Ateş düştüğü yeri yakıyor bizim memlekette, bilgisiyardan lanet yağdırmaktan ileri gelemiyor milletimiz oy vermeye sıra gelince hiç aklına gelmiyor hiç hemde. Gül'

O sizin hüsnü kuruntunuz, İktidar hiç bir zaman şehitler üzerinden siyaset yapan bir parti olmamıştır. Ve bu kürt sorununu çözmek adına şuana kadar çözme girişiminde bulunan gelmiş geçmiş tek partidir. Başardı yada başaramadı bu zamanın göstericeği bir durum, ama NE KÜRT SORUNU YOKTUR diyenlerden, NE OLAĞANÜSTÜ HAL İLAN EDİN ablukaya alın diyenlerden, NEDE İDAREYİ ASKERIN ELİNE VERİP SAĞLI SOLLU öldürün diyenlerden OLMAMIŞTIR. Bu ülkenin Terör ile bir problemi var bunu çözmek için başkaları taşın altına elini koymaktan korkarken Ak parti taşın altına kafasını soktu, bu saatten sonra ya ak partinin kafa ezilir yada PKK'nın. Sonumuz hayır olsun.

biz, iktidar üzerine düşeni yapmıştır yapmamıştır demiyoruz. şehite KELLE hesabı yapanların ülkeyi yönettiğini yazıyoruz. Yazdıklarımız da doğrunun ta kendisidir.

Tekrardan Allah rahmet eylesin, Allah yakınlarına sabır versin. Çok zor bir durum çokk zorr.. Gila

Dediğin gibi Gila.. Hiç bir ülke İran kadar olamıyor, olamaz da.. Suriye karışmaya başladıkça terör olayları sanki biraz daha arttı..

bazı arkadaşlar geçen ki saldırılarda hükümet yeni kuruldu diye savunma ve içişleri bakanı istifaya çagırmamıştı. Şimdi sus puslar İSTİFA İSTİYORUZ. DELİKANLIYSA YANDAŞLARDA İSTER BÖYLE KONUŞMAKLA OLMUYOR İCRAAT LAZIM... Gila

Ateş düştüğü yeri yakıyor. Allah rahmet eylesin tekrardan..

Saat 10 civarı falan... Telefon... "Yılmaz?" "Evet?" "Ekrem ben... İzmir'den." "Vaay, ağabey hayırdır?" Aynı muhitin çocuğuyuz. Kardeşi, üniversiteden arkadaşım. Ekrem ağabey, bizden 7-8 yaş büyük... Hayli oldu, görüşmeyeli. "Şırnak'ta 5 şehit varmış." Gazeteciyiz ya... "Maalesef ağabey, mayın." Sesi kırılıyor aniden. "Tolga orada..." Oğlu. Ağlıyor kapı gibi adam... Belli ki o ana kadar zor tutmuş kendini, boşalıyor, ağlıyor... "Var mı şehitlerin arasında ismi?" Çok soru duydum da... Bu kadar ağırı... Gırtlağım düğüm. Tolga... Gözümün önüne geliyor hergele. Okumuyordu kız peşinde koşmaktan, hatırlıyorum... Demek asker, Şırnak'ta. Baba İzmir'de. Ben çaresiz. Geveliyorum, saçma sapan, "bilmiyorum ağabey, henüz isimler açıklanmadı, sen sağlam dur, o yoktur inşallah." Diyorum ama... Utanıyorum verdiğim cevaptan aslında... Bu kadar arsız bir temenni olabilir mi? Tolga değilse, Hasan, Hasan değilse, Murat... İlla ki, bir babanın evladı... İlla ki, bir ananın kuzusu... "İnşallah seninki değildir" denebilir mi? Diyorum. Yerin dibine geçerek... "Öğrenirsen, arar mısın?" diyor. Biraz daha saçmalıyorum... Kapatıyoruz. Sigarayı bırakmam mümkün değil. Saldırıyorum hemen, oraya buraya. Yok. İsim yok. Bir yandan da, düşünmek istemediğim durumu, düşünüyorum... Ya Tolga'ysa... Ne diyeceğim yani, telefon açıp? Ne diyor acaba, şehit ailelerinin kapısını çalan komutanları? Kaç bin defa yaşadılar bu durumu... "Vuruşmak daha kolay, inan" demişti bir subay bana, "analar, o haberi duyunca, öyle bir bakar ki sana, o gözleri ömrünün sonuna kadar unutamazsın..." Hiç anlamamışım ne demek istediğini, bu ana kadar... Öküz gibi dinlemişim meğer. Saat 12.45... Şehit sayısı, 6'ya çıktı. Saat 13.33... Anadolu Ajansı duyurdu. Başbakan, "5" askerimizin şehit olması nedeniyle Genelkurmay Başkanı'na başsağlığı mesajı göndermiş. Şehit 6... Başsağlığı 5. Evlatlarımızın öldürülme hızına bile yetişemiyorlar... İsimler hala yok. Bir umut, haber kanallarını zaplıyorum... Cannes film festivali var, bir tanesinde. Öbürü, borsanın hacmini anlatıyor. Saat 13.55... 14.07... 14.23... Çalmasın diye dua ediyorum. Çalıyor. Bu sefer yenge. Baba atmış kendini sokağa, dayanamamış beklemeye. Ana yüreği sarılmış telefona. "Var mı?" Nasıl çıktı ağzımdan, bilmiyorum... "Yok abla, ben de tam sizi arayacaktım, şükür ki yok, isimler hep başka." Bir çığlık ki, anlatamam. Ekrana oturuyorum... Parmaklarım hiç olmadığı kadar dermansız, tuşlar hiç olmadığı kadar ağır. Gözüm televizyonda... Hayat, lay lay lom arkadaşlara... Hiçbir şey olmamış gibi. Umursamaz. İlgisiz... Neşeli hatta. İsimlerden ses seda yok. Tek bildiğimiz, 6 koçumuz daha düştü. Rakamdan ibaret... Kaç bin baba bekliyor acaba şu anda? Kaç bin ana? Eş, nişanlı, sevgili? Böylesine bir utançla yazı yazmadım bugüne kadar... Aklım yalanımda... Kulağımda çığlık. Ve, saat 15.05... Tolga yok, Vedat var. Vedat Dayıoğlu, Antalya. Bayram Bolat, Konya. Atıf Günkan, Niğde. Bekir Çakır, Adana. Mahir Yıldırım, Aydın. Samet Kırbaş, İstanbul. Kulağımda çığlık... Yılmaz Özdil 25 Mayıs 2007.. Kaynak Dün televizyonda şehit haberlerini gözlerim dolu izlerken, aklıma geldi bu yazısı

