Basta "Tanrilarin Arabalari" olmak üzere, "kadim astronotlar" tezini döne dolasa isledigi birçok kitabinda, dünyanin bilinen resmi tarihini alt üst eden ünlü Isviçreli arastirmaci Erich von Däniken bu sorularin yanitlarini dolayli olarak evrenin öteki sakinlerine bagliyor ve biraz da alayci biçimde söyle diyor: "Görünüse bakilirsa dünyamizin eski insanlari dev taslari tepelere çikarip indirerek çok uzaklara tasimaktan özel bir zevk almaktaydilar! Ya da uzak atalarimiz pek tuhaf insanlar olmaliydilar. Çünkü islerini bile bile güçlestirirler ve heykellerini, tapinaklarini en olmadik yerlere kurmaktan hoslanirlardi. Tüm bunlar yalnizca zorlu bir yasami sevdikleri için miydi? Çok uzak geçmisimizin sanatçilarinin bu denli budala olduklarini kabul etmek çok zor!.." Nemrut Dagi'ndaki esrarengiz höyüge gelince durum daha da zorlasiyor. Çünkü bu höyük Anadolu'daki öteki höyüklere hiç benzemez. Bu sanki yapay, elle kasitli olarak yapilmis bir höyüktür. Anadolu'daki öteki höyükler gibi, görünürde, içinde bir kralin mezarini ve hazinelerini barindiriyor olabilir. Nemrut Dagi'nin arkeolojik niteligi ilk kez 1881'de ögrenildi. Daga önce Alman profesör Otto Puchstein, ardindan Osman Hamdi Bey çikti. Nemrut Dagi'ndaki heykellerin ve esrarengiz höyügün varligini dünyaya duyuran kisi ise, 1950'lerin basinda Alman profesör Friedrich Karl Dörner oldu. Prof. Dörner ve ekibi inanilmaz güç doga kosullarinda aylarca çalisarak, Paskalya Adasi'ndakilerden daha hafif olan heykelleri belirli bir düzen içerisinde yerlerine koymayi basardi ama asil gizemi çözemediler. Çünkü höyüge girememislerdi. Tas parçalarinin üst üste yigilmasiyla olusmus, 50 metre yüksekligindeki ve 150 metre çapindaki bu yapay tepe kendi kendinin bekçisi gibiydi. Höyüge girmek için herhangi bir yerden taslar kaldirilmaya baslaninca, kaldirilan her tasin yerini yukaridan yuvarlanan baska taslar dolduruyordu. Artik arkeologlarca su anlasilmis bulunuyor ki, bu höyüge ne yukaridan ne de asagidan girilebilir. Bu durumda tek yol, en tepeden baslayarak taslari teker teker yerinden alip, baska bir yere nakletmektir. Ne var ki zirveden baslayarak yapilmasi gereken, bu, "küçük bir dagin bir baska yere aktarilmasi" çalismasi insan gücü ve diger araçlarla son derece güçtür. Dahasi buna, öncelikle Kral Antiochos'un izin vermeyecegi bellidir! Öte yandan, yalnizca içinde ne var diye Türkiye cumhuriyeti yöneticilerinin, kimilerince dünyanin sekizinci harikasi olarak kabul edilen bir arkeolojik kalintinin, bir Dünya kültür mirasinin orijinalliginin bozulmasina izin vermeyecegi de kesindir. Nemrut Dagi'ndaki heykeller de, Paskalya Adasi'ndakilere benzer bir gizem tasimaktadir. Fakat en azindan, bu heykellerin kimin tarafindan kim için yapildigi bilinmektedir. Höyügün, teras adi verilen düzlüklerinde dikilmis bu 21 adet dev heykelden kiminin yüksekligi 10 metredir. Tonlarca agirliktaki bu tas bloklarin yakindaki bir dagdan koparilmasi , ince ince islenmesi, tasinmasi ve dikilmesi 2000 yil öncesinin hangi teknik olanaklari ile gerçeklestirilmistir, bunu düslemek oldukça zor. Ayrica, Nemrut Dagi'nin çevresinde, Misir piramitlerinin çevresinde oldugu gibi binlerce kisinin çalisabilecegi genis düzlükler de yoktur. Heykellerin ve höyügün yapiminda çalisan yapicilar çalismalarini, ne yiyip ne içerek, nerede nasil konaklayarak sürdürdüler? Dahasi bugün bile ulasimin çok güç oldugu 2150 metre yükseklikteki tepeye, bu dev tas bloklari halatlarla, kalaslar üzerinde kaydirarak mi çikardilar? Kuskusuz ki eskilerin, bugünkü, dünya isleriyle çok fazla mesgul insanlardan daha çok bos zamanlari vardi. Ama bu demek degildir ki, tonlarca agirligindaki kayalari, bos zamanlarinda durmadan bir yerlere tasisinlar dursunlar! Bu durumda, Paskalya Adasi'ndaki ve Nemrut Dagi'ndaki heykellere bakip dizi dizi yanitsiz sorular üretmek çok anlamli görünmüyor. Belki tüm yanitsiz sorulari söyle tek bir soruya dönüstürmek olasi: Eski insanlar niçin yeryüzünün belirli noktalarina böylesi tas yapilar diktiler? Eskilerin, "dünyanin bir cani" oldugu yaklasimindan yola çikilirsa, insan bedeniyle yeryüzü arasinda bir benzerlik kurmak olasidir. Nasil ki insan bedeni çok sayida akupunktur noktasindan olusuyor, bu noktalar "meridyen" adi verilen enerji hatlari üzerinde bulunuyor ve akupunktur uzmanlari bedendeki türlü rahatsizliklarin giderilmesi için belirli "meridyenler" üzerindeki belirli noktalara igneler saplayarak bozulan enerji akisini yeniden sagliyorlarsa, eskiler de Dünya'yi "iyilestirmek" için neden böyle bir uygulama yapmis olmasinlar? Eger böyleyse, eskiler Dünya'yi "iyilestirmek" için, dünyanin gözle görülmeyen, araç–gereçlerle saptanamayan bu enerji hatlarinin varligini, hangi hattin üzerine, nasil bir tas yapinin dikilmesi gerektigini nereden biliyorlardi, onlara kim yol göstermisti? Belki de yalnizca bu sorunun yanitini aramak gerekiyor. Ama daha önce, üzerinde inanilmaz bir canliligi barindiran Dünya'yi "yeniden" sevmekle, onu hissetmekle ise baslamak gerekmiyor mu? Kizilderili sef Seattle söyle diyordu: "Dünya bizim bir parçamiz, biz dünyanin bir parçasiyiz."

HASANKEYF BiR KAYIP ZAMANA ADANMIŞ KENT Hasankeyf'in ne zaman ve kimler tarafindan kuruldugu bilinmiyor. Ancak sehir ve etrafindaki binlerce magara insanlarin buraya çaglar öncesinden yerlestigini gösteriyor. Hasankeyf, insanligin en eski yerlesim yerlerinden biri olan Mezapotamya bölgesinde yer almaktadir. Hem içinden Dicle nehrinin akip gitmesi, korunmaya müsait cografi yapisi, mesken olarak kullanilan binlerce magarasi hep dikkatleri çekmis ve çaglar boyunca stratejik önemini korumustur. Yekpare tastan meydana gelen kalesi nedeniyle "Hisn Keyfa" adini almistir. Ancak baska isimler de kullanildigi bilinmektedir. ANTiK DÖNEMDE HASANKEYF Milattan önceki dönemlerde Hasankeyf'in ne gibi tarihi gelismelere sahne oldugu, kimlerin burada hüküm sürdügü tarihin karanlik sayfalarindan biridir. Bu konuda yazili herhangi bir kaynak bulunmamaktadir. ilerid yapilacak arkeolojik çalismalar bu konuya isik tutacaktir. Yalniz Mezapotamya bölgesine hakim olan kavimlerin en gözde yerlerinden birinin Hasankeyf oldugunu söylemek mümkündür. BiZANS DÖNEMiNDE HASANKEYF Miladi ilk asirlarda Hasankeyf, Bizanslilarla Sasaniler arasinda el degistirmis. Zaman zaman Bizanslilarin zaman zaman da Sasaniler'in elinde kalmistir. Miladi dördüncü asrin ortalarinda Hasankeyf'e saglam bir kale yapan Bizanslilar, hemen hemen burayi bir daha Sasaniler'e hiç kaptirmamislardir. Bizansin hakimiyetini Müslümanlarin burayi fethettigi 7. Asrin baslarina kadar sürmüstür. iSLAM DÖNEMiNDE HASANKEYF Müslümanlar burayi ikinci halife Hz. Ömer döneminde M.638. yilinda fethettiler. Halifeler döneminin ardindan sirasi ile Emeviler, Abbasiler, Hamdaniler, Mervaniler, Artuklular, Eyyubiler ve Osmanlilar buraya hakim oldu. Hasankeyf, tarihi önemini Artuklular'in M.1101 yilinda buraya hakim olmasi ile ün kazandi. Bu tarihten itibaren o günkü ismi ile HiSN KEYFA, ortaçagin önemli sehirlerinden biri oldu. Artuklular, bölgenin idaresinde zaman zaman söz sahibi olduklari gibi, Hasankeyf'te de önemli eserler birakti. Kuzeyden güneye kivrilip giden Dicle nehri üzerinde yer almasi ve o günlerde ticaretin önemli bir kisminin nehir yoluyla yapilmasi nedeniyle Hasankeyf, ticare ve ekonomik olarak da gelisti. Hasankeyf'i Artuklular'dan alan (M.1232) Eyyübiler, henüz bölgeye tam hakim olamadan Mogol istilasi ve harabiyeti ile karsilasti. Bircok yerlesim yeri gibi burasi da altüst oldu. Eyyubiler, Mogol sokunu atlattiktan sonra 14. Asrin baslarindan itibaren Hasankeyf'i yeniden imar etmeye basladi. Özellikle bugün Hasankeyf'te bulunan birçok eserde imzasi bulunan Eyyubiler'in, Sultan Süleyman zamaninda bu imar faaliyeti zirveye ulasti. Hasankeyf, bu yillarda tarihinin en parlak dönemlerinden birini yasadi. Nihayet Osmanlilar'in gücüne karsi direnemeyen, Safeviler'in baskilari ve iç hesaplasmalarla iyice yipranan Eyyubiler, 1515 yilinda burayi Osmanlilar'a birakti. Bu tarihten itibaren sehir tarihi önemini kaybederek günümüze geldi. Ancak bütün ihmallere ve tabii tahribata ragmen birçok eseri günümüze ulastirdi. Simdi burada kisaca bu eserlere deginelim; KALE Kalenin eski çaglardan beri bir iskan yeri olarak kullanildigi magara yapilardan anlasilmaktadir. Ancak kale olarak kullanilmaya baslanmasi Bizanslilar dönemine rastlamaktadir. Yekpare tastan olmasi nedeniyle çok korunakli olmasi, üzerinde birkaç tarihi eserin olmasi, gizli yollarla nehre inilmesi ve kaleye çikan yol üzerindeki zarif, muhtesem tas kapisiyla dikkatleri çekmektedir. Kaleye dogudan merdivenli bir yolla ulasilmaktadir. Bu yolun hemen basinda bulunan oyma taslardan yapilmis Eyyübilere ait oldugu üzerindeki kitabeden anlasilmaktadir. Bu yolun üst tarafinda da kismen harap olmus diger bir kapi yer almaktadir. Kalenin kuzeydogu ucunda dev bir kule gibi yükselen Küçük Saray yer almaktadir. Ayrica kalede Ulu Cami, Büyük Saray yer almaktadir. Bu eserlerle ilgili bilgi verilecektir. Kalenin dikkate deger özelliklerinden biri de, gerek Artuklular gerekse Eyyübiler döneminde buraya su çikarilmis olmasidir. Asirlarca kale bu su ile hayat bulmus. Bu suyun kesildigi olaganüstü zamanlarda kalenin kuzeyinde yer alan merdivenli yollarla nehirden su alinmis. Kalenin tarihlerde silah zoru ile ele geçirildigi yazilmiyor. KÖPRÜ Tarihi kaynaklarda köprünün 1116 tarihinde Artuklu Fahrettin Karaaslan tarafindan yapildigi yazili. Ancak Hasankeyf 638 yilinda Müslümanlarca fethedildigi sirada bir köprüden bahsedilmektedir. Bu nedenle köprünün antik bir temel üzerinde yapilmis olmasi ihtimal dahilindedir. Kemer açiklilklari itibariyle ortaçagda yapilan tas köprülerin en büyügüdür. Ortadaki büyük kemeri tasiyan iki orta ayagin arasindaki açiklik 40 metredir. Dogu ve batidaki küçük kemerler disindaki ortadaki büyük kemerler tamamen yikilmis durumda. Arastirmalara göre köprünün en büyük kemerin ortasi ahsaptandi. Düsman sehre saldirdigi zaman bu ahsap kisim yerinden kaldirilir, düsmanin sehre girisi engellenirdi. Bu özellik köprünün ömrünü kisaltmis. Köprünün önemli özelliklerinden biri de orta ayaklari üzerinde yer alan ve on iki burcu simgeledigi tahmin edilen figürlerdir. Bir ikisi disinda tahrip olmus ve sekil olarak he ifade ettikleri anlasilmaz hale gelmistir. Köprünün ne zaman yikildigi da bilinmemektedir. EL-RiZK CAMii Dicle nehrinin dogusunda köprü ayagina yakin bir mevkide yer alir. Portal girisindeki kitabeden eserin, 1409 yilinda Eyyubi Sultan Süleyman tarafindan yaptirilmistir. Bugün camiden sadece minare saglam kalmis. Kismen yikilmis portal giris kapisinda yer alan kitabenin altinda bitkisel süsler arasinda Allah'in doksan dokuz ismi yazilmis. Camiin önemli özelliklerinden biri de cami minaresinin çift yollu olmasidir. SULTAN SÜLEYMAN CAMII Minare serefeden itibaren bilinmeyen bir tarihte yikilmis. Minare, kusaklara ayrilmis, kusaklar farkli bitkisel süslerle bezenmis. KOÇ CAMii Sultan Süleyman Camii dogusunda yer alir. Genel özelliklerinden, alçi süslemelerinden Eyyübiler'e ait oldugu tahmin edilmektedir. Yer yer sökülmesine ragmen Hasankeyf'te en canli alçi süslemelere sahip bir eserdir. Kitabesi olmadigindan kesin olarak kimin tarafindan yapildigi bilinmemektedir. ZEYNEL BEY TÜRBESI Kisa bir süre Hasankeyf'te hakim olan Akkoyunlular'a ait tek eserdir. Akkoyunlu hükümdari Uzun Hasan'in oglu Zeynel Bey'e ait oldugu üzerindeki kitabeden anlasilmaktadir. KALEDEKI ULU CAMi Eyyubiler'in Hasankeyf'teki ilk eseridir. 1325 yilinda bir kilise kalintisi üzerine insa edilmis. Yapi gibi minaresi de genellikle moloz taslardan yapilmistir. Minarenin kuzeyinde bulunan alçi süsleme ve kitabe dikkate deger. Cami minberinden günümüze ulasan ahsap kitabe, yazisi ve oyma süsleri ile günümüze ulasan nadir parçalardardan biridir. KÜÇÜK SARAY Kalenin kuzey-dogu ucunda bulunmaktadir. Saray, asagidan itibaren yontulmus kaya kütlesi üzerinde insa edilmis. Eyyubilerin Hasankeyf'teki ilk eserlerinden biridir. Kuzeye bakan cephedeki pencerenin üstünde iki aslan kabartmasi, bu kabartmalarin ortasinda kufi levhalar yer almaktadir. Sarayin kuzey ve bati cephelerinde alçi süslemelerin izlerine rastlamaktadir. BÜYÜK SARAY Kalenin kuzeyinde Ulu Camiinin altinda yer almaktadir. Büyük ölçüde yikilmis ve göçükler altinda kalmistir. Yapinin en önemli özelligi, binadan bagimsiz, giris kapisinin karsisinda diktörtgen bir kulenin yükseliyor olmasidir. Burasi kesme taslardan örülmüs, köprüden oldugu gibi taslar madeni kromplarla birbirine kenetlenmistir. Burasinin gözetleme kulesi veya yildirimlik görevi gördügü tahmin ediliyor. Genel özelliklerinden dolayi Artuklulara ait oldugu tahmin ediliyor.

