Bazen aklıma öyle apansız geliyorsun ki, sanki göğsüme bir bıçak saplanmış gibi gözlerimi sımsıkı yumup sessizce çekip gitmeni bekliyorum. Bestesini, güftesini bilmediğim şarkılarda geliyorsun aklıma. Belirdiğin yer aklım değil sanki, birdenbire gözlerimin önünde toprak rengi gözlerin beliriyor. Birlikte geçirdiğimiz zaman, hayatın birlikte öğrendiğimiz renkleri, en mutlu anımızı resmedişlerimiz düşüncelerimi sarıyor. Derken siyah kirpiklerinin bir imparatorluğu sınırlarcasına çevrelediği gözlerin aradan hiç gibi geçen zamanla birlikte sislerin arkasına kaçıyor ve kahroluyorum. İkimize dair bütün kederleri sahiplenmeyi göze alarak, bencil bir istekle nasıl olduğunu duymak istiyorum. Ne olursa olsun, yeter ki bir şeyler söylese diyorum. Çünkü çok acı vermişim, çok acıtmışım ve çektirdiğim acı sana ulaşmama engel oluyor. Gözlerimi yavaş yavaş açıyorum ve gerçeği görüyorum. Uzaklaşmışız. Aramızda bir çırpıda kat edebileceğimi sandığım ve tamamen yanıldığım, anılar dolusu mesafeler var. Oysa ben senin "şimdi"ni merak ediyorum. O zamandan bu zamanını değil, sadece "şimdi"ni. Alacağım cevabın öfkeyle ve acıtarak geleceğini bilmeme rağmen yine de duymayı diliyorum. Derken yeniden bestesiz, güftesiz şarkılarla baş başa kalıyorum. Bir an, seni bana hatırlatan şeyin ne olduğunu düşünüyorum. Bulamıyorum. Yaşadığın şehir mi? Şehrin ayazı mı? Gördüğüm yüzler mi? Bizim olan sözler mi? Dokunamadığım tenin mi? Bir meyvenin mayhoş tadı mı? ... bilemiyorum