Bir anda aklıma geldi ; Cennet için değil, bu dünyayı cennet yapmak için çalışın.

anladım ben seni sanırım ama benim post kaynıodu arada - TuRquaz

Ben şahsen metatronun saygısından şüphe bile etmem

Çok Derin bir konu ama kimin nereye gireceğini cennetemi cehennememi bileyiz kimsede bilemez, Hristiyanlığın geçmişte çıkarlar doğrultusun da değiştirildiği ve bunun kitaba yansıması açık para vererek günah affettirmek gibi ki aynı allaha inansak bile ibadet şeklimiz anlayışımız iyi kötü çok farklı. Müslümanlık; Bir dinsiz kuran-ı kerimi okuduğunda bu yüzden çok kolay kabullenilebilen bir dindir. İçinde Sonradan eklemeler olmadığı için okuyan çelişkiye düşmez.

hristiyanların müslüman olmadıgı icin cennete gitmeyecigi düşüncesi cok sacma bence. direk celişki deilmi müslümanlıgın ne oldugunu bilmeden hristiyan olarak yaşıyor onu yaradana inanıyor ama yanlış bildigi icin cehenneme gidiyor bence inanc dinle kısıtlanıyor. herkesin inancı kalbindedir dinde deil. ben simdi böyle dedigim icinde direk cehenneme gidecegim dimi sorgusuz sualsiz inanın diyorlar hep celişki hep celişki acaba ilk insanlar simdi nerde cennettemi cehennemdemi yoksa realkarnasyonmu var dinimiz yok diyor peki ilkel insan direk cehennememi alıncak JoHN

Bilinmez bu konu müslümanlar illa cennete mi gidecek cehennemede müslüman lazım hristiysanlara gelince de inandıkları değil ne yaptıkları önemli T-

ne müslümanlar var görüyoruz. bence bu konulşarda bilgin biri değilim ama müslümanlar gider diğerleri gidemez şeklinde bir yorum yanlış olur bence.