Ama son zamanlarda yayilan ve kabul edilmeye baslanan catastrophism görüsü standart jeolojik modellere alternatifler sunuyor. Klasik jeolojiye göre bu yavas yavas olusmus bir durum. Ama bulunan bir çok kanit iklimdeki degisikligin aniden ve çok kisa bir süre içinde gerçeklestigi yönünde. Kiyamet teorilerine göre ani bir kutup kaymasi buna neden oldu yönünde. Birçok arastirmaci, çok çesitli kanitlarla, böyle bir kaymanin 13,000 yil önce oldugunu ortaya koyuyorlar. Kutup kaymasi teorisine göre, Antartika iliman bir iklime sahipti hatta ormanlari vardi. Dünya'nin normal düzenindeki ani bir degisim kitayi bu buz cehennemine hapsetmisti ve aynen Mars'in bazi bölgelerinde de oldugu gibi. Ama sonuçta herkesin kabul ettigi, her nasil olduysa. Ancak Kolombiya üniversitesinin "Vostok manyetik anormallikleri" kesfinin sizmasindan sonra JPL anlasilmaz bir nedenle Vostok arastirma programini geri çekmesiydi. Sebep olarakta,"çevresel nedenler" ileri sürüldü. Taa ki, JPL sözcüsünün bir basin toplantisinda kutup arastirma programinin NSA tarafindan devralindigini itiraf etmesi ve su yüzüne çikan rapora dek. Bu rapor internet üzerinde bir firtina etkisi yaratti. Birçok kaynak hemen "Vostok Anormalliginin" yerine ve bir gerçege isaret etti. Koordinatlar "X-Files" filmindeki büyük uzay gemisinin bulundugu noktaya gerçekten çok yakindi. Ayrica Rus Vostok üssüde, filmde verilen tüm koordinatlara hemen hemen uyuyordu. Tüm bunlar X-Files dizisindeki Christ Carter'in hikayelerinin kimi zaman gerçek kaynaklara dayandigi fikrinin pekismesine neden oluyor. Veya buzla çevrilmis 3000 millik bir alana yayilan Vostok Gölü ve manyetik anormalligi, sasirtici bir biçimde bir Fransiz romani olan "Subterranean" da bahsedilen, Antartik uzmanlarin buzlarin altindaki kayip ve yasayanlarin bulundugu bir kent hikayesinede tipatip uyuyor. Anlatilari ayni yönde ve ilginç hikayeler ayni zaman araliginda benzer hikayelerden, yer alti dünyasindan bahsediyorlar. 2000 yili aralik ayina ait bir rapor Antartika'daki McMurdo istasyonundan bir kisinin karisiklik çikardigi ve bir UFO'nun Antartika'ya indigi dedikodularini yaydigi yönündeydi. Hatta McMurdo'nun üzerinde uçan bir uzay gemisinden bahseden bir afis elden ele yayiliyordu. Ve söylendigine göre sorumlu kisiler ilk uçakla kitadan sinirdisi edilmisti. Fakat tuhaf olan, aralinda Vostok anormalliginin tespit edildigi bölgenin üzerinde olaganüstü geometrik kum tepeleri kesfeden bir Rus bilim adamininda oldugu, en az 3 bilim adami son iki sene içerisinde Antartika'da ölmüstü. Bir baska tuhaflikta ölen kisilerin hepsinin 30-40 yaslarinda genç erkekler olusuydu ve rapor edilmemis olusuydu. JPL'nin basin duyurusu, henüz raporun dogrulugunun kanitlanmadigi ve tuhaf olaylarin güney bölgesinde hala devam ettigi yönündeydi. Olay ilk olarak Güney kutbundaki bir doktor tarafindan rapor edilmisti ve bugüne kadar esi görülmemis bir biçimde hava yoluyla nakliyeye ihtiyaç oldugunu belirtmesiyle ortaya çikiyor. Safra kesesi tasiyla ilgili bir komplikasyondan ötürü! Ardindan tesadüf eseri, baska raporlarda su yüzüne çikiyor. 4 tibbi olay daha yasaniyor ve yine daha önce yasanmamis biçimde nakliyelere ihtiyaç duyuluyor, McMurdo istasyonundan, kitadaki en büyük Amerikan üssünden. Ölümler rapor edilmeden önce, olaganüstü bir tibbi durum yasaniyor. Halk arasindaki söylentiler Yeni Zelanda'dan gelen birinin kendisiyle beraber getirdigi bir enfeksiyonu, dis dünyadan izole durumda yasayan kitadaki kisilere bulastirdigi seklinde. Fakat bu olanaksiz gözüküyor. Çünkü Antartika'ya gitmek isteyen kisiler tüm bu kontrollerden geçmeden gidis izni alamiyorlar. Birkaç gün karantinada bulunduruluyorlar ve yanlarinda getirebilecekleri bir enfeksiyon olmadigindan emin olunuyor. Ayrica Antartika'nin çevresel sartlari virüsler ve diger mikrobik yasam formlari için dayanilmasi olanaksiz bir ortam sunuyor ve kita genelindeki soguk nedeniyle yok oluyorlar. Hatta Antartika'da hiç kimsenin grip olmayacagini söyleyebiliriz. Peki ne olmus olabilir? iki olasilik düsünülebilir, Birincisi, özel bir proje ile tüm bilimsel ve çevresel ilkelere ters düsecek bir sekilde, buz delinerek Vostok gölündeki ekosisteme ulasildi. Ve projeyle ilgili kisiler, 13 bin ila milyonlarca yildir buz içinde kalmis mikro-organizmalara karsi karsiya kaldilar. Ve daha sonra, ilk olarak 4 olaganüstü tibbi durum, 5 olarak degistirilir... simdi ise 12 McMurdo personeli tibbi nedenle tahliyeye ihtiyaç duyar Antartika'nin kis zamaninda. Bu tehlikeli virüs merkezin kis mevsimindeki personeline yayilmaktadir ve merkezin tibbi yeteneklerine ragmen kontrol altinda tutulamamistir. Ama daha da ilginci, rahatsizlanan kisiler arastirma görevlileri veya uzun dönem destek personeline degil, Raytheon sirketine ait çalisanlardir. Amerikan hükümetinin dünya çapinda yürüttügü programlarinda bulunan bir high-tech sirketi. Eger bu olasilik dogruysa, bu gizli programlardan biri fiyaskoyla sonuçlanmis olur. Amundson-Scott merkezinin raporundaki bir baska noktada, doktorun tuz stoklarinin azaldigini söyleyerek tuz getirilmesi gerektigini söylemesi. Hatta gelecek olan ekibe, "ceplerini dahi tuz paketleriyle doldurmalarini önermesiydi" , kurtarma helikopterinde hiç yer yokmus gibi! Tuz, Antartika'da hayatta kalmak için çok önemli bir gereklilik. Hava çok kuru oldugundan, yeterli tuz stogu olmamasi halinde, dis ortamdaki bir insan mineral ve su kaybi nedeniyle ölecektir. Buda gösteriyorki, bunca yildir açik olan bu üs, bir sonraki erzak uçagi gelene dek ne kadar tuz stoklamasi gerektigini biliyor olmaliydi. Peki nasil olduda aniden tuzsuz kaldilar? Belki özel bir durum yasadilar ve belki de Raytheon'dan gelen uzmanlar ve mühendisler planlanandan daha fazla süre disarda kaldilar, dondurucu rüzgarlarin içinde buzu kazmak için saatler ve saatler harcadilar ve normalden fazla tuz harcamak zorunda kaldilar. Bu ani olay ve tehlike için diger olasilik ise, Raytheon personeli Vostok'un altindaki gizli kazilarinda gerçekten birsey buldular. Ve yanlarinda götürerek daha derin incelemek istediler. Ve salgini Yeni Zelanda'dan gelen büyük kargo uçagi C-130'un McMurdo'yu ziyaretini ve çok önemli birseyi kitadan götürüslerini gizlemek için kullandilar. Birkaç basit ima ve internet üzerinde yayilmasini beklemek yeterliydi. Arthur C. Clarke'in "2001 - Uzay Serüveni." Bu ilginç senaryo, izole edilmis bir yerde kesfedilen bir manyetik anormalligi, gizli bir kaziyi ve çok eski bir yapinin ortaya çikarilisi, gizli çalismanin bir salgin hastalikla üstünün örtülmesi ni içeriyor. Hepsi Clarke in hikayesinde mevcut. Tek fark olayin geçtigi yerde çikiyor, Antartika'nin yerine Ay. Belkide Clarke 30 yil önce yazdigi bu hikayesinde birseyler biliyordu. Eninde sonunda, birseyler ortaya çikacak. Tek yapmamiz gereken, yönlendirilmemek. Ekonomi, krizler, küresellesme karsitlari, marsin yakinlasmasi, depremler ile ilgilenirken dünyamizda olan biten seylerden uzak kaliyoruz. Gözlerimizi açmaliyiz. Bizlerden, halktan birseyler saklandigi apaçik.

10 BiN YILLIK JAPON PiRAMiDi Japonya''da, Yonaguni''de denizin derinliklerinde bulunan ve "insan yapisi" oldugu izlenimi veren tapinak benzeri binalar acaba Prof. Hernandez'in temasi sirasinda anlatilan kitalari ayrilmasi ve hareketi ile Atlantisin bugünkü noktasindan uzaklasmis yine Atlantislilere ait bir baska dev piramitmi? Belkide piramitleri insa edenler Atlantislilerdi, kimbilir. 1985 yilinda Japonya'nin Okinawa Adasi yakinlarindaki Yonaguni'nin açiklarinda dalis yapan bir balikadam, hiç beklemedigi bir görüntüyle karsilasti. Suyun metrelerce altinda, dipte, derinlere dogru alçalan basamaklariyla garip bir antik kalinti uzaniyordu önünde. ilkin göz yanilmasi sandi, basamaklara yaklasip inceledi, yapinin çevresini dolastikça saskinligi daha da artti. Bilinmez bir zamandan beri suyun altinda yattigi belli olan bu basamakli yapi, düzenli kivrimlara, son derece hassas açilara sahipti. Balikadam, sudan çikar çikmaz bildigi her yere bu bulusunu haber verdi. Yonaguni sularinin dibindeki bu esrarengiz yapinin sirri henüz tam olarak çözülebilmis degil. Ama seksenlerden bu yana dalis yapanlarin oldugu kadar, jeologlarin ve arkeologlarin da ilgi odagi. Japonya da, Okinawa ve dolaylarinda, zaman zaman 3000 yillik kalintilara rastlaniyor. Ama suyun altinda bulunan ve yapisi itibariyla bir "basamakli piramit" izlenimi veren buluntunun ne zaman kimler tarafinan yapilmis olabilecegi üzerine kimsenin fikri yok. Aslina bakilacak olursa, bu yapinin "insan yapisi" oldugu da simdiye dek resmen kabul edilmis degil. isin içinden çikamayan arkeologlar ve ortodoks jeologlar, bu dümdüz basamaklarin dogal etkilerle olusmus olabilecegini belirtiyorlar, ama hiç de inandirici degiller. Yonaguni'deki gibi düzgün, sasirtici derecede simetrik ve insan yapisi izlenimi veren bir bulguya Bimini hariç hiçbir yerde rastlanmadi. Sfenks üzerinde çalismalar yapan Boston Üniversitesi'nden Dr Robert Schoch ile John Anthony West de çalismalara katildi. Dr Schoch, ilk dalista uzun uzun Yonaguni kalintilarini inceledi ve görüsünü net bir biçimde açikladi: "Bu kayaliklar kesinlikle insan yapisi ve tahmin edebilecegimizden çok çok daha eski. Asagi yukari, 10000 yillik!" Biminideki kalintilarinda en az 10000 yillik oldugu düsünülüyor. Rastlantimi sizce? Ayni yorumu, John Anthony West ve Japon uzman jeologlar da yaptilar. Dümdüz, doksan derecelik açilarla inen basamaklarin yani sira, kösegenlerde oyulmus düzgün ve orantili hendekler, dört ayri yerdeki sütun yerlestirme yuvalari, bu yapinin kesinlikle bir antik kalinti, bilinmeyen bir dönemden kalma "basamakli piramit" oldugunu gösteriyordu. Schoch'un düsüncesiyle birlestirildiginde, Japon sularinin dibinde yatan bu çok eski ve bilinmez mimarlarin eseri yapi, i. Ö 11000 dolaylarindaki buzul erimesi sonucu denizlerin yükselmesiyle derinlere inmis bir "yitik uygarlik kalintisi" izlenimi veriyor. Yonagoni'deki arastirmalar yogunlasmis durumda. Eger çevrede insana ait bir medeniyet izi bulunabilirse gerçekten çok önemli bir bulus gerçeklesmis olacak. Belkide bulunacak seyler Bimini'deki kalintilarla örtüsecek ve Atlantis ve Atlantis'in dev pirtamitlerinden biri olabilecegi ortaya atilacak veya kayip kitalar olan efsanevi Mu ve Lemurya medeniyetleri belkide bulunmus olacak. Sonuç dünya tarihi yeniden yazilmak durumunda kalinacak, "yaziyi ilk kullanan medeniyet Sümerdi" cümlesini tarih kitaplarimizdan çikarmak zorunda kalabiliriz.

