Aslında Akp iktidarının önceliği ilk yıllarda Avrupa birliğiydi. Görüşmeler yapıldı, sözler verildi fakat bir türlü netice alınamayınca yönümüzü Ortadoğu ve Türk devletlerine çevirdik. Aslında Akp'nin bu yola baş koyduğunda üç ayağı vardı. Öncelikle Türkiye içerisinde istikrarı sağlayıp güçlü bir ülke haline gelmek. Bunu RTE yönetiminde gerçekleştirdiler. İkinci ayak, Muhsin Yazıcıoğlu. Muhsin Yazıcıoğlu'nun öncelikli amacı Türki devletlerle diyalog halinde olmaktı. Bu sayede doğudaki yolu etkin bir şekilde kullanabilecektik. Muhsin Yazıcıoğlu'nun ikinci amacı ise MHP oylarını bölmekti. Bu sayede "vatan elden gidiyor" diyerek politika ürettiğini sananların halk üzerindeki etkisini iki partiye dağıtarak yine Akp'nin pozisyonunu korumaktı. Üçüncü ayak ise, yanlış bir tercih olan "Amerikada'ki vatansız"dı. Aslında mantıken doğru bir tercih görünüyordu. Öyle ya tüm dünyaya yayılmış bir zinciri vardı. Ve unutmayalım ki ağaç yaş iken eğilir. Eğitimle ve dil aşılayarak kitlelerin Türkiye'ye sempati duyması sağlanabilirdi.

