Anadolu'da yetişen büyük velilerden. İsmi Muhammed Vehbi'dir. Hayyat Vehbi diye meşhurdur. 1780 (H.1195) senesinde doğdu. Osmanlı Müellifleri, Sefinet-ül-Evliya, Esma-ül-Müellifin adlı eserlerde Erzurum'da, diğer bazı eserlerde ise, Erzincan'da doğduğu yazılıdır. 1847 (H.1264) senesinde Erzincan'da vefat etti. Dergahının olduğu yere defnedildi. Bugün burası Terzi Baba Mezarlığı diye anılmakta, mezarlığın ortasında türbesi bulunmaktadır. Terzi Baba temel din bilgilerini tahsil ettikten sonra, anne ve babasının isteği üzerine, bir sanat sahibi olmak için terzilik öğrenmeğe başladı. Terzi Baba diye meşhur olması buradan gelmektedir. Dünyaya hiç rağbeti yoktu. Ahirete meyli çok fazla idi. Mesleği ile meşgul olurken, ibadeti terketmez, nefsinin arzu ve isteklerini yapmama hususunda azami gayret gösterirdi. Mevlana Halid-i Bağdadi'nin halifelerinden Şeyh Abdullah Mekki Efendi ile görüştü ve ona talebe oldu. Bundan sonra Terzi Baba'nın manevi mertebesi günden güne ilerledi. Nefsle mücadele ve riyazette çok ileri derecelere ulaştı. Abdullah Mekki Efendi, ona icazet verdi. Abdullah Mekki Efendi ile tanışmaları şöyle oldu: Terzi Baba, hem dikiş diker hem de dili ve kalbi ile Allahü tealayı anardı. Dükkanında dikiş dikerken, her iğneyi kumaşa geçirip çıkarışta dili ve kalbi ile Allahü tealanın ism-i şerifini söylerdi. Halim selim, mütevazi bir zat idi. Kimsenin halini bilmesini istemezdi. Fakirleri çok sever ve bu sevgisini açıkça belli ederdi. Bir gün Erzincan'a seyyah fakirlerden birisi geldi. Üzerindeki palto çok eski olduğu gibi, ele alınmayacak kadar kirli idi. Bu zat paltosunu diktirmek için şehirdeki terzileri tek tek gezdi. Fakat müracaat ettiği bütün terziler onun elbisesini dikmek değil, el sürmekten bile çekindiler. Terziler o fakir zata alay yollu; "Şurada Terzi Baba var. Ona götür, o diker." dediler. Zavallı fakir zat, Terzi Baba'yı buldu. İstediğini anlattı. Terzi Baba'dan, red yerine hüsn-i kabul gördü. Terzi Baba ona; "Paltonu bırak, inşaallah yarına hazırlarım." dedi. Terzi Baba paltoyu alıp, güzelce yıkadı, kuruttu ve dikti. Ertesi gün o fakire elbisesini teslim etti. Bütün bu yaptıklarının karşılığında ücret almadı. O fakir zat paltosunu temizlenmiş, dikilmiş görünce çok memnun oldu. Terzi Baba'ya nazar edip, Allahü tealanın sevdiklerinin sohbetine kavuşması için kalben dua etti. Bu günlerde Mevlana Halid-i Bağdadi hazretleri, halifelerinden Abdullah Mekki Efendiyi Anadolu'ya göndermişti. Abdullah Mekki Efendi, Erzurum'a uğramış, sonra Erzincan taraflarına yönelmişti. Erzincan'a yaklaşınca, yanındaki arkadaşlarına; "Hocamızın bize tarif eylediği memleket, Allah bilir ya burasıdır. Burada bir zatın bizde emaneti vardır." demişti. Abdullah Mekki Efendi, Erzincan'ı şereflendirince, insanlar akın akın ziyaretine geldiler. Gelenler arasında Terzi Baba da vardı. Abdullah Mekki Efendi, ilk defa gördüğü Terzi Baba girince ayağa kalktı. Davet edip yanında yer verdi. Hiç kimseye yapmadığı iltifatı Terzi Baba'ya yaptı. "Mevlana Halid-i Bağdadi hazretlerinden bizde bir emanet var. O emanete seni müstehak gördüm. Bu emanet sana çok menfaatler sağlar. Kabul edersen sana teslim edeyim." dedi. Terzi Baba da; "Siz bilirsiniz efendim, maddi menfaatse; dünya için Allah demem." cevabını verdi. Abdullah Mekki Efendi bu cevabı alınca; "Oğlum, sen bulacağını buldun. Teslim edeceğim emanet seni dünya sevgisinden kurtarmaktan başka bir şey değildi." buyurarak, Terzi Baba'ya himmetle nazar edip, emaneti tevdi etti. Şah-ı Nakşibend Behaeddin-i Buhari hazretlerinin yolunda terbiye edip, kemale ermesine vesile oldu. Terzi Baba'ya hilafet verip, Allahü tealanın kullarına, Allahü tealanın dinini öğretmek ve marifetullaha kavuşturmak vazifelerini verdi. Bunun üzerine, Terzi