Bugün sabah uyandığımda gözlerimi açtım.. Gözlerim kapalıyken tam burada, yanımdaydın.. Şimdi yoksun.. Banyoya yüzümü yıkamaya gittim. Aynada arkamda sen vardın, arkamı döndüm seni gerçekten görmek için, ama yoktun.. Dışarıya çıktım yokluğundan bunalıp.. Yürürken birden uzaklardan bana yaklaştığını farkettim.. Yanıma geldiğinde bir yabancı duruyordu karşımda.. Sen yoktun. Birkaç alacağım vardı marketten.. Reyonlardaki süt kutularının kayıp aranıyor resimlerinde seni aradım.. Çünki sen yoktun.. Sen yoksan buralar da yok.. Yaptığım her şey, gittiğim her yer, bütün gördüklerim, bütün yaptıklarım, bütün hissettiklerim yalan.. Bütün bu olanlar sahte.. Bir tek gerçek var.. O da sen yoksun.. Sen yoksun, o zaman ben de yokum diyebilmek, dense de gerçekleştirebilmek mümkün müdür acaba..? Sen gittin o zaman ben de giderim deyip, hatta gidiyormuş gibi yapıp, kalan olmayı mı seçiyoruz aslında..? Ne demişler şarkıda ; Kalanların gidenleri hissetmesi intihar, atlayıp sevgiden bir derin boşluğa.. Sonrası "her dağın kendine göre karı var" cümlesi, ama bir işe yaramayan tesellisi.. En güzel deniz, henüz gidilmemiş olandır.. En güzel çocuk, henüz büyümedi.. En güzel günlerimiz, henüz yaşamadıklarımız.. Ve sana söylemek istediğim en güzel söz, henüz söylememiş olduğum sözdür.. Ne dava haramisi, ne entelektüel sanat çığırtkanı, ne ütopya devşirmeni. Kuş olup uçtuk semaya..