işte bu başka bir şey yok yarın bir apdullah öcalanında ergenokoncularla irtibatı ortaya çıkarsa bu ergenokonun 1 numarası atatürk diyenlerin yüzü nasıl olur merak ediyorum hayır onu geçtim bu ülkenin askerini komutanını şehid eden, danıştay görevlilerini öldüren bir örgütün başına atatürkü getirdiniz ya başka birşey demiyorum.. şimdi bazı arkadaşlar hemen akıllılık ettiğini sanıyorlar akp yi seçenler tabiki çetelerinde yakalanmasını istediği için seçtiler. yani bir kişiye oy verirken herkezin bir sebepten dolayı oy verdiğini söylüyor olamazsınız hele bu ülkede yani illa açık açık anlamanız için sebebplerinden biride mi demeliydin burda laf ebesimi oynuyoruz fikirmi yürütüyoruz

Öncelikle dikkatli cümleler kurmalısın konuştuğun örgüt terör suçundan bu ülkenin 5 tane cumhuriyet savcısı tafafından yargılanıyor sen atatürke belki istiyerek belki istemiyerek terörist diyorsun bu halk tayyip erdoğanı bu çetelerden devlet içindeki devletten hesap sorması için seçti sen neye dayanarak bu çeteyi masum görüyorsun neye dayanarak? carlito08

1 Numara Atatürk... Yol ona gidiyor... Ama adalet Yaradanın adleti... Elbet bu bölücü tayyipten hesap soran biri olur...

tayyip'e oy veren insanlara sorsak acaba kaç kişi bu sebebi öne sürer_?_ forumda vardır illaki soruyorum atlantis'ten başka kim böyle düşünüyor_?_

