Issızlığın Ortasındaki İhtişam / İshak Paşa Sarayı Karlı zirveler ve bozkırlarla çevrili bir ıssızlığın ortasında gerçeküstü zarafetiyle yükselen İshak Paşa Sarayı, kulağınıza bir Doğu masalı fısıldayacak. Tarih kokulu bir coğrafyanın içinde, şehre hükmettiği yılların tüm haşmetini hissettirircesine karşılıyor misafirlerini... Şehrin her hareketini takip edercesine tepenin üzerinden yükselmekte olan İshak Paşa Sarayı'nı Doğubayazıt Çarşısı'nın dar, kalabalık ve mistisizm kokan sokaklarından birinden izlemekteyim. İçinde bulunduğum sokağa, kente, var olan kültürel yapıya ait olmayan, sanki yanlışlıkla oraya kondurulmuş gibi duran bu sarayın 1700'lü yılları, sokakların ise 2000'li yılları temsil ettiğine inanmakta zorlanıyorum aslında. Selçuklu izleri 1685 yılında, İshak Paşa'nın babası Çolak Abdi Paşa'nın yönetimde olduğu yıllarda yapımına başlanan saray, 1784 yılında II. İshak Paşa'nın eklemeleriyle günümüzdeki halini alır. Sarayın 99 yılda tamamlanmış olması, yapının ihtişamının ardında yatan emek hakkında ilk izlenimi veriyor bize. Bir asra yakın süredeki inşa süresini, sadece ihtişam ortaya çıkarabilme düşüncesiyle açıklamak mümkün değil elbette. Öyle ki, sarayın hükümdarı el değiştirdikçe, inşa sürecindeki estetik anlayışların da farklılık göstermesi sonucu ortaya çıkmış. Bu durum, saraya yapılacak yeni eklemeleri gündeme getirmiş ve son halini alması bu denli uzun sürmüş. Günümüzdeki kalorifer tesisatına benzeyen bir ısıtma sistemine sahip olan sarayın yapım aşamasının altında filmlere konu olabilecek bir öykü gizli aslında. Bu görkemli sarayın kaderini belirleyen olaylar şöyle gelişir: İshak Paşa, Osmanlı'nın duraklama döneminde gösterdiği başarılar nedeniyle, Kars Beylerbeyliği'ne atanır ve ardından da Tiflis Valiliği görevine getirilir. Merkezi idaredeki sallantıların İshak Paşa tarafından da hissedildiği ve kullanıldığı, söylenenler arasındadır ki bir söylentiye göre İshak Paşa, sarayı tamamlamak için merkeze göndermesi gereken vergilerin bir kısmını kullanır ve bu nedenle de sürgüne gönderilir. Bir başka söylenceye göre ise İshak Paşa'nın misafiri olan bir İran elçisi, Topkapı Sarayı'na gittiğinde, İshak Paşa'nın sarayının daha görkemli olduğunu söylemiş ve azledilmesinin sebebi bu olmuş. Tabii bunlar söylentiden ibaret olabilir; çünkü son zamanlarda yapılan kimi araştırma sonuçlarına göre de o dönemde İshak Paşa'nın görevi başında olduğuna dair yazılı belgeler bulunmuş. Şehir merkezinden beş altı kilometre uzakta bulunan ve zamanında Beyazıt Sancağı'nın yönetim merkezi olan İshak Paşa Sarayı, 7600 metrekarelik bir alan üzerinde yer almakta ve klasik Osmanlı mimarisi dışında, yerel motifleri, Selçuklu ve Fars izlerini taşıması bakımından da önemseniyor. Düşlerdeki Altın Kanatlı Kapı İshak Paşa Sarayı'nın kapı eşiği önünde durmuş hayal kurmaktayım. "Şatafatın ve ihtişam merakının son noktası nedir?", diye düşünmekteyim, saray kapısının şimdi yerinde olmayan altın kaplamalı kanatlarını hayal ederken. Ruslar tarafından yerinden sökülerek götürülmüş olan bu kapının, yerinde, tam önümde durmakta olduğunu düşünüyor ve İshak Paşa'yı ziyarete gelip de bu kapının ihtişamı altında nasıl da ezilip büzüldüğümü hissedince, düşlerden sıyrılıp avluya doğru yol alıyorum. İshak Paşa Sarayı, barok ve rokoko tarzı taş işçiliğinin ve kabartma ustalığının en özel örneklerini barındıran, içinde atılan her adımda bu zanaat eserlerinden bir başkasıyla karşılaşmanızı sağlayan göz kamaştırıcı bir eser. Döneminin ötesinde bir mimari anlayışla yapılmış olan İshak Paşa Sarayı'nda en şaşırtıcı özellikler ise merkezi ısıtma, kanalizasyon ve su sistemlerinin var olması. Yapıldığı ve kullanıldığı dönem itibarıyla, bu sistemlerin varlığı, öyle normal karşılanabilecek bir durum değil. Özellikle ısıtma sistemi hayret uyandırıcıdır ki bu sistem, belirli bir yerde ısıtılan suyun