Houdini İllüzyonlar Kralı Sihirbazlık veya daha doğru adıyla İllüzyonizmin kuşkusuz en büyük adı "Büyük Houdini"dir. Günümüzün en tanınmış illüzyonisti olan David Copperfield kullandığı modern teknolojiye rağmen Houdini ile karşılaştırılamamaktadır. Bu oloğanüstü insanın olağanüstü yaşamının önemli bir yönü Ruhçuluk ve ruhçularla olan mücadelesidir. Yaşamının heredeyse on yılını bu savaşa adayan Houdini ́nin aslında bir ruhçu olduğu da söylenmektedir. Yani günümüzün bazı illüzyonistlerinin Houdini ́yi saygı göstermemelerinin ardında bu vardır; çünkü dünyanın her yerindeki illüzyonistler tüm doğaüstü kavramlara, hatta Astroloji ́ye veya UFO ́lara dahi karşıdırlar. Burada biraz da yaşamlarının tümünün hilelerden oluşmuş olması kompleksi dikkat çeker ama Houdini farklıdır ve eşsizdir; Tüm zamanların en iyi illüzyonisti olarak tanımlanan Harry Houdini, 24 Mart 1874 ́de Budapeşte ́de doğdu. Gerçek adı Ehrich Weiss ́dı. Her nedense yaşamı boyunca Appleton, Wisconsin ́de doğduğunu iddia etti. Oysa ABD ́ye 4 yaşında gelmişti, günümüzde Appletown ́lular kentin turizmine katkıda bulunmak amacıyla Houdini ́nin iddiasını desteklemektedirler. Hatta, Scranton, Pennsylvania ́da bulunan Houdini Müzesi ́nde doğum belgeleri bile bulunmaktadır. Ama tarihçilere göre Houdini ́nin Budepeşte ́de doğduğu kesindir. Babası bir haham olan Mayer Samuel Weiss, annesi ise Cecilia Steiner Weiss ́dı. Ekonomik sıkıntılar içinde yaşayan bir aile olan Weiss ailesi ́nin tüm çocukları küçük yaşlarda çalışmaya başlamışlardı. Houdini, 8 yaşına geldiğinde gazete satıyor, ayakkabı boyuyordu, 12 yaşında evini terk ederek ailesine yardım için para kazanmaya karar verdi. Bu anda, yaşamı boyunca etkisin altında kaldığı annesinin rolü büyüktür. New York ́a geldiğinde 13 yaşındaydı, orada burada dolaştıktan sonra büyük kente gelmişti. Beş yıl sonra babası öldü. Tüm aile bu olaydan sonra New York ́a, daha iyi bir yaşam umuduyla taşındı. Houdini, bir terzinin yanında çalışıyor ve ailesine destek oluyor aynı zamanda da yüzme ve atletizm yarışmalarına katılıyordu, birkaç ödül kazanmayı başardı. Bu yıllarda illüzyonizmle ilgilenmeye başladığı sanılıyor. Asla hapsedilemeyen ve bağlanamayan adam Bilindiği kadarıyla, ilk olarak "Büyük Eric" adıyla gösteriler yapmaya başladı ama genç yaşta okuduğu iki kitap, Houdini ́nin yaşamını tümüyle değiştirmiş ve yön vermiştir. Bunların ilki A. Medium ́un yazdığı "Revelations of a Spirit Meduim/Ruhsal bir medyumun ilhamları" ydı. Kitapta, ruh çağırma celselerinin içyüzü ve yapılan hileler anlatılıyordu. İkinci kitap dönemin en ünlü sihirbazının otobiyografisi olan "The Memoirs of Robert Houdin" adlı kitaptı. Robert Houdin adlı uluslararası üne sahip olan bu sihirbaz, Houdini ́yi çok etkiledi ve adını Houdini olarak değiştirdi, kararını vermişti. İlk sahne gösterileri basit iskambil kartı hileleri veya şapka-tavşan türü küçük oyunlardı, kendisine "Kartların Kralı" adını takmıştı. Bir ara genç bir adamla beraber "Houdini Kardeşler" adıyla çalıştı. Sonra küçük kardeşi Theo, gerçek kardeş olarak Houdini ́nin yanında yer aldı. Parklarda, birahanelerde gösteriler yaptılar ve 1893 ́deki Chicago Dünya Fuarı ́na katıldılar. 1894 ́de Houdini, bir şarkıcı ve dansçı olan Wilhelmina Beatrice Rahner ile tanıştı ve iki hafta sonra evlenmeye karar verdiler. Takma adıyla Bess, kocası Houdini ́nin gösterilerine katılmaya başladı, bazen maskeler kullanarak yer değiştiriyorlar ve "Metamorfoz" denen oyunla seyircileri şaşırtıyorlardı. Bess ́in gelmesiyle kardeşi Tpeo ayrıldı ve çift, "Houdini ́ler" adıyla sahne almaya başladılar ve otuz yıl boyunca tüm ABD ́yi ve dünyanın birçok yerini beraber dolaştılar. Başarı kazanması ve hızla yükselmesi çok çabuk oldu. Nasıl öğrendiği veya ne yaptığı hala bilinmiyor ama Houdini ́yi hapsetmek ya da kelepçelemek asla mümkün değildi. Tüm kelepçeleri, zincirleri, kilitleri, ayak demirlerini, deli gömleklerini kolayca açıyor, hapishane hücrelerinden kaçabiliyordu. Büyük bir posta kutusu, kafesli bir sandık, dev bir futbol topu, demir bir kazan, büyük bir süt kabı ve çeşitli tabutlar; hiçbirisi Houdini ́yi tutamadı hatta bir keresinde hiçbir yerini yırtmadan dev bir kesekağıdının içinden çıkmayı bile başardı. Ama en ünlüsü sayfalarımızda resmini gördüğünüz "Su İşkencesi Hücresi" dir "Meydan Okuyan Kaçıcı" Bütün bu olayların ardından yapılan incelemelerde Houdini ́nin nasıl serbest kaldığını gösteren en küçük bir kanıt bulunamaması nedeniyle, hızla büyüyen ünü mucizeyle birleşti. Bazıları katmerliydi yani örneğin deli gömleği giydiriliyor, iyice sıkıştırıldıktan sonra üstüne metrelerce ip bağlanıyordu ve Houdini genelde seyircilerin gözü önünde tamamiyle görülebiliyordu, ne bir perde, ne de bir hücre vardı veya herhangi bir ışık ya da gölge oyunu. Bazen seyircilerin arasından birisini kurayla seçerek, sahneye gözlemci olarak alıyordu, çoğu zaman meydan okurcasına polis karakollarında gösteriler yapıyor ve kaçışlarını birinci sayfadan vermeleri için gazetecilerle bahse giriyor ve hep kazanıyordu. 1899 yılında en önemli artist ajanı olan Martin Beck, Houdini ile anlaşma imzaladı. Beck çok etkilenmişti ve "Meydan okuyan kaçıcı" anlamına gelen bir slogan üreterek yeni bir sahne eğlencesini oluşturmayı düşünüyordu. Ülkenin en büyük vodvil salonlarından olan Orpheum ́da Houdini ́nin yeteneklerini sergilemeye karar vermişti ama denemeye gerek kalmadı, kısa zamanda Houdini inanılmaz bir başarı kazanınca, Beck ́in ülkenin birçok yerinde bulunan diğer vodvil salonlarını dolaşmaya başladı. Bu yeni eğlence türü tutmuştu; "Meydan okuyan kaçıcı" dünya çapında bir üne giden yolda koşmaya başlamıştı. Houdini Avrupa ́da Bir zaman sonra Houdini, Avrupaya ́ya gitmeye karar verdi; bunun bir nedeni de ABD ́de aşırı gösteri yapması ve bir ara vererek kendisini unutturmak veya özletmek istemesiydi. 1900 yılında Houdini yanına para oyunlarıyla çok büyük bir ün yapan T. Nelson Downs ́u da yanına alarak yola çıktı. Londra ́da büyük bir başarıyla başlayan tur, beş yıl sürdü ve Houdini her yerde olay haline geldi. Bu arada kardeşi Theo ́yu yine yanına çağırarak, Hardeen takma adıyla kadrosuna aldı. Artık onu dünya tanıyordu, Houdini ABD ́ye döndüğünde, herkesin tanıdığı ve sevdiği bir yıldızdı, kazancıyla New York ́da 113. Cadde ́de yaşamının kalan kısmını geçireceği evi satın aldı. Houdini ́nin büyük başarısından yola çıkan taklitçiler önceleri ilgi gördülerse de, arkası gelmedi çünkü Houdini her geçen gün daha güç, daha imkansız ve çok daha tehlikeli kaçışları deniyor ve başarıyordu. Kendi buluşu olan sualtı kafesinden kaçış numarası, daha sonra çok taklit edildi ama hiçbirisi Houdini gibi olamadı. Bir deli gömleğinden çıkabilen tek kişi oydu, üstelik sıradan değil özel olarak yapılmış deli gömleklerinin içinden kendi başına birkaç dakika içinde çıkabiliyordu. 27 Ocak 1908 ́de St. Louis ́deki gösterisi büyük yankı uyandırdı. Her tarafı kapalı, ağzı mühürlü dev bir süt damacanasının içinden çıktığında, arkasında tek bir iz bırakmamıştı. Houdini bir fili yok ediyor Houdini aynı zamanda da, ilk uçuculardandır; bu yönü çok az bilinir; 1910 yılında Avustralya ́da yarışmalara katılarak kırılan 17 rekordan birisinin sahibi olmuştu ama daha sonra uçmaktan vazgeçti. 1913 ́de dünyaca ünlü Çin Su İşkencesi Hücresi ́ni gösteride kullandı. Tamamen bağlı olarak su dolu camdan yapılmış bir hücreye tepeüstü sarkıtılıyor ve boğulmadan önce bağlarından kurtulup, dışarı çıkabiliyordu. Yaptığı iş mantık ötesindeydi ama başarıyordu. Yine aynı yıl içinde Houdini annesini yitirince yaşamının en büyük şokunu yaşadı; Avrupa ́da olduğu için annesinin hastalığı ondan saklanmıştı. Acısını içine gömerek tüm zamanların en büyük gösterisine hazırlanmaya başladı; bir fili yok edecekti. Ve 1918 ́de New York Hipodromu ́nda Jenny adlı fili binlerce insanın gözü önünde yok etti. Bunu nasıl yaptığı tam olarak bilinmiyor aslında Houdini, birçok sahne hilesinin yaratıcısı ve bulucusuydu, bunların bazıları Pennsylvania, Scranton ́daki Houdini Müzesi ́nde sergilenmektedir. Buzla kaplı suya zincirlenip atıldıktan sonra zincirlerinden kurtulmuş ve yüzerek gösteri yerinden uzağa gitmiş, buzu deldikten sonra bir iskelenin altına saklandığında, herkes boğulduğunu sanarak umudunu kesmişti. Tam o üzüntü anında ortaya çıkması, büyük etki yaratıyordu. Houdini inanılmaz bir güce ve bedensel esnekliğe sahipti, başarılarının temelinde onun bu doğal yeteneği vardır. Çok uzun çalışmalar yapıyor ve kondisyonuna çok özen gösteriyordu; her gösteriden önce saatlerce pratik yaparak, kendisini hazırlıyordu. Su altı kaçışlarında nefesini tutabilme süresi 4 dakikayı aşıyordu, bir defasında yine su altındaki bir tabutun içinde bir saatten fazla kaldı. Sinema oyuncusu, yazar ve ruhçu 1916 ́da Houdini sinemaya atıldı ve 1923 ́e kadar beş sessiz film çekti, dünyada beş filmde başrol oynayan tek sahne sihirbazı odur, bazılarının senaryosunu bizzat yazmıştı. Houdini tüm kariyeri boyunca dolandırıcılardan ve hilekarlardan nefret etti; nefreti öylesine büyümüştü ki sonunda işi savaşa çevirdi. En büyük hedefi kumarbazlar ve ruhçulardı; şarlatan medyumlara düşmandı; ölümden sonra yaşama inanmıyor ve ruhlarla ilişkiye karşı çıkıyordu. Buna rağmen, birçok kez ruh çağırma celselerine katıldı, ilk dönemlerde iyi niyetliydi ve bir ruhçu olmak istiyordu ama karşısına sürekli olarak şarlatanların çıkması Houdini ́yi deli etmişti. Bu aralarda "Yanlışı yapmanın doğru yolu", "Ruhlar arasında bir sihirbaz" ve "Maskesiz Robert Houdini" adlı kitapları yazdı.

