+Zafer guzel paylasımlar yapıyorsun. Zamana Yenik Dusmeyen Çok Az Şey Kaldı Paylasım İçin Ne Yazacagımı Biliyorusundur. Tşk...

eline sağlık zafer abi üslübun cok dramatik ya kendimi okudukca tiyatroda hissediyorum nedense

bakkallardan başlayayım:..3 kuruşluk bayat peyniri, kaç katı fiyatla satarlardı.. malları bayat, sağlıksızdı.. bir bakkaldan sadee bir aile gecinirdi.. şimdi ise, süpermarketler cıktı, maaşlı çalısan elemanlarıyla binmlerce kişiye iş sahası sağlanıyor, ciddi güvenilir, bakkallara göre daha ucuz tüketim yapılabiliyor diğer konular hakkında bi ara yazarım.

NOSTALJİYE DÜŞMEK ÜZERE OLANLAR... Unuttuklarımız / Hatırlatmak İstedikleriniz bölümü altında, hep geçmişte kalan, artık günümüzde olmayan ve de çoğu kez unutulan, ancak hafızamızı zorladığımızda hatırlanabilen değerlerimizi listelemeye çalıştım... Evet, bu sayıp döktüklerimizin tümü de artık gerilerde kaldı ve bir daha da geri gelmeyecekler. Bunların çoğunun birer kare resmine dahi ulaşamadık!... (Daha elimde 700'e yakın madde var ama, hepsi de geride kaldılar, gittiler işte! ) Peki ya bundan sonrası?... Şu anda günlük hayatımızda sürekli olarak karşılaştığımız ve başımızı dahi çevirip bakmadan yanlarından yürüyüp gittiğimiz değerler, daha ne kadar bizimle birlikte durmaya devam edecekler, hiç düşündünüz mü? Zaten geçmişte kalanları, hep bizimle birlikte yanımızda gelecekler zannederek vurdumduymazlıkla önemsemediğimiz, birer kare olsun fotoğraflarını almadığımız için, şimdi artık maalesef sadece kelimelerle anabiliyoruz. Bundan sonraki kuşaklara da birşeyler ulaştırabilmemiz için, daha önce düştüğümüz bu yanlışa düşmeden, elimizden bugün yarın kayıp gidiverecek ve yakın bir zamanda nostalji maddelerinin arasında yerlerini alabilecek yanıbaşımızdaki hazır değerleri fotoğraflamayı niye düşünmeyiz hiç?... Bunları ancak objektif gözle baktığımızda farkedebiliriz... Hayatımızdan ne zaman çıkıp giderler, daha ne kadar bize hizmet ederler? Bari, vakit çok geç olmadan gördüklerimizi burada maddeleyelim... İşte size, ilk aklıma gelenlerden bir liste: Mahalle Bakkalları: Bugün itibarıyla hemen hemen her sokak başında rastladığımız Bakkal dükkanları, gıda ve diğer sektörlerin anormal bir hızla gelişmesi ve gruplaşması neticesinde, bir süre sonra mumla aranır hale geleceklerdir, eminim... Çocuklarımıza olmasa da, kesinlikle torunlarımıza; "Bir zamanlar alışveriş etmek için şehir dışındaki devasa hipermarketlere gitmek yerine, hemen sokağımızın köşesindeki dükkandan evimizin her ihtiyacını karşılayabildiğimizi" anlatacağımızı ve bu end-user jenerasyonun da bizleri ağızları bir karış açık şekilde dinleyeceğini şimdiden görür gibiyim... "Paşabahçe" ve "Fenerbahçe" vapurları: 1952 ve 53'lü yıllardan kalma İstanbul'un en yaşlı 2 vapuru, yakın bir zamanda emekliye ayrılacaklar diğerleri gibi... Belki de bunları diğer vapurlar izleyecekler peyderpey... O zaman, gençliğimizde kenarına oturup, deniz havası soluya soluya yolculuk yaptığımız Paşabahçeli ve diğer vapurlu günleri hatırladıkça kimbilir neler düşüneceğiz mazimiz hakkında!... Bileyciler: Tamamıyla sokaklarımızdan yokolmasalar da, sayıları bir elin parmaklarını geçemeyecek derecede azalan bıçak bileycilerine rastladıkça çekilecek birer-ikişer kare fotoğrafları, acaba ileride yaşayacağımız nostaljilerimizin başvuru kaynaklarından olacaklar mıdır? Analog Fotoğraf Makinaları: Dijitallerinden artık hemen herkesin cebinde birer tane mevcut bulunan bu mükemmel ötesi faydalı aletin babaları olan klasik fotoğraf makinaları acaba daha ne kadar dayanabilecekler teknolojiye karşı?... Station Otomobiller: Evvelce caddelerde rastladığımız hemen her 2-3 otomobilden biri station tipteydi. Şimdilerde