İlkokula giderken baharın gelmesi o güzelim baharda ağaçlardan çağla toplayışlarımız, erik ağaçlarında eriklere dadanışımız. Okuldan çıkışta bir hışımla eve koşup çantayı fırlatıp salçalı iki dilim ekmeğimizi nasıl olduğunu anlamadan yemeye çalışıp dosdoğru kaçak girdiğimiz her küçük ilçede oldugu gibi adı Atatürk Şehir stadı olan stada kaçak girip akşam ezanına kadar kavga, dövüş eğlenerek maç yaptıgımız, terli terli eve gelipte geç kalma dayağı yediğimiz, içilen su yüzünden şişen boğazlarımız , gizliden anlamının ne oldugunu bilmesekde sınıftan kendimize uygun illaki birisine gizliden baktıgımız, utanınca kızaran yüzlerimiz, herkesin birbirini tanıdıgı o ufak kasaba. Çok değildi 20 yıl evveli, ya şimdi makineleşmiş robotlaşmış, yaşama ve yaşamaya dair ne varsa adı para olmadan konulamayan bir hayata sürüklenmiş bir devir bu yaşanılan. Ne sevmeler sevme, ne arkadaşlıklar arkadaşlık ne de hayat o eski tadında tuzunda. Mesleğin ilk yıllarında elindeki son parayla gittiğin ve biletini en sevdiğin filmi seyretmek için aldıgın sinemanın her bir farklı gişesi gibiydi rüyalarım. Ya şimdi... Bende unutmak istediklerimi unuttum, unutmak istemediklerimi unutmadım ama bu kargaşada ne olur değerlerimize biraz daha sahip çıkalım. En azından çabalıyalım...