Efsanenin ölümü 22 Ekim 1926 ́da Houdini, Montreal ́de Princess Tiyatrosu ́nda gösteri yapacaktı, aynı gün McGill Üniversitesi ́nde Ruhçuluk üzerine bir konferans vermişti. Akşama doğru soyunma odasındaki yatakta yatarken üniversiteden genç bir boksör geldi. Houdini ́nin mide kaslarının çok güçlü olduğunu duymuştu; gerçekten de böyle gösterileri vardı, vurulan yumrukların gücü ne olursa olsun dayanabiliyordu. Genç boksör bunu denemek istiyordu ve Houdini kabul edince boksör onu yumruklamaya başladı. Oysa Houdini gösterilerden önce uzun bir hazırlık yapıyor ve mide kaslarını adeta kitleyebiliyordu. O gün yeterince konsantre olmamıştı ama daha da kötüsü apandisitinin patladığını bilmiyordu. Yumrukların ardından gösteriye çıkmaya hazırlanırken birden fenalaştı ve hemen hastaneye kaldırıldı. Bu kez ölümden kaçamayacaktı, son kaçışını başaramadı ve hastanede ölüme yenik düştü. 30 yıldır yanından ayrılmayan karısı Bess ́e söylediği son sözler ilginçti; "Eğer bir yol varsa, muhakkak geri dönecek ve seninle ilişki kuracağım." demişti. Büyük "Hayalet Avcısı" 31 Ekim 1926 ́da iç kanama ve zehirlenme nedeniyle öldü. Ölümü büyük üzüntü yarattı, on yıldır başkanlığını yaptığı Amerikan Sihirbazlar Birliği onun için özel bir mezar hazırladı. Houdini, yaşamını mesleği için feda etmişti, bugüne kadar hiçbir ünlü sihirbaz onun kadar yetenekli değildi, onun kadar çalışmadı ve başarılı olamadı. Kaçışlarının çoğunun sırrı hala bilinmemektedir, çoğu zaman doğaüstü güçlere sahip olduğu iddia edildi ama Houdini bu iddiaları hep reddetti, yeteneklerinin doğal olduğunu söylüyor ve yaşamın anlamının doğallıktır diyordu. Diri diri defalarca gömülmesine rağmen, ölüm onu yenemedi. Hala da Houdini, aşılamadı. Günümüzün en tanınmış sihirbazları kullandıkları modern teknolojiye rağmen, Houdini ́ye ulaşmış değiller. Onun yaptıkları, Hiht fakirlerinin, yogilerin marifetlerinin ötesindeydi... Peki ama hepsi bu mu? Hayır, bu mucizevi yaşamın ardında, çevresinde daha neler var? Houdini ve Ruhçuluk olayının perde arkası Tanık ve araştırmacı Al Collier "Sizinle paylaşmak istediğim bir öykü var; bunu bilen üç kişiden biri benim ama diğer ikisi öldü, bu nedenle kanıt yok diye inanmayabilirsiniz. Bu sizin bileceğiniz birşey ve o zaman bir söylence deyip geçebilirsiniz. O yıllarda New York ́da adının Erich Weiss olduğunu söyleyen bir ruhçu ile tanıştım, kendisini usta bir medyum olarak tanıtıyordu. Çok daha sonra onun gerçek kişiliğinin Harry Houdini olduğunu öğrendik. Günümüzün bazı yorumcularına göre Houdini, bir sihirbazdan çok bir show-man ́dir, ünü çok seviyor ve alkışlanmaktan büyük bir haz duyuyordu. Bu özelliği herkesten fazlaydı, bir sualtı gösterisinde on kezden fazla su yüzüne çıkarak, fotoğrafçıların resim çekmesini istemiş ve yüzünün tam olarak görülmesine dikkat edilmesi için önerilerde bulunmuştu. Ruhçulara ve Ruhçuluk ́a saldırısının nedeni popülerlik olabilir. Ama neden bir sahne sihirbazı küçük bir azınlık kitleden oluşan ruhçulara aniden saldırmayı kendisine görev edinir?Öncelikle, mantıksızlıktan öteye geçemeyiz ama biraz sonra olayın ardında öteki dünya ile ilişki kavramının bulunduğu anlaşılır. Houdini birçok medyumla beraber oldu ve bunların çoğu sahtekardı yani Houdini için kolay hedeftiler. Oysa kendisini gizli gizli bir medyum olarak tanıtıyor ve kimsenin bilmediği gerçek adını kullanıyordu yani aslında kendisinin bir medyum olduğunu kanıtlamak iddiasını taşıyordu. En yakın dostlarından birisi Sir Arthur Conan Doyle ́du ve onun yardımıyla ruhsal camia ile ilişki kurdu "Sherlock Holmes" un yaratıcısı doyumsuz bir ruhçuydu ve Houdini ́yi etkilemek için herşeyi yaptı. İşin en garip tarafı Houdini ́nin bir yandan ruhçulara saldırırken, öteki yandan Doyle ́a sadık kalmasıydı? Neden böyle davranmıştı? Houdini ́nin ölümünün üzerinden 71 yıl geçti ve Houdini ile ilgili her biyografinin yayınlanışında, Ruhçuluk daha çok yerden yere vuruluyor ve hırpalanıyor. Oysa, Ruhçuluğun gittikçe yayıldığını görüyoruz, yani gerçeğe daha fazla yaklaşıyoruz. Bana göre Houdini ́nin farklı bir planı vardı, aslında Ruhçuluğun gelişmesini istiyor ama sahtekarların ve istismarcıların ortadan kalkmasını amaçlıyordu. Tek bir ruhsal merkez ve amaca inanıyor ve ancak seçkin ve gizlenen bir kitlenin Ruhçuluğun sahibi olmasını istiyordu. Gerçekten de, günümüzde ruhçuların ve Ruhçuluğun kendi arasındaki bölünmeleri ve birbirlerini dışlamaları çok üzücü bir düzeye ulaşmıştır. Houdini, Ruhçuluğun dünya çapında yaygınlaşmasına ve etkili olmasına karşıydı, seçkin bir kitlenin elinde ebediyen varolmasını düşlüyordu. Bunu başaramadı ama özellikle yüzyılın ilk çeyreğinde ortaya çıkan sayısız şarlatanı engellemeyi hatta yok etmeyi başardı. O dönemlerde sahte ruh celseleri düzenleniyor ve uyduruk montajlar yapılarak ruhların fotoğraflarının çekildiği iddia ediliyordu ama böyle birşey yoktu. Houdini sahnede nasıl hile yapılacağını iyi biliyor ve bunu mesleğinin doğal gereği olarak kabul ediyordu. Uzmanlığı ve üstün yeteneği ile tüm hileleri hemen anlıyordu. Ruhçuların yaptıkları tüm teknik hileleri anlayabiliyordu. Özetle bir tür temizlik yapmıştı. Houdini ́nin ölümünden sonra, onunla ilişki kurmaya çalışıldı; birçok ünlü medyum işin içindeydi ama ismi hala saklanan bir medyumun dışında resmen bir ilişkinin kurulduğu açıklanmadı. İddia edilen tek ilişkiyi Houdini ́nin dul eşi Bess ́de onaylamıştı ama açıklamada bulunmadı çünkü Houdini ́nin planının bozulacağından korkuyor ve ortaya bir sürü medyumun çıkarak Houdini ́nin ruhu ile görüştüklerini iddia edecekleri endişesini taşıyordu. Ama yine de Bess ́in korkuları gerçekleşti ve birçok yerde Houdini ́nin göründüğü ve konuştuğu iddia edildi. Benim tanıdığım Erich Weiss, ciddi bir ruhçuydu ve ne yaptığını iyi biliyordu ama o kişilik bilinen Houdini kişiliği değildi. Bess ́le evlendiğinde 17 yaşındaydı, Bess ise 19 ́undaydı, Houdini 52 yaşında öldüğü güne kadar beraberdiler ve eğer Houdini ölümünden sonra bir ilişki kurduysa, son sözlerinde söylediği gibi bunu ancak Bess bilebilirdi. Ve galiba da kurmuştu çünkü Bess son günlerinde huzurlu ve mutluydu, medyumları dolaşmaktan vazgeçmiş olarak, buluşmaya az kaldığını söylüyordu. Son olarak Houdini ́nin en ünlü sözü akla geliyor: "Beynim beni özgür kılan anahtardır." "Beynim beni özgür kılan anahtardır." Harry Houdini

