bu yazdıklarından yola çıkarak iki küççük soru sorayım vaulth amca. sen iyi bilirsin bu konuları.. 1- kiremit rengi alıntı yaptığım yere ilaveten başka başka kimler ahmaktır? bize birşey olmaz diyen mi, ona inananlarmı? esirgeme cevaplarını bizden ulu büyük münir nureddin vaulth amca.. 2- mavi ile alıntı yapdığım yere göre yine bize ne olur? malum bizim üretim gücümüz palavra üretmekten, teknolojimiz osuruk gücünden, sermayemiz dışa bağımlı kıytırık olup, içeriden ha babam de babam tırtıklanan paralardan başka birşey değil.. çok biliyorsun.. bilmesine biliyorsun da; uygulamada sınıfta kalıyorsun gibime geliyor..

Harcama olmadıkca enflasyon olmaz tabiki ama bunun sonucunda deflasyon olur gibi görünüyor olursada hiç şaşırmayalım. Amele -

yaşadığımız süreç odur saten... hali hazırda var... emtia fiyatları yerlede sürünüyor... gırtlağa kadar stok dolu her yer, alan yok.. fiyatlar yarı fiyatlarında... dünya deflasyonu doya doya yaşıyor... elindeki malı yarı fiyatına satamıyorsan, zaten bankaya olan sabit ödemeni yapamadığın için ortaya çıkan krizin altında ezilirsin... ama eğer enflsyon yaratırsan, o ödemelerinin çok üstünde bir gelire geçersin... reel olarak şimdikinden farkı olmaz ama ödeme gücüne kavuşursun... tıpkı iskonto edilmiş borç ödemeye benzer... ancak iskonto işlemine girdin mi hesap karışır... neyi nassıl iskonto edecen.? bilançolar ağır zararalar gösterir... en güzeli enflasyon yaratmak.. abd yaratacak sanırım... aklın yolu bir... Gila

yüksek enflasyondan korkmamak lazım... çünkü geçici bir süre yaşanacaktır.. emtia fiyatlarının yerlere düştüğü, süründüğü bir dünyada, tüketim talebinin yerlerde süründüğü bir ortamda, genişletici maliye politikalarının enflasyon yaratacağını söyleyenler ahmaktır... bu krizi enflasyon yaratan ülkeler atlatacaktır... bu gün abd enflasyon yaratsa, 3 ay sonra krizin esamesi okunmaz... çünkü enflasyon, üretim gücü, teknolojisi ve sermayesi olan ülkeler için sorun değildir...

Para zengine verilince enflasyon olmazmış Süleyman Yaşar - 09.12.2008 Dünya mali krizinin ardından pek çok ülke, kendi ülke ekonomilerini krizin etkisinden korumak için ekonomik paketler açtı. Açılan ekonomik paketlerin tamamında toplam talebi arttırmaya yönelik tedbirler sıralandı. ABD'nin yeni başkanı Barack Obama'nın ekonomiyi güçlendirme planı da böyle. O da düşük gelir gruplarını vergi ve harcama yönünden destekliyor. Onların enerji faturalarını ödemeleri için ilave gelir desteği sağlıyor. Kredi kart borçlarını ödeyemeyenlere kolaylık getiriyor. Belirli gelirin altında yaşayanlara vergi indirimi yoluyla destek veriyor. Barack Obama'nın ekonomiyi güçlendirme planında tüketicilerin yanı sıra 'bazı' üreticilere de destekler var. Bu plana göre, ihracata dönük üretim yapan ve istihdamı arttıran küçük işletmelere vergi ve kredi desteği veriliyor. Güneş ve rüzgardan enerji üretmek için yatırım yapanlara her türlü destek sağlanıyor. Amerikan alt yapısını yenilemek için de yeni bir banka kurulup fon oluşturuluyor. Bütün bu önlemlerin anlamı şu. Kamu maliyesi araçlarıyla piyasada toplam talebin ve istihdamın arttırılması amaçlanıyor. Planın hedefi 2010 yılı sonuna kadar Amerika'da toplam iki buçuk milyon insana yeni iş imkanı yaratmak. ABD'nin yanı sıra Japonya, Hindistan, Çin, Almanya, İtalya