Yine mi dönüyorum hüzünlü saatlere? Oysa geceye beş kala çağırışlarını duymuştum. Belki sensindir diye bir umut kapladı içimi... Nafile, sana uzanan bütün yollar kapalı... Öğrendim.. Evet geç de olsa öğrendim bunu, çok geç olsa da... Uzaklardan bir ses olmak istedi bir dostum, uzaklardan bir el... Üşüme diye... Olamadı, olamazdı, yokluğun her şeyden daha soğuktu. Yokluğun soğuk, yokluğun buz gibi... Hani öyle üşürsün ki, artık hiç bir şey hissetmez uzuvların, uyuşur kalır da manasız bir donukluğun çizgileri oluşur, ardından bir kabuk içindeki parçalanmayı döker, ezip de geçer tüm bedenini, acısı en derinden gelir de yakar her yerini... İşte ben de öyle üşüdüm gece yarısını beş geçe... Manasız buluyorum sanki artık her şeyi. Sevgi deseler sadece bir iç çekebilirim, sonra gülüp geçerim gibi geliyor.. Aşkı sorsalar, aynı dili mi konuşuyoruz diye anlamsızca bakabilirim gözlerine... Anlatın derim durmayın, bırakın tüm şiirleri, şarkıları, masalları... Dokunabilir miyim aşka, dokunabilir miyim ellerimle diye sorarım, geçer mi üşümesi yüreğimin, geçer mi üşümesi içimin... Aşk dediğiniz şey gelince ansızın, anlar mı beni aşkla gelen, beni ben olduğum için mi, kendi var ettiği için mi ister... Varolanlara, benden kalanlara hoş geldin mi der, yoksa bir iki zaman sonra herkes gibi o da mı çekip gider? Bakışlarım dondu sanki, yüreğim donunca... Nasıl da manasız bakıyorum etrafa. Görmesin istiyorum hiç kimse gözlerimi, görmesin hiç kimse hüzün tanelerimi... Susuyorum artık derin derin. Nasıl da konuşmak istiyorum oysa. Saatlerce susmadan konuşmak istiyorum. Tüm biriktirdiklerimi en başından başlayıp sonuna kadar anlatmak istiyorum. Anlatmak yetmez biliyorum, anlaşılmak da istiyorum... Bir el istiyorum başımda... Saçlarıma dokunsun istiyorum, tüm bedenimden söküp alsın yalnızlığımı tılsımıyla... Bir el istiyorum dokunsun saçlarıma yumuşacık ve alsın tüm donuklukları usulca. Bir göz istiyorum gözlerimde... Anlamsız bakan gözlerimin içini görsün, hala arkalarda kalmış ışık huzmelerinin içine dalsın, çıkarsın tüm umutlarımı eski sandığın içinden, açsın da ışığı ile umut olsun yollarıma, yolum olsun yordamım olsun istiyorum... Bir omuz istiyorum... Başımı yaslayıp uzun uzun ağlayabileceğim. Yıllardır biriktirdiğim hüzün tanelerini tek tek dökebileceğim bir omuz... Ona yaslanınca her şeyi unutmak istiyorum, sıcacık olmak... İçimi huzur kaplasın, hiç konuşmadan saatlerde orada kalmak, hiç konuşmadan anlaşılabilmek istiyorum... Biliyorum ne de çok şey istiyorum... Bunların sadece puslu bir hayal olduğunu da biliyorum. Seni bende var edişimi, aslında sadece bende olduğunu, aslında sadece bir hayal olduğunu çok iyi biliyorum. Ama yine de seni çok özlüyorum, yine de çok üşüyorum ve yine de seni istiyorum... Ben hüzünlerime geri dönüyorum... alıntı

Seni her gördüğümde İçimde fırtınalar kopardı Anlatamazdım Saçlarını gecelerime perde ederdim Gözlerin gecelerimin yıldızıydı Gözlerine bakamazdım, dayanamazdım İçimde fırtınalar kopardı Anlatamazdım Ellerin ellerime değdiğinde Ve dudakların birleştiğinde dudaklarımla Her hissettiğimde sıcaklığını Ben bir tuhaf olurdum Ben sana dokunmaya kıyamazdım Dayanamazdım İçimde fırtınalar kopardı Anlatamazdım Ben çok güçlü biriyim En zayıf noktam sendin Sendin beni kalleş kurşunlara hedef eden Sendin geceyarıları uykumu bölen Sendin beni arkamdan vuran, ihanet eden Ben yine de sana kıyamazdım İçimde fırtınalar kopardı Anlatamazdım Uykusuz bir gecenin sabahında Sadece güneş doğmaz sabahları Seni her düşündüğümde Ayaklarım sana koşardı, dayanamazdım İçimde fırtınalar kopardı Anlatamazdım Her seferinde üç beş kişi çevrende Şuh kahkahalar atardın Bilemezsin kahpe gülüşlerinle ne çok Bilemezsin beni nasıl yaralardın Bir yanım tutsaktı sana karşı Bir yanım delik deşik Ağlamak isterdim halime ağlayamazdım Bir türlü kurtulamazdım senden, kopamazdım İçimde fırtınalar kopardı Anlatamazdım... alıntı

Artık herkes gibiyiz. Bize birbirimizi özel gösteren ne varsa, bir gecede silindi gözümüzden... Telafisi imkansız sözcükler döküldü; haksızlığa uğramış yüreğimizden... Öfkeyle fırlatılan oklar, şaşırmadı hedefi... Artık, paramparça kalplerimiz... Artık, birbirimiz için, Hiç kimseyiz! Aralık bir kapıda, işe yarardı pişmanlık. Biz kapılarımızı çok hızlı çarptık. Neler paylaştığımızı unuttuk; Tadına doyulmaz sohbetlerimiz vardı bir zamanlar... Artık imkansız; bir daha olmayacaklar! Bana öyle geliyor ki, zaten sıradanlarmış. Tıpkı, ikimiz gibi... Aksi halde, böyle bir son yaşamazdık. Demek ki, sınandığımızı sanırken, aslında sınanmamışız... Şimdi, Bir fiskeyle yıkılan, İki koca çınarız... Böylesi, belki bir ilk hayatımda... Oysa, İlk kez inmiyor perde... Ama, Alkışsız, iyi dileksiz, İlk kez uğurlanıyorum. Ve sonsuza dek, kayboluyorum ortadan... Nedense, İyi bir fikir gibi duruyor bu günlerde... Zaten, Hep arka arkaya gelmez mi, Aksilikler, bitişler; yargılanıp, idam edilişler.... Çok az insan ilgilenir son sözlerle... Genelde, gereği çok önce düşünülmüştür. Bir fırtına yetti; inşa ettiklerimizin, Yerle bir olmasına... Demek ki, kökleri sağlam değilmiş. Demek ki, zormuş affetmek; Bu denli sevmiş ve bu denli incinmişken� Demek ki yanılmışım; Bunca zaman, tam tersine inanırken! Sinemdeki sarı güller koruyamadı bu kez... Artık, Bütün kapılarım kilitli... Hayat benden firar etti...