Gitmek bir ayrılış biçimiyse, kalmak ayrılamamanın trajedisidir. Gitmesi gerektiği halde gidemeyen, kalması gerektiği halde kalamayandan daha değerli değildir. Gerçi, değer sözcüğü sırıtıyor burada. Ne gidememeye, ne kalmamaya değer biçemeyiz kolay kolay. Biçirtmezler adama! Herkesin kendini demirlediği bir limanı vardır. Bu yüzden, kimi zaman bir dalga serinliği, kimi zaman durgun bir hüzün çöker insanın yüzüne. Yüz yanılmaz. Çünkü yüz, yalan söyelmeyi beceremiyen tek bölgesidir vucudun. Vucudun sessiz sistemidir. Açık veren, ama açık verdikçe değerlenen bir şeydir yüz. Şey sözcüğünü, yerine koyacak bir �sey� bulamadığım için kullanmadım burada. Bile bile kullandım. Çünkü yüz, gerçektende şey dir. Ben yüzü erken tanıdım. O yüzden şanslı sayıyorum kendimi. Hani yaşlı kadınlar, sandığın kalağını kaldırıpta gençliklerinden kalan bohçayı bir kuyumcu titizliğiyle ağır ağır açarlar ya... Benim sandığım yok, eski kitaplarımın kapaklarını açıyorum ruhum ağırlaştıkça. Eski yazılarıma eski şiirlerime bakıyorum ve nemlenen gözlerimi bir kurşun gibi tıkıştırıyorum namluya. Namlu bir metafor burada, elbette nemli de! İşte boyle bir gecede rastladım ilk şiirlerimden birine. Şiiirin adı: Güzel yüzün aklımda. Son dizeside şöyle : �� Kavgada ölmüş gibi güzel yüzün aklımda.�� O zamanlar kavgada ölenin yüzü güzelleşirdi. Şimdi ise kavgadan kaçanın yüzünün güzelleştiğini iddia ediyor bazı iç ve dış mihraklar. İnanmıyorum. Yine de, her ihtimale karşı inanmışım gibi hırpalıyorum kendimi. Yüz derindir. Derin anlamlar taşır. Haliç�e çekilmiş bir tekne kadar yalnız, teknenin içinde, karanlığa karşı şarap içeler kadar coşkuludur. Kendine hasar vermesini bilendir yüz. Bilen ve beceren. Yani becerikli bir bölgesidir vucudun. Başarılıdır ve başarılı olduğu için de apaçık hasarlıdır. Yüz bir imge değil, imgenin altındaki derin anlamdır. Bu yüzden gidenler, geride bıraktıklarının yüzlerinide götürürler yanlarında. Kalanlar, yüzlerinden kopamadıkları için kalırlar. Unutmak ancak hafızadaki yüzü silmekle mümkündür. Yüzünü aklından çıkaramadığın kişiyi unutman imkansızdır. İnsan, başka yüzleri içinde yaşatan derin bir boşluktur aynı zamanda. Boşluk yalnızca yüzlerle dolar. Yüz vucudun parçası değil, vucut yüzün uzantısıdır. Başka vucutlar sevmek mümkündür tabii. Ama anlamsızdır. Geçicidir. Pahalıbir parfümün kokusu kadar uçucudur. Asıl iş, başka yüzler katabilmektir hayata. Asla unutamayacağın, gözlerin önünden asla kaybolmayacak başka yüzler... Kavgada ölmüş birinin yüzünü görmediyseniz eğer, bu anlattıklarımın hepsi uçup gider Sabun köpüğünden farkı kalmaz sözcüklerimin. Sözcüklerim çürür. Lime lime dökülür, parçalanır... Hayatınız da parçalanır onlarla birlikte. Ve sözcük değil, hayat önemlidir. Yazık olur açıkçası. İşte bu yüzden, sadece bu yüzden yüzümü seviyorum. Sadece kendiminkini değil, tanıştığım, konuştuğum, ya da karşılıklı oturup uzun uzun sustuğum herkesin yüzünü seviyorum. Şiirini okuduğum, filmini seyrettiğim, şarkısını dinlediğim ya da sokakta karşılaştığım herkesin yüzünü. Kısacası her yüzü, daha da kısacası,�yüz�ü seviyorum. Yüzünü ağır bir yük gibi sırtında taşıyanlarla kanım uyuşmuyor pek. DNA�m denk düşmüyor. Dokum uyuşmuyor. Tenim reddediyor, ruhum kaçıyor onlardan. Yüzün önemini bilmeyenlerden, kendi yüzünün anlamını fark etmeyenlerden iğreniyorum. Ve gidiyorum. Kalacağım yer olmadığı için degil, gideceğim yer olduğu icin... Yüzüm özlediği için farklı yüzleri... Ve her yüzün ayrı bir anlamı olduğunu bildiğim için, çok iyi bildiğim için bunu, arkama bile bakmadan gidiyorum... Zaten arkaya bakmak, çok eski huyudur bağzı çirkin adamların... Arkaya bakmayı beceremeyenlerin, onların yüzünü seviyorum en çok... Okuduğunuz ve bana zaman ayırdığınız için teşşekkürler... WRİTTEN BY ABDU$ Bir dergiden alıntıdır -

neyse güzel sağol mod arkadaşlar ilgilenir artık eline sağlık

Ben konuyu acacak yer bulamadığım icin buraya yazmıstım ama nese...

Güzel yazı ama geyik gelmedi bana

genele taşınsın. bu arada mail adresini kaldır. yasak

gazı kaçmış bunun:::::::

geyiği kaçmış.. ama güzel...