Ne kadar anlatsamda anlamadılar... Ne geceleri parlayan ışıklı şehirleri Nede sessiz bir göl kıyısındaki durgun yakamoz ışıkları... Hep o ışıklar yandı ben izledim, Hep o şarkılar söyledi ben dinledim. Ben hiç seni sevdiğimi şöyle bağıra bağıra kimseye söyleyemedim. Şimdi sen gittin. O şehrin parıltılı ışıkları arasına. Ben hep ben olsun istedim izlediğin ışıkları Gözlerime bakmanı istedim. Ben hep ben olsun istedim dinlediğin şarkıları Şarkılarımı dinlemeni istedim. Ama ben sen yokken hiç şarkı söylemedim. Dizlerime yatıp uyumanı istedim sadece... Düşmeni istemedim kollara... Sadece gözlerine bakarken ağlamak isterdim, Şimdi bastığım yerdesin... baktığım taşta değilsin.... ne Kadar ağlasamda anlamadılar..... Sen gittin ve ben, bittim...... His eyes are like angels but his heart is cold

Sen biliyorsun belki ama bir farkı var bunun Beni kimse burdaki gibi bilmiyor Kırılganım, kanatlarım buzdan heykeller gibi Sıcağa gelemem, gündüz çıkamam bu halde dışarı Burası serin her zaman Burda yazmak güzel, belki daha kolay Belki de anlayacak çok fazla insan var Sokakta kiminle tanışabilirim ki Ben inandım ki, "Sokakta bulduğumu sokakta kaybederim" Aramadım bu yüzden Konuşmadım kimsem yok diye Dert de olmadı ama bu bana Böyle bir kısa hikayem de çıktı buraya bu şekilde Adım kırılgan, deniz gibi kayganım Korkarsam akarım, anlamaz kimseler Ağlasam görmezler sırılsıklamım her zaman Maviyim, hüzünle kaplı her yanım Ama bana bakıp iç çekerler Efkarlanırlar Bir dinleseler, bende ne efkarlar var oysa Dert değil der geçer giderim... His eyes are like angels but his heart is cold