Ölüm Odası'na gitmek lazım TurkishOnlyTurkish

tanrılar ve insanlar da benim ilgimi çekti, teşekkürler..

Tanrılar ve İnsanlaR... TurkishOnlyTurkish

Bence 4 de izleyin... TurkishOnlyTurkish

Harry Potter Ve Ölüm Yadigarları: Bölüm 2 (2011) (13/07/2011) Özet: "Harry Potter ve Ölüm Yadigarları: Bölüm 2" Harry Potter film serisinin son macerası ve merakla beklenen son filmin ikinci bölümü. Destansı finalde, iyi ile kötünün mücadelesi büyücüIük dünyasını büyük bir savaşın içine sokmuştur. Tehdit hiçbir zaman bu kadar büyük olmamıştır ve artık hiçbir yer güvenli değildir. Bu arada, Lord Voldemort ile son karşılaşmasına gittikçe yaklaşan Harry Potter'ın en büyük fedakarlığı yapması gerekecektir. Herşey burada sona erecektir Yağmuru Bile (2010) (15/07/2011) ÖZET: İspanya'nın 2011 Oscar adayı Yağmur Bile, yönetmenlik, Kristof Kolomb ve temel insan hakları mücadelesini bir araya getiriyor. Senaryosu Ken Loach'un daimi senaristi Paul Laverty tarafından yazılan film, Icíar Bollaín'in 2007 yapımı dedektiflik hikayesi Matahariler'in başarısını takip ediyor. Takıntılı idealist Sebastian, Kristof Kolomb ile ilgili bir film çekmeye kararlıdır, ama bu Hıristiyan kahramanın mitini tersine çevirecek, açgözlülüğünü ve vahşi eğilimlerini gösterecektir. En ucuz ve Latin Amerika'da en "yerli" ülke olan Bolivya'daki çekimler sırasında, Kolomb'dan 500 yıl sonra toplumsal huzursuzluk patlar. Halk en temel hayati madde olan su için savaşmaya başlamıştır. 40 (2009) (15/07/2011) ÖZET: Diyelim önünüze pat diye bir çanta dolusu para düştü. Talih kuşu mu? Dualarınız kabul mu oldu? Bir çeşit yazgı mı? Yoksa hepsi birden mi? İstanbul'un dolambaçlı sokaklarında geçen 40 işte bu soruların yanıtlarını arıyor. 12 milyon nüfuslu kentte birbirini tanımayan üç kişi kendilerine bir yol bulmaya çalışırken bir çantanın peşine düşerler. 40, sürükleyici bir öyküyü belgesel tadı veren bir sinema diliyle anlatıyor. Çatı Katı (2010) (15/07/2011) ÖZET: Hepsi evli beş yakın arkadaş beraber bir çatı katı kiralarlar. Metresleriyle beraber güzel vakit geçiren bu beş erkek için her şey yolunda gitmektedir. Ta ki sabah uyandıklarında tanımadıkları bir kadının cansız bedenini dairelerinde bulana kadar. Beş arkadaşın içini bir şüphe kemirmeye başlar. Dairenin yalnızca beş anahtarı vardır. Her biri bir diğerinden şüphelenmeye başlayan arkadaşlar, aslında birbirlerini düşündükleri kadar iyi tanımadıklarını keşfedeceklerdir. Film, 2008 Belçika yapımlı Çatı Katı'nın Hollanda versiyonu Aşkın Halleri (2010) (15/07/2011) ÖZET : Fransa'da yaşayan özgür ruhlu, sol görüşlü Arap genç kız Baya "savaşma seviş" sloganlarıyla büyümüş, kadınlığını kullanarak muhafazakar erkekleri kendi politik yaşam tarzıyla tanıştıran deli dolu biridir. Fakat orta yaşlarındaki apolitik Yahudi veteriner Arthur'la karşılaştığında işler biraz karışır... Şen şakrak bir romantizm ve şehvetli bir mizahla örülü bu çılgın komedi; kaygan bir sosyo-politik zeminde duran Arap-Yahudi ilişkilerine, anti-Semitizme, mülteciliğe, ırksal ve kültürel kimliğe dair güçlü ve cesur bir söylemi ustaca perdeye taşıyor

Dehsetin gözleri ilgimi çekti. Eline sağlık abi.. Rio nun tadını bulamadım bulamadım

julianın gözleri güzel degildi pek tavsiye etmem ama ankamal<l da ruhlar bölgesi seyretmistim testerenin yaratıcılarından çok korkunçtu Gila

clonların savaşı varmış bu hafta Gül'

Kuralları ihlal eden her zaman acemi üye olmuyor bakıyorum da ORTA SINIFIN KAZANÇ YOLLARI Amerikan banliyö yaşamına farklı bir pencereden bakan, alternatif bir güreş filmi olarak anılabilir. "Kazananlar Kulübü" , "Misafir" ve "Hayatın İçinden" gibi katıksız bağımsız karakter draması olarak ayakta duran eserlerin yönetmeni Thomas McCarthy'nin olağandışı dostluk hikayelerinin bir yenisi. Ancak bu sefer aile babası ile yan komşunun torunu arasındaki bu diyaloğun arasına biraz daha mesafe koymuş yönetmen. Buna paralel olarak da yaşamını idame ettirmek için kendi 'win win' durumlarını yaratmak isteyen hafif sinsi karakterlerin peşine takılmış. Bu zeki karaktersel örgü absürt yan öğelerle de dengelenince karşımıza günümüz dünyasıyla ilgili zengin mesajlar içeren bir eser çıkmış. Koşan bir Paul Giamatti'nin durup sapsarı ve büyük puntolarla yazılmış 'Win Win' ibaresine takılması aslında açılış sekansından başlayan süreci bize anlatıyor. 'İlle de kazanacağım. Her yolu zorlamak mübah!' düşüncesi doğrultusunda 'büyük zorluklar'a karşı ayakta durmaya çalışan orta sınıf mensuplarının yarı-absürt hikayesini sunuyor burada Thomas McCarthy. Bir bakıma sınıfsal tıkanmanın görsel karşılığı ile yüzleşerek filme girmemizi istiyor. Koşarken yorulmak da aslında avukatlık ve güreş koçluğu derken sıkışıp 'sevgi'ye vakit ayıramayan, gerçek anlamda 'soluksuzluk' çeken evli Mike'ın halet-i ruhiyesini özetlemeye yarıyor. Absürt bir ana karakterin hayatını idame ettirme çabası Karakterimizin başlarda kalp zorluğu çektiğine şaşırmayın, gerçek anlamda öyle bir durumda kendisi! Sabah-akşam çalışan ve sınıfsal yükselişi hedefleyen bu tiplemenin 'win win' durumunu yani 'herkes kazançlı' düsturunu kovaladığı söylenebilir. Aslında doğrusuyla yalanıyla bir şekilde dünyada varlığını sürdürebiliyor Mike. Ancak bu noktada karakterimizin zor konuşan komşusu Leo'nun torununun devreye girmesiyle birlikte 'ikili çözülme' ile yüzleştiğini görmek mümkün. Thomas McCarthy'nin karakter draması alanında eskilerden Jerry Schatzberg, yenilerden Nicole Holofcener kıvamındaki dengeli duruşu; dramatik yapının da olabilecek en saf omurgayla ilerlemesine yol açıyor. Zira onun esas sevdiği; olağan, sıradan ve yalnız ama hayatını idame ettirebilen ana karakterini 'dışarıdan gelen bir başka karakter' ile dramatik sarsıntıya uğratmak. Dramatik yapının temellerinden yükselen dostluk hikayeleri Böylelikle de deus ex machina dediğimiz terim devreye giriyor ve sinemada çokça gördüğümüz 'sakin kasabaya gelen yabancı' formüllü westernlerin karakter draması duruşu alevleniyor. "Hayatın İçinden"de ("The Station Agent", 2003) gerçek bir kasaba ve cüce tipli bir öteki girişi mevcut durumdaki 'ölüm acısı'nı dostluk üzerine yerleştirirken, "Misafir"de ("The Visitor", 2007) 60 yaşındaki yalnız bir adamın evine gelen iki Müslüman göçmen ile birlikte sevgiyi, samimiyeti ve sahiciliği tatması odak noktası olmuştu. McCarthy'nin ana amacı da olağan dışı dostlukları merkeze yerleştirip sinemaya bu koldan bir şeyler armağan etmekti her zaman. "Hayatın İçinden"de 16 mm ile el kamerasına takılıp görsel zaaf yaşayan yönetmen, son iki filminde bu durumu 35 mm'nin sabit çerçeveleriyle aşmış gibi gözüküyor. "Kazananlar Kulübü" de bu orta yaşlı adamın komşusunun bir şeyler saklayan ve aile ilgisizlikten mustarip torununun gelmesiyle birlikte yaşadığı karaktersel çözülmeye odaklanıyor. Kuşak farklarına 'orta sınıf' kaynaklı özgün bir bakış Yani yönetmen gerçek anlamda dramatik yapının köklerine, Jean Renoir'ın bu alandaki öncü eğilimine kadar gidiyor. Ancak bu noktada soyut dostluk sürecini birbirinden 'yararlanma'ya ya da 'win win' aracına çeviren iki karakterin, Mike ile Kyle'ın garip durumlarına odaklanıyor. Aile babası olan Mike'ın 'güreşte para var oraya yönelelim' duruşunun arkasında saklı olan 'dedesine de kazık atmıştık' pişmaniyeti ile Kyle'ın 'geçmişte araba çaldığım için güreşten uzaklaştırılmıştım. Onu söylemezsem yükselirim' cinliği, bir bakıma özgün bir kuşak farkları portresi koyuyor ortaya. Zaten McCarthy de daha çok ikili diyalog ya da motivasyondan farklı alt metinler çıkarmak için buraya kadar gidiyor. Herkesin kazançlı çıktığı bir olay örgüsü kurarken de bu ikilinin ilişkisini aile ilgisizliği, sınıfsal hapsedilme, sevgisizlik, yalnızlık, gerçek dünyaya uyum sorunsalı gibi açılardan sarmayı seçiyor. Bu noktada 'her şeye rağmen hayat devam ediyor' sonunu önceki filmlerinden sonra bir kez daha betimlemeyi ihmal etmemiş yönetmen. Aile ilgisizliği, para hinliği, aldatma gibi saklanan sorunlara el atmış Tabii "Kazananlar Kulübü"nü bu sonuca ulaştıran; Cassavetes ile temelini 'cinema-vérité' geleneğinden alıp sonradan farklı alanlara açılan karakter dramasının 'komedi' içerikli eğilimini izlemesi ve açı-karşı tekniğine bel bağlaması esasen. Ancak tempoyu asla yükseltmezken, paralel kurgu gibi teknikleri de uyum kesmesine çevirip kesin sonuç almak istiyor McCarthy. Orta ölçekli planlarla çekilen karakterlerin, duruma göre boy ve bel planlarıyla da tasvir edildiği görülebiliyor. Sıçramalı kurgu ise çok nadiren bir temposal uyum aracına dönüştürülüyor. Bu bağlamda McCarthy, oyuncu yönetimi ve diyalog odaklı akan ama ağır tempoyla ilerleyen bir yapıta imza atıyor. Esas hedefini ise aile ilgisizliği, para hinliği, aldatma gibi orta sınıfın beklenmedik saklı sorunları üzerinden kuruyor. Dengeli finaline gelirken bu soğukkanlılığını koruması ise hazin duruma 'absürt' yan karakterlerle yaklaşıp bir samimiyet yakalamasından kaynaklanıyor. Alternatif bir güreş filmi ya da anti-spor filmi Zira Mike'ın arkadaşı Bobby Cannavale'den zor konuşan müşterisini oynayan Burt Young'a, onun kızını karakterleştiren Melanie Lynskey'den oğlunu canlandıran Alex Schaffer'a kadar bütün karakterler tepeden tırnağa buram buram sahicilik kokuyor. Lynskey'nin kokoş ve makyajlı halinin filmin 'yapay'lık vaziyetini, Cannavale'nin her türlü alandan espri çıkarması ise 'mizahi' duruşunu güncellemeye yaradığı söylenebilir. Lafın özü McCarthy, bir kez daha dramatik yapının temel elementleriyle oyuncu yönetimi ve diyalog katkısıyla derdini anlatabilmiş "Kazananlar Kulübü"nde. Modern dünyanın sınıfsal ve insanlık açmazlarını perdeye aktarırken sıkıntı yaşamamış. Buna ulaşırken ise "Barton Fink" (1991) ve "Şampiyon" ("The Wrestler", 2008) gibi örneklerini tek tük gördüğümüz 'güreş filmi' alanında alternatif bir duruşu olduğu ve başarı hikayesinden ziyade arka plandaki karakterlerin sosyolojik gel-gitleriyle ilgilenerek dikkat çektiği söylenebilir yönetmenin. FİLMİN NOTU: 6 Künye: Kazananlar Kulübü Yönetmen: Thomas McCarthy Oyuncular: Paul Giamatti, Amy Ryan, Alex Schaffer, Bobby Cannavale, Burt Young, Melanie Lynskey, Jeffrey Tambor Süre: 106 dk. Yapım Yılı: 2010 LİŞKİ FİLMİ ALANINDA GÖVDE GÖSTERİSİ 1998'de "Koş Lola Koş" ile yakaladığı atılım ve kabul ettirdiği biçimci yönetmenlik stili ile dikkat çeken Tom Tykwer, Avrupa sinemasında görmeye alışık olduğumuz bir 'üçlü ilişki filmi' ile çıkageliyor bu sefer. Sinemaskop formatında, ona uygun stil numaraları içeren sekanslar eşliğinde ve bembeyaz bir dokuyla ilerleyen bu yapıt, yönetmenin hem o alana cevabını vermesine hem de o eserlerin bir anti-tezini sunmasına olanak tanıyor. "3", ulaştığı cüretkar noktalara 'pembe dizi omurgası' kurarak gitmesiyle de aslında 'en uç ne yapabilirim?' güdüsünün parodisel bir karşılığını canlandırmış perdede. Ülkesinde çektiği filmlerin son şubesinde "Koş Lola Koş" ("Lola Rennt", 1998) gibi