] Her şeyden en önemlisi tarihi misyonun hatırlanması ve bu milletin üzerinde oluşturulan "sen beceremezsin" "izin vermezler" vb ezik, sindirilmiş kafa yapısının ortadan kaldırılmaya başlanmış olması tüm reel adımlardan çok daha dikkate değerdir. Kimileri hala aynı türküyü söyleye dursun bu ülke risk alarak o miskin yapısından kurtulmaya başlamış ve bu şekilde yoluna devam etmeye kararlıdır. Her gün bu forumda siyaseti magazinel birer şova dönüştüren ve kulaktan dolma bilgiler ile geyik yaparak konular açan arkadaşların bu tip faydalı bilgiler içeren akademik yazıları paylaşıp tartışıyor olması daha faydalı olsa gerek diyerek bu konuyu paylaşmak istedim. Yorum yapabilen, fikirlerini saygı sevgi çerçevesinde bildirebilecek ve tartışma adabından haberdar olan bir kaç kişinin yorumlarını önemsiyor olmak sebebiyle beklemedeyim. Saygılar.. Son dönemde kendine güveni artan ve tarihi misyonunu hatırlamaya başlayan büyük Türkiye nin doğuş sürecine hep birlikte şahitlik etmekteyiz. Elbette her doğumda olduğu gibi bunda da çeşitli sancılar meydana geliyor. Peki ama bu sancılar bizi bu yoldan geri döndürmeli mi? University of Warwick, Siyaset ve Uluslararası Çalışmalar Dünyada ve bölgemizde değişim çok hızlı gerçekleşiyor. Arap dünyasındaki çatışmalar, Euro bölgesinin içine düştüğü ekonomik kriz ve Ukrayna üzerinden hortlayan Soğuk Savaş dönemi politikaları gibi beklenmedik köklü değişimler aynı anda yaşanıyor. Sadece değişime en hızlı ayak uydurabilen ve risk alarak aktif rolü seçen devlet adamları bu durumu fırsat olarak görebiliyor. Türkiye son yıllarda tam da bunu yapmaya çalışıyor. Gün geçtikçe diplomatik ve hukuki yollarda ısrar eden, fakat gerektiğinde askeri seçenekleri de değerlendiren; dost kazanmaya çalışan fakat düşmanlık edene gerekli cevabı veren; yumuşak gücünü ön plana çıkaran fakat gerektiğinde sert gücünün de olduğunu hatırlatan bir ülke haline gelmek istiyor. Elbette bunları yapmaya çalışırken doğal olarak bir dizi kriz ve sıkıntıyla karşılaşıyor. Şunu unutmamak gerekir ki uluslararası sahnede büyük rol almaya çalışanların eleştireni de öveni de çok olur. Zaten eğer hiç kimse bir ülkeyi eleştirmiyorsa, esas orada sorun var demektir. O ülke etliye sütlüye karışmadan, rüzgarın estiği yöne giden kurumuş bir yapraktan farksızdır. Evet, inisiyatif almak korkutucudur, sorumluluk demektir. Fakat her yetişkin insan gibi, köklü devletler de acısı ve tatlısıyla hayatın gerçekleriyle yüzleşmekten ve inisiyatif almaktan çekinmezler. Her ülke aktiflik ve pasiflik arasında tercih yapmak zorundadır. Tarihi, coğrafyası, medeniyeti göz önünde bulundurulduğunda, Türkiye nin hangisini tercih etmesi gerektiği çok açık. Peki Türkiye bu süreçte yüzleşmek zorunda olduğu zorluklar karşısında ne yapmalı? Yaklaşık son on iki yılda yapmakta olduğunu Yani ekonomik, siyasi ve sosyal alanlarda kalkınmasına rehavete kapılmadan devam etmeli. Zaten Türkiye nin çıkarına olan reformları, bir an önce hayata geçirmeli. Küçük sorunlara takılmadan, geniş ufuklu ve aktif bir dış politika takip ederek, dış politikada her tür senaryoya hazırlıklı olmalı. Mesela, Türkiye bir gün on yıllardır temel dış politika hedefi olarak gördüğü Avrupa Birliği ne bir şekilde tam üye olsa bile, üvey kardeş pozisyonun değişmeme ihtimali bulunuyor. Tıpkı soğuk savaş yıllarında Sovyet tehdidine karşı Batı bloğunda yer alması gibi, AB üyeliği de ancak AB nin çıkar algılamalarına uygun düşeceği için gerçekleşecek. Hiçbir görünür faydası olmayan doğu Avrupa ülkeleriyle arasındaki fark, buna işaret ediyor. Üvey kardeş muamelesi, temel olarak Türkiye nin kimliği, tarihi ve kültürel kökenleriyle ilgili. Türkiye nin bu özelliklerinin de değişmesi mümkün değil. Nitekim on yıllarca yürütülen inkar politikalarına rağmen, Türkiye bu hususiyetlerini unutmadı. Zaten bunların değişmesi, Türkiye yi Türkiye yapan değerlerin yok olması anlamına gelecektir ki; bunun zararını AB tam üyeliği de dahil hiçbir kazancın karşılaması mümkün değil. Ayrıca Türkiye nin bu üvey kardeş konumunu, ille de kötü görmek gerekmiyor. Türkiye bu farklı pozisyonu sayesinde, Avrupa Birliği üyeliğinden vazgeçmeden, başka bölgelerdeki kardeşleriyle de yakınlaşabilme şansına sahip. İslam dünyasında, Orta Doğu da, Balkanlar da, Avrasya da ve Türk cumhuriyetleriyle ilişkilerinde başarıya ulaşması, bu farklı karakteri sayesinde daha kolay olacaktır. Türkiye emsalsiz konumu ve özellikleri sayesinde, tek bir aileye keskin ve tam bir aidiyet bağı kurmak zorunda değil. Bunun yerine, farklı ailelerle sıkı ilişkiler kurabilen bir aktör olma imkanı var. Bu çerçevede, tek umudu AB üyeliği olan bir Türkiye için felaket olabilecek bir senaryo, yani müzakerelerin başarısız sonuçlanması, çok yönlü düşünüp hareket edebilen bir Türkiye için önemli bir fırsata bile dönüşebilir. Son dönemde kendine güveni artan ve tarihi misyonunu hatırlamaya başlayan büyük Türkiye nin doğuş sürecine hep birlikte şahitlik etmekteyiz. Elbette her doğumda olduğu gibi bunda da çeşitli sancılar meydana geliyor. Şaşırtıcı olan nokta ise medyamızda ve akademik çevrelerde boy gösteren bazı kimselerin, bu doğal durumdan ürküp, doğumdan vazgeçilmesini isteyebilmeleri. Bazı istisnai kısa dönemler hariç, Cumhuriyet döneminin geneline hakim olan pasif ve nemelazımcı Türkiye ile iktifa edilmesi gerektiğini söyleyebilmeleri. Kabuğunu kırıp eski günlerindeki saygın konumuna dönmek isteyen Türkiye nin kaydettiği gelişmeden rahatsız olanların, bu gidişatı yavaşlatmak ve hatta mümkünse durdurup tersine çevirmek için ellerindeki bütün kartları oynadığı çok açık. Zaten ülkemizin bölgesinde ve dünyada söz sahibi konuma gelecek olmasını, istisnasız herkesin sevinçle karşılamasını beklemek, saflık olacaktır. Özellikle Osmanlı Devleti nin tarih sahnesinden çekilmesinin ardından doğan otorite boşluğunu istismar ederek, bölge insanını ezen, sömüren yerel ve uluslararası aktörler, bu durumdan oldukça huzursuzlar. Dolayısıyla çözüm sürecinin akamete uğratılmasından Ermeni iddialarına, Rum kışkırtmalarından İsrail in kendini bilmez saldırılarına, çeşitli medya karalama kampanyalarından derin devlet ve örgüt merkezli darbe girişimlerine kadar pek çok aracı, aynı anda koordineli olarak kullanma çabasındalar. Türkiye nin farklı cephelerde aynı anda mücadele edemeyeceğini ve böylelikle son yıllarda sergilediği aktif ve iddialı dış politikadan vazgeçeceğini ümit ediyorlar. Aslında Cumhuriyet dönemindeki örneklere bakılırsa, bu beklentilerinde pek de haksız sayılmazlar. Nitekim yakın geçmişe kadar, bu ve benzeri kartları kullanarak, birçok kez Türkiye nin kısır çekişmelere ve küçük sorun alanlarına hapsolmasını sağlamayı başarmışlardı. Mesele bu çocuğun, yani büyük ve müreffeh Türkiye nin istenip istenmediğine karar verilmesindedir. Eğer isteniyorsa, yaşanan sorunlar ve sancılar, zaten doğal karşılanması gereken maliyetlerdir. Biz de Türkiye nin önemli ve etkin bir ülke olmasını isteriz ama diye başlayıp, yoldaki tehlikelere işaret ederek, yol yakınken dönelim, boş verelim öyle iddialı hedefleri diyenler, her zaman olmuştur ve olmaya da devam edeceklerdir. Fakat unutulmamalıdır ki tarihteki başarılı sayfaları, bu tip korkaklar ve onların sesine kulak veren yöneticiler değil; doğum sancısını ve diğer pek çok zahmeti severek kabul eden fedakar anne babalar ve onların yetiştirdikleri dirayetli evlatlar yazmaktadır. OĞUZHAN YANARIŞIK KAYNAK

