Ağlamak İçin Gözden Yaş mı Akmalı? Ağlamak için gözden yaş mı akmalı? Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı? Sevmek için güzele mi bakmalı? Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı? Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır? Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı? Hırsızlık; para, malmı çalmaktır? Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı? Solması için gülü dalından mı koparmalı? Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı? Öldürmek için silah, hançer mı olmalı? Saçlar bağ, gözler silah, gülüş, kurşun olamaz mı? Never let me alone!!

Fransız şair ve yazar, Romantizmin önderi Victor Hugo, Fransa tarihinin en çalkantılı günlerinde 26 Şubat 1802'de Besançon'da doğdu, 22 Mayıs 1885'te Paris'te öldü. Napolyon ordusunda general olan babası, imparatorun parlak döneminde önemli görevlerde bulundu, bir çok dış ülkeye seyahat etti ve Madrid'te valilik yaptı. Hugo, anne ve babası arasındaki geçimsizlikler nedeniyle genellikle annesinden uzak kaldı; annesi ile birkaç yıllığına Feuilland Manastırı'nda yaşadı, daha çok babası ile yaşadı.. Hugo ilk öğrenimine İspanya'da başladı ancak İspanyol aristokratlarının çocuklarını kabul eden bu okulda, sonradan soyluluk unvanı almış bir burjuva generalin oğlu olması, alay konusu edilerek dışlanmasına yol açtı. Yazarların ürünleri ile yaşam öyküleriarasında ilişki kurmak eğilimindeki araştırmacılar, İspanyol okulunda geçen günlerin, Hugo'nun aristokrasiye bir yandan hayranlık duyup bir yandan da nefret etmesi gibi gerilimli bir duyguya kapılarak liberal-demokratik ilkeleri seçmesinde büyük rol oynadığını ileri sürmüşlerdir. Napolyon'un imparatorluktan düşmesi ile birlikte Hugo ailesi için zor günler başladı. Paris Hukuk Fakültesi'nde başladığı yüksek öğrenimine maddi sıkıntılar yüzünden devam edemedi ve ayrıldı. Ayrıldıktan sonra kendini kitaplara veren Hugo, ilk şiirlerini de bu yıllarda yazdı. Annesinin ölümüyle sefaletin eşiğine gelen genç yazarı bu güç durumdan kurtaran yirmili yaşlarda yayınlanan -kraliyet yanlısı- şiirleri oldu; XVIII. Lois tarafından bin frank aylığa bağlandı, Chateaubriand' ın ilgisini çekti ve romantik akımı benimsemesinden sonra parlak bir kariyerin kapısını araladı. 1827'de "Cromwell" ve 1830'da "Hernani" oyunları, Paris'te -tıpkı Namık Kemal'in "Vatan Yahut Silistre"sinin Osmanlıda yarattığı- isyana benzer bir heyecan uyandırdı. 1830 yılında Victor Hugo'nun Hernani piyesinin oynanmasından sonra romantiklerle klasik edebiyat taraftarları arasında "Hernani Savaşı" denilen tartışma başlattı. Bu tartışma romantiklerin "klasizm" karşısında kesin zaferiyle sonuçlandı. Hugo'nun ilk romanı "Notre Dame'ın Kamburu"dur(1831). Bugün okunduğunda, yazarın en yüzeysel ürünü olarak değerlendirebileceğimiz bu romanın göreli başarısızlığı, Hugo'nun maddi nedenlerle yayınevinin ısrarına boyun eğerek metnini çok kısa bir sürede tamamlamak zorunda kalmasındandır. Yine de, Hugo'nun yükselen ünü, Fransa'da bu kitabının da sevilerek okunmasını sağlamıştır. 1831-1941 arasında çok sayıda şiir, piyes ve roman yazan Hugo, 1841'de Fransız Akademisi'ne seçildi. 