Hayal ettiğimiz dünya BİR dünya... Yemyeşil ormanlarla kaplı. Tertemiz sularla çevrili. Caddelerinde gülümseyen, yarınından endişesi olmayan insanların koşuşturduğu, birbirlerine sevecen ve nazikçe davrandığı bir dünya. Tahammüllü, anlayışlı, kızmayan, kırmayan, affeden insanlarla dolu bir dünya. Kaşlarını çatmayan, alnını buruşturmayan, kendinden emin ve çevresinden ürkmeyen insanların yaşadığı bir dünya. Kırılmayan ve ama kırmayan bir dünya. Kalpler temiz, yüzler temiz, vicdanlar temiz, eller temiz, ayaklar temiz, diller temiz, gözler temiz, ruhlar temiz, cepler temiz, kazançlar temiz, harcamalar temiz, sözler temiz, tenkitler temiz, sokaklar, caddeler, evler, arabalar velhasıl görünen görünmeyen her yer temiz... Özlem bu ya... Arzular suç olmaz ya!.. Dinlerin amacı, hele en son ve en mükemmel din olan İslam'ın amacı böyle bir dünya. Savaşa harcanan paraların fakire, yoksula, ilaca harcandığı bir dünya. Üniversitelerin ve laboratuvarların, bilimsel merkezlerin; insanın sağlığı, esenliği, huzuru, refahı, geleceği, mutluluğu, insanca yaşaması, dünyayı doğru kullanması için proje ürettiği bir dünya. Kendini, ama her şeyden önce Rabb'ini unutmayan insanların yaşadığı bir dünya. "Nefsini bilen Rabb'ini bilir" prensibinden, mefhumu muhalifine olan "Rabb'ini bilen kendini bilir" noktasına varan müthiş bir şuurlanma serüvenini yaşayan insanların zemininde dolaştığı, doluştuğu bir dünya. Sabah bu niyetle caddeye çıktım. Böyle bir dünya görmek için. Gördüğüm insanlara tebessüm ettim. "Tebessüm de ibadettir, sadakadır" diyen Peygamberimin bir sözünü yaşayayım bari bu sabah diyerek. Hayal dünyamda da arzu ettiğim dünyamı görebilmek için bir an duraksadım. Bir araba aniden sokağa fırlayan köpeğe çarptı. Köpek acıyla kenara savruldu. Ayaklarını karnına bastırıyordu. Acıyla havlıyordu. Aslında derdini anlatıyordu kendince bize. Belli ki ayakları incinmişti. Sürücü hemen durdu. Arabadan indi. Etraftaki esnaf da dükkánlarından fırladılar. Hatta müşterileri bile kasada bırakarak. Herkes yaralı köpek için bir şeyler yapmak istiyordu. Nihayet kucaklayıp arabaya koydular. Muhtemelen veterinere götüreceklerdi. Umutla gülümsedim. Umutlandım. Ama birdenbire bulutlar içinde bütün görüntüler kayboldu gitti. Hayalmiş meğer! Donduran soğukta, geçen yıla ait dergileri caddeye sermiş, satmaya çalışan bir yavru. Çocuk. Henüz çocuk. Harçlık yapacak belki de satabilirse dergilerini. Belediyenin zabıtaları yanına yanaştılar. Çocuk bir an ürktü, korktu, geri çekildi. Zabıta tezgáha el koyar ya! Ama hayır, öyle olmadı. Çocuğun başını okşadılar. Hayırdır, niye satıyorsun dediler. Çocuk, "Hasta ablama ilaç almak için" dedi. Burkuldular. Sarsıldılar. Gel bakalım çocuk, biz sana ilaçları alırız dediler. Hemen bitişikteki eczaneye girdiler. Sevindim. İnsanlık ölmemiş dedim. Bir an bulutlar arasında kayboldular. Çocuk da, zabıtalar da eczane de... Hayalmiş meğer! Gecenin ilerleyen saatleri. Kaldırım kenarında titreye titreye müşteri bekleyen kadınlar. Sadece kadınlar