atarken biraz destekli at bu adamı bizmi zorla konuşturuyoruz... devamıda gelecek... not : bu arada CHP li falana değilim... - Gila

sende az biraz samimiyet ve basiret olsa, youtube amcana girersin, tayyip BOP yazarsın tayyipin BOP ile ilgili neleri övünerek söylediğini izlersin izlersin ama,, işine yaramaz

BÜYÜK ORTADOĞU PROJESİ VE AKP ABD Orta Doğu'da Amerikan modeli bir demokratikleşme arayışı içine girmiştir. Washington'un Orta Doğu'da demokratikleştirme girişimi konusunda Soğuk Savaş dönemi girişimlerinden öğrendiği çok şey vardır. Bunlardan birisi de eurokomünizmdir. Önce eurokomünizm üzerinde duralım. Soğuk Savaş'ın politik ve ideolojik araçlarla en güçü cereyan ettiği coğrafyalardan birisi de, Batı Avrupa idi. Bu bölge kapitalist dünya ekonomisi içinde idi ve NATO aracılığı ile de ABD ile eklemlenmişti. Ancak, bu bölge Batı bloğu içinde olmasına rağmen, çok güçlü komünist partiler bulunmaktaydı. Özellikle Fransız ve İtalyan komünist partileri iki ülkedeki politik yaşamı kökten etkileyebilecek bir niteliğe sahiptiler. Sovyetler Birliği bu partileri de kullanarak, Batı sistemi içinden çok fazla bilgi edinmiş, ciddi bir ajan sistemi oluşturmuştur. ABD, Batı Avrupalı komünist partilerden özellikle Sovyetlerin yıkıcı faaliyetlerine yardımcı oldukları için çok rahatsız olmuştur. 1970'li yıllarda Avrupalı komünist partiler içinde başlayan ve özellikle komünist partinin çok güçlü olduğu İtalya'da hızla gelişen eurokomünizm, Batılı komünist partilerin Sovyet komünizmi ile aralarına sert bir çizgi çizmelerini beraberinde getirmiştir. Eurokomünizm ile Sovyetler Birliği Komünist Partisi ile Batı Avrupalı komünist partiler ideolojik olarak birbirlerinden kopmuşlardır. 1980'ler de artık Sovyet istihbaratı eskisi kadar rahat Batı Avrupalı komünist partiler içinden bilgi toplayamaz hale gelmiştir. Eurokomünizmin gelişmesinde Amerikan istihbarat servislerinin yoğun desteğinin olduğu ileri sürülmüştür. Eurokomünizm-Sovyetler ve ABD eksenli çatışmaların ışığında, Türkiye ve "Büyük Orta Doğu'daki gelişmeleri" önce ideolojik sonra politik eksenli olarak yorumlamak, ortaya oldukça ilginç sonuçlar çıkarıyor. 1990'ların ilk günlerinden itibaren başını Amerikan istihbaratının önde gelen Türkiye ve İslam analizcilerinden Graham Fuller' in bir tezi işlediği dikkat çekiyordu. Fuller, Orta Doğu'daki anti-Amerikan radikal İslamcı gelişmelerin önlenebilmesinin volunun laik sistemleri desteklemek değil, aksine radikal İslamcı partileri dünya kapitalist sistemi içine çekecek ve anti Amerikancı özlerini dönüştürecek bir yaklaşmıa sevk etmek olduğunu ileri sürüyordıı. Batılıların Orta Doğu'da laiklik konusunda ısrarının hiçbir anlamı yoktu. Üstelik, müslümanların günlük yaşamlarında dini nasıl yorumlayıp uyguladıkları ABD'nin stratejik çıkarlarını ilgilendiren bir hususda değildi. Onemli olan bu ülkelerin/partilerin/örgütlerin anti-Amerikan bir niteliğe sahip olmamasıdır denmektedir. ABD'nin radikal İslam'da eurokomünizm benzeri bir ideolojik dönüşüm konusunda merkez üs olarak seçtiği ülkenin, Türkiye olduğu anlaşılmaktadır. 