Her defasında birkaç tanesini alıyorum, gerçekten çok etkileyici kareler. Eline sağlık..

deniz atını dijital baskı yapıcam =) bonanza

Dibe vurdugunu sanip bir dip daha oldugunu kesfedebiliyordu insan.. Harfler amaçsızca kafamın içinde dönüyordu ve bir süre sonra anlamlı bir kelimeye, sese dönüşemeden can verip yığılıyorlardı. Cansız harflerin üst üste yığıldığı bir toplu mezar olmuştu zihnim. İnsanın söylemek istediklerini söyleyebilmesi nasıl da büyük bir nimetmiş meğer o zaman anladım... Ne bu eski, sarı kazak oluyor üzerime, ne de bu siyah pantolon.. Büsbütün başkasının hikayesini giyinmişim üzerime. Ben de artık rüzgarla alabora olan çakıl taşlarından biriyim. Şimdi bir hikaye anlatabilirim. Toza dönebilirim... Kader hayatımızın önceden çizilmiş olması demek değildir. Kader yolun tamamını değil, sadece yol ayrımlarını verir. Güzergah bellidir ama tüm dönemeç ve sapaklar yolcuya aittir. Ne için yaşamalı? Her şey boş! Yaşamak, kendini yakmak yine de ısınamamaktır... Ormanda yolunu yitirmiş çocuklar gibi terkedilmişlik içerisindeyiz. Önümde durup bana baktığında, ne sen benim içimdeki acıları anlayabiliyorsun ne de ben seninkileri ve senin önünde kendimi yere atsam, ağlasam ve anlatsam bile, biri sana cehennemi sıcak ve korkunçtur diye anlattığında cehennem hakkında ne bilebilirsen, benim hakkımda da ancak o kadarını bilebilirsin! ''En koyu yalnızlık bile bir tanığa ihtiyaç duyar'' demiş Cemal Süreyya günlüğünde... Peki yıllarca beklemiş bir kahkahanın, nice dertlerden sonra ferahlamış bir kalbin, çalışa çalışa nasır tutmuş, sevinçli parmaklarında birer tanığa ihtiyacı yokmu? Ya da şöyle sorayım sadece ve sadece ''kötü gün dostu'' olmak ta birazda dostlarımızın acılarına tanıklık etmenin verdiği karanlık bir lezzetmi var? Muhtemelen ağır ağır birşeylerden ölüyordur aynen benim gibi Onu selamlayıp ne yaptığını sordum. ''Bekliyorum kızım,''dedi. ''Neyi bekliyorsun amca?''dedim. Sanki yıllardan beri baktığı boşluktan gözlerini çevirip bana baktı, soruma şaşırmış gibi, ''Neyi bekleyeceğim,''dedi,''günün bitmesini... ''Huzur'' sözcüğü bana hep orada öylece oturup günün bitmesini bekleyen o yaşlı adamı hatırlatır. Hayatını bir göz dalgınlığına indirgemiş o yaşlı adamı... Burada soluyorsun saydam çiçek... bir masal kahramanının bu duvarların ötesine götürmesini bekliyorsun seni.. Şöyle der adam pilar'ın dinlediği ilk konuşmasında: 'kendini tehlikeye atmaktan korkan insana ne yazık! Çünkü o kişi belki de hiç düş kırıklığına uğramayacak ve peşinden koşacak bir düşü olanlar kadar acı çekmeyecek. Ama dönüp de arkaya baktığında, yüreğinden şu sözcüklerin döküldüğünü duyacak: tanrının, yaşadığının her güne ektiği mucize tohumlarını ne yaptın? yaradanın sana bağışladığı yetenekleri ne yaptın? hepsini bir çukura gömdün, çünkü onları yitirmekten korkuyordun. işte, şimdi elinde kalan: yaşamını yitirmiş olmanın kesinliği... adamın yaptığı her konuşma, söylediği her söz kadının kendini sorgulamasına neden olur. pilar'ın içinde bir iç savaş başlar. ya yaşadığı hayata dönecektir yada yaşamın kendine.. İnsan arapsaçı bir yumak anı Açılıveriyor bulursa ucundan bir tutanı. Canımızı yakmanın bir sürü yolunu bulmuşuz ama en çok sevgi yoluyla yakıyoruz canımızı. Bazen bizi sevmeyen biri yüzünden bazen bizi terk eden biri yüzünden bazen de bizi bir türlü bırakmayan biri yüzünden hep acı çekiyoruz. Küçüklük, büyüklük de ne? Bazen gemi batar da, küçük kayık kurtarır. Ve dörtte üçü su olduğundan mı vücudumuz okyanuslar gibi Ay'ın cazibesinin etkisindedir..? Bu yüzden mi içimiz gelgit halindedir..? Sular ve gökler arasında yapayalnızım. Tut ki yeni yaratılmışım... Bu yüzden mi sudan sebeplerle yitiririz su gibi aziz şeyleri çoğu zaman. Sular durulduğunda aydınlanır anlamlar ama sular durulmaz dalgalanmadan... bazı anlarda yüzün aldığı bir ifade sevenin belleğinde sonsuzlaşır insan o ifadeyi herşeyden çok daha fazla özler. o yüzün sahibiyle günün birinde darıldıktan ayrıldıktan hatta ondan nefret ettikten sonra bile o ifadeyi özler. bir andır o ama bütün zamanlara siner... Ben korku içinde büyüdüm. Korku içinde büyürken sonunda insanın korkmaktan bıktığını öğrendim. Bir gün ansızın farklı birşey olacağını hayal ederdim, sözgelimi, babam "Tuz yok sofrada!" diye çıkışında, annemin"Git sen getir!" diyeceğini ya da sofraya oturunca, babamın"Hiç bu kadar leziz birşey yememiştim,"diyeceğini hayal ederdim. Bu asla olmazdı...

Karelerin altındaki yorumların kendi düşüncelerin dimi alıntı felan değil Gerçekten güzel eline sağlık metal.

Hayır kendi yazılarım değil Kitaplardan alıntılar. bonanza Teşekkür ederim arkadaşlar.

hayattan kareler.. kah acı kah tatlı.. emeğiniz için teşekkürler

Yine her zamanki gibi süpersin Gül'