Keh keh keh Sen çok uğraşmaya başladın bu işlerle Transseksüellere lafımız yok çaktırmadan ibiş olanlara gıcığım

öncelikle şunu belirteyim. ben hepsini okumadım. boş bi zamanda okurum.. olur ya, forumda belki cinsiyet değiştriecek arkadaslar vardır, bu yazıyı okur, bilgi sahibi olurlar bize de bi dua ederler buyrun okuyun Cinsiyet değiştirme ameliyatına girecek birinin hormon uygulamalarına başladığından ameliyata kadarki süreçte neler yaşadığını hiç merak ettiniz mi? Cinsiyet değiştirmek isteyen bir gencin yaşadığı sancıları, ailevi problemleri ve bürokratik engelleri kendi ağzından dinleyeceksiniz. Türkiye, eşcinsellerin, trans bireylerin önyargıyla karşılandığı, hatta "hasta" dendiği ülkelerden. Kimimiz "ben karşı değilim", kimimiz "olur mu öyle şey", bir diğerimiz "benim çocuğum da olmasın da kimde olursa olsun" diyenlerdeniz. Peki hiç onların nasıl süreçlerden geçtiğini düşündünüz mü, dinlediniz mi? Bugün size cinsiyet değiştirme ameliyatına hazırlanan birinden bahsedeceğim, daha doğrusu o bahsedecek. Onun yazılarıyla, bloguyla tanıştıracağım sizi. Siteyi açtığınızda karşılaştığınız cümle şu oluyor: "Dünya bile dönüyorsa ben de dönerim!" ve altında şöyle bir yazı: "Ciddi ve idealist "trans" blog" Son yüklenen yazıyı başta gördüğünüz üzere, en üstte müjdeli bir haber var. Ameliyat için onay alındığı, ameliyat gününün beklendiğine dair. Blogda politikayla, felsefeyle ilgili pek çok makale bulabilirsiniz, bir kişisel anlatı sayfası... Blogun bir de tam olarak böyle tabir edilmese de "anı" bölümü var. Cinsiyet değiştirmek isteyen bir gencin yaşadığı sancılar, ailevi problemler ve bürokratik süreçler anlatıldığı bu bölümden birkaç parçayı alıntılayacağım. Alıntılara geçmeden önce, "farklılığını" nasıl anlattığına biraz yer vermek istiyorum: "Olmaması gereken bir şeyler oluyordu, hissettiğim buydu... Tüm teneffüsten vazgeçmek pahasına soyunma odasında herkesten sonra giyindiğimi, okulda tuvalete gitmemeye çalıştığımı; ama "öteki" olmamak için, yalan olduğunu bilerek, bende görmek istediklerini insanlara göstermeye çalışırken ne kadar zorlandığımı çok net hatırlıyorum. Herkesin dünyayı kadın ve erkek olarak ikiye böldüğü bir dünyada bedeninizle ruhunuzun iki ayrı yarım küreye denk düştüğünü hayal edin..." Kurul gününden belgenin alımına kadar onlarca makale sitede yer alıyor, ben birkaçından paragraflara yer vereceğim. Devamını ayrıntıları merak edenler blogu ziyaret edebilirler. İşte kronolojik olarak yazılan yazılardan bazı parçalar: 27 Nisan 2009: "... Kurul günü, oraya gittiğimde trans olduğunu anladığım 2 başka kişi daha oradaydı, yanlarına gittim, konuştuk... ... Neler sordular? İlk olarak bir ilaç kullanıp kullanmadığımı sonra düzenli kullandığım bir ilaç olup olmadığını sonra da ilaç kullanıp kullanmadığımı..! Ne zamandır göğüslerimi sardığımı, saçımı hiç uzatıp uzatmadığımı, vücudumda göğüs çevresi, göbek altında örneğin aşırı tüylenme olup olmadığı, adet düzenine dair sorular... Konsültasyon istediler bilindik bölümlerden: