Bütün basın birleşip, parti gözetmeksizin, tüm liderlere soramaz mı? - Niçin bağırıyorsunuz? - Bu nasıl bir üslup? - Nasıl bir ses tonu bu? Sorabilse... Böyle bir ortak tavır karşısında, kendilerine belki çekidüzen verirler. Ama soramaz. Kel'in merhemi olsa önce kendi başına sürer. Tadını çıkara çıkara şööyle ağız dolusu küfür edebileceğimiz günler yakındadır inşallah. Bir adım sonrası: - Tekme tokat. Demokrasi zaten nedir ki? Tahammül rejimi. Bakalım, kim daha dayanıklı. Şiddet... Ne güzel şey bu şiddet. Önce mektebe gitti, tahsil terbiye aldı. Sonra askerliğini yaptı. Döndü medyacı oldu. Staj gördü. Daha sonra meclise girdi, kürsüye çıktı, edebiyat şaheseri sergiledi. Ağzından bal aktı. Şimdi meydanlarda esiyor şiddet. Futbol tribünleri de neymiş? Mitinglerde besleniyor. Kaynağı hiddet, neticesi dehşettir. Güya yerel yöneticilerimizi seçeceğiz. Buyurun, seçin. Hased, fitne, fesat. Bunlardan birini tercih edin. Beğenmezseniz alternatif adaylarımız var: Kin, nefret ve husumet. Yeter ki siz bağırın. Sesiniz kısılıncaya kadar bağırın? Evlerimizin içi gürlesin? Çocuklar korksun, hamile kadınlar kriz geçirsin. Evin beyi zaten zom olmuştur... Bağırın. Ülke tam bir tımarhaneye döndü. Alıp başımı üç beş gün bir yerlere gideyim diyorum ama bu kış kıyamette nereye... Peki, bu tansiyon çok sürer mi? 29 Mart akşamı biter mi? Yok canım, şiddet olmazsa hayatın zevki mi var? O akşam oylar sayılırken, ben buradan bağıracağım: - Erken seçim isterim diye. Ne yapayım? Tadı damağımda kaldı. Rauf Tamer / Posta