çok guzel yaa.. o adamın ßöYLe ßi$ey yapmı$ oLaßilecegine inanmıyorumm )

abi süper bir hikaye gercekten. tek kelime ile mükemmel

waaaay hıncal abimiz gerçekten büyük adam. yaşamıda çok ilginç zaten. evet beklemek zor ama o kavuşma anı yokmu o işte tüm zorlukları tüm yorgunlukları bitiriyor...

Üniversiteli delikanlı Kolejli kıza bir voleybol maçında rastladı. Okul > salonundaydı maç. Tribünsüz, minik bir salon.. Seyircilerle, oyuncular > arasında, sahanın çizgisi vardı sadece.. O kadar yakındılar.. > Delikanlı, bu tatlı, bu güzel, bu dünyalar şirini kızı ilk defa görüyordu > takımda.. Hoşlandığını, fena halde hoşlandığını hissetti. Az sonra bir şeyi > > daha hissetti. Uzun zamandan beri maçı değil, o güzel kızı izlediğini.. Kız > > servis atarken hemen önünden geçti. Göz göze geldiler.. Kız gülümsedi.. > Delikanlı, çok popülerdi o yıllarda.. Kız onu tanımış olmalıydı. Kim bilir, > > belki kız da ondan hoşlanmıştı.. Belki de delikanlı öyle olmasını istediği > için ona öyle gelmişti.. Set değişip, takım karşıya gidince, delikanlı da > yerini değiştirdi, o da karşıya gitti.. Üçüncü sette tekrar eski yerine > döndü.. Kız da gidiş gelişleri fark etmişti galiba.. Bir defa daha > gülümsedi. Manidar.."anladım" der gibi bir gülümseyişti bu... > Delikanlı o hafta boyu hep bu dünyalar şirini kızı düşündü.. Pazar günü, > sabahın köründe kalktı, erkenden oynanacak maçı, ne maçı canım, o dünyalar > şirini kızı görmek için.. > Delikanlı artık kızın hiçbir maçını kaçırmıyordu.. Dahası.. Ankara > Koleji'nin her dağılış saatinde, okul civarında oluyordu, onu bir kez daha > görmek için.. Karşılaştıklarında, hafif çok hafif bir gülümseme, çok minik > bir baş eğmesi ile selamlaşır olmuşlardı.. Bir defasında, yaptığına sonra > kendisi de günlerce güldü.. O gün gene tesadüfmüş gibi, okul dağılışı kızın > > karşısına çıkmış, gülümseyerek selamlamış, sonra arka sokaklara dalıp, > yıldırım gibi koşarak, bir blok ötede gene karşısına çıkmıştı. Kız bu defa, > > iyice gülmüştü.. Karşısında, sözüm ona ağır ağır yürüyen, ama nefes nefese > delikanlıyı görünce.. > Delikanlı, voleybol takımının kaptanını iyi tanıyordu. Arkadaştılar. Sonunda > > bütün cesaretini topladı, kaptana açıldı.. O kızdan fena halde hoşlanıyordu. > > Galiba kız da ona karşı boş değildi. Bir yerde, bir şekilde tanışmaları > gerekiyordu.. O zamanlar, bu işler böyle oluyordu çünkü.. Kaptan "tabi" > dedi.. "bu hafta sonu güzel bir konser var. Biz onunla gitmeye karar > vermiştik zaten. Sen de gel. Hem konseri birlikte izleriz, hem de > tanışırsınız.." > > "Mutluluk işte bu olmalı" diye düşündü delikanlı.. "Mutluluk işte bu!.." > > Ve konser gününe kadar geceleri hiç uyuyamadı.. Konser gününü de hiç ama hiç > > unutmadı.. O ne heyecandı öyle.. Konserin verildiği sinemanın kapısında > tanıştılar.. El sıkıştılar.. O güzel ele dokunduğu anı da hiç unutmadı > delikanlı.. Kaptan, salona girdiklerinde, ustaca bir manevra daha