İnsanlar, önceden göçebe hayatı yaşarlardı. Kuşlar gibi istediği mekana yuva kurar, sonra da bir başka mekana taşınırlardı. Tabiat şartlarının acımasızlığına karşı bir o kadar da mutluydular. Toplu olarak daha iyi şartlar altında yaşayabilmek için gösterilen çabalar neticesinde göçebe hayatı bırakıldı, önce mezra halinde yerleşik yurtlar, daha sonra köyler, kasabalar, şehirler ve hatta metropoller halinde yaşanılmaya başlandı. Biz insanlar kolaylığa ve modernliğe talip oldukça yaşamın birçok güzelliğinden ödün vermeye başladık. Hayatımıza giren her bir yeniliği adeta eski bir değerimizle satın aldık. Sanayileşme ile birlikte önce doğal güzelliklerimizi, sonra tertemiz soluduğumuz havamızı ve daha da ötesi kültürümüzü kaybettik. Medeniyet geliştikçe problemleri de beraberinde getirdi. Ve insanlık, şehirlerin beton duvarlarına mahkum olmaya yüz tuttu. Şehirleşirken fiziki mimariye verilen önem kadar, şehrin ruh mimarisine önem verilmeyişi insanların yaşantılarında uyum sarsıntıları meydana getirdi. Müstakil evlerde süren ferdi bağımsız yaşam tarzı, artan nüfus sebebiyle, topraktan ve paradan daha çok tasarruf etme adına toplumları apartman hayatı ile tanıştırdı. Kapısını kapattıktan sonra dışarıdaki insanları düşünmeden yaşayan kentlilerle, kapısını, yüreğiyle birlikte kapayan bencil insanlar türedi. Köy yaşantısında evlerimiz komşularımıza belki uzaktı; ama manevi olarak birbirimize daha yakındık. Kent hayatında ise insanlar birbirlerine mesken olarak yaklaştıkça manevi olarak bir o kadar uzaklaştılar. Kalabalıklaştıkça yalnızlaşan kalabalıklar türedi. Aynı binada aynı merdiveni paylaştığı insanlardan merhabalarını esirgeyenler, bayramlarda dostlarını bırakıp tatil mekanlarına kaçtılar. "Komşu komşunun külüne muhtaç" olduğu halde gururlarını yenip de yaralarına basmak adına bile olsa, bir kaşık tuz istemek için karşı dairenin kapısını çalmadılar. Üst kattakiler, alt kattakilere tozlu kilimlerini çırparak merhaba derken, onlar da balkondan mangal dumanları ile karşılık verdiler. Yıllar geçiyor, apartmanda oturanlar birbirinden habersiz, daha komşularını bile tanımayanlar var. Kimsenin kimseden haberi yok. Ancak yıllar sonra, apartmana giren bir kişinin komşunuz veya komşunuzun çocuğu olduğunu öğreniyorsunuz. İnsanlar evlerine bir robot gibi, sabah çıkıp akşam giriyorlar. Apartmanın bir dairesinde cenaze kalkarken, bir diğer dairede maalesef düğün tüm ihtişamıyla yapılıyor. Herkes kendi içinde, kendi derdiyle muzdarip, kendi sevinciyle mesrur. Oysa bu, ne inancımıza ne de örfümüze uymakta. Artık sadece dünyevi menfaatleri ön plana alıp insanları ona göre değerlendiren bir toplum olduk. Nerede o samimi yaklaşımlar ve dayanışmalar. İster maddi ister manevi yönden olsun, varlık içinde yokluk yaşayan bir toplum olduk. Halbuki komşuluk kültürü temelinde, doğumdan ölüme kadar iyi ve kötü günlerde, sevinç ve kederi paylaşmaya ve yardımlaşmaya dayanmaktadır. Fiziki olarak birbirine yakın veya bitişik yerlerde yaşayanlara komşu denir. Komşuluk, toplum hayatımızda yeri ve önemi inkar edilemeyen içtimai bir müessesedir ve insanların toplum halinde yaşamalarının zaruri bir neticesidir. İnsan, sosyal bir varlık olduğuna, bu sebeple tek başına yaşayamayacağına göre etrafında komşuların olması kaçınılmazdır. Kamil insan; kendini toplumdan soyutlamış, dünyaya sırtını çevirmiş münzevi insan değildir. Aksine kamil insan; toplum içinde yaşayan, hayatın olumlu ve olumsuz şartlarıyla yüz yüze gelen, hayatı Allah'ın rızasına uygun kılmaya çabalayan, nihayet başkaları içinde yaşayabilen ve onlardan gelecek sıkıntılara katlanabilen insandır. İslam, yalnız bireysel hayatla değil, toplum düzeniyle ilgili olarak da önemli ilkeler koymuştur. Bu yelpazenin içinde akraba ve komşuluk ilişkileri de önemli yer tutar Eskiden ateş zor bulunan birşey olduğu için, nsanlar, komşularına ateş istemeye giderlermiş. Bu eski atasözü, insanların birbirine ne kadar ihtiyacı olduğunu belirtmek için kullanılmıştır. İnsanlar eskiden ateşe muhtaç oldukları için, ateşten geriye kalan küllerden bahsederek, bu komşuluk ihtiyacını vurgulamak için "Komşu komşunun külüne muhtaçtır"atasözünü kullanmışlardır. Günümüzde komşuluk ilişkileri, bazı nedenlerden dolayı, çok zayıflamıştır. Çok katlı bloklar, büyük siteler ve çok fazla insanın burada yaşaması başlıca nedenlerdendir. Artık insanlar komşularını tanıyamamaktadırlar. Ama komşulara olan ihtiyaç ortadan kalkmamıştır. Hala insanlar komşularına muhtaçtırlar. Bu eskiden de böyleydi şimdi de böyledir. Örneğin;evde başınıza bir kaza geldi. Bunu, en yakın komşunuzla paylaşıp, gerekenin yapılması için kendinize bir yardımcı edinmiş olursunuz. İnsanlar tek başına tek başına herşeyim üstesinden gelemeyebilirler. Mesela;çok yaşlandığımızda komşularımız, alışverişlerimizde onların taşınmasında bize yardımcı olabilirler. Bahsettiğim ve daha bahsedemediğim yüzlerce örnek vardır komşularımıza ihtiyacımızı belirten. Bu yüzdendir ki"Komşu komşunun külüne muhtaçtır!"

