verdiğin bilgiler için Allah razı olsun...+k

Halime Hatun'un Ailesinin Peygamberimiz Aleyhisselam Yüzünden Hayra ve Geçim Bolluğuna Kavuşması Halime Hatun, hatıralarını anlatmaya devamla der ki: "Ben onu, ancak başkasını bulamadığım için almıştım. Binitimin ve yolculuk eşyalarımın yanına döndüğüm ve kucağıma alıp emzirmek istediğim zaman, ona, memelerimden, dilediği kadar süt geldi! O da, onunla birlikte sütkardeşi de, kanasıya emdiler ve uyudular. Halbuki, bundan önce, bizim çocuk, kendisiyle birlikte bizi de hiç uyutmamıştı. Kocam, kalkıp o yaşlı ve sütsüz devemizin yanına vardığı zaman, onun da memelerinin sütle dolu olduğunu gördü. Kendisi, ondan, içeceği kadar süt sağıp içti. Kendisiyle birlikte, ben de içtim. Her ikimiz de süte kandık ve doyduk! Bambaşka ve hayırlı bir gece geçirdik. Sabaha çıktığımız zaman, kocam, bana: 'Vallahi, ey Halime! İyi bil ki, sen mübarek bir çocuk almış bulunuyorsun' dedi. 'Vallahi, ben de böyle olmasını umuyor ve diliyordum' dedim. Sonra, hayvanıma bindim. Çocuğu da kucağıma aldım." Haris ise yaşlı devesinin üzerine bindi; Sirer vadisinde yol arkadaşlarına yetiştiler. "Kadınlar: 'Ey Halime! Ne yaptın' diye sordular. 'Vallahi, hayrı ve bereketi en büyük olan bir çocuğu görüp aldım.' 'Yoksa, o kucağındaki, Abdulmuttalib'in oğlu torunu mu?' dediler. 'Evet!' dedim. Kadınlarımızdan bazılarının kıskandıklarını gördüm. Vallahi, benim merkebim öyle hızlı gidiyordu ki, hepsinin önüne geçti. Kafiledekilerin merkeplerinden hiçbirisi ona yetişemediler. Nihayet, kadın arkadaşlarım, bana: 'Ey Ebu Züeyb'in kızı! Yazıklar olsun sana! Biraz durup bizi beklesen a? Gelirken üzerine binmiş olduğun merkep bu değil miydi?' diyerek sesleniyorlar; ben de onlara: 'Evet! Vallahi, işte o merkeptir' diyordum. Şaşırıyorlar ve: 'Vallahi, buna şaşılacak birşey olmuş!' diyorlardı. Nihayet, Beni Sa'd yurtlarındaki evlerimize geldik. Ben; Allah'ın yarattığı yerlerden, Beni Sa'd yurdundan daha kurak bir yer bulunduğunu bilmiyorum. Fakat, çocuğu yanımıza getirdiğimizden beri, davarlarımız akşamları karınları tok ve memeleri sütlü olarak dönüyor ve biz de onlardan süt sağıp içiyorduk. Halbuki, hiç kimse, davarlarından sağıp içecek bir damla süt bulamıyordu. Hatta, kavmimizden, çevremizde bulunanlar, çobanlarına: 'Yazıklar olsun size! Ebu Züeyb'in kızının çobanı nerede yayıyor, otlatıyorsa, siz de onunla birlikte yaysanız ya' diyerek çıkışmakta idiler. Fakat, onların davarları akşamları karınları aç, memelerinde bir damla bile süt sızmaz bir halde dönerlerken, bizim davarların karınları tok, memeleri sütle dolu olarak dönerlerdi! Yüce Allah, bize, onun Peygamberimiz Aleyhisselamın yüzünden hayır ve bereketi arttırdı durdu. Onun büyüyüp yetişmesi de başka çocuklara benzemiyordu." Kaynak: İslam Tarihi Ve Efendimizin Hayatı-Mustafa Asım Köksal

Yeni gördüm. çok teşekkür ederim.. Saygılar.. Not:Bu bölüme konu açan arkadaşlar Flood'un kralını yapıyorlar..

