Ne kadar çok istedim hiçbir yaşama dahil olmamayı. Büyük heyecanlarla koşarak karışacakken, tam kıyıda durup etrafa yayılan dalgaları izlemeyi yalnızca. Başaramadım... Yalnızlığımın verdiği unutkanlığım buna izin vermedi. En sonunda senin denizine de karıştım çaresizce. Gerçekten istemiş miydin beni? Ruhunun içinde gezinerek, masalsı güzelliğini en son bende tüketmek miydi amacın? Başarabildin mi? Ben senden yeni bir hüsran doğurarak yeniden yenilgilere hazırladım kendi kendimi. Ben yalnızca senin olamadım. Hiçbir zaman olamazdım da. Yaşanan onca aşkın arkasında hep eksilip, hep başkalaşıp tekrar tekrar sevdalara soyunup durdum, geçmişi her defasında unutarak ve alışarak unutkanlığıma. Belki de çok bencilceydi, acı veriyordu ama ben böyle varolmuştum bir kere ve aşk beni böyle kabul etmişti küçük sonsuzluk oyununa. Oyunu bozamazdım. Gecelerin karanlıkları benim için doğuyordu her defasında, yalnızlıklar bana özel yalnızlık oluyordu çünkü. Çünkü acı en çok bana yakışıyordu. Terk etmek ve terk edilmek benim için gerçek oluyordu. Bu yüzdendi işte düşlere hiç kimseyi dahil edememem. Her sevdanın sonundaki acının, daha sonra mutluluğa dönüşmesini görmekti amaç. ben hep kötüydüm ve hep kötünün ardından bulunuyordu mutluluk. Ben hiç mutlu olamayacaktım. Bunları bildiğim içindi seni acıların içinde tek başına bırakmamanın tek nedeni. Aşk birgün herkese acıyı gösterir. Herşeyi yerli yerinde bırakıp, hep acıyı hissettirmeden gitmeyi denedim defalarca her sevdanın sonunda. Beni engelleyen acıya aşık bir çocuktu içimde durmadan tekmeleyen en umut dolu yanlarımı. Yalnızlığı her defasında bana mahkum etmeliydi. Bu yaşamımın kuralıydı. Ben yine ihanet etmeliydim mutluluğu hakeden bir eş yüreğe daha isteksizce. Ben, yalnızca ben olmalıydım çünkü. Sonsuz bir gücün yaradılışımdan beri bana verdiği, acınası acıya müptela yanımdan dolayı. Sonra bir gidişi izlemek düşerdi gözlerime. Sanki çok mutlu olmuşum gibi hem hüzünlü hem huzurlu bir bakış yerleşirdi yüzüme. Okunan lanetlerin hepsi içime akardı. Seninkiler gibi. Daha öncekiler gibi. Ben eskisi gibi tutsak olduğum acıya bırakırdım kendimi istediği kadar kemirsin diye ruhumu. Gidense mutluluğa gittiğini bilmeden gözyaşları dökerdi adımlarının değdiği kimsesiz kaldırımlara. Onun için mutluluğun kapısı açılmıştı farkında olmadan. Benim içinse hiç kapısı kapanmayan yalnızlık uçurumu. Bir yalnızlık senfonisine daha hazırlıyorum kendi kendimi hiç kimseye hissettirmeden yavaşça. Bu seferki daha büyük bir bozgun olacak biliyorum. İçimdeki acıya aşık çocuğa en büyük hediyeyi vereceğim bu kez. Acının en son noktasını. Senden bana kalacak koskocaman bir acıyı uzatacağım ellerine. Son olacağını ümit ederek, senin yokluğundan daha büyük bir acı görememek dileğiyle, bugüne kadar hiç ıslanmadığı kadar ıslatarak kaldırımları. Seni de o anda hiç anlamayacağın mutluluk kapısının önüne göndereceğim, tükenişimin en büyük zaferini kutlamaya hazırlandıktan sonra. En büyük mutluluğu sana hediye ederek son vereceğim acı biriktirme seanslarıma. Ve bu sefer herkes duyacak, meçhul bir yerde, meçhul bir zamanda. Acıya aşık bir çocuk öldürüldü diye.. