Hiç bir yazı yaşanmadan yazılmazmış burdaki yazıda olduğu gibi eminim yazan kişi kendisi sebebiyet vermiştir eskici dükkanında eski olmaya sızlaması bundandır oysaki herşey hayatın devamında istenirse eskilerin hatırasını her daim yeniler bu üşenmiş kişi kolayı seçmiş şimdi sızlanıp dursun artık paylaşım için teşekkür ettim...

Eskici dükkanı gibiyim; hala aşka inanıyorum. Bu yüzden, beni anlamak için eski Türk filmlerine bakın. Arkada yürüyen ve kameraya bakmayan adam benim. Eskici dükkanında bulduğunuz her şey bir zamanlar vardır. Ve ne anılar yaşamıştır. Ama zamanı gelince atılmıştır. Ne komik, birinin attığı eski, bir diğerine yepyeni gelir. Eski aşklar nerede satılır? Ve kim alır eski aşkları da kullanır? Kim alır beni? Kim aldı seni? Bir meyhane köşesinde, sessizce anılır eski aşklar. Ne kolaydır ayrılan bir erkeğin avutulması. Hemen kendisine rakı ve orta halli bir kadın sunulur. Erkek başka kollarda avunur. Ve sanılır ki artık mutludur. Kolay mı bir aşk sona ermiş ve film kopmuştur. Haydi aslanım bak yeni kadınlar var burada haydi atla yeni kollara. Yüzeyseliz değil mi biz? Hiçbir kadını tam anlamıyla sevemeyiz. Öyle mi? Bir başka kadının yastığında senin kokun yok. Çok kısa geldin ve nasıl olduysa gittin. Suçlu kim? Ben, sen, o? Biz, siz, onlar? Ne bileyim ben. Bildiğim tek şey, o kokun. Hiçbir kadında olmayan o kokun. Sana sırtından sarıldığımda saçların ve kulaklarının arasından gelen o koku. Yokluğunda her gün anlıyorum aslında, sana nasıl aşık olduğumu. Mutfaktan gelen sesleri, dağınıklığımdan ettiğin şikayetleri ve o sıcak bedeninin bana sımsıkı sarıldığı anlardaki mutluluğumu. Aslında gitmeni hiç istemedim. Evet, sana git dedim. Ama her aşk bir parça tatile ihtiyaç duyar. Boğulduğumuz anlarda, az da olsa uzak kalmalıydık. Bunu anlatmak istedim. Sana gerçekten hiç GİT demedim. Zayıf yanlarımı biliyordun. Hep oradan vuruyordun. Bense kızıp sana bağırıyordum. Kızgınlıkla bakıp ağlıyordun kimi zaman. Seni ağlatmaktan nefret ediyordum. Her şeyini bırakıp benim yanımda olan seni, ağlatmamam gerekiyordu. Benimdin. Benim kadınımdın. Ve işte oracıkta ağlıyordun. Bir yandan da çorapları katlıyordun. Kinle bana bakıyordu kadın yanın. Kızıyordun. Sana göre sen, bana göre ben haklıydık. Savaşmaktaydık. Anlamıyorduk; çünkü dinlemiyorduk. Belki de anlamak istemiyorduk. Fonda şarkımız çalmıyordu. Çünkü hiç şarkımız olmamıştı bizim. Sonra bir şarkımız olsun e mi? Hoş, şu an ne dinlesem sen varsın. Ama sen yoksun; o yüzden şimdi gelsen beni, sen bile avutamazsın. Çok karışığım. Olayları hatırlamıyorum bile. Sadece, bir eskici dükkanı gibiyim artık. Kendime bile eskidim. Sen de sanırım attın beni bir başka kişiye, yeni olayım diye. Olamadım. Eski siyah beyaz filmlerde arkada yürüyen ve kameraya bakmayan adam benim. y.

Aslinda pekte sevmedigim bir yazar kaan Erkamin kitapindan pek hosuma gitmemisti kitap ama burada bu alintiyi okuyunca hosmus tesekkurler...