kopan bir ipi bağlasanda düğüm attığın yer hep eline takılır herşey saflığını yitirir saat sesleriyle ne sen düğümü çözebilirsin nede ben zamanın acımasızlığı birazda böyle gösteriyor galiba yüzünü... yılkı atlarının peşinde koşmak gibi tıpkı bile bile tutamayacağını son bir ümitle yinede... o° ̈ ̈°o©©o° ̈ ̈°o© Rüzgar Sert Essede Dağlar Önünde Eğilmez ©o° ̈ ̈°o©©o° ̈ ̈°o©

SESSİZLİĞİN HAYKIRIşI Acıyla dolmuş kendi öz gururuna dokunulmuş nahoş yanlızlıkla yok olmuş, buna rağmen zamana katlanan... ve akıp giden acı... kendimi şüpheyle zaptediyorum.. tozların içinde kalıyorum... terkedilmiş toz kalıntılarının içinde... yaşamın hançeriyle öldürülmüş..! acılarımın içindeki derin, şiddetli bir gurur gibi yalnızlığım, duygularımla bütün yalnızlığım.. ruhumun akıntılarıyla... çok gerçek, çok saf... şimdi kenara bırakıldım... çığlıklar içinde kalmak... ümitsizce... Dünya ışığı tarafından bozulmuş hor görülmüş.. kırılmış... Ben gerçekten yalnız kaldım... fakat her nasılsa, şimdi her nasılsa yalnızlığımı zafer gibi hissediyorum... neşenin aşırı öz kuruntusu, mutluluğun... Kalbim daha hızlı çarpıyor.. ve ızdırabım daha açık! ve insanlardan nefret eden görüşüm daha güçlü! Gölgede yaşıyorum. öyleyse tek olmanın gururu bu! fakat çaresizliğe kapılmış... bir yardım eli için çok umutsuz... Gerçekten bu hayatta yaşamak istiyor muyum? Ölmek için binlerce sebebim var. ve haykırmak için milyonlarca gözyaşı... sessizliğin içinde... insan belası hayatımı emdi. . ve doğduğum güne lanet ediyorum... bu dünyada! Yine de, olmak istediğim başka hiç kimse ve planladığım başka hiç kimse.. çünkü hiç kimse, hiç kimse, olmasını istediğim gibi değildi... İhtiyacım var, istiyorum, hakettiğim ceza için uzun zamanım var İhtiyacım var, istiyorum, hakettiğim ceza için yanıp tutuşuyorum... Hakettiğim cezayı istiyorum! Onu şimdi istiyorum! Birleşme, açılan yaraların birleşmesi karanlığın... karanlığın temiz ruhları... Nasıl bir düş... Nasıl bir düş.. çok uzak! Neden.. neden yalnız kalmalıyım? Ne zaman... ne zaman kardeşliğime aşık olacağım? Ölmeli miyim? Ölmeli miyim? özgür olmak için... Ne zaman... ne zaman sessizliğin içinde haykıracağım? Ne zaman... ne zaman sessizliğin içinde haykıracağım? Ne zaman... ne zaman sessizliğin içinde haykıracağım? lütfen sessizliğin içinde ölmeme izin ver... Tanrım! Lütfen sessizliğin içinde ölmeme izin ver... o° ̈ ̈°o©©o° ̈ ̈°o© Rüzgar Sert Essede Dağlar Önünde Eğilmez ©o° ̈ ̈°o©©o° ̈ ̈°o©

SESSİZ GEMİ Artık demir almak günü gelmişse zamandan Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan. Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol; Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol. Rıhtımda kalanlar bu seyahetten elemli, Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli, Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu! Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu. Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler; Bilinmez ki giden sevgililer dönmeyecekler. Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden, Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden. Yahya Kemal Çağların bilgeliğini ara, ancak dünyaya bir çocuğun gözleriyle bak.