ANTARTiKA'DA BUZULUN ALTINDA BiR GÖL VAR! Son zamanlar Antartikadan gelen siradisi raporlar bilim dünyasini saskina çevirmis durumda. Bunlara neden olan bu donmus durumdaki kitadaki anormal bulus. Tüm bunlar 1957 yilinda ruslarin bu en uzak kitada bir Vostok ismiyle geçen bir arastirma merkezi kurmalariyla basliyor. 1970'lerde radarlar vasitasiyla yapilan yüzey arastirmalari sirasinda, geçte olsa merkezlerini buzun altindaki dev bir gölün ucuna kurduklarini farkettiler. O zamandan beri yörüngedeki uydular ve yüzeydeki sismik ölçümler, Vostok gölünü, kati buzun neredeyse 2 mil altinda, son 100 yilda kesfedilmis - büyüklügü en derin yeri 915 metre olan Kanada'daki Ontario gölüne esit ve hacmi 4 kati - en büyük gölünü tespit etti. Göl hala sivi halde ve donmamis durumda. 13 bin ila 14 milyon yildir da dis dünyadan izole edilmis durumda. Yani kitanin buzla kaplandigi tarihten bu yana. Gölün sulari 50 ila 65 derece, ve bir isi kaynagina sahip oldugu kesin. Ayrica tüm göl su-hava karisimi ile dolu 1000 metreden yüksek bir kubbe ile çevrelenmis durumda. Birkaç yil önce yapilan kazilarla buz tabakasinin oldukça altinda ve göle yakin bir noktadan aldiklari örneklerde mikroplar, çesitli gazlar - metan gibi - daha sonradan donmus, gölün kubbesi üzerindeki buz tabakasinda tespit edilmis. Elde edilen örnekler tipik biyolojik olusumlari ifade ediyor. Bu yüzden Vostok gölü akil almaz bir karisimi barindiriyor : Dis dünyadan tamamen izole olmus bir eko sistem, su, isi, gazlar, ve hali hazirdaki biyolojik aktivite. 1998 yilinda NASA tarafindan ideal test alani olarak kabul edilmesi çok önemli bir gelisme. Jüpüter'in aylarindan Europa'daki buzulun altinda oldugu varsayilan okyanusta arastirma yapmak için gelistirilecek steril sonda teknolojisi için ideal bir hedef durumunda. Scientific American'a göre, Ulusal Bilim Kurulusu aniden planlari degistirdi ve bir robot sonda ile göle dalmaya karar verdi. Saptanan tarih ise : 2002. Daha önce 1999 yilinda ortaya atilan proje 2004 yilina ertelenmisti. Şimdi ise 2002 de göle dogru dalis yapacak robot sondanin 2003 yilinda örneklerle beraber geri dönecegi hesaplaniyor. Frank D. Carsey'in anlatimina göre, dis yüzeyden yabanci bir yasam formunun göle bulasmamasi içinde ilk 3,5 kilometrelik delmenin kaynamis su ile yapilmasi ve robotun bu noktaya yerlestirilmesi planlaniyor. Ardindan açilan deligin donarak kapanmasi beklenecek ve silindir seklindeki sonda kendini sterilize edecek. Daha sonra da isi üreterek önündeki buzu eritip göle dogru yoluna devam edecek. Robot'a bagli bir kablo kendisiyle beraber hareket ediyor olacak. Fakat Frank D. Carsey'e göre suan asil sorun su, "Hiç kimse, ulusal veya uluslararasi, yeterince temiz'in ne oldugunu söyleyemedi" , " Bizim gelecekteki çalismalarimiz için bir hedefe ihtiyacimiz var." Yaklasik 20 milyon dolara malolacak proje için, NSF ve NASA gerekli aygitin ve sondanin yapilabilmesi için ödemede bulunmayi önerdiler. Carsey'in NASA'dan aldigi ödenek, komplike bir robot prototip içindi. Carsey,"Aygiti bu yaz tamamlayacagiz fakat yeterince test etme olanagimiz olmayacak " demisti. Columbia Üniversitesinden uzmanlari, NSF'nin destegiyle yaptiklari arastirmalarda gölün altindaki yerçekimi, manyetizma ve termal aktivitelerin haritalarini çikardilar. Ve önemli bir bulguya ulastilar. Gölüne güneydogu kismindaki kiyisinda büyük manyetik anormallikler tespit ettiler. Bu olagan disi anormallik, zeminle olan 1,000 nanotesla dan daha fazla bir uyumsuzluktu ve dogal bir olusumdan kaynaklaniyor olabilirdi. Kolombiya Üniversitesinden Michael Studinger'in önerdi bir teoriye göre, Dünya'nin kabugu gölün tabaninda, Antartika'nin geneline oranlar daha ince bir kalinliga sahipti ve gölün olusumu sirasinda gerilmisti. Bu da oraya özgü "manyetik anormalligi" açikliyordu. Fakat jeofizikçi Ron Nicks gibi baskalari, bu teorinin zorlugundan bahsettiler. Nicks bu incelti alttaki kayalari isitacakti ve buda kabugun manyetik yetenegini azaltacakti. Farkli teorilerde ortaya atiliyor tabiiki. Bir metal yiginindan kaynaklanabilecegi ve gömülü kalmis çok eski bir kentin kalintilari olabilecegi seklinde.

Tiwanaku'yu Kim İnşa Etti? Tiwanaku büyük bir kent değildir ama orada bulunan büyük binaların görülmeye değer olduklarından söz edilir. Başlıca binalardan birinin yakınında büyük taş temeller üzerine inşa edilmiş yapay bir tepe vardır. Bu tepenin ilerisinde insan biçimli iki taş put yer alır... Bunlar o kadar büyüktür ki, küçük devlere benzerler... Bu taş heykellerin yanında, eskiliği ve üzerinde yazı olmaması bu büyük temelleri kimin attığını ya da bunlar inşa edildiğinden bu yana ne kadar zaman geçtiğini bilmeyi imkansız kılan bir bina daha vardır... CIEZA DE LEON, 1553 Bolivya'da Titikaka Gölü yakınındaki yaylalarda bulunan Tiwanaku arkeolojik alanı Amerika'larda ilk Avrupalı vakanüvislerin dikkatini çeken en eski anıtların bulunduğu bir yerdir. Bazı anlatımlara göre büyük İnka imparatoru Pachacuti bile 15. yüzyıl sonlarında bölgede zafer yürüyüşü yaparken kalıntıların taş işçiliğinden etkilenmişti. Efsanelere göre imparator, Tiwanaku bölgesinden taş ustalarının Cuzco'da İnka başkentinin inşaatının başına getirilmesini emretmiştir. Tiwanaku eski Amerika'ların büyük uygarlıklarından birinin başkentiydi. Bu geniş ve planlı merkez, görkemli Tiwanaku Vadisi'nde Güney Titikaka Havzası'nın çayırları üzerine kurulmuştu. Dokuzuncu yüzyılda doruk noktasındayken Tiwanaku piramitler, saraylar, sokaklar ve devlet binalarından oluşan etkileyici bir mimari merkezin çevresinde toplanmış kalabalık bir nüfusa sahipti. Kente, büyük, teraslı, yapay bir taş cepheli piramit hakimdir. Akapana olarak bilinen bu piramit, tabanında 197x 257 metre olup 16,5 metre yüksekliğindedir. Akapana'nın kuzey cephesinin yanında Kalasasaya olarak bilinen surla çevrili alan 120x130 metredir. Bölgedeki diğer binalar arasında saraylar, zanaat uzmanları için ikametgahlar, tapınaklar ve halk için evler vardır. Başkentin bu mimari merkezinin çevresinde vadide düzinelerce köyde kerpiç evlerde yaşayan işçiler ve çiftçiler bulunurdu. Kentin 30.000 ile 60.000 nüfusa sahip olduğu ve 4-6 kilometre kare bir alana yayıldığı tahmin edilmektedir. Tiwanaku ile göl arasındaki vadi de iskan edilmişti. Bu yerleşim birimleriyle başkentin toplam nüfusu, Tiwanaku'yu İS l. binyıl sonunda dünyanın en büyük kentlerinden biri yapmaya yeterliydi. En üstünde bir avlu olan basamaklı piramit Akapana tapınağının krokisi. Kalasasaya külliyesinden turkuvaz taşlı taç biçiminde altın bir maske. TİWANAKU'NUN KÖKENİ VE GENİŞLEMESİ Tiwanaku Vadisi'nde ve Orta Andlar çevresinde yapılan arkeolojik araştırmalar, Tiwanaku'nun kökenleri hakkında somut bir tablo ortaya koymaktadır. Bölgede ilk insan yerleşimi, Tiwanaku'nun Titikaka Havzası'ndaki yüzlerce köyden biri olduğu İÖ 1500 yıllarında gerçekleşmiştir. Tiwanaku, yaklaşık bin yıl boyunca etkinliğini artırmaya devam etmiş ve IS 1. binyılın ilk yüzyıllarında bölgenin iki büyük politik merkezinden biri olmuştur. Kuzeyde Pucara da 200-300 yılları arasında gelişerek 100-150 hektarlık küçük bir kent olmuştu. Bu dönemde Tiwanaku da boyut ve yapı olarak herhalde Pucara'ya çok benzemekteydi. 350 yılında Pucara'nın siyasal merkez olması sona erdi, Tiwanaku büyümeye devam etti. 500 yılında Tiwanaku, artık Güney Titikaka Havzası'nda başlıca siyasal güçtü. Tiwanaku, 650 yılında yayılma siyaseti gütmeye başladı. Gölün güneyindeki Güneş Adası'nı ele geçirip orada ilk bölgesel hac merkezini yaparak genişlemeyi sürdürdüler. 800 yılı geldiğinde Titikaka Gölü bölgesinde koloniler kurmuşlardı. Tiwanaku halkının bu sert çevrede, Amerika'larda ilk devletlerden birini nasıl kurduğunu artık anlamış bulunmaktayız. Halk obsidyen, mısır ve yaylada bulunmayan diğer ürünleri elde etmek için birkaç yüz kilometre uzaktaki kolonilere yerleşmişti. Titikaka Gölü bölgesinde, waru waru eski tekniği kullanılarak göl kıyısındaki bataklık arazi yüksek verimli tarım arazisine dönüştürüldü. Bu tarlalar Tiwanaku topraklarında da, daha ötesinde de saptanmış olup, Tiwanaku devletinin tarımsal tabanını oluşturuyordu. Güneş Kapısı'ndan bir ayrıntı: Ortadaki röliyef kimi zaman Kapı Tanrısı olarak da bilinen, başlıca Tiwanaku tanrılarından birini simgeliyor. TİWANAKU'YU KİM İNŞA ETTİ? Tiwanaku şehri, kuşaklar boyu süren bir muammadır ve fantastik köken kuramları doğuran bir avuç eski yerden biridir. Bilimadamları pamuk, mısır, meyve gibi önemli ürünlerin yetişmediği yüksek, soğuk ve rüzgarlı bir yaylada büyük bir kentin nasıl gelişebileceğini sorgulayıp durmuşlardır. Bu büyük merkezi yapanlar kimlerdi? Bazı tarihçilerin iddia ettiği gibi güneyden gelen göçmenler mi, yoksa orada bin yıldır yaşayan asıl halk mı inşa etmişti? Yıkıntılar arasında bulunan heykelleri gören ilk Avrupalı yazarlar, eski çağlarda yaşamış dev bir ırktan söz etmişlerdir. 19. yüzyıl sonlarında bilim-adamı Arturo Posnansky, Tiwanaku'nm ilk olarak 10.000 yıl önce Büyük Okyanus kıyısında inşa edildiğini, sonra da jeolojik olarak yükselmiş olacağım düşünmüştür. Yirminci yüzyıl başlarında bazı yazarlar Tivvanaku'nun insanlığın doğum yeri, özgün Cennet Bahçesi ya da efsanevi uygarlık Atlantis olduğunu ileri sürmüşlerdir. Tiwanaku'nuın Çin göçmenleri, Vikingler ve diğerleri tarafından inşa edildiği hakkındaki kuramların sayısı da az değildir. Dilciler genellikle çağdaş Aymara dili konuşan insanların, Tiwanaku bölgesine 12. yüzyılda geldiklerine inanırlar. Bu kuramlara göre Tiwanaku'yu inşa edenler Pukina adında şimdi kaybolmuş olan bir dili konuşmaktaydılar. Arkeolojik ve yer adı kanıtları ise Tiwanaku halkının Tiwanaku kurulmadan yüzlerce yıl önce bölgede yaşayan Aymara dili konuşanlar olduğunu akla getirmektedir. Eski Akdeniz ve Ortadoğu'nun büyük uygarlıklarında olduğu gibi Tiwanaku da Titikaka Gölü bölgesinin çağdaş sakinlerinin ataları tarafından kurulmuştur. Tiwanaku'daki büyük taş heykellerden biri. Kalasasaya'ya bu büyük giriş Tiwanaku'nun merkezine hakim olan büyük alanın en büyük kapısıydı.

HARRAN Sanliurfa'nin 44 kilometre. Güneydogusundadir. Her yil binlerce yerli ve yabanci turist tarafindan ziyaret edilen tarihi Harran Kenti, kendi adiyle anilan Harran Ovasi merkezinde kurulmustur. Tevrat'ta Haran olarak geçen yerin burasi oldugu söylenilir. Islam tarihçileri kentin kurulusunu Nuh Peygamber'in torunlarindan Kaynan'a veya Ibrahim Peygamber'in kardesi Aran'a baglarlar. 13. yüzyil tarihçilerinden Ibn Seddad, Hz. Ibrahim'in Filistin'e gitmeden önce bu sehirde oturdugunu yazmaktadir. Bu nedenle Harran'a Hz. Ibrahim'in kenti de denildigini, Harran'da Ibrahim Peygamberin evinin, adini tasiyan bir mescidin, onun otururken yaslandigi bir tasin varoldugunu söylemektedir. Harran tarihiyle ilgili en dogru bilgiler arkeolojik kazilardan elde edilen buluntulara dayanmaktadir. Harran adina ilk defa, Kültepe ve Mari'de bulunan M. Ö. II. bin baslarina ait çivi yazili tabletlerde "Har-ra-na" veya "Ha-ra-na" seklinde rastlanilmaktadir. Kuzey Suriye'de bulunan Ebla tabletlerinde ise Harran'dan "Ha-ra-na" olarak bahsedilmektedir. M. Ö. II. binin ortalarina ait Hitit Tabletlerinde, Hitit'lerle Mitanni'ler arasinda yapilan bir anlasmaya Harran'daki Ay Tanrisinin ve Günes Tanrisinin sahit tutuldugu belirtilmektedir. Bu tarihi belgelerden anlasildigina göre, Harran adi 4.000 yildan beri degismeden günümüze kadar gelmistir. Harran adi, Sümerce ve Akatca "Seyahat-Kervan" anlamina gelen "Haran-u" dan gelmektedir. Bazi kaynaklar bu kelimenin kesisen yollar veya çok siddetli sicak anlamina geldigini de kaydetmektedirler. Gerçekten de Harran, Kuzey Mezopotamya'dan gelerek bati ve kuzey batiya baglanan önemli ticaret yollarinin kesistigi bir noktada bulunmaktadir. Bu özelliginden dolayi Harran, Anadolu ile siki ticaret iliskileri bulunan Asur'lu tüccarlarin da önemli ugrak yerlerinden biri idi. Anadolu'dan Mezopotamya'ya Mezopotamya'dan da Anadoluya olan ticaret binlerce yil Harran üzerinden yapilmistir. Bu da burada zengin ve köklü bir kültür birikiminin olusmasina neden olmustur. Harran; Ay, Günes ve gezegenlerin kutsal sayildigi eski Mezopotamya putperestliginin önemli merkezi olmasi yönüyle ünlü idi. Bu nedenledir ki Harran'da Astronomi ilmi çok ilerlemistir. Urfa'nin Hristiyanligin en önemli merkezlerinden biri haline gelmesine karsilik, Asur, Babil ve Hitit devirlerinden beri Harran'da süre gelen Sabiizm varligini M. S. II. yüzyila kadar sürdürebilmistir. Bu nedenle Hristiyanlar Harran'a Putperest sehri anlamina gelen "Hellenopolis" adini vermislerdir. Dünyadaki üç büyük felsefe ekolünden birisi "Harran ekolü"dür. Harran'da bir çok büyük bilgin yetismistir. Devrin, en büyük Matematikçilerinden, Tabiplerinden ve Yunan filozoflarinin eserlerini Arapçaya çevirenlerden 821 dogumlu Sabit bin Kurra, dünyadan ay'a olan uzakligi dogru olarak hesaplayan Battani , Yunan filozoflarinin maddenin bölünebilen en küçük parçasinin parçalanamaz olduguna dair iddialarini kabul etmeyen, oysa bölünmez kabul edilen bu parçanin müthis bir enerji ile paraçalanarak Bagdat gibi bir sehri yikabilecegini söyleyen ve böylece Atom'un mucidi sayilan Cabir bin Hayyan, Din bilgini Seyhülislam Ibni Teymiye Harran'daki okullarda yetismis dünyaca ünlü bazi alimlerdir. Emevi hükümdarlarindan II. Mervan, Harran'i devletin baskenti yapmistir. Emevilerin Asya bölümü 750 yilinda Abbasilere yenilerek Harran'da sona ermistir. Abbasi hükümdari Resit zamaninda kurulan "Harran Üniversitesi" dünyada büyük bir ün kazanmistir. Fatimiler, Zengiler, Eyyübiler ve Selçuklular gibi Islam Devletlerinin yerlesmelerine sahne olan Harran, 1260 yili baslarinda Mogollar tarafindan isgal edildi. 1270 yilinda Mogollar burayi ellerinde tutamayacaklarini anlayinca Harran'in Camiini, surlarini ve kalesini yakip yikarak kenti tahrip ettiler. Bundan sonra Osmanli Döneminde dahi Harran eski parlak günlerine bir daha dönemedi. Harran, Cüllab ve Deysan irmaklarinin suladigi bir ovada kuzey Mezopotamya'da kurulmustur. Harran ovasi bir ag gibi su kanallari ile örülmüs bir tarim sahasi idi. 1184 yilinda Harran'i ziyaret eden seyyah Ibni Cübeyr, burasinin gölgelik ve agaçlik oldugunu, çesitli meyve ve sebzelerin yetistigini yazmaktadir. Uzun süren bir kuraklik sonucunda da harap oldugunu söylemektedir. 13. yüzyila ait seyahatnamelerde Harran'da 4 medrese , bir hastahane, 1 düskünler yurdu ve 8 hamamin bulundugundan söz edilmektedir. Bu gün Cüllab ve Deysan irmaklari kurumus oldugundan, Harran sudan ve yesilden mahrum bir ovanin ortasinda 5000 yillik tarihi ile ayakta durmaktadir. Tipik evleri, höyügü, kalesi, sehir surlari ve çesitli mimarikalintilari, geceleyin gök yüzünde piril piril yildizlari ile turistlerin büyük ilgisini çekmektedir. Atatürk Baraji ve Urfa Tünelleri vasitasiyla Harran Ovasina akitilacak olan Firat Nehri, Harran'i tarihteki yesil ve verimli günlerine kavusturacaktir. 3392 sayili kanunla 19.6.1987 tarihinde ilçe merkezi olmustur. Il merkezine 44 km. mesafededir. 76 köyü vardir. 1997 Genel Nüfus sayimina göre ilçenin nüfusu 41.058 dir. ( Ilçe Merkezi :7.306, Köy Nüfusu : 33.753)

