Nurgül Yeşilçay Türk Sineması'nın baş tacı Türkan Şoray, "Selvi Boylum Al Yazmalım" filmiyle gönüllerimizin de kraliçesi olmuş; akıllardan hiç çıkmayan gözleri, saf ve çekici güzelliğiyle benzersiz bir yer edinmişti Türkan Sultan. Nurgül Yeşilçay, oyunculuk kariyerinde Türkan Sultan'ın tahtına göz dikmedi belki. Ancak gösterdiği mükemmel performansla, yerini belirledi. Duru güzelliğine eklediği müthiş yeteneği ile kendisini unutulmayacak bir noktaya taşıdı. "Adem'in Trenleri"ndeki Hacer tiplemesi, Nurgül Yeşilçay'ın, oyunculukta kendini tekrar etmeme başarısını gösterebilen bir yetenek olduğunu gözler önüne seriyor. Atıf Emir Benderlioğlu "Artık sinemamızın yeni bir jönü var" diyebiliriz rahatlıkla. Atıf Emir Benderlioğlu, Adem'in Trenleri'ndeki oyuncu büyüklerinin yanında yeteneğini kanıtlıyor. İlk filminde "Kim bu genç oyuncu?" merakını uyandırmayı başardı. Bundan sonra sık sık beyazperdede izleyeceğimiz hissini veriyor bizlere... Erkan Taşdöğen , Asuman Dabak , Hakan Bilgin , Veysel Diker Kim demiş "oyuncu her rolü oynayamaz" diye? Erkan'ı, Asuman'ı, Hakan'ı, Veysel'i; hep komik ya da hicivli rollerden biliriz. Pek de severiz Türk halkı olarak bu tiyatro gönüllülerini... İşte size iftiharla sunuyoruz muhteşem dörtlüyü... Tiyatro eğitiminin yetenekle birleştiği yer desek abartmış olmayız herhalde? Cast direktörleri ve yapımcı dostlarımız bundan böyle oyuncuları seçerken onların önceden oynadığı karakterleri baz almak yerine kabiliyetlerini incelemeye başlayacaklardır diye umuyoruz... Derya Alabora , Yıldız Kültür , Turhan Özdemir İşte budur! Dedirttiler bize yılların tecrübeli tiyatro oyuncuları. Büründükleri her rolde bize o karakterleri yaşatmayı ilke edinmiş hatta bunu bir yaşam biçimi haline dönüştürmüş ustalarımızı ayakta alkışlıyoruz...

Hasan Hoca, karısı Hacer ve kızı Fatma ile birlikte Ramazan ayı boyunca imamlık yapacağı Karaağaçlı isimli mütevazi bir istasyon kasabasına gelir. Hoca, tüm Ramazan boyunca hem imamlık yapacak, hem de kasabanın çocuklarına din dersleri verecektir. Çok geçmeden Hoca'nın genç ve güzel karısı ile küçük kızına karşı davranışlarındaki gariplikler kasabalıların tepkisini çeker. İstasyon şefinin trenlere tutkun oğlu Adem, bu din derslerinde hiç bilmediği bir dünyanın varlığını öğrenip anlamaya başlar: Trenler, günah, sevap, cennet, cehennem, herşey birbirine karışıverir. Ailesine karşı sert ve acımasız olmakla suçlanan Hasan Hoca, birgün kasabalılara kendisi ve ailesi ile ilgili "sırrını"açıklamak zorunda kalır ve kasabalıların gözünde herşey bir anda değişir... Ama kimsenin, Hasan Hoca'nın bile bilmediği bir "gerçek" daha vardır. Adem dahil tüm Karaağaçlılar, bu Ramazanı hayatları boyunca hatırlayacak ve asla unutmayacaklardır. Görüşler Cengiz Ergun Demiryolu hikayelerini hep sevmişimdir. Hep heyecanlandırırlar beni... Bunun nedeni trenlerin bana çocukluğumun en güzel günlerini anımsatmasıdır. 1947'de babamın öğretmenlik yaptığı Kömür İşletmesi'ndeki lojmanımızın önünden, Şeker Fabrikası'na pancar taşıyan trenlerle, amele trenleri, yük trenleri, posta trenleri geçerdi. İşletmenin istasyonunda kısa süreli duran bu trenlerin vagonları ve işletmede kömür yüklenen vagonlar en önemli oyuncaklarımızdı bizim o zamanlar... Beş yaşından on iki yaşına kadar bir masalı yaşadığım bu küçük işletmede, bir defasında beni çok etkileyen, fakat anlam veremediğim bir olay olmuştu. Bir gece, birbirlerini o kadar sevip sayan, aralarında hiçbir sorun bulunmayan işletme insanları, sonrasında çocuklarla kadınların da karışacağı müthiş bir kavga tutuşmuşlar, genç yaşlı demeden birbirlerini kıyasıya yumruklamaya başlamışlardı. Aslında o döneme göre okumuş, güngörmüş mevki sahibi, saygın insanlardı bu kişiler. Nedenini bilemediğim, bende yarım asrı aşkın bir zamandır gizemini koruyan bu hadise, İsmail Doruk'un senaryosuyla kısmen yanıtını buldu. Bir şairin, "deprem gibidir aşk, insanı ne zaman ve nerde vuracağı belli olmaz" dediği gibi aslında bu kavga, belki de yasak olan, ama mutlaka büyük bir aşkın sonucuydu. İşte bu nedenle İsmail'in hikayesi beni çok etkiledi. Adeta 1947–1953 dönemini yeniden yaşar gibi oldum okuduğumda. Hikayenin içinde sadece aşk yoktu şüphesiz. Örneğin, ders aldığımız ve bizi olumlu yönde etkileyen din hocamızı da bulmuştum bu hikayede. Tek farkla ki, bizim hocamız, o dönemin özelliğiyle olacak, bir süre sonra komünist denilerek sürülecekti, işletmeden... Tayinler sebebiyle durmadan yer değiştirmek zorunda kalan ailelerle, kaybolan arkadaşlıkların acısı da işin cabası... İsmail'in hikayesi, lirik, hüzünlü, ama o derecede sürükleyici. Uzun zaman finalini tartıştık, ama sonunda doğrusunu yaptığımıza inanıyorum. Sağlam bir ekiple çekildi, yetkin kişilerce kurgulandı, önemli müzik adamlarıyla bezendi. ADEM'İN TRENLERİ'nin Türk sinema tarihinde önemli bir yere sahip olacağına inanıyorum. Sami Dündar Profesyonel film seyredicisi olarak İsmail Doruk'un senaryosunu okuduğumda epeyce tedirgin olmuştum. Bu senaryoda; yaşayan, iç içe geçmiş mükemmel örgüyü Barış hakikaten beyazperdeye yansıtabilecek miydi? Diyelim ki yansıttı, Türk izleyici böyle bir filme hazırlıklı mıydı? Daha bir çok soru işareti uçuşurken aklımda kendimi mekan ararken buldum Manisa'da... Ezel ve Barış'la birlikte Karaağaçlı istasyonunu hayranlıkla gezerken birçok soru cevabını bulmuştu bile... Nihayet motor dedik ve gurur duyabileceğim bir filme yapımcı olarak imza attım. Kısaca filmde emeği geçenlerden bahsetmek isterim sizlere: Barış Pirhasan Yeşilçam'ın aykırı ama bir o kadar da etkileyici kalemi ve yönetmeni Barış Pirhasan, "Adem'in Trenleri" filmiyle yeni bir sayfa açmaya kararlı anlaşılan... Sanatçı bir aileden gelmesi yaşamına muhakkak ki birçok değerler katmıştır ancak özgün sanatçı kişiliğini belirleyen çalışmalara bakıldığında, özel çizgisini daha ilk anda yakalayabiliyoruz. Atıf Yılmaz ile yaptığı "Aaah Belinda" "Asiye Nasıl Kurtulur" "Adı Vasfiye" hemen aklımıza gelen filmleri. Barış Pirhasan her karesinde samimi, yalın, 'bizden' duygusunu hissedebileceğimiz bir film armağan etti bize... Cem Özer Onun için söylenecek ilk söz: "Bu adam müthiş bir oyuncu..." İşine verdiği öneme saygı duymamak elde değil. Rolüne hazırlanışına tanık olmak, film ekibimiz için çok büyük bir tecrübe oldu. Belki de bu film, Cem Özer'in oyunculuğunda bir milat olacak. Günümüz izleyicileri, onu çoğunlukla absürt ya da komik rollerle tanıdı. O ise, Hasan Hoca karakteriyle, gerçek bir oyuncunun her rolü başarıyla oynayabileceğini kanıtladı. Genç oyuncu adaylarının ondan öğreneceği çok var...

oyuncular Cem Özer "Adem'in Trenleri" evrensel bir çerçevenin içine oturtulmuş, yerel motiflerle bezeli bir tabloya benziyor. Tablo benzetmesinin altını çizmek istiyorum. Çünkü filmdeki her bir kare tablo özeninde. Bu işten anlayanlar ya da birazcık zevk, gusto sahibi olanlar, ne demek istediğimi filmi izlediklerinde fark edeceklerdir. Evrenselliğine gelince; filmdeki imamı İrlandalı bir rahip yapın ve İrlanda'da bir köye getirip aynı hikayeyi işleyin hiçbir şey değişmez. Çünkü film aslında dibine kadar romantik ve duygusal, hatta çokça acıklı bir aşk hikayesi. Benim için en özellikli yanı, Nurgül'le bir daha kimbilir ne zaman yakalayacağımı bilemediğim karşılıklı oynama fırsatıydı. Çünkü o, dünyanın en iyi kadın oyuncularından biri. Bu müthiş aşk filmini çekerken, bir kez daha aşık oldum. Cem Özer olarak karıma, İmam Hasan olarak Hacer'e... Filmi izlerken ise, hem bir aşık, hem de bir baba olarak gözyaşlarımı tutamadım. Nurgül Yeşilçay Aylin'in stüdyosuna ilk gidişimizdi. Filmin montajlanmış halini izleyecektik. Cem'le oturduk perdenin karşısındaki beyaz koltuğa. Beyaz perdenin karşısındaki beyaz koltuğa oturup beyaz birer fincan kahve aldık. Beyaz perdenin karşısındaki beyaz koltuğa oturup beyaz birer fincan kahve alıp ışıkları söndürdük. Beyaz perdenin karşısındaki beyaz koltuğa oturup beyaz birer fincan kahve alıp ışıkları söndürüp başladık izlemeye... Çekerken, san'at filmi çekiyormuşuz duygusuyla oynadığım filmin, bitmiş halini görünce, kafama balyozla vurulmuşa döndüm. Sonra bir de ne göreyim; Cem'in kafasında da bir balyoz, kendi kendine vurup durmuyor mu? Sanırım filmin ortalarında bir yerlerde sağ gözümün sol alt yanına inatçı bir damla geldi kuruldu. Cem'e, damla olmayan sol gözümün sağ üst yanıyla bakıyorum gizli gizli; onda damla akmıyor. Ee o zaman benimki de akmıyor. Ama bir yerde arkadan gelen damlalar ittirmiş olacak ki, artık hepsi birden akmaya başlıyor. İvedilikle Cem'e bakıyorum tabii ve rahatlıyorum. Çünkü onun gözyaşlarıyla sümüğü birbirine karışmış durumda. Ben de kapıp koyveriyorum. İşte o andan itibaren filmin sonuna kadar sümüğümüzü çeke çeke böyle bir filmin içinde olmanın gururuyla birbirimize daha da aşık bitiriyoruz filmi. Eee darısı sizin de başınıza... Durumun tuhaflığını yeterince anlatamamış olabilirim, bir de şöyle söyleyeyim: Elimizdeki beyaz fincanlarla oturduğumuz beyaz koltuğun karşısındaki beyaz perdede oynayan adam kocam, elimizdeki beyaz fincanlarla oturduğumuz beyaz koltuğun karşısındaki beyaz perdede oynayan adamın karşısındaki ben, beyaz perdenin karşısındaki elimizdeki beyaz fincanlarla oturduğumuz beyaz koltukta yanımda ağlayan adam kocam, beyaz perdenin karşısındaki elimizde beyaz fincanlarla oturduğumuz beyaz koltukta yanımda ağlayan adamın yanında ağlayan ben. Yani diyeceğim siz bu filmi beyaz perdenin karşısında, hangi renk koltukta, yanınızda kimle izleyeceksiniz bilemem ama yanınızda BEYAZ bir mendil mutlaka olsun. Derya Alabora "Ademin Trenleri" benim uzun zamandan sonra kabul ettiğim ilk iş oldu. Senaryoyu okuduğumda önce çok kararsız kaldım, rolle kendimi çok bütünleştiremedim. Barış'a kaygılarımdan söz ettim. Rol üzerinde konuşabileceğimizden ve bunu halledebileceğimizden söz etti. Gerçekten de filmin sonunda oynadığım karakterden oldukça hoşnut olduğumu söyleyebilirim. Şimdiye kadar oynadığım rollerden daha farklı bir kişilik çıktı. Barış'la çalışmak benim için çok güzeldi. Görüntü yönetmenimizin sakin ve detaycı kişiliği, her sabah sete herkesten daha güler yüzle gelmesi beni çekim sırasında çok motive etti. Yeni dostlar edindim. Filmin son halini çok merak ediyorum, heyecanla bekliyorum... Erkan Taşdöğen Bir tren düşünün, sadece gelip geçenlerden... Bir istasyon düşünün, her yere uzak... Ve bir avuç insan; kendi küçük öyküleriyle her şeye uzak. Ama insan, ıssızlığın ortasında bile yine de insandır işte... "Adem'in Trenleri", o sıradan insanlardan, belki de dönüp de bakmayacağımız öyküleriyle, biz oyuncuları öylesine etkilemiştir ki, artık hepimiz o trenin içindeydik. Ve bu yolculuk, sanki daha önce hiç çıkmadıklarımızdandı. Bir sinema filmi yapmanın keyfi ve zorluğu, her günü ayrı bir istasyon kılıyordu... Ve raylar üzerindeki serüven, perdede sonlanmadan, giderek herşey geride kalıyordu. Setler, provalar, çekimler, soğuk, Karaağaçlı, paydos... Herşey... Ama ileriye bir şeyler bırakmaktır, sinema. Yeter ki, bir yüreğin inancı herkesi kavrasın bir gün... Teşekkürler Barış Pirhasan... Bu öyküye, bu yolculuğa, bu oyunculara inanıp, uc uca ekleyip hepsini, sakinliğin, sabrın ve bilgeliğinle bir film yarattığın için bizlerden... Makinist olduğun için; hayatımın en güzel tren yolculuğunda... Fıratcan Aydın Zeynep Özbay