Peygamberimiz Aleyhisselamın Kabe'ye Götürülüp Dua Edilişi Hz. Amine; Peygamberimiz Aleyhisselamı dünyaya getirdiği zaman, Peygamberimiz Aleyhisselamın dedesi Abdulmuttalib'e: "Bir oğlan torunun doğdu. Gel de, gör onu!" diye haber saldı. Abdulmuttalib, o sırada Kabe'nin yanında, Hicr'de, oğlu, ve kavminden bazı kimselerle birlikte oturuyordu. Müjdeci, ona: "Amine bir oğlan çocuğu doğurdu!" diye haber verince Abdulmuttalib çok sevindi ve hemen ayağa kalkıp yanındakilerle birlikte Hz. Amine'yi görmeye geldi. Torununa baktı. Hz. Amine hamile iken düşünde gördüğü şeyleri; kendisine neler söylendiğini ve koyacağı isim hakkında ne emir verildiğini Abdulmuttalib'e anlattı. Abdulmuttalib torununu bir kumaş parçasına sarılmış olduğu halde kucağına alıp Kabe'ye girdi. Orada, Allah'a dua ve ihsanından dolayı şükranını arz ettikten sonra, onu annesine gönderdi. Oğlu Ebu Talib'e de: "Bu, benim sana, yanında bulundurup üzerine kanat gereceğin emanetimdir. Muhakkak, bu oğlumun hal ve şanı yüce olacaktır!" dedi. Peygamberimiz Aleyhisselamın Hz. Amine ve Süveybe Hatun Tarafından Kısa Bir Müddet Emzirilişi Peygamberimiz Aleyhisselamı; önce annesi Hz. Amine, üç gün veya yedi gün emzirdi. Bunan sonra, Süveybe Hatun, oğlu Mesruh ile birlikte, günlerce emzirdi. Süveybe Hatun, daha önce Hz. Hamza'yı, sonra da, Peygamberimiz Aleyhisselamla birlikte, Ebu Seleme b. Abdulesed'i de emzirmişti. Bunun için, Hz. Hamza ile Ebu Seleme, Peygamberimiz Aleyhisselamın süt kardeşi idiler. Peygamberimiz Aleyhisselam; Mekke'de iken, Süveybe Hatuna harçlık verir, Hz. Hatice de ona ikramda bulunurdu. Süveybe Hatun; Ebu Leheb'in cariyesi idi. Hz. Hatice onu azad etmek, kölelikten kurtarmak için Ebu Leheb'den satın almak istemişse de, Ebu Leheb yanaşmamıştı. Peygamberimiz Aleyhisselam Medine'ye hicret ettiği zaman, Ebu Leheb onu kendiliğinden azad etmişti. Peygamberimiz Aleyhisselam, Süveybe Hatuna Medine'den de harçlık ve elbise gönderirdi. Hicretin yedinci yılında, Hayber seferinden dönerken, onun vefat etmiş olduğunu haber alınca "Oğlu Mesruh ne yapıyor?" diye sormuş; "Annesinden önce, o da vefat etti!" denilmişti. Bunun üzerine, Peygamberimiz Aleyhisselam "Onların akrabalarından sağ kalan kim var?" diye sormuş; "Hiçbir kimse yok!" demişlerdir. Peygamberimiz Aleyhisselamın Doğumundan Dolayı Halka Ziyafet Çekilişi Peygamberimiz Aleyhisselamın doğumunun yedinci günü, dedesi Abdulmuttalib, develer, davarlar kestirerek Mekke halkına üç kez yemek yedirmesini, oğlu Ebu Talib'e emretti. Ayrıca, Mekke mahallelerinden her mahallede develer kesilerek bırakıldı. Onlardan insanların, kurtların, kuşların yararlanmalarına engel olunmadı. Kureyşliler, ziyafetten sonra: "Ey Abdulmuttalib! Doğumu sebebiyle bize ikramda bulunduğun bu oğluna ne isim taktın?" diye sordular. Abdulmuttalib: "Muhammed ismini taktım!" dedi. Kureyşliler: "Ne için, aile halkının, atalarının isimlerinden birini takmaya özen göstermedin de, Muhammed ismini taktın?" diye sordular. Abdulmuttalib: "Gökte Allah'ın, yerde de halkın onu övmelerini istedim!" dedi. Yeni Doğan Çocukların Sütannelere Verilmesi Adeti Yeni doğan çocuklarını sütannelerine vermek, Kureyş ve diğer Arap eşrafının adetleri idi. Bu da; kadınların kocalarıyla daha rahat meşgul olmalarını ve çocukların da kırda yaşayan Araplar içinde, özellikle havasının güzelliği, rutubetinin azlığı ve suyunun tatlılığı ile tanınan yerlerde yaşayan şerefli kabileler arasında sağlam vücutlu, sıkı etli, cesaretli yetişmelerini ve düzgün ve pürüzsüz konuşmayı öğrenmelerini sağlamak içindi. Emevi halifelerinden Abdulmelik b. Mervan: "Velid'i sevmek, bize zarar verdi!" derdi. Velid; annesinin yanından ayrılmadığı için, konuşurken hep gramer hatası yapardı. Kardeşi Süleyman ise, çok düzgün ve pürüzsüz konuşurdu. Çünkü, Süleyman ve öteki kardeşleri, kırda otururlardı. Arapça'yı açık, pürüzsüz ve düzgün konuşmayı orada öğrenmişlerdi. Umumiyetle Araplar için tek lügat vardı. Beni Sa'd b. Bekr'lerin ise, lügatları yedi idi. Beni Sa'd b. Bekr b. Hevazin'ler; Arap kabileleri içinde, dil bakımından en fesahatli olanı, en açık, en düzgün ve en pürüzsüz konuşanı idi. Beni Sa'd b. Bekr kabilesi; Arap kabileleri arasında cömertlikleri ve şereflilikleri ile de tanınmış bir kabile idi. Mekke çevresinde ve Harem içinde oturan kabilelerden sütannesi olanlar, her yıl, iki kez, yaz ve güz mevsimlerinde Mekke'ye gelerek, yeni doğan çocukları-ücretle emzirmek üzere-alıp yurtlarına götürürlerdi. Kaynak: İslam Tarihi Ve Efendimizin Hayatı-Mustafa Asım Köksal

Hz. Amine'nin Hz. Abdullah Hakkındaki Mersiyesi Hz. Amine, kocası Hz. Abdullah için söylediği mersiyede şöyle dedi: "Artık, Mekke'nin Batha tarafı, Haşim oğullarından boşaldı. O, ölümün davetine uyarak, evinden örtüler ve kefenler içinde çıkıp kabre gitti! Fakat, ölüm insanlar arasında Haşim oğlu gibi bir yiğit bulup onun boşluğunu dolduramaz.! Bütün dostları ve arkadaşları, onun tabutunu taşımak için üşüşmekte ve elden ele almakta idiler. Ne yazık ki, ecel hiç beklenmedik bir zamanda onu alıp götürdü! Halbuki, o, cömert ve çok merhametli bir insandı." Hz. Abdullah'ın Terikesi Hz. Abdullah'ın, miras olarak bıraktığı; 1. Ümmü Eymen adında bir köle kadın, 2. Beş adet deve, 3. Birkaç davar, 4. Bir adet kılıç, 5. Bir miktar gümüş paradan ibaretti. Peygamberimiz Aleyhisselamın Doğumu, Doğum Tarihi ve Doğum Yeri Peygamberimiz Aleyhisselam; Fil yılında, Rebiülevvel ayının 12. Pazartesi günü, tanyeri ağarırken, Şı'b'daki evlerinde doğdu. Riyaziyecilere göre; doğum tarihi şemsi aylardan Nisan ayının yirmisine rastlamış, Mısırlı Mahmud Feleki Paşa da, bunun Miladi 571 yılı 20 Nisan Pazartesi gününe rastladığını hesapla doğrulamıştır. Peygamberimiz Aleyhisselamın doğduğu ev: Şı'b'da, Haşim'den Abdulmuttalib'e kalan, ondan da Peygamberimiz Aleyhisselamın babası Hz. Abdullah'ın hissesine düşen ev olup, "Mevlid Sokağı" diye anılan Ebu Talib Şı'b'ı caddesinde, Leyl sokağında idi. Peygamberimiz Aleyhisselamın doğumu gecesinde, Abdurrahman b. Avf'ın annesi Şifa Hatun da hazır bulunup ebelik etmiştir. Peygamberimiz Aleyhisselamdan üç yaş büyük olan amcası Hz. Abbas da; Hz. Amine'nin bir oğlan çocuğu doğurduğu haber verilince, annesinin sabahleyin kendisini elinden tutup oraya götürdüğünü, Peygamber Aleyhisselamın evlerinin ortasında yattığı yerde döşeğine ayağıyla vurduğunu hala görür gibi olduğunu ve orada bulunan kadınların kendisini onun üzerine çekip "Öp kardeşini!" dediklerini bildirir. Kaynak: İslam Tarihi Ve Efendimizin Hayatı-Mustafa Asım Köksal