1848 İhtilali'nden sonra Cumhuriyetçi saflara geçti ve Cumhurbaşkanlığı için aday bile oldu. Kendisi seçilemedi, ama seçilen Louis Napolyon'u destekledi. Ancak Napolyon da imparatorluğunu ilan edince, Hugo 1851'de Fransa topraklarını terk ederek -yirmi yıl sürecek gönüllü bir sürgünü geçireceği- Channel Adaları'na yerleşti. Burada yazdığı "Sefiller"(1861), onun en çok tanınan ve sevilen yapıtıdır. Hugo, Sefiller'in önsözünde: "İhtiyaçları aşırı fazlalaşan insanlar kendi öz kaynaklarının sınırlarını zorlamaya itilirler ve yollarına çıkan herhangi bir savunmasız kişiden bile irkilirler. İş ve ücretler, yiyecek ve ısı, cesaret ve iyi niyet hepsi sahip olamadıkları şeylerdir. Işık gölgeye dönüşür ve karanlık yüreklerini doldurur ve bu karanlık içerisinde erkek, kadın ve çocuğun zayıflığını ele geçirir ve onları utanç verici işlere zorlar. Artık hiçbir dehşet veya korku dışlanmaz. Ümitsizlik, sadece dört duvarın adiliği ve basitliği ile sınırlanmıştır; hepsi kötülük ve suça yönelirler... Hepsi sefilleşmiş bozulmuş kötü ve pislik gibi gözükürler. Fakat o denli alçalmış kişilerin de daha fazla alçalamayacağı bir çizgi vardır ve bu dönüm noktasında, dış dünya adeta yutar bu zavallı, talihsiz, kimliksiz insanları... Onlar "Sefiller" dir toplumdan dışlananlar, yeraltı köpekleri..." der. İmparatorluk dönemi sona erip Üçüncü Cumhuriyet kurulunca, Victor Hugo, Paris'e bir kahraman olarak döndü. Millet meclisine seçildi, ama politikadan çok edebiyatla ilgilenmeyi tercih etti. 1817'de Akademi Ödülü'nü, 1819'da Toulouse Edebiyat Akademisi Altın Zambak Ödülü'nü, 1825'te Légion d'honneur nişanını aldı. Ölümünden sonra cesedi yakılarak külleri Panthéon Kilisesi'ne kondu. Never let me alone!!

VENI, VIDI, VIXI Değil mi ki o derin acılarımla şimdi Buna destek olacak tek bir kolda yoksunum Ve çocuklara bile zorlukla gülüyorum Ve açmıyor içimi çiçekler renkleriyle Anlamalıyım artık : yaşadın yeterince! Değil mi ki ilkbahar kuşatınca her yanı Doğayı şenlik yerine çevirdiğinde tanrı Bu görkemli sevdaya aşksız bakıyorum Değil mi ki gün-gece ışıktan kaçıyorum Duyarak o en gizli kederi herşeydeki Değil mi ki ruhumda umudum yenik düştü Değil mi ki bu güller, kokular mevsiminde Sevgili kızım benim, içimde, ta derinde Yalnız senin yattığın karanlığa özlem var Madem ki öldü kalbim, yaşadım yeterince! Yeryüzünde yükümü tek bir gün reddetmedim Arığım işte orda, burda başak demektim Yumuşadım gitgide, yaşama gülümsedim Ve yaşamın o büyük, dipsiz gizi dışında Dimdik durdum ayakta, kimseye eğilmedim En iyisiyle yaptım yapabildiklerimi Ne çok uykusuz kaldım, ne çok hizmet götürdüm! Sonra acılarıma güldüklerini gördüm Nefretlerine hedef seçildikçe üzüldüm Anarak çalışıp çektiklerimi Tek kuşun uçmadığı şu dünya sürgününde Öyle bezgin, ışıksız, ellerimin üstünde Diğer tüm kölelerin alayları içinde Taşıdım ağlamadan al kanlara bulanıp Koparılmaz zincirden payıma ne düştüyse Şimdi bakışlarımın ancak yarısı bende Ötesi darmadağın acılı gömütlerde Dönüp de baktığım yok çağıran olsa bile Sersemlik ve sıkıntı yüklü bir uykusuzum Hiç gözünü kırpmadan kalkmış şafaktan önce Miskin karanlığımın orta yerinde şimdi Yanıt vermeye bile gönül indirmiyorum Canımı sıkıp duran o en günücü ağza Ulu Tanrım gecenin kapısını aç bana Ki çekilip gideyim, dönmeyeyim bir daha! Never let me alone!!