değil. Transseksüel, homoseksüel ve daha çok farklı olanlar. Düşmüş veya düşürülmüş olanlar. Acıyla kıvranırken birbiri ardınca duran arabalar gözüme çarpıyor. Pazarlık yapacaklar sanıyorum. Hayır, yanılıyorum. Arabadan çıkanlar, bu donduran soğukta duranlara yaklaşıyorlar. Konuşuyorlar onlarla. Cümleleri hep aynı. "Acaba sizin için ne yapabiliriz, sizi kurtarmak için bir şey yapabilir miyiz?" Hatta birinden göz yaşartan bir tavır. Cebinden bir demet para çıkarıyor. Karşısında korkulu gözlerle bakan kadına uzatıyor. "Belli ki, istemeyerek buradasın. Al bu parayı, sen de kardeşimiz gibisin. Bari birkaç gün uzak dur. Bari birkaç gün. Yapabildiğim bu kadar. Ne yapayım ki" diyor duygulu gözlerle uzaklaşırken. Başım önümde arabamın camını kapatırken bulutlar arasında o arabalar ve adamlar kayboluyor. Hepsi bir bir yoğun bir sisin içinde kayboluyorlar. Kadınlar hálá o kaldırımdalar, ama gerisi hayalmiş meğer. İyice bunalmışken Mevláná'nın "Divan-ı Kebir"inden bir sözü bizi derin hayal dünyasından çekip çıkarıyor. "Başımı koyduğum her yerde, / altı yönde ve ötesinde ibadet edilen O'dur. / Bağ, bahçe, gül, bülbül, sema, sevgili hep / birer bahanedir. / Maksud olan hep O'dur."

Teşekkürler artser usta

BİR itirafçı gibi "Eskiden şöyle idim" diye başlamaktan rahatsız olurum. Bu yazı bir itiraf yazısı değil, bir isyan yazısıdır. Evet... Benim gibi aynı inanca sahip olan veya aynı coğrafyayı paylaşan insanları tenkit etmekten hiç haz almam. Ama benimle aynı dini paylaşıyor diye veya aynı coğrafyada nefes alıyor diye de insanları kutsal da görmem. Yanlışlıkları, çirkinlikleri, aymazlıkları görmemezlikten gelemem. Dünya Müslümanlarının haline bakıyorum. Müthiş bir rahatsızlık duyuyorum. Halimizin hiçbir cazibesi yok. Bize bakıp da Müslüman olmaya kalkışacak aklı başında hiçbir insan düşünemiyorum. Üzgünüm, ama bu maalesef böyle. Kutsal vahiyle bir bağlantımız yok. İslam çalış demiş, biz kaytarmanın bütün yollarını denemişiz. İslam temiz ol buyurmuş, kirlilik bizim paçamızdan damlıyor. İslam komşu komşuya neredeyse varis olacak kadar yakın olmalı demiş, biz komşunun bahçesine, balkonuna, penceresine, evinin önüne, velhasılı bütün mahremine tasallut etmişiz. İslam oku demiş, biz kitabı bile tersinden okumuşuz. Doğru okuyanımız ise, doğru uygulamamış. İslam birbirinizi sevin, bölünüp ayrılmayın, gücünüz zaafa uğrar demiş, biz neredeyse mahallelere kadar bölünmüşüz. İslam nezaket ve zarafetten dem vurmuş, biz en yakınımızdaki insana bile anlayış göstermemişiz. İslam hakkına razı ol, sınırı geçme demiş, biz en basit bir uçak veya otobüs yolculuğunda bile yer kavgası etmişiz... Daha iyiyse başkasının yerini kapmışız. Hayır, bu İslam değildir. Hatta insanlık değil... Bu halimizle İslam'ı tebliğ edemeyiz. Tam aksine İslam'ın önünde bir bariyer gibi dururuz. İnsanlara sanki şunu der gibi dururuz hem de: "Bak sen benim dinime girersen işte böyle olursun. Bana benzersin". Yazık... Hem de milyonlarca kez... Buna hiç ama hiç hakkımız yok. Kan ve gözyaşı bizim coğrafyamızda. Daha