Muhammed Aleyhisselamın Soyu ve Pak Soyluluğu Muhammed b. Abdullah, b. Abdulmuttalib, b. Haşim, b. Abdi Menaf, b. Kusayy, b. Kilab, b. Mürre, b. Ka'b, b. Lüey, b. Galib, b. Fihr, b. Malik, b. Nadr, b. Kinane, b. Huzeyme, b. Müdrike, b. İlyas, b. Mudar, b. Nizar, b. Maadd, b. Adnan. Bütün kaynaklar Muhammed Aleyhisselamın, Adnan'a kadar olan atalarının gerek isimlerinde, gerek sıralarında, ittifak halinde bulundukları gibi, Adnan'ın da İsmail Aleyhisselam b. İbrahim Aleyhisselamın öz be öz soyundan geldiğinde de müttefiktirler. Muhammed Aleyhisselamın ondokuzuncu kuşaktaki atası Maadd b. Adnan; İsa Aleyhisselamın muasırı idi. İsa Aleyhisselam ile Muhammed Aleyhisselam arasındaki fetret devrinin 600 yıl oluşu da, bunu ayrıca doğrular. Maadd, babası Adnan'ın vefatından sonra, Kabe hizmetini üzerine almış, ve Mekke Hareminden hiç ayrılmamıştır. Adnan da; babası Üded'in vefatından sonra Kabe hizmetini üzerine almış, Kabe'ye meşinden örtü örttürmüş, Mekke Hareminin yıkılan sınır taşlarını da dikmişti. Mekke halkının Kureyş diye anılması, Muhammed Aleyhisselamın onikinci kuşakta yer alan ve ilk kez Kureyş lakabıyla anılan atası Nadr b. Kinane'den dolayıdır. Ve Kur'an-ı Kerim'de açıklandığına göre, kendileri, İbrahim Aleyhisselamın soyundan gelme torunlarıdır. Muhammed Aleyhisselam da, onların arasından seçilerek, onlara peygamber gönderilmiştir. Muhammed Aleyhisselam; Kureyş kabilesi içinde, gerek baba ve gerek ana yönünden, en temiz ve en şerefli bir aileye mensuptur. Bunu, bizzat hadis-i şeriflerinde şöyle açıklamışlardır: "Yüce Allah; İbrahim oğullarından, İsmail'i seçti. İsmail oğullarından, Kinane oğullarını seçti. Kinane oğullarından, Kureyş'i seçti. Kureyş'ten, Haşim oğullarını seçti. Haşim oğullarından da, beni seçti." "Ben, Muhammed b. Abdullah b. Abdulmuttalib'im! Yüce Allah; mahlukatı yarattı, ve beni, onların en hayırlı fırkasının içinde bulundurdu! Sonra, onları iki fırkaya ayırdı ve beni, en hayırlı olan fırkanın içinde bulundurdu. Sonra, onları kabilelere ayırdı ve beni, en hayırlı olan kabilenin içinde bulundurdu. Sonra, onları ailelere ayırdı ve beni, onların en hayırlısı içinde bulundurdu. Ben, sizin aile yönünden de en hayırlınızım, nefis yönünden de en hayırlınızım!" "Ben, Adem oğulları soylarının en hayırlı, en temiz olanlarından, devirden devre, aileden aileye geçe geçe, nihayet, şu içinde bulunduğum aileden vücuda getirildim!" "Ben, Muhammed b. Abdullah, b. Abdulmuttalib, b. Haşim, b. Abdi Menaf, b. Kusayy, b. Kilab, b. Mürre, b. Ka'b, b. Lüey, b. Galib, b. Fihr, b. Malik, b. Nadr, b. Kinane, b. Huzeyme, b. Müdrike, b. İlyas, b. Mudar, b. Nizar'... ım! Halk, ne zaman iki kısma ayrılsa, muhakkak, Allah beni onların en hayırlı olanının içinde bulundurmuştur. Ben, Cahiliye devrinin kötülüklerinden hiçbir şey bulaşmaksızın, ana ve babamdan meydana geldim. Ben, ta Adem'den babama ve anneme gelip ulaşıncaya kadar, hep nikah mahsulü olarak meydana geldim, asla zinadan meydana gelmedim! Ben, sizin nefis yönünden de en hayırlınızım, baba soyu yönünden de en hayırlınızım!" Peygamberimiz Muhammed Aleyhisselamın annesi Amine binti Vehb, b. Abdi Menaf, b. Zühre, b. Kilab, b. Mürre'dir. Zühre; Haşim oğullarının ataları olan Kilab oğlu Kusayy'ın kardeşi olduğuna göre, Hz. Amine'nin soyu, kocası Hz. Abdullah b. Abdulmuttalib'in soyu ile Mürre b. Kilab'da birleşir. İbn Sa'd; Ensar bilginlerinden Muhammed b. Saib'e dayanarak, Peygamberimiz Aleyhisselamın anne ve anneannelerini, babaannelerini batınlarca kaydettikten sonra, bu bilginin: "Peygamber Aleyhisselamın beşyüz annesini tesbit ve kayd etmeye muvaffak oldum. Hiçbirinde, ne zinaya, ne de Cahiliye çağında işlenegelen kötü işlerden hiçbir şeye rastlamadım!" dediğini de nakleder. Bunun içindir ki, büyük bilgin İbn Haldun, "Muhammed Aleyhisselamdan başka, hiçbir kulun, ilahi ikram olarak ne soyunun bu derece mazbut olduğunun, ne de Adem Aleyhisselamdan kendilerine gelinceye kadar soy şerefliliğinin kesintisiz devam ettiğinin görülmediği"ni bildirir. Kaynak: İslam Tarihi Ve Efendimizin Hayatı-Mustafa Asım Köksal -

Peygamberimiz Aleyhisselamın Büyümesindeki Başkalık Başka çocukların bir aydaki büyümelerini o bir günde büyüyor, başka çocukların bir yıldaki büyümelerini o bir ayda büyüyordu! Peygamberimiz Aleyhisselam; daha iki aylık iken, her tarafa yuvarlanmaya çalışıyordu. Üç aylık olunca, ayağa kalkıp day duruyordu! Dört aylık olunca, duvara tutunup yürüyordu! Beş aylık olunca, bir yere tutunmadan yürüyebiliyordu! Altı ayı tamamlayınca, yürümeyi hızlandırmıştı. Yedi aylık iken, konuşuyor, her tarafa gidip geliyordu. Sekiz aylık iken, konuşuyor, konuşulanı anlıyordu. Dokuz aylık iken, açık ve düzgün konuşmaya başlamıştı. On aylık iken, çocuklarla ok atıyordu! Peygamberimiz Aleyhisselamın Sütten Kesilişi ve Annesine Götürülüşü Halime Hatun der ki: "İki yıl geçince, onu sütten kestim. Kendisi, iki yılı doldurduğu zaman, oldukça iri ve gösterişli bir çocuk olmuştu. Onu annesine götürdük, ama biz, onun yüzünden gördüğümüz hayır ve bereketten dolayı, kendisini yanımızda bir müddet daha tutmaya çok istekli bulunuyorduk." Habeş Hıristiyanlarının Peygamberimiz Aleyhisselamı Halime Hatunun Elinden Almaya Kalkışmaları Sütannesi Halime Hatun, Peygamberimiz Aleyhisselamı Medine'ye, annesine götürürken, Sirer vadisinde Habeş Hıristiyanlarından bazı kimselere rastlamıştı. Hıristiyanlar, Halime Hatuna nereye gittiğini sordular. Sonra da, Peygamberimiz Aleyhisselama dikkatli dikkatli baktılar. Arkasını döndürüp onun iki kürek kemiği arasındaki peygamberlik hatemine ve gözlerinin beyazındaki kırmızılığa baktılar. Kırmızılık hakkında: "Gözlerinden bir şikayeti, hastalığı var mı?" diye sordular. Halime Hatun: "Hayır! Bu kırmızılık gözlerinden hiç ayrılmaz" dedi. Hıristiyanlar: "Biz, bunu kralımıza, ülkemize götüreceğiz. Çünkü, bunun bizimle ilgili hali, şanı vardır. Biz, onun işini biliyoruz" dediler. Hıristiyanlar, Peygamberimiz Aleyhisselam hakkında o kadar baskı yaptılar ki, Halime Hatun onu zorla elinden alacaklarından korkmaya başladı. Fakat, Yüce Allah onu onlardan korudu. Halime Hatun, Peygamberimiz Aleyhisselamı onların ellerinden güçlükle kurtarıp Hz. Amine'nin yanına götürebildi. Hz. Amine'ye, Peygamberimiz Aleyhisselam hakkında bilgi verdi. Onun uğurluluğu yüzünden gördükleri hayır ve bereketi anlattı. Habeş Hıristiyanlarının yaptıklarını da haber verdi. Kaynak: İslam Tarihi Ve Efendimizin Hayatı-Mustafa Asım Köksal