yaptı. > Delikanlı ile dünyalar şirini kız yanyana düştüler. İnanamıyordu delikanlı.. > > Onunla nihayet yanyana oturduğuna, onun sıcaklığını hissettiğine, onun > nefesini duyduğuna inanamıyordu.. Biraz önce tanışırken tuttuğu el, bir > karış ötesinde öylesine duruyor, delikanlı, sahnede dünyanın en romantik > şarkısı söylenirken o an dünyanın bütün şarkıları dünyanın en romantik > şarkısıydı ya- o eli tutmak için öylesine büyük bir arzu duyuyordu ki > içinde.. Ama uzatamıyordu işte elini.. Her şey böyle iyi giderken, yanlış > bir hareketle, onu ürkütebileceğinden, incitebileceğinden öylesine > korkuyordu ki.. > Sonunda dayanamadı, sanki kolu uyuşmuş gibi, uzandı.. Kolunu kızın koltuğunun > > arkasına koydu.. Kızın omzuna değil.. Koltuğun üzerine.. Sonra kız arkaya > yaslandı.. Bir kaç saç teli, delikanlının elinin üzerine dokundu.. Kalbi > yerinden fırlayacak gibi atıyordu artık genç adamın.. Dünyalar şirini kızın > > saçları eline dokunuyordu çünkü.. Konserden çıkarken, kız, şakalaştı.. "Sizi > > her maçımızda görüyoruz. Alıştık nerdeyse.. Yarın Adana'da da maçımız var.. > > Gözlerimiz sizi arayacak.." > Hayır, aramayacaktı. Delikanlı o anda kararını vermişti çünkü.. Cebinde onu > > otobüsle Adana'ya götürüp getirecek, hatta öğle yemeğinde bir de Adana kebap > > yedirecek kadar para vardı.. Gece yarısı kalkan otobüse bindi.. Sabah > erkenden Adana'ya indi. Maç saatine kadar başı boş dolaştı. Salona erkenden > > girdi, en ön sıraya tam servis köşesine en yakın yere oturdu.. Takımlar > sahaya çıkarken, salondaki en heyecanlı seyirci oydu. Maç falan değildi > sebep tabii.. İlk sette kız farkında bile değildi onun.. Nerden olsundu ki.. > > İkinci sette öbür tarafa gittiler.. Döndüklerinde, ügüncü sette kız fark > etti delikanlıyı.. Yüzünde çok ama çok şaşkın bir ifade, biraz mutluluk, > biraz da gurur vardı sanki.. Ankara'nın hele Kolejde çok popüler bu > delikanlısının onun için ta oralara geldiğini bilmenin gururu.. > Maç bitti. Kız soyunma odasına, delikanlı garaja gitti. Tek kelime > konuşmadan.. Konuşmaya gelmemişti ki.. Kız "keşke orada olsaydın" demişti. O > > da olmuştu işte.. Hepsi o.. Ona o kadar çok şey söylemek istiyordu ki > aslında.. > Bir gün üniversite kantininde gazete okurken, iç sayfalarda bir şiire > rastladı. Daha doğrusu bir şiirden alınmış bir dörtlüğe.. Söylemek istediği > > her şey bu dört satırda vardı sanki.. Bembeyaz bir karta yazdı o dört > satırı.. Öğleden sonrayı zor etti, Kolejin önüne gitmek için.. Kızın > karşıdan geldiğini gördü. Koşarak yanına gitti. "Bu sana" diye kartı eline > tutuşturdu ve kayboldu ortadan.. Kız, Necip Fazıl'ın dört satırını > okurken.. > "Ne hasta bekler sabahı > Ne taze ölüyü mezar... > Ne de şeytan bir günahı > Seni beklediğim kadar!.." > Ertesi gün öğleden sonra, tarif edilemez heyecanlar içinde Kolejin önündeydi > > gene.. Kız karşıdan geliyordu.. Bu defa yanında arkadaşları yoktu. > Yalnızdı.. Yaklaştığında işaret