Ahmet Taner Kışlalı, (d. 10 Temmuz 1939, Zile, Tokat – ö. 21 Ekim 1999, Ankara). Türk siyaset bilimci, siyasetçi, köşe yazarı ve öğretim üyesi. Babası Ziraat Bankası veznedarı Hüsnü Bey, annesi ilkokul öğretmeni Lütfiye Hanım'dır. Siyasetbilimci olacağının ilk ipuçlarını, ağabeyi Mehmet Ali Kışlalı ile kendi geliştirdikleri 'Devlet Yönetimi' oyununda göstermiştir. Kabataş Erkek Lisesi'nden sonra Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'ni kazanmış, okurken bir yandan da Yeni Gün'de spor muhabirliği yapmıştır. 1962-1963 yılları arasında Yenigün Gazetesi'nde yazı işleri müdürlüğü de yapmıştır. Paris Üniversitesi'nde anayasa hukuku ve siyaset bilimi dalında doktora yaptı . Fransa'da tanıştığı Bordo'lu Nicole ile 1968 yılında evlenen Kışlalı'nın, bu evlilikten İki kızı olmuştur. Hacettepe Üniversitesi'nde siyaset sosyolojisi alanında öğretim üyeliğine başlamıştır. Askerlik dönüşü üniversiteye kabul edilmemiş, Siyasal Bilgiler Fakültesi' ne geçmiştir. 1972 yılında doçent olmuştur. 1971-1977 yılları arasında Yankı dergisi' nde yazdığı yazılarla CHP Genel Başkanı Bülent Ecevit'in dikkatini çekmiş ve 1977 yılında CHP listesinden İzmir milletvekili seçilmiştir. 1978'de Bülent Ecevit hükümetinde kültür bakanı olarak görev yapmıştır. Kültür Bakanlığı'nca Ulusal Kültür dergisini yayımlatmıştır. 12 Eylül 1980 darbesi sonrasında Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi'nde siyaset bilimi dersleri vermeye başlayan Kışlalı, 1988'de profesörlüğe yükselmiştir. 1991 sonunda Cumhuriyet gazetesinde Haftaya Bakış başlığıyla köşe yazıları yazmaya başlayan Kışlalı, 1995 yılında Antalya yolunda birlikte geçirdikleri trafik kazasında eşini kaybetmiştir. 1997'de ikinci evliliğini Nilüfer Kışlalı'yla yapan Kışlalı'nın bu evlilikten üçüncü kızı dünyaya gelmiştir. A. Taner Kışlalı, 21 Ekim 1999 günü, saat 09.40'da Ankara'da evinin önünde uğradığı bombalı saldırı sonucu hayatını kaybetmiştir. Akit gazetesi Suikastten önce hakkında bir haber yapmış ve Kışlalı'nın üzerine çarpı atılmış fotoğrafını manşetten vermişti. Bombalı Saldırı Ahmet Taner Kışlalı 21 Ekim 1999 günü saat 09:40'da Cumhuriyet gazetesine yazdığı son yazısını faksladıktan yaklaşık 19 dakika sonra evinden çıktı. 06 GK 377 plakalı aracına yönelen Kışlalı arabasının üstüne silecek ile kaput arasına konulmuş poşete sarılı paketi alıp sol eliyle kapıyı açtığı sırada büyük bir patlama meydana geldi. Çıkan patlamada sol kolu kopan Kışlalı site bekçisi Arif Emirhan Kılıç tarafından Bayındır Hastanesine götürüldü. Saat 10:02'de kalp koroner atışı durmuş, nabzı hızlanmış ve bilinci kapanmış bir şekilde Tıp Fakültesi Hastanesine getirildi. Operatör Dr. Hasan Karakış tarafından yapılan muayene sonrası öldüğü tespit edildi, ölüm raporu yine Hasan Karakış tarafından hazırlandı ve Dr. Ersin Kaya tarafından basın açıklamasıyla bildirildi. Mezarı Ankara'nın Ulus semtinde bulunan Devlet Kabristanı'ndadır. Ölümünden sonra 1999 Sertel Demokrasi Ödülü'ne layık görülmüştür. Çetin Emeç, (d. 1935, İstanbul – ö. 7 Mart 1990, İstanbul). Türk gazeteci. Annesi Rabia Emeç, babası ise gazeteci, Demokrat Parti'nin kurucularından milletvekili Selim Ragıp Emeç'tir ve Zeynep, Leyla ve Aydın isimli üç kardeşi vardır. Bilge Emeç ile evlenmiş, Mehveş ve Memo isimli iki çocuğu olmuştur. Galatasaray Lisesi'nin ardından İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinden mezun oldu. Gazeteciliğe 1952'de babası Selim Ragıp Emeç'in Son Posta gazetesinde başladı. 1972'ye kadar Hayat ve Ses dergilerinde yazı işleri müdürlüğü yaptı. 1972 yılında Hürriyet Grubu'na geçti. Hürgün Yayınları'nın Genel Yönetmenliğini yaptığı sırada, Hürriyet Gazetesi genel yayın müdürlüğü görevini üstlenen Emeç, 1984-1985 yıllarında da genel yayın yönetmeni olarak Milliyet'e geçti. 1986'da genel koordinatör olarak Hürriyet gazetesine döndü. 7 Mart 1990'da işine gitmek üzere İstanbul Suadiye'deki evinden çıktığı sırada şoförü Sinan Ercan'la birlikte öldürüldü. 38 yıllık gazeteci olan Emeç, Hürriyet Gazetesi yönetim kurulu üyesi ve yazarıydı. Çetin Emeç, Gazeteciler Cemiyeti, Uluslararası Basın Enstitüsü ile Uluslararası Gazetecilik Basın Enstitüleri Federasyonu üyesiydi. Çetin Emeç'in ölümünün ardından, Sadun Tanju, "Çetin Emeç-Bir Basın Şehidinin Anatomisi" adlı bir kitap yazmış ve söz konusu kitap 1992 yılında yayımlanmıştır. Ayrıca, Çetin Emeç'in ölümünün 15. yılında Doğan Kitap, "Çetin Emeç-Genel Yayın Yönetmeni 1935-1990" adlı bir kitap hazırlamış ve yayımlamıştır. Kitapta, Çetin Emeç'in kızı piyanist Mehveş Emeç'in babası için yazıp bestelediği ve sanatçı Yavuz Bingöl'ün seslendirdiği "Reverie -Uzak Bir Rüya" adlı şarkının CD'si de yer almıştır. Kabri, Zincirlikuyu Mezarlığı'ndadır. Adına Ümraniye'nin Dudullu semtinde ve Ankaranın çankaya semtinde caddeler bulunmaktadır. Turan Dursun, (d. 1934 - ö. 4 Eylül, 1990), Türk yazar, düşünür, eski imam, eski müftü. Ailesinin sekiz çocuğundan biriydi. Henüz beş yaşındayken tüm ailesiyle birlikte Ağrı'nın Tutak ilçesinde dedesinden kalma yerlere tekrar sahip olmak ve oraları işletmek umuduyla göç etti. Babası aileyi geçindirmek üzere köylerde imamlık yapmaya başladı. Kıt kanaat geçinen babasının tek arzusu oğlunun Basra'da ve Kufe'de bulunmayacak derecede bir din alimi olmasıydı. Babası kendisini yatılı din okullarına, Kur'an kurslarına, ünlü hocalarının yanına eğitim için verdi. Bu hocalardan dini eğitimi alabilmek için Ağrı'dan Muş'a, Adana'ya ve oradan da Türkiye'nin birçok şehrine, kasabasına ve köyüne gitti. Biri hariç tüm hocalarından bedava eğitim gördü. İşte bu hocadan ders alabilmek için kendisinden istenilen zamanın parasıyla 100 TL'yi ödeyebilmek için hem esans satmaya, hem de hocalık yapmaya