Osmanlının adaletini, fethettiği yerlerdeki davranışlarını tutumlarını herkes biliyor, bunu yabancı tarihçilerde yazıyor, bu tür kötülemeleri yapanlar çamur at izi kalsın zihniyetini paylaşan, Ermeni zihniyetiyle hareket eden insanlardan başkaları değildir.

peki.. kim demiş bunu? gerçekten bunu söyleyen biri varmıymış? merak ettim de.. yoksa boşuboşuna hayalet kovalamayalım..

derler derler.. bu milletten herşey beklenir. derler.. Gila

hani bişeyin aslını bilmeden, cahilce konuşan, iki duyduğu sözle yargıya varıp hüküm giydiren, hani o cahil insnalar var ya içlerimizde, işte onlar gibi zihnyettekiler söyler böyle şeyleri.. vardır vardır.. biz neleri gördük görüyoruz.. - Gila

sanmıyorum ya. bilgi amaçlı konu açmış adenia.. sağolsun.. ama yine de bu tür soruları sorabilecek aptallar olduğunu sanmıyorum. Jazz

"Fatih Sultan Mehmed'in İstanbul'u kılıç gücüyle aldığı, başta Ayasofya'yı camiye çevirme olmak üzere, Hıristiyanlara ait mabedleri yok ettiği, şehirde katliam yaptığı ve en önemlisi de İstanbul'u yakıp yıktığı söylenmektedir..." Bu iddia sahipleri ya sopa yememişler yada sayı saymasını bilmiyorlar. Bu tür saçma iddialarda bulunanlar, tarih bilmiyenlerdir. Yada niyetleri aslına sövmektir. Daha öncede yazdığım gibi "Tarih, eş zamanlı ve karşılaştırılarak okunur" Yani aynı tarihte, Batı Roma'nın Rus Kenezliğinin Venedik'in ne olduğunu ve hangi hesaplar peşinde olduğunu bilmezseniz, kendinizi Atanıza küfür eder bulursunuz. Boşuna dememişler "Atasını tanımayan it peşinde koşar" diye. Kolay gelsin.

