Sakin ol.. Evet Ben bu kitabı okuduğumda yaklasık 3-3.5 saatte bitirdim ama snra bitti die çok üzülmüştüm :'(

soluk soluğa okumuştum bu kitabı. hakikaten mükemmel ötesi bir kitap!!!

nasıl bir yeteneksin sen kardes xD ilk post'ta 2006 konusunu nasıl buldun cok merak ediyorum.

okumayan hemen okumalı bence..

bence de müthiş bi eser yaw da keşke herkes okusa babosan yaa senin dediğin gibi

Bu Kitabı okuyupta sonunda ağlamayan insan yoktur herhalde... Jan Valjan, oyundan artan zamanlarda, Kozete e okuma yazma öğretmeye başladı. Sanki kaybolan yılların acısını çıkarmak istercesine soruyor, soruyordu... Hem fik ren hem bedenen hızla serpilip gelişiyordu. Jan Valjan ın içinde, kendisinin de anlam veremediği, gizli bir duygu vardı. Bu satırların yazarı bir ruh hekimi değildir.. Fakat fikrini söylemeden de geçemeyecektir: Jan Valjan ın hayalinde kadın denince Fantine ve Semplise Ana teces süm ediyordu. Biri çok güzel olduğu için aldatılmış; diğeri çirkin olduğu için kendisini Allah a adamıştı... Yani ona göre, Fantine kaybetmiş Semplise Ana kazanmıştı... Bu sebepledir ki, Kozete in güzelleşmesini arzu etmiyordu!... Fakat, eninde sonunda annesine benzeyeceğini bildiğinden büyük bir üzüntü duyuyordu. Hali vakti iyi olan şık hanımlar, ki bu hanımların ne iş yaptığını kimse bilmezdi, onu görünce, acır; geri dönüp eline birkaç solda sadaka verirlerdi. O da parayı reddetmez, hürmetle eğilir, teşekkür ederdi... Bazen, sadaka isteyen birine rastladığı da olurdu. O zaman, etrafına bakar, kim senin bulunmadığını görünce korku ile fakire yaklaşır, eline gizlice gümüş bir para koyardı... Öyle ki zamanla fakir leri çoğaldı. Daha uzakta iken onu sarı ceketinden tanır, yüzleri gülerdi. Çok geçmeden, mahallede adı sadaka ve ren dilenci ye çıktı... Sen Medart semtinde, suyu kesilmiş kör bir kuyu vardı. Orada daima kuyunun taşlarına yaslanıp oturan yaşlı bir dilenci bulunurdu. Bir akşam, Jan Valjan, tek başına orada geçerken; alışık olduğu üzere yaşlı dilenciye yaklaştı. Adam yine bir takım dualar mırıldanıyordu. Yalnız bu sefer şapka sını başına iyice geçirmiş; tortop oturuyordu. Bu vaziyet Jan Valjan ın garibine gitti.

müthiş bir eser herkese okumasını tavsiye edecem ama herkes okumuştur bu kitabı