Bu hikaye benim hikayem değil Mekanlar farklı Zamanlar farklı Sıralamalar farklı olsa da Bu hikaye, hepimizin hikayesi Muharrem Amca ve eşi Aynur Abla Annelerimizden, babalarımızdan, konu komşu deyip te hürmet ettiğimiz yaşlı muhteremlerden arda kalan iki karı koca Ana yadigarı Baba yadigarı Elli yıldır yaşadığımız sokağın yadigarı İki yadigar.. Sokağımızın son yaşayan tarihleri Muharrem Amca yaşayan tarihtir Yaşı aşağı yukarı 90 sınırına dayandı Ayakları şiş Yerinden pek kalkamıyor Şeker gibi adam Tek kusuru, tayyipçi olmaları ki; O da bu güzel insanın kusuru olsun Hafıza bomba gibi Bayramlarda ziyaret etmekten en keyif aldığım insan Az biraz gıdıklayacaksın herhangi bir konudan Sonra geç karşısına dinle İstanbul'un eski halini anlatsın Cumhuriyetin ilk dönemlerindeki vaziyetleri anlatsın O anlatırken sen canlı canlı yaşarsın Sor anlatsın Gerçekten köylerde çarık yok muydu? Gerçekten Afrika kabileleri gibi yalın ayak mıydı insanlar? Ayakkabı nerde? Ayakkabı niyetine bildiğin köy lastikleri var, onu da almaya para yok Biz çocuktuk, yalın ayaktık Bir köyden bir köye yalın ayak giderdik Sor, Adnan Menderes'i anlatsın Atın üzerinde iki adam köy köy dolaşıyorlar Oy istiyorlar Atın üzerinde O adamlardan biri Adnan Menderes Sor, anlatsın İstanbul dediğin, Maslak'ta bitiyordu Ondan sonra yol yoktu Yol dediğin de, hani Levent'ten Sanayi Mahallesi'ne kadar giden, ana caddenin yanında iki arabanın yan yana zor geçtiği şey var ya İşte yol da oydu Mecidiyeköy hep dutluktu Bugünkü Cevahir İş Merkezi'nin oradan bakınca denizi görebiliyorduk Oğlu Davut bağlama çalsın diye çok özenmiş Bağlama almış, kursa göndermiş, özel hoca tutmuş Ama bu iş yemek tarifi gibi değil ki Biraz yetenek te olmalı Dört senedir kendisine söz verip duruyorum Bir gün sazı kapıp geleceğim Aynur Ablam peynirli börek yapsın, yeter Dört senedir hep aynı hikaye Geç olmadan yapmak lazım Eşi Aynur Abla da kilolarından pek yürüyemiyor Tam sokağın kesiştiği noktadaki evlerinin üst katındaki oda büyüklüğündeki balkondan gelenin geçenin çetelesini tutar Kimin evine saat kaçta kim girdi, kim çıktı O gelen motorsikletli kurye kime ne yemek getirdi Kim kiminle kavga yaptı, kim haklı kim haksızdı Hepiceğini hafızaya not alır O yerinden kalkamıyor ya Gündüz kadınlar doldurur etrafını Çaydı, poğaçaydı muhabbet sohbet derken Herkes günün özel haberlerini Aynur Abla'dan dinler Hiç unutmam, bir gece sabaha karşı geldim eve Hiç mi uyumazsın be kadın? Tombiş, güler yüzüyle bir kaç gün sonra sordu Nereden geliyordun sabah sabah? Camiye gittin de hocayı bulamadın zaar Bir yere alış verişe gidiyorsam mutlaka sorarım ne istersin diye Bazen bir şeyler ister Bazen de ben ondan bir şeyler isterim Mesela bayram yaklaşıyor Herkes ev baklavası yapıyor. Kadayıf yap ta yiyelim Kadayıf yapardı Canı sıkıldıkça, kafasına estikçe keşkek yapar, önüne geleni ya çağırır, ya tas tas evlere yollardı Sevdiğimizi bilirdi Sevildiğini bilirdi Severdi Sokakta elini öpmeye gittiğimiz tek insan olduğunu bilirdi Sevgimize nasıl karşılık vereceğini şaşırırdı Güzel insanlardı Eskiler hep güzeldi be.. Cahildiler saftılar ama güzel insanlardı Kalmadı artık böyleleri Nesillerinin son örnekleri onlar.. Önce babam gitti Henüz yirmi yaşındaydım Cenazesine gidemedim Askerdim Söylemediler Yıllar sonra iki dayımdan küçüğü gitti Hayatının neredeyse yarısı ceza evlerinde geçti Evin