Esat Dergi'nin bugünkü yazısı... Hayatta profesyonellik sandığımız kadar basit bir iş değil. İnsan hamur gibi yoğruldukça-yoruldukça 'saha' karakterine sahip oluyor, aynı G. Saray'ın ağzıyla kuş tutması beklenen oyuncusu Sabri Sarıoğlu gibi... 2002-2003 sezonunda Sabri Sarıoğlu ortaya çıkıyor. Altyapıdan çıkan her futbolcuya vurulan bir benzetme damgasını o da yiyor. O günlerden "Yeni bir Emre Belözoğlu" spotları bundandı. Hoş şimdi şu "Yeni" hastalığı var fena halde. Her futbolcu "Yeni bir xxx" oluyor, formülden benzetme. Yakında başlıklar için bilgisayar programı çıkacak. Bazı futbolcuları sürekli ve epey sık bir şekilde izliyoruz. Kimileri bizim umudumuz, kimileri kimdir nedir merakımız. Aslında bu bazen o kadar tehlikeli ki... Her maçta daha fazlasını bekleyerek, "gelişemiyor" diyoruz. Haklı mı haksız mı yapıyorum bilmiyorum ama Gökhan Gönül. Bu izleyiş oyun bazında onların gelişimi için bize ışık tutuyor. Bu toprakların oyuncularında hep yasal bir salgın var. Gelişmek, geliştirmek, sahada büyümek, futbolu öğrenmek. Ayhan Akman'ın "25'imden sonra futbolu öğrendim" demesi gibi. Sabri Sarıoğlu'nun futbolu çağ atlamadı, doğrudur, hatta aynıdır. Sabri Sarıoğlu'nun kimliği de değişmedi, gidin bakın nüfusuna. Yapmadığı yanlış da kalmadı belki de bugüne kadar. İticiliğin doru ğuna da çıkmıştı çoğu zaman, yakın örnek; 27 Şubat 2008'deki G. Saray - F. Bahçe maçı gibi... Her şeyiyle kurbanlık koyun gibi gösterildi çoğu zaman. Futbolsever çok streslidir, maça öyle gelir ya. Her maçta her takımın bir mazlumu vardır ya! Her şey onun isabetsiz ortalarıyla başlamıştı aslında. Sağolsun o da davranışlarıyla buna bilmeden katkıda bulundu. Biri ona "konuşuluyorsan iyidir" dedi galiba. Şimdi çoğu futbolcuda zaman zaman bu "heves" var da! Bazı abuk açıklamalar sahibi hocalar kadar artık oyuncular da. Sabri Sevilla'lar, Fiorentina'lara az mı gönderildi gazetelerce. 15 milyon avro ile yan yana da anıldı, tepkiniz neydi? Sabri'nin kişisel kabahatları için arife tarif gerekmez. Kontrolsüz güç güç değildi çoğu kişinin dediği gibi. Büyük kulüplerde dev futbolcu olmak isteyenleri düşünün. Özellikle bu düşüncelerin yanına "yeni çağ"ı da ekleyin. Büyük camiaların futbolcularını kim var eder? Futbolcuların soluğunun uzun olmasını genellikle kim sağlar? Direk dibine yolladıkları bir top mu sanıyorsunuz... Büyük takımların formasını giyen her genç aynı baskı içinde. Ta-raf-tar gerçeği! Ta-raf-tar kazanma arzusu. Bir şekilde kandırmaca var ortada; Amigo Futbolcu. Amigo Futbolcu ile Savaşan Futbolcu'yu karıştırmayın. Lugano'nun Emre'ye kafası belki amigoluktur, doğrudur. Lugano'nun tekmeye her maç soktuğu kafa savaşandır. Sabri'nin orta sahada üçlü çektirmesi unutulmaz. Tuncay Şanlı'nın İnönü deplasmanında yaptıkları. Pascal Nouma'nın Beşiktaş taraftarı için tombalası da. Nouma o kadar sapık mı o sevinçte içinden o gelsin. Ve daha nicesi, genç ya da değil, tribünü sağ sol cebine koyanlar. Mesela son örnek F. Bahçe - Steaua Bükreş maçı... Özer Hurmacı yumruk şov yapıyor. Ardından tribünler "Buraya gelmeyen Cim Bomlu olsun".. UEFA yasağını delip yarı sahaya koşuyor Özer, kötü niyetli değil. Sadece çok heyecanlı, yanlış şeyler yaptırabilecek heyecan türü. Yetenek geliştirmesine yardım edicek motivasyon türü değil bu! Özer'in amacı taraftarını mutlu etmek midir, ruh mudur? Bir yanlış