Güzel bir yazı... Bence yitirdiğimiz duygularımızdan biri edep...

Mevlana'ya göre edeb şu iki husustan ibarettir: Zahiri edeb Hakk'ın açık emir ve yasaklarına uymaktır. Batıni edep ise insanın içini kirlerden temizlemesi, her yüzde Hakk'ın tecellisini ve güzelliğini görmesidir. Bu duruma göre baş kabahat insanın kendi aybı dururken başkasının aybını görmesidir. Halbuki çok zaman durum bunun tam tersidir: Lacerem guyend ayb-ı hemdiğer Gafilend in halk ez-hod ey püser Başkasının aybıdır her an sözü Kendi aybını görmez halkın gözü Nitekim yukarıdaki veciz beyitte Mevlana sıradan insanların kendilerine ait kusurları görme ve düzeltme yerine daima başkalarının kusurlarıyla meşgul olmayı alışkanlık haline getirdiğine dikkat çekiyor. Peki bu durum bir de Cenab-ı Hak'la kul arasına hiçbir şeyin girmemesi gereken namazda da devam ediyorsa... Kıldıkları namazdan gafil olanların ilahi beyanda ne kadar ağır bir dille ikaz edildiklerini hatırlayalım: Yazıklar olsun o namaz kılanlara ki, (Maun/4) DİYANET MEALİ kaynak Ne var ki ayıp görmeğe alışmış göze namaz bile ne yapsın! Hz. Mevlana bunu alışkanlık haline getirenlerin gülünç durumunu bakın bir namaz hikayesiyle ne güzel anlatıyor: Namazın Bozuldu "Dört Hintli mescide gidip namaza durmuş. O sırada müezzin içeri girince Hintlilerden biri namazda olduğunu unutarak; - Ezan okundu mu, diye sormuş. Diğeri onu dürtmüş: - Konuştun, namazın bozuldu. Üçüncüsü ise o uyaran arkadaşına; - Zavallı, ona bakacağına sen kendi namazınla meşgul olsana, diye çıkışmış. Sonuncu Hintli sevinerek yüksek sesle; - Elhamdulillah, ben şu akılsızlara uyup namazımı bozmadım, demiş. Böylece dördünün de namazı heba olmuş. (2/110)" Şimdi de hikayeden çıkan ilginç sonuca bakalım: Başkasının namazdaki ayıbını görmek bizim de namazımızı bozmakta. Zararı görmek bize de zarar vermekte. Oysa o kusuru görmesek bize hiçbir zararı olmayacak. Aslında bu hikayenin mesajını namazla sınırlamak mesaja haksızlık olur. Zira namaz, namaz dışında nasıl davranacağımızı öğreten bir ders saatine benzer. Bu bakımdan Mevlana'ya göre Allah'ın huzurunda olduğunu müdrik bir kul için hayatın tamamı daimi bir namaz hükmündedir. Öyleyse namazda olalım veya olmayalım dikkatimiz kendi aybımızda olacak, başkasında değil. Şu hadis-i şerif böyle davranabilenler için bir aferinname hükmünde: "Ne mutlu o kişiye ki kendi aybıyla meşgul olmak onu başkalarının ayıplarını görmekten alıkor." Hz. Mevlana da şu veciz beytiyle bu hadis-i şerife tercüman oluyor: Ayb başed k'u nebined cüz ki ayb Ayb key bined revan-ı pak-ı gayb (1/2074) Yani: Ayıp olan daima her şeyde ayıbı görmektir. Ruhu gayb aleminde dolaşan gayb eri hiç halkın kusurunu görebilir mi? Göz Kendi Aybını Görmez Dinimizin temel kaidelerinden biri şu: Insan her şeye kendinden başlamalı. Nitekim Hz. Peygamber; "Ibde' minke=kendinden başla." buyurmuş. Yani; bir ayıp göreceksen önce kendi ayıbını gör, toplumu düzeltmek istiyorsan önce kendini düzelt. Zira denizler damlalardan, toplumlar da fertlerden oluşur. Bir ülke şehirlerden oluştuğu gibi şehirler sokaklardan, sokaklarda evlerden meydana gelir. Herkes kendi evinin önünü süpürdüğünde mesele hallolmuş demektir. Bütün bunların olabilmesi ancak gözün kendi kapısının önündeki çöpü görebilmesine bağlı. Peki göz neden kendi çöpünü görmez de komşununkini görür? Neden bizde daha fazlası varken başkasındaki az kusur bizi rahatsız eder? Bütün bunlar ruhen hamlığın alametleridir. Bu mektub, Kılınç hanın oğlu Kılıcullaha yazılmış olup, kaçınması