Ben mi? Evet... bir gün çıkıp gideceğim kapıları, evleri, dergileri, hüzünler bırakarak... bir çiçek merhaba diyecek... hoşgeldin diyecek dağ... orman gülümseyecek... anımsayışların, bekleyişlerin, ümitlerin ya da ümitsizliklerin hırsların, yarışların, tasaların kalktığı yerde tam anlatının kaldığı yerde başlayacak şiir... hiç kimseye seslenmeyen, kendi kendine yeten sadece... kendi mantığı;kendi güzelliği içinde tutarlı... ama halkın yaşantısı girecektir oraya, çünkü yaşayan büyük bir şeydir halk... deniz ve ufuk girecek, karınca yuvaları, gökyüzü, kozalaklar ve kopuk ve artık hasetsiz bir aşk... yani sevişmek denizle, koşulsuz, önyargısız, hesapsız... yani uzanmak ve düşünmek binlerce yıl.. doğan, ölen ve yaşayan şeyleri... doğumu, ölümü ve yaşamayı yani dingin ve büyük olan herşeyi anlatmak... ben mi?evet. çıkıp gideceğim bir gün... tasasız, gözyaşsız, geride birşey bırakmadan ve birşey beklemeden ilerde... sadece yağmur sularından pırıl pırıl bir yürek artık kendi kendinin anlamı ve nedeni olan bir yürekle... Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Çeyrek asırlık bir aşk ağlıyor, Kanıyor acıtıldığı onca yerden.. Kandırıldık mı bunca yıl..? Biz olmayan sokaklar mıydı yürüdüğümüz..? Bilinç altı arzularımızın, Halüsinasyonu muydu yoksa gördüğümüz? Ya duyumsadığımız tenlerimizin, Bebek kokuları, cansız mıydı..? Ellerimizden kayıyor şimdi serseri zaman Ahşap bir merdivenden iniyoruz yalınayak.. Nerede sesler, kelimeler nerede..? Gamzelerimi arıyorum, günün orta yerinde.. Gülüşlerim düşmüş yere.. Hırsız nerede..? Ne dava haramisi, ne entelektüel sanat çığırtkanı, ne ütopya devşirmeni. Kuş olup uçtuk semaya..