sıcaklığının kanallar vasıtasıyla dolaştırılmasına dayandırıldı. Süt Çeşmesİ'nden Zindana Sarayda tüm yapılar, iç içe geçmiş iki avlunun etrafında yer almaktadır. İlk avlunun solunda nöbetçi odası, sağında ise üzerinde 'Su ve Süt Çeşmesi' yazan bir çeşme görülüyor. İshak Paşa Sarayı'yla ilgili çeşitli kaynaklara göre bu çeşmedeki iki musluğun birinden su, diğerinde süt akar; çevre sakinleri bu kaynaklardan faydalanırmış. Saray sahiplerinin kudretini yansıtan bu çeşmelerden içen hamile ya da loğusa kadınların sütünün arttığı rivayetler arasında. İlk avlu, çeşme ve nöbetçi odası dışında, bekleme odası ve zindan olarak kullanılan bölümleri de barındırıyor. Zindana giden merdivenlerle karanlığa doğru bir yola çıkmak pek de sevimli gelmiyor insana. Yine de oraya kadar gelip de görmeden dönmek olmaz diyerek iniyorum merdivenleri. Altı odadan oluşan zindan, zifiri karanlığı biraz kırabilecek aralıklı olarak yapılmış pencerelere sahip ve tabii ki bu pencereler sadece dış taraftan açılabiliyor. İkinci Avlu'da geçmişe yolculuk Aydınlığa tekrar ulaşınca, hiç oyalanmadan ikinci avluya doğru yöneliyorum. İlk olarak, ikinci avluya açılan 10 metrelik kapının kenarlarında yer alan ince işleme örneği servi motifleri ile yüzleşiyorum. Bir süre sessizce izlediğim servilerin izine takılıp, ikinci avluya geçiyorum. Bu avlunun içinde ufak bir avlu daha yer alıyor ki buraya 'Selamlık Avlusu' deniliyor. İkinci avluya geçtiğiniz andan itibaren, sarayın büyüleyici iç yapıları da bir bir yüzünü göstermeye başlıyor aslında. Sarayın camisi, Çolak Abdi Paşa Türbesi ve tüm ihtişamıyla ana bina; ikinci avlunun ardında beni bekleyenler arasında yer alıyor. Devasa bir haremi, aşevini, eğlence salonlarını, misafir ve çalışanların odalarını, kütüphane ile mahkeme bölümünü barındıran ana binada gezilen her bölüm, misafirlerin cebine birbirinden farklı düşler katıyor ve bu sayede, her gelen misafirle yeniden canlanıyor o ihtişamlı günler. Yüzlerce yılın ardından, gördüğü doğal ve insan eliyle gerçekleşen yıkımlarda sarayın hemen hemen hiç zarar görmemiş tek bölümü olan caminin içi ise ışığın geliş saatine göre her an farklı bir güzelliğe bürünüyor sanki. Sade mimarisi ve etkileyici işlemeleriyle bir anda arındırıyor içine girenleri. Bir gün olur da tarihe dokunmak ve hatta bir adım daha ileri gidip tarihin içinde yolculuk yapmak isterseniz, yönünüzü çevirin doğuya. İshak Paşa Sarayı, anlatılanların ve fotoğrafların sunduklarının çok daha fazlasını ziyaretine gelenlere vermekte ve her gelen, kimseyle paylaşamayacağı, yani kelimelerle anlatamayacağını bildiği anılarla ayrılıyor, bu tarih kokulu topraklardan. İSHAK PAŞA'YA KORUMA ÖRTÜSÜ Sarayın doğal koşullar nedeniyle aldığı hasara karşılık uzun zamandır devam eden restorasyon süreci sona doğru yaklaşıyor. Yağmur, kar ve güneş ışığından oldukça etkilenen sarayın iç restorasyonu tamamlanırken diğer yandan da bu etkileri en aza indirecek cam örtü hazırlanıyordu. Örtü için kullanılan cam, kırılmaz olmasının dışında zararlı ışınları önleyici filtrelere de sahip. Korumacı bir amaç içeren bu cam örtünün, sarayın görselliğine yapacağı etkinin olumlu olup olmayacağı ise ancak hepsi tamamlandıktan sonra ortaya çıkacak. NE YENİR? Coğrafi koşullar sayesinde ülkemizin en leziz kırmızı etinin bulunduğu yerler arasındaki Doğubayazıt'tan et yemeklerini tatmadan dönmeyin. Bunlar arasında sığır etinden yapılan Abdigor köftesi, taze oğlak veya kuzu etinden yapılan bir tür saç kavurması olan 'selekeli' isimli yöresel yemekleri, Doğubeyazıt'ın çarşı sokağındaki lokantalarda yiyebilirsiniz. NEREDE KALINIR? İshak Paşa Sarayı dışında, bölgedeki diğer turistik yerleri gezmek isterseniz, ilçe merkezindeki turizm belgeli otellerde kalabilirsiniz. Sıklıkla turist ağırlayan bir ilçe olması sayesinde konaklama olanaklarını da arttıran Doğubayazıt'ta otel seçenekleri bulunuyor.