dünya sinemasını etkisi altına alacak bir başyapıt veren Tom Tykwer, ABD'ye transfer olduğunda da aslında yedinci sanattaki yeniliklerine ara vermedi. "Koku: Bir Katilin Hikayesi"nin ("Perfume: A Story of a Murderer", 2005) slasher filmine zeki bir oluşum getirmesinin yanında "Uluslararası"nın ("The International", 2009) iyi çekilmiş evrensel bir casusluk-gerilimi olarak dikkat çektiği de söylenebilir. "Koş Lola Koş"un düzenini farklı bir alana kaydırmış Ama nedendir bilinmez Tykwer, son filmiyle ülkesi Almanya'ya dönmeyi tercih etmiş. Ancak işin daha da ilginci "3" ("Drei", 2010), sanki yönetmenin Almanya'da fazlaca çekilen ve iletişimsizliği ele alan beyaz dokulu ilişki filmlerinden birini üretebileceği iddiası ile yola çıktığı bir eser. Yönetmen, buna kendi biçimci dokusunu transfer ederken "Koş Lola Koş"da bütüne yayılan anlatı oyunlarının bir kısmını bu eserde de görmek mümkün. Açılış sekansından itibaren bu görsel karakteri belli eden yönetmen, hayatın ve evliliklerin tekdüze kurallardan çıkan ama hep aynı yere varan bir kapitalizm düzmecesi olduğunu anlatan bir sekansla yapmış girizgahı. Telefon direklerinin kablolarından sağa doğru ilerleyen ya da kayan kamera zamanla 'tek kablo'ya düşüp, anlatıcının 'önemli kelimeler' söylemini bitirmesine yol açıyor. Adeta Avrupa'da üretilen ilişki filmlerinin bir anti-tezi Onun ardından gelen 'evli bir çiftimiz var ama mutsuzlar, birbirlerini aldatacaklar' açıklaması ise, yönetmenin sinemasal bakışını ekran bölme tekniği ile perdeye taşımış. Böyle olunca da genelde minimalist bir yaklaşımla, uzun planlar ve geniş açı objektifle resmedilen bu tema, Tykwer'in elinde farklı bir anlatıya kavuşmuş oluyor ilk kez. Zaten filmin ilişki yumağının arasında ekran bölme girişlerini öne çıkarınca, iletişimsizlik ve konformizm odaklı dingin planların hakimiyet kurmasını engellediği söylenebilir. Aslında hikayesini kurarken de birazcık alaycı ve aşırı noktalara gitmeyi tercih etmesi, bir 'Avrupa ilişki filmi parodisi' gibi kokmasına yol açıyor "3"ün. Heteroseksüel ve eşcinsel eğilimler içermesi 'uç noktalara gitme' egosunun bir kanıtı Öyle ki testis kanseri olan erkek tarafı, kadın tarafının kendisini aldattığı adamla eşcinsel ilişkiye girebildiği gibi, bu üçlü birbirlerine yakınlaşacakken bir 'hamileyim ben' sorunsalı patlak verebiliyor. Erkek ise gençken bir başka kadından çocuğunun olduğunu öğrenebiliyor. Yani tam bir pembe dizi olay örgüsü mevcut. Tykwer ise esasen desteği abartılardan alarak uç noktalara gitme konusundaki ustalığını ispatlıyor burada. Eşcinsel ve heteroseksüel alanlara açılması da bunun bir kanıtı. Bu durumun yanında paralel kurgu, müzik ve beyaz kontrast konusunda da zirve yaptığı söylenebilir kendisinin. Erkek ve kadınların orta yaşlı çirkinliğinin ise Tykwer'in üst açı egosundan çıkan öğeler olduğunu itiraf etmeliyiz. Sonuç olarak bir üç kafalı ilişki filmi üretme konusunda vatandaşları kadar başarıya ulaşmayı bilen bir yönetmenin işiyle yüzleşiyoruz. Kendisinin bu hedefinde iletişimsizlik, yozlaşma ve şehir hayatı üzerine son derece mantıklı şeyler söylediği de çok açık. Kısa film niyetine de izleyebileceğimiz biçimci sinema harikaları içeriyor Araya soktuğu siyah-beyaz animasyon, siyah-beyaz gerçeküstücü sahne, TV görüntüleri ve daha nicesiyle de biçimci damarını tekrar harekete geçiriyor ve ilk dönemine geri dönüş sinyalleri veriyor. Bunun tek filmlik olması garanti olduğu için bir 'köklere geri dönüş' olarak anılması pek doğru değil belki. Fakat emin olduğumuz bir şey varsa o da Tykwer'in sinema ruhunun "3"e yüzde yüz anlamda sindiği gerçeği. Açılışta gördüğümüz '3'ün içine girilirkenki bale plan sekansının metaforik halindeki en ince detayından hikaye anlatma becerisine, ekran bölme tekniğinden işitsel numaralara kadar gerçek anlamda biçimci bir yönetmen filminin içindeyiz zira burada... FİLMİN NOTU: 7 Künye: 3 Yönetmen: Tom Tykwer Oyuncular: Sophie Rois, Sebastian Schipper, Devid Striesow, Annedore Kleist, Angela Winkler, Alexander Hörbe Süre: 111 dk. Yapım Yılı: 2010 BENİ İÇERİ AL REGAN 2008'de vampir filminin yıllar boyu var olan geleneklerini minimalist Avrupa sanat filminin içine sokarak, alt türü 'dramatik' ve 'derinlikli' bir noktaya taşımıştı "Gir Kanıma". "Canavar"ın yönetmeni Matt Reeves imzalı "Kanıma Gir" ise o sağır edecek kadar abartılı efektli Amerikan yeniden çevrimlerinden olmasa da detaylarda kaybolan bir film orası kesin. 2000'lerin son dörtlüğünde devreye giren "Alacakaranlık" ("Twilight", 2008) ve "Gir Kanıma" ("Lat den Ratte Komma In", 2008) vampir filminde artık bir şeylerin değişeceğini ispatlıyorlardı. Bunlardan birincisi melez bir iskelet ile postmodernleşme sürecini harekete geçirirken, ikincisi 'minimalist sinema' gereklerini türsel öğelerle sarmayı seçiyordu. İsveçli Thomas Alfredson'un eseri Aki Karusmaki, Aku Louhimies, Bent Hamer, Roy Andersson gibi minimalist İskandinav yönetmenlerde gördüğümüz 'konformist toplumun altında bastırdığı sevgisizlik sorunsalı'nı böylesi bir mitle açığa çıkarmasıyla dikkat çekiyordu esasen. Reeves yönetmenlik anlamında sıkıntı çekmemiş Filmin 2010 tarihli yeniden çevrimi "Kanıma Gir" ise bir bakıma bu durumu aynı tarihin karlar altında kalmış Texas'ına uyarlamış. Ronald Reagan döneminde maddi bunalım yaşayan bireylerin yalnızlığını perdeye yine 'içimizde bastırılan şiddet olgusu' üzerinden aktarmış. Genel anlamda ilk filmin çerçevesi korunsa da Reeves'in yaptığı değişimler birazcık 'soyut' dokuyu 'somut'a kaydırmaya yaramış orası kesin. Zira ilk film eğer sinemaskop oranında çekilmiş bir minimalist sinema ürününü andırıyorsa, "Kanıma Gir"in de M. Night Shyamalan ekolünden bir atmosfer odaklı korku sunduğuna şüphe yok. Yani arada bir Nakata-Shyamalan farkı mevcut. Bu bağlamda "Canavar"da ("Cloverfield", 2008) el kamerası gerçekliğiyle canavar filmine sınıf atlatan Reeves; temposal dengeyi tutturma, minimal plan çekme ve tablo yerleştirme noktalarında tökezlemeyince bu gelenekte de sınıfı geçmiş. Yani yönetmenin, birbirinden bu çok uzak iki korku eğiliminde de başarılı olmasının alan içinde 'kalıcı' bir yere geleceği gerçeğiyle iliştirilmesi pekala mümkün. Soyut öğeler somutla yer değiştirince bütünlük açısından hasar görmüş Ancak asıl hedef bütçenin yükselip orijinalinde yapay duran makyaj efektlerini değiştirmek olunca o noktada tıkanılmış gibi bir duygu var. Zira bu durum, dingin kaydırma veya sabit kamera açısı ile etkileyici olan 'ormandaki kesme biçme sahnesi', 'sondaki havuz sahnesi' ve 'mağaradaki ısırma sahnesi' gibi bölümlere sıra geldiğinde gerçek anlamda bir dışadönüklüğe yol açmış. Bunlara vampir kızın ilk belirdiği park sahnesinin orijinal filme göre daha renk paleti parlak hali de eklemlenince aslında Alfredson'ın filmine saygı duymayan bir bütünle yüzleşiyoruz. Bu bağlamda aslında bu sahnelerdeki ölçek oranlarının daha dar olana transfer edildiği de masaya yatırılınca; "Kanıma Gir"in daha çok 'tempo' noktasında sınıfı geçip cesur durduğu söylenebilir. Buna paralel olarak 'beni içeri al' anlamına gelen adı, orijinal filmin metaforik, soyut ve şarkı kaynaklı 'Let the Right One In' ismiyle kullanım açısından çok net olarak ayrılmış. Zira bu cümle sürekli 12 yaşlarındaki çocuğun ağzına