Kleopatra... Kleopatra "Sesi, istediği her titreşimi çıkarıp, istediği her dili kullanabildiği çok telli bir müzik aleti gibiydi"... Fransız arkeolog Franck Goddio'nun verdiği bilgilerle yapılan Kleopatra resmi Romalı ünlü tarihçi Plutarkhos, Kleopatra'yı böyle tanımlıyordu. Roma halkının bir numaralı düşmanı ilan edilen bu kadınla ilgili sıfatlar, İlkçağ'ın en büyük imparatorluğunu kuran devletin resmi sanatçılarının ağzında günümüze kadar çarpıtılarak geldi. Kimine göre, o erkek delisi bir kadındı. Kimine göre ise, beyninde her türlü entrikanın dolaştığı kötü ruhlu bir kadın. Romalı şair Horacius, Kleopatra'nın öldüğü gün "zafer flamalarının çıkartılıp, evlere asılmasını" önermişti. Aradan bin yıl geçmesine karşın, egemen kültür o denli etkin olmuştu ki, Dante bile onu "lüks ve şehvet düşkünü" olarak tanımlamıştı. Kuşkusuz, "Kleopatra miti"nde Hollywood'un payını da inkar etmemek gerekir. Gerek Cecil B. De Mille'in 1934 yapımı "Kleopatra", gerekse de Joseph Mankiewicz'in dev prodüksiyonu, 4 Oscar ödüllü, 1963 yapımı "Kleopatra" filmi bu miti daha da güçlendirdi. Her iki ünlü filmde de Mısır kraliçesi, erkekleri tuzağına düşüren, entrikalar çeviren ve rakiplerini zehirle ortadan kaldırmayı hedefleyen, tutkulu ve hırslı bir kadın olarak seyirciye sunulmuştu. Oysa gerçekte, VII. Kleopatra, yani son Mısır kraliçesi ve son firavun, gerek karakter bakımından gerekse fiziksel açıdan, hiç de anlatıldığı gibi bir insan değildi. Ancak ne yazık ki, tarihi her zaman kazananlar yazmıştı. Sezar'dan olan çocuğu Sezarion'un bile kafasını uçurtacak kadar Kleopatra'dan nefret eden Octavius, bu mağrur kraliçeyi bir kez dize getirdikten sonra ailesinin kökünü kazımakla yetinmemiş, tüm sanatçılarını ve filozoflarını onu karalama kampanyası için harekete geçirmişti. Son yıllarda, ardı ardına Kleopatra üzerine yayımlanan araştırma, anı ve roman türü kitaplarda biraz daha objektiflik egemense de, "Kleopatra miti" ile ilgili yanlışların bazıları, bu eserlerde de varlığını sürdürüyor. Son 10 yıldır arkeolog Franck Goddio ve İtalyan sanat tarihi profesörü Paolo Moreno, Mısır'ın son firavununu yakın takibe aldılar ve onun hayatı, alışkanlıkları, giyim tarzı ve eğitimi konusunda çok önemli, ama resmi tarihe ters düşen bilgilere ulaştılar. Gerçek Kleopatra nasıl bir insandı? Her şeyden önce kısa boyluydu. Vücudunun çok güzel olduğu söylenemezdi, ancak hatları düzgündü. Gözleri ve teni açık renkteydi. Bütün bu özellikler aslında çok doğaldı. Çünkü Kleopatra, bir Mısır kraliçesi olmasına karşın Yunan soyundan geliyordu. Kleopatra'nın fiziksel özelliklerinin en somut kanıtı ise, Sezar'ı daha 23 yaşındayken Roma'da ziyaret ettiği dönemde heykeltıraş Stefanos'a verdiği çalışma... "Eskilino'lu Venüs" olarak bilinen bu heykelin, Kleopatra'nın aslına en sadık heykeli olduğu, yaklaşık tüm bilim adamları tarafından kabul görüyor. Kleopatra'nın yüz yapısına ilişkin en iyi belge ise, Berlin Müzesi'nde korunan ve üstünde Kleopatra'nın resmi bulunan madeni para... Üçgen bir yüz hattına, iri ve uzun bir burna, dar bir alna sahip... En tipik özelliği ise alt dudağı... Kalın ve etli alt dudağı, Ptolemaios Hanedanı'ndan geldiğinin en somut kanıtı... Karakterine gelince... Kraliçenin saray entrikaları konusunda uzman olduğunu herkes kabul ediyor. Ancak unutmayalım ki, 18 yaşındayken kokuşmuş bir krallığın iplerini elinde tutuyordu. Üstelik, bütün bölgenin tek hakimi olan Romalılar'ı da göz ardı etmemek gerekiyor. Bu bağlamda, kendisini her zaman ünlü Mısır firavunlarının varisi olarak görmesine rağmen, Kleopatra böylesine karmaşık dengelere sahip bir ortamda, Yunan geleneğinden gelen, gerçekçi ve ayakları yere basan bir politika izlemek zorunda kalmıştı. Entrikalar çevirmek, siyasal rakiplerini zehirlemek, komplolar kurmak ve ihanet, aslında Mısır kraliçesinin politik öncelikleri değildi. Bunların hepsi, İlkçağ'ın ve özellikle, Roma sarayının vazgeçilmez siyasal numaralarıydı. Ancak, Kleopatra'nın bunları yapmasının yanı sıra, çok büyük sulama kanalları inşa ettirdiğini, özellikle köylülerin yaşam düzeyini yükseltmek için önemli iyileştirmeler yaptığını, ne yazık ki çok az tarihçi yazıyor. Kleopatra'nın Roma günleri sırasında yapılan büstü Kleopatra, Petra kralı Abdül ve Romalı bir ressamla yaşadığı küçük birkaç kaçamak dışında, sevdiği insanlara hep sadık kaldı. O, zayıflamış Mısır Krallığı'nın, özellikle doğudan gelen Pers tehlikesi karşısında, Roma ittifakı olmadan, kendi başına varlığını koruyamayacağını görmüştü. Roma ile her zaman bir ittifak aradı. Ama bunun, asla tam boyun eğme anlamına gelmemesi için çabaladı. Amacı, Roma ile birlikte eski Mısır'ın, Firavunlar Mısırı'nın gücünü yeniden yaratmaktı. Büyük İskender'in hayali olan bu büyük imparatorluğun başına da, Sezar'dan olma oğlu Sezarion'u uygun görüyordu. Kleopatra gerçeği tablosunu, eğitimiyle tamamlayalım. Mısır kraliçesi, tarihçi Plutarkhos'un belirttiği gibi "güzel olmaktan çok, zeki ve kültürlüydü"... 54 yaşının tüm olgunluğu ve şöhretinin zirvesini yaşayan Sezar'ı sadece güzelliğiyle baştan çıkardığını ileri sürmek, tarihi biraz zorlamak olur. Kleopatra, tam 12 dili mükemmel derecede konuşuyordu. Mısır'a 300 yıl boyunca hükmeden Ptolemaios Hanedanı'nın hükümdarları arasında Mısır diliyle konuşan tek kişi Kleopatra'ydı. Ötekiler, sarayda Yunanca konuşmayı tercih ederlerdi. Kleopatra efsanesine ilişkin mutlaka düzeltilmesi gereken son bir nokta da, engerek yılanıyla intihar etmesi... Rakotisli eski köle Eudomon'un ona gönderdiği incir sepetinin içinde bir yılan vardı, ama ölüm engerek yılanından değil, gerçek bir kral kobradan geldi.

