Devletçi miyiz? Devretçi Mi? Malumunuz bizim ülkede hemen hemen her kurum ve kuruluşta Atatürk İlke ve İnkılaplarına bağlılık ilkesi vardır. Kağıt üzerindeki bu bağlılık özde değil, sözde temizlik ilkesine uyarak bir köşeye çekilir; suya sabuna dokunmaz, örf ve adetlerine saygılıdır; yerini bilir, kağıt üzerinde kalmaya devam eder. Maalesef ki; ülkenin olmaması gereken yerlerinde de işler fazlasıyla bu çizgiden gidiyor. Başta ekonomi olmak üzere giderek "ilke"lerden uzaklaşılıyor. Atatürk tarafından çok önemli olarak işaret edilen kavramlardandır ekonomi. Ekonomiyi yabancı sermayeden arındırmak düşüncesi, bizim ekonomimizin temelindeki düşüncedir. O yıllarda son derece etkin bir şekilde milli ekonomi yanlısı bu politika, devletçilik ilkesini de beraberinde getirir. Devletçilik, ülkenin genel ekonomik faaliyetlerinin düzenlenmesi ve özel sektörün girmek istemediği veya yetersiz kaldığı ya da ulusal çıkarların gerekli kıldığı alanlara girmesini öngören ilkedir. Ayrıca temel hizmetlerde devlet tekelinde yürütülür böylece kalite standartları korunur ve rekabet ortamının yaratacağı ekonomik atılımların ülke genelini yanlış yönlendirmesi önlenir . 1929 Ekonomik Bunalımı patlak verdiğinde, ülkemizde de bazı çatlak sesler çıkmaya başlar. Aranan kurban devletçilik politikasıdır. O dönemde Atatürk Serbest Cumhuriyet Fırkası'nı kurdursa da, rejim karşıtı faaliyetleri sebebiyle, parti kurucuları tarafından kapatılır. Ancak partinin politikası olan liberal ekonomi fikri daha sonra kendini çok net bir şekilde gösterecektir. Her ne kadar, bizdeki devletçilik politikası, sosyalist bir çizgiden uzak olsa da, bazıları tarafından sosyalist ülkelerdeki problemler örnek gösterilerek sürekli eleştirilmiştir. Celal Bayar'ın kurduğu Demokrat Parti, dönemin CHP kanadındaki zaaflardan da kaynaklanan siyasi çıkmazdan faydalanarak işbaşına geldiğinde, çok tehlikeli sonuçlar doğurabilecek bir modayı başlattı. Yerel üretimi yavaşlatıp, dışarıdan alımı artırma oyunu, dönemin ekonomik bunalımlarla boğuşan Türkiye'sinde pratik bir çözüm gibi gözüksede, uzun vade de son derece ağır sonuçlar doğurdu. Biraz günümüze dönelim... Bazı medyatik özelleştirmeleri zaten bilmeyen kalmadı. Ama asıl tehlike, özelleştirmenin bir devlet politikası olarak kontrolsüzce gerçekleştirilmesidir. Yabancı sermayenin girişini kontrol edemeyen devletlerde özelleştirme, devletin kendi ipini çekmesidir. Bizde de aynen öyle işliyor sistem. Her devlet kurumu bir yabancıya kontrolsüzce, "babalar gibi" satılıyor. Ülkenin geleceğinde önemli rol oynayan kurumların bu biçimde satılması da ekonomik istikrarsızlığa yol açıyor. Peki amaç ne? Sadece ekonomik gelişim mi? Yoksa arada birileri de cüzdanlarını mı dolduruyor? Birileri bakakalırken gemilerin ardından, başkaları gemiciklerinin kaptan köşkünde pastorize yumurta yiyip bize mi sırıtıyor? Her durumda yapılması gereken, biraz daha bu ülkenin daha cumhuriyetten önce, İzmir İktisadi Kongresinde belirlenen Misak-ı İktisadi kararlarına biraz daha önem vermek. %100 büyüme gerçekleştirebilen bir ülke potansiyelini ancak bu yolla normale döndürebiliriz. Aksi halde son derece acı sonuçlar bizi bekliyor demektir. Önümüzde iki seçenek var: Ya bekleyip göreceğiz, yada olmasını engelleyeceğiz. İkinci seçenekten yana olmanız dileğiyle, saygılar... beyler okulda bir işimiz var, o konuda yazdığım bir yazı.. hatalarım olabilir, birazda incelensin diye buraya veriyorum.. bu arada bu konuyu gündeme taşımanın önümüzdeki günlerde öngörülen gelişemelere faydalı olacağına inanıyorum..

