eee... Emperyalistler... tabii ki Ulus devlete düşmanlar... Ulus devlet, kolay lüpletmelerinin önündeki tek engel de ondan... tabii Devlet olmadan, icraat olmaz 21. yüzyılda... Onu da tekrar hatırlatalım.. Devleti Demokratik yönetmemek, bizatihi devletin kendi suçu değildir... Antidemokratik iktidarların kabahatidir bu durum..

Kapitalizm Nedir? (3) Yazdır e-Posta Perşembe, 28 Ağustos 2008 16:00 1910'larda başlayan 2. dünya savaşı ve ertesinde zirveye ulaşan ve 1960'ların sonundan itibaren düşüşe geçen ağır sanayi bir zamanlar ülkelerin gelişmişlik seviyesini belirlerdi. Otomobilin ve uçağın orta sınıfların kullanımına sunulması en azından gelişmiş ülkelerde 1950'lerde gerçekleşmeye başlamıştı. Alt sınıflara ise 1970'lerle birlikte geldi. 1910'larda başlayan 2. dünya savaşı ve ertesinde zirveye ulaşan ve 1960'ların sonundan itibaren düşüşe geçen ağır sanayi bir zamanlar ülkelerin gelişmişlik seviyesini belirlerdi. Otomobilin ve uçağın orta sınıfların kullanımına sunulması en azından gelişmiş ülkelerde 1950'lerde gerçekleşmeye başlamıştı. Alt sınıflara ise 1970'lerle birlikte geldi. Ardından gelişmiş ülkelerde yerini, elektronik devrimi denen daha çok ev eşyalarına dayanan sektörlerin gelişimine bıraktı. Ama onun hayatı daha kısa oldu. 1970'lerden 1980'lerin sonunda kadar bir çok yere yayıldı. 1990'ların başında "internet devrimi" olarak sunulan ve kimi aklı evvel ekonomistlerin "yeni ekonomi" diye yerlere göklere koyamadığı bilgisayar, internet ve uygulamaları patladı. Daha tam olarak yayılamadan bir başka teknolojik gelişme gündeme geldi: Cep telefonları. Bir çoğumuz birkaç gün önce evden aranarak randevu alma kültürünü hatırlamaz bile. Santrale numara yazdırılıp şehirler arası görüşmenin sağlanmasının beklendiği zamanları da. Bütün bunlar geçmişte kaldı. Bunlar hayatımızı değiştiren -iyi ya da kötü- teknolojik gelişmeler. Ama sanki giderek daha hızlanıyor gibi değil mi? Sanki sermaye bir sektöre giriyor, onu yavaş yavaş teknolojiyle donatıyor. Ardından işi bittiğinde, işler normalleşip, sektör kuruduğunda yeni bir alan bulup başka bir sektöre yöneliyor. Daha önceki sayıyı okuyanlar hatırlarlar: Bu sermaye göçlerinin nedeni eski sektördeki karların düşüşü ve ardından yeni bulunan sektörde karların yüksek oluşu. Peki de insanların ihtiyaçlarıyla karların yüksek olduğu sektörlerin aynı olduğunu kim iddia edebilir ki? Temiz su sektörü Türkiye'de birkaç yıl önceye kadar modaydı hatırlarsanız, ama örneğin Etiyopya'da bu sektörün karlı olabileceğini düşünebiliyor musunuz? Ama bu ülkede temiz suya ihtiyaç duyulduğunu biliyoruz. Demek ki, kar oranlarının yüksek olduğu sektörlerle ihtiyaçlar birebir değil. Kapitalizmi insanlığın ihtiyaçlarına uzak yapan nedenlerden biri budur. Bu sırada oralardaki insanların ölmesi ise kapitalistlerin vicdanını pek de rahatsız etmemektedir. Daha da hızlanma meselesine geri dönelim, teknolojinin gelişmesiyle kapitalizmin bir sektöre girip onu kurutma hızı arasında bir bağ var. Üretim araçları geliştikçe, yani makinalar giderek gelişip, ürünlerin üretimi kolaylaştıkça yeni gelişen sektörlerin hayatları daha hızlı tükeniyor. Milyonlarca çalışan yeni iş koluna adapte oluyor, o sektörde ve o sektörün yan sektörlerinde çalışıyor. Ardından sektör kurumaya, kar getirmemeye başlayınca çalışanlar işsiz kalıyor veya çok ucuz ücretlerle çalışmaya başlıyorlar. Örnek mi? Bir zamanlar banka çalışanlarının aldıkları ücretleri düşünün, yetecektir. Ama bir problem daha var, yine aynı nedenle ortaya çıkan ama sanki farklı bir mekanizması varmış gibi görülen bir problem. Tüm dünya