12 Eylül Anayasası'nın ülkenin üzerine geçirdiği aşılamaz demir zırh, yüksek seçim barajıdır. Bu dev bariyer, 12 Eylül'ün antidemokratik statükosunun teminatı olup, üretimi de mevcut siyasi sistemimiz olmuştur. Siyasilerin dillerinden düşürmediği 'milli iradenin' yarısını biçen seçim barajı, darbe zihniyetinin her daim bekçiliğini yapmaktadır. Her iki seçmenden birinin oyunun Meclis'e taşınamadığı bu demokrasi yalıtıcı 'mühendislik' halkın temsil hakkını yıllardır gasp etmeyi sürdürüyor. 'Her derde deva' diye sunulan yeni anayasa değişikliği de seçim barajına ve Siyasal Parti Yasası'na dokunmamakla ağır maluliyet almıştır. Dolayısıyla yeni anayasa paketinin 'demokratik' olduğunu iddia etmek, demokrasiyi savunurken katletmeye benzer. Siyasi temsili dışlayan ve siyaset alanını kısırlaştıran darbe yapımı mekanizmaların sürekliliği bizzat Meclis çoğunluğunca sağlanır. Otokratik siyasi parti yönetimine mahkum Meclisimiz, toplumsal 'temsilin' resmini değil, siyasi parti lider patronajının gücünü verir. Kendi seçtiği delegelerin oylarıyla seçilen parti başkanları ve atadığı milletvekilleri, otoriter lider kültünü yeniden üretirken, delege ve milletvekili seçimlerinde seçici halk değil, siyasi liderdir. 2002 yılında kullanılan oyların yüzde 45.3'ü ve 14.5 milyon seçmenin, 2007 yılında da 14 milyon seçmenin oyu boşluğa atıldı. Avrupa ülkelerinde yüzde 5-7 arasında değişen seçim barajında Türkiye yüzde 10 oranıyla en yüksek ülke. Halk iradesini boyunduruk altına alan seçim barajının yüksekliği, temsil adaletsizliğinin derinliğini verir. Darbe anayasası demokrasinin önüne koyduğu yüksek barikatla siyasetin çoğulcu özelliğinin tasfiyesi hedeflendi. Topluma siyaseti yasaklayan ve soğutan seçim barajıyla Türkiye'yi küresel piyasalara takdim edecek 'hükümet' ve icraatlarının önü açıldı. Çünkü köklü sosyal, iktisadi ve kültürel yapısal dönüşümlere 'muhalif' siyasi oluşumlar kendini barajın dışında bulacaktı. Yine darbe anayasasıyla gelen emek, meslek, gençlik örgütlenme yasakları ve hak sınırlamalarıyla toplumsal 'siyasi irade' kıstırıldı. Halk 'istikrarsızlığın geri döneceğiyle' korkutulup gözdağı verilirken, ekonomik liberalizasyon halledildi. 2000'lerde ise ülke küreselleşmenin bağrına iyice yerleştirilirken, her yeni seçimde temsil gücü zayıflamış Meclis'i daha da demokratik addetmek vehmi de büyüyor. Bu hafta CHP'nin seçim barajını yüzde 7'ye düşürme teklifi Meclis'e sunuldu ama görünen o ki kapalı uzlaşma, gizli ittifak bir milim bile adım atmayacak. Nihal Kemaloğlu - Akşam