Sen sürdün beni hatıralar ve hayaller arası acımasız, o amansız, mecburi yolculuklara. Kıtlığında İstanbul'un söz verdin de beni ağırlamaya gönül saraylarında.. Bolluğunda bu şehrin aç bıraktın, susuz bıraktın, hasret bıraktın beni...! Öpülesi o ellerin gül gibi kokusuna, o yemyeşil gözlerin gölgesinde uyumaya... Ah minel aşk ve halatihi.. Ahraka kalbi bi-hararatihi...