Maviyle boğuşuyorum gecenin zifirisinde Bulutlar görüyorum, Bir kirpik darbesiyle, kaybediyorum sisleri Yosun kokusuna abanmışım Hapsetmişim gözlerimi Sensizliği seyrediyorum Ayışığı aydınlatıyor ara sıra Buluttan her sıyrılışında Bir kare film izliyorum gecmişe dair Tamda ellerim koynumda Tamda üşüyor, düşünüyorum Bir yıldız kayıyor fezanın bilinmezliğine.. Tutacak dilek bulamıyorum... Şarkılar yükseliyor geceden Dağıtıyor düşüncelerimi Sözleri bildiğimi sanıyorum Söyleyemiyorum herkesin bildiğini.. Bırakıyorum maviyle boğuşmayı Kederli belleğimin tek bahtiyarı Bildiğim tek şarkım... Sensizliğin bestesini söylüyorum... Tutki şimalde yıldız hiç olmadı... Gökyüzü hiç onsuz kararmadı Tutki biz hep çocuk kaldık Yahut yaşlandık bitirmeden hiç birşeyi Nasılda insafsız bir çelişki sevmek Sensizliğin kederini büyütüyorum.. İki gölge beliriyor uzaktan.. Kadın tıpkı ben Yanımdakini sana benzetemiyorum Haydi hazırlan Sensizliği uyumaya gidiyorum... Ve karanlık susacak Aklımın yettiği yere kadar kalacaksın Gece bana kalmayacak sensizken Sen yokken aydınlıkları umursamayacağım Martı kanatlarında olacaksın Üzerimde kanat çırpıp dururken sen Fenerlerle sönecek, Anaforlarda kaybolacağım.. Sensizliği hiç özlemiyorum..! sandığımın köşesinden, yazanı bilinemeyenlerden

rüzgar uzak karanlıklara sürmüş yıldızları mor kıvılcımlar geçiyor dağınık yalnızlığımdan onu çok arıyorum onu çok arıyorum heryerinde vücudumun ağır yanık sızıları bir yerlere yıldırım düşüyorum ayrılığımızı hissettiğim an demirler eriyor hırsımdan Attila İlhan

sanmıştık ki ikimiz yeryüzünde ancak birbirimiz için varız ikimiz sanmıştık ki tek kişilik bir yalnızlığa bile rahatça sığarız hiç yanılmamışız her an düşüp düşüp kristal bir bardak gibi tuz parça kırılsak da hala içimizde o yanardağ ağzı hala kıpkızıl gülümseyen -sanki ateşten bir tebessüm- zehir zemberek aşkımız Attila İlhan - ayrılık sevdaya dahil

bir şey kaldı gecelerden birinde senden. öncesinde bilinmemiş bir şey, silinmez bir ses gibi giden.. kelimelerden büyük, kelimelerin içinde, bir şey kaldı senden yaşamalar'ın arasında kaçamaklı. veriliş rengi başka, alınış rengi başka.. söylemeye vakit kalmadan dudakların altına bırakılmış bir şey. karanlıkların tam ortasında bir kırmızı nokta.. gözlerce pırıl pırıl, ellerce saklı. bir şey kaldı, bir denizin kıyısında senden, bakışlarla yüklü, söylemelerle sessiz.. seninle dolu, seninle sensiz bir şey.. arandıkça bulunmamış yıllar yılı, bulundukça aramaklı. özdemir asaf

ay ışığına batmış karabiber ağaçları gümüş tozu gecenin ırmağında yüzüyor zambaklar yaseminler unutulmuş tedirgin gülümser çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var çünkü ayrılık da sevdaya dahil çünkü ayrılanlar hala sevgili hiç bir anı tek başına yaşayamazlar her an ötekisiyle birlikte herşey onunla ilgili telaşlı karanlıkta yumuşak yarasalar gittikçe genişleyen yakılmış ot kokusu yıldızlar inanılmayacak bir irilikte yansımalar tutmuş bütün sahili çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var öyle vahşi bir tad ki dayanılır gibi değil çünkü ayrılık da sevdaya dahil çünkü ayrılanlar hala sevgili... Attila İlhan

açılmış sarmaşık gülleri kokularıyla baygın en görkemli saatinde yıldız alacasının gizli bir yılan gibi yuvalanmış içimde keder uzak bir telefonda ağlayan yağmurlu genç kadın Attila İlhan

soruyordun ilkyaz işte uyanıp bir bahçeyi dinliyoruz tenhalık böyle... dallar mı kırılmış, sarmaşıklar mı toz içinde beklesem hemen gelecek olduğun tam öyle olduğun oysa hep yanımdasın, seninle her şey yanımda kırık dökük de olsa yanımda mesela çok sevdiğin bir deniz bile yanımda o deniz ki aramızda hiç kımıldamadan erkeğini iyi tanıyan bir kadın gibi yorgun... yarısı yenmiş bir elmaydık bana sorarsan ikimizdik, iki kişi değildik bakıyorsak birlikte bakıyorduk gözlerimin içine birlikte gözlerinin içine bakıyorduk senin yanlıştı, doğruydu, hiç bilmiyorum sanki bir bakıma ayrılık böyle... karşılıklı otursak da ne zaman masa örtüsünü ikiye bölen ellerimizdi bir tırnak yeşilinden gerisin geriye ayak bileklerimizden gerisin geriye bütün bunlar gereksiz, bilmiyorum sanma gereksiz ama yalnızlık böyle... bir hüzün kaç kişinin hüznü olurdu çıkarsak toplamak yerine her hüzün başka türlü olurdu ne yaparsan yap saati kurma öyle dağıldık ki hepimiz her günün geçmesi yeni bir gerçek oluyor seninle her uzaklık gibi böyle... edip cansever

bir gece, gecede bir uyku. uykunun içinde ben. uyuyorum, uykudayım, yanımda sen. uykunun içinde bir rüya, rüyamda bir gece, gecede ben. bir yere gidiyorum, delice. aklımda sen. ben seni seviyorum, gizlice.. el-pençe duruyorum, yüzüne bakıyorum, söylemeden, tek hece. seni yitiriyorum çok karanlık bir andan. birden uyanıyorum, bakıyorum aydınlık; uyuyorsun yanımda.. güzelce. özlem - özdemir asaf

çok güzeller teşekkürler.. Her yeni başlayan macera Heyecan dolu çilek kokar.. ;)