Plastik Cerrahi, Endokrin ve Kadın Hastalıkları ... Mayıs'ın ilk haftası herbirine bi gün gidip ondan sonra da kısmetse T 'ye başlıyorum herhalde" 10 Haziran 2009: "Malumunuz süreci başlattım, kurula çıktım ve istenen ana bilim dallarından konsültasyon almak için bir takım testler yaptırmaktaydım. Plastik Cerrahi için çok erkendi. KD için de öyleydi aslında da, aradan çıkmış oldu... Esas önemli olan Endokrin'di; çünkü "Hormon Tedavisi"ni onlar kararlaştırıyorlar... Sonunda Endokrin'den olur geldi, hastalığım yüzünden Hematolojiden de olur istediler, o da tamam; fakat ailemin kabul edememe süreci yüzünden T başlama tarihimi gönülsüzce erteledim; bunu yaparken asıl derdim psikolojik takibimi zedelememekti, bunu da açıkça söylüyorum; çünkü kaç yıldır tanıdığım insanlar... Birkaç haftada değişmeyecekler bunu biliyorum. Psikologum uzlaşmamı "önerdi", ben de bir terazi aldım... Başlamakla ödeyeceğim bedelle başlamamakla ödeyeceğim bedeli ayrı ayrı kefelere koydum. ... Haliyle bi hayli hafif kaldı başlamak kesesi başlamamaya göre" 23 Haziran 2009: "Göğüslerimden rahatsız olduğum için bir yıldır elastik bandajla o bölgeyi sarıyorum. İlk sardığımda gece çıkmıştım, gündüz olsa anlaşılır gibi gelmişti... Hormona başlamayı da ertelemiş olmak yüzünden bedenimle ilgili mutsuzluğum yine belirginleşmişti... Yine aynayla ilişkim bozuldu. Sonra başka bir şey denemeye karar verdim. Kulağıma çalınmış olan bir şeyi denemeye karar verdim: tıbbi plaster. Açık yaraların üstünü örten tıbbi pamuklu yara bandı gibi bir şey... Amerika'nın yeniden keşfi. ... Göğüslerimi ilk sardığımda kendime daha yakın bir halde doğmuş gibi ferahlamış hissetmiştim, bu yöntemi "keşfedince" bir kez daha doğdum. Birkaç "yeniden doğma" daha bekliyor beni " 23 Ocak 2010: "Beni desteklediğini ifade ederken bazı insanlar "cesaretini tebrik ederim" diyor, "çok cesur bir karar" diyor, bunun gibi cesaret temalı cümleler kuruyor... Hep benzer bir cevabı tekrarlıyorum: Başka türlü yapmak mümkün olmadığında yapılan şey cesaret midir emin değilim açıkcası... Çoğu insan bunun bir seçim olduğunu düşündüğü için böyle söylüyor sanırım, ama kendin olmak bir seçimler dizisine bağlı değil malesef... Bir yer geliyor, kırılma! sonrası yok, o andan sonra daha fazla rol yapamıyorsun, kendine bir kez doğruyu yüksek sesle söyleyebilmişken olmuyor." 11 Nisan 2010: "Ağustos başında ilk iğnemi oldum. enjeksiyon yapılan kas birkaç gün ağrıdı ve sıcaktı. İki hafta geçtiğinde hiçbir şey olmamıştı. ... Kısacası ilk izlenimlerim pek hoşuma gitmemişti. Bir ay geçtiğinde, sesimde bariz bir çatlama vardı; 6. haftada net bir şekilde kalınlaşmıştı. Yumurtlama denen illeti de etkilemişti , işler yoluna giriyor, diye düşündüm : ) İkinci iğnenin zamanı da gelmişti, oldum. Ayva tüylerim, çatlak sesim, yağlı- siyah noktalı cildimle ergenliğin en berbat aşamasındaydım... Beşinci ayda, ayva tüylerimin rengi koyulaşmaya başladı, göğüs tipi kıllanma ve buna bağlı kaşıntılar vardı, neremde tüy çıkacaksa orası sivilceleniyor