Baba oğul her ikisi de Mecusi idi. Babası oğluna aşık derece de çok seviyordu. Öyle ki; gözünü O'nun üzerinden bir an olsun ayırmıyordu. Hatta başına herhangi bir şey gelmesin diye izinsiz bir yerlere salmıyordu. Tabir caizse gençliği inziva hayatı ile geçti. Birgün kalbini terennüm eden kilise de ilahi söyleyen bir grubu seyre daldı, dinledikçe içe kapanık dünyasının bir nebze de olsa aydınlandığını hissetti, ilahi sonlandığında içlerinden birine: - Mensup olduğunuz dinin ilahisi çok hoş, lütfen bu dininizi bana öğretecek birini nerde bulabilirim bana yardımcı olabilir misiniz, dedi. İlahi okuyan adam cevaben: - Şam' da.. dedi. Babası O'nu işe göndermişti, geç kalınca Selman'a: - Oğlum neredeydin, çok geç kaldın geç kalmanın sebebi ne? Selman-ı Farisi: - Baba ruhumu dinlendirecek bir dinin mensup topluluğa denk geldim, onları izledikçe bizim yıllardır taptığımız ateşin anlamsızlığını, Onların dininin bizimkinden üstün olduğunu idrak ettim. Baba: - Oğlum senin aklını çelmişler, o düşünceleri terk et, atalarımızın dininden üstün din olamaz, dediyse de bir türlü ikna edemedi ve ellerini bağlayarak haps etti. Bu arada Selman_ı Farisi işin peşini bırakmak niyetinde değildi, kilise de tanıştığı arkadaşlara haber salarak Şam civarından kervan gelirse mutlaka beni haberdar edin ricasında bulundu. Sonunda heyacanla beklediği haber gelince ellerindeki bağları çözerek kervanla birlikte yola koyuldular, uzun süren yolculuğun ardından kendisine bu dini anlatacak papaz'ı gösterdiler. Mecusiliği terk eden Selman artık kilise yolunda... Fakat zaman içerisinde Papazın birkaç yanlış davranışı gözünden kaçmadı. Şöyle ki Papaz ölünce ardından ağlayan ahaliye karşı : - Bu adamın arkasından gözyaşı dökmeye değmez, kötü bir insan, deyince insanlar: - Sen nasıl ölen bir insanın ardından böyle laflar edersin, üstelik dinimizin öğreticisi. Selman: -O hayatta iken hayır için eline teslim ettiğiniz sadakaları yoksullara dağıtmaz cebine indirirdi, eğer bana inanmıyorsanız sadaka diye dağıttığını sandığınız paraların yerini gösterebilirim. İnsanlar: - O halde göster, dediler.. Denilen yere gidildi, çömlekler devrilince papazın gerçek yüzü ortaya çıktı, halk bu sefer ibret olsun diye cesedini iple astılar, gelen giden darağacında asılı olan papazı taşladılar. Kiliseye yeni papaz atandı, bu papaz evvelki gibi dünyaya tamah gösteren papaz değildi, ibadetiyle baş başa idi. Selman bu papazı sevmişti nevar ki o da son nefesini vermek üzereydi ki; - Senden sonra beni emanet edeceğin kim, dedi Selman.. Papaz: - Var git Musul'a, orda bir arkadaşım var, kendisi iyi bir rahiptir. Papaz vefat ettikten sonra Selman-ı Farisi denileni yaptı, onu buldu, gerçekten de samimi dürüst bir rahipti. O'da ölünce O'nun tavsiyesiyle bir rivayete göre Hacı Bayram Velinin merkadının yanındaki kilise, ya da Anadolu'nun Ammuriye şehrindeki Aziziye-Emirdağ da kilisede bir başka papazın gözetiminde on yıl hizmetinde bulundu. On yıl içerisinde Ammuriye de geçen günlerde hizmette kusur göstermeyen Selman, hizmetinde bulunduğu papazdan da çok memnundu.. O'da ölümün eşiğine geldiğinde: - Ey Selman, artık şu koskoca dünyada seni birilerine teslim edebileceğim insan kalmadı, ancak Kutsal kitaplarımızda bildirilen, gelmesi yakın, Harem bölgesinden çıkacak adı Ahmed Muhammed olan bu peygamber Yesrib'e hicret edecek. O'nun birçok alameti olmasına rağmen enbelirgin üç alameti var: -Sadaka almaz. -İki kürek kemiği arasında peygamber zişanı diyebileceğimiz 'ben'i var. -Hediye kabül eder. Bu üç alameti gördüğünde ve O'nu bulduğunda derhal iman et ve teslim ol. Bu vasiyetinin üzerinde fazla zaman geçmeden adam bu dünyadan göçtü. Selman Hakikat yolunda arayışında son sözlerin gereğini yerine getirebilmek için Kelb kabilesine; Harem taraflarına kendisini götürdükleri takdirde ineklerini ve koyunlarını verebileceğini teklif etti. Kabül ettiler, derken yola çıktılar, Vadi' ül Kura'ya geldiklerinde sözlerinden cayarak bir yahudiye sattılar Selman'ı.. Neyse ki satın alan Yahudi Yesrib'e götürdü, Selman köle pahasına buralara gelmiş olsa da beklenen Peygamberin hicret edeceği toprakları görmesi O'nu bir an olsun köleliğini unutturup sevince bürünmesine yol açtı... Rahibin geleceğini müjdelediği peygamberi beklemeye koyuldu. Birgün Rasulüllah arkadaşlarıyla sohbet ederken Selman bir miktar hurma getirdi; - Hediyem olsun, kabül eder misin? Rasulülah : - Evet, dedi. Böylece işaret edilen birinci alameti görmüş oldu. Bir defa da Kuba köyünde Rasulullahı gördü, yine hurmaları uzatarak dedi ki; - Bunlar sadakadır, alır mısınız? Yüce Peygamberimiz sadaka deyince kabül etmedi. Selman ikinci alameti görmenin sevinciyle üçüncü alemeti heyacanla beklemeye başladı. Birgün Baki kabristanda Rasulülah arkadaşını defnederken; ''gelde gör''dercesine sırtını açmıştı.. Selman gözlerini iki kürek arasına odaklayınca Peygamber mührünü gördü ve derin bir nefes aldı adeta.. Böylece üç alametle hakikat arayışında son noktayı koydu ve kelime-i şehadet getirerek iman halkasına dahil oldu. Derler ya bu yol aramaktır, yeter ki can-u gönülden insan ararsa bir şekilde Rabbül Alemin er –geç de olsa sonsuz hayata götürecek yolu nasip edebiliyor. Arayış ruhu Selman'nın tüm hayatında mevcut, sonunda en son kamil dini'i bularak muradına erdi. Ne mutlu doğru yolu bulanlara.