ile başlandı, bugünlere kadar gelindi. Bundan sonrası daha kolay gibi görünüyor çünkü bu tür terör örgütleri hep birilerinin maşasıdır. Maşanın sahibi yeni maşa bulduğunda eskisini silip yok etmez ama rafa kaldırır. Günü geldiğinde tekrar cilalayıp raftan indirmek için. Eski maşa ile yeni maşa arasında iki önemli ana fark var. Birinci fark şudur. Sahip, yeniyi pofpoflamaya başlar ama eskisini şimdilik kaydıyla göz ardı eder. Hatta yeninin eskiyi az biraz döverek moral kazanmasına müsade de eder, yardım da. İkinci fark, eski - yeni takısıdır. Maşalıkta değişken birşey yoktur. Bugün patronun sevgilisi maşasınızdır, yarın yeni bir maşa bulunduğunda rafa kaldırılan eski maşadan farkınız kalmaz. Bu yüzden İran'ı taktir ediyorum. ve unutmadan: Maşanın görevi ateşi tutmaktır. Bu ateş Suriye dolaylarında da yakılmış olabilir, Başka taraflarda da...

bende öküz gibi dinliyorum şehit haberlerini, sadece kendi kendime kudurup duruyorum elimden bişey gelmiyor. kendi kendime kurup duruyorum ara ara, koskocaman ülke, kocaman kocaman adamlar yönetiyor bizi, nasıl bu kadar aciz kalıp seyredebiliyoruz bu haberleri, o kadar alışıldık geliyor ki artık şehit haberleri, haberlerde şike şike diye bağırıyorlar televizyonu kapatıyorum, şehitliğin önünden geçerken mahçup hissediyorum inanın kendimi. Gila

Allah'tan tüm şehitlerimize rahmet yakınlarına sabır diliyorum... Allah tüm asker ve polisimizi korusun.. Konuyu akşam gördüm sabah benden erken davranmışsın, eline sağlık

Kimi vardır şehitliğin önünden geçerken kendisini mahçup veya minnettar hisseder, Kimi vardır, şehitliğin önünden geçmekle kelle paçacının önünden geçmek arasındaki farkı umursamaz bile Birinci tür ne yapar bilmem İkinci tür ülkeyi yönetiyor