Başa çıkabilirdim bu yalnızlıkla.. Meğer içinde yokluğun da varmış Sevdiğim, Bu kadarı fazla! Omzuma yüklediğin yüklerin ağırlığı Sessizliğin Ve sensizliğin sağırlığı yetmezmiş gibi Bir de Eylülün yağmurlu bakışları duruyorken pencerede Ben taşıyamam bu ayrılığı... Düserim sabahın bir vakti Artık benim olmayan yatağa... Durmadan yaslar akar Saç tellerinin düğümlendiği Ve terinin karıstığı yastıklara... Kokunu ararım da, Bulamam.. Binlerce güneş doğsun üzerime? Gözlerimden bu uykusuzluğu Bir de seni arayışları Söküp atamam..... Sonra bir sigara yakarım, Tüm gelmeyislerine... Hasretin dumanlanır sevdiğim Buhulanır camlarım yine! Şehir yeni güne uyanır Oysa ben, Her sabah ezanında seni özlerim... Ve bütün isyanlarım Alabildiğine ayaklanır..... Ceketimi alır çıkarım evden Zaman geçsin diye okurum bütün gazeteleri Sokak lambaları daha yanmamıştır oysa Geceden kalma sarhoşların naraları duyulur Beraber yürüdüğümüz yollarda... Ayrılık ne derse desin! Bu özlem bitmez... Ben seni arıyorken şehrin ıssızlığında Rüyalarımı görüyorsundur sen benim Kim bilir... Belki de yokluğum kirpiğinde donmuştur? Gözlerini kapatıyor Ve beni dudaklarında eritiyorsundur sevdiğim... 03:46

Senden geriye kalan Suskun bir dil... Asık bir surat... Saçı sakalına karışmış, Ve hep uzağa bakmaktan, Gözleri bozulmuş bir adam... Duraklarda öylesine oturup, Hiçbir otobüse binmeyen. Elerini cebine koyup Binlerce insanın koşuşturduğu caddelerde Kimsesizliğine aldırmadan, Kahpeliğine inat, Dimdik yürüyen... Senden geriye kalan, Kaşları çatık... Öfkeden elleri yumruk yumruk... Zehrini içine akıtan... Ölmemiş olsa da, Öylesine yaşayan bir savruk...

Sana uLa$amazsam, Sesim ve kaLimeLerim sana degmezse Ve bir daha eLLerini tutamassam, i$te! O zaman, Kørkarim sønsuz ve sensiz Bir bø$Luga yapayaLniz Dü$ecegimden.. Serkan & hüLya BORAZAN. 21 Mart 2008 - 03 Ağustos 2008 EVLENDİK.. ;)