TÜRKÇE'DEKİ GÜN VE AY ADLARININ KAYNAĞI GÜN ADLARININ KAYNAĞI: PAZAR: Farsça "bazar" kelimesinden. Bazar; alışveriş yeri, yiyecek satış yeri. Bu addan anlam deĞişmesiyle, haftanın günlerinden birinin adı olmuş.(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji Sözlüğü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul.) PAZARTESİ: Farsça "bazar" ile Türkçe "ertesi" kelimelerinin birleşmesiyle oluşmuş.(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul. SALI: İbranice'den pazartesi ile çarşamba günleri arasındaki gün.(Kaynak: Temel Büyük Türkçe Sözlük, Dr. Mehmet DoĞan, Bahar Yayınları,1994, İstanbul) ÇARŞAMBA: Farsça'dan, çehar-şenbe .(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul. Kaynak: Türk Dil Kurumu SözlüĞü, TDK Yayınları, Ankara,1965) PERŞEMBE: Farsça'dan "penc-şenbih" anlamında. Kelime bozularak alınmış.(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul. Kaynak: Türk Dil Kurumu SözlüĞü, TDK Yayınları, Ankara,1965) CUMA: Arapça'dan haftanın altıncı günü.(Kaynak:Türk Dil Kurumu SözlüĞü, TDK Yayınları,1965, Ankara); Arapça'dan cem'den, cum'a (Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul) CUMARTESİ: Arapça cum'a ile Türkçe irte'den cuma-irtesi.(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul) AY ADLARININ KAYNAĞI: OCAK: Eski Türkçe'den od dan odak/ocak (Kaynak :Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul) ŞUBAT: Süryanice'den, şabat/şobat.(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul); Süryani dilinden, yılın ikinci ayı, ki yirmi sekiz gün sürer.(Kaynak:Türk Dil Kurumu SözlüĞü, TDK Yayınları,1965, Ankara) MART: Latince'den yılın üçüncü ayı.(Kaynak:Türk Dil Kurumu SözlüĞü, TDK Yayınları,1965, Ankara); Latince'den Mars tan martius (Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul) NİSAN: Süryanice'den, nisanna dan(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul); Süryanice'den yılının döndürcü ayı.(Kaynak:Türk Dil Kurumu SözlüĞü, TDK Yayınları,1965, Ankara) MAYIS: Latince'den, yılın beşinci ayı.(Kaynak:Türk Dil Kurumu SözlüĞü, TDK Yayınları,1965, Ankara); Latince'den, maius tan mayıs..(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul) HAZİRAN: Süryanice'den hazaran/hazuran dan haziran.(Kaynak: Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul); Süryanice'den.(Kaynak:Türk Dil Kurumu SözlüĞü, TDK Yayınları,1965, Ankara) TEMMUZ: Sümerce'den dummuzi'den, İbranice'de tammuz .(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul) AĞUSTOS: Latince'den augustos tan aĞustos.(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul); Latince'den, yılın otuz bir gün süren sekizinci ayı.(Kaynak:Türk Dil Kurumu SözlüĞü, TDK Yayınları,1965, Ankara) EYLÜL: Süryahice'den, aylul dan, eylül . Hint-Avrupa dillerinde "eylül" ayının karşılığı yedi sayısıdır.(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul); Yılın dokuzuncu ayı olup, otuz gün sürer.(Kaynak:Türk Dil Kurumu SözlüĞü, TDK Yayınları,1965, Ankara) EKİM: Türkçe, tarlaların ekildiği ay.(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul) KASIM: Arapça'dan ayıran, bölen, kısımlayan anlamında.(Kaynak: Temel Büyük Türkçe Sözlük, Dr. Mehmet DoĞan, Bahar Yayınları,1994, İstanbul.) ARALIK: Türkçe, iki şey arasındaki boşluk.(Kaynak:Türk Dilinin Etimoloji SözlüĞü, İ. Zeki EyyüboĞlu, Sosyal Yayınlar,1995, İstanbul)