sakız olmuş bir şekilde 'aşk motivasyonu'na dönüştürülerek 'somut' bir düzeneğe yerleştirilmiş. Vampir kızın 'Regan'laştırılmak istenmesi bütün çekiciliği yerlebir etmiş Buna vampir kızın, efektlerle adeta 'Regan'laştırılması eklenip ağaçta yürüme , cinayetleri abartılarla sarma gibi 'büyük oynama' durumları da dahil olunca sanki bütün sarsılıyor gibi. Zira ya vampir miti ilk dönemindeki 'canavar' olgusuna yakın hale geliyor ya da Reeves "Canavar"ın efekt mantığında kalmış izlenimi çıkıyor karşımıza. Lafın özü İsveç taşrasındaki sevgisizlik ve yalnızlaşma sorunsalının burada Texas'ın yine kırsal bölgesindeki politika etkili bir noktaya taşıyor "Kanıma Gir". Ancak atmosfer duygusunu koruyup ağır takılsa da ilk filmin soyut şeylerden aldığı gücü somuta çevirince çaptan düşmüş. Yani Reeves için yarım bir başarı karşımızdaki. FİLMİN NOTU: 4.2 Künye: Kanıma Gir Yönetmen: Matt Reeves Oyuncular: Kodi Smit-McPhee, Chloe Moretz, Richard Jenkins, Cara Buono, Elias Koteas, Sasha Barrese Süre: 116 dk. Yapım Yılı: 2010 EVLİLİK DEĞİL, SİNEMA DANIŞMANI ŞART Mandy Moore'un başrolünde oynadığı, 'Alacakaranlık'ın vampirlerinden Kellan Lutz'un ise ona eşlik ettiği bir evlilik komedisi diyebiliriz en doğru tanımıyla. Ancak izleyicisini bu ikilinin evli çift olduğu konusunda ikna edemeyen eser, yönetmeninden ve yan karakterlerden de destek alamayınca 'derme çatma bir yapı'ya teslim olmuş. "İyi Günde Kötü Günde", sinema filmi bütününün içinde sadece girişindeki 'aşk' ve 'düğün' bölümlerini İzlandalı görüntü yönetmeninin katkısıyla iyi yapılandırmakla kalmış. Ancak onların süresi de 10 dakikayı geçmiyor işin garibi. 'Evlilik komedisi' mi desek, 'romantik-komedi' mi, yoksa 'durum komedisi' mi bilemiyoruz. Ancak kesin bir şey var o da "İyi Günde Kötü Günde"nin ("Love, Wedding, Marriage", 2011) ilk beş dakikadaki açılış sekansının ardından 'doldur-boşalt' bir yapıyla derme çatma ilerlediği gerçeği. Zira orijinal ismine denk düşen 'aşk' ve 'düğün' kısımlarını zeki sinematografik tercihlerle halleden filmin, bunlardan üçüncüsü olan 'evlilik' meselesinde kendini adeta uçurumdan aşağı attığı söylenebilir. Yatay geçiş yapan ve mankencilik oynayan oyuncular Zira yönetmenlik koltuğunda oyuncu Dermot Mulroney'nin oturmasının da katkısıyla 'yatay geçiş yapan oyuncular'ın uğrak noktası haline gelen sahne önü, sıfır kimya ile bir şeyler yaratmak için debeleniyor sadece. Bu noktada ne Allyson Hannigan, ne James Brolin, ne de Jane Seymour gibi yetenekli oyuncular bir işe yarar hale geliyor. 'Alacakaranlık' serisinin en deli vampiri Kellan Lutz ise bir şekilde 'mankencilik' oynuyor ve koca bir 90 dakikayı üstü çıplak geçişleriyle tamamlıyor. Moore'un da bunlara 'ayrı diyarlardan gelme hali' eklenince sanki derme çatma yapı tamamlanıyor gibi. "İyi Günde Kötü Günde", gerçek anlamda bir olmamışlık hissiyatı yaratmaktan ziyade yönetmensiz ama prodüksiyon kalitesi ile ayakta kalmaya çalışan günümüzün popüler yerli filmlerini hatırlatıyor. Bu noktadan evlilik yanlısı bir tutum izlemesi ise çok önemli değil eldeki eserin. Sadece ilk 10 dakikası için 'film' nanıma bir şeyler söylenebilir Zaten 90 dakikanın sadece ilk 10 dakikası için 'film yetisine sahip' yorumu yapılabilir. Geri kalanı bir hayli trajik. Onda da Baltasar Kormakur'un işlerinde gördüğümüz İzlandalı görüntü yönetmeni Óttar Guðnason'un sinemaskop formatındaki becerisinden bahsetmekten başka bir noktaya ulaşamıyoruz. Mandy Moore'un evlilik danışmanını canlandırması ise adeta bir tesadüf. Bunu filmin bileşenlerini bir araya getirmek için yapsaymış daha faydalı olabilirmiş. FİLMİN NOTU: 2 Künye: İyi Günde Kötü Günde Yönetmen: Dermot Mulroney Oyuncular: Mandy Moore, Kellan Lutz, Jessica Szohr, James Brolin, Jane Seymour, Michael Weston, Sarah Lieving Süre: 91 dk. Yapım Yılı: 2011 MİNİĞİM VE HIRSIZIM El çizimi animasyonunun özgün temsilcilerinden olan Japon animeleri, şüphesiz son 30 yılda 'Hayao Miyazaki ve ondan etkilenler' şeklinde yürüyen bir alan. "Aşırıcılar" da onun şirketi Studio Ghibli'nin yeni bir ürünü. Minik insanların yaşam mücadelesine odaklanan ABD kaynaklı bir romandan uyarlanan eser, bunu ne Richard Matheson'ın 'The Incredible Shrinking Man'i gibi bilimkurgu diyarlarına ne de Jonathan Swift'in 'Gulliver'in Gezileri' gibi masalsı fantastik macera konseptine yerleştirmiş. Aksine "Aşırıcılar", Norton'un kitabını çocuk izleyicilere hitap eden diyalogların üzerine kurulan bir omurgayla servis etmeyi seçince hedefini yüksek koyma sıkıntısı çekmiş. Bilimkurguda 'bilimsel deney filmi' kavramının içinde karşımıza çıkmasına alıştığımız 'küçük insan' kabusu, sinemada 'masal filmi' alanında da fazlaca temsil vermiştir. Aslında bir elin parmaklarını geçmeyecek bu örneklerden biri de Mary Norton'ın 'Borrowers' adlı romanıdır. 1997 tarihli bir de uyarlaması olan bu edebiyat eserinin 2010 yapımı Miyazaki etiketli versiyonu ise 'aile veritabanı'nı kuvvetlendirmekten öteye gidemiyor. Hollywood'daki fantastik aile filmlerinden fazla farkı yok "Aşırıcılar" ("Kari-gurashi no Arietti", 2010), kuşkusuz Miyazaki'nin şirketi Studio Ghibli'nin adını arkasına almasının katkısıyla teknik anlamda fazlaca yoğun ve derinlikli bir iş sunuyor. Özellikle minikler ile insanların evlerinin arasındaki tıklım tepişlik farkı tablo kıvamında detaylandırılmış detaylandırılmasına. Ancak buradaki küçük-büyük ilişkisinin Hollywood animasyonlarındaki fantastik aile portrelerinden farkı yok. Bu noktada da hikayeden ziyade arka plandaki 'yağlı boya'ya odaklandığımız bir anime'yle yüzleşiyoruz. Bu da sanki alanın 2000'lerin ikinci yarısında girdiği açmazın son noktası gibi duruyor. Zira burada kaynak alınan masal romanının ne 'soygun filmi' gibi altı dolu bir yere, ne de 'peri masalı filmi' gibi çok katmanlı bir noktaya ulaştığını söylemek mümkün. "Arthur ve Minimoylar"daki ("Arthur et Les Minimoys", 2006) küçük insan macerasının çok da üzerinde bir şey değil "Aşırıcılar". Swift ve Matheson'ın derinlikli metinlerini aratıyor Jonathan Swift'in 'Gulliver'in Gezileri' romanındaki gibi sınıfsal eleştiri bulundurmaması ise derslik diyaloglarla sarılmasına yol açmış yapıtın. Böyle olunca da el çizimi animasyonu tekniğiyle alanın 80'lerin başından beri gerçekçi insan karakter yaratma geleneğini geliştirme güdüsüne ister istemez saygı duyar hale geliyoruz. Ancak Richard Matheson'ın romanından uyarlanan "The Incredible Shrinking Man" (1956) gibi eserleri arar hale geliyoruz bir yerden sonra. Zira orada ciddi bir küreselleşme kabusu vardı. Burada ise capcanlı renk paleti dramatik anlamda derinleştirilemiyor. FİLMİN NOTU: 5 Künye: Aşırıcılar Yönetmen: Hiromasa Yonebayashi Seslendirenler: Mirai Shida, Ryunosuke Kamiki, Shinobu Otake, Keiko Takeshita Süre: 94 dk. Yapım Yılı: 2010

