Bugün akşam 8 e doğru, dünden aldığım dvd film bozuk çıktığı için değiştirmeye gittim. Aa o da ne unutmuşum bugün pazar! Bakakaldım filmcinin kilitli dükkan kapısına.. Sonra da aslında oraya gelmemiş gibi dümdüz yola devam ettim . Bu düşüncesizliğimin bedeli olarak kendime karamelli bir dondurma aldım. Sonra da döndüm evime. Burdan şunu çıkarmak istiyodum aslında nereye gitti yazı. Eve dönüş yolunda kestirme diye devlet hastanesinin bahçesinden geçtim ve pişman oldum bu yaptığıma. O hastane binaları üstüme üstüme geldi sanki. Sonra aklıma öss tercih günlerim geldi. Annem tutturmuştu hemşirelik yazalım diye. Ben de ağlamıştım ben hemşire olmak istemiyorum diye Hakkaten ama böyle işler benim yapıma uygun değil. Çünkü yeterince duygusal ve karamsar bir insanım bi de hemşire olsam ağlaya ağlaya gezerdim artık hastane koridorlarında. Allah onlara sabır versin. Bilmem yanılıyor muyum ama doktor hemşire gibi mesleklerde insanın birazcık taş kalpli olması lazım. Yoksa 20-25 sene nasıl yapabilirsin ki bu işi? Etrafında hergün insanlar sevdiklerini kaybediyorlar, yaralılar geliyor gidiyor, insanlar acı çekiyor... Bir keresinde bi akrabamız bayılmıştı hastaneye kaldırmışlardı. Bayılınca başı biraz darbe almış 3 gün hastanede yatması lazımmış, bizde ziyarete gittik. Hastamız yaşlı olunca onu yaşlıların olduğu bi odaya yatırmışlar. Ve biz gelmeden bi saat önce o odadaki biri vefat etmiş. Biz gittiğimizde yakınları çığlık çığlığa bağırıp, ağlıyorlardı. İlk defa böyle bir manzaraya tanık olmuştum. Yakınlarını kaybeden insanları televizyonda bile görse dayanamayıp ağlıyor insan. Bide böle tanık olunca daha da kötü oluyor. O zaman odaya giren çıkan hemşirelere falan hayret etmiştim. Sanki hiç bişey olmamış -normal bir gün- gibi aralarında konuşuyorlar, işlerini yapıyorlardı. Bi salya sümük ağlayan kendi tipime baktım bi de onlara... Yok kardeşim benden hemşire falan olmaz. Sonra hastanelerin o hijyen mi desem ne desem bilmiyorum kendine has bi kokusu var ya o bile yetiyor insanın akciğerlerinin sıkışmasına... İlkokul ve ortaokulu birlikte okuduğum canım dostum İpek böbrek hastasıydı. Aslında ilk başta hiçbir sorun yoktu. İlkokul 5 deydik. Birlikte bisiklete biner oyunlar oynardık.. Sonra beraber geçirilen bir yıldan sonra orta1'e geçtiğimiz zaman ipek'in sık sık karnı ağrımaya başladı. Hastaneye gidip uzun uzun testler yapması gerekti. Ve birgün öğrendimki Böbrek hastası olmuş. İpek'in babası yoktu, tıpkı benim gibi. Ama arada önemli bir fark vardı onun babası ölmüştü, akdeniz ateşinden, benimkisi ise sadece annemden ayrılıp bizden uzakta yaşamayı tercih etmişti.. Meğer akdeniz ateşi kalıtımsal bir hastalıkmış ve İpekde bu yüzden hastlanmış. Hastalığı ilerledikçe İpek günden güne zayıflamıştı, aldığı ilaçlardan saçları azalmıştı.. Birlikte daha az zaman geçirmeye başlamıştık çünkü o çabuk yoruluyordu ve dinlenmesi gerekiyordu. Sonra ameliyat oldu. Karnına bir hortum taktılar diyalize girebilmesi için. Bu kezde günde 8 saat diyalize girmesi gerekiyordu. Bu yüzden okulada gelmemeye başladı.. İlk başta hastaneye gidip diyalize giriyordu ama sonra annesi bankadan kredi alıp eve diyaliz makinası almıştı. Artık evde daha rahattı. Okula gelmeye başladı. Her zaman gelemiyordu yine de. Her sabah okulda andımızı okurken etrafıma bakar İpek'i arardı gözlerim. Endişelenirdim gelemeyecek diye. Çünkü o benim sıra arkadaşımdı aynı zamanda ve onsuz okul çok kötüydü.. Bazen hızlı adımlarla gelir sıraya giriverirdi yanıma. bazen de hiç gelmezdi.. Gelmediği zamanlar ben onlara giderdim okul çıkışı. Beraber bir kaç saat geçirip, eve dönerdim. İnsanın dostunun gözlerinin önünde günden güne erimesi çok kötü birşey. Ve en kötüsüde sen sağlıklı bir birey olduğun için serpilir büyürsün, ama o aksıne küçülür sanki... Eti benzi solar, göz altları morarır.. Kan almaktan, serumdan parmakları, kolları delik deşik olur.. Kendini bu yüzden kötü hisseder. Çirkin hisseder.. Daha yazacak o kadar çok şey var ki ama yazmaya dermanım kalmadı. Bitsin bu yazı burda.

Arkadaşım çok etklieyici ve üzücü bir yazı olmuş Ama herhalde üzüntünden olsa gerek konuyu oyun-->genel bölümüne açmışsın