Nazca'nın Gizemi İspanyol "conquistador" Pizarro tarafından İnka İmparatorluğu'nun yıkılışıyla birlikte, yani yaklaşık 16. yüzyılın ortalarından itibaren, Latin Amerika'da bir efsane başını almış yürümüştü. Hemen herkes, Güney Peru'nun And Dağları'yla Pasifik Okyanusu arasında sıkışıp kalmış çöl yaylalarındaki devasa geometrik şekillerden söz ediyordu. Yüzlerce metre genişliğindeki 9 parmaklı maymundan, 40 metrekarelik bir alana yayılmış örümcekten, 300 metre uzunluğundaki kuş şekillerinden... Üstelik, tümü hayvan figürleriyle sınırlı değildi. Biraz daha kuzeyde, tepeleri süsleyen birkaç kilometre uzunluğundaki ok şekillerine rastlandığı da belirtiliyordu. Ama bütün söylenenler rivayetten öteye geçmemişti. Çünkü, bu şekilleri gören bir tek kişi bile yoktu. Bazı gezginler bunlardan söz etmiş; bazılarıysa, başkalarına aktarmış ve böylece Nazca'nın sırrı doğmuştu. Yani kumlu arazideki dev şekillerin sırrı... Nazca asırlarca konuşuldu, ancak bu konudaki en somut adım 1939 tarihinde atıldı. Peru'nun başkenti Lima'nın 400 kilometre güneyindeki Nazca bölgesinin üzerinde gözlem uçuşu yapan Amerikalı arkeolog Paul Kosok, bu şekillerin gökyüzünden ilk fotoğraflarını çekti. Böylece insanlık bu "geoglif"lerle tanışmış oldu. Geoglif Yunanca kökenli bir kelime. Eski Yunanca'da toprak anlamına gelen "ge" ve kazınmış anlamında kullanılan "gluphe" kelimelerinden türetilmiş. Paul Kosok'un fotoğraflarından beri, bilim dünyası şu soruların yanıtını arıyor: Bu dev şekilleri kim, nasıl ve hangi amaçlarla çizdi? Soruyu açıklamaya yönelik ilk varsayımlar, gerçek anlamda hayal gücünün ürünüydü. Bu çizgilerin, başlangıçta "Kolomb-öncesi Latin Amerika"da düzenlenen ilk olimpiyatların atletizm pistleri olduğu iddia edildi. Başkaları bir adım daha ileri gittiler ve onların büyücü şamanların gizemli işaretleri olduğunu ileri sürdüler. Tabii, astroloji uzmanları da kendi üstlerine düşen katkıyı yapmakta gecikmediler. Maymun, kuş ve fok gibi hayvan şekillerinin dev bir yıldız falı olduğunu söylediler. Onlara göre, bu dev hayvan şekilleri, günümüz burçlarından çok farklı değillerdi. Ancak, Nazca'nın sırrını popülerleştiren isim Alman "new age" yazarlarından Erich von Däniken oldu. 1968 yılında kaleme aldığı "Tanrıların Arabaları" adlı araştırma kitabında, bu dev şekillerin uzaylı zekasının ürünü olduğunu öne sürdü. Ona göre, yamuk biçimindeki ana şekiller, basit bir biçimde uzay gemilerinin iniş pistleriydi. Ancak, uzaydan gelen ve gelişmiş bir teknolojiye sahip bu yabancılar, yerel halk tarafından "tanrılar" olarak kabul görmüşlerdi. İşte o nedenle, daha sonra bu gökyüzünden gelen tanrılarla iletişim kurmak için kumun üzerine, büyük çoğunluğu hayvan figürlerinden oluşan dev şekiller çizmişlerdi. Nazca için ilk bilimsel açıklama, Alman matematikçi Maria Reiche'den (1903-1998) geldi. 1946 yılında Nazca yakınlarındaki San Pablo kasabasına yerleşti ve ölene dek orada yaşadı. Hemen tüm bilimsel kariyerini geogliflere adamıştı. Yine onun sayesinde, Nazca'nın dev şekilleri, UNESCO tarafından "Dünya Mirası" kategorisinde koruma altına alındı. Maria Reiche, öncelikle bu çizgilerin nasıl çizildiği sorusuna bir açıklık getirdi. Ona göre, kumun daha koyu olan üst tabakası kazınmış ve böylece alttaki daha açık bir tabaka ortaya çıkarılmıştı. Ona göre, şekiller Güneş'in, Ay'ın ve bazı yıldızların pozisyonunu yansıtıyordu. Ve insanlara ne zaman ekinlerini ekmeleri, ne zaman tarlalarını sulamaları ve ne zaman ekini toplamaları gerektiğini hatırlatıyordu. Ne var ki, daha kuşkulu bilim adamlarına göre bu kuram, bir bakıma dev okları ve düz çizgi biçimindeki şekilleri açıklıyordu. Ama, özellikle hayvan figürlerinden oluşan görüntüler konusunda yetersiz kalıyordu. Öte yandan, düz çizgiler hemen bütün yönlere kaydırılmıştı. Nitekim, daha sonra bilgisayar aracılığıyla yapılan hesaplar, şekiller ve çizgilerin sadece yüzde 20'sinin astronomik pozisyonlara uygun düştüğünü gösterdi. Kısacası, Maria Reiche'nin kuramı belki olayın bir yönünü aydınlatıyordu, ama kesinlikle tümünü değil... Nazca'nın sırrı bu noktada tıkanıp kalmıştı. Eğer, geogliflerin yaklaşık 12 kilometre kuzeybatısında ortaya çıkarılan Cahuachi kazıları olmasaydı, belki de mesele unutulup gidecekti. Ancak, İtalyan mimar ve arkeolog Guiseppe Orefici, bu bölgede gerçekleştirdiği kazılarda çok sayıda eşyayı gün ışığına çıkardı. Söz konusu olan 24 kilo-metre kare genişliğinde dev bir nekropol idi ve buraya tahminen 20 bin ile 30 bin kişi gömülmüştü. Ortaya çıkarılan çok sayıda mumya, süs eşyası, müzik aleti gibi eşyaların arasında bulunan iki şey İtalyan arkeologun dikkatini çekmişti. Üstlerinde geogliflerdeki çizgileri anımsatan şekillerin bulunduğu seramik vazolar ve asıl önemli-si bir mezarda ortaya çıkarılan ölü töreni mantosu... Bu eşyalar, karbon 14 testi ile, M. Ö. 5. yüzyıldan M. S. 6. yüzyıla kadar tarihlendirilebiliyordu. Yani, burada bir uygarlık tam 1000 yıl boyunca varlığını sürdürmüştü. Bölgenin çöl topraklarını mesken tutan söz konusu topluluk, günümüzde "Nazcalılar" diye anılıyor. Biz yine konumuz açısından ölü töreni mantomuza dönelim. Bu 2000 yıllık mantonun kenarlarına 500 tane küçük bebek işlenmişti. Bu bebeklerin bir kısmı müzik aletleri çalıyor, diğerleri de ellerini havaya açmış bir şekilde dans ediyorlardı. Her bebeğin yaptığı hareketi bir başkası izliyordu. Bebeklerin davranışları bir ölü gömme ritüelini çağrıştırıyordu. İşte bu noktadan hareket eden İtalyan arkeolog, Nazca geogliflerinin dinsel bir ritüeli simgelediği tezini geliştirdi. Ona göre Nazcalılar, barışçıl, ama koyu dindar bir topluluktu. Mumyaların arasında, bir tane bile düşman mumyasına rastlanmaması, onların savaşçı olmadığının somut bir kanıtıydı. Yazıyı, büyük bir olasılıkla tanımıyorlardı. Ancak, sanatta ve asıl önemlisi, geometri konusunda çok ileriydiler. Hem de, kenarları 110 metre uzunluğunda ve 20 metre yüksekliğinde piramitler inşa edecek kadar ustaydılar. Kazılarda ortaya çıkan bir başka ilginç nokta ise, bulunan tüm eşyalarda ortak paydanın su olmasıydı. Kurak, hatta çöl denecek bir iklimde varlıklarını sürdüren Nazcalılar için su çok önemliydi. O nedenle, sarmal biçimde kuyular oluşturarak gelişmiş bir su iletişim şebekesi oluşturmuşlardı. Şebekeden, bazı civar köyler ve kasabalar bugün bile yararlanıyorlar. Bu noktadan hareket eden Guiseppe Orefici, Nazcalılar'ın bütün dinsel ritüellerinin su ve bereket kavramları çevresinde geliştiği sonucuna ulaştı. Ona göre, üç farklı kategoriye ayrılabilecek geoglifler kesin, ama farklı dönemlere tekabül ediyordu. İlk olarak, Nazcalılar'ın, M. Ö. 500 yıllarında sarmal şekilli geoglifleri oluşturdukları düşünülüyor. Bunlar göreceli olarak daha küçük şekiller. Ardından daha büyük çizgilere, kuş, örümcek, fok, maymun gibi hayvan şekillerine geçiyorlar. İtalyan arkeoloğa göre, bu hayvanlar Nazcalılar'ın tanrılarını simgeliyor; tümünün su ile yakından ilişkili olduğu ise çok açık... Bu dönem, aynı zamanda Nazca uygarlığının altın çağları... İlk kentlerini, nekropollerini inşa ediyorlar. M. S. 3. ve 4. yüzyılı kapsayan bu dönem, And Dağları'ndaki büyük fayın yol açtığı büyük bir deprem ile sona eriyor. Doğal felaket karşı-sında tanrılarına duydukları güveni yitiren Nazcalılar, kurdukları kentlerin üstünü kum ile örtüp göç etmeye hazırlanıyorlar. İşte bu sırada, gidecekleri yönü gösteren ok ya da düz çizgi şeklindeki son dönem geogliflerini çiziyorlar. Çünkü onlar, artık hayvan figürleri biçimindeki tanrılarını terk etmiş bulunuyorlar. Ancak, yeni göçtükleri toprak-larda da onları mutlu bir son beklemiyor. Önce, 6. yüzyılda Huariler tarafından özümseniyorlar. 1000 yıllarında, Huariler'i yıkan Chinchas'ların egemenliğine giriyorlar. Son olarak da İnkalar'ın içinde eriyip tarihin tozlu sayfalarına karışıyorlar. Peki ama, büyük çoğunluğu sadece uçaktan görülebilen bu dev şekilleri Nazcalılar nasıl çizdiler? Guiseppe Orefici bu konuyu fotoğrafçılıkta kullanılan "agrandisman" yöntemiyle açıklıyor. Ona göre, önce ana şeklin en küçük parçasının şeklini çizdiler ve daha sonra da, basit basamak hesaplarıyla daha büyüklere geçtiler. İtalyan arkeoloğun düşüncesi başka bir olayı daha açıklıyor: bazı geogliflerdeki temel hesaplama hatalarını... İtalyan arkeolog, bu kuramını bir süre önce Perulu ilkokul öğrencileriyle gerçekleştirdiği bir deneyle kanıtladı. Öğrencilerle birlikte, direkler, ipler ve bazı temel geometri kurallarını kullanarak, bu dev şekillerden bir tanesinin benzerini yarım gün içinde gerçekleştirdi. Ancak, İtalyan arkeolog Guiseppe Orefici'nin kuramında karanlık noktalar var. Kazılarda ortaya çıkarılan eşyaların, özellikle de vazoların üstündeki şekillerle geoglifler arasında birebir bir ilişki görülmüyor. Örneğin yamuk, düz ok ve çizgi gibi bazı tipik geoglif şekillerine bu tür eşyaların üstünde hiç rastlanmıyor. Aynı topluluğun, toprakta farklı, günlük yaşam eşyaları üstünde farklı motifleri işlemiş olması bazı sorular yara-tıyor. Öte yandan, bugün bilim adamlarının sık sık kullandığı tarihlendirme yöntemi olan "karbon 14 testi" kaya ve tahta için olumlu sonuçlar verirken, toprak konusunda kuşkular taşıyor. Kısacası, Nazca'nın sırrının üstündeki perde tam olarak kalkmış değil... Bu, belki bilim için kötü bir haber, ama hayalperestler ve sanatçılar için bir şans sayılabilir...

