Bakanlık, büyükşehirlerdeki emlak açısından arsaları değerli okulları satarak, arsası daha ucuz yerlerde okullar yaparak, fiziki mekan yetersizliğine çözüm arıyormuş. Bakanlığın diğer bir projesiyse; eğitimde gazete küpürlerini ders kitaplarından edinilen bilgileri pekiştirmek üzere yardımcı doküman olarak kullanmasıymış. Ne kadar güzel değil mi? Kim istemez, sınıflardaki öğrenci sayılarının düşürülmesini ya da ikili eğitimden tekli eğitime geçilmesini. Bu her eğitimcinin hayali değil mi? Ancak "ayinesi iştir kişinin, lafa bakılmaz" derler. Bugüne kadar yapılan peşkeşlere bakıldığında, kuşkulanmamak elde değil. Zihinleri kurcalayan sorular peşi sıra gelmektedir. Şehirlerin en kıymetli devlet arazisi üzerine kurulan okullarımız hangi kişilere ya da kuruluşlara peşkeş çekilecektir? Bu işten kimler rant sağlayacaktır? Satışlar gerçek değerinde yapılsa bile, yeni alınacak arsalar nerelerden seçilecektir? Okul çevresindeki araziler nasıl kapatılacaktır? Diğer projeye gelince; dersler ne kadar çok dokümanla işlenirse, o kadar öğretici olur. Ancak okul arsası gibi bu konuyu da düşündürücü buluyorum. Çünkü bu gazeteleri öğrenci mi yoksa öğretmen mi temin edecektir? Köy ya da uzak kasabalara gazetelerin bir gün sonra gittiği düşünülürse, gündemi sağlıklı takip etmek mümkün olacak mıdır? Her gazete alınacak mı? Bu şekilde bazı gazetelere destek sağlanması mı düşünülüyor? Yoksa internetten tarama yapılarak mı konuyla ilgili dokümanlar sağlanacaktır? Bütün bu soruların yanıtı kamuoyuna net bir şekilde verilmeli ve bu projeler, şeffaflık ve katılımcılık anlayışıyla yapılmalıdır. Eğer bugün halkımız camiye para verirken sorgulamıyorsa, okula para verirken sorguluyorsa; demek ki milli eğitimde bir güven bunalımı var demektir. Bugüne kadar yapılan icraatlar ve çıkarılan mevzuatlar insanların Bakanlığa olan güvenini sarsmıştır. Bunun en önemli kanıtı, yapılan kamuoyu anketlerinden çıkan sonuçlardır. Aynı kurumun mensubu olan öğretmenlerin yüzde 95'i "Milli Eğitim Bakanlığı'na güvenmiyorum" diyorsa, halktan güven beklemek, hayalden öte birşey değildir. Önemli olan söylemler değil, icraatlardır. Her zaman söylemler güzeldir ancak icraatlar insanların güvenini sarsmıştır. Ayrıca Bakanlık bugün; okul arsası, gazete kupürü gibi önerilerle halkın karşısına çıkarken ve halk bunu tartışırken, bambaşka bir konu uygulamaya konulmuş olabilir. Yani kamuoyu tepkisinin sert olacağı düşünülen bir konu, sessiz sedasız uygulamaya konulabilir. Dilerim yanılan ben olurum. Zira ülkemiz ve geleceğimiz açısından doğru kararlar alınması en büyük temennimdir. Güzelliklere alışkın değilsek, olayları farklı okumayı sürdürüyorsak, bunun sorumlusu bizi böyle düşünmeye sevk edenlerdir. O kadar çok doğru söylenip, o kadar çok yanlış yapıldı ki... Yapılan yanlışlar o kadar güzel ambalaj edilip, halka sunuldu ki... Eğitimde yapılan en büyük yanlış, yarınlarımızı karartan kararlar alınmasıdır. Bu nedenle her söz iyi düşünülüp, söylenmelidir ki, her iş iyi planlanıp, yapılsın. Şuayip ÖZCAN' dan Alıntı...