mecburen devletçiyiz, devredecek birşey kalmadı çünkü..

satışla devretmeyi, satışla özelleştirmeyi hep karıştırdınız, hep karıştırıyorsunuz! - Gila

ben de diyorum ki... hantal, işe yaramaz, kullanılamaz veya kullanılamayacak durumda olan değerler satılmalı. gözünün yaşına bakmadan satılmalı.. ama sen benim en önemli değerleri yok pahasına satıp, karşıma özelleştirme nutukları atarak geliyorsan buna sadece saksağanlar inanır. eh.. ben de az önce aynaya bi baktım, pek de saksağana benzer bir halim yok. saygılar.

Çağımızın ilişkiler ağında tam bağımsızlık kavramı üzerinde de düşünmek zorundayız. Ulusların egemenlik haklarının belirli bir alanını, kendi arzusu ve kendi iradesiyle, o kuruluşun karar mekanizmalarında yer alması kaydıyla ve o kuruluştan kendi arzusuyla çekilebilmesi mümkün olduğu sürece, uluslararası bir kuruluşa devretmesi acaba tam bağımsızlığı zedeler mi? Sanırım bu soruyu tartışmalı ve bir uzlaşıya varmalıyız. Özel sektörü olmayan bir ülkede, kim fabrika kuracaktı? Bugün özel sektör var. Ancak Türk özel sektörü devasa boyutlara ulaşmış kamu kurumlarını satın alabilecek sermaye birikimine yine sahip değil. Dün kuramıyordu, bugün ise alamıyor. Devletin görevi, sistemin özünü oluşturan ve sermaye birikimi elde edebilen özel sektör kuruluşularını yani yerli yaratmaktan geçmiyor mu? Peki bu birikim nasıl olacak? Bakkal dükkanı işleterek, taşeronluk yaparak, binlerce insanı çalıştıran, ülkesine yatırım yapan teknoloji geliştiren ve global marka olabilecek firma ve işadamları yaratılabilir mi? Farklı ve etkili sesler olmasına rağmen ben bu soruya "evet" yaratmalıyız yanıtını veriyorum. Gila

Maalesef ki Kulağımı Tırmalıyor Kedicik ki'yi Çıkar Ordan Amele -

türkiye de hiçbirşey satılmıyor.. bir kere bu böyle bilinecekkk.. imza adenia birşeyi özelleştirmek satmak değildir arkadaşlar.. gelip milyon dolarları veren enayiler, buradan yer aldıklarını sanıyorlar. yok öyle birşey adenia dan daha mı iyi biliyorsunuz? o herşeyi herkesten iyi bilir. bir tek, haber kaynağı neresidir onu anlayamıyorum. gizli ve derin bağlantıları olmalı arkadaşın.. ya.. böyle işte.. özelleştirmek satış değildir.. şimdi forumda onlarca kez yer alan, neyin nereye, kime satıldığı haberini yazıp da yer işgali yapmayın.. çünkü adenia onlara ya cevap yazmaz, keyfini bulur, ya da gelir, onların da satılmadığını ama özelleştirildiğini söyler, gider.. adenia.. bundan sonra farklı bir dil ile post laşsak? bu türkçe bize göre değil birader.. ya da türkçenin hangi versiyonunu kullandığını belirt de, seni daha rahat anlayabilelim. var sa link ver, download yapalım kafalarımıza.. -