1995'de yazdığı kitapta Amerikalı uzman Dinesh D'Souza şöyle demekte idi: "Biz İslam köktenciliğini dönüştürmeliyiz. Onları liberalleştirmeliyiz." Fuller ise, 2000 yılında Türkiye ile ilgili yaptığı yorumunda, "Türkiye'de yakın bir gelecekte iki partili bir temsil sistemine gebe.. Kökleri geçmişe dayanan ekonomik kriz iktidardaki koalisyon partilerinde büyük deprem yaratacak. Fazilet Partisi'nden kopan bir grup ılımlı İslamcı, geniş tabanlı bir siyasi oluşuma gidecek. Bazı etkin siyasetçiler, partilerinden istifa ederek, bu yeni oluşuma katılacak. Yeni oluşum kar topu gibi büyüyüp gelişecek. Türkiye'de yakın gelecekte ılımlı İslamcılar iktidara gelecek. Ilımlı İslamcıların yanında İslami söylemlere ters düşmeyen ılımlı sol bir parti de Meclis'e sokulacak." Fuller'in bu tespitleri artık bir sosyal bilimcinin öngörüsünün sınırlarını aşarak "falcılık" alanına girmektedir ve Fuller "başarılı" bir falcı olduğunu ispatlamıştır. Ancak Fuller'in tespitleri sadece Türkiye ile sınırlı değildir. AKP'nin iktidarı, Amerikanın Orta Doğu için hazırladığı demokratikleşmenin çok önemli bir parçasını oluşturmaktadır. Washington sürekli olarak Orta Doğu'da demokratikleşmeden bahsetmektedir. Ancak bugün Suudi Arabistan'da yapılacak bir seçimi El Kaide kazanacaktır. Mısır'da Müslüman Kardeşler iktidarı zorlayacaklardır. Cezayir'de ise Selamet Cephesi sonuç alacaktır. Çünkü, henüz bu ülkelerde bir AKP yoktur. Büyük Orta Doğu'da demokratikleşme AKP'leşme üzerinden gerçekleştirilmeye çalışılmaktadır. Büyük Orta Doğu projesininin gerçekleşmesinin en önemli aşamalarından birisinin, Orta Doğu'nun demokratikleşmesi olduğunu Amerikalı stratejistler ifade ediyorlar. Ancak, Orta Doğu'da yarın yapılacak bir seçimi mevcut rejimlerden daha anti-Amerikancı bir siyasal söyleme sahip radikal İslamcı diye anılan değişik siyasal hareketlerin kazanması hemen hemen kesin gibidir. Demek ki, mevcut rejimlerin yerine demokratik yollardan gelmeden önce bu "radikal İslami hareketlerin" liberalleştirilmesi veya AKP'leştirilmesi gerekiyor. Nasıl bir zamanlar Milli Görüşün önde gelen liderlerinden olan Recep Tayyip Erdoğan anti-Amerikancılıktan Amerikanın Büyük Orta Doğu'daki en iyi adamlığına dönüştürüldü ise. Aslında bu sürecin başladığı görülüyor. Örneğin Fas'da amblemi gaz lambası olan Adalet ve Kalkınma Partisi adını taşıyan radikal İslamcı partinin 84 yaşındaki yaşlı lideri Abdülkerim Hatip genel başkanlık görevinden çekilirken partinin yeni genel başkanlığına seçilen Saadine Osmani, Türk modeli AKP'yi örnek alacağını ifade ediyordu geçen hafta. Fas AKP'sinin iktidara yürüdüğü ileri sürülüyor.(Milliyet, 21 Nisan 2004) Ayni günlerde Time dergisi tarafından dünyanın en etkili 100 kişisi arasına seçilen Recep Tayyip Erdoğan'dan bahsedilirken, "Müslüman liderler içinde bulunabilecek en iyisi" şeklinde bahsedilmiştir anılan dergide. Burada sorulması gereken soru Erdoğan'ın kimin için en iyi olduğudur. Orta Doğu'da radikal İslamcı hareketlere örnek olmaya başlayan AKP liderinin, ABD'den gelen bu övgülerin hakkını verdiğini görüyoruz. Erdoğan, ABD'de bir düşünce kuruluşunda yaptığı konuşmada "Ben çocuklarımı Amerika'da okutuyorum. Bunun bir sebebi var. O da bu medeniyete duyduğum inançtır" diyor. Siyasal kariyerinin çok büyük bir bölümünü anti-Amerikanizm üzerine kuran bir siyasetçinin geliştirmiş