Anne, O elinde tuttuğun zarf bir ihanet anında örülmüştür Ve zarfın içindeki kağıt er mektubudur görülmüştür... Doğum günüm bu gün 3 Aralık Ve şafak karanlık Bu mektubu sana yazıyorum anne Dün sevdiğimle ayrıldık Son mektubuymuş bana yazdığı Bir daha yazmayacakmış Demek sevda ayrılığa bir ay dayanırmış Ve asker ocağında terkedilmek de varmış Bu mektubu sana yazıyorum anne Bu gün doğum günüm 3 Aralık Ve şafak karanlık 3-5 nöbetindeydim dün gece Bir şarjörün boşluğunda içtim son sigaramı Ve yorgan gibi üstümü örttü kar siperde Sabaha karşı biraz içim geçmiş Hayalin gözümün önüne geldi anne Kızkardeşimi de verdiğinden beri sevdiğine Bir ben bir de sen kaldın geriye Üzülme anne üşümüyorum Bekliyorum elim tetikte Bekliyorum memleketi ve seni Ve artık beklemiyorum beni beklemeyen sevdiğimi Beklemiyorum yüreğimi ve aşkımı Soğuk siperde yalnız bırakan sevgiyi Ve bekliyorum anne elim tetikte Eğer girerse menzile vurup öldüreceğim Hem aşkı hem sevgiyi Geçen gece karakolu bastılar Kurşunlar yağmur gibi yağdı üzerimize Garip gelecek belki sana ama Ortalık bayram yeri gibi oldu anne Biliyormusun o an hiç korkmuyorsun Herkes kendini bir sipere atıyor Ve gecenin karanlığında kurşun yerine Işıl ışıl yıldızlar yağıyor sanki üzerimize Ve ölüm bile aklımıza gelmiyor anne Canlar, canlar gidiyor Gidiyor canlar Ve kimbilir ne zaman bahar KötüLerin Kazanması İçin İyiLerin Seyretmesi YeterLidir...

Adi Mehmet Adi Mehmet... Kara kitanin kara gözlü, zayif yüzlü çocugu. Göz kapaklarinda günes ve çapaklari çöl sarisi. Çaresizligin girdabinda. Kelebek renkli yüzünün yorgun yarisi. Adi Mehmet... Bir halkin hikayesi yani. Yeni günün soldugu beldeye, asirlar öncesinin bir yolculuk efsanesi. Bir halkin ismi yani. Kaderden ötesi olmayan. Adi Mehmet... Kimseden medet ummayan. Aç karinli, hasta yüzlü ama tok gözlü. Öylece duran ve sabreden. Uzaktan gelen yolculari agirladigi günkü gibi. Necasi gibi, Habesi gibi. Dogru, dürüst, iyi, insan yani... Adi Mehmet... Bir umudun ismi. Çöle yagmur yagdigi günün. Karninin doydugu günün. Öldügü günün. Ve üstünde çiçekler açabilen bir mezara gömüldügü günün ismi yani. Adi Mehmet... Kimse tanimaz, kimse bilmez. Kara gözleri gülmez. Dünyanin gözü kör olmus sanki. Kimse onlari görmez. Adi Mehmet... Kim duyar ki; Dudaginda bir feryat! ! Savasmak dudurken yani, Mehmet'i kim dinler ki? Açligi kim dinler ki? Adi mehmet... Hastaligin gözlerindeki bugusu. Açligin kokusu. Ve ölümün korkusu. Bir kum firtinasi ugultusu. Aglayan bir bebek sesi. Ve zayif dizlerin yagmursuz çöllerdeki izi. Söyle dünya insanlarin kaç kisi? Kaçi sagir, kaçi kör, kaçi arsiz, kaçi erkek, kaçi disi? Açliktan ölmek kaldimi be simdi? Söyle dünya insanlik kimin isi? ..... Ugur Arslan ] GiDi$iN SoNuMuN Ba$LaNGiCi oLDu.... SeN GiTTiN, BeN BiTTiM!...

Bir Çiçek Aldım Dün gece yine yalnızdım Sokağa çıktım Ve kendime bir çiçek aldım Kendim almamış gibi yürüdüm sokaklarda Ve yalnız değilmişim gibi düşündüm Ama her gece gibi Dün gece de yalnızdım Ve kendime bir çiçek aldım Bir saat geri alınmış saatler Ben geri almadım Ve bir saat daha yalnız kalmadım Bir masaya oturdum İki çay ısmarladım Ben içtim sen soğuttun sana söyleyeceğim her şeyi yuttum çok dert etmedim çünkü yoktun dün gece yine yalnızdım rahat ağladım yokluğundan gizlemedim gözyaşlarımı ve lambaları hiç karartmadım dün gece her gece gibi yalnızdım sokağa çıktım ve kendime bir çiçek aldım sen sandım Koklamadım. Uğur Arslan

