TEZKERE EFSANESİ ABD ve Türkiye'deki yandaşları, Irak saldırısından önce ABD ve koalisyon kuvvetlerinin Türkiye'de konuşlanıp bizim üslerimizden tesis ve limanlarımızdan faydalanmalarına ve Kuzey Irak'a, buradan saldırmalarına imkan verecek olan Birinci Tezkerenin TBMM'den geçmemiş olmasını bağışlamadılar, AKP İktidarı topu TSK'ne atarak sıyrıldı ama CHP' yi ve Baykal'ı da, tezkereye muhalif olduğu için bağışlamadılar. – hükümeti telefonlara cevap vermemekle tehdit ettiler, Türkiye'yi, Kuzey Irak'tan dışlamak ve TSK'yi de subayların başlarına çuval, bileklerine kelepçe geçirmekle "cezalandırmaya" kalkıştılar!... Bunun için de, Türkiye'de Baykal'a karşı tezgahlanan, komploların sebebini ve adresini tespit etmek, hiç de abartma olmuyor. Genelkurmayın ve CHP'nin ve bazı AKP'lilerin, bu tezkereye karşı çıkmakta, ne kadar haklı olduğu ortaya çıktı; Çünkü eğer tezkere geçse idi, 65.000 Amerikalı Türkiye'de Güneydoğuya yerleşecek orada burunlarını İnsan Hakları vesaire diye bizim içişlerimize sokacaklar ve tepişlerimizden, üslerden bir daha çıkmayacaklardı ve en vahimi, bugün Irak'taki zulümlerine, Türkiye de ortak olmuş olacaktı. Ama şimdi, Amerıkanofıl, hem de Brüksel sevdalısı dostlarımız, mesela Cüneyt Ülsever, Kerkük'ün Kürt Başkenti olması ihtimalinden, Genelkurmayı ve CHP 'yi sorumlu tutuyorlar. Akılları sıra, eğer tezkere geçse imiş, Önce ABD ıle varılan anlaşmalara göre TSK- ABD askerleri birlikte Kerkük'ü Kürtlerden koruyacakmış... PKK ile de ABD ile birlikte mücadele edilecekmiş! birlikte mücadele edilecekmiş Bu şansı kaybetmişiz ve ABD de bizi bunun için "cezalandırmış"... Daha çok önceden-hatta Çekiç Güç döneminden beri Kürt kartını kullanan hatta PKK ıle ilişkiye giren Amerikalıların bu vaatlerine ve TSK nın Kuzey Irak'a ve Kerkük'e girmesine imkan vereceğine inanmak için çok saf olmak gerek! Ben ABD nın uzun vadeli çıkar ve ihtimal hesapları olmasını yadırgamıyor, kınamıyorum- Türk hükümetlerinin Kuzey Irak- Kürt –Türkmen konularında tutarlı politika ve planları bulunmamsını ve hep Amerikalılara güvenmelerini-onlardan çekinmelerini kınıyorum. Amerıkadam çıkarlarımız varsa ABD'nin de Türkiye'den çıkarları var! Türkiye, kendi milli çıkarlarını ve güvenliğini, bu sırada da, tabii, Kerkük ve Musul'daki çıkarlarını –Kandil dağlarında da olsa, - PKK ıle mücadeleyi, Amerikalılara- yabancılara bırakamaz Zaten ABD de bu mücadeleyi üstlenmek istemiyor; hem gücü yetmeyeceği için hem de "güvenilir dostları" Kürtleri gücendirmemek için! . Kuzey. Irak'ta kurulacak merkezi Kerkük'teki bir Kürdistan devleti sadece bır "hassasiyet" konusu değil, Türkiye'nin milli bütünlüğüne karşı "açık ve yakın" bir tehdittir! Bir zamanlar, postallarını ve kırmızı pasaportlarını verdiğimiz Barzani ve Talabani şimdi sırtlarını hem ABD'ye hem de Avrupalılara dayamış, açıkça meydan okuyorlar. Kendi ayak seslerimizden korkmazsak, kendi çıkarlarımızı koruyacak kadar güçlüyüz! Alıntıdır..

