Bir tarım ülkesinin başına gelenler! Dünya çalkalanıyor. Pirinç ve buğday fiyatlarının yarattığı kriz dalga dalga yayılıyor. 100 milyon kişinin dibe vuracağı, gıda savaşlarının çıkacağı konuşuluyor. Türkiye de bu krizden nasibini aldı. Bakliyat fiyatlarında öyle bir artış oldu ki, üretici de, tüketici de neye uğradığını şaşırdı. 80'den önce okul kitaplarını hatırlayanlar var mı? Türkiye'nin ne kadar önemli bir tarım ülkesi olduğu, Anadolu'nun da buğday ambarı olduğu yazılıydı o kitaplarda... Hayır nostalji değil amacımız. Sadece o günden bugünlere nasıl gelindiğinin altını çizmek... Evet 80'lerden sonra, Türkiye "tarım ülkesi olma kompleksini" yenmek için elinden geleni yaptı. Aldı serbest piyasa rüzgarını ve nakit teşvikleri arkasına, sadece ve sadece sanayiye ve ihracata yönelmek istedi... Çok mu yanlıştı.. Vizyon olarak çok da yanlış değildi ama eksikti. Çünkü kalkınmanın tarım ayağı yoktu... Sanayideki teşvikler ve nereye nasıl verildiği ayrıca inceleme konusu olabilir ama şu gelinen aşamada, tekrar sormak gerekiyor: "Sanayileşme hırsı, tarım sektörüne üvey evlat muamelesi göstermeyi mi gerektiriyordu?" İşte buyrun dünyada gıda savaşları çıkıyor. Dünya ile birlikte pirinç ve buğday fiyatları Türkiye'de de füze gibi! Sektör uzmanları uyarıyor: "Bu artışlar normal değil. Küresel ısınma tehdidini gören spekülatörler, fiyatlarla oynuyor" Tarım Bakanı Mehdi Eker ne niyor? "Vatandaşlar, gerekirse birkaç gün pirinç almasınlar" Keşke, sorun birkaç gün pirinç almamayla çözülebilse... Arzın azaldığı yerde, üstüne üstlük daha da azalacağının bilindiği bir konjonktürde, böyle bir çözüm olabilir mi? Aslında sadece bu hükümete yüklenmemek gerekiyor. Yıllar boyunca, tarım sektörüne yüz vermemeyi, küresel ısınma tehditlerini sadece "dillerine dolamayı" marifet ve "çağdaşlık" sayan tüm yönetenleri suçlamak gerek burada... Elindeki potansiyeli bugüne kadar neredeyse öldürmeyi başaran tarım ülkesinin başına gelenleri izliyoruz üzüntüyle... Belki de çıkmayan candan umut kesilmez ve bu yaşananlara karşı gerçek bir "acil tarım politikası" ile mücadele etmeye hevesli insanlar görürüz, bazı koltuklarda... Ama bundan da acil bir şey daha var ki; o da, Fransa Tarım Bakanı Michel Barnier'in son açıklamasında saklı: "İnsanlar için yiyecek, piyasa kurallarının ve spekülasyonun merhametine bırakılamaz"

söz konusu ülke Türkiye ise, çare kolay.. çalmayacaksın,, çaldırmayacaksın,, şahsi menfaatlerini memleket menfaatlerinin önünde tutmayacaksın... hadi bir soru da benden sana.. Ankara'da bunu becerebilecek kaç kişi var?

Yazar herşeyi güzel açıklamışda,, nasıl bir yol izlenmesi gerektiğini, bundan sonrasını söylemeye dili varmamış... Gerçi kimse söylemeye yanaşmıyor... Gila

Tarım diyince ülkeyi açık pazar diyenlerin aklına 2. sınıf dünya ülkesi olma düşüncesinin gelmemesi, ülkeyi açık pazar yapmak yerine ürettiğini tüketebilen, dışarıya bağımlılığı minimum düzeyde olan bir ülke olmak çözüm olabilirdi mesela..