62- Şüphe yok ki, iman edenler, yahudiler, hıristiyanlar ve sabiiler, bunlardan her kim Allah'a ve ahiret gününe gerçekten iman eder ve salih amel işlerse elbette Rabbleri katında bunların ecirleri vardır, bunlara bir korku yoktur, bunlar mahzun da olacak değillerdir. 62- İslamiyet'e zahirde iman etmiş olanlar, yani, Muhammed dinini dilleriyle ikrar ettiklerinden dolayı insanlar arasında müslüman sayılanlar, Musa dinine mensup olan yahudiler, İsa dinine mensup hıristiyanlar, bu üç dinin dışındaki dinlerden olanlar yani onlardan her kim, Allah'a ve ahiret gününe, bu surenin başında beyan buyurulduğu üzere, gerçekten dış görünüşleriyle ve içyüzleriyle iman eder ve bu imana yaraşır şekilde iyi bir iş yaparsa şüphesiz bunların Rableri katında ecir ve mükafatları vardır. bunlara korku yoktur ve bunlar mahzun da olacak değillerdir, yani, yapılan inzarlar, uyarı ve tehditler bunlar hakkında değildir. İnsanlar Adem'in sülbünden yeryüzüne indikleri zaman Cenab-ı Allah kendilerine "Eğer Ben'den size bir hidayet gelir de kim benim hidayetime uyarsa, işte onlara herhangi bir korku yoktur ve onlar üzüntü de çekmeyecekler." (Bakara, 2/38) diye herhangi bir zamanda gelen hidayetine uymaları şartıyla bunu vaad etmemiş miydi? İşte Adem'in tevbesinin semeresi olan o ilahi va'd, ebediyete kadar sürüp gidecek bir genel kanundur. Ve bu ayet ilahi kanunun bir inkişafıdır. Şu halde yahudiler gibi zillet ve meskenete düşenler ve Allah'ın gazabına uğramış olanlar bile her ne zaman tevbe eder, Allah'a ve ahiret gününe cidden iman ederek, Allah'ın son zamanda gönderdiği hidayete uyar ve ona göre salih amel işlerlerse o gazaptan kurtulurlar. Ve Allah katında ecir ve mükafat bulurlar. Sonuçta sırrına mazhar olarak, korku ve hüzünden kurtulurlar. Lakin bundan yararlanmak için görünüşte, yani insanlar arasında mü'min ve müslüman sayılmak yetmez, hatta belli bir süre salih kişi olarak yaşamış olmak da kafi gelmez. O imanda sebat edip, güzel bir sonla gitmek, yani son nefeste iman ve güzel amel ile Allah'a kavuşmak lazımdır. Bu surenin baş tarafında "İşte onlar Rabblerinden gelen bir hidayet üzeredirler ve gerçekten kurtuluşa erenler de ancak onlardır." (Bakara, 2/5) müjdesinin kimlere mahsus olduğu bilinmektedir ve bunda "Sana indirilene ve senden önce indirilene inananlar." (Bakara, 2/4) şartı da bulunmaktadır. Bunun için ahirete iman ve gerçek anlamda yakin de bütün peygamberlerle birlikte Hz. Muhammed'e ve ona indirilen kitaba iman etmiş olanlara mahsus bulunduğu tebliğ edilmişti. Şu halde cümlesiyle beyan buyurulan gerçek imanın Hz. Muhammed'in peygamber olarak gönderilmesinden sonrakiler diye tefsir edilmesi lazım geldiğinde hiç şüphe yoktur. Zaten bu ayetin bilhassa bu noktadan İsrailoğulları'na hitap şeklinde bir icmal olup, bütün bu açıklamaların İslam dinine davet sadedinde ve "Sizin yanınızda bulunan kitabı doğrulayan bu kitaba iman edin ve onu ilk inkar eden olmayın!" (Bakara, 2/41) ilahi emrini desteklemek için gelmiş olduğunda şüpheye yer yoktur. Hz. Muhammed'in peygamberliğinden önce Allah'a ve ahiret gününe iman eden ve iyi amel işleyenler bile Tevrat ve İncil hükmünce geleceğin büyük peygamberine iman ile mükellef