Hay canım memleketim benimm...

Değişimin Eşiğinde Şanlıurfa Anadolu'daki ilk İslam üniversitesine ev sahipliği yapan Güneydoğu'nun altın şehri Şanlıurfa, mazisini kıskandıracak günlere GAP Projesi'yle kavuşuyor. Uçağımız, Şanlıurfa'nın GAP Havaalanı'na doğru inişe geçerken küçük pencereden dışarıya göz atıyor ve "Hani Urfa'nın etrafı dumanlı dağlarla çevriliydi?" diye sormaktan kendimi alamıyorum. Harran Ovası'nın uçsuz bucaksız ve verimli topraklarını bir desen cümbüşüne dönüştüren tarlaların arasından süzülüp havalimanına iniyoruz. Şanlıurfa'nın iki havalimanından biri olan GAP, adını aldığı Güneydoğu Anadolu Projesi'nin lojistik merkezlerinden biri olmak için tasarlanmış ve projenin tamamlanacağı günü iple çekiyor. Suyla Gelen İlk durağımız olan Atatürk Barajı'na doğru ilerlerken rehberimiz yolun hemen yanındaki tarlalara dikkat çekiyor, "Bunlar fıstık ağacı" diyor ve ekliyor, "Her ne kadar fıstık Gaziantep ile özdeşleşse de aslında Şanlıurfa'da yetişir. Antep sanayici olduğu için bizden alır ve işler fıstığı." Öğreniyoruz ki, bir fıstık ağacı dikildikten yaklaşık 15 yıl sonra tam anlamıyla mahsul veriyor. Yani zahmetli bir iş. Son dönemlerde gerek bu zahmet gerekse ekonomik koşullar nedeniyle fıstık ağaçlarının yerini elma başta olmak üzere diğer meyve ağaçları almaya başlamış. Fidanların ve ağaçların hemen altından geçen siyah borular, sulamadaki son teknolojilerden biri olan damlama sisteminin bölgede kullanımının arttığını gösteriyor. GAP'ın bölgeyi nasıl bir değişim içerisine soktuğu gerçeği, hangi yöne bakarsanız bakın kendini gösteriyor. Su, toprağa kavuşunca bölgenin kaderi de değişmeye başlıyor. Suyun başka bir boyutuna, Atatürk Barajı'na varıyoruz. Bu projenin devasa boyutunu anlamak için rakamların çok ötesine geçmek, seyir alanından barajın bendine bir bakmak gerekiyor. İçinde hiç beton kullanılmayan, sıkıştırılmış kil ve bazalttan oluşan bu dev yapı, bugün dünyanın en önemli baraj yapılarından biri olarak gösteriliyor. Tek başına Türkiye'nin elektrik gereksiniminin önemli bir bölümünü karşılayan barajın ürettiği elektrik, bugün İstanbul İkitelli'ye dek uzanan bir şebeke içerisinde dağılıyor. Yaklaşık dört milyar dolara mal olan bu yapı, kaba bir hesapla beş yılda kendini amorti etmiş. Bugün ise çalıştığı her dakika Türkiye ekonomisine katkı, Şanlıurfa'ya da ekonomik destek oluşturuyor. Baraja selam verip akan Fırat'ın suyu, Şanlıurfa Tünelleri sayesinde Harran'a can veriyor. Halil İbrahim Sofrası Ve Şanlıurfa'da net olarak anlıyorsunuz ki can boğazdan geliyor... Yorucu gezinin ardından nihayet herkesin beklediği yemek vakti geldi çattı. Ufak tefek farklılıklar olsa da Şanlıurfa'da genellikle belli başlı lezzetler masalardan eksik olmuyor. Örneğin acı biber ile karıştırılmış soğan salatası daha sonra yiyeceklerinizin bir ön temsiliymişçesine bu yörenin mutfağının baharat ve özellikle de acı unsurunu sizlere hatırlatıyor. Ardından gelen içli köfteleri taslarda servis edilen ayranla yudumlarken "Kebap için biraz daha bekleyebilirim" diyorsunuz damağınızdaki lezzetin etkisiyle. Ve etler... Patlıcanlı kebap, mucizevi sebzeyi etle bütünleştiriyor. Büyük şehirde yaşıyorsanız ve Urfa kebabının acısız olduğunu düşünüyorsanız, burada sizi tatlı bir sürpriz bekleyebilir; zira Urfa kebabı oldukça acı. Hele ki közlenmiş dolma biber gibi son derece masum ve zararsız duran ama ancak birkaç şanslı kişi için acısını saklayan biberler, lezzetin farklı bir boyutunda gezdiriyor sizleri. Eğer detaycı değilseniz, bir karışık kebap tabağı size fazlasıyla yetecektir. Elbette ki kebabın üzerine 'cila yapmak' için, Şanlıurfalıların sabah kahvaltısı niyetine yediği ciğer dürüme de biraz yer bırakmalısınız midenizde. Sadece ciğer mi? Leziz künefeler de en azından tadılmayı fazlasıyla hak ediyorlar. Huzur Ve Dua Şehri Hiçbir kentte görülmeyen ilklere sahip olan Şanlıurfa'nın tarihi efsanelerle örülmüş. İlk kez tek yaratıcıya inanılan yer olduğu söylenen kent, pek çok peygamberin uğrak yeri olmuş. Zalim ve putperest Kral Nemrut'un Hz. İbrahim'i ateşe attırdığı yer, inanışa göre bugünkü Balıklı Göl. İbrahim Peygamber'in doğduğu rivayet edilen mağara ise Mevlid-i Halil Cami'nin avlusunda saklı. Yaygın inanışa göre, Adem ve Havva, cennetten kovulduktan sonra geldikleri Urfa'da, yeryüzünün ilk nar ve gül fidanlarını