Cenab-ı Hakk'ın rızası istikametinde iLerLeme isteği duyan biri için yaşanıLması gerekmeyen bir duygudur. Yani, müminin harcı değiLdir.

Haset kötü bir vasıftır, teşekkürler konu için

Allah korusun biiz bu kötü huydan

böyle bir modumuz varken dinden uzaklaşmayız HAMDOLSUN! çok faideli bilgiler sağolasın modum.. TurkishOnlyTurkish

tşkler kardeş Allaha razı olsun...

ibretlik bir paylasım allah razı olsun

Teşekkür ederim modum sayende bilgilenmiş oldum... ALLAH Razı olsun... Gila

modum haset nefisten gelir... Nefsin terbiyesi ne ile olur...

Konu sahibine bu değerli bilgileri bizlerle paylaştığı için teşekkür ederim. Hepimiz nefsimiz ve vicdanımız ile baş başayız. Yüce Rabbim kalplerde olanı apaçık görür.

Cömertlik ve yardım etmede akarsu gibi ol Şefkat ve merhamette güneş gibi ol Başkalarının kusurunu örtmede gece gibi ol Hiddet ve asabiyette ölü gibi ol Tevazu ve alçak gönüllülükte toprak gibi ol Hoşgörürlükte deniz gibi ol Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol

Gerçekten ders alınması gereken bir konu elbette.. manevi dünyamızın iki düşmanı olan nefis ve şeytanı yenebilirsek... Allah Razı Olsun...

Allah razı

emeğine sağlık kardeş, faideli bilgiler. Allah razı olsun.

Teşekkürler hocam, Allah niyetinize göre değerlendirsin inş.

Allah yar ve yardımcımız olsun

Emeginize saglik.

HASET Haset, taatleri bozan, kulu bir sürü günaha sevkeden, onu yormaktan ve faydasız dertlerle uğraştırmaktan başka bir işe yaramayan, aksine onu her türlü günaha iten, kalbin ölmesine sebep olan çirkin bir huydur. Haset eden bir kimsenin, yüce Allah'ın nimetine düşman olması, O'nun iradesine karşı gelmesi ve hükmüne kızması, onun hak yoldan sapıtıp perişan olması için yeterlidir. Haset, Allahu Teala'nın müslüman kardeşine verdiği ve ona faydası olan bir nimetin yok olmasını istemendir. Eğer o nimetin kardeşinden gitmesini istemeden, aynısının sende de olmasını istersen, buna gıpta denir. Eğer din kardeşinin sahip olduğu nimet ona fayda veren, hayır getiren bir nimet değilse, onun elinden gitmesini istemen, dini bir gayrettir. Haset, gıpta ve gayret arasındaki fark budur. Hasedin zıddı samimiyettir. Samimiyet, Allahu Teala'nın verdiği kendisine faydalı bir nimetin din kardeşinde kalmasını istemendir. Eğer, kardeşinin elindeki nimetin onun için hayırlı mı hayırsız mı olduğunu bilmiyorsan, hiçbir müslümandan sahip olduğu bir nimetin gitmesini veya kalmasın isteme. Hasetten kurtulmak ve samimiyetin faydasını elde etmek için işi yüce Allah'a havale et. Seni hasetten koruyacak samimiyet, Allahu Teala'nın bütün müslümanları dost etmeyi farz kıldığını düşünmendir. Bu anlayışı korumanın yolu da Allahu Teala'nın müslümanın hakkını ne kadar büyük tuttuğunu, onun kıymetini ne kadar yücelttiğini, onun ahirette Allah katında elde ettiği şeref ve kerametleri, bu dostlukla senin dünyada ve ahirette elde edeceğin dini ve dünyevi faydaları düşünmendir. Kulunu hayırlarda muvaffak eden yüce Allah'tır. Kaynak:İmam Gazali-Hak Yolunun Esasları

