BİR ANZAK ASKERİNİN ÇANAKKALE SAVAŞI SIRASINDA AİLESİNE YAZDIĞI MEKTUP 10 AĞUSTOS 1915 GELİBOLU Sevgili ve bir zamanlar mutlu ailem. Gelibolu cehenneminden hepinize merhaba! Bu mektubu size yazmak niyetinde değildim. Aslında ben artık kimseyle konuşmak kimsenin, kimsenin yüzünü görmek istediğimden de emin değilim. Hem siz benim buraya cehennem dediğime bakamayın burası hakikaten güzel bir yer. Üzerleri toz toprakla örtülmeden önce zeytin ağaçlarının bolluğu, savaşa aldırmadan her yanda pıtır pıtır açan kırmızı gelinciklerin neşesi, akşamları yarımadayı kızıla boyayarak batan güneşin insanın içini acıtan güzelliği ve bir de Gelibolu bülbülleri. Gelibolu'da hala un ufak olmadan kalan küçük bir ruh parçam mevcutsa bunu bülbüller sağlamıştır. Eğer o sırada bir Türk öldürmüyor ya da Türkler tarafından öldürülmüyorsak, Gelibolu'nun muhteşem gurubunu seyrediyoruz. Ege Denizi'nin içine gömülen güneşin biraz önce Pasifik Okyanusu' dan yükselerek Yeni Zelanda' da ki ertesi günü aydınlattığını bilmek insanın canını acıtıyor. Fakat bu acı hissi çok kısa sürüyor, sonra yeniden katılaşıyorum. Artık saatlerce hiçbir şey hissetmiyor ve duymuyorum. Bu arada sadece bakıyor, saklanıyor, ateş ediyor, süngü takıyor, düşman öldürüyor, bit ayıklıyor, yemek diye verdikleri kuru bisküvi, kraker, kuru et parçalarını kemiriyor, zaman olursa yatıyor, çok ender olarak da uyuyorum. Ben artık sadece bir Anzak askeriyim. Ne sevdiğim şarkılar, yemekler, kokular ne de sevdiğim insanlar... Ben artık bir sayıyım. Yaşayan bir sayı. Ölürsem o zaman da bir sayı olacağım. "Vatan uğruna kahramanca" ölmüş bir sayı. Kahramanca ve vatan uğruna! Kahramanlık mı? Hadi yaa. Kahramanlık zorla olmaz. Vatana gelince... Burası Türklerin vatanı ve bu savaş bizim savaşımız değil. Bizler İngilizlerin de söyledikleri gibi sadece "hevesli oğlan çocukları"yız. Asıl kahraman olan Türkler. "Johnny Türk" dediğimiz Türkler vatanlarını savunmak için bize karşı çok ağır şartlar altında direniyorlar ve kahramanca ölen asıl onlar. Geçen hafta ölüleri gömmek için karşılıklı ateş kes ilan edildiğinde ilk defa Türkleri yakından ve canlıyken gördük. Türkler bize anlatılan canavarlara benzemiyordu. Onlar da gözlerinde endişe ve keder olan genç insanlardı. Onlarında arkalarında bekleyen üzüntülü aileleri, yaşlı anne-babaları, karıları belki de sevgileri vardı. Onlar da yaralanınca acı çekiyor, onlar da gencecik hayallerini bırakıp ölüyorlar. Türkler de insandı. Bana sigara ikram eden iki Türk'e ben de konserve et verdim, ama kabul etmediler. Bu sığır etidir dediysem de inanmadılar. Aslında anlamadılar. O zaman ellerimle kafama boynuz yapıp öküz gibi böğürdüm. Güldüler. Ben de güldüm. Orada savaş meydanında etrafımız askerlerin cesetleriyle doluydu, biz düşmandık ve birbirimize gülüyorduk. Bana sigara ikram eden Türklerden bir "sen no İngiliz" diye şaşırarak sordu. "Ben İngiliz değilim" dedim. Sonra elini uzattı "ben TÜRK" dedi. Bana uzatılan eli tuttum. Orada, Gelibolu'nun en kanlı savaşlarının yapıldığı o tepede, el sıkıştık. Ben artık bu adamla nasıl düşman olabilirdim? Ben bu adamla neden düşman olmuştum ki? Düşmanım o anda artık arkadaş Türk olmuştu. Ben bu savaşta ölmeyi reddediyorum. Bu benim savaşım değil. Fakat yaşamak için de hiç isteğim kalmadı. Tanrım günahlarımı affet. Hepinizi çok seviyorum. Ebediyen sizin oğlunuz. Alistair John TAYLOR GELİBOLU 1915 ÇANAKKALE' DE OTUZBİN ŞEHİT Çanakkalede otuzbin şehit, Hepsi bir birbirinden yiğit, Bundan sonrasını tarihler yazar, Çanakkale de analar ağlar. Derdim derdim garip halim, Kanı içmiş dağlar sanki düşmanım, Ne analar ne bacılar, Çanakkalede zaferler yatar. Düşman pusu atmış çanakkale yollarına, Yol vermiyor dağlar nice yiğit aslanlara, Yol vermesen küserim yara, Deli gönlüm gitmek ister şanıyla. Mermiler yağıyordu yağmur gibi yiğitlerimizin üstüne, Ay yıldızlı bir bayrak dalgalanıyordu gök yüzünde, Mekanınız cennet olsun ebediyetde, Çanakkale de şehitler yatar diz dize.