idiler, buna işaret olmak üzere "Ahdimi yerine getirin." (Bakara, 2/40) buyurulmuştu. Böyle iken Hz. Muhammed'in peygamberliğinden sonra onu inkar edenler arasında gerçek iman ehli bulunduğu varsayımına imkan kalır mı? Allah'a ve hesap gününe imanı bulunan ve bu iman ile mütenasip salih amel işleyecek olan kimselerin Hz. Muhammed'in peygamberliğini inkar etmelerine imkan tasavvur olunabilir mi? Tarih sayfalarının şahitliğinde Hz. Muhammed'in peygamberliğinden daha açık, daha belirgin hangi peygamberlik vardır? Şu halde gökyüzündeki yıldızlardan bazılarını kabul edip de güneşi inkar edenlerin Allah'a karşı imanlarında ciddiyet ve samimiyet tasavvur etmek gerçekle bağdaşmayan bir çelişki teşkil eder. Dikkat çekici olan şey şu ki, bu ayette iman, biri insanlara nazaran zahiri, diğeri Allah katında geçerli, hakiki iman olmak üzere iki defa zikredilmiş ve her şeyden önce "iman edenler" sözü, yahudilere, hıristiyanlara ve sabiilere mukabil tutulmuştur. Demek ki, bu üçü, Kur'an'ın sözkonusu ettiği imanın mutlak olarak dışındadırlar. Bununla beraber zahiri iman sahipleri bunlarla eşit tutulmuş ve hepsinin kurtuluşu kamil iman ve salih amel şartına bağlı gösterilmiştir. Demek ki, gerek zahiri mü'min olan müslümanlar, gerek müslümanların dışında kalan yahudi, hıristiyan, sabii vs. Kur'an'da yer aldığı şekilde Allah'a ve ahiret gününe dış görünüşte ve içyüzüyle cidden iman eder ve salih ameller yaparlar ve bunda sebat gösterirlerse o zaman "Onlara korku yoktur ve onlar mahzun da olmayacaklar." ifadesinin sırrına mazhar olacaklardır ki, bunda da İslam dininin davetiyle ve hidayetiyle bütün insanlara açık ve cihanşümul bir din olduğu aşikar olur. Bu ayetten nihayet şu sonuca geliriz ki, İslam dininin hakim olduğu müslüman toplumun teşekkülü için İman-ı Hakiki şart değildir. Onun zahiri bir ikrar ile dahi gerçekleşmesi sözkonusu olduğu gibi, bunun içinde dünyaya ait nokta-i nazarlarla bir siyasi anlaşma ile öbür dinlere mensup insanlar dahi din hürriyeti ile hayat haklarına mazhar olurlar. Fakat bütün bunlar arasında ferdi veya ictimai anlamda gerçek selamet ancak kamil iman ve salih amel sahiplerine vaad olunmuştur. Çünkü toplumun temel direği ve nizamın esas dayanağı bunlardır. İşte İslamiyet'in gerek dünya, gerek ahiret için vaad ettiği selamet ve saadetin sırrı da bu gerçeğin içinde gizlidir. Şu halde kamil iman ve salih amel erbabının bilgi ve amel feyizlerinden mahrum olan, sadece dış görünüşüyle müslüman bulunan bir İslam toplumunun "Onlara korku yoktur, onlar mahzun da olmayacaklar." ilahi va'dine mazhar olması sözkonusu değildir. Allah'a imanı olmayanlar, hakkı yerine getiremezler, ahirete imanı olmayanlar da ebediyete hizmet edemezler. Herkesin yalnızca kendi nefsi için çalıştığı bir toplumun manzarası "Kimsenin kimseye faydası dokunmayacağı günden korkun!"