Bedlis; KALB HASTALIĞI VE NEFSİN AYIPLARINI TEŞHİS ETMEK Vücudun, elin, ayağın ve gözün sağlıklı olabilmeleri, ne için yaratılmışlarsa o işi tamamen yapabilmeleriyle mümkün olur. Ayağın iyi yürümesi, gözün iyi görmesi gibi kalbin sağlıklı olması da, özelliği ne ise ve niçin yaratılmışsa o işin ona kolay gelmesi ve fıtratın aslında bulunan şeyi layıkıyla sevmesi üzerine mümkün olur. Bu da iki şeyde meydana gelir: Biri irade, diğeri de kudrettir. İRADE'DE olan, hiçbir şeyi Yüce Allah'tan çok sevmemektir. Zira yemek vücudun gıdası olduğu gibi, Yüce Allah'ı bilmek te kalbin gıdasıdır. Yemek yemek istemeyen veya az isteyen bir vücut hastadır. Yüce Allah sevgisi taşımayan veya az taşıyan bir kalb te hastadır. Yüce Allah buyuruyor ki: " de ki: Eğer babalarınızı, çocuklarınızı, mallarınızı ticaretlerinizi, kabilenizi, akrabalarınızı ve sahip olduğunuz herşeyi Yüce Allah'tan, Resulünden ve onun yolunda gaza etmekten daha çok severseniz, Allah'dan gelecek azap emrine hazırlanın." TEVBE SURESİ, Ayet: 24 KUDRET'TE olanı Yüce Allah'ın emirlerine uymak kalbe kolay gelir. Bu emirlere uymak için zorlanmaya lüzum yoktur. Hatta Allah'ın emrini dinlemek kalbe lezzet verir ve onu rahatladır. Nitekim, Peygamberimiz buyuruyor ki: "Gözümün nuru, kalbimin neşesi namazdır." Kalbinde, Yüce Allah'ı her şeyden çok sevmeyi ve emrine rahatça riayet etmeyi bulamayan kimse, kalben hastadır. Onu tedavi etmeye çalışmalıdır. Bazen insan kendisinden bu sıfatların bulunduğunu zanneder. Oysa yanılıyor. Zira insan, kendi ayıp ve kusurlarını göremez. İnsan kendi ayıbını dört yolla bilebilir: 1- Hakikat ve tarikat ehli olgun bir şeyhin yanına gidip gelmek. O şeyh duruma bakar, ayıp ve kusurlarını kendisine gösterir. Zamanımızda bu gibi değerli kimseler çok az bulunur. 2- Şefkatli bir dostunu yoldaş ve sırdaş edinir. Bir kusur işlediğinde dostu o kusuru örtmez veya kıskanıp abartmaz. Böylece dostunun sözleriyle kendisini düzeltir. Bu çeşit arkadaşlıklar da çok az bulunur. Davud-i Tai'ye: "Niçin insanlarla arkadaşlık etmezsin" diye sorduklarında şu cevabı verdi: "Benim ayıbımı benden saklayan insanların arkadaşlığımı ne yapayım?" 3- Düşmanlarının sözüne kulak verip onların kötülemelerini dinlemek. Zira düşman yalnız ayıpları görür. Gerçi düşman mübalağa eder, ama sözünde doğru taraflar çoktur. 4- İnsanların işlediği ayıp ve kusurları görüp, kendisinin de böyle olduğunu düşünerek bu ayıp ve kusurlardan kaçınmak. İsa : "Bu edebi kimden öğrendin?" diye soranlara şöyle buyurdu: "Hiç kimseden öğrenmedim. Başkasında gördüğüm çirkin ve yakışıksız şeylerden kaçındım." Bir insanın aklı ne kadar az ise kendi hakkında o kadar çok iyi fikir besler. Aslı fazla olan da kendisi için kötü fikir besler. Hz. Ömer , Hüzeyfe'den sordu: "Peygamberimiz münafıkların belirtilerini sana anlatmıştı. Bende bu belirtilerden ne görürsün?" Demek ki her insan kendi ayıbını öğrenmek istemelidir. Zira hastalık bilinmeden tedavi imkanı olmaz. Bütün ilaçlar nefsi arzulara karşı koymaktır. Yüce Allah buyuruyor ki: "Kim Allah'ın makamından korkup nefsini hevadan alıkorsa elbette onun ebedi kalacağı yer Cennettir." NAZİAT SURESİ, Ayet: 40-41 Peygamberimiz gazadan dönünce Ashabına: "Küçük cihaddan döndük, büyük cihada başlıyalim." buyurdu. Ashab: "Büyük cihad nedir?" diye sorduklarında şöyle buyurdu: "Büyük cihad, nefisle yapılan cihaddır." Peygamberimiz buyuruyor ki: "Azabın acısını nefsinizden uzaklaştırın. Onun arzusuna kapılıp