Eteklerimden Dökülür Aşk! Salkım saçak bir hayat Saçaklarına tutunan ben Ya düşersem! Ya tutan olmazsa ellerimden Yaşamayı, yaşlanmayı bir kenara bırak! Ya koparsa ipler, seyredemeden Daha dün Belki de Zihnimden silinmiş bir gün Ürküten sessizliğe inat Gölgenle sevişirken zifir gecede Senli hayaller umarsızdı, gerçekler fesat Kelepçeli kabuslar İpe astığım düşüncelerden Yeniden dirildiler Ne sen sordun adını, ne de ben Daha döllenmeden rahimlerde İsimsiz doğdu bütün bebekler Kilidi pas tutmuş Giz mabetlerinde Kudurası öfkem ve aciz esaretim Gem vurulmuş dilim, mil çekilmiş gözlerim Kem gelir miydi aşk adına söylenmiş sözler Ya tükenirse mecal, kalmazsa cesaretim Özlem özümde, sevgin yüreğimde Büyüdükçe büyüyorken Artık fark etmiyor Gelmesen de, görmesem de Görünmese de güneş, tan yerinde Mavi kusuyor bak deniz Yeşil; diplerde, derinlerde Dokunsam ayakucumla kenarına Köpürür dalgalar, vurur dizlerime Biliyorum kavrasa belimden, çekecek kendine Yeşil derinlerde, ben derinlerde... Bir gün aşarım belki çizgiyi İçimde hakikat istencinin taşmış hali Eteklerimden dökülür aşk Eriyip ummana karışır Sensizliğe alışır Tükenirim Tanrı'ya seslenirim Yokluğuna inat Ya da "Gel gör beni" derim Gelmesen de, Fark etmiyor artık Ben umudun eşiğinde Ellerim semaya açık Beklerim... Şair: Necla Alptekin