Flüt Tarihi Flüt çogu orkestra, topluluk ve nefesli gruplarinda soprano sesi veren enstrüman olarak kullanilmaktadir. Flütlerin büyük bir çogunlugu metalden yapilmaktadir ve bir ucunda agizlik olan bir tüp seklindedir. Müzisyen flütü yatay olarak tutup agizlikta bulunan oval sekilli bir parçadan içeri üfler. Ayni anda dügme denen tuslara basar. Bu tuslara basilip birakildikça flütte degisik tonlar olusturan delikler açilir. Do anahtarinda akort edilen orkestra flütü en popüler flüt türüdür ve 3 oktavlik bir ses genisligi vardir. Flüt ailesinin diger üyeleri, piccolo, alto flüt ve bas flütten ibarettir. Jean Pierre Rampal ve Aure Nicolet bu sazin ünlü solistlerindendir. Bati Müzüginde en çok kullanilan sekliyle kullanilan flüt cinsi olan Yan Flüt'ün Çin'de M. Ö. 900 yilindan beri kullanildigi bilinmektedir. Flüt, Avrupa'ya 12. Yüzyil'da, öncelikle Almanca konusulan bölgeler olmak üzere, girmis ve ilk önceleri çogunlukla askeri bandolarda kullanilmistir. Alman Flütü isminin verilmesi bu zamana denk gelmektedir. Flüt daha sonra 16 ve 17. yy'da Oda müzüginde kullanilan bir enstrüman haline dönüsmeye baslamistir. Bu ilk flütler, 6 parmak deliginden ibaret tek parçadan olusmaktaydi. Ancak 1600 lerde, flüt birbirine bagli 3 parçadan ibaret olarak yeniden tasarlanmistir. Asamali olarak, flüte daha fazla tus eklenmis ve orkestra parçalarinda yerini almaya baslamistir. 1800 lü yillarda 4 tuslu flüt en çok kullanilan türü olmakla beraber, 8 tuslusu da gelistirilmistir. Günümüzde, silindir seklinde, 13 veya daha fazla ton delikli ve basmali tuslu Bohemia Flüdü en çok kullanilan cinsidir. Klarnet Şalümodan Klarnete Batı Avrupa'da 17. yüzyılda kullanılan Chalumeau, klarnetin gelişmemiş ilk şekliydi. Chalumeau sözcüğünün kökeni Fransızca olup, kamışlı nefesli çalgıların genel adıdır. 1700'lü yıllarda Alman çalgı yapımcısı J. C. Denner, Chalumeau'yu geliştirerek klarnetin ilk şeklini oluşturmuştur. Genel olarak Denner'ın Chalumeau'yu geliştirerek klarneti icat ettiği söylenir. J. C. Denner, klarnetin perdeleri, ses delikleri, ağızlık kısımlarında yaptığı yeniliklerde klarnetin ilk kez üçüncü ve beşinci armoniklerini kullanılabilecek hale getirmiştir. Klarnet, zaman zaman 18. yüzyılın ilk yarısında da kısıtlı ses bölümleri eklenerek kullanıldı. Bu yüzyılda kısıtlı kullanılmasının nedeni belki de gelişimindeki eksikleri idi. 1800'lü yıllarda birçok orkestrada klarnet kullanılmaktaydı. Oda müziğinde klarnetin yeri, Mozart tarafından pekiştirilmiştir. Solo olarak kullanımı, 1800'lere kadar devam etmiştir. 1800-1840 yılları arası, konçerto seslendirenlerin ve mekanik gelişmelerin yapıldığı yıllardı. 1812'de Ivan Müller, Paris Konservatuar'ına yeni tasarladığı klarneti sundu. Müller'in geliştirildiği bu klarnet, 13 tuşlu olup, Denner'den bu yana yapılmış en gelişmiş klarnet idi. J. C. Denner, klarnetin perdeleri, ses delikleri, ağızlık kısımlarında yaptığı yeniliklerde klarnetin ilk kez üçüncü ve beşinci armoniklerini kullanılabilecek hale getirmiştir. Klarnet, zaman zaman 18. yüzyılın ilk yarısında da kısıtlı ses bölümleri eklenerek kullanıldı. Bu yüzyılda kısıtlı kullanılmasının nedeni belki de gelişimindeki eksikleri idi. 1800'lü yıllarda birçok orkestrada klarnet kullanılmaktaydı. Oda müziğinde klarnetin yeri, Mozart tarafından pekiştirilmiştir. Solo olarak kullanımı, 1800'lere kadar devam etmiştir. 1800-1840 yılları arası, konçerto seslendirenlerin ve mekanik gelişmelerin yapıldığı yıllardı. 1812'de Ivan Müller, Paris Konservatuar'ına yeni tasarladığı klarneti sundu. Müller'in geliştirildiği bu klarnet, 13 tuşlu olup, Denner'den bu yana yapılmış en gelişmiş klarnet idi. Klarnet tarihinde son yenilikçi ise Hyacinthe Klose'dir. 1839 yılında Boehm sistemini bulmuştur. Bu sistem, bilinen sistemler arasında en gelişmiş olanıdır. Theobald Boehm'in flüt için geliştirdiği bu sistem, örnek alınarak klarnette uygulanmış, Theobald Boehm'den sonra da sistem bu adla anılmaya başlanmıştır. Boehm, ayrıca bir dizi yüzük şeklinde perdeler icat ederek, farklı uzaklıktaki perdelerin açılıp kapanmasını sağlayacak yeni perdeleri keşfetmiştir. 1840 yılından günümüze kadar olan süreç aşağıdaki dönemlere ayrılabilir; 1840-1860 Mekanik gelişme devam etti. Tahta nefesli sazlar, solo eserler ve konser programlarında yer almaya başladı. 1860-1900 solo eserler hemen hemen yok oldu. Klarnet sonatları ve oda eserleri daha çok seslendirildi. 