Evet Adanalı; Memleketim Erdemli' de her yıl Hacıalanı Yaylası' nda ve Erdemli Çamlığı'nda Yörük Şöleni düzenlenir. Ben de bu şölenlere mutlaka katılırım. Türk Kültürünün değişmemiş ve hala bozulmamış halini bu şölenlerde gördükçe, yaşadıkça Ülkemde ki kültürel yozlaşma aklıma gelir hep. Bu nedenle Erdemli' de her yıl yapılan Türkmen Şölenine ve Yörük Şölenine mutlaka katılırım.

Yolunuz düşerse Yörük obalarına, uğrarsanız çoban yanına, tadarsanız höşmerimi, yerseniz kese yoğurdunu, çökeleği, dağarcıkta saklanan dürgelerle, yufkalarla ayrılasınız gelmez. Bir de buz gibi soğuk suyu, gözünden avuç avuç ya da küyner kokulu susakla içince... Teşekkürler Sergeant arkadaşım, teşekkürler... Memleketim ERDEMLİ' de bir YÖRÜK Çadırı

dedemler develeri davarları satıp toroslardan inip adanaya yerleşmişler herzaman yer yerdede söylerim yörük oldugumuzu

Konu için teşekkür ederim modum. Aslında konu arşivimde vardı ama Zafer açar diye bekledim. Bir kaç kare fotoğraf ile katkım olsun sana.

bende mutluyum mersin mut yanii Alp-

teşekkürler ceyhun tanımaz bilmezdim yörükleri ama duymuşlugum vardı yogurt suyunu mayalayıp ekmek ha deniycem

Abi bizde gülnarlıyız anne tarafından bizimkilerde yörük sende bilirsin mayıs ayında silifkede çilek festvalinde kurulur yörük çadırları Birde Gülnara giderken Gökbelen diye bir yayla var orda da 30 ağustos zafer bayramında kurulur yörük çadırları sıkması çok güzel olur birde yayık ayranı o tulumda yapılan :chef: V

bende karakeçili yörüğüyüm. Dedem domaniç yörüğü

Orta Asya'dan Anadolu'ya gelen ve hayvanlarla göçebe olarak yaşayan Türklerdir. Yörüklerin yaşam tarzında hayvanlar büyük yer tutar. Uzun zaman yerleşik hayata geçmemiş, yazın yaylalara, kışın ılık sahillere göçmüşlerdir. Evleri keçi kılından yaptıkları kara çadırdır. Orta Asya'dan gelip erken yerleşik düzene geçenlere Türkmen denmiştir. Anadolu'nun hemen her yerinde bulunmalarına karşılık; Osmanlı Devleti'nin kuruluş yeri olan Bilecik-Söğüt, Ege bölgesi ve Akdeniz Toroslar'da yoğun yaşamışlardır. Zamanımızda yerleşik olmayan Yörükler yok denecek kadar azdır. Kara keçili yörükleri, kızıl keçili yörükleri, tekeli yörükleri gibi bir çok isim almışlardır. Obalar halinde oradan oraya göçmüşlerdir. Kültürlerini uzun süre korumuşlardır. Yabancıdan kız alamamış, yabancıya kız vermemişlerdir. Zamanımızda bu da değişmiş, çevreyle kaynaşmışlardır. Yörükler, hayvancılıkla geçinmişlerdir. Çobanlık yaparlar. Yörük çobanı doğayla bağ kurar. Çoban ile otlattığı sürüler arasında kuvvetli bir bağ vardır. Bu bağ; kimi zaman tatlı bir bakış, kimi zaman candan bir okşama, kimi zaman bir avuç taze yemdir. Kimi zaman da içli bir kaval sesidir. Çoban, sevgisini, üzüntüsünü, yalvarışını kavalıyla sürüsüne anlatır. Hayvanların yününden ihtiyaçlarını karşılarlar. Başta kara çadır, kilim, halı, heybe, çorap ve çanta dokumuşlar, dokumada bir sanat oluşturmuşlardır. Desen desen, nakış nakış işlemişlerdir yaşayışlarını, sevinçlerini, üzüntülerini, sevdalarını... Çeşitli bitkilerden renk renk kök boyalar elde etmişlerdir. Dokuma tezgaları portatif olup, her yere taşınabilmektedir. Yünden, genellikle doğal renklerle dövme olarak keçeler yaparlar. Desenler, geometrik şekillerden oluşur. Geçim kaynakları hayvancılık olduğundan, her şeyi değerlendirmişlerdir. Hayvan derisinden yaptıkları yayıkta tereyağı çıkarmışlardır. Yayık ayranı lezzeti doyumsuzdur. Peynir, lor, çökelek gibi süt ürünlerini, yine hayvan derilerinden yaptıkları tulumlarda saklamış ve pazarlamışlardır. Yörük geleneklerinde oyun ve eğlencenin yeri önemlidir. Kaval ve sipsi gibi çalgılarla oyun ve türkülerini sergilerler. Deflerle doğaçlama türküler eşliğinde oyunlarını sergilerler. Bu oyunlarda şaman geleneklerinin izlerini görürsünüz. Doğayı iyi bir şekilde tanıyıp bilgileri kullanmakta becerikli olmuşlardır. Çiğ damlalarından yoğurt mayalayabilmişlerdir. Anasını emmiş ama çok taze ölmüş kuzu ve oğlak kursağından aldıkları madde ile peynir mayalamışlardır. Bazı gelenek görenek ve inanışları: Ay avla yaparsa, havanın bozulacağını söylerler. Kır kısrak dedikleri bir kuş öterse havanın kışlayacağına inanırlar. Gün dönümü (21 haziran) hayvanlarını güneş az alan yerlere götürürler. Nazar değer diye yoğurdun üstüne çörek otu serperler. Nazar değer diye, akrabalardan başkasına damızlık vermezler. Yoğurt suyu ile hamur mayalayıp ekmek yaparlar. Yaşama ortamında yörükleri görmek neredeyse olanaksızlaşmıştır. Yerleşik düzendelerdir artık... Alıntıdır...

Ben de Silifkeliyim. Bizim de kökenimiz yörük. Hacıalanı yaylasında yapılan şenliklere katılmıştım. Kültürel etkinliklere katılmak lazım. Çoluğumuza çocuğumuza göstermek lazım.