Herşeyin "ilk"i zordur. Dünyaya ilk merhabamızı "çığlık" verir, İlk adımı korkuyla atarız. İlk okul günümüzde "korku" duyarız. Adını "heyecen" da koysak. İlk sevmelerde... İlk aşık olduğumuzun farkına vardığımızda Dünyamız değişir, Duygu, Düşünce, Yürek, Ve kimyamız olduğu gibi. Elimiz, bedenimiz Sesimiz titrer. Duygularımız fırtına olur, Alır bizi girdabına, Çeker bilinmezlerin koynuna. Yok oluruz, Eski biz kalmaz "o an"dan sonra. o an geldiğinde "eşik" geçilir, geri dönüşü olmaz. ?Ben sana mecburum bilemezsin Adını mıh gibi aklımda tutuyorum Büyüdükçe büyüyor gözlerin Ben sana mecburum bilemezsin İçimi seninle ısıtıyorum Sevmek kimi zaman rezilce korkudur İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur Tutsak ustura ağzında yaşamaktan Kimi zaman ellerini kırar tutkusu Birkaç hayat çıkarır yaşamasından? O "an gelir" Attilla İlhan ölür... İlk yazıda kağıt kalemi aldığımızda elimize Yazacak kelime bulunmaz Cümleler oluşmaz. Bin yıldır yazmak olsa da işimiz. İlk yazı zordur, Yeni bir başlangıçta olmak durumlarında. Böyle demlerde, Kaçıp, yok olmak isterim. Çoğukluğumda yaptığım gibi, karın koynuna sığınmak geçer içimden. ?Beyaz? karın koynuna sığınmak, Beni korusun?kara? kötülüklerden diye. "Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin, Yitirmiş öpücükleri, Payı yok apansız inen akşamdan, Bir kadeh, bir cigara dalıp gidene, Seni, anlatabilsem seni... Yokluğun, cehennemin öbür adıdır Üşüyorum, kapama gözlerini..." demiş şair. Böyle demlerde, Ve ben hep, tepeden tırnağa hüzün olurum. Hoşgeldin hüzün, merhaba? Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

ilkler de asla unutulmaz.. What the eyes see is knowledge, what the heart knows is certainty.