burada dikmiş. Ayrıca Harran'da kurulan Anadolu'daki ilk İslam üniversitesinin temellerine gül suyu konmuş. Bu yüzden de her yağmur yağdığında şehir gül kokarmış. O dönemde bir astronomi ve bilim merkezi olan yörede, maddenin yapısı ve atom modelleri üzerine en gelişmiş çalışmalar da yapılmış. Tüm semavi dinlerin mensupları için kutsal bir ziyaret yeri olan kente, Hz. İsa'nın hastalara şifa dağıtmak üzere geldiği de rivayetler arasında. Urfa'daki kutsal yolu takip etmek için, eski bir Süryani kilisesi olan Ulu Cami'den itibaren Hasan Paşa Camii, Rızvaniye Camii ve Medresesi ile Halil-ür Rahman Camii arasındaki güzergahta yürümeniz gerek. Şehre bakan Urfa Kalesi'nin içindeki antik sütunların, Hz. İbrahim'i Balıklı Göl'e fırlatan mancınıkların kalıntısı olduğuna inanılıyor. Kentin geçmişine doğru çıkılan yolculuğu çok daha da eskilere götürmek isteyenler için Arkeoloji Müzesi doğru seçim. Kentin tarihini 12 bin yıl önceye ulaştıran Göbeklitepe kazılarında bulunmuş son kalıntıları da burada görebilirsiniz. Keçe, İsot, Bakır Urfa'ya özgü tüm yöresel ürünlerle karşılaşmak ve kentin karakteristik yüzünü tanımak için en iyi adres, Tarihi Urfa Çarşısı. Osmanlı döneminden kalan tarihi çarşı, iç içe geçmiş labirent sokakları, hanları, kahvehaneleri, avluları ve otantik dükkanlarıyla turistlerin gözbebeği günümüzde. Anadolu'nun en büyük ve eski kapalı çarşılarından biri olan dev pazar yeri; isotçu, kazancı, kınacı, kürkçü, keçeci ve saraçlar gibi pek çok bölüme ayrılmış. Çarşının en gözde zanaatkarlarından biri olan bakırcılar, hala dövme çekiç tekniğiyle çalışmaya devam ediyor. En gözde turistik bakır ürünleri arasında tepsi, ibrik, 'gümgüm' denilen yöreye özgü cezve ve duvar süsleri geliyor. Halıdan heybeye, isottan kumaşa, tespihten köstekli saate kadar yöreye özgü zenginlikler arasında gezinirken kendinizi renkler, sesler ve yüzler ambarında hissedeceksiniz. Uzun ve keyifli bir günün sonunda, restore edilip otele dönüştürülmüş eski bir Urfa konağında birkaç saatlik dinlenmeye çekilmek bile yorgunluğunuzu almaya yetecek. Doğal yapısıyla yazın serin, kışın sıcak kalabilen bu taş konaklar, iç avlularını çevreleyen dünya güzeli odalarda ağırlıyor konuklarını. Günün finalinde, bir sıra gecesi deneyimi yaşamaya hazırız artık. Yöre kültürünü, müziğini ve yemeklerini tanıtmak için yapılan sıra geceleri, Urfa misafirperverliğinin de doruk noktası. Yer sofralarının çevresine oturulup müziklerin icra edildiği, çiğ köfte yoğrulup yemek eşliğinde uzun sohbetlerin yapıldığı yöreye özgü bir eğlence türü olan bu geceler, Urfa seyahatinizi unutulmaz kılan etkinliklerden sadece biri olacak. Deneyin, bize hak vereceksiniz! "Urfa'nın Konakları Meşhurdu" Mirkelam/Müzisyen "Urfa'nın köklü ailelerinden birine mensup olduğum söylenir, doğrudur. Bağdat seferi sırasında Sultan Dördüncü Murat, İzmir'de bulunan atalarımızı Şanlıurfa'ya bağlı Birecik'e sancaktar olarak göndermiş. Babam, Birecik doğumlu olup İstanbul'a sonradan yerleşmiş mesela. Bölgenin çok kültürlü ortamında yetişen sanatçı bir aileden geliyorum. Şairler, belediye başkanları, doktorlar, bestekarlar, müzisyenler, milletvekilleri ve fotoğraf sanatçıları var ailemde. Urfa'ya uzun zamandır gitmedim. Nedense bir türlü gitme fırsatı bulamadım. Çocukluğumdaki Urfa'yı toprak yolları, yokuşlu sokakları ve ahşap otelleriyle hatırlıyorum. Urfa'ya yaptığımız seyahatlerde, kaldığımız taş konakların havuzlu geniş iç avluları vardı. Çok meşhurdu, onları unutamam. Günümüzdeki Urfa çok değişti, modernleşti. Tarihin izleriyle dolu Mezopotamya Ovası'na giden yolda bulunan Urfa, eski uygarlıkların yolu üzerinde önemli bir kale. Peygamberler şehri Urfa'nın tarihini bilirseniz, gezerken derin hisler duyabilirsiniz." Nasıl Gidilir? THY, İstanbul'dan Şanlıurfa'ya haftanın her günü, karşılıklı seferler düzenliyor. Nerede Kalınır? Kentte pansiyondan beş yıldızlı otellere kadar farklı beğenileri karşılayabilecek konaklama seçenekleri mevcut. Restore edilip turizme kazandırılan geleneksel Urfa konakları da yöreye özgü konukseverlikle misafirlerini ağırlıyor. Ne Yenir? Kıymalı ekmek, çiğ köfte, nar ekşili ve bol maydanozlu çoban salatası, patlıcanlı ve domatesli kebap ile ayrandan oluşan klasik Urfa mönüsünün en iyi tamamlayıcısı, yöreye özgü bir kahve olan 'mırra'. Yörenin ciğer kebabı da meşhur. M_@