tabiiki murattk özellikle artık bu bölümdeyim

Asla konuşmayacak ama çok iyi bakılacak. 1669 ́un sonlarına doğru "Demir Maskeli Adam" ilk kez tutuklanmıştı. St. Mars, mektubunda Louvois ́ya şöyle yazıyordu; "Kral ́ın emriyle Pignerol ́a yollanan Eustache Dauger adlı adamı aldım. En üst düzeyde koruma altında, önem vererek kimseyle konuşmamasını, kendisi hakkında bilgi vermemesini, mektup veya başka bir yolla haberleşmemesini sağladım. Bu adamın yeterince iyi beslenmesini istemiş olduğunuz için ve bu konuda mazeret kabul etmeyeceğinizi bildirdiğinizden gerekeni yaptım. Fakat onun adına size söylemeliyim ki, eğer konuşmasına izin verilmezse daima kendisini öldürmeyi düşünüyor." Mektupların bazıları Kral ́a aitti ve Kral ́ın, Eustache Dauger adlı adamdan hoşlanmadığı belliydi ama özel olarak da ilgileniyordu. Kral, onun sürekli olarak gözlenmesini ama en iyi koşullarda da korunmasını istiyor. önemli olanın hiç kimseyle tek kelime konuşturulmaması veya yazışmaması olduğunu belirtiyordu. Sonraki mektuplarda, geçen yıllar içersinde mahkumun yaşamıyla ilgili ayrıntılar veriliyor buna karşın maskeli adamın kimliği veya ne nedenle bunların yapıldığına hiç değinilmiyordu. Ve Kara Büyü; Kral ́ın metresi Madam de Montespan Kimdi Eustache Dauger? Hala bilinmiyor. Onunla ilgili hiçbir tanıtıcı ize ulaşılamadı. Ama birşey hariç; Kral ́ın Muhafızları ́ndan bir teğmen dikkat çekiyordu; teğmenin ailesinin adı Cavoye idi ve Picardy yöresi Kraliyet tarafından aileye verildikten sonra bu adı kullanmaya başlamışlardı. Teğmenin doğum tarihleri vardı ama ölümü belirsizdi, kendisi ve kendisiyle ilgili herşey 1668 ́den sonra kaybolmuştu. Altı kardeştiler ve dördü savaşlarda ölmüştü. Beşinci kardeş Louis Cavoye yani söz konusu muhafız teğmeni, Kral ́ın çok yakınıydı ve bir Marki düzeyinde muamele görüyordu. Ama Louis başını derde sokmuş ve saray entrikalarına gırtlağına kadar gömülmüştü. Özellikle de, Kral ́ın metresi Madam de Montespan ́ın yönettiği Kara Büyü ayinlerinde baş roldeydi, şeytana tapıyorlar ve bebekleri kurban ettikleri söyleniyordu. Ve derken Louis Cavoye ortadan yokoldu; Eustache Dauger o muydu? "Demir Maskeli Adam" - Dauger ve Cavoye aynı kişi miydiler? İz burada bitiyor ve ardında minik bir ipucu bırakıyor. Daha eski çağlarda Kara Büyü ile uğraşanlar yakalandıklarında yüzleri kapatılır ve kimse ile konuşmalarına izin verilmezdi. Onlarla ancak, özel olarak eğitilmiş ve etki altında kalmayanlar muhatap olurdu. Acaba böyle mi oldu? Eustache Dauger ya da "Demir Maskeli Adam" Kral ́ın metresinin kara büyücüsü müydü? Ve St. Mass büyücülere karşı özel eğitilmiş biri miydi? Ama neden Kral "Demir Maskeli Adam" a çok özel davranılmasını ve rahat ettirilmesini istiyordu? Korkuyor muydu? Bunu da bilmiyoruz. Kesin bilinen birşey var ki, o da XIV. Louis döneminde Fransa Sarayı Montespan ́ın yüzünden, büyüye batmıştı. Ama bu başka bir konu... Sonuç olarak kimse Kral ́ın gizemli maskeli mahkumunun kim olduğunu ve neden mahkum edildiğini hala bilmiyor. Belki bir gün henüz bilinmeyen bir belge bir yerlerde ortaya çıkana kadar aksi halde "Demir Maskeli Adam" da tarihin öteki bilinmeyenlerinin arasında ebediyen kalacak. "Üç Silahşörler" in babası Alexandre DUMAS, 19. Yüzyıl ́ın Fransız romancısı ve oyun yazarı. yani Baba Dumas olarak bilinir. 24 Temmuz 1802 ́de doğdu. Babası tanınmış bir generaldi, onun gözden düşüp aniden ölmesinin ardından Dumas, çalkantılı bir çocukluk dönemi geçirdi ve sadece temel eğitim gördü. Hayata 1818 ́de katiplik yaparak atıldı, okumayı seviyordu, William Shakespeare ve Sir Walter Scott ́un eserlerinden etkilendi. Erken yaşta çeşitli romantik dramlar yazmaya başladı; "III. Henry ́nin Mahkemesi" ve "La Tour de Nesle" gibi. Sonra tarihi romanlara döndü ve 1844 ́de "Üç Silahşörler" i yazdı. Bu türe giren diğer bazı romanları Üç Silahşörlerin ́in devamı niteliğindeki "Yirmi Yıl Sonra", "Monte Cristo Kontu", "Kara Lale", "Korsikalı Kardeşler" dir. Romanlarında karmaşık bir yapı ve çeşitli tadlar vardır, hızlı ve heyecanlı bir tempo ile finale gider. Dumas 300 ́den fazla eser yazdı ve 5 Aralık 1870 ́de öldü. "Demir Maskeli Adam" Dumas ́nın en popüler romanlarından birisi olarak kabul edilir ama öykü tarihi gerçeklere pek uyum sağlamaz. Dumas ́nın özel ilgisi olan ikiz kardeşler temasına dayanarak, "Demir Maskeli Adam" la Kral XIV. Louis romanda ikizdirler, aslında roman "Üç Silahşörler" in üçüncü ve son bölümüdür, sıra onların ölümlerine gelir ama son uğraşları gerçek Kral ́ı tahtına geçirmek ve zalim Louis ́yi devirmektir. Randal Wallace ́ın yönettiği günümüzün popüler filmi "Man in the Iron Mask" Dumas ́nın romanından senaryolaştırıldı. Leonardo di Caprio ́nun Kralı ve "Demir Maskeli Adam" ı, Gabriel Bryne, Jeremy Irons, John Malkowich ve Gerard Depardieu ́nun ölümsüz dört silahşörü yani D ́artagnan, Aramis, Athos ve Porthos ́u canlandırdıkları film olayın gizemine yeterince yönlenmeyip, Dumas ́nın "Üç Silahşörler" üçlemesinin önemli bir detayı olan taht kavgasıyla sınırlı kalmış, yanısıra da silahşörlerden uzaklaşarak, güncel popülaritenin bir sonucu olarak senaryoda, Caprio ́nun Kral tiplemesi öne alınınca "Demir Maskeli Adam" ın gizemi kalmamıştır. ALINTI... -

paylasım için tskler... bizimde bunun gibi cok kahramanlarımız var... yakında sizinle paylasıcam bu kahramanları

smodum coştun bugün valla.. seyyar koyuncudan girdin, yangın olur biz yangına gideriz dedin şimdide kızılderililer allaaahhh sırada ne var? homosapiensleremi uzanıcaz valla helal nerden buluyosun bunları bilmiyorum ama güzel arşivin var eline sağlık

Apaçiler büyük bir mücadele verdiler, ancak bir Apaçiye karşı yüz beyaz düşüyordu ve bu savaşın kazanılmasının mümkün olmadığı belliydi. İki taraf da savaşmaktan yorulunca kabuğuna çekilmeyi tercih etti. Sonraki beş yıl ufak tefek olaylarla geçti. 1871'de Apaçi liderlerinden Eskiminzin, beyazlarla iyi ilişkiler kurarak yerleşik düzene geçmeye karar verdi. Kurduğu köye kısa sürede 200'ü aşkın Apaçi toplandı. Bu sıralarda yakındaki Tucson kenti ise birçok kumarbaz, meyhaneci, maceracı ve vurguncunun toplandığı bir yer olmuştu. Tucsonlular için ordunun Kızılderililer ile savaşması ekonomik canlılık anlamına geliyordu. Dolayısıyla Eskiminzin'in barışçı köyü, onlar için tehlikeli bir gelişmeydi. Tucsonlular yeni bir Kızılderili savaşı çıkarabilmek için Eskiminzin'in köyüne bir baskın gerçekleştirdiler. Hemen tamamı kadın ve çocuk olmak üzere 144 Apaçi bu baskında öldürüldü. Baskını gerçekleştiren katillerden bir kısmı mahkeme önüne çıkarıldıysa da ceza almadan serbest bırakıldılar. Bundan sonraki birkaç yıl boyunca Amerikan hükümeti Apaçiler için çorak yerleşim bölgeleri kurmaya ve Kızılderilileri buraya kapatmaya çalıştı. 1875'te Apaçilerin çoğu ya yerleşim bölgelerine kapanmış ya da Meksika'ya kaçmıştı. Sözde bir barış havası vardı ama beyazların büyük çoğunluğu için Apaçiler hala kana susamış vahşiler olarak görülüyordu. 1874'te büyük reis Cochise yakalandığı hastalıktan kurtulamayarak öldü. Apaçilerin önemli bir bölümü için Cochise'in barışçı oğulları Taza ve Naiche lider kabul ediliyordu. Ancak, beyazlarla dost olmamaya karar vermiş ve Meksika'ya kaçarak özgür bir hayat sürmekte olan bir savaşçının da büyük bir otoritesi vardı. Bu savaşçının adı Geronimo idi. 1881'den itibaren Geronimo'nun üzerindeki baskı artmaya başladı. Artık Amerika kıtasında hemen hemen tüm Kızılderili kabileleri sindirilmişti. Oysa Geronimo, yanında kendisine ölümüne bağlı çetesiyle kah ABD topraklarında, kah Meksika'da at koşturuyordu. Birkaç kez teslim olmak zorunda kaldıysa da her seferinde tekrar kaçtı. 1886'ya gelindiğinde Amerikan topraklarındaki tek silahlı ve özgür Kızılderili grubu Geronimo'nun 24 kişilik çetesiydi. Peşlerinde ise 6.500 kişilik bir ordu vardı. Daha fazla dayanamayarak teslim oldular ve hapis hayatı yaşamaya başladılar. Geronimo 1909'da öldüğünde hala savaş esiri kabul ediliyordu. Apaçi mezarlığına gömüldü. Ancak çok geçmeden kemiklerinin mezarından çıkarılıp Apaçi dağlarına gömüldüğüne inanılıyor. Geronimo, Apaçi reislerinin ve özgür Kızılderili savaşçılarının sonuncusuydu. dip not : Büyük Ovalar Filmlerde ve çizgi romanlarda nedense tüm Kızılderililer birbirinden farksız insanlarmış gibi canlandırılır. Oysa yaşadıkları coğrafyaya ve yaşam tarzlarına göre Kızılderililer önemli farklılıklar gösterir. Kıtanın ortasında yer alan Büyük Ovalar bölgesi, avcı ve göçebe çok önemli kabilelerin kuzeyden güneye dizildiği bir bölgeydi. Kuzeyde Siular ve Cheyenneler, daha aşağıda ise Arapaho, Commanche ve Kiowalar yer alıyordu. Bu grupların hemen güneybatısı ise Navaho ve Apaçilerin bölgesiydi. Bu kabileler atlı bir göçebe kültürü oluşturmuşlardı ve özellikle kuzeyli kabilelerin yaşamı yaban sığırına bağlanmıştı. Beyazlar, Kızılderilileri sindirmek için milyonlarca yaban sığırını yok yere öldürdüler. SiT@

hey yawrum beaa.. bu adamlarda bizden...