dünyayı tanımadan hayata gözlerini kapatan ve her zaman savaşın en mağdurları olan çocuklar bizim coğrafyada. Geri kalmışlık bizim coğrafyada. Labirentin içinde bir Şark kurnazlığıyla menfaatini imanları haline getirip en çıkmazdan çıkar bulanlar bizim coğrafyada. Ama en basit bir rahmet yolculuğunda gemileri alabora edenler veya sevgiye açılacak yolu bulmada labirentin içinde saplanıp kalanlar da yine bizim coğrafyada. İsyan ediyorum... Daralıyorum... Bir merhamet, ahlak, iffet, fazilet ve izzet dininin mensuplarının bunca olumsuzluğu bir arada bulundurmasına tahammül edemiyorum... Yatılı bir okula emanet edilmiş on yaşındaki bir "umut"un şu yazımı yazarken cansız bedeninin fosseptik çukurunda bulunmasına isyan ediyorum... Tacizden tutunuz da güvenlik kamerasının en gerekli zamanda çalışmamasına, yetkili öğretmenin yapacağı işi çocuklara havale etmesine kadar kahreden bütün zavallılıklara anlam veremiyorum. Bir gencin arkadaşını testereyle doğrayacak kadar vahşileşmesini anlayamıyorum... Biz hiç mi hakkaniyetten bahsetmedik. Biz hiç mi sorumluluğu öğretemedik. Biz hiç mi helal lokma yediremedik. Biz hiç mi Allah'ı anlatmadık. Sahiden imana iman mı etmiyoruz yoksa. Bu satırlarımla kimse bir ülkeyi, bir siyasi otoriteyi, bir dönemi, bir medyayı veya şunu bunu suçlu gösterdiğimi sanmasın. Çünkü kimse bu kadar suçu işleyemez. Ama bu saydıklarımdan hiçbirisi de bu suç ortaklığının dışında değildir. Müslümanlar kendilerine gelmek zorundalar. Coğrafyalarını kalkındırmak zorundalar. Muasır medeniyetin önüne geçmek zorundalar. Dünyadaki tıp, mühendislik, endüstri, astronomi ve bütün bilim dallarında hamle yapmak zorundalar... Önce iç alemlerini, sonra evlerini, sonra sokak ve caddelerini, şehirlerini temizlemek zorundalar... Bu çağda hala el arabasıyla anacaddede yük taşıyan bir görüntü, dünyaya medeniyet sunma iddiasında olamaz. Böyle muhteşem bir birikimi olsa bile iddiası olamaz. Maalesef olamaz.. Kendimize saygımız yoksa da evladımıza, torunlarımıza saygımız olmalı. Müslüman ülkelerin aklı başında "akıl" adamları ve müesseseleri mutlaka bir araya gelip bu konuları hem de kendilerine hiç acımadan en acımasız eleştirilerle tartışmak zorundalar. Yoksa bizler yeryüzünün en şerefli medeniyetinin katilleri oluruz. Ve son bir not: Peki gayrimüslim coğrafyanın, beldelerin hiç mi aksayan, dökülen, sahtekarlık akan tarafı yok? Hiç mi geri kalmış ülkeleri yok. Elbette var. Hem de tonlarca var. Ama benim derdim öncelikle benim kendi coğrafyam. Ben önce kendi sokağımın önünü temizlemek ve kendi söküğümü dikmek zorundayım... Nihat Hatipoğlu

