Şu kurduğu cümleden niyeti ney herkes anlayabiliyordur heralde. Niyetini açıkca belli adan biri böyle bir şeye inanmamızı beklemesin.

31 Ağustos 2010... Anadolu'nun birçok yerinde birçok ailede aynı heyecan. Kolay mı? Her sene değişen sisteme rağmen, yoksulluklarına rağmen, gözbebekleri, evlatları üniversiteyi kazanmış. Umutlar artık onlarda. O pırıl pırıl aydınlık çocuklar okulu bitirecek, büyük adam olacak! Gerçi ülkenin büyük adamları "Üniversiteler iş bulma kurumu değildir, her üniversiteliye iş verecek halimiz yok" diyor ama işçi Ahmed, memur Sait yine de umutlu. "Biz okuyamadık ama evlatlarımız okuyacak" diyor. Geçtiğimiz gün üniversiteler için kayıt başlangıç tarihiydi. Körpe beyinler; kişilik, kimlik kazanacak, dünya görüşlerini oluşturacak. İşte o yüzden ülkeyi karanlıklara gömmek için akrobatları aratmayacak kadar yetenekliler, iş başında. O cevahir gençlerden biri Mersin'den kalkıp İstanbul'a üniversite kaydına gelmiş. Güneşli sıcak Ağustos'un son günü, birlikte Üsküdar'daki üniversitenin yerleşkesine gidip, o aydınlık gencin kaydını yaptırdık. Fakat biz daha kayda giderken, bir yurt görevlisi olduğunu söyleyen şahıs sürekli telefonla körpe beyni arayıp duruyor. Hatta o kadar kibar, o kadar düşünceliler ki siz geri dönüp onları aramaya kalktığınız zaman telefonu meşgule verip, kendileri arıyor. Hayret diyorum, bu devirde bu kadar ince düşüncelilik, hele ki İstanbul'da. Kayıt işlemleri de bitince, hadi gidip bir bakalım neyin nesiymiş bu yurt diyorum, cevahir çocuğa. Kadıköy'de Haldun Taner tiyatrosunun önünde bekliyoruz. Uzaktan genç bir çocuk, bize doğru yaklaşıyor. Yine iç sesim konuşmaya başlıyor. Bakıyorum bakıyorum pek yurt işletmecisi tipi yok çocukta. "Hadi bakalım bindik bir alamete gidiyoruz kıyamete" diyor sürekli didiştiğim iç sesim. Pek bir sevecen, alnında sıcaktan oluşan ter birikintileri parıldıyor. Önce yanımdaki cevahir gencin elini sıkıyor, sonra benimkisini. Yürümeye başlıyoruz. "İstanbul'u nasıl buldunuz?" diyor. "İyi bulduk" diyoruz. "Yerimiz Acıbadem'de bu sıcakta sizi yürütmeyeyim, taksi ile gidelim" diyor. " Hay hay" diyoruz. Hemen bir taksiye atlıyoruz. İç sesim durur mu, dürtüyor beni. Hadi sorsana diyor. Soruyorum " Bu yurt herhangi bir kuruluşa, sivil toplum örgütüne bağlı mı?" diyorum. Bir an duraklıyor, geçiştirme cevaplar veriyor. Beş dakika sonra Acıbadem'in en pahalı caddelerinden birinde iniyoruz. O kadar kibar ki taksi ücretini bize ödetmek istemiyor. İtiraz ediyorum ve küçük bir çekişmeden sonra "Peki siz ödeyin" diyor. Bir apartmana giriyoruz. İstanbul'da semtlerin kiralarını az çok bilirim. Böyle bir yerde bir daire en aşağı 1500 TL olsun. "Sizi önce evlerimize getirmek istedim" diyor gözleri yeşil ama ışığı söndürülmüş çocuk. İç sesim "haydaaaa, bakalım ne bekliyor bizi" diyor. Ayakkabılarımızı kapıda çıkarıp, içeriye giriyoruz. Bizi oldukça geniş bir salona alıyor. Yanımdaki cevahir gençle birbirimize bakıyor aramızda göz temasıyla küçük