Hiç düşündük mü hayatta kimlere neler borçluyuz diye? O kadar çok borcumuz var ki söylemekle bitmez. Gelmiş geçmiş bütün bilim adamlarına borçluyuz, kullandığımız eşyalardan oturduğumuz evlere, bindiğimiz araçlardan gittiğimiz sinemalara kadar uygarlık ve teknoloji adına ne varsa hep onların yaktığı mumlar sayesinde. Bütün mimarlara borcumuz var. Birer biblo zerafetinde gözümüzü okşayan camiler, katedraller, köprüler, saraylar, konaklar, kuleler ve diğerleri... Hep onların beyin zonklaması ve göz nurları değil mi? Bütün müzisyenlere borcumuz var. Her acımızı ve her sevincimizi onların eserleriyle terennüm etmedik mi? Başımızda sevda yelleri eserken ve hüznün kara bulutları sarmışken gönlümüzü, has yoldaşımız şarkılar değil miydi? Düğünde dernekte, bayramda seyranda neydi bizi çoşturan? Hayatın binbir dağdağası içinde ruhumuza teselligah olan. Tarım işçilerine neler borçluyuz hiç düşündük mü? O güneşin kavurucu sıcağında ve kış günlerinin dondurucu soğuğunda, nasırlı avuçlarıyla soframızdaki binbir ürünü yetiştiren çilekeş insanlar; arasıra da olsa aklımıza geliyor mu? Ekmeğin tadını damağımızda hissederken, o bir lokmada kaç katar yükü emek var, bilebiliyor muyuz? Ya öğretmenlerimize ne kadar borcumuz var? Bilgi aleminin giriş kapısında bize kılavuzluk eden, çocukluk ve gençlik yıllarımızın labirentlerinde, ışığın gözüktüğü yerden bize selam eden o insanları, gül bahçesinin hangi köşesine yerleştirelim? Şehitlerimizi hiç anıyor muyuz? Verdikleri son nefesle bu topraklarda kıyamete dek yaşıyacak herkese yetecek iklimi imal eden, dökülen kanlarıyla şu bakmaya doyulmaz, kokusuna kanılmaz çiçekleri ihya eden o güzellere neler borçluyuz? Ya babalarımız? Ya annelerimiz? Ya annelerimiz? Ve bir kez daha ya annelerimiz? Kaç kütüphane dolusu kitap yazsak da onlara olan borçlarımızı alt alta sıralasak! Örnekler sınırsız, borçlar sonsuz... Pekiyi, ya bütün bu nümunelerini rahmet perdesine birer vesile kılan ve bizi "yaratılmışların en şereflisi"olarak anan O yüce Zat'a olan borçlarımız? İşte bütün bu ödenmez borçlara bir nebze de olsa karşılık vermek elimizde. Nasıl mı? Yoklayalım yüreklerimizi, kin, öfke, haset, hırs, bencillik, ben merkezcilik, gaddarlık gibi kötü ne varsa sökelim, atalım. İçimizdeki sevgi tohumunu suluyalım, büyütelim, küçük bir fidandan kocaman bir orman doğuralım. Yüreğimizdeki sevgi ormanının parıltısı yüzümüzde bir tebessüm olarak yansısın. İşte bu tebessümle borçlarımızı ödemeye başlayalım, asla ödeyemeyeceğimizi bilerek...