Gila

Siz neyin kafasını yaşıyorsunuz anlamak zor.. Yolsuzluklar diz boyu... Ülkenin güneydoğusunda resmen ayaklanma var... Teröristler baş tacı... Türk askeri zindanda... Türk ismi silindi... İslam sadece siyaset malzemesi... Hala neden bahsediyorsunuz...

Turan ülküsünü Muhsin Yazıcıoğlu'na indirgediğimi nereden çıkardın? Turan ülküsü tek bir kişinin tekelinde midir? Bu ülkü için çalışan başkaları olamaz mı? Olaya sadece Turan olarak bakmakta yanlıştır. Benim anlatmak istediğim devletin Türk devletleriyle münasebeti artırmak için çalışmaları olduğu ve bu çalışmalara Muhsin Yazıcıoğlu'nun katkısı olması. Bunun yanında MHP oylarında bölünme gibi bir durum da Ak partinin işine gelirdi. Belki fazla bir etkisi yoktu tam bilemiyorum fakat Ak parti bunun gibi siyasi hamleler yapmıştır. En son olarak Doğu Perinçek ile böyle bir hamle yapmıştır. Şu an devlet nezdinde Türk devletleriyle iletişimde olacak Başbakan yardımcısı sanırım Numan Kurtulmuş oldu. -

