Ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir... Beynimi uyuşturuyor özlemin... Çok sık birlikte olmasak bile benimle olduğunu bilmenin bunca yıl içimi nasıl ısıttığını yeni yeni anlıyorum. Yokluğun, hatırlandıkça yüreğime saplanan bir sızı olmaktan çıkıp sürekli bir boşluğa dönüşüyor. Sabahlara seni okşayarak başlamaları, akşamları her işi bir kenara koyup seninle baş başa karşılamaları özlüyorum; oynaşmalarımızı, yürüyüşlerimizi, sevimli haşarılığını, çocuksu küskünlüğünü... Nasıl da serttin başkalarına karşı beni savunurken; ve ne yumuşak, bir çift kısık gözle kendini ellerimin okşayışına bırakırken... Ya da kolyeni çözdüğümde kollarıma atlarken... Hasta olduğunda, o korkunç kriz gecelerinde günler, geceler boyu nöbet tuttuk başında... O şen kahkahalarına yeniden kavuşabilmek için sessiz dualar ederek... "Atlattı" müjdesini kutlarken yorgun bedenindeki yaraları okşayarak, doktorun böldü sevincimizi: "Yaşayamaz artık bu evde... Yüksek binalar ve beton duvarların gri kentinde" dedi, "O gitmeli... Ve kendine yeni bir hayat çizmeli..." Bilsen ne zor, gitmen gerektiğini bile bile "Kal" demek sana... Ne zor, senin için ebedi mutluluğun beni unutmandan geçtiğini bilmek... Gitmeni asla istemediğim halde, buna mecbur olduğumuzu görmek ve sana bunları söyleyemeden "Git artık" demek... "Beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa" demek sana ne zor... Sesimi, kokumu çekip alıvermek beyninden, sesin, kokun hala beynimdeyken... Seni görmemek ve belki yıllar sonra karşılaştığımızda bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden... Yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek... Ve sonra kendi ellerimle bindirip seni yabancı bir arabanın arka koltuğuna, birlikte güneşlendiğimiz onca yazı, yan yana titreştiğimiz onca kışı, paylaştığımız bunca acıyı, onca kahkahayı ve bütün o uzak yeşillikleri katıp yorgun bedeninin yanına, arkadan pişmanlık gözyaşları dökmek ne zor... Ne zor hiç tanımadan seni emanet ettiğim bir şoföre "Hızla uzaklaş buradan ve gidebileceğin kadar uzağa git" demek... Yokluğunu beklemek, ne zor... Bunları düşündükçe, şu anda uzaklarda bir yerlerde üşüdüğünü sezinleyerek panikliyorum. Bütün engelleri aşıp, terk edilmiş caddeleri, kimsesiz sokakları, yalnız bulvarları arşınlayarak sana ulaşmak, sessizce başını okşamak, kulağına sevgi sözcükleri fısıldamak ve yavaşça üzerini örtmek geliyor içimden... Paylaştığımız bir mazinin, yitirdiğimiz bir geleceğe dönüşmesinden hicran duyuyorum. Gizli gizli hüzünlendiğim akşamlardan birinde, terk etmişlere özgü bir terk edilme korkusunu da yüreğimin derinliklerinde duyarak sana koşmak, yaptıklarım ve daha çok da yapamadıklarım için özür dilemek ve "Dön bebeğim" demek istiyorum: "Geri dön... Kulüben seni bekliyor..." Never let me alone!!

Konuşmaya lüzum yok, kelimeler yorgun Hayallerimiz solmuş, çıkış yok Kurtarmaya çalıştık, karanlığa sığındık Batan bir gemideyiz, kaçış yok Yüreğim elinde sevdiğim, ne yapsam faydasız Unutma bu ayrılık benim için de zamansız Düşünmeye gerek yok, hatıralar yorgun Çıkmaz bir sokaktayız, dönüş yok Kurtarmaya çalıştık, karanlığa sığındık Batan bir gemideyiz, kaçış yok Yüreğim elinde sevdiğim, ne yapsam faydasız Unutma bu ayrılık benim için de zamansız Ver günahları, gel al umutları Hemen git, n'olur git, yeter ağlattığın Sil rüyaları, yırt at anıları Hemen git, n'olur git Bu son veda artık Never let me alone!!

