Bir ayrılık şarkısı seç sessizce çal benim için.. Yüreğin ellerinde öylece kal benim için.. Aynanın karşısına geç yüzüne bak benim için.. Eğer ki ağlıyorsan.. Bu yaşlar bizim için..

cok guzel bir yazi Emek verildikçe, özlemi çekildikçe ve de hasreti çekildikçe büyüyen birşeydir aşk.

El dilinden bal aksa yine acıtır.. Ayrılık pamuk olsa yine acıtır.. Bendeki yürek sende olsa anlardın.. Ben bir kadınım, Sen de adam olsaydın.. ... Kalbimden geçerken, Tutmadın elimden.. Ben bana battım aşk ile yandım.. Alacağını aldı.. Kendine alıştırdı.. Ruhumda fırtınalar koparıp gittin yar.. El dilinden bal aksa......

Canım 20 yaşım, tahamül sınırında, mayınlar arasında sek sek yıllarım.. Hani kurşun sıksan geçmez ya geceden...

"Kapıyı kapatma, bırak acık kalsın, kapalı olduğunu görürse beklemekten sıkılıp gittim sanır, bakarsın çalmaz kapıyı, çeker gider..." dediğinde hiçbir şey anlamamıştım. Kendisini kapadığı bu karanlık odada, kül tablasından taşmış ölü izmaritlerle baş başa neyi ya da kimi bekleyebilirdi ki... yüzünden geçen zamanları yakalamak zordu, silik bir tebessümle "biliyorum gelecek..." dedi benden çok kendini inandırmak istercesine. Ağır bir taşı kaldırır gibi kaldırdı başını, yüzüme baktı, sanki şeffafmışım gibi sıyrıldı benden, yüzümden, uzaklaştı bakışları, o an gözlerinin derinliğinde boğulur gibi oldum, nefesimle odaya yayılmış sessizliği yırtmaktan korktum. Gittiği uzaklardan dönmesini bekledim sabırla, sessizce yerdeki mindere oturdum... ne kadar zaman geçti bilmiyorum, sonra aniden ama usulca avuçlarını açıp bana yaklaştı,"az önce buradaydı, işte tam da burada..." dedi ellerini gösterip, "nasıl oldu da kaçırdım, kayıp gitti ellerimden, tutamadım işte" diye fısıldadı, kırılmış cam parçaları gibi döküldü sözleri... tuz buz olmuş kırık camları toplayıp yapıştırabilsem, bir şekilde birleştirmeyi başarabilsem,-oysa biliyordum asla olamazdı, düşüncelerim kafamın içinde oradan oraya savrulan çelik top parçaları gibi canımı yakmaya başladılar, dilimin sıkışıp kaldığı kapan acıtıyor, hiçbir şey yapamamazlık beni eritiyordu, ben de onun gibi kaybolup gidiyordum kendini kapadığı bu odada... her şeyin içice olduğu, tüm duyguların nesnelerle örtülü olduğu bu odaya bakarken, sessizlikten rahatsız olup, hareket etme isteği duyuyordum, yavaş yavaş beni de çekiyordu diplere bu hiç bitmeyecekmiş gibi duran sükunet, kalkıp savrulmuş fotoğrafları, yazıları toplamaya karar verdim, sanki ne yapacağımı anlamışçasına, "bırak böyle kalsın" dedi, gözlerini gözlerime dikip,"nasıl olsa günün birinde birisi gelip, özenle kurduğun her şeyi yıkıp, gitmeyecek mi, sakın toplama, buna bir kez daha katlanamam" derken kendi sesine yabancı hali bir bıçak gibi kanattı dokunduğu her yeri. Bense hala tek kelime edememiştim, ne yapsam, ne desem saçmalayacak gibi hissettiğimden mi yoksa ağzımdan çıkacak ilk kelimeyle durmaksızın bu derin uçuruma yuvarlanıp, oradan çıkacak gücü kendimde bulamayacağımdan mı bilmiyorum, yapabileceğimin en iyisi susmak gibi geldi bana, sustum ve öylece oturdum ta ki bana "git artık, biraz daha kalırsan hiç gidemeyeceksin" diyene kadar. Usulca kalktım, çıkarken bana " yarın yine gel, bakarsın her şey değişmiş olur..." dedi yarı umutlu, yarı küsgün. Tamam bile diyemedim, başımı salladım, onu orada bırakıp, gittim... kendi güçsüzlüğümden öyle çok korkmuştum ki, uyandığımda her şeyin bitmiş olmasını dileyerek uzun süre uykuya sığındım, defalarca uyanıp, yeniden gözlerimi kapattım, her seferinde kabuslardan kaçarken buldum kendimi, dayanamadım, hiçbir şey yapamasam da yanında olmalıyım deyip, toparlanmaya çalıştım, defalarca kapıyı açıp, yeniden kapadım, olmadı işte yapamadım... gel dediği yarının üzerinden günler geçti, sonunda her şeyi göze alıp, gittim ona... bana kapattırmadığı kapının ilk kez açık olmadığını görünce çok geç olduğunu anladım, ama artık dönemezdim, kendi anahtarımla açtım kapıyı, aynanın önünde onun yazısıyla bir not vardı..."bekledim sen şahitsin, gelmedi... yarın gelme, bakarsın hiçbir şey değişmez..."yazıyordu... gelme dediği yarının üzerinden yıllar geçti, sonunda her şeyi göze alıp, gittim ona... mezarının üzerindeki otları yolarken dikenler takıldı elime, eve dönüp saatlerce ağladım...

Yarınsız bir sabaha uyandı tekrar gözlerim. Sonuçsuz bir aşkın bedelini ödediğim, o yabancı ve soğuk sonbahar gecelerinden birinde kaybettim, koparıp verdiğin yüreğinin o en gizli parçasını.. Sonra bir fırtına başladı.. Asırlar ötesine taşınan bir aşkın izleriyle, kapımda sırılsıklam bekleyen bir umut belirdi gözlerimde. Bir eş yüreği kendinden soğutan, alıngan, kendine mahkum gecelerin derin kabuslarına karışan bir adam esir etti düşlerimi.. Yeniden yalnızlık başladı.. Gülüşüne bir ömür verecek kalplerin yeryüzünü kapladığını bile bile, kendini bol acılı yalnızlığıma ortak eden, güzelliğinden dertli bir çift göz dikildi sorumsuzluğumun karşısına.. Sahip olamayacağı bütün kötü duygularla içime baktı.. Birkez daha sefaletim başladı.. Küçük devinimlerle hareket ettirip yüreğini, büyük depremlerin habercisi olarak işe başlayan bir adam kaldı sonra geri.. Aşkı unuttu, bir de içinde kendini. Başbaşa yolculuklara alıştırdı kaderiyle birlikte. Ağladı, ağlattı.. Küçük bir çocuk ölmeye başladı.. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Dörtyan ıssız Dörtyan sual Cevaplar asılı gökyüzünde Akıl yoksunluğu Bulut dolusu hüzün yağar Nereye takılsa gözlerim Çile olur, dert olur Ne yöne dönsem vurgun İstanbul suskun İstanbul durgun Kulağım çınlamaklı Binlerce bomba patlar yüreğimde Titrek ellerim Parmak uçlarıma varır Tutsak yanı sevdanın Yıldız vurmaz geceye Yönünü şaşırmış turna Sevda yolundayken Hasrete garkolmuşuz Engel aşar Abluka yırtar Yürek asi Bir sana sevdalı Bir sana kırgın Çırpınır durur İstanbul kadar yorgun İstanbul gibi tedirgin... Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..