Insan üç seyin pesinde olmak için yaratilmistir; hakikatin, hayrin, güzelligin... Insan ruhunda bu üç seye götüren üç kabiliyet vardir; zeka, duygu, irade... Zeka üç yerde kullanilir; kazanmada, hilede, ilimde... Kalb, üç seyin mahfazasidir; askin, ümidin ve imanin... Üç seyi sevmeyen ruh, ölü odalari gibi karanliktir; çocugu, Allah'i, zalimle kaviden baskasina itaati... Üç nesneden her yerde kaçmaliyiz; yersiz siddetten, açlik birakmayan tatminden, kendimize çevrilmeyen tehditten... Üç kisiden korkunuz; merhametsizden, müraiden, mürtekipten... Üç musibetten uzaklasiniz; zulümden, küfürden, cehaletten... Üç kisiye el uzatiniz; hastaya, garibe, muhitinde anlasilmayan bedbahta... Üç türlü davranis kaba ve sahtedir; kendini belli eden sanat, nümayisçi ahlak, kendine güvenen dindarlik... Üç sey saadetin sirridir; tevazu, kanaat ve ölümün esiginde sik sik dinlenme zevki... Dünya üç seyle cennet olur; elden, dilden ve gönülden vermekle, affetmekle, hidayet yolunu göstermekle... Üç kisi karanlikta kalmistir; askindan çok talakatini kullanan, imanini iddia yapan, aklin meyvasindan lezzet almayan... Üç hakimin hükmünde hata aranmaz; kalbin, kaderin, ölümün... Üç yerde insan kendini tanir; tövbede, zalimin kahri altinda, son nefesinde... Hayatin manasi üç yerde hakkiyle anlasilir; ask ile birlesen ümidde, vecd ile yapilan ibadette, yeri yurdu unutturan seyahatte... Gözyasinin üç yerde lezzetine doyulmaz; vuslatta, magfirette, merhamette... Üç yerde insan Allah sohbetindedir; kalabaliktan incinmeyen yalnizlikta, bir ümidsizin... yanında alıntıdır