Aşkı tattığımda daha altısındaydım Ne olurdu ki onaltısında olsaydım Seni sevmekten korkan biri vardı karşında İnan yok artık o buralarda Ben kaçarken bu şehirden Senide almak isterdim Ama senin beni sevmediğini Nerden bilebilirdim... Ölüm çağırıyordu beni ne kadar kaçabilirdim ki İstermiydim sanıyorsun bırakmayı seni ve bu şehri Beni ne kadar sevmesende... Ölümün soluk kestiği yerde beni bekle sevdiğim Sen oraya gidince arkandan ben geleceğim... 05:11

içimde gün boyu daha da büyük bir coşkuyla büyüyen yazma dürtüsü gene ortaya çıktı. gün boyu aklımda senin yazdıklarımı okuyup beğenerek bana hediye olarak verilen büyülü bakışların vardı. hele ki senin yanından ayrıldıktan sonra kelimeleri artık durduramaz olmuştum. kopup geliyordu yüreğimden ve sığdırmaya çalışıyordum bütün bu yoğunluğumu 160 karakterlik duygusuz telefon ekranlarına. eve dönüş yolunda ise tam bir paylama oldu kelimelerimde artık kafamı nereye çevirsem sana olan duygularımı anlatmamı kolaylaştıracak bir cümle görüyordum, yol kenarlarında, ağaçlarda hatta yol çizgilerinin kıvrımlarında bile duygularımın yoğunluğunu anlatabileceğim noktalar vardı. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Hiç beklemediğim bir anda geldin Ben beklemiyordum Rica etsem beş dakika sen bekler misin Sevdiğimi özledim Onu görüp geleceğim Müsaade eder misin Acele işin yoksa otur şöyle bir soluklan Uzak yoldan geldin yorulmuşsundur Acıktın mı aş vereyim Efendim aç değil misin. Su vereyim bir soluklan Anlamıyorum neden istemiyorsun Neyse sen beş dakika izin ver İnan hemen döneceğim Hem buraya hem geldiğim yere. Bir şey sorabilir miyim Bu kadar işi kısacık zamanda nasıl yapıyorsun Hiç itiraz eden olmuyor mu Elbette oluyor ama dedin Aması ne Peki hiç kaçmaya çalışan yok mu Var hem de çok öyle mi Ama Aması ne Neden anlatmıyorsun Neyse bir beş dakika istemiştim Olmaz mı Ama neden Bari Bari bir telefon açsaydım Bir sesini duysaydım gitmeden Haber verseydim Söylemezsem kızar Sonra beni bekler Ama gelemem Boşuna beklemesin Bari bunu söyleyeyim Kötü haber tez duyulur ancak Ancak öyle kötü bir haber değil ki bu Off ne yapayım şimdi ben Aklım durdu Beş dakika sonrada kalbim duracak. İyi ama bensiz ne yapar Düşünemiyorum Yemekten kesilir Uykuları uğramaz Ayakta kabuslar görür Her baktığı yerde beni görür Beni görür her baktığı yerde Korkuyorum Gitmekten değil Ardımdan gelmesinden korkuyorum Gelmesin o kalsın Daha ne günler bekliyor onu Ben gidiyorum Dur bari not yazayım ardımdan gelmesin Bir elveda diyemedim Gidiyorum diyemedim Oysa bunu çok isterdi Gideceksen eğer bir gün Önce bana söyle derdi Söyleyemedim Duyamadım sesini Son defa seni seviyorum diyemedim Beş dakika tanımadın Açtırmadın telefon Bir not bile yazdırmadın Bari Bari bırak da onun kollarında öleyim� 04:50

Bir uçurumun başındayım Aşağıya doğru bakıyorum. Deniz tüm güzelliğiyle parlıyor. Rüzgar yüzüme doğru esiyor Sanki bir şeyler söylemeye çalışarak. Ani bir fırtına yüzüme tekrar vuruyor Arkanı dön der gibi... Bu sefer arkamı dönüyorum. Karşımda yemyeşil yapraklarıyla Ve endamıyla bir ağaç duruyor. Rüzgar yine arkamdan iteler gibi Esiyor bütün şiddetiyle. Bir adım atıyorum ağaca doğru. O ise bana koş der gibi Sallıyor bütün yapraklarını. Ben tekrar arkamı dönüyorum Yine uçurumdan aşağıya bakmak için. Bu güzelliğin yerine nasıl olur da Başkasını tercih ederim diye İçimden geçiriyorum sadece... Sonra rüzgara diyorum ki; Ben imkansıza aşığım Sonunda ölüm olsa bile ona gideceğim Ve atlıyorum.... 05:00

Hasret kalbimden vururken, resmin karşımda duruyor... Gözümde tüterken yüzün, bütün fotoğraflarda gülümsüyorsun. Zaten, hep gülümsemez miyiz; bazen gerçek, bazen sahte... Belki, bir gün birisi özlemle baktığında, mutlu hatırlasın isteriz. Gelip de geçtiğimizin her zaman bilincindeyizdir de, çok ender fark ederiz. Ölümle yüzleşene dek, hayat karmaşasında tüketilir günlerimiz. Kalan oluncaya dek, daha çok üzülürdüm yitenler için... Yine de ölen için, daha zor olmalı ölmek... Zaten kolay olsaydı, çoktan bırakmış olurdum hayatın yakasını; her gece kapımı çalmasın diye hasret... Kulaklarımda çınlamasın diye sesin... Her gün, tekrar tekrar sevmeyeyim diye seni... Ve her gece, yanmasın diye içim... Ardından bakarken yüreğime akan yaşlar, sapsarı bir gül düşürdü toprağıma. Dikenleri kanatsa da zaman zaman, kokusu her dem taze... Kaybettiğim her şeyle anlam kazanan hayat; o ilk anda, yine düştü gözümden... Ve bir gün yine yüceldi; üstelik sen dönmeden. Kayan her yıldızla buğulanan gözlerim, umudu arıyordu; doğan her güneşte, gülümseyen her yüzde... Bir gün, aynada çıktı karşıma... Şaşırmadım görünce. Böyle öğretmişti hayat; düştükçe kalkmalı, kim ölse yaşamalıydık! Ben de yaşadım! Gel gör ki, sen hala: Ardından ağıtlar yazdığım; Yokluğuna methiyeler düzdüğümsün. Bir bahar sabahı kolsuz kanatsız bırakan, Bir yangın yerinde sarı bir gül unutansın. Sen, Rüyalarda bile görüşemediğim; Her zaman yüreğimdeyken, erişemediğimsin! Sen hayatı ilk reddeden, Ölümle ilk yüzleşensin... Kendimi, hep beklerken bulduğum gelmeyenim; Asla dönmeyecek olan gidenimsin! Sen, Sevinci kalabalık, kederi yalnız; Yüreği hüzünlü, gözleri yaşsız; Hep batarken rastladığım güneşimsin. Eski bir vazoda kurumuş sarı güller, Sarı bir defterde solmuş şiirlersin... Sen sadece dünümsün; bugünüm, yarınım değil. Ama, Dünde kalmak istemezsin bilirim. Seni hatırlatıp durur; gittin gideli yüreğim! Ne yazsam anlatamaz; sana olan özlemimi, sana olan sevgimi... Bilmem son sözlerim; bana yaptığı gibi, seni de titretir mi? Gülleri sarı severim; toprağı ıslak... Türküleri yanık, şiirleri hoyrat! Havayı nemsiz, çayı demsiz... Bir seni olduğun gibi, Bir seni her şeye rağmen Bir seni, hala!... ... 05:53