Sen şimdi bu yazıyla halkın çoğunluğuna ne demek istiyorsun Şaka bir yana gerçekten etkileyici bi yazı olmuş.. Teşekkürler..

Bu yapıya göre, devlet politikası, devleti ele geçirmiş olan atanmışlarca belirlenirken, halkın seçtiği bir meclis de söz konusudur. Demokrasilerde gerçek gündem ile halkın gündemi hep farklı olmuştur. Türkiye'de devlet, asgari ücret, enflasyon, işsizlik gibi konulardan oluşan halkın gündemi ile gerçek gündem ayrımına gidip halkın gündemine odaklanmanın yanı sıra, siyasetçiler özellikle halkın gündemini belirleme yoluna gidiyorlar. Biz ve diğerleri şeklinde bir algılanan bu yapı, halkın kamplara ayrılmasına ve dolayısıyla asırlardır bu ülkede yaşayan ve buralı olan pek çok kesime inanç ya da etnik köken bazında ayrımcılık yapılmasına ve böylelikle halkın bir kısmının ikinci sınıf vatandaş konumuna itilmesine neden oluyor. Bu hepimizin malumu. Netice İtibariyle; Cumhuriyet tarihi boyunca - hangi partinin başta olduğundan tamamen bağımsız olarak - çoğunluk değil, azınlık iktidarda oldu. Ve bu anlayış, yeri geldiğinde Cumhuriyet tarihinin en yüksek oy oranı ile iktidara gelmiş olan bir başbakanı asmaktan dahi çekinmedi. Herhalde en büyük ahmaklık bu olsa gerek.

... demokrasi üzerine sistematik bir şekilde kafa yormuş ilk düşünür olan platon'a göre demokrasi; en az iyi olan siyasal düzendir. çünkü demokrasinin bir sapması olan okhlokrasiye kolayca dönüşebilir. böylece de en kötü süyasal düzen olan tiranlığa götürebilir. platon, demokrasi 'çok hoş bir siyasal düzendir, anarşik ve rengarenktir. eşit olanlara ve olmayanlara aynı şekilde ayrım yapmaksızın, bir tür eşitlik ifade eder' der (politeia 558c) aristoteles için demokrasi en iyi siyasal düzen saydığı politeianın bir sapmasıdır. demokrasi yoksulların çıkarlarını yani yoksulların yalnız bir kısmını korur. diğer sapkın kamu düzeni gibi o da ortak yararı korumaz... Alıntıdır...

Ahmaklığın yürüyüşü TAHTA at Truva?nın önünde. Kentin kapısında bekliyor. Truva'lıların bir bölümü, "biz bu atı almayalım" diyor, bir tehlike seziyor. Çoğunluk ise, "almaktan yana". Çoğunluk üstün geliyor, tahta at kente alınıyor. Alınmakla kalmıyor, tahta atın kente alınmasına karşı çıkanlar hapse atılıyor. Tahta at Truva'ya alınıyor ve Truva tarihten siliniyor. Önce İsveç Kralı XII. Karl deniyor. Onu yıllar sonra Napoleon izliyor. Aradan yaklaşık yüz elli yıl geçiyor. Bu kez Hitler benzer deneme içinde. Üçü de, kış koşularında Rusya'ya saldırıyor. Her üç deneme sırasında, birileri "kışın Rusya'ya saldırmayalım" diyor. Çoğunluk saldırmaktan yana. Çoğunluk üstün geliyor, Rusya'ya saldırılıyor. Askeri sefere karşı çıkanların rütbeleri sökülüyor. Üç saldırı da, saldıranlar açısından felaketle sonuçlanıyor. Sanayileşmiş ülkeler yoğunlaşan biçimde havaya karbondioksit gazı salıyor. Uzmanların bir bölümü "bu kadar karbondioksit dünyada ısınmaya neden olur ve hepimiz zarar görürüz" diyor, insanlık için tehlike görüyor. Daha fazla para kazanmaktan yana olan çoğunluk, "o kadar zararlı değil" tezinde. Çoğunluk üstün geliyor, karbondioksit için önlem alınmıyor. Orada kalmıyor, pek çok ülkede bu uzmanlar "firmalarının çıkarlarına aykırı davranmakla" suçlanıyor, işlerinden oluyor. Karbondioksit salgısı global ısınmaya yol açıyor. İnsanlık hızla bir felakete sürükleniyor. İngiliz Kralı III. Georg?un hataları sayesinde İngiltere Amerika?yı yitiriyor, dev bir ülke doğuyor. Amerikan tekelleri "sadece biz kazanalım" hırsıyla az gelişmiş ülkelere saldırıyor, yıllar sonra ok onlara saplanıyor ve koca firmalar kartondan evler gibi yıkılıyor. Amerika Vietnam?da batağa saplanıyor. Her olayda azınlık ve çoğunluk var. Her olayda çoğunluğun dediği oluyor, ancak tarih azınlığı doğruluyor. HÜKÜMET EDENLER Amerikalı tarihçi Barbara Tuchman muhteşem bir kitap yazıyor. "The March of Folly". Ahmaklığın Yürüyüşü. Almanca tercümesinde biraz daha ileriye gidiliyor. Kitap Almanca'ya "Die Torheit Der Regierenden" başlığı ile çevriliyor. Hükümet Edenlerin Sersemliği. Tuchman, yukarda bazı örneklerini aktardığım gibi, kitabında tarihteki belli olayları inceliyor. Her seferinde şu sonuca varıyor: "Dünyanın herhangi bir coğrafyasında ve herhangi bir zamanında, o ülkede yaşanan olaylarla ilgili, birileri mutlaka doğruları söylüyor. Ancak, doğruyu söyleyeler azınlıkta. Oysa, onlara kulak verilmiş olsa, o ülkelerde tarihin akışı çok başka olabilirdi." Elbette, çoğunluk da, doğruları buluyor. Çoğunluk ya da azınlık, doğruyu söyleyen kim? Sorun, o anda doğruyu kimin söylediğini bilmek. Bunun için fal bakmaya gerek yok. Azınlığın da, haklı olabileceğini bir an için düşünmek yetiyor. İki görüşü de, dinlemek, tartmak. Bunun için erdem gerek. Çoğunluğa sahip olmanın cazibesiyle, kendini hep haklı görmek, çevrenin bu haklılık duygusuna tuttuğu temponun sihrine kapılmak, insanları, kurumları ve ülkeleri felaketlere sürüklüyor. Amerikalı tarihçi bu tutumu "Ahmaklığın Yürüyüşü" olarak niteliyor. Yalçın DOĞAN Gila

süper bir yazı.. anlayana sivri sinek hesabı.. gerçekten süper bir yazı... teşekkürler..