"Bütün tarih, gerektiği zamanlarda silinip yeniden yazılabilen bir yazboz tahtasına dönmüştü. Böylece, herhangi bir yalanlamayı kanıtlamak olanağı kalmıyordu." George Orwell - 1984 Cumhuriyetimizin ilk yıllarında, kendi tarihimizi kendimiz yazmaya karar verdiğimiz yıllarda; Osmanlının hemen tüm kurumlarının Bizans taklidi olduğunu öne süren birçok bilim adamı mevcuttu. Rambaud, Gibbons, Charles Diehl, Jean Deny, J. H. Kramers, Rene Grousset bunlardan sadece birkaçıydı, ancak o yılların milli tarihçilik anlayışı, özgüven ortamı gibi faktörler sonucu bunların Türk aydınındaki etkisi çok azdı, halkta ise hiç etkisi yoktu. Son yılların gözde tarihçisi İlber Ortaylı Osmanlı için 3. Roma tabirini kullanmaktadır. Yani bırakın Osmanlının Türklüğünün tartışılmasını Osmanlının Osmanlılığı da tartışma konusu, bu bakış açısınca. Diğer bir örneği de dünyaca ünlü tarihçimiz Halil İnalcık'tan vermemiz gerekmekte. Son dönemde Prof. Dr. Halil İnalcık tarafından yeni bir iddia gibi tekrar gündeme getirilmiş olan "Osmanlı hanedanının Kayı boyundan olmadığı" fikri ısrarla zihinlere yerleştirilmek istenmiştir. Hepsini görmek için tıklayın... Geçmişte yaşananlar elbette ki değiştirilemez, ancak insanların ona bakış açısı değiştirilebilir. Aslında genel itibariyle Türk tarihi açısından durum biraz daha vahim. Çünkü özellikle son dönemde Osmanlı tarihi açısından irdelersek; yaşananlar da değiştirilmeye çalışılıyor. Bu yazımda bunun nasıl yapıldığını tartışmaya çalışacağım. Öncelikle psikolojik harp tekniklerinin uygulamaya konduğu bir alandır bu alan. Bir nevi mankurtlaşmış tip yaratılmaya çalışılmaktadır. Osmanlı tarihi özelinde değerlendirirsek; 1. En tartışmaya açık zaman dilimi seçilmelidir -ki herkes dilediğini söylesin, istediği gibi at koştursun- bu dönem Osmanlının kuruluş dönemidir. Çünkü elimizde en az kaynağın olduğu dönem bu dönemdir. Birinci el kaynaklar neredeyse yoktur, ikinci el kaynakların ise hep "taraflı" olduğuna inanılır. Ayrıca en son icat edilen "tarihsel" yaklaşımlar da bu tür zaman dilimlerine rahatlıkla uyarlanabilir. 2. Hedef iyi tespit edilmeli, sıklet merkezi amaca uygun olmalıdır -ki yan tartışmalar arasında hedeften sapma olmasın- sıklet merkezi: Anadolu'da Türklüğün yok edilmesidir. Bilinmektedir ki Anadolu'da Osmanlıdan önce de Türkler yaşamıştır; ancak Anadolu'nun tamamına egemen olup bir dünya medeniyeti yaratmak Osmanlıya nasip olmuştur. Meseleyi temelinden halletmek için Osmanlının temelindeki Türklüğü aşındırmak gerekmektedir. Şüphe tohumlarını ekmek kafidir, "bilimsel" tezler ne de olsa ardı sıra gelir. Bu dönemin Osmanlının kuruluş dönemi olduğu açıktır. 