Bir önceki Cumhurbaşkanı, kırmızı ışıkta durunca ne sevinmiştik. Sanki örnek alacaktık onu. Kaybettiğimiz disipline tekrar kavuşacaktık.?Artık cici bir millet olup kurallara ve yasalara uyacaktık. Öyle ya. Başka niçin sevinmiş olabilirdik? Ciddiyet ne güzel şey. Hani, nerede? Mahkeme kararını dinleyen yok. Polisi ipleyen yok. Yüce Mecliste'teki oylamaların bile bir kıymeti harbiyesi yok. Futbolda Hakem, Adliyede Hakim, Hastanede Hekim bize söz geçiremiyor. Devlet Memurun'nun düğmesini koparmaktan korkardık.?Amma da ödlekmişiz. Öğretmene saygı ne demek? Vali de kimmiş? Cumhurbaşkanına niçin ayağa kalkacakmışım? Yahu ben burada noter miyim? Her önüme geleni niye tasdik edeyim? İşte... Noteri de benzettik.?Sanki noter, hiç eksiğine gediğine bakmadan her önüne geleni imzalarmış gibi. Son olaylar gösterdi ki, Türkiye'nin en büyük eksikliği ciddiyet. O yoksa, tahsil-talim-terbiye para etmiyor. Rejimin adı ister demokrasi olsun, ister faşizm, ister komünizm. Ciddiyeti kaybetmiş bir ırk'ın ahfadıyız. Bize anayasa gerekmez. Rauf Tamer / Posta Gila