dosdoğru bakarım güneşe ; çocukların gözlerine bakamam... çağımdan utanırım... teşekkürler Murat abi saygılar

gila'nin ne kadar hakli oldugunu gostermek icin yazilar yazip karalamak ahmak'lik olur. ama yine de kabullenisimden bu yana yillarin gectigi ahmakligim ile sunu soyleyebilirim; teknoloji o kadar cok beyinlerine isliyor ki genclerin... hepsi bir bir aptallasiyor. neyse ki, biz bu donemin cocuklari veya gencleri degiliz. cok yasli gibi konustum ama ne bileyim oyle iste. bundan yillar sonrasini dusunemiyorum bile. bizim buyuklerimiz dogduklarinda cocuk bezi yoktu... hepsi ekmegin su ve sekerle karistirilmis halini mama bildi. cocuklar ceplerinde 5 lira ile 10 gun yasayip 100 yillik mutluluk ve eglence tadabiliyorlardi. dunya cok kotuye gidiyor... hayirlisi.

atari salonlarında hiç makina telledinizmi?jeton niyetine...

Abi eminim sen küçükken baban sana o kadar güzel laf geçiriyordurki. Babalarda değişti bu devirde. Bakalım biz nasıl bir baba olacağız.

Yeni nesil bozuldu. Bunda anne/babaların, öğretmenlerin ve çevrenin payı var. Kısaca herkes şapkayı masaya koyup düşünmeli. 1980 bu bozulmanın miladıdır.

ahh ne zevkliydi o günler nezman ateri salonlarıyla tanıştım hepsini unuttum

Okuyucularımdan biri mail atmış. Bizim eski yıllarımızın futbol maçlarını ve kurallarını anlatan harika kesitler. Belli ki eski 45'lik devirleri iyi bilen birileri, o güzellikleri toplamış. Masalımsı günleri anmak adına, bu satırları sizlerle paylaşmak istedim. Kaleler adım hesabı hesaplanır, iki büyük taş konurdu. İyi oynayan iki kişinin ayrı takımda olmasına dikkat edilirdi. Topun sahibi tüm kuralları koyar, takımı kurar, kaleyi seçer. Istemediği kişileri oynatmazdı. Topu patlatan parasını öder, patlak top ikiye kesilip şapka niyetine kafaya geçirilirdi. Abanmak ve burun vurmak yoktu. O zamanlar para kolay bulunmadığından, maça hangi tarafın başlayacağına karar vermek için, bir tarafına tükürülmüş bir taş parçası havaya atılır, "Yaş mı kuru mu?" sorusuna göre seçim yaptırılırdı. Üç korner bir penaltıydı. Kaleci topu üç kez sektirirse, rakibine "Açılsana üç kere sektirdim" derdi, efendi rakip kaleciden uzaklaşırdı. Eğer oyuncu sayısında bir kişi fazlaysa, onu zayıf takıma ilave ederlerdi. Eğer güçlü bir forvet penaltı atacaksa, rakip kalecinin gönlünü alırdı, "Sakın merak etme abanmıycam, teknik vurucam!" Maçlar minyatür kalede oynanıyorsa, penaltılar arkası dönük biçimde topukla atılırdı. Top arabanın altına kaçmışsa, büyük bir şevkle arabanın altına yatılır, topu alan maçı başlatırdı. Maçta hakem varsa, hakeme yapılan en dolu hakaret, "Hakeme gözlük, eline sözlük"tü. Golde tartışma varsa, o golü yiyen takımın bir oyuncusu golü kabullenirse, rakip takım o kişiyi yüceltip, "Adamınız gol diyo" diyerek golü saydırırlardı. Eğer kaleci dahil herkes çalımlanmışsa, yerdeki top yere çömelip kafayla içeri sokulurdu. Maçlardan sonra su sırasına girmek ayrı bir davaydı, ama su mutlaka küçüğündü. Hava kararınca ve ezan okununca maç biterdi. Skor ne olursa olsun, "atan kazanır" kuralı işlerdi. Mahalle kültürü kaybettikten sonradır, futboldaki güzellikleri kaybetmemizin sebebi. Dünler bugünlerin nostaljisidir ama yarın bugünlerin nostaljisi olmayacak. Çirkinlikleri doyuran ülkede... Gila

Murat Teşekkürler

aykut sen evlendinde baba olman kaldı evde kalmış seni sen baba olsan çocukların seni örnek alsa metoya onlarda bi mani yazar

Bak yine son bossta öldüm 10 dan geri sayana kadar jetonu al yoksa döverim ne

teknolojinin ve gelişimin girmesiyle kendimize özel saflığımız da uçup gidiverdi.. ben şimdiki nesile acıyorum.. ne sokakta oyun oynayabiliyorlar, ne bir kütüphaneye gidip saman sayfanın kokusunu algılayabiliyorlar, İstanbul gibi yerde oturup denize giremeyenlerden mi bahsetsem, sinemaya gidip FRİGO nun tadını bilmeyenlerden mi bahsetsem... şimdi, atalarımızın Bİ DUDAĞI YERDE - Bİ DUDAĞI GÖKTE dedikleri şey yani LAPTOP ile bütün dünyayı ayaklarına getirme tembelliği içinde, KO oyunlarıyla vakit öldüren, karşı balkondaki fıssstık gibi kızı bile farketmeyen, farkedemeyen bir gençlik yetişiyor.. boş bir gençlik yetişiyor.. saygılar..

Ben çocuğumu bilgisayar başından kaldıramıyorum, ama benim çocukluk zamanımda bilgisayar olsa bu nostaljiyi yapamayacağımıda biliyorum. Her şey zamanında sanırım, kim bilir belki benim çocuğumda benim yaşıma gelince, bilgisayara nostalji gözüyle bakacak