MEGALİTLER VE DENİZCİLER: BİR NAKLİYE PROJESİ Paskalya Adalılar dev heykelleri nasıl nakledip dikmişlerdir? Moai üretiminin üç aşaması vardır: Taşın çıkarılması, nakli ve dikilmesi. Bunlardan her biri özel uzmanlık, alet ve eşgüdümlü çalışan işçi grupları gerektirir. Benzer heykellerle yapılmış deneyler gerekli ve çok değerliydi. Bir heykelin yontulması için gereken zaman ve el emeği değişirse de, 1913-15'te Paskalya Adası'na yapılan Mana Seferinin eş başkanı William Scoresbury Routledge bunu hesaplamıştır. Ona göre taş aletler kullanan bir usta yontucu ile 54 işçi 10 metre yüksekliğinde bir taş heykeli 15,5 günde yontabilirlerdi. Ancak daha yakınlarda yapılan araştırmalarda bu sürenin, hesaplarının iki katı tutabileceği ortaya çıkmıştır. Routledge bir heykelin bir taş omurga üzerinde dengeli bir dikdörtgen olarak yontulup sonra kesilerek çıkarıldığım göstermiştir. Rano Raraku'nun yamaçlarındaki dev heykeller gerçekten şaşırtıcı ise de, ahu'lara nakledilen moai'lerin yüzde 95'ten fazlası 6 metreden küçüktür. Routledge'in hesaplarına uyan yalnızca bir tane 10 metrelik heykel, bir ahu'ya başarıyla dikilmiştir. Aslında adanın istatistik ortalaması 4 metre yükseklik ve 8 ila 10 ton ağırlıktır. Rapa Nui halkı tarafından başarılan taş yontma işi etkileyiciyse de, bunların çoğu Polinezya kano yapımı yeteneği içindedir. Heykellerin taşınması konusunda pek çok nakliye yöntemi ortaya atılmıştır. Bunlardan karmaşık bir üçayak sistemi içereni önerilmiş ama daha sonra uygulanamaz bulunup denenmemiştir. Dik taşıma yöntemlerinden ikisi düz arazi üzerinde denenmiştir. Her ikisi de engebeli arazide mümkün ama tehlikeli bulunmuştur. Ortalama bir heykel için en mantıklı nakliye yöntemi yatay durumda sürüklemek, yokuş aşağı ya da yukarı inip çıkarken direkler ve halatlar kullanmaktır. Kıyı ahu'ların çoğunda heykeli havaya dikmek için yatay konumda olması gereklidir. Polinezyalılar ağır kanoları sudan çıkarıp karada taşımakta ustaydılar. Bunlardan bazıları taşınır, bazıları kütükler üzerinde yuvarlanır ya da bir kanonun üzerinde kayabileceği bir yüzey oluşturan birer metre aralıklı yatay "basamaklardan" oluşan bir "kano merdiveni" üzerinde çekilirlerdi. Dik arazide basamaklar iplerle birbirlerine tutturularak bir "ip merdiven" olurdu. Kano teknolojisine dayanan bir nakliye varsayımı yakınlarda Rapa Nui'de denenmiştir. İstatistik bakımından ortalama bir moai'nin beton kopyası, Polinezya kano gövdesi biçiminde bir kızağa oturtulmuştu. Kütükler, manivelalar ve "kano merdiveni" kullanılan üç deneme yapıldı. Kütükler başarılı olmadı ama "kano merdiveni"ni kullanarak kopya moai, düz arazide kolaylıkla 100 metre çekilip sonra bir rampadan bir ahu kopyasına çıkarıldı. Kızak aynı zamanda heykeli koruyacak ve kaldıracak bir vinç gibi de kullanılmıştı. İstatistik bakımdan ortalama bir moai, Ahu Akivi'de bulunmuştur. Rano Raraku'daki bu taşocağındaki yatay heykel adadakilerin en büyüğüdür. NAKLİYE DENKLEMİNDE İNSAN Ortalama bir moai'yi bir kızakla düz arazide çekmek için kırk kişi gerekmektedir. Yirmi uzman, aynı heykeli üç günde ayağa kaldırabilir. Bir moai'yi yontacak, nakledecek ve ayağa kaldıracak ortalama bir Rapa Nui reisliğinin 8,7 geniş aileden, yani 395-435 kişiden oluşması gerektiği hesaplanmıştır. 20 hektar araziden gelen tatlı patates ve diğer ürünler bunları beslemeye yeterliydi. Ancak Rapa Nui gelenekleri usta yontucuların ton balığı ve ıstakoz gibi özel yiyeceklere de ihtiyaçları olduğunu belirtir. Çevre koşulları uygun oldukça Rapa Nui toplumsal ve politik yapısı bozulmamıştır. Ancak ortalamadan büyük moai'ler daha büyük kaynak yatırımı gerektirmiştir. Böylece kaynakların tükenmesine ve yenilerinin yetişmesinin yavaşlığına bağlı olan ekonomik bir gerileme başlamıştır. Kuraklık ya da soğuk uzun süreli olduğu takdirde, yoğun bir stres saldırganlığa dönüşmüş olabilir. Rapa Nui toplumunda moai hem tanrısal hem de laik bir rol oynuyordu. Bunlar eski Polinezya ruhsal gücü olan mana içerirlerdi ama aynı zamanda başarının, ortak yiyecek üretiminin, sergilenmesinin ve dağıtımının güçlü belirtileriydi. Günümüzde bir zamanlar devrilmiş olan pek çok moai yeniden ayağa kaldırılmıştır. Restore edilmiş ahu'ların üzerinde duran moai'ler Rapa Nui atalarının geleceğe bakan ve bize geçmişi hatırlatan "canlı yüzlerini" temsil ederler. Bir heykel kopyası başarıyla dik duruma getirilmek üzere. Nakliye kızağının heykelin korunmasında ve kaldırılmasında büyük önemi vardı. Solda Fotogrammetrik analiz ve lazer taraması, deneylerde kullanılmak üzere tam bir üç boyutlu model yaratmıştır.

NAZKA ŞEKİLLERİ Yeryüzündeki en muammalı bilmecelerden biri yine en büyüklerinden biridir. Peru 'daki Nazca düzlüğünde 65 kilometre kare büyüklüğündeki bir çöl alanına yayılmış devasa büyüklükte çizimler yer almaktadır. Üçgenler, düz çizgiler, kesişen şekiller ve hayvanlar tahminen MS.400-900 yılları arasında yerin en üst katmanındaki taşların yerlerinden sökülmesiyle yapılmışlardır. Genelde bunlara "İnka yolları" adı verilmiştir. Bu bir yanılgıdır çünkü bu "yollar" hiç bir yere gitmemektedir. 1939 yılında ancak bir uçakla keşfedilmesinden sonra bu şekiller bir netlik kazanmıştır. Yerden bakıldığında normal toprakla neredeyse ayırt edilememesine rağmen havadan bakıldığında dev boyutlu sanat eserleri bizlere adeta gösteri yapmaktadırlar. Çizgiler kusursuz bir doğrulukta bazıları kilometrelerce uzanmakta hatta dağların tepelerinden geçmektedirler. Geometrisel şekillerin kusursuz sayılabilecek köşeleri var ve spiralde geometrik ustalıkla yapılmıştır. Nazka şekillerinin gerçek büyüklükleri ancak havadan bakıldığında belli oluyor. Şekillerin tamamı yeryüzündeki en büyük bilmecelerden biridir. İster astroloji sembolleri olsu, ister uzaygemilerinin iniş alanları olsun bu şekilleri görebilmek için uçmak gerekiyor. Bu şekiller arasında çok detaylı olarak yapılmış hayvan figürleri vardır. En belirginleri spiral kuyruklu devasa bir maymun,145 metre uzunluğundaki örümcek, bir katil balina ve çok büyük ebatlarda kuşlar. Dikkati çeken nokta çizimi yapılmış bazı hayvanların mesela maymunun o bölgede yaşamamış olduğudur. O sanatçılar bu hayvanı bu kadar detaylarıyla çizmesi gerektiğini nasıl biliyorlardı? Biraz daha etkili belirtmek gerekirse, maymun futbol sahası büyüklüğünde,18 kuş çiziminden en büyüğü 200 metre uzunluğunda dır. Böyle eski bir toplum neden böyle karışık semboller yapsın?Ve kimin için? Bazı araştırmacılar bu çizimlerin, rüyalardan haber veren, transa girdiklerinde hayvanların ruhlarıyla bağlantı kurup yıldız tanrılarına yolculuk eden eski "şamanlar"ın işi olduğunu düşünmektedirler. Anlamları her neyse bir sır olarak kalacağa benzer. Semboller kırmızı toprak üzerinde gökyüzüne bakıp birilerini bekler gibidirler.

Nemrut Dağı ve Sırları Adrian Gilbert, tüm öykünün anlamının farklı olduğu görüşünde, bizlere bu şekilde İsa ́nın doğum horoskobunun yani yıldız haritasının anlatılmak istendiğini düşünüyor, eğer okuma doğru yapılırsa kesin zaman belirlenecektir. İsa ́da Horus gibi bir kral olarak doğmuştur, gezegenlere uygun armağanlar onun doğumunu simgelerler, Matta İncili ́nde armağanların baştan çıkarıcı oldukları ve egosal amaçlarla kullanılabilecekleri vurgulanır. Yani üç gezegenin negatif yönleri vurgulanır, negatif yönler pratik Maji ́nin reddedilmesi , ölümsüzlük arzusu ve krallık yani iktidar hırsıdır . Daha sonraki olaylarda benzer anlamlar içerirler, Peygamber Ürdün Irmağı ́nda İsa ́yı vaftiz ederken cennetten gelen bir güvercin simgeselliğinde İsa ́ya en yüksek armağan verilir, bunun anlamı gezegendeki en yüksek krallığın onaylanmasıdır. Artık o, Logos ́un yani Varoluş ́un aracı olmuştur. Yani Vaftiz ́in simgeselliği ve 6 Ocak kutlamalarının anlamı göksel buluşmanın gerçekleşmesi daha da ötede İsa ́nın göksel doğumudur. Ama daha sonra bu tarih değişecek, 25 Aralık ́a kayarak, antik Roma ́nın Satürn şenlikleri Mitralar ́ın doğumu ile karışacaktır. Bütün bunlardan anlaşılan şey, Kayıp Kardeşlik Örgütü ́nün içeriğidir, Horus ́dan, İsa ́ya oradan da Kral I. Antiochus ́a uzanan gizemin ezoterik anlamı ve bunun astrolojik metodla, Hermetik Bilgelik düzeyinde simgeselleştirilmesidir fakat tüm anlatılar ve Gilbert ́in iddiaları yine de asıl gizemi açıklayamıyor; yıldızların ve gezegenlerin etkinliği ya da önemi acaba kutsallık düzeyinde ezoterik simgesellik midir? Yoksa, dünya dışındaki bir yerler mi ima edilmektedir? Sır, Orion ve Sirius ́da saklı gibidir; birgün bunu da öğreneceğiz; ne zaman mı? Kimbilir, belki de Nemrut Dağı ́nın altında yatan sırrı çözdüğümüz zaman... Bilinmeyen Anadolu ́dan bir dilim... Üzerlerine binlerce kitabın yazıldığı, filmlerin çekildiği kayıp uygarlıklar ve kentler sizlere kendi içinizdeki göremediğiniz yerleri açabilir veya kapalı kapıları aralayabilir. İşte Ege ́den Türkiye Gizemtur ́un birinci bölümü... Bilinmeyene doğru derken ve bilinmeyeni genelde hep gökte veya bir başka boyutta ararken gelin yere inelim... Anadolu binlerce yıldan bu yana sayısız uygarlığın beşiği olurken birçok gizemi de bağrında saklamış.. Elbette ki, her gizem doğaüstü değildir, bazı gizemler tarihi konumları ve anlaşılmaz ama hissedilebilir anlamlarıyla gizemli olurlar. Gizem ya da bilinmeyen faktör doğanın ta kendisinde de olabilir, eğer yaşadığınız çevre hakkında bilgi edinmek ve bazı olayları yaşamak istiyorsanız, siz siz olun ve muhakkak gezin, unutmayın eskiler "Çok gezen ve çok bilen.." arasındaki farkı bize gayet iyi belirtmişler.. Durumunuz orta düzeyde dahi olsa, çoğunuzun bir arabası vardır ve yine çoğunuz bu araba ile güneye tatile gitmişsinizdir, Ege ́den geçerken yolunuzun üzerinde bazı önemli yerler vardır, işte size sözünü ettiğim önemli yerlerden birisi Bafa Gölü ve bu göl kıyısının şimdi birkaç avuç kalmış olan altın kumları. Durun ve Bafa ́ya bir iki saat ayırın. Göreceğiniz doğa size çok farklı kılabilir. Troja ve tahta at bir masal mı? Birçok araştırmacıya göre Troya Efsanesi, Homeros ́ın yazdıkları ve tahta at birer masaldan ibaret. Gizemi aydınlatan Hitit tabletleri, kimliği bilinmeyen "Deniz Adamları", insanımsı tanrılar ve Homeros ́dan binlerce yıl sonra efsaneyi gerçekten yaşayan adı bilinmeyen Sicilyalı genç kız... Çoğumuzun yolu Çanakkale ́den geçmiştir. Dünyanın jeo-politik önemi büyük en önemli boğazlarından biri olmasının yanısıra Çanakkale bir savaş destanının da odağı ve simgesidir. Ama Çanakkale ́nin bir diğer yönü daha vardır ve bu yönü ile Çanakkale tüm dünya kültüründe yer alır çünkü Homeros ́un ölümsüz Troya ́sı oradadır. Bu günlerde, Troya adı yine gündemde çünkü yüzyılın başında Çanakkale kıyılarından Schliemann adlı hırsız tarafından kaçırılan ve Troya Kralı Priam ́a ait olduğu varsayılan hazine yıllardan sonra Rusya ́da sergilenmek üzere ortaya çıktı. Şimdi, Almanlar hazinenin kendilerinden kaçırıldığını ileri sürerken, Yunanlılar da, Schliemann ́nın Yunanlı karısı yüzünden olsa gerek hak sahibi olduklarını iddia ediyorlar ve tabii biz de varız, çünkü hazinenin bulunduğu yer bizim topraklarımız, öyleyse Priam ́ın Hazineleri bize iade edilmeli diyoruz. Ama gelin biz konumuza dönelim ve Troya Gizemi ́ne doğru yol alalım. Truvadaki Kayıp Deniz Adamları Schliemann ́dan sonra kazıları sürdüren Alman Wilhelm Dörpfeld, duvarlar buldu ama bu duvarların Homer ́in İliada ́sında anlatılan dev kale duvarları, kuleler ve duvar ardındaki beş evle hiç ilişkisi yoktu. Üstelik yazılanlara göre çok küçük ve kısaydılar. Üstelik, yine efsanedeki gibi kıyıya yönelik değildiler. 1900 ́lerin başında İngiliz arkeolog Arthur Evans, Girit ́te bir dizi kazıya girişti ve hala tamamı çözülemeyen garip bir hiyeroglif yazıyla yazılmış tabletler buldu. Çözümlenen bölümler şaşırtıcıydı, çünkü Homer ́in İliada ́sında geçen isimler burada da vardı. Evans, buradan yola çıkarak, Troya ́yı reddetti ama bu iddiayı kabul etmeyenler de vardı. Fakat yeni bir iddia ortaya atılıyordu, Amerikalı Carl Blegen, Troya Savaşı ́nı reddetmiyor, ama kentin yakılıp yıkılmasına Akhaların değil, dev bir depremin kuşatmanın onuncu yılında neden olduğunu ileri sürüyordu. Blegen ́e göre, depremin izleri açıkça ortadaydı. Yıkıntıların aldığı şekil, bir at görünümü almış olabilirdi ve işte o noktada efsane işe karışmıştı. Troya ́nın öyküsü burada da bitmiyor, uzak denizlerden gelerek Troya ́yı kuşatan "Deniz Adamları" kimdiler? Onlarla ilgili eski kaynaklara raslanmıyor, hala da bulunamadı, Troya ́yı anlatan en eski kaynaklar çok daha sonralara ait.