Konu ile ilgili son postum.. anlamak isteyen anlar.. İlginçtir, 1 Mart tezkeresi gündemimizden bir türlü çıkmıyor. Üzerinden 3 buçuk yıl geçti. 2003 yılının Martı idi. 65 bin Amerikan askeri önce bizim topraklarımıza yerleşecek, Irak'a bizim topraklarımızdan girecekti. Tankı, topu, tüfeği, helikopteri ve uçağıyla 65 bin asker. Bu kadar asker nereden gelip, nereye gidecek, nereye yerleşecekti? O zaman, 3 yılın sonunda bu yaz günlerinde PKK bölgede terör eylemlerine devam ederken, Amerikan askeri ile Türk askeri el ele, kol kola birlikte operasyon mu yapacaktı? Yoksa şimdi bize "Kuzey Irak'ta PKK takibi yapma" dedikleri gibi o zaman da, "Güneydoğu'da, Amerikan askerlerinin bulunduğu bölgelerde PKK'ya dokunma" mı diyeceklerdi? Bir efsanedir gidiyor; neymiş efendim, eğer 1 Mart tezkeresi geçseymiş, Irak'ta Amerikalılarla birlikte olacakmışız. Bu da tabii PKK ile etkili mücadele anlamına gelecekmiş. Zaten tezkere geçse ve Türk ordusu koalisyon güçlerinin bir parçası olarak Irak'a girse, Kandil Dağı sorunu olmayacakmış. Kandil Dağı sorunu olur muydu olmaz mıydı bilemem ama kendi topraklarımızdaki dağlar ve limanlarda çeşitli sorunlar olacağını bilebilirim. Daha tezkere Meclis'te görüşülmeden önceki hafta, İskenderun Limanı'na yanaşan savaş gemilerini, Mersin Limanı'ndaki hareketliliği çok iyi hatırlıyorum. Hepimiz, "Ülkemiz işgal mi ediliyor?" duygusu yaşamıştık. Üstelik komik bir durum da şu: Tezkerenin açıklaması sayılabilecek ve ayrıntılı bir düzenleme anlamına gelen "memorandum of understanding" ile iki ülke karşılıklı bir anlaşmaya varıyordu. Bu anlaşmada çeşitli detaylar karara bağlanırken, Türk ordusunun Kuzey Irak'ta hangi koşullarda bulunabileceği de açık şekilde belirleniyordu. Buna göre ordumuz hafif silahlarla ve 20 kilometreyi geçmemek kaydıyla sınırımızı geçebilecekti. Bu şu anlama geliyordu ki, yine PKK ile mücadelede 20 kilometreden sonra sınır ötesi takip yapamayacaktık. Üstelik altında imzamız olan bir belge de söz konusu olacağı için, hiçbir hak iddia etme durumumuz da olmayacaktı. Bir de hatırlanacaktır, Ali Babacan Dubai'de Amerikalılarla bir anlaşma imzalamıştı. 1 milyar dolar karşılığı Irak'a girmeme taahhüdü içeren bir anlaşma. Neyse CHP "Meclis'ten geçirilmeden yürürlüğe giremez" diye bastırdı da, AKP Meclis'e getiremedi ve anlaşma düştü. Türkiye şans eseri yoluna devam ediyor. Amerikan savunma dergilerinde bölünmüş Türkiye haritaları yer alırken, ABD'nin hedefleri ile bizim hedeflerimiz tam örtüşmezken, nasıl stratejik ortak olabiliriz ki? Olsa olsa ortak hedeflerimizde ortak hareket edecek şekilde, ayrıştığımız noktalarda da, bizim ABD'ye ABD'nin de bize anlayışla bakmasını sağlayacak biçimde bir işbirliği götürebiliriz. Dostlar, böyle ilişkilerle dayanışmalarını sürdürürler. Dostluk duyguları ile saygı duyarak bakmıyorsanız, "Benim emrimde, her dediğimi yapar yine de gıkı çıkmaz, çıkmamalıdır" diyen bir anlayış bakış açısına egemen ise, o artık başka bir durumdur. Başka tür bir ilişki anlayışıdır. O anlayışa olumlu yaklaşanlar olabilir, Cüneyt Zapsu'lar olabilir, ancak Atatürk Türkiye'sinin anlayışı bu olamaz. Hiçbir zaman da olmayacaktır. Türkiye dünyanın saygın ülkeleri arasındaki yerini korumaya devam edecektir. Geçici dağınıklık manzaraları, Türkiye'nin dünyadaki konumunu uzun vadeli olarak değiştiremez. Bunu söyleyebilmemin nedeni halkın duyarlığını bilmektir. Türk halkının bu noktalardaki duyarlıkları, Hükümetleri de ister istemez saygın ilişkiler arayışına yöneltecektir. Kırmızı çizgileri çok dikkatli koymaya ve konuşmaya yöneltecektir.

ANKARA'daki terör eylemini, Şırnak'ta 6 yiğit daha şehit verdiğimize ilişkin haberler izleyince Başbakan Tayyip Erdoğan ile Dışişleri Bakanı Abdullah Gül'ün durumu daha da zorlaştı. Çünkü kamuoyu görüyor ki terör bitmiyor, buna karşılık hükümetin elinden bir şey gelmiyor. Son çareyi Başbakan aynen Ceza Yasası'nın çok eleştirilen 301'inci maddesinin değiştirilmesi istekleri nedeniyle uyguladığı taktikte buldu. Verdiği mesaj şu: "Bize askerden resmen bir talep gelmedi ki Meclis'e bir tezkere göndererek Kuzey Irak'a operasyon için izin isteyelim." Anımsayacaksınız, 301'inci madde konusunda da Sayın Başbakan kendi tutumunu, "Yasada değişiklik yapılabilmesi için -aslında Sivil Toplum Kuruluşu olmayan- Ticaret Odaları Birliği, Ziraat Odaları Birliği, Veteriner Odaları Birliği, Eczacılar Odaları Birliği gibi -sözde- sivil toplum kuruluşlarının oturup bir ortak metin üretmelerini beklediklerini" ifade ederek savunmuştu. Oysa herkes bilir ki Irak'ın kuzeyine -gerekli ve doğru olup olmadığı ayrı mesele- bir askeri operasyon yapılacaksa bununla ilgili inisiyatifi de hükümet kullanır, kararı da hükümet verir. Tezkere mezkere işin formalite faslıdır. Kaldı ki kimsenin "Tezkere reddedilsin, operasyona izin verilmesin" dediği de yok. Gerçi Dışişleri Bakanı Abdullah Gül'ün dün NTV'ye verdiği mülakatta "Sabrımız bugün de bitmiştir" demesine bakıp yakın bir zamanda askeri bir operasyon için düğmeye basılabileceği ileri sürülebilir. Ama Başbakan Tayyip Erdoğan'ın bir operasyon için "üçlü işbirliğine" ihtiyaç olduğunu vurgulamasından anlaşıldığına göre, bu ihtimali yakın saymak pek de gerçekçi sayılmaz. Kaldı ki ABD ve Irak hükümeti ile işbirliği yaparak bir operasyona girişmenin amacına ulaşması söz konusu bile olamaz. Çünkü Irak hükümetine verilen en ufak bir "operasyon" bilgisinin anında hem PKK'nın lider kadrosuna hem de Mesut Barzani'ye iletileceği kesindir. Abdullah Gül'e sorarsanız Irak'ın kuzeyine bir operasyon yapılmasıyla ilgili "Karamızı kendimiz verir"mişiz. "Bizim dışarıdan herhangi bir şekilde telkin almamıza ihtiyaç yok"muş. Gerçeği bilmeseniz gözleriniz yaşarabilir. Oysa bırakın Washington'daki ikinci sınıf bir bakanlık sözcüsünün, "Türkiye'nin bir operasyon yapmasını arzu etmeyiz" türü uyarısını... Kendini gayri resmi bir ABD sözcüsü konumuna oturtan bir Türk gazetecinin, "Adını yazmamıza izin vermeyen ABD'li bir yetkili, Türkiye'nin Irak'ın kuzeyine müdahalede bulunması ihtimaline hiç de sıcak bakmıyoruz dedi" türü haberinin bile bizim yetkilileri kararlarından caydırdığını bilmeyen yok. Durumumuzun bu olduğunu herhalde Bağdat'taki -kanımızca- kukla hükümet de biliyor olmalı ki, dün Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü Levent Bilman'ın, 9 Nisan 2007 tarihinde verdiğimiz nerdeyse ültimatom havalı notaya Bağdat hükümetinin gayet entipüften bir yanıt gönderdiğini açıkladı. O notaya ilişkin haberler doğru idiyse, sözde biz, "PKK'yı koruyan ve Türkiye Kerkük'e karışırsa biz de Diyarbakır'a karışırız türü laflar eden Mesut Barzani'yi ya siz susturun yahut biz susturmasını biliriz" tafrası satmıştık. Anlaşılan o kırmızı çizginin üstüne de bir sünger çektik. Oktay Ekşi..