Güzel gidiyorsun. Sorularımızıda sana sorarız

Halime Hatunun Peygamberimiz Aleyhisselamı Mekke'de Kaybedişi Sütannesi Halime Hatun; Peygamberimiz Aleyhisselamı beş yaşında iken, annesine teslim etmek üzere Mekke'ye getirdiği sırada, Mekke'nin yukarı tarafında kalabalık arasında kaybetti. Halime Hatun, bunu şöyle anlatır: "Hayvanıma bindim. Sütoğlumu da önüme aldım. Mekke'ye giriş kapılarından büyük kapıya kadar vardım. Orada toplanmış bir cemaat bulunuyordu. İhtiyacımı gidermek ve üstümü başımı düzeltmek için, sütoğlumu orada bırakıp ayrıldım. Şiddetli bir gürültü işitip döndüğüm zaman, kendisini orada göremedim. 'Ey insanlar cemaatı! Çocuk nerede?' diye sordum. 'Hangi çocuk?' dediler. 'Muhammed b. Abdullah b. Abdulmuttalib!' dedim. 'Allah'ın, onu büyütmek sebebiyle yüzümü güldüreceği, ev halkımı zengin kılacağı, açlığımı gidereceği ve onu annesine götürüp teslim ederek emanetimden çıkaracağım, sevincime ve umduğuma kavuşacağım sırada, önümden kaptılar kaçtılar! Lat ve Uzza'ya andolsun ki, onu göremeyecek olursam, kendimi şu dağın tepesinden atacağım, parçalanacağım!' dedim. 'Biz, birşey görmedik' dediler. Beni ye'se düşürdükleri zaman, elimi başıma koyup: 'Vah Muhammed'ciğim! Vah oğulcuğum!' diyerek ağlamaya başladım. Kadınları ve erkekleri, ağıtımla ağlattım. Orada bulunan halk da, benimle birlikte feryad ederek ağlaştılar, yanıp yakıldılar. Kaybolma haberinin Abdulmuttalib'e benden önce erişmesinden korktum. Hemen gidip Abdulmuttalib'in yanına vardım. Bana bakınca: 'Başına mutluluk mu, yoksa yaramazlık mı geldi?' diye sordu. 'Belki de, yaramazlığın en büyüğü!' dedim. Maksadımı hemen anladı. 'Belki de, oğlum senin yanından kaybolmuştur' dedi. 'Evet! Bu gece, Muhammed'i getirmiştim. Mekke'nin yukarı tarafında bulunduğum sırada, kaybettim. Vallahi, şimdi o nerededir, bilmiyorum. Belki de, Kureyşiler hainlik, düşmanlık edip onu öldürmüşlerdir' dedim. Abdulmuttalib kızdı ve hemen kılıcını sıyırdı. Kızdığı zaman, hiç kimse onun kızgınlığını durduramazdı. Bana: 'Ey Halime! Sen otur!' dedikten sonra, Safa tepeciğine çıktı. 'Ya Al-i Galib! diyerek seslendi. Bütün Kureyşliler toplanıp geldiler: 'Ey Haris'in babası! Ne haber var? Söyle, sana icabet edelim?' dediler. Abdulmuttalib: 'Oğlum Muhammed kayboldu!' dedi. Kureyşliler: 'Sen hayvanına atla! Biz de seninle birlikte hayvanlarımıza atlayalım. Sen bizi harekete geçir! Sen denize dalarsan, biz de seninle birlikte dalarız' dediler. Abdulmuttalib hemen hayvanına bindi. Öteki Kureyşiler de hayvanlarına bindiler. Mekke'nin yukarı tarafına vardılar. Oradan da, Mekke'nin aşağısına indiler. Birşey göremeyince, Abdulmuttalib, halkı kendi haline bırakıp Beyt-i Harama geldi. İhrama girip, Kabe'yi yedi kere tavaf etti. 'Ya Rab! Kavmimin hepsi toplandı ise de, Muhammed bulunamadı!' diyerek Allah'tan yardım diledi. Havadan, bir seslenicinin: 'Ey cemaat! Feryad etmeyiniz! Hiç şüphesiz, Muhammed'in Rabbi vardır. Onu yardımsız bırakmaz ve zayi etmez!' diyerek seslendiğini işittik. Abdulmuttalib: 'Ey seslenici! Bize, onun nerede bulunduğunu da haber ver!' dedi. 'O, Tihame vadisinde, sağdaki ağacın yanındadır' diye haber verdi. Abdulmuttalib, hemen o tarafa doğru gitti." Yolun bir kısmında Varaka b. Nevfel'e rastladı. Birlikte yollarına devam ettiler. O sırada, Peygamberimiz Aleyhisselam bir ağacın altında ayakta duruyor, ağacın dallarını çekip yaprağı ile oynuyordu. Abdulmuttalib, ona: 'Ey çocuk! Sen kimsin?' diye sordu. 'Ben, Muhammed b. Abdullah b. Abdulmuttalib'im' cevabını alınca, Abdulmuttalib: 'Canım sana feda olsun! Ben, senin deden Abdulmuttalib'im' dedi. Onu öptü, kucakladı, bağrına bastı. Hemen, hayvanının önüne bindirip Mekke'ye getirdi. Boynuna bindirip Kabe'yi yedi kere tavaf ve onu her türlü tehlike ve kötülükten koruması için Allah'a dua etti. Sonra da, Peygamberimiz Aleyhisselamı, Hz. Amine'ye gönderdi. Duha suresinin: "Seni kaybolmuş bulup da yolunu doğrultmadı mı?" mealli 7. ayetinin bu hadiseye işaret ettiği rivayet edilir. Kaynak: İslam Tarihi Ve Efendimizin Hayatı-Mustafa Asım Köksal