artık hemen hemen hiç kalmadılar, ya da düz otomobillerin adedi o kadar çok fazlalaştı ki, bunlar aralarda kaynayıp gider oldular... Ama, çoğu ailenin artık station otomobil tercih etmediği de bir gerçek. Halbuki 20 yıl öncesine kadar çocuklu aileler özellikle station otomobil alırlardı ki, uzun yolculuklarda velet takımı seyahatin içine limon sıkmadan arka bölmede otursunlar, dilerlerse uyusunlar, dilerlerse birbirleriyle didişsinler... Yeter ki ebeveynlerine maydonoz olmasınlar... Doğan, Kartal ve Şahin Otomobiller: 1980'li yılara damgasını vuran bu yerli üretim ilk göz ağrılarımız, artık gün geçtikçe azalmaktalar. Bir gün gelecek ve eski Citroen, Plymouth, Chevrolet ve Dodge'lerin düştüğü duruma düşecekler. Gözlerimiz yollarda onları arayacak, ama maalesef bulamayacak... Banliyö Trenleri : Yeniden yapılanma programı çerçevesinde, 1955 model Fransız yapımı Banliyö trenlerimiz de birgün hurdaya ayrılacaklar. Yerlerini belki de çok daha hızlı ve modern vagonlar alacak. Yarım asırlık bu çilekeş araçlarımızı en kısa zamanda kadraja soktuk soktuk, yoksa bir daha müzede bile göremeyiz, sonra söylemedi demeyin... Sirkeci ve Haydarpaşa Garı: Her iki tren garı hakkında da enteresan projeler üretilmekte: Müze, otel, iş merkezi vs... Ama her halukarda da bu iki yapı artık asli görevlerini yapmayı bırakacaklar yakın bir zamanda... Sirkeci banliyösünün ana kalkış noktası Yenikapı'ya, Haydarpaşa'nınki de Söğütlüçeşme'ye geri çekilecek ve artık dizi-dizi tren katarları, bu iki tarihi yapının da bağrına kadar sokulamayacaklar... Kokoreççiler: AB teranesi uğruna, özellikle sokaklarda görmeye alıştığımız kokoreç arabaları da tarih olacaklar. Yatay bir şişe sıkı-sıkıya sarılmış kokoreçlerin yanık kokusunu dahi unutmamız yakındır... Cam Şişe Meşrubatlar ve Kolalar: Artık her türlü likit gıda maddesinin, plastik ya da mukavva ambalajlar içinde saklanmaya ve satışa sunulmaya başlandığı günümüzde, çocukluğumuzdan alışık olduğumuz cam şişeler içindeki kolalar, gazozlar, meyve suları ve ayranlar, yakın bir gelecekte piyasadan tamamıyla silineceklerdir. Halıfleksler: Bir zamanlar; "boydan boya halı" sloganıyla evlerimize ve ofislerimize kadar girerek muşambayı tahtından indiren halıfleksler de, çağın getirdiği yenilikler karşısında geri planda kalmaya başlamış ve yerlerini sert lastik menşeili mineflolara ve tek parça halılara terketmeye başlamışlardır. Aşırı toz tutması nedeniyle iyiden iyiye gözden düşen halıfleksler, muşamba nostaljisinin yerini çok yakın zamanda almaya adaydırlar. Kadranlı Telefonlar: 10 yıl öncesine kadar hemen her evde rastlanabilen ve üzerlerindeki dairede 0'dan 9'a kadar numara bulunan, rakamı çevrilip bırakıldığında; "tıııırr" şeklinde ses çıkartan kadranlı telefonlar, yerlerini, dijital tuş takımlı ve de daha birçok özelliği bünyesinde barındıran yeni tip telsiz telefonlara bırakıp, artık kimseler tarafından kullanılmaz oldular. Kimin evinde kaldı ki! Telefon Kulübeleri: Çok değil, daha 10 yıl öncesine kadar önünde kuyruklar oluşan, sıra kavgaları çıkan, jeton satış sektörü diye bir kazanç kapısını açılmasını sağlayan "umumi telefon kulübeleri" artık ne kadar da azaldılar farkındaysanız... Belli başlı merkezlerde, adetleri azaltılmış bir halde boş boş durmaktalar. Bırakın kuyrukları, telefon eden bir kişiye bile rastlanmamakta artık... 30 sene öncesinin sarı, günümüzün turkuaz telefon kulübeleri böyle boş boş çok beklemeyeceklerdir, eminim... Yakın bir zamanda bir sabah bir bakacağız ki, hepsinin yerinde yeller esmekte... Terziler: Hazır giyim sektörünün atılım yaptığı son 15-20 sene zarfında, mahalle aralarındaki terzi dükkanları da birer-ikişer yok olmaya başladılar. Yarım gözlüklü, dirseğine kadar siyah kolluklar takılı, zayıf ve narin yapılı, kravatlı ve beyaz saçlı terzilerin dikiş makinası tıkırtıları, artık kulaklarımızda hoş bir sada olarak mı kalacaklardır? 