NAZIM HİKMET'E İLK VE SON HİTAP Nazım Hikmet! Nafile çabalıyorsun. Sana kızmıyorum. Kızmıyacağım. Hiç bir operatör, ameliyat masasından kendisini yumruklıyan kanserliye, hiç bir gardiyan, parmaklığı içinden kendisine deli diye bağıran çılgına, hiç bir hakim darağacı önünde küfürler savuran mahkuma kızamaz. Ben kendimi, ne kanser operatörü, ne deli gardiyanı, ne de ağır ceza hakimi şeklinde görmüyorum. Fakat görüyorum ki her hareketim, seninle hiç de alakadar olmadığı halde, ciğerine neşter gibi saplanıyor, seni delilerin parmaklığı gibi bir azap çerçevesine hapsediyor ve başının üstünde ip varmış gibi kudurtuyor. Beni, doktor, gardiyan ve hakim şeklinde gören sensin! Senin bu halini sezer sezmez artık sana kızmıyorum. Merhamet ediyorum. Sanma ki ben öfke kabiliyetini kaybetmiş bir adamım. İnsan başiyle fare kafasını birbirinden ayıran tek hassa, bence fikir öfkesidir. Bir hiç için ölçüsüz öfkeler duyacak kadar alıngan ve hassas bir mizaç taşıdığımı sen de bilirsin. Fakat bu öfke, iyi kötü bir kudreti, bir şahsiyeti, bir mesuliyeti kalmış insanlara ve hadiselere karşıdır. Sen mazursun. Çünkü iflas nedir, onu bütün hacmiyle idrak ettin. O kadar yalnızsın ki, etrafında bir sürü dan başka kimse yok. O kadar konuşulmuyorsun ki, isminden ancak kendi ların bahsediyor. Eskiden herkesin dilinde bir problem gibi gezinmeyi tercih eder ve bir dedikoduya, bir ankete doğrudan doğruya iştirak etmeyi Greta Garbo esrarına aykırı bulurdun. Şimdi bir yerde anket oldu mu, kıymeti ve seviyesi nedir, hiç düşünmeden, kapısı önünde aç biilaç bekleşen yedi sekiz kişinin başına en evvel sen geçiyorsun ve sıranı kaybetmemek için kimbilir nelere baş vuruyorsun? Fıkraların baş sahifelerden moda sahifelerine atılıyor, gene yazıyorsun. Hatırlanmak şartı ile ne hakaretlere razı değilsin? Tükürüğü bile uzun zaman gıda edindin. Şimdi o da yok. Bir zamanlar, şiirlerinde olduğunu ilan ettiğin sarışın ve pembe ensenden, şunun bunun tokat izleri bile uçmuş. Zaman seni değil, yüz karalarını bile götürmüş. Ne hazin bir manzaran var. Akşamları, beyoğlu sokaklarında, yüzlerinde kalın bir duvak, ayaklarında bir çift siyah bot, ellerinde köpek başlı bir şemsiye, ağır ağır geçen sabık Rum aşüfteleri bile senin kadar merhamete şayan değildir. Artık nefret vermiyorsun. Zamanın hainliği önünde insanları tefekkür ve merhamete çağırıyorsun. Bundan bir kaç ay evvel Babıalide, Ştaynburg lokantasında seninle şöyle konuşmadık mı: Ben - Gazetelere yazdığın bu fıkraları nasıl yazıyorsun, bu kadar adileşmeye nasıl tahammül ediyorsun? Sen - Ne yapayım, ekmek paramı kazanıyorum. Başka ne yapabilirim? Ben - Kendinden ve haysiyetinden bu kadar fedakarlık edeceğine niçin potin boyacılığı etmeyi tercih etmiyorsun? Sen - Potin boyacılığı etsem, bir şey zannederler de beni bu işten menederler. Kendisini bu kadar saçma bir mazeretle teselli ediveren, hakikatte tesellisi olmıyan seninle görüyorsun ki ben hiç bir gün kavga etmedim. Sana selam verdim. Sana acıdım. Bu kadar düşmene -acısını ben duyuyormuşum gibi- razı olmadım. Şimdi bana -tam da senden bekliyebileceğim bir tarzda- çatıyorsun. Devlet günlerinde seni rakip diye almaya tenezzül etmeyen adam, bu perişan halinde sana nasıl tenezzül eder? Artık sen benim gözümde hiç bir şeyi temsil etmiyorsun. Ne hokkabaz şiirini, ne işporta komünizmanı, ne hile ustalığını, ne 24 saatlık reklam açık gözlülüğünü... Senin nene mukabele edeyim? Aynı ideoloji içinde vaktiyle sarma dolaş olduğun ve içlerinde fikirlerine taban tabana zıt olmama rağmen konuşulabilecek insanlar bulduğum gruplar, yani sana benden daha yakın zümreler bile seni, fikir ve sanat adiliğinin, dolandırıcılığının prototipi diye gösteriyorlar. Bana ne düşer? İşte açıkça söylüyorum: Ben senin kabusun, geceleri uykuna giren umacın, her an yokluğunu hissettiren şeytanınım. Sana acıyorum. Fakat elimden ne gelir? Çektiğin yokluk ıstırabına hürmeten, sana vaktile vermediğim şerefi veriyorum. Seninle ilk ve son defa olarak konuşuyorum. Fakat hepsi bu kadar. Dediğim gibi sen, bence artık mazursun. Seni affediyorum, ve ne yapsan affedeceğim. Bu vaade güvenerek istediğini yap! Sakın bu fırsatı kullanmamazlık etme! Yalnız bil ki, sönmüş ve pörsümüş hüviyetine, o kadar muhtaç olduğun ve elde etmek için ne yapacağını bilemediğin hayatı nefhedemiyeceğim. Ölü diriltmek ve müflis kurtarmaktan acizim. Benim hakkımda, içinde hapsettiğin şeylerin hacmini bilmiyorum. Rivayete göre üç perdelik bir piyes, rivayete göre bir roman... Fakat sana karşı hiçbir taktiği kalmamış adamın, bütün bir samimiyet ve açıklıkla içini tasfiye etmesine rağmen söyleyebileceği her şey ve sırf sana hitap etmekle düşebileceği bayağılık burada toptan ve ebediyen nihayete eriyor. İşte görüp göreceğin rahmet! (11 Nisan 1936) Necip Fazıl Kısakürek Gila

