olmayan uzunlukta ve parlaklıkta bir devlet hayatı vardır... Göz kamaştırıcı bir askeri ve ekonomik duruşu vardır... Belki hepsinden daha önemlisi, kendi halkına ve tüm milletlere şamil bir adalet anlayışı vardır... "Osmanlı" olduğumuz asırlarda, Alevi'nin Sünni'ye, Sünni'nin Alevi'ye, Müslüman'ın Hıristiyan'a, Hıristiyan'ın Müslüman'a, Türk'ün Kürd'e, Laz'a, Çerkez'e, Abaza'ya, Arnavut'a; Kürd'ün, Laz'ın, Çerkez'in, Abaza'nın, Arnavut'un Türk'e, ya da bir birlerine hiçbir husumeti, düşmanlığı yoktu... Etnik farklılıklar bir renk cümbüşü olarak algılanıyor, "Mü'minler kardeştir" hükmü çerçevesinde bütünlenen yürekler aynı amaçlar için yaşayıp aynı maksatlar uğruna ölürdü. Evlat anne-babasının, anne-baba evlatlarının, eşler bir birlerinin, insan insanın, hayvanın ve bitkinin kıymetini bilirdi... "Osmanlı" olduğumuz asırlarda, tanımadığımız insanların yanı sıra, çiçeklere ve böceklere bile yardımcı olup hayat haklarına saygı gösterecek kadar yardım severdik... Komşu ve akraba kıymeti bilir, dedikodudan, yalandan, dolandan nefret ederdik... Ticaretimize hile-hurda karıştırmaz, doğru tartar, doğru ölçer, dosdoğru yaşardık... İkiyüzlülük bilmezdik: Evde de, işyerinde de, sokakta da aynı kıratta "Müslüman"dık... Salt kendimize yaşamaz, fedakarca duygularla fakir-fukarayı da kucaklardık... Tok gözlü, doğru sözlüydük; bir miktar ihtiyacını bizden karşılayan müşteriyi komşu dükkana gönderir, "Komşusu açken tok uyuyan bizden değildir" hükmünün gereğini yapardık... İstanbul'u fetheder, ancak İstanbul fethiyle değil, Ak Şemsüddin Hoca'nın varlığıyla övünürdük. İnsana böylesine değer verirdik... Gerektiği zaman, padişaha bile meydan okur, "Hey Padişah, nedir bu hayhuy, nedir bu nefsi emareye uymalar, neden gaflet uykusundan uyanmazsız" diye bağırıp yüzüne karşı ikaz görevimizi yapardık... Osmanlı sadece yirmi milyon kilometre karelik bir coğrafyadan çekilmedi; iç dünyamızdan da çekildi. Bu çekilmeyle birlikte içimizde müthiş boşluklar oluştu. Ne kendimizi tanıyabiliyor, ne tanımlayabiliyor, ne de diri durabiliyoruz... Ne komşuluğumuz kaldı, ne dostluğumuz, ne kardeşliğimiz, ne fedakarlığımız, ne misafirperverliğimiz... Salt kendine yaşayan Avrupalılara benzedik. Demek ki, yüreklerimizin de Osmanlılaşmaya ihtiyacı var! Osmanlı insanı, Devr-i Saadet'i hayata en iyi yansıtan örnektir... Ayrıca vahyin sadece iman boyutunu değil, insan ve estetik boyutunu da kavramış, vahyi her alanda ve her anlamda hayata geçirmiş insan modelidir... Osmanlı Devleti ise, sünnetin devlete dönüşmüş halidir. Bu yüzden ondan söz etmek, yalnızca tarihten söz etmek değil, aynı zamanda gelecekten söz etmektir. Osmanlı'nın hüküm sürdüğü yirmi küsür milyon kilometrekarelik geniş coğrafya üzerinde yalnız Müslümanlar değil, çeşitli dinlere ve ırklara mensup pek çok millet de, asırlar boyu huzur içinde yaşadı. Ne zaman ki, Osmanlı ortadan çekildi, aynı coğrafya bir çırpıda sorunlar yumağına dolaştı... Bugün Osmanlı coğrafyasına yerleşmiş 22 devlette acı ve gözyaşı var. Kıbrıs'tan Filistin'e, Balkanlardan Afganistan'a uzanan geniş Osmanlı coğrafyası, yıllardır kan kokuyor. Artık eski Osmanlı coğrafyasının ve o coğrafyayı bir türlü sulh-sükun atmosferine kavuşturamayan dünyanın da Osmanlı'ya ihtiyacı olduğunu haykırmamız lazım. Evet, tüm dünyanın Osmanlı'ya ihtiyacı var! Yavuz Bahadıroğlu alıntıdır

Hiç İhtiyacıda Yok Bence..