ben koyu bir fenerbahceliyim ve hicbir macini kacirmayacak kadar hemde, ama o zaferde aglamistim fatih terim sahanin ortasinda aglarken

evet doğru söyluyoreun arkadaşım

UEFA ŞAMPİYONLUĞU Devleri bir bir dize getirdik Arsenal'e Parken'i dar ettik G. Sarayımız'la tarihe geçtik. 10 kişi kaldık ama yılmadık Sakatlandık, asla yıkılmadık Aslanımız'la yine destan yazdık 17 Mayıs 2000... Tarihe yeni bir Türkiye bayramı olarak geçecek artık. Görenler görmeyenlere, bugünü yaşayanlar çocuklarına, torunlarına anlatacak. Dev Taffarel'i... Mehmetçik Bülent'i... Cengaver Hakan'ı... O aslanları... Tarih unutmayacak, efsaneleri Türkiye yıllar geçse de gururla anacak. NE devleri yıktık birer birer... Sahada yıkamadılar, her yola başvurdular, başaramadılar. Hagi'ye haksız kırmızı kart gösterildi, yetmedi. Bülent sakatlandı, pes etmedi. Arsenal ne yaptıysa yıkamadı. Çünkü onlar kahramandı, hepsi birer altın adamdı. Ve altın adamlar, hakları olan kupaya bilek gücüyle ulaştı Şan bizim, şeref bizim KİM bekliyordu ki bunu! Terim, "Türk futbolunda heyecanı mayıs ayına taşıyacağız" derken, kim inanıyordu! Belki bir kaç kişi... Ama mutlaka Galatasaray onbiri... İnandılar, kazandılar. Avrupa'nın devlerini yıktılar, UEFA Kupası'na Galatasaray'ın, Türkiye'nin adını yazdırdılar... Sağolun aslanlar... Varolun çocuklar... Şan bizim, şeref bizim... Ve yarınlar da bizim... Öyle bir başladık ki maça... Tribünde üstünlüğü ele geçiren taraftarlarımızın da desteği ile fırtına gibi... Hagi haksız bir kararla kırmızı kart gördü, yılmadık... Bülent sakatlandı, kolunu sardı, devam etti, yılmadık... Çünkü sahada 11 veya 10 kişi değildik... 70 milyon Galatasaraylıydık... Ve bileğimizin gücüyle söke söke kazandık. 3. ve 16. dakikalarda Arif'le yokladık Arsenal kalesini, Seaman'ı geçemedik. 26. dakikada Hakan Şükür'ün dengesini kaybetmesine rağmen vurduğu şutun auta gitmesine yandık. 34. dakikada Overmars'ın nefis vuruşunda Taffarel'in kurtarışıyla rahatladık. Ah o 48. dakikada... Hagi, Okan'a, o da Hakan'a aktardı. Hakan'ın şutunda direkten dönen topa yandık. 70. dakikada Capone'nin şutu Seaman'ı yıktı ama gol olmadı, üzüldük. Normal süre bitmiş, umudumuz artarak devam etmişti... 95. dakikada Adams'la karşılıklı itişen Hagi'nin haksız bir kararla kırmızı kart görmesine yandık. Ama inanmıştık bir yere... Yılmadık. Ve her geçen dakika devleşen Taffarel'e şahit olduk. 104. dakikada Henry'nin, 108. dakikada Parlour'ın, 112. dakikada Kanu'nun şutlarındaki kurtarışlarıyla gurur duyduk. Ve penaltılar... Ergün attı... Suker, direğe çarptırdı. Hakan Şükür ağları havalandırdı. Parlour karşılık verdi. Ümit yine kaçırmadı... Vieira'nın şutu direği salladı. Ve Popescu son vuruşu yaptı: Galatasaray şampiyon... Ne mutlu Türkiye'ye bunu vermesem icim rahat etmezdi verildiyse affola

bende ağladığımı ahtırlıyorum çok güzeldi o an sanki kendimi stadın içinde gibi görüyordum gerçekten galatasaray ruhu vardı o zaman fedakarlık vardı