TARİHİ HESAPLAŞMA!! ASRIN DAVASI SİLİVRİ CEZAEVİNDE Mİ, BEKİRAĞA BÖLÜĞÜ'NDE Mİ GÖRÜLÜYOR? Ümraniye Davası'nın Silivri Cezaevi'ndeki duruşmaları sürüyor. Bu yargılama hukuk çerçevesinde yapılacak. Ama bir de, gazete köşelerinde devam eden sanal bir dava var ki... İşte o davanın soruşturması ne 2007'deki gözaltılarla, ne 1990'ların başındaki ihbarlarla başladı... Bu dava ile, tam bir asırdır yazılan iddianame, öfkeyle dışa vuruldu! Nesilden nesile aktarılan 'bitmeyen hesaplaşma'nın davası nerede, nasıl görülüyor, sanıkları, tanıkları kimler onu tartışalım bugün. Resmi ideoloji Osmanlıcılık Osmanlı İmparatorluğu'nda başlayan batılılışma hareketlerinin devamı olarak ilan edilen Tanzimat Fermanı ile "Osmanlıcılık" devletin resmi ideolojisi olmuştu. Bugün "Neo-Osmanlıcı" kimliği ile ortaya çıkan birçok sözde aydının "devletlerin ideolojisi olmaz" derken içine girdikleri çıkmaz bu. Farklı milletlerin birarada yaşadığı Osmanlı İmparatorluğu'nun, Avrupa haritasını yeniden düzenleyen 'milliyetçilik' olaylarından etkilenmesi kaçınılmazdı. 19. yüzyılın ortalarında Osmanlığıcılığın milliyetçiliğe karşı ayakta kalma mücadelesinin nasıl trajik bir hal aldığını Ziya Gökalp şöyle aktarır: " Tanzimatçılar ona: " Sen, yalnız Osmanlısın. Sakın, başka milletlere bakarak, sen de milli bir ad isteme! Milli bir ad istediğin anda, Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasına neden olursun! demişlerdi. Zavallı Türk, "vatanımı kaybederim" korkusuyla "Vallahi Türk değilim, Osmanlılıktan başka hiçbir topluluğa ait değilim" demek zorunda kalmıştı." Uyurgezerliğin panzehiri "Eşek Türk" diye aşağılananların "Vallahi Türk değilim" çırpınışı yetmedi. Osmanlıcılık fikri milliyetçilik karşısında yenik düştü. Mustafa Kemal Atatürk'ün Gökalp'i 'fikirlerimin babası' diye anması çok şeyi ifade ediyordu. Türkçülük, işgal altındaki Osmanlı imparatorluğunda "bir ruh doktoru gibi bu uyurgezeri, Türk olduğuna, dilinin Türkçe ve ölçülerinin halk ölçüleri olduğuna inandırdı" Bu inançla başlatılan milli mücadele yeni bir ideoloji üzerinde 'milli bir devlet' inşa edilmesini sağladı. Kin büyüttüler Kendini ilimden soyutlayan "ulema" sınıfı ilk günden itibaren bu yapının dışında kalmayı tercih etti. Cumhuriyet'e tabi olmadı ama birkaç küçük 31 Mart denemesi sayılmazsa isyan da etmedi. Meclisi gördükçe, bayrağı, marşı, üniversiteleri gördükçe, hep yenilgisini hatırladı. 'Kayıtdışı medreseler'de, tarikatlarda zifiri karanlığına kapandı. Dışarıda ise değişen bir dünya vardı. Türkiye üç kıtaya hükmeden bir cihan devleti değildi belki, ama Misak-ı Milli beş kıtayı etkileyecek kararların kilit noktalarından çizilmişti. Bu derece uyanmış bir devlet, yeniden uyutulmaya mahkumdu. İkinci Cumhuriyet sevdası 1990'ların başında bizzat ABD istihbarat servisleri ve onların uzantısı durumundaki düşünce kuruluşları yayınladıkları raporlarla yeni bir tercih yarattılar: Neo-Osmanlıcılık! Nam-ı diğer ikinci Cumhuriyetçiler doğdu. Türk devletinin zirvesinde bile kabul gördü: Turgut Özal "federasyon"u gündeme getirmişti. Özal öldü. Yıllar sonra besleyip-büyütülen II. Cumhuriyet kadrolarının da desteği ile yeni "osmanlıcılık-islamcılık" uyarlaması olan iktidar yaratıldı. İkitdarı 'rövanş zamanı' olarak algılayan yeni Osmanlıcılar, milliyetçiliğe karşı kaybettiklerini geri almanın peşine düştü. İşte Ümraniye'nin mahkeme salonunun dışında devam eden psikolojik yargılamanın esası buydu. Rövanş peşindeler Cengiz Çandar, Hasan Cemal gibiler "Tuncer Kılınç da Avrasyacılık açılımı yaptı" cümlesini bir suç isnadı gibi kurarken karşılarında Enver Paşa'nın üniformalı fotoğrafı duruyordu! Beyazıt Meydanı'ndaki Kaymakam Kemal Bey anmalarına suçüstü muamelesi yapmaları boşa değildi. Çok anlamlı bir mekandı Beyazıt. Hemen gerisindeki Siyasal Bilgiler Fakültesi binası sindirmenin, meydan ise sinmeyenlere haddinin bildirilmesinin sembolüydü, oraya baktıklarında Nemrut Mustafa'nın kurdurduğu darağacını görerek, ağızları sulanıyordu. İlber Ortaylı'nın II. Abdülhamit'i "dünyanın son padişahı" olarak tanımlamasını çok ciddiye almışlardı. Tarihi orada dondurdular, son padişah ile özdeşleştirdiler kendilerini, halkın arasına hafiyeler saldılar, artık her muhalif, mutlaka ihtilal peşinde koşan bir İttihat Terakki'ci olmalıydı. Rejime küçük yoklamalar çektiler. Anayasayı Selanik'ten gelip ayaklanmayı bastıran Hareket Ordusu olarak algılıyorlardı, bertaraf edilmesi gerekti! Rol dağılımı manidar Beyazıt Meydanı gibi, ordu gibi, üniversite gibi sembolik cephelerden toplanmış sanıklar aslında hiç Ali, Veli, Hasan, Mehmet... olmadı onlar için. Yargılanan Enver Paşa'ydı, Talat Paşa'ydı, Cemal Paşa'ydı... Birilerine ordudan atılan gönüllü asker Yakup Cemil rolü biçmekte hiç zorlanmadılar... Ali Kemal çoktu... Linç edilen hainin mirasçıları bu kadar çokken mutlaka bir yerlere saklanmış bir Hüseyin Cahit vardır dediler. 83 yaşında bir gazeteciyi köşesinden çekip aldılar. Davanın Silivri Cezaevinde yapılacağını duyunca iyice heyecanlandılar. Büyük bir avlu içinde, geniş bir kompleks. İstanbul Üniversitesi kampüsü canlandı gözlerinde, Siyasal Bilgiler Fakültesi binası, sonra geçmiş güzel istibdat günleri! Sanıkların Bekirağa Bölüğü'ne gönderildiğini farz ettiler... Nemrut Mustafa eksik Herşey tarihin akışına uygun gelişiyordu işte! İşkencenin kod adı olan Bekirağa Bölüğünden çıkış olmazdı! Çıkan için iki yol vardı ya sürgün, ya darağacı... Silivri de mahkeme devam ediyor. İddianame okunacak. Sonra söz savunmanın... Ama köşekadılarının yargılamasında sona yaklaşıldı. Hükmü en başında vermişlerdi. Gereği düşünüldü... Devleti aliyeye isyan eden, padişahımız efendimize darbe girişiminde bulunanların idamına... Neyse Allah'tan ortalıkta Kemal Bey çok da Nemrut Mustafa Paşa yok! Mustafa Paşa olsa mıydı? Bu 'gözünün üstünde kaşın var' davası değil, bu 100 yılın intikamını alma mücadelesi, devlet kurmanın rövanşı... Onun için ben düşünmemeyi tercih ediyorum! Yoksa itiraf edemedikleri "1 Numara" Atatürk mü? Selcan TAŞÇI alpi_09 En istikrarlı üye 16 Ocak 2009

Al işte... Bu halk Tayyip'i Savcılık için seçmiş miş Böyle başa böyle traş demişti bir gün üstadım GILA. Böyle halka böyle savcı... Bir numara Mustafa Kemaldir, doğrudur. Yol da ona doğru gitmektedir. Alpi, sana katılıyorum. Kemalizmi savunan herkesi içeri almak, ileride başlarına dert açacak her kimse susturmak için böyle bir operasyona giriştiler. İleride birisi kemalist söylevlerle çıkıp da halkı arkasına kattığında ''bu adam teröristti'' diyebilmek için. Çamur at, izi kalsın hesabı. Halk da yedi bu oyunu maalesef... Şekil 1-A'da görüldüğü gibi.