Yerinde ve gerekli bi konu, kime kısmet olmuş bukadar güzelliklerle yaşayabilmek; e tabi sahipte çıkmak lazım. Ne Mutlu Türküm Diyene!..

Ayten Alpman Benim Memleketim Havasına suyuna taşına toprağına Bin can feda bir tek dostuma Her köşesi cennetim ezilir yanar içim Bir başkadır benim memleketim Lay Lay... Anadolum bir yanda yiğit yaşar koynunda Aşıklar destan yazar dağlarda Kuzusuna kurduna Yunus'una Emrah'a Bütün alem kurban benim yurduma Lay Lay... Mecnun'a Leyla'sına erişilmez sırrına Sen dost ararsan koş Mevlana'ya Yeniden doğdum dersin derya olur gidersin Bir başkadır benim memleketim Lay Lay... Gözü pek yanık bağrı türkü söyler çobanı Zengin fakir hepsi de sevdalı Ben gönlümü eylerim gerisi Allah kerim Bir başkadır benim memleketim Havasına suyuna taşına toprağına Bin can feda bir tek dostuma Her köşesi cennetim ezilir yanar içim Bir başkadır benim memleketim Lay Lay... Anadolum bir yanda yiğit yaşar koynunda Aşıklar destan yazar dağlarda Kuzusuna kurduna Yunus'una Emrah'a Bütün alem kurban benim yurduma Lay Lay... Mecnun'a Leyla'sına erişilmez sırrına Sen dost ararsan koş Mevlana'ya Yeniden doğdum dersin derya olur gidersin Bir başkadır benim memleketim Lay Lay... Gözü pek yanık bağrı türkü söyler çobanı Zengin fakir hepsi de sevdalı Ben gönlümü eylerim gerisi Allah kerim Bir başkadır benim memleketim

