Rappelle-toi Barbara Il pleuvait sans cesse sur Brest ce jour-l... Et tu marchais souriante �panouie ravie ruisselante Sous la pluie Rappelle-toi Barbara İl pleuvait sans cesse sur Brest Et je t'ai croisée rue de Siam Tu souriais Et moi je souriais de mˆme Rappelle-toi Barbara Toi que je ne connaissais pas Toi qui ne me connaissais pas Rappelle-toi Rappelle-toi quand mˆme ce jour-l... N'oublie pas Un homme sous un porche s'abritait Et il a crié ton nom Barbara Et tu as couru vers lui sous la pluie Ruisselante ravie éspanouie Et tu t'es jetée ses bras Rappelle-toi cela Barbara Et ne m'en veux pas si je te tutoie Je dis tu... tous ceux que j'aime Mˆme si je ne les ai vus qu'une seule fois Je dis tu... tous ceux qui s'aiment Mˆme si je ne les connais pas Rappelle-toi Barbara N'oublie pas Cette pluie sage et heureuse Sur ton visage hereux Sur cette ville hereuse Cette pluie sur la mer Sur l'arsenal Sur le bateau d'Ouessant Oh Barbara Quelle connerie la guerre Qu'es-tu devenue maintenant Sous cette pluie de fer De feu d'acier de sang Et celui qui te serrait dans ses bras Amoureusement Est-il mort disparu ou bien encore vivant Oh Barbara Il pleut sans cesse sur Brest Comme il pleuvait avant Mais ce n'est plus pareil et tout est abimé C'est une pluie de deuil terrible et désolée Ce n'est mˆme plus l'orage De fer d'acier de sang Tout simplement des nuages Qui crèvent comme des chiens Des chiens qui disparaissent Au fil de l'eau sur Brest Et vont pourrir au loin Au loin très loin de Brest Dont il ne reste rien. Jacques Prévert (1900 - 1977) Barbara hatırla barbara, o gün hiç durmamacasına yağıyordu yağmur Brest'e ve sen o yağmurun altında gülümseyerek yürüyordun ışıl ışıl, mutlu, sırılsıklam hiç durmamacasına yağıyordu yağmur Brest'e ve ben senlen Siyam sokağında karşılaştım gülümsüyordun ben de gülümsüyordum hatırla barbara, benim tanımadığım sen beni tanımayan sen hatırla, gene de o günü hatırla unutma bir sundurmanın altına bir adam sığınmıştı sana adınla seslendi barbara ve sen o yağmurun altında ona doğru koştun sırılsıklam, mutlu, ışıl ışıl ve kollarına atıldın bunu da hatırla ve sen diye hitabettiğim için sakın bana kızma ben tüm sevdiklerime sen derim onları yalnızca bir kez görmüş olsam bile ben tüm sevenlere sen derim onları hiç tanımasam bile hatırla barbara, unutma mutlu yüzündeki, o mutlu şehrin üstündeki o sakin ve mutlu yağmuru denizin, askeri tersanenin, Ouessant gemisinin üzerindeki o yağmuru ooo barbara savaş ne büyük aptallık sen şimdi ne oldun bu; demirden, ateşten, çelikten, kandan yağmurun altında ya seni kollarında tutkuyla saran adam öldü mü, kayıp mı, yaşıyor mu ooo barbara hiç durmamacasına yağıyor yağmur Brest'e taa o zamanki gibi fakat hiçbirşey aynı değil, hepsi darma duman şimdi bu, korkunç ve mahzun bir keder yağmuru bu; demirden, çelikten, kandan oluşmuş aynı fırtına değil artık şimdi sadece Brest'in üstündeki yağmur boyunca, ölen köpekler gibi çatlayan bulutlar var ve onlar uzakta çürüyecekler, artık hiçbirşeyi kalmayan Brest'in uzağında, çok uzağında... Çeviren: Reha Yunluel BARBARA Anımsa Barbara Durmadan yağmur yağıyordu Brest üzerinde o gün Ve sen yürüyordun gülümseyerek Yağmurun altında Işıl ışıl hayran sırılsıklam Anımsa Barbara Aralıksız yağmur yağıyordu Brest üzerinde Ve sana Siam sokağında rastladım Gülümsüyordun Ve ben de gülümsüyordum senin gibi Anımsa Barbara Ne ben seni tanıyordum Ne sen beni Anımsa Anımsa o günü yine de Unutma Bir adam duruyordu bir kapının sundurması altında Seslendi sana adınla Barbara Ve sen koştun ona doğru yağmurun altında Sırılsıklam hayran ışıl ışıl Ve atıldın onun kollarına Anımsa bun Barbara Kızma bana sen diyorsam sana Sen derim ben tüm sevdiklerime Bir tek kez görmüş olsam da onları Sen derim ben bütün sevişenlere Tanımasam da onları Anımsa Barbara Unutma O ağır ağır yağan mutlu yağmuru Senin mutlu yüzüne O mutlu kentin üzerine O denizin üzerine O Quessant vapuru üzerine yağan yağmuru Ah Barbara Ne büyük budalalık savaş O ateş o çelik o kan O demir yağmuru altında Şimdi ne oldun acaba Seni kollarında sevgiyle sıkan Öldü mü kayboldu mu ya da yaşıyor mu hala Yağmur yağıyor durmadan Brest üzerinde Önceden olduğu gibi tıpkı Ama aynı değil artık bu ve herşey yıkılıp yok olmuş Bir yas yağmuru bu korkunç ve acı, Bu bir demir çelik kan yağmuru bile değil artık Kendinden geriye Hiçbir şey kalmayan Brest'in uzağında, çok uzağında Uzaklarda çürüyüp kokmaya giden Ve su boyunca Brest'in üzerinde Kaybolan köpeklere, Çatlayıp ölen köpeklere benzeyen bulutlar yalnız. Çeviren: Orhan Ülkülü Never let me alone!!