Tek tesellim gözlerindi Bakıp bakıp delirdim Bana öyle yakındın ki Hep benimsin zannederdim Tek tesellim gözlerindi Bakıp bakıp delirdim Bana öyle yakındın ki Hep benimsin zannederdim Bırakıp gittin beni Yanarım için için Yaralı kuşlar gibi Sensiz ben bir hiçim Bırakıp gittin beni Yanarım için için Yaralı kuşlar gibi Sensiz ben bir hiçim Aaaaah Aaaaaaah Duman gözlüm, yaktın beni Duman ettin, acımadın ziyan ettin Duman gözlüm, benim için Yaşamaktı, yaşamayı haram ettin Tek tesellim gözlerindi Bakıp bakıp delirdim Bana öyle yakındın ki Hep benimsin zannederdim Bırakıp gittin beni Yanarım için için Yaralı kuşlar gibi Sensiz ben bir hiçim Bırakıp gittin beni Yanarım için için Yaralı kuşlar gibi Sensiz ben bir hiçim Aaaaah Aaaaaaah Duman gözlüm, yaktın beni Duman ettin, acımadın ziyan ettin Duman gözlüm, benim için Yaşamaktı, yaşamayı haram ettin Gönlüme teslim oldu hüzün İçimde senden kalan cam kırıkları Aynada sensiz yüzüm Sensiz hiç kimse dindiremedi bu hıçkırıkları Bir geceyarısı, ansızın pencereden dışarı bak Göreceksin köşe başında nöbet tutuyordur gözün Öyle kolay değildir beni unutmak Hala hala sokaklarındadır ayak izim Duman gözlüm, yaktın beni Duman ettin, acımadın ziyan ettin Duman gözlüm, benim için Yaşamaktı, yaşamayı haram ettin o° ̈ ̈°o©©o° ̈ ̈°o© Rüzgar Sert Essede Dağlar Önünde Eğilmez ©o° ̈ ̈°o©©o° ̈ ̈°o©

Bir gün baksam ki gelmişsin.. Bir güvercin gibi yorgun uzaklardan yar. Gözlerinde bir bitmez, bir tükenmez güzellik Saçlarında ilkbahar.. Bir gün baksam ki gelmişsin.. Gülüşünde taze serin bir rüzgar Ellerin yine eskisi kadar güzel Çiçek açmış dokunduğun bütün kapılar.. Bir gün baksam ki gelmişsin.. Hasretin içimde sonsuzluk kadar. Şaşırmış kalmışım birdenbire çaresiz. Dökülmüş yüreğime gökyüzünden yıldızlar. Bir gün baksam ki gelmişsin.. Ne yüzünde bir gölge, ne dilinde sitem var. Tozlu pabuçlarını gözlerime sürmüşüm Benim olmuş dünyalar. . . Y. Bülent Bakiler Çağların bilgeliğini ara, ancak dünyaya bir çocuğun gözleriyle bak.

Ben ümitsiz aşklar için yaratılmışım Ayrılıklar için, sonsuz kederler için Ne zaman ta derinden sevsem birini Ezilmeli yeni açmış gülleri kalbimin En güçlü zehir olmalı aşk dediğin Alkol gibi damarlarıma yürümeli Sarmalı her yanımı gece olunca İçimde bir çıbancasına büyümeli İnsan sevince her gün bir kez ölmeli Her gün bir başka yerine saplanmalı o kurşun Yollara düşmeli, perişan deli divane Erimeli potasında o garip var ölüşün Artık uzakbir anıdır huzur ve sükun O büyük yangın başlamışsa yürekte Bir gün gelir de bu çaresizliğin Aranır bütün tesellisi ölmekte O yerde sevilmek de yalan sevmekte Nereye baksan dizboyu karanlık Boşuna bir ışık arama göklerde Her şeyinle aşkın içindesin artık Böyle gitgide derinlere çeker o bataklık Orada ölümsüz olur nice kara sevdalı Sevmek, hiç sevilmeden; korkunç güzel Aşk dediğin karşılıksız olmalı Ü. Yaşar Oğzucan Çağların bilgeliğini ara, ancak dünyaya bir çocuğun gözleriyle bak.

Gerçek sandık cilalanmış sözleri Düşman değil, dost aldattı bizleri Yalakalık kör eylemiş gözleri Meyve dalı kirletecek, korkarım.. Saf fikirler çekiliyor kızağa Düşürdüler bizi bizden uzağa Mahkum olacağız bin bir tuzağa Öfke dili kirletecek, korkarım.. Söyleyin, tabyamız bu tabya mıydı? Aşklar, idealler hep kopya mıydı? Umutlar, hayaller ütopya mıydı? Serap çölü kirletecek, korkarım.. Çağların bilgeliğini ara, ancak dünyaya bir çocuğun gözleriyle bak.

geç kaldım bölüşüldü gