futbol, siyasetin olmazsa olmazlarındandır.. Merhum T. Ö. en baba zamlarını milli takımın galibiyet zamanlarında yapardı.. AKP hükümeti de doğalgaz, elektrik zamlarını aynı zamanlara getirmedimi? galibiyetten galibiyete koşan bir milli takım, aciz hükümetlerin en büyük kurtarıcılarıdırlar.. bu yüzden en büyük paraları oralara dökerler.. memlekette halkın karşısına çıkıp alkış alabilecekleri tek yer kendi şakşakçılarının doldurduğu topluluklarken, stadyumlardaki alkışlardan onlar da nasiplenirler..

Futbol çok bilinmeyenli bir denklem değil oyuzden belkide. bu kadar yuzeysel bir şeye bakarak derinlemesine siyaset yapmak kolay olmasa gerek. sonuçta 3 F'ten biri. Futbolda kullandığımız sesli harfler siyasette anca hamasete yarar. "biz istesek neler yaparız" demekle olmuyor işte. Tuzla tersanelerinden bahsetmiş sevgili yazarım, ama sorarım sana bilmezmisin hızla "Endüstriyelleşen Futbolumuzu" besleyen oranın ağa babası? hani ölen işçiye " ne yapalım ölümler olacaktır" diyen. kırmızı beyaz isyanların polisin copuyla kan kırmızı bir alına dönüşüveriyor, maç öncesi çılgınlar gibi tezahurat yaparken 9 ncu dakikada üç sıfır geriye düşen takımın taraftarı gibi sus pus oluveriyorsun bir anda. neyse hakkı abi fenerbahçe'de havalar nasıl siyaset o kadar kolay demek oralarda. çArşı'yıda kapattık futbolda siyasetin yeri yok ya.. kal sağlıcakla.

Ülkemizdeki kara boşluğu futbol sevgisiyle dolduruyoruz da, diğer meselelerde niye birlik olamıyoruz? Bir futbol topunun etrafında pervane olurken, ülkemizi ayakta tutacak değerlerin peşinde niye koşmuyoruz? Niye bizi birbirimize kırdıran düzene yem oluyoruz, kuzu kuzu? Türkiye-Almanya maçında kadının biri tribünde ağlıyordu. O gözyaşları, ülke sevgisinin altın hali miydi, yoksa futbol tutkusunun yalın hali mi? Avrupa futbolunda söz sahibi olmak elbette güzel de... Çağdaş bir dünya devleti olmanın hazzından niye mahrumuz? 90 dakikaya sığdırdığımız sevgiyi, dünyaya sığmayan saygıyla birleştirmek nasıl bir duygu olurdu acaba? Türk Milli Takımı'nı "mazlum" edasıyla futbol krallıklarının üzerine sürenlerin, hukuk devletine itiraz eden diktatörlüğüne niye suskun kalıyoruz? Tersanelerdeki ölümlerin üzerine "kara örtü" örtenlere karşı, nerededir bizim kırmızı beyaz isyanlarımız? Hangi sevinç bir insan canından değerlidir? Hangi final? Asgari ücretin, büyük uğraşlardan sonra 503 milyona çıkartıldığı bir memlekette, milli futbolculara adam başı 900 milyar prim verilmesi kahramanlık payıdır, yakışır. Peki, işçiye, öğretmene insanca yaşamak niye yakışmasın? Gerçek sanatçıların, hastane odalarında sahipsiz öldüğü bir ülkeden bahsediyoruz. Gövdesini futbol aşkıyla dağlayanlar, anası ağlayan bir ülkenin suskun yüzü olarak, her şeyi mucizelere bağlayarak, nereye gideceğini zannediyor? 500 milyon maaşla yaşamaktan daha büyük mucize olabilir mi? Bir gerçek var ki... Futbol maçlarında kullandığımız sesli harfleri, haksızlık meydanlarında kullansaydık, politikanın da, futbolun da bizleri kullanması mümkün olmazdı. Gazetelerin birinci sayfalarını, günlerdir görkemli başlıklarla süsleyip halka "hayat ikramiyesi" verenler, ülkesine el verse neler olur neler... Bir futbol topu, bizleri tek vücut haline getirebildiyse... Biz istesek neler yaparız neler. Neden istemediğimizi merak ettiğim kadar, hiçbir şeyi merak etmiyorum. Hakkı Yalçın' dan alıntıdır...

Biz istesek çok şey yapabiliriz. Birlik ve beraberliğimizi muhafaza ettiğimiz sürece.travmalar yaşamadığımız sürece. Gila