etti delikanlıya.. Gözlerine inanamadı genç > > adam.. Onu yanına mı çağırıyordu yoksa.. Evet, çağırıyordu işte.. Kalbinin > duracağını sandı yaklaşırken.. "Sana bir şeyler söylemek istiyorum" dedi > kız.. O da heyecanlıydı, belli.. "Bak iyi dinle.. Dünkü satırlar için çok > teşekkürler.. Herhalde hissettin, ben de senden hoşlanıyorum. Ama senden > evvel tanıdığım birisi daha var. Ondan da hoşlanıyorum ve henüz karar > veremedim, hanginizden daha çok hoşlandığıma.. Ve de şu anda, onu terk etmem > > için bir sebep yok.." > "O zaman karar verdiğinde ve de eğer seçtiğin ben olursam, hayatında başka > kimse olmazsa, ara beni!" dedi, delikanlı ikiletmeden.. Ayrıldı kızın > yanından.. Bir daha voleybol maçına gitmeden, bir daha okul yolunda önüne > çıkmadan.. Bir daha onu hiç görmeden.. > Yıllarca sonra Levent Yüksel'in söyleyeceği şarkıdaki Sezen Aksu'nun > sözlerini o zaman biliyordu sanki. Aşk "onurlu" olmalıydı.. Günlerce, > haftalarca, aylarca bekledi.. Tıpkı, kıza verdiği o dörtlükteki gibi > bekledi.. Hastanın sabahı, şeytanın günahı beklediği gibi bekledi.. > Heyecanla bekledi. Hırsla, arzuyla bekledi. Umutla, umutsuzlukla bekledi. > Bazen öfkeyle bekledi.. Ama bekledi.. Başka hiç kimseye bakmadan, başka hiç > > kimseyi bulmadan bekledi. Bir gün bir şiir antolojisinde şiirin tamamını > buldu.. İki dörtlüktü şiir.. İlki kıza verdiğiydi.. Bir ikinci dörtlük daha > > vardı orada.. O dörtlüğü de bir kartın arkasına dikkatle yazdı.. Cebine > koydu.. > Bekleyiş sürüyor, sürüyordu.. Okullar kapandı, açıldı.. Aylar, aylar > geçti.. Bir gün delikanlı kızı aniden karşısında gördü.. "Günlerdir seni > arıyorum" dedi kız. "Günlerdir seni arıyorum. İşte sana haber.. Artık > hayatımda hiç kimse yok!.." > "Yaa" dedi delikanlı.. "Yaa" dedi sadece.. Kalbi heyecandan ölesiye > çarparken, aylardır ölesiye beklediği an gelip çatmışken, ağzından sadece bu > > ses çıkmıştı: "Yaaa!.." > Cebindeki artık iyice eskimiş kartı uzattı kıza.. "Sana bir şiirin ilk > dörtlüğünü vermiştim ya bir gün.." dedi. "Bu da sonu onun..." > Sonra yürüdü gitti, arkasına bile bakmadan.. Kız ikinci dörtlüğü oracıkta > okurken.. > "Geçti istemem gelmeni > Yokluğunda buldum seni. > Bırak vehmimde gölgeni > Gelme artık neye yarar!.." > Aradan yıllar, çok ama çok uzun yıllar geçti. Delikanlı bugün hala > düşünüyor.. O uzun, çok uzun bekleyiş mi öldürmüştü aşkını? Ya da beklerken, > > ölesiye beklerken hayalinde öylesine bir sevgili yaratmıştı ki, artık > yaşayan hiç kimse bu hayali dolduramazdı.. O sevgilinin kendisi bile.. > Hayalindekini canlı tutmak için mi, canlısını silmişti yani?.. Ya da.. Ya > da.. Bir şiirin romantizmine mi kapılmış, bir delikanlılık jesti uğruna, > mutluluğunun üzerinden öylece yürüyüp mü gitmişti acaba? > Delikanlı bu soruların cevabını bugün hala bilmiyor.. Bilmediğini de en iyi > > ben biliyorum.. Çünkü, o delikanlı, bendim!... > > Yazar : Hıncal Uluç gercekten insan duygulanıyor...