1900-1925 bestecilerin artan talepleri doğrultusunda teknikte büyük ilerlemeler kaydedildi. 1925'ten bu güne üflemeli saz solistleri, radyo ve kayıt programlarına yeniden katılmaya başladılar. Klarnette kullanılan iki çeşit perde sistemi vardır. Boehm sistemi klarnet, 1830 yılında Boehm flütünden geliştirilmiştir. Bu sistem oluşturulur iken temel düşünce şuydu. Perde yapısının rahat kullanımından ziyade, akustiğin oluşması önemliydi. Eski sistemin ses sorunu ve teknik alandaki yetersizliği de düşünülerek, Boehm sistemi klarnet oluşturulmuştur. Beohm perde sistemi, klarnete tatbik edilmiş en önemli perde sistemidir. Bu sistem, klarnet, saksafon, obua'da kullanılmış ve Fagot'ta melez olarak kullanılmıştır. Albert sistemde, çapraz parmak pozisyonu kullanılır. Boehm sisteminde ise parmak kullanımı farklıdır. Albert sistemi daha çok Almanya, Türkiye ve Balkanlarda tercih edilen bir sistemdir. Albert perde sisteminin, Boehm sisteminden önce yaygın bir kullanımı vardı. Albert sistemi klarnette, saksafon'da olduğu gibi silindir delikler de vardır. Bazı tarihsel görüşler şöyledir; Klarnetin atası chalumeau'dur. İlk gerçek kamışlı sazdır. 1600'lü yılların sonlarında ortaya çıkmıştır. Fazla esnek değildi, sadece 1,5 oktav ses genişliğine sahip idi. Johann Christoph Denner ve oğlu Jacob, klarnete daha fazla ses genişliği kazandıracak oktav perdesini eklediler. Daha çok sesin duyulmasını sağlayan oktav (klarnette 12. perde) perdesiyle klarnet, daha ince seslere çıkabiliyordu. Böylelikle klarnet, diğer tahta nefeslilerden ayırt edici bir ses rengine sahip oldu. Chalumeau üzerinde yapılan bu değişik eklemeler ve ilerlemeler nedeniyle J. C. Denner, klarnetin mucidi diye bilinir. Klarnetin yapısı, diğer tahta nefeslilerden farklıdır. Klarnet, silindirik bir yapıya sahip iken, diğer tahta nefesliler konik bir yapısal özellik gösterir. 1700'lü yılların sonlarında, klarnette gelişmeye yönelik pekçok iyileştirmeler yapılmıştır. Daha fazla delikler eklenmiş ve ses deliklerinin farklı kesilme şekilleri denenmiştir. Ivan Müller, 13 tuşlu bir klarnet modeli geliştirmiştir. Bu klarnet, 1800'lü yılların sonuna kadar yaygın kullanılmıştır. Klose ve Buffet, flüt parmak sistemini klarnete uyguladılar. Basset klarnet, genellikle FA'ya uyarlanmış bir klarnet olup, Mozart'ın konçertosunu ve Quintet'ini bestelediği klarnet'tir. Arkadaşı Anton Stadler, Baset boru virtüözü idi. Mozart, bu klarnetin yumuşak ve koyu tonuna hayrandı. Klarnet için yazılmış önemli eserler; Mozart'ın Konçerto ve Quintet'i, Brahams'ın iki sonatı op.120 ve Quintet'i. Bazı klarnet icracıları; Anton Stadler (1700'lerin sonu), Richart Muhlfield (1800'lerin ortası ve sonu) ve yakın zamanda da Stanley Drucker , Richard Stotlzman , Larry Combs , James Pyne , Anthony Gigliotti ve Jon Manessa genç solist, Eastman Fakültesinde kayıt sanatçısı.

baterinin daha ayrintili bilgileri ama yinede

rules http://www.wardom.org/gitar-ogrenmek-isteyenlere-birkac-bilgi-akorlar-vs-resimli-t118197.html bu baslıga bakarsan bas gitar ı gorursun =) oraya ayrıntılı olarak elimdekileri eklemiştim cok daha onceden =) sanırım arka planda kalmasının nedeni en kolay calınan gitar türü olması.. elektro - acoustic sonra da classic-bass gibi bi sıralama var bana gore calma zorlugu bakımından.. yani ne biliim anfi olmadan bi ise yaramıyor ancak bence de bir gruPta mutlaka olması gereken bişi =) arkadan da gelse ses varlıgı ile yoklugu cok farkediliyor.. acıkcası metal ve türevleri dinlerim ve bi sarkıyı her dinledigimde farklı enstruman sesleri ni duyarım her defasında bir tanesine odaklanırım.. -

1773 de henüz on sekiz yaşındayken piyano için üç sonat yazmıştır. Böylelikle piyano çalma tekniğinin temelleri atılmış oldu. Londra o tarihlerde piyano ve klavsen yapımında çok ileri düzeydeydi. Zumpe''nin dört köşe piyanolarından sonra Backers''in ve Broadwood''un piyanoları yayılmaya başlamıştı. Bir yandan da başkentte Kirkman ve Shudi klavseni en gelişkin durumuna getirmeyi başarmışlardı. Piyano ile bu soylu çalgı arasındaki rekabet C. Bach, Schroter ve Celementi''nin klavsen yerine piyanoyu kullanmaları, bu aletin yapımcılarını yüreklendirmişti. Broadwood, tuşlar ve mekanizmaya bazı yenilikler getirerek, 1783''te piyano için iki pedal kullanılmaya başlanmış oldu. Pedallardan biri basıldığı zaman, teller