bir anlaşma yapıyoruz. İç sesim hiç susar mı? Yine başlıyor konuşmaya. " Kızım Müjgan tam yerine geldin, istesen bulamazdın" diyor. Duvarlarda Arapça yazılı tablolar, salonun girişindeki sandalyenin üstünde beşe yakın seccade, kütüphanede malum kitaplar. Gözleri yeşil ama ışığı söndürülmüş çocuk anlatmaya başlıyor. Bu evde beş kişi kalıyorlarmış. Araya giriyorum."Bu evin kirası nedir, nasıl karşılıyorsunuz, biz sizinle anlaşsak bu cevahir genç ne verecek size?" diyorum. Çocuk açılıyor, "normalde bu evin kirası pahalı ama hayırseverler bize yardım ediyor, yemek vs işlerimizi hayırseverler karşılıyor" diyor. "O yüzden çok bir para ödemeyeceksiniz" diye ekliyor. İç sesim yine devrede " Vay, demek hayırseverler, hadi kızım sor bakayım, şu hayırseverleri" diyor. Soruyorum, "Kim bu hayırseverler?". Net bir cevap alamıyorum, üstüne basarak hayırseverleri soruyorum. En sonunda "esnaf falan" gibi geçiştirme bir cevap alıyorum. Diyorum ki "siz sanırım yurt işletmecisi falan değilsiniz, öğrenci misiniz?" Sorular karşısında biraz duralıyor. "Evet, hukuk öğrencisiyim" diyor. İç sesim atlıyor. " Al sana işte referandumdan evet geçtikten sonra bir ele geçirilmiş çocuğun yeri hazır" diyor. İç sesime "amma art niyetlisin" diyeceğim, diyemiyorum. Cevahir genç atılıyor, " siz numaramı nereden buldunuz?" Diğer genç cevap veriyor. " ÖSYM'den aldık". İç sesim " hoppala, buyur buradan yak" diyor. Yavaş yavaş sinirlerim bozulmaya başlıyor, öfkemi iç sesimden alıyorum. O evden çıkana kadar konuşmayı yasaklıyorum, iç sesime. Ve kilit soruyu soruyoruz, yurdun adını soruyoruz, öğreniyoruz. Ve cevval genç yurdun adının nereden geldiğini soruyor. Gözleri yeşil ama ışığı söndürülmüş genç " Peygamber efendimiz" diye giriş yapıyor. Gerisini duymuyorum, sadece o anda cevval gençle birlikte, o çocuğu da alıp oradan çıkmak istiyorum. İçime birden cam kırıkları doluyor. 3. sınıf hukuk öğrencisi bir genç, kim bilir hangi nedenlerle orada? Kim bilir kaç genç daha, pahalı şehirlerde bu kadar imkan sunan bu cemaat yurtlarına katılacak. Kaç aile daha imkansızlıkları nedeniyle çocuklarını buralara bırakıp gidecek? Büyük adam olacak olan çocuklarını belki de son kez görecek, mezun olduktan sonra görecekleri çocukları acaba okulu kazandıkları zaman ki çocukları olabilecek mi? Aydınlık beyinlere, kara tuzaklar kurulan, uçurumun kıyısındaki evlerin tümünü düşünüyorum. Yarınların umutları, bilim öğrenmek için geldikleri üniversitelerden cehalete saplanıp gitmemeli. Kulağımda yankılanan seslerle, cevahir çocuğu alıp o evden ayrılıyorum. Ama aklım gözleri yeşil ama ışığı söndürülmüş çocukta kalıyor. Müjgan Tekin Odatv.com kaynak

ışık evi yurtları gibi mi...

Evet ÖlÜyolar cemaat cemaat dİye mutlu oldun Şİmdİ sanirsam?

Osym den kimden almış ne amaçlı almış, Cemaatin bu şekilde gönüllü bulduğunu biliyorum ama OSYM tarafından yonlendirilip bir kişiye yonlendirildiğine pek inanmıyorum bu iddiasını kanıtlaması gerek. Phoebe WarrioR 3 Eylül 2010