ŞAİRİN GÖREVİ I. Niçin sürgünsün şair yaşadığın toplumda? (1) Işıksız bir karmaşadır siyasal partiler, Bir yararı olur mu şu tasasız ruhuna? Çiçeğe durmuş şiirin sararıp soluyor; O boğucu, kirli havalarında onların, Güzelim buhurların, günnük kokuların; Şaşırıyor yolunu soluklarını duyunca. Köle ruhlu kavgalarında senin yüreğin, Çimeni gibidir yaşadığımız kentlerin Gelip geçenlerin ayaklarının altında. Halkın ve kral, dumanlı, sisli başkentlerde Nasıl çarpışıyor iki ölümcül güç gibi, Duymuyor musun seslerini dehşet içinde, Sen ey toprağına tohum serpiştiren çiftçi! Sen ey şair, sen ey usta, kapat kulağını! Bu şamatanın sana hiçbir yararı var mı? Gürültünün patırtının içinden gelen Bu insanların arasında asla yer alma! Dizelerde tanrıya şarkılar söyleyen sen Uzak dur, uzak dur, onlara sakın karışma! Arınmış ruh, şarkını göklerde meleklerin Verdiği huzurlu, barışçı konserde söyle! Sen ey kutsal çiçek, sen de gidip çöllerin Engin gökleri altında serpilip büyü! Sen ey düşsever insan, sığınakları ara! Gizli mağaraları, barınakları ara! Unutuşa kanat aç bulmak için sevdayı, Sessizliğe koş eğer işitmek istiyorsan Gökten gelen o sevecen ve o ciddi sesi, Loş yerlere koş gönü görmek istiyorsan.(2) Haydi ormanlara git, haydi sahillere git! Kendi tatlı şarkını oralarda bestele! Yaprakların ve gök gibi mavi dalgaların Şarkılarıyla, ilahileriyle birlikte. Tanrı seni bekliyor kutsal bir yalnızlıkta; Tanrı ne çokluklarda, ne kalabalıklarda; İnsan küçüktür, nankördür ve beyhudedir. Her şey kırlarda titreşir, kırlarda ah çeker. Doğa büyük bir çalgıdır, büyük bir lirdir, Şair ise o büyük lirin kutsal yayıdır. Fırtınalarımızdan çekil ey bilge kişi! Bu imparatorluk ki tehlikeli sularda, Yol alıyor, ne dümeni var ne pusulası Sen sakın aldanma, sen sakın kanma ona! Bu gemi senin için bir aralık ayında, Bir balıkçının kurutmak için ağlarını Gerdiği odasının en ücra köşesinden, Uğursuz bir gürültüyle gece karanlıkta, Ürperen ve yana yatmış direkleriyle, Geçişini duyduğu bir gemi gibi olmalı. II. Çok yazık! diyor şair, yazık, hem de çok yazık! Ben suların ve ağaçların sevdalısıyım; Onların mırıltıları, fısıltılarıyla Yoğruldu, olgunluğa erişti yetkin aklım. Kin, nefret yoktur evrenin yaratılışında. Engeller yoktur onda, zincirler yoktur onda. İyilik doludur çayırlar, dağlar, tepeler; Gülleri, çiçekleri anlatır bana güneşler; Doğada, uçsuz bucaksız bir huzur içinde Ruhum dört bir yana ışıklarını saçar. Seviyorum seni, seviyorum kutsal doğa! Senin içinde eriyerek sen olmak da var; Oysa serüvenlerin yaşandığı bu çağda Herkes kendini başkasına tutsak kılıyor. Her düşünce bir güçtür, her düşünce kuvvettir. Tanrı özsuyunu kabuklar için yaratır, Yeşermiş, çiçek açmış dalları kuşlar için, Ovadaki bitkiler, otlar için dereleri, Dolu kadehleri dudaklarımız için, Akıllar için düşünürü, bilge kişiyi. Tanrı böyle istiyor çelişkili zamanlarda, Herkes çalışır ve herkes bir hizmet sunar. Kardeşlerine dönüp de "Ben artık çöle Gidiyorum" diyenlere yazıklar olsun! Kinler, nefretler, rezillikler şu şaşkın, Huzursuz halkın yakasına yapışmışken Ne ayıp ayakkabısını giyip gidene! Hiçbir işe yaramayan bir şarkıcı gibi Kentin kapılarından apar topar tüyen, Kırık dökük düşünüre yazıklar