da dünya mali krizinin etkilerini azaltmak için ekonomik planlar ve paketler açıkladılar. Bu ülkelerin aldıkları ekonomik önlemlerin birbirine benzediği görüldü. Bu ülkelerin hepsi maliye politikası araçlarını kullanarak ekonomiyi genişletmeyi ve toplam talebi artırmayı hedeflediler. Bunun için de düşük gelir gruplarının harcamalarını artıran destekler ve işsizlere iş bulan ekonomik planlar hazırladılar. Gelin görün ki, bizdeki kriz lobisi bu tür bir ekonomik paketin Türkiye'de uygulanmasını istemiyor. Devletin düşük gelir gruplarını desteklemesinin ve istihdamı artırmaya yönelik harcamalar yapmasının enflasyonu hızlandıracağı fikrini kamuoyunun zihnine yerleştirmeye çalışıyor. Anlaşılan o ki, eğer yapılan bir devlet desteği doğrudan kriz lobisinin cebine girmiyorsa, bu Türkiye'de enflasyon yaratıyor. Ortada dolaştırılan fikrin özü bu. Oysa enflasyon, para arzı, ekonominin büyüme hızından bir ya da iki puandan daha fazla arttırıldığı zaman ortaya çıkar. Dolayısıyla enflasyon asıl kriz lobisine verilecek paralarla da artar. Çünkü onun cebine konacak her para, para arzını arttıracağı için enflasyonun hızı da artar. Bütün bu kafa karıştırmalar karşısında ne yapmak gerektiğine gelince... Kriz lobisinin yaymağa çalıştığı bu yanlış düşünceyi bir kenara bırakıp, gelişmiş ülkelerde olduğu gibi bizde de kamu maliyesi araçlarını toplam talebi arttırıcı yönde kullanmak gerekiyor. Bunun için de eksik olan öğretmen, sosyal destek uzmanı, teknik eleman gibi kamu personel ihtiyacını karşılamak şart. Böylece eğitime ve yeni öğretmen alımına yatırım yapılarak Türkiye'de hem uzun dönemli kalkınma hızının yüksek olması sağlanır hem de yeni memur alımlarıyla piyasalarda mali krizin toplam talebi daraltıcı etkisi kısa dönemde giderilir. Bu noktada sormak gerekiyor. Kriz lobisi niye kamudaki 140 bin öğretmen açığına ve okullaşamayan 1 milyon 111 bin çocuğun okullaştırılmasına hiç değinmiyor? Çünkü kriz lobisi dünya mali krizinde yurtdışında kaybettiği parayı Türkiye'de devletten tahsil edip bu paraları yine yurtdışına çıkarmanın peşinde de ondan bu konuları hiç dile getirmiyor. Onların derdi bu ülkenin kalkınması, gelir dağılımındaki bozukluğun düzeltilmesi değil. Onların derdi, bu ülkede yoksulluk sınırının altında yaşayan 13 milyon insanın dramı değil. Onların tek derdi var. Kolay yoldan elde edilen para, o kadar.. Amerikan kaynaklı mali krizde Lehman Brothers yatırım bankasının batmasının ardından Avrupa'da pek çok banka ve yatırım fonu ya battı ya da iflasın eşiğine geldi. Aynı tarihlerde Türkiye'de paralarını yurtdışındaki mali yatırımlarda, fonlarda değerlendirenler de önemli kayıplara uğradılar. Bunlar, dünyadaki mali krizin etkisini çok fazla hissettiler. Bu yüzden de Türkiye'de şiddetli bir kriz lobisi oluşturup, Ankara'dan, Türkiye'nin mali durumuyla ve koşullarıyla hiç de uygun olmayan taleplerde bulunmaya başladılar. Kriz lobisinin talepleri, "IMF ile hemen anlaşma yapılıp, bu anlaşma karşılığında 35 milyar dolar alınması ve bunun kendi şirketlerine verilmesi, vergilerin indirilmesi, kriz lobisinin banka borçlarının ertelenmesi, mevduata tam güvence sağlanması" gibi tamamen yüksek gelir guruplarına yönelik destekler olarak sıralandı. Kriz lobisinin eylül ve ekim aylarında en çok üzerinde durduğu konulardan