güzel olmuş gerçekten teşekkür ederim bilgi için

ilginç bir hayat hikayesi severek okudum.. hala onun gibisi gelmemeside ilginç, ne kadar iyiymiş konusunda, gösterilerinden bir tanesini izlemek isterdim bende

Sir William Wallace (1276-23 Ağustos 1305), kral I. Edward'ın döneminde İngiltere'ye karşı yapılan direnişte vatandaşlarına önderlik eden İskoç sövalyedir. Tarih Wallace'ın asil bir beylikten gelen Robert the Bruce gibi asillerle çelişen insanlardan biri olarak tanımlar. Bazı tarihçiler Wallace'ın 1270'de doğduğunu idda ederken,16. yy. kitabı "William Wallace'ın Tarihi ve İskoç Hadiseleri" William'ın 1276'da doğduğunu söylüyorlar. Kesin kanıtların olmamasından dolay Wallace'ın doğum tarihi ve doğum yeri tartışılır. Tarihe göre Wallace'ın doğum yeri Renfrewshire'deki Paisley yakınlarında Elderslie'da olduğuğu iddia edilir. Fakat son günlerde bazı biograflar onun doğum yerinin Ayrshire'daki Kilmarnock yakınlarında Ellerslie da olduğunu söylüyor. Ek olarak Wallace'ın ilk hadiselerinden bazıları Ayrshire'da gerçekleşir. Bunun aksine Wallace'ın ilk hadiseleri Elderslie'ye de Ellerslie'yede yakın olmayan Lanarkta gerçekleşir ve daha sonra Wallace İrvin'deki İngilizler'e karşı savaşan İskoç asillere katılmak üzere Ayrshire'a gitti Wallace Fransa'daki papazlara katılan iki amcası tarafından eğitildi. Wallace'ın Zamanında İskoçya Wallace doğduğunda kral III. Alexander 20 yıldan beri hakimiyetini sürdürüyordu. Onun dönemi ekonomik düzen, barış süresi içinde geçti ve İngiltere'nin baskılarına karşı koymayı başardı.1286'da, Alexander attan düştü ve sonra öldü. Tahta geçmek için hiç bir çocuğu sağ değildi. İskoç liderler, Alexander'ın 4 yaşındaki kız torunu Margaret'ı -Norveç hizmetçisi olarak tanınır- kraliçe ilan ettiler. Yaşından dolayı, İskoç liderler, Margaret yetişene kadar, İskoçya'yı yönetmesi için geçici bir hükümet kurdu.. Kral Edward, iktidarszılıktan İskoç liderlerle Margaret'ı oğlu ile evlendirme antlaşması olan Birham antlaşmasıyla yararlanmak istedi. Fakat Margaret Norveç'ten İskoçya'ya dönerken yolda hastalandı ve öldü.(1920) Yaygın inancın aksine John Balliol'un tahta hakkı vardı. Ancak İskoçlar önyargılardan kaçınmak için sorun hakkında kara verecek bağımsız bir hakimin konu ile ilgilenmesini istedi. Kurnazca davranarak, İskoçlar İngiliz kralı I. Edward'ı kraliyetin yerine geçmesi için çağırdılar. Fakat Edward, bağımsız hakem olarak gelmek yerine, büyük bir ordu ile İskoç-İngiliz sınırına geldi. Tartışmalara çözüm bulmak için özerk statüsüne bir lord olarak geldiğini söledi. İstekleri duyulduktan sonra 1292'de, Edward, Balliol'u Özerk İskoç olarak tanımımladığı İskoçya'nın hükümdarı seçti. Mart 1296'da Balliol Edward'a vergi vermekten vazgeçti ve bu ayın sonunda Edward İskoç sınırı Berwick-upon-Tweed'e saldırdı ve çok kan döktü. İskoçya'da yaşayan herkesi kiliselere saklansalar dahi katletti. Papa Edward'ın hakimiyeti olan Gascony'de heyet topladı ve yaptıklarından dolayı Edward'a madalya verdi. Mayıs ayında İskoçları Lothian'daki Dunbar savaşında mağlup etti(1296) ve Haziran sonuda Balliol'u tahttan indirmek için Kincardine kalesinde zorladı. Wallace'ın Kahramanlıkları Başlar Yerel Ayrshire destanlarına göre;iki İngiliz askeri, Lonark'taki balık pazarında Wallace'a meydan okudu. Tartışmaiki İngiliz askerin öldüğü bir arbedeye dönüştü. Bunun üzerine yetkililer o andan itibaren Wallace'ı kısa sürede yakalama emrini yayınladı. Hikayenin doğruluğu ne olursa olsun, Wallace İngilizlerden 1291'de babasının ve abisinin ölümünden dolayı çok nefret ediyordu. Wallace,1297'de İngiliz Lonark şerifi Sir William Heselrig'i öldürdü ve sevdiği ve evlendiği genç kadın Marion Bardifute'un öcünü almak için onun cesedini parçaladı. Bu detayı doğrulayan kanıtlar yok. Kısa sürede Wallace Loundoun Hill de ve Ayr daki savaşı kazandı. Gelişen isyan, Haziran ayında İrvin'de İskoç soyluların İngiliz koşullarını kabulü ile önemli bir zarar gördü.. Ağustosta, Wallace Selkirk grubundan, Stirling'teki Andrew de Moray'ın ordusuna katılmak için ayrıldı. Moray bir diğer isyanı başşlattı ve onların gücü, İngilizlerle karşılaşmak için hazırlandıkları Stirling'de birleşti. Stirling Köprüsü Savaşı 11 Eylül 1297'de Wallace, Stirling Köprüsü Savaşı'nı kazandı. İngilizlerin sayıca üstün olmalarına rağmen, Andrew de Moray ve Wallace liderliğinde İngiliz ordusu bozguna uğratıldı. Earl of Surrey(William de Warenne-4 asil İngiliz)'in profesyenel 300 süvari ve 10.000 piyadelik ordusus köprüyü keçerken bir felaketle karşılaştı. Köprünün hasarlı olması bir çok askerin birlikte geçmesine engel oluyordu(3 asker yanyana). Bu yüzden İngilizler köprüyü geçerken, İskoçlar onların yarısının geçmesini bekledi ve daha sonra onları kısa sürede yok etti. İngilizler geri çekilmeye başladı. Fakat köprü ağırlığı kaldıramadı ve çöktü. Birçok İngiliz köprünün altında kaldı ve boğuldu. İskoçlar ezici bir zafer kazandılar ve bu orduları için büyük bir moral oldu. Hugh Cressingham, Edward'ın İskoçya'daki hazine görevlisi savaşta öldü. Moray, Stirling Köprüsü Savaşı'ndan3 ay sonra savaşta aldığı yaradan dolayı öldü. Wallace'ın savaştan dönmesi üzerine, Robert Bruce, Wallace'i şövalye ve "İskoçya'nın koruyucusu ve ordularının lideri" olarak ilan etti. Ve şimdi Sir William Wallace... Falkirk Savaşı 1 yıl sonra ordular Falkirk Savaşı'na geldiler.1 Mayıs 1298;İngilizler biRoxburg'da bir çiftlik istila ettiler ve inekleri korkuttular. Lothian'ı yağmaladılar ve bazı kaleleri tekrar ele geçirdiler fakat Wallace'i savaşa çekemediler. İskoçlar düşmana karşı herşeylerini kullanmaya karar verdiler ve İngilizlerin yiyecegiğini tedarik eden adamın hatası yemekleri ve moralleri azalltı ve Edward Wallace'ı aramasına Falkirk'te son verdi. Wallace mızrakçılarını dairesel bir şekilde mızrakları başlarından yukarı şekilde oturur vaziyette ayarladı ve kazıklardan savunma alanı kurdu. İngilizler İskoç okçularını yararak üst kısmı ele geçirdi. İskoç şövalyeler kaçtılar ve Edward'ın adamları saldırdılar. Piyadelerin mızrakçılara attığı taşlar ve oklar İskoçların kaçma sebebi olup olmadığı net değildir. İskoçlar birçok asker kaybetti, fakat Wallace kaçtı. Bununla beraber gururu ve ordudaki ünü zarar gördü. Eylül 1298'de, Wallace Robert the Bruce, Earl of Carrick ve John Comyn of Badenoch'un desteklediği İskoçya'nın Koruyuculuğundan istifa etti. 1302'de Wallace barış hareketini rederken, Bruce kral Edward'la barış yaptı. Wallace'ın Yakalanması ve İdamı Sir William,5 Ağustos 1305'te Edwar'a sadık olan İskoç şövalye Sir John de Menteith'in onu Glaskow yakınlarındaki Robroystoun'da İngiliz askerlerine teslim edene kadar teslim olmaktan kaçındı. Wallace Londra'ya göderildi ve daha önceden haydutlar kralı olara taçlandırıldığı Westminster salonunda vatan hainliğinden şuçlandı. Bu talebe şöyle karşılık verdi "Ben hiçbir zaman Edward'ın muhattabı olmadığım için onun haini olamam."Kayıp olan John Balliol onun resmi kralı olmasına rağmen Wallace suçlu ilan edildi. 23 Ağustos 1305, duruşmadan sonra Wallace mahkeme salonundan çıkarıldı. Üstsüz birşekilde Smithfield pazarında at tarafından çekildi , dara ağacında asıldı fakat ölmek üzereyken bırakıldı. Hareketsiz, bitkindi. Vücudu parçalandı ve kafası kesildi. Kafası daha sonralardan kardeşi John ve Sir Simon Fraser'ın da kafasının asıldığı Londra köprüsüne asıldı. Kol ve bacakları, Newcastle, Berwick, Stirling ve Perth'de ayrı ayrı sergilendi. Wallace'ın anısına dikilen levha, Smithfield Wallace'ın idam edildiği yerin yanında olan AzizBartholomew Hastanesi 'nin duvarında asılıdır. İskoç vatanseverler ve diğer ilgililer sık sık burayı ziyaret etmekte ve çiçek koymaktadır. Wallace'a ait olduğu anılan kılıç yıllardır Dumbarton kalesinde saklandı ve şimdi Stirling yakınlarında Wallace Ulusal Anıtı 'da saklanıyor. Buna rağmen uzmanlar tarafından yapılan incelemeler bu kılıcın dizaynının Wallace'dan birkaç yıl sonrasına ait olduğu sonucunu çıkardı. Alıntıdır..

