Ecdadımızdan hali vakti yerinde olanlar Ramazan günlerinde kendi mıntıkalarının dışındaki bakkal, kasap, manav dükkanlarını ziyaret ederdi. Esnaflardan veresiye defterlerini ister ve rastgele seçtiği fukaraların borçlarını ödeyerek borçlarını temizlerdi. Bunu duyan fukara ise dualar ederdi. Çok değil bir asır öncesine kadar ecdadımızdan hali vakti yerinde olanlar hususan Ramazan günlerinde tebdil-i kıyafet ile kendi mıntıkalarının dışındaki kasap, bakkal, manav dükkanlarına gider, onlardan zimem defterini çıkarmalarını isterlerdi. Rastgele sayfa aralıkları seçerdenk gelen fukaraların borçlarını toplatıp bir çırpıda öder, geçer giderdi. Esnaf efendi, "Allah kabul etsin" der ama, "Beyim ism-i aliniz" demezdi. Çünkü o da bilirdi ki bu zat bu işin gizli kalmasını istemektedir. Veresiye defterinde borçlarla ilgili yaşanan "buharlaşma" sürprizi ilk bakkal ziyaretinde öğrenen fukaranın göz pınarlarına yerleşip rahmet ve şükür damlaları olarak iniverirdi. Kimse kimseyi bilmez, kimse kimseyi görmezdi. Borcu ödenen, borcunu ödeyenin kim olduğunu; borcu ödeyen kimi ferahlattığını bilmezdi. Merak da etmezdi. Bunun gibi sadaka taşlarıda asırlarca eski yufka gönüllü medeniyetimizin özünü oluşturan merhametin "taşlaşmış" abideleriydi. Cami avlularında, türbelerin köşelerinde ve mezarlıklarda olurdu. Bu sessiz alış-veriş ekseriya sabah namazından sonra yaşanırdı. Kanaat medeniyetinin insanları asla ihtiyacından fazla akçeye tenezzül etmez, fazlasına el sürmezdi. Hatta bir muhitin fakirleri için dikilmiş taşlara öteki semtin fukarası el sürmezdi. Bu taşlara umumiyetle madeni paralar bırakılırdı. Paranın dışında mevsimine göre fazla giyim eşyaları ve yiyecek dahi konulurdu. Bırakan gece bırakır, alan sabaha karşı alırdı. Birçok sadaka taşı bugün bir kenarda unutulup gitmiş durumda. Bugünlerde hayırsever esnafların ve memurların masalarında sıkça görmeye başladığımız "sadaka kutuları" ise "sadaka taşları"nın plastiğe evrilmiş halini oluşturuyor. Ama bu kutulardan sabah namazı sonrası kifayet miktarı alma imkanı pek yok! Yine de boş kalmamalı. Diş kirası kime verilirdi? İftar daveti yapan şahsın, ikram ettiği nimetlerin girdiği ağızların bu işte kullanılmasından dolayı iş bu "işin karşılığı" olarak misafirlere verdiği ücrete "diş kirası" denmiştir. "İşte bu!" denecek bir manzara yani. Kediler, kuşlar, kanadı kırık leylekleri geçin neredeyse börtü böcekler için bile minik hanecikler yapıp içine yemek, su vb. koyan, onların soğuk ve sıcaktan muhafaza olmasına çalışan ecdadın şefkat ve muhabbette nerelere gittiğini göstermesi açısından bu üç örnek ayrı ayrı öğretici nitelikte.