Kabuğundan hiç dışarı çıkmayan; daha dünya nedir hiç bilmeyen küçük bir deniz canlısı vardı. Yetinirdi kabuğuyla; dışarda bir hayat olduğunu dahi bilmiyordu belki de... Bir süre sonra kabuğunu okşayan dalgaları hissetti. Müşfik davetlerle okşadılar kabuğunu dalgalar, çelmek niyetinde aklını. Her ne kadar tereddüt etse de; "dışarı gel" diyen bu davetlere dayanamadı sonraları. Kabuğunun dışında bi hareket vardı; bilmeliydi. Nihayetinde çıkardı başını; bakti ki her yer MAVİ. Göz alabildiğine Deniz sarmış dört bir yanını. Dehşete kapıldı büyüklüğünden, kaçtı hemen kabuğuna geri... Durdu bi süre içerde. Sonra anladı ki; o küçük kabuğunda da olsa, sarmıştı her yerini. Hayatını o vermişti. Faydası yoktu; zaten ona aitti. Bu sefer daha bir cüretkar çıktı dışarıya; tanımak istedi okşar dalgaların sahibini. Ta ilk görüşte muazzam maviliği cezbetmişti zaten. Korkusu çelimsizliğindendi. Hiç de cimri değildi deniz aslında sevgisini paylaşırken. Kalbinden sofralar donattı önüne. Dalgaları daha bir hoş okşar olmuşdu, hoşnut kılıyordu şefkati. Alıştı kabuklu deniz canlısı, benimsedi bütünlüğünce. Hatta giderek tutkun oldu. Her doğan yeni güne, onunla geçireceği zamana dair ruyalardan uyanıp, mutlu başlar olmuştu... O bu tatlı ruyaların mutluluğunda uyurken, geceleri düşüyordu denizin peşine Ay. Büyüktü ve de güzeldi. Güneşin olmamasından fırsat bilerek, oyunlar oynuyordu maviliği kalmayan sulara sinsice. Bir ışık veriyordu, parlayan elbiselere bürünüyordu Deniz. Öyle bir güzel oluyordu ki; gecenin karanlığında parlaklığını yıldızlar kıskanır oldular ve de daha bir parlak yanayım derken aralarından kayıp gidenler oldu bu hevesle. Yakamozlarla sevişirken bunun ne Deniz ne de Ay farkındaydılar. Deniz gecelerin, kabuk gündüzlerin hayalindeydi. Kabuk denizsiz, deniz aysız yapamaz hale gelene dek kovaladı günler birbirlerini. Kabuk, olanlardan bihaber bekliyordu gene bir gece sabahı. Ay çok daha yakınlaşmıştı o gece. Bütün güzelliği ile bu sefer kesin gelmişti deniz için. Kararlıydı, alacaktı. Çekici, parlayan yüzü gel artık demişti. Deniz, bu güzelliğe mukabil; uzattı dalgalarını büyük bir şevk ile erişmek istercesine. Kavuşma arzusu öyle büyüktü ki, yarattığı hengamenin sonuçlarını göz önünde bulundurmuyordu. Ay ın güzelliği Deniz i bile sarhoş etmişti. O gece, ilk defa korkuyla uyandı küçük deniz kabuğu. Bir şeyin ters gittiğinin farkındaydı. Dalgalar artık okşama değil, sanki savurma çabasındaydılar. Küçüktü, tek sığınağı olan kabuğunda bekledi olanı biteni. Sonra birden duruldu herşey Fakat bu sefer hiç bir hareket yoktu. Dalgalar ne okşuyordu, ne de savuruyordu. Yanlızca bir sıcaklıktı vuran kabuğa. Deniz mi yoksa diye baktığında dışarı; bir de baktı ki ne Deniz kalmış, de dalga ne de su. Onsuz olmazdı, ölürdü. Denize ulaşma çabasında güneşin altında kuruyup gitti küçük zavallı deniz tutkunu... Bir med-cezir olmuştu buna sebep. Bilinmezdi ki; bu ne ilk ne de sondu. Deniz var olalı hep bir Ay gelmişti ve de deniz tutkunu nice küçük kabuklular med-cezirlerde boş yere yok olup gittiler... It is only with the heart that one can see rightly, the essential is invisible to the eye...

Duyguların bir bütün olmalı Tutkularına söz geçirebilmen için! Sımsıkı ve bir o kadar inatçı. Tıpkı tek yürek, tek vücut ölüme koşan Bir avuç asker misali! İşte budur gerçek aşkı, bulabilmenin telaşı! Ve o zaman hiçbir acı silemez Düşlerinde yaşadığın beyaz sevdaların Damağında bıraktığı tadı... Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Hava giderek ısınıyor. Sıcak, sımsıcak geceler, uyuyamıyorum... Soğuk ülkelerde olmak istiyorum. Kuzeyde küçük kasabalarda, belki de köylerde.. Ama soğukta ve yağmurda birini yanımda daha çok isteyeceğimi biliyorum. Kalabalığım ve yalnızlığım birbirinin içinde kayboluyor. İkisi de beni boğuyor. Bir günü başka türlü yaşıyorum, bir başka günü bir başka türlü. Sürekli gel-gitlerle.... Oysa gidenlere adadığım hayatımdan artık kurtulmam gerek.. Bütün gölgelerimi terk etmeliyim. İzleri silmeli, yok etmeli, kimselere göstermemeliyim. Bu evde yada başka biryerde, yeni bir hayatın beni beklediğini, benim olduğunu hissetmeliyim. Hiç konuşmadıklarımı, hiç anlatmadıklarımı ve hep kendimle konuştuklarımı anlatmak istiyorum. Ve yazarak hafifliyorum... Yazarak kendimden ve başkalarından kurtuluyorum. Yazarken kendimi görüyorum. Onu görüyorum. Görüntüler düşüyor gözlerime... Yazarken her yerde oluyorum.... Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..