Komşu komşusuna günahını bile vermez durumuna düştük artık, bence komşuluk bizi biz yapan değerlerden bu yüzden herkez gereken önemi vermeli ve şahsen ben Ayşe teyzeleri, Fatma teyzeleri geri istiyorum...

Ev alma komşu al diye boşuna dememiş atalarımız... Teşekkürler konu için...

Yaşadığımız depremden sonra insanlar eski komşuluk günlerine döndü bir süre, aynı yemeği aynı çadırı paylaştı, birlikte üzüldü birlikte sevindi, taki depremin izleri silinen acısı unutulana kadar, komşuluk artık büyükşehirlerde yanından geçilmeyen bir kavram, küçük yerlerdede başladı unutulmalar, çalışma şartları, ekonomik zorluklar, tv gibi şeyler bu durumun en baştaki sorumluları bana sorarsanız.

allah herkeze yan komsumuz gıbı komsu versın. akrabamdan daha yakın aıleden daha sevecen.. Gila

26 Mart 1991. Londra'da, yaşadığım üç yılın sonunda bir akşam kendi kendime hesaplaşmaya başladım. sorular sordum, cevaplar aldım. aynen şöyleydi kaç sene kaldın burda? üç sene peki bu üç sene içinde kazancın ne oldu? ingilizce haricinde koca bir hiç. peki bir üç sene daha kalsan para sahibi olabilecekmisin? hayır. ee? burada komşuluk da, dostluk da yok. tek arkadaşın paran. madem öyle daha ne duruyorsun ki? s. tir ol git artık bu ülkeden!! ister inanın, ister inanmayın, aynen böyle oldu. ve yaklaşık iki saat kadar sonra çıktım, Türkiye'ye geri döndüm. ama malesef gördüm ki, burası da oradan farksızmış. yine de kalan dostlarımız bizim kültürümüzün onlarınkinden çok daha ileri ve sıcak. -