biliyorsunuz son günlerde türkiye ekonomisinde canlanma başladıgı bununda akp sayesinde oldugu soyleniyor fakat biraz ekonomi bilenler bilirlerki her krizden sonra bir canlanma meydana gelir. bu yazıda ekonomik krizler ile ilgili derin bilgi sahibi olucaksınız. konomik krizler neden ve nasıl olur okuyun... http://www.kurtuluscephesi.com/kurcep1/kc44_2.html şimdi yazının tamamını foruma yazamıyorum yazı aşırı geniş oluyor sorunu çozunce yazıcam burdan okuyabilirsiniz. Ekonomik Buhranlar Kapitalizmin "irsi hastalığı" olarak ekonomik buhranlar, kapitalist üretim sürecinin devrevi hareketinin kaçınılmaz bir evresini teşkil eder. Marks'ın saptadığı gibi, kapitalist ekonomilerde görülen devrevi ekonomik buhranlar, herzaman ve her yerde metaların ve sermayenin aşırı üretimi olarak ortaya çıkarlar. Metaların ve sermayenin aşırı-üretimi, kapitalizmin temel yasası olan, artı-değer üretiminin ortaya çıkardığı üretimdeki anarşinin bir yansısıdır. Kapitalizmin artı-değer üretimi, yani işçinin emeğinin ücretlere giden kısmının dışında kalan kesiminin üretimi, kapitalist sermaye birikiminin temelidir. Kapitalist üretim süreci, işçilerin karşılığı ödenmemiş emeğine el koyarak, buradan elde edilen değeri sermayesine ekleyerek gelişen ve gelişerek yinelenen bir süreçtir. Dolayısıyla, kapitalist üretim süreci, aynı zamanda sermayenin birikim süreci olarak da ifade edilmektedir. Bir başka deyişle, kapitalist üretimin amacı ve harekete geçirici gücü, artı-değer üretimidir. Artı-değer üretimi, sermaye ile emek arasındaki ilişkinin en açık bir biçimde ortaya çıktığı yerdir. Ancak kapitalist için bu ilişki, kar elde edilmesi, kar sağlanması şeklinde tanımlanır ve bu yönüyle sermayenin birikim ve genişleme süreci kendi içinde bir giz perdesi ile örtülür ve sermayenin üretim süreci sonucunda elde etmiş olduğu kar, sanki sermayenin kendisinin kendi kendine ürettiği bir değer fazlasıymış gibi ortaya çıkar. Marks'ın Kapital'de açık biçimde ortaya koyduğu gibi, sermayenin karı, doğrudan doğruya işçilerin emeğinin karşılığı ödenmemiş kesimine el konulmasından başka birşey değildir. Ve böylece, kapitalist üretimin temel amacı ve çıkış noktası, kapitaliste kar olarak görünür ve hemen her zaman sermayenin amacı en yüksek karı, daha tam deyişle, kar oranını elde etmek olarak ifade edilir. İşte kapitalist üretimin artı-değer sömürüsünün bu devriklemiş hali olarak kar ve kar oranı, tüm kapitalist üretim ve dolaşım süreci içinde ortaya çıkan buhranların bir göstergesi olarak da karşımıza çıkar. Kapitalist üretimin amacı en yüksek kar oranını elde etmek olması, aynı zamanda elde edilen karın, kapitalistin kendi kişisel tüketimi için harcanan kısmın dışında kalan bölümünün sermayeye eklenmesi olarak genişletilmiş bir üretim süreci ortaya çıkarır. Böylece, kapitalist üretim süreci, sürekli olarak karın sermaye haline dönüştürülmesiyle birlikte genişleyen bir üretim halini alır. Genişleyen üretim, bir yandan sermayenin büyümesi demek olurken, diğer yandan üretilen metaların sürekli artışı olarak ortaya çıkar. Sermayenin amacının ve çıkış noktasının kar elde edilmesi olması, kaçınılmaz olarak, kapitalisti kar kitlesinden daha çok kar oranına dikkat etmeye yöneltir. Bu nedenle, kapitalist için sermayenin amacı olan kar üretimi , kar oranının en yüksek olduğu alanlara sermaye yatırımı olarak ortaya çıkar. Bunun anlamı, bireysel sermayenin, her zaman en yüksek kar oranının gerçekleşeceği düşünülen alanlara yönelmesi olmaktadır. Böylece, belli bir zaman diliminde kar oranının en yüksek olduğu üretim alanları, bireysel sermayenin yoğunlaştığı alanlar olarak ortaya çıkar. Sermayenin düşük kar oranı olan bir alandan diğerine akışı ya da sermaye hareketleri, özsel olarak bu şekilde ortaya çıkar. Genel olarak her bireysel kapitalist yüksek kar oranınına sahip üretim alanına ve ürünün üretimine sermayelerini yatırırlar. Böylece belli bir üretim alanında ve belli ürünlerin üretiminde büyük bir artış ortaya çıkar. Sermaye açısından