Hayatımın düzene girmesi için çabaladıkça alabora olmaya devam ediyorum İçimde kopan fırtınalara inat hadi güçlü kız başarmalısın diyorum kendime ama olmuyor, başaramıyorum! Kurmaya çalıştığım her yapı birer birer kayıp gidiyor ellerimin arasından, umursamıyorum Önce uğraşıyorum, çabalayarak özenle tasarlıyorum sonra ise kendi ellerimle yıkıyorum, hiç acımadan İstemediğim için, yapamayacağımı bildiğim için yıkıyorum Kaybetmekten korktuğum için hemen yıkıp yok etmeyi tercih ediyorum İçim öyle kırgın ve nefret dolu ki sebepsiz can yakmak istiyor canım Can yaktıkça, içimin acısı hafiflemeyecek bunu çok iyi biliyorum Ama "canım yandı Dünya yansın bana ne" düşüncesini çıkartamıyorum zihnimden İçimde ki nefret durmak bilmiyor, ben durulmasını beklerken o katlayarak daha da büyütüyor kendini Canım acıyor, hem de çok Öyle acıyor ki beni benden kopartıp, parçalara bölüyor Her parçamı bir yerlerde unutuyorum Toplayamıyorum kendimi, toparlanamıyorum Gittikçe dibe batıyorum... En kötüsü de İçimi acıtan şeylerin aslında beş para etmez olduğunu biliyorum ve Hala kendime zarar vermeye devam ediyorum Ve unutmadan : Her Aşk Ölümü Tadacak Pelin Gündoğan

her aşk mı ölümü tadıcak? Böcek olmayı kabul edenler, ezilmekten usanmamalıdır.