ve yapılması lazım gelen şeyleri bildirmektedir: Allahü teala, Muhammed Mustafanın parlak olan yolunda yürümekle şereflendirsin! Yavrum! Bu dünya, imtihan yeridir. Dünyanın görünüşü, yalancı yaldızlarla süslüdür. Kötü kadına benzer. Yüzünü saçlar, kaşlar, ben ile boyamışlardır. Görünüşü tatlıdır. Taze, güzel, körpe sanılır. Fakat aslında, güzel koku sürülmüş bir ölü gibidir. Sanki bir leştir ve böcekler, akrebler dolu bir çöplüktür. Su gibi görünen bir serabdır. Zehirlenmiş şeker gibidir. Aslı haraptır, elde kalmaz. Kendini sevenlere, arkasına takılanlara, hiç acımayıp, en kötü şeyleri yapar. Ona tutulan akılsızdır, büyülenmiştir. Aşıkları delidir, aldatılmıştır. Onun görünüşüne aldanan, sonsuz felakete düşer. Tadına, güzelliğine bakan nihayetsiz pişmanlık çeker. Server-i kainat, Habib-i Rabbil'alemin buyurdu ki, . Demek ki, bir kimse, dünyayı razı ederse, ahıret ondan gücenir. Yani, ahırette, eline bir şey geçmez. Allahü teala, bizi ve sizi, dünyaya düşkün olmaktan ve dünyayı ele geçirmek için insanlık vazifelerini çiğneyenleri sevmekten muhafaza eylesin! Yavrum! Bu, pek kötü olduğunu anladığın dünya, nedir biliyor musun? Dünya, seni, Allahü tealadan uzaklaştıran şeyler demektir. Kadın, çocuk, mal, rütbe, mevkı' düşüncesi, Allahü tealayı unutturacak kadar aşırı olursa, dünya olur. Çalgılar, oyunlar, ile, yani faydasız, boş şeylerle vakit geçirmek, , hep bunun için dünya demektir. Ahırete faydası olmıyan ilimler, dersler de, hep dünyadır. Hesap, hendese , astronomi, mantık, eğer Allahü tealanın gösterdiği yerlerde kullanılmazsa bunlarla uğraşmak, boşuna vakit öldürmek olur ve dünya olur. Bu bilgileri bütün derinliği ile, incelikleri ile okumak, yalnız başına işe yarasaydı, eski Yunan felsefecileri saadet yolunu bulur, ahıretteki ebedi azabdan kurtulurlardı. [Liselerde, üniversitelerde okunan ulum-i akliyye, yani tecribi ilimler, yani fen bilgileri ve yabancı diller, islamiyete ve mahluklara hizmet etmek niyeti ile öğrenilirse ve bu yolda kullanılırsa, faydalı olur. Bunlara çalışmak lazım olur ve sevap olur. Bunun içindir ki, ecdadımız, Şam, Bağdat, Semerkand ve Endülüs müslümanları her türlü fende ve güzel sanatta pek ileri gitmiş, dünya birinciliğini ellerinde tutmuşlardı. Avrupanın ilim ve fen adamları, asırlar boyunca, islam fakültelerine gelip ihtisas kazanırlar ve bununla öğünürlerdi. Müslümanların o parlak medeniyetlerinin eserleri, bugün meydandadır ve dünya münevverlerini hayran bırakmaktadır. Bugün liselerde, üniversitelerde okutulan ve insanın bütün gençlik hayatına mal olan bilgiler, Allahü tealanın emirlerine uyarak kullanılırsa, faydalı olur ve dünya ve ahıretin kazanılmasına sebep olur. Medeniyet demek, yalnız ilim ve fen demek değildir. İlm ve fen, medeniyet için, ancak bir alet, bir vasıtadır. İlmde, fende çok ileri olan milletlere, fen vasıtalarını ne yolda kullandıklarını incelemeden, medeni demek büyük gaflettir. Pek yanlıştır. Fabrikaların, motorlu vasıtaların, gemi, tayyare, atom cihazlarının çok olması, gözleri kamaştıran yeni buluşların artması, medeniyeti göstermez. Bunları medeniyet sanmak, her silahlıyı gazi, mücahid sanmaya benzer. Evet, mücahid olmak için en yeni harp vasıtalarına malik olmak lazımdır. Fakat, bunlara malik olan, eşkıyalık da yapabilir. KAYNAKLAR KAYNAK2-DİYANET MEAL... Kıssadan hisse olsn istedim. Konu yöneticilerimiz tarafından uygun bulunmazsa kapatılabilir.

paylaşım çok güzel Emeğine sağlık,,, çok güzel bir paylaşım.. - alpi_09 En istikrarlı üye 4 Haziran 2014