BOZULDUK BE!.. Hata üstüne hata, Bir ince bozulduk be!.. Az birazcık rahata, Erince bozulduk be... Aştık derken dağları, O kan akan çağları, Kader bize ağları, Örünce bozulduk be... Cenk ederken özeldik, Hem özel hem güzeldik, Tam meclise yöneldik, Varınca bozulduk be... Şanı, şöhreti, ünü, Bulup unuttuk dünü, Bozkurtların gönlünü, Kırınca bozulduk be... Eğilse Bozkurt tüyü, Köyü basardık köyü!.. Ülkücü ülkücüyü, Yerince bozulduk be... Kur'an, Turan hani bul, Kul olduk maddeye kul... Makam, koltuk, para, pul, Görünce bozulduk be... Ülkücülük işleri, Bırakıldı peşleri, Zengin olma düşleri, Kurunca bozulduk be... Tost yaptılar Türk'ü tost, Tost yapanla olduk dost!.. El kapsına gidip post, Serince bozulduk be!.. El kapsını yurt tuttuk! Halbuki biz Bozkurt'tuk, Ulumayı unuttuk, Ürünce bozulduk be!.. Bey sandılar birini, Üzdüler birbirini, Kurt kurt'un defterini, Dürünce bozulduk be!.. Böyle olunca tabi, Kurtluğun çıktı dibi, Kurt değil de it gibi, Durunca bozulduk be!.. Bizden sanıp her beyi, Teslim ettik türbeyi! Beyler içten darbeyi, Vurunca bozulduk be!.. Kimi gitti saraya, Kimi yazı-turaya!.. Elimizi paraya, Sürünce bozulduk be... Tankla, topla bu ülkü, Bozulmaz derken, gel ki, Her yanı çakal, tilki, Sarınca bozulduk be!.. Rezalet artık dizde, Başımız başka izde, Sinir koymadı bizde, Gerince bozulduk be!.. Türkeş var iken Türkeş, Yaşardık kardeş kardeş... Aramıza bir kalleş, Girince bozulduk be!.. Arif bunları işte, Başta demişti başta, İpin ucunu puşta, Verince bozulduk be... Ozan Arif