Çalıştığım yerde dul bayanlar var birkaç tane, erkek olmama rağmen bazı erkeklerin onlara bakışı midemi bulandırıyor resmen, acaba kendi akrabalarının başına böyle birşey gelse ne düşünürlerdi. t-

Çok güzel bir paylaşım Saol

Mantık olarak doğru ama kurgu yanlış. Acil servislerr bunun için kurulmuş.

Baştaki annede dahil üç insan müsfettesi maalesef toplumda fazlaca bulunan tipler:..

baba büyüksün

tşkler ellerine sağlık

Teşekkürler güzel bir yazı elinize sağlık.. saygılarımla

Çok anlamlı Eline sağlık.. alpi_09 En istikrarlı üye 5 Mayıs 2008

Rengi soluk gösterişsiz genç bir kadın, hasta gişesinden numara aldı. Kırk iki. Sol eli, kandan rengi belli olmayan bir tülbentle sarılıydı. Yanından geçmekte olan ilgisiz bir hemşireye, azarlanacağından korkarak, muayenenin başlayıp başlamadığını sordu. Keskin bakışlı, bakımsız hemşire, başka soruların önünü kesmek için otoriter bir tavırla cevap verdi, "Doktor hanım henüz gelmedi." Acıdan kıvranıyordu genç kadın. "Muayene sekiz buçukta başlamıyor muydu?" "Doktor hanım karşıdan geliyor. Bekle biraz!" Hastanın elini görmemişti bile. Sinirli adımlarla yoluna devam etti. Sindi genç kadın. Saat ona beş vardı. Koridor, pis, kalabalık ve ter kokuluydu. Oturacak yer yoktu. Hakimiyetinden çıkan başını, duvarın serinliğine yasladı. Narin, içten bakışlara sahip ve orta boyluydu Esmerliği hafifti. Omuz hizasındaki saçları taranmamıştı. Aynı renkteki siyah tişörte değiyordu uçları.. Dar, havasız mahalle arası konfeksiyonlardan birinde ayakçıydı bir yıldır. Kocası sebepsiz öleli beri... Parasızlığın ve tahsilsizliğin, ama en çok dul olmanın ezikliğini her zerresinde hissederdi her zaman. Gittiği her ortamda aşağılanmaya, hor görülmeye, haksız muamele görmeye alışması gerekiyordu artık. Ama alışamıyordu!.. Sürekli tedirgindi. Biri bir şey diyecek mi diye korkuyordu mütemadiyen. Birine işi düştü mü ömründen ömür gidiyordu. Üzülüyordu, korkuyordu, eziliyordu. Bu duyguları hissettiği için kendini eleştiriyordu. Ama hissediyordu, hissettiriliyordu. Hastaneye gelişleri, parmakla sayılacak kadar azdı. Kalkamayacak duruma gelmeden mümkün değil gelmezdi. Köpek muamelesi yapıyorlardı burada insanlara. Haftalarca içinden çıkmayan, onu hasta edecek kadar etkileyen davranışlarla karşılaşıyor, sert ve kötü sözlerle rencide ediliyordu. Günlerce içinden hak ettikleri cevapları veriyordu onlara. Yıpranıyordu... Gelmemek daha iyiydi. İlk okula giden iki çocukla sürdürüyordu yaşamını. Her şey ne kadar zordu Ya Rabb'i! Ne kadar zordu! Kocasının amca dediği adam, bir gece önce, "Seninle daha yakınlaşalım!" demişti kollarını omuzlarına dolayarak. "Allah'ııım" diye inledi aklına gelince. Altmış yedi yaşındaydı amca. Torun sahibiydi. Eşiyle birlikte çaya gelmişlerdi. Genç kadın ne zamandır ondan tedirginlik duyuyordu. Bakışları ve hareketleri, itici hatta tiksindirici geliyordu. Çaya bakmak için mutfağa gittiğinde amca yanına gelmiş, kollarını omuzlarına dolamıştı. Sırnaşık, iğrenç bir gülümseme vardı dudaklarında. Genç kadın adamın kolunu hızla itmiş ve içeri girmişti. "İğrenç pislik!" diyordu içinden. "Allah'ın cezası köpek!" Daha fazla tepki gösterirse, toplumun suçlayacağı insanın kendisi olduğunu biliyordu. Dişi kuyruk sallamasa... DUR! dedi düşüncelerine DUR! Düşünmeye bile dayanamıyordu bu iğrenç sözü. Demir bir mengene sıkıyordu yüreğini. Neler oluyordu Allah'ım, neler oluyordu? Bu insanlar niçin birdenbire değişmişlerdi? Neden her sözünden, her hareketinden kötü manalar çıkarıyorlardı? Bazı evli arkadaşları onunla ilişkiyi kesmişti. Annesi pazara dahi yalnız çıkmasına