Şimdiki çocuklara isteklerine, istediklerine ve bunlar gerçekleşmediği zaman yaşadıkları hayal kırıklıklarına bakıyorum da iyi ki çocukluğumu samimi dostlukların olduğu, çıkar ilişkilerinin olmadığı, sorumsuz tüketim toplumu olmadığımız bir dönemde yaşamışım diyorum. Ankara'da doğduğum ve ilk torun olduğum için oyuncaksız geçmedi çocukluğum ama yeni oyuncak alınsın diye direttiğimi de hiç hatırlamıyorum. Var olanı sevmeyi, var olanı iyi kullanmayı, var olanla yetinmeyi bildik hep. Sahip olduklarımızı yeni gelenle birlikte fırlatıp kenara atmadık hiç. Karnımız her zaman tok, sırtımız pek oldu ama ay sonlarında bakkal amcaya gidip veresiye almayı, peşinden " babam aybaşında verecek" demeyi de bildik. Babamızdan bir şey isterken cümlemizin başına " babacım paran var mı?" sorusunu eklemekten hiç vazgeçmedik ve isteğimiz olmadığında şımarıp ağlamadık. Kavuşmak için beklemeyi bildik hep. İlk arabamızı aldığımızda kardeşimle birlikte hafta sonlarını iple çektik. Arabaya binmek için değil, babamla birlikte arabayı yıkayacağımız için. Her şeyimiz azdı belki ama biz çooooooooook mutluyduk. Hepimizin kalemi aynı, silgisi aynı, ayakkabısı birbirine benzerdi. Elimizde markaların belli olduğu karton çantalar değil, doğayı kirleten naylon poşetler değil, file torbalarımız vardı. Bakkal amca, kasap amca, tamirci amcalar vardı. Adını bilmediğimiz kasiyerlerin çalıştığı süper-hiper marketlerimiz yoktu. Arkadaşlarımızla, öğretmenlerimizle, büyüklerimizle konuşurken nasıl sesleneceğimizi, kime " sen", kime "siz" diyeceğimizi, yüz verenden astar istememek gerektiğini bildik hep. Belki de bu yüzden alışamadık ilişkilerdeki yozlaşmaya, dünkü kankaların birden düşman olmalarına. Afiyet olsun denildiğinde sofraya buyur edilmemeye, iyi gün dostu olup kötü günde " aradığınız kişiye ulaşılamıyor" mesajı duymaya. Çıkar için dost satmaya, dostum dediğimizin ardından atıp tutmaya... Çocukluğumun saflığından vazgeçmedim hala, hala bana bir adım atana ben koşarak gidiyorum. Hala benden yardım istenmeden yardıma koşuyorum, hala ekmeğimi, aşımı paylaşıyor, soframı herkese açıyorum. Bazıları bana " sen salaksın" diyorlar. Bu devirde salak olmak yürek ister. Keşke herkes salak olsa da dünya daha yaşanır hale gelse... Figen Akgül