üzerindeki ses söndürücü çuhalar tümüyle kalkıyor, öteki pedal kullanılırsa teller üzerine titremeyi azaltan bir kumaş parçası yapışıyordu. Öte yandan Viyana da Stein adında bir yapımcı yeni bir mekanizma kullanarak piyano üretmeye başladı.1777''de Mozart bu piyanolardan birini görmüş ve öteki piyanolara olan üstünlüğünü babasına yazdığı mektupta belirtmişti. Sonun da Stain''in damadı Andreas Steicher mekanizmayı geliştirerek 1794''te Viyana piyanolarını yapmaya başladı. Mozart, Anton Walter''in piyanolarını yeğliyordu. Haydn, Schanz piyanolarında çalışıyordu. Bu iki piyano yapımcısı hem Stein''ın kopyalarını yapmışlar hem de İngiliz dört köşe piyanolarına öykünmüşlerdir. Paris''te İngiliz piyanoları piyasaya egemendi.1777 de Erard ilk köşe Fransız piyanosunu yapmayı başardı. Fıransız Devrimi yüzünden Erard Londra''ya kaçmıştı.1796 da yeniden Fransa''ya döndü. İcat ettiği mekanizmanın beratını 1794''te Londra da almıştı. Mekanizması, Stain''in geliştirdiği Alman mekanizmasını andırıyordu. Fakat Erard, daha çok çifte mekanizmalı arp aleti ile ilgilendiğinden piyano yapımına pek önem vermemiş ve xvııı. Yüzyıl İngiliz ve Viyana piyanolarının tekeli altında kapanmıştır. Piyano yapımcılarını uzun uzun düşündürmüş olan bir başka sorunda, gergin tellere dayanabilecek kasnağın yapılmasıydı. Özellikle kalın tellerin gerginliği, kasnak üzerinde yüksek basınçlar doğurduğundan tahta yerine çelik kullanılması uygun görülmüş ve 1788''de ki piyanolardan başlayarak tellerin çelik kasnaklar üzerine gerilmesine geçilmişti. 1808 de Erard çift maşalı mekanizmayı buldu. Piyano yapımcılığı tarihinde bir devrim sağlayan bu mekanizmayı yeğeni Pierre Erard geliştirerek 1821''de "tekerrürlü mekanizma"yı yaptı. Günümüzde ki kuyruklu piyanolarda kullanılan mekanizma böylelikle Pierre Erard tarafından 1821''de icat edilmiş oldu. Tekerrürlü mekanizmanın icadı Hummel ve Lizst de dahil bir çok piyanistin piyanoya daha rağbet etmesine neden oldu.1830 yılında Thalberg özellikle bu piyanoların üstünlüğünü onayladı. Almanya''da Blüthner Paris''te Pleyel, Kriegelstein ve Herz, Londra''da Collard, Hopkinson, Ramsay and Kind ve Southwell, New York''da Steinway piyano fabrikaları hep tekerrürlü mekanizmayı bazı değişikliklerle kullanmaya başladılar. Bundan sonra piyanonun değişik parçaları, ayrı ayrı incelenerek ve laboratuar da çalışılarak geliştirilmiş sonunda üstün nitelikli çalgılar yapılmıştır. Modern piyanonun ses genişliği kalın la''dan ince do''ya kadar olmak üzere yedi oktav ve bir minör üçlüyü kapsamaktadır. Bununla birlikte, klasik piyano edebiyatını çalmaya altı buçuk oktav yetmektedir. Tuşların sertliği sorunu üzerinde piyano fabrikaları çok durmuşlar ve bu sorunun çözülmesi için teknik açıdan çaba göstermişlerdir. Modern bir piyanonun tuşesi, piyanisti yoracak ölçüde sert olmamalı öte yandan parmakları dayanıksız ve zayıf bırakacak kadar da yumuşak olmamalıdır. Özellikle Stainway piyanolarında bulunan ve sesleri uzatmaya yarayan üçüncü bir pedal, ilk olarak 1862 yılında Montal adında bir Fransız tarafından kullanılmıştır. Yararları belli sayıda eserin icrasında görüldüğü için, genelde piyano fabrikaları bu pedal yerine, piyanistlerin fazla gürültü yapmadan çalışabilmeleri amacıyla sesleri hafifleten özel bir üçüncü pedal kullanılmıştır. Günümüzün gelişkin ve üstün kaliteli çalgıları sayesinde, eserlerin ifadesi açısından piyanist için kaynaklar artmıştır. Büyük konser salonlarının berrak ve dolgun sesli piyanoları fabrika laboratuarlarında ki teknisyenlerin yıllarca süren çabaları ve deneyimleri sonucudur. Ancak, her endüstri, sanayi ve teknoloji ürününde olduğu gibi piyanoların da üretim sonrası kullanımdan bakımdan ve zaman içindeki metal yorgunluğundan periyodik olarak bakımlarının ve onarımlarının zorunluluğu doğmaktadır. Bir tarafta, bünyeden kaynaklanan bu bakım ve onarım zorunluluğu, diğer taraftan kullanma esnasında kullanıcının karşılaştığı güçlükler ve sorunlar ile kullanımdan dolayı da piyano üzerinde sorunlar oluşmaktadır. Örneğin, piyanistin tuşlara vuruş tekniğine uygun olmayan şekilde hareket etmesi beraberinde bazı sorunların doğmasına neden olmaktadır. Bunla, çekiç başlıkları keçelerinin kısa süre de aşınmasına, mekanizma içinde çok kullanılan çuhaların çabuk yıpranmasına, tuş ucu ayarlarının bozulmasına ve mekanizmanın tümünün aksamasına yol açabilir. Diğer