izin vermiyordu. Çalıştığı konfeksiyon evlerinin sokağında olmasa çalışmasına bile müsaade etmezdi. "Beni ne sanıyorlar!" diye inledi. "Ne sanıyorlar!"Eşiyle beraber huzura çıkma şansı tanınsaydı kendisine, KESİNLİKLE yapardı. Ama yoktu böyle bir şey. Eşine göç emri verilmişti, kendisine kal emri. İnsanlar neden bunu anlamıyorlardı? Neden sürekli kendisini rahatsız ediyorlardı? Annesiyle oturduğu halde hiç rahatı, huzuru yoktu. Her yerde manen taciz ediliyordu. Misafirler gittikten sonra annesine anlatmıştı olanları. Ama annesi onu suçlamış, amcanın böyle bir şey yapmayacağını, ona kızı gibi sarılmış olabileceğini söylemişti. Ardından yine, evlenmelisin sözüyle başlayan bir konuşma yapmıştı. Anlamıyorlardı ki! O eşini iki cihan için seçmişti. Onun yanına gidene kadar burada bekliyordu. Bir bekleme salonu olarak düşünüyordu dünyayı. Emir gelene kadar yaşayacaktı yeryüzünde. Çocuklarını yetiştirecekti. Bu sabah, işe gitmeden önce, akşam yapacağı yemek için, komşunun bayramda verdiği eti kesip hazırlamak istemişti. Keserken satırla etin arasına girdi Amca! Ve... Gözlerini kapadı. Muayenenin başladığını duydu ağrılarının arasından. Geçtiği yerlere damlayan kanları, kimse fark etmemişti. Herkes kendi derdiyle meşguldü. Küçük bir kan birikintisi oluştu ayaklarının dibinde. Dudakları kurudu ateşten. "Biraz su olsaydı." diye düşündü. Parmağından yayılan zonklamalar tüm bedenini sarmıştı. Başı dönüyor, midesi bulanıyordu. Düşecek gibi oldu. Hastalardan biri koştu yardım için. Kolundan kavradı. Esmerliği sararmış bu tüy gibi hafif kadını, telaşla, kalktığı lekeli yeşil sandalyeye oturttu. Sargılı elini tuttu. Merhametli yeşil gözlerini genç kadının ürkek siyah gözleriyle buluşturdu. "Kardeşim, elin mi kesildi?" "Evet." "Yara derin mi?" "Parmak koptu!" "Ne!" " "Parmak koptu!" "Nerde!" "Çantamda." "Aman" dedi hastalardan biri mide bulantısıyla. Sıradan çıkıp lavaboya koştu. Genç kadın, sağlam eliyle, Tülbende sarılı parmağını çıkardı derisi soyulmuş siyah çantasından. Yaralı elindeki kan akışı hızlanmıştı. "İşte!" Kanlı tülbende dehşetle baktı ona yardımcı olan sarışın adam. Eline alıp içini açtı. Soğumuş kanlı bir parmak parçası, tüm ürperticiliğiyle tülbende yapışmış duruyordu. "Beklenir mi kardeşim bu halle! İçeri girsene!" "Giremem!" "Niye?" Kurumuş, birbirine yapışmış, beyazlaşmış, dudaklarını zorlukla oynattı kopuk parmaklı genç kadın. Tüm yıldırılmışlığıyla cevap verdi. "Sıram gelmedi..." Onları kınayan ve onların ahlakından şüphe duyan herkese diyorum ki, her an herkes eşini kaybedebilir. Birdenbire güvenilirliğinizi ve saygınlığınızı sıfırlanmış olarak bulabilirsiniz. Aynı kuşkular size karşı da duyulabilir. Ki bu kesindir... Erkekler! eşiniz, kız kardeşiniz, ablanız, teyzeniz, halanız ve hatta anneniz bile her an, dul yaftasıyla mahkum edilenler arasına katılabilir. Onlar hakkında saygısızca sözler söylenmesini ister misiniz? düşüncelerde bile olsa karalanmalarını kaldırabilir misiniz? Diyor ki alemlerin sevinci can peygamberimiz, "Kınamayınız. Görmeden ölmezsiniz..."Başımıza gelenlerin ve gelecek olanların hepsi, okunması gereken en iyi kitabı okumamaktan, tanınması gereken en şerefli insanı, Resulullah'ı, Habibullah'ı, Nebiyullah'ı tanımamaktan... Dul kadınların ve yoksulların yardımına koşan kimse, Allah yolunda savaşan, bıkmadan gece namazı kılan ve devamlı oruç tutan gibidir. Buhari

Okurken biLe o kadar duygulandım ki gerçekten çok doğru bir yazı.. TşkLer..

emeğine sağlık güzel ve ne yazıkki dogruları söyleyen acı bir yazı..

toplumun yanlışları duygulandırdın beni Flagellum