(Bakara, 2/48) ayeti ile tasvir edilen kıyamet gününün bir benzeridir. Yahudi: Arapça'da esasen tevbe etmek manasına olduğu gibi, Yahudi olmak manasına da gelir. Deniliyor ki, Araplar arasında bunlara Yahudi denilmesi, ya daha önce geçtiği gibi, buzağıya tapmaktan vazgeçip tevbe etmeleri dolayısıyladır, yahut da "Yahuza" isminin Arapça söylenişi sebebi iledir. Yahuza ise Hz. Ya'kub'un on iki evladının en büyüğünün ismidir. Buna göre; Yahudi, İsrailoğulları'nın on iki boyundan birincisinin adı olması gerekirken, öneminden dolayı zamanla bütününe birden isim olmuştur. Bu demektir ki, "Yahud" cins ismi olarak kavmin veya boyun adıdır. Tekil olarak kullanıldığında "Yahudi" denilir ki, o kavme mensup olan kişi demektir. Nasara: "Nasrani" kelimesinin cem'idir . Keşşaf'ın beyanına göre; tekil i "nasran"dır ve sonuna mensubiyet "ya"sı geldiği zaman Ahmedi gibi mübalağa anlamı ifade eder. Hıristiyanlar kendilerine bu ismi vermişlerdir ki, bu da üç ayrı sebebe bağlı olarak beyan ediliyor: 1- Hz. İsa'nın nazil olduğu , "Nasıra" köyüne nisbettir. İbnü Abbas, Katade, İbnü Cüreyc bu görüştedirler. 2- Aralarında tenasur bulunması, yani birbirlerine yardımcı olmaları yüzünden bu adı almışlardır. 3- Hz. İsa, havarilerine "Allah'a giden yolda bana yardım edecek kimdir?" (Al-i İmran, 3/52) buyurmuş, onlar da "Allah'ın yardımcıları biziz." (Al-i İmran, 3/52) diye cevap verdikleri için bu isimle anılmışlardır. "Nasrani" Grekçe'ye "hıristiyan" diye tercüme edilmiştir ki, "Hristos"a nisbettir. Frenkler "Kırist" diye telaffuz ediyorlar. Hıristos, halaskar, fidye-i necat ödeyerek kurtaran "münci" diye açıklandığına göre "Nasrani" bunun Arapça'sıdır. Şu halde "nasrani" hıristiyan, "nasara" da hıristiyanlar demek olur. Sabiin: Yahut "sabie" hakkında da çeşitli görüşler vardır. Evvela lügat bakımından denilir ki, "filan adam dininden çıktı, filan dine girdi." demektir. Bu anlamdan dolayı Mekke müşrikleri Hz. Peygamber'e diyorlardı. Çünkü eski dinlerine aykırı yeni bir din ortaya koyuyordu. Ayrıca yıldızlar doğuş yerlerinden çıkıp yükseldikleri zaman denilir. Binaenaleyh gerçek lügat anlamı itibariyle ve karşılık karinesiyle "Sabiin" izafi bir anlam taşıdığından, İslam, Yahudi ve Hıristiyanların dışında kalan diğer dinlerin mensuplarına şamil olur. Bununla beraber geleneksel bir deyim olarak daha özel ve dar anlamlarda da kullanılmıştır. 1- Katade'nin açıkladığı şekilde bunlar, meleklere tapan bir taifedir. 2- Yıldızlara tapan bir taife oldukları da tefsirlere geçmiştir. Fahruddin Razi, akla yakın olan budur, der. Ve bunların başlıca iki görüşleri vardır: Birincisi; derler ki, "Alemin yaratıcısı Allah Teala'dır. Lakin Allah, yıldızlara saygıyı ve bunların ibadet için kıble yapılmasını emretmiştir." İkinci iddiaları ise şudur: "Allah Teala, burçları ve yıldızları yaratmıştır. Fakat bu alemdeki hayır ve şerri, sağlığı ve hastalığı meydana getiren, canlıları yöneten ve yönlendiren yıldızlardır. Şu halde bu dünyanın, bir anlamda Rabbi onlardır ve insanların onlara saygı ve ta'zim göstermeleri vaciptir. Çünkü onlar da Allah Teala'ya ibadet ederler ve insanlara aracı olurlar." derler. Bu mezhep, Gildanilere mensup olanların görüşüdür ki, Hz. İbrahim bunları red ve iptal için peygamber olarak gönderilmiştir. Bunların Hz. Nuh'a ve bazı rivayetlerde Hz. İdris'e nisbet iddiasında bulundukları da söylenir. Günümüzde yıldız falına inanma ve yıldızların gücüne sığınma bunlardan kalmadır. Maide suresinde bununla ilgili açıklama gelecektir. (Bkz: Maide, 5/69). iynx. Forever

