Aşkı aldatan çocukluğumda içime doğuşunla aydınlandı kendine gömülmüş kalbim. Yalan dolan aşkların toplamından daha büyük bir yalnızlıkla savruluşumda. Ellerimden tutup, sen kimdin diye sorunca gördüm, kabuslarımın başucunda duran korkularımı. Kendimi aldatıp, yabancı bakışların içinden çıkamadığım buhran dolu zamanların ardından. Herhangi bir geri dönüşün kalbimi ısıtacağı umuduyla bekliyordum, pencerelerime dayayıp kanayan yüzümü. Beklemek ki yaşam boyu ustalıkla yaptığım yegane şeydi zaten. Bir sonbaharın hatırlattığı hüzün içeren ne varsa, içimdeki yaşlanmış çocuğun yüzünü anımsatıyordu, kimsesiz yüzlerin acı dolu zihinlerine. Ağlamak başlıyordu ve yıkılmalar. Umarsızca gelişinin ardında iki kişilik bir dünyaya hazırlanan yüreğimle, hüsranların içine yeniden dalışımı kutsamıştık, iki kadeh içki ve sımsıcak dudaklarımızın şahitliğinde. Sonra sen gittin... İçimde olduğun zaman yok oldu. Sonsuz sessizliklerin başlangıcına hazırladım dilimi. Beni ben yapan herşeyi alıp götürüşünle kapattım perdelerini, tek kişilik acı dolu saçma sapan oyunu. Ey aşk! Ben seni hiç tanımadım farzet... Ben Bir Kısrak Gibi GeLmişim Dünyaya ŞahLanıp Gitmek İçimde Var! HOŞÇAKAL!!!

Çok güzel yazmışsın, ellerine sağlık.. bir gün ve gerçekten, her şey çok güzel ölecek!