Şeytan'ın cennetten kovulma sebebidir ve ALLAH'ın affetmediği suçlardandır. Dünyevi konulara dalınca kendinden geçen insanların her daim akıllarında tutmaları gereken bir meseledir. Güzel konu. Teşekkürler. TurkishOnlyTurkish

Sagolasın Neco kardeş.. okuyupta ders alınması gereken konular halis bir niyetle verdigin icin ayrıca ömrün bereketli olsun..

KİBİR Kibir, insanı hiç aman vermeden helak eden bir haslettir. Allahu Teala'nın, İblis/şeytan hakkındaki şu sözünü işitmedin mi: ''Emri yerine getirmekten çekindi ve kibir gösterdi, böylece kafirlerden oldu.''69 Kibir; nefsin kendisinin yüksek bir seviyede olduğunu düşünmesi ve kendini büyük görmesidir. Tekebbür, tevazunun zıddı olan hale uymaktır. Her birinin genel ve özel kısımları vardır. Genel manasıyla tevazu, giyecek, yiyecek, ev ve benzeri şeylerde düşük şeylerle yetinmektir. Bunun zıddı olan tekebbür ise, bu işlerde lükse dalmak, düşük kaliteyle yetinmemektir. Bu, büyük bir günahtır. Genel manasıyla tevazu hali; kulun yaratılıştaki ilk halini, sonunu ve şu anda içinde bulunduğu afetleri, sevimsiz durumları düşünerek ele geçer ve korunur. Özel manasıyla tevazuyu korumak ise, adalet sahibi yüce Mevla'nın kulun koruyamadığı haklara karşı azabını düşünmektir. Bu söz, düşünen kimseye yeterlidir. Kulunu hayırlarda muvaffak eden yüce Allah'tır. 69-el-Bakara 2/34. Kaynak: İmam Gazali-Hak Yolunun Esasları Tekebbür: Kibirlenme, gururlanma, büyüklük taslama KİBRİN HAKİKATİ VE AFETİ Kibir, görünen ve görünmeyen kibir olmak üzere ikiye ayrılır. Görünmeyen kibir, nefisde bulunan bir ahlaktır. Görünen (zahiri kibir ise; organlarda görülen kibir çeşididir. Aslında nefiste bulunan ahlaka kibir demek daha doğrudur. Çünkü görünen hareket ve davranışların bu içteki kibir ahlakından geldiği açıktır. İşte mevcut olan kibir hastalığı kendini organlarda gösterdiği zaman o kimseye "Kibirlendi" denir. Görünmediği zaman da falanca adam "kibirlidir" denir. Demek oluyor ki; kibirin esası insanın yaradılışında bulunan bir ahlak'a dayanır. Bu da kişinin kendini başkalarına karşı üstün göstermek istemesidir. Kibir, bir kibirlenecek adam, diğeri de ona karşı kibirlenecek başka bir adam olmak üzere iki kişi tarafından istenir ki, kibirin ucub dan ayrıldığı nokta burasıdır. İnsanlar başka kimsenin bulunmadığı yerde de Ucub sahibi olabilir, fakat kibir sahibi olamazlar. Kısacası, ucub, kendini beğenme, kibir ise kendini başkalarından üstün görmektir. Ucub sahibi olan herkes kibirli olamaz. Çünkü insan, çoğu kere kendini beğenir, başkasını kendinden üstün de görebilir, fakat ona karşı kibirli olmaz. Kibir ise üç şeyin bir araya gelmesinden meydana gelir. a) Kendini belirli bir mevkide görür. b) Başkasının da belirli mevkide olduğunu farzeder. c) Sonra da kendi yerini onun yerinden üstün tutar. Bu üçünün bir araya gelmesinden kibir ahlakı meydana gelir. Bir kimse başkasını hor görmekle kibirli olmuş olmaz. Bu görüş kibiri ortadan kaldırır demiyoruz. Belki bu kendini beğenme hali büyür, kalbinde taşkınlık, sevinç, neş'e getirerek inandıklarına bağlanır ve kendini beğenir, bu durum onun kibir hastalığına tutulmasını sağlar. Sevgili Peygamberimiz buyuruyor ki: "Kibre bağlanmaktan sana sığınırım." Hz. Ömer va'z vermek için kendisinden izin istiyen adama dedi ki: - Büyüklenip kendini Merih'te göreceğinden korkuyorum. İnsanoğlu kendini bu gözle gördüğü zaman, büyüklenir. kibirlenir, gururlanır. Kibir, işte kişide bu durumun meydana gelmesidir. Buna izzetlenmek ve kendini büyük görme de denir. Bu sebeple İbn Abbas: "Onların gönüllerinde, hiç bir zaman ulaşamıyacakları bir kibir vardır." (Mü'min suresi, ayet: 56)ayetinin açıklamasını yaparken "azamet'i" ulaşmalarına imkan olmayan Ululuk şeklinde tarif etmiştir. Bu ululuk taslama, içinde ve dışında bazı hareketlerin yapılmasını gerektirir ki işte o kibirdir. Çünkü insan başkasına bakarak kendini üstün