ve bilmek; sev mediğini bilmek, kurşun gibi ağır.. ve sevmek; yine de seni sevmek, adın gibi sonsuz.. ve yaşamak; sevdayı sende yaşamak, acılarını sevda sanarak ve ölmek; ellerinde çaresizlikten ölmek, hergün dirilerek bin kez ölmek ve unutmak; bir anda seni unutmak, kıyametin kopuşudur ve ağlamak; ne umdum ne buldumlara ve kopmak; yaşamdan yavaş yavaş aşkınla şizofrenik bir vaka olmak.. ve yürümek; uzun uzun, dünyayı dolaşırmışcasına ayakların parçalanırcasına ve düşmek; o soğuk kayalıklardan, o güzelim gözlere... sana hasret, toprağa düşmek...

Yapabildiğim tek şey susmak; Her defasında bağırdığım sevgimi Ve her gece yalnızlığın koynunda Uyuyarak yarım bıraktığım hayallerimi... Hala çözebilmiş değilim nedenini bu suskunluğun Belki umut eksikliği belkide korku Herhangi bir cümlenin herhangi bir kelimesinde Takılıp kalıyorum her seferinde Bir türlü olmuyor yapmak istediklerim Belki demek ve her saniyesini hayatın Yanındaymış gibi yaşamak olsa gerek Tek kurtuluş yolu bu aşkın... Sensizlik bir hastalık Yavaş yavaş işleniyor damarlarıma Bir yol var sana gelen biliyorum Ama bulamıyorum bu karanlıkta Benden başkası sana ulaşacak.. Korkusuyla geçiyor her dakikam... Bundan kendimi alamıyorum... Daha sende ne olduğumu bile bilmiyorum; Bir umut belki sen söylersin diye beklerken Başka hiçbirşey gelmiyorum elimden Geçen zamana hayıflanıyorum... Sensiz; günler hızla akıyor avuçlarımdan Ne yaşadığımı anlayamıyorum... Artık yeter, sevmiyor beni deyip İçimden silip atmaya çalışıyorum seni Ama bende o kadar yer etmişsin ki Yüreğim razı olmuyor bırakmaya sevgini.. Ve öyle alışmışım ki varlığına Bu isyandan sonra yinede tek yapabildiğim susmak işte...