türkçesini yazdım ya. kar'ın yağışını anlatıyor. शाश्वतत्व

Elhan-i Şita Bir beyaz lerze, bir dumanli uçuş, Eşini gaib eyleyen bir kuş gibi kar Gibi kar Geçen eyyam-i nevbahari arar... Ey kulubün sürud-i şeydasu, Ey kebuterlerin neşideleri, O baharin bu işte ferdasi Kapladi bir derin sükuta yeri Karlar Ki hamuşane dem-be-dem aglar. Ey uçarken düşüp ölen kelebek Bir beyaz rişe-i cenah-i melek Gibi kar Seni solgun hadikalarda arar. Sen açarken çiçekler üstünde Ufacik bir çiçekli yelpaze, Na'şun üstünde şimdi ey mürde Başladi parça parça pervaze Karlar Ki semadan düşer düşer aglar! Uçtunuz gittiniz siz ey kuşlar; Küçücük, ser-sefid baykuşlar Gibi kar Sizi dallarda, lanelerde arar. Gittiniz, gittiniz siz ey mürgan, Şimdi boş kaldi serteser yuvalar; Yuvalarda -yetim-i bi-efgan!- Son kalan mai tüyleri kovalar Karlar Ki havada uçar uçar aglar. Destinde ey sema-yi şita tude tudedir Berk-i semen, cenah-ı kebuter, sehab-ı ter... Dök ey sema -revan-ı tabiat gunudedir- Hak-i siyahın üstüne safi şükufeler! Her şahsar şimdi -ne yaprak, ne bir çiçek!- Bir tude-i zılal ü siyeh-reng ü na-ümid... Ey dest-i asman-ı şita, durma, durma, çek. Her şahsarın üstüne bir sütre-i sefid! Göklerden emeller gibi rizan oluyor kar Her suda hayalim gibi puyan oluyor kar Bir bad-ı hamuşun Per-i safında uyuklar Tarzında durur bir aralık sonra uçarlar, Soldan sağa, sağdan sola lerzan ü girizan, Gah uçmada tüyler gibi, gah olmada rizan Karlar, bütün elhanı mezamir-i sükutun, Karlar, bütün ezharı riyaz-ı melekutun. Dök kak-i siyah üstüne, ey dest-i sema dök. Ey dest-i sema, dest-i kerem, dest-i şita dök: Ezhar-ı baharın yerine berf-i sefidi; Elhan-ı tuyurun yerine samt-ı ümidi.

biri açıklaya bilirmi lütfen 3 gün sonra bunun açıklamasını derste yapmalıyım

türkçe alt yazılı versiyonu; bir beyaz titreyiş, bir dumanlı uçuş, eşini kaybeden bir kuş gibi kar geçen ilkbahar günlerini arar... ey kalplerin çılgın ezgileri ey güvercinlerin marşları, o baharın işte yarını bu: yeri derin bir sessizliğe kapladı karlar ki sessizce sürekli ağlarlar. ey uçarken düşüp ölen kelebek, bir beyaz melek kanadının saçağı gibi kar seni solgun bahçelerde arar sen açarken çiçek üstünde ufacık bir çiçekli yelpaze gibi ey ölü, şimdi senin cenazen üstünde parça parça uçmaya başladılar karlar. ki gökten durmadan ağlar gibi düşuyorlar. uçtunuz, gittiniz siz ey kuşlar küçücük, beyaz başlı baykuşlar gibi kar sizi dallarda, yuvalarda arar, gittiniz, gittiniz ey kuşlar, şimdi yuvalar baştan başa boş kaldı, yuvalarda - sessiz yetim kalan- son kalan mavi tüyleri kovalayan karlar havada ağlar gibi uçuşuyorlar. ev kış günlerinin gökyüzü yasemin yaprağı, güvercin kanadı, sabah bulutu senin elinde yığın yığındır, ey gök tabiatın özü uykudadır. kara toprağın üstüne bembeyaz çiçekler dök. her ağaçlık, şimdi yapraksız, çiçeksiz. bir gölgelik, siyahlık ve ümitsizlik yığınıdır. ey kış semasının eli, durma, her ağaçlığın üzerine beyaz bir örtü çek. kar emeller gibi gökten yağıyor, kar her tarafta hayalim gibi koşuyor. sessiz bir rüzgarın saf kanadında uyuklarmış gibi bir aralık durup sonra uçuşuyorlar. soldan sağa, sağdan sola titreyerek ve kaçarak. bazen tüyler gibi uçuyor, bazen dökülüyorlar. karlar sessizlik ilahilerinin ezgileridir. melekler aleminin bahçelerinin çiçekleridir. शाश्वतत्व