Harikaymış Burak Teşekkürler.. Allah hepsinin ruhlarını Şad etsin.

Çanakkale Anlatilmakla Bİtmez Dİyoruz Ya... Benİm DÜŞÜncem En Azindan Bİr Çanakkale Fİlmİ... yapilamadi Gİttİ Sİnema DÜnyasinda HertÜrlÜ Konuya El Attik.. Hollywood La YariŞiyoruz Dedİk Ama Bİr Efsana Bİr Destan Es GeÇİldİ.. amerİka Vİetnamİ Anlata Anlata Bİtİremedİ Ya Yillarca Ona Yaniyorum BaŞka BİrŞeye DeĞİl...

Bu yazinin orjinal dilinde olani yokmu? Legacy de bi Avusturyali Canakkale hakkkinda ileri geri konusuyodu bi gostereim ona...

ÇANAKKALE DE DÜĞÜN ÇANAKKALE DE DÜĞÜN Oyunda bulunan kişiler.-17 kişi- ÇOLAK HASAN, Çavuş, iki asker, muhtar, /Elif, Mehmet, Huriye ana, Recep kayınço/ Ahmet, Zeynep/ Mustafa, Ayşe- bayrağın doğuşu için ikisi küçük 4 öğrenci. Köyde düğün vardır. ÇOLAK HASAN davulla ilan yapmaktadır. Karşıdan ise üç asker gelmektedir. ÇOLAK HASAN: Duyduk, duymadık demeyin.. herkes akşama düğün yemeğine davetlidir... ... davulu çalar... askerler ÇOLAK HASANın yanına gelir. ÇOLAK HASAN: Hoş geldiniz beyim. hayrola bir şey mi var Çavuş: Köyün muhtarını görecektik. Bizi yanına götürür müsün ÇOLAK HASAN: Ne demek beyim, emrin olur. zaten evi aha şurda, yakında. eve doğru giderler. Kapının önünde durunca ÇOLAK HASAN kapıyı çalar Muhtar: Kim o ÇOLAK HASAN: Muhtar emmi, benim ÇOLAK HASAN. Cenderme geldi. seni istiyo, bi bakıver hele. Muhtar: Dışarı çıkar- hoş geldiniz, içeri buyrun. Çavuş: Yok gelmeyelim muhtar. acelemiz var. Memlekette olanlardan haberin var mı. Muhtar: Daha geçen duydum. harp olacakmış dediler. Çavuş: Doğru duymuşsun. düşman Çanakkale'ye dayandı. Seferberlik var. Eli silah tutan herkesi istiyorlar. Benim birlikte de senin köyden iki kişi var. hem onları alayım dedim. hem de Sizin köylü bir Mehmet vardı. Balkanda vuruştuyduk Cepheden arkadaş. Gelmişken onu da bir göreyim dedim. Muhtar: Tanıdım, hele bi içeri buyrun, bi soluklanın hele. Çavuş: Muhtar, düşman dayandı diyom, durmak zamanı mı Muhtar: Haklısın çavuş, varın gidelim. Mehmet daha demin yanımdaydı. Şimdi evdedir. gitmeden Mustafa'ya da uğrarız. Allah'ın işine bak Garibin bugün düğünü var.. Çavuş : Neylersin muhtar. Demek ki düğün Çanakkale'ye nasipmiş. Askere döner Oğlum koş, düğün evine haber ver. Biz köy çıkışında bekleyeceğiz. Asker: Emredersin komutanım. -Koşarak sahneden çıkar-Mehmet'in evine gelir, kapıyı çalarlar- --Mehmet, elif, huriye ana, recep kayınço içerde yemek sofrasındadır. elif : Hayırdır inşallah.kocasına bakar, yerinden kalkıp kapıyı açar buyur muhtar emmi, Muhtar: Hayır ola kızım. Mehmet'e baktım. Misafiri var. evde mi. Elif: Haber vereyim. içeri girer- bey dışarıda muhtar emmiyle beraber iki asker var; seni isterler. Mehmet: -yerinden hızla kalkar, kapıya çıkar- hoş geldiniz, -çavuşa bakar, tanır- vay çavuşum. Şükür kavuşturana – sarılırlar- içeri buyrun. Çavuş: Gelmeyelim Memet. Köyden asker almaya geldim. Düşman Çanakkale'ye dayandı. Seferberlik var. Gelmişken seni de bir göreyim dedim. Mehmet: Seferberlik mi, ben de geleyim. Çavuş: Ne desem ki Memedim. Ben iki asker için geldim amma, kendin bilirsin. Gitmek var, lakin belki dönmek olmaz. Mehmet: Şunun lafına bak. Kaç yıl balkanda vuruştuk. ölümden korkan kim, bekleyin silahımı alıp geliyorum. Çavuş: Gördün mü muhtar. Bu hep böyle. Balkanda da terhis ettikleri zaman illa yemene gidecem diye tutturduydu. Mehmet: Hanım şu silahımı getir. Çanakkale'ye düşman dayanmış, ben harbe gidiyorum. Elif: Gözün arkada kalmasın bey, bizi düşünme, var git düşman üstüne... Huriye ana: Kalır mı elbette benim oğlum. Ben onu ak sütümle büyüttüm. Durma oğul, var yetiş. Babanda Rus harbinde şehit oldu. Şehit oğluna durmak yaraşmaz. Mehmet: Ana hakkını helal et. Gidip de dönmemek var. Elifim sana emanet. eşiyle ve annesiyle helalleşir, dışarı çıkarlar Recep kayınço: Enişte ben de geleyim, ne olur beni de götürün. Muhtar: Ulen Recep, sen daha küçüksün oğlum. sen evde kal, evdekilere göz kulak olursun. Huriye ana: Sen ne diyon muhtar. Vatan yolunda savaşın küçüğü büyüğü olur mu, varsın o da gelsin. Bize göz kulak olmaya ne hacet. Daha ben ölmedim. Recep kayınço: Ver elini öpeyim ana, inşallah şehit olursam, benim için sakın ağlama. Bil ki şehitler ölmez. –huriye ananın ve yengesinin elini öper, ayrılırlar- ÇOLAK HASAN: Şuraya bak çavuş. Ahmet tarladan geliyor. Aramaya gerek kalmadı. karşıdan Ahmet ile Zeynep gelmektedir. ellerinde çapa vardır, yanlarına gelince Ahmet selam verir.- muhtar: Ahmet. çavuş sizi almaya gelmiş. Çanakkale için sefer emri çıkmış. Lakin bekleyecek vakit yok. Tez olman lazım. Ahmet: Vatan için can feda muhtar. Hemen geliyom.-koşarak uzaklaşırlar.-eve gelince silahını kuşanır. Hanımının alnından öper. –Zeynep'im yavrumu sana, seni de Allah a emanet ediyorum. Hakkınızı helal edin. Zeynep: Helal olsun yiğidim. –ayrılırlar, Ahmet ve Mustafa koşarak arkadaşlarının yanına gelir. yola çıkarlar. Sahne kapanır, Bu esnada fondan Çanakkale türküsü söylenir.- İKİNCİ SAHNE GELİNLER HEP BERABER Dilimiz tatlı, kınamız kutlu, şavaşımız mübarek olsun. Zeynep/ kına yaktım, kekil kestim a komşular, Gönül buruk lakin, çanakkaleyi arzular, Mehmedime cephane taşısam yeter, Vatan semasında bir dumanım tüter. Elif / ak duvaklar bölük, bölük büküle, Şehitler örtüsü, ak duvaktır geline, Düşman basmışken ak toprak üstüne, Bize durmak yaraşmaz, baş koymuşuz ölüme. Ayşe/ al kınadır ellerim, taze gelinim. Yiğitler can verirken, ben nasıl gülerim Baş ola yiğidim, yürüye düşman üstüne. Vatan sevdası bu, bin canım olsa yine veririm. Zeynep/ çanakkale candan öte davamdır, Düşman dururken, bize uyku haramdır. Elif/ bayrak için kan vermeye gittiler. Zeynep.