Wallerstein'ın dünya sistemi teorisine göre dünyadaki ülkeler üç kısıma ayrılır. Merkez , yarı-çevre ve çevre Merkez ülkeler teknolojik açıdan gelişmiş güçlü ve zengin ülkelerdir. Bu ülkeler zayıf ve güçsüz olan çevre ülkelerini sömürürler. Zaten emperyalizmde bu güçlü merkez ülkelerin zayıf çevre ülkeleri üzerindeki egemenliğidir. Yarı-çevre ülkeler ise merkez ile çevre ülkeleri arasında tampon ülkelerdir. Ne merkez ülke olacak kadar güçlüdürler ne de çevre ülke olacak kadar zayıftırlar. Bu teoriye göre Türkiye yarı-çevre bir ülkedir. Türkiye yarı sömürge mi? Bu soruya gelelim. Bu sorunun cevabı bakış açısına göre değişir. Önce siyasal açıdan bakalım. Evet kendi kararlarımızı alamıyoruz önemli konularda. Son örneğini K. Irak'a operasyonda gördük. Hatta bırakın dış ilişkilerdeki konuları. İçişlerimizde dahi ab'ye uyum çabaları yüzünden müdahaleler görebiliyoruz dış ülkelerden. Ancak her zamanki gibi olayı zamanın şartlarına göre değerlendirelim. Çağımız ulus-üstü güçlerin oluştuğu bir çağ. AİHM, AB, Amerika şartı, Afrika birliği gibi konvansiyonel örgütler var. Artık ülkeler daha çok birlikte hareket etmekte birlikte ortak anlaşmalara imza atmakta. Bu da devletlerin gücünü sınırlandırmakta. Ekonomik açıdan bakarsakta Wallerstein'ın tezi açısından evet yarı-sömürge bir toplumuz. Ancak dünya ekonomisi entegre olmuş durumda. Biz kendimiz içimize kapanıp bu dünyadan kopamayız. Artık küreselleşme yüzünden dünyanın dört bir yanındaki ülkelerin mallarını mağazalarda marketlerde görebiliyoruz. Artık piyasalar iç içe. Dünyanın bir ucundaki ülkedeki bir kriz bizim ekonomiyi dahi sarsabiliyor. Biz kendi sanayimizi ne kadar geliştirirsek o kadar az sömürülürüz. İttihat ve Terakki'nin milli ekonomi modeli ile başlayan yerli sanayinin temelleri Atatürk'ün İzmit İktisat Kongresiyle belli bir programa dönüştürülüp ivme kazanmıştır. Atatürk burjuva sınıfının öneminin farkındaydı. Bizim burjuva sınıfı 80lere kadar devlet boyunduruğu altındaydı ancak müsiad ve tüsiad'ın kurulmasıyla siyasette de önemli bir role sahip güçlü kurumlar oldular. Ekonomide ne kadar güçlü olursa bir ülke siyasette de o kadar az taviz vermek zorunda kalır. Bunu da unutmamak gerek. O yüzden ekonomide çok önemli Kültürel alan benim için en önemlisi. Siyasette veya ekonomide yarı-sömürge olunabilir dönem dönem. Bunların etkisi geçici olur. Devlet elbette zaman zaman güçlenip zaman zaman zayıflayabilir. Kaybettiği siyasi ve ekonomik gücü geri alabilir. Ancak ülke kültürünü kaybettiği zaman onu tekrar geriye getiremiyor. Bu yüzden en çok kültürümüze sahip çıkmalıyız. Eskiden bir ülkeyi sömürmek için en önemli araç orduyken şimdi ise kültürel erozyondur. Saygılar

Türkiye kapitalist bir ülke olmasına rağmen geri kalmış bir kapitalist özelliği taşır. Gelişmiş bir kapitalizm yoktur. Ayrıcda sermaye yoğunluğuna baktığımızda Türkiyedeki burjuvazi daha çok uluslararası sermayenin şubeleri gibi çalışmakta. Üretilen bir çok metanın ham maddesi dışarıdan getirilmektedir. Türkiyedeki sermaye yoğunlaşması uluslararası sömürüyü arttıracak kadar artmamıştır. Hal böyleyken Türkiye, başta ABD olmak üzere Avrupa emperyalist devletlerle sıkı bağları vardır ve bu bağ aynı amanda Türkiye'yi emperyalistler için bir pazar haline getirmiştir. yarı-sömürge olduğumuz söylenebilirmi?