En çaresiz anlarda aklımıza gelen tek ve son çare olabiliyor bazen.. Ancak gerçekte çok büyük bir hata çok büyük bir aldanmadır.. Mesela aşk acısına dayanamayıp intihara başvurmak hiç tatmağıdın dayanılmaz acılara sebebiyet vericektir.. Allah katında yaşanan ile dünyevi yaşananlar bizi aldatmamalı. Tek taraflı düşünerek hareket etmemeli.. Biliniyorki ölümün geri dönüşü yoktur O tarafta ise aşkın hesabı değil yaptıklarının hesabı sorulur.. Çoğumuz için soruların cevabı içler acısı olucaktır. Allah kimseyi İntihara teşvik edicek acılar ile karşılaştırmasın..

Akıl karıştırıcı, bazense düşündürücü bazense saçmalık ama bazen en doğru olan birşey olarak gözükür İntihar! İntihar, kurtuluşu bize huzurun anahtarı olarak mı gösteriyor? İntihar, beyaz yalanlar gizlediği için veya sakladığı için cazip mi geliyor? Hangi neden yaşamı dönüştürebilir sessiz ölümü? Hangi çıkmaz nokta, kırılma noktası sonu hazırlamaya yeter? İnsan acaba hayatın acımasız görünen derin kırılmalar karşısında intihari, ölümü tek yol olarak mı görüyor? Bunun sebebi sadece hayat mı? Yaşadıklarımız bizi güçsüz mü bırakıyor? Oysa yaşadıklarımız bizi güçlendirmesi gerekmez miydi? İnsan yaşama hakkından nasıl vazgecibilir ki. Nedeni olmadan? İntihar çıkış yolu mu? Yoksa vazgeçme yolu mu? Yoksa başarı yolu mu? Düşününce ne kadar da soru birden çıkıyor insanın kafasından! İnsan kendisini sevmezse intihar eder. İnsan kendini sevmekten vazgeçtiği an hayattan da vazgeçer. Zaten kendisini sevmeyen kişi artık neyi sevebilir ki! Neden intihar eder insan?

Hayatının belli bir döneminde eminim bi çok insan hiç olmamayı, yada intiharı düşünüyordur. Ama insanın buna cesaret edebilmesi için inançsız olması yada ölümün bir son olduğuna inanması gerekir. Allah hiç kimseyi bu denli zor durumda bırakmasın...

intahar etmek bir acizliktir. Becerebilene yaziklar olsun. desek daha dogru olmazmi?

İntihar etmek sanattır. Becerebilene aşk olsun.

bu konuyla ilgili okuduğum bir kitap vardı, bu da kitabın tanıtım yazısı... Sisifos Söyleni, ünlü Fransız yazar ve düşünürü Albert Camus'nün (1913-1960) savaş yıllarında yayımlanan (1942) bir deneme kitabıdır. Daha kitabın ilk satırında, bireyin bir yaşama nedeni bulunmadığını keşfedişiyle, her türlü günlük çalışma ve acının içinde kökleştirdiği uyumsuzluk duygusuyla, yaşamın gülünçlüğünün bilincine varmasıyla birlikte, gerçekten ciddi tek felsefi sorunun intihar olduğu vurgulanır. Ancak sorulacak en önemli soru, bu duyguların bireyi zorunlu olarak intihara götürüp götürmeyeceğidir. Yazar uyumsuzluk kavramını açık seçik bir biçimde inceler. Sonunda da gerçek bir çözüm önerir. İnsan aklını sürekli olarak uyumsuzluğun insanlık dışı yanıyla savaşmaya iten başkaldırıdır bu. Ancak başkaldırı insanlığa gerçek boyutlarını kazandırır, çünkü insanın durumunu durmaksızın yenilenen bir savaşıma bağlar. Uyumsuzluk yok olmaz, ama devamlı geriletilir ve yaşam onun her gerileyişinde biraz daha büyür. Artık günlük davranışlara da dönülebilir, çünkü kazanılan zafer bir erteleme değil, yeni bir zaferin müjdecisidir

edipte şans eseri hayatta kalanlara demek istedin herhalde İntihara kalkışmak Acizliktir, Korkaklıktır, Mantıksızlıktır vs... Yani Ne Koysan Gider. Zoru Seçmeyip Kolaya kaçmaktır İntihar.

O zaman yazdıklarıma müdahale etme. Düşünceme saygı duy ve öyle kal arkadaşım.

Olur ne yapmami bekliyorsun surekli sana laf yetistirip konuyu dagitmamimi? Tamam arkadasim haklisin Siz dogrusunuz pardon

Sen istediğini demekte özgürsün. Aynen benim ve diğerlerinin yaptığı gibi. Lakin benim fikrime müdahalede bulunmakta özgür değilsin değilmi? Böyle desek böyle olur deme hakkına sahip değilsin. Düşünce benim düşüncem değilmi?Ben böyle düşündüm ve yazdım. Müdahale etmek yanlış. Hemde benim düşümcemde bana yöneltilen bir soru olmuş seninkisi. Yanlış. Seni kınıyorum.

Kinamana gerek yok arkadasim veya kina ozgursun bak kendi dediklerini kendin curutuyorsun o senin dusuncen buda benim dusuncem sana gore intahar bir sanat bana gore bir acizlik ortada birbirimizi kinayacak bir durum yokki ben senin yaptigin gibi seni kiniyorum dusuncenden dolayi diye baslamadim aynen senin dusuncelerine katiliyorum herkes kendi dusuncesinde ozgurdur Saygilar..

edenlere sormak lazım.

Hayatını anlamsız, kendisini çaresiz, sorunlarını çözümsüz görenler ölümde aradılar bazen kurtuluşu. saygılarımla

çok doğru..

en az 2 sene önceden düşünmeye başlıyormussun...

Pm atıcaktım ama engellemişsin pm almayı. Konuyu uzatmam beni bilenler biliyor. Ama arkadaşım bu bir şu iki o üç demiyorum kimseye... Birşeyleri anlatırken. Tamam uzatmayalım bitirelim. Habire mesaj yazmak istemiyorum ama Pm almayı engellemişsin. Saygılar.