Sonbaharın en eylül'ü içimde, Her bastığım kuru yaprak sen olup o eski şarkıyı hatırlatıyor bana; Kolumda senden çaldığım tebessüm uyutup büyütüyorum onu, Bir namussuz rüzgar peşimde, Saçlarımı ensemden okşayıp yanağımdan öpüyor gülümsetiyor beni sen yoksun ve sensin her şarkıda ağlayıp üzüldüğüm Böyle mi bitecekti bu şiir birtanem böyle mi bitecekti bu şiir son hecesi hüzün...

Ey sonbahar Ey hüzünlü gözleri aşkın ve mevsimlerin Ne zaman geldin Güneşin üstüne düşen gölge Ey sonbahar Yalnız kadın Saltanatı dulluğun Aklından gelip geçen bütün yazlar Ayışığı kadar sadeydi Ayışığı kadar temiz Hatırladığın kış geceleri Şimdi ağzında renklerin bütün tadı Kızılın güneş tadı Mavinin su tadı Beyaz zambakların utanmaz tadı Hiçbir kuş barınamaz seninle Yüreğin en eski aşk kırgını Boş limonluklar, kurutulmuş elmalar Kayıp gider, ürperdikçe zeytin ağaçları Eylül böylece ayrılığın ve ölümün mührüdür Kaybolan zamanların Yaşayamadıklarımızın Bu çılgın oyun, hayatlar içinde Devinip duran Ortak bir düş salgını İşte aşkım İşte ruhum İşte ben Ey sonbahar Savrulup duruyoruz Rüzgarlarınla Yapraklarınla Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

adın bahar olamalıydı kara kışa direnen sıradan yaza yenilen ve insanların en güzel bildiği çiçekler için bile en güzel olan adın yağmur olmalıydı en güzel mevsimlere yağan her seferinde bulutlardan boşanıp yüreğime dolan şimdi adın özlem tutturmuşsun bir kırmızı biri acıtan diğeri kanatan her yanımı.. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..