olsun! Daha güzel günleri hazırlamak için şair Karanlık günlerde, kötü günlerde gelir. Ütopyaların, düşsel ülkelerin adamıdır; Ayakları burada, gözleri başka yerdedir. İster yersinler onu, ister övsünler, ne gam! O peygamberler gibidir, her an, her zaman Ve her yerde, içine her şeyi sığdırdığı, Elinde salladığı bir meşale gibi Geleceğimizi, güzel günleri aydınlatır. Halklar sıkıntıya düştüğünde onları görür, Hep aşklarla dolup taşar tüm düşleri. O düşler ki nesnelerin ona fırlattığı Gölgelerin, karanlıkların ürünüdür. Alay etsinler onunla, varsın etsinler, O düşünmeyi sürdürür ve kitlelerin İşitmediği şeyi sessizliğe kaydeder. Kimileri küçümser, görmezden gelir onu Bu boş insanların sözlerine güler geçer, Kahkahayla güler ve sessiz sessiz düşünür. Uğultularını ve hıçkırıklarını Dalga dalga kumsallara yayan kalabalık, Bir okyanus gibi düşlerimizin üstüne Kuşkuyu ve alayı yayan kalabalık, Seni kıvançlandıran soylu, yüce düşünce Devam ediyor gök bak hala kekelemeye, Ama yaşamın damgasını da taşıyor, Çünkü insan soyu var Havva'nın karnında Kartal yumurtasında kartal, meşe palamudunda Meşe var! Bir beşiktir Ütopyalar da! Zamanı geldiğinde kamaşmış gözlerinizle, Bu beşikten, serpilip açmış yürekler için, Daha iyi bir toplumun çıktığını göreceksiniz. Hakkın doğurduğu görevin, kutsal düzenin, Galip gelen inancın ve iyi geleneklerin, Çıktığını göreceksiniz. Bu devingen ve Hep kıvançlı ya da hep üzgün kalabalık, Yasanın ancak düşler kurarak devşirdiği Bir şeylerin tohumunu bir gün atacaktır. Bir gün ayaklarının üstünde duracaktır. Fakat bu güçlü tohumları taşımak için, İçinde kutsal ışınların arındırdığı, Esin dolu, sapasağlam yürekler gerek. Katıksız yürekler, tertemiz yürekler gerek. Alabora olur tayfası olmayan gemi Kadırganın yol alması için nasıl ki Kürekçiler her iki yandan kürek çekerse, Herkesi ve herşeyi anlayan Tanrının da Ancak büyük ruhlara düşüncelerinin İki yanında kürek çektirmesi gerek. Uzak dursun sizlerden kutsal kuramlar, (3) Uzak dursun gelecek zamanın yasaları, Geçmişte sizin yıldızınız altından giden, Sonra sanrının arkasına gizlendiği, Örtüyü kaldırıp atıp da ruhunu pintilik, Ve tutkunun en alçakça emellerine Hiçbir şey olmamış gibi hemen teslim eden,(4) Geçmişi, anıları, umutları olmayan, Bu solgun dudaklı konuşmacı, bu hatip Uzak dursun sizlerden, uzak dursun sizlerden! Uzak durur adı insan sarrafına çıkan, Keselerini altınla doldurmak isteyen, Efendisini yeni hizmetçiler taşıyan, O eski rahip gülücüğünü götüren, Dinselliğini pazara çıkarıp satan, Yırtık gülücükleriyle tüm kötülüklerin, Göbek attığı bu zevk, bu eğlence cümbüşünde, Başkaları düşünürken o kafayı çeken, Gerçek hazineleri çar çur edip kaybeden Cüce ruhlu mağrur devden uzak durun! (5) Dört yol ağızlarında sağa sola sataşan Boş öfkelerden, hiddetlerden uzak durun! Günün birinde kaplan kesilecek olan Halkın sevdiği bu kedilerden uzak durun! Halk dalkavuklarından, saray yağcılarından, Partisinin orta yolcu olduğunu söyleyen Çıkarcı, bencil politikacıdan uzak durun! Uzak durun bütün sönmüş köseğilerden, Göğüslerinde bir ruh taşımayanlardan, Ve ruhlarında Tanrıyı taşımayanlardan! Yalnızca bu adamların eline kaldıysak, Ulu Tanrım, içinde yaşadığımız bu çağda, Şair nasıl