ölçeğinde düşünün. Eğer, sermayeler arası rekabet, kar oranlarını belli bir çizgiye çekiyorsa ve şirketler bu kar oranlarını yükseltebilmek için işçilerin ücretlerini düşürmek zorunda kalıyorlarsa, o halde ürünleri kime satacaklar? İşçilere, çalışanlara satamazlar, peki o halde kime? Orta sınıflara denebilir. Ama unutmamak lazım, sistem süper sömürücüler , küçük sömürücüler , sömürücü olmak için elinden geleni yapanlar ve sömürülenler olarak ayrılmış durumda. En kalabalık sınıf biziz. Bize satamıyorlar, çünkü ücretlerimiz düşük. Ama küçük burjuvazi de giderek azalıyor. Hem zaten biz küçük burjuvaziden alışveriş edemezsek, onlar nasıl kazanacaklar? Mahalle kasabı, büyük market tarafından ezilmese bile, eğer çalışanların et alacak parası yoksa, kime et satacak? Demek ki, çalışanların ücretlerinin düşmesi, küçük burjuvazinin de gelirinin düşmesi demek. Her ağırlıklı sektör değişiminde daha iyi geliri olan yeni tabakalar ortaya çıkıyor, bu doğru. Ama sektör değişimi hızlandıkça bu tabakalarda yine diğer çalışanların ücret seviyesine geriliyor. Mühendislerin durumu malum, örneğin. O halde kime satacaklar? O halde bir kez daha toparlayalım, rekabet yüzünden karlar düşer, karlar düşünce işçilerin ücretleri düşer, ücretler düştükçe alım gücü düşer, alım gücü düştükçe ürünler satılmaz ve zincirleme bir şekilde sistem krize girer. Tabi toplumun ve özellikle orta sınıfların eski birikimleri onları bir süre daha idare eder, ama nereye kadar? Her iki kriz mekanizması da, yani dünya ölçeğinde aşırı sermaye üretimi de, bundan doğan arz eksikliğinden kaynaklanan krizler de, kapitalizmin barışçıl yollarla çözemediği patlamalar yaratmaktadır. Dünya bu tip krizlere alışık: 1910'lar, 1930'lar, 1970'ler, 1990'ların sonu, yani etkileri günümüze kadar gelen kriz. Daha küçük ölçekteki ve kimileri yerel krizleri saymıyoruz bile. İlki Birinci Dünya Savaşına, ikincisi İkinci Dünya Savaşına neden oldu. Üçüncüsü büyük bir savaşa neden olmadıysa bunun nedeni üretim biçiminin değişmesine denk gelmesidir. 1990'ların sonu krizlerinin etkilerini yaşıyoruz. ABD, kendi krizinin nedeni olarak gördüğü ama bağımlılığından kurtulamadığı Çin'in ekonomik büyümesini sınırlayabilmek için, Afganistan'a, Irak'a, Filistin'e ve Lübnan'a saldırıyor. Yarın asıl hedef İran gelecek. Bir üçüncü dünya savaşı mı? Belki de... Azalan karlar, rekabeti kızıştırır. Rekabetin "barışçıl" olmasını sağlayan herhangi bir mekanizma da yoktur. Yarın daha fazla kar etmek için bugün bir çok acı göze alınabilir. Hem zaten acıyı çeken, zaten acıyla doğmuş büyümüş çalışanlardır. Bir tutam milliyetçilik, biraz kahramanlık bu iş için çoğunlukla yeter artar bile. Savaş çıkar, karşı tarafı diz çöktür, düşmanın elindeki karları yükseltme ve krizi erteleme mekanizmalarını elinden al, savaşın verdiği yıkım da yanına kar kalsın. Savaştan sonra harap olan üretimi ve binaları yapmak bile bir süre daha idare etmeye yeter. Demek ki, krizler ve savaşlar, kapitalizmin kendisinden kaynaklanan ve kapitalizm altında tamamen engellenemeyecek olaylardır. Toparlarsak, kapitalizmin bir dünya sistemi olarak yaşayışı sermaye göçleri, piyasa dalgalanmaları ve krizlerden oluşur. Yani bir taraftan insanlığın gelişmesini sağlarken, bir taraftan da insanlığın güçlerini boğarak, yıkıma uğratarak, savaş çıkararak onu tahrip etmektedir. Kapitalizm yalnızca bir ekonomik tercih ya da sistem değildir. O devlet mekanizmalarıyla, sömürgeleriyle, askeri teçhizatıyla bir toplumsal sistemdir. Devlet denen mekanizma olmadan bir gün bile idare edemez. Ama bu bir sonraki yazının konusu... alıntı -