yes güzel konular buluyorsun, devamını bekleriz.

geronimo ve tarihten bir kesit Geronimo; Son Apaçi Beyaz Adam Amerika'yı keşfettiğinde, doğal zenginliklerinden deliye döndü. Doğaya ve doğal zenginliklerine el koyma girişiminden Kızılderililer de payını aldı. Çünkü Kızılderililer doğanın bir parçası, doğanın ta kendisiydi... Amerika kıtasının 1492'de Colomb tarafından keşfedilmesinden sonra Avrupa'nın çeşitli yerlerinden denizci uluslar, İspanyollar, Portekizliler, İngilizler ve Hollandalılar başta olmak üzere Amerika kıtasının zenginliklerine el koymak amacıyla aralarında yarışa girdiler. Bu yarış, Amerika kıtasının barışçı yerlileri aleyhine büyük felaketlere yol açtı. Meksika'daki Aztekler ve Peru'daki İnkalar başta olmak üzere birçok yerli kabile Avrupalıların egemenliği altına girdi, topraklarını ve özgürlüklerini kaybetti. Avrupalı beyazlara en büyük direnişi gösteren Amerikan Kızılderilileri arasında Apaçiler ilk sırayı alır. Apaçiler bugünkü Arizona ve New Mexico bölgesinde, Mogollon ve Sierra Madre dağ silsileleri başta olmak üzere çorak ve dağlık arazilerde yaşıyorlardı. Yüzyıllar boyunca güneydeki İspanyol kökenli Meksikalılarla savaşmışlar, bu savaşlar sırasında da iyice sert, acımasız ve vahşi tabiatlı bir karakter geliştirmişlerdi. Meksikalılar Apaçileri gördükleri yerde sorgusuz sualsiz öldürüyor, çocuklarını kaçırıp köle olarak kullanıyordu. Buna karşılık da Apaçiler sık sık Meksika'ya yağma baskınları düzenliyordu. Bu karşılıklı güç dengesi kuzeyden Avrupalıların yaklaşması ile değişmeye başladı. 1860 yılından itibaren Siular, Cheyenneler, Comancheler ve Kiowalar gibi büyük Kızılderili ulusları beyazlarla savaşarak topraklarını kaybetmeye başladı. Beyazlar Apaçileri bütün Kızılderililer arasında en vahşi ve en tehlikeli ulus olarak görüyordu. 1863 yılında Apaçilerin savaş reisi aynı zamanda barışçı bir kişi olan yaşlı Mangas Colorado, beyaz bayrak altında hile ile tutsak edildi. Yaşlı reis kısa bir süre sonra öldürüldü. Bunun üzerine Apaçiler olanca güçleriyle savaşa girdiler ve reislerinin intikamını almaya çalıştılar. Mangas'ın yerine geçen Cochise ile genç savaş liderleri Victorio ve Geronimo'nun önderliğindeki küçük Apaçi çeteleri iki yıl boyunca fırtına gibi esti. Silah olarak sadece ok ve yayları vardı ama üç tüylü ve uzun oklarının uçları iyice sivriltilmişti. Bu okların kullanılması büyük bir ustalık gerektiriyordu, ancak bir kere hedefine ulaştığında da girdiği yeri kurşun gibi paramparça ediyordu.

Demir Maskeli Adam Bu bölümdeki ilk paylaşımım umarım beğenirsiniz elimde tarih ile ilgili bir çok döküman var vakit buldukça burda sizlerle paylaşmaya devam edeceğim saygılar... Kimdi? Alexandre Dumas ́nın bir macera romanı, günümüzün pop-filmi ve gündeme gelen "Demir Maskeli Adam". Oysa işin aslı bambaşka. "Demir Maskeli Adam" dünya tarihinin en gizemli olaylarından birisi ve aslında gerçek bir olay. Daha henüz kimse olayın sırrını çözebilmiş değil. "Demir Maskeli Adam" miti öylesine büyümüş ve ilgi görmüştür ki, kara büyüden tutun da ölümsüz efsanevi Kont St. Germain ́e, zaman yolcularına hatta günümüzde dünyadışı canlılar karmaşasına dahi girmiştir. 1703 yılının soğuk bir gecesinde, Bastille Hapishanesi ́ndeki hücresine geri getirilen mahkumun durumu iyi değildi. Yatağına yattı ve kendinden geçti. Bir daha uyanmayacaktı, yüzünde bir maske bulunan mahkum ölmüştü. Herşey bir gün içinde oldu, mahkuma ne bir tıbbi müdahale yapılmış, ne de dinsel bir yardım. Aradan saatler geçti, sonra ses çıkarmadan yürümeye çalışan birisinin ayak sesleri duyuldu. Kim olduğu bilinmeyen konuk, hücrenin kapısını dikkatle açarak içeri girdi ve biraz kaldıktan sonra dışarı çıkarak uzaklaştı. Sabah saatlerinde bir grup görevli hücreye geldiklerinde yüzü maskeli ceset yatağından alınmıştı. Hücredeki eşyaların ve mobilyanın bir hapishane hücresinde olması mümkün değildi; tüm eşyalar bir iğne dahi unutulmadan alındı ve bahçeye götürülerek yakıldı ve eritildi. Hücrenin duvarları kazındı ve sonra beyaza boyandı. Zemin en küçük detayına kadar, kazındı ve birşey saklanıp, saklanmadığı araştırıldı, en küçük delik dahi kapatıldı. Hatta yer karoları değiştirildi. Ve bütün bunların yapılmasına emir veren kişi, bizzat Fransa Kralı XIV. Louis ́idi. Kral ́ın emriyle mahkum hapse getirildiği andan itibaren, yüzü bir maskeyle örtülmüştü. Yüzünün görülmemesi kesin bir emirdi ve emre uyulmamasının cezası ölümdü. Mahkum, tek başına tutulmuş ve kamuoyundan kesinlike saklanmıştı. Tarihin bu en gizemli mahkumuna sonraki yıllarda "Demir Maskeli Adam" adı verilecekti. "O, çok önemli biriydi" Maskeli mahkumla ilgili efsaneler, Fransa ́dan başlayarak tüm dünyaya yayılmıştır. Çok az şey biliniyor, onun kim olduğu ve neden Fransa ́nın en önemli mahkumu statüsünde tutulduğu bilinmiyor. Söylentiler hızla yayılmış ve o dönemde listenin başında Kral ́ın evlilik dışı oğlu olduğu ve yüzünün Kral ́a çok benzediği için kapatıldığı iddiası yer almıştı. Bir diğer iddia daha öteydi; Kral ́ın kendisi gayrimeşruydu yani "Demir Maskeli Adam" aslında Kral ́dı. Daha alt düzeydeki bir iddia ise, mahkumun Kral ́ın ikiz kardeşi olduğu ve tıpatıp aynısı olduğu için Kral ́dan uzak tutulduğuydu. Doğal olarak öncelikle mahkumun öncelikle yüzünün görülmemesinin istendiği anlaşılmaktadır. Mahkum, daima aynı kişi tarafından muhafaza edildi; bu kişi M. de St. Mars ́dı ve görevi gereği çeşitli hapishanelerde bulunurken, "Demir Maskeli Adam" ı da yanında götürmüştü. Mahkumun başka mahkumlarla bir araya getirilmesi yasaktı ve daima özel bir gardiyanı vardı. Gardiyana verilen en önemli emir, mahkumun birisiyle konuşmaya kalkışması halinde kesinlikle hemen orada öldürülmesiydi. Adı, hiçbir hapishane kayıtlarında yer almadı. Kimse ona mektup yollamadı ve kimseye mektup yollamadı. "Eski Mahkum" veya "O Mahkum" olarak ondan bahsedildi. Bütün bunlar onun çok önemli birisi olduğunu gösteriyor, Kral ve yakın bakanları onun sağlığını ve yaşadığı koşulları sürekli olarak yakından izliyorlardı. Yiyecekleri, giysileri ve hücresindeki mobilyalar birinci sınıftı. Dinsel haklarına saygı gösteriliyor ve kimsenin ortada bulundurulmadığı anlarda hapishane kilisesinde dua etmesine izin veriliyordu. Bir doktor zaman zaman muayeneye geliyor, özel gardiyanın yanında vücudunu ve maskeyi çıkarmadan dilini kontrol ediyordu, vereceği cevaplar sadece sağlığı ile ilgiliydi. Doktorlardan birisi; "Saygıdeğer birisi, derisi koyu renkli, sesi çok ilginç" diyordu. Onu görenler vardı; "Demir Maskeli Adam" la ilgili bir diğer tarihsel kaynak, onun ilk kez bizzat St. Mars tarafından St. Marguerite Adası ́ndan alınarak Bastille Hapishanesi ́ne getirildiği ve hapsedildiğidir. Paris ́e doğru gidilirken, St. Mars Villeneuve yakınındaki şatosunda kısa bir süre konaklamış ve "Demir Maskeli Adam" oradaki birkaç kişi tarafından tabii ki maskeli olarak görülmüştü, uzun boyluydu, düzgün beyaz saçları vardı. St. Mars mahkumuyla beraber yemek yerken, servisi yapan uşaklar St. Mars ́ın iki elinin lanlarında, masanın üzerinde mahkuma yöneltilmiş iki tabancanın bulunduğunu görmüşlerdi. "Demir Maskeli Adam"ı hapishane dışında gören insanlar bunlardılar ve ikiyüz yıldan fazla süren gizemin normal tanıklarıydılar. Kral XIV. Louis ́in halefi torunu Louis XV. "Demir Maskeli Adam" la ilgili olarak şöyle diyordu; "Eğer hala yaşıyorsa, özgürlüğünü vereceğim." Ama ortaya birşey çıkmadı. Sonraki Kral Louis XVI. ise karısı Kraliçe Marie Antoinette ́in merakını gidermek için, Kraliyet Arşivleri ́nde araştırma yapılmasını emretti. Ve belgeler bulunuyor; Mahkumla ilgili ilk kayıtlar, 1761 ́e aitti. Kral ́ın Bastille ́deki görevli subayı Teğmen Etienne du Jonca ́nın günlük raporlarında söz ediliyordu. 1698 yılına ait bir kayıtta Teğmen şöyle yazmıştı; "Bugün 18 Eylül Perşembe, öğleden sonra saat üçte Bastille Şatosu ́nun Yöneticisi M. de St. Mars, St Marguerite Adası ́ndan gelerek görevi aldı, yanında sedyede taşınan bir mahkum vardı ve yüzü maskeliydi, adı belirlenmedi..." Beş yıl sonraki kayıtlarda Teğmen Jonca mahkumun öldüğünü yazıyor ve izleyen Salı gününde yani 20 Kasım ́da St. Paul Mezarlığı ́na "Marchioly" diye uydurma bir adla gömüldüğünü belirtiyordu. Jonca ́nın kayıtlarına göre mahkum daima maskeliydi ve siyah kadifeden yapılmıştı. Bir başka kaynak, maskenin demirden yapıldığını ve yemek yiyebilmesi için çene kısmının açılıp kapanabildiğini yazar. Bu tanımlama sonralarda Alexandre Dumas ́nın "Demir Maskeli Adam" romanında yer alacak ve kalıcı olacaktır fakat Jonca gizemli mahkumu gören biri yani canlı bir tanıktı. Fransız Devrimi ́ne kadar mahkumla ilgili pek birşey duyulmadı ve konuşulmadı. Çok kişi, onun adının bir İtalyan ismi olan "Mattioli" olduğuna, Mantua Dükü olarak tanındığına ve Kral XIV. Louis ́i aldattığı için cezalandırılarak, Mars ́ın gözetimine verildiğine inanıyordu. Bu inanç ilgi görmüştü çünkü "Mattioli" adının Fransızca ́sı "Marchioly" idi ama sonradan bu yaklaşımdan vazgeçildi. Devrim ́in ilk döneminde, Savaş Bakanlığı ́nın arşivleri gözden geçirilirken tam bir kaosa girilmişti. Bir türlü belgeler tasniflenip, katalogları yapılamıyordu, herşey çok dağınık ve eksikti. Birkaç yıl süren çalışmaların bir yerinde, dönemin Savaş Bakanı olan Marki de Louvois ile St. Mars arasında gidip gelmiş olan bir tomar mektuba raslandı.