Kendimize, eşimize çocuğumuza, çevremize, insanlara ve hatta ciğer kovalayan kediye tebessümle bakma günü. Bugün aynaya bakarken gülümseyin. Yüce Allah'ın güzel yarattığı çehrenize şükretmek için gülümseyin. Konuşabildiğinize şükredin. Yürüyebildiğinize, görebildiğinize, koşabildiğinize, nefes alıp verebildiğinize şükredin. Saydığım bu nimetlerden yoksun olan yüz binlerce insanımızı düşünün. Onlara da sabır ve güç dileyin. Kur'an-ı Kerim'in buyurduğu gibi; 'Allah'ın nimetlerini sayarsanız bitiremezsiniz!' Hangi nimetin şükrünü gereğini yerine getirebiliyoruz ki!... Sevgili peygamberimiz bir gün; "Hiç kimse ibadetiyle Allah'ın üzerine bir hak oluşturamaz. Yüce Allah'a bu ibadetlerimiz karşılığında beni cennete koymak zorundasın diyemez" deyince; sahabe, "Siz de mi Ey Allah'ın Resulü?" diye sordular. Efendimiz "Evet, ben de diyemem. Ne var ki, Allah beni rahmetiyle kuşatırsa ancak affolurum" diye cevap buyurdular. İbadet affolmak için şart ama affettirecek olan bu ibadetin ruhu, niyeti, ihlası ve Allah'a yakın olmasıdır. Hz. Ali zengin olmayan bir insandı. Fakirlere yeterince yardımcı olamadığı için de üzülüyordu. Bu üzüntüsünü peygamberimizle paylaştı. Şöyle dedi: "Ey Allah'ın Rasulü; ben ve birçok arkadaşım fakirlere yüklüce yardımda bulunamıyoruz. Bu sevaptan mahrum kalıyoruz. Bu konuda varlıklı arkadaşlarımız bizleri geçiyorlar. Allah'ın Resulü bize bir çözüm önerir mi?" Sevgili peygamberimiz şöyle buyurdular: "İnsanlara güzel söz söyleyin. Zira güzel ve tatlı söz söylemek de sadakadır." Evet bugün hepimiz birbirimize güzel söz söyleyelim. İlahiyatçımız, işadamımız, siyasetçimiz, gazetecimiz, televizyoncumuz, programcımız, büyüğümüz, küçüğümüz herkes ama herkes bu gün 'güzel söz' söylemek için gayret etsin. Bugün şeytanlar ümitsizliğe kapılsın. Bu topraklar üzerinde bize yer yok desinler. Şeytanları umutsuz yapmanın yolu; nefsin kötü arzularına gem vurmak, çevreye iyilik ve merhamet sunmak, Allah'a yönelmek, tanıdık-tanımadık herkesle kucaklaşmak ve erdem adına hangi güzellikler varsa tümünü yapmakla mümkündür. İyilik yapamadığından şikáyetçi olan bir başkasına peygamberimiz , "Eşinin ağzına verdiğin bir lokma ekmek sadakadır" buyurarak iyilik kapısını sonuna kadar açmıştır. Hiçbir şey yapamıyor musun? Eşine bir lokma ikram et. Ne denli derin ufuklar açıyor Peygamberimiz değil mi? Bugün baba ve annemize mutlaka ulaşalım. Gidemiyorsak, uzaksa yerleri, telefonlaşalım. Hem de en erken vakitte. Ahirete göçmüşlerse mezarlarına koşalım. Onlarla geçirdiğimiz günleri hatırlayalım. Kur'an-ı Kerim'in öğrettiği duayla onlara dua edelim. "Allah'ım! Baba ve anneme rahmet ve merhamet et. Tıpkı ben küçükken beni koruyup kolladıkları gibi" diyelim. O an mezarlarından gül kokusu geldiğini hissedeceksiniz. Hz. Peygamber bir yolculuk dönüşü, annesinin ebva'daki mezarının yanında uzunca oturmuş ve gözyaşı dökmüştür. Hangi varlık anne kadar aziz olabilir! Kim anne kadar yanabilir! Annenin boşluğunu kim doldurabilir! Özellikle maddi imkanları çok olmasına rağmen anne veya babasını ihmal etmiş olanlara, onları sokağa ve insafsızlığa terk etmiş olanlara bu bayramda; "Merhamet etmeyene merhamet olunmaz" sözünü hatırlatmaktan başka ne yapabiliriz ki... Merhameti unutmuş olan birini gördüğünde hayretini ifade eden Hz. Peygamberin şu sözlerinden daha anlamlısını diyebilir miyiz? Sanmıyorum: "Sen gönül kapını Allah'a kapatıp merhamet etmiyorsan, Muhammed ne yapabilir ki!"

