Buda benden 'aşk bir sudur iç iç kudur'. -Anonim-

Allahım yaaa!... Duygusal insanları niye bu kadar severim bilmiyorum!... Yapma kardeş, yine krize sokacaksınız beni...

Tarık Laflarına birebir katılıyorum. Duygusallık her zaman kararlarda doğru yolu göstermez. Aha buda benden ''Aşk bir kazıktır, Oturma götüne yazıktır'' Ben oturdum Aşığım Seviyorum...

Evet hayaller bir duygu... Duygular da bir hayal... Her gün sevilseydik... Sevginin farkına varamazdık... Hergün sevseydik aklın yolunu bulamazdık!!! Olay bu!... Herkesin yaşadıgı hayat kendi ruhunu biçimlendiriyo! Ben insan ruhunu program files a benzetiyom.

İnsanlar gördüm kendilerine yabancı kendilerine garip kendilerine uzak. Hiç bitmeyecek bir yolun yolcusu gibiydiler. Ne dinlenebilecekleri bir mola yeri ve nede zaten varabilecekleri bir yer vardı. Ruhlarındaki kabullenmişlik çirkin yüzlerine yansımıştı. Birbirlerinin kopyası bu insanlar arasında bir yabancıydım ben. Beni aralarına hiç almadılar, zaten hiç girmek istemediğimi bilmediler ki. Tek kelime konuşmadım onlarla. Yine de onlarla aynı adımları atıyordum bilinçsizce. O hiç bitmeyecek sandığım yola çıkmıştım onlarla birlikte bir kere. Koyu gri bir havanın hakim olduğu o yolda ne bir tek yıldız gördüm nede bir tek yağmur damlası düştü yola. Ne sıcak vardı ne soğuk. Kara, kirli bir toprağın üzerinde atıyorduk adımlarımızı. O uzanıp giden yolda ne bir yeşil, ne de mavi yoktu. Görünen sadece uzayıp giden sonsuz bir grilikti. Yol uzayıp gittikçe, binlerce kişi katılıyordu bize. Amaçsız kalabalığa katıldıkça katılıyordu insanlar. Ses yoktu, gülüş yoktu, heyecan yoktu, sadece nefes almaya odaklanmış bir insan güruhu vardı. Bense içimde çoğalttığım sesimi, bir mutlu yüze sakladığım gülüşümü, bir sıcak yüreğe sakladığım sevgimi dışarı vurabilmek için çırpınıyordum. Ama hiç bir yüz, hiç bir ses bu cesareti vermiyordu bana. Bu bıktırıcı, bu tekdüze, bu amaçsız adımların atıldığı yolda bir başka seçenek olmalıydı. Hissediyordum, ben bu yola bu insan kalabalığına ait değildim. Aynı şeyleri hisseden benden başkaları da olmalıydı. Sonra hiç varılmayacakmış kadar uzakta bir kuşun havalandığını gördüm. Bir umut yakalamıştım sonunda. Adımlarımı hızlandırdım. Sıyrıldım kalabalıktan. Koşmaya başladım. Kuşa yaklaştıkça gri hava dağılıyor, güneşin ısısını hissediyor, gökyüzünün maviliği çiçeklerin her rengini görüyordum. Ve en sonunda seni gördüm. Ordaydın. Küçücük ama yemyeşil bir çayırın ortasında, gelincikler içinde öylece oturuyordun. Senin az ötende hava kurşun gibi griyken. Senin başındaki gök masmaviydi. Ve sen gözlerini o maviliğe dikmiş uzaktan gelecek birini bekler gibiydin. Ben gördüklerim hissettiklerimin karşısında donmuş ve öylece kalakalmıştım. Yüzüme bakıp sadece "HOŞGELDİN" dedin. Ve o ses yeniden hayata döndürdü beni. İçimdeki bastırılmış gülümseme yansıdı yüzüme önce. Yüreğimin atışı hızlandı, tenim ısındı sonra. Az önce terk ettiğim o kalabalık yanımızdan geçip giderken biz senle el ele gülümsüyorduk onların şaşkınlığına. Artık senle bir sevdanın iki ortağıydık. Şimdi içimde çoğalttığım sesimle haykırıyordum herkes duysun diye... Hiç kimse sevdama senin kadar yakışmadı ve sevdam hiç kimseyi senin kadar yaşatmadı yüreğimde... Alıntıdır

Seni sevmek güneşin doğuşuna benzer. Erken saatlerde gökyüzünün kızıllığıyla aydınlanan gün gibi. İlk ışıklarında tomurcuklar dallarında açar. Gökyüzüne yükseldikçe sen, cıvıl cıvıl uçuşur kuşlar. Hayat seninle 'merhaba' der yeni güne. Seni sevmek esen rüzgara benzer. Sonbaharla gelir, yapraklarına küsmüş ağaçların dallarını savurur, denizleri coşturursun. Bi de bulutları güneşinin önüne sürükleyince, karartınca kaşlarını, asınca suratını, feryatınla panik olur herkes. Ardından bardaktan boşalırcasına yağarsın yüreğime. Seni sevmek ahiret yaşamına benzer. Bazen cennet olur; en güzel şeylerle mükafatlandırılırken ben, bazense cehennem azabıyla yanarım cayır cayır.