Kapitalizim nedir? Tanımı kısaca yazacağım ve sert olacak ama esas ana temeası budur. Kapitalizim; paranın Allah olduğu, kulun patronun köpeği olduğu sistemdir. Emekçi ve iş sınıfının alt kültür sayıldığı patronun soylu sayıldığı bir sistem zinciridir. Bu sistemde çıkar zenginlerindir, halkın değil. Bu sistem gerektiğinde liboş, gerektiğinde aşırı sağ din sentezli argümanlar kullanır. Hepsinde amaç parayı Allah'laştırmak. Paraya muhtaç insanlarıda kulu köpeği yapmaktır. Kısacası bu sistemde alt tabaka tabir edilen işçi sınıfı yani halk sistemin uşağıdır. Bu sisteme karşı gelenler anarşist sayılır. Hırsızlar ise soylu. Türkiye'nin bugünkü durumu yani. Kapitalizm'i yaymak için soğuk savaş döneminde dünyada Milliyetçi akım kullanılmaya çalışılmıştır. Kısa vadede sonuç alınmıştır fakat uzun vadede ters tepip kendilerine karşıt görüş olarak dönmüştür. Adı üstünde Milli düşünen bir bireye yamamaya çalışan Kapitalizmin bir süre sonra, Milli düşünen insanların gözünde kendi Milli varlıklarını tehdit ettiğini, kendi sisteminde her şeyin paylaşıldığını, halktan kopuk zengin zümreler yaratıldığını ve kendi öz insanından olmadığını görmüştür. Bu zaman diliminde sonra bu sisteme karşı Milli ve Ulus çevreler sistemin yanlış olduğunu, en başta kendi halkının refah seviyesinin yüksek olması gerektiğini, kendi ulusunun toprağının içinde paylaşımların en başta kendi halkı için kullanılması gerektiğini kavramıştır. "Şu an kapitalizmi yaymak için Milliyetçi akım olarak kullanılan tek devlet Güney Kore kalmıştır." Bu noktadan sonra; Kapitalizm'in karşısında direnlerinin Milli ve Ulus düşünce sistemi olduğu görülmüş, Kapitalizm gelinen noktada argümanını değiştirerek kendine din motifli düşünceleri seçmiştir. Yanında liboş akımını ekleyip ikside al gülüm ver gülüm soy gülüm geçinmektedir. Arap şehleri, petrol zengini Müslüman Arap aileleri, Holdingleşen Fetullah akımı, Yimpaşlar, gemiler, yumurta fabrikaları, bir türlü nasıl bedava dağıltıdığı ve dümenin suyunun nereden geldiği anlaşılamayan bazı basın imtiyazları, küresel soygun Deniz Feneri e. v vs... bu sistemin sadece birer alt argümanıdır. -

devlet denilen mekanizma olmadan idare eden var mı? 21. yüzyılda.. maalesef yok... haaaa diyorsan ki... eskiden vardı... ilkel komünal sistem falan... valla geçti o devirler maalesef... üzgünüm... ancak devlet olmaksızın bir model şu an yok.. uygulamada tabii ki... teorilerle... ülke yönetimi de yok maalesef... -

Çok güzel özetlemişssin, SSBC'nin dağılmasından sonra kapitalizmin şu an en büyük düşmanı Milli düşünce, Milli - Ulus devlet yapısıdır. Türkiye'dede malasef Milli devlet yapısı çökmeye başlamıştır.

Bugun markete gittigimde markete çalışan bir elamana dedimki; butun marketler devletin olsa nasıl olur. dedim. dedigine 12-13 saat çalıştıkları oluyormus. ozaman dedim 8 saat çalışıcaksın. hemde devlet ettigi karı sana bana saglık egitim olarak geri dondurucek ama market ozel oldugunda sahibi o parayla mercedes alıcak dedim. eleman çok sıcak baktı dusunceme.