başladı. Kendisine hocalık yapan bu kişi ise daha sonraları Ankara Elmalıdağ Müftüsü oldu. Askerlik çağına ulaşana kadar Kürtçe, Çerkezce ve Arapça öğrendi. Antropolojiyle de yakından ilgilendi. Ölümü Turan Dursun, 4 Eylül 1990 tarihinde İstanbul'da evinden çıkıp işe giderken uğradığı bir silahlı saldırı sonucu öldürüldü. Dört yıl sonra, İslami Hareket Örgütü'ne yönelik operasyonda cinayetin çözüldüğü açıklandı. Örgüt üyesi Arif kod adlı Tamer Aslan, Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde verdiği ifadede Turan Dursun'un öldürülmesine nasıl karar verdiklerini şöyle anlattı: " Mesut , yazarlık yapan ve yazdığı yazılarda Hz. Peygamber efendimizle kutsal Kuranikerim'i küçük düşüren Turan Dursun'un öldürülmesi gerektiğini söyledi. Bunun üzerine benle kod adı Kemal olan kişiyle önce bu konuya itiraz ettik. Çünkü bu şahıs öldürüldüğünde basın bu olayı abartılı olarak halka yansıtacak bundan dolayı da şahsa kötülükten ziyade iyilik yapmış olacağız kanaati benle Kemal'de hakimdi. Biz bu görüşmüzü Mesut'a ilettiğimizde bizimle 15 gün görüşmedi. Mesut, tekrar Turan Dursun'un öldürülmesi olayını yinelemesi üzerine ben ve Kemal olayın istihbaratını yapmak üzere görev aldık." Bu cinayetle ilgili yakalanan İslami Hareket Örgütü üyelerinden İrfan Çağrıcı müebbet hapisle cezalandırılmış olup halen içerdedir. Turan Dursun cinayetinin tetikçisi olan Muzaffer Dalmaz ise halen yurtdışında firardadır. Turan Dursun anısına her yıl Turan Dursun Araştırma ve İnceleme Ödülü verilmektedir. Bahriye Üçok, d. 1919, Trabzon – ö. 6 Ekim 1990, Ankara) Türk tarihçi ve siyasetbilimci, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi öğretim üyesi, Kontenjan Senatörü, Ordu Milletvekili ve SHP Parti Meclis üyesi. Hamit Ataç'ın kızıdır. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyesi Prof. Dr. Coşkun Üçok ile evlenmiş ve Kumru isminde bir kızı olmuştur. İlk ve Ortaokulu Ordu'da okuyan Üçok, İstanbul Kandilli Kız Lisesi'ni bitirdi. Yüksek öğrenimini Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Ortaçağ Türk-İslam Tarihi Bölümü'nden alırken, aynı zamanda Devlet Konservatuarı Opera Bölümü'ne de devam etti ve bu bölümü de bitirdi. Samsun ve Ankara'da on bir yıl süren lise öğretmenliğinden sonra, 1953 yılında Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nde öğretim üyesi oldu. Aynı zamanda bu fakültenin ilk kadın öğretim üyesidir. 1957 yılında doktor, 1964 yılında "İslam Devletlerinde Kadın Hükümdarlar" adlı çalışmasıyla da doçent olmuştur. Farsça ve Arapça'yı iyi derecede bilen Üçok, Kur'an-ı Kerim'e bağlı kalarak İslam dinini çağdaş, gerçekçi ve dinin özünde bulunan hoşgörüyle yorumladı. Bu nedenle 1960'lı yıllardan itibaren tehditler almaya başladı ve kendini güvende hissetmediği için akademik çalışmalarına ara vermek zorunda kaldı. 1971 yılında Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay tarafından kontenjan senatörü seçildi ve böylelikle aktif siyasi yaşama atılarak beş yıl boyunca Cumhuriyet Senatosu divan üyeliği yapmıştır. Siyasi tercihini CHP'den yana kullanan Üçok, 1977'de CHP'ye katıldı. 12 Eylül'den sonra açılan Halkçı Parti'nin 1983'de kurucu üyesi oldu. Daha sonra 1983 seçimlerinde de bu partiden Ordu milletvekili olarak TBMM'ye girdi. 1986'dan itibaren SHP üyesi oldu ve 1990 Eylül'ünde bu partinin parti meclisi üyesi seçildi. Kasım 1988'da televizyonda yapılan bir açık oturumda, "İslam'da örtünmenin ve oruç tutmanın zorunlu olmadığını" açıklamasından sonra, "İslami Hareket" adlı örgütün yoğun tehditlerini almaya başladı. Üçok, 6 Ekim 1990 günü Ankara'nın Çankaya ilçesindeki Köroğlu Caddesi'nde bulunan evine, Ekspres Kargo tarafından ulaştırılan ve gönderici olarak İlmi Araştırmalar Vakfı'nın göründüğü kitap paketini saat 16.30 sularında kapısının önünde açmaya çalışırken, paketin içine yerleştirilmiş olan bomba patladı. Ağır yaralı olarak Hacettepe Tıp Fakültesi Acil Servisi'ne kaldırılan Üçok, saat 20 sularında burada yaşamını yitirdi. Cenazesi 9 Ekim günü Maltepe Camii'nden kaldırılmış ve Karşıyaka Mezarlığı'na defnedilmiştir. SHP Parti Meclisi üyesi olan Doç. Dr. Bahriye Üçok, katledildiği sırada SHP için bir laiklik raporu hazırlamaktaydı. Üçok, katıldığı toplantılarda sık sık laiklik, kadın hakları ve irtica tehlikesi üzerinde durmuş ve "laikliğin savunucusu ilahiyatçı" olarak tanınmıştır. Fransızca, Arapça ve Farsça bilen Üçok, "İslam'dan Dönenler", "Yalancı Peygamberler" ve "İslam Devletlerinde Kadın Hükümdarlar" adlı üç kitap yayınlamıştır. Ölümünün ardından adı, İzmir'de önemli bir meydana; Artvin ve Ankara'da da bir caddeye verilmiştir. Doç. Dr. Bahriye Üçok'un, Ankara'daki evine gönderilen bombalı paketin patlaması sonucu yaşamını yitirdiği olayın ardından, paketi kabul eden 'kargocu kız' olarak tanınan Gülay Calap, uzun süre ortadan kaybolmuştu. 16 Ocak 1994 tarihinde İzmir'de Türkiye Devrimci Halk Partisi İzmir sorumlusu olarak gözaltına alınan Calap örgütün, PKK'nın yan kuruluşu olduğu gerekçesiyle, çıkarıldığı mahkemece 22 yıl 6 ay hapis cezasına çarptırılmıştı. Kargocu kız, cezasının 4 yıllık bölümünü Çanakkale E Tipi Cezaevi'nde tamamlamış, 12 yıl hapis yattıktan sonra tahliye olmuş, DTP Parti Meclisi üyesi olarak 2007 Nevruz'da Çanakkale'ye gelmişti. Calap, 2007'nin Kasım ayında yapılan parti kongresinde DTP Genel Başkan Yardımcısı olmuştu. Calap, Çanakkale'de 21 Mart 2007 tarihinde, DTP Parti Meclisi üyesi olarak katıldığı Nevruz etkinliğinde yaptığı konuşmada, bölücü terör örgütü PKK'yı ve lideri Abdullah Öcalan'ı övdüğü iddiasıyla, 'suç ve suçluyu alenen övmek' suçlamasıyla adliyeye sevk edildi. 2 yıla kadar hapis cezası istemiyle yargılanan Calap, bugüne kadarki iki duruşmaya katılmadı ve talimatla ifadesi alındı. -

