Bir iş var; ama...

Önce şunu söylemeliyim: -Çok beğendim. Net ve berrak bir kafa. Tutarlı bir mantık dokusu. Hem samimiyet, hem büyük ciddiyet. İnandırıcı ve seviyeli bir üslup. Güven veren bir kişilik. -Tam bir Türk Askeri. Şunu da söylemeliyim: -Rahatladım. Kafamda bazı takıntılar vardı, onlardan kurtuldum. Yarım bildiğim şeylerin tamamını öğrendim. Demokrasiden yana içimde bir endişe kalmadı. Vatanın bölünmez bütünlüğüne dair inancımı bir kere daha perçinledim. Güzel bir duruş seyrettim. -Tam bir Türk Komutanı. Basındaki asılsız ve vicdansız yayınlara koyduğu tavır, mesleğimize yaptığı en büyük iyiliktir. Başbakanın sıkça çektiği fırçalardan farklı ve de bize mahçubiyet yükleyici bir ses tonuyla konuştu Başbuğ. Velhasıl: -Çok beğendim. Hele gömülü silahlarla askeri envanterin hiçbir ilişkisi olmadığına çocuklar gibi sevindim. Ne var ki, tek konu eksik kaldı. Tek soru. Orada olsaydım soracaktım. Ama buradan sorayım: -Poyrazköy'de, adımbaşı devriyelerin ve nöbetçilerin bulunduğu, kuş uçmaz kervan geçmez bir ıssız köşede, toprağı kazıp silah ve mühimmat gömen meçhul insanlar, nasıl oldu da gözden kaçtı? Gerçi mühim değil artık. Ama işte içimde ukde kalmasın diyorum Paşam. Rauf Tamer / Posta FataL.

Gerçekten de düşündürücü... Düşün düşün nereye kadar.

Beni hiç tatmin etmedi hele ki yaptığı espri, gülüşmeler vs, o gün verilen şehitlerin üstüne düşündürücü Yakışmıyor!