Konu: Jullien Monnier, çok başarılı bir ilişki danışmanı olmasına rağmen, hayatına giren kadınları iki haftadan fazla elinde tutmayı beceremez. Tam başka biriyle çıkmamaya karar vermişken Johanna'ya aşık olur. Fakat Joanna bir süre sonra başına gelen tersliklerin onunla tanıştığı günden beri olduğunu fark eder. Konu: Julia'nın, sonunda onu kör bırakacak olan bir göz hastalığı vardır. Julia'nın ikiz kız kardeşi de aynı hastalığa yakalanmış ve kendini bodrum katında asarak intihar etmiştir. Herkes onun intihar ettiğini düşünse de Julia aynı fikirde değildir, kardeşini kimin öldürdüğünü bu işin gerçek nedenini öğrenmek amacı ile kendini bu göreve adar ve araştırmaya girer Konu: Mağrip'te 1990'larda, dağların tepesinde bir manastır... Sekiz Fransız keşiş, Müslüman köylülerle yan yana huzur içinde yaşamlarını sürdürüp giderlerken yaşadıkları ülke birden karışır: Yabancı işçiler köktendinciler tarafından katledilmiş, şiddet olayları bölgeye hakim olmuştur. Yaklaşmakta olan tehlikeye rağmen keşişler, bedeli ne olursa olsun yerlerinden kıpırdamamaya kararlıdırlar. Ordu onlara koruma teklif eder, ama keşişler bunu da reddeder. Bir süre sonra, kaçınılmaz olan başlarına gelir ve militanlar manastırı basar. Keşişler pes etmese de artık aralarında anlaşmazlıklar vardır: bazıları kalmaya kararlıdır, bazıları gitmek ister. İnanç ve fanatizm hakkında ağırbaşlı bir başyapıt.. Konu: 9 yaşındaki Lisa, yeni edindiği arkadaşının, annesinin ölü kız kardeşinin hayaleti olduğunu farkeder. Bir süre sonra Lisa'nın babası da karısının kendisinden korkunç bir sır gizlediğini anlayacak ve bu sır ölümcül sonuçlar doğuracaktır... Gül'

julyanın gözleri ısmı bi hos geldı

Vizyonda bu hafta (08/07/2011) KİRACI Yönetmen: Antti Jokinen Oyuncular: Hilary Swank, Jeffrey Dean Morgan, Lee Pace, Christopher Lee, Aunjanue Ellis, Sean Rosales, Deborah Martinez, Sheila Ivy Traister, Michael Showers, Nana Visitor. Tür: Gerilim, dram, korku Kocasından ayrılan Doktor Juliet Devereau tek başına yaşamak için New York'ta kendine mükemmel bir daire bulur. Dairenin sahibi olan Max de Juliet'e karşı çok kibardır. Ancak bir süre sonra genç doktor evde yalnız olmadığından kuşkulanmaya başlar. Sanki gözetlenmektedir. Çok geçmeden şüphelenmekte haklı olduğunu anlar ve evde kabus başlar. LARRY CROWNE Yönetmen: Tom Hanks Oyuncular: Tom Hanks, Julia Roberts, Nia Vardalos, Bryan Cranston, Wilmer Valderrama, Pam Grier, Taraji P. Henson, Rami Malek, Ian Gomez, Jon Seda Tür: Komedi Larry Crowne deniz kuvvetlerinden ayrıldıktan sonra çalışmaya başladığı işyerinde mutlu mesut bir ekip lideridir. Ta ki şirket küçülmeye gidinceye kadar... İşsiz kalınca ev kredisini ödemekte zorlanan ve boş günlerinde ne yapacağını bilemeyen Larry, arkadaşlarının tavsiyesiyle üniversiteye başlar. Bir süre sonra hocası Mercedes'e aşık olur. Hem öğretmenliğe hem de kocası Dean'e karşı ilgisini büyük ölçüde yitiren Mercedes, müthiş bir değişim geçiren Larry'ye ilgi duymaya başlar. ÖLÜM ODASI Yönetmen: Hideo Nakata Oyuncular: Aaron Johnson, Imogen Poots, Matthew Beard, Hannah Murray, Daniel Kaluuya, Megan Dodds, Michelle Fairley, Nicholas Gleaves, Jacob Anderson, Tuppence Middleton Tür: Gerilim Jim , Eva , Emily ve Mo , William'ın Chelsea Teens adlı sohbet odasında tanışır. 4 arkadaş, William'ın karizmatik tavırlarından ve ikna edici konuşmalarından çok etkilenir. Gerçek hayatta insanlarla normal iletişim kuramayan William tüm enerjisini sanal aleme kanalize etmiş tehlikeli bir gençtir ve diğerlerini de ağına düşürmek üzeredir. SERSERİLER Yönetmen: Peter Mullan Oyuncular: Conor McCarron, Peter Mullan, Greg Forrest, Joe Szula, John Joe Hay, Gary Lewis, Mhairi Anderson, Richard Mack, Gary Milligan, Christopher Wallace Tür: Dram Ergenlik çağına giren John McGill gelecek vaat eden bir öğrencidir. Bir yandan okuldan kovulan ağabeyi Benny'nin şöhreti altında ezilirken bir yandan da evde sarhoş babasının uyguladığı şiddete maruz kalmaktadır. Çevresini suçluların ve zorbaların kuşattığı John zaman ilerledikçe sokaklarda intikam arayan şiddet dolu bir dünyanın içine girer.