2002 yılı Nisan ayında Hollanda Apeldoorn da Ermeni sorunu konusu üzerine konferans veriyorum. Aynı dönemde, Ermeni yönetmen Atom Egoyan, Ermeni tezlerini işlediği, Ermenileri masum! Türkleri katil olarak gösterdiği Ararat isimli filmi, gösterime hazırlamaktadır. Gündemde olan bir konu olduğu için konferansımın bir bölümünde, Ermeni yönetmen Egoyan ın rivayete göre, 20 ile 50 milyon dolarlık bir bütçe ile hazırladığı Türk/Türkiye düşmanı sinema filminden bahsediyorum Dinleyici kitle olarak tamamını Holanda da yaşayan Türklerin oluşturduğu konferansımın sonunda, soru-cevap faslı başlıyor. Soru sormak için söz alan gurbetçilerimizden birisi: -Hocam, Ermeniler 40-50 milyon dolarlık film çekiyorlar dediniz, peki bizim Türkiye Cumhuriyeti Devleti buna karşılık ne yapıyor? şeklinde bir soru yöneltiyor. Aslında gurbetçimizin sormuş olduğu soru beni hiç şaşırtmıyor. Öyle ya, Ermeniler Ermenistan dışında Türkiye aleyhtarı bir film yapıyorlar, bunun karşısında Türkiye Cumhuriyeti Devleti de mutlaka bir şeyler yapmalıdır! Artık klasikleşmiş, hatta kronik bir hal almış olan devletçi bakışımız, yıllarca Avrupa da yaşamış olsak da bir türlü değişmiyor. Bir an için insan düşünmeden edemiyor. Acaba biz Türklerin bu her şeyi devletten bekleme geleneği genlerimizde mi var? Sadece bu bile araştırılması gereken önemli bir konu olarak kayda geçmeli Apeldoornlu gurbetçimizin sormuş olduğu soru karşısında biraz geriliyorum ve kendi kendime, vereceğim cevapla, ikna edici/öğretici ve yol gösterici olmalıyım diyorum Kısacası sakin olmalıyım... Gurbetçimize cevap olarak: -Atom Egoyan ın çekmiş olduğu bu Türk/Türkiye düşmanı filmin bütçesini Ermenistan Devleti karşılamıyor. diye cevap veriyorum. Salonda o anda bir uğultu başlıyor. Dinleyicilerden birisi: - Peki bu filmin bütçesini kim karşılıyor? diye soruyor. -Egoyan ın çekmiş olduğu filmin bütçesini Ermenistan dışındaki Ermeniler yani, gurbetçi Ermeniler karşılıyorlar. şeklinde cevap verdiğimde, salonda ki uğultu daha da yükseliyor ve yine içlerinden birisi: - Ama hocam, biz bu kadar milyon doları nereden bulacağız? diye sorunca az önceki gerginliğim bu defa ses tonuma yansıyor: - Peki, sizleri dolandırarak milyon dolarlarınızı alan Jet Fadıl ve gibilerine nereden buldunuz kaptırdığınız o paraları? diyerek biraz da sert bir üslupla cevaplıyorum sormuş oldukları soruyu. Kimse konuşmuyor O anda soru sormak için izin isteyen de yok Salona tam bir sessizlik hakim Konuşmama devam ediyorum: -Bakınız arkadaşlar, Holanda da 350-400 bin Türk var, İngiltere de aynı şekilde, Fransa da aynı şekilde Sadece Almanya da 2,5-3 milyon Türk var. Avrupa genelinde 4,5-5 milyon a yakın Türk varlığından bahsediliyor. Dünya genelinde bütün Ermenilerin nüfusu bile, yalnızca Avrupa da yaşayan Türklerin nüfusu kadar değil. Ancak, Ermenilerin sesi Avrupa ve ABD de çok güçlü bir şekilde çıkmaktadır. Bu sözlerimden sonra salonda tartışma konusu, gurbetçi Türklerin Avrupa daki teşkilatçılığı/teşkilatsız yapısı üzerine yoğunlaşmaya başlıyor. Dinleyiciler içerisinde söz alanlar, Türkiye dışında olan Türklerin en azından 6-7 ayrı gruba bölündüğünü ifade ediyor. Böylesi bir bölünmeyi her ne kadar tasvip etmesem ve söz konusu guruplaşmalar olsa da, ortak konularda birlikte hareket edilmesi noktasında birlik içerisinde olmaları gerektiğini ifade ediyorum. Anlatılanlara göre hizipleşmeler o kadar üst seviyelere çıkmış ki, camiler bile bu hizipleşmelerden nasibini almış