üretimin miktarı ve düzeyi hiçbir biçimde önemli değildir. Onun tek amacı, alabildiğine yüksek kar elde etmektir. Dolayısıyla, her tekil sermaye, yüksek kar beklentisiyle aynı alana yönelmek durumundadır ve bu yönelimin sonucu olarak o alanda ve ürünün üretiminde önemli bir artış ortaya çıkar. Sermaye için bu üretimin sınırı sadece kar ile belirlendiğinden, metaların miktarındaki artış hiçbir biçimde sermayenin bu amacını engelleyemez. Böylece, belirli alanlarda yüksek kar oranı ve kar beklentisi ile yatırılan sermayelerin toplam miktarındaki artış, aynı alandaki metaların üretimindeki artışla paralel gelişir. Bu gelişme, metaların satılabilir miktarın üzerinde bir üretimine kadar devam eder. Bir başka deyişle, yüksek kar beklentisi ile yatırılan toplam sermayenin üretmiş olduğu meta kitlesi, pazardaki talepten daha yüksek bir noktaya ulaştığı ana kadar, kapitalist üretim olanca hızıyla gelişir. İşte 1789 Fransız Devrimi'nin ünlü sloganlarından "özgürlük", sermayenin özgürlüğü olarak ortaya çıkışının nedeni sermayenin bu hareketidir ve her türlü yerel ve ulusal sınırlamaların kaldırılması anlamına gelir. Günümüzün en sık kullanılan sözcükleriyle söylersek, "serbest pazar ekonomisi", sermayenin daha yüksek kar oranı için hiçbir ulusal sınırlamaya bağlı kalmaksızın dünyanın her yanında "özgürce" dolaşmasından başka bir anlamı bulunmamaktadır. Ve bugün "Asya Krizi"yle görüldüğü gibi, sermayenin bu özgürlüğü, aynı zamanda terk ettiği alanlarda tam bir yıkım yaratma özgürlüğü anlamına gelmektedir. Üretilen meta kitlesi, talep edilen meta kitlesinden fazla olduğu bir evreye ulaşıldığında, kapitalist üretim süreci satılamayan meta kitlesindeki meta-sermayenin birikimiyle birlikte yeni bir döneme girer. Kapitalist tarafından üretilmiş olan meta kitlesi, pazarda satılamadığı sürece, bu metaya aktarılmış olan para-sermaye , artık bir meta-sermaye olarak bir yanda durmaya başlar. Bu andan itibaren, bireysel kapitalistler arasında kıyasaya bir rekabet ortaya çıkar. Tekil kapitalist, kendi metalarının satışını sağlayabilmek için, yani meta-sermayesini yeniden para-sermayeye çevirebilmek ve bunun sonucu olarak ortaya çıkan karı realize edebilmek için, diğer tekil kapitalistin aleyhine her türlü çabayı verir. Marks'ın deyişiyle, artık zararın paylaşılması gündemdedir ve "herkes kendi payına düşen zararı en aza indirme ve bunu başkasının sırtına yükleme çabası içine düşer". İşte bu aşamada, metaların aşırı-üretimi gündemdedir. Metaların aşırı-üretimi, her zaman sermayenin aşırı-üretimi olduğundan, ortaya çıkan çatışma, aynı zamanda sermayenin birikim bunalımı olarak de kendisini ortaya çıkarır. Bu aşamaya kadar gelişen süreç, kapitalizmde, kesin bir devre olarak ve kendi içinde sürekli yinelenen bir "kısır döngü" olarak ortaya çıkar. " Bugüne kadar tüm burjuva ekonomistlerinin üzerinde çalıştıkları ve çözmeye uğraştıkları temel sorun kapitalist üretim tarzının bu "kısır döngü"sünün olmuştur. Ve pekçok küçük-burjuva aydını da, bu "kısır döngü"nün ortaya çıkarmış olduğu çelişkinin "saçma"lığı karşısında, kapitalistlerin kendi aralarında anlaşarak üretimdeki anarşiye bir son vermelerinin "doğru" olacağı konusunda bir dizi "öğüt" içeren düşünceler ortaya atmışlardır. Marks'ın açık biçimde tanıtladığı gibi, kapitalist üretim tarzının bu gelişim süreci, onun özsel niteliğinin ifadesedir ve bu üretim tarzı ortadan kaldırılmadan bu "kısır döngü"nün kırılması ve bu "saçma çelişki"ye son verilmesi olanaksızdır. Marksist-Leninistlerin kapitalizmin ekonomik buhranları karşısındaki temel yaklaşımları da bu belirlemeye dayanmaktadır. o o Kapitalist ekonominin devrevi hareketi ya da cycle adı verilen süreç, Marks ve Engels'in ortaya koydukları kapitalist üretim tarzının kendi iç işleyişi olarak ortaya çıkar. Durgunluk, çöküş, canlanma ve refah aşamaları olarak dört aşamadan oluşan ekonominin devrevi hareketi, kapitalist üretim sürecinin kaçınılmaz işleyişi olarak, tam bir "kısır döngü" oluşturur. - P-M-