Duanın değil anadile, dile bile ihtiyacı yoktur! İnançlı insan, inandığı için dua etmez, bilakis dua ettiği/edebildiği için inanır. Dahası, dua ettikçe inanır. Ne kadar dua ederse/edebilirse o kadar inanır. Pascal ne güzel söylemiş: "Agenouillez-vous, priez et vous croirez!" Yani: "Diz çökün, dua edin; inanacaksınız!" Önce secdeye kapanmayı bilmeli insan; aczini... güçsüzlüğünü... muhtaç olduğunu... yardıma değil, yaşama ihtiyaç duyduğunu... yaşamaya... ve bir gün ölmeye... Aczini idrak, güçsüzlüğünü itiraf edebilmeli. İnsan kendinden saklanmamalı. Düşünerek inanmaz insan. Asla, ama asla bir düşünme eyleminin sonunda inancı bulmayı beceremez. Bilakis düşünemediğinde, düşünmek kar etmediğinde inanır. Eylediğinde yani. Eylemin içinde... yaşamın ve yaşamanın tam da içindeyken... Belki acı çekerken, belki eğlenirken... ama her halukarda istemini/duasını eylemiyle gerçekleştirirken... İnancın kökenini boşuboşuna serebral korteksin kıvrımlarında aramamalı bu yüzden! İnanç, varlığının kokusunu ancak gönül-yaşam diyalektiğinde duyurur yoksunlarına. Anacaddelerde değil, bir arasokakta, kimbilir belki bir çıkmazsokakta... Birdenbire engel kalkar, yol açılır, ve yürür gidersin. İnanca doğru değil, inancınla birlikte gidersin. İnanmayı, yani güvenmeyi öğrenmiş olarak gidersin. Yapman gereken oturup düşünmek değil, yürümektir. Yeter ki yürü, inanırsın. Dua et, seslen, istersen sövüp say, hem de bütün öfkenle, duyar O, ve cevap verir. İnan! İnançlı insan, inandığı için dua etmez, bilakis dua ettiği/edebildiği için inanır. Dahası, dua ettikçe inanır. Ne kadar dua ederse/edebilirse o kadar inanır. O duanın hangi dilde olduğu ise duanın özü bakımından hiç ama hiç önemli değildir. Niçin? Çünkü dua ve ibadet aklın değil, hislerin faaliyette olduğu zemindir. Dua ve ibadet logos'a değil, pathos'a ihtiyaç duyar. Tutkuya. Acıya. Zevke. Logos'un fiili değil, pathos'un infialidir dua! Bu nedenledir ki insan dua ve ibadet sırasında, hem de bir çırpıda, suje mevkiinden obje mevkiine geçer; fail iken münfail olur. Eylemi kendisini dönüştürür. Bir bakar ki inanıyor. Aklı isyan ederken, gönlü boyun eğiyor. Duanın değil anadile, dile bile ihtiyacı yoktur. Ağlayan, çağıran bağıran, salya sümük zırlayan bir sarhoşun, bir mecnunun dua etmek için dile mi ihtiyacı vardır? Bazen nara, bazen çığlık! İçten. Sessizce. Bazen gözyaşlarıyla. Belki nefretle, belki aşkla. Belki dua, belki beddua. Hepsi bu kadar! Ne tuhaf değil mi, inanmak kolay sanılır. İnanmak, yani güvenmek... Oysa dünyanın en zor işidir inanmak. Nitekim "İnanmak için bir kolumu verirdim" der Cemil Meriç. Zavallı Kafka, ne kadar da uğraşmıştır inanmak için. Tolstoy'un veya Dostoyevski'nin o tumturaklı, o sert beyanlarına aldanmayın, sırf inanmak için yazılarında o denli radikal, o denli sekterdirler. Okurlarına sundukları onca delil, inandıklarını değil, inanmayı istediklerini gösterir sadece. İnanan insan, tedirgin olmanın değerini iyi bilir. Bilir ki tedirginliğine, huzursuzluğuna borçludur inancını. Mümin olmak emin olmaktır sanılır. Değildir. Mümin olmak, emin olmayı istemek demektir. Hem de iki anlamıyla: başkaları nezdinde emin olmak, ve başkalarından emin olmak... İste ey talib, istersen, olursun! Dua et, edersen, inanırsın! İnan ey talib, inanırsan, seversin! Dücane Cündioğlu link

İnşaALLAH derse yakaran İnşa eder Yaradan!..

Teşekkürler yorumlarınız için