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Ardından kaç kere el salladım Kaç kez vedalaştık seninle Kaç kez güle güle dedim sana Kaç uçak alıp götürdü seni benden uzaklara Kaç otobüs uzaklaştırdı seni benden Ve ben kaç uçağın ardından el salladım Ve kaç otobüsün kayboluşunu seyrettim karanlık yollarda Hatırlamıyorum Kaç takvim eskittim seni beklerken Ve kaç kalem bitirdim takvimdeki günler bir bir karalarken Kaç gece ağlayarak sabahladım Ve kaç mesaj yolladım sana gecenin bir yarısında Seni çok özledim diye Kaç kez çevirdim telefonun numaralarını Hatırlamıyorum Kaç kez gelmek istedim yanına Kaç kez topladım bavullarımı Ve kaç kez boşalttım yine o bavulları Ardından kaç kez gittim o havaalanına Ve kaç kez gittim seni benden koparan o otobüs garına Ve kaç kez döndüm eve yapayalnız bir başıma Hatırlamıyorum Kaç gece uyku yüzü görmedi şu gözlerim Kaç gece nefessiz kaldım sensiz Kaç gece karabasanlarla uyandım kan ter içinde Ve kaç gece nöbet tuttum resminin başında Ve kaç gece sabahlara kadar volta attım odamda Hatırlamıyorum En son ne zaman eğlendim sensiz Ne zaman gezdim Ne zaman çıktım şu odamdan dışarı Ve en son ne zaman güldü şu gözlerim sensiz Hatırlamıyorum Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Uykuların kaçarsa gece, İşte böyle kalemi, kağıdı alırsın eline. Geçmişi Acı-tatlı haliyle anımsarsın, Damla damla dökülürcesine yazarsın. Bu dünyadan göçen sevdiklerin Canlanır gözünde Yaşıyor gibi. Gözlerinde Bir damla yaş olmadığı halde, Kan basar sanki gözlerini, Ağlıyor gibi. Uykuların kaçarsa gece, Ölüm gelir aklına ister istemez. Bir dal kırılır yüreğinde, Başka denizlere akar ırmakların Hararetten kurur topraklar Şırıltısı kesilir pınarların. Uykuların kaçarsa gece, Hep kötü şeyler gelir aklına. Ayrılıklar, özlemler İhanetler gelir dikilir karşına Dalarsın dipsiz kuyulara Uykusuz gecelerde. Sevdiğini kaybetmekten korkarsın Ağlarsın hiç sebep yokken Karanlıkta bir çift ışık ararsın, Koca ampüller tepende yanıyorken. Uykuların kaçarsa gece, Eski sevdiklerin gelir aklına. Hepsi gelir Toplanırlar başına. Tutmak ister, tutamazsın, Dokunmak ister, dokunamazsın. Yakınlar uzak olur Kalabalıklar yalnızlığın, Hayal mi gördüklerin, Yoksa gerçek mi? Anlayamazsın. Uykuların kaçarsa gece, Yastık diken olur Batar yüzüne. Eski hatıralar Serilir gözlerinin önüne... Gece bitmez Yıl gibi uzayıp gider. Eski sevgililer gezinir gözlerinde Bölünür yürekler. Derken, Güneş koşar imdadına, Pencerenden bir dost gibi girer. Işığı yüzüne vurur Rahatlarsın. Herkesin uykudan uyandığı saatte Sen, Derin bir uykuya Yalnızlığın karanlık odalarına dalarsın. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

SEN GELMEYİNCE Sen gelmeyince gam gelir O burukluk sularda yansıyan Bir tasa ki bırakmaz Sabah gelir akşam gelir. Bıçak sapladın bağrıma Gam getirdin kervan kervan Bir karabulut gibi çöktün yaşantıma. Bak yavrum yokluğun işte Elimi uzatsam tutacağım Öyle alıştım ki hasretine Seni unutacağım... alinti...

Ne zaman seni düşünsem, Ne zaman sen gelsen aklıma İçimden havalanıyor kanadı kırık bir martı. Gelip konuyor uzaklarıma. Kıpırdıyor yaprakları saksıdaki çiçeğin. Ve ardından Susuyor keman. Bir ağacın yaprakları Düşüyor ayaklarıma. Ne zaman seni düşünsem Ne zaman sen gelsen aklıma, Acı bir tebessüm Gelip oturuyor dudaklarıma. Notası kırılmış melodilerin Buruk sesi geliyor kulaklarıma. Bir kuş düşüyor Daldaki yuvasından / çırpınarak Sıcak avuçlarıma. Ne zaman seni düşünsem, Ne zaman sen gelsen aklıma, Kaldıramayacağım bir ağırlık Çöküyor yapraklarıma. Umutlara taş basıyor yokluğun Kar düşüyor Henüz tomurcuk umutlarıma. Ne zaman seni düşünsem Ne zaman sen gelsen aklıma Dalıyorum dipsiz bir kuyuya Yalnız başıma. Ve ardından Boğuluyorum İçine düştüğüm denizlerimde. Yeniliyorum Kendi denizimin dalgalarına. Seni düşünmek istemiyorum artık. Çölde yalnız başına yaşayan bir kaktüs gibi, Tüketmek istiyorum ömrümü bir başıma. Alıştım nasıl olsa yıllardır, Hem yokluğuna Hem yalnızlığıma. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..