Hangi kitaptan alıntı olduğunuda yazarsan sevinir gerçekten güzel bir bölüm... 0010-

Gençliğin Cinsellik İmtihanı M. Ali Seyhan NESİL YAYINLARI Günümüzde genç olmak neden zor? Güzele bakmak sevap mı, yoksa gözlerin ihaneti mi? Medya ve magazin dünyası cinselliği neden özendiriyor? Allah neden "zina yapmayın" değil de "zinaya yaklaşmayın" diyor? Aldatmaya ve mutluluğu başka yerde aramaya karşı ne yapmalı? İnternette "chat"layan yuvalar nasıl kurtulur? Flörtsüz evlilik olmaz mı? Zihnimizi, hayalimizi ve bedenimizi günahlardan nasıl koruruz? Nefsimize nasıl hakim olur, arzularımızı nasıl dizginleriz? Bu kitapta tüm bu soruların ve daha nicelerinin cevaplarını bulacak, "cinsellik"le ilgili günahların bin koldan gezdiği günümüzde iffetli yaşamanın ve duygularımızı kontrol etmenin sırlarını öğreneceksiniz..

Konunun Aşağısındaki Sapıkça Resimler Neyin Nesi?

Niçin hatırlanmaz ölüm?Nefsin hoşuna giden pek çok haram lezzetleri acılaştıracak ağzın tadını kaçırdığı, keyfi bozduğy, insan nefsini isteklerden vazgeçmeye, bir kısım bedeni haz ve alışkanlıklardan kopmaya zorladığı, dünyaya bakan yönüyle kalbi daraltığı ve düşünceyi buğulandırarak süslü, tozpembe dünyaları karartığı içindir ki, ölüm hatırlanmak istemez. Guzel bir paylasim olmus emegine saglik..

Her insan ölmekten ziyade yaşamayıo ister. Bir saat, bir gün, bir ay, bir sene daha nasıl fazla yaşamak ister. Ölümden kaçmak için. Ama hayatımız her an ölüme yakın. başucumuzda. Düşünmeliyiz elbette. Konu için teşekkürler+ Sadece

ÖLÜMÜ ÇOKÇA HATIRLAYIN Kainatın Efendisi, lezzetleri acılaştıran ölümü çok hatırlamamızı istiyor. İnsan, ölümün hakikatine inandığı gibi, onu his, duygu ve aklına nakşederek, hayal ve düşünce dünyasında da hakim kılar ve kıyamete kadar sürecek olan kabir hayatına da kendini ikna ederse, bu takdirde dünya ve ahirete bakış ve davranışları farklılaşır ve değişik olur. Ölüm düşüncesi, insanın manevi damarlarında meydana gelebilecek ülfet ve vesveseyle birlikte, şeytanın süslü gösterdiği günah virüsünün ve benzeri mikropların en azından tesirlerini ve zararlarını giderecek bir antikor gibidir. "Madem öleceğim ve öldükten sonra da hesaba çekileceğim;öyleyse, şu fani dünyanın elemli lezzetlerine kapılıp günah işlemenin ne manası var! Helal daire varken niye harama gideyim, ahiretimi karartacak müstehcen manzaralara niye bakayım?"düşüncesi içinde ölüm, bir yönüyle güçlü bir vazgeriçi, bir yönüyle de coşturucu bir tesire sahiptir. Fakat, eğer manevi damarlarımız, antikorların hiç fayda temin etmeyeceği ölçüde günahlarla, dünyanın haram lezzetleri olan mikroplarla dolmuş ve artık vücüdün her yanında bir hücre anarşisi meydana gelmiş ve ölüm antikorlarının bile tesir edemeyeceği bir duvar haline gelmişse, o zaman ne ölüm, ne de ölüp gidenler ruhta hiç birşey uyandırmayacak ve yakınlarımızın birer birer göçüp gidişi, bizde sadece bir kaç günlük geçici bir elem oluşturacaktır. Sonra da,"canım, ölenle ölünmez ki! Hepimizin yeri de orası;ALLAH iman, Kur'an nasip etsin!"şeklindeki kişiselleşmiş teselli ve temenneilerle bütün göz ve gönüller yeniden gaflete gömülüp gidecektir. Niçin hatırlanmaz ölüm?Nefsin hoşuna giden pek çok haram lezzetleri acılaştıracak ağzın tadını kaçırdığı, keyfi bozduğy, insan nefsini isteklerden vazgeçmeye, bir kısım bedeni haz ve alışkanlıklardan kopmaya zorladığı, dünyaya bakan yönüyle kalbi daraltığı ve düşünceyi buğulandırarak süslü, tozpembe dünyaları karartığı içindir ki, ölüm hatırlanmak istemez. Ölüme sesleniyorum! Hayatını gençliğin kurtuşuna adayan insanlık sevgisiyle dolu bir yürek bakınız ölümü nasıl değerlendiriyor: Ölümün alnından öperiz biz:"Sen ne mübarek arkadaş ve refakatçisin"deriz ölüme. Varsın, başkaları sana dikenli nazarıyla baksın, sen gülün ta kendisisin. Bırak, bazıları sana "kara yüz"yakıştırmasında bulunsun;sen, bizim için bizi aydınlık ülkelere uçuran ötelerden iki ışık kanatsın. Bakma sana"soğuk yüz"dediklerinde;sen bizim için, müjde çiçekleriyle kar gibi beyaz ve berraksın. Birileri sana"çukur"derler,"derhiz"derler;fakat biz,"ebedi saadet saraylarına açılan koridorsun"deriz. "Ayıran"da derler sana;fakat sen, aslında ebedi alemlere göç etmiş binlerce ahbapa, dost ve yarana kavuşturansın. Başta, simalarına meleklerin hayran olduğu nebilere, sonra sahabeye, salihlere, hısım ve akrabalaya bizi ulaştıransın. Cemalulalah'a yaklaştıransın... Ve sen, bir son değil, sonun sonusun;sonsuzluğa eş ve baş olabilecek son bir sonsun. Son ile sozsuzluğu dudak dudağa getiren bir ufuk ve cemal'e açtığın gözlerle çekilen bir sürmesin. Ve yine sen, dertli bir neslin dert yüklü Tercümanı'na,"Eyvah, bugün yine ölmemişim"derirtensin. Ölüm düşüncesi, yukarıda da ifade ettiğimiz gibi hem caydırıcı, hem de teşvik edici yönleriyle bir yandan günahlarımız, mesuliyet hissimiz ve Rabbimize karşı yaptıklarımızdan hesap verme endişesiyle bizi iki büklüm ederken, bir yandan da ümit-korku münasebeti içinde kalbimimizi hoplandırıp canlandırmakta, şahlandırmakta ve kalbimizle beraber duygularımız ve düşüncelerimizle beraber davranışlarımız üzerinde olumlu tesir icra etmektedir. "Rabıta-ı mevt"denilen ölümü sürekli hatırlama ameliyesiyle, kabirleri ziyaret ve hastalarla sakatlardan ibret almakta,-inşallah-ülfetten kurtulmuiç gerilimimizi ve canlılığımızı muhafaza etmiş, fuhuş ortamından uzaklaşmış ve şeytan ve günahların zararından korunmuş oluruz. Kod: Okudugum bır kıtaptan begendıgım bır yerı sız saygıdeger doslarımla paylasmak ıstedım... -

ölümü bence hatırlamalıyız çünkü ne zaman bizi bulacağı belli değil... sende hatırlattığın için saol cengizhan