Her şiir bir intihardır şairin elinde. Suskunlaşır kelimeler. Yaşayan her varlık yaralanır satırlara dökülen her mısranın ucundaki acımasız hançerle. Şair intihara meyillidir ama hiçbir zaman itiraf edemez hiçkimseye. Ölüme hep bir adım daha yakındır o. Ölümlere hep daha fazla soğuk durmalıdır. İçini parçalayan herşeyden satırlarında alır intikamını. Bazen bir sevgiliye. Bazen de yaşama doğrultur namlusunu büyük bir nefretle. Sevgiyi yazmak başka iştir onun gözünde. Sevginin toplamı bütün duyguları barındırır çünkü ona göre. Sevgi nefrettir, sevgi yalnızlıktır, sevgi yeryüzünde ki birçok duygunun toplamıdır. Her defasında toplamın sonucunu çıkartır bembeyaz sayfalara. Kızgınlıkları, sevdaları, yalnızlıkları yön verir yazılanlara. Ve her şiir bir intihar olmak zorundadır şairin elinde. Şair buna mecburdur. Her şiirde ölmek gerekir çünkü sayfaların üstüne, ardından tekrar doğurmak için kendini kelimelerin içinde. Bu böyle sürüp gitmelidir bir ömür boyunca. Her yazılanın ardına bir intihar yaşanmalıdır. Şiir böyle yaşamak zorundadır. Şair böyle yazmak zorundadır. Gerçek olan tek şey vardır.. Her şiir bir intihardır şairin elinde... Barış Kılıç Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..