"Düğmelere, tuşlara dokunduğunuz kadar insanlara dokunuyor musunuz?" Çok doğru bi söz aslında pcye ayırdığımız zamanın bi bölümünü insanlarada ayırmayı bilmek lazım +k borçum olsun güzel yazı hazırlamışsın

"Gündelik hayatımızda tuşlarla, düğmelerle ne çok ilişki kurduğumuzu hiç düşünüyor muyuz? Acaba tuşlarla, düğmelerle olduğu kadar insanlarla da aynı yoğunlukta iletişim kuruyor muyuz?.. Sonra kentleri, dünyayı düşündüm... şimdi, dedim, şimdi; Dünyada milyonlarca insan çamaşır bulaşık makinelerinin, saç kurutma makinelerinin düğmeleriyle haşır neşirdir... şu an dünyada milyonlarca el asansör düğmelerine, milyonlarca el fabrika makinelerinin düğmelerine dokunuyordur... Şimdi yüzbinlerce el elektrikli tıraş makinelerinin düğmelerine, onbinlerce el hastanelerin laboratuvar cihazlarının, röntgen, endoskopi cihazlarının, milyonlarca el klima düğmelerinin, onbinlercesi mutfak robotlarının düğmelerine dokunuyordur. Size de soruyorum: "Düğmelere, tuşlara dokunduğunuz kadar insanlara dokunuyor musunuz?" Saat, gece yarısını çoktan geçti. Koca kent uzun sürecek olan uykusunu uyumakta. Bense, gecenin kıyısında durmuşum avuçlarımda bahar ılıklığıyla. Yıldızları okşamakta bakışlarım. Firari şiirler dolanmış dudaklarıma bu gece. Sesim, gecenin sesine karışmış, beni yazmaya kışkırtmakta. Gecenin esmer bakışları yüreğime dokundukça, ömrümü yeni bir güne daha taşıyacak olmanın onmaz sevinci dolduruyor uçurumlarımı. Şu anda bir nehir kımıldıyor içimde. Martılar uçuşup duruyor yüreğimin sahillerinde. Dudaklarımı mesken edinmiş şiir, yüreğimin sularında kanat çırpan martılar, bir de baharın gelişi, bir de baharda yeniden uyanan toprak yeşil ve kır çiçekleri... yani yaşamın kendisi, yani yaşama vurgun sevdalar. Geceye bakıyorum uzun uzun. Birazdan gün ağaracak, insanlık yeniden düşecek yollara Kimi yaşamın onurunu savunacak bir kez daha. Öte yandan günlük koşuşturmanın ayrıntılarında boğulacak nice yürek. Yeniden akşam olduğunda ise, kendini yeniden üretememiş olanlar biraz daha yorgun, biraz daha sevgisiz ve yapayalnız olacaklar. Kentleri, insanları ve dünyayı düşünüyorum. Bir çiçeğe dokunma arzusu günden güne azalan, kuş seslerinden, uzun saçlı yemyeşil ağaçlardan, firari şiirlerden uzak ve ıssız yaşamları bir bir... Kurak yaşamlarda bugün sevginin ve dostluğun yerini tuşlar ve düğmeler aldı ki, unutuldu insana dokunmanın gizemli tadı. Şimdilerde cep telefonlarıyla, internet aracılığıyla haberleşir oldu insanlık, karşısındakinin bakışlarının ılıklığını, sesinde filizlenen kır çiçeklerini bilmeden, duymadan. Şimdilerde acısını ve sevincini paylaşamayanlar, kendi ses rengini içine hapsederek tuşlardan medet umar oldular. Sonra birgün insan, teknolojinin avantajlarından faydalanayım derken tüm sesleri sürgün etti hayatından. Düşüncelerimi aldım, caddelere saldım. Tuşlar ve düğmeler zengini ama sevgi yoksulu hayatlara konuk oldum gecenin bu vaktinde. Bir kaç gün öncesine