NEMRUT VE PASKALYA ADASI Yeryüzünde birbirinden çok uzakta iki bölge... Biri güney yarikürede okyanusun ortasinda küçük bir adada, öteki kuzey yarikürede Dogu Anadolu'da bir dagin tepesinde... Her ikisi de yüzyillardir bir türlü çözülemeyen ortak bir gizemi barindiriyor. Yeryüzünün hemen hemen her yaninda, tarih boyunca gelmis geçmis tüm uygarliklar arkalarinda, kimileri varligini sürdüren kimileri yok olmus, türlü amaçlarla ve türlü biçimlerde insa edilmis dev tas yapilar birakmislar. Ne var ki bunlardan yalnizca Paskalya Adasi'ndaki dev heykeller ile Nemrut Dagi'ndaki dev heykeller, dünyada üçüncü bir örnegi olmayan ortak bir özellige sahip. Çünkü yeryüzünün baska hiçbir bölgesinde, zemine oturtulmus böylesi heykeller yok. Paskalya Adasi'ndaki heykelleri kimlerin ne amaçla diktikleri ve bu heykellerin neyi simgeledigi hala bilinmiyor. Nemrut'taki heykellerin ise, IÖ 1. yüzyilda Kommagene krali I. Antiochos tarafindan yaptirildigi arkeologlarca saptanmis durumda. Fakat asil bilinmeyen, heykellerin üzerinde bulundugu höyükte sakli. Türlü teknolojik olanaklar denenerek birçok kez höyügün içine girmek isteyenlerin hep basarisizliga ugradigi biliniyor. Paskalya Adasi, Sili'ye 3000 km. uzaklikta yer alan 180 kilometrekarelik volkanik bir ada. Adada yesillik bol ama hiç agaç yok. Ilk kez Avrupali gemiciler tarafindan 5 Nisan1772'de kesfedildi. O günler, Paskalya'ya denk geldiginden adaya bu ad verildi. Adadaki dev heykeller ile ilk ilgilenen ve dünyaya duyuran kisi ise Norveçli etnolog Thor Heyerdahl oldu. Heyerdahl, 1958'de yayimladigi "Aku Aku" adli kitabinda, Paskalya Adasi'nin çesitli yerlerindeki platformlarin üzerinde dikili bulunan 974 adet heykeli tek tek inceledigini belirtiyordu. Yüzlerindeki gururlu ve kaygisiz bir ifadeyle bos bos okyanusa bakan bu heykellerin boyu 10-20 metre arasinda degisiyordu. Agirliklari ise ortalama 50 tondu. Heyerdahl, Ada halkinin inanislarini ya da geleneklerini de arastirmis ve bu esrarengiz heykelleri Rapanui halkinin atalarinca yapilmadigini bulgulamisti. Heykellerin kiyiya oldukça uzaktaki tas ocaklarinda ve son derece ilkel ufak tefek araçlarla üretildigi anlasiliyordu. Daha da ilginci kimi heykeller henüz yapim asamasinda, yapicilari tarafindan. bilinmedik bir nedenle ansizin terkedilmisti. Heyerdahl, heykellerin bu tas ocaklarinda tamamlandiktan sonra bir biçimde adanin çesitli yerlerine hazirlanan platformlara tasindigi varsayimindan yola çikarak kendisi de bunu denemeye giristi. Rapanuiler'in de yardimiyla, yarim birakilmis orta büyüklükte bir heykeli türlü çagdas düzeneklerle 18 günlük bir çalisma sonucunda dikine oturtmayi, sonra da kalaslar üzerinde halatlarla çektirerek kiyiya indirmeyi basardi. Ne var ki esrarengiz yapicilar böylesi yöntemler kullanmis olamazlardi. Çünkü adada kalas üretecek bir tek agaç yoktu! Ya halatlari nereden bulmuslardi? Kuskusuz ki Heyerdahl durup dururken, 50 tonluk bir heykel üretme isine ise hiç girismemisti. Çünkü her biri en az 50 tonluk dev lav parçalarini bulunduklari yerden koparacak, sonra da inanilmaz ince bir tas isçiligiyle heykele dönüstürecek araç gerece sahip degildi. Uygarligin en yakin oldugu yer olan 3000 km. ötedeki Sili'de bile bu tür araç gereci bulmak ve Ada'ya tasimak olanaksizdi. Bu durumda heykeller nasil, kimler tarafindan ve kimler için yapilmisti? Neyi simgeliyorlardi? O kadar uzak mesafeler nasil hangi yöntemler kullanilarak asilmisti? Sonra, ne olmustu da heykel üretimi ansizin sona erdirilmisti? Bu sorularin yanitlarini, 20'inci yüzyilin son günlerini yasayan Dünya uygarligi ve ulastigi bilimsel düzey hala yanitlayamiyor.

NEMRUT VE GiZEMLERi Tarihin neresine bakarsaniz bakin, muhakkak dünyanin bir yerinde, öz gün bir inanç veya mistik ya da okült bir yasam biçimi karsiniza çikacaktir. Bu tür gruplarin ana ilkesi kardesliktir, kardeslik adayi belli bir egitim, ögrenim ve sinav asamasin yasadiktan sonra ezoterik gizemlerle beraber yasamaya baslar ama bunlari disariya tasimasi yasaktir. Çünkü bilgi özeldir ve yeterince egitilmemis, amacini bilmeyen ve meraktan öteye geçemeyen yani hak etmeyen kisilere verilemez. Yüzyilin sonuna dogru, çogunlugu Rus olan bir grup okültist veya ezoterist gizemci pespese ortaya çikti; aralarinda Madam H. P. Blavatsky, Alexandra David Neale, P. D. Ouspensky ve G. I. Gurdjieff gibi çok önemli isimler bulunuyordu. Dogunun tanimiyla bunlar; "Bilgeligin Ustalari" ydilar. Tümü, uzak geçmisin ezoterik ve gizemci mantigi dogrultusundaydi, kurduklari gizem örgütleri günümüzde milyonlarca insani yönlendiriyor, yani "Kardeslik" hala yasiyor. Yoksa, Hiristiyanligin gerçek lideri Nemrut'da miydi? 1920'de G. I. Gurdjieff, batiya geldi ve Fransa'da kendi adina bir gizem veya ezoterizm okulu açti, okulun izledigi yol çok eski bir ezoterik okulun yoluydu; bu çok uzak geçmisten gelen okulun adi "Sarmoung Kardesligi" idi. ipucu izlendiginde, adi geçen örgütün temelinde büyük bir olasilikla, bir zamanlar Kuzey Mezopotamya'da gelisip, yayilan ama sonra yok edilen Hiristiyan Gnostik Okulu'ndan geriye kalanlar bulunuyordu, izleri sürdürdügümüzde bu kez günümüz Türkiye'sinin sinirlarinin içine giriyor ve kayip gizem okulunun Güneydogu Anadolu'da bulundugu anlasiliyordu yani Gurdjieff'in kurdugu örgütün en uzak geçmisinde yer alan kayip gizem okulu Anadolu'daydi; Ama nerede? iste burada ortaya çikan bir adam yeri buldugunu söyledi, adamin adi Adrian Gilbert'ti. 1972 yilinda, Adrian Gilbert haci olmak amaciyla, Filistin'e, Hz. isa'nin dogum yeri olan Betlehem'e gitmisti. Aslinda bilgeligin pesindeydi, bir gizem örgütü ariyor ve egitilmek istiyordu. Bölgede bir gizli okulun oldugunu duymustu, kulagina gelenlere göre Matta Incili'nde adi geçen Maji Okulu buradaydi, siki bir arayisin ve gizem dedektifçiliginin sonucunda, o da Gurdjieff'in izine rasladi, Filistin'de ortaya çikan iz, Fransa'da gelen izle Anadolu'da birlesiyordu ve Adrian Gilbert artik sonuçtan emindi; Kayip "Kardeslik Okulu" nün liderini ve yerini bulmustu; Gilbert'e göre örgütün kurucusu Commagene Krali l. Antiochus, yeri ise Nemrut Dagi'ydi. Nemrut Dagi hep gizemli iddialara hedef oldu; hatta uzaylilarin gizli üssü oldugu bile iddia edildi; kesin olan tek sey dagda bilinmeyen veya henüz kesfedilmemis tünellerin oldugu ve efsanevi Commagene Krali l. Antiochos'un kayip mezaridir. Dagin gizemi, çok degisik alanlara yöneliyor; Hiristiyanligin burada baslamasindan tutun da; Isa'nin dogumundaki simgesel anlama ve de Noel'in yanlis zamanda kutlanmasina kadar... "The Orion Mystery ve The Mayan Prophecies" kitaplarinin yazarlarindan arastirmaci Adrian Gilbert, bu sirri kovaladi, Rusya'dan Fransa'ya ve Misir'a, Filistin'den Güneydogu Anadolu'ya uzanan yorucu bir çalismadan sonra edindigi bilgileri, inanilmaz iddialarla bütünlestirerek, bir kitap yazdi ve gizem büyüdü. Sira Urfa'da Gilbert, Kral l. Antiochus'un yasadigi çagda varolan Sarmoung Kardeslik Örgütü ile yakin iliskisi oldugu görüsünde, onun Kuzey Firat bölgesine yayilan küçük kralliginin ana simgesi aslandi veya Commagene Aslani'ydi. Nemrut Dagi'nda bulunan dev mezar anitta, astrolojik ve Hermetik simgeler kullanilarak, gizem vurgulanmisti. Nemrut'da bulunan Aslan kabartmasinin üzerindeki Astrolojik simgeler aslinda bir horoskop yani yildiz haritasidir ve Gilbert burada belirtilen isaret edilen iki zaman dönemiyle, Kral'in dogum ve inisiye yani örgütte egitildigi tarihleri isaret ettigi düsüncesindedir, bu tarih 6 Ocak'tir yani isa'nin Peygamber tarafindan vaftiz edildigi tarih yani özgün adiyla "epiphanes" günü. Günümüzde, ayni tarihte Ortodokslar suya haç atarak kutlamalar yapiyorlar. Gilbert, Kral Antiochus'un kralliginin henüz bulunmamis bir yerinde 35 derece egiminde, 155 m. uzunlugunda, nereye gittigi bilinmeyen bir tünel oldugunu iddia ediyor. Aslinda bu iddia dogru, çünkü arkeologlar uzun zamandan beri bu bulmacanin pesindeler, Kahta'dan Nemrut Dagi'na uzanan tünellerin varligi biliniyor ama nereye gittikleri henüz anlasilamadi zira o boyutta kazilar yapilmis degil. Gilbert Commagene Krali'nin dogum tarihini de hesapliyor;bu tarih Günes'in, Regulus yildiziyla Aslan Burcu'nda bulusum yaptigi tarih yani 29 Haziran. Adrian Gilbert, Urfa'nin da Orion Bilgeligi ile ilgili bir astrolojik merkez oldugu görüsünde ve bunun kanitlarinin da Eski Ahit'te yani Tevrat'da bulundugunu belirtiyor. Kral'in dogumu ve Misir'a uzanan yol Hiristiyanligin ilk yillarinda Urfa, çok önemli bir egitim merkeziydi ve kutsal kalintilar hala orada görülür. Haçlilar'in yikimlarindan sonra bölge, 1145'de islam Komutani Zengi taraf indan ele geçirilmis ve 1146'da da Zengi'nin oglu Nureddin, Haçlilari tamamen uzaklastirmisti. Gilbert, arastirmalarinda kayip KardeslikÖrgütü'nün izlerinin Urfa'da da bulundugu belirtiyor ve Matta Incili'ndeki "Maji Öyküsü" nü hatirlatiyor. Mesih'in yani isa'nin dogumu yani Christmas Günü sandigimiz gibi 25 Aralik degildir, bu tarih aslinda antik bir Pagan festivalini simgeler . Gerçek Christmas Milattan önceki 7. yilin 29 Temmuz'udur yani isa milattan 7 yil önce dogmustur ve o gün gök konumu çok özeldir; Günes her yil ayni tarihte, "Kral'in Dogumu" konumuna girer Aslan Burcu'ndaki "Küçük Aslan" veya "Aslan Yürek" de denen Regulus'la bulusur. Bu ayni zamanda da, gögün en parlak yildizi olan Sirius'un yükselis döneminin hemen sonrasidir yani Sirius özgün periyodundaki görünmezlik dönemini bitirerek, yükselmeye baslar. Misir Mitolojisi'nde Sirius yildizi, Tanriça isis'in özel yildizidir, görülmedigi dönemde Tanriça hamiledir, yükseldiginde yani parlamaya basladiginda oglu Horus dogar, bu da GünesRegulus bulusmasiyla simgelenir. Simgelerin firtinasi ilk Hiristiyanlar, bu mitolojik kavrami kullandilar, Sirius'un yükselmesi Meryem'in dogumuydu ama bu kez dogan Horus degildi çünkü Meryem'in oglu Isa'ydi, ayni anda görülen diger parlak yildizlar da önemliydiler, örnegin Orion isis'in esi yani kocasi olan Osiris'ti, Hiristiyan kültü, Osiris'e Joseph yani Meryem esi kisiligini verdi. Procyon yildizi da. Sirius gibi Orion'dan sonra yükselir ve isis'in kizkardesi Nephthys ile simgelenir ve o da orta es kisiligiyle bazi erken Hiristiyanlik söylencelerinde yer alir. Zodyak yani Burçlar Kusagi genelde hayvanlarla simgelenir, Öküz yani Boga, Koyun yani Koç burçlari isa'nin dogdugu ahirda bulunan ve yemlenen yani beslenen iki hayvandir ve ahir Bethlehem kasabasindadir, kasabanin adinin anlami "Ekmegin Yeri" dir, Bethlehem kasabasi, Judah bölgesinde yani israil'in Aslan Kabilesi'nin yasadigi yerdedir ve bu kabilenin simgesi Aslan Burcu'ndaki veya takimyildizindaki Regulus'tur, sonuç olarak ezoterik anlamda GünesRegulus bulusumu, isa'nin ahirdaki dogumunu simgeler.

