Universitenin buyuk amfisinde 800 kisinin katildigi bir imtihan... Sure iki saat... Profesor son derece sert ve surenin esnetilmesine imkan yok. Cevaplari yetistiremeyen kaliyor. Bu yuzden butun talebeler haril haril kagit dolduruyorlar. Ama birisi agirdan gidiyor. Biraz dusunuyor biraz yaziyor. Hic aceleci bir hali yok. Derken sure doluyor. "Getirin kagitlari cocuklar" diyor profesor ve herkes bitirebildigi kadariyla kagidini getirip masanin uzerine koyuyor. Veren cikiyor, veren cikiyor, masanin uzerindeki kagitlar birikiyor. Sinifta hic talebe kalmiyor. Bir kisi haric. Bizim agirdan giden talebe hic istifini bozmadan yazmaya devam ediyor. Boylece biraz daha zaman gectikten sonra, bizimki kalkip kursuye gidiyor ve kagidini bir sonraki ders icin hazirliklarini tamamlamakta olan profesore uzatiyor. Profesor kizarak: -Hayir! Cok gec kaldin. Artik senin kagidini alamam... Bizimki ters ters bakiyor: -Sen benim kim oldugumu biliyor musun? -Yoo, aslinda bilmiyorum. Ne olacak? Talebe bakislarini diklestirerek tekrar soruyor: -Sen benim kim oldugumu biliyor musun? -Hayir bilmiyorum! Ustelik bu hic de muhim degil! -Iyi oyleyse, diyor bizimki ve yigili duran imtihan kagitlarinin bir kismini kaldiriyor ve araya kendi kagidini koyup kagitlari tekrar duzeltiyor. Sonra da: -Iyi gunler hocam, deyip profesorun saskin bakislari arasinda yuruyup gidiyor. Bütün renkler aynı hızda kirleniyordu, birinciliği beyaza verdiler...