Neden terörle mücadelede başarılı olamıyoruz? Neden terörün kaynağındaki gerçeklerle yüzleşme cesaretini kendimizde bulamıyoruz? Neden aynı yoldan geçerken aynı hataları yapıyor ama bunu fark edemiyoruz? Bugün, Kürt sorunu, terör, PKK ile mücadele başlıkları altında hakim olan söylem, gazetelerin ve siyasetin dili, şahinlerin ve güvercinlerin pozisyonu; terörlü yıllardakinden farklı değildir. Herkes, sanki 25 yıl o sorunlarla yaşanmamış gibi, her şey sıfırdan başlıyormuş gibi davranıyor. Sadece dün söylenenlere bakalım... Bir hafta önce herkesten daha sivil bir paketle ortaya çıkan CHP Genel Başkanı Baykal dün niyet okuyordu: 'Başbakan Erdoğan Prag'a giderken, 'Bizim için önemli olan silahların bırakılmasıdır' dedi. Silahların bırakılması söylemi, PKK söylemidir. Bu söylem, terörü halletmeye yönelik değil, terörün pazarlıkla sonuç almasını sağlamaya yönelik bir stratejinin parçası olarak ortaya atılmaktadır.' Kimse Başbakan'dan terör örgütüyle pazarlık lafını duymadı oysa... Aynı Baykal, gayet isabetli bir öneride bulunarak 'Kuzey Irak'tan binlerce öğrenci Türkiye'de eğitim görmeli' demişti. Birisinin kalkıp bu sözler için, 'Baykal Kuzey Irak'tan Türkiye'ye terörist getirtmek istiyor' demesi ne kadar manasız bir iddia olursa, Baykal'ın Başbakan'a teröristle pazarlık iddiası da o kadar manasızdır. Tıpkı, MHP Genel Başkanı Bahçeli'nin 25 yıllık tecrübenin ardından tezkereye 'altın fırsat' demesi gibi. Bahçeli şöyle diyor: ''Hükümeti bir kere daha uyarmak istiyorum, terörle mücadelede son 24 yılın en önemli bu altın fırsatını heba etmeyin. 507 milletvekilinin ve Türk milletinin büyük çoğunluğunun arkasında olduğu bu yetkiyi kullanın.' Türkiye'nin üçüncü büyük partisinin, onca kanlı tecrübenin ardından vardığı sonuç, daha önce 21 kez denenen ama fayda sağlanamayan sınır ötesi operasyonun bir kez daha tekrarlanmasıdır. Ya da DTP kapatılsın rahatlayalım. Hiç olmazsa onları Meclis'te görmeyelim, sorunu sümenaltı edelim de canımızı sıkmayalım anlayışı. Arşivleri açın bakın, CHP'nin kafa karışıklığı da aynı, MHP'nin 'vuralım, çözelim' politikası da... Sorunu büyüten, Türkiye'yi yeniden terör problemiyle karşı karşıya bırakan da budur. Muhalefete düşen şahin, iktidara çıkan kararsız... MHP'nin iktidar dönemi de böyle, CHP'nin kısa hükümetleri de. Sadece siyaset mi? Değil... Asker de üniforma giyerken sert, üniformayı çıkardığında 'bu iş böyle olmuyor'cu... Roller değiştikçe, tavır değişiyor; böyle olunca da kimse elini taşın altına sokamıyor. Eğer, bu bir retorik yarışıysa Türkiye ne Kürt sorununu, ne terörü, ne de şimdilerde filizlenme işaretleri veren etnik problem tehlikesini aşabilir. Birbirinden daha şahin, birbirinden daha sert laflar yarışır; kan akmaya devam eder, geçen her gün sorunu daha da çözülemez hale getirir. 1984-2007'nin özeti budur. Sorunun aktörleri, hükümet, muhalefet, asker, Kürt siyasal elitleri ve sivil toplum; kimse kimseyi vatan hainliğiyle, satmakla, asmakla suçlamaksızın hep birlikte ellerini taşın altına koyup bu sorunu çözebilirlerdi. Anlaşılan o ki bu artık bir hayal... Geriye bir tek seçenek kalıyor. O da Erdoğan'ın inandığını yapması. Aklından ne geçiyor, siyasi tecrübesi hangi seçeneğin fayda sağlayacağını söylüyor? Vurmak mı; kucaklamak mı? Ya da ikisi birden mi? Belki herkes öfkeli, herkes sabırsız ama toplumun sağduyusu ve makul çoğunluğunun soruna karşı yaklaşımı siyasetin de askerin de üzerindedir. Çünkü, atananlar da seçilenler de değişiyor ama toplum o sorunla yaşıyor. O yüzden, Başbakan neye inanıyorsa bunu toplumla açık yüreklilikle paylaşmalı. Reçetesinde ister acı ilaç ister sakinleştirici olsun paylaşmalı... Çözümü imkansız gibi görünen, kıyametin kopacağı varsayılan sorunlar bazen hiç umulmayacak kadar kolay halledilebilir Alıntıdır