ve kaşınıyordu. Ve ilk kez bugün aynaya baktığımda farklı birini gördüm, önceden tam tespit edemediğim birtakım değişikliklerin izini ararken bugün baktığımda eski yüzümün izlerini aradığımı fark ettim... Değişiyorum. Bu beni sanıldığı gibi aşırı mutlu etmiyor, bunu doğal karşılıyorum, sadece ideal benliğime yaklaştığım için, kendime hak ettiği saygıyı-değeri gösterdiğim için aynada gördüğüm yüze gururla bakıyorum" 30 Temmuz 2010: "Birkaç gün sonra bir yıldır hormon kullanıyor olacağım. Bir sürü değişmenin olduğu kesin; ama insan kendini her gün gördüğü için tam olarak neyin ne kadar değiştiğini söylemekte zorlanıyor. O yüzden iki fotoğraf koydum karşıma. Alnım daha geniş görünüyor, çenem daha çıkık, belki büyük de, yüzüm daha geniş gibi, daha köşeli; ama öyle çene hattının değişmesinden çok elmacık kemiği, yanaklarda bir değişiklik var... Burnum sandığım gibi enine büyümedi, belki biraz da uzadı, daha sivri, sadece belki..." 8 Ağustos 2010: "İki hafta önce ailemin evine geldim. Artık 1 yıl oldu hormona başlayalı; sesim değişti, sakalım var, e şort giyiyorum... neredeyse 30 yıldır aynı yerde oturuyor annemler... Sitedeki tüm komşular tanıyo çocukluğumdan beri dolayısıyla... Garip- anlamaz bakışlar dolaşıyor üstümde haliyle ara ara... Annemler utanıyorlar; değil savunmak veya söylemek o bakışlara bile tahammülleri yok. En azından annem için böyle olduğunu bildiğim için komşularla köşe kapmaca oynuyorum... Yaz, herkesler balkonda, balkonlara başımı kaldırmadan gelip geçiyorum; sitede gezinmiyorum, hızlıca girip çıkıyorum. Yıpratıcı ama bunu ailem için gocunmadan yapıyorum; çünkü ailemin tek "yatırım"ıyım ve 2 yıldır tüm hayalleri darmaduman." 5 Eylül 2010: "Bir trans erkek olarak açık olmak benim için neden önemli'yi tanımadığım birine şöyle anlatmıştım: ... Süreci, ailemin yaklaşımını, hayatımı sordu. Öğrenci ve aktivist olduğumu, adımı alış hikayemi, daha blogda gördüğünüz onlarca şeyi çay eşliğinde, denize bakan bir kantinde anlattıkça anlattım, her sorusunu cevapladım. ... Sevgili mevzusuna geldi konuşma, biraz da flört edesi vardı galiba, peki dedi neden söylemeye devam ediyorsun, anlaşılmıyorsun işte, ben seni biyolojik erkeksin de kadına geçiş yapacaksın sandım hatta, söylemesene niye söylüyorsun, dedi. Çünkü, dedim, benden önce kimse söylemediği için ben dünyada bir tek benim başıma gelen bir felaket olduğunu düşündüm yıllarca yıllarca bilgisiz kaldım, ne yapacağımı bilemedim bana uygulanan baskının farkına varamadım sadece Bülent Ersoy gibi bir figür olduğu için, bunun kadından erkeğe mümkün olmadığını düşünüyordum intiharı düşündüm, sıkışmış hissettim, kendimi reddettim, kabul etmekte zorlandım... eğer ben görünür olursam, benden sonrakiler bunu yaşamaz veya benden hafif atlatabilir, o yüzden söylemeye devam edeceğim, dedim. Bunca zamandır açık olmamın da amacı buydu." 