olduğu kıvraklık şaşırtıcıdır. Almanların ünlü sosyal demokrat eğilimli dergisi "Der Spiegel"in 17 Mart 2004 tarihli sayısında, "Türkiye'nin güçlü adamı Erdoğan, ABD ile yapılmış gizli bir anlaşmanın arkasındaki adam" diye nitelendiriliyor. Erdoğan'ın ABD ile gizli bir gündeminin olup olmadığını bilmek mümkün değil ama, 27 Ocak 2004'de ABD'de Amerikan Yahudi Kongre'sinden cesaret ödülü alan Erdoğan, 16 Şubat 2004'de Teke tek programında "Diyarbakır'ı istiyorum ki; şu anda Amerika'nın Büyük Orta Doğu projesi var ya Genişletilmiş Orta Doğu, yani bu proje içinde Diyarbakır bir yıldız bir merkez olabilir. Bunu başarmamız lazım" diyerek, " bulunabilecek en iyi müslüman lider" sıfatını hak ettiğini gösteriyor. Her ne kadar AKP Türk halkından gelen tepkiler üzerine görünürde BOP'a daha temkinli bir yaklaşım sergiler görünse dahi BOP'un bir parçası olarak kalmaya devam etmektedir. Öte yandan, AKP'nin "liberal-Amerikancı İslamcı" anlayışının Türkiye'nin değerlendirilmesinde önemli değişikliklere neden olduğu Amerikalı stratejist ve politikacıların bazı açıklamalarından anlaşılıyor. Bir süre önce, ABD Dış İşleri Bakanı Colin Powell bir konuşmasında Türkiye'den İslami Cumhuriyet diye bahsetmiş ve daha sonra bunun dil sürçmesi olduğu ileri sürülmüştü. Powell sıradan bir taşralı Amerikan politikacısı değildir. Genelkurmay Başkanlığına kadar yükselmiş ve bundan dolayı Türk Silahlı Kuvvetleri ve Türkiye ile uzun yıllar değişik boyutlarda ilişkisi olmuş bir asker-siyasetçidir. Powell'ın Türkiye'den bahsederken yanlışlıkla İslami Cumhuriyet diye bahsetmesi mümkün değildir. Powell kafasındaki ve dosyasındaki bir projeden bahsetmiştir. Ancak Powell'ın ifadesinin bir tesadüf olmadığını gösteren bir başka açıklamada ABD'nin önde gelen siyasal stratejistlerinden Samuel Huntington'dan gelmiştir. S. Huntington Le Point dergisine verdiği demeçte, Türkiye'nin Avrupa Birliği yerine etkili ordusuyla, hayli iyi işleyen demokrasisi ile İslam dünyasının liderliğine oynaması gerektiğinin altını çizmiş ve "engin bilgisi ile"!!! eklemiştir:"Atatürk'ün ortadan kaldırmak istediği ama başaramadığı Müslüman mirasıyla bütünüyle yeniden barışmayı kabul eden" Türkiye, kendisine yeni bir misyon aramalıdır. Yine tanınmış Amerikalı stratejist Fukuyama, Türkiye'nin AB üyeliğini mümkün görmediğini, bunun ABD ile Meksika arasındaki sınırın kaldırılması kadar ihtimal dışı olduğunu vurgulamıştır. Son dönemde Washington'da resmi politika olan Türkiye'nin AB tam üyeliğine olan destek devam etmekle birlikte gittikçe daha fazla "AB üyeliği dışında çözümlerde aranmalıdır" yaklaşımının da gözlerden kaçması mümkün değildir. Özetle, AKP, ABD'nin Büyük Orta Doğu stratejisinin en önemli ayaklarından birisi olan radikal hareketlerin liberalleştirilmesi sürecinde çok önemli bir rol üstlenmiştir. Prof. Dr. Ümit Özdağ