Bermuda Şeytan Üçgeni Bu ünlü "Şeytan üçgeni", Bermuda adaları, Florida ve Puerto Rico adası arasında yer almakta. Burada bazı gemilerin ve uçakların hiçbir iz bırakmadan kaybolduğunu siz de duymuşsunuzdur. Peki bu nasıl oluyor? İşte şimdilerde ortalıkta gezen bilimsel açıklama; Bermuda Seytan Ucgeni Atlas Okyanusu'ndaki bu bolgede, ozellikle son 60 yilda bircok gemi ve ucak kaybolmus ve bunlardan geriye tek bir iz bile kalmamisti. Kimsenin aciklama getiremedigi bu esrarengiz fenomen, icinde bilimadamlarinin da bulundugu pek cok insan tarafindan "dogaustu bir takim guclerin yaptirimi" olarak algilandi ve oyle lanse edildi. Ancak, uzun yillardir devam eden arastirmalar birkac yil once bir sonuc verdi ve bu gizemli olaylarin aslinda basit bir "dogalgaz cilvesi" oldugu aciklandi. Yer altindan fiskiran dogal gazlar, sadece yuksek kara parcalarindan degil, deniz ve okyanus tabanlarindan da cikarlar. Cunku deniz tabanlari da ustu suyla kaplanmis alcak kara parcalaridir. Ancak, okyanuslar cok derin olduklarindan tabanlarinda buyuk basinclar vardir. Bu yuksek basinc altindaki bolgelerden cikmak isteyen dogal gazlar, oradaki cok dusuk isinin da etkisiyle kati hale donusurler ve "hidrat" denilen beyaz ve tebesirimsi bir madde haline gelirler. Cok derinlere dalabilen robot kameralarinin bu bolgedeki karbeyaz okyanus tabanini ve bazi gemi enkazlarini resimlemesinden sonra konuya su bilimsel aciklama getirilmistir: Bu bolge, Gulf Stream denilen sicak su akintisinin da gectigi yerdir. Tabanin bazen isinmasi yuzunden, bu "tebesir gazlar" erir ve sudan hafif olduklari icin yuzeye dogru yukselirler. O anda, tabandan yuzeye kadar bir bosluk olusur ve okyanus adeta delinir. O sirada oradan gecen yuzer ne varsa, derin bir kuyuya duser gibi hizla okyanusun dibini boylar. Cunku, gazin kaldirma kuvveti gemileri tasiyacak guce sahip degildir. Gaz yukselmesi sona erince bosluk tekrar suyla dolar ve geriye hicbir iz kalmadan kocaman gemiler kilometrelerce derine gomulmus olurlar. Ucaklarin duserek kaybolmasi ise gene ayni sebeptendir. Yuzeye cikan dogal gazlar, havadan da hafif olduklari icin yukselmeye devam ederler. Bu kez vakum, bolgenin uzerindeki atmosferde olusur. Oradan tesadufen gecen bir ucak hemen irtifa kaybeder ve motorlari durur. Cunku, motorlardaki benzinin yanmasi icin oksijene ihtiyac vardir ve o boslukta hava olmadigi icin oksijen de olmaz. Boylece ucak da, hizla okyanus tabanini boylar. Fizikçilere göre kuzeyden ve güneyden gelen akıntılar bölgede yosunlaşma oluşturduğu için gemiler batıyor, ayrıca oluşan yüz-ikiyüz metre yüksekliğindeki dalgaların üzerinden geçen uçakları vakumla yutuyor. Akıntıların meydana getirdiği girdaplar denizin altında ' mavi delikler' uçak ve gemileri kendisine çekiyor. Sekseninci meridyen dairesi üzerinde yer alan Bermuda gibi ölüm deliklerinin bulunduğu ve manyetik çekim dalgalarının üzerinden geçenleri yuttuğuda Fizikçilerinin iddialarından. Yosunların meydana getirdiği metan gazının akım oluşturarak kapsama alanına giren gemi ve uçakların elektronik aletlerini bozduğunu ve bir metan tüneli oluşturarak yutma olayını gerçekleştirdiğini ileri süren Fizikçilerin metafizike inanmadan bu esrarı çözmesi beklenmemeli... Bediüzzaman Said Nursi, ayda cin sultanlığı olduğunu belirterek, ervahı habisenin güneşin etrafında dönen peyk ve bazı taş parçalarını üzerinde taht kurduğunu belirtir. Uçan daireler adlandırılan cisimlerin bu şeytan ve cinlere ait nesneler olması büyük ihtimaldir. Nitekim Aya insanoğlunun ayak bastığı şüphelidir. Rus Yuri Gagarin 1966'da uzayda kaybolmuş, 1969'da aya ayak bastığı iddia edilen Neil Armstrong, Apollo 11'de kaldığı için kurtulmuş, asla aya ayak basamamış, beraberindeki 12 kişi ayda kaybolmuştur. Amerikalıların çektiği filmin sahte olduğu konusunda onlarca kitap yazılmış, rüzgarın olmadığı ayda Amerikan bayrağının dalgalandırılması, fonda hiç yıldız bulunmaması komik bulunmuştur. Aydan getirilen toprağın insan eliyle alınmadığı ortadadır. Çünkü aydaki cin sultanlığı aya insan yaklaştırmamakta, ayak basanları yutmaktadır. Bu konuda Discover TV'de geçen ay seyrettiğim belgesel, Amerikan sahtekarlığını ortaya koyuyordu. Said Nursi, Allah'ın yok ettiği eski medeniyetlere ait mekanlarda şeytan ve cinlerin sultanlık kurduğunu anlatır. Peygamberimizin hadislerinde helak olmuş cemaatlerin yaşadığı yere yaklaşılmamasını istemiş ve gidilecekse Allah'a sığınılmasını şart koşmuştur. Şeytan adına helak edilen yerler bir bakıma bunların eyaletleri, valilikleri ve başkentleri olur. Eski medeniyetlerin yıkıldığı yerde şeytanların hakimiyeti başlar; şeytani üçgenler, beşgenler, altıgenler oluştururlar. Yine peygamberimiz ' şeytanın tahtı deniz üzerindedir' buyurur. Cin ve şeytanların denizlerde bazı mekanlara taht kurdukları dikkate alınırsa Bermuda Şeytan Üçgeni'ne bu tanım ' çuk' oturur. Cin ve şeytanlar, ' mearic' ve ' nar'dan yaratıldıkları için, adeta güneşten gelen dalgalara maruz kalmış gibi bütün elektronik cihazları altüst edebilirler. Şeytanlar kendilerine kötülük yapıldığı, insanlar bir kötülük içine girdikleri zaman o türlü belalara maruz kalabilirler. Şeytanlar, insanların manevi alemini, metafizik buudlarını yıkarak verdikleri vesvese ile dalalete düşürür. Kalplerde şeytanın vesveselerine cevap veren oklarına hedef olan tereddüt ve şüpheleri değerlendiren bir dayanak noktası vardır. Kim vesveseleri gerçek sanırsa oyuna düşer, şeytan günah işlendikten sonra vesvesenin sonucu işlenen günaha sahip çıkmaz, kendini yok saydırır. Her insanda Bermuda Şeytan Üçgeni oluşma potansiyeli vardır. Kim kalbini karartır, mühürlenmesine işlediği günahlarla yol açar, tövbe etmez ve metafizik hassasiyetini kaybederse gemileri hep batar, girdap onu bataklığa doğru çeker. Şeytan Üçgenleri sadece Bermuda'da değil, işte şeytanların böyle hakim olduğu heryerde olabilir. Yeryüzünde, evrende Allah'ın koyduğu her kanunun her hadisenin, yani her fizik vakasının arkasında bir metafizik güç ve kuvvet vardır. Allah mülkünün arkasına melekleri yerleştirdiği, görevlendirdiği gibi her görünen fiziki dünyanın arkasında bir gayb, bir bilinmeyen var etmiş, imtihan sırrını aşikar etmemiştir. Bermuda Şeytan Üçgeni'nin sırrı zaten adı üstünde şeytanın görünmeyen metafiziğinde gizli... KAYBOLAN UÇAK LİSTESİ Piper Aztec N1435P, December 21, 1979 Beech 58 Baron N9027Q, February 11, 1980 Piper Turbo Arrow N505HP, July 5, 1982 Beech H35 Bonanza N5999, September 28, 1982 Piper Navajo N777AA, October 20, 1982 Beech Queen Air 65-B80, November 5, 1982 Cessna T-210-J N2284R, October 4, 1983 Cessna 340A N85JK, November 20, 1983 Cessna 402B N44NC, March 31, 1984 Cessna 337 N505CX, January 14, 1985 Cessna 210k Centurion N9465M, May 8, 1985 Piper Cherokee Lance N8341L, July 12, 1985 Piper Navajo N3527E, March 26, 1986 Twin Otter charter, August 3, 1986 Cessna 402C N2652B, May 27, 1987 Cessna 401 N7896F, June 7, 1987 Cessna 152 N757EQ, December 21, 1987 Beech Queen Air N884G, February 7, 1988 Cessna 152 N4802B, January 24, 1990 Piper Cherokee N7202F, June 5, 1990 Piper Comanche N8938P, April 24, 1991 Grumman Cougar N24WJ, October 31, 1991 Cessna 152 N93261, September 30, 1993 Piper Cherokee Six N69118, August 28, 1994 Piper Aztec N6844Y, September 19, 1994 Piper Cherokee II N5916V, December 25, 1994 Aero Commander 500-B N50GV, May 2, 1996 Piper Cherokee Archer N25626, August 19, 1998 Aero Commander 500 N6138X, May 12, 1999 KAYBOLAN GEMİ LİSTESİ Distant Horizons, Disappearances long ago Marine Sulphur Queen, A 504-foot T-2 Tanker s. s. Poet, A 520-foot cargo ship Silvia L. Ossa, A 590-foot ore carrier Samkey, A 416-foot Liberty Ship For Whom the Bell Tolls, Freighters posted missing Ride the Savage Sea A Fleet of Yachts: Witchcraft, December 22, 1967 Polymer III, A 43-foot power yacht, 1980 Kalia III, A 38-foot sailing yacht, 1980 Saba Bank, A 54-foot yacht, 1974

Anadolumuzdan bazı gizemli yerler Anadolu ́nun Altı Oyuk mu? Yeraltı kentlerini kim, neden yaptı? 85 m. derinlik, çağdaş bir havalandırma sistemi, binlerce kişinin yaşayabileceği bir kompleks, mükemmel bir savunma sistemi; Ve bunların ne zaman, niçin yapıldığı belli değil. Orta Anadolu ́da Nevşehir, Niğde Aksaray yörelerinde yüze yakın yeraltı kenti, tüneller ve mağralar bulunmaktadır yani bu yöremizin altı karıncaların yuvalarına benzer. Cevabı hala bulunamayan bir gizemle karşı karşıyamıyız? Gözümüz hep uzaya dönük ama dünyamızın içindeki bilinmeyenler de hala uzay kadar karanlık ve çözümsüz. Cevap hala bulunamadı, bir gün birileri ciddi maliyetleri göze alıncaya kadar... Ne garip değil mi? Neredeyse Orta Anadolu ́nun yarısına yakın bir bölümünün altında dev yeraltı kentlerinin bulunduğu ancak 1960 ́ların başında farkedildi. Söylencelere göre, yeraltı kentlerinin bulunmasının nedeni bir deliğe girip kaybolan bir tavuktur, bir diğerine göre Demir adındaki bir köylüdür veya meraklı turistlerdir. Bu garip yerlerin birer mühendislik şaheseri olduğunu söylersek abartmış olmayız, bir kere havalandırma sistemi ve mantığı mükemmeldir, evet kayaların normalin altında bir kırılganlığa sahip oldukları doğrudur ama yeraltı kentlerini gördüğünüzde bunun yeterli bir açıklamadan çok uzak olduğunu görürsünüz çünkü modern araçlar gerekmektedir. Günümüzdeki modern teknolojinin çizgisinde olan maden ocaklarının hiçbirisi böylesine mükemmel ve hatta konforlu değildir... Peki Nevşehir civarındaki bu yeraltı kentlerinin amacı nedir? Anadolu ́da bir kehanet merkezi : Didim tapınağı Şimdilerde "Orakl"ların yaşadıkları veya geçerli oldukları dönem MÖ 700 ile MS 300 arasındaydı. Sözcüğün üç anlamı vardır ya da üç şeyi tanımlar; birinci anlamda "Orakl" tanrıların konuştuğu kişidir, ikinci anlamda geçerli yani güncel olan tapınak veya çekinilen, saygı duyulan tanrıdır, üçüncü anlamda ise tanrı tarafından kahin aracılığı ile verilen cevaptır. Batı Anadolu ́nun yani İyonya ́nın bağrında bulunan Söke yakınlarındaki Didim Apollo Tapınağı 1700 öncesine kadar yaklaşık ikibin yıllık bir "Orakl" merkeziydi. Antik Dünya ́dan günümüze gelen bu baş döndürücü Tapınak, geçmişe terk ettiğimiz ve unuttuğumuz görkemin ve de gizemin muhteşem bir örneği olarak gözlerimizin önünde hala durmaktadır.. Çok uzak bir öykü : Nemrut dağı "Kardeşlik Örgütü" Anadolu ́daydı Nemrut ́un Sırrı Nemrut Dağı hep gizemli iddialara hedef oldu; hatta uzaylıların gizli üssü olduğu bile iddia edildi; kesin olan tek şey dağda bilinmeyen veya henüz keşfedilmemiş tünellerin olduğu ve efsanevi Commagene Kralı I. Antiochos ́un kayıp mezarıdır. Dağın gizemi, çok değişik alanlara yöneliyor; Hıristiyanlığın burada başlamasından tutun da, İsa ́nın doğumundaki simgesel anlama ve de Noel ́in yanlış zamanda kutlanmasına kadar... "The Orion Mystery ve The Mayan Prophecies" kitaplarının yazarlarından araştırmacı Adrian Gilbert, bu sırrı kovaladı, Rusya ́dan Fransa ́ya ve Mısır ́a, Filistin ́den Güneydoğu Anadolu ́ya uzanan yorucu bir çalışmadan sonra edindiği bilgileri, inanılmaz iddialarla bütünleştirerek, bir kitap yazdı ve gizem büyüdü.. Nemrut Dağının Gizemi Tarihin neresine bakarsanız bakın, muhakkak dünyanın bir yerinde, özgün bir inanç veya mistik ya da okült bir yaşam biçimi karşınıza çıkacaktır. Bu tür grupların ana ilkesi kardeşliktir, kardeşlik adayı belli bir eğitim, öğrenim ve sınav aşamasını yaşadıktan sonra ezoterik gizemlerle beraber yaşamaya başlar ama bunları dışarıya taşıması yasaktır çünkü bilgi özeldir ve yeterince eğitilmemiş, amacını bilmeyen ve meraktan öteye geçemeyen yani hak etmeyen kişilere verilemez. Yüzyılın sonuna doğru, çoğunluğu Rus olan bir grup okültist veya ezoterist gizemci peşpeşe ortaya çıktı; aralarında Madam H. P. Blavatsky, Alexandra David-Neale, P. D. Ouspensky ve G. I. Gurdjieff gibi çok önemli isimler bulunuyordu. Doğunun tanımıyla bunlar; "Bilgeliğin Ustaları" ydılar. Tümü, uzak geçmişin ezoterik ve gizemci mantığı doğrultusundaydı, kurdukları gizem örgütleri günümüzde milyonlarca insanı yönlendiriyor, yani "Kardeşlik" hala yaşıyor.

