Bu rumuzu az önce alarak üye oldum.. Aslında Forumun 2002 den beri takipçisi, 2004 ten beri üyesiyim. Sadece bu yazıyı yazmak maksadıyla tek sefere mahsus bu rumuzu kullanıyorum; Susayım diyorum... Ses çıkarmayım diyorum... Sadece izleyim diyorum.. Olmuyor.. Yapamıyorum... İsmet İNÖNÜ'nün "Bir ülkede namuslular da en az namussuzlar kadar cesur olmadıkça, o ülke için kurtuluş yoktur." sözü beynimde çınlamaya başlıyor ve artık bir cevap yazma gereği duyuyorum. Sormak istiyorum. Hepinize.. Hem olumlu, hem olumsuz yorum yapan herkese... Ne biliyorsunuz? Ne gördünüz? Ne yaşadınız? Fikirlerinizle sonuca ulaşabileceğiniz kadar basit mi sanıyorsunuz yaşananları? "Empati" denen acizlikle, "tahmin" edebileceğinizi mi düşünüyorsunuz BURDAKİ atmosferi?.. Evet. Burdaki diyorum... Yaşananların tam orta yerindeki.. Hakkari/Şırnak arasında, "Sınıra Sıfır" bir noktadaki... Bakmayın internette olduğuma.. Elimdeki ufak tefek bilgisayarım zaten dünya ile tek bağlantım burda.. İnternete girebildiğim zamanlar ailemi görebildiğim, arada eski alışkanlıklarıma göz gezdirip sitelerimi kolaçan ettiğim bir "lüks"... Şu sıcak yataklarında yatan "komutanlar" var ya hani.. Hani mehmetçiğinin eline el bombasını "haince" veren.. Hani onları mayınlı araziye bile bile gönderen komutanlar var ya.. Onlardan biriyim işte ben... 14 yaşımdan beri askerim.. Askerliğin her kademesinde almam gereken eğitimi aldım. Çekirdekten itibaren geldim bu noktaya.. Evet, Komutanım.. Hani şu "kiminizin" "göbeğini kaşıyan adam" gibi tasvir ettiklerinden... Çankayada oturmuyorum.. Dağın tepesinde, askerlerim ile yan yanayım.. İç içeyim.. Onlarla yemek yiyorum... Onlarla yatıyorum... Onlarla nöbet tutuyorum... Makam odam ise bir "oyuk"... Dört taşın arasındayım. "kapım" ise rüzgarı bile kesemeyen bir bez parçası.. Onlardan tek farkım, cebimdeki telsizim.. Hani merak edenlere cevabımdır; geceleri uyumuyorum... Hiçbir gece uyumuyorum hem de... Silahım yanımda, hücum yeleğim üzerimde... Mevzilerimi geziyorum sabaha kadar... Uyumasın çocuklarım diye.. Uyumasınlar ki onlara birşey olmasın diye... Her birinin adlarını, ailelerini, memleketlerini, hatıralarını bilirim ben.. Bilmeliyim de... Onların kanları bana emanet!.. Canları bana emanet... Komutanları yerenlere sesleniyorum... Vicdanlarının kabuğuna tırnağımla çentik atmaya çalışarak... O mayınların döşendiği yolda mehmetçikler tek başlarına mı yürüyorlar? Kaç komutan var başlarında.. Kaçının ailesi, çocuğu evinde haber bekliyor biliyor musunuz?.. Kaçının hayalleri var?.. Kaçı yıllarını geçirmiş bu topraklarda?.. Kaçı onlarca mehmetçiği sağ salim ailelerine teslim etmiş?... Hiç düşünüyor musunuz bunları acaba?... Kimseye kızmıyorum... Kimseyi suçlamıyorum... Sitemim de yok hiçkimseye... Burda ben "birşeyler" için duruyorum... Birileri için... Birilerinin mutluluğu... Huzuru için... "Batı" ya izinlerde gittiğimde, insanların beni kahramanmışcasına terminalde karşılamasını beklemiyorum... Hiçbir işimi hallederken doğuda görev yaptığımı öne sürmüyor.. Hiçkimse için bunu bir "acıma" polemiği haline getirmiyorum... Bunu uğruna canımı verebileceğim değerlerimin bekası için yapıyorum ve bunun verdiği huzur bana zaten ziyadesiyle yetiyor.. Kaynak: Wardom http://www.wardom.org/showthread. php?t=368796 Ama gelin görün ki, uğruna yıllarınızı hiç ettiğiniz şeylerin kalem darbeleri ile yaralanması, pervasızca yorumlarla hiç edilmesi asıl büyük yarayı açıyor işte... İşte o zaman yıkılıyorsunuz.. Tıpkı bu ve buna benzer birkaç sayfada yazanları görüp okuduğumda hissettiğim gibi... "Kaybedilmişler" için yapılacak birşey olduğuna inanmayanlardanım ben... O yüzden onlara ne desem boş... Fakat geri kalanlara sesleniyorum... Aklında bir ACABA? ile bu orduya karşı soru işareti taşıyanlara... KANMAYIN... İNANMAYIN... Siz huzurla evinizde bu satırları okurken dahi birileri.. yüzlerce birileri... soğukta, ayazda, parkayla, eli silahında, şafağın sökmesini bekliyor... Biz nasıl buralarda direniyorsak... Tüm bu badireleri atlatıp, güneşli günlerin daim olacağına inanarak direniyorsak, siz de direnin... Tüm bu karalamalara, yıpratmalara, oyunlara yılmadan... Sayfa sayfa, çarşaf çarşaf psikolojik baskılara yılmadan direnin... Kaynak: Wardom http://www.wardom.org/showthread. php?t=368796 Bu dağ başında ömrünü geçiren ve geçirecek benim gibi nice Şerefli Türk Subayının sizden tek ricası budur... İyi geceler... İyi uykular wardom camiası...