ya bunu bana bi arkadasım maille gönderdi çok hoşuma gitti paylaşılması ve okunması gereken bişi dedim foruma verdim ama çok az kişi bakmış daha çok kişiye ulaşmasını isterdim nese bu kadar oluyomuş napalım kaymaklı

beğendim.. eyvallah..

arkadaşlar mutlaka okuyun Asil eksiklik, eksik oldugumuzu düsünmekti. Asil eksiklik, çareyi baskasinda aramakti. Hayatin matematigi farkli; iki yarimi toplayinca bir etmiyor. Insan tek basina mutsuzsa baska biriyle de mutlu olamiyor. Önce yalnizdik?. 9 ay boyunca karanlik bir yerde disari çikmayi bekledik ve dünyaya aglayarak geldik. Pisman gibiydik. Ya da mecburen gelmis gibi. Biraz büyüdükten sonra, kendimizi bildigimiz anda, içimizi kemiren, kalbimizi kurcalayan o tuhaf duyguyu hissettik: Bir yerde bir eksik var. Korktuk. "Bunun sebebi ne?" diye sorduk kendimize. Cevabi yapistirdik: "Demek ki sahip olmadigimiz bir seyler var. O yüzden eksiklik hissediyoruz." Peki, neye sahip olmamiz gerekiyor? Çocukken, "yasimiz küçük" diye düsündük. Her istedigimizi yapamiyoruz. Kurallar, yasaklar var. Büyüyünce her sey yoluna girecek. Büyüdük?Bir sey degismedi. Yine huzursuzduk. Içimizden bir ses ayni sözcükleri fisildiyordu: "Bir eksik var." Kafamiz karisti. Nasil kurtulacagiz bu igrenç duygudan? Nasil geçecek bu? Aklimiza yeni cevaplar geldi: Okulu bitirince geçecek. Ise girince geçecek. Para kazaninca geçecek. Tatile gidince geçecek. Okulu bitirdik. Diploma aldik. Ise girdik. Kartvizit aldik. Çalistik. Para kazandik. Tasindik. Araba aldik. Sevistik. Eve yeni esyalar aldik. Tatile gittik. Dans ettik. Terfi ettik. Kartviziti degistirdik. Daha çok çalistik. Daha çok para kazandik. Içki içtik. Ilaç içtik. Geçmedi. "Bir yerde bir eksik var" hissi, hala orada duruyordu. Bu sefer de "Sevgilimiz olunca geçecek" dedik. "Yalnizligimiz sona erince bu illetten kurtulacagiz." Beklemeye basladik. Derken, biri çikti karsimiza. Asik olduk. Ve aninda baska biri olduk. Daha güçlü, daha güzel, daha akilli biri. Hesap cüzdanlari, kartvizitler, hatta ilaçlar bile böyle hissetmemizi saglamamisti. Sevgilimizin gözlerinde, daha önce bize verilmemis kadar büyük sevgi ve hayranlik gördük. Sevgilimizin gözlerinde Tanri' yi gördük. Isigi gördük. "Tünelin ucundaki isik bu olmali" diye düsündük "kurtulduk." Sonra bir gün, daha dün bize deli gibi asik olan insan çekip gidiverdi. Ya da artik eskisi gibi sevmedigini söyledi. Ya da baska birine asik oldugunu söyledi. Ya da daha kötüsü, baska birine asik oldu ama söylemedi. Telefonu açmamasindan, elimizi tutmamasindan, sevismemesine bahane bulmak zorunda kalmamak için biz uyuduktan sonra yataga gelmesinden anladik, bir terslik oldugunu. Belki de sevmekten vazgeçen veya terk eden sevgilimiz degildi, bizdik. Fark etmez. Sonuçta ask bitti. Simdi her yer bombos. Simdi tekrar yalniziz. Basladigimiz yere döndük. Yillarca ugrastik, eksigin ne oldugunu bulamadik. Halbuki her seyi denedik, her yere baktik. Öyle mi? Bakmadigimiz bir yer kaldi. Içimize bakmadik. Eksik parçayi disarda aradik ama içimizde sakli olabilecegini akil etmedik. Birilerini sevdik, birileri bizi sevsin diye ugrastik ama kendimizi sevmedik. Sasiracak bir sey yok, tabi ki sevmedik. Kendimizi sevsek bu kadar kosturur muyduk? Canimiz yanmasin diye duvarlarin ardina saklanir miydik? Kendimizi bos sanip doldurmaya ugrasir miydik? Terk edilmekten korkar miydik? Asil eksiklik, eksik oldugumuzu düsünmekti. Asil eksiklik, çareyi baskasinda aramakti. Hayatin matematigi farkli; iki yarimi toplayinca bir etmiyor. Insan tek basina mutsuzsa baska biriyle de mutlu olamiyor. "Herkes beni sevsin" diye ugrasinca kimse gerçekten sevmiyor, herkes sevgisine sart koyuyor, sinir koyuyor. Oysa "kendime duydugum sevgi bana yeter" diye düsününce, kendimizi oldugumuz gibi kabullenince yarim tamamlaniyor. Her sey bir oluyor. Iste o zaman perde aralaniyor. Aci diniyor. Iste o zaman baska 'bir' iyle bir araya gelerek, hesabin kitabin, korkunun kayginin hüküm sürdügü sahte bir sevgi yerine, gerçek bir sevgi yaratilabiliyor. Sonsuz Sevgilerimle... begenilirse karma lütfen