kaydı düşüncelerim; bir dost'la oturmuş, tüm tuşlara inat, kendi ses rengimizle paylaşmıştık nice yaşanmışlığı. İlişkilerin alabildiğine kirlendiği, kirletilmemiş bir bulutun bile kalmadığı bir ortamda tertemiz ilişkiler kurabilmek ve hayatlarımızda daima güzel yüreklerin olması en büyük ayrıcalığımızdır belkide. Belkide, sıradışılığın, kökü dışarda olmanın budur anlamı; uzun soluklu ve sadece sevgiyle karılmış dostluklarla yaşamak. Tüm kirlenmişliklere, tüm örselenmelere rağmen içimizdeki şiirin boğulmasına izin vermez isek yaşamı yeniden anlamlandırmak mümkün olabilir ancak. Ancak o zaman "olağan insan" kalabalığından sıyrılıp inandığımızca yaşayabilir ve ürettiklerimizi paylaşabiliriz. Biz, dostumla tamda bunu yaptık ve mümkün olduğunca az tuş kullanarak ördük ilişki ağlarımızı. İnsan, duygu ve düşüncelerini hazır paket halinde tuşlar aracılığıyla ilettikçe karşısındakine, daha az konuşur, insana daha az dokunur olacaktır. Ve yapayalnız bireyler, mutsuz kalabalıklar halinde kendi kimsesizliğiyle uyanacaktır her gündoğumunda. Ve her sabah sadece tuşlara dokunabiliyor olmanın boğuntusunu yaşayacaktır yeniden. Maksim Gorki; "Güzelleştirmek ve zenginleştirmek için o kadar zahmet çektiğimiz eşsiz dünyamız, şimdi para kazanmaktan başka birşey yapmasını bilmeyen insanların oluşturduğu en alçak bir topluluğun hayasız ellerinde" diyerek günümüz dünyasında yaşanmakta olan kirlenmenin ve yabancılaşmanın vardığı boyutları ifade ediyor. Ne yazık ki bugün, kitap, şiir, sinema, tiyatro, çiçek yaprakları, kuş sesleri, su sesi ve aşk ve dostluk ve tutkuyu sürgün ettikçe insan, yaşamaksız yaşamların gündelik ayrıntı duvarlarına çarpıp parçalanıyor. "Doğasına, erdemlerine yabancılaşan insan erdemsizliği bir erdem, kişiliksizliği kişilik olarak yaşıyor... sevgi, saygı, cesaret, onur gibi değerler de bir erozyonda kirleniyor. Kir meşrulaşıyor, olağanlaşıyor. Siyasi erk, kendine ait bir korkuyu yığınlara transfer ediyor. İnsanlar, kir ve korkuyla birlikte yaşamak için korkunç acıları sineye çekiyor ve giderek yalnızlaşıyorlar. Giderek kendilerine sığınıyorlar. Ama öyle bir yere geliniyor ki, kendilerine sığınmak için vardıklarında artık kendileri de olmuyorlar..." Ve ben o gün tüm bunların bilinciyle değer verdiğim bir dostumla, bilinçaltına itilmiş ve birer anıya dönüşmüş nice yaşanmışlıkları paylaşabilmenin güzelliğine erdim, yürek güzelliğini ve sevginin ve dostluğun gücünü bir kez daha duyumsayarak. Saat gece yarısını çoktan geçti. Gecenin kıyısında durmuşum. Ayın şavkı, kirpiğimin ucuna tutunmuş yaşama sevincimi aydınlatıyor. Elimi göğe uzatıp yıldızlara dokundum, bir avuç yıldız alıp bakışlarıma doldurdum, sonra da kendimin ellerinden tutup yürüdüm gözlerimde yıldız ışıltısıyla, nöbeti geceden devralmaya hazırlanan güne kendimi yeniden katmak için, elimden tuttum ve yürüdüm. Yaşamın içinden aktı bedenim. Kent uykudaydı ve bahar, insanı yaşamaya kışkırtıyordu.