Allah razı olsun kardeş, çok güzel bir paylaşım. wardom

Peygamberimiz Aleyhisselamın Beni Sa'd Yurduna Tekrar Götürülüşü Halime Hatun der ki: "Amine'ye: 'Oğulcuğumu, iyice büyüyünceye kadar benim yanımda bıraksan iyi olur. Çünkü, ben onun Mekke vebasına yakalanmasından korkuyorum!' dedim. Bu hususta o kadar ısrar ettim ki, nihayet, Amine onu yanımızda bırakmaya razı oldu, ve: 'Oğlumla birlikte yurduna dön! Ben de onun Mekke vebasına tutulmasından korkuyorum. Vallahi, onun hali, şanı büyük olacak!' dedi." Peygamberimiz Aleyhisselamın Atlattığı İkinci Tehlike Halime Hatun; yurtlarına uğrayan bir Yahudi cemaatına: "Siz, bu oğlum hakkında bana birşey söylemeyecek misiniz?" deyip, Hz. Amine'nin kendisine anlattığı gibi: "Ben ona hamile iken şöyle şöyle, onu doğurduğumda şöyle, rüyada da şöyle gördüm" diyerek görülenleri anlatınca, Yahudiler birbirlerine: "Onu öldürünüz" dediler. Halime Hatuna da: "O, yetim midir?" diye sordular. Halime Hatun: "Hayır! Şu, onun babasıdır. Ben de annesiyim" dedi. Yahudiler: "Eğer yetim olsaydı, onu muhakkak öldürürdük" dediler. Halime Hatun, Peygamberimiz Aleyhisselamı hemen oradan götürüp kendi kendine: "Az kalsın emanetimi harap edecektim!" dedi. Peygamberimiz Aleyhisselamın Göğsünün Melekler Tarafından Yarılışı ve Tartılışı Sütannesi Halime Hatun yemin ederek der ki: "Muhammed Aleyhisselam, sütkardeşi Abdullah ile birlikte evlerimizin arkasında küçük kuzularımızın yanında bulundukları sırada, sütkardeşi telaş ve heyecanla koşarak bize geldi. Bana ve babasına: 'Üzerlerinde ak elbise bulunan iki adam, o Kureyşi kardeşimi tutup yere yatırdılar, kendisinin karnını yardılar! Şimdi, onun içini karıştırıyorlar' dedi. Ben ve babası, hemen ona doğru vardık. Kendisini, ayakta ve yüzü sararmış bir halde bulduk. Ben, hemen tutup onu bağrıma bastım. Babası da bağrına bastı. 'Sana ne oldu yavrucuğum?' diye sorduk. 'Üzerlerinde ak elbise bulunan iki adam gelip beni yatırdılar, karnımı yardılar. Karnımda, bilemediğim birşey aradılar' dedi. Birlikte, çadırımıza döndük. Sütbabası Haris: 'Ey Halime! Ben, bu çocuğun başına bir felaket gelmesinden korkuyorum! Sen, başına bir felaket gelmeden önce, onu hemen ailesine götürüp teslim et!' dedi." Bu hadise, bazı kaynaklara göre, Peygamberimiz Aleyhisselamın dört-beş yaşlarında bulunduğu sırada vuku bulmuştur. Peygamberimiz Aleyhisselam da bu hususta şu açıklamada bulunmuşlardır: "Ben, Sa'd b. Bekr'lerde emzirilip büyütüldüm. O sıralarda, sütkardeşimle birlikte evlerimizin arkasında kendimize ait küçük kuzuları yayıyor, otlatıyorduk. Üzerlerinde ak elbise bulunan iki adam, içi kar dolu, altından bir leğen ile yanıma geldi. Beni tutup karnımı yardılar. Kalbimi çıkardılar. Onu da yardılar. Kalbimin içinden, kara, pıhtılaşmış bir kan parçası çıkarıp attılar. Sonra, kalbimi, karnımı, o karla iyice yıkayıp temizlediler. Sonra da, onlardan birisi, arkadaşına: 'Onu, ümmetinden on kişi ile tart!' dedi. Beni onlarla tarttı. Ben onlardan ağır geldim. 'Onu ümmetinden yüz kişi ile tart!' dedi. Beni onlarla tarttı. Ben yine onlardan ağır geldim. 'Onu ümmetinden bin kişi ile tart!' dedi. Beni onlarla tarttı. Ben onlardan da ağır geldim. Bunun üzerine: 'Artık onu tartmayı bırak! Vallahi, onu bütün ümmeti ile tartacak olsan, yine de o ağır gelir' dedi." Kaynak: İslam Tarihi Ve Efendimizin Hayatı-Mustafa Asım Köksal

Peygamberimiz Aleyhisselamın İsimleri ve Künyesi Peygamberimiz Aleyhisselam: "Benim birtakım isimlerim vardır: Ben Muhammed'im! Ben Ahmed'im! Ben Mahi'yim ki, Yüce Allah, küfrü benimle yok edecektir! Ben Haşır'ım ki, insanlar, Kıyamet günü benim izimce haşr olunacaklardır! Ben Akıb'ım ki, benden sonra peygamber yoktur!" "Ben rahmet peygamberiyim!" "Ben savaşlar peygamberiyim!" buyurmuşlardır. Peygamberimiz Aleyhisselam, Kur'an-ı Kerim'de dört kere Muhammed ismi ile, bir kere de Ahmed ismi ile anılır. Muhammed: övülmeye layık hasletleri çok olan, Ahmed ise: en çok övülen veya en çok hamd ve şükür eden, ya da, bu hasletlerle anılan zat manalarına gelir. Peygamberimiz Aleyhisselam; en çok Muhammed ismi ile anılmış, Muhammed ismini kullanmıştır. Medine'de bulunan Mekkeli ve Medineli Müslümanlarla Yahudileri ve her iki tarafın müttefiklerini ilgilendiren muameleler hakkında yazdırdığı yazıda Peygamberimiz Aleyhisselamın Muhammed ismi yer alır. Ebu Süfyan b. Haris'in Peygamberimiz Aleyhisselamı hicveden şiirine karşı, Hassan b. Sabit, söylediği uzunca şiirde: "Demek, sen Muhammed'i hicvettin ha?!" der. Peygamberimiz Aleyhisselam; Hicretin altıncı yılında Hudeybiye'de Kureyş müşrikleriyle yaptığı muahedenin yazısını yazdırmak isteyip: "Ya Ali! Bu, Muhammed Resulullah'ın, Süheyl b. Amr ile üzerinde anlaşıp sulh oldukları ve gereğinin yerine getirilmesini kararlaştırıp imzaladığı maddelerdir" buyurunca, Süheyl b. Amr Hz. Ali'nin elini tuttu. Peygamberimiz Aleyhisselama: "Vallahi, biz senin gerçekten peygamber olduğunu tanımış olsaydık, Beytullahı ziyaretten seni alıkoymaz ve seninle çarpışmaya kalkmazdık! En iyisi, sen, muahedenameye bizim bildiğimiz şeyi yaz!" dedi. Peygamberimiz Aleyhisselam: "Ya nasıl yazalım?" diye sordu. Süheyl b. Amr: "Muhammed b. Abdullah diye kendi ismini ve babanın ismini yaz!" dedi. Peygamberimiz Aleyhisselam: "Bu da güzeldir. Öyle yazınız! Ben, hem Abdullah'ın oğluyum, hem de Allah'ın Resulüyüm! Vallahi, siz beni yalanlasanız da, ben yine, hiç şüphesiz, Allah'ın Resulüyüm! Kendi ismimi ve babamın ismini yazdırmak, benim peygamberliğimi gidermez!" buyurdu. Hükümdarlara gönderilen İslamiyete davet mektuplarında da, Muhammed ismi yazılı, Muhammed Resulullah mührü basılı idi. Peygamberimiz Aleyhisselamın, hadis-i şeriflerinde açıkladıkları isimlerinden başka, Kur'an-ı Kerim'de ve daha önceki peygamberlere indirilmiş olan ilahi kitablarda geçen daha birçok isimleri vardır. İsimlerin çokluğu ise, isim sahibinin şerefinin üstünlüğünü gösterir. Peygamberimiz Aleyhisselam; Hz. Hatice'den ilk doğan oğlu Hz. Kasım'dan dolayı diye künyelenmişti. Medineli Ensardan bir zat, doğan oğluna Muhammed ismini koymak istemiş ve bunda bir sakınca olup olmadığını Peygamberimiz Aleyhisselamdan sormuştu. Peygamberimiz Aleyhisselam: "Benim ismimi takınınız! Amma, künyemi takmayınız!" buyurmuştur. Hz. Ali de: "Ya Rasulallah! Senden sonra doğacak çocuğuma senin ismini ve künyeni takmamı uygun görür müsün?" diye sormuş; Peygamberimiz Aleyhisselam ona: "Evet!" buyurmuştur. Kaynak: İslam Tarihi Ve Efendimizin Hayatı-Mustafa Asım