taraftan, periyodik olarak yılda en az bir kez yapılan akort ayarının çok kısa zamanda bozulmasına hatta tellerin kopmasına bile neden olabilir. Yine piyano için gerekli uygun iklim ortamının kaybolması da beraberinde genel olarak mekanizmanın aksamasına ve özel olarak kullanılan malzemenin sıkışması ya da gevşemesine, dolayısıyla akordu da olumsuz olarak etkileyip piyanonun çalınışı sırasında olumsuzluklara neden olabilmektedir. Keman Soylu bir ladinle, akçaağacın birlikteliğinden doğan olağanüstü bir çalgının öyküsü Muhtemelen en tanınmış orkestra çalgısı olan keman, bir yayla çalınan telli bir enstrümandır. Keman ailesinin en geniş aralıklı sesine sahip olan üyesi olan kemanın yanında bu ailenin diğer üyeleri, viola, çello ve kontrbasdır. Keman bir kaç ana parçadan oluşur. Ön kısım, omurga, boyun, perdeler, akort anahtarları, gövde, köprü, kuyruk ve F- delikleri. Üst, göbek veya ses tahtası olarak da anılan ön kısım genelde iyi kurutulmuş ladin, arkatarafı ise akağaçtan yapılır. Keman imal edilirken, ön, arka kısımlar ve omurga, boş bir kutu oluşturacak şekilde birleştirilir. Kuyruğa bağlanan dört tel köprünün üzerinden geçip, perdelerden uzanıp, akort anahtarlarına bağlanır. Anahtarla vasıtasıyla akort edilir ve elin perdelere basılması ile değişik sesler ve tonlar elde edilebilir. Müzisyen, tellerin üzerinde yayı doğru açıyla sürtünce ses elde edilir. Bu yay, pernambuco 'dan yapılıp, 75 santim uzunluğundadır ve telleri at kılındandır. Kemanın en önemli özellikleri, sahip olduğu ses aralığı ve hem lirik hem de hızlı ve parlak kullanıma elverişli olmasıdır. Kemancılar aşağıdaki teknikleri kullanarak özel sesler de elde ederler: pizzicato , tremelo , sul ponticello , collegno ve glissando . Keman''ın Tarihçesi: Kemanın ilk olarak 1500 lerde İtalya da ortaya çıktığı anlaşılmaktadır. Lira da Braccio ve "fiddle" adlı iki enstrümandan türemiş olduğu sanılmaktadır. Keman yapım sanatı 17. ve 18. yy larda, Antonio Stradivari, Guiseppe Guarneri ve Jacob Stainer gibi ustalarla başlamıştır. O zamanki kemanların bugüne göre, boyunları daha kısa, perde bölgesi daha kısa ve köprüleri daha düzdü. Keman klasik eserlerde ilk kullanılmaya başlandığı zaman, alt sosyal seviyede bir alet olarak görünmüştür. Ancak, Claudio Monteverdi'nin Orfeo'su gibi eserler ve "24 violons du roi" gibi topluluklarla bu statüsü de yükselmeye başlamıştır. Bu tırmanma barok dönemde de, Antonio Vivaldi, J. S. Bach ve Georg Philip Telemann gibi bestecilerle devam etmiştir. Solo konçerto, sonat ve süit gibi müzik janrlarında, keman en önde giden eleman olmuştur. Ancak keman virtüözleri ilk olarak 19. yy da ortaya çıkmıştır. Giovanni Viotti, Isaac Stern, Mischa Elman ve Nathan Milstein, David Oistrach, Pinhas Zuckerman, Jacha Heifeltz bu konuda ün yapmış isimlerden bazılarıdır. TÜRK MUSiKİSi''NDE KEMAN''IN YERi Keman''ın Türk ülkesine ne zaman geldiği kesin olarak bilinmiyor. İstanbul ve Trabzon gibi Latin ülkeleri ile sıkı ilişkiler bulunan şehirlerde çok eskiden beri Keman''ın en eski örneklerinin bulunduğu ileri sürülmüştür. Kanuni Sultan Süleyman ''ın sadrazamlarından Makbul İbrahim Paşa''nın gençliğinde, padişahın şehzadesi olarak Manisa''da bulunduğu yıllarda Keman çaldığı biliniyor. Yine bu yüzyılda yaygınlık kazanmış bir saz olarak klasik musikimize girememiş olmakla birlikte, halk arasında çok tutuluyor ve koltuk meyhanelerinde çalınıyordu. Keman''ı üst düzey sınıf arasına sokan kişinin, Sultan 1. Mahmud dönemi sanatkarlarından olan Corci olduğu ileri sürülür. Keman''dan önce musikimizin yegane sazı Rebab idi. O yıllarda Keman''a "Viola d''Amore" deniyordu ki, bu sazın benzeri yakın zamanlara kadar kullanılmış olan Sine Kemanı''dır. Kemani Corci''ye kadar bütün kaynaklarda, eski Türk Kemanını çalanların Türk olduğu halde, 18. yüzyıldan, daha doğrusu Corci''den sonra Türk olmayan kimseler Batı Kemanını çalmağa heves etmiş ve pek çok ünlü isim otaya çıkmıştır. Hiç şüphesiz bu sanatkarlar " Viola d''Amore " nin farklı şekli olan Sine Kemanı''nı çalıyorlardı ; Yedi teli olan Sine Keman''ın sesi biraz boğukça olduğu ve Kemençe sesine benzediği için, musikiden anlayanlarca daha çok tercih ediliyordu. 19. yüzyıl başına kadar Keman çalan sanatkarlar Keman''ın her iki türünü de kullanmışlardır. Daha sonra Sine Kemanı unutulmuştur. Son icrakarları Mustafa Sunar ile Nuri Duyguer olmuştur.

