Terörün Allah'ı yoktur. Teröristin de. Bir başkomiserin, teröriste güvenmesi, onun içindeki insanlığın resmidir. Savaştaki pazarlıkların bile "elçiye zeval olmaz" biçimde sonuçlandığını bildiği içindir ki, teröriste bile güven duymasıdır. Başkomiser hücre evine giriyor. Bubi tuzağı karşılıyor onu. Allah'ını inkar eden terörist, insanlıkla bütün genetik bağlarını kopartıyor. Başkomiser şehit oluyor. Bir insanın anne karnından, gelişmesine kadar geçen zaman, asırlık zaman. Onun hayatla ilgili gerçekleri öğrenmesi için geçen zamanı, hesaplamak bile mümkün değil. Mesleğinin eri olmuş, kendisini ülkesine adamış bir polisin canını almak ise bir anlık. O emekleri bilse, bubi tuzağı bile kendinden utanır. Ama utanmaz adamlardan geçilmiyor ortalık. Kalleşliğin bu topraklarda yeşermesine zemin hazırlayanlar var. Demokrasi piçleri! İnsan canına kıymayı bile "hak sayanlar", terörizme verdikleri desteği yok sayamazlar. Ne büyük utançtır ki, adına aydın denen bu puştların egemenliğinde yürüyor medya. Gelelim 16 yaşındaki ölen çocuğa... Bilinmelidir ki, terörün, en sıradan izleyiciye bile tahammülü yoktur. Oysa bu ülkenin insanı dedikoduya meraklı. Televizyon kameralarının bol olduğu meselelere. Peki yetkililer nerde? Çatışmaların ortasında gezinen vatandaşlar için, yetkili beylerin görev hanesinde yazılı olan gerçekler nerde? Kurşun yağmurunu, magazin programlarıyla bir tutanların yasını kim tutacak? 16 yaşındaki bir çocuğu, çatışmanın içinde bulunmaktan, kim men edecek? Ve gelelim asıl meseleye. Televizyon dizilerindeki en ince ayrıntıyı biliyorsunuz da. Komşuluğun yok edildiği bir ülkede, yanıbışanızda oturan kişinin, kim olduğunu bile bilmiyorsunuz belki. Bu televizyon düzeni, sizlere berbat bir miras bıraktı. Dikkat ettiniz mi? Onlar için harika bir şölendi Bostancı. Hakkı Yalçın / Takvim