31 Ocak 2011: "Doğrudan raporumu almak üzere dekanlık sekreterliğine gittiğimde de beni bekliyorlardı. Ne zaman bana ulaşan ve süreçle ilgili bilgi almak isteyen bir trans erkek olsa süreçle ilgili en çok ihtiyacı olan şeyin sabır olduğunu söylemişimdir... Benim için iki yıl geride kaldı bile. Nasıl olduğunu blogun tamamını okuduysanız biliyorsunuz. Aileyle yaşanananlar, kamusal alanda yaşananlar, hastane süreçleri, iç dünyam... çok şeyle uğraştım. Bilinmez bulunmaz hastalığımın da tüm bu süreci daha da zorlaştıran, uzatan bir katkısı oldu. yaklaşık; 25 ay önce üniversite hastanesinde süreci başlattım aralıklarla 7-8 defa psikiyatri görüşmesi yapmış olmalıyım, 18 ay önce hormon kullanmaya başladım ve bugün kurul kararımın imzada olduğu bilgisini aldım. Tabii aslında süreç 18 ay, benim hastalığım yüzünden işin içine bir de başka bölümden alınacak konsültasyon o konsültasyon için yapılması gereken tetkikler girdi, uzadı. Her zaman bir aksaklık çıkabilir, her şey olması gerektiği zaman olur deyip sabrettim ve şimdi başlıkta yazdığım deyimin ikinci bölümü başladı benim için : ) imza işleri bitti biter, şimdi sıra ameliyatlarda..." Yazılanları metinde değişiklik yapmayarak yalnızca "kısaltarak" editledim. Birinci ağızdan, yaşayanın dilinden, zihninden parçaları sizin zihninize bıraktım. Bundan önce ne düşünüyordunuz bilmiyorum ama anlamak, düşünmek için bu samimi açıklamaların etkisi olacağı, olduğu inancındayım. Sürecin fikizsel ve psikolojik yanlarını kısa kısa okudunuz yukarıdaki yazıda, tam halleri de tarihlerden kolayca yazıyı bulabileceğiniz blogda mevcut. Konunun biraz dramatik olan bölümünü ele aldığımın farkındayım, böyle bir ikilemde hiç mi trajikomik olay olmaz diyenlere ise yine Berk'in cümleleriyle cevap vermek ve yazıyı sonlandırmak istiyorum: "Sanırım en zoru kadın ve erkek şeklinde bölümlenmiş dünyada hiçbir yere ait olamadığım o geçiş dönemiydi... Erkekler ve kadınlar tuvaletinde aynı cümleyle karşılaşmak: "pardon, yanlış girdiniz galiba". Birçok kez nüfus cüzdanımı göstermeme rağmen erkek veya tam tersi erkek olduğumu söylememe rağmen kadın gibi davranılmak beni çok yordu. Sadece hitapların değil, insanlara yol verme şekillerinin bile cinsiyetlere göre değiştiğini gördüğüm bu dünyada, cinsiyet geçişi sürecimi tamamlayıp "öteki" olmaktan kurtulsam da huzur bulamam... Sadece dezavantajlı konumdaki sosyal statü gruplarının sorunlarının ortadan kaldırılması veya cinsel yönelim, toplumsal cinsiyet ve cinsiyet, kuşak tahakkümü, etnik kimlik ve ırk, bedensel engellerin toplum hayatına katılmayı engellemesi gibi alanlarda daha fazla özgürlüğe veya imkana sahip olmak değil; tüm bu ilişkiler bakımından üstünlük/ zayıflık varsayımlarının toplumsal bilinçten silindiği bir dünyada yaşamak istiyorum. Tüm kimliklerimizden önce, insan olarak, aynı haklardan yararlanmanın hepimiz için mümkün olduğu bir dünya..." : http://upgradingsouls.blogspot.com/ : Testesteron Not: Yazıda kullanılan fotoğraf Tom Piwetrasik'in çalışmalarından alınmıştır. http://www.dipnot.tv/4185/Transseksuel-olma-gunlugu-2-.aspx -

Gay, Trans kaldı geriye lezbiyen. Lezbiyeliğe geçiş dönemini anlatan bi site yok mu meta ya?