Geçmişin Derinliklerinde Yolculuk... Doğu'nun Çarşıları Sesleri, renkleri ve kokularıyla sizi bir anda içine alıveren Doğu'nun çarşıları, geçmişin derinliklerinde yolculuğa çıkartıyor... Mezopotamya ile Akdeniz arasında yer alan Doğu'nun şehirlerinde, çarşılar yaşamın ta kendisidir. Akdeniz'den doğuya, kuzeye ve batıya giden yolların kavşağında olan bu şehirlerden geçen ticaret yolları da, bölgenin uygarlık tarihine ve kültürel gelişimine yön vermiştir. Tarihi kimlikleri, mimarileri, gelenekleri, esnafları ve zanaatkarlarıyla, özellikle Doğu şehirlerinin canlı ve renkli yaşantısının en çok hissedildiği yerler çarşılardır. NİCE ÖYKÜ... Gaziantep Bakırcılar Çarşısı'ndaki çekiç sesleridir, sizi çarşının sokaklarına çağıran. Çekicin her darbesiyle oluşan bakır tabaktaki desenler, kalayın keskin kokusu yapışır zihinlere. Rafların arasındaki eski ve mühürlü bir tasın, bir mırra cezvesinin ne öyküsü vardır dinleseniz... Sonra sedef atölyelerinden birine girin mutlaka. Sedef kakma yapan ustaların ellerinin maharetini izlerken, işin tüm inceliklerini öğrenin. Bakırcılar Çarşısı'ndan sonra Saraciyeciler, Habbabçılar, Külekçiler ve Kavafiyeciler çarşıları gelir peşi sıra. At koşum takımlarını yapanlara 'saraç', satıldığı yerlere de 'saraciyeciler' denir. Tahta takunya yapımcıları 'habbab', içine bal, yağ ve yoğurt konan tahta kovaları yapanlar 'külekçi', çarık ve yemeni üretenler de 'kavaf'tır. Dükkanının tavanına astığı yemenilerde Hayri Usta ne hikayeler saklamıştır kim bilir? Hanların birinin içinde kutnu dokuması yapan Cevdet Eldemir'in nasırlı ellerinde nelerin izi vardır? Her ustanın yanında durup konuşmaya ne günler yeter, ne de ömür... Bu çarşıları geçip aşağılara indiniz mi, Baharatçılar Çarşısı'na ve Peynirciler'e gelirsiniz; ki bu kez birbirine karışan baharat kokuları başınızı döndürür. Gaziantep Çarşısı'nın en güzel mekanlarından biri Tahmis Kahvesi'dir. Menengiç kahvenizi söyleyip, nargilenizi fokurdatmaya başladınız mı, kahvenin geçmişini dinlemenin zamanı da gelmiştir. 1640'ta IV. Murad döneminde yapılan bu kahvenin havasını solumak, bir köşesinde oturmak bile, insanı tarihin taa içlerine götürmeye yetiyor. Buraya kadar gelmişken, kahvenin hemen yanında bulunan ve 1638'de inşa edilen Tekke Camisi'ni görmeyi unutmayın. MASALSI VE ETKİLEYİCİ: URFA ÇARŞISI Diyarbakır'ın Sipahi Çarşısı'na gelince; keçeci, takunyacı ve semercileri izlerken, yüzyıllar öncesinden kalmış bir çarşıda yürüyormuş hissine kapılabilirsiniz. İpek Yolu üzerindeki yerleşimlerden olan Diyarbakır'da tarihin izlerini taşıyan hanlar ünlüdür. Çiftehan, Yeni Han, Deliller Hanı ve Hasan Paşa Hanı mutlaka görülmesi gereken, eski günlerde olduğu gibi şimdi de gümüş işleyen usta ellere, halı ve kilim dokuyucularına rastlayacağınız hanlardır. Mardin Kapısı'na doğru ilerlediğinizde Peynirciler Çarşısı'na gelirsiniz. Çarşının girişindeki kahvehanede ya da otele dönüştürülmüş kervansarayın avlusunda içeceğiniz kahvenin kokusuna, Fırat'ın kokusu yoldaşlık edecektir... Doğu'nun çarşıları arasında en etkili ve masalsı güzelliklere sahip yerlerin başında Urfa Çarşısı gelir. Çarşının sokaklarını dolaşırken önünüze çıkan tarihi yapılar, hanlar, buradaki zanaatkarlar ve satılan her eşya, üzerlerine düşen ışık huzmeleri altında büyüleyicidirler. Çarşının sekiz kapalı çarşısı, bir de yeraltı çarşısı vardır. 1562'de yapılan Kazzaz Pazarı'ndaki ipekli dokumalar, işlemeli kumaşlar ve şallar, renkleriyle; Attar Pazarı kokularıyla sarar sizi. Kazancı Pazarı'ndaki çekiç sesleri, Demirci Pazarı'nda demiri eriten ateşin parlaklığı, Halıcı Pazarı'nda halı ve kilimler derken en ilginç yerlerden biri de Güvercin Pazarı'dır. Günün erken saatlerinde hararetli pazarlıkların yapıldığı bu pazarda güvercinlerin en güzellerini görebilirsiniz. Urfa Çarşısı'na geldiğinizde mezatı da mutlaka izleyin. Pazarların çoğunda eskiden olduğu gibi, mesleğini ortaya koyan fazla sayıda usta bulmak mümkün değil ne yazık ki. Koltukçu Pazarı, Pamukçu Pazarı, Çulcu Pazarı, Tenekeci Pazarı, Kasap Pazarı, Tütün Pazarı, Hüsniye Çarşıları, Kavafhanı Çarşısı da, Urfa Çarşısı'nda gezilmesi gereken yerler. Bu çarşılar, sadece Urfa'nın değil, bence tüm Doğu'nun en etkileyici mekanlarından biri olan Gümrük Han'ın etrafında toplanmışlardır. Yaklaşık 500 yıllık bu handa asırlık çınar ve dut ağaçları altında alçak taburelere oturmuş, dama ve domino oynayan Urfalılar, Doğu çarşılarına ait masalların birer parçası olarak yer edecek zihinlerinizde. Aynı mekanda bir bardak çay yudumlarken domino taşlarını kavrayan nasırlı eller, yerdeki taşları görmeye çalışan yaşlı gözler ve oyunu izleyen yüzlerdeki mimikler asla unutamayacağınız görüntüler arasında yer alacak... GEÇMİŞİ GELECEĞE TAŞIYAN ELLER Taşa şiirler yazan Mardin'in daracık sokaklarından çıkıp çarşısına yöneldiniz mi, yüreğinize başka şiirler düşürür gördükleriniz. Sokulbakar Çarşısı'ndan başlayıp Bezzazlar'a; Sobacılar ve Kasaplar çarşılarını geçerek geldiğiniz Ulu Cami'den devam ederseniz, Dellallar Çarşısı'na; Kazancılar Çarşısı'na ve benim en sevdiğim yerlerden biri olan Bakırcılar Çarşısı'na gelirsiniz. Semerci, takunyacı ve tahta oymacılarının önünden geçtikten sonra, Bakırcılar'da bakır döven aksakallı dedeyi gördünüzmü mutlaka durun. Yaptığı işten nasıl keyif aldığını izleyin. Dayanamayacak ve konuşmaya başlayacaksınız. O size kendini anlatırken az ötedeki dükkanda torunu Yusuf'un cam altına Şahmeran resimleri yaptığını anlatacak. Yusuf'un yüreğindeki heyecan sizi de saracak, dedesini de... Bileceksiniz ki 15 yaşındaki bu delikanlı yaşadığı kentin, bölgenin tarihini, geçmişinin izlerini, kültürünü yıllar sonrasına taşıyacak ve dedesinin kopyası olacak. Şehrin içinden geçen ana caddenin üzerindeki antikacılarda saatlerinizi geçirebilirsiniz. Burada bulacağınız eski telkari işlemelerinin nasıl yapıldığını görmek isterseniz, atölyelerden birine girin. O ateşin önünde uçuşan gümüş tozlara neler olduğunu, incecik gümüş tellerin nasıl kıvrılıp şekil aldığını göreceksiniz. Doğu'nun çarşılarını gezerken, ustalarından ya da babalarından öğrendikleri zanaatlarını yaşatmaya çalışan güzel insanlarla tanışacaksınız. Attıkları her ilmekte, vurdukları her çekiçte, mangala koydukları her mırra cezvesinde geleceğe geçmişi taşıyan güzel insanlarla...

Dünya turunu sen ya Türkiye turunu ben yapayım.. Strawberry

Hey gidi Cennet vatanım, üstündeki ancak Cennete layık milletim; Kim Bu Cennet Vatanın Uğruna Olmaz ki Feda? Şüheda fışkıracak toprağı sıksan, şüheda Canı, cananı, bütün varlığımı alsında Hüda, Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda. Ne güzel özetlemiş M. Akif... Türk milletini Allah için seviyorum ya... - alpi_09 En istikrarlı üye 28 Ocak 2010

Tüylerim ürberdi

burasıda benim memleket ERBAA

Teşekkürler Artser iki karede benden olsun

Birbirinden özel ve güzel paylaşım için çok teşekkürler; memleketim taşına toprağına kurban olayım ben senin...

