Sizler geçim sıkıntısı çekmeye, sabahları okula giderken, gözlerinize "harçlık harçlık" bakan evlatlarınızı yolcu edip, gizli gizli ağlamaya, "elektrik faturasını ödeyemedim, ya keserlerse, rezil olurum" diye düşünmeye, hatta ölmeye devam edin. Benim güzel ülkemin liderleri sen çömeldin, ben çömelmedim, ben amuda bile kalkarım, Sen gel, ben gelmem, ben davet ederim, ortada mı buluşsak tartışmalarına devam edin. Benim güzel ülkemin güzel insanları, fikir bildirmemeye, haykırmamaya, hak olanı aramamaya, tepkinizi koymamaya devam edin... Ölmeye devam edin. Bir ara liderler buluşacak bir yerler bulup sorunları tartışacaklar, çözümler üretecekler... elbet! Sevgili Genel Yayın Yönetmenim, "yaz, hadi bişeyler yaz..." demeye devam et. Ne yazsın bu garip. Sınırı düze indirsinler mi, tepede kalsın mı? Düze indirirsek, çömelmeye gerek kalmaz mı? O zaman amuda kalmak uygun düşer mi? Kim çömelir, kim amuda kalkar. Korkarım yakında birileri çıkıp "ben siperde burnumu bile oyabiliyorum" diyecek. Siz bunları boş verin güzel ülkemin ölüme en yakın insanları... yakın gördüğünüze gidin. Elbet birilerinin aklına geleCEKSİNİZ... Az önce bir TV kanalından aradılar. Bu programda sizi de çok görmek isterdik, telefon bağlantısı yapabiliriz. Konu terörle mücadele ve profesyonel orduya geçiş. Ama sizi stüdyoda konuk almak isteriz... iki gün önce başka bir kanalda bağlantıdaydım, geçen hafta canlı yayında... iki gün önce Milli Savunma Komisyonu Başkanı ve üyeleri ile görüştüm, Başbakan'la ayaküstü görüşebildik, Cumhurbaşkanı ile randevu talep ettik... Kim dinliyor? Dediklerimizi kaile alanlar var mı? Diye düşünürken, TV kanallarından bu konular konuşulurken ismimizin akıllarına gelmesi, "demek ki birileri dinliyor, kaile alıyormuş" fikrini uyandırdı, iştahlandırdı... Genel Yayın Yönetmenim "YAZ" diyor... Bilmem hangi gazetenin Bodrum Temsilcisi, Pınar Altuğ'un ailesi ile birlikte tatilde görüntülendiğini bildiriyor... Pervari'de ağır yaralanan, Ankara GATA'da ya, Yusuf Tuna da şahadet şerbetini yudumluyor... O'nun mermiden madalyasını aldığı, Sarıyayla Karakolu'ndaki siperde ayakta durabilen bir diğer liderimiz Ankara'ya dönüyor... Benim güzel ülkemin liderleri. Bir gece o mevzilerden birinde buluşmaya ne dersiniz? İster ayakta durun, ister çömelin, birbirinize ister "sevgili Recep" deyin, ister "sayın ana muhalefet lideri" ama sakın bağırarak söylemeyin. Haa bir de; başınızın üzerinden geçen bir merminin ıslık sesini duyarsanız, içinizden saymaya başlayın, "binbir, biniki, binüç..." diye. Patlama sesi mutlaka gelecektir. Düşmanınızın ne kadar uzakta olduğunu bilmeniz lazım siperlerde. Patlama sesi mermi ıslık sesinin hemen ardından geliyorsa, düşman yanı başınızda, belki de aynı siperdesinizdir... Sizler! Benim güzel ülkemin liderleri... Ne zaman BİRlikte, el ele, bir şeyler için mücadele vereceksiniz. Acaba bir yerlerde tokalaşırken, "bir amaç için farklı fikirlere ihtiyacımız var, biz birlikteyiz..." deyip, birbirinizin ellerini havaya kaldırırsanız, rey mi kaybedersiniz. Bu gece karar verdim, aklıma her geleni yazacağım. Genel Yayın Yönetmenim "YAZ" dedi. Olmayacak dualara "amin" bile diyeceğim. 2002 yılında bir gezide ailece çekildiğimiz fotoğraflar ilişti gözüme, eski albümlere bakarken. Yer: Tunceli, Kırkgözeler. Dağlarında hala geyiklerin gezdiği Geyiksuyu, Karşılar Köprüsü... Arabalarımızla ilk kez gidebilmiştik oralara. Orada oluşumuzun dördüncü yılında. Yol kontrolleri kalkmış, zırhlı eskortlu konvoylar eşliğinde gidiş gelişler bitmişti. Yurt dışındaki gurbetçiler artık memleketlerine güvenle gelebiliyor, hatta Kutuderesi'nin kenarındaki kumsalın Bodrum plajlarından farkı kalmamıştı. Bölge, "av turizmine nasıl açılabilir" diye araştırmalar yapılmaya başlamıştı. Kimse yol kesip kimlik kontrolü yapmıyordu. Ne asker, ne terörist. Orada olanlar bilirler, Munzur çayında Paşalar güle oynaya rafting yapmaya başlamışlardı. Kimse "açılım" dememişti o zamanlar. İktidar yine aynı iktidardı. "açılım" diye bir şey çıkana kadar "terör" bitme noktasına gelmemiş miydi? Teslim olanlar da vardı, pişmanlıktan faydalanan da. Ama hiç birine tören yapılmamıştı. Ne oldu. Komşum Zülküf Uzman'ı boş yere mi gömmüştük, Vatan sağ olsun demiştik. "Kürt açılımı" dediniz... "Aman" diye feryat ettik, "isim yanlış" dedik... Mesele "terör sorunudur, bu isimle yola çıkarsanız baştan kaybedersiniz" dedik... Kaile alan oldu mu? En tehlikeli şeyi yaptınız... "Kürt" ismiyle, "terör" adını aynı oluşumun içinde kullandınız. Kaile almadınız. İmralı'daki bebek katili ile masaya oturma noktasına gelme planı yapılsaydı, ancak bu kadar başarılabilirdi. Aklınız başınıza geldi "Milli birik ve kardeşlik açılımı", "demokratik açılım" dediniz. Bakalım ne kadar başarılı olunmuş, 2011 temmuzda göreceğiz. Bölge halkı kime oy verecek tam bir merak konusu. Ama umarım düşünülen gibi olmaz. İmralı'daki bebek katilinin, işaret ettiği yerlere verirlerse, Allah korusun bölünmenin ilk raundunu kazanmış olacaklar. Seçim akşamı "illere göre oy dağılımını" gösteren haritanın şeklinden korkuyorum. İnşallah düşündüğüm, hereksin düşündüğü ama söylemeye korktuğu şey olmaz. Kaile alınsaydık böyle bir korkumuz olmayacaktı. En koktuğum şey ise önümüzdeki seçimler "ben demiştim" haline gelmesin, o harita öyle şekillenmesin. Bunun böyle olmaması için ne yapılabilir? nerede buluşulabilinir? ayakta mı? çömelerek mi? Siperde mi? Yemekhanede mi?... Ne yapılacaksa... ama bir an önce, el ele... kaynak