Saadet Partisi'nde "aksakallılar" olarak tanımlanan kesimin, farklı bir dokusu vardır. Açığa vurmadıkları bu derin kimlikte büyük bir zenginlik, kaya gibi sağlam bir duruş ve tasavvufi bir yaklaşım sezersiniz. Özellikle Oğuzhan Asiltürk ve Recai Kutan'da çok farklı bir siyasetçi portresiyle karşılaşırsınız. Yıllar önceydi... "Yenilikçiler" partiden kopmaya başlamış; daha AK Parti kurulmamıştı. Oğuzhan Asiltürk'e "Tayip Erdoğan'a çok mu kızgınsınız?" diye sormuştum. Partinin bölünüyor olmasından şikayet edeceğini beklerken; çok etkilendiğim ve hiç unutmadığım o yaklaşımla karşılaştım: "Tayyip Bey, bizim hareketin ruhunu öldürdü. Bizde görev istemek; göreve talip olmak yoktur. Bu bir dava ve kimin nerede duracağının önemi olmaz. Nerede ihtiyaç varsa orada durulur ve bu, sürece göre belirlenir. Artık bu ilkeyi hiçbirimiz savunamayız. Onlar da, biz de, eskisi gibi olamayız. Diğer siyasi partilerden bir farkımız kalmayacak. Bizim harekete de nefs karıştı" Gerçekten de, her davada olduğu gibi; Milli Görüş hareketi "teslimiyet" ve "adanmışlık" dopingi ile başarıdan başarıya koşuyordu. Ne zaman ki; kişisel hesaplar devreye girdi; efsun bozuldu. İki taraf da güç ve iktidar için mücadele eden diğer siyasi partilere benzedi. Saadet Partisi'nin son Kongresi ise, dramatik bir final gibiydi. Yıllar önce, "bizde göreve talip olmak yoktur" diyenler; kavga çıkarmak, rezalet yaratmak ve partiyi bölmek pahasına "görev talep ediyor; görev taksimi yapıyorlardı". Erbakan, bayrağı teslim etmek istemiyor; hanedanından oluşan bir liste hazırlıyor ve uzaktan kumandayla idare edeceği bir Genel Başkan yaratmaya çalışıyordu. "Böyle bir yapıya kim saygı duyar; bu partiye nasıl oy istenir?" diye düşünmeden! Zaten uzun süredir mevcut Genel Başkan'ın karizmasını yıpratacak çıkışlar yapıyor; "ben buradayım; ben varım; otorite benim" mesajını veriyordu. Bu çift başlılık nedeniyle partinin ivme kaybetmesi, umurunda bile değildi. Numan Kurtulmuş ise, diyet borcu olmayan her onurlu insanın; her gerçek liderin yapması gerekeni yaptı. Genel Başkanı olduğu partiye güç kazandıracağına inandığı çalışma arkadaşlarını belirleme iradesini gösterdi. Üstelik bu göreve, bugün onu eleştirenlerin rızasıyla gelmişti. "Sen dürüst, iyi bir adamsın. Genel Başkanlığa da yakışıyorsun. İyi de rüzgar yakaladın. Sen görüntü olarak dur; arka planda işi biz yürütelim" tezgahına "olur" mu deseydi? Bir zamanlar en büyük sermayesi "ilke" olan bir hareketin bu noktaya gelmesine; seçmenin kandırılmasına izin mi verseydi? Saadet Parti'nin "bu iş burada kalmayacak" diyenleri, bu sorulara samimiyetle cevap vermeli. Yeni Parti kurma hevesini, tabanı provoke etme girişimini bir kenara bırakıp samimiyetle bir hak teslimi yapmalı: Milli Görüş'ün onurunu, Kurtulmuş kurtardı. kaynak Bu gün okuduğum güzel bir köşe yazısı, Siz, Wardom üyeleriyle paylaşmak istedim, Saygılarımla...