Türk tarafı kendi çocuklarını nasıl "şehit" gördüyse Kürtler de kendi çocuklarını "şehit" gördü. Hepsini görmek için tıklayın... Savaş bir devlet ile yapılır, terör örgütü ile yapılmaz. Terör örgütü ile barış olmaz. Biz ingiliz devletine boyun eğmemişiz, terör örgütünün isteklerine boyun eğiyoruz. Dünde çıkıp konuşanlar olmuştu, batılılarla mücadele edemeyiz, çok kan akar isteklerini derhal yerine getirelim diyen Ali Kemal gibi vatan hainleri. Şimdi ise, bir devlete değil terör örgüte boyun eğiyoruz, isteklerini yerine getiriyoruz ve bunu kan dökülmesin diye yapıyoruz, Türkiyede şu an yaratılan etnik ayrıştırmacılık yüzünden çıkacak olası bir iç çatışmada dökülecek kanın hesabını tartmadan vede verdiğimiz tavizlerle kalacağımızı düşünmeden. Terör örgütü istenilir ise 1 hafta müddet ile bitirilir. Örnek göstermek gerekirse bu Sri Lanka örneğidir. Türkiyenin ordusunun yarısı bile etmiyecek çapta bir ordusu vardır bu ülkenin, karşısındaki Tamil kaplanları örgütü ise dünya tarihindeki en büyük ve güçlü örgüt idi, donanması hatta uçağı dahil olan bir örgüt.. Ama Sri Lanka kapısını tüm dış dünyaya kapattı, kimseyi dinlemedi, kararlılıkla büyük bir operasyon başlattı, bölgede örgüte destek veren kim var kim yok fişini çekti.. En sonunda örgüt liderinin kellesini alarak vucudunu genelkurmayının sitesinde sergiledi.. Ve bir defter orada kapandı.. Şimdi, ortalama ilkokulu bitiren bir kişi bile Türk devletinin pkk isimli terör örgütünü kısa süre içerisinde istenildiği takdirde bitirebileceğini anlıyabilir. Yalnız bu kararlı ve milli bir duruş sergileyen hükümet ile olabilir.. Ben güneydoğuda çok insanla muhabettim oldu, görüşmüşlüğüm oldu hatta en fanatiğiyle bile, kendileri bile pkknın kısa sürede devlet isterse biteceğini ima ediyorlar. Yalnız birileri istemiyor.. Bitirmekle kalmıyoruz, bitireceğiz diye diriltiyoruz.. Bakınız pkknın sözde kuruluş tüzüğü ve amaçlarına son 7 yılda hepsi gerçekleşmiştir.. Sen pkknın istediklerini kan dökülmesin diye yapıyorsan bu düpe düz ihanettir. tek mermi atmadan teslim olmak demektir. Sen teröristleri güllerle çiçeklerle karşılarşın dahada isterler bugün mayınlı tuzağa uğrarsın, dahada açılım yaparsın bu sefer biraz daha fazlasını ister, ve taviz tavizi doğurur.. Yani bunun adı barış değil teslimiyettir. İyi geceler.

kahraman gibi karşılandılar, bizde izledik herzamanki gibi.

Bu ülkenin bayrağı altında yaşayıp Türkiye Cumhuriyeti kimliği taşıyan ve sonrada bebek katili teröriste "şehit" diyebilecek kürt durmasın burada. Gitsin kuzey ırak a. Orda istediği kadar yapsın propagandasını. İstediği kadar döksün şehidi için gözyaşını. Defolup gitsin hemde.

bi kaynak gösterebilirmisin yazıile ilgili acaba? Merak ettim hangi densiz yazmış böyle bi yazıyı

o pkk lı şerefsizler pişman olurlarda, bu bayrak altında benimle aynı haklara sahip olmak isterlerse icabında daha fazla kan dökülmesin diye yaramıza tuz basar kabul ederiz. ama biz suç işlemedikki pişma olalım diyipte; bide özerklik, ayrıcalık isterlerse avuçlarını değil açıp biyerleri yalasınlar.

O halde bir düzgün yazıda sizden bekliyoruz buyrun!