Şimdi ne yapıyorsun Birgün daha geçti sensiz. Ben yine aynı bilgisayar başında, radyomun sesini az açmış zamanımı ve işimi bitirmeye çalışıyorum. Öyle hasretimki Şimdi binlerce kilometre uzaktayız, Bazan mesafelere isyan edesim geliyor çünkü en ihtiyacım olduğu an sana, yalnızlığım yanımda oluyor. Yalnızlığım sarıyor senin yerine beni, Yalnızlığım paylaşıyor tüm dertlerimi, Yalnızlığıma haykırıyorum deli gibi sevdiğimi... ahh yanımda olsan, Deli gibi sarılsam sana, öyle hasretimki... Elimi kalbime koyduğum her an seni yanımda bulacakmış gibi oluyorum. Sessizce adını fısıldıyorum Gözlerimi kapayarak. Sıcaklığın sarıyor dört bir yanımı. Buz gibi odam birden sıcacık bir mekana dönüşüyor. Özlüyorum birtanem. Sensizlik çok zor, üşüyorum... Yazıyorum şuan hissettiklerimi, yazmaya çalışmak kar etmiyor çünkü inan hissettiklerimi yazmaya kelimeler yetmiyor. Meğer ne kifayetsizmiş sözcükler aşkın yanında, Gözlerine bir kere bakmam bir romanı yazmama yeter. Hiç bir şey yerini tutmuyor senin. soğuk klavyemin tıngırtıları beynimi kemiriyor adeta, Yoksun sevdiğim yoksun işte... Müziğin her notasında sen varsın sanki Bak ne diyor şarkıda, Onur Akın "Geceyi sana yazdım sızımı sana Tutundum güzel sesine tenine tutundum..." Yanarım sana.... Sensizim sana koştum iklimler boyu Uykular yanan liman uykular haram bir vapur geçer dalgasında savrulan ben dön yürek yurduma evine dön... Yanarım sana... Bir gece daha geçti en insafsızından, ayrı kalmak ne zormuş be cancağzım. Yetmiyor yazmak hasretimi gidermeye Yetmiyor hiçbirşey senin özlemini gidermeye. Anladım ben sensizken yarım kalmış bir roman gibi anlamsızım. Unutma sevdiğim, ne kadar uzakta olursam olayım yine sendeyim..!! Never let me alone!!

sildim geçmişimi yok ettim geleceğimi gelişinle belki dönerim geri özledim çok özledim dön geri şu yalan dünya da bari SEN gerçek ol be

Özledim seni; Sabah rüzgarında ürperirken tenim. Özledim seni; Bir çıkış ararken. Özledim seni; Kalbine yansıyan gülüşünü düşündükçe. Özledim seni; Ayrılığım hatırlatırken seni bana. Özledim seni; Dalarken umuda. Özledim seni; Bir kadeh önümde. Özledim seni; İçimde fırtına. Özledim seni; Gözlerim kapalı yalnız ama bir o kadar seninle. Özledim seni; İşin varken hep. Özledim seni; Beklerken. Özledim seni; Umudum şarkı olmuş dinelerken derin sessizliği. Özledim seni; Unutmuşken acıları razıyken her şeye. Özledim seni; Gözlerime en uzun baktığın o beş saniyede. Özledim seni; Şiirlerimde sana olan aşkımı anlatırken sayfalara. Özledim seni; Nefes alamadığım o akşamlarda. Özledim seni; Elim telefonda. Özledim seni; Bu kalabalık dünyada yapayalnız ken sensizken. Özledim seni; Biten rüyalarımın ardından. Özledim seni; Hep özledim ve özlemek içimde bir volkan gibi genişlerken ve hala söylememişken sana en güzeli, Söylememişken ve tutamamışken ellerinden, Öpememişken o dudaklarını, sarılamamışken sana, İçime çekememişken kokunu, ellerim ellerinde terlememişken henüz ÖZLEDİM SENİ... Never let me alone!!