Türkiye'yi yönetenler, yani Türkiye'nin siyasi, idari, askeri, iktisadi ve kültürel elitinin Batı ile ilişkiler konusundaki eğilimlerini şu noktalarda toplamak mümkün görünüyor: 1980'lerden bu yana Türkiye'de seçilmiş yöneticiler, halkın oyuyla işbaşına gelen hükümetler AB'ye daha yakın duruyor; çünkü AB hak, hukuk, demokrasi, sivil yönetim kavramlarını temsil ediyor. Buna karşılık atanmış, bu arada askeri yöneticiler ABD'ye daha yakın duruyor; çünkü ABD daha çok istikrar, statüko, askeri güç ve nüfuz anlamına geliyor. Gerek seçilmiş, gerekse atanmış yöneticilerin en azından bir bölümünün paylaştıkları bazı kaygılar var. Bunları şöyle sıralayabiliriz: AB'nin sonunda Türkiye'yi üye alıp almayacağı konusundaki belirsizlik. ABD'nin tektaraflı davranma eğilimi. Gerek AB, gerekse ABD'nin Türkiye hakkında gizli gündemleri olup olmadığı kuşkusu. Abd' nin en büyük destekçisi İngiltere ve İsrail ve ortadoğu da Suudi Arabistan. Suudi Arabistan ve Türkiye'nin ortak bir özelliği ABD'nin bölgedeki müttefikleri olmaları ve Ortadoğu siyasal arenasında gerici rol oynamalarıdır. Analizimize buradan başlarsak: Suudi Arabistan petrol zengini bir ülke, belli bir sermaye birikimine sahip, o da diğer arap ülkeleri gibi dış yatırım noktasında bir arayış içindedir. Türkiye genel olarak Arap ülkeleri, özel olarak da Arabistan'ın yatırım politikasında rağbet gören ülkelerden birisidir. Suudi Arabistan petrol zengini bir ülke olarak, Arap coğrafyasında yaptığı maddi yardımlar, kendisine belli bir siyasi etkinlik sağlamıştır. Ortadoğu dengesindeki ağırlığı da ekonomik gücüyle orantılıdır. An- cak Ortadoğu'da siyasal güç ve nüfuz salt ekonomik yetilerle belirlenmediği için Arabistan, bölge siyasetinin kilit ülkesi olma gibi bir etkinliğe hiçbir zaman ulaşamamıştır. Ayrıca ABD'nin bölgedeki en sadık işbirlikçisi olması yanı sıra İsrail kar-şısındaki teslimiyetçi tutumu yüzünden Arap halkları ve direnişçi güçleri nezdinde itibarsız bir ülke konumuna düşmüştür. Gel gelelim Türkiye'nin Arabistan'la ilişkileri ve bölgedeki pozisyonuna. Türkiye'nin diğer Arap ülkeleri yanı sıra S. Arabistan'la da özgül bir ilişkisi yoktur. Buna karşın, iki ülkedeki egemen güçlerin çıkarları ve bunun siyasi yansıması bölge düzleminde önemli oranda örtüşmektedir. Bu da ABD'yle işbirliği ve paylaşılan gericilik paydasında ifadesini bulmaktadır. İçine girdiğimiz süreçte ABD'nin Büyük Ortadoğu Projesi'nde Türkiye'nin rol alması ve Arabistan'ın bunun dışında kalmış da olsa her halükarda bu sürece yedeklenecek olması, üç ülke arasındaki işbirliği ve dayanışmanın nerelere uzanabileceği konusunda açık bir fikir vermektedir. Bu sürecin sac ayaklarından biri olan Türkiye, Araplara bakış açısında geleneksel resmi görüşü aşma konusunda bir yeniliğe gitmemiştir. Netice itibariyle; Bu bölgede, ABD'nin nüfuzundan, İsrail'le ortaklıktan kendini sıyırmış, kararlarında bağımsız, özgür ve demokratik değilse bir ülke, bölge dengesinin anahtar ülkeleri arasında yerini alamaz. Ortadoğu da ekonomik gücün kadar konuşursun, siyasal ağırlığın da ekonomik ağırlığın kadardır, lafzı itibar edilen bir nazariye değildir. Dolayısıyla ekonomik gelişmişliği kendi başına bölge dengesinde Türkiye'ye bir politik ağırlık kazandırmamıştır. Bölge siyaseti ABD ve İsrail kıskacından bağımsızlaşmayan bir ülkenin Ortadoğu'da birinci sınıf roller oynaması her türlü ihtimalin dışındadır. Türkiye'nin yıllardır Filistin davasından Irak'ın işgal edilmesine ve bugün İsrail'in Lübnan'ı çökertme savaşına kadar, olaylar karşısında izlediği siyaset bu yoruma haklılık kazandıran bir çizgide gelişmiştir.