olur da bağırmaz acı içinde Nasıl olur da bağırmaz "yazık! yazık!" diye Bir gün utançtan yüzünü de gösteremez, Evinin eşiğinde, öyle bekler ayakta, İnmek üzere olan akşamın karşısında, Silinen, yitip giden güne göz yaşı döker, Ufkun dört köşesine, ufkun dört bir yanına Korkunç bir hayalet gibi küllerini saçar. (6) Bulutlarda gezen çakırdoğanları gibi Gülüşleri duyulur utkulu şairlerin, Yergici şairlerin, alaycı şairlerin, Aristofanes'lerin, (7) ve kara şairlerin. Sayısız utancımızı yüzümüze vurmak için, Petrone (8) karanlıkta uykusundan uyanıp, O ünlü Romalı üslubuna sarılırdı. Aşağılık, alçak çağımızın yöresinde Archiloque'un (9) topal vezni, aksayan vezni Bir kırbaç gibi hoplayıp zıplardı elinde. Ama Tanrı geri çekilmez hiçbir zaman, Bu güneş ki her şeye bir soluk kazandırır, Hiçbir zaman tümüyle yitip gitmedi gözden, Tümüyle batmadı gizlendiği tepelerden. O hep üzgün ve tasalı koyaklar için, Körleştirilmiş karanlık şu ruhlar için, Gururun yoldan çıkardığı yürekler için, Uçurumların üzerindeki bir doruğa Işınlarını bırakır, ışınlarını ve Bazı gerçekleri bırakır alınlar üstüne. Durmayın haydi yüce ruhlar ve düşünceler, Durmayın kemirilmiş sıkıntılı beyinler, Durmayın hasta yürekler, yaralı gönüller, Sizler dua edenler, güzel şeyler düşünenler! Haydi biraz cesaret, ey gelecek kuşaklar! Fırtınanın, boranın ormanda ağaçlarda, Kopardığı gürültüyle, istemeyerek de olsa Gelen sizler! haydi biraz daha cesaret! Dur durak bilmeksizin amaçsız dolaşanlar, Sizler! yolun zifiri karanlıklarında, Ellerini uzatarak düşünüzün şekillerini Gördüğüne inanan gezgin kuşkucular! Sizler, kafaları acı çeken düşünürler! Sizler, ilahi bir dehşetle dolu olanlar! Koyak'ın böğürtlerine sarkmış olarak Uçurumların kıyılarına tutunanlar! Sizler, bu kederli ve utkulu dalgaların Denizinde kazaya uğrayan ey insanlar! Sizler, denizden tir tir titreyerek çıkanlar! Sizler! Yalnızca yüreklerini kurtaranlar! Bütün sabahlarda, çiçeklerin arasında Sizler, güneşin doğduğunu gören bilgeler! Ve bu kutsal ışıkların içine gömülmüş Tan kızıllığında yeniden gelirsiniz siz. Sizler, ey savaşçılar! Gün doğmadan elini, Kolunu yıkamak için hazır bekleyenler! Sizler, odalarda düşler, hayaller kuranlar! Gözleri karanlığın içinde yitip gidenler! Sizler, ey sabrın ve direncin insanları! Sizler, ey hep mutlulukları dileyenler! Sizler, hala İsa efendimizin eteğini Ve hala umudu avuçlarında tutanlar! Sizler ellerinde lamba, bir şey arayanlar! Sizler tek silahı övendire olan çobanlar! Dayanın ey dağlarda, beldelerde olanlar! Dayanın, dayanın, ey vadilerde olanlar! Yeter ki her biriniz dar bir keçi yolunu Bir sabahın izini, bir karığı izlesin; Yeter ki hepinizin kara bir dalga olan Kıyısı Tanrı ve kuzey yeli bulut olsun; Yeter ki siz inancınızı eksik etmeyin, Yeter ki siz kıvançlıyken ya da kederliyken Bir çocuğa, bir yıldıza ya da bir çiçeğe Zaman zaman sevgi dolu gözlerle bakın; Yeter ki köle ya da özgür yurttaş demeden Her şeyde ve herkeste sevecek bir yan bulun, Yeter ki siz, teninizin her bir dokusunda Evrensel insanlığın titreştiğini duyumsayın. Dayanın, karanlığın ve köpüğün içinde Hedef çok yakında ortaya çıkacak, Sisin, dumanın içindeki insanlık soyu Bir sözcük değildir, bir bilmecedir