Bugün mailime bir arkadaş atmış, çok komik gelmeyebilir ama gülmekten yerlere yattım.. sağlığın içinde olanlar anlayacaklardır, gün içinde çok geçen diyaloglar arasında.. incitmeden gerçekleri söylemede sınırları zorluyoruz bazen... 85 yaşında bir adam doğumhanenin kapısında beklemektedir. Doğumhaneden çıkan doktor şöyle bir bakındıktan sonra yaşlı adama sorar: D-"İçerde doğum yapan bayan yakınınız mı?" A-"Evet, eşim." D-"Ama bayan 25 yaşlarında..." A-"Tamam işte, eşim o. Niye şaşırdınız, baba olamaz mıyım yani?" D-"Yoo, aklıma benim dedem geldi de." A-"Nesi varmış dedenizin?" D-"Kendisi av meraklısı idi. Sürekli ava çıkardı. Ancak yaşlanınca zorlanmaya başladı. Bir gün ava çıkacakken kendisini uyardık, aman yapma dedecim, sen yaşlandın, ava gidemezsin diye. Kendisi ısrar etti ve hazırlandı. E, tabi yaşlılık, çıkarken tüfek yerine baston aldı eline. Ben de kendisiyle gittim. Ormanda bayağı yol yürüdükten sonra bir geyik gördük. Dedim ya, dedem yaşlı. Bastonu omzuna koydu, doğrulttu ve geyiğe bastonla ateş etti. Geyik o anda vurulup yere düştü...." A-"Olur mu, başkası vurmuştur onu." D-"Ben de onu demeye çalışıyorum işte." Ruyaları gerçekleştirmenin en iyi yolu uyanmaktır...

İnce bir ifade... Yetişmiş her insanın içinde, oynamak isteyen bir çocuk vardır. Nietzsche