Batı Keman''ının ülkemize yerleşmesinde Romanyalı Miron''un büyük rolü olmuştur. Ülkemizde Türk Musikisi ölçüleri içinde çok güçlü icrakarlar yetişmiştir. Bir devreye damgasını vuran bu sanatkarlardan bazıları şunlardır: Kemani Hızır Ağa, Kemani Rıza Efendi, Kemani Corci, Kemani Kör Sebuh, Kemani Aleksan Ağa, Kemani Memduh, Bülbüli Salih Efendi, Reşat Erer, Nubar Tekyay, Sadi Işılay, Hakkı Derman, Selahattin İnal v. b. Musiki terminolojimizde Keman çalanlara " Kemani " denir. KEMAN''IN ÖZELLiKLERi Keman insanı derinden etkileyen, eşsiz güzellikteki sesiyle, yaylı çalgılar ailesinin en önemli üyesidir. Sesi, öteki çalgılara göre birçok bakımdan insan sesine daha yakındır. Keman, çene altı ile omuz arasına sıkıştırılarak tutulur. Sol elin parmakları sap üzerinde bulunan tellere basarak gezinirken, sağ elde tutulan yay, Keman tellerine sürtülerek çalınır. Gövdenin orta bölümündeki yan girintiler yayın daha kolay hareket etmesini sağlar.35 ile 36 cm arasında değişen bir gövdesi vardır. Küçük ve hafif bir çalgı olmakla birlikte, ortalama 84 ayrı parçanın bir araya getirilmesiyle yapılır. Genellikle iki cm. kalınlığında bir çam veya akağaç''tan oyma kalemi ve rende kullanılarak biçime sokulur. Keman''ın bir gövdesi ve buna bağlı bir sapı vardır. Gövde göğüs tahtası ya da tabla denen üst kapak, alt kapak ve onları birleştiren yanlık adlı verilen bir kasnaktan oluşur. Tellerin köprü aracılığıyla gövdeye yaptığı basınca direnebilmesi alt ve üst kapaklara hafif bir kavis verilmiştir. Sapın ucundaki burgulara sarılarak bağlana teller bir eşikten geçerek gövdenin ucundaki kuyruk bölümüne bağlanır. Köprü tellerin titreşimini üst kapağa iletir. Burgu yuvalarına yerleştirilen kulaklar tellerin istenilen ölçüde gerilmesini sağlar. Gövdenin içine boydan boya yerleştirilmiş, bas çubuğu ya da bas kirişi denen bir çıta, eşiğin tam altında da can direği denilen bir takoz bulunur. Bas çubuğu sesin tınılanmasına, can direği de ses titreşimlerinin alt kapağa iletilmesine yardımcı olur. Üst kapak üzerinde " f " biçimindeki iki ses deliği ses titreşimlerinin gövdeden dışarı çıkmasını sağlar. Dış etkilerden korunabilmesi için yapımı tamamlandıktan sonra özel karışımlı bir tutkalla cilalanır, cila aynı zamanda Keman''ın ses tınısını belirleyen önemli bir öğedir. Keman yapım ustalarına Luthier denir. Ülkemizde Keman yapım teknikleri çok gelişmiş, çeşitli yarışmalarda birincilik alan Luthierlerimiz vardır bunlar : Cafer Açın, Mesut Gözalan, Yunus Tarhan, Mehmet Alkan, Nevzat Önder, Ayhan Damcıoğlu, Ahmet İyidoğan, Emin Tilev, Bedii Akol v. b. KEMAN''IN AKORT SiSTEMi Keman ''ın metalden ya da hayvan bağırsağından yapılmış dört teli vardır. Akort sistemi pest''ten tize doğru : SOL-RE-LA-Mİ olarak düzenlenmiştir. Batı Kemanlarıyla aynı akort sistemine sahip olmasına rağmen, Türk Musikisine uygun şekilde isimlendirilmiştir : DO-SOL-RE-LA dır. Bazı icracılar " LA" telini, İnce "SOL" düzeniyle kullanmaktadır bu konuda çeşitli fikirler öne sürülmüştür. Eskiden kullanılan ve Avrupa''dan getirilen Kemanların 5 esas 6 (7)ahenk teli olduğu ve aynı telin yine ince "SOL" olarak akord edildiği biliniyor. Bir başka görüş ise, Rebab ve Ud gibi çalgıların akorduna benzetmek için böyle hareket edildiğidir.

arkadasım cok güzel bi paylaşım saol ama ritim aleti olarak sadece bateri var oysaki o kadar güzel ritim aletleri mevcut ki bendir darbuka hello bu tarz berküsyonlardanda bahsetseydin ya ne güzel olurdu

Gitar 16. yy'da ispanya'da ortaya çikti. Ilk gitarlarda 4 tel vardi.19. yy'a gelinceye dek degisiklige ugrayan gitara 2 tel daha eklendi. Sonralari gitarlarin gövdesi genisletildi, derinligi azaltildi. Modern müzigin önemli çalgilarindan biri olan gitarin degisik türleri vardir. Klasik, Akustik ve Elektro gitarlar. KLASIK VE AKUSTIK GITARLAR : Klasik ile akustik gitar arasindaki temel fark tellerindedir. Klasik gitarda ince teller naylon dan yapilmistir. Kalin teller ise sargilidir. pek üzerine çelik sarimlidirlar. Akustik gitarda ise teller tamamen çelikten yapilmistir. Tel takiminin incelegine kalinligina göre bazen degisse de genel olarak kalin 4 tel çelik üzerine çelik sarml, ince 2 tel ise sarimsiz çeliktir Teknik olarak klasik gitarlar parmaklarla, daha dogrusu trnaklarla, akustik gitarlar ise pena ile çalinirlar. Ancak bu bir kural degildir. Bazi gitaristler klasik gitari penayla, akustik gitari parmakla çalarlar. Her iki gitarin da klavye düzenleri ayndr, yani notalar ayn sekilde dizilmislerdir. Klasik ve akustik gitarlar tarz olarak da oldukça farkldrlar. Genelde klasik gitarla klasik gitar için yazlms parçalar çalnr. Klasik gitarin kullanildigi diger tarz ise flamenko'dur. Akustik gitarlar genelde