şu kısımlar çok doğru bence... İslam çalış demiş, biz kaytarmanın bütün yollarını denemişiz. İslam temiz ol buyurmuş, kirlilik bizim paçamızdan damlıyor. İslam komşu komşuya neredeyse varis olacak kadar yakın olmalı demiş, biz komşunun bahçesine, balkonuna, penceresine, evinin önüne, velhasılı bütün mahremine tasallut etmişiz. İslam oku demiş, biz kitabı bile tersinden okumuşuz. Doğru okuyanımız ise, doğru uygulamamış. İslam birbirinizi sevin, bölünüp ayrılmayın, gücünüz zaafa uğrar demiş, biz neredeyse mahallelere kadar bölünmüşüz. İslam nezaket ve zarafetten dem vurmuş, biz en yakınımızdaki insana bile anlayış göstermemişiz. İslam hakkına razı ol, sınırı geçme demiş, biz en basit bir uçak veya otobüs yolculuğunda bile yer kavgası etmişiz... Daha iyiyse başkasının yerini kapmışız. Hayır, bu İslam değildir. Hatta insanlık değil... Bu halimizle İslam'ı tebliğ edemeyiz. Tam aksine İslam'ın önünde bir bariyer gibi dururuz. İnsanlara sanki şunu der gibi dururuz hem de: "Bak sen benim dinime girersen işte böyle olursun. Bana benzersin". Yazık... Hem de milyonlarca kez... Buna hiç ama hiç hakkımız yok. Kan ve gözyaşı bizim coğrafyamızda. Daha dünyayı tanımadan hayata gözlerini kapatan ve her zaman savaşın en mağdurları olan çocuklar bizim coğrafyada. Geri kalmışlık bizim coğrafyada. Labirentin içinde bir Şark kurnazlığıyla menfaatini imanları haline getirip en çıkmazdan çıkar bulanlar bizim coğrafyada. Ama en basit bir rahmet yolculuğunda gemileri alabora edenler veya sevgiye açılacak yolu bulmada labirentin içinde saplanıp kalanlar da yine bizim coğrafyada. İsyan ediyorum... Daralıyorum... Bir merhamet, ahlak, iffet, fazilet ve izzet dininin mensuplarının bunca olumsuzluğu bir arada bulundurmasına tahammül edemiyorum... Yatılı bir okula emanet edilmiş on yaşındaki bir "umut"un şu yazımı yazarken cansız bedeninin fosseptik çukurunda bulunmasına isyan ediyorum... Tacizden tutunuz da güvenlik kamerasının en gerekli zamanda çalışmamasına, yetkili öğretmenin yapacağı işi çocuklara havale etmesine kadar kahreden bütün zavallılıklara anlam veremiyorum. Bir gencin arkadaşını testereyle doğrayacak kadar vahşileşmesini anlayamıyorum... Biz hiç mi hakkaniyetten bahsetmedik. Biz hiç mi sorumluluğu öğretemedik. Biz hiç mi helal lokma yediremedik. Biz hiç mi Allah'ı anlatmadık. Sahiden imana iman mı etmiyoruz yoksa.

