Bir varmış bir yokmuş, çok eskilerde, hayatın büyülü olduğu bir zamanda yaşayan bir kum tanesi varmış. Dünyadaki en büyük çölde, milyarlarca kum tanesi arasında belki de en hayalperestiymiş!!! O kadar hayalciymiş ki, bir kurduğu hayali bir daha kurmaz imiş. Çöl çok büyük olsa da yaşadığı çevre çok küçükmüş. Hep yeni şeyler yaşamak istiyormuş; fakat ne buna kuvveti yetiyormuş ne de içinde bulunduğu çevre izin veriyormuş. Kum arkadaşlarının sayısı, onu geçmezmiş. Bunlar hayatlarını neşe ve eğlence içinde geçirip yaşamın amacını hep biraz daha mutlu olabilmek zannederlermiş. Günlerden bir gün, onlar mutluluk hayallerine devam ederken çölde bir rüzgar esmiş. Ama ne rüzgar!.. Eşi benzeri görülmemiş!.. Kum arkadaşlar, birbirlerine sarılmışlar, çok korkmuşlar ayrılacağız diye... Ağlamışlar yalvarmışlar Tanrılarına, "ne olur, bizi ayırma!" diye... Ne var ki, rüzgar ayırmış onları, belki de bir daha bulamayacakları şekilde!.. Her biri tek başına kalmış koca sahrada... Başlarına gelecek en büyük bela olarak düşünmüş her biri bu olayı!.. En çok üzülen de, bizim hayalperest kum tanesi olmuş. Günlerce yememiş, içmemiş, gezmemiş, uyumamış. Sadece düşünmüş, düşünmüş, düşünmüş... "Acaba ne yapacağım bundan sonra?" diye sordukça açılmış, açıldıkça genişlemiş bilinci ve idraki... Yalnızlığını düşünmüş; milyarlarca kum tanesi içinde yalnızmış. Çölü düşünmüş ne kadar büyükmüş! Aklının alamayacağı kadar büyükmüş!.. Hiç konuşmak gelmiyormuş içinden, düşündükçe şaşıyormuş o büyüklüğe!.. Kendisi ne kadar da küçükmüş!.. Düşünmüş, düşünmüş, düşünmüş... Hayretlere salmış kendini. Öyle bir hale dalmış ki, kendi bile ne olduğunu anlamamış!.. Böylece, günler ayları, aylar yılları takip etmiş. Bir ara kendine gelmiş; ondan sonra yalnızlığın kadrini bilmiş. Karar vermiş "daha çok öğrenmeliyim" diye... Aramış bir bileni, günlerce aylarca yıllarca... Tek emeli bu olmuş. Sormuş bütün kumlara "nasıl öğrenirim?"diye. Kumlardan biri, cevap vermiş; "aradığın, bu çölde bir kum tanesi; ama istediğin her şeyi verir sana. Bütün ilim onda; yalnız, çok araman lazım!" Bizim hayalperest, aramaya başlamış. Günler ayları, aylar yılları kovalamış. Neredeyse, bütün çölü dolaşmış. Rüzgar, onu bir oraya atmış, bir buraya... Neyse, sonunda bulmuş aradığı bilge kumu, anlatmış ona tek isteğini. Bilge kum, "bekle" demiş;"ama beklerken hiç bir şey sorma". Günler geçmiş aylar, yıllar geçmiş, ne bir kelime konuşmuş ne de bir şey istemiş. Sadece susmuş, sustukça düşünmüş, düşündükçe açılmış; açıldıkça yayılmış. Sahrayı düşünmüş; kendine göre sonsuz olan sahranın dahi bir sonunun olduğunu... Sonra dönmüş, sormuş kendine: 'Ben kimim?' diye 'Nereden geldim, nereye gidiyorum?' 'Niçin geldim buraya bir kum tanesi olarak?' Bu sorular, bilincini ve idrakini allak bullak etmiş. Yine de susmuş. Halini hisseden bilge kum, 'Ne hissediyorsan o'sun sen!..' demiş. Önce, kavrayamamış ne demek istediğini. Rüzgar olduğunu hayal etmiş. Çok hoşuna gitmiş; ama hayalleri yine de sınırlıymış o şekilde bile çölün dışına çıkamamış. Anlamış biraz olsun, bilge kumu!.. Bir gece bilge kum gelmiş, bizimkinin yanına, "bak "demiş "yukarıya!" bakmış, o güne kadar bakmadığı yukarıya, inanamamış, çöl büyük; ama ne önemi kaldı ki sonsuz gökyüzünün yanında!.. Ondan sonra, devam etmiş bilge kum; "Arama hiç boşuna dışarıda!.. Aradığın, kendinde... Özünde bulduğun da dışarıda... Her şey sende, özünde. Kainat sende, özünde.!.. Bu bilge sözler, onu yine düşündürmüş. Öyle bir hale dalmış ki, sırf o hal olmuş. Ne kum kalmış gözünde, ne çöl ne de yıldızlar... Sadece kendi kalmış; bir başına, tek başına derken, bir an kendine gelmiş. Bakmış, bilge kuma... Yanında sanki bir hiçmiş!.. Anlayamamış O'nun bu halini. Bir şey de soramamış. Anlamış, yaşadığı halin bilge kuma göre, sonsuzda bir damla olduğunu. Yine beklemiş sabırla yıllarca!!! En sonunda söylemiş bilge kum ona : 'Alemlerin aslı hayaldir, var olan hiçtir. Hiçin dahi varlığından bahsedilemez. Özün özü budur; yolun sonu yokluktur.' Bunu duyan hayalperest kumda ne hayal kalmış kuracak, ne de düşünce... Hepsi yok olmuş hiçlik denizinde... Kendi de yok olmuş, varsaydığı varlığı da... HİC!!!!! Hürmetlerimle... Yetişmiş her insanın içinde, oynamak isteyen bir çocuk vardır. Nietzsche