ÇEMBERLi TAŞ GiZEMiNi KORUYOR Bir Fransiz arastirmaci "Istanbul ve Çevresi" adli yapitinda Çemberlitas'tan ve altinda oldugu iddia edilen haç parçalarindan söyle söz ediyor: "Üst üste konulmus yedi adet somaki tastan olusan sütunun tepesinde basi haleli tanri Apollon görünümünde Konstantin'in heykeli bulunuyordu. Heykelin içinde Isa'nin çarmiha çakilmasinda kullanilan çivi parçalari ile gerçek haçtan bir parça yerlestirilmisti..." 1968 yilinin Nisan ayinda tarihçi ve yazar Sevket Rado'nun "Hayat Tarih Mecmuasi"nda yayimlanan bir yazisi, basta Yunanistan olmak üzere dünyayi heyecanlandirmisti. Yazida, Isa Peygamber'in üzerine çakildigi iddia edilen haçin parçalarinin Istanbul'da Çemberlitas'in altinda oldugu öne sürülüyordu. Rado, kendi kütüphanesinde bulunan ve 17'inci yüzyildan kalma eski bir elyazmasi yapitta, haçin parçalarinin Bizans Imparatoru Konstantin'in annesi Helena tarafindan, Kudüs'ten Istanbul'a getirilerek ve Çemberlitas'in altina gömüldügüne iliskin anlatimlara rastladigini belirtiyordu. Rado'nun degindigi yapit, tip, cografya ve dil konularinda kitaplariyla taninan Hezarfen Hüseyin Çelebi'nin "Tenkiyhü't–Tevarih" adli kitabiydi. Yazinin uluslararasi bir heyecan uyandirmasinin ardindan yapilan arastirmalarda daha baska birçok kitapta da benzeri anlatimlara rastlandi ve Isa Peygamber'in üzerine çakildigina inanilan haçin parçalarinin Çemberlitas'in altinda özel olarak hazirlanmis bir hücreye yerlestirildigi inanci yaygin bir kabul gördü. Çemberlitas'in asil adi Konstantin Sütunu'dur. Istanbul'un, 11 Mayis 330 tarihinde Roma Imparatorlugu'nun baskenti ilan edilmesinin anisina Imparator Konstantin tarafindan bugünkü yerine yerlestirildi. Bizans döneminde "Somaki Sütunu" da denilirdi. Birçok kez yangin geçirmis olmasindan ötürü kimi Avrupalilarca "Yanik Sütun" adiyla da anilir. Bir Fransiz arastirmaci "Istanbul ve Çevresi" adli yapitinda Çemberlitas'tan ve altinda oldugu iddia edilen haç parçalarindan söyle söz ediyor: "Üst üste konulmus yedi adet somaki tastan olusan sütunun tepesinde basi haleli tanri Apollon görünümünde Konstantin'in heykeli bulunuyordu. Heykelin içinde Isa'nin çarmiha çakilmasinda kullanilan çivi parçalari ile gerçek haçtan bir parça yerlestirilmisti..." 430 yilinda Imparator II. Teodosyus saglamligindan kuskulanarak sütunu demir çemberlerle güçlendirdi. 1105 yilinda çikan bir firtinada Apollon heykelinin devrilmesinden sonra, heykelin yerine, üzerinde altin yildizli bir haç bulunan bir sütun basligi yerlestirildi. Heykelin içindeki parçalar da sütunun altina bir hücre yapilarak buraya yerlestirildi. Istanbul'un 1453'te ele geçirilmesinin ardindan Fatih Sultan Mehmed sütünun tepesinde haçi indirtti. 1779'da çikan bir baska yangin sonrasinda I. Abdülhamid bugünkü demir çemberleri ve sivayi yaptirtti. Yaklasik 50 metre yüksekligindeki Çemberlitas'in özgün biçiminde, en alttaki bölümün yüzeyinde Isa Peygamber'in dogumunu betimleyen kabartma anlatimlar yer aliyordu. Sonralari ise sütunu saglamlastirmak için çevresi tas bir kaplamayla örtüldü. Söz konusu hücrenin bulundugu bölümün ise bugün yol düzeyinin 2-2,5 metre altinda kaldigi varsayilmaktadir. Çemberlitas, 1990'larin ortasinda, 2000 yili turizmi nedeniyle yeniden gündeme getirildi. Kimi çevreler, eger iddia edildigi gibi sütunun altinda gerçekten Isa Peygamber'in çakildigi haçin parçalari bulunursa bunun Türkiye'nin tanitimi açisindan son derece önemli oldugunu vurguladilar. Ancak dönemin Turizm bakani Fikri Saglar bu yaklasima söyle yanit vermisti: "Ülkemizde bu gibi söylentiler yüzünden yüzlerce insan define aramak için izin istiyor. Sonunda tüm emekler bosa çikiyor. Böylesine, dogrulugu kesin olmayan bir söylenti için de tarihi sütunu yerinden oynatmamiz söz konusu bile olamaz." Ilgili çevrelerse, UNESCO tarafindan, Misir'daki Ebu Simbel Tapinagi'nin parçalara ayrilarak kilometrelerce uzakta baska bir alana tasindigini animsatarak, böylesi bir islemin, günümüzün gelismis teknolojik olanaklariyla Çemberlitas için çok daha kolay olacagini öne sürdüler. Yine 1990'larin ortasinda Çemberlitas, geçmiste yasadigi firtina ya da yanginlara göre çok daha büyük bir felaketin esiginden döndü. Günümüzde ayni adla anilan ve genis bir alanda çok sayida tarihi mirasi barindiran Çemberlitas'a, diger deyisle tarihin kalbine kat otoparkli bir çarsi yapilmak istendi. Ancak bu girisim kente ve tarihine duyarli çevrelerin tepkileriyle durduruldu ve büyük bir felaket yasanmadan Çemberlitas ve çevresi kurtarilmis oldu. Sonunda, Isa'dan Sonra 2000'li yillardayiz ama Çemberlitas hala gizemini korumayi basariyor.

Paskalya Adası'ndaki Heykeller Tarih: 1000-1700 Yer: Güneydoğu Büyük Okyanus'ta Paskalya Adası İnsanlar size "bilmeceyi çözdünüz mü" diye sorarlarsa, bunu yaptığımızı iddia edemeyeceğimizi ama çok daha yeni ve ilginç bir şey bulduğunuzu söyleyebilirsiniz. KATHERINE ROUTLEDGE, 1915 Paskalya Adası'nın coğrafyası, jeolojisi ve ekolojisi oraya birinci binyılda belirsiz bir tarihte yerleşen Polinezyalılar'ın kaderini biçimlendirmiştir. Adanın ıssız sular ortasında olması ile 1722'de Avrupalı seyyahların gördükleri kurak manzara birleşince, görkemli moai'leri dikmek için çok uygun çıplak bir sahne olduğu ortaya çıkıyor. Doğa ile kültür arasındaki bu mesafe Batı bilimini kuşaklar boyunca şaşırtmıştır. Ancak yakın zamanlarda yapılan araştırmalar Rapa Nui arkeolojik veri tabanını zenginleştirmiş ve ekolojik bağlamı biraz daha açıklığa kavuşturmuştur. Dilbilimciler ve antropologlar da Polinezya'nın kökenlerinin ve Polinezyalılar'ın dağılmalarının yeni modellerini yaratmışlardır. 1913-15'te Paskalya Adası'na yapılan Mana Keşif Seferi'nin liderlerinden biri olan Katherine Routledge'in sözleriyle "yeni ve ilginç" pek çok şey ortaya çıkmaktadır. 1786'da Paskalya Adası'na giden Fransız heyetindeki ressam Duche de Vancy'nin çizdiği resmin taşbaskısı. Heyet üyelerinden biri, hala kaidesi üzerinde duran heykeli ölçüyor. Rapa Nui taş moai'leri, saygın ve belki de tanrılaştırılmış ataların onuruna dikilirdi. Bunların kutsal anlamları vardı ve gözlerinden doğaya iletilirdi. ADA Hapa Nui, güney yarıküresinde Büyük Okyanus'un güneydoğusunda, Nazca Sahanlığı üzerinde, dinamik bir jeolojik gerilim ve sismik istikrarsızlık odak noktasında bulunmaktadır. Üç denizaltı volkanının lavlarından oluşan üçgen biçimli, bazalt bir kütledir. 163 kilometrekare olup, küçük bir adaysa da, Büyük Okyanus'taki yaşanabilir adaların en küçüğü değildir. Paskalya Adası'na ulaşan ilk Avrupalı, Hollandalı Amiral Jacob Roggaven olmuştur. Roggaven, adaya Paskalya günü ayak bastığı için, buraya Pas-kalya Adası adını vermiştir. Coğrafi olarak tecrit edilmiş bir durumda olması-M rağmen kültürel açıdan Polinezya'nın geri kalanına bağlıdır, yağış ve ısı bakımından tropik-altı bir yerdir. Bu marjinal ekoloji sistemi, kısıtlı doğal kaynaklar ve bitkilerin yavaş büyümesini doğurur. Ancak, bir zamanlar adada, yoğun bir palmiye örtüsü de vardı. Rapa Nui kültürünün keşif öncesi döneminde volkanik bir oluşum olan Rano Raraku önemli rol oynamıştır. En azından 500 yıllık bir süre içinde bu kusursuz heykel malzemesi, topraktan çıkarılmış ve adanın bilinen 883 heykelinin yüzde 95'i bu malzemeyle yapılmıştır. Rano Raraku heykellerinin hepsi dört tipten birine girer ve tasarım özelliklerinin oransal ilişkileri sabittir. Bu da estetik sürekliliğin, kesintisiz toplumsal modellerin ve kuşaklar boyu süren siyasi istikrarın kanıtlarım ortaya koyar. 16. yüzyılın sonuna gelindiğinde bilinen moailer'in üçte biri ahu adı verilen tören platformlarına başarıyla nakledilmiş ve dikilmişti. Rapa Nui kıyılarında belli başlı ahu mekanları çok sayıda heykeli taşıyacak süslü taş duvarları olan yapılara dönüştürülmüştür. Bu kıyı ahularının çoğu ve moai'lerin bazıları Puna Pau adındaki tek bir volkanik kaynaktan çıkarılan kızıl taşlarla süslenmiştir. Anakena'daki Ahu Nannau, Rapa Nui efsanelerinde adadaki toplumun kurucu atası Hotu Matu'a ile ilişkilendirilir. KÖKENLER VE TECRİT EDİLMİŞLİK Polinezyalılar uzun yolculuklara dayanacak çok büyük yelkenli sallar ve çifte gövdeli kanolar inşa ederlerdi. Teknelerinin özelliği sağlam yapıları, esnek ama sıkıca birleştirilmiş ek yerleri ve denize dayanaklılıktı. Kimi zaman en büyük moai'nin üç katı boyunda ağır kütükler başarıyla kaldırılıp en engebeli arazi üzerinden taşınırdı. Becerikli denizciler rotayı rüzgar yönüne göre saptarlar, rüzgar değişimlerini, kuş ve balıkların doğal hareketlerini hesaba katarlardı. İS birinci binyılda Büyük Okyanus'un doğusunda, Polinezyalılar'ın yolculukları başlamıştı. Rapa Nui 300 ile 400 yılları arasında keşfedilmiş olabilirse de, 800 yılında burasının artık bilindiği kesindir. Mangareva, Pitcairn ve Henderson 800 ile 1600 yılları arasında zaman zaman ama tekrarlanan ticari ilişkiler içindeydi. Rapa Nui yerleşimine hangi adadan başlanıldığı bilinmemekle birlikte Cook Adaları'ndan Mangareva ve Mangaia'ya bazı arkeolojik benzerlikler vardır. Kızıl taşlardan yapılma anıt heykeller Rapa Nui'yi Pitcairn ile belki de Austral Adaları'ndaki Raivavae'ye bağlamaktadır. Polinezyalılar'ın Doğu Pasifik'teki stratejik yolculuklarının arkeolojik, dil ve etnografik kanıtları, P. V. Krich'in sözleriyle, "Thor Heyerdahl'ın Polinezyalılar'ın Amerikan kökenli oldukları kuramını altüst etmiştir." Polinezya gezginlerinin Güney Amerika kıyılarına eriştikleri ve buradan, belki de takas yoluyla, ehlileştirilmiş tatlı patates ve Lagenaria asmakabağı elde ettikleri giderek daha inandırıcı olan bir varsayımdır. Daha sonra Polinezya'ya sokulan tatlı patates buraların paha biçilmez besin maddesi olmuştur. Tatlı patates Rapa Nui'de büyük plantasyonlarda ve ev bahçelerinde yetiştirildi. Dev taş anıt projelerini bu besin beslemiş ve dini önemi diğer maddeleri kat kat aşmıştır. Austral Adaları'nda Raivavae'deki gibi kırmızı taştan yontulma heykeller hem Paskalya Adası'nda hem Doğu Polinezya'nın diğer yerlerinde bulunur. Paskalya Adası'nda toplam 883 heykel sayılmıştır ve hepsi de dört beden tipinden birine uyar. En uzunu olan dördüncü tip, en önemlisidir.

Üç gizemli adam mi yoksa gezegen mi? Bebek isa'yi ziyarete geldiklerine inanilan üç çoban krala Bethiehem'e giden yolu yildizlar gösterir, yildizlarin geleneksel yeri ekliptigin kuzeyindeki simgesel bir hatti olusturur, bunlar Sirius'dan önce dogan Procyon, Castor ve Pollux'tur, çoban krallara yol gösterirler yani Sirius'un dogacagi yeri gösterirler. Adrian Gilbert, isa'nin dogumunda parlayan ve Bethiehem'den izlenen büyük yildizin tek olmadigina hatta yildiz olmadigina inaniyor, ona göre parlakligin nedeni iki dev gezegenin yani Satürn ile Jüpiter'in bulusumuydu, bulusum Balik Burcu'ndaydi ve bu nedenle de Hiristiyanligin gerçek simgesi balikli, iki dev gezegen, o konumda aksam gögünün (saat 21:30 civari) en parlak gök cisimleridirler ve çok net olarak çiplak gözle görülebilirler. Üç çoban kralin ezoterik anlamlari da böyledir yani Melchior, Caspar ve Balthasar'in; Satürn ve Jüpiter, iki kralla simgelenir; Melchior ve Caspar ; Jüpiter astrolojik anlamda, sagligi ve zenginligi simgelerken, Satürn ölüm ve mezarin yanisira uzun yasami simgeler. Mür, Misir mitlerinde Satürn simgeselligi dogrultusunda, mumyalamada kullanilan bir maddedir. Üçüncü Çoban Kral yani üçüncü gezegen Günes'e en yakin gezegen olan Merkür'dür, bu da Balthasar'dir , ismin anlami "Yüce Efendi'nin Öncüsü" veya en yakin yardimcisi seklindedir. Merkür, Günes'ten biraz önce dogar yani sultanin veziri gibidir. Bebek Isa'ya altin ve mür'ün yanisira Balthasar tarafindan verilen üçüncü armagan günnük veya buhurdur, günnük simgesel olarak majikal fonksiyonlari uyandirir ve Merkür ile astrolojik dogrultuda iliskilidir. Zaman geçerken, yanilgimiz artiyor; Adrian Gilbert, tüm öykünün anlaminin farkli oldugu görüsünde, bizlere bu sekilde isa'nin dogum horoskobunun yani yildiz haritasinin anlatilmak istendigini düsünüyor, eger okuma dogru yapilirsa kesin zaman belirlenecektir, isa da Horus gibi bir kral olarak dogmustur, gezegenlere uygun armaganlar onun dogumunu simgelerler, Matta incili'nde armaganlarin bastan çikarici olduklari ve egosal amaçlarla kullanilabilecekleri vurgulanir. Yani üç gezegenin negatif yönleri vurgulanir, negatif yönler pratik Maji'nin reddedilmesi , ölümsüzlük arzusu ve krallik yani iktidar hirsidir . Daha sonraki olaylarda benzer anlamlar içerirler, Peygamber Ürdün Irmagi'nda isa'yi vaftiz ederken cennetten gelen bir güvercin simgeselliginde isa'ya en yüksek armagan verilir, bunun anlami gezegendeki en yüksek kralligin onaylanmasidir. Artik o. Logos'un yani Varolus'un araci olmustur. Yani Vaftiz'in simgeselligi ve 6 Ocak kutlamalarinin anlami göksel bulusmanin gerçeklesmesi daha da ötede isa'nin göksel dogumudur. Ama daha sonra bu tarih degisecek, 25 Aralik'a kayarak, antik Roma'nin Satürn senlikleri Mitralar'in dogumu ile karisacaktir. Bütün bunlardan anlasilan sey, Kayip Kardeslik Örgütünün içerigidir, Horus'dan, isa'ya oradan da Kral l. Antiochus'a uzanan gizemin ezoterik anlami ve bunun astrolojik metodla, Hermetik Bilgelik düzeyinde simgesellestirilmesidir fakat tüm anlatilar ve Gilbert'in iddialari yine de asil gizemi açiklayamiyor; yildizlarin ve gezegenlerin etkinligi ya da önemi acaba kutsallik düzeyinde ezoterik simgesellik midir? Yoksa, dünya disindaki bir yerler mi ima edilmektedir? Sir, Orion ve Sirius'da sakli gibidir; bir gün bunu da ögrenecegiz; ne zaman mi? Kimbilir, belki de Nemrut Dagi'nin altinda yatan gizemi çözdügümüz zaman...