Son Uykuya Yatmak... Kızılderili yaşlıları ölmekten korkmazlar. Onlar ölmeye bilerek, isteyerek ve çoğunlukla da yürüyerek giderler. Zamanın geldiğini bilirler. Nereden bilir ölecegini? Hayattan umudunu mu kesmistir, beklentileri ve hayalleri mi yok olmuştur, kırgın mıdır, yaralı mıdır, zamanı mı gelmiştir? Yoksa omzuna konan Baykuş mu haberi vermiştir? Kim bilebilir? Hazırlanır. Yanına üç beş parca eşya alır; bir battaniye, bir kaç gün yetecek kadar su ve kuru ekmek. Son yolculuğunda bundan fazlasına ihtiyacı yoktur. Usulca sevdiklerinle vedalaşır, sevdiğini söyler belki de kelimelere dökmeden, sadece dokunarak. Köyün sınırlarına geldiğinde son kez döner bakar geriye, bebekliğinin, çocukluğunun, gençliginin ve son demlerinin anılarla dolu yamaçlarına... Anılar.. Anılar.. Anılarını daha sonra düşünecektir, ölmeye yattığında... En genç erkek torun eşlik eder sonsuza dogru yola çıkan yaşlıya. Sonsuz..? Yaşlı kendi seçer nerede ölüme yatacağını. Yaşadığı hayata, aldığı lakaba veya onu alacak olan "atalarının ruhları" onu nerede bekliyorsa oraya gitmek ister. Bu, bazen bir dağın kuytularına gömülmüş bir mağara, bazen yemyeşil bir vadinin ucu olur. Genellikle bu "son" yolculuk uzun süren bir yürüyüşle biter. Yaşlı, yol boyunca hiç konuşmaz, büyük bir ihtimalle hesaplaşıyordur kendisiyle. Torun da konuşmaz, çünkü bu hesaplaşmada onun yeri yoktur. Son noktaya varıldığında, rengarenk battaniyesini serer, yanına su testisini ve ekmeğinin durduğu heybeyi koyar. Torun yardım etmez, hazırlıklarını kendi başına yapmak ister, çünkü bu onun onuruyla yapacağı son iştir. Yatar, ölmek uzere. Torun üstünü örter ve sessizce vedalaşırlar. Bu hazin törende gozyaşlarına, pişmanlıklara, acı sözlere yer yoktur. Ölmeye yattığı yeri sadece torun bilecektir ve sonsuza dek susacaktır. Torun ardına bakmadan yürür gider... Şair der ki: Yolun bir ufkunda, bir guneş doğarken Öbür ufkunda bir ay batıyor, Seni gittikce genç eden seneler, Beni gittikçe ihtiyarlatıyor... Torunu "genç" eden seneler, onu "ihtiyarlatmıştır"... Bu son yolculukta ne sevilenlere gözyaşı, ne de hasma sitem vardır. Sadece, sessiz bir yok oluş... A. Çağlayan Bingöl

İnsan iki ruhludur içinde bir iyi köpek birde kötü köpek kavga eder. hangisini daha çok beslersen o kazanır

Çok güzeldi estergon abi Emeğine sağlık

Dil benzerliği yanında insani onur benzerliği de varmış Türklerle.

Çooook güzel etkilendim valla Teşekkürler Paradise

ağlaya ağlaya ölümü beklemek yerine ölümün üzerine yürümek.. harika.

çok etkileyici bir yazı bir insanın ölümü beklemesi çok kötü bişey :

Kızılderili inançlarına göre ihtiyarlar ölüme gitmediği için gidenin arkasından kimsa ağlamaz, belki sadece bir burukluk yaşarlar sadece o kadar. Amerikalılar kızılderilieri bu kadar çok katletmeselerdi onlaradan öğrenecek çok şey olabilirdi.

Çok beğendim dostum.. Gece gece içimi acıttın.. ;( yazan ellerin dert görmesin..

Ne ekersen onu biçersin bir gün onların başlarına da gelirse hiç şaşırmayacağım.:clover:

Bizde Birgün Geleceğiz Bu Günlere.. Bizim Tek Farkımız Hayat Denen Aldatmacanın Gözümüze Sereceği Kalın Perde İle Birgün Hiç Beklemediğimiz Bir Anda Belkide.. İçgüdülerini İnsan Kontrol Altında Tutamaz.. İnşallah Hiçbirimiz Dünya Hayatını Ahiret Hayatına Değişmez.. Değişenin Vay Haline.. EMeğine Sağlık Güzel Kardeşim Tarih Kokan Bu Sayfaları Ziyaret Edince İnsanın İçi Bir Başka Oluyor

fillerde da var bu olay öleceklerini hissedip toplulukdan ayrılarak ölecekleri yere gidiyorlar

enteresan bir hikaye ama buda bir gerçek ölüm yok oluş değil kurtuluştur.