sana osman pamukoğlunuun görüşlerini öneririm pardon sana değil oktay ekşiye geçti borun pazarı sür eşşeğini... ilk tezkere çıktığında girecektik kardeşim başka yolu yoktu bu işin

Defalarca operasyona katılan Emekli Tümgeneral Osman Pamukoğlu uyarıyor ''Sınır ötesi operasyon topyekun harp anlamına gelir'' Pamukoğlu'na göre, PKK'ya karşı sınır ötesi operasyon, 2003 Mart veya nisanında, ABD Irak'a girmeden önce yapılmalıydı. Şu anda müdahale güç. Çünkü orada ABD destekli, ağır silahlara sahip Barzani, Talabani kuvvetleri var. Ayrıca ABD ve İsrail de bölgede. Pamukoğlu, artık sınır ötesi operasyonun 'topyekun harp'e dönüşeceği görüşünde. Osman Pamukoğlu Emekli Tümgeneral Osman Pamukoğlu, 1993-1995 arasında Hakkari Dağ ve Komando Tugayı ve Güvenlik Komutanlığı yaptı. Bu dönemde aynı zamanda Güneydoğu'da PKK'ya karşı yapılan mücadelede tarz ve yöntemler değişti; PKK'nın dağ kadrosuna önemli darbeler vuruldu. Söz konusu dönemde Pamukoğlu komutasında Hakkari'deki PKK teşkillerine manevra gücü olarak 1000-2000 askerden oluşan 779 harekat, manevra gücü 3000-5000 askerden meydana gelen 78 harekat, düzenlendi. 23 kez de 1000-5000 askerden oluşan kuvvetlerle Kuzey Irak'taki PKK kamplarının birkaçına aynı zamanda taarruz edildi. Operasyonları bizzat yöneten ve çatışmalara giren Osman Pamukoğlu, Hakkari Dağ ve Komando Tugayı'nda görev yaptığı süre içinde 778 günde yapılanları, muharebelerin detaylarını ve Kuzey Irak'ta yaşananları, 'Unutulanlar Dışında Yeni Bir Şey Yok' adlı kitabında toplamıştı. Kitap resmi rakamlara göre 125 bin sattı. Korsanlarının yarım milyonu bulduğu öne sürülüyor. PKK'nın şiddet eylemlerini yeniden arttırması üzerine görüşlerine başvurduğumuz Osman Pamukoğlu, Türkiye için artık sınır ötesi operasyonlar düzenlemenin mümkün olmadığını düşünüyor. Üstelik Pamukoğlu'na göre, böyle bir operasyon göze alınsa bile, artık Türk Ordusu'nun karşısında sadece PKK olmayacak. Pamukoğlu'nun görüşleri özetle şöyle: "6-7 yıldır terör bitti diye resmi, gayri resmi, sayısız beyan gördük. Bu tip bir mücadelenin nereden başlayıp nerede biteceği ve nasıl yürütüleceği konusunda hem 150 yıllık hem de 15 yılda elde edilen tecrübelerin pek işe yaramadığı görüldü. Olan şuydu PKK ile mücadelede: Örgütün devletin silahlı gücüyle mücadele edebilecek bir noktaya ulaşması engellenmişti. Bu, şu demek. Askeri gücü sınırlandırıldı ve geriletildi. Buna asla 'terör bitti' denilemez. PKK teşkilat olarak üç ana grup ve unsurdan oluşuyor. Parti örgütü, silahlı örgüt, cephe örgütü. Burada doğrudan yapılan şey silahlı örgütle mücadeleydi. PKK'nın cephe örgütü üzerinde hiçbir çalışma yapılamadı. Cephe örgütlerinden siyasi kurumlarına kadar, tüm destekleyen basın yayın unsurları dahil, böyle bir mücadele yürütülemedi. Başarılı da olunamadı. Tehdit, tehlike vardı, olduğu gibi duruyordu. 