cenneti bu dünyada yaşayın demedim bu dünyayı cennet yapmaya çalışın, iyilik yapın, güzellik yapın, saygılı olun bilgili olun dedim iynx. Forever

meta, Kur' an-ı Kerim' i senin kadar iyi bilen biri bu yanlışı yapamaz. Demek ki bilerek yapıyorsun ki, bu daha kötü. Şimdi nedir yanlışım diyeceksin, Sözgelimi mevcut Hristyan inancına göre Hz. İsa ve Kutsal Ruh dedikleri bir varlıkta tanrıdır. Bu da Allah' a açıkça şirk koşmaktır. Allah' a şirk koşan hiç kimse Cennet' e giremez. Edit: ne kadar zamandır tanıyorsun kendisini? Acaba biz seni tanıyor olabilir miyiz? -

aman aman kalsın.. görüyoruz cenneti bu dünyada yaşayanları.. demi meta..

gene islamı iyi bilmeyen birileri yazmış bu yazıyı.. ne diyor Bakara Suresi 62. ayette "Şüphesiz iman eden müminler ile Yahudilerden, Hıristiyanlardan ve Sabiilerden Allah'a ve ahiret gününe hakkıyla inanıp salih amel işleyenler için Rableri katında mükafatlar vardır. Onlar için herhangi bir korku yoktur. Onlar üzüntü çekmeyeceklerdir" bunların hepsi islam inancına göre cennete gidecektir.. yahudileri ve hıristiyanlar biliyorsunuzdur.. sabiiler de bunlardan farklı olarak güneşe tapan bir topluluktur.. dolayısıyla islam incandına göre güneşe tapanlar da cenete gidebilir

Hayır, sizinle aynı Allah'a inanmıyoruz! 25 Nisan 2008 Cuma. Kanal 7'de Mustafa Karataş Hoca, bir vatandaşın kendisine, "Hocam, Müslümanlıktan Hıristiyanlığa geçersem günaha girmiş olur muyum?" diye soran bir elektronik posta gönderdiğini söylüyor. Ve bizim yüreğimiz "cız!" ediyor. Adam dinden çıkıyor, cennetten cehenneme geçiyor, "Günaha girmiş olur muyum?" diye soruyor. Peki, niye? Niye olacak, Türkiye bir misyonerler cenneti oldu da onun için. Niye olacak, misyonerler tarafından, "Hepimiz aynı Allah'a inanıyoruz!" yalanı söyleniyor ve bazı Müslümanlar tarafından bu "misyoner yalanı" tasdik görüyor da ondan. Niye olacak, toplum nazarında itibarı yüksek kimi isim ve kalemler tarafından, "Hıristiyanlar da cennete girecektir" deniyor da ondan. Niye olacak, "Hıristiyanlarla amentüde ittifakımız var" görüşü Müslüman Türk milletine benimsetilmeye başlandı da ondan. Niye olacak, "İbrahimi dinler" kavramı ile Hıristiyanlık Müslümanlıkla aynı kefeye kondu, sanki, yok birbirlerinden farkı, zannı Anadolu'nun en ücra köşelerine kadar yayılmaya başladı da ondan. Dostlar, üniversite camiasında, kimi evlerde, kimi toplantılarda bu konuda ne kadar tehlikeli sularda geziniliyor bir bilseniz! Başa dönecek olursak.. Şunu bilelim ki, biz Müslümanlar Hıristiyanlarla asla aynı Allah'a inanmıyoruz. Zaten bizim inandığımız Allah'a da onlar inanmıyor. Bu konuda ister Müslüman ister bir Hıristiyan, "Biz aynı Allah'a inanıyoruz" dediğinde doğru söylemiyor. Çünkü Hıristiyan, Hz. İsa'yı tanrı kabul ediyor. Tanrı annesi olarak kabullendikleri için Hıristiyanlar, Hz. Meryem'i de tanrı kabul etmektedirler. Şimdi biri çıkıp hayır böyle bir şey yok derse, o kişi Kur'anı inkar etmiş demektir. Çünkü, Maide suresinde (5/116) Cenab-ı Allah, İsa aleyhisselam'a şöyle sesleniyor: "- Ey Meryem oğlu İsa! İnsanlara: 'Beni ve anamı, Allah'tan başka ilah bilin'diye sen mi dedin?" Demek ki neymiş? Demek ki Hıristiyanlar Hz. İsa ve Hz. Meryem'i 'Allah'tan başka Allah'kabul ediyorlarmış. Bunu ben söylemiyorum. Bunu bir şeyh, bir profesör değil, bunu Allah söylüyor. Şimdi biri çıkıp, Hıristiyanların öyle bir iddiası yok demek, "Allah yalan söylüyor!" demektir. Rabbinin bu sorusuna İsa şu cevabı veriyor: "- Haşa!; hakkım olmayan şeyi söylemek bana yakışmaz. Hem ben söyleseydim, Sen onu şüphesiz bilirdin. Sen benim içimdekini bilirsin, halbuki ben senin zatında olanı bilmem. Gizlilikleri eksiksiz bilen yalnızca Sensin!" Peki İsa , "Beni ve anamı Allah'tan başka Allah bilin" değil dememişti de ne demişti? Bunu da Maide suresinin 117'inci ayetinde Allah bizlere doğru şekliyle bakınız nasıl öğretiyor: İsa aleyhisselam: "- Ben onlara, ancak bana emrettiğini söyledim. 'Benim de Rabbim, sizin de Rabbiniz Allah'a kulluk edin'dedim. Evet, İsa doğruyu söyledi amma sonrakiler ve özellikle Pavlus İsa'nın Allah'tan aldığı ve aldığı gibi naklettiğini bozdu, bugünkü hale getirdi. Bir Müslüman için gerçek sadece budur. Buna rağmen bir Hıristiyan çıkıp, "Biz, siz Müslümanlarla aynı Allah'a inanıyoruz" derse, biliniz ki bir misyonerdir ve yalan söylüyordur. Ona bu yalanı söylemesini, Hz. İsa yani Allah'ın dinini üç tanrılı dine çeviren Pavlus şu sözleri ile telkin etmiştir: "- Ben özgürüm, kimsenin kölesi değilim. Ama daha çok kişi kazanayım diye herkesin kölesi oldum. Yahudileri kazanmak için Yahudilere Yahudi gibi davrandım. Güçsüzleri kazanmak için güçsüzlerle güçsüz oldum. Ne yapıp ne edip bazılarını kurtarmak için herkesle her şey oldum. İşin aslı budur. Bir Hıristiyan bir Müslüman'a "Seninle aynı Allah'a inanıyoruz" ve "Hz. Muhammed de peygamberdir" dediğinde Pavlus'un yap dediğini yapıyor, tuzağa düşürmek için sana yalan söylüyordur. Çünkü Hz. Muhammed'i Peygamber olarak kabul ettiği an, "Hak geldi, batıl zail oldu (İsra/81)" hükmünce üç Allahlı inancını terk edip, Allah'ın dini İslam'a girmesi bir mecburiyet olur. Selam ve dua ile. KAYNAK iynx. Forever

