1952 yılında varlık dergisinde yayınlanmıştır: "sevgili necip, ismin temiz demek, necib temiz demektir benden iyi bilirsin.. necip'i necis yapma. sen en cihanşumül eserlerini beş parasız paris sokaklarında dolanırken vermiş bir şairsin, cebin para para olacak diye ruhun pare pare olmasin. bilirim kalemin kıvraktır lisanın çeviktir, bilirim üc satirda ruh üflersin kagida, bilirim bir yazsan parcalarsin edebiyatin cin seddini, o lisan-i mücerred dilinle babali yokusunun yollarini yalaman beni kahrediyor necip. sevgili necip, inandigin allah'in askina, o kudretli kalemini iktidara payanda yapacagim diye camii diregine cevirme, o kudretli kelimelerini üc kurusa parselleme üc tanesi üc kurus etmeyecek cigersizlere. sevgili necip, elinde sur-u israfil var, onu borozana cevirme. eski dostun. nazim." necip fazıl'ın bu mektuba cevabı şu şekilde olmuştur; nazım hikmet! nafile çabalıyorsun. sana kızmıyorum. kızmıyacağım. hiç bir operatör, ameliyat masasından kendisini yumruklıyan kanserliye, hiç bir gardiyan, parmaklığı içinden kendisine deli diye bağıran çılgına, hiç bir hakim darağacı önünde küfürler savuran mahkuma kızamaz. ben kendimi, ne kanser operatörü, ne deli gardiyanı, ne de ağır ceza hakimi şeklinde görmüyorum. fakat görüyorum ki her hareketim, seninle hiç de alakadar olmadığı halde, ciğerine neşter gibi saplanıyor, seni delilerin parmaklığı gibi bir azap çerçevesine hapsediyor ve başının üstünde ip varmış gibi kudurtuyor. beni, doktor, gardiyan ve hakim şeklinde gören sensin! senin bu halini sezer sezmez artık sana kızmıyorum. merhamet ediyorum. sanma ki ben öfke kabiliyetini kaybetmiş bir adamım. insan başiyle fare kafasını birbirinden ayıran tek hassa bence fikir öfkesidir. bir hiç için ölçüsüz öfkeler duyacak kadar alıngan ve hassas bir mizaç taşıdığımı sen de bilirsin. fakat bu öfke, iyi kötü bir kudreti, bir şahsiyeti, bir mesuliyeti kalmış insanlara ve hadiselere karşıdır. sen mazursun. çünkü iflas nedir, onu bütün hacmiyle idrak ettin. o kadar yalnızsın ki, etrafında bir sürü dan başka kimse yok. o kadar konuşulmuyorsun ki, isminden ancak kendi ların bahsediyor. eskiden herkesin dilinde bir problem gibi gezinmeyi tercih eder ve bir dedikoduya, bir ankete doğrudan doğruya iştirak etmeyi greta garbo esrarına aykırı bulurdun. şimdi bir yerde anket oldu mu, kıymeti ve seviyesi nedir, hiç düşünmeden, kapısı önünde aç biilaç bekleşen yedi sekiz kişinin başına en evvel sen geçiyorsun ve sıranı kaybetmemek için kimbilir nelere baş vuruyorsun? fıkraların baş sahifelerden moda sahifelerine atılıyor, gene yazıyorsun. hatırlanmak şartı ile ne hakaretlere razı değilsin? tükürüğü bile uzun zaman gıda edindin. şimdi o da yok. bir zamanlar, şiirlerinde olduğunu ilan ettiğin sarışın ve pembe ensenden, şunun bunun tokat izleri bile uçmuş zaman seni değil, yüz karalarını bile götürmüş. ne hazin bir manzaran var. akşamları, beyoğlu sokaklarında, yüzlerinde kalın bir duvak, ayaklarında bir çift siyah bot, ellerinde köpek başlı bir şemsiye, ağır ağır geçen sabık rum aşüfteleri bile senin kadar merhamete şayan değildir. artık nefret vermiyorsun. zamanın hainliği önünde insanları tefekkür ve merhamete çağırıyorsun. bundan bir kaç ay evvel babıalide, ştaynburg lokantasında seninle şöyle konuşmadık mı: ben - gazetelere yazdığın bu fıkraları nasıl yazıyorsun, bu kadar adileşmeye nasıl tahammül ediyorsun? sen - ne yapayım, ekmek paramı kazanıyorum. başka ne yapabilirim? ben - kendinden ve haysiyetinden bu kadar fedakarlık edeceğine niçin potin boyacılığı etmeyi tercih etmiyorsun? sen - potin boyacılığı etsem, bir şey zannederler de beni bu işten menederler. kendisini bu kadar saçma bir mazeretle teselli ediveren, hakikatte tesellisi olmıyan seninle görüyorsun ki ben hiç bir gün kavga etmedim. sana selam verdim. sana acıdım. bu kadar düşmene -acısını ben duyuyormuşum gibi- razı olmadım. şimdi bana -tam da senden bekliyebileceğim bir tarzda- çatıyorsun. devlet günlerinde seni rakip diye almaya tenezzül etmeyen adam, bu perişan halinde sana nasıl tenezzül eder? artık sen benim gözümde hiç bir şeyi temsil etmiyorsun. ne hokkabaz şiirini, ne işporta komünizmanı, ne hile ustalığını, ne 24 saatlık reklam açık gözlülüğünü... senin nene mukabele edeyim? aynı ideoloji içinde vaktiyle sarma dolaş olduğun ve içlerinde fikirlerine taban tabana zıt olmama rağmen konuşulabilecek insanlar bulduğum gruplar, yani sana benden daha yakın zümreler bile seni, fikir ve sanat adiliğinin, dolandırıcılığının prototipi diye gösteriyorlar. bana ne düşer? işte açıkça söylüyorum: ben senin kabusun geceleri uykuna giren umacın her an yokluğunu hissettiren şeytanınım. sana acıyorum. fakat elimden ne gelir? çektiğin yokluk ıstırabına hürmeten sana vaktile vermediğim şerefi veriyorum. seninle ilk ve son defa olarak konuşuyorum. fakat hepsi bu kadar. dediğim gibi sen, bence artık mazursun. seni affediyorum, ve ne yapsan affedeceğim. bu vaade güvenerek istediğini yap! sakın bu fırsatı kullanmamazlık etme! yalnız bil ki, sönmüş ve pörsümüş hüviyetine, o kadar muhtaç olduğun ve elde etmek için ne yapacağını bilemediğin hayatı nefhedemiyeceğim. ölü diriltmek ve müflis kurtarmaktan acizim benim hakkımda, içinde hapsettiğin şeylerin hacmini bilmiyorum. rivayete göre üç perdelik bir piyes, rivayete göre bir roman... fakat sana karşı hiçbir taktiği kalmamış adamın, bütün bir samimiyet ve açıklıkla içini tasfiye etmesine rağmen söyleyebileceği her şey ve sırf sana hitap etmekle, düşebileceği bayağılık burada toptan ve ebediyen nihayete eriyor. işte görüp göreceğin rahmet!

1'i Arap Sempatizanı Diğeri İse, Yanlış Anlaşılmalara İftiralara Maruz Kalmış 1'i..