Siyasetçi konuşuyor! Televizyonlarda kendilerini tarım uzmanı gibi gören konuşuyor! Hormon ve hastalık uzmanı hakemler konuşuyor. Amaç ve yöntemlerini çok iyi bildiğimiz, adına sivil örgüt denen ve bazı yerlerden açık ve gizlice beslenen örgütler, tarım adına konuşuyor! Siyasetçiler uzun yıllardır, içinde 'köylüm, çiftçim, alın teri, emek, sizin hakkınızı alandan hesap soracağız ve benzeri' kelimelerin geçtiği nutukları, seçim meydanları ve televizyon ekranlarından söylemeye devam ediyor. Yine, bazıları tarım hakkında., televizyon ve gazetelerde hüküm veriyor: Be kardeşim, köylüye çok destek verildi! Biz kazanacağız onlar mı yiyecek! Köylüler bütçeye yük oluyor diyenler var, konuşuyorlar. Wardom' daki arkadaşlarım konuşuyor. Konuşuyoruz, konuşuluyoruz. ve Konuşacağız. Bunun gibi daha pek çok, mesnetsiz, tutarsız, belirli bir bilgi ve gerçeğe dayanmayan, laf kalabalığı sürüp gidiyor. Eeee.. Ben de konuşayım bari: Bu ülkede, ne yazık ki gerçek köylü ve üreticinin feryadı yıllardır duyulmuyor. Alın teri üzerinden siyaset yapılıyor. Tarımın içinde olanların yetkileri kısıtlanıyor, elinden almıyor. Arkadaşlar; Tarım, dünya ve ülkemizde yalnız kırsalda oturup, kendi sınırlı imkanları ile üretim yapmaya çalışan köylünün meselesi değildir. Tarım sektörü, çiftçi diye isimlendirdiğimiz üretici köylüden ziyade, şehirde oturan şehirli nüfusun temel meselesidir. Çünkü insan oğlunun yaşamını devam ettirebilmesi için tükettiği gıdanın tamamı başta olmak üzere, günlük ihtiyacı ve kullandığı malzemeler tarım ürünü ve tarım kaynaklıdır. Tarım; soframızdaki bir dilim ekmek, bir bardak süttür. Tarım tüm gıdalarımız, içtiğimiz su, giydiğimiz elbise, oturduğumuz mekan, soluduğumuz hava, ekolojik dengedir, tabiattır. Tarımını ihmal eden doğasını, toprağını kayıp eder. Eğer, toprak ayağımızın altından kayar gider ise, ne şehirlerimiz kalır, ne de sanayimiz. Ve hatta ne de vatanımız', işte tarım budur. Tarım; ancak ve ancak 3 ayak üstüne otururursa tarım olur: 1- Toprağa, suya, bitkiye, hayvana. mikrobiyolojik yapıya dayanan üretim ayağı. Bu üretimin; bilinçli, verimli, kaliteli, sürekli, sağlıklı ve ekonomik ölçekler içerisinde, teknolojinin en son imkanları kullanılarak yapılması gerekir. 2- Üretilen ürünlerin; gıda, tekstil, deri, ilaç vb. gibi sanayilerde işlenip, değerlendirilmesi. 3- Üretilen ve sanayide işlenen tarım ürünlerinin iç ve dış pazarlarda etkin olarak pazarlanıp. Sağlıklı ve sürekli olarak tüketiciye sunulması. İşte tarımın tarih budur, Türkiye'de, tarım denildiğinde; tarladaki başak, ahırdaki inek anlaşılmasın. Problemleri aşmak, tarımın 3 ayağını sağlıklı bir şekilde rayına oturtma kolay. Tarımda ülkemizi ' üreten ürettiğini pazarlayan, üreticisinin emeğinin ve sermayesinin karşılığını veren, tarım-sanayi entegrasyonunu kurmuş ve Anadolu'ya yaymış, işsizine iş imkanı sağlamış, teknoloji geliştiren ve uygulayan. kırsalda yaşayanlara her türlü hizmeti sunan, refahı yükselmiş, çocuklarının istikbalinden emin, doğduğu yerde doyan ve mesut olan insanlar konumuna' getirmek zor değil, çok kolaydır. Bunların yolunu biliyoruz, yapacak güç ve finans kaynakları da mevcuttur. Milli Siyaset Politikasının, Milli Devlet İdaresinin vazgeçilmez bir ayağı da şüphesiz olan Milli Tarım Politikasını uygularsak işte o zaman tarım da aynen eskisi gibi kendimize yetenden fazlasını üretir ve yeriz.