Buyrun size elden geldiğince tarafsız kalmaya çabalayan bir Fenerbahçeli'nin gözünden ve kaleminden bir Galatasaraylı'nın, ligin akışını değiştiren Adnan Polat'ın portresi... Polat Galatasaray'ın şampiyonluğunun ardındaki en önemli isimlerden biri. Bugünlerde yolda yürürken elektrik direğine çarpan birini görürseniz, bilin ki o bir Fenerbahçeli'dir. Çevresine bakmamak için başı hep öne eğik, gözleri hep yere çivili yürüyen, o nedenle de kaçınılmaz olarak kafasını bir yerlere çarpan Fenerbahçeli. Nereden mi biliyorum? Elbette kendimden. Sabah evden çıkıyorum, karşı apartmanda kocaman bir sarı-kırmızılı bayrak. Kocaman ne demek; boydan boya. İnsanın gözünün içine girecek gibi sürekli dalgalanıyor. Yaprak kıpırdamayan bu yaz günlerinde bile. Çünkü bizim sokak, hava koridoru... Rüzgarlı sokak... İşyerine geliyorum; odama bakan tüm binaların cepheleri, balkonları, önleri, arkaları gene o bayraklarla kaplı. Kafamı pencereden uzatamıyorum. Canım Boğaz manzarasına rağmen. Gece yatıyorum. Gözlerimi yumduğum an, belleğimin en diplerine itelediğim, devlet arşivleri gibi üstüne '50 yıl açılamaz, açıklanamaz' mührü vurup hafızamın çelik kasalarına kilitlediğim bir görüntü, inadına inadına su yüzüne çıkıyor: Yukarıya doğru uzanmış bir kol. O kolda saati gösteren bir parmak. Ve o kolun da parmağın da sahibi adam. Saati gösterdikten sonra elini kulağına götürüp, "Duyamadım, tekrarlayın," işareti yapıyor. 14 Mayıs 2006 Pazar gecesinden beri her gün aynı çile, her gece aynı kabus. Ve her gün ve her gece o adam. DEVAMI WE HEPSİ: http://www.sabah.com.tr/2006/06/11/cp/gnc117-20060611-102.html