Kendimizi kaybetmesek keşke. insan bir an hayatı sonsuz sanıyor. Hadi hayatını sonsuz sanıyorsan, yaşamın da mı sonsuz be hey gafil! Gila

Karabatak. La karabatak bile arada bir görünür. Seni gören duyan hacı oluyor diyorlar.

Ne gariptir şu insanoğlu. Dünyaya dair çok önemli istekleri vardır bitmek tükenmek bilmeyen. Para, mal, mülk, makam, mevki, şöhret... ve hepsinin dahası. Nedir önemli olan bizim için? Hepsine birden sahip olmak mı? İstediği her şeye sahip olanlar gerçekten çok mu mutludur? Mutmain olur mu, nefis madden ve manen doyar mı? Yoksa bir avuç toprak mıdır, doyuran insanın gözünü?! Minarede ölü var diye bir acı sala bizim için hiç okunmayacak mı zannederiz? Bütün enerjimizi sahip olmaya harcamış, yatırımlarımızı yalnızca dünyaya yapmışsak, ölümü unutmuşuzdur zaten. Acaba nefesimizin ne zaman tükeneceği bildirilseydi ne yapardık? Nasıl bir haleti ruhiye içerisinde olurduk? Sayılı soluklarımızı hesapsızca kullanabilir miydik? Tüketebilir miydik dakikalarımızı, Bu gün Allah için ne yaptın denileceğini bile bile? Elbetteki hayır! Bilseydik eğer dünya hayatının geçiciliğini; Buruk bir tebessüm olabilirdi belki yüzümüzde, ama kolay kolay çatılmazdı artık kaşlarımız, hemen sinirlenmezdik, inciten, acıtan kelimeleri, çoktan çıkarmış olurduk lügatimizden. Rabbimizle baş başa kalabilecek ortamlar oluşturmaya çalışırdık. Belki de Halk içinde Hak ile olmak, hayat biçimimiz olurdu. Mevlana nın, Eğer herkesleysen ve bensizsen hiç kimseyle değilsin/Eğer benimleysen ve hiç kimseyle değilsen herkeslesin dediği gibi yaşamayı isterdik. Bilseydik eğer; kainatı hece hece okumayı isterdik gece gündüz. Karanlıktan korkmaz, aydınlıktan rahatsız olmazdık. Bilseydik eğer; başımızda gölge eden kara bulutlara ah vah etmek yerine, tedbiri elden bırakmaksızın sabırla yağmurun yağmasını bekler, huzurun nirengisini yaşardık. Bilseydik eğer; İbadetlerimizde devamlı olurduk. Geciktirmemize neden olan zaruretler önceliklerini yitiriverirlerdi. Bilseydik eğer; vird olurdu dilimize rengine boyandığımız, aşkına uyandığımız güzel Rabbimizin isimleri. Bilseydik eğer; günahlarımıza yüreğimizle ağlardık. Ebediyete ulaştığımızda huzurunda utanmamak için güzel amellerimizi artırmaya çalışırdık. Bilseydik eğer; Yarabbi, bana ilk namazı soracağın için emrolunduğum üzere onu dosdoğru kılmaya çalıştım. Yarabbi, bana dünyalık olarak verdiğin emanetleri fazlasıyla emrettiğin yerlere ulaştırdım. Yarabbi, kullarının bana olan sevgisi ve muhabbeti beni değerlendirmende bir ölçü olacak biliyorum. Çünkü sen, Kullarımın sevdiğini ben de severim diye buyuruyorsun, ben de bunun için kul hakkına girmemeye ve Kabe yi yapar gibi gönüller yapmaya çalıştım. Sonsuz bir sevgiyle yalnızca senin için sevdim derdik. Senin için severdik. Hem bu kainatta var olan her şeyde senden bir parça varken incitilmiş olsak bile, haddimize midir bizim senin yarattığını beğenmemek ve sevmemek. Sen bu dünyayı ve bizleri habibini sevdiğin için yarattın. Formülü ne ihtiva eder ki sevgi, dokunduğu her şey uhrevileşir, melekleşir, taş gönüllerde güller bitirir. Ne kadar güzel bir hissediştir gül alıp gül satmak Sevgi; insanın yaratılış hamurunda, Sevgi; bir yetimin başını okşayan peygamberimin dokunuşunda, Sevgi; ensarın özverisinde, Sevgi; Hz. Ebubekir in dost yüreğinde, Sevgi; Bilal-i Habeşi nin siyah tenine düşen inci tanesi göz yaşlarında, Sevgi; Veysel Karani nin adım adım Rasul e yürüyüşünde. Sevgi; Hz. Ayşe nin anam babam sana feda olsun deyişinde, Sevgi; senin Kelam Kadiminin her harfinde, Sevgi; ben değil, biz bilincine sahip olmakta. Bilseydik eğer; sevgi ve muhabbetin tadını sevgisizliklerimizi pişmanlık göz yaşlarıyla yıkardık. Bilseydik eğer unutur muyduk? Bize hayatın ve ölümün hakikatlerini unutturan ihtiraslara, tamahlara binlerce kere ah. Ve bu unutkanlığın masiyetlerine binlerce kere af... Bize bizi, Bize seni. Bize hayatın hakikatlerini, Bize ahireti unutturma ya Rabbi. Dünya hayatında telafi edilmesi mümkün olan küçük unutkanlıklarla kıyas edilebilir mi ahiret unutkanlığı.

amin karma zamanı +