günaha girmeyin. Zira yarın sana düşman olup lanet eder. Hatta bütün organlar birbirlerine lanet ederler." Hasan Basri diyor ki: "Nefisten daha çok dizginlerinin sıkı tutulması gereken binek hayvanı yoktur." Sırri Sakati diyor ki: "Kırk yıldır nefsim bal ile ceviz yememi istiyor. Fakat hala yemedim." İbrahim-i Havar diyor ki: "Lübnan dağlarında çok nar gördüm. Birini koparıp yemek istedim. Ekşi olduğu için vazgeçtim. Yoluma devam ettim. Bir de baktım bir adam yere yıkılmış etrafında arılar uçuşuyor ve yüzünü sokuyorlar. Selam verdim. "Aleykümesselam ya İbrahim" dedi. "İbrahim olduğumu nereden bildin?" diye sordum. "Allah'la olan kimseden hiçbir şey gizli kalmaz" dedi. "Öyle anlaşılıyor ki Allah ile ilişkin var. Öyle ise niçin bu arıları senden uzaklaştırmasını dilemiyorsun?" dedim. Bana şu cevabı verdi: "Ya ibrahim, senin de Allah ilişkin var, öyle ise niçin Yüce Allah'ın nar yemek arzusunu senden almasını istemiyorsun? Oysa nefis azabı öbür dünyada, arı azabı ise bu dünyada olur." Nar yemek mübah olduğu halde, takva ehli onu yasak görmüşler. Zira ister helal için obur, ister haram için arzu onlar için aynıdır. Onlara göre eğer nefse mübah olan şeyler zaruret miktarından fazla verilirse, bu kez nefis cüret bulup haram olan şeyleri de istemeğe başlar. Onun için nefsi mübah olan şeyleri de arzu etmekten alıkorlar ki kesin olarak arzudan kurtulsunlar. Nitekim, Hz. Ömer buyuruyor ki: "Harama düşmek korkusuyla, yetmiş helalden vazgeçtim." Mübahlardan sakınmanın başka bir sebebi de şudur: Eğer nefsi mübahlara alışıp, adet haline getirirse, dünyayı sevmeye başlar. Kalb dünyaya bağlanır. Dünya onun cenneti olur. Ölüm ona çok zor gelir. Böylece nimetin çokluğu sebebiyle haddi aşıp Allah'ı kalbinden silker. Zikir ve münacaat etse bile, lezzet ve tad alamaz. Halbuki eğer mübah olan şeyleri nefse vermezsen nefis kırılır, üzülür ve dünyadan soğur. Ahiret nimetlerine kavuşma hevesine düşer. O üzüntülü ve kırık halde iken söylediği bir tesbih kalbine öylesine etki eder ki, sevinçli ve nimetler içinde iken söyleyeceği yüz tesbih bu kadar etkili olamaz. Nefis, doğan kuşuna benzer. Bu kuşu eğitip alıştırmak isteyenler gözünü kapayıp ıssız bir yere koyarlar ki, vahşi tabiatını terk etsin. Ondan sonra da sahibine alışıp itaat etmesi için ona azar azar et verirler. Nefis için de durum böyledir. Alışkın olduğu adetlerinden kesilmedikçe, gözü, kulağı ve dili kesilmedikçe; yalnızlığa, açlığa, susuzluğa, uykusuzluğa ve riyazete alışmadıkça Yüce Allah ile yakınlık kuramaz. Bunları yapmak önceleri nefse, küçük çocuğun ana sütünden ayrılması gibi güç gelir. Fakat kesildikten sonra artık istemez. Hatta zorlansa bile yemez. Herkesin riyazeti, sevdiği şeyi bırakıp, çok arzuladığı şeyin tersini yapmakla olur. O halde makam ve debdebeyi seven onları bırakmalı, malı seven malını harcamalıdır. Böylece Allah'tan başka bir şey ile uğraşıp o şeyi zorla kendisinden uzaklaştırıp, ebediyen kendisinden ayrılmayacak olan şeye rağbet etmelidir. Öleceğin zaman ayrılmak zorunda kalacağın şeylerden, bugün daha ölüm gelmeden bilerek, seve seve ayrıl ve Yüce Allah'a itaat için uğraş. Nefsin sonsuza dek beraber kalacağı şey ancak Hakkın dergahıdır. Peygamberimiz buyuruyor ki: "Cebrail kalbime şöyle fısıldadı: Dünyadan kimi istersen sev, mutlaka ondan ayrılacaksın." Kaynak:Kimya-ı Saadet-İmam Gazali Teşhis koyulduktan sonra tedavi nefse rağmen hastalık olan hasletlerin tam tersini yerine getirmedir... -