Fatih Sultan Mehmed'in İstanbul'u kılıç gücüyle aldığı, başta Ayasofya'yı camiye çevirme olmak üzere, Hıristiyanlara ait mabedleri yok ettiği, şehirde katliam yaptığı ve en önemlisi de İstanbul'u yakıp yıktığı söylenmektedir. Bunlar doğru mudur? Hemen şunu ifade edelim ki, bu tür iddiaları, bizzat fethe katılan Bizans tarihçileri bile söylemeye cesaret edememiştir. Zira Fatih Sultan Mehmed, İstanbul'un fethini de ve diğer fetihlerini de, tamamen İslam Hukukunun hükümleri çerçevesinde yapmıştır. İslam Hukukuna göre, bil-fiil harp halinde bile, İslam ordularına düşmanın şahıs ve mallarına karşı bazı fiillerin icrası, yasaklanmıştır. Ecdadımızı zaferden zafere koşturan en önemli sebeplerden biri, bu esaslara harfiyyen uymalarıdır. Zaten zaferler, bu esaslara uymaları ile doğru orantılıdır. Yasak fiilleri kısaca sayalım: Zulüm ve işkence ile öldürmek; muharip sınıfına girmeyen kadınları, küçükleri sahiplerine hizmet için gelmiş köleleri, sakat ve müzminleri, yaşlıları, hastaları, akıl hastalarını ve dünyadan el etek çekmiş din adamlarını öldürmek yasaktır. Ancak bunlardan biri bedeni, fikri ve malı ile savaşa katılırsa, öldürülebilirler. İnsan ve hayvanların uzuvlarının kesilmesi de yasaktır. Verilen söze veya muahedeye aykırı hareket yasaktır. Savaş zarureti bulunmadan zirai mahsuller, orman ve ağaçlar yakılmaz. Zina ve gayr-i meşru münasebetler yasaktır. Rehineler öldürülemez; ölülerin başı ve uzuvları kesilemez ve katliam yapılamaz. Başta baba olmak üzere yakın akraba, savaşla ilgisi olmayan esnaf ve tüccarlar öldürülmez. Daha başka yasaklar da bulunmakla beraber, biz bu kadarıyla iktifa ediyoruz. Bu hükümleri, Fatih'in Kazaskeri olan Molla Hüsrev'in kitabından naklediyoruz. Bu hükümleri resmi kanun hükümleri olarak kabul ve tatbik eden bir devlet adamına, İstanbul'u ve içindekileri yaktı yıktı gibi isnadlarda bulunmak, sadece delilsiz konuşmanın kötü örneklerini teşkil eder. Gelelim İstanbul'un fethinin hangi yolla olduğuna ve Ayasofya meselesine; İslam devletler hukukunun hükümlerine göre, sulh yolu ile fethedilen ülkelerde mevcut olan ehl-i kitaba ait ma'bedlere asla dokunulmaz; ancak yenilerinin inşasına da müsaade edilmez. Eskiden beri var olanlar tamir edilebilir. Savaş yoluyla fethedilen topraklarda ise, durum tam tersinedir. Yani İslam hükümdarı, isterse, başka dinlere ait bütün ma'bedleri yok eder ve gayr-i müslimleri de sürgün edebilir. İşte İstanbul, tamamen savaş yoluyla feth olunmuştur. Ayasofya'nın ve benzeri bazı kiliselerin camiye çevrilişinin meşruiyet sebebi zikredilen hükümdür. Bu hüküm, İstanbul çapında tatbik edilseydi, İstanbul'daki bütün kilise ve havraların yıkılması gerekirdi. İstanbul'u Allah'ın yardımı ve kılıcının kuvvetiyle fetheden Fatih Sultan Mehmed, Ayasofya'yı cami haline getirdikten sonra, papaz ve hahamlardan oluşan bir heyeti huzurunda kabul eder. Papaz ve hahamlar heyeti, İstanbul'u savaşla fethettiğini, dilerse İstanbul'da hiçbir kilise ve havra bırakmayacağını bu durumun devletler hukukundan doğan bir hakkı olduğunu Fatih'e ifade ederler; ancak kendisine, kendilerine ve ma'bedlerine karşı İstanbul'un sulh yol ile fethetmiş gibi kabul etmesini ve geç de olsa toplu halde huzuruna gelişlerini bu manaya vesile saymasını ısrarla talep etmişlerdir. Çevresindeki din alimlerine danışan Fatih Sultan Mehmed, bu isteklerini geri çevirmemiş ve camiye çevrilenlerin dışında kalan kilise ve havralara, hakkı olduğu halde müdahale etmemiştir. Günümüze kadar yaşayan kilise ve havraların gerçek sırrının, Fatih'in din ve vicdan hürriyeti anlayışı oluğunu, Osmanlı Devleti'nin şanlı Şeyhülislamı Ebüssuud Efendi, verdiği bir fetvada vuzuha kavuşturmaktadır. Bu fetvanın aslı aynen şöyledir: "Merhum Sultan Muhammed Han hazretleri, Mahmiye-i İstanbul'u ve etrafındaki karyeleri unveten feth eylemiş midir? El-Cevab: Ma'ruf olan unveten fetihdir. Amma kenais-i kadime sulhen fethe delalet eder. 945 tarihinde bu husus teftiş olunmuştur. 130 yaşında bir kimesne ve 110 yaşında bir kimesne bulunup Yehud ve Nasara taifesi el altından Sultan Muhammed Han ile ittifak edüb Tekfur'a nusret etmeyecek olub Sultan Muhammed dahi anları seby etmeyüb halleri üzere mukarrer edecek olub bu vechile feth olundu deyu şahadet edüb bu şahadet ile kenasi-i kadime hali üzere kalmıştır. Ketebehu Ebüssuud". Bu anlattıklarımızı, tarihçilerin verdiği bilgi de doğrulamaktadır. Fatih Sultan Mehmed, 23 Mayıs'da İsfendiyar oğlu Damad Kasım Bey'i elçi olarak Bizans'a göndermiş ve kendisine şu haberleri yollamıştır: İlk umumi hücumda şehir düşecektir. Bu gerçeği tam bir asker olan İmparator da kabul etmelidir. Eğer sulh yolu ile teslim olurlarsa, İslam Hukukunun kuralları gereği, can ve mala asla zarar verilmeyeceğini; cebr ile fethedilirse, hem kan döküleceğini ve hem de sorumluluk kabul etmeyeceğini bilmelidir. Maalesef bu habere rağmen sulhu kabul etmeyince cebr ile feth olunmuş ve buna rağmen yine de anlattığımız gibi muamele yapılmıştır. Ayasofya'daki mozaikleri tamamen tahrip etmemesi ve İstanbul surlarını yıkmaması, Fatih'in bu konudaki tavrını ortaya koymaktadır. Görülüyor ki, Fatih Sultan Mehmed'in Sırbistan'da tatbik edeceğini va'd ettiği "Her caminin yanında birer kilise inşasına müsaade" durumu, İstanbul'da da tatbik olunmuştur. Fener'de Abdi Subaşı Mahallesindeki Caminin bitişiğinde Rum Patrikhanesi ile kilisenin mevcudiyeti, Osmanlı Devleti'nin gerçek manada din ve vicdan hürriyetini göstermiyor mu? Edirnekapı Caddesinin son kısmında yer alan Mihrimah Sultan Camii'nin hemen karşısında bir Rum kilisesinin inşasına müsaade etmek, bu hürriyetin maddi delillerinden değil midir? İstanbul'un harap edilmesi iddiası da doğru değildir. Buna ayrıntılı cevap vermek yerine, İstanbul'un fethini geçen bin yılın en önemli yüz olayı arasında zikreden CNN, Time ve benzeri kuruluşların yaptıkları tesbitden bir cümle nakledelim: İstanbul, Fatih tarafından fethedilmeden evvel, tam bir harabe ve ölü şehir idi. Fetihden sonra, hem Avrupa'nın ve hem de Müslüman memleketlerin ticaret merkezi ve mamur bir dünya şehri haline geldi. Nitekim Rus tarihçi Ouspensky bile "Türkler 1453'te, Haçlıların 1204'te yaptıklarından çok daha insanca ve hoşgörüyle davrandılar" diyebilmektedir. Molla Hüsrev, Dürer ve Gurer, I/282 vd.; Mevkufati, Mülteka Tercümesi, I/343; Damad, Mecma'ul-Enhür Şerhu Mülteka'l-Ebhur, I/643 vd.; Ebüssuud, Ma'ruzat, İst. Üniv. Kütp. Ty. nr. 1798, vrk. 130/a-b; İbn-i Kemal, Tevarih-i Al-i Osman, VII. Defter, sh. 62 vd.; Baştav, Şerif, "XIV. Asırda yazılmış Grekçe Anonim Osmanlı tarihine göre İstanbul'un muhasarası ve zabtı", sh. 51-82; Cin-Akgündüz, Türk Hukuk Tarihi, c.1, sh. 448 vd.; Ali, Künh'ül-Ahbar, c. V, 251-260; Solakzade, 191-201; Aşıkpaşa-zade, sh. 141-143; Clot, Fatih, 60 vd.; Karşı görüş için bkz. Aydın, Erdoğan, Fatih ve Fetih, Mitler ve Gerçekler, 66-67, 94-95, 127-128.

Tarih, zengin bir miras. İnsan ise bu mirasın sahibi... Ya mirası harcayacak, ya da kullanıp daha da zengin olacak... İnsan kendi tarihine, geçmişinin hakkında bilip bilmeden, araştırıp öğrenmeden bu şekilde asılsız ve asparaz iddaalarda nasıl bulunuyor anlamış değilim... Osmanlı savaş hukuğu paylaşımda geçmektedir... . Eğer sulh yolu ile teslim olurlarsa, İslam Hukukunun kuralları gereği, can ve mala asla zarar verilmeyeceğini; cebr ile fethedilirse, hem kan döküleceğini ve hem de sorumluluk kabul etmeyeceğini bilmelidir. Maalesef bu habere rağmen sulhu kabul etmeyince cebr ile feth olunmuştur. İstanbul'un fethinde Osmanlı savaş hukuğu islam hukuğuna göre hareket ediyor, Fatih sonrası ve öncesi bütün fetihler bu yönde olmuştur. Ve Osmanlı iskan politikası da Osmanlı'nın sınırlarının bu denli uzadığının en baariz delilidir... 6 Nisan 1453 ' de İstanbul'un kuşatması başlar. Bu kuşatma esnasında İstanbul içinde yaşayan Bizanslı halkın büyük bir çoğunluğu İstanbul'un dışına çıkmışlardır. Ancak fetih gerçekleştirildiği zaman Fatih'in uyguladığı hoş görü ile bizans halkı İstanbul'a dönmüştür. Gelirlerine göre vergi alınmış ve savaş sonrası esir alınan Bizans Askerleri surların inşaasında maaşlı olarak çalışmış, surların ve kentin onarımı tamamlandıktan sonra hürriyetlerini kazanmışlardır. Fetih sonrası yeniçerilerin kente girip 3 gün yağmaladıkları söylenir. Ne kadar doğrudur, yanlıştır hala tartışılmaktadır ve tarih için merak konusudur. Bildiklerimi paylaşmak istedim sizler ile. Kanıt derseniz... Topkapı Sarayı'nın Müdürüİlber Ortaylı'yı tanırsınız... Tarihçilerin, tarihçisidir... teşekkür ediyorum paylaşımın için...

böyle dünyanın kabul ettigi büyük bir olayı sadece bukadar la geciştiriyorlarsa genede şükür osmanlı cöküsünde bile ermeni katliyamı diye tutturuyorlar da onun hakkından bile gelemiyoz istambulu fetih edecen sadece bu kadar camur az bile olmuş:::::::::saygılarımla canin

bilek gücümüzle ruhumuzla aldık heryeri... Fatih Sultan Mehmed'in İstanbul'u kılıç gücüyle aldığı, başta Ayasofya'yı camiye çevirme olmak üzere, Hıristiyanlara ait mabedleri yok ettiği, şehirde katliam yaptığı ve en önemlisi de İstanbul'u yakıp yıktığı söylenmektedir. Bunlar doğru mudur? bu da konuşuluo söyleniyor sanırım dogru.. bana göre en azından.

SON KUŞATMA 1453 - ROGER CROWLEY Sayfa 300 " Eğer o gün içinde acımasızca sahneler ve korkunç kıyım anları yaşandıysa, İslamiyetin bu tür davranışlarla özellikle ilgisi yoktur. Bir kenti güç kullanarak alan herhangi bir ortaçağ ordusunun beklenen tepkisidir bu. Bizans tarihi benzer bir çok olay içerir ki; bunların farkı tamamen dinsel zeminde yürütülmüş olmasıdır. O gün Konstantinapolis'te yaşananlar, Bizanslılar 961 senesinde Girit'teki Saracen kenti Kandia'yı aldığında, takma adı "Saracenlerin beyaz ölümü" olan Nicehorus Phocas ordusunun denetimini yitirince girişilen üç günlük hayret verici katliamdan daha kötü değildi; haçlılar 1204'te Konstantinapolis'in kendisini yağmalarken yaşananlardan daha kötü değildi; hatta Bizanslıların 1183'te akıldışı bir yabancı düşmanlığına kapılıp kentteki her Latin'i çocukları ve kadınları, yaşılıları ve mecalsizleri ve dahi hastahanlerdeki hastaları katledişine kıyasla daha disiplinliydi."

abiciğim biz boşuna mı bu bilgileri paylaşmaya çalışıyoruz? bunlar doğrumudur değilmidir diye soruyorsanız: yukarıdaki yazıyı okuyunuz, başka kaynaklardan da araştırınız. hem soruyu soruyosun hemde sanırım bana göre doğru diyosun. ben okuyasınız aklınıza takılan sorulara cevaplar bulasınız diye paylaşıyorum bu bilgileri. yazının uzun olmasına aldanmayın. bu insana okuma ve okuduğunu anlama alışkanlığı da kazandırır. bu konu bilgilendirme amaçlı olarak yayınlanmıştır. not:tarihimizi, akademisyen tarihçilerimizin eserlerinden ve resmi kaynaklardan okuyunuz. Aydınlatıcı değerli yorumlarınızdan dolayı çok teşekkür ederim... - alpi_09 En istikrarlı üye 1 Haziran 2008