Güzeldi.. Teşekkürler paylaşımın için... Yetişmiş her insanın içinde, oynamak isteyen bir çocuk vardır. Nietzsche

KALBİMİN PENCERESİ Sen kalbimin penceresinden Sıcak bir güneş gibi süzüldün girdin Sabah güneşi gibi Aydınlık ve berrak Tertemiz bir duygu bıraktın Eldivensiz ellerinle karlarla kaplı kalbime Ve bir umut ışığı Karanlık dünyamı aydınlatan İlk defa sen gösterdin baharda öten kuşları Kırmızı, beyaz, pembe açan gülleri Sen gösterdin gökte süzülen başıboş martıları, Dalgaların sesini dinlemeyi sen öğrettin ilk Bütün berraklığı ile kalbime dalan ilk sendin Ve bu kadar karanlık olmadığını dünyanın Bana anlatan ilk sen...; Kalabalıklar arasında yapayalnız iken Arkadaşım oldun....; Sen bana yaşama arzusu veren İlk aşkım oldun, ve son..., Sen gözlerinin mavisinde denizleri, deryaları fark ettiğim Sapsarı saçlarında güneşin ışıltılarını ilk gördüğüm Yani sevdiğim oldun Değer verdiğim en değerli varlığım oldun Sen arzuladığım bir umut oldun ilk defa Böylece süzülüp giren kalbimin penceresinden İlk sen, tek sen; Ama şimdi fark ediyorum Seninle beraber bir şey daha girmiş Ve beni kahrediyor günden güne Üzüyor istemesem de, İşte öyle bir korku ki Böylesine mutluluğu ararken, mutluyken Beni perişan eden Kalp penceremden seninle giren seni kaybetme korkusu Artık bu acıyla yaşamalı mıyım bilmem? Ya da yaşayabilir miyim? Bana yardım et, hadi gel, gel ki Bu korkuyu sen fırlat kalp penceremden Ve yalnızca seninle dolsun kalbim Ve o pencereyi yalnız sen kapat sıkı sıkı Açılmayacak kadar sağlam olsun Öyle sağlam kilitleri sonsuzluğa kadar.... -Ablam- Ayrıldı gönül yine bir tek eşinden Bulmakta teselli batan akşam güneşinden Alnımdaki hattı yaşımın matemi sanma Her çizgi açıldı acı hicran ateşinden İşsiz mühendisle yine yeniden