Doğrusun tarık bence de..

Arkadaş helal olsun şu forumlara üye olduğumdan beri okuduğum en mantıklı lafları yazmışsın al bendede o kadar!

İnsanlar Duygularına sahip çıkmazlarsa. Duyguları onları yönetir. Hiç bir duygu insanı doğru yola getirmez. Şuana kadar hiç bir karını görmedim. Çok duygusalımdır. Ne yararı oldu. Yufka yürekli olmak işe yaramıyor. Biri borç istemek için iki laf eder. Dayanamam veririm. Geri gelmez. Asla duyguya kapılma her zaman önemli olan kafadadır. İnsana kendinden başka yaren olamaz. Kimse kimseyi Düşünmez... Sevencloves : İlk mesajdaki ilk kelimeye bayıldım. Kız arkadaşıam yoladım. Sağol

Tarık Duyguların insanı kontrol edebilmesi için insanın iradesiz olması gerekir bence.. Borç para işine gelşince bende boyleyim bu duygu meselesi değilki bu sadece karsıdakine yardım etme bilinci bence tabii bazen insanı keriz yerine koyuyolar o ayrı meselede.. neyse Baba rica ederim

Neye karşı doğrusun Sadece doğrusunmu.. ne yani hepiniz duygusuzmusunuz yada sadece duyguyu aşktamı yakalıyorsunuz.. Ee peki nerde gülüşleriniz hiç hayatınızda ağlamadınızmı...

Asimcan Kardeş Aramıza hoşgeldin diyeyim ilköncelikle. Sonrada şunu belirteyim... Duygusallık Hayata Bağlılıktır unutma bunu Duygulandığın zaman yaşadığının farkına varırsın...

Ne olduysa bu yalnız gecelerde oldu İşte Gidiyorum Belkide kaleme aldığım son satırlar bunlar. Sen şu an neredesin ve kim bilir kiminlesin diye sormadan gidiyorum. Sormuyorum ve bir daha sormayacağım. Sessiz sedasız birkaç satır karalayacağım ve gideceğim. Biliyor musun; gitmek senin kadar güzelmiş yeni anladım... Şu anda hep her zaman, her damlasına aşık olduğum yağmur yağıyor. Sensiz, damlaların cama vuruşunun bile tadı yok. Tamam itiraf ediyorum; sensiz İstanbul un bile tadı yok. O boğazın kokusunu, dalgaların kayaları dövüşünü, soğuğunu, sıcağını, her an değişen havasını sevişim aşktan mıydı ki? Yağmur yağıyor ve ben, sensiz bu güzellik bana haram diye bağırıyorum avazım çıktığınca. Gecenin en sessiz ve en bana ait olan saatleri. Düşünüyorum da bu saatlerde nefes almaya başlamıştım ilkin. Biz zoru başarmıştık seninle, bir araya gelmesi belki de olanaksız şiirleri, şarkıları ve hatta suskunlukları buluşturmuştuk birlikte. Güneş üstümüze doğuyordu. Biz kuş seslerini keyifle dinliyorduk... Aşkı aramıyordum ki ben. Sen ve ben, biz birbirimizi aramıyorduk ki. Ama bulduk birbirimizi. Bulduktan sonra başladı kendimizi aramalarımız. Yok olmayı düşünen ben, senin için binlerce yıl yaşamayı göze almıştım. Seni kalemin ucunda, sayfaların ortasında bulmuştum. Ama sen... Sen yaşamın içindeydin. Sana güzel sözler söylemek istedim hep. Kelimeleri süsleyip süsleyip sunmak istedim sana. Ama tek kelime çıktı hep dilimden. Gelincik ... Bildiğim en güzel şeydi, hayatta tanıdığım en güzel şeydin... Bunları anı olsun diye yaşamadık. Ateşe de yağmura da, uçmak istediğimiz için uçtuk. Öleceğimizi bilerek değil, öleceğimizi düşünmeden, istediğimiz için uçtuk. Ben ateştim, sense deli bir yağmur... Neyse biliyorum ki senin sonun yok ama artık ben gidiyorum. Çünkü her sorunun karşılığı, hayat böyle diyerek de verilebiliyor. Çünkü Çünkü ben aşığım hala. İşte Gidiyorum Bir kaçış değil bu, yalanı yaşamaktansa bize bırakılan son şansı kullanıyorum belki de. Kim bilir?...

niye bu forumda herkes mantığını bir kenara bırakarak mı yazıyor acaba?