1999'da Apo örgüte talimat verdi, bulunduğu cezaevinden: 'Silahlı mücadeleyi durdurun, silahlı güçleri uygun alanlara çekin ve siyasi mücadeleyi öne çıkarın.' Örgüt yurtiçi ve dışındaki cephe örgütleriyle bunu aynen uyguladı. Eşkıya başı, örgüte bir talimat daha verdi. Daha doğrusu tehditler savurarak, 'Gerillayı devreye sokarak, 21. yüzyılı Türkiye Cumhuriyeti Devleti'ne zehir edebiliriz". PKK, politikalarını ve stratejilerini, Türkiye'nin iç ve dış dengelerine bağlı olarak, sistemli şekilde yürüttü. Silahlı gücünü muhafaza ederek oluşan politik grubu parçalamadan ayakta tutabildi. Politika ve stratejilerini çok kurnazca yürüttü. Artık konjonktür uygunluğunu gördüğü 2004 Haziran'ında başlattı ama 2005 Nisan'ından itibaren silahlı şiddet eylemini devreye soktu. Bu safhada her şeyi halledip gitseniz bile sınır ötesi operasyonda oraya gittiğinizde eskiden olduğu gibi PKK'nın dağ kadrosunu bir arada bulmak söz konusu değil. 300 km'lik genişlik ve 200 km derinlikteki alana dağılmış durumda. Tabii askeri amaç olarak düşününce böyle; ama oraya gittiğinizde sadece PKK'yı bulamazsınız. Barzani dahil tüm Kürt aşiretleri karşınıza çıkar. Artık oraya gitmek PKK'nın kampına gitmeye benzemez. ABD ile İsrail'i de göreceksiniz. Oradaki kukla devletin hükümeti var. Onlar da söylediğim güçlerin desteğinde ve yanında yer alırlar. Sonuç olarak şu soru sorulmalı: 'Atacağınız taş, ürküteceğiniz kurbağaya değer mi? Politik karar ve ifade koyabilecek durumda mısınız?' AB tutkusu diyebileceğim nesnesiz aşk devam ettiği sürece, PKK ile mücadelenin sonunda bu şekle ulaşacağı, her şeyin başa döneceği belliydi. ABD ile sıcak çatışma mümkün değil. Mali, ekonomik, politik sistemlerin, askerin iç yapısı, bağlı olduğunuz yapı, aldığınız silah sistemleri... Hayal edilemez bir şey. 2003 Mart ve Nisan'ında ABD Irak'a gelmeden yapacaktınız. '1995-96'lardan sonra 4500-5000 PKK var' demedi mi herkes? Siz ne yapıyordunuz. Kuzey Irak'ta 4500-5000 PKK var, sizin topraklarınızda 2000 PKK'lı var, git onu bul demezler mi? Ayrıca, Talabani ve Barzani peşmergeleri ağır silahlarla donatılmış durumda; eskisi gibi değiller. Ama bugün ABD desteğinde ve ABD'nin müttefiki anlamında ABD tarafından verilmiş ağır silahlar ve ileri teknolojik donatımlara sahipler. Artık bu, sadece bir PKK harekatı olmaz. Devletin topyekun harbe girmesi anlamına gelir."