Peygamberimiz Aleyhisselamdan Önce Kimlere ve Ne İçin Muhammed İsmini Koydukları Tabiin bilginlerinin büyüklerinden Said b. Müseyyeb der ki: "Araplar, kendilerinden, Muhammed isminde bir peygamber gönderileceğini, Kitab Ehli olan Yahudi ve Hıristiyanlarla kahinlerden işitmişlerdi. Bunu işiten Araplardan bazıları-peygamber olması ümidiyle-oğullarına Muhammed ismini vermişlerdi: 1) Beni Temimlerden Süfyan b. Mücaşi', Şam'a gidip bir rahibin evine inmişti. Süfyan, kendisinin Mudarlardan olduğunu söyleyince, rahip: "Araplar içinde bir peygamber gönderilecek, kendisine Muhammed denilecektir!" dedi. Bunun üzerine, Süfyan, doğan oğluna Muhammed ismini verdi. Muhammed b. Süfyan, büyüyünce, Hıristiyan papazı oldu. 2) Beni Süleymlerin Zekvan oğullarından Muhammed b. Huzai'ye, Muhammed ismi, peygamber olması ümidiyle verilmiştir. Ebrehe bu Muhammed b. Huzai'yi Yemen'e götürmüş, o da orada Ebrehe'yle birlikte bulunmuş ve Hıristiyanlık dininde ölmüş; Ebrehe'nin emriyle, Kabe yerine, San'a'daki Kulleys kilisesine haccetmeleri için propaganda yaparken, Huzeyl'lerden Urve b. Hıyad tarafından bir okla vurulup öldürülmüştür. 3) Beni Süleymlerden Muhammedü'l-Cüşemi'ye, 4) Muhammedü'l-Useydi'ye, 5) Muhammedü'l-Fukaymi'ye, 6) Muhammed b. Berrü'l-Kinani'ye, 7) Muhammed b. Humran b. Malikü'l-Cu'fi'ye, 8) Beni Cahcabalardan Muhammed b. Ukbetü'l-Cülahu'l-Evsi'ye, 9) Muhammed b. Hırmazü't-Temim'e, 10) Evsilerden Muhammed b. Meslemetü'l-Ensari'ye... hep, peygamber olması maksat ve ümidiyle Muhammed ismi konulmuştur. Peygamberimiz Aleyhisselamın Babası Hz. Abdullah'ın VefatıPeygamberimiz Aleyhisselamın babası Hz. Abdullah, Hz. Amine ile evlendikten kısa bir müddet sonra, Kureyşlilerin ticaret malları yüklü kafilelerinden bir kafileye katılarak Şam'a, Gazze'ye gitmişti. Satacaklarını satıp alacaklarını aldıktan sonra, oradan geri dönüldüğü sırada, yolda hastalandı. Medine'ye gelince, arkadaşlarına: "Ben, burada dayılarım Adiyy b. Neccar oğullarının yanında biraz kalayım" dedi ve hasta olarak onların yanında bir ay kaldı. Kafile arkadaşları, yollarına devam edip Mekke'ye geldiler. Abdulmuttalib, onlardan, oğlunun nerede kaldığını sordu. Onlar da, "Onu gerimizde, dayıları Adiyy b. Neccar oğullarının yanında bıraktık. Kendisi hastadır" dediler. Bunun üzerine, Abdulmuttalib, büyük oğlu Haris'i acele Medine'ye yolladı. Haris Medine'ye vardığı zaman, Hz. Abdullah'ı vefat etmiş ve Adiyy b. Neccarlardan Nabiga'nın evine gömülmüş buldu. Hz. Abdullah'ın kabri Nabiga'nın evinin içine girilince sol tarafa düşen küçük evindedir. Dayıları; Abdullah'ın nasıl hastalandığını, olanca çabalarına rağmen kendisini kurtaramadıklarını ve Nabiga'nın evine gömdüklerini Haris'e anlattılar. Haris, acele Mekke'ye dönüp babasına acı haberi verince, Abdulmuttalib de, Abdulmuttalib'in bütün oğulları ve kızları da son derece ağladılar. Hz. Abdullah, vefat ettiği zaman 25 yaşında idi. Peygamberimiz Aleyhisselam da, daha annesinden doğmamıştı. Kaynak: İslam Tarihi Ve Efendimizin Hayatı-Mustafa Asım Köksal

Tabi sorularınızı sorabilirsiniz. Ama lütfen soru dahi olsa insanları bilgilendirici sorular olsun. Tartışma oluşturacak sorulara yönelmeyelim... Saygılarımla...

