Geceyi alırım koynuma Yastığı sararken sen diye Hayalin gelir üstüme üstüme... Gözlerime mil çektim, kapanıyor perde Yoksun ya! Son yolculuğum olmalı sensiz, sessiz, kimsesiz. Özlemem, aramam demiştim, yalandı Unutmam/unutamam demem gerekirken... Arkandan bakmadım, kapattım gözlerimi sıkıca, belki de ebe sandım kendimi saklambaç oyununda. Elma /armut değil! "Sen" dedim/adını söyledim çık artık! Anılar ektim düş bahçemin Kıraç toprağına Hani/daha Boyayacaktık gök kubbeyi mora Unutmuşsun Yoksun ya! Avuç avuç mutluluklar saçıyordum, çocuk gibi şımarıp gülüyordum daha dün. Hazır değildim gitmelerine... Gitmez/gidemez demiştim... Pamuk ipliği bu kadar çabuk koparmış bilemedim. Mor sevmediğini söyleseydin hiç kızmazdım sana! Hatta! Beni sevmediğini söyleseydin, yine kızmazdım. Mutlu ol isterdim sonsuza değin... Siyah kokuyor her köşesi odamın Sancılar dolanıyor boş böğrümde Sensizliğimi avutamadım Başıboş hummalı İsyanlardayım Yoksun ya! Olmadı böyle! Bu sessizliği/bensizliği sevmedim, kendi kendime konuşmaya başladım yokluğunda, ya deli derseler, ya da delirirsem gerçekten. Kapatsınlar beni sen/in koğuşuna... İlacım ol! İyileşmek istemem... Serseri kurşun gibiyim Vuracak/kıracak/çarpacak yer bulamam Her yol sana çıkıyor... Acılar yetişin! Depreşti feryatlarım Yaram kanıyor... yazar: Necla Alptekin