http://www.wardom.org/showthread. php?t=429266 Arama yapalım..

YILLARCA Abdullah Öcalan'la yattık, onunla kalktık. İlk yakalandığı günü anımsıyorum. Süngüsü düşmüştü, bir kedi yavrusu gibi korkak ve ürkek, Türk Bayrağı'nın önünde poz veriyordu. İmralı'ya götürüldü. Korkaklığı ve ürkekliği orada da aynen devam ediyordu. Kendisini sorgulayan asker ve sivil görevlilere bütün bildiklerini anlatıyor, her soruya yanıt veriyor, bülbül gibi ötüyordu. Bütün derdi idam edilmemek idi. Canını bir kurtarsa, her şeye razı olacaktı. 1999 yılının haziran ayında İmralı'da yargılanmasına başlandı. Duruşmalar beş gün sürdü. İkinci günü, o zaman çalıştığım ve sonra kovulduğum gazete adına duruşmayı ben izlemiştim. Hiç unutmam, aramızda yaklaşık beş metre mesafe vardı. Göz göze geldik ve bir süre, belki üç dakika sürekli birbirimize baktık. Başka bir deyişle, adeta kesiştik! Bu olay ertesi gün televizyon kanallarına ve gazetelere haber olmuştu. Örgütün lideri olarak, yazdığım bütün yazıları mutlaka okumuştu ve beni iyi tanıyordu. O gün birkaç dakika boyunca gözlerimiz takılı birbirimize bakarken, galiba ona biraz da acımıştım. Orada, aciz durumda olan bir katildi. Türkiye'ye kan kusturmuştu. Ülkemize verdiği maddi ve manevi zararın haddi hesabı yoktu. Aradan yıllar geçeceğini, günün birinde 2010 yılına geleceğimizi, sonra o koskoca Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kendisiyle pazarlık masasına oturacağını, ona ve örgütüne her türlü ödünün verileceğini bizler gibi oda elbette bilemez ve düşünemezdi. Bu günleri de gördük, çok şükür! Şimdi şu yaşadıklarımıza bir bakın da ibret alın! Bu ibret belgesi, gelecekte ortaya çıkacak tüm teröristler ve onların liderleri içindir. Sen bu ülkede 40 bin kişinin ölümünden sorumlu olacaksın... Sen bu ülkeye yüz milyarlarca dolar maddi zarar vermiş olacaksın... Sen bu ülkenin pırıl pırıl ana baba kuzusu 5.800 asker ve polisinin toprağa verilmesine neden biri olacaksın... Senin yüzünden –tam rakamını ne yazık ki bilemiyorum onbin' den fazla gencecik insanımız ellerini, kollarını, ayaklarını, bacaklarını ve gözlerini yitirmiş olacak... Ve günün birinde AKP iktidarının yetkilileri İmralı'da senin ayağına gelmeye başladılar. Sana dert yandılar, ricada bulundular : "Sayın Öcalan, biz senin karşına bükemediğimiz eli öpmek için geldik. Sen bizden daha güçlü çıktın. Şimdi birlikte oturalım. Şimdi birlikte oturalım, şu PKK işini birlikte çözelim. Ne istiyorsan bize söyle. Pazarlığa açığız. Yeter ki sen olumlu yanıt ver, bizi kırma. Biz sana her türlü özgürlüğü bu İmralı'da verdik. Değil sadece Türkiye'de dünyada bile başka bir davası kalmamış hiçbir hükümlüye tanınmayan hakları sana sağladık. Her hafta avukatlarınla seni konuşturduk. Örgütünü onlar aracılığı ile verdiğin direktiflerle yönetmene göz yumduk. Ocağına düştük, şimdi sen bize anlayış göster." Hükümetimizin bu şahsa gösterdiği yakınlık ve ilginin boyutlarına bakınız ki, Kürtçü DTP' nin eski milletvekili Aysel Tuğluk' u "Aracılık yapsın, ricacı olsun" diye önceki gün İmralı'ya gönderdiler. Tugluk ve ekibi, ellerinde heridye torbalarıyla İmralı için gemiye binip gittiler. Peki hangi gemiye bindiler? Adalet Bakanlığı tarafından kiralanan, parası devlet tarafından ödenen gemiye!... Vay canına! Türkiye'nin tüm cezaevleri hükümlü yurttaşlarımızla dolu. Hangisi için böylesine özel harcamalar yapılıyor? Hangisine böyle insan yerine koyup değer veriliyor? Hangisine? Peki niçin yapılıyor bütün bunlar?... "Aman, Abdullah Bey'e kıyak yapalım, pazarlık masasında onu kızdıracak bir davranışta bulunmayalım" anlayışı ile yapılıyor. Ayıptır be, devlet bu durumlara mı düştü? Emin Çölaşan