Doğum Gecesinde Vuku Bulan Önemli Hadiselerden Bazıları 1. Hz. Aişe'den rivayet edildiğine göre; Mekke'de, ticaretle uğraşan bir Yahudi Peygamberimiz Aleyhisselamın doğduğu gece, doğuşuna alamet olan yıldızın doğduğunu görmüş, katıldığı Kureyş meclislerinden bir mecliste: "Ey Kureyş cemaatı! İçinizden, bu gece çocuğu doğan oldu mu?" diye sormuştur. "Vallahi, bilmiyoruz!" dediler. Bunun üzerine, Yahudi: "Ey Kureyş cemaatı! Size söylediğim şeyi ezberleyiniz! Bu gece, bu ahir zaman ümmetinin peygamberi doğmuştur! Onun iki küreği arasında, üzerinde tüyler bulunan kırmızımtırak bir ben de vardır!" dedi. Meclistekiler, Yahudinin sözlerinden hayrette kalarak meclisten dağıldılar. Onlardan her biri, evlerine varınca, Yahudinin söylediklerini ailelerine haber verdiler. Bazılarına, aileleri: "Abdullah b. Abdulmuttalib'in bir oğlu doğdu. Kendisine, Muhammed ismini verdiler" dediler. Onlar, o günden sonra, Yahudinin evine gidip: "Bizim içimizde bir çocuk doğduğunu duydun mu, öğrendin mi?" dediler. Yahudi: "Ben size onun doğduğunu haber verdikten sonra mı, yoksa önce mi doğdu?" diye sordu. "Önce doğdu!" dediler. Dileği üzerine, kendisini Hz. Amine'nin evine götürdüler. Yahudi, Hz. Amine'den, oğlunu yanına çıkarmasını istedi; çıkarıldı. Peygamberimiz Aleyhisselamın arkasındaki peygamberlik hatemini görünce, Yahudi bayıldı. Ayıldığı zaman, kendisine "Yazıklar olsun sana! Ne oldu sana?" dediler. Yahudi: "Vallahi, artık İsrail oğullarından peygamberlik gitti! Ellerinden Kitab da gitti! Bu, İsrail oğullarının öldürüleceklerine ve bilginlerinin de itibarlarının kalmayacağına verilmiş bir hükümdür! Araplar, peygamberlikle, büyük bir izzet ve şerefe erecekler! Ey Kureyş cemaatı! Sevininiz! Vallahi, siz; haberi doğudan batıya kadar ulaşacak bir atılım ve yenme gücüyle güçleneceksiniz!" dedi. 2. Medineli Müslümanlardan şair Hassan b. Sabit der ki: "Ben, yedi sekiz yaşlarında, duyduklarımı kavrayabilecek, boylu boslu bir çocuktum. Bir gün, Yesrib'de bir Yahudinin köşk üzerinden en yüksek sesle: 'Ey Yahudi cemaatı!' diyerek bağırdığını işittim. Yahudiler, etrafına toplanınca, ona: 'Allah cezanı versin! Ne oldu sana?' dediler. O da: 'Ahmed'in doğumunda doğacak olan yıldızı, bu gece doğdu!' dedi." İbn İshak: "Hassan b. Sabit'in torunu Said b. Abdurrahman'a: 'Resulullah Aleyhisselam Medine'ye geldiği zaman Hassan b. Sabit kaç yaşında idi?' diye sordum. Said: 'Hassan, altmış yaşında idi. Resulullah Aleyhisselam da, elli üç yaşında iken Medine'ye geldi' dedi. Demek ki, Hassan, o Yahudinin söylediğini yedi yaşında iken işitmiş" demiştir. 3. Hz. Amine'nin bildirdiğine göre; Peygamberimiz Aleyhisselama, ne hamileliği sırasında, ne de onu dünyaya getirirken hiçbir zahmet çekmemiş ve o doğarken de, doğu ile batı arasını aydınlatan bir nurun kendisinden onunla birlikte çıktığını görmüştür. 4. Peygamberimiz Aleyhisselam, doğarken, çocukların yere düştükleri gibi düşmeyip ellerini yere dayamış, başını semaya kaldırmış olarak doğmuştur. 5. Muhammed Aleyhisselam doğunca, geleneğe göre sabaha kadar üzerine kapatılan çanağın yarılarak, yarığından kendisinin gözlerini semaya diktiği görülmüştür. "Doğrusu, biz bunun gibi bir çocuk görmedik!" denilmiştir. 6. Şeytan; hayatında koparacağı dört çığlıktan birisini, bu kutlu doğum gecesinde koparmıştır. 7. İran başkadısı ve din adamı Mubezan, rüyasında; birtakım serkeş develerin bir sürü yürük atları önlerine katarak Dicle ırmağını geçtiklerini, İran topraklarına yayıldıklarını görmüştür. 8. Save gölünün suyu çekilmiştir. 9. Semave vadisini su basmıştır. 10. Kisra'nın sarayından 14 şerefe yıkılmıştır. 11. İranlıların 1000 yıldan beri hiç sönmeden yanan ateşgedeleri sönüvermiştir! Kaynak: İslam Tarihi Ve Efendimizin Hayatı-Mustafa Asım Köksal