içindeyiz, devam ediyoruz. Futbolcular iyi/kötü niyetli bu yanlışın kaymağını yiyor. Futbolcuyu 'amigo' ruha sürükleyip, kişilik bekliyoruz. İki ilkokul açsın, akşama da maçta rakibe kafa yumruk atsın. Oyuncular hangi ortamda 'kanıt peşinde' farkında mısınız? Özellikle yeni transfer olanlar ya da kulübe çakılanlar. Milyonlar alanlar, formanın hakkını vermeli, işleri bu. Futbolcu kötü oynarsa eleştirilebilir, sert de olabilir, evet. Washington'a yapılan 'portakal' benzetmesi sertlik değil ama... Taraftarı futbolcuya hakarete kışkırtma. Gidin küfür edin demenin televizyon usulü yorumu, unutmadık. Futbolcuya hakarete ne kadar hakkımız/hakkınız var? Sempatik gülüşler güzeldir de alaycı ve küçümser düşünceler! Karşınızdaki futbolcudan önce insan. Sabri'nin formasında Sarbi yazıyor diye şamarı yemedi mi... Kendine ait bir saç kesimi var diye şamarı yemedi mi... Ve daha fazlası ile acımasızlık hadsafhada! "PlayStation kolunda kareye-yuvarlağa basılı tutmaktır Sabri." Keşke espri bu çizgi de kalsa, şamar olmasa, keşke. Selçuk'lar, Uğur Boral'lar, İbrahim Üzülmez'ler. Sevmeyebiliriz, sevmeyebilirsiniz fakat alay etmek. Alayı bırakın ailesine edilen hakaretlerin maç başına ortalaması? Ekşi sözlükte adına 58 sayfa yazılmış biri Sabri Sarıoğlu. Gören başbakan Tayyip Erdoğan sanacak. Yılmaz Vural hocalar dünyasının rengi mesela, o ayrı. Futbolsever Yılmaz Vural'a karşı sempatik gülüş içinde. Sabri Sarıoğlu sadece bir örnek, hem de bayağı detaylı. Düşünmek gerek futbolcuya hakaret etmek üzerine... Elde bira, dudakta sigara vahşileşmiş bir canlı olmak üzerine... O onlarca hataya düşmüş Sabri'deki değişimi fark ettiniz mi? Belki çoktan olması gerekendi ama bence çok güçlü. Belki Frank Rijkaard yardımıyla, belki kendi çabasıyla. Sabri şimdi alkışlanma yolunda ilerliyor. Kimsenin kaldıramadığı derbiyi en iyi kaldıran isimdi. Hakemle oynamıyor, rakiple oynamıyor, kendine bakıyor. Bu sezon futbol anlamında da daha dikkatli, daha iyi. Futbolu bir kenarı itelim, Sabri sahada kişisel olarak büyüyor. O adına 58 sayfa yazılan Sabri o noktadan bu sakinliğe. Maç sonları konuşurken yüreğinden geçenleri beyniyle süzüyor. Futbol anlamında Sabri saç-baş yoldurtmuş da olabilir. Fakat teşekkürü hak ediyor, umarım takdiri de alır. Devam et Sabri böyle olmaya devam et. Harakirinin eşiğine gelmiştin, şimdi teşekkür alıyorsun. Amigo futbolcuyu değil, efendiyi seviyor futbolsever. Savaşan ama futbola tükürmeyen futbolcuyu seviyor. Ergün Penbe nasıl Ergün oldu zannediyorsunuz. Alex'in sadece bileği kutsal diye mi aşık oldu binler ona... Futbolcu kişiliği mono'dan stereo düzene geçtiği an. Elma ile armut arasındaki farklar ortaya çıkacak. Gidenler ve kalanlar işte o zaman belli olacak. Kimileri hatırlanacak... Bir fısıltı: New York Yankees'in şampiyonluğunu doyasıya kutladım. Teşekkürler Matsui, Derek Jeter ve fazlası. Çocuğum olursa adını Derek mi koysam ne? ABD'de üç spor birden paylaşılamıyor. Gerek nufüs fazlalığından gerek stratejiden bunların para havuzları çılgın. Matsui'nin yıllık 13 milyon dolar kazanması mesela. Bizde paylaşılamayan spor sayısı kaç? Kaç dedim, kaçıyorum hemen, bu soruyu görünce kaçmak gerekli... Bir fısıltı daha: Galatasaray - Fenerbahçe UEFA finali hayal mi? Hiç sordum sadece... Hepsini görmek için tıklayın...

Gene güzel bir yazı. Teşekkürler Yasin. Hepimiz Sabriyiz