rock, blues, jazz ve bunlarin turevleri müziklerin harmonik yapilarinda yer alirlar. Yani akorlardan sorumludurlar. Tabi bu arada basta fill'ler olmak uzere solo gitar olarak da çokça kullanilirlar. Bunun yaninda akustik gitar için pek çok teknik de gelistirilmistir. ELEKTRO GITAR : Elektrogitar çok basit bir tanimla tellerin titresimini gövdesinde bulunan manyetikler sayesinde elektrige çeviren ve böylece amplifikatöre baglandiginda yüksek miktarda ses alinabilen gitardir. Diger gitarlar gibi elektrogitarlar da sap, gövde ve bas olmak üzere üç ana bölümden olusur. Bu arada bazi elektrogitarlarda bas bulunmayabilmektedir. Gitarda gövde, manyetikleri, sesin tonu ve seviyesini ayarlayan kontrol devrelerini içeren ve tellerin bir ucunun baglandg bölümdür. Teller, köprü ad verilen metal bir donanm üstünden geçerek ya gövdeye dogrudan ya da köprünün kendisine baglanmaktadir. Tellerin hemen altinda, köprüyle sap arasinda yer alan, tellerin mekanik titresimini elektrige çeviren manyetikler, gövdenin içine yerlestirilen elektronik ses-ton kontrol devresine baglidir. Bu devre, manyetiklerden gelen sinyalin, amplifikatöre gitmeden önce tonunda ve ses seviyesinde deisiklik yapmak için kullanilir. Ayrica yine gövdedeki manyetik seçici anahtar, sesin rengini deitirmek için istenilen manyetik veya manyetiklerin seçilmesini saglar. Gövdenin sapla birlestigi yerin alt taraf, sapin gövde içindeki perdelerine kolay ulasilmasi için, içeri dogru oyuk olarak yapilabilir . Bazi gitarlarda bu oyuk hem altta hem de üstte olabilmektedir . Gövdenin sekli, gitar oturarak veya ayakta çalinirken en iyi dengeyi saglayacak sekilde tasarlanir. Kanun "Kanun"un bazi kaynaklara göre büyük Türk bilginlerinden FARABI (870-950) tarafindan icat edildigi söylenmektedir, ayni kaynaklar FARABI'nin "Kanun"üzerinde çesitli degisiklikler yaptigini da öne sürmektedir. Ancak, antik çagda Misir ve Sümerliler tarafindan kullanildigini gösteren bazi tarihi belgelerden baska eski bir Arap rivayetine göre de "Kanun"u, Ibn-i Hallegan'in icat ettigi ve bu bilginin Horasanli Bermek ailesinden olup Musul'un Türklerle meskun Irbil sehrinde dogdugu söylenmektedir. Bir efsaneye göre de : Bir agacin üzerinde ölen kusun, agacin dallarindan asagiya sarkan kurumus bagirsaklarinin rüzgarin etkisiyle çikardigi seslerden esinlenerek "Kanun"un bulundugu söylenir. Evliya Çelebi seyahatnamesinde, "Kanun"un meshur üstadlardan Ali Sah tarafindan icat edildigini ve Revanli Mirza Haydar Bey ile Cagalazade Mustafa Bey'in "Kanun"hakkinda bilgi sahibi olduklarini yazar. Albert Lavignac, Encyclopedi de la Musique et Dictionnarie du Conservatoire 'da "Kanun"un Arap çalgisi oldugunu ileri sürer. Clement Huart, "Kanun"u Avusturyalilarin Zither ve Macarlarin Cymbalum'undan daha küçük ve yatirilmis bir "Arp"olarak tanimlar. "Çeng" adindaki çalginin "Kanun"ile birlikte bulundugu ve gelistigi genellikle kabul edilmistir. "Kanun"egik kenari uzun bir yamuk seklindedir, bu sekilde yapilmasinin amaci, tellerinin boyunun ayarlanmasindandir. Akort yapmaya yarayan burgularin kondugu bu sol tarafa daha sonra mandallar eklenmistir. Sekil yönünden kalinligi az olan tahta bir kutuya benzer. Teller gögüs üzerine birbirine paralel olarak üçer üçer gerilmistir. "Kanun"boyu 95-100 cm. , eni 38-40 cm. ve kalinligi 4-6 cm. arasinda sag tarafi iki dik açili bir yamuk seklindedir. Genellikle yapiminda Köknar veya Ladin, Çinar , Ihlamur, Gürgen ve Kayin v. b. agaçlar kullanilir. Sag tarafta ise teller esik denilen bir köprü üzerinden Geçer ve bu köprünün altinda rezonansi saglayan deri bulunur, bu deriler de oglak veya balik derisi kullanilir. Tellerin geriliminden dolayi deri üstünde olusan yük, Ortalama olarak 1 ton vivarindadir. Yaklasik 3. 5 oktavlik ses alani ve çesitli çalgilar arasinda kendine özgü gösterisli ve ahenkli sesiyle yer eden, her türlü duyguyu zengin bir sekilde ifade etmeye uygun "Kanun", bütün parmaklar kullanilarak ve Arp, Gitar teknigine yakin bir teknikle çok sesli çalismalara da en açik bir çalgi olarak Türk Musikisinin piyano'su olarak adlandirilabilir. rules

rules sanki ezilen sınıflardan bahsediyormuş gibi geldi.. tabii ki bas gitar müzikte en önemli altyapı enstrumanıdır. hele aynı anda hem çalıp hem de söyleyebilenlere hep gıpta etmişimdir. onlarda daha büyük bir müzik yeteneği var diye düşünmüşümdür. çünkü, diğer enstrumanlrdan farklı olarak bas gitarda müzik sırasında, çalınan müzikle tam ters olan melodiler çalınmaktadır.. üstelik aralıksız bir iki saat çalındığı zaman alışık olmayanların parmakları su toplar.. bu arada, saptaman da çok doğru, ne yazık ki gruplarda en az göze batan kişiler bas'cılardır.. ama ne yapalım. kader utansın.. allah'tan bas çalmıyorum keh keh keh

