'Başkomutan'dan 'Başkomutan'a fark var Türk Milleti nasıl inansın!.. Morale bu kadar ihtiyacı varken Zafer coşkusunu yaşatmak için 2 saatliğine ayaklanmayanlar gerektiğinde ölümle dans ı nasıl göze alacaklar? Nasıldı şarkı? Fark var seninle iyi arasında büyük bir, fark var benimle senin aranda kocaman bir fark var kötüyle benim aramda irice bir, fark var iyiyle kötü arasında duran... 1938 ile 2012 arasında duran irice fark ı yazmaya karar verdiğimde, bundan birkaç yıl önce, milyonlarca insanın diline dolanan bu nakaratı yeniden dinlemek istedim. Siz buna bir nevi ön hazırlık deyin. Hiç dikkat etmemiştim Maymunlar cehennemindeyim diye başlıyormuş sözleri! Ki, bu yazının havasına girmek için daha anlamlı bir fon müziği olamazdı: Maymunlar cehennemindeyim... Hiç kimse duymamış, sordum hiç kimse görmemiş ve hiç kimse konuşmamış... Biri hariç: Tarih! O, en suskun zamanlarda, en sindirilmiş toplumlara dahi sızar ve duyduklarını, gördüklerini, bildiklerini korkusuzca aktarırmış. Hatırlatırmış. Uyandırırmış. İnanıyorum; Kılıç Ali de anlattıklarıyla aynı etkiyi yaratacak şimdi: ... Sabaha karşı telefon çaldı, karşımdaki nöbetçi yaveriydi. Atatürk ün emrini tebliğ etti: -Yarın Mersin e hareket edeceğiz, hazır olunuz, hareket saati daha sonra bildirilecektir. Ertesi gün 19 Mayıs 1938 idi kendisinin Samsun a çıktığı günün yıldönümü olan Gençlik Bayramı... Böyle bir günde aniden yola çıkmasının muhakkak esaslı sebebi olması lazımdı. Gerçekten de, Atatürk ün, öyle zehirlendi , kulağını kullanamayacak filan da değil, hakkında düpedüz felç geldi , ölüm döşeğinde haberlerinin çıktığı, günün 23 saatini yatarak geçirmek zorunda olduğu o günlerde, Mersin-Adana ve Hatay ı kapsayan yorucu bir geziye çıkma kararı almasına neden olan esaslı bir sebebi vardı: Hatay meselesi! Bu konu O nun için öyle mühimdi ki, daha 29 Ekim 1937 de, kendisine, Sağlık Bakanlığı Müsteşarı Dr. Asım Arar ın Durumu ciddi. Dışarıdan mütehassıs getirilmesi lazım ısrarını ileten Başbakan Celal Bayar a, Ortalıkta Hatay meselesi var, hastalığımın dışarıda duyulmasını istemem demişti. Türk doktorların sessiz sedasız yaptığı tetkikler sonrası yakın çevresi Atatürk ten daha önce ne eşi ne de benzerine rastlamadıkları o kısacık cümleyi işitti: - Ben hastayım! Lakin bu hasta adam ne kendinden öncekilere ne de sonrakilere benzemeyecekti! Hep yaptığı gibi yine teslim olmamayı ve milleti uğruna savaşmayı seçti; gerekirse sağlığıyla, çektiği acı ve ağrılarla. Fransızlara söyledikleri, kendi kendine bir kere daha vatan için ölmeyi emrettiği nin peşin ilanı gibiydi: Hatay ı sizden alacağım: Çünkü Hatay Türk topraklarıdır. Bu uğuruna hayatımı dahi vereceğim kararımı hükümetinize bildiriniz. Atatürk, doktorlara rağmen , Türk toprağı Hatay ın ait olduğu yere yani Türk Devleti ne katılması fırsatının yakalandığı o günlerde, hem Fransızlara hem de Suriye ve Türkiye de yaşayan Türklere bunu sağlayabilecek güçte, dimdik ayakta olduğunu göstermek üzere gitti ve Mersin de halkla birlikte işgal İstanbul undan Kurtuluş Savaşı nı verecek olan Anadolu ya geçişinin, Samsun a çıkışının yıldönümü olan 19 Mayıs ı (1938) kutladı. Adana ve Hatay a geçti. Askeri birlikleri denetledi, hatta tatbikat yönetti! Bayar haklıydı: Ölüm-kalım harbi Sakarya yı 22 gün 22 gece üç kaburgası kırık nasıl idare ettiğini bilenler için onu kararından döndürmeye çalışmak imkansız dı; daha fenası şahsiyetini hala kavrayamamış