"ACILARINIZI KUMA VE iYiLiKLERi TAŞA YAZMAYI ÖĞRENiN". Bir hikaye, iki arkadaşın çölde yürüdüğünü anlatır. Yolculuğun bir noktasında bir münakaşa olur ve biri diğerine tokat atar. Tokadı yiyenin canı acır ama bir şey söylemeden kuma şöyle yazar : "BUGÜN EN iYi ARKADAŞIM BENi TOKATLADI Bir vahaya gelene kadar yürümeye devam ederler ve suya girmeye karar verirler. Tokadı yiyen bataklığa saplanır ve boğulmaya başlar ama arkadaşı kurtarir. Yarı boğulmadan kurtulduktan sonra bir taşa şöyle yazar :"BUGÜN EN iYi ARKADAŞIM HAYATIMI KURTARDI". Tokadı atan ve hayat kurtaran sorar : "Canını acıttığımda kuma yazdın neden şimdi taşa?" Diğeri cevaplar : "Birisi canımızı yaktığında kuma yazmalıyız ki bağışlama rüzgarı silebilsin ama biri bizim için iyi bir şey yaparsa taşa kazımalıyız ki hiç bir rüzgar silemesin. "ACILARINIZI KUMA VE iYiLiKLERi TAŞA YAZMAYI ÖĞRENiN". Özel bir kimseyi bulmak bir dakika alır ve unutmaik ise bir ömür

Bir zamanlar bir çoban vardı Sürülerinin otlana otlana Her saat başı geçtiği tepe dorukları kadar Yüksekten düşünür ve yaşardı."H. David Thoreau Gözleri satırlarda takılı kaldı. Neden bu denli etkilenmişti anlayamadı önce. Hava ışıl ışıl aydınlık olsa da, elleri ısınsa da güneşte, bir karanlık örtü çekmiş gibi üstüne ne ışığı ne sıcağı hissetti yüreğinde. Hiç acelesi olmayan bakışları satırların üzerinde gezdirdi. "Ben kendime özgü bir şekilde yaşamayı arzuladığım için ormana gittim; hayatın sadece asli gerçekleriyle yüzleşmek, öğretecekleri varsa öğrenip öğrenemeyeceğimi de anlamak ve gün gelir de öldüğümde bunca zamandır hiç de yaşamamış olduğumu görmemek için..." Buğulu siyahlığıyla uzayıp giden asfalt yolun üstündeydi iki saattir. Arada bir önünde ve arkasında oturan yolculara kulak misafiri olsa da, gözleri satırlarda, içindeki karanlığı aydınlığa dönüştürecek cümleyi arıyordu. En çok da böyle zamanlarda okumayı seviyordu. Bu "okumak" değildi artık. Ne olduğunu bilmiyordu ama okumanın da ötesinde bir işti yaptığı. Yanındaki boş koltuğun üzerindeki sigara yanığına umursamaz bir bakışla dokunduktan sonra, yine o hiç acelesi olmayan bakışlarını sayfalara çevirdi. Kitabın sonlarına doğru rastgele bir sayfayı bulmak için kitabı kapatıp yeniden açtı. Gözüne çarpan ilk paragrafı okumaya başladı: "Ormandan ayrılışımın, buraya gelişiminki kadar iyi bir sebebi var. Belki de yaşanacak daha bir çok hayatımın olduğunu ve bu hayat için daha fazla zaman ayıramayacağımı düşündüm. Bir yola girerken bu kadar kolay duygusuzca hareket etmemiz ve sonra bu yolu aşındırana kadar sürdürmemiz gerçekten çok ilginçtir. Oraya geldiğim ilk hafta, kapımdan göle giderken bir yol tutturmuştum; şimdi oradan ilk geçişim üzerinden beş altı yıl geçmesine rağmen yol hala oldukça belirgin. Korkarım başkaları da aynı yolu takip edip yolun bugüne kadar açık kalmasını sağladılar. Dünya yüzeyi yumuşaktır, insanlar iz bırakabilir; zihnin gezindiği yollar da böyledir. Öyleyse dünyanın ana yolları kim bilir ne kadar eski ve tozludur, geleneğin ve uyulan kuralların açtığı oluklar ne kadar derindir! Kamarada seyahat etmek istemiyorum, gemi direğinin önüne geçip dünyanın güvertesinde yol almak istiyorum, çünkü dağların arasından parlayan ay ışığı en iyi oradan görülüyor. Şimdi aşağı inmek istemiyorum." Başını kaldırdı. Yolun kıyısından hafif meyillerle yükselen tepeye baktı. Çok iyi seçemiyordu. Çocuk mu, genç mi yaşlı mı, kadın mı erkek mi bilemedi. Bir dağ resminin üzerine hafif fırça darbeleriyle serpiştirilmiş beyazlıkları çağrıştıran sürünün içindeki çobanı farketti.