Kızkardeş Arsione: Gölgede kalan kadın... Roma sokakları tıklım tıklım doluydu. Sezar'ın zafer arabası çiçek yağmuru altında ağır ağır ilerledi. Arkasından, Galya ormanlarından, Afrika çöllerinden ve Pontos dağlarından koparılıp alınmış yüzlerce çıplak kadın köle geliyordu. Bir centurio'nun taşıdığı pankartta şu on iki altın harf vardı: "Veni, vidi, vici" ... Ünlü tutuklular görüldüğünde, halk, Afrikalı kabile reislerini, Ortadoğu krallarını, İspanya soylularını, doğu rahiplerini görmek için birbirini ezmeye başladı. Tutuklular arasında bir kız çocuğu vücudunun inceliğine sahip, omuzlarından aşağı yele gibi sallanan sarı saçlarıyla, Romalı askerlere bile kendini kabul ettiren bir kadın vardı. Zincirlere bağlı bir şekilde, yarı çıplak dolaştırılırken, bakışlarına müthiş bir meydan okuma ve tavırlarına da kırılmaz bir gurur egemendi. Bu insan, Kleopatra'nın kızkardeşi Arsinoe'ydi. Erkek kardeşi Ptolemaios ile birlikte Kleopatra'nın kraliçeliğine karşı çıkmış ve Mısır'ın Sezar'a teslim edilmesini onaylamamıştı. Topladığı Mısırlı askerlerden ve çöl bedevilerinden oluşan bir orduyla Sezar'a saldırmış, ama yenilmişti. Arsinoe Tarihi gerçekten de kazananlar yazıyordu. Mısır tahtı için mücadeleyi de, Sezar'ın gücüyle Kleopatra kazandığı için, tarih, onun bu akıllı ve gizemli kardeşinden ne yazık ki fazla söz etmiyor. Babaları Ptolemaios'un cenaze töreninde bir lahdin başında toplanan 4 kardeş arasında iktidar savaşı daha o anda başlamıştı. Geleneklere göre, erkek kardeşi Ptolemaios ile evlenmek zorundaki Kleopatra, en büyük kardeş olarak Mısır tahtına geçecekti. Babasının sürekli "asla Roma'ya karşı gelme" biçimindeki uyarılarını hiç unutmayan Kleopatra, iktidarın Roma olmadan koparılamayacağını da kavramıştı. Ancak, Roma'ya kimin hakim olduğu kesin değildi. Senato'nun güvendiği isim Pompeius ile Sezar ciddi bir iç savaşta karşı karşıya gelmişlerdi ve ilk günlerde ibre Pompeius'tan yana dönmüştü. Ancak Pharsalos Savaşı'yla birlikte, Roma'nın geleceğine damgasını vuracak isim belli olmuştu: Sezar. Şimdi Mısır sarayındaki iktidar kavgasında iki isim, Ptolemaios ve Kleopatra, Sezar'ı kazanmak zorundaydılar. Küçük kız kardeş Arsinoe ise farklı düşünüyordu. Tarihçiler tarafından engin bir coğrafya ve tarih bilgisine sahip olduğu belirtilen Arsinoe, hem bir kadının dişiliğine hem de bir erkeğin cesaretine ve coşkusuna sahipti. Onun hedefi, Eski Mısır uygarlığını yeniden yaratmak, Ortadoğu'yu kapsayan büyük bir imparatorluk kurmaktı. Bunun için de, kendi halkına, yani Mısırlılar'a ve Ortadoğu'daki sayısız krallığa bölünmüş halklara güveniyordu. Arsinoe'ye bu fikirleri aşılayan, lalası Ganimede'ydi. Eski bir Yukarı Mısırlı köle olan Ganimede, doğup büyüdüğü topraklar üzerinde Roma askerlerinin çizmesini görmeye katlanamıyordu. Arsinoe, Kleopatra'ya karşı, açıkça ağabeyi Ptolemaios'u desteklemekle birlikte, aslında kendi iktidarını planlıyordu. Kleopatra'ya karşı hiçbir zaman gerçek bir sevgi beslemeyen Arsinoe, zeki ve hassas bir kadındı. Tarihçiler onun vahşi bir kişiliği olduğunu söylüyorlar. Gerçekten de, ablasına karşı giriştiği iç savaşta, silah kuşanıp askerlerinin önünde çatışmalara katılmaktan çekinmemişti. Arsinoe, Kleopatra ile giriştiği iktidar savaşını, Sezar'ın ablasına verdiği destek nedeniyle yitirdi. Roma'da bir esir gibi teşhir edildi. Daha sonra Kleopatra'nın araya girmesiyle, Efes'teki Artemis Tapınağı'na sürgüne yollandı. Ancak Arsinoe, burada da rahat durmadı. Sezar'ın katilleri Cassius ve Brutus ile bağlantıya geçti. Kıbrıs kralı Serapion'un da katıldığı geniş bir muhalefet cephesi oluşturmaya çalıştı. Öte yandan, Arsinoe'nin Mısır'da hala önemli sayıda taraftarı vardı. Bu durum, hem Kleopatra'yı hem de artık kaderini onun ellerine bırakan Antonius'u kaygılandırıyordu. İşte o nedenle Arsinoe, Antonius'un emriyle Artemis Tapınağı'nın basamaklarında, müttefiki Kıbrıs ve Girit kralı Serapion ise Knidos'ta, Romalı lejyonerler tarafından öldürüldü. Antonius'un adamları Kleopatra'nın erkek kardeşi olduğunu ilan eden bir başka isyancının izini de Finike'de bulmuş ve kurdukları pusuda öldürmüşlerdi. Kleopatra artık rahat bir nefes alabilirdi. Edebiyat ve sinemada Kleopatra İhanet, Roma lejyonları, tutkulu aşklar, cinayet, meydan savaşları, intiharlar... Böylesine bir konunun ve kahramanların, sanatın dikkatini çekmemesi mümkün mü? Tarihçilerden tiyatro yazarlarına, şairlerden romancılara, Kleopatra çok geniş bir edebi etkinliğin ana temalarından biri... Octavius'un emriyle onu karalamak için kaleme sarılan Cassius, Plutarkhos, Horacius, Flavius, Lucanus gibi Romalı tarihçileri bir yana koyarsak, Kleopatra üzerine yazanlar en genel hatlarıyla ikiye ayrılıyor: Mısır kraliçesinin kadın yönünü ön plana çıkaranlar ve onun siyasi kimliğiyle ilgilenenler. Çelişkiler öylesine açık ki... Örneğin, bir numaralı Sezar düşmanı olan Lucanus, Sezar-Kleopatra aşkını bir entrika birliği olarak tanımlarken, Ortaçağ'ın ünlü şairi Boccaccio, bu ilişkiyi eşitler arasında bir birlik ve aşkın yeni yüzü olarak sundu. Bernard Shaw ise, "Sezar ve Kleopatra" (1901) oyununda, Kleopatra'yı Sezar'ın en tehlikeli fethi olarak görüyordu. Epik tiyatronun büyük ustası Bertold Brecht de onun isminden etkilenmiş ve Üç Kuruşluk Opera (1928) oyununun sonunda, org çalan kahramanının ağzından "Kleopatra, büyük güzelliğin hiçbir şeye yaramadı. Kölen yaptığın iki imparatorluktan geriye sadece küller kaldı..." demişti. Kısacası, Brecht bile onun hakkında yanıltıcı bir portre çizmişti. Oysa, gerçek bir Kleopatra kimliği için, 1607 yılında William Shakespeare'in yazdığı "Antonius ve Kleopatra" oyununa bir göz atabilirdi. Shakespeare, bu oyunda Kleopatra'nın güzelliğini değil, zekasını ve insancıl büyüklüklerini ön plana çıkarmıştı. Ancak, Kleopatra hakkındaki tarihsel yanılgılarda kuşkusuz en büyük rolü yedinci sanat oynuyor. Sinema, bu tarihi isimle daha 19. yüzyılın sonlarında ilgilenmişti. Sessiz sinemanın büyük ustası Melies'in en önemli filmlerinden biri Kleopatra'ydı. Sessiz sinemanın 1907-1917 yılları arasında, çok sayıda Kleopatra filmi çekildi. Ancak bunların içinde en önemlisi J. G. Edwards'ın imzasını taşıyan, Amerikan yapımı "Kleopatra" filmiydi. Mısır kraliçesini, sinemanın o tarihteki en büyük vamp oyuncusu olan Theda Bara canlandırmıştı. Far çekilmiş gözleriyle süzgün süzgün bakan, göğüsleri açık Kleopatra imajı bu filmle doğmuştu. Tabii, bu imajı güçlendiren yılanları da unutmayalım. 1934 yılında Cecil B. De Mille'in yönettiği "Kleopatra" filmi, o tarihe kadar gerçekleştirilmiş en pahalı yapımdı. Ama o da, Kleopatra portresine, vamplık dışında yeni bir renk getirmiyordu. 1945 yılında, İngiliz yönetmen Gabriel Pascal'in "Sezar ve Kleopatra" filminde, ilk kez Bernard Shaw'un müdahalesiyle, vamplıktan farklı bir Kleopatra izliyoruz. Ancak bu uzun sürmüyor. Bir yıl sonra, Meksikalı yönetmen Roberto Garvadon, "Antonius ve Kleopatra'nın Son Saatleri" filminde vamplık mitine erotizmi de karıştırıyordu. 1953 yılında, Joseph L. Mankiewicz, Kleopatra filminin oyuncularını saptarken Antonius rolü için önce Marlon Brando'yu düşünmüştü. Senaryoyu beğenmeyen Brando "hayır" yanıtı verince ibre Richard Burton'a döndü. Kleopatra için ise, zaten başından beri aklında bir tek isim vardı: sayısız kez evlenip boşanan, yani tam bir erkek öğüten değirmen olan Elizabeth Taylor. Öyle ya, tarihteki yanlış imajıyla kim Kleopatra'ya daha uygun olabilirdi ki... ALINTI

