yaşLı yakınLarımı off dedemi özLedim ben ya

Bak benimde aklima geldi simdi bende babamin anneme hediye aldigi bir kol saatini kaybetmistim

rahatLığımızı... Ne biLiyim geLecek kaygısı oLmadan yaşamayı.. yada misketLermizide kaybediyorum bende bi ton vardı hepsi kayıp. 0010-

İnsanlara olan güvenimizi...

"GülümsemeLirimizi.. " Güzel şıkmış Bu, hiçbir zaman kaybolmaz bence. Ben kendimi bildim bileli gülüyorum. Ve hala gülüyorum Ancak bir söz vardı bir wuser'in imzasında. Gülen insanlar içindeki acıları saklamak için gülerler gibi birşeydi. Ben de içimdeki aşk acısını gizlemek için çok gülmeye başladım. Ancak içim ağlıyor tabii ki... Neyse ankete dönelim. Güven ve saygı diyorum. Nedenini bilmiyorum

Bence buyurken kucuklugumuzu kaybederız ılk basta Sonra bızı open kucagına alan o tatlı ablaları kızları Kucuguzya pıpımıze bakmak ısteyen dedemızı buyuklerımızı

herşeyimizi kaybederiz. Ben hiçbirşey yitirmediğimi hatta kazandığımı düşünüyorum. Fakat etrafımdaki insanlara baktıkça gerçektende birçoğunun insanlığını, yaşı arttıkça kaybettiğinden eminim... Bunun yanında saygıda masumiyette dürüstlükte kaybediliyor doğal olarak. Bunu sadece bu konuya atılan postlara bakarakta anlayabilirsiniz...

Oyuncaklarımızı, pamuk şekerlerimizi, oyun parklarımızı, lolipoplarımızı, 3 tekerlekli bisikletlerimizi... Technogirl

masumiyetimizi. hayat bizi bencil şeytanca fikirleri olan menfaat düşkünü insanlar yapar. "keşke hep küçük kalsaydım da dizimdeki yarayı en büyük acı sansaydım!!! "

Bence kendimizi kaybediyoruz, Belirsiz uçuruma doğru gidiyoruz..! V

Küçükken kaybettiklerimizi büyürken kaybetmeye tercih ederim. Eğer bir kimse çocukluğunu '' Çocuk '' gibi yaşayamıyorsa bu ileride daha büyük bir sorun teşkil ediyor. Zaman, mekan ve hayat şartlarına göre bir kenara bırakılması gerekenler şeyler zorunlu yapılanmalardan ibaret. Ancak bu anket'e uyarak söylenebilecek tek bir şey var o da; Masumiyetimiz, nefrete, Gülümseyişlerimiz, zorbalığa, Saflığımız, kurnazlığa, Vicdanımız, nefsimize bırakıyor yerini. İçimizdekileri kaybediyoruz, içimizdekileri...

Masumiyeti, saflığı.. Hayatta ki en büyük haksızlığın benim 3 abimin 4 şeker yemesiyken büyüdükçe hayattan yediğin tokatların yanında şekerlerin hiiç kalıyo Ben büyüdükçe bunları kaybettim; masumluğu, saflığı..

Kendimi

Cocuklugumu kaybettim... Masumiyetimi kaybettim... Insanlara guvenimi kaybettim... Sebebsiz yere attigim kahkahalarimi kaybettim... Bir cok insana saygimi kaybettim... Sevdigimi kaybettim... Icimdeki yasama zevkini kaybettim.. Daha neyim kalmiski

Ben kırmızı botumun tekini kaybetmiştim hala içimdedir uhdesi Bide halka küpelerim vardı babannemin taktığı, çok severdim onlarda gitti.. Ben pekte bişey kaybettiğimizi düşünmüyorum, değişti sadece.. Masumiyet şehvete döndü belki, gülümsemeler alaycı bakışlara döndü... Ama kaybolmadı Bir yerlerde duruyordur mutlaka, çıkarmayı bilin siz yeter..

sizce büyüdükçe nelerimizi kaybederiz? napıyoruz?anketi işaretliyoruzzzzzz -

saflığımızı, saf düşüncelerimizi, saf hayallerimizi belki de... herşeyin aslında pembe olmadıgı bir tokat gibi çarpıyor insanın yüzünde büyüdükçe..

Ben sadece kurban bayramlarınde ellerini öpüp de para aldıgım abileri kabettım O kadar çok para olurdu ki LASTİK den sarar cebime koyardım

ne biçim konusma bu