Resimli Perşembe'nin 1922 tarihli bir nüshasında, Leyla Hanım'ın kocası Nizamettin Bey'in eşini, onun en can arkadaşıyla nasıl aldattığı anlatılır; yazıda, muharriri olarak, 'Dava Vekili Mehmet Şükri'nin adı verilir... "Yazıhaneme oldukça zarif giyinmiş nazik dilber bir hanım girdi: - Dava Vekili Şükri Bey?.. - Bendenizim hanımefendi... Genç hanım karşımda koltuğa oturdu: "Eşimden boşanmak istiyorum beyefendi. Kendisinin ihanetini yakaladım" dedi ve devam etti: "Nizamettin Bey ile Kadıköy'de tanıştık ve severek izdivaç ettik. Bundan birkaç ay evveline kadar, hayatım fevkalade rahat ve mesuttu." "Eski mektep arkadaşlarımdan Neriman'ın Bursa'dan İstanbul'a geldiğini işittim. Aramızdaki eski dostluğa binaen birbirimizin eşleri ile de görüşürdük. Her gece birleşir; gayet tatlı vakit geçirirdik. Neriman üç-dört ay Makriköy'de oturduktan sonra, sebebini anlamadığımız halde, kocasından ayrıldı. Şişli'deki annesinin evine avdet etti." "O zaman iki yaşında mini mini bir çocuğu vardı... Şişli'ye gittikten üç sene sonra idi; bir gün yine bu eski dostun ziyaretine gittim. Makriköy'de geçirdiğimiz hayattan, tanıdıklarımızdan, yeni yaptırdığımız elbiselerden, okuduğumuz romanlardan bahsettik. Tatlı tatlı konuşuyorduk ki, içerideki odada telefon çaldı. Neriman cevap vermek üzere gittiği zaman, ben küçük Julide ile yalnız kaldım..." "Küçük kız da bana, 'Benim babamın resmini görmek ister misiniz?' dedi Ben de ona, 'Sana annenin yeni bir baba getirdiğini bilmiyordum' dedim ve Neriman'ın bir başkası ile izdivaç etmek üzere olduğunu düşünerek fotoğrafı kızın elinden aldım..." "Ne hale geldiğimi siz tasvir edemezsiniz... Bu benim kocamdı. Nizamettin'in bana ihanet edeceğini, bilhassa beni en sevdiğim arkadaşımla aldatacağını hiç düşünmemiştim." "Küçük kıza, 'Bu adam buraya her zaman gelir mi Julide?' dedim ve 'Günde iki-üç defa. Hem her gece yemek zamanına kadar bizdedir. Bana her akşam şokolarla bonbonlar getirir...' cevabını aldım. "Sokağa çıktığım zaman, bütün vücudum buz gibiydi... Kocam o akşam geç geldi. Kendisini fevkalade neşe ile karşıladım; hiçbir imada bulunmadım. Bir dedektif gibi hareket etmeyi kararlaştırdım. Kocama, bir müddet annemi görmek için Tekirdağ'a gitmek istediğimi söyledim..." Sonra ansızın dönüp İstanbul'a geldim. Neriman ile eşimi birlikte bulacağımı zannediyordum. Kapıyı açıp içeri girdim; kimseler yoktu... Karyolayı çektim. Yatağın altında bir kadın esvabının düğmesi vardı. Bunun bir ay evvel Neriman'ı ziyaret ettiğim zaman gösterdiği lacivert kadife esvabın düğmesi olduğunu anladım..." "Eşim, tam yemek zamanı, telefon ederek gelemeyeceğini söyledi... Derhal son trene yetiştim. Doğru Şişli'ye geçtim... Hizmetçi kapıyı açar açmaz içeri daldım. Eşimi salonda, ayakta, elindeki çiçekleri Neriman'a verirken gördüm... Neriman beni gördü; Nizamettin'in elleri titredi ve çiçekler yere düştü..." "Ertesi gün Nizamettin geldi. Orada niçin durmamışım? Niçin sebep sormamışım? Mesele gayet basitmiş. Neriman'ın annesinin Kartal'daki emlakını satmak istiyorlarmış. Annesi Hatice Hanım onu tanıdığı için, işi takip etmesini rica etmiş." -Ya çiçekler? - Senin sevdiğin arkadaşının bir işini deruhte ettim. Elim boş gitmek nezakete sığar mı? "O zaman düğmeyi gösterdim... Kimbilir, bize gelen hangi hizmetçi kadının imiş!.." "Bence artık meselenin hiç şüpheli tarafı yoktu... Eşimden ayrılmak istiyorum, sayın dava vekili." (Resimli Perşembe, no 18 / 1922, s. 3)

Ne kadar basit ifadelerle ne kadar akıcı bir yazı, kullanılan Türkçeye zaten laf yok. O dönemde ne kadar önemli bir olaymışki gazetelerde yer almış, şimdi bunlar sadece bazı tv programlarında konuşuluyor.