Ağaçların sararan yapraklarını hafif hafif esen yelle savrulduğu bir gündü. O sabah her zamankinden daha erken uyandırmıştı Annem. Güzel bir kahvaltı yaptırmış, ardından taptaze bir bardak ta taze süt içirmişti. Okulda zihnini açar diye. Rahmetli Babam heyecanlı görünüyordu. Annem; bir gün öncesinden itinayla ütülediği siyah önlüğü, kar gibi beyaz yakalığı ve kurşuni renkli, beli lastikli pantolonu ve yepyeni kahverengi kundurayı giydirdiğinde ve henüz 3 numara kesilmiş saçlarımı tarar gibi yapıp saçlarımla yüzüme menekşe kolanyası sürünce o günün çok farklı yaşanacağını hissettmiştim. Yanaklarımı öpüp: Allah zihin açıklığı versin aslan oğlum benim demesine bir anlam verememiştim. Hadi güle güle dedi. Annemden ayrılacağımı anlayınca ağlamaya başlamıştım. Babam ellerimden tuttu. Koltuğunun altına adına çanta denilen Bir şey sıkıştırmıştı. Kısa bir yürüyüşün ardından o güne kadar hiç görmediğim; benim gibi siyah önlüklü, beyaz yakalıklı bir kalabalığın olduğu yere geldik. İşte okuluna geldik oğlum dedi Babam. Hayırlı olsun deyip birlikte okula girdik. Odaların önünden geçerken: İşte senin sınıfın burası, hadi bakalım dedi Babam. Ellerimle sımsıkı tutmuş bırakmıyorum. Hala ağlıyorum. Bir taraftan da meraklı gözlerle etrafıma bakınıyorum. Babam beni bir sıraya oturttu. Benim gibi ağlayan çocuklarda vardı sınıfta. Birazdan kapı gıcırdayarak açıldı. İrkilmiştim. Kumral saçlı, mavi gözlü güzel bir kadın girdi içeriye. Kapıya yakın olduğumuz için gülümseyerek yanıma geldi. Ellerimi tuttu. Sımsıcaktı. Saçlarımı okşadı. Sonra yanaklarımdan öptü. İsmimi sordu. Zafer dedim titrek bir sesle. Gülümsedi. Benim ismimde Saliha. Senin öğretmeninim dedi. İlk tanışmamız böyle olmuştu öğretmenimle. İnsanın hayatında bazı anlar vardır ki hiç unutulmaz. Aradan uzun yıllar geçti ama hiç unutmadım o günü. Nasıl unutayım ki okula ve sınıfa ilk geldiğimde ürkek ve çekingendim. O şevkati hissedince bütün korkularımı unuttum. Aradan onca sene geçmesine rağmen biran olsun öğretmenime olan sevgim ve özlemim bitmedi. Kalem tutmasını her defasında beceremezdim Siz her seferinde sabırla kalem tutmayı gösterirdiniz. Defterime ilk yazdığım bir çizgiydi. E harfini öğretmek için tarak derdin. Her harf için bildiğimiz Bir şey şöylerdin. Abece'yi nede çabuk öğrenmiştik. Fiş dağıtmanı, hecelemeyi ve okumayı. Karatahtaya tebeşirle yazı yazdırmanı nasıl unutabilirim. O gün 24 Kasım günüydü. Rahmetli Babam: "Oğlum bugün öğretmen günü" dedi. Annem beslenme çantamı elime tutuştururken: "Öğretmeninin elini öpmeyi unutma" dedi. Anlam veremedim o an ama bahçemizde ki henüz tomuru açmak üzere olan kıpkırmızı güllerden iki tane aldım dikenlerine katlanarak. Saliha Öğretmen sınıfa girer girmez soluğu yanında almıştım. Gülleri uzatırken "Öğretmenler günün kutlu olsun öğretmenim" dedim. Ellerini öptüm. Gözlerinden birkaç damla gözyaşı döküldüğünü çok iyi hatırlıyorum. Oysa kimbilir şimdiye yüzlerce öğrencisi ona çiçek vermiş ellerini öpmüştü. Öyle özledim ki seni öğretmenim. En olgun duygulardayken bile sen; bizim mutluluğumuz için küçücük bir çocuk olurdun bir anda. Yorgunluğun alnındaki çizgilerden anlaşılsa da sen yine dinlenmiş duygularla gelirdin sınıfa. Anne şevkatiyle yaklaşırdın her zaman. Öğretmenim. Sen temeldin. Verdiğin eğitimle, yüzlerce, binlerce, onbinlerce oldun. Dünya durdukça, senin verdiğin eğitim ve öğrettiklerinle hep var olacaksın. Günün kutlu olsun Saliha Öğretmenim. Sevgi ve saygıyla ellerinizden öpüyorum. Öğrenciniz Zafer Değerli arkadaşlarım. İlkokula başladığımız da ilk Öğretmenimiz hep yanımızdadır. Sizlerde Öğretmeninizle ilgili duygularınızı paylaşırsanız, yaşamınız için önemli yeri olan Öğretmenlerimizi beraber anmış oluruz. Saygılarımla -