Bak işte bunlar bizim analarımız Simon

Gerçek Bir Türk Kadını.. Teşekkürler Eses.

Allah rahmet eylesin. Unutulmayacak bir vatansever.

Nene Hatun (1857 - 1955) Erzurum'da doğdu. 98 yıl Erzurum'da yaşadıktan sonra yine Erzurum'da, zatürre hastalığından hayata veda etti. Ölümünden üç ay önce Türk Kadınlar Birliği tarafından yılın annesi seçilmişti. Tarihimizde 93 Harbi olarak anılan 1877 - 1878 Osmanlı - Rus Savaşı sırasında, Erzurum'daki Aziziye Tabyası'nın savunulmasında kahramanca çalıştı. Adını bu şekilde tarihe yazdırdı. Mücadeleye, küçük yaştaki oğlunu ve kızını evde bırakarak katılmıştı. O sıralarda 20 yaşlarında genç bir gelindi. 7 Kasım 1877 gününün gece yarısında, bölge halkından olan Osmanlı vatandaşı Ermeni çeteleri Erzurum'un Aziziye Tabyası'na girmeyi başarmışlardı. Tabyayı koruyan Türk askerlerini öldürdüler. Arkadan gelen Rus askerleri, hiçbir mukavemetle karşılaşmaksızın tabyayı ele geçirdiler. Baskından yaralı olarak kurtulmayı başaran bir er, şehir merkezine ulaşıp kara haberi Erzurum'lulara ulaştırdı. Sabah ezanından hemen sonra minarelerden şehir halkına duyuru yapıldı. "Moskof askeri Aziziye Tabyası'nı ele geçirdi." Bu haber, Erzurum halkı tarafından, vatan savunması için emir telakki edildi. Silahı olan silahını, olmayanlar; balta, tırpan, kazma, kürek, sopa ve taşları ellerine alarak Tabya'ya doğru koşmaya başladı. Kadın - erkek tüm Erzurum halkı yollara dökülmüştü. Koşanlar arasında, erkeği cephede çarpışan bir taze gelin de vardı. Ağabeyi bir gün önce cepheden yaralı olarak gelmiş ve kollarında can vermişti. Üç aylık bebeğini emzirmiş, "Seni bana Allah verdi. Ben de O'na emanet ediyorum." Diyerek vedalaştıktan sonra birkaç saat önce ölen ağabeyinin kasaturasını alarak sokağa fırlamıştı. Erzurumlular, ölüme gittiklerini bildikleri halde, Aziziye Tabyası'na doğru koşuyordu. Tabyaya yerleşmiş olan Rus askerleri, gelenlere yaylım ateşi açtı. Ön sıradakiler o anda şehit oldular. Arkadakiler, geri çekilmek yerine daha bir kararlı ve hızlı olarak ileri atıldılar. Demir kapılar kırılıp içeri girildi. Boğaz boğaza bir savaş başladı. Mükemmel silahlarla donanmış Moskof ordusu, baltalı - tırpanlı, taşlı - sopalı eğitimsiz halk karşısında ancak yarım saat tutunabildi. 2300 Moskof öldürülüp, Tabya geri alındı. Türkler, 1000 kadar şehit vermişlerdi. Hemen yaralıların tedavisine başlandı. Nene Hatun da yaralılar arasındaydı. Fakat o yarasına aldırmıyor, evindeki bebeğini unutmuş, diğer yaralıların kanını durdurabilmek, yaralarını sarmak için çırpınıyordu. Nene Hatun böyle bir ortamda tanındı ve saygı ile sevil di. O'nun, vatan için gece başlayan mücadelesi, tüm düşman Erzurum'dan kovuluncaya kadar devam etti. Erzurum'un her karış toprağında cephane taşıyarak, yaralılara hemşirelik yaparak, yemek pişirerek, su dağıtarak, hizmetten hizmete koşarak destanlaştı. Gazi Ahmet Muhtar Paşa'nın zaferinde Nene Hatun'un ve O'nun vatan aşkını paylaşan sivil insanların da payı vardı. Savaştan sonra da Nene Hatun, destan kahramanlarına yaraşır bir asaletle yaşadı. Kendisini ziyaret eden NATO'da görevli Amerika'lı subayın bir sorusuna: "O zaman vazifemi yapmıştım. Bu gün de ilerlemiş yaşıma rağmen aynı hizmeti, daha mükemmeliyle yapacak güç ve heyecana sahibim." cevabını vermişti.

erzurum'da heykeli vardır. unutulmayan savaş kahramanlarındandır.. erzurum'un düşman eline geçmemesi için çalışmıştır. biraz gülümseteyim sizi.. biliyorsunuz erzurum çok soğuk bir kenttir.. yaşayanlar bile bazen illallah derler soğuktan.. öyle ki, evinizdeki derin dondurucu, -28 dereceye kadar soğuturken, erzurum'da geceleri -40 dereceyi bulan soğuklar olur.. bununla ilgili bir öykü.. vaktiyle... humeyni'nin iran'a gelmesi ve iran devrimi'nin ardından şah yanlısı azeri bir casus türkiye'ye kaçar ve erzurum'a gelir. takvimler 12 mart'ı göstermektedir. dışarıda tipi, boran, kutup soğuğu... adamın soğuktan soluğu kesilir. 12 mart, erzurum'un düşman işgalinden kurtuluş günüdür. iranlı azeri, gürcükapı semtindeki tahran otel'e yerleşir. ihtiyaçlarını gidermek için cumhuriyet caddesi'ne çıkar. bir de bakar ki davullar zurnalar çalıyor, herkes bar tutmuş oynuyor. şaşırır. bir dadaşın yanına yaklaşır ve usulca sorar; - ay gardaş, bele ne olur ki, heyirdiir? dadaş yanıtlar, - gardaş bugün bizim düşman işgalinden kurtarılışımızın bilmem kaçıncı yıldönümü... azeri iranlı iyice şaşırır, ayazdan zor nefes almaktadır. güçlükle soluklanmaya çalışırken bir yandan da dişleri takırdayarak; - ay kişi, der, siz neye sevinirsiz, bırakın düşman sevinsin aybalam.. bitirirken yazayım.. allah rahmet etsin nene hatun'a.. sivil kahramanlardandır..