Konuşmak, insana has, Allah`ın en güzel lütuflarından biridir. Ağzımız bize yemekten daha iyi bir şey için verilmiştir. Ağzımızı güzel şeyler söylemeye alıştırırsak, biçimi de güzelleşir. Hz. Mevlana şöyle demiştir: `Dil, tencerenin kapağına benzer, oynadı mı içinde ne yemek var anlarsın.` `İnsan, dilinin altında gizlidir. Bu dil ruh kapısının penceresidir. Bir rüzgar perdeyi kaldırınca evin içerisi bize görünür.` Dil bir kelime ağacıdır. Aşılanmış bir meyve ile yabanisi arasında ne derece fark varsa, terbiyeden geçmiş bir dil ile, terbiye görmemiş bir dil arasında o kadar fark vardır. Biri bal gibi tatlı, diğeri ise zehir gibi acıdır. Ağzı olan konuşuyor da acaba ne konuşuyor? Boş boğazın biri güzel konuşma dersi veren bir bilgeye müracaat ederek güzel konuşma dersleri almak istediğini bildirmiş. Bilge, öğretmenlik ücreti olarak başkalarından aldığı ücretin iki katını istemiş, adam bunun sebebini sorunca da, bilge filozofça bir cevap vermiş: `Sana söylemeyi öğretmek kolay, susmayı da öğretmek gerek. Adamın biri hem lafazan, hem de ahmakmış. Sakalı su gibi beyaz olmasına rağmen saçına hiç ak düşmemiş. Bir mecliste bu adamın saçıyla sakalı arasındaki bu farkın neden kaynaklandığı konuşulmuş. Bilgelerden biri şöyle demiş: `Bunda bilinmeyecek ne var? Bir şey çok kullanılırsa elbette çabuk eskir. Bu adamın da çenesi çok kullanıldığı için eskiyip ağarmış, beyni ise hiç kullanılmadığı, düşünerek konuşmadığı, aklını iyi kullanmadığı için saçlarına bir şey olmamış!` Ağzı olan konuşuyor, ancak aklı olan dengeli, ölçülü, faydalı ve lüzumlu şeyleri konuşuyor. Aklını kullanmayanlar ise boş boğazlık yapıyor, ne konuştuğunu bilmiyor, sağa sola çamur atıyor. Ağzından çıkanı kulağı duymuyor. İki şey akıl kıtlığına alamettir, konuşulması gereken yerde susmak, susulması gereken yerde konuşmak. Konuşmak herkese, ne konuştuğunu bilmek ise akıllılara mahsustur. İyi görelim, iyi şeyler duyalım, iyi konuşalım diye Allah bir ağız iki kulak vermiş. Yüce Rabbimiz, `İnsanın konuştuğu şeyleri yazan bir gözcünün bildirir` (50 Kaf. 18) Gerektiği yerde gerektiği kadar, gerekli zamanda konuşmayı öğrenmek, dil terbiyesini sağlamak gerekir. Hem güzel konuşmalı, hem güzel olan şeyleri konuşmalıdır. Güzel olan konuşmayı sevgili Peygamberimiz şöyle tarif eder: `Güzel konuşmak, çok laf etmek değildir. O, Allah ve Resulü`nün sevdiği şeyi açıkça ortaya koymaktır. Gerçek tutukluk, dil tutukluğu değil, hakkı bilmemektir.` (Münavi, Feyzul Kadir, 5/356) `Hayır konuşmak susmaktan hayırlıdır. Susmak kötü konuşmaktan hayırlıdır.` (Münavi, age, 6/372) `Geveze, hayasız ve cimri olması kişiye kötülük olarak yeter.` (Münavi, age, 5/5) `Dilin kemiği yoktur, ancak sorumluluğu vardır. Kur`an-ı Kerim`de güzel söz bir ağaca benzetilir. Kökü toprakta sabit, dalları semada devamlı meyve vermektedir. Çirkin söz ise çirkin bir ağaç gibidir. Ne sağlam bir kökü vardır, ne de işe yarar bir meyvesi.` (14 İbrahim, 24-26) Yine kaba ve çirkin sözler merkebin anırmasına benzetilmiştir. (31 Lokman, 19) `Her duyduğunu söylemesi kişiye yalan olarak yeter.` (Müslim, Mukaddime, 5) Ayrıca, duyulan ve anlatılacak şeylerin araştırılması, tahkiki, tebyini Yüce Rabbimizin emridir. (49 Hucurat, 6) Kötü sözlerin açtığı yara kapanmaz, kanaması dursa da izi kalır. O iz hep sahibini hatırlatır. Kelimeleri bomba gibidir. Fitilini çekmeyi bilmezseniz elinizde patlayabilir. Müslüman, `ne haksızlık karşısında susan dilsiz şeytan` konumuna düşmeli, ne de gıybetle, iftirayla `ölü kardeşinin etini yiyen` (49 Hucurat, 12) durumuna düşmelidir. Yunus`un ifadesiyle, `söz savaşı da keser, başı da.` Evet dostlar! Ağzı olan konuşuyor da, aklı, iz`anı, irfanı ve insafı olanlar ölçülü, dengeli, faydalı şeyleri konuşuyorlar. Ne kendi ağzınızı, ne de başkalarının kulaklarını kirletmeye hakkımızın olmadığını da bilmeliyiz. dilin kemiği yok, ancak sorumluluğu var. ALINTI.

Sudem nine bir mesajmı vermek ıstiyor