ÇOK SIRADAN OLMAYAN BİR HİKAYE Bana bir hayat verdiler Ama yaşamak kolay değildi. Sonra beni bir başıma bıraktılar Rüyalarımı erteledim Ve koşmaya başladım. Dünyanın çevresinde bir tur attım Karışan aklımı toplamak için Ve ruhumu Zamanın herhangi bir yerinde Uyurken bıraktım. Çok zor olmaya başlamıştı "ben" olmak. Gölgelerin arasında yaşamak. Hep başka birilerinin rüyası olarak Hep o aynı güne uyanmak. Ve hiç beklemediğim bir anda sana rastladığımda, Kahramanlığımın yalnızca sıradan bir ışık hilesi olduğunu anladım. Sen kuşlarla, ağaçlarla arılarla konuştun. Sen gökkuşağıyla, denizle Martılarla konuştun. Bir tek benimle konuşmadın. Kendi küçük dünyasında kaybolmuş Küçük bir kızdın Çok mutlu görünürken bile Çok kızgındın. Bir tek benimle konuşmadın. Ben şaşırdım ama hiç susmadım. Sana asla yapamayacağını sandığın her şeyi yaptırabileceğimi biliyordun. Sırf bu yüzden Bir tek benimle konuşmadın. Sanıyorum sen kendi içinde kayboldun İçindeki ses, en kötü arkadaşın Benliğin, senin en yakın düşmanın Bazen, benimleyken bile yalnızsın. Sana ruhunun neden bu kadar özgür olmayı istediğini hiç sormadım. Çünkü Benim için kurduğun her küçük cümle Binlerce cevaptı her soruma Anladım. Ve şimdi Bana gülümsüyorsun En sevimli halinle " Kaygılanma " diyorsun. Artık Bir tek benimle Konuşuyorsun. Beni hiç tanımıyordun Artık tanıyorsun. Ama sakın unutma : Kalabalıklarda saklanmak işin en kolayıdır.