olmakla birlikte, hemen her görüşe sahip gurubun gittiği bir cami olgusu ortaya çıkmış Avrupa daki gurbetçi Türkler arasında Evet, ah şu biz Türkler Onlarca devlet kuran, bir zamanlar dünyaya hükmeden Çılgın Türkler Hollanda Apeldoorn daki konferansımla, her ne kadar o insanlara bir şeyler anlatmaya, onlara bir şeyler öğretmeye gittiysem de aslında, ben o insanlardan birçok şey öğrenmiş oldum... Avrupa ve ABD deki gurbetçilerimizin her şeyi devletten, Türkiye Cumhuriyeti Devleti nden beklememeleri konusunda ben haklıydım, ancak, Türkiye Cumhuriyeti Devleti nin onları belirli amaçlar etrafında örgütlememesi, onlara sadece yol gösterme açısından, güven verme açısından bile yol göstermemesi ve vurdumduymaz tavrı konusunda ise, onlar haklıydılar. 2000 li yılların rakamlarına göre sadece Avrupa daki gurbetçi Türklerin elindeki sıcak paranın 50 milyar dolar civarında olduğu, Avrupa iş dünyasında, söz konusu rakamın ciddi boyutta olması gerçeğinden hareketle, vatan hasretiyle yanan gurbetçilerimizin bir takım dolandırıcılar tarafından aldatılmaları konusunda ben haklıydım, ancak, ülkelerinin kalkınması için her türlü fedakarlığa hazır olmalarına rağmen Ankara tarafından ciddi bir şekilde yönlendirilmemeleri konusunda ise, onlar haklıydılar Hollanda daki gurbetçi Türkler, ülkeleri için, bir şeyler yapmak istiyorlardı çünkü, Avrupa da Avrupalılarla birlikte yaşadıklarından Türk/Türkiye aleyhtarı Ermeni propagandalarından ilk önce kendileri etkileniyordu. Ancak, oluşmuş bütün guruplaşmalara, bütün hiziplere rağmen Türkiye nin menfaatlerini savunmak için örgütlenmelerinde onlara güven verecek, onları örgütleyecek bir el bekliyorlardı. Ama, o rehberin yardım elini, yaklaşık yarım asırdır göremediler Bulamadılar Evet Bütün bunlar garip ve acı, ama bir o kadar da gerçek Lahey de Bir Güneydoğulu Vatandaşımızla Aramda Geçen Diyalog Hollanda Lahey de gezerken bir markete giriyorum, sahibi bir Güneydoğulu vatandaşımız. Çay ikram ediyor. Uzun uzun memleket hasreti ile sorular soruyor bana. Saç traşı olacağımı söylüyorum, kardeşinin berber olduğunu söylüyor ve beni kardeşinin dükkanına götürüyor. Hem bayanlar hem de erkekler için hizmet veren oldukça büyük bir işyeri gittiğimiz dükkan. Beni kardeşi ile tanıştırıyor, çok sıcak bir karşılama, çaylar, kahveler vs. vs. Traşım bittikten sonra para uzatıyorum, sitemkar bir şekilde kabul etmiyorlar Sonra, arabasıyla kaldığım yer olan Türk Büyükelçiliği ne kadar getiriyor beni Güneydoğulu vatandaşımız. Türk Büyükelçiliği nin 50 metre kadar yakınında arabasını durdurduğunda bir anda duygusal bir şekilde Türk Büyükelçiliği nde dalgalanan Türk Bayrağını göstererek: -Hocam, şu bayrağı görüyor musun, her ne zaman bu tarafa yolum düşse, sadece şu bayrağı görmek için istikametimi bu caddeye doğru çeviriyorum. O bayrağın dalgalanışını görmek bana huzur veriyor. Ama bu elçilikte kimler yaşar, ne için buradadırlar bilmeyiz biz. Bir gün olsun bu elçilikten birileri gelip bizlerle konuşmadı. Biliyor musun hocam, yıllarca, PKK terör örgütü bizlerden zorla haraç aldı. -Neden verdiniz? , diye sorduğumda: -Hocam, ne demek vermemek, adamlar dükkanınızı yakıyorlar ve ölümle tehdit ediyorlar. Nitekim bu terör örgütüne para vermek istemeyen birçok arkadaşımızın işyeri kundaklandı ve ilginç bir şekilde Hollanda polisi hiçbir şey yapmadı. Şu gördüğünüz büyükelçilik ise, hiç ama hiç ilgilenmedi bizlerle Ne derdiniz var diye sorma gereği bile duymadı vs. vs