Yine çok güzel kareler paylaşmışsın. Emeğine sağlık..

Teşekkür ederim

Şimdi tek istediğim nefes alabilmek, ötesinde yok gözüm. Kaçmak da mümkün buradan elbette ama benim istediğim kaçmak değil ki. Ne varmayı arzuladığım bir öte diyar, ne de bir yerlerde bıraktığım kayıp bir cennetim var. Sadece çıkmak istiyorum. Çıkmak da değil, çıkabilmek. Ben o ihtimali seviyorum. Seçeneğim olmasını, kapının aralık kalmasını... Durmuşum bir eşikte, ne bir adım geri, ne bir adım ileri, uzatmışım kafamı aralıktan dışarı, sırtımı dönmüşüm o cehennem sıcağına, mutlu mesut, çocuk çocuk soluklanıyorum serinlikten, ötesi gerisi ne gam. Hayatımıza kadınlar giriyor. Erkekler giriyor. Bir tür umumi helayız. İçimize sçıp gidiyorlar. Hatıralarımız yüzünden pis kokuyoruz. Belkide insanlar sisli bir denizde sürüklenen birer gemiden başka bir şey değiller, ara sıra uzaklarda birbirlerinin ışıklarını görüyorlar ve yan yana geçip giderken kısacık bir süre selamlaşıyorlar. Kalabalıklar her zaman tehlikelidir. İçinde ruhlarını ucuza satan alçaklar barındırır. Aborjinler çölde giderlerken aniden dururlar. morgan da onlara" mola zamanı değil. neden durduk'' diye sorar. yerli reis der ki."çok hızlı ilerledik. ruhlarımız geride kaldı. ruhlarımızı bekliyoruz Sevgili İnsanlık! Bir çocuk masumiyetiyle bir kez daha "elma" diyoruz. Ne olur çık artık! Darağacında hangi meyve yetişir diye soracak kadar ahmak ve darağacındaki kiraz aromasına tat katacak kadar güzelsin. Kahretsin! Hemen inandın abicim. Ne kadar da hazırdın inanmaya. Sana sorun çıkarmayayım da sıkıntıdan ölsem de olur, değil mi? Aç, açıkta olmayayım, hayatımı kıt kanaat idame ettireyim yeter. Eriyorum, çürüyorum, hayatım bataklık gibi, dibe çekiyor beni desem sana, o manasız soruyu bile sormazsın: neden? Hemen teşhisini koyarsın: rahat batıyor sana. sessizliğin oyunu sessizlikte oynanır. bir hastane odasında; ziyaret saatinin bittiğini anons eden doğulu kızın aksanlı ricasından sonra. yan odada büyük bir hikaye yere düşrülürken... hemşire serum şişesindeki damlayı durdurmak için hortumu sıkıştırırken... sessizlik hazırda bekleyen bir oyuncu gibi çoktan neşesini kaybetmiş durur. yüzde yüz saf bir harika çocuk olmak istiyorum... çünkü yüzde yüz saf olan her şey kendinin aynıdır... ben de kendim gibi olmak istiyorum... Gerçek keşif, yeni topraklar bulmakla değil, yeni gözlerle bakmakla ilgilidir. Önümüzdeki hayat... Her gün bir başka uykuya yatıp bir başka rüya göreceğiz. Halbuki zaman, ağır ağır bizimle beraber akan nehir, bir göle varıyordu. Bu gölde artık biz akmıyor, dalgalanıyorduk. Yahut bana öyle geliyordu. Kalmak istemeyen kelimelerin toplandığı bir yer olabilir mi? Bir kayıp kelimeler krallığı? Senden kaçan kelimeler, seni nerede bekler? Öyle kolay sanat değildir uyumak, onun uğruna bütün gün uyanık durmak gerek.. Herkes suyun üstünü görüyordu ama asıl hayatı derinlerde, kimsenin göremediği, bazen kendisinin bile izlemekte zorlandığı diplerde yaşanıyordu, kendi hayatının görünür ve görünmez bölümleri arasındaki büyük fark onun neredeyse görünür her şeyden kuşkulanmasına yol açıyordu. Bazen diplere dalıyor, orada kızıl mercan kayalıklarını andıran heyecanların, daha önce hiç göremediği su çiçeklerine benzeyen yeni duyguların arasında dolaşıyordu ama hiç bir zaman üstte görülen hayatla da ilişkisini koparmıyordu, dışarıdan bakıldığında her şey eskisi gibi sürüyordu. İnsan yalnızca oyun oynarken özgürdür. Çünkü ancak o zaman kendi kuralını kendi koyar. Hayvan olmak istiyorsan olabilirsin elbette. Bunun için insanlığın acılarına sırt çevirmen ve yalnız kendi postuna özen göstermen yeterli.. Dünyayı bize büyük gösteren bizim küçüklüğümüzdür. Hırsımız, sabırsızlığımız, bencilliğimizdir. Önce bunların yüzünden küçülüyor, sonra da dünyayı çok büyük görüyoruz. -

eline sağlık... Gül'

Harika, hatta harikadanda öte bir konu. Eline sağlık gülce gacısı, gerçekten iyiydi

eline sağlık..

Son kare muhteşem favorim eline sağlık

Harika.