Söz Yangınları Sen ki! Mor dağlarımın yağız prensi, Haşmetli efendisi Kapıyı çarpıp gidişinden sonra Onlarca mektup yazdım sarı desenli kağıtlara Yollanmadı hiçbirisi Bekleme boşuna... Zaten, gidişinden beri Değişen bir şey yok ruhumun dip köşelerinde Mezarına diktiğim çiçekleri kemirdi haşaratlar Hem! Gönül bahçemin pas tuttu kilidi Ve kapandı bana gelen kapılar... Mutluluk seremonisi söylerken dilim Yalancıyım, günahkarım işte İtirafım sadece aynadaki kendime Şahidim yok, işlediğim sevapların tek zerresine Kurtarmaz beni yanmalardan Ah! Allah'ım af dilesem Lav taşkını yüreğim, buz kesti artık Yalınayak yürümeye razıyım ateşlerde Bir gecede talan oldu; diktiğim gökdelenler Çizgi film kahramanlarım da bilinmeze gittiler Umuda yolcuyum meteliksiz Biletsiz! Bir de sensiz... Rutubetli bodrum katında bıraktım çocukluğumu Ellerim kan revan, daha dün anılarımı boğdum Tükürdüm suratına geçmişimin Geleceğimi astım bilmem kaçıncı katın Merdiven parmaklıklarına Sonra soğuk sular içtim, kısır hayallerimin üstüne Kime ne! Gelincik çiçeğimi kırmızı şarapla besledim. Hıncımdan! Dezenfekte mekanlarında, galoş giymeden gezdim Kirlettim en saklı gizlerini Hırsımdan! Unuttum gözlerinin şeklini şemailini Örümcek ağından ördüğüm salıncağın Zamansız koptu ipleri kum çakıl içindeydim Sahi Aşk ne? Bin kere milyon kere tövbeler ettim Köpek kadar sadık ruhumun başını okşayarak Teselli ettim. Bugün! Gök gürledi, yağmur yağdı üstüme Yeniden filiz verdim, kendi bedenimde Bil istedim... şair: Necla alptekin http://www.hikayeler.net/yazilar/soz-yanginlari/