yakalamak istediğim nokta çok farklıydı..

Tartışma ortamı yaratma diye uyaracaksınız ama benim yaptığım birşey yok. Sadece "aynı şekilde" cevap veriyorum Bak arkadaşım, Dikkatli oku ayeti kerime'yi. Kendi doğrularına göre yorumlama Bak ne diyor orada; ... " Allah'a ve ahiret gününe hakkıyla inanıp salih amel işleyenler için Rableri katında mükafatlar vardır. " Allah'a ve ahiret gününe hakkıyla inanıp salih amel işleyenler için, diyor. Güneşe tapmak, Allah'a ve ahiret gününe inanmamak anlamına geliyor. Bunu anlamayadın mı?Yoksa anlamak mı istemedin?... Bırakın artık bu işleri. -

Evet daha bugün din konusunda çok bilgili bir büyüğüme sordum; Bizim atalarımız 3 büyük dinden değildi peki onlar cehennememi gitti diye. Dediği suydu Allah'ın yolladığı peygamberlerin ulaşmadığı yerlerde insanlar eğer tek tanrı inancına bağlı iseler onlar da cennete gidebilir. Ama 3 büyük din bilindiği halde hala güneşe vs. tapıyorlar ise cennete gitme hakları yoktur dedi. Bilginize alpi_09 En istikrarlı üye 28 Nisan 2008

herkesin inanışı kendine insanlar dürüst olsun yeter

farketmez.. aynı allaha inanmasakta, bazılarımız cennet kapısını din üzerinden kapatabiliyor hernasılsa..