evet herkez hepimiz hıyar dingiliz diye yırtınıyor

Ölmüs insanlari rahat birakin... Onlar icin yapilacak olan faillerini bulup hakettikleri cezaya carptirilmasi kamoyu vicdaninin rahatlamasi bile onlara bir fatiha suresi kadar faida saglamaz.

Hayır kesinlikle diğer gazetecilerden daha fazla gündeme geldiğini düşünmüyorum

Kimsenin taktığı yok.. Bi tecavüz haberi olsa hemen atlıosunuz ama..

Uğur mumcu cinayeti ne zaman oldu hırant dink cinayeti ne zaman oldu zamanındada uğur mumcu cinayetinide çok konuştuk ben olaya şu açıdan baktım bu gün her şehirde mutlaka bu yazarların isimleri parklara, meydanlara, sokaklara verilmiştir ama hırant dinkin verilmemiştir, doğrusuda budur zaten Amele -

... yukarıdaki saydığın rahmetli gazeteciilerin bir kısmının faillerinin ergenekoncu olduğunu kamuoyu gördü duydu öğrendi... kamuoyu bir başka şeydi daha gördü... bu gazetecileri katledenler, herkes den çok ağladı herkesden çok feryat etti... ve o ağıtları yakanların bugün ergenekonculara destek verdiklerinide gördü... bu arada, sen belki yaşın itibariyle bilmezsin amma sana şu kadarını söyliyeyim, o gazeteciler hrant dink den daha çok anıldı... çetin emeç in adı bugün pek çok sosyal faaliyette vardır, uğur mumcu adı, bugün hiç yoksa 50 meydana verilmiştir.. adına ödül törenleri bilmem neler düzenlenmektedir... şu kes yapıştır haberlerinizden hakkaten bıktım

Öncelikle bu ülkede karanlık cinayetlerin en az yüzyıllık bir geçmişi olduğunu hatırlatan bu sunum için teşekkür ederim. Soruna gelince bir kısmı gibi bir kısmı gayet güzel anılıyor çeşitli etkinlikler düzenleniyor. bu tür etkinlikleri yapanlar malesef babalarının hayrına değil siyasi fikriyatlarını beslemek için yapıyorlar bu anlamaları. Fakat ergenekon iddaanamesi ezberleri öyle bozdu ki, uğur mumcuyu şeriatçılar vurduya kayıtsız inanırken bu millet, Allaha peygamberine islama küfretmek, öfke kusmak için fırsat bekleyenler için çok güzel bir araçtı bu cinayet. kullanan gruba gün doğuyordu. ve fakat bu cinayetin işlenme sebebinin Uğur Mumcunun rabitayı değil devletin pkk ile bağlantısını idrak etmiş olması olma ihtimali bir çok kesimin hevesini kursağında bıraktı. son iki yıldır sessizce geçiştiriliyor. (1993 ocağıydı ben bu cinayet işlendiği dönemde her yazısını okur her kitabını alırdım, cinayet sabahın bulunduğum ortamdaki herkes derin devletin işlediğine inandığını açıkladı. oysa 15 sene bir kesim bunu sürekli islami terör olarak saydı) gelelim hrant meselesine, bu adam öldürülene kadar 2-3 bin zar zor satan yerel bir gazete çıkaran son derece silik ve çok az kişinin okuduğu bir yazarken, onu öldürten güçler tarafından bir misyonun lideri konumuna sokuldu. hepimiz biliyoruz artık. kim olduğunu. bir ermeni... hrant o günde umrumuzda değildi bugünde değil aslında fikirleirni hala çoğumuz bilmiyoruz. ben kendi adıma bu olayın çok daha abartılması gerektiğine inanıyorum. hatta okullara bu olay ders olarak konulmalı. karanlık güçlerin eylemleri nedenleri ve sonuçları adı altında bir ders konulmalı. çünkü onu öldüren güç 150 senedir benim de anamı ağlatıyor, çünkü onu öldüren güçle uğur mumcuyu yada muammer aksoyu öldüren gücün karanlığının desibeli aynı hrant son katledilen gazeteci. son olması için her gün anılmalı üzerine tezler yazılmalı bu cinayetin. bu cinayeti kınamak Türklüğü aşağılamak değil Türklüğü bir büyük zulümden bir ergenekondan dışarı çıkarmaktır. bu cinayeti kınamak Türkü zalimlikten azat etmek medeni yapma gayretidir. ayakkabısının altı delik muhtemelen cebinde 15 ytlsi olmayan bir adamın kafasına kurşun sıkanı kahraman gibi algılayan ruhsal problemi çözme yolunda bir çabadır. hrantı tanımam fikirleirni de bilmem ama o silahı sıkanı ve sıktıranı o kadar iyi tanıyoruz ki artık namlusunun soğukluğunu ensemizde hissediyoruz. yada bıçağının soğukluğunu gırtlağımızda. malatyadaki misyonerlerin gırtlağını kesen, münevverinkini kesenden bin kat daha zalim, çünkü bir millleti mahkum ediyor fiilinin sonuçlarına. şimdi birileri kalkmış bu başlıktaki gibi bir yaklaşımla hrantı anmanın Türklüğe zarar verdiğini im etmeye çalışıyor... uğur mumcuyu havaya uçuranla hrantı öldüren aynı düşünce aynı giz, aynı sapkınlık... merak etmeyin elleri kırılsın, Allah bin belalarını versin iki cihanda bizi onların şerrinden muhafaza etsin. Amin - Gila

Yazdıklarının sizin fikirlerinize uymaması size onu öldürme hakkını verir mi? Ve asıl söylemek istediğim şuydu mesajımda: Sadece ermeni kökenli olması neden onu dışlamanıza, kendinizden biri olarak görmemenize sebep oluyor? Eminim ki konudaki diğer örnek gösterilen gazetecilerden de yazdıkları fikirlerinize uymayanlar var.