3. Toplumun kendini en güvende hissettiği yerde delik açılmalıdır. Milletin psikolojisi travmaya sokulmalıdır. Hedef baştan bellidir. O dönem tarih derslerimizin en zevkli dönemidir, tüm savaşlar kazanılmış her alanda müthiş bir ilerleme olmuştur. Ne ekonomik bunalım vardır o dönem ne de bilimsel alanda geri kalma. Tüm yöneticiler hakkaniyetli, toplum çalışkandır. Gelelim yukarıda kısaca tasnif ettiğimiz maddeleri gerekçelendirmeye: Bu zaman dilimi yani 13. yüzyıl sonları ve 14. yüzyılı kapsayan dönem belki de üzerinde en çok ve farklı görüşlerin olduğu Türk tarihi dönemidir. Bu dönemle ilgili kaynaklarımız çok azdır. Elbette öyledir, ancak sözgelimi 6. yüzyıl Türk tarihine ilişkin kaynak bulmak takdir edersiniz ki daha zordur. Peki neydi bu dönemi önemli kılan ve tarihçilerimiz ve dahi Batılı tarihçilerin bu kadar yoğun fikir jimnastiği yapmalarına sebep olan şey? Sanırım yerli tarihçilerimiz açısından mesele: ufacık bir beylikten nasıl dünya egemeni bir yapı çıktığı meselesidir. Osmanlı toplum yapısı, ekonomik yapısı ve Osmanlının birçok kurumu bu dönemde şekillenmiştir. Sonuçta tarihi değiştirecek olan "itici güç" bu dönemin ürünüdür. Tabi burada Annanepesov Murat'ın "tarih kişisel bir sorundur" özdeyişi ve bakışı da etken olabilir. (Sencer Divitçoğlu, Osmanlı Beyliği'nin Kuruluşu, Eren Yay., 2008) Ancak hemen ekleyelim; unutulmamalıdır ki böyle önemli bir alan asla şansa bırakılamaz, yahut bireysel birtakım faaliyetlerin insafına terk edilemez. Meselenin bir diğer yönü de milli tarih alanıyla ilgili olanıdır. Şöyle ki bilindiği üzere Batı, kendisi dışındaki her toplumu tarihten silmeye çalışır. Silemediklerini karalar. Batı, onlara "barbar" ve "medeniyetsiz" der, onları tarihin dışına iter. Bunun için ideolojilerden, bilimlerden, sanattan, eline geçirdiği ne varsa hepsinden faydalanır. Şüphesiz ki, bu bir hastalıktır. Bu hastalık o kadar ileri derecededir ki, tarihte yer alacak olanlar sadece Batı'nın bir dönem işine yaramış olanlardır. Onlara tarihte yer vermesinin sebebi kendini üstün göstermeye çalışırkenki karşılaştırma yapma zorunluluğudur. İşte ulusunun tarihini yazmaya çalışan samimi her bilim adamı karşısında bu -bugünkü adlandırmayla oryantalist- sapkın bakış açısını bulur. Sözgelimi cumhuriyetimizin ilk yıllarında, kendi tarihimizi kendimiz yazmaya karar verdiğimiz yıllarda; Osmanlının hemen tüm kurumlarının Bizans taklidi olduğunu öne süren birçok bilim adamı mevcuttu. Rambaud, Gibbons, Charles Diehl, Jean Deny, J. H. Kramers, Rene Grousset bunlardan sadece birkaçıydı, ancak o yılların milli tarihçilik anlayışı, özgüven ortamı gibi faktörler sonucu bunların Türk aydınındaki etkisi çok azdı, halkta ise hiç etkisi yoktu. Bir de Fuad Köprülü gibi önemli bir tarihçimizin bu ekolü "Bizans Müesseselerinin Osmanlı Müesseselerine Etkisi" isimli ve uluslararası camiada ses getiren eseriyle yerden yere vurması, bu tesiri uzun süre ülkemizden uzak tuttu. Ancak tüm dünyada gelişen psikolojik savaş teknikleri ve araçları sayesindedir ki bu ve benzeri konular, genel anlamda da "tarihin çarpıtılması" yeniden hız kazandı. Örnekte bahsedilen samimi tarihçilerimiz, eğer onlara kol kanat geren Atatürk gibi bir lidere, bilimsel olarak kendilerini ifade edebilecekleri Türk Tarih Kurumu gibi kurumlara sahip olmazlarsa korkarım ya kendi uluslarının tarihine sahip çıkmaktan vazgeçer -şimdikilerin bir kısmı "yerel tarihçi" unvanını almış, bir kısmı popüler tarihçi olmuş, bir kısmı da anlamlarını bile bilmedikleri birtakım Batı kaynaklı tarih ekollerine mensubiyet iddiasında