Bir ayak sesi duymayayım kapıya koşuyorum gelen sen misin diye.. Bir siyah saç görmeyeyim yüreğim burkuluyor ağlamaklı oluyorum Her şey bana seni hatırlatıyor Gökyüzüne baksam gözlerinin binlercesini görürüm.. Bir rüzgar değse yüzüme ellerini düşünmeden edemem.. Yaktığım bütün sigaraların dumanları sana benzer Tadı senden gelir Yediğim yemişlerin İçtiğim içkilerin Ve içimdeki bu dayanılmaz sıkıntı Bu emsalsiz hüzün Seni beklediğim içindir... Resmine bakamaz oldum Uykulardan korkuyorum artık Utanıyorum odamdaki bütün eşyalardan Şu sedir hala gelip oturmanı bekliyor Şu ayna karsısında güzelliğini seyretmeni Şu kadeh dudaklarına değebilmek için duruyor masada Ve şu saat geldiğin anda Durabilir sevincinden Zaman çıldırabilir Çünkü benim dünyamda Ölümsüzlük, seni sevmek demektir. Bir çocuk doğmayı bekler Bir ağır hasta ölmeyi Bitkiler yağmur ve güneşi bekler Yalnız bir kadın sevilmeyi Ve düşün ki bir adam İçinde bütün bekleyenlerin korkusu ve ümidi Seni bekler Asılmayı bekleyen bir idam mahkumu gibi Sen gelinceye kadar Pencerem kapalı duracak Rüzgar gelmesin diye Artık perdeleri açmayacağım Gün ışığı girmesin diye Sonra kahrolacağım Bu karanlıkta, bu derin yalnızlıkta Ve günlerce gecelerce haykıracağım Nerdesin diye, Nerdesin? Bir gün bu kapıdan sen gireceksin Biliyorum Er geç bu bekleyişin bir sonu gelecek Yıllarca sonra Öldüğüm gün bile gelsen Bütün bu bekleyişimi ve olduğumu unutup Çocuklar gibi sevineceğim Kalkıp sarılacağım ellerine Uzun uzun ağlıyacağım. Bağımsızlık savaşı sürüyor, sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!..

Dinle sevgili!.. Bize anlatılanlar yalanmı$, özlediklerimiz. A$k yalanmı$ sevgili. A$k yalnızca henüz $afak sökerken masa üstünde bırakıp gittiğimiz kadehlerin üstünde kalan bir yüzü yalnızlığa dönük dudak izleriymi$ yıkanınca silinip gideceği bilinen. A$k bizim bildiğimiz gibi sonsuza kadar sürmezmi$. Bunca yıkım bunca ölüm arasında a$kın hiç $ansı olmazmı$ sevgili. Ferman yazanlar oturup her gece, acıya en çok yakı$acak iki kalbi yazarmı$ bıkıp usanmadan, sonunu bile bile. Gün doğupta karanlık sofralara oturanlar karanlığa katmaya ba$larmı$ sevginin en savunmasız halini. Her$ey kahpeliğe esir olurmu$. Dinle sevgili!.. Gerçek olan, olduğunu sandığımız her$ey bir filmin karelerinde dökülürmü$ kaybolu$ uçurumlarından yava$ça. Minicik ruhların gözya$larıyla ördüğümüz en kutsal mabedlerimiz talan edilirmiş biz yokken nefretle. Hiç farkına varamamı$ız. Umut dolu dü$lerimiz içinde, karanlığa tutkun is tutmu$ yüreklerden dayak yermi$ içimizdeki suskun çocuklar meğerse hiç bilmeden. Kader denilen $ey oyalanmak için elimize verilen birer yalan oyuncakmı$. Biz kendimizi bile kandıramazmı$ız izinleri olmadan. Her$ey sahteymi$ senin anlayacağın. Dost gülücükler, sevinçler, sıkı sıkıya tutulan eller... $airler bunun için yazarmı$ ölümlerin acısını sevgili. İnsanlar kandırıldıklarını anlasınlar diye. Aşkın insana hiç yakışmayacağını bilsinler diye. Onlar bunun için ölürlermi$. Bir ağaç altında selamlamaları bundanmı$ sonsuzluğu. A$k yalanmı$ sevgili.. $airler bunun için katmazlarmı$ ölüme yalanı... Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..