SIKINTILI günler geçiriyoruz. Terör saldırılarıyla hayatını kaybeden askerlerimize, sivil vatandaşlarımız da eklenmeye başladı. Oyun bellidir. Milleti bezdirip, birbirine kırdırmak; doğulu, batılı, Alevi, Sünni diyerek ülkeyi önce bölüp parçalamak, sonra da birbirine düşürmek. Yüzyıllardır İslam coğrafyasında hep aynı şey yapıldı. Zira Müslümanlar tarihin hiçbir döneminde dışarıdan saldıran düşmanla mağlup olmamışlardır. Hep birbirimize vurdurularak, iç kargaşa ile zaafiyete uğratılmışlardır. Hz. Peygamber bu nedenle de; "Allah'ım! Müslümanların helakini ve zafiyetlerini iç savaşla eyleme, Müslümanları birbirine vurdurtma" buyurarak endişesini dile getirmiştir. Bütün bu olayların adı fitnedir. Fitne kıyamete kadar var olmaya devam edecektir. Ama fitneyi doğru okursak, ondan etkilenmeden bertaraf edebiliriz. Salim bir akılla, düzgün düşünerek, oyuna gelmeden, hatta oyunun kurallarını kendimiz oluşturarak, yazılmış senaryoya gelmeden, kendimiz senaryo oluşturarak oyunu bozabiliriz. Dünyanın en güzel coğrafyasındayız. Genç nüfusumuz bütün dünyayı kıskandıracak kadar çok. Bir anda dört iklimi yaşıyoruz. Yeraltı zenginliklerimizin birçoğu henüz keşfedilmeyi bekliyor. Sadece 2009 yılında petrol için kazılan 143 kuyudan 53'ünde petrol, 30'unda doğalgaz bulundu. Gelecek yılların süper gücü Türkiye olacaktır. Bundan zerre kadar şüphe duymuyorum. Bütün bunları biz biliyoruz, ama bu ülkeyi sevmeyenler de biliyor. İşte ülkemizde kabaran öfkenin kine ve sele dönüşmesini isteyen zalimler, onun için askerimizi tuzağa düşürüyor, sivillerimizi vuruyor, ülke insanımızı birbirine düşürmeye çalışıyor. Böyle dönemlerde herkese iş düşüyor. Her birimiz ü 1- Batıda yaşayan insanımız -içimiz her gün yansa da- bu oyunu iyi okumalı, tahrike gelmemelidir. Terör ile doğu halkının arasında hiçbir maddi-manevi bağ olmadığını düşünmelidir. 2- Doğudaki insanlarımız terörle arasında hiçbir maddi-manevi bağ olmadığını her yönüyle deklare etmelidir. 3- Kardeşlik duygusunu kucaklamasını yinelememiz gerekir. 4- Diyanet İşleri Başkanlığı bizleri bir araya getiren manevi referanslarımızı hatırlatmakta, canlandırmakta inisiyatif almalıdır. Kabuğundan sıyrılmalıdır. Basit bir-iki toplantıyla, cuma hutbelerindeki vurgularla bir sonuç alınamaz. 5- Medyamız, teröre pirim verecek yolları tıkayarak, konuları vatandaşa taşımalıdır ve mutlaka haber ardında toplumumuzu rahatlatacak uzman yorumlarına yer vermelidir. 6- İşlenen cinayetlerin vicdani, akli ve dini açıdan bir yere konması mümkün değildir. Hz. Peygamber şöyle buyuruyor: "Müslümanın her şeyi Müslümana haramdır. Kanı, malı ve ırzı." (İbni Mace, Fiten, 3933) Ve yine şöyle buyuruyor: "Ey Kabe! Sen ne güzelsin. Senin azametine hayranım. Muhammed'in canı elinde olan Allah'a yemin ederim ki; Mü'minin hürmeti, Allah katında senin hürmetinden şüphesiz daha büyüktür." (İbni Mace, Fiten, 3932) Bu sözlerim, Hz Peygamberi bilenler içindir elbette. Evet bir Müslümanı öldürmeyi helal saymak, kişiyi küfre götürecek kadar büyük bir günahtır. Herkesin yeniden bütün bunları düşünmesi gerekir. Teröre pirim verenler içinde vicdan ve akıl taşıyanların, bütün anneleri ağlatan bunca kanla ve canla ne elde ettiklerini düşünme zamanları gelmedi mi?! 7- Medyada konuşanların ve siyasetçilerimizin daha yumuşak, birleştirici, çözüm üretici ve tansiyonu düşürücü beyanlar vermelerini bekliyoruz. 