Temim ed-Dari'den rivayetle: Din, Allah için, kitabı için, Resulü için, Müslümanların lideri için ve halk için hayır ve iyilik dilemekten ibarettir. Buhari, İman:42 - Müslim, İman:95 Allah için nasihattan maksat, ona iman etmek, emirlerini tutup yasaklarından kaçınmaktır. İnsanları buna davet etmek de nasihat cümlesindendir. Kainatın sultanını tanımanın verdiği nur ve sürurla insanlar mutlu bir hayata kavuşmuş olacaktır. Kitap için nasihat denilince Kur'an'a ve diğer ilahi kitapların Allah'tan gönderildiğine bütün gönlümüzce inanmak, Rabbimizin bize olan hitaplarını, emir ve yasaklarını öğrenmek ve hayat veren bu prensipleri yaşamak ve insanları bu gerçeklere davet etmektir. Peygamber için nasihat denilince onun seçkin hayatını iyice öğrenmek, güzel ahlakını ve sünnetini rehber edinmek, uygulamak ve insanları buna davet etmek anlaşılmalıdır. İdareciler için nasihat, idarecilerin Allah ve Rasülüne itaat etmeleri, isyana girmemeleri ve onları bu önemli hususa davet düşünülmelidir. Dinin bütün Müslümanlar için nasihat olması ise onları hem dünya, hemde ahirette huzur ve saadete sevk edecek İslamın esas ve meselelerini anlatmak, ona yöneltmektir. Kısacası din idarecisinden idare edilenine kadar herkes için bir nasihattan ibarettir. Görülüyor ki bu nasihat şekillerinde insanların iyiliğini isteme, dünya ve ahirette saadete kavuşmaları için gayret gösterme söz konusudur. Mutlulukları paylaşma açısından bunun büyük önemi vardır.

"Din" kavramı; "d-y-n" kökünden türeyen bir isimdir. Arap dilinde çok geniş bir anlamı vardır. Aynı zamanda bu kelime zıt anlamlı kelimelerdendir. Sözlükte "ceza/mükafat, adet/durum, itaat/isyan, hesap, zül, inkıyad, hüküm/kaza, galebe, kahr, isti'la, mülk, ferman, tevhit, ibadet, millet, şeriat, vera', takva, hizmet, ihsan, ikrah" gibi anlamlara gelir. Hamdi Yazır, "din" kelimesini tanımlarken "siyaset" anlamını da zikretmiştir. Terim olarak "din"; akıl sahiplerini kendi arzuları ile bizzat hayırlara sevk eden ilahi bir nizam, Allah tarafından konulmuş ve insanları O'na ulaştıran bir yoldur. İman ve amel konusu olarak akıl ve ihtiyara , teklif olunacak hak ve hayır kanunlarının bütününe denir. Din kelimesi ve türevleri Kur'an'da 95 defa geçmiş ve; "din", "dinu'l-hak" , "dinü'llah" , "dinü'l-kayyim" ve "dini kıyem" , "dinü'l-halis" , "dinü'l-melik" , ve "yevmü'd-din" şeklinde yalın ve terkip olarak; ceza (Fatiha, 1/4), hüküm, kanun (Yusuf, 12/76), tevhit (A'raf, 7/29), din edinmek (Tevbe, 9/29), itaat (Nahl, 16/52), hesap, sayı (Tevbe, 9/36), şirk dini, ehl-i kitap dini, hak din, batıl din gibi meşhur manasıyla din (Kafirun, 109/6; Nisa, 4/171-172; Al-i İmran, 3/19) anlamlarında kullanılmıştır. Din olgusu ilk insandan beri var olagelmiştir. Yüce Allah, hak dinin ilkelerini, ilk insan/ilk peygamber, Adem 'dan itibaren bütün insanlara "vahiy" yoluyla bildirmiştir. Allah, insanları "hak dine" zorlamadığı için (Bakara, 2/256) "hak dini" kabul eden de, hak dinden sapan ve "hak dini" tahrif eden insanlar da olmuştur. Peygamberimiz Hz. Muhammed 'e Kur'an verilmeye başlandığı zaman Hicaz bölgesinde "şirk dini", Hristiyanlık ve Yahudilik dinleri vardı. Haniflerin sayısı azdı. Müşrikler, Allah'ın varlığını, yaratıcı ve rızk verici olduğunu kabul ediyorlar (Yunus, 10/31), fakat Ona başka ilahları ortak koşuyorlar (Nisa, 4/51) ve ahireti inkar ediyorlardı (A'raf, 7/45). Din kavramı, iman ve uygulamadan oluşan bir bütündür: "Eğer tevbe ederler, namazı kılarlar ve zekatı verirlerse onlar da Sizin dinde kardeşlerinizdir..." (Tevbe, 9/11) ayeti bu gerçeğin ifadesidir.

Din, ilk insanla birlikte doğal olarak var olmuştur. İnsan var olduğu sürece de devam edecektir. Çünkü insanın yaratılışında, kendisini yoktan var edeni bilme, O'na inanma, bağlanma, kulluk yapma duygusu ve ihtiyacı vardır. Fıtratı bozulmamış bir insanda bu ihtiyaç mutlaka kendisini gösterir. İnsan, fıtratındaki bu duyguyla aklını kullanarak, yaratanının varlığını ve birliğini kavrayabilir. Ancak, yaratıcısının, kendisinin mutluluğu için ondan neler istediğini, hangi davranışlarından razı olup hangilerinden hoşlanmayacağını, kısacası o'nun hoşnutluğunu nasıl elde edeceğini, bunun yanında, sinirli olarak yaratılmış bulunan insan aklının, mücerred düşünmekle ulaşamayacağı birtakım soyut meseleleri bilemez. İşte sınırlı olarak yaratılmış bulunan insan aklının, tek başına çözemeyeceği bu tür meselelerin cevabini ancak hak din verebilir. Bunun için Allah, insanlar içinden peygamber görevlendirerek onlar aracılığıyla insanları dünya ve ahirette mutluluğa ulaştıracak esasları insanlara bildirmiştir. İşte Allah'ın Peygamberleri aracılığıyla akıl sahiplerine gönderdiği, onları kendi irade ve seçimleriyle doğruya ve mutluluğa ulaştıran bu hayat düzenine din denir. Dini kuralların koyucusu Yüce Allah'tır. Peygamberler dahil hiç bir kimsenin din koyma yetkisi yoktur. Peygamberler, dini hükümleri tebliğ etmekle yükümlüdürler. Tarih boyunca insanların din olarak ortaya koydukları birtakım ilke ve kurallar hiçbir zaman hak din niteliği taşımaz. Vahye dayanmayan yani bir peygamber tarafından tebliğ edilmemiş olan bu gibi sistemler, insanlığı maddi ve manevi bütün yönleriyle kuşatıcı özelliğe sahip olamaz. Bunun yanında asılları vahye dayanmakla birlikte, temel ilkeleri korunmamış ve zaman içinde asliyetini yitirip bambaşka şekiller alarak bozulmuş dinler de vardır. KAYNAK

iyi konu. yorum yapmıyorum dini unsurlar bölümüne konu açmaya da, yorum yapmaya da tövbeliyim...

Teşekkürler karahan09

Bu bölümde daha ağırlıklı konu açıcam işlerim yoğun bu aralar... En kısa zamanda çok değişik güzel konular olacak... Faydalı olabildiysem ne mutlu... Saygılar Gila