biri banka mevduatlarına tam güvence verilmesi oldu. Hükümetin bu konuda çok geç kaldığını ileri sürdüler. Oysa Türkiye'de ABD ve Avrupa'da olduğu gibi banka batmadı. Pek çok bankanın birbiri ardına battığı zengin ülkelerin krizde yaptığını yapıp, Türkiye'de de mevduata tam garanti vermek tam tersi bir sonuç verebilirdi. Bu uygulama, Türkiye'de etkisi az hissedilen dünya mali krizini derinleştirebilirdi. Çünkü mevduata tam güvence verilmesi bankalar hakkında kuşku yaratabilirdi. Türkiye geçmişte bu önlemi kendi krizlerinde uygulamıştı. 1994 krizinde mevduata tam güvence vermiş ve bu güvence 2001 krizinin durulmasından sonra 2004'de kaldırılmıştı. Hatta 1994 krizinde mevduata verilen tam güvence hem banka patronlarında hem de mevduat sahiplerinde ahlaki zafiyete yol açtı. "Nasılsa mevduata tam güvence var" diyerek riskleri hiç dikkate almadan mevduatını yüksek faize yatıran vatandaş ya da riski hesaba katmadan yüksek faiz veren banka sahibi, 2001 krizinin nedenleri arasında yer aldılar. Öyle ki, bu ülkede 1990'lı yıllarda kredi kartı bile alamayacak kişilerin, ahbap-çavuş ilişkisi yoluyla banka sahibi olmaları ve mevduata çok yüksek faiz vermeleri rekabeti iyice bozdu. Devletin mevduata tam güvence vermesi de bu banka soyguncularının elini güçlendirdi. Nasıl olsa topladıkları mevduatı çalıp götürdüklerinde borç devletin üzerinde kalacaktı ve öyle de oldu. Bu arada tasarrufunu yüksek faizle yatıran vatandaş da parasının devlet güvencesinde olduğunu bildiğinden riskleri hiç dikkate almadı. Ama sonunda bankalarını soyan patronların 72 milyar dolarlık borcunu parası olan olmayan bu ülkenin bütün vatandaşları ödedi. Bugüne gelirsek... Kriz lobisi niye mevduata tam güvence istiyor ve hükümeti neden geç kalmakla suçluyor? İşin aslı şu. Kriz lobisini oluşturanlar, Türkiye'deki bankalara yatırdıkları mevduat karşılığında bu bankaların yurtdışı şubelerinden dış kredi kullandılar. Yani kendi mevduatlarını yabancı krediye dönüştürdüler. Bu ortamda Türkiye'de bir bankanın batması halinde mevduat güvencesi 50 bin lira. Oysa kriz lobisinin kendi mevduatı karşılığı kullandığı kredi bu garantinin yüzlerce katı... İşte bu yüzden kriz lobisi çok tedirgin oldu. Türkiye'de bir banka batarsa kriz lobisinin kullandığı krediler borç olarak kalacak ama mevduatlarının sadece çok düşük bir kısmı mevduat sigortası kapsamında devlet tarafından kendilerine ödenecek. Anlayacağınız, mevduata tam güvence vermediği için hükümeti eleştirmenin nedeni, kendi parasını kendi şirketine kredi vermesinden kaynaklandı. Merkez Bankası başkanı bu kredilerle ilgili geçen hafta bir açıklama yaptı. Başkanın verdiği rakama göre, Türkiye'deki bankaların yurtdışı şubelerinden Türkiye'deki müşterilerine kullandırdığı kredi tutarı 42 milyar doları buluyor. Bütün bu gerçekleri dikkate alırsak, Hükümet kesinlikle Türkiye ekonomisinin içinde bulunduğu bugünkü koşullarda mevduata tam güvence vermemeli. Türk mali sisteminin böyle bir önleme ihtiyacı yok. Kendi paralarını yurtdışından kredi olarak kendi şirketlerine verenler kendi risklerini bütün topluma taşıtmamalılar. Kendi risklerini kendileri taşımalılar. Artık vatandaşın başkasının batırdığı paraları ödeyecek gücü kalmadı. saygı duyduğum bi ekonomist bu yazısı dikkatimi çekti paylaşayım dedim Amele -