Önce küçük bir dalgalanma oluyor. Sanki Matrix'te zaman atlamasının yaşandığı o sahne gibi bir dalgalanma. Sonra felaket ortaya çıkıyor. Twitter'da biri aklının dibini gösterdiğinde olaylar böyle başlıyor. Ama işin içine eğer futbol takımları da girdiyse bir de kavga başlıyor. Çok sertleşebilen ve o hiç okumak istemediğiniz çirkinlikte iletiler çıkıyor ortaya. Küfürlerden çok, yoğun nefret rahatsız ediyor beni. Önceki gece çok çirkin bir dalga daha yayıldı. Bir anda ortalıkta PKK ve Galatasaray kelimeleri aynı cümle içinde uçuşmaya başladı. Allah var önce bunun son olaylardan çok etkilenmiş cahil bir taraftardan çıktığını sandım. Ama yazarken bile utandığım "Yani PKK denince akla GS gelir renkleri bile uyar" cümlesinin sahibi Ömer Çavuşoğlu çıkınca hafif bir nefret ve utanç rüzgarı sardı dört bir yanımı. Ülkenin meşhur FB'lilerinden biri olan, yöneticilik ve spor yorumculuğu da yapmış ve belli yaşa gelmiş bir adamın bu sözlerini uzun süre hazmedemedim. Ektiği nefret tohumu uzun uzun kavga ettirdi insanları. Bense onun kucağında torunu olduğunu düşündüğüm tatlı bir çocukla çekilmiş Twitter fotoğrafına bakakaldım. Batsın böyle acımasızlık, tüm insani duyguları çiğneyebilecek kadar insanı alçaltabilen ve insanları şiddete yönlendirmekte en küçük bir sakınca görmeyen taraftarlık anlayışı. Üstelik bu hareket tıpkı Fotogol Gazetesi'nin hafta içi Maccabi Tel Aviv maçı sonrası attığı "Kol gibi geçirdik" manşeti gibi suç. 6222 sayılı Sporda Şiddet Yasası çok net tanımlıyor bu suçları. Ama yasayla, kolluk kuvvetleriyle alınan önlemlerin kimseye faydası yok. Önemli olan insanların içindeki vicdan. Ömer Çavuşoğlu küçük torununa böyle mi öğretiyor hayatı? Mensubu olduğu camiaya nefret tohumları ekmenin, insanları birbirine düşürmenin kendisini iyi bir taraftar yaptığını mı düşünüyor? Yazıklar olsun. Bunu yapan her kimse yazıklar olsun! http://www.haberturk.com/polemik/haber/670936-insan-kucagindaki-torunundan-utanir-yahu