Soğuk bir sonbahar akşamıydı gidişin Hava kararmış, yağmur yağmaya başlamıştı Düşlerimize yağmur yağıyordu, rüzgar üşütüyordu ellerimizi Gözlerin donuk, bedenin halsizdi Gizli bir el, kalkışa hazırlanan otobüse binmen için seni sürükler gibiydi Sanki, kalmak istiyordu "Baharda dönerim." demiştin, hatırlıyor musun? "Sakın beni unutma, bekle." Ben seni unut madım sevgili ben seni unut madım! Bütün kış, baharda döneceğin günün hayali ile ısındım Minik öpücüklerle uyandırıp, güneşin doğuşunu gösterecektim sana Çiçeklerin, denizin, kumsalın, güneşin tadına birlikte varacak, gün batımlarında denizle birleşen ufuk çizgisini birlikte seyredecek, ay ışığında mutluluk şarkımızı söyleyecektik Yalan değil, kaçamak sevdalara takıldım yokluğunda bir süre Sana benzeyen her şeyi sevdim ben Sevdiğim her şeyde senden izler vardı Aradığımı buldum sandım ama yanıldım, bulduğum sen değildin Olmadık zamanlarda aklıma düştün, zamansız yaralandım Her sabah, seni bulmak için yollara düşmek geldi içimden ama gidemedim Yalnızlığın acısıyla gurur satın alır oldum her gece "Gelir" dedim kendi kendime Söz verdi, gelmesi gerek Bekledim Kendimi parça hissettim ama yine de sana kızamadım... Unuttum kötü sözlerini, unuttun kapında bekletildiğimi! Unuttum telefonlarıma cevap vermediğini! Kavgalarımızı unuttum.. Bir tek seni unut madım sevgili Bir tek seni unut madım, hep dönmeni bekledim Zamanla alıştım acılara Ölüm ilanlarında kendiliğinden silinen adreslere Alıştım sevdiklerimin yokluğuna.. ama yalnızlığa alışamadım, hasrete alışamadım Sensizliğe alışamadım, hep dönmeni bekledim Olmadı meleğim bir araya gelemedik Oysa daha yolun başındaydık, tomurcuktuk daha çatlamaya hazır, bahar gelmeden ayrıldık Şimdi artan yalnızlığım, senin büyüyen yokluğun var Duvarlarda gözlerinin izi, kapı kollarında parmak izlerin saklı Sen neredesin, sevgili?Varlığın nerede? Bir mevsim döndü sen dönmedin Düşlerim böyle dağınık değildi eskiden Kara bulutlar gibi kümelenip bir yere, acılarım yüreğimde çöreklenmezdi gece yarılarında Özlemlerim hiç bu kadar uzak olmamıştı gün ışığına Hasret bu kadar büyümemişti Şimdi göçebe olmuş yüreğimle her sabah yeni yolculuklara çıkıyorum Gün ışığına çoğalmış hasretimle hızla kaçıyorum kara ağızlı tünellerin içinden Umudun türküsünü söylüyorum.... ....

Sadece hayal kuruyorum şimdi... Bu kentin sokakları sensizken öyle yabancı ki bana, bazen nerede olduğumu unutuyorum, kayboluyorum. Aslında ben, sensizken kim olduğumu bile hatırlamıyorum. Bir korku içimde, öylece dolaşıyorum, yersiz ve kimliksiz. İçimdeki yangını söndürmek için su değil, seni arıyorum. Gece bir ateş gibi, körüklüyor sensizlik yangınını. Sana dair bir iz bulsam düşeceğim peşine. Nerede olursan ol bulacağım seni ama yok... En küçük bir izini bile bırakmamışsın giderken. 'Çok sevmek' bu olsa gerek. Yokluğunda bile seni böylesine yaşıyorsam ve tüm hücrelerimde sadece seni taşıyorsam başka açıklaması olabilir mi bunun? Öyle ya, ben çok sevdim seni çok... Bir insan bir başka insanı bu kadar sevebilir mi, bilmiyorum. Ah, bilsen nasıl özlüyorum seni... Şimdi burada olsan ve sadece havadan sudan konuşsak bile yeter bana. Bir kez daha gözlerine bakmak, bir kez daha gülüşünü duymak için neler vermezdim ki.... Sadece hayal kuruyorum şimdi... Kapı çalıyor, açıyorum ve seni görüyorum karşımda. Sanki dün birlikteymişiz gibi, rahatça giriyorsun içeri. Elinde bir şişe şarap, "Haydi aç da içelim" diyorsun bana. "Bu evin en çok nesini seviyorum biliyor musun?" diye soruyorsun. Yüzüne bakıyorum merakla ve veriyorsun cevabını; "İçinde aşkı ve seni barındırmasını..." Bilmiyorsun ki, sen gittiğinden beri aşk adımını atmadı bu eve. Bir tek ben varım artık evin içinde, hiçbir şey eskisi gibi değil. Epeydir kapağını açmadığım kitaplarım, her birine kokun sinmiş eşyalarım küskünler bana biliyorum. Seni düşünmekten hiçbirine zaman ayıramıyorum. Hayal devam ediyor, seni alıp o çok sevdiğin yeşil kanepeye oturtuyorum. "Nerelerdeydin?" diye sormak istiyorum ama sorularımla seni sıkmaktan korkuyorum. Oysa çıldırtan bir merak bu. Bensiz mutlu olup olmadığını öğrenmek istiyorum mesela... Sahi mutlu musun? Gittiğin herde huzurlu musun? Yoksa benim gibi yarım ve kırık mısın? Şarap kadehlerimizi tokuşturuyoruz "Neyin şerefine?" diye soruyorsun, bilmezmiş gibi. Ben hep kadeh kaldırırken "Sana ve bana" demedim mi? Öyleyse, hayal de olsan yine "Sana ve bana" kalkacak kadehlerimiz. Madem en güzel zamanlarımızı birlikte yaşadık, madem aşka dair paylaşmadık hiçbir şey bırakmadık, bu gece de öyle olacak. Yan yana uzanacağız kanepede. Tenin tenime, dudakların dudaklarıma değecek. Bir ürperti gelip yerleşecek bedenlerimize. Gece maviye dönüşecek, tenine yakamozlar düşecek. Zamanlar silinecek, mekanlar yok olacak. Bir biz kalacağız, bir de bizi yakan aşk ateşi.... Hayal dedim ya, sonu yok bunun. Sensizlikle baş edebilmenin tek yolu bu. Kimbilir, belki bir yerlerde sen de beni hayal ediyorsundur. Ve kimbilir biz kavuşamadık ama belki.. .