bulunmuşlardır- ve bilim adamlığı vasfını yitirirler yahut da psikolojik savaş ürünü olarak "halkın gözünden düşürülme"ye maruz bırakılırlar. Türk Tarih Kurumu'nda "Türk tarihi savunuculuğu" yaptığı ve birtakım bilimsel araştırmalarını kamuoyuyla paylaştığı için görevden el çektirilen Yusuf Halaçoğlu'nun başına gelenleri de bu duruma örnek gösterebiliriz. Bu noktada kıstaslarımızdan biri: tarihimizin Batılı bakış açısıyla değerlendirilmesidir. Elbette ki Batılı tarihçilerin özellikle Osmanlı tarihi alanında yaptıkları çalışmalar göz ardı edilemez boyuttadır. Bunların ne amaçla yapıldığı, taraflı olup olmadığı meselesi ayrı konudur. Ancak sonuçta bunlara mesai ve emek harcanmıştır. Gelgelelim bizim kompleksli ve Batı taklitçisi kimi tarihçimiz -bu sanki eziklik sebebiymiş gibi- bu konumundan çıkmak için akla hayale gelmeyecek savlarla kendi tarihini reddiye boyutlarına varır duruma düşmüştür. Araştırmacı yazar Mehmet Ali Kılıçbay bir panelde Roma İmparatorluğu'nu örnek göstererek Osmanlı İmparatorluğu'na imajın temel alınması bahanesiyle başkentinden hareketle İstanbul İmparatorluğu denmesi gerektiğini söyleyecek kadar ileriye gitmiştir. (Efsaneler ve Gerçekler, İmge Yay., 2000) Bu artık kendi tarihine Batılı merkezlerden bakmanın en uç noktalardaki örneklerindendir.. Son yılların gözde tarihçisi İlber Ortaylı ise Osmanlı için 3. Roma tabirini kullanmaktadır. Yani bırakın Osmanlının Türklüğünün tartışılmasını Osmanlının Osmanlılığı da tartışma konusu, bu bakış açısınca. Diğer bir örneği de dünyaca ünlü tarihçimiz Halil İnalcık'tan vermemiz gerekmekte. Son dönemde Prof. Dr. Halil İnalcık tarafından yeni bir iddia gibi tekrar gündeme getirilmiş olan "Osmanlı hanedanının Kayı boyundan olmadığı" fikri ısrarla zihinlere yerleştirilmek istenmiştir. (Halil İnalcık, Kuruluş, Hayy Kitap, 2010) İşin psikolojik savaş tekniklerinin uygulandığı kısmı ise bu söylemin "Osmanlının Türk olmadığı" şeklinde kimi odaklarca lanse edilmesidir. Halbuki İnalcık böyle bir iddiada bulunmuyor. Başka birtakım şeyler dile getiriyor. Ancak İnalcık şunu da dile getiriyor bir söyleşisinde, Atatürk dönemi geçmişten söz ederek: "Bizim misyonumuz Türk tarihinin gerçeklerini Batı'nın iftiralarına karşı ispat etmekti." (NTV Tarih, Kasım 2009) Burada özeleştirimizi yapmamız gereken nokta sanırım; hangi aşamadan sonra bu çizgiyi, hedefi kaybettiğimizdir. Ulusal Çözüm İnsanlar gibi toplumlar da hedefsiz, amaçsız yaşarlarsa varlıklarını koruyamazlar yahut beyhude yaşamış olurlar. Bu topluma bir hedef verilmelidir, bunun tarih alanındaki adı Türk Tarih Tezi'dir. Bu sorumluluğu tek tek bireylerin yanı sıra elbette ki devlet üstlenmelidir. Zaten Atatürk'ün kurmuş olduğu Türk Tarih Kurumu bunun için vardır. Dolayısıyla yapılması gereken şey; psikolojik savaşa göğüs gerip bir adım öne atmak ve Türk Tarih Kurumu'nu 12 Eylül sonrası Atatürk'e sansür uygulayabilen işbirlikçi çizgisinden çıkartıp yeniden Türk Devrimi'nin hizmetine sokmaktır. Ne de olsa "Tarih bir anlamda bizler için bir vatan savunma siperidir." (Gökçe Fırat, Türk Yurdu Anadolu, İleri Y., 2011)