8- Şehit olan askerlerimiz içinde Mardinli, Kastamonulu, İzmirli, Vanlı, Erzincanlı velhasılı ülke toprağının her bölgesinden insanımız var. Bu terörün mağduru, doğusuyla batısıyla, kuzeyiyle güneyiyle, bu milletin hepsidir. Bu millet bu kaostan da işbirliğiyle, Çanakkale ruhuyla çıkacaktır. 9- Bizleri bir arada tutacak o kadar imani referansımız var ki; isterseniz bir kısmına kulak verelim: Kuran-ı Kerim: "Fitne katlden daha kötüdür, zarar vericidir" buyurur. Kuran-ı Kerim: "Mü'minler kardeştir" buyurur. "Kardeşlerinizin arasını bulun" buyurur. Kuran-ı Kerim: "Siz bir ateş çukurunun kenarında iken Allah kalplerinizi birleştirdi" buyurur. Kuran-ı Kerim: "Allah'ın ipine sımsıkı sarılın. Bölünüp ayrılmayın, kuvvetiniz düşer" buyurur. Hz. Peygamber : "Mü'minler bir binanın tuğlaları gibidir. Biri diğerini tutar" buyurmuştur. Yüce Allah'ın Kitabı, fitne dönemlerini aşma yolunun din kardeşliği olduğunu bildiriyor. Bu toplum Müslüman bir toplumdur. Bu halkın dini referansları, her ihanet ve fitneyi akamete uğratacak kadar güçlüdür. Evet zor bir dönemeçteyiz. Bizi uçurumun kıyısına, ateş çukurunun başına getirmek isteyenler var. Ama bu oyunu bozacağız inşallah. Başka anneler yanmasın diye, içimiz yansa da sabredeceğiz. TurkishOnlyTurkish

Şu ülkede Belkide Parmakla Gösterilebilecek Nadir Din Adamlarından biridir. Severim Hatipoğlunu Bazı Kendini bilmezler gibi dini kendi amaçlarına göre yontmayan istismar etmeyen bir insandır.

Hocayı çok seviyorum. Eğilip bükülmeyen bir adam. Allah razı olur inşallah ondan

TÜRKİYE'MİZ ÖZELEŞTİRİ Bütün yeryüzünü dolaşınız. yeryüzünde hiçbir iklim şu türkiyedeki kadar güzel değildir. yeryüzündeki hiçbir iklim bu kadar mükemmel değil lakin bizde hayır yok, bereket yok. Allah vermiş lakin farkında değiliz. Allah almayıda bilir. Lütfetmiş Mevla bereket indirmiş, sulamadan elde ediyoruz. suladıklarımızıda ilkelce suluyoruz. Allah boca veriyor biz tüketiyoruz. bankaları boşaltıyoruz, ülkeyi boşaltıyoruz. ama Allah yine doyuruyor yine yağmur indiriyor. zulmediyoruz insanlara Allah yine lutfediyor. Allah sonsuz krediler veriyor. Bu millet çok büyük millet. devlet kurmuş. Osmanlıya sancak olmuş bir millet. yazıktır Allahın lütfu devam ediyor bu millet üzerinde lakin farkında değiliz büyüklüğümüzün yazık çok yazık. Almanyada yaşayan arkadaşım bir cümlesi bana çok ilginç geldi. Türkiye'ye geliyorlar yazın münihte yaşıyorlar.3,5 yaşında oğlu var güneşe bakıyor sabahleyin temmuz ayındaki güneşe baba diyor şu gökteki ateş parçası nedir diyor. evladım o güneştir