tarih sevgisi

Oturan Boğa.. Oturan Boğa (1831-1890) ünlü Kızılderili lideri. Hunkpapa Sioux kabilesi Şefliğinin yanında büyücü doktor olan Sitting Bull Federal hükümetin esir aldığı son Sioux şefidir. İsminin anlamı baskıya boyun eğmeyen, baskılara karşı oturarak ayak direyen boğa demekti. Sioux lar 1850 lerin başlarında beyazların yayılma hareketleriyle baskıları hissetmeye başladılar. Sitting Bull 1863 de Hunkpapa av bölgesini tehdit etmeye başladıkları ana kadar beyaz yerleşimcilere müdahale etmedi. O kendindeki liderliği 10 yaşında ilk bufalosunu avladığında ve ilk kez bir düşmana sezdirmeden yaklaşabildiğinde farkına vardı. Strong Heart derneğinin lideri oldu, sonra da Silent Eaters ların seçkin ve önemli bir üyesi oldu. Bu grup kızılderililerin refahı için çalışıyordu. 14 yaşında ilk savaşına gitti, ilk kez askerlerle 14 yaşında karşı karşıya geldi. Lakota kabilesine 1868 de şef oldu. Beyazlarla savaş Ft. Larami anlaşmasıyla 1868 de bitti ama Black Hills de altının keşfi bölgede yine gerilimin artmasına sebep oldu. 1872 yılında demiryolu işinde çalışan beyazları koruyan askerlerle önemli çatışmalara girdiler. 1876 yılının Mart ayında Rosebud Creek de yapılan Lakota, Cheyenne ve Arapaholar ın katıldığı Güneş Dansı töreninde Sitting Bull gelecekten haberler aldı.. Beyaz askerlerin gökyüzünden gelen çekirgeler gibi Lakota kampına üşüştüklerini gördü. Birkaç hafta sonra General George Armstrong Custer ve 7. süvari alayı yerlilerin kampına saldırdılar. Federal hükümet bu saldırıyla barışı açıkça tehdit etmişti. Ve orada birçok kızılderiliyle neredeyse tüm beyaz askerler öldü. 4 yıl sonra, buffaloların neslinin tükenmesi nedeniyle halkının yiyecek bulamaması Sitting Bull'u teslim olmaya zorladı. 1881 in çok sert ve insafsız bir kışında Sitting Bull ve hala onun yanında olan bir grup kızılderili federal askerlere teslim olmak zorunda kaldılar. 19 Temmuz1881'de o ve küçük oğlu elinde tüfeğiyle federal hükümetin ofisine gelerek teslim oldular. Sitting Bull dost olmak istediklerini göstermek istemişti ve kabilemin hatırlayacağı son esir ben olmak istiyorum dedi. Sitting Bull Güney Dakota da Standing Rock da kızılderililer için yapılmış kampta esir tutuldu. 1885 lerde kızılderililer beyazların seçtiği şeflerle yönetilir oldular. 1885'de Sitting Bull'e Buffalo Bill'in Vahşi Batı'sına katılması için rezervasyondan ayrılma izni verildi, haftada 50 dolar karşılığında ata binerek gösteri yapıyordu. Buna sadece 4 ay dayanabildi ve sonra ayrıldı. Standing Rock'a dönünce Sitting Bull Grand River'da doğduğu yere yakın bir yerde küçük bir kulübede yaşadı. Rezervasyon kurallarına uymayı reddetti. İki eşi ile birlikte yaşıyordu, hristiyanlığı kabul etmemişti ama buna rağmen Lakota'ların yeni nesil çocuklarının okuma ve yazma bilmesi gerektiğini düşündüğünden çocuklarını yakındaki bir Hristiyan okuluna gönderiyordu. Dönüşünden kısa bir süre sonra Sitting Bull mistik güçleri aracılığıyla Custer'ın uğrayacağı bozgunu gördüğü gibi yeniden geleceği gördü. Bu defa yanındaki tepenin üzerine inmiş bir tarla kuşu ona sesleniyordu. . 5 yıl kadar bir süre sonra bu kehanette doğru çıktı. 1890 sonbaharında Sitting Bull'a Hayalet dansı ile ilgili haberler geldi. Hayalet Dansı törenleri Beyazlar'ın kızılderili topraklarını terketmeleri ve kızılderililerin eski yaşamlarına yeniden kavuşmaları isteğinin ifadesiydi. Lakotalar bu törenlere Pine Ridge ve Rosebud Reservasyonlarında da katılmıştı. Federal hükümet için çalışan ajanlar yasaklanmış bu töreni hükümete haber verdiler. Standing Rock kayalıklarında yapılan bu törene Sitting Bull hala çok sayılan ve sevilen mistik güçlere sahip bir lider olarak katıldı. Kicking Bear isimli bir Miniconjou Lakotalı Sitting Bull e Federal hükümete bağlı askerlerin gelip onu tutuklayacağı haberini verdi. Hükümet ise oraya 43 Lakota polisini yollamıştı. 1890 Aralığının 15'inde günün ilk ışıkları doğmadan Sitting Bull'un kulübesini top ateşine tutular. Sitting Bull'un tarafında olan kızılderililer onu korumaya çalıştılar. Ama peşinden gelen Lakota polislerinden biri Sitting Bull'u kafasından vurdu. Kehanet gerçekleşmiş Sitting Bull halkından biri tarafından öldürülmüştü. Tanrıların üstün güçlerle donattığı bir bilge yaşamıyordu artık. Sitting Bull North Dakota Fort Yates 'te defnedildi. Naaşı 1953'te South Dakota Mobridge'ye nakledildi. Mezarında nişan olarak granit bir mızrak vardı. O Lakotalılar arasında yalnızca parlak fikirleri olan ve korkusuz bir savaşçı olarak değil aynı zamanda çok iyi bir baba, yetenekli bir şarkıcı, cana yakın ve arkadaş canlısı bir insan, derin bir din bilgisine sahip ruhani lider ve kutsal güçlere sahip bir şef olarak hatırlanmaktadır. Alıntıdır..