Sen Ve Ben herkes dört gözle tatili beklerdi bense okullarin açilmasini çünkü seni görmek vardi koridorlarda ve bana gülecegin günü beklemek. ben okul bahçesindeki agaca, basharflerimizi sen gönlüme sevdanin adini yazmistin ben sirama isimlerimizi sen kalbime ilk aski yazmistin. senden sonra sana yazdigim siirlerden haberin bile yok ve yagmur yüzüme vuruyor ve soguk. okuldan sonra her dolma kalem, her lacivert kravat her beyaz gömlek ve yakalik ve her 12 aralik sen gelirsin aklima çocukluk iste, belki de ilk Ask belki de ilk delilik. seversin demistin ya hani bundan sonra da inan ki o kadar kimseyi sevemedim ve o iki kelimeyi senden sonra kimseye ama kimseye söyleyemedim. belki hiç olmadin benim için belki de azdin ama olsun ben hep sana siirler yazdim. ceketimi ve kravatimi sakliyorum hala birinin üzerinde tebesir birinin üzerinde ayran lekesi ve Seni Seviyorum Hala elmayi da, havayi da, suyu da ve bilmeni istemiyorum hala sana siirler yazdigimi ve bilmeni istemiyorum bütün bunlari çünkü hersey böyleyken güzel en dokunulmamis, en yasanmamis ve en tadilmamis haliyle. bir sahilde elele dolasilmamis ve bir kafede çay içilmemis haliyle hersey böyleyken güzel belki de ama sen gönlüme sevdanin adini yazmistin ben askina tutulmus bir deli candim sen gönlüme sevdanin adini yazdin ben askina tutulmus seni ararim. Seni Seviyorum... Ugur Arslan Sensiz kaldim inanki dünyama gün dogmuyor...

Deniz Feneri Sen Deniz Feneri Hüzünlü bir kIs günü basladI yolculugun Çocuklugun yIkIk kentlerde Ve kesme kaya caddeli ahsap evlerde geçti. Okuma yazmayI ögrendigin Gazetelerdeki terör sayfalarI Ve Haliç tersanelerinde korsanlar Evden çikarken vedalasIrdI babalarla evlatlar... Her sokagIn basInda analarIn isyanI dururdu Ve günler kIsa ama geceler uzun olurdu. Bir kursun bir liraya Ve bir hayat bir kursuna mal olur, Senin dogdugun yerlerde insanlar can evinden vurulurdu. Sen Deniz Feneri Sarayburnu'nun dimdik delikanlisI Yavuz zIrhlisInda deniz piyade eri Yetmis ikiye dört çakI gibi asker ArkadasInIn kaza kursunu izini s&yacute;rtInda tasIyan Ve giderken bIraktigI sevdi&eth;ini döndügünde bulamayan... YIkar mI bizi bu sevda! Bir ask delikanlIyI bozar mI be adam? Hadi kalk! Eski günlerde oldu&eth;u gibi KaranlIga yine IsIk yak! Arka bahçedeki mahalle kavgalarInda KasIna sapan tasI geldigi günden beri Hani kanIna kanImI sürdügüm o günden beri Can dostum ve kan dostum ister kalbine gömdügün sevdamIn askIna ister Allah'In a&thorn;kIna Kalk bir IsIk yak ve bir kor düsür yüregimize Savasmak ne güzel bir sey ugruna Ve yeniden asIk olmak... Ve Sen Deniz Feneri Sarayburnu'nun dürüst delikanlIsI Kalbine gömdügün askIn Gönlündeki sevdan ve aydInlIk gözlerinle Senin isin karanl&yacute;ga korkuturcasIna bakmaktI Ve sana en yakIsmayan sey aglamaktI. Deniz Feneri UnutmadIk o günleri SevdamIz yüregimizde gizli kalIr Ve mahallenin kIzIna asIk olmak AyIp sayIlIrdI Bir kIza asIk olmak bir de parkayI çIkarmak haramdI Ve dünya dedikleri sey yalandI... ParanIn geçmedigi günler vardI gençligimizde Ve namerdin yIkamadIgI mertligimiz Silah çekmek ve tespih sallamak degildi delikanlIlIk Tespihi çekmek, silahI saklamaktI YazIk... Gün geldi delikanlIlIk kabadayIl&yacute;ga yenildi Sonra üç kurusa satIlan sevdalar ve ucuz asklar ArtIk senin isin degildi... Sen Deniz Feneri Sarayburnu'nun dik ve yitik delikanlIsI Ne geçmisten yükselen agItlar anlIyor seni Ne de gelecege satIlan asklar Sen dogarken bir ölüm saskInlIgIyla Gökyüzüne uzanmI&thorn; düsmanlIk türküleri Suçüstü yakalanIrken en güzel umutlarIn Gözlerini bir ihanet anInda açmIslIgIn Ve yakmIslIgIn gecenin karanlIgIna en derin aydInlIgInI Hey Deniz Feneri! Parayla satIn alInamayacak asklarIn sevdalIsI Çektigin çileleri özenle saklIyorsun seyir defterinde Sarayburnu'nun dimdik ve yakIsIklI delikanlIsI... Gidiyorsun belki Deniz Feneri Sana 'kal' diyemem giderken Sevmek kadar ölmek de kader Ama giderken bile IsIgIn yol göstersin kayIp gemilere Gözlerin gökyüzünü aydInlIga bürüsün Ve sen ölsen bile bir gün NamIn yürüsün Ve sen ölsen bile bir gün NamIn yürüsün... Ugur Arslan ] GiDi$iN SoNuMuN Ba$LaNGiCi oLDu.... SeN GiTTiN, BeN BiTTiM!...