olmak anlamı taşırdı... Doktorlara rağmen kutlanan o bayramı ve sonrasını Kılıç Ali den dinlemeye devam edelim: Mersin de trenden iner inmez o halsiz hali ile istasyonda hemen kırk dakika süren askeri bir resm-i geçit yapılmasını emretti. Resm-i geçidin sonlarına doğru mecalsizliğin kendisine ıstırap verdiği güçle ayakta durduğu görülüyordu. Arkadaşım Salih Bozok la bir ara dayanamadık, sinirlenmesini göze alarak yanına sokulduk. Kimseye hissettirmeden bize dayanmasını istedik. Bunu yapmadı, yalnız resm-i geçidin sür atle bitmesi için durduğu yerden bizzat Marş! Marş! kumandasını verdi. Vali konağına döndüğümüzde bitkin gibi idi. Hemen dinlenmeye çekildi. Mersin de bir süre kaldıktan sonra Tarsus a oradan da Adana ya geldik. Atatürk burada da istasyona çıkar çıkmaz yirmi dakika süren askeri bir Resm-i geçit yaptırdı. Yine ayakta durarak Resm-i geçidi sonuna kadar izledi. Resm-i geçitten sonra otomobille Adana yı dolaştı. O kadar yorulmuştu ki, Adana belediye bahçesinin içerisine, oturacağı masanın yanına bile otomobille gitti. Adana çok sıcaktı. Oradaki incelemelerden sonra vagona girdiğimizde ayakta duracak hali kalmamıştı. Çok yorgun ve bitkindi. Bir an önce trenin kalkmasını istiyor, halka veda ederek yatıp uyumayı dört gözle bekliyordu. O kadar ateşi vardı ki, buzhaneden çıkarıp hediye ettikleri portakal sepetini tren kalkar kalkmaz yanına getirtti. Buz gibi yedi-sekiz portakalı bir hamlede yedi. Her portakalı yedikçe bir kere Oh! diyordu. Portakallar bittikten sonra bana ve Salih e izin verdi. Kendisi de hemen yatağa girdi... Kılıç Ali, Atatürk ün Hatay ın Türkiye ye katılmasını sağlayan o gezisi için Mersin ve Adana da Ölümle Dans demişti. Mübalağa değildi; Atatürk Hatay ziyaretinden 169 gün sonra vefat etti. Kulak rahatsızlığının nüksetmesi üzerine Abdullah Gül için Klima da çarpmıştı... Arabistan da çöl sıcağı da yakmıştı... Üzerine bir de Gaziantep acısı... Ama bakın devlet adamlığı vasfı ağır bastı. Sağlığını hiçe saydı diye fedakarlık efsaneleri yazmaya kalkışanlar var. Tamam, her ne kadar Başkomutan sıfatını taşıyor da olsa, Abdullah Gül den kalkıp da Atatürk gibi doktorlara rağmen Hatay a gitmesini, orayı şu günlerde maruz olduğu mülteci adı altındaki teröristler in işgalinden kurtarmasını ve yeniden devlete katarak bir büyük zafer kazanmasını beklemiyoruz... Tamam, Abdullah Gül den yine Atatürk gibi ülkenin milli birlik ve bütünlüğe ihtiyaç duyduğu kritik bir dönemde doktorlara rağmen devletin emin ellerde olduğunu göstermek üzere milli bayram kutlaması için ülkenin bir ucuna gitmesini beklemiyoruz... Ama devlet adamlığı vasfı , -en azından- uçağa gerek olmaksızın, kendi konutunda bir salondan bir salona yapacağı kısacık bir yolculukla, Atatürk ve komutasındaki güçlü Türk Ordusu nun kazandığı Büyük Zafer in tebriklerini nezaketen kabul etmesi ni zorunlu kılmaz mı? 22 gün boyunca kırık omurgayla savaşmış bir Başkomutan için halefi 2 saat ağrı çekmeyi göze alamaz mıydı? Bana kalırsa Cumhurbaşkanı, sahip olduğu Başkomutanlık ünvanına layık olup olmadığı konusundaki şüpheleri giderebilmek yolunda önemli bir fırsat kaçırdı. Sağlık nedeniyle 30 Ağustos iptali hadisesinden sonra Türk Milleti nasıl inansın Başkomutan ının gerektiğinde ölümle dans tan çekinmeyeceğine? Bir elin parmakları bile eş değilken, Cumhurbaşkanı ile Cumhurbaşkanı, Başkomutan ile başkomutan arasında da fark var haliyle... Selcan Taşçı kaynak