uçmuşsun sen arkadaşım:D Tek cümlelik bir nokta değilim...

barbar geri döndüğün belli oluyo ama akşam akşam üstüme gelme ne o özledim felan kiki paylaşım için sağol kardeşim Tek cümlelik bir nokta değilim...

ÖZLEDiM SENi özledim seni... ayrilik yüregimi uyusturuyor karincalandiriyor nicedir. beynimi uyusturuyor özlemin... çok sik birlikte olmasak bile benimle oldugunu bilmenin bunca zamandir içimi isittigini yeni yeni anliyorum Yoklugun, Hatirladikça yüregime saplanan bir sizi olmaktan çikip mütemadiyen bir bosluga Sabahlari seni oksayarak baslamalari aksamlari her isi bir kenara koyup seninle basbasa konusmalari özlüyorum; oynasmalarimizi, yürüyüslerimizi, sevimli hasariligini, çocuksu küskünlügünü... Nasilda serttin baskalarina karsi beni savunurken; ve ne kadar yumusak bir çift kisik gözle kendini ellerimin oksayisina birakirken Gitmeni asla istemedigim halde buna mecbur oldugunu görmek ve sana bunlari söylemeden ''git artik'' demek ''beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk kavusacaksin mutluluga'' demek sana nede zor seni görmemek ve belki yillar sonra karsilastigimizda bana bir yabanci gibi bakmani istemek senden... yeni bir sevdayi yasakladigim kalbime söz geçirmek.... Never let me alone!!

özledim seni bugün sebep yokken uzansam hayallere dokunurum sandım bak yıllar geçmiş üstümüzden, hala ilk günki gibi aklımdasın...

yürü ulan samsuna çıkacaz kiki Tek cümlelik bir nokta değilim...

şöyle bir havalı gelim dedim döndüm aşklara filan kiki Never let me alone!!

Seni ararken kendimi kaybetmekten yoruldum Bulduğumu zannettiğimde Kendimden ayrı düştüm Bu garip bir veda olacak Çünkü aslında hep içimdesin Ne kadar uzağa gitsem de Gittiğim her yerde benimlesin Söylenecek söz yok Gidiyorum ben Hoşça kal, hoşça kal Hoşça kal, hoşça kal Ben bir kısrak gibi gelmişim dünyaya Şahlanıp koşmak içimde var Hoş çakal Biraz su biraz yeşillik Her yer benim evimdir Taşırım dünyayı sırtımda Her dil benim dilimdir Ama söylenecek söz yok Gidiyorum ben.. HoŞÇaKaL.. Never let me alone!!

Geyiği geyik bölümünde yapın. Buraya yakışmıyor. Tekrar olursa uyarı alırsınız. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Özledim seni, Düştüm yollara, Açtım gönlümü rüzgarına... Bir hayaldi sanki, Bir macera, Yıkıldı kelimeler paramparça... ...

özlemek her an yaşadığım o duygu içimi acıtsa da ben hala özlemekteyim onu şu yalan dünya da bari SEN gerçek ol be

özledim teninin kokusunu özledim Tek cümlelik bir nokta değilim...

