Düşüncene saygılar... Yetişmiş her insanın içinde, oynamak isteyen bir çocuk vardır. Nietzsche

bunu ortaokul iki de annemin ayağı kırıldığında annem birbuçuk ay yatağa mahkum olmuştu. işte o olayın ilk haftasında annemi güldürmek için yazmıştım. belki edebi olarak bir değer ihtiva etmiyor ama o günlerde bu şiirle annemi güldürebilmiştim Dün ne güzel yürürdüm bir günde oldum topal Dermanım bitti artık başa geldi kötü hal Allah'ım ne güzel şey yürümek emeklemek Ayağının üstünde kuşlar gibi süzülmek Bir tarafta utanma diğerinde bedbinlik Düşüncem kail olsun ver içime serinlik Neyse olanlar oldu kafaya takma artık Alçı var diye ayakta tumanım yırtık Gelen giden kargaşa ne yapayım ben Kaç günde geçer acep var mı bir bilen Sıvada eğrilik var ışık iyi yanmıyor Şimdimi gördün bunu ateş isli çıkıyor Başım yastıktan kalkmaz ayak olmuş hakeza Ayak ağrıyıp durur çekerim cefa eza Gözlerde var acıma düşünceler karışık Doktor bana dedi ki kırılan kemik aşık Sadece görüyorum gökteki ay dedeyi Yollar düzgün olmazsa kırarsın o kemiği Aklım almıyor ki hiç nasıl kırılır kemik Düz yolda yürüyordum önüm bomboş tepelik belki süt içmem diye kırılmış olabilir İlerde olacağı kimse ne bilebilir Neyse şiir uzadı bitirelim bu lafı Kısa kesmek iyidir atlar için yulafı MaNDaL Ayrıldı gönül yine bir tek eşinden Bulmakta teselli batan akşam güneşinden Alnımdaki hattı yaşımın matemi sanma Her çizgi açıldı acı hicran ateşinden İşsiz mühendisle yine yeniden