Baba'nın hali derhal değişti. Manevi feyzler deryasına daldı. Bu hadiselerden sonra, Terzi Baba'nın yüksek derecesi halk arasında duyulup, yayıldı. Herkes istifade etmek için ona geldi. Zamanla Terzi Baba'ya bağlı talebelerin sayısı günden güne arttı. Bu hali çekemeyenler, onun hakkında dedikodu etmeye başladılar. "Ümmi bir cahilin başına bu kadar insan toplanmış." diyorlardı. Hatta ilimden biraz nasibi olanlar da, bu gibi sözleri söylemeye başlamıştı. Bunun üzerine beldenin müftisi, TerziBaba'yı imtihan için davet etti. Maksadı ise, TerziBaba sorulan suallere cevap veremeyince, cehaletini anlayıp, insanları irşad, yol gösterme davasından vazgeçmesini temin etmekti. Terzi Baba, müfti efendinin davetini kabul edip gitti. Orada büyük bir ilim meclisinin toplandığını gördü. Müfti efendiye kendisini niçin davet ettiğini sorduğunda, müfti efendi ona; "Biz seni imtihan için davet ettik. Hakkınızda birçok dedikodu yapılıyor. Buna son vermek lazım geldi. Şimdi bazı sualler soracağız. Siz cevap vereceksiniz." dedi. Sonra Sıfat-ı sübutiyyenin kaç tane olduğunu ve daha başka sualleri sordu. Terzi Baba büyük bir hakikati ortaya çıkarmak için; "Allahü tealanın, bu şehirde yaşayanlara göre yedi, diğer beldelere göre sekiz tane sıfat-ı subutiyyesi vardır. Bu beldeye göre Allahü tealanın Subuti sıfatları şunlardır: İlim, Semi', Basar, İrade, Hayat, Kelam ve Tekvin. Bu şehre göre Allahü tealanın Kudret sıfatı yoktur. Çünkü bu şehir insanları Allahü tealanın Kudret sıfatını inkar etmektedirler. Eğer bu şehrin insanlarıAllahü tealanın Kudret sıfatına inansalardı, Allahü teala bir ümmi kulunda, insanlara doğru yolu gösterme kabiliyetini yaratmaya kadirdir, derlerdi." cevabını verir vermez, orada bulunanlar, Terzi Baba'nın ilm-i ledünniye sahip, kamil bir zat olduğuna kanaat getirip, ellerine kapanarak af dilediler. Ona gereken ikram ve hürmet gösterdiler. Terzi Baba'nın yetiştirdiği talebeler arasında en meşhurları; Hafız Rüşdü Efendi, Hacı Mustafa Fehmi, Leblebici Baba'dır. Terzi Baba, ilahi aşk ile dolu adeta ikinci bir Yunus Emre'dir. Tasavvufun hakikatlerine dair, Miftah-ul-Kenz isminde manzum eseri çok meşhurdur. BOZUK SAZ Terzi Baba, pekçok rumuz ve işaretler yani kapalı manalı şeyler söylerdi. Erzincan ahalisinden Hacı Hatip Efendi isimli zat, bir kazaya kadılığa tayin edildi. Hacı Hatib Efendi öyle bir kazayı bilmediğinden araştırdı. Fakat kimse de bilmiyordu. Gönlü ızdırap ve sıkıntı ile doluydu. Terzi Baba'nın sohbetlerinde ferahlamak için Sarıgül'de olan bahçesine gitti. Terzi Baba bahçede; "Her kim ne ederse kendine eder, yine kendi kendine eder." diyerek dolaşıyordu. Hatib Efendiyi görünce; "Gel ağa bir kahve pişirdim beraber içelim." dedi. Kahve içerken bir müddet murakabeye dalan Terzi Baba; "Ağa, hem kahve içelim, hem de sana bir hikaye anlatayım. Dinle! Birisi İstanbul'da Aksaray'a doğru giderken bir kahve dükkanına uğramış. Dükkanda bir saz olduğunu görmüş ve çalmak istemiş. Sazın bozuk olduğunu görünce, kahveciye; "Saz bozuk." demiş. Kahveci de; "Onu çalan öyle bozuk düzen çalardı. Sen de öyle çalarsan çal, çalmazsan bırak yerine demiş. Acayip bir hikaye değil mi?" deyip sözünü tamamladı. Hatib Efendi bu konuşmadan hiçbir şey anlamadı, fakat bu hikaye bizimle alakalıdır diye düşünüp, edebinden hikmetini soramadı. Birkaç gün sonra bir misafiri geldi. Çok yer dolaştığından tayin olduğu yeri bilip bilmediğini sordu. O misafir; "O kaza Aksaray dairesindeBozok sancağındadır." demesiyle Hatip Efendi, Terzi Baba'nın ilk işaretini anlamış oldu. Doğruca o kazaya gitti. Fakat birkaç ay orada hakimlik yaptıktan sonra halkı ve kazası ile uyuşamadığından istifa edip geri döndü. Bundan da; "Çalabilirsen çal, çalamazsan bırak." sözünün manasını anlamış oldu.