Gidişinin ağır ve sancılı olacağını biliyordum. Hiçbir şeyin beni avutamayacağını biliyordum. Nefes almanın bile bedenime ağır geleceğini, sokağa çıkmaktan korkacağımı, bu evden korkacağımı, her yüzün, her kokunun, her sesin seni anımsatacağını biliyordum. Her şeye, herkese küseceğimi, yaşamımın zorunluluk haline geleceğini biliyordum. Yine de zor oldu. Ne kadar oldu bilmiyorum Sen gideli kahvaltı edemiyorum Çok uzun zamandır böylesi yalnızlığı yaşamıyorum Oysa ki kendimi alıştırdığımı sanmıştım yokluğuna. Ellerin soğumaya başladığından beri, bana baktığında gözlerinde o yıldızları görememeye başladığımdan beri kendimi buna alıştırmak için uğraştım durdum oysaki. Oysa ki sen gittiğinde hayatımın nasıl boş kalacağını bildiğimden yeni uğraşlar edindim kendime. Çiçekler ektim, oyunlar buldum, kitaplar aldım. Hiç biri fayda etmiyor şimdi. Çiçeklere en son sen dokundun biliyorum. En son sen baktın sayfalarına o kitapların. En sevdiğin koltuk boş yasakladım herkese Sen gelince aynı bul diye En sevdiğin çiçekler vazoda yine Gelirsen koklarsın diye Bu evde dokunduğum her şeyde tenine dokunuyorum. Kokun ellerime siniyor dokunduğum her şeyde. Oysa ki gideceğini anladığımdan beri ortalarda sana ait ne varsa kaldırdım bu evin en ücralarına, göremeyeceğim, dokunamayacağım dolaplarına. Orda olduğunu bildikten sonra, bir zamanlar sana dokunduklarını bildikten sonra, görmemek fayda etmiyor oysa ki. Aldığım nefeste kokun ciğerlerimi yakıyor. Aynada gözlerin, gözlerime bakıyor. Ne kadar oldu bilmiyorum Dokunur diye müzik dinlemiyorum Hatta cezalandırdım kendimi Arkadaşlarımı bile görmüyorum Döneceğini hayal ediyorum günün birinde, gerçek olamayacak kadar güzel olan bir hayalle. Geleceğini ve yüzümü ellerinin arasına alıp "hepsi geçti" diyeceğini. " Kötü bir şakaydı" diyeceğini. "Yine güldüremedim seni değil mi" diyeceğini bekliyorum. Yüzünü ellerimin arasına alacağımı ve gözlerindeki yıldızlara bakacağımı hayal ediyorum. Gözlerindeki yıldızları o kadar özlüyorum ki, gittiğinden beri gökyüzüne bakamıyorum. Özledim seni anlamıyormusun özledim iki gündü ama sanki koca bir ömürdü be sevgilim Never let me alone!!

Sandığın içinden fotoğraflarımızı buldum sanki sensizliği tadacakmışım gibi sarılmışım sana yüzüm gülüyor. Mutluyum! Artık dayanamıyorum sensizliğe. Acı veriyor fotoğraflarınla yaşamak bana belki de aşkımızın kayan bir yıldız kadar. Çabuk parlayıp söndüğünü bilmek yıpratıyor bedenimi artık ben eski ben değilim. Mutlu olamıyorum eskisi gibi bedenim susuz kaldı ne kadar içsem de daha kalacak. Çünkü ben suya değil benim için daha da önemli olan sana, senin sevgine susadım. Tam sevdanın rengini bulmuştum ki gökteki yıldızımız kaydı. İlişkimizin başladığı gün bir fidan dikmiştik ve söz vermiştik birbirimize sevgi ile büyütecektik diye. Şimdi o ağaca kim bakacak sevgisiz kalıp sonsuzun derinliğine mi kapılacak benim gibi çünkü ben sensiz karanlığın içinde kaybolmuş gibiyim tek ışığım sendin yok olup gittin. Aynaları da kaldırdım artık sevmiyorum onları. Bana iyi bir yüz vermiyorlar baktığımda. Bahçemdeki kuşlar da sustu artık aşkımızı şarkılara vurmuyorlar. Ne olur geri dön artık bebeğim hiç gözümün önünden gitmeyen yeşil gözlerin varken hayatımı artık siyah beyaz yaşamak istemiyorum... Never let me alone!!