- vatan için can vermeye gittiler. Ayşe/ cennet yoluna baş koymaya gittiler. GELİNLER BERABER Gittiler de, şahadete erdiler. Zeynep/ toprak namustur, adıdır vatan. Boşuna mı can verdi, binlerce kefensiz yatan. Ayşe/ o vatan ki, ana yurdum, ata yurdum Bin canım versem, yine feda olurdum. Elif/ bu topraklar öz be öz Türk ün yurdu verilmez, Türk evladı canın verir, vatanını çiğnetmez. perde kapanır, tekrar açılır. sahnede askerler siper halindedir. Fondan silah sesleri gelmektedir. Çavuş- yiğitler, biliyorum mermimiz kalmadı. Lakin düşmana geçit vermemek gerek. Süngüden başka çaremiz yok. Hep birlikte şahadete kavuşacağız. Gün bugündür arkadaşlar. Son bir hücuma geçeceğiz. Haydi ya ALLAH. hep birlikte hücuma geçerler, birer birer şehit olurlar.-fondan makber türküsü çalınır- Zeynep/ sahneye girer, şehidinin yanına gelir aman deyip diz çökmeli tüm kafirler, Türk ordusu olmalıdır muzaffer. söyledikten sonra şehidinin yanında diz çökerek kapanır Ayşe/ sahneye girer, şehidinin yanına gelir ey bu toprak için can veren asker, Gökten ecdad inip öpse, o pak alna değer. söyledikten sonra şehidinin yanında diz çökerek kapanır Elif/ sahneye girer, şehidinin yanına gelir sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın Gömelim gel seni tarihe desem, sığmazsın. söyledikten sonra şehidinin yanında diz çökerek kapanır Ayşe/ ayağa kalkar Yiğitler şehit oldu. Vatan yolunda yine şehit gerek.. bizim de bu uğurda verilecek bir canımız var. Bugün bizim düğünümüz kuruldu. Şehidimin kanı, elimin kınası oldu. Durmayın bacılar, haydi düşman üstüne.. ayşe şehidinin silahını alır, hepbirlikte hücuma geçerler. şehit olurlar. fondaki müzikte fahir atakoğlu iki çocuk kırmızı bezi açar, iki küçük çocuktan biri ay ı, diğeri yıldız ı, karşı köşelerden getirerek fondaki bezin önünde birleştirir, Türk Bayrağı oluşturulur... onun cu yıl marşıyla sahne kapanır..

Gelibolu romanında geçen bir bölüm.. "Alistair John Taylor büyük umutla katıldığı savaşın ilk ve son durağı olan Çanakkale Savaşı'nda bir tabur askerin kaybolmasına sebep olan uzun ve beyaz bir buluttan kaçarken Türk cephesinin gerisine geçer. Tam vurulacakken ayağına takılan yaralı bir Türk askerinin sayesinde vurulmaktan son anda kurtulur. İki gün boyunca ekmeğini ve suyunu paylaştığı bu Türk askeriyle dost olur. Adının Ali Osman olduğunu öğrendiği bu Türk askerinin ölümüyle şoka giren bu Anzaklı asker daha sonra cesedi gömer. Mezar başında garip sesler çıkararak ağlayan bu asker Meryem tarafından bulunur. Meryem ilk görüşte aşık olduğu bu Anzak askerini köye getirir, onun savaştan kurtulan bir Türk askeri olduğunu söyler. Daha sonra bu savaş gazisiyle evlenir."

bu eklemenden dolayı tesekkur ederım abı.. bunu bılmeyen arkadaslarıma anlatıcagm..