Türkiye'de gazetecilik de zor iş, politikacılık da. Tabii ki her ülkede bu mesleklerin zor yanları vardır. Fakat Türkiye'de ek zorluklar var: Olaylar ve insanlar hep bir esrar perdesiyle kapalı. Sanki her şeyi sarıp sarmalamış! O kadar çok bilinmeyen var ki, bir denklem oluşturmak olanaksız! Örneğin geçen yıl Başbakan Erdoğan'la Genelkurmay Başkanı Büyükanıt İstanbul'da başbaşa neler görüştü? Emekli Tuğgeneral Küçük, McDonald's'ı bombalamaktan cezaevinde bulunan Hayal'i ziyaret etti mi? Ettiyse ne konuştular? 'Ergenekon' nedir? Kökleri, dalları nereye kadar uzanır? Gerçekten Danıştay cinayetiyle bir bağlantısı var mıdır? Takiyecilerin bundan sonraki planı nedir? Bunlara benzer sorular havada uçuşup duruyor. Belki de hiçbir zaman yanıtlanmayacak sorular. Ankara dışına çıktığınız zaman sıkça karşılaştığınız bir sorudur bu: "Ee, Ankara'da ne var, ne yok?" Muhatabınız, yüzünde derin bir ifadeyle yanıtınızı bekler. Kendisini düşkırıklığına uğratmayacak kadar özgün, duyulmadık ve çarpıcı bir şeyler söylemenizi sanır. Fakat, "Ee, Ankara'da ne var ne yok" diye soran vatandaşın bu soruyu sormasının da bir nedeni vardır. Vatandaşımız, uzun yılların verdiği bir deneyimle, Ankara'da olup biten her şeyin bilinmediğini, bilinen her şeyin de yazılmadığını düşünüyor olmalı ki, haklıdır. Onun için gazetelerde 'kulis' başlığı altında kulağı delik gazetecilerin yazılarını görürüz, çoğu köşe yazarının da yorum yazmak yerine gizli kalmış habere yöneldiğine tanık oluruz. Bu çok doğal bir şey. Gazetecilik içgüdüsü bunu gerektirir. Fakat, bir vatandaş olarak bu belirsizlik ortamı beni çok rahatsız ediyor. Bir alacakaranlık kuşağında oy veriyoruz. Hükümetler söylediklerini yapmıyor, yaptıklarını da söylemiyor. Bir vatandaş olarak kendimi aptal gibi hissediyorum. Aziz Nesin "Türklerin yüzde 60'ı aptaldır" demişti. Kimse kendini yüzde 60'ın içinde saymadığı ve 'ben nasıl olsa yüzde 40'ın içindeyimdir' diye düşündüğü için bu önermeye fazla tepki gösteren olmadı. Bunun üzerine Aziz Nesin oranı yüzde 80'e çıkardı, gene tepki yok. Ölmeden önceki son düşüncesi neydi, bilmiyorum. Geçenlerde televizyonda konuşan bir sanatçımız "Türk halkının yüzde 60'ı gizli eşcinseldir" dedi. Bizim gibi erkekliğine düşkün bir millet bu söz üzerine ayağa kalkar, protestolar yağar sanıyordum, ama kimsenin gıkı çıkmadı. Bu suskunluk, 'yüzde 60 eşcinseldir' önermesinin kabul edildiği anlamına mı geliyor, bilmiyorum. Ama bu önermelerden güç alarak ben de kendimce bir önermede bulunabilir miyim, diye aklımdan geçti. Gizliliğin, bilinmezliğin, derinliğin bu kadar yaygın olduğu bir toplumda demokrasi karşıtı olanların en azından yüzde 70 olacağını sanıyorum! Ne oldu, az mı buldunuz? Radikal Gazetesi Yazarı Türker Alkan' dan Alıntıdır. T-