Sütannesi Halime Hatunun Peygamberimiz Aleyhisselamı Emzirişi ve Büyütüşü Peygamberimiz Aleyhisselamı; Süveybe Hatundan sonra, Beni Sa'd b. Bekr kabilesinden sütannesi Halime Hatun götürüp emzirdi. Halime Hatun; Kays b. Aylan'lardan Ebu Züeyb Abdullah b. Haris'in kızı ve Sa'd b. Bekr b. Hevazin'lerden Haris b. Abduluzza'nın da zevcesi idi. Peygamberimiz Aleyhisselamın bu sütanne ve babadan kardeşleri de, Abdullah b. Haris, Üneyse binti Haris ve Şeyma binti Haris idi. Halime Hatun; yanında, kocası ve memedeki küçük oğlu ve Beni Sa'd b. Bekr kadınlarından da on kadın olduğu halde, emdirilecek oğlan çocuğu arayıp bulmak üzere, yurtlarından yola çıktılar, Mekke'ye geldiler. Halime Hatun der ki: "İçinde bulunduğumuz kuraklık ve kıtlık yılında, hiçbir şeyimiz kalmamıştı. Ben, kır merkebimin üzerinde idim. Yanımızda yaşlı bir devemiz de bulunuyordu. Vallahi, o bize bir damla bile süt vermiyordu. Fakat, biz, bir yağmura kavuşmayı, darlıktan kurtulmayı umup duruyorduk. Üzerinde bulunduğum arık ve zayıf merkebimin yürüyüşünün ağırlığı, arkadaşların canını sıkacak dereceye varmıştı. Nihayet, Mekke'ye varıp, emzirilecek oğlan çocukları aramaya başladık. İçimizde hiçbir kadın yoktu ki, o ona arz ve teklif edilsin de, 'Yetimdir!' denilince onu almaktan kaçınmış olmasın! Çünkü, bizler, emzireceğimiz çocuğun babasından bahşişe kavuşmayı umuyor, ve onun Peygamber Aleyhisselamın hakkında da: 'Yetimdir. Annesi ve dedesi, bize ne ihsan yapabilecek?' diyorduk. Bunun için, hepimiz, onu emzirmek üzere almak istememiştik. Benimle gelmiş olan kadınlardan, emzirilecek çocuk almayan, benden başka, kalmamıştı." O sırada, Abdulmuttalib, Peygamberimiz Aleyhisselam için sütannesi arayıp duruyordu. Halime Hatun der ki: "Abdulmuttalib, benimle karşılaşınca: 'Sen, kimsin?' diye sordu. 'Ben, Beni Sa'd'lardan bir kadınım!' dedim. 'İsmin nedir?' diye sordu. 'Halime' dedim. Abdulmuttalib gülümsedi: 'Ne güzel! Ne güzel! Sa'd ve hilm iki güzel haslettir ki, dünyanın hayrı da, ebediyetin izzet ve şerefi de bunlardadır. Ey Halime! Benim yanımda yetim bir çocuk vardır ki, onu Beni Sa'd kadınlarına teklif ettim. 'Biz, götüreceğimiz çocuklardan yararlanmayı, onların babalarından ikram görmeyi umuyoruz' diyerek, almaya yanaşmadılar. Onu emzirmeyi, sen üzerine alır mısın? Belki onun yüzünden saadete, mutluluğa erersin' dedi. Ben de: 'Bana biraz müsaade et de, kocama bir danışayım' dedim. Hemen, kocamın yanına dönüp durumu ona haber verdim ve: 'Mekke'de, bu yetim çocuktan başka, emzirilecek çocuk yoktur! O çocuğu almamızı uygun görür müsün? Ben yurdumuza eli boş dönmemizi hoş bulmuyorum. Vallahi, ben, arkadaşlarım arasında, emzirilecek bir çocuk almadan geri dönmeyi istemiyorum. Vallahi, o yetime gideceğim. Ben de onu alacağım!' dedim. Kocam: 'Bunu yapmanda bir sakınca yok. Belki, Allah onun yüzünden bereket ve bolluk ihsan eder. Ey Halime! Git, al onu!' dedi. Döndüğüm zaman, Abdulmuttalib'i oturmuş, beni bekliyor bir halde buldum. Kendisine: 'Haydi, çocuğu getir!' deyince, yüzünde sevinç belirdi ve beni hemen Amine'nin evine götürdü. Amine, bana 'Hoşgeldin! Safa geldin!' dedi. Beni Muhammed Aleyhisselamın bulunduğu odaya koydu. Odaya girdiğim zaman, o, sütten daha ak bir yün kumaşa sarılmış, kendisinin altına da yeşil ipekten bir sergi serilmişti. Sırtüstü yatırılmış, mışıl mışıl uyuyor, kendisinden misk kokusu geliyordu! Sevimliliğine ve yüzünün güzelliğine hayran oldum. Kendisini uykudan uyandırmaya kıyamadım. Ellerimi göğsünün üstüne yavaşça koyduğum zaman, gülümsedi ve bana bakmak için gözlerini açtı. Hemen, iki gözünün arasından öptüm ve kucağıma aldım.'" Hz. Amine: "Bana, üç gece: 'Oğlunu, Beni Sa'd b. Bekr'lerde Ebu'z-Züeyb ailesi içinde emzireceksin!' denildi" dedi. Halime Hatun: "İşte, bu kucağımdaki çocuğun sütbabası Ebu'z-Züeyb'dir. O benim babamdır" dedi. Hz. Amine gerek hamilelik, gerek doğum sırasında gördüklerini haber verip "Oğlumu iyi koru!" diyerek Halime Hatuna sıkı sıkı tenbihatta bulundu. Halime Hatunun içi son derecede ferahladı, işittiği şeyler kendisini sevindirdi. Kaynak: İslam Tarihi Ve Efendimizin Hayatı-Mustafa Asım Köksal

Bir Kahinin Peygamberimiz Üzerindeki Teşhisi ve Korkunç Teklifi Peygamberimiz Aleyhisselam, beş yaşında bulunduğu ve dedesi Abdulmuttalib'e teslim edildiği sırada, Mekke'ye bir kahin gelmişti. Kahin Abdulmuttalib'in yanında Peygamberimiz Aleyhisselamı görünce, ona dikkatli dikkatli bakıp: "Ey Kureyş cemaatı! Şu çocuğu öldürünüz! Çünkü, o sizi bölecek, öldürecek!" dedi. Abdulmuttalib, Peygamberimiz Aleyhisselamı hemen oradan kaçırdı. Peygamberimiz Aleyhisselamın Annesine Teslim Edilişi Halime Hatun der ki: "Sütoğlumu annesine götürdüğümüz zaman: 'Onu ne diye getirdin ey sütannesi? Halbuki, yanında kalması için ne kadar ısrar etmiş durmuştun?' dedi. 'Allah oğlumu büyüttü. Ben artık üzerime düşen vazifeyi yerine getirmiş bulunuyorum. Doğrusu, kendisinin başına birşeyler gelmesinden de korktum. Şimdi, onu, istediğin gibi, sana teslim ediyorum' dedim. 'Sen bu halde değildin. Bana doğrusunu haber ver?' dedi. Kendisine herşeyi haber vermedikçe beni bırakmadı, ve: 'Yoksa, sen ona şeytanın musallat olduğundan mı korktun?' dedi. 'Evet' dedim. 'Hayır! Vallahi, şeytan için, ona musallat olmaya, sataşmaya asla yol yoktur. Hiç şüphesiz, benim oğlum için büyük bir hal ve şan vardır. Ben sana onun haberini bildireyim mi?' dedi. 'Evet! Bildir' dedim. 'Ben ona hamile olduğum zaman, Şam topraklarından Busra'nın köşklerini bana aydınlatıp gösteren bir nurun benden çıktığını gördüm. Ona hamileliğimde de, vallahi, bana hamilelikten daha hafif, daha kolay gelen birşey görmedim. Doğurduğum zaman, o, başka çocukların yere düştükleri gibi düşmeyip, ellerini yere dayamış, başını semaya kaldırmış olarak doğmuştur. Şimdi, sen onu bana bırakıp doğruca yurduna gidebilirsin artık' dedi." Mekkelilere Ziyafet Çekilişi ve Halime Hatunun İkramlara Gark Edilişi Halime Hatun der ki: "Kureyşliler ve sair halk sakinleştikleri zaman, Abdulmuttalib, yirmi deve ve ayrıca, davar ve sığır da kestirip Mekke halkına yemek yedirdi. Fakirlere sadaka olarak da, 50 ratl altın dağıttı. Sonra da, benim için hazırlanacak herşeyi en güzel bir şekilde hazırlatıp beni yurduma döndürdü. Ben, yurduma, tarif edemeyeceğim her dünyalık hayırla döndüm! Muhammed, dedesinin yanında kaldı. Abdulmuttalib'e, onun bütün haberlerini anlattım. Abdulmuttalib onu bağrına basıp ağladı. 'Ey Halime! Hiç şüphesiz, bu oğlum için büyük bir hal ve şan vardır. Ben, o zamana erişmeyi ne kadar arzu ederdim!' dedi." Kaynak: İslam Tarihi Ve Efendimizin Hayatı-Mustafa Asım Köksal

Ecmain... Cümlemizden Allah razı olsun...