Sensizim dedikçe bir çizgili yüz beliriyor karşımda. Senin için akan gözyaşlarım, hicranlı nağmelerce tetikleniyor. Ağlamanın tadına doyamamıştım sen varken. Ne üzüntüden, ne hüzünden, ben seni sevdiğim, sevebildiğim için ağlarken. Sen; benim gözyaşlarıma bakıp ağlıyordun. Kıymet veriyordun bana, vefa gösteriyordun bir zamanlar. Hangi aynalarda kaybolduğunu bilmiyorum yüzümün, bu yüz benim olamaz, saçımdaki bu aklar benim değil. Benim değil, mutluluğa dair yazılan bu yazılar. Hangi tabut taşıyacak bu günahkar bedenimi, hangi teneşir kabul edecek seninle dolu olan beni. Hangi toprağa gömülmeliyim, hangi anlamsız bir vakitte can vermeli bedenim. Dört duvara adını yazdım odamda, ne yana dönsem sen varsın. Uykuların unuttuğu gözlerim tavanda, paslı bir mum ışığında tüketiyorum nefesimi, bu şehrin ücra köşesinde bir han odasında. Üşüdüğümü itiraf ediyorum, belki de deliriyorum. Yıllar boyu kabullenemediğim ihanetini bile hoş görmeye başladım. Kendimi tüketiyorum, bu şehrin serin yağan yağmurlarında, bir sel olup akıyorum, toprağa karışıyorum damla damla. İçimde eriyen her şeyi, bir mum ışığında birleştirmeye çalışıyorum. Ürkek bir ceylan yavrusu gibi yüreğim, el uzatan herkesten kaçmayı yeğliyorum. Yalnızlığımla baş başa bir han odasında tükeniyorum. Ömrümün hiçbir döneminde, bu kadar ağır gelmemişti yalnızlığım. En kadim dostum olmuştu hep, eksik kalan her yanımı, her anımı, her sabahımı, her karanlığımı yalnızlıkla dolduruyordum. Öylesine alışmıştım ki yalnızlığa, senin yokluğunu bile unutacağımdan korkuyordum. Dedim ya, ağır gelmeye başladı artık bu yalnızlık. Bir de üstüne geçmişi hatırlama isteği eklenince yüreğimin, daralıyorum her nefes alışımda. Her nefeste, yalnızlık çekiyor ciğerlerim içine, ve her nefeste beni boşaltıyor yüreğim karbonmonoksit yerine... Şimdi düşünüyorum da, öldüğümü duyarsan ne tepki verirdin acaba. Pişman mı olurdun mesela, yoksa üstünü çizip geçermiydin ölümümün. Giderken üstümü çizip gittiğin gibi. Yada mezarımın başına gelip bir Fatiha nasip edermiydin ruhuma. Hayatımı zindana çeviren sen, ahiret acılarımı bir an olsun hafifletmek adına, bir Yasin okurmuydun bana. Su dökermiydin toprağıma, yada gözünden iki damla yaş akıtırmıydın benim adıma. Göğsüm daralmaya başladı, ölüyorum. Yalnızlığım bile ihanet ediyor ömrümün bu son deminde. Gözlerim hala, gözlerinin mateminde, can veriyorum bu şehrin ücra köşelerinden birinde. Kirpiklerim tuzlu yaşlarla ıslanıyor. Doğduğu günden bu yana, seninkinden başka bir omuz kabul etmeyen başım, usulca ölüme yaslanıyor... alıntıdır

Şimdi düşünüyorum da, öldüğümü duyarsan ne tepki verirdin acaba. Pişman mı olurdun mesela, yoksa üstünü çizip geçermiydin ölümümün. Giderken üstümü çizip gittiğin gibi. emegıne saglık harıka bır yazı