Bağlama Bağlama benzeri çalgıların, literatürdeki adı, "lut" olarak geçmektedir. Lut adı, arapça "el-ud"dan gelmektedir. Endülüs kültürü aracılığıyla bu isim Avrupa kültürüne geçmiş ve lut, lavta gibi adlara dönüşmüştür. Telli çalgılar içinde bir familya olarak lutlar, "uzun lutlar" ve "kısa lutlar" olarak iki ana kategoriye ayrılmaktadır. Uzun lutlarda ana özellik, gövdelerinin dar, küçük ve saplarının uzun olması iken, kısa lutlarda gövdeler geniş, büyük ve saplar da kısadır. Uzun saplı lutların tarihsel olarak görüldükleri ilk kaynak, MÖ. 3. bine ait, Akad devri silindir mühürleridir. Özellikle MÖ. 2. binden başlayarak, küçük yapılı uzun saplı lutlar, Doğu Akdeniz, Mezopotamya ve Doğu Asya'da bulunmuştur. Bu türlerin bilinen en eski örnekleri, MÖ. 1730-1580 tarihlerinde Mısır' da görülmüştür. Bunlar saplarının uç kısmına doğru sivrilen örneklerdir. Çeşitli arkeolojik kaynaklarda, çalgının, üzerine bağlanmış bir mızrapla veya çalanın bileğine bağlanmış bir tel aracılığıyla çalındığı görülmektedir. BAĞLAMANIN ÖLÇÜLERİ : Bağlama hiçbir çalgıda görülemeyecek derecede farklı boyutlarda yapılan bir çalgıdır. Bağlamanın boyutları anlamında standarda sahip olamayışı "konar-göçer yaşam orijini"ne sahip olmasındandır. Oyma tekne geleneği de standardizasyonu zorlaştıran bir diğer sebeptir. İlk bakışta bu bir dezavantaj gibi görünmekle birlikte, bu durum icracıya oldukça geniş bir tını yelpazesi sunar. Bugün kullandığımız bağlamaların boyutları, 20 ile 52 cm arasında değişmektedir. Kabaca, 20 ile 30 cm tekne boyu arası "cura", 30-35 arası "dede bağlama", 36-44 arası "tanbura", 44-47 arası "çöğür" ve 48 ve üstü "divan" olarak adlandırılır. İYİ BAĞLAMANIN ÖZELLİKLERİ : Akustik olarak iyi bir bağlama uzun tınlamalı, iyi bir ses rengine ve dengesine olmalıdır. Yapısal olarak kusurlu olmamalıdır. Kusurlu bir bağlama akustik açıdan da zaaflıdır. Sapında esneme , ses tahtasında çökme olmamalıdır. Orta eşik yüksekliği makul olmalıdır. Bağlama aynı zamanda estetik boyutu olan bir çalgıdır. Orantılı boyutları olan, işçiliği iyi bir bağlama zarif bir tablo gibidir. BAĞLAMANIN BAKIMI : İyi bir icracı olmanın önemli bir şartı çalgıyı iyi tanımak ve onun ihtiyaçlarını karşılayabilmektir. Bağlama bir insanın rahat edebileceği ortam ve hava şartlarında kullanılmalı ve saklanmalıdır. Nem, aşırı sıcak ve soğuktan korunmalıdır. Bağlamadaki ağacın, kesilmiş olmasına rağmen hala canlı bir organizma gibi davranabileceği , en kuru ağacın bile %3-4 oranında yaş olduğu unutulmamalıdır. Çalgının telleri kullanım sıklığı da gözetilerek 3 ayda bir mutlaka değiştirilmeli, teller değiştirilirken bağlama 'polish' ile temizlenip parlatılmalıdır. Bağlama kullanılmadığı zamanlar asılarak bekletilmemeli, bu esnada teller asla ve asla gevşetilmemelidir. BAĞLAMADA BOYUTLAR VE SES TONLARI: 1-Meydan Sazı 110 Frekanslı LA sesine akort edilir. Tekne boyu 52,5 cmTekne eni ve derinliği 31,5 cmSap boyu 70 cmTel boyu 112 cm 2-Bağlama 220 Frekanslı LA sesine akort edilir. Tekne boyu 41,5 cmTekne eni ve derinliği 24,9 cmSap boyu 55 cmTel boyu 88 cm 3-Bağlama curası440 Frekanslı LA sesine akort edilir. Tekne boyu 26,5 cmTekne eni ve derinliği 15 cmSap boyu 36 cmTel boyu 58 cm 4-Divan Sazı 146 Frekanslı RE sesine akort edilir. Tekne boyu 49 cmTekne eni ve derinliği 29,4 cmSap boyu 65 cmTel boyu 1 04 cm 5-Tanbura293 Frekanslı RE sesine akort edilir. Tekne boyu 38 cmTekne eni ve derinliği 22,8 cmSap boyu 50 cmTel boyu 80 cm 6- Tanbura Curası 586 Frekanslı RE sesine akort edilir. Tekne boyu 22,5 cmTekne eni ve derinliği 13,5 cmSap boyu 30 cmTel boyu 48 cm Bateri Bateri, Fransızca'dan gelmiş bir kelimedir. Vurmalı çalgılar takımına denir. Şarkılarda ritim tutmaya yarar. Çoğunluğun düşündüğü gibi bateri çok hızlı olmaktan ibaret değildir. Denge ve akıcılık gerekir. Düzenli olarak metronom ile çalışmalı ve single-stroke, double-stroke, paradidle, double paradidle, üçlemeler, altılamalar gibi el teknikleri, dörtlük ritmin üzerine dörtlük, sekizlik, onaltılık kick vuruşları gibi sağ ayak teknikleri , hi-hat ile dörtlük, sekizlik, onaltılık saymak gibi sol ayak teknikleri ve tabiki el-ayak kombinasyonları gibi teknikler üzerinde alıştırma yapılmalıdır. Bu müzik aleti müzik kulağı gerektirir. Fakat müzik kulağınız çok iyi değilse bu enstrümanı notalı bir şekilde de kullanabilirsiniz. İnanılmaz aksak eserler mevcuttur ve bunun için yukarıdaki şeyler gerekir; Müzik Kulağı, Düzenli Alıştırma, Denge. Bunlardan hiçbiri olmaz ise ve sadece çok hızlıysanız hiçbir işinize yaramaz... Standart bir bateri, 5 davul ve iki zilden oluşur. Davullar trampet , tom1, tom2 , floor tom ve bas davul