Aslına bakarsanız... BOP'un meydana gelişi Amerikanın Donald Rumsfeld, Dick Cheney, Paul Wolfowitz, Richard Perle ve William Kristol öncülüğünde, 1997'de oluşturduğu 'Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi'nin bir alt unsuru olan 'Yeni Dünya Düzeni' projesidir. Ve bu bütün Dünyaca kabul edilen ilk ortadoğu projesinin babası sayılan ve ABD Kongresinin 1957'de kabul ettiği Ortadoğu'da Barış ve İstikrarı Koruma başlığını taşıyan ve Eisenhower Doktrini olarak anılan kararı bugünkü BOP'tan farklı değildir. Fakat ABD'nin BOP ile ilgili planları 1957'ye değil 1871 yılını işaret etmektedir. Osmanlı bu tarihte Musul ve Kerkük üzerinde petrol çıkarımıyla ilgili Almanlarla görüşmüş ve Musul da bulunan Mandali bataklığına bir rafineri açmıştır. Bunun hazımsızlıgını yaşayan İngilizler 1901 yılında petrol çıkaran Alman Deutsche Bank şirketine dolaylı yoldan ortak olur ve petrol çıkarmaya devam edilmiştir. 1907 de patlak veren Jön Türk devriminde bütün bu girişimler iptal edilmiş ve işe o zamanların gelişmekte olan ülkesi ABD petrol arama işine girmiştir. İşte ABD'nin BOP projesi bu vasıtayla başlamış oldu... Ozetle BOP yeni bir hadise degildir.. burada onemli olan Turkiyeye getirecekleri ve götüreceklerini iyi kavramaktır.. götürecegiyse... ABD'nin petrolleri kontrol altına alabilmesinin tek yolu Ortadoğu da bulunan bütün devletlerin parçalanmasını sağlamaktır. Yani Ortadoğu da bulunan 22 ülkeyi parçalayıp 220 eyalet haline getirerek bütün kaynakları elinde tutmak istemesidir.2030 yılında bitme noktasına gelmesi beklenilen petrolün yerini hidrojen yakıtı alacak. Hidrojen yakıtının ucuz yolla üretilebildiği tek maden ise BOR'dur. Dünya bor rezervlerine bakıldığında bor yataklarının %76 ülkemizde bulunuyor ve bu bizi BOP'un tam hedefine yerleştiriyor... olmasıdır.. işte bu beni cok ama cok rahatsız etmektedir.. bunu ben görebiliyorsam.. sanırım iktidarda bunun fakındadır... bu hukumet degişsede.. gelen hukumet icinde benzer sıkıntılar cereyan edecektir... bana gore... Gila

kalbinin söylediğine birşey diyemem ama verdiklerini ve vermeye hazırlandıklarını görünce içim kararıyor.. en önemlisi de şu galiba.. bu konuşmadan haberi olmayıp göbekten sallayanların ya da bu konuşmadan haberi olup ta elalemi salak yerine koymaya çalışanların nedense hiçbiri ortalıkta görünmüyor.. insan,, ama insan yani çıkar bir ÖZÜR yazar yahu TurkishOnlyTurkish

Sayın Başbakan, ABD ile anlaştığını, BOP Eşbaşkanlarından birisi olduğunu kendisi söylemiştir. Ben de şahsen dinledim kanuşmasını. Allah kalbimi biliyor, ben iyi niyetle birşeyler kazanmak için, birşeylerden ödün veriyor gibi görüyorum durumu. Zaman artık böyle birşey vermeden, birşey alamıyorsun. İnşallah birşeyler koparacağız diye yanlış kararlar vermezler ve Ülkeyi zor duruma sokmazlar. Esasında bir laf vardır, şeytanla aynı masaya oturulmaz, pazarlık yapılmaz diye. Kim ne plan yapıyor bilmiyorum ama Allah yardımcımız olsun... Gila