Ölümü Yazdırdın! Sevmek kelimesi bu kadar yetersizken Aşk üç harften ibaret ve acizken Yollarına menekşeler, güller değil de Dağarcığımı serdim, sözlerimi hece hece Ardına bile bakmadın... Ve ben! Koşarken peşinden Topladım kirpiklerimle Yaktım her birini, bir bir! Bir gecede Çığlıklarım kalakaldı cebimde Duymadın! Acılar giyindim bu gün üzerime En sevdiğin kırmızı elbisem yerine Hani özlenen, beklenen yoksa yanında İçinde fırtınalar, boranlar kopar da Talan olur ya dünyan, göçer başına Gidecek yer yok, umutlar puslu yarınlarda Umut gözden uzaklarda! "Nerde öteki yarım" der, inler gönül dilin Kulakların duymaz, gözlerin görmez olur Kalbin atmaktan Gündüzler gece Geceler sabah olmaktan yorulur... Bir de bakarsın Bazen huysuz, bazen narin Gözyaşlarını silen Rüzgar bile yorulur... Boş böğründe sancılar yoğrulur... Devinim, çaresizliğin olur Susuz, soluksuz geçerken yazlar "Dur yıllarım, bekle gençliğim! Bu sana 'İlk' serzenişim" diye koşsan da ardından Uzanıp giden yollar yorulur Sebepsiz yağınca yağmur Bulutlar için için kahrolur Islanır mor kanatlı kelebeğim Ecele göz kırpışı ve çırpınışı Anlamsız olur "Bir ben yorulmam! Seni sevmekten, seni beklemekten ve seni düşünmekten..." Demek isterken... Ehh hayat! Ne diyeyim sana En sonunda... Mezarımı kendime kazdırdın Başlığında "aşk" olan, beyaz kağıda... Ölümü yazdırdın! şair: necla alptekin