topla kendini untma kendini seni seviyorum diyene sakın inanma beni en son bırakıp giden beni herseyden cok severdi boşver

yalnızlığımı anlatmak o kadar zor ki var mı yok mu onu bile kestiremezken bilmek isterken seni öğrenememek acı ki ben beni unutmuşken şu yalan dünya da bari SEN gerçek ol be

'Yalnızlığını anlat bana... '' Aldım elime kalemi, boş bir sayfa buldum sen'li yazılarımın arasında... Yalnızlığı beklemeye koyuldum, beyaz düşlerime esir olan karanlık odamda... Geldi, sensizliğin çarpıcı boşluğunda.. Nefesim daraldı, yuttum içimde her ne varsa... Dört duvar dillendi sessizliğimden! Sustu yakarışlar... Taştı sessizlik içimden... Kelimeleri karanlığa bıraktım hissedilebildiğince! Ben konuştum, 'o' dinledi... Ansızın, sustum... Sessizliğini dinledim.. Dinledikçe, Sevdim sonu çığlık olan yalnızlığı.. Sarıldım kuytu gecelerde bir tek o'na...! Ne bir şikayet ne bir bıkkınlık.. Sevdim gecelerimde, adı yalnızlık olan, sessiz çağrını... O'na rehin bıraktım ruhumun derinliklerini.. Yine yalnızlığa alabildiğine konuştuğum bir gecede, Hayallerim düştü gözlerimden birer birer.. Yüreğimi gördüm karanlığın en ücra köşesinde.. Lime lime oldu gözlerimin önünde.. Tutamadım.. Yetişemedim yüreğime! İşte o gece, yalnızlığa yakardım sayfalarca.. Ben konuştum.. Yine 'O' dinledi.. Öyle sessizdi ki.. İsyana meyilli sorularıma, cevap olamadı yalnızlığım.. O sustukça, ben haykırdım çaresizce.. Olmadı.. Sensizliğe çare olamadı... Duvarlarım yıkıldı benliğimin üzerine.. Nefesim daraldı, bu kez acıyla... Yutkundum, her kelimeyi yüreğime batırırcasına! Sebebim oldu, her hecesi yüreğimi yakan kelime... Yalnızlığı, yalnızlığa anlattım gecelerimde... Pabucu dama atılmış hayallerime ağladım karanlığın yaralayıcı boşluğunda Zaman geçiyor... Oturduğum yerden kalkmayışımın üzerinden de çokça zamanlar geçti. Ömrümün hangi anında takılı kaldığımdan dahi bihaber zamanlardayım. Suskunluğuma neyin ses olabileceği konusunda da herhangi bir fikrim yok. Kendine bile yabancılaşmaya başlamış bir kitleyim. "Kitle " Evet, evet, ötesi yok. Ruhumun şimdilerde soluğu kesik. Mantık... Şurada bir köşede olacaktı. Zamansız lazım olur diye hep saklarım bir köşede. Bu yüzden belki beni kırdıklarında gözümden yaş akmıyor. Bu yüzden belki duygusuzlaşıyorum yitiklerimde bile. Konuşmak istemiyorum... Başımda yedi baharın sarhoşluğunda kelebekler, kanat çırpıyor. Başım dönüyor bu yaşama hevesinden benim. Bir yerlerde incinmişlik var sanki de, zanlı kim? Buralarda düşleri kanlı birini gördünüz mü? Kırık'ım. Bir cellat bana yakınlardan el sallıyor! Ama... Dur daha, çok işimiz var . Alıntı seni seviyorum diyene sakın inanma beni en son bırakıp giden beni herseyden cok severdi boşver