dur. Ziller ise Hi-Hat ve Ride dır. Standart bir bateriye davul olarak Octoban, Gong bass ya da bir bas davul daha vs., zil olarak Crash, China, Splash, Raw ya da Bell bell vs. ilave edilebilir. Davul çalmak için kullanılan sopalara baget denir. Fakat müzik türüne göre baget yerine fırça ya da tokmak da kullanılabilir. Değişik kalınlıklarda ve uzunluklarda bagetler mevcuttur. Çok ince bagetler genellikle jazz müzikte kullanılır. En çok kullanılan baget türleri, 5A ve 5B dir. Demir baget kullanılması birçok profesyonel müzisyen tarafından zararları nedeniyle önerilmez. Dünyanın en iyi davulcularına örnek olarak Dave Weckl, Vinnie Colaiuta, Denis Chambers, Steve Gadd, Tony Royster, Don Famularo, Joey Jordison ve Chad Smith gibi isimler sayılabilir. Türkiye'den ise Atilla Atalay, Cengiz Baysal, Volkan Öktem, Cem Aksel ve Burak Gürpınar gibi isimleri örnek verebiliriz. Piyano Floransalı Bartolomeo Cristofori 1711 yılında "Piyano e forte" hem hafif hem kuvvetli çalınabilir adlı yeni bir müzik aleti icat etti. Bu çalgı üzerinde hem hafif seslerin hem de kuvvetli seslerin çıkartılması olanaklıydı. Bunun için adına italyanca "hafif ve kuvvetli" anlamına gelen "Piyano e forte" dendi. Yeni bir icat sayılan piyanonun sesleri meşin kaplı küçük seslerin tuşlar aracılığıyla harekete geçirilerek tellere vurması ile elde ediliyordu. Aletin mekanizması sesler sayısında küçük çekiçler, o çekiçleri harekete geçiren manivelalar ve bir de tellerin titremesini durduran susturucu çuha bölümü bulunuyordu. Piyanonun temelini oluşturan çekiç mekanizmasını Cristofori''den önce iki kişi tarafından icat edildiği öne sürülmüştür. Biri Marius adındaki Fransız klavsen yapımcısıydı.1716 yılında "clavecin a maillet" adını taktığı dört mekanizma modelini Paris akademesinde sunmuştu. Marius''un klavsen aletine çekiçli mekanizmalı koymaktan amacı klavsende mızrap olarak kullanılan ve çabuk eskiyen tüy uçlarının değiştirilme zorluğunu ortadan kaldırmaktı. Schroter adındaki Alman müzikçi ise yeni mekanizmanın mucidinin kendisi olduğunu söylemiştir.1721''de Dresten Sarayına gönderdiği iki piyano mekanizması modelinin pratikte değeri olmamakla birlikte tarihsel önemi vardır. Almanya da Freiburg kentinde Silbermann adında birisi 1726''da iki piyano yaparak Cristofori''nin icat ettiği mekanizmayı kullanmaya başlamıştı. Silbermann her iki piyanoyu J. S. Bash''a gösterdiyse de Bach bunların ince seslerinin zayıfladığından ve tuşların sertliğinden şikayet etmiştir. Silbermann bu yolda ki çalışmalarını sürdürerek Bacn''ın övgülerini kazanmayı başarmıştı. İlk piyanolar, biçim bakımından o zamanın klavikordlarına benzediğinden kuyrukluydu. Ünlü org yapımcısı Frederici, dört köşe piyanoyu icat etti. Zumpe adını taşıyan Alman klavikord yapımcısı Londra da dört köşe piyanoyu çok sayıda imal ederek İngiltere''ye yaydı. En eski Zumpe piyanosunun yapılış tarihi 1766''dır. 1762 yılında büyük Bach''ın oğlu Cristian Bach Londra''ya geldi. Klavsenci ustalar artık piyano yapmaya başlamışlardı. Bunların Backers adındaki Hollandalı usta, özellikle Cristofori''nin mekanizmasını geliştirerek "ingiliz mekanizması"nı icat etti. Broadwood adında bir ingiliz ustası da bu mekanizmanın oluşmasında Backers''e yardım etmiş ve sonradan aynı sistemi Broadwood piyanolarında kullanmıştır. 1770 yılına kadar piyano için eser yazılmamasının nedeni piyano sesinin klavsene göre cılız ve tuşesinin sert oluşudur. Piyano için eser veren ilk besteci Muzio CELEMENTİ''dir.

Metadron'da güzel çalar İsteyene linki 10tl'ye satarım

çok tşkler güzel iş çıkarmışın

Bas Gitar Zaten hep ezik kalırız Güzel Paylaşım. Teşekkürler. Ama bas gitaristlerin ezilmesi hakkında konuşmak istiyorum. Bas gitaristler her zaman ezilmişlerdir. Gitaristler çalarken onlar mazlum mazlum bir köşede otururlar. Fakat hiç merak etmediniz mi niye her grupta bas gitarist var? Ben cevabını verim bilindiğinin aksine gelenkten dolayı değil çünkü şarkıyı tamamlayan en büyük şeydir. Çok az şarkı dışında bütün şarkılar bas olmadan hiçbirşey olamaz. Çünkü tadı veren bas gitardır. Şöyle anlatim Dünya=Gitarsitler ise İnsanlar=Bas gitarist tir. Yani dünyayı dünya yapan bas gitaristtir. Bas gitarsız bir şarkı çok parlaktır(Hiç ama hiç tat vermeyeceği gibi sesi rahatsız eder Bilmem anlatabildim mi derdimi? Şimdi size nasıl ezildiğimizi anlatim . Gitaristler orda döktürür ama asıl desteğin arkadan geldiğini kimse farketmez. Ve şarkı bitince asıl alkışı onlar alır. Onlardan daha çok emek veririz. Fakat herkes sadece gitaristleri görür. Mesela Pink Floyd, Red Hot Chili Peppers ve şimdi aklıma gelmeyen bir çok grup Mesela Saxon bilen çok az adamlar müthiş çalıyorlar.

çok saglam paylaşım eyw new_rock-