diyor. çocuk Almanyayı kastederek ama bizim orda öyle değilki diyor. çünkü güneş ısıtmıyor biliyorsunuz orda. bir çıkar bir kaybolur. Almanyada, belçikada, işviçrede siz anca yaz boyunca 10-15 gün görürsünüz o güneşi oda zaten ısıtmaz. yazın zevkini alamıyorlar. çocukcağız anlamıyor şu gökteki ateş nedir baba diyor. nimeti hatırlatan bir soru. peki sizler farkındamısınız bunun? Allahın o güneş nimetini bu ülkeye ne güzel verdiğinin farkındamısınız?Allahın bazen kışı bile nekadar güzel verdiğinin farkındamısınız?bazı ülkelerde yaz yoktur bazılarında kış yoktur. bazılarında rüzgar yok. ama Allah tümünü veriyor bize. ne kadar az şükrediyoruz. ne kadar az biliyoruz kıymetini farkında değiliz. Toprağı ekersek yine doyarız. toprağı ekmeyi bilmiyoruz. bazen uçakla gidiyorsunuz km'lerce ovalarımızın bomboş olduğunu görüyorsunuz. köylü neyapıyor şu anda köylü tv seyretmekle meşgul ne yapsınki. o topraklar niye ekilmez. Türkiyede nereyi kazsanız petrol kuyuları çıkıcak. neden kuyular açılmaz. Allahın verdiği nimeti kullanmıyoruz tembel bir millet haline geldik. hakikat değimli bu. köşe dönmeyi örendik. kısa yoldan zengin olmayı öğrendik. birbirimizin hakkına, cebine elimizi uzattık. varmı bunlar islamda. ne olur insanları islama çağırın. onlara dinin gerçekleri gösterin. Gazetelerden öğrenilen, tv'lerde tartışılan dine değil. kurandaki dine çağırın. İnsanlar tv proglamdaki tartışmalardan dini öğreniyorlar. ordan din öğrenilmez. o tartışmaların gayesi dini nefret ettirmektir. dini kavga sebebi göstermektir. ne olur bunun farkında olun artık. Sürekli insanlara saldıran kişiler tv'lere onlar çıkarılıyorlar. izliyorsunuz dinamitlemekten başka işi olmayanlar bu güzelim ülkeyi rahatsız eden tartışmalar. faydası yok bunların. Bazen oturup kendi kendime düşünüyorum. ülkede okadar fakir var muhtaç olan var şehit olan askerlerin çocukları var aileleri var. Hiç getiriliyormu ekrana . ne yapıyorlar. nasıl geçiniyorlar. Lüzumsuz şekilde falanca sanatçının annesi kimmiş. x sanatçının anası varmış bir ana daha çıkmış. herbiri diyormuşki bu benim oğlumdur. tam 2 saat boyunca omu anası bumu anası. öyle rezillik pespayelik. banane kardeşim kimse onun anası. benim hangi problemimi hallediyor falanca sanatçının anası kimmiş. böylece unutturuluyor bazı meseleler. Rtük denen müessede çalışınca bu ülkede sansürmü olurmuş. tabii ahlaksızlık sansürsüzce yayınlanacak, ifftesizlik yayınlanacak rezillik yayınlanacak ama kanun işleyincede sansürleyemezsinin denecek. not:doç.. dr. nihat hatipoğlundan alıntıdır -

İşin özü son cümlede saklı aslında : "Evet zor bir dönemeçteyiz. Bizi uçurumun kıyısına, ateş çukurunun başına getirmek isteyenler var. Ama bu oyunu bozacağız inşallah. Başka anneler yanmasın diye, içimiz yansa da sabredeceğiz." Hoca Nasreddin Teşekkürler..

Ek bilgi. kendisi Ankara İncirli de gayet normal bir dairede oturuyor. Normal zamanlarda da Deri ceket, kot pantolon vs giyer. Suratında nur var gibi adamın