Çok tesekkurler yazı için... Saygılar Gila

Yoksulluğun hayat karşısında baş eğmesine izin vermezdi hiç kimse. Sadece insan olmanın verdiği gurur yeterdi. Öyle üstüne gelenin altında kalmak yoktu. Gerektiğinde horozlar bile erken öterdi. Anaların başı açık ya da kapalı, ama hepsi helal süt emmiş. Yalana yemin katmazlardı, duaya yalan. Kulların değil, Allah'ın karşısında eğilirlerdi. Haksızlığın "hayat korosuydu" onlar. "Nerede bu devlet?" diye haykırmazlardı, çünkü devletin yoksul insanların saflarında olmadığını bilirlerdi. Kendisini sakınmazdı çocuklar, anneler sokağa çıkınca arkalarına bakınmazdı. Sevmekte ustaydı babalar, fiyakada çırak. Kızlar siyah-beyaz filmlerde duygulanırdı. Mahallenin bir kösele ayakkabısı olurdu da, sırayla giyerdi delikanlılar. Ama mahallenin kanunu her saat uygulanırdı. Şarkıları vardı insanların, ülkesine yakıştırdığı şarkıcıları. Sezen Aksu, kaybolan yılların hesabını sorardı, kimseyi incitmeden. İlhan İrem'in sevgilisinin, sazlıklardan havalanan bir ördek gibiydi sesi. Alpay, Eylül'de beklerdi sevgilisini. Selçuk Alagöz, Malabadi Köprüsü'nde. Ersan Erdura, "Acılar sürekli olamaz" derken umut dağıtırdı. Timur Selçuk, İspanyol Meyhanesi'nde çığlık çığlığa şarkı söyleyen bir kadını anlatırdı. Belediye başkanının hırsızı o zaman da vardı. Ama uçaksavardı insanların yüreği, ilk seçimde hırsızları kovardı. Bir gazetecinin "soysuz" olması ne mümkün, şimdi her şey mümkün. Toplumu yönlendirenler, bütün namuslu resimleri ateşe verdiler. Şimdi arsız ve hırsız mevsimi. Onlar namussuzluğa serilmiş birer "çekyat". Bütün değerler talan, bütün vaatler yalan! Onların çocuklarımıza ikramıdır, bu zehirli hayat! Biz neler kaybettik neler. Köşe başında... Ekran başında... Sandık başında... Alntdr...

yıl 1991.. mart ayındayız ve ben Londra'da 3. yılımı tamamlamış durumdayım.. 86 kg. ile gittiğim kraliyet başkentinde 64 kg. ya kadar düşmüş vaziyetteym. sebep işsizlik.. İngiltere'de yaşayan Jamaica lıların bir sözü var.. no work, no money, no jigi jigi.. cebinizde paranız yoksa oralarda bir hiçsiniz, açsınız, yoksunuz.. bir akşam enine boyuna düşündüm.. 3 yıldır buradaydım, tek kazancım dil öğrenmekdi. beş kuruş nakdim yokdu ve bir 3 yıl daha kalsam, yine olmayacaktı.. ulan dedim kendi kendime.. burada hiç bi halt sahibi değilsin ve açsın.. git memleketine.. hiç olmazsa orada aç kalma rikin yok.. o akşam yola çıktım.. geldik ki,, herkesin ALLAH'ı para olmuş, herkes paraya tapar olmuş, ALLAH yerine, parasızlıkdan korkar olmuş.. biz değerlerimizi, medeniyetin girişiyle kaybetmeye başladık.. bu, medeniyetin girdiği yerlerde değerler kaybolur anlamına gelmiyor. alt yapısız, hazırlıksız yakalandık.. MEDENİYET GİRDİ, DEĞERLER ÇIKTI.. kimyadaki redox kanunu gibi.. giren madde = çıkan madde. tabii tapınılan şey para olunca, gençlerimizi de kaybettik.. para sahibi insanlar, para hırsı içindek insanları kuşattı.. bugünkü gülen cemaati, motorcu addnann teşkilatı, hep yüksek paralarla kurulan ve insanları paranın gücüyle kendine çeken teşkilatlardır.. gençlerimiz bozuldu.. Atatürk'ün yolundan uzaklaştılar. din bezirganlarının elinde oyuncak oldular.. saygılar. -

kaybettiklerimizin boşluğunu bi şekilde doldurmaya çalıştık ama kendimizi avuttuk.. eline sağlıkk.. JoHN