ancak. Öne eğilmiş alınlarınızın üstünden Yeterince geceler ve fırtınalar geçti. Kaldırın gözlerinizi, kaldırın başınızı! Işık orada, yukarıda, yürüyün haydi! Ey halklar, kulak verin, kulak verin bu şaire! Ey halklar, kulak verin bu kutsal düşsevere! Gece alnı ışıklı olan yalnızca odur, O muştulayacaktır size karanlıkları, Delecek olan gelecek zamanları Açılmamış tohumu yalnız o bilebilir Bir kadın gibi tatlıdır erkek ve Tanrı, Ormanla ve dalgalarla nasıl konuşursa, Onun ruhuna da öyle usulca seslenir, Yumuşak, sevecen ve usul bir sesle. Çünkü O'dur bütün dikenlere karşın, Arzulara ve kederli olaylarla karşın, Yıkımlarınız içinde eğilip geleneği Toplayarak yürümeye devam eden odur. Gökyüzünün kutsayabildiği her şey, Ve yeryüzünün kapladığı her şey, Bereketli, verimli bir gelenekten doğar. Kökü geçmişe dayanan bütün düşünceler, İster insansal olsunlar ister tanrısal, Gelecekte de yaşar ve çiçekler açar. Işık saçıyor şair sonsuz gerçek üstüne Işık saçıyor şair, saçıyor alevlerini, Olağanüstü bir aydınlıkla ruhumuz İçin ışıl ışıl parlatıyor gerçekleri. Boğuyor ışığıyla, ışığıyla dolduruyor, Kenti, çölü, Louvre'u ve kulübeyi, Bütün ovaları, bütün dağları ve tepeleri, Kaldırıyor perdeyi gizlerin üzerinden Çünkü şiir kralları ve şiir çobanları, Yıldızdır, Tanrının yolunu gösteren. (10) (1) Diğer insanların tersine şair kalabalıkların içinde kendini sürgün hisseder. (2) Hugo, "Görünüm" adlı piyesinde de bu düşünceyi işler. (3) Vigny de "Katıksız Tin" terimiyle aynı düşünceyi işler. (4) Hugo Tevrat'a gönderme yapıyor. (5) Hugo burada her dönemin başbakanı Talleyrand'ın portresini çiziyor. (6) Hugo Tevrat'a gönderme yapıyor. (7) Aristophane: V. yüzyılda yaşamış Atinalı ünlü güldürü yazarı. (8) Petrone: Satyricon'un yazarı. Neron'un çok sevdiği yazar. Zamanın gelenek ve göreneklerini hicvediyordu. (9) Archiloque: İ. Ö. VII. yüzyılda yaşayan yergici İyonyalı şair. (10) Çocuk İsa'nın önünde bağlılıklarını bildirecek olan krallar ve çobanları Beytlehem'e götüren yıldız gibidir şiir. SANAT VE HALK I Kıvançtır sanat, sevinç kaynağıdır, Fırtınada alev alev tutuşur, Işığı, aydınlatır mavi göğü, Sanat görkemidir tüm insanlığın Gözlerindeki kıvılcımdır halkın, Tanrının alnındaki yıldız gibi. Bir şarkıdır sanat, eşsiz bir ezgi! Gönendirir barışçı yürekleri, Erkekler kadınlarına fısıldar, Ağaçlara doğru yükselir kentten, Bütün insanlar hep bir ağızdan, Uyum içinde o şarkıyı söyler. Sanat; insanlığın düşüncesi! Kırar prangaları, zincirleri, O tatlı diliyle ele geçirir, Onundur Tibet, onundur Ren nehri. Sanat özgür kılar köle halkları, Özgür halkları ise devleştirir. II Ey güzel ülkem, yenilmez Fransa! O güzel ezgili şarkını söyle! Şarkını söyle ve gökyüzüne bak! Sevinç dolu, derinden gelen sesin, Umududur bütün bu yeryüzünün Kardeşliğin halkı, ey soylu halk! Güzel halkım şarkını sabaha söyle! Akşam olunca bir daha söyle! Bilirsin ışıldar işleyen demir, Aldırma geçmekte olan yüzyıla, Aşkın şarkısını söyle yüksek sesle, Ve özgürlüğün şarkısını haykır! Şarkısını söyle kutsal İtalya'nın, Toprağa gömülen şu Polonya'nın, Yüreği kan ağlıyor Napoli'nin, Macaristan can çekişiyor bak! Dinleyin zorbalar, şarkı söylüyor halk Aslanın kükreyişini dinleyin! Never let me alone!!