gördüğü zaman, başkasını da kendinden alçak görür ve horlamaya başlar. Onu yanına yaklaştırmadığı gibi, bulunduğu meclise bile almaz. Onu karşısında bir hizmetçi gibi görmek ister. Hatta karşısında hizmetçi olarak çalışmasına bile tahammül edemez. Eğer kibrinin derecesi biraz hafifse onun kendine eşit olmasından korkar, yanyana gitmeleri mümkün olmayan daracık yollarda ve katıldıkları toplantılarda öne geçmeye çalışır, kendine selam vermesini ister. Eğer karşısındaki onun ihtiyacını gidermede bir kusur işlerse bunu neden yaptığına hayret eder. Rasladığı zaman onu muhatab olarak görmez. Verdiği va'zları dinlemez. Kendine bir şey verse kızar. Öğretmenlik yapsa talebelere iyi muamele etmez, onlarla alay eder, hakaret etmekten kaçınmaz. Onları kendi hizmetine alır. Halka bakışı hayvana bakışından farklı olmaz. Kısaca ifade etmek gerekirse kibirli olan kimsenin yaptığı tavır ve davranışlar sayılmayacak kadar çoktur. Bunları herkes kolaylıkla anlıyabileceğinden tekrarında fayda yoktur. Kibir işte bu anlattığımızdır ki; onun afetleri büyük, belaları ise çoktur. İleri gelen kimselerin çoğunu kibir helak eder. Halk tabakası bir tarafa, abid zahid ve bilginlerin çoğu kendilerini kibir hastalığından kurtaramazlar. Kibirin meydana getirdiği felaket hiç büyük olmaz mı? Sevgili Peygamberimiz buyuruyor ki: "Kalbinde zerre kadar kibir olan kimse, Cennete giremez." Kibir, kul ile diğer mü'minlerin arasına girdiği için, kulun Cennet'e girmesine de engel olur. O ahlaklar, cennetin kapılandır. Onlar, sahiplerine cennetin yolunu açarlar. Kibir ve gurur ise, sahibine Cennetin kapılarını kapatır. Çünkü kibirli insan, yücelik anlamına gelen kendi sevdiğini başkaları için de sevmek vasfına sahip olamaz. Yine kibirli insan, ululuk demek olan ve takva sahibi kimselerin ahlakının başı sayılan alçak gönüllülük vasfını da kendinde bulunduramaz. Yine bırakılmaları sahibine izzet ve şeref kazandıran, kin, öfke, hasetlik gibi hastalıklardan kendini kurtaramaz. Güzel öğüt veremez. Başkasının verdiği öğüdü kabul edemez. Kendinin insanları çekiştirmesine engel olamaz. Sözün kısası, kibirli insanların bu durumlarını koruyabilmek için yapmıyacakları kötülük yoktur. Bunları yaparken de bütün iyi hasletlerini kaybederler. Zerre miktarı kötülüğü olan kimsenin Cennete giremeyişinin sebebi budur. Kötü huylar birbirlerini davet ederler. Kibirin çeşitli şekilleri vardır. Fakat en kötü olanı ilim öğrenmeye engel olan, hakkı kabul edip Allah'a ibadete mani olanıdır. Kibir ve kibirlileri kötüleyen ayetler böyle kimseler için indirilmiştir. Yüce Allah buyuruyor ki: "Melekterin ellerini uzatarak kendilerine haydi, canlarınızı kurtarın! Allah'a karşı hak olmayanı söylemiş olduğunuz ve Allah'ın ayetlerinden büyüklenerek uzaklaşmış bulunduğunuz içindir ki bugün hakaret azabıyla cezalandırılacaksınız." (En'am suresi. ayet: 93) Yüce Allah buyuruyor ki: " denilir: "Ebedi olarak içinde kalmak üzere Cehennem kapılarından girin" İşte bak! büyüklük taslayanların yeri ne kötüdür." (Tümer suresi" ayet: 72) Yine Allah, cehennemde en şiddetli olarak azab göreceklerin aşırı derecede kibirlilik edenlerin olacağını bildirmiştir. İsa Peygamber diyor ki: "Ürün ; düzlük, yumuşak ve sulu yerde yetişir. Kayalık ve dağlık gibi sert olan yerlerde yetişmez. Tıpkı bunun gibi hikmet de alçak gönüllü olanların kalbinde yetişir. Kibirli kimselerin kalbinde duramaz. Başını yukarılara kaldıranların başlarını tavana vurduklarını ve yaralandıklarını görmüyor musunuz? Başını eğenlerin ise tavan tarafından korunduğunu ve tavanın ona gölgelik yaptığını da mı görmüyorsunuz?" Bu sözler kibirlenenlerin hikmetleri nasıl yoksun kaldıklarını çok güzel gösteriyor. Bu sebeple Resulüllah kibirde hakkı inkarın bulunduğuna işaret etmiş ve şöyle buyurmuştur: "Kibirlilik eden, büyüklenen; hakkı İnkar edip insanlara eziyet eden kimsedir." Kaynak:Riyazüs-Salihin Gila