PKK'lilerin dağdan inmesi kimin daha çok işine gelir? Kürtlerin mi? Dindarların mı? Solcuların mı? Alevilerin mi? Ulusalcıların mı? Yirmi beş yıl savaşan bir ülke, uyuşturucuya alışır gibi alışır savaşa. Bir tür savaş bağımlısı olur. Çünkü o halkı savaşa ikna etmek, yirmi beş yıl süren bir savaşı meşru göstermek için yoğun bir propaganda bombardımanı yapılır. "Düşmanın" kötülükleri sıralanır, düşman aşağılanır, düşmanın her konuda haksız olduğu yazılır. İnsanlar, bunları okudukça, televizyonlarda bunları gördükçe öfke dolarlar, kinlenirler. Sonra barış vakti gelir. İşte sorun o zaman başlar. Çünkü "barışı" destekleyecek olanlar, barışı övecek olanlar, yıllarca savaşı övmüş olanlardır. Bir "kokain tüccarı" gibi sattıkları "malı" kendileri de kullanmaya alışmışlar, onlar da zehirlenmişlerdir. Savaştan barışa dönmekte çok zorlanırlar. Bugün bunu açıkça görüyoruz. Medyanın önemli bir kısmı, yakın tarihimizin en büyük olayı yaşanırken sessiz kalıyor. Olup biteni anlamakta zorlandıkları gibi "barışı" kendi içlerine sindirmekte de zorlanıyorlar. Şu son iki günkü gazetelere bakarsanız ne demek istediğimi daha rahat görürsünüz. Şimdi kendi yöneticileri ve medyası tarafından zehirlenmiş olan insanları yeniden barışa alıştıracağız. Bu sadece Türk tarafı için değil, Kürt tarafı için de geçerli. Türkler yıllarca kendi televizyonlarında "şehit" cenazelerini izledikleri gibi Kürtler de kendi televizyonlarında kendi "şehitlerinin" cenazelerini izlediler. Türk tarafı kendi çocuklarını nasıl "şehit" gördüyse Kürtler de kendi çocuklarını "şehit" gördü. İki taraf da diğer tarafın ölüsünü aşağıladı. İki taraf da kendi haklılığına inandı. Şimdi iki taraf da yeni bir hayatı, yeni bir barışı kabullenirken zorlanacak. İki taraf da barış kapımıza geldiğinde "biz kazandık" diye bağırmak istiyor. Ama barış, savaş değil. Savaşı sadece tek taraf kazanabilirken, barışı iki taraf da kazanabiliyor. Ya iki taraf yan yana gelecek ve hep birlikte "biz kazandık" diye bağıracağız ya da ayrı ayrı durup "biz kaybettik" diye bağıracağız. Bu savaşın kazananı yok çünkü. Bu barışın kazananı var. Bu barışın kazananı Türkiye, yetmiş milyon insan. Barış geldiğinde, sadece Kürtlerin hayatı değişmeyecek. Kürtleri "eşit vatandaş" olarak hayata kabul ederken bütün bozukluklarımızı da düzeltmek zorunda kalacağız, dindarlarımız da kazanacak, Kürtlere özgürlüğünü ve eşitliğini verecek olan demokratik düzenlemeler dindarlara da eşitliklerini ve özgürlüklerini verecek, solculara da verecek, Alevilere de verecek. Kürtlerle birlikte dindarlar da, Aleviler de, solcular da kazanacak. Ulusalcı gençler de kazanacak. "En büyük Türkiye" diye bağırıp ondan sonra mahalle karakolunda "en büyük Türkiye'nin polisinden dayak yiyen" ulusalcı genç de barışın şemsiyesi altında korunacak. Bugün kıyı şeritlerinde "işlerimizi Kürtlere kaptıracağız" diye korkup "ırkçı" inanışların esiri haline gelenler, barış sayesinde zenginleşmeye başladığımızda, savaşa giden para hayata dönmeye koyulduğunda, ticaret canlandığında, turizm patladığında, "bu ülkenin herkese yeteceğini" kazandığı paranın arttığını görerek anlayacak. Hayatın asıl amacının "düşmanın" burnunu sürtmek olmadığını, asıl amacın iyi, dürüst, zengin ve mutlu yaşamak olduğunu kavrayacağız. Şimdi kullandığımız dili, içimize sinen düşmanlığı, ölme ve öldürme tutkusunu, ırkçılığı, "en büyük ırkın kendi ırkımız" olduğuna inanma saflığını, öfkenin çekiciliğini bir kenara bırakma zamanı. İç barışla birlikte gelişecek olan "dış barış" da hayatımıza yeni değerler katacak. Boru hatları, ticaret anlaşmaları, yeni yatırımlar bambaşka bir hayat biçimi oluşturacak. Bu, bizim bilmediğimiz, huzurlu ve zengin bir hayat. Bu ülke büyük bir dönüşümden geçiyor. Dün en büyük dönemeçlerinden birini döndü. Kürt meselesinde atılan olumlu bir adım bütün ülkeyi kısa zamanda etkileyecek. Öfkeye alışmış ruhumuz, düşmanlığa alışmış zihnimiz, kısa süreliğine de olsa bir sarsıntı geçirecek. Bu sarsıntıyı, olan ve olacak iyi şeyleri görerek, anlayarak, hissederek aşacağız. Uyuşturucu tedavisi gören bir hasta gibi öfke tutkunluğumuzu tatmin edecek öfke kaynağını bulamadığımızda inlesek de, tedavi sonucunda ulaşacağımız hayatı hayal etmek bize güç verecek. Barışa alışacağız ve barış müptelası olacağız. alıntıdır