zatın biri, zamanın birinde, bir yol üzerinde, bir çeşmenin yanı başına, gelen geçen insanlar atlarını eşeklerini bağlasın diye demir çakmış.. niyet halis, niyet ne güzel.. bir başka zat, bir başka zamanda, aynı yerden geçerken söylenmiş, bu demir burda insanlara zarar verir, birisi takılır düşer demiş. ve demiri oradan sökmüş atmış.. niyet halis, niyet güzel.. şimdi sen bir yol belirlemişsin, o yolun ucunda da bir hedef. lakin kendini öyle kaptırmış ve inandırmışsın ki, başka yoldan aynı hedefe gidenlere ateş püskürür, onlara yanlış yolda diye söver olmuşsun.. görmek için bakmak lazım, niyeti bilmek lazım, samimiyeti sezmek lazım.. kim kime acımalı gün gelir belli olur.. ben inandım, senden inan

Olaya siyasi açıdan bakmak yanlış değerlendirmelere yol açarki sırf politik olarak yorumlar yazılmış ve konu ile alakası olmamış. Politik mesajların silinmesi ve konunun edebi açıdan değerlendirilse daha anlamlı olacaktır. Necip Fazıl'ıda, Nazım Hikmet'ide çok severim. Edebi yönleri gerçekten oldukça zengin ve okumaya değer. Hatta sırf su şiirle kızın birini nevizadede içerken tavlamışlığım vardır. Ne hasta bekler sabahı, Ne taze ölüyü mezar. Ne de şeytan, bir günahı, Seni beklediğim kadar. Geçti istemem gelmeni, Yokluğunda buldum seni; Bırak vehmimde gölgeni, Gelme, artık neye yarar? Necip Fazıl Ustad'dan alıntı olsun.

Ben ikisinin de şiirlerini seviyorum. Nedense ikisi hep karşılaştırılır. Siyasi düşüncelerini katılmıyorum. Zaten ikisi de siyaset tarafından kullanılmıştır. Sevenleri de çoktur. Ama şu siyaset işini bırakalım artık.

necip fazıl Nazım'a acıyormuş. sağ olsaydı da aynaya bakıp kendi haline acımasını söyleyebilseydim kendisine. Ömrü Türklüğe ve Atatürk'e hakaret davalarıyla geçmiş, cepheden cepheye ülkenin düşman çizmesinden kurtarılması için koşturan bir ulusal kahramana MAYMUN yakıştırması yapabilmiş bir zavallı.. Ve bu zavallıya aşık bir yığın insan...

Yaw bırakın buda kapak... hav.. hav.. ulumalar.. vs Germeyin ihtiyarı. Eski yoldaşına sahip çıkacam diyor tutunacak dal bulamıyor. doctor@

zekası yettiğince yazmaya çalışmış necip. ama yettiği kadarı pek bi kafi gelmemiş biz bu tip yazıları ilk okulda yazıyoduk ve çok eğleniyoduk.. sağol necip bizi ilk okul zamanlarımıza döndürdün..

Gila, iyide.. Necip Fazıl tu kaka.. Nazım Hikmet Ran sütten çıkmış ak kaşık değil... Trabzondan bir motor açılıyor Sa-hil-de-ka-la-ba-lık! Motoru taşlıyorlar Son perdeye başlıyorlar! Burjuva Kemal'in omuzuna binmiş Kemal kumandanın kordonuna Kumandan kahyanın cebine inmiş Kahya adamlarının donuna Uluyorlar Hav... hav... hak... tü Sosyalist kesim Mustafa Kemal Suphi ve arkadaşlarının öldürülme olayının ardında Atatürk olduğuna inanırlar, bunu 15 lerin katli diye tanımlayıp Atatürk'e olan öfke ve kinlerini dile getirirler... Yukarıdaki şiir bu olayın ardından yazılmıştır.. Sanırım Burada Atatürk e methiyeler yazılmamış... ve bunlara ilaveten: Nazım Hikmet bir asker kaçağı mıdır? Nazım Hikmet kurtuluş savaşından kaçmış mıdır? Nazım Hikmet 1922 yılında neredeydi? Nazım Hikmet 30 Ağustos tarihinde anti emperyalizm ile ilgili kaç satır yazmıştır? Moskovadan vatan sevmek, aşkların en güzel olsa gerek!! Eleştirirken terazinin kefesini kullanalım... sonuç: Yukardakiler Nazım Hikmet Ran ın dünyanın gelmiş geçmiş en büyük şairlerinden biri olduğu gerçeğini değiştirirmi? Yada Necip Fazıl ın üstad oluşunu... Mesele Atatürk e hakaret ise ikiside suçlu... mesele vatan ihanet ise hangisi daha hain tartışılır.. Bana kalan sadece eserleridir.. aralarındaki çekişmeler, Toprakla haşır neşir... la taşıyın siyasete

şimdi bi tarafı sever sevmezsin o ayrı, eyvallah.. ama bu dediklerin kusura bakma komik oldu biraz ya da aramızda üstadların üstadı varmış...