Bereketli Mistik ve İştahlı / Anadolu Pazarları Yerel lezzetleri, bereketli çarşıları, tarihi hanları ve esnaf gelenekleriyle Anadolu pazarları, her adımı başka bir sürprize açılan rengarenk bir dünya. Tarih boyunca farklı kültürlerin zengin birikimiyle yoğrulan Anadolu'nun bereket yüklü pazarları, bu topraklara değer katan renklerden sadece biri. Tarihi İpek Yolu'nun dillere destan pazarlarını buluşturan Anadolu topraklarının her köşesi, başka bir alışveriş ayrıcalığı vaat ediyor. Binbir çeşit yiyecek, renk renk dokumalar, ahşap ve bakır işleri, kaybolmaya yüz tutmuş el zanaatlarıyla konuklarına gerçek bir Halil İbrahim bereketi sunan Anadolu pazarlarına iştahlı bir bakış atmaya ne dersiniz? EGE ÇEŞİTLEMELERİ "Beni aldatmaktan ve aldatılmaktan koru Allah'ım" diye biten bir dua yayılıyor belediye hoparlöründen sokaklara... Salı günleri kurulan Tire Pazarı, sabahın erken saatlerinde yapılan bu duayla açılıyor. İlçe merkezini içine alacak kadar geniş bir alana yayılan Tire Pazarı kurulduğu gün, Yıldız Meydanı ve çevresi trafiğe kapatılıyor. Civardaki dağ ve ova köylerinden gelenlerin kurduğu pazarda, yörenin mis kokulu Ege otlarından iğne oyalarına, canlı hayvanlardan antika eşyalara kadar neler yok ki! Köylü kadınların sattığı günlük yumurtalar, peynirler, taze cevizler, kuru incirler, dalından yeni kopmuş çiçeği burnunda sebzeler, meyveler ve büyük şehirlerin çok altında fiyatlar... İzmir'e 80 kilometre uzaklıktaki tarihi ilçenin 600 yıllık çarşılarında kaybolmakta olan nalıncılık, semercilik, keçecilik ve yorgancılık gibi el zanaatlarının yanı sıra kabak kemane yapımına tanıklık edebilirsiniz. Büyüklüğü ve çeşitliliğiyle çevre il ve ilçelerin de ilgisini çeken pazara yaz aylarında ziyarete gelen turist grupları için Tire Belediyesi tarafından İngilizce ve Almanca rehberlik hizmeti veriliyor. Tire'den sonra, Uludağ'ın eteklerinde Osmanlı'nın sırlarını saklayan Cumalıkızık'a düşüyor yolumuz. Asırlarca Bursa'nın ahududu bahçesi olarak anılan tarihi köyde ahududu yetiştiriciliği hala sürdürülen bir gelenek. Köye ilkbaharda yolunuz düşerse ahududunun tazesini, diğer mevsimlerde ise reçelini bulabilirsiniz. Pastel tonlardaki asırlık evlerin önüne hafta sonları kurulan mini köy pazarında kestane çiçeği, ıhlamur, erişte, mantı, ısırganlı tarhana, patates ekmeği ve köy peynirleri gibi yöresel lezzetler satılıyor. BEYPAZAR, ÇARŞI - PAZAR Başkentin arka bahçesi Beypazarı, 1570'li yıllardan bu yana pazarıyla nam salmış. Osmanlı döneminde bugünkü Beytepe Mahallesi'nde kurulmaya başlayan pazar Cumhuriyet'in ilk yıllarında Ankara'nın tiftik pazarına dönüşmüş. Bugün hala damızlık teke üretimi yapılan yöre, günümüzde Orta Anadolu'nun en renkli pazarlarından biri. 1884'deki büyük yangında kül olan çarşı, ızgara planlı olarak ve taş binalarıyla yeniden inşa edilmiş. İpekböcekçiliği ise 10 yıl öncesine kadar önemli sayılacak bir geçim kaynağıymış Beypazarı'nda. Eskiden dokumacılar çarşısında 50'den fazla tezgah varmış. Şimdiyse sadece bir-iki tane kalmış geriye. Çarşamba günleri kurulan pazarı dolaşırken gözleriniz mutlaka berberlere takılacak. Burada her Beypazarlıya en az bir berber dükkanı düşer herhalde. Fırın ve pastanelerde sıkça rastlayacağınız, yöreye özgü, peksimete benzer bir tür ekmek olan 'kuru', gezginler için lezzetli bir atıştırmalık. Semerci, dokumacı, kalaycı, yorgancı, güğümcü ve bakırcı gibi yöreye özgü zanaatların yaşatıldığı ilçenin bir başka zenginliği ise havucu. Türkiye'deki havuç üretiminin önemli bir miktarını karşılayan Beypazarı havucunun dondurması, suyu, lokumu, sabunu, keşkülü ve hatta sucuğu bile yapılıyor. Beypazarı'nın tarih yüklü sokaklarından sonra Karadeniz sahiline yöneliyoruz. Yeşil bir yarımadanın üzerine kurulmuş küçük bir sahil kasabası olan Amasra, en güzel Karadeniz pazarlarından birine sahip. Çekiciler Çarşısı ise Amasra'nın en renkli sokaklarından. Ahşap işçiliğinin değişik örneklerinin bulunduğu çarşıya girince hangi tezgaha bakacağını, ne alacağını şaşırıyor insan. El emeği göz nuru ile işlenmiş rengarenk biblolar, kaseler, tahta kaşıklar, küçük Karadeniz takaları, mutfak eşyaları ve daha neler neler... Salı ve cuma günleri Küçük Liman üzerinde kurulan Kadınlar Pazarı yörede 'Gadınla Pazarı' diye anılıyor. Karadeniz'in sofra bereketini tezgahlara taşıyan pazarda yöresel lezzetlerin yanında, Amasralı hanımların el emeği, göz nuru kanaviçe, tel kırma, dantel ve oya gibi el işleri de satılıyor. AKDENİZ'İN TADI Amasra'dan sonra Anadolu'nun güneyine uzanıyoruz. Doğu ile batı kültürlerinin harmanlandığı rengarenk bir pazar geleneğine sahip olan Adana, damak tadına düşkün bir kent her şeyden önce. Kebapçıların, seyyar manavların, şalgam büfelerinin; tatlıcı, turşucu ve esnaf lokantalarının zenginleştirdiği köklü bir pazar geleneği var kentin. Kentteki en güzel Osmanlı yapılarından biri olan 32 metre yüksekliğindeki Büyük Saat Kulesi'nin çevresine yayılan sokakların her biri, kalabalık çarşılara açılıyor. Sokak satıcıları, pazarcı tezgahları, tarihi çarşılar ile nostaljik dükkanlar ve lüks alışveriş merkezlerinin oluşturduğu Adana usulü dev pazar labirentinin en renkli parçalarından biri de Kazancılar Çarşısı. Kent merkezinde, Sarı Yakup Mahallesi'ndeki tarihi çarşı, eskiden kazan ve tencere satılan dükkanlardan oluşurmuş. Bugünse darbuka, klarnet, saz ve kemandan oluşan yerel orkestraların şenlendirdiği lokantaların, şalgamcı ve sokak kebapçılarının sıralandığı bir lezzet pazarı. ATALARDAN YADİGAR Akdeniz, Anadolu ve Ortadoğu alışveriş geleneklerinin olağanüstü bir sentezini sunan Antep pazarlarına uğruyoruz bu kez de. Birbirinden zevkli dükkanların çevrelediği meydanları, semt pazarları, şık giyimli kadınlı erkekli grupların gezindiği çarşılarıyla Gaziantep'te alışveriş ve yemek bir yaşam biçimi sanki. İstasyon Caddesi'nin her iki yanı, baklavacı ve pastanelerle dolu. Antep'te pazar gezmelerinin en önemli tamamlayıcısı elbette kebapçılar. Antepfıstıklı, vişneli, sarımsaklı, mürdüm erikli... Söylenenlere bakılırsa, 80 çeşit kebap yapılıyor Antep'te. Kentin en eski alışveriş merkezi olan asırlık kebapçılarıyla ünlü Uzun Çarşı ise tam bir renkler, sesler ve kokular ambarı. Bin bir çeşit baharattan dövme bakır eşyalara, sedef kakma ağaç işlerinden kurutulmuş sebze ve meyvelere yörenin bereketini yansıtan çarşının bir başka sürprizi ise kutnu ve yemeni. Padişah kaftanlarından tanıdığımız, ipeksi dokusu ve parlak renkleriyle ünlü kutnu kumaşı ile deriden yapılmış geleneksel bir pabuç olan yemeniler, Antep Çarşısı'ndaki ustaların elinde zamana direniyor. Aslında sadece Antep değil, Anadolu'nun tamamı dev bir pazar yeri gibi. Ona elinizi uzatın, bereketini ve renklerini sizden esirgemeyecek. BRAD PITT'İN YEMENİCİSİ: ORHAN USTA "Yemeni işini, 200 yıllık Mecidiye Hanı'ndaki 10 metrekarelik küçük bir dükkanda sürdürüyoruz. Büyükdedem Abu Usta'nın, 1870 yılında başladığı yemeniciliğin dördüncü kuşak temsilcisiyim. 30 küsur yıldır bu işi yapıyorum. Klasik renklerimiz kırmızı ve siyah başta olmak üzere, 14 değişik renkte, 60 farklı türde yemeni üretimi yapıyoruz. Yemenilerimizi Türkiye'den önce dünya sineması keşfetti. Troya filmi için bin 500 çift yemeni ürettik. Brad Pitt, yemenilerimizi çok beğenmiş, teşekkür etmek için imzalı fotoğrafını gönderdi. Fotoğrafı dükkana asınca adım, Brad Pitt'in yemenicisine çıktı." Flagellum