0302 Otobüsler: 70'li yılların başlarında Türkiye yollarının tek fatihi olan ve bunu 80'lerin ortalarına kadar sürdüren klasik 0302 Mercedes-Benz şehirlerarası otobüsler, bu yıllardan sonra da birçok il ve ilçe belediyesinde şehiriçi ulaşımında hizmet vermişlerdir. Ama artık çok çok az kaldıklarından, kimileri hatırlamazlar dahi bu otobüsleri... Unkapanı Köprüsü: Nasıl ki, Galata Köprüsü 1990'ların başında birdenbire yerinden söküldü ve yenisi oturdu tahtına. Yakın bir gelecekte de aynı son Unkapanı Köprüsü'nü de bulacak... Gerçi eski Galata Köprüsü 1910'lardan kalmaydı, Unkapanı ise 40'larda kalma ama, aradaki 30 yıllık fark çok kısa bir zamanda kapanacak ve hergün üzerinden geçtiğimiz köprü de birgün parça parça sökülerek, Haliç'in dibine biryerlere atılıp kalacak... Aygaz Kamyonları: Doğalgazın hemen her eve girdiği şu günlerde, eskilerdeki saltanatlarından eser kalmayan Gezici Aygaz Tüpü dağıtım kamyonları/kamyonetlerinin o kendilerine özgü kornaları ve de tüp yerleştirme gümbürtüleri de duyulmaz oldu. Binbir nazla tüpü evinize getiren, üst kata çıkartmamakta direten, kimi zaman insanları soğuk kış günlerinde tüpsüz bırakarak donduran bu dağıtım sektörü, yine de gençliğimizin vazgeçilmez görüntülerindendiler. Haklarını yememek lazım, yıllarca içtiğimiz çaylar, yediğimiz yemekler, ısındığımız sobalar hep bu beyaz parlak metal renkli iri tüpler sayesinde oldu. Ama günümüzde artık onlar da nostaljiye düştüler düşecekler... Magirus Minibüsler: 11 kişi alan basık tavanlı ve krem renkli minibüslerden de çok az kaldı. Yerlerini 18'lik 23'lük daha yüksek tavanlı, geniş ve ferah araçlara bırakmaya başladılar. En son, ücra semtlerden birine giden bir minibüs hattında rastlamıştım bunlara... Sirkeci-Yalova Vapur Seferleri: Günlük seferleri beşten dörde, dörtten üçe, üçten ikiye indirilen "Yalova" vapur seferleri, birkaç sezon sonra belki de tamamen iptal olacaklar ve yerlerini Yenikapı'dan kalkan modern deniz-jetlerine bırakacaklar... "Yalova" vapur iskelesi iptal olacak ve de yerine lokanta açılacak. Volkswagen Otomobiller: 1940'ların sonlarından itibaren dünyaya yayılan Alman tandanslı "halk otomobilleri", uzun yıllar üretildiler de üretildiler. Bazen eski İstanbul kartpostallarına bakıyorum da, caddeler Volkswagen'den geçilmiyor. Ama artık günümüzde, bunlardan birinin önünüzden geçmesi için bir saat beklemeniz gerekebilir. -

Disketler: 5.25" ile başlayan bilgisayar disketi furyası 360KB'lık depolama alanından 720 KB'a çıktı, ardından daha küçük çaplı ama 1.44 MB. kapasiteli 3.5" disketler piyasaya sürüldü ve son 15 yıla damgasını vurdu. Artık günümüzde yerlerini memory-stick'lere devrediyorlar ve yeni üretim birçok bilgisayara ve laptoplara Floppy drive takılmıyor bile... Kartpostallar: Bayram arefelerinde kaldırımlarda boydan boya görmeye alıştığımız "kartpostal standları" ve satıcıları, e-posta geldikten sonra iyice gözden düştüler. Kimse kimseye kartpostal atmıyor. Yıllardan beri hiçbir dostumdan kartpostal almadığımı düşündüğüm günlerden birinde, evvelsi gün WOW'dan sevgili Başar Alabay'ın, Polonya'dan bana atmış olduğu, arkası dolu dolu yazılı o nefis kartpostalı ulaştı elime. Bu jest beni ta yıllar öncesine götürdü, herkesin birbirine onlarca kart attığı telaşlı bayram öncelerine... Sağol be Başar!... Bu ne ince bir düşüncedir!... Artık unuttuğum bir değeri hatırlattın bana!... Posta Pulları: Postanelerde artık otomatik pul basan cihazların içinden geçirilen mektupların, kartpostalların ve