Siyaset bölümüne mod olduğum için sadece bu bölüme tarafsızlık adına öyle fazla yazamama karar aldım ama bu yazdığın tamamen gerçeklik payı olmayan bir yazı. Biraz mantıklı şeyler yazın. Türk devletleri ile olan siyasi ilişkileri yani Turan ülküsünü Muhsin Yazıcıoğlu'na indirmek kadar ironi bir durum var mı? Bu yazı MHP'nin tarihsel ve bilimsel gerçekliklerini bilinmeden yazılmış. Gazi Mustafa Kemal Atatürk Kurtuluş dönemimizde dahi "Rusya'da soydaşlarımız var" ileride lazım olacak tarzı bir söz söylerken, hatta Nazım Hikmet derken ülke sınırlarını belirliyordu. Gerçekte MHP'de 3 kırılma noktası vardır. 1. Hüseyin Nihal Atsız ve Alparslan Türkeş olayından sonra, Türkeş önderliğinde; Türkçülük anlayışını olayının "Türk İslam Sentezi" döngüsü ile değiştirilip partiyi girdirmesi. CKMP anlayışının tamamen tavsiyesi. Bu süreçte Partide 3 hilal kullanılmaya başlanmıştır. 2. Muhsin Yazıcıoğlu ve ekibinin ayrılması ile birlikte parti içindeki "Nizami alemciler" yani Milliyetçilik ile alakası olmayan salt manada aşırı gerici irticacı kafa yapısındaki insanların ayıklanması dönemi başlaması, bunların çoğu Atatürk ve Atatürk devrimi karşıtıdır. 3. Devlet Bahçeli döneminde CKMP anlayışına geri dönüş sinyalleri ve içeride özellikle ümmetten olma ile ümmetçiliği birbirine karıştıranların temizlenmesi dönemi. Bu dönem geçişlerinde, MHP'nin oylarının düşeceği, hatta Devlet Bahçeli'ye döneminde; batırdın kelimelerinin sürekli yazıldığı çizildiği dönemlerdir. Ne hikmettense bunları yazanların MHP ile pek alakalarının olmadığı kişilerdir çoğunluğu. Bunların dışında kalan diğerler çoğunluğunda temizleme aşamasında temizlikten nasibini almış olanlar. Peki gerçekte öyle midir? Aşağıda tabloda MHP'nin yıl yıl aldığı oylar. AKP döneminde MHP ile sürekli bir uğraşma olduğu bir gerçektir. AKP döneminde biraz düşünün oturduğunuz evdeki televizyon dizilerine kadar inerek bu vasıtası ile yalan yanlış propagandalar dolu Türk Milliyetçilerine saldırı senaryoları yapımlar dizi olarak yayınlanmış ve bunlar el üstünde tutulmaya çalışılmıştır, halada bu böyledir. Gelinen sonuç bu. 7 gün 24 saat bir fiil yapımlar ile psikolojik saldırıya mahsur kalan bir siyasi akımdan bahsediyoruz. Küresel Sermayenin de en sevmediği anlayıştır zaten. Ülkelerinin sınırlarının kalkması, hatta yok olması, parasal olarak ülkeleri sömürmek. Küresel sermayenin şirketleri de veya küresel sermayenin taşeronu şirketlerde bu karalama kampanyasında önemli rol oynamıştır, oynamaktadır. Bu yanında da aynı eller hedefe koyduğu siyasi partinin söylemlerini hiç bir zaman geniş biçimde yer vermeyip, bunun yanında BDP'ye daha fazla yer vermesi de başka bir açıdan irdelenmelidir. Avrupa Birliğinden AKP vazgeçmedi bırakın bu masalı Avrupa Birliği hakkında neler biliyorsunuz? Gidin bulunduğunuz ilin belediyelerine Avrupa Birliği hibesi ile bir sürü şeyler yapılmıştır. Hibe adı altında "tuvalet" dahi yapılmıştır. Ha araştıramıyorsanız gidin "Avrupa Birliği Tabuta Çakılan Son Çivi" kitabını alın. Orada isim isim kimlerin hibe aldıkları neler yaptıkları yazıyor. Avrupa Birliği sana para akıtmayı bıraktı sende yahu para eskisi gibi gelmiyor ne etsek acaba diye gittin Ortadoğu'ya. Yalnız buda yanlış seçim oldu. Ortadoğuya giderken cebinde Amerikan politikaları ile gidersen iler ki zamanda ters tepersin. Terste tepti zaten Mısır, Suriye politikaların iflas. Efendim Türkiye Cumhuriyetlerine siyasal ilişkiler? AKP döneminde Azerbaycan bayraklarının ne hale getirildiğini gördü bu millet. Iğdır'a yolunuz düşerse oradaki Azerilerin yaşamları ile buradaki hükümetin dayattığı yaşam şartları bile birbirinden farklı. Türkiye Cumhuriyetleri ile ilişkiler "dinsel" motif üstüne kurulamaz. Çünkü Türkiye Cumhuriyeti Devletlerinde bile din anlayışı ve yaşayış biçimleri birbiri ile farklıdır. AKP şu anki politik çizgisi eski S. S. C. B toprakları tarafında anca yakın olsa olsa Çeçenlere yakındır. -

doğura doğura kürdistanı doğuracaklar ya, alıştırıyorlar şimdiden...

Nedense yazıyı okuyunca aklıma ''Aç Tavuk Kendini Darı Ambarında Zannedermiş'' sözü geldi. alpi_09 En istikrarlı üye 3 Eylül 2014