Arkadaşlar çok üzüldüğüm bir konu var bu millet için onca emek veren, uğrunda şehit olan Gazeteci-Yazarlarımız var ve biz nedense sadece ama sadece Hrant Dink'i bu kadar kutluyoruz.. Allah aşkına soruyorum size kimdir bu Hrant Dink, Türkler için neler yapmıştır? Uğraşları nelerdir ve Türk toplumuna kazandırdıkları şeyler nelerdir? Şimdi ise size gerçekten anılacak insanları yazıyorum; Hasan Tahsin, asıl adı Recep oğlu Osman Nevres (d. 1888, Selanik - ö. 15 Mayıs 1919 İzmir) Türk istihbarat görevlisi ve gazetecidir. 15 Mayıs 1919'da Yunan ordularının İzmir'i işgali başladığı sıralarda silahını çekip ateşleyerek en öndeki Yunan bayraktarını başından vurmuştur. Kendisi düşmana ilk kurşunu atan kişidir. İlk önce Mustafa Kemal'in de okuduğu Şemsi Efendi Okuluna gitti. Sonra Selanik Fevziye Mektebi'ni bitirdi. Ardından burslu olarak Paris Sorbonne Üniversitesi'nde siyasal bilimler öğrenimi gördü. İttihat Terakki Fırkası'na girdi ve Teşkilat-ı Mahsusa'da görev aldı. İstanbul'a döndükten sonra, Osmanlı Devleti aleyhine Balkanları karıştıran İngiliz istihbarat teşkilatı adına çalışan Buxton kardeşlerin bu faaliyetlerini önlemekle görevlendirildi. Buxton kardeşlere Bükreş'te bir tünelde suikast girişiminde bulunan Hasan Tahsin başarılı olamadı, yakalanıp 5 yıl kalebentliğe mahkum edildi, 1916'da Romanya'dan kaçmayı başardı, adını Hasan Tahsin olarak değiştirip 1918'de İzmir'e yerleşerek Osmanlı Sulh ve Selamet Cemiyeti'nin sözcülüğünü yapan Hukuk-ı Beşer gazetesini yayımlamaya başladı. 1918 yılında Sudiye hanımla İzmir'de gizlice evlendi, Mehmet Kemal isimli bir oğulları dünyaya geldi. İzmir'in işgali sırasında Yunan askerlerine ilk kurşunu attı ve orada öldürüldü. 1973 Yılında anısına İzmir Konak Meydanı'nda "İlk Kurşun Anıtı" dikildi. Her yıl 15 Mayıs günü tören düzenlenir. Uğur Mumcu, (d. 22 Ağustos 1942, Kırşehir – ö. 24 Ocak 1993, Ankara), Türk gazeteci, araştırmacı ve yazar. 24 Ocak 1993'te Ankara'da Karlı Sokak'taki evinin önünde, arabasına konan C-4 tipi plastik bombanın patlaması sonucu suikaste kurban gitti. Suikastin failleri halen bulunamadı. Yeni Ortam gazetesinde köşe yazarlığı yapan Uğur Mumcu, 1975'ten itibaren Cumhuriyet'te 'Gözlem' başlıklı köşesinde düzenli olarak yazmaya başladı. Aynı zamanda Anka Ajansı'nda çalışmaktaydı. 1975'te Mart dönemini sergilediği makalelerinden oluşan Suçlular ve Güçlüler adlı kitabını yayınladı. Aynı yıl, Altan Öymen'le birlikte hazırladıkları, Süleyman Demirel'in yeğeni Demirel'in hayali mobilya ihracatını konu edinen, Mobilya Dosyası adlı kitabı yayınlandı. 1977 yılından sonra sadece Cumhuriyet için yazmaya başladı. 'Gözlem' başlıklı köşesinde 1991 yılının Kasım ayına kadar aralıksız olarak yazdı. 1977'de Sakıncalı Piyade ve Bir Pulsuz Dilekçe kitapları yayımlandı. Ertesi yıl, Sakıncalı Piyade adlı yapıtını Rutkay Aziz ile birlikte tiyatroya uyarladı. Oyunu Ankara Sanat Tiyatrosu tam 700 kere sahneledi. 1978'de, ünlünün yaşam öykülerini, siyasal geçmişlerini, bir güldürü zenginliğiyle anlattığı kitabı Büyüklerimiz yayımlandı. 1981'de terörün silah kaçaklığıyla ilgisini ortaya koymak ve kamuoyunu bu konuda uyarmak için yazdığı Silah Kaçakçılığı ve Terör yayımlandı. Aynı yıl, Mehmet Ali Ağca'nın Papa'yı öldürme girişiminden sonra Ağca üzerine inceleme ve araştırmalarını yoğunlaştırdı. Türkiye'de terör olaylarının artması nedeniyle 1979 yılında 12 Mart dönemi öncesi ve sonrası gençlik liderlerinin yaşadıklarını kendi ağızlarından yansıttığı ve silahlı eylemlerle bir yere varılamayacağına dikkat çektiği kitabı Çıkmaz Sokak'ı yayımladı. 1982'de Ağca Dosyası, ardından Terörsüz Özgürlük adlı makale derlemesi yayımlandı. 1983 yılında Ağca ile cezaevinde röportaj yaptı. 1984 yılında Aziz Nesin öncülüğünde bir grup tarafından Cumhurbaşkanlığı ve TBMM Başkanlığına sunulan, ancak Kenan Evren'in imzalayanları "vatan hainliği" ile suçlayarak dava açtığı Aydınlar dilekçesinin hazırlanmasına katıldı; 12 Eylül döneminde aydınlara yapılan işkenceyi anlatan Sakıncasız adlı oyunu yazdı; Papa-Mafya-Ağca kitabını yayımladı. 1987'de araştırmacı gazetecilik açısından büyük bir başarı kabul edilen Rabıta ve 12 Eylül adlı kitapları; 1991'de en önemli araştırmalarından biri olan Kürt-İslam Ayaklanması 1919-1925 yayımlandı. 1991 yılında İlhan Selçuk ve yaklaşık seksen Cumhuriyet gazetesi çalışanı ile birlikte gazeteden ayrıldı. Bir süre işsiz kaldı. 1 Şubat - 3 Mayıs 1992 tarihleri arasında Milliyet Gazetesi'nde yazan Mumcu, Cumhuriyet Gazetesindeki yönetim değişikliği üzerine 7 Mayıs 1992'de Cumhuriyet'e döndü. Mumcu, 7 Ocak 1993 tarihinde Mossad ve Barzani isimli bir yazı yazdı. Bu yazısında Barzani, CIA ve Mossad arasındaki bağlantılara değindi ve yazısını şöyle bitirdi: Kürtler sömürgeciliğe karşı bağımsızlık savaşı yapıyorlarsa ne işi var CIA ve MOSSAD'ın Kürtler arasında? Yoksa CIA ve MOSSAD, antiemperyalist savaş veriyorlar da dünya bu savaşın farkında değil mi? 8 Ocak 1993 tarihli Cumhuriyet Gazetesindeki Ültimatom başlıklı yazısında ise yakında yayınlayacağı kitabında istihbarat örgütleri ile Kürt milliyetçileri arasındaki bağlantıları açıklayacağını yazmıştı. Kardeşi Ceyhan Mumcu, cinayetten önce Uğur Mumcu'nun İsrail elçisiyle görüşme yaptığını basına gönderdiği açıklamada yazmıştı. Gazetecilik hayatı başarılarla dolu olan Mumcu 24 Ocak 1993 tarihinde uğradığı bombalı saldırı sonucu hayatını kaybetmeden önce polis-mafya-siyaset ağının derin boyutlarını araştırmaktaydı.. Abdi İpekçi, (9 Ağustos, 1929, İstanbul - 1 Şubat, 1979, İstanbul) Türk gazeteci, yazar. İlköğrenimini gördükten sonra Galatasaray Lisesini bitirdi. Sonra bir müddet Hukuk Fakültesine devam etti. Yeni Sabah, Yeni İstanbul ve İstanbul Ekspres Gazetesi gibi çeşitli gazetelerde spor muhabiri, sayfa sekreteri ve yazı işleri müdürü olarak çalıştı. Ali Naci Karacan'ın çıkardığı Milliyet Gazetesinin yazı işleri müdürlüğünü yaptı. Bir müddet sonra da genel yayın müdürü oldu. 1961 senesinden 1 Şubat 1979 tarihine kadar aynı gazetenin başyazarlığını da yürüten Abdi İpekçi, Türkiye Gazeteciler Sendikası, Türkiye Basın Enstitüsü Başkanlığı, İstanbul Gazeteciler Cemiyeti ve Uluslararası Basın Enstitüsünün ikinci başkanlığı, Basın Şeref Divanı genel sekreterliği gibi vazifelerde bulundu. Yazılarında Atatürkçülüğü, barışı, düşünce özgürlüğünü, ülkenin bağımsızlık ve bütünlüğünü savundu. 1 Şubat 1979 gecesi İstanbul Maçka'daki evinin yakınlarında arabasında iken Mehmet Ali Ağca tarafından öldürüldü. Mehmet Ali Ağca'nın verdiği ifade de Abdi İpekçi'ye 5 - 6 el ateş ettiğini söylemiştir. Fakat olay yerinde 9 mermi ele geçirilmiştir. Bu da bir ikinci kişinin olduğunu göstermiştir. O da Oral Çelik'tir. Oral Çelik ve Mehmet Şener suikastı beraber planlamış Mehmet Ali Ağca da tetikçi olarak sonradan aralarına katılmıştır. Mehmet Ali Ağca'nın Açıklaması: "Yavuz İpekçinin arabasının geldiğini bana bildirdi ve ben kaçmadan arabaya gidip çalıştırmasını söyledim. İpekçinin arabası köşede yavaşladığı zaman koştum ve 4 veya 5 el ateş ettim. Tekrar koşarak arabamıza geldim. Yavuz çalışır vaziyette ön tarafta oturduk son süratle kaçtık." Öldürülme Sebepleri: 1- İddaalara göre Abdi ipekçi not defterine gümüş eroin ve silah kaçakçılığıyla ilgili notlar yazmıştır. İpekçi bir yakınına "çok önemli bir kaçakçılık dosyası üzerinde araştırma yapıyorum yakında açıklayacağım" ve ayrıca da Güneydoğu bölgesinden milletvekili olan bir bakan hakkında dosya hazırladığını ve yetkili makamlara vereceğini söylemiştir. Cinayetten yaklaşık 15 gün önce İpekçi'nin özel telefon numaraları ve adresler bulunan defteri kaybolmuştur. 2- Yunanistan NATO'nun askeri kanadından çekilmişti. Yeniden geri dönmesi isteniyordu. Böyle bir dönemde Türkiye de veto kartını kullanarak, Yunanistan'ın dönmesini engelliyordu. Halbuki, Yunanistan'ın NATO'ya dönmesi ABD açısından çok önemliydi. Çünkü daha önce de Fransa NATO'nun askeri kanadından çekilmişti. NATO'nun iki önemli üyesi, askeri kanattan çekilmiş ve bu arada Afganistan Sovyet işgaline uğramış. İran'da Humeyni gelmiş. NATO ise zor duruma düşmüştü. ABD o dönemde dış politikada sıkıntılıydı. Bu suikastta tek bir amaç olduğunu söylemek doğru olmaz. Yunanistan'ın NATO'ya alınması için yapılan baskılar doğrultusunda bu olayı değerlendirmek gerekir. Suikast sadece hükümete mesaj vermek amacını da taşımıyordu. Ecevit Hükümeti yapılan bütün baskılara rağmen veto kartından vazgeçmiyor. Aynı zamanda Sivas, Erzincan, Malatya ve Maraş olayları yaşanıyor. Karşı taraf da bu konuda ne kadar kararlı olduğu mesajını vermek o dönemde Başbakan olan Ecevit'in akıl hocası konumundaki, Abdi İpekçi'yi hedef aldı. Ama böyle suikastlar çok amaçlı olur. Tek amaçlı değildir hiçbir zaman. Bu suikast sonrasında 12 Eylül'e giden kaldırım taşları da döşenmeye başlanıyor. CHP hükümeti düşüyor ve hemen ardından MHP ve MSP'nin desteklediği hükümet kuruluyor. Veto konusunda Süleyman Demirel hükümeti de direnince 12 Eylül geliyor. Metin Göktepe, 10 Nisan 1968'de, Sivas ilinin Gürün ilçesine bağlı Çipil köyünde dünyaya geldi. Yaşamının ilk 11 yılını burada geçiren Metin, geçimini tarım ve hayvancılıkla sağlayan, 8 çocuklu emekçi bir ailenin 7. çocuğu ve kendisine, "ölmeyecek, göğe çıkacak, kurtarıcı" anlamında "Mehdi" diye seslenen, çok okuyan bir babanın oğluydu. İlkokulu, köyün tek okulunda, birleştirilmiş sınıfta okuyan Metin, çalışkan, başarılı, sevilen bir öğrenciydi. Abla ve ağabeylerinin yıllara yayılan göçünün ardından 1979'da annesi ve babasından hemen önce küçük kardeşi Aziz ile birlikte İstanbul'a geldi. Aynı yıl Esenler'deki Harp Dinçsoy İlköğretim Okulu'na kaydoldu ve 5. sınıfı burada okudu. Ortaokula o zamanki adıyla Esenler Lisesi'nde başladı ve liseyi de burada okuyarak şimdiki adıyla Bakırköy İbrahim Turhan Lisesi'nden 1986'da mezun oldu. Lisede de başarılı bir öğrenci olan Metin, mezun olduktan sonra bir yıl dershaneye devam etti ve buradaki başarısıyla, kardeşinin de dershaneye gitmesini sağladı. Yaz tatillerinde çalışarak harçlığını çıkaran ve böyle okuyan Metin, 1989 yılında İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Maliye Bölümü'ne girdi. Bu sırada fabrikada çalışan ablası, ağabeyi ve 86'dan itibaren kültürel ve sosyal faaliyetlerine katıldığı dernek sayesinde politik mücadele ile tanıştı. Metin üniversitede öğrenci gençlik mücadelesinin aktif bir üyesi oldu. Öğrenci ve işçi hareketinin oldukça coşkulu olduğu bu dönemlerde, birçok kez gözaltına alındı. Çevresinde, sürekli gülen, çok geniş bir arkadaş çevresi olan ve hoş sohbet biri olarak tanınıyordu. 1992 yılının Mart ayında işçi ve emekçi hareketinin gelişimine objektif tutacak bir derginin, Haberde ve Yorumda Gerçek dergisinin çıkacağını öğrenince orada çalışmaya başladı. Yayın hayatı boyunca Haberde ve Yorumda Gerçek Dergisi'nde muhabiri olarak çalışan Metin, 7 Haziran 1995'te kurulan Evrensel gazetesinde başından itibaren yer aldı. Metin, 9 Ocak 1996'da, gazetecilik yaparken, gözaltında polislerce dövülerek öldürüldü. -