diğer evrakların üzerlerine, sağ üst köşelerine rengarenk pullar yapıştırılırdı önceleri. Bu pullar yalanır , özenle zarfa tutturulur, görevli memura uzatılırdı. Memur da bunların üzerine dışarıya taşacak şekilde günün tarihini ve postanenin adını içeren damgayı vururdu sertçe... Artık günümüzde pullar, sadece özel günlerde ilkgün şerefine çıkartılıyor, sadece filatelistlerce takip ediliyor ve saklanıyor... Pul kültürü bitmek üzere... Okul Önlükleri: Çocukluğumuzda siyah önlük ve beyaz yakayla dolaştık hepimiz. Yıllar önce önlükler mavi renge çevrildi . Ancak, yakın bir zamanda tek tip önlük uygulaması da bence kalkacak ve çocuklar, arzu ettikleri giysiyle okula gideceklerdir. Belki de önlüklü bir sürü yeniyetmenin fotoğraflarını çekebilmemiz için son fırsat!... Taş Ekmek Fırınları: Ekmek üretiminin hijyenik koşullarda ve elektrikli özel ısıtıcılarda hazırlandığı günümüz fırınları çoğaldıkça, "Taş Ekmek Fırınları" da yok olmaya başladılar teker teker... Artık yolun dışına taşan ve insanın gözünü kör etme tehlikesiyle karşı karşıya bırakan ahşap ekmek sürme kürekleri ve upuzun tahta uçları yok... Fırını arada bir harlatmak için, kenarından sürekli odun besleyen ustaları da... Fatih'te ve Beşiktaş'ta bunlardan 2-3 tane kaldı kalmadı... Kibrit kutuları: Ateşleyici aparatların bu kadar çok çeşitlenmeye başladığı günümüzde, artık ne sigara yakmak için kibrit alınıyor , ne de soba tutuşturmak için... E, sadece ucuna bir parça pamuk dolayıp da kulak karıştırmak için de bu kadar yoğun bir satış rakamına artık ulaşamayacakları kesin olan kibritler de birkaç yıl sonra sadece koleksiyoncuların çekmecelerinde yerlerini alacaklardır. 365 Günlük Duvar Takvimleri: Eskinin meşhur "Saatli Maarif Takvimi" veya "Ülkü Takvimi", artık çok az evin duvarlarındaki çivilerde asılı... Asanlar da belli bir kuşağın günümüzdeki temsilcileri... Artık her türden bilgiyi Net ortamında, ya da televizyon ve gazetelerde bulabilmek mümkün. "Günün sözü"nü okuyacak, "Yemek tarifi"ni alacak, "günlük fıkra"sını okuyacak, "ezani saat"ini ayarlayacak meraklısı kalmadıkça, duvar takvimlerinin de ömürleri çok uzun olmayacaktır. Üstgeçitler: 70'lerde şehre yayılan, 80'lerde iyice moda olan ve hemen her ana caddenin üzerini aşan "üstgeçit" furyası son zamanlarda iyice hızını kesti ve mevcut olanlar da birer-birer sökülmeye başladı. Yine de İstanbul'un bazı noktalarında ısrarla durmaya devam eden bu yaya üstgeçitleri, daha ne kadar süre duracak sanıyorsunuz? Kaldırılmaları yakındır... Pamuk Helvacılar: Sokak satıcıları geleneğinin son temsilcilerinden olan "Pamuk Helvacılar"... Nedense hala tek tük de olsa varlar ve rengarenk pamuk helvalarını o genzi gıdıklayan yanık şeker kokuları eşliğinde satmaya devam ediyorlar. Kokusu ile insanları çocukluklarına götürüp tekrar geri getiriveriyorlar her karşılaşıldıklarında... Çocukluğumuzdan günümüze ulaşabilmiş ender güzelliklerden ve geleceği maalesef muallakta olan değerlerimizden... Turşucular: Sokakta birdenbire karşımıza çıkan ve büyük cam kavanozlardaki envai çeşit turşuyla gözgöze geldiğimiz andan itibaren mutlaka ama mutlaka bunlardan tatma arzusunu bizde uyandıran turşucular da artık Eminönü ve Beşiktaş Meydanı'nda kaldılar sadece... Param az olduğunda bu sefer de sadece turşu suyu içerdim çocukluğumda, ama onlara mutlaka biraz para kazandırırdım... Aklınıza gelenler varsa, buraya iliştiriverin. Hatta imkanınız varsa, fotoğraflarıyla birlikte... Unutmayın ki, bu çektiğiniz resimler, yakın bir gelecekte arşivinizin en değerli parçalarından biri olabilirler!... Kısmet olur da on yıl sonra buraya dönüp bakacak olursak; "aaaaa... Bak, o zamanlar bunlar da varmış!" diyebilelim hiç değilse...