emegine sağlık artser kapsamlı bir calısma

Havasına suyuna taşına toprağına Bin can feda bir tek dostuma Her köşesi cennetim ezilir yanar içim Bir başkadır benim memleketim Anadolum bir yanda yiğit yaşar koynunda Aşıklar destan yazar dağlarda Kuzusuna kurduna Yunus'una Emrah'a Bütün alem kurban benim yurduma Mecnun'a Leyla'sına erişilmez sırrına Sen dost ararsan koş Mevlana'ya Yeniden doğdum dersin derya olur gidersin Bir başkadır benim memleketim Gözü pek yanık bağrı türkü söyler çobanı Zengin fakir hepsi de sevdalı Ben gönlümü eylerim gerisi Allah kerim Bir başkadır benim memleketim

Sis Dağı'ndan Verçenik Dağı'na / Doğu Karadeniz'deyiz Doğu Karadeniz dağları, sınırları ortadan kaldırır; iklimleri ve insanları buluşturur. Sis Dağı'ndan Verçenik Dağı'na geldiğinizi kemençe sesinin yerini tulum sesine bırakmasından anlarsınız. Duyduğunuz tını ise aynıdır. Yaz gelip sıcaklar bastırdığında, şehirde nefes alınmaz hale gelindiğinde tatil için güneye, yani daha da sıcağa gideriz ya da tam tersi; kış kendini gösterince daha da soğuğa, kayak tatiline... Bu çelişkiyi açıklayacak mantıklı bir sebep bulamadığımdan mıdır yoksa kökenlerimin Karadeniz'e uzanmasından mı bilmem, bu yaz da soluğu yine Karadeniz'de almaya karar verdim. Şehir için dizayn edilmiş 3 kapılı, düşük motor hacimli ekonomik aracımın gidebileceği bir rota çizmeliydim. Doğu Karadeniz Dağları'nda dolaşacaktım, Giresun, Trabzon ve Rize sınırlarından geçecektim. Aracımı zorlamamak ve asfalttan uzaklaşmamayı amaçlıyordum ama ilerleyen günlerde, arabamı dağ keçileriyle yarıştıracaktım. ÜÇ ŞEHRİN ORTASINDA: SİS DAĞI Giresun Dağları'nın Kalkanlı Dağları ile birleştiği noktada Karadeniz'in sahile en yakın zirvelerinden biri olan Sis Dağı bulunuyor. Sis Dağı aynı zamanda Giresun, Trabzon ve Gümüşhane'nin kesiştiği alanda yer alıyor. Bu iki özelliği, yörede dağı ve yaylasını hayli popüler hale getirmiş, ancak bu popülerlik ne mutlu ki turistik değil yöresel bir ilgiden kaynaklanıyor. Trabzon'un Beşikdüzü, Şalpazarı ilçeleri ve Geyikli beldesini izleyerek keskin virajlı dik yollardan ulaşılıyor Sis Dağı'na. Yolda, Karadeniz'e özgü bir bitki örtüsü çeşitliliğine tanık oluyorsunuz. Fındıkla başlayan yolculuk, çam ağaçları, ormangülleri ve yayla çimeniyle sonlanıyor. Tırmanış sırasında yol verdiğim bir ineği güden teyze ile torununa nereye gittiğini soruyorum: "Sis Dağı'na" diyorlar. "Götüreyim dilerseniz" diyorum, zar zor kabul ediyor teyze. İneği torununa emanet edip yapması gerekenleri tembihlemeyi de ihmal etmiyor. Yaklaşık 1 saat sonra yaylaya vardığımızda, teyzenin bunca yolu gün boyu yürüyerek çıkacağını anlıyorum. Yolda öyküsünü de dinliyorum. Yaylada evlerinin olduğunu ve her yıl yaz başında yaylaya göçtüklerini öğreniyorum. Teyzenin anlattığına göre, kışın karla kaplı olmayan sahil şeridinde otlayan hayvanlar, yazın geniş otlakların bulunduğu yaylalara çıkarılırmış, ayrıca sahilin nemli ve bunaltıcı sıcağına karşı yaylanın serin havası ilaç gibi gelirmiş. Sis Dağı'nın 2382 metrelik zirvesinin hemen altındaki Sis Dağı yaylası orada yaşayanlar kadar, civar köylerden gelen insanların nefes aldığı, yürüyüş yaptığı bir mesire yeri aynı zamanda. Burada, başka yerde rastlamadığım bir yeme içme alışkanlığı var. Sistem yaklaşık 200 yıldır şu şekilde işliyor: Yaylada otlayan sürüden bir kuzuyu seçiyorsunuz ve kasap gereğini yapıyor. Daha sonra, taze kesilmiş eti yayladaki açık hava kuzinelerinde kavurup afiyetle yiyorsunuz. Bizim gibi, eti marketten poşet içinde almaya alışmış olanlara vahşi de gelse, gelenek bu şekilde. Üstelik etin tezeliği de garanti. Dağa adını veren sis, yaylanın üzerinde geziniyor, manzara sürekli değişiyor. Bir yerde sis dağılırken, diğer yer görünmez oluyor. SİSİN GİZLEDİĞİ SÜMELA MANASTIRI Sis Dağı'ndan tekrar sahile inerek Kalkanlı dağ sıralarının eteklerine doğru ilerliyorum. Maçka'dan 17 km sonra Altındere Vadisi'nde, Karadağ'ın dik yamaçlarındaki çamların içine gömülmüş Sümela Manastırı, vadi yatağından 300 metre yukarıda tüm heybetiyle beliriveriyor. 385 yılında kurulan bu manastırın o zamanın teknolojisi ve imkanlarıyla nasıl inşa edildiği kafamı kurcalarken, 300 metreye çıkan patikayı tırmanmaya başlıyorum. Manastır'da 1998 yılında başlayan retorasyon çalışmasının hala büyük bir titizlikle devam ediyor olması gerçekten sevindirici. Eşi benzeri olmayan bu yapı dünyanın her yerinden turistleri kendine çekmeye devam ediyor. Sis yine kendini gösteriyor ve manastıra ulaştığımda, ne yazık ki vadi manzarası görmek hayal oluyor. UZUNGÖL'DEN SARIKAYA YAYLASI'NA Karadağ eteklerinin hemen yanıbaşındaki Soğanlı Dağı'na doğru, Çaykara'dan içeriye yönelerek yoluma devam ediyorum. Aracım şimdiye kadar beni mahçup etmedi. İstikamet, Soğanlı eteklerindeki Sarıkaya Yaylası... Burası da turizmden payını almamış çok az insanın bildiği, gerçek bir yaşayan yayla. Üstelik yolunuz Uzungöl'den geçiyor. Uzungöl, 1090 metre rakımda, Holdizen deresinin heyelan nedeniyle çöküp tıkanması sonucu oluşmuş. Bu sayede çamların içinde, dağların eteklerinde nefis bir manzara miras kalmış bize. Bölgedeki Arap turistlerin fazlalığı da dikkat çekici. Kendimi onların yerine koyuyorum; sapsarı çölden sonra yeşilin binlerce tonu ve gürül gürül akan akarsularla karşılaşmanın onlarda nasıl bir coşku yaratmış olabileceğini düşünüyorum. Uzungöl'den yaklaşık 1,5 saat tırmanıştan sonra Sarıkaya'ya varıyorum ama yine sisten dolayı yaylayı pek göremiyorum. Sis içindeki belli belirsiz camiyi ve köyü seyrettikten sonra dönüşe geçiyorum. Haritama göre Çaykara'ya ulaşan başka bir yol daha var. Farklı yerler görme sevdasıyla bu bilinmeyen yola giriyorum. Solumda akan dere boyunca, 4x4 araçların test parkuru olabilecek bu yolda yaklaşık 2 saat boyunca ilerliyorum.. Yolda rastladığım bir avcıya ne kadar yolum kaldığını sorduğumda, 'yaklaşık 3-4 saat' diyor. Söylediklerinin Karadenizlilere özgü bir şaka olduğunu umarak 1.5 saatte geldiğim yolu 5 saatte dönüyorum. KARTAL YUVASI: VERÇENİK "Bildiğin yoldan şaşma" diyen atasözünü hatırlayarak Doğu Karadeniz'in en yüksek ikinci dağı Verçenik (3711) zirvesine doğru yöneliyorum. Fırtına Vadisi boyunca bölgenin eşssiz manzaraları eşliğinde Çat Köyü'ne varıyorum. Geceyi köyde çadırımda geçiririyorum. Çadırın üstündeki tül pencereden parıldayan yıldızları seyrederek uyumak büyük keyif, ancak sabaha doğru aynı delikten ansızın bastıran yağmurla uyanmak konusunda aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Vadi boyunca, oraya nasıl ulaşıldığına akıl sır erdiremediğim yamaçlara adeta tutkalla yapıştırılmış bir sürü ahşap konakla karşılaşıyorum. Verçenik yaylasına, arabanın hemen 2 metre önünden havalanıp vadiye doğru pike yapan kaya kartallını seyrederek ulaşıyorum. Gökyüzü daha mavi burada. Yazın ortasında olsak da hava kazak giydiren cinsten. Sis Dağı'ndaki kemençelerden yayılan melodiler, Verçenik Dağı'nda da aynı, ancak burada tınılar ve melodiler tulumdan çıkıyor. Yayladan yukarılara doğru yürürken kafamın içi tertemiz. Verçenik kartalları yürüyüşünüze eşlik ederken krater göllünden su içiyor ve 'her şeyi bırakıp burada yaşama' hayaliyle şehir için yapılmış arabama binip dönüş yoluna geçiyorum.