Allah aşkına sen haberlerde en çok uğur mumcu'yu mu duyuosn hrant dink'i mi elini vicdanına bi koy?

hehe o hoşgeldin kardeş bu adam türk vatandaşı olabilir fakat türkiye lehine hiçbir yazısı yoktur hep aleyhinedir kusura bakma böyle adamı değil türk vatandaşı babamın oğlu olsa vatan haini gözüyle bakarım

nedeni şu; elin adamı kendi adamına anası babası gibi değer veriyor ama gel görelim bizim umrumuzda değil. Amerika bir askeri rehin düşüyor ülkeyi yıkmakla tehdit ediyor. ama bizim askerimizin başına cuval geciriliyor biz bir halt edemiyoruz. adamlar kendi adamlarına değer veriyorlar. bizde keske değer versek...

Tıpkı şu sayfadaki yazılanlar gibi..; http://www.wardom.org/showthread. php?t=261386 "Aslında çok şeydir, Türk olmak. Türk olmak, Osmanlı'nın borcunu ödemektir. Hovarda babanın borçla yaşayan evladı gibi. Kosova'da ve Bosna'da, Batı Trakya'da ve Makedonya'da bilmem kaç asır geçmişte kalan meselelerin hesabını vermektir. Türk olmak Kıbrıs'ta, Hocalı'da, Anadolu'da ve Balkanlar'da soykırıma uğrayıp karşılığında yapmadığın soykırımla suçlanmaktır. Türk olmak faşist olmaktır, vatanına, milletine, tarihine sahip çıktığında... Türk olmak demokrat ve çağdaş olmaktır, vatanına, milletine, tarihine sövdüğünde... Türk olmak lisanının Avrupa'da yasaklanmasıdır ve yine Türk olmak kendini ve derdini anlatamamaktır. Avrupa'da hor görülmek Türk olmaktır, ataların bir çok asır önce Viyana'yı kuşattığı için ve hoş görülmemektir tabii ki sadece kuşatıp; Napolyon gibi bütün Viyana'yı yakmadığın için. Türk olmak Selanik'te Pontus Anıtı'nın, Viyana'da çiğnenen yeniçeri minberinin ve Malta'da papazın üzerine bastığı Türk bayrağı heykelinin önünden geçmektir. Türk olmak zordur, çetindir ve eziyetlidir. Üç kıtadan dönüp, bir küçük yarımadada misafir muamelesi görmektir. Sayısız imparatorluk kurmak Türk olmaktır, aynı zamanda sayısız imparatorluk yıkmak da Türk olmaktır. Arabaya koşulan ilk atın vatanında, ilk yazılı antlaşmanın imzalandığı yurtta, yazının bulunduğu, paranın icat edildiği her metrekaresinden bereket fışkıran bu yurtta, kalkınmak için yabancı sermaye beklemektir. Türk olmak; Truva'dan bu yana, Sümer'den bu yana serpilerek gelse de, tarihten eski bu topraklarda, bütün zamandan damıtılarak gelen yüksek değerlerine rağmen, bir haftalık hafıza ile yaşamaktır. Doğu Roma'yı da Batı Roma'yı da yıkıp, yeni Roma olan AB'ye girmeye çalışmaktır Türk olmak. Türk olmak, Mostar'd a köprüdür, Kerkük'te kaledir, İstanbul'da Kızkulesi'dir, Anadolu'da buğdaydır, Çukurova'da pamuktur, Ege'de tütün, Karadeniz'de fındık, Trakya'da ayçiçeğidir. Türk olmak Çanakkale'de ölmektir. Çanakkale'de ölmeden önce düşmana su vermektir, onun yaralısını sırtında kendi hastanesine taşımaktır. Düşmanın ardından rahmet okumak, kanlısından helallik almaktır. Sabahları odana rahmet dolsun diye, camı açmaktır. Kar yağdığında kayak yapmayı değil, evsizleri düşünmektir. Balkon köşesine kuşlar için, kışın ekmek kırıntısı, yazın su koymaktır. Yağmura rahmet, kara bereket diye bakmaktır. Türk olmak, harap bir ülkede, zengin ülkelerin müstemlekesini reddedip, tahtadan kılıç ve ipten üzengi ile, paylaşacak ve sahiplenecek tek varlığı fakirlik olmasına rağmen, yedi düvele meydan okumaktır. Türk olmak askere davul-zurna ile uğurlanmaktır, belki de dönmeyeceğini bilerek. Türk olmak, annenin şehit oğlunun ardından 'Bir oğlum daha olsun, onu da vatan için göndereceğim.' demesidir. Babanın gözyaşlarını tutarak, tabutuna son kez dokunurken 'Vatan sağ olsun!' demesidir. Türk olmak 'Türk çayında radyasyon olmaz!' yalanları ile, 'Gusül abdesti alana AIDS bulaşmaz!' dolanları ile yaşamaktır. Her hükümetin enkaz devraldığı, ama asla ardında enkaz bırakmadığı ülkede olmaktır. Türk olmak, ecdadın yaşadığı kıtlıktan dolayı, çayın yanında gelen şekerden fazla olanı garsona geri vermektir. Aynı nedenle Türk olmak, yemeği ziyan etmekten korkmaktır. Göz hakkına, diş kirasına saygıdır. Türk olmak. Evindeki bir kap aşın yarısını tanrı misafirine vermektir. Kendi yerde, misafiri döşekte yatırmaktır Türk olmak. Türk olmak, milli maçta ağlamaktır. Ayhan Işık'a, Belgin Doruk'a aşık olmaktır. Türk olmak, aşkını ölesiye sevmektir. Aşkı için ölmektir, öldürmektir. Sevdiceğinin elini bir kez tutamadan, toprağa girmektir. En güzel aşk şiirlerini yüreğinde hissetmektir. Eşkiyaya türkü yakmakt ır, Türk olmak. Milletine sövmektir, ama başkasına sövdürmemektir, Türk olmak. Türk olmak Yunus'u bilmektir, Aşık Veysel'i sevmektir. Mevlana'yı, Hacı Bektaş-ı Veli'yi ve Hoca Yesevi -tek bir satırını okumasa da yüreğinde taşımaktır. Türk olmak, saz çaldığında, ney üflendiğinde, kös dövüldüğünde ve kaval çaldığında, yüreğinin derinlerinde bir sızı sezmektir, bir de Yemen Türküsü'nde... Hayatın sana verdiklerine 'Nasip', vermediklerine 'Kısmet' demektir. Her işin 'Hayırlısına' inanmaktır ve ağlamamak için çok gülmekten çekinmektir. Türk olmak, Asya'da batılı, Avrupa'da doğulu diye tepki görmektir. Irk sözünü bilmeden yaşamak, yaradılanı Yaradandan ötürü sevmektir. Magazin programları ile dizilerin arasına sıkışsa da, silkinip üzerindeki ölü toprağını atabilmektir. Türk olmak, mahalle maçı için aynı saatte, on kişi buluşamazken, milyon kişinin bir araya gelmesidir. Tavla oynarken bile kavga ederken, milyon kişin in kavga etmeden gösteri yapabilmesidir. Türk olmak, buhran zamanında Arjantin'de de mağazalar yağmalanırken, daha ağır buhranda sıraya girerek, sorumlusuna en ağır cezayı tek bir cam kırmadan sandıkta kesmektir. Türk olmak en zayıf gününde bile dünyaya meydan okumak, en dertli gününde bile her ufunetin bir şafakta biteceğini bilerek tevekkül göstermektir. Zor iştir Türk olmak. Türk olmak Anadolu'da her düşen yağmur damlasına hamdetmek, her çıkan başak için şükretmektir. Türk olmak, medeniyetler mezarlığı Anadolu'da dik durabilmektir." Cidden de böyledir Türk olmak..

aslında fazla gündeme gelmedi o kadarda fazla değil. gündeme en çok getiren doğan grubu oldu tabi bir kaç aktör bir kaç artist ve bir grup ermeni çıkmış hepimiz hrant dingiliz diye sayıklıyor

Mustafa Fehmi Kubilay, (d. 1906 – ö. 23 Aralık 1930). Türk öğretmen. Mustafa Fehmi Kubilay Giritli bir ailenin çocuğu olarak 1906 yılında dünyaya geldi. Öğretmenlik eğitimini tamamladıktan sonra olayların başladığı 1930 Aralık ayında Menemen'de yedeksubay sıfatıyla askerlik görevini yapmaktaydı Kubilay Olayı olarak tanımlanan ve Menemen'de 23 Aralık 1930'da Mustafa Fehmi Kubilay ve bekçi Hasan ve bekçi Şevki'nin bir grup gerici tarafından şehit edilmesiyle başlayan ve faillerin yargılanması sürecinin sürdüğü Ocak/Şubat 1931 aylarını kapsayan olaylar zincirinin simgesi olan Türk askeridir. Adı Mustafa Fehmi Kubilay. Baba adı Hüseyin, ana adı Zeynep. Giritli bir ailenin çocuğu. 1906 doğumlu. Kubilay bir öğretmen. Cumhuriyet öğretmeni. 1930 yılında İzmir'in Menemen İlçesi'nde askerlik görevini yapıyor. O sırada 24 yaşında. Bu genç insan, Menemen'de 23 Aralık 1930'da şeriat isteyenler tarafından öldürüldü. Genç Cumhuriyet rejiminin 1925 yılındaki Şeyh Sait isyanından sonra tanık olduğu ikinci önemli irtica olayı, "Menemen Olayı - Kubilay Olayı" olarak tarihe geçti. Menemen olayının izleri toplumsal bellekten hiç silinmedi. Kubilay "devrim şehidi" olarak simgeleşti. Kubilay Olayı ile ilgili olarak, Atatürk'ün Silahlı Kuvvetlere mesajı, Genelkurmay Başkanı'nın mesajı, TBMM'de soru önergesi ve Başbakan İsmet İnönü'nün konuşması, Bakanlar Kurulu'nun sıkıyönetim ilanı kararı, Sıkıyönetim ilanının TBMM görüşmeleri, yargılamanın ilk günkü tutanakları, Savcılığın Esas Hakkındaki İddianamesi, Divanı Harp Kararnamesi, TBMM Adliye Encümeni Mazbatası ve TBMM Genel Kurul kararları, tam metin olarak yer almaktadır Adı Mustafa Fehmi Kubilay. Baba adı Hüseyin, ana adı Zeynep. Giritli bir ailenin çocuğu. 1906 doğumlu. Kubilay bir öğretmen. Cumhuriyet öğretmeni. 1930 yılında İzmir'in Menemen İlçesi'nde askerlik görevini yapıyor. O sırada 24 yaşında. Bu genç insan, Menemen'de 23 Aralık 1930'da şeriat isteyenler tarafından öldürüldü. Genç Cumhuriyet rejiminin 1925 yılındaki Şeyh Sait isyanından sonra tanık olduğu ikinci önemli irtica olayı, "Menemen Olayı - Kubilay Olayı" olarak tarihe geçti. Menemen olayının izleri toplumsal bellekten hiç silinmedi. Kubilay "devrim şehidi" olarak simgeleşti. Kubilay Olayı ile ilgili olarak, Atatürk'ün Silahlı Kuvvetlere mesajı, Genelkurmay Başkanı'nın mesajı, TBMM'de soru önergesi ve Başbakan İsmet İnönü'nün konuşması, Bakanlar Kurulu'nun sıkıyönetim ilanı kararı, Sıkıyönetim ilanının TBMM görüşmeleri, yargılamanın ilk günkü tutanakları, Savcılığın Esas Hakkındaki İddianamesi, Divanı Harp Kararnamesi, TBMM Adliye Encümeni Mazbatası ve TBMM Genel Kurul kararları, tam metin olarak yer almaktadır. Menemen Olayı ya da Kubilay Olayı, 23 Aralık 1930 günü gerçekleşen, Cumhuriyet tarihinin ikinci önemli irtica hadisesi. İzmir'in Menemen ilçesinde, askerliğini yedek subay olarak yapmakta olan öğretmen Mustafa Fehmi Kubilay'ın ve yardımına koşan bekçiler Hasan ve Şevki'nin şeriat isteyen bir grup tarafından öldürülmesiyle başlayan olaylar zinciri. Olayların ardından bölgede sıkıyönetim ilan edilmiş, kurulan Divanı Harp'te failler idam dahil çeşitli cezalarla cezalandırılmışlardır. Necip Hablemitoğlu, (d. 28 Kasım 1954, Ankara – ö. 18 Aralık 2002, Ankara). Türk tarihçi, yazar. Evinin önünde uğradığı suikast sonucu 18 Aralık 2002 tarihinde hayatını kaybetmiştir. Evli ve iki kız çocuğu babası olan ve Ankara Üniversitesinde Atatürk İlkeleri ve Devrim Tarihi dersleri vermekte olan Necip Hablemitoğlu'nun failleri halen bulunamamıştır. Köstebek ve Gülen cemaati Öldürülmeden önce yazmaya başladığı ve öldürüldüğü için tamamlayamadığı Köstebek isimli araştırma kitabında Fethullah Gülen hareketi, Emniyet ve diğer hayati devlet kurumları içinde örgütlenmesini anlattı. Kitap, vefatından sonra bitirilememiş haliyle yayınlandı. Köstebek isimli kitabından sonra Gülen örgütünün mali kaynaklarını yazacağı yeni kitabını duyurmuştu. Bu kitabında ve yazılarında Fethullah Gülen ve çevresinden etki ajanları, nüfuz casusları terimlerini kullanarak bahsetmiş ve Gülen örgütünün yabancı devletler adına gönüllü casusluk yaptıklarını iddia etmiştir. Necip Hablemitoğlu, Fethullah Gülen davasında ve Alman Vakıfları davalarında müdahil tanık olarak şahitlik yapmaktaydı. Suikaste uğraması Özellikle "Alman Vakıfları ve Bergama Dosyası" kitabından dolayı eleştiriler ve Fethullah Gülen hakkında tamamlayamadığı "Köstebek" isimli kitabından dolayı tehditler alan Dr. Necip Hablemitoğlu, 18 Aralık 2002 tarihinde evinin önünde uğradığı silahlı saldırı sonucunda hayata gözlerini kapadı. Köstebek isimli kitabı ölümünden sonra basılmıştır. Cinayet sonrasında Hablemitoğlu'nun elektronik postasına ve telefonuna gelen tehdit telefonları emniyet mensuplarınca incelenmek üzere alınmıştı. Ailesinin İçişleri Bakanlığı aleyhine Ankara 5'inci İdare Mahkemesi'nde açtığı dava neticesinde, İçişleri Bakanlığı 40 milyar lira manevi tazminat ödemeye mahkum edildi. İçişleri Bakanlığı, savunmasında Hablemitoğlu'nun cinayetini "adi bir cinayet vak'ası" olarak değerlendirdiğini bildirmişti. Ayrıca cinayetin üzerinden 5 sene geçmesine rağmen İçişleri Bakanlığı hala hazırlık soruşturmasının sürmekte olduğunu bildirmektedir. Ergenekon iddiası Ergenekon iddianamesinde bu cinayet Danıştay saldırısı hükümlüsü Osman Yıldırım'ın ifadelerine dayandırılarak Ergenekon örgütü ile ilişkilendirilmektedir. "2002 yılı Aralık ayının başında İbrahim Genç'in Osmanbey'de bulunan yazıhanelerinden birinde Veli Küçük, İbrahim Genç, Esen Türkyılmaz, Muzaffer Tekin ve Osman Gürbüz'ün olduğu toplantıda, Gürbüz'ün kendisine Necip Hablemitoğlu'nu öldürüp öldüremeyeceğini sorduğuğunu, ve orada bulunanların bunun karşılığı olarak 1 milyon dolar teklif ettiğini, Küçük'ün Gürbüz'e dönerek, "Osman bu iş yine sana düştü" dediğini, daha sonra Hablemitoğlu'nun öldürüldüğünü duyduğunu, yaklaşık altı yedi ay sonra Gürbüz'ün kendisine "Hablemitoğlu'nun parasını masalarda bitirdik" dediğini, bu konuşmadan sonra Gürbüz'ün Hablemitoğlu'nun öldürülmesi olayına karıştığını ve aldığı parayı da kumarda bitirdiğini anladığını " Türkiye'de suikast sonucu ölen gazetecilerin listesi; Tevfik Nevzat/Nevruz, Hizmet Gazetesi (Adana 1905) Hasan Fehmi Bey/Serbesti (İstanbul 6 Nisan 1909) Ahmet Samim/Sada-yı Millet (İstanbul 19 Temmuz 1910) Zeki Bey/Şehrah (İstanbul 10 Temmuz 1911) Şair Hüseyin Kami/Alemdar (Konya 1912 veya 1914) Hasan Tahsin/Hukuk-u Beşer (İzmir 27 Temmuz 1919) Silahçı Tahsin/Silah ve Bomba (İstanbul 27 Temmuz 1914) İştirakçi Hilmi/İştirak, Medeniyet (İstanbul 1922) Ali Kemal/Peyam-ı Sabah (İzmit 1922) Hikmet Şevket (1930) Sabahattin Ali/Marko Paşa (Edirne 1948) Adem Yavuz/Anka Ajansı (Kıbrıs 27 Ağustos 1974) Ali İhsan Özgür/Politika (İstanbul 21 Kasım 1978) Cengiz Polatkan/ Hafta Sonu (Ankara 1 Aralık 1978) Abdi İpekçi/Milliyet (İstanbul 1 Şubat 1979) Hüseyin Şen (1979) Tamer Özdemir (1979) İlhan Darendelioğlu/Ortadoğu (İstanbul 19 Kasım 1979) Ali Naci Çobanoğlu (1980) Davut Akkaya (1980) Hayrabet Gonca (1980) Mahir Erbudak (1980) Mete Atabek (1980) Hasan Yavaş (1980) İsmail Gerçeksöz/Ortadoğu (İstanbul 4 Nisan 1980) Ümit Kaftancıoğlu/TRT (İstanbul 11 Nisan 1980) Muzaffer Fevzioğlu/Hizmet (Trabzon 15 Nisan 1980) Recai Ünal/Demokrat (İstanbul 22 Temmuz 1980) Mevlüt Işıt/Türkiye (Ankara 1 Haziran 1988) Seracettin Müftüoğlu/Hürriyet (Nusaybin 29 Haziran 1989) Sami Başaran/Gazete (İstanbul 7 Kasım 1989) Kamil Başaran/Gazete (İstanbul 7 Kasım 1989) Çetin Emeç/Hürriyet (İstanbul 7 Mart 1990) Turan Dursun/İkibine Doğru ve Yüzyıl Dergisi (İstanbul 4 Eylül 1990) Gündüz Etil (1991) Mehmet Sait Erten/Azadi (Denk Diyarbakır 1992) Halit Güngen/İkibine Doğru (Diyarbakır 18 Şubat 1992) Cengiz Altun/Yeni Ülke (Batman 25 Şubat 1992) İzzet Kezer/Sabah (Cizre 23 Mart 1992) Bülent Ülkü/Körfeze Bakış (Bursa 1 Nisan 1992) Mecit Akgün/Yeni Ülke (Nusaybin 2 Haziran 1992) Hafız Akdemir/Özgür Gündem (Diyarbakır 8 Haziran 1992) Çetin Ababay/ Özgür Halk (Batman 29 Temmuz 1992) Orhan/Özgür Gündem (Ceylanpınar 9 Ağustos 1992) Hüseyin Deniz/Özgür Gündem (Ceylanpınar 9 Ağustos 1992) Musa Anter/Özgür Gündem (Diyarbakır 20 Eylül 1992) Yaşar Aktay/Serbest (Hani 9 Kasım 1992) Hatip Kapçak/Serbest (Mazıdağı 18 Kasım 1992) Namık Tarancı/Gerçek (Diyarbakır 20 Kasım 1992) Uğur Mumcu/Cumhuriyet (Ankara 24 Ocak 1993) Kemal Kılıç/Yeni Ülke (Şanlıurfa 18 şubat 1993) Mehmet İhsan Karakuş (Silvan 13 Mart 1993) Ercan Güre/ HHA (20 Mayıs 1993) İhsan Uygur/Sabah (İstanbul 6 Temmuz 1993) Rıza Güneşer/Halkın Gücü (14 Temmuz 1993) Ferhat Tepe/Özgür Gündem (Bitlis 28 Temmuz 1993) Muzaffer Akkuş/Milliyet (20 Eylül 1993) Nazım Babaoğlu/Gündem (12 Mart 1994) Erol Akgün/Devrimci Çözüm (1994) Onat Kutlar (11 Ocak 1995) Seyfettin Tepe/Yeni Politika (28 Ağustos 1995) Metin Göktepe/Evrensel (İstanbul 8 Ocak 1996) Kutlu Adalı /Yeni Düzen (Kıbrıs 8 Temmuz 1996) Selahattin Turgay Daloğlu (İstanbul 9 Eylül 1996) Reşat Aydın/AA, TRT (20 Haziran 1997) Ayşe Sağlam/ Derince (3 Eylül 1997) Abdullah Doğan/Candan Fm (Konya 13 Temmuz 1997) Ünal Mesuloğlu/TRT (Manisa 8 Kasım 1997) Mehmet Topaloğlu/Kurtuluş (Adana 1998) Ahmet Taner Kışlalı/Cumhuriyet (Ankara 21 Ekim 1999) Hrant Dink/Agos (İstanbul 19 Ocak 2007) -

yakında bu gazeteci de anılmaya başlanırsa hiç şaşmam Vahidettin'in yalakası Ali Kemal linç edilerek öldürülmüştü

Değindiğiniz tüm gazeteciler gibi Hrant Dink de sansayonel bir cinayete kurban gitmiştir. Diğer olaylardan daha güncel olduğu için daha yoğun ilgi görüyor gibi algılanıyor. Ama ben de iddia ederim ki Hrant Dink'in cinayetine karşı üzülen samimi insan sayısı nüfusumuzun % 5'ini bulmaz. Oysa aynı şekilde sansasyonel ve bana göre aynı şebekenin saldırıları tarafından işlenen cinayetler; daha çok ilgi görmüştür. Bu isimlere samimi olarak üzülen insan sayısı nüfusumuzun en az % 40'ını bulur.

Şunu o faşist beyinlerinize sokun: Hrant Dink de bir Türk vatandaşıydı. Ve diğerleri ne kadar Türk'se Hrant da o kadar Türk'tü. Bir insanı etnik kökeninden dolayı dışlama hakkını kim veriyor size?