Ah! Renkler soldu, çiçekler beyaza çalan gri Bulutlar kızıl, yer kızıl Hüznün kara saçlı kızı oldu Çığlıklar sardı gök kubbeyi Bütün öksüzlerin elleri semada Bastığın her yer şüheda Neyzen, kır artık Ney'i Gülen yüzünü sakladı ay Güneşe elveda! Bire bin vermedi toprak sızlıyor bağrı Son cenin son anı beklemede Sabır tespih tanelerinde Gelmedi ağrı... Susuz çatlak dudaklarda Bin bir dua! Gaflet mi, serdeki sanrı... Kıtlık, açlık, sefalet, umutlar nerde Yuvalar talan depremlerde Vicdan bade olmuş, İnsanlık yerde, Çekildi, tükendi süt memelerde Yazgı kaderde Avuçlardan süzülürken gam Gözlere iner perde, görünmez serencam Anaların Dağlardan ağır canları Cansız solukları Yarabbi! Sona ramak mı var? Hala hayra yorulur kabuslar Sararıyor kahır yaprakları Bundan gayrı tutacak Ahları! ŞAİR: NECLA ALPTEKİN http://www.hikayeler.net/yazilar/ah--65140/