çatısında Hint keneviri yetiştirirdi rahmetli Zaten işi gücü yoktu 44 Tane saksısı vardı Kendi yetiştirir, kendi kopartır, kafasına göre takılırdı Büyük dayım, tam bir salon beyefendisiydi O taraklarda bezi olmadığı gibi, evin çatısındaki saksılarda ne olduğunu da bilmezdi Ceza evinden çıktı ya çocuk, kendisini ota mota, doğaya verdi sanırdı Büyük dayım, kardeşi defin edildikten bir süre sonra Ramazan Bayramı'nda mezar ziyareti yapmadan önce çatıya çıkıp saksılara bakıyor Kuru toprak.. Kim bilir ne yetiştiriyordu da, bakımsız kalınca öldü bitkiler diye düşünüyor Topraklarını iki çuvalda topluyor Götürüyor rahmetlinin mezarına döküyor Duygusallık işte.. Aradan 2 ay 10 gün geçiyor Kurban bayramında yeniden mezar ziyaretine gittiğinde mezarlık görevlisi yavaşça dayımın yanına yaklaşıp soruyor Abi neyiniz olurdu? Kardeşimdi Allah rahmet eylesin Abi be.. Bu mezardan keyif çıkıyor Dayım o zaman anlıyor manzarayı, cevabı yapıştırıyor Rahmetli sağlığında içerdi. Orada da devam ediyor demek ki Büyük dayım bekardı Tek ailesi bizdik. Dayıydı ama bazen baba, bazen arkadaştı bize Büyük dayım bir gün beni aradı Sesi çok kötüydü Tam hatırlamıyorum ama 14 gün falan her gün hastane hastane dolaştırdım Bu arada annemden de gizledik meseleyi Hastalık öyle bir safhaya geldi ki, artık anneme söyleme zamanı gelmişti Söylemeye karar verdiğimiz gün vefat etti Valideye ölüm haberini götürdük O yıkıldı, biz yerin dibine girdik İki üç yıl sonra annem de dayımın arkasından gitti İki üç yıl sonra kardeşim.. Yani hiç birisi koymadı desem abartı olur belki ama Kardeşimin koyduğu kadar hiç birisi koymadı Defnettiğim günden beri bir kez olsun mezarına gitmedim Gitmem Gitmeyeceğim.. Gidersem yüreğim yetmez, kalırım orada Hissediyorum.. Uzatmayalım.. Bu sırada mahallede elini öpmeye gittiğimiz Feride Teyze gitti Oğlu İsmail Abi gitti İsmail Abi diyip geçmeyeceksin İki bira ile kafayı bulur, sallana sallana gelir, sokakta top oynayan bizlere hakemlik yapar, tadımızı kaçırırdı rahmetli Tadımız nasıl kaçmasın? Düdük yerine belinden sıyırdığı tabancayı havaya sıkardı GÜM! Ödümüz mokumuza karışmış, İsmail abiye bakıyoruz FİRİKİT! Elli yıldır yaşadığımız sokağın abilerinden Turan Abi ve karısı gitti O gitti bu gitti derken Kala kala Muharrem Amca kaldı.. Aynur Abla da az önce gitti Yüreklerimizi parçalaya parçalaya gitti Anamızdan kalan tek yadigar Öyle fenalaşma menalaşma yok Salata yerken... Küt.. Bu kadar.. Allah rahmet eylesin Allah herkese böylesini nasip etsin.. Gittim.. Muharrem Amca'nın yanağını okşadım Babacıım diyebildim, hepsi o kadar Ne başın sağ olsun, ne başka bir şey O anladı Yanağını okşarken o kadar çok şey söyledim ki ona Hepsini de duydu, anladı Nedir biliyor musun? Evin önünde bir iki kişi konuşup duruyoruz Eskilerden kimse kalmadı artık falan Doğru değil aslında Tek sorun, artık yeni eskilerin biz olduğumuzun farkında değiliz Eskiler hiç bir zaman bitmez Eski eskilerin son sütunu Muharrem Amca ne kadar dayanır bilmem Sıra biz yeni eskilerde.. Son düzenleme: 9 Temmuz 2019

Giden her eskiyle birlikte anılar da gidiyor Anılar gittikçe hafıza boşalıyor Boşaldıkça yalnızlaşıyorsun Sonra el atıyorlar yola çıkıyorsun Behüle Esgel

Behüle Esgel Yaşın ortaya çıkıtor hem şiii reee

Başın sağolsun. Mekanları Cennet olsun. 5 onluk geçtimiydi sayaç geriye dönmeye başlıyor. Gila

çok dokunaklı ve manalı olmuş...