Kaç zamandır haksızlığın meydanlarında dolaşıyorum da, yazamadığım bir şiire takılıyorum hep. Bir adamı asmayı istiyorum o şiirde. Ülkemizi pazarlayan, yükselen değeri alçaklık olan ünlü bir adamı.. Televizyon dizilerinin başında uyuyakalan insanları uyandırmak istiyorum tatlı uykusundan. O adamı, sabahın erken saatlerinde, gönlümün meydanına taşımak istiyorum. Bir türlü pazara çıkartılmayan ipliğinden, yağlı bir urgan yapmak istiyorum ona. Geleceği çalınan bütün insanlar adına. Avucumda topladığım bütün sesli harfleri adamın yüzüne vurmak... Namuslu insanların içinde depoladığı nefreti, o meydana boşaltmasını istiyorum. Kanlı vadilerden getirdiğim çocuk ölülerine yakından bakmasını. Anaların gözyaşı şişelerini onun üzerine dökmesini istiyorum. Emin olun bu meslek yeniden giyer ceketini. Gömleğinin düğmesini, yeniden onurlu bir yaşamakla ilikler. Siyah-beyaz çocukların yüzüne renk gelir. İşçilerin, öğretmenlerin emeklerinin çalınmasının bir nebze olsun önüne geçilir. Yükselen değer alçaklık olmaz! "Bir ölüm menajerine zulüm yapmak, şairliğe sığar mı?" derseniz. Sığar! Böyle adamlar hayatımızda olmasa, bu ülkeye güneş bile başka doğar! Suçu kalbimde bile işliyorsam, suçlu sayılırım. Ama Allah'ın bildiğini kuldan saklayamam. Bu adamı gönlümün darağacında her sabah asıyorum. Bu bir suçsa eğer! Beni bağışlayın! Alntdr..

"Darağaçları yaprak vermez" derler. Veriyor... Şimdi durdukları yerde yaprak dökenler, yıllar öncesinin günah dökümünü yapıyor. Belki vicdan azabı, belki giderayak Allah korkusu. iynx. Forever