HAKİKAT NEREDE? Gafil, hangi üç asır, hangi on asır Tuna ezelden Türk diyarıdır. Bilinen tarihler söylememiş bunu Kalkıyor örtüler, örtülen doğacak, Dinleyin sesini doğan tarihin, Aydınlıkta karaltı, karaltıda şafak Yalan tarihi gömüp, doğru tarihe gidin. Asya'nın ortasında Oğuz oğulları, Avrupa'nın Alplerinde Oğuz torunları Doğudan çıkan biz, Batıdan yine biz Nerde olsa, ne olsa kendimizi biliriz Türk sadece bir milletin adı değil, Türk, bütün adamların birliğidir. Ey birbirine diş bileyen yığınlar, Ey yığın yığın insan gafletleri! Yırtılsın gözlerdeki gafletten perde, Dünya o zaman görecek hakikat nerede, Hakikat nerede? Atatürk bu şiiri 1932 yılında İsmail Habib Sevük'e dikte ettirmiştir. BİR ASKERİN MEZARINA Şurada, kabrin üzerinde konulmuş bir, Beyaz taş var, onun altında bayraklar Temevvüç ederken, kelleler uçuşurken... Celadeti taban olurken aldığı cerihai mevt İle bu alemi hiçiye veda etmiş bir Asker yatıyor... Onun habı istirahate çekildiği şu Makberin üzerine rüfekası eşki teessür döktüler. Kadınlar dümü rizi matem oldular. İhtiyarlar Nale eylediler, çocuklar ağladılar. Şu söğüt ağacının nim setreylediği senin Mezarın üzerine bir zırh başlık ile kılıç hak, Olunmuştur. İşte orası o kahramanı muhteremin Cayi istirahatidir. Ne mutlu ki, haki paye vatan Ona nailini intizar olmuş!... Mustafa Kemal - Harbiye talebesi iken yazmıştır. KASİDEİ İSTİBDAT YAHUT KIRMIZI İZLER Bir köhne kadit parçası, bir çehrei menhus, Zulmetler içinde mütereddit, mütelaşi, Daim mütefekkir görünen, kendine mahsus Efkarı sakimane ile aleme karşı Ateş saçarak etmede her gün bizi tehdit, Amali harisanesini eyledi tezyit... Gördükçe bu mazlumlarını, sinesi mağrur, Tırnaklarını aileler kalbine saplar; Mağdurlarının her biri bir kuşede ağlar, Katlandı vatan görmeğe evladını makhur... Birçoklarımız mahpes-ü menfada süründük. Ey gazii mecruhu vega dideye döndük. Ey kanlı eliyle vatan amaline hail, Ey enmilei sürbu cinayata delail Teşkil eden ey köhne kadit, katili efkar, Ey katili şübbanı vatan, katili ahrar, Ey varlığı bir millet için badii zillet. Ey çehresi ifrite veren dehşeti vahşet, Zindanları, menfaları, mahpesleri doldur, Ziniciri esaretle bütün hisleri dondur. Tesmimi nefes, nefyi ebet, sonra denizler.. Her girdiğin evlerde durur kırmızı izler... Kabusi hiyanetle vatan can çekişirken Atimizi dendanı harisin kemirirken Bir gün Rumeli dağları envara boyandı; Hürriyetin enfası ile herkes uyandı. Mustafa Kemal - Şanlı Ordu Gazetesi : 24 Kasım 1908 HAYAT Hayat kısadır, Biraz hayal, Biraz aşk Ve sonra Allahaısmarladık. Hayat boştur. Biraz kin, Biraz ümit Ve sonra Allahaısmarladık. Not: Atatürk'ün bu Fransızca şiir çevirisini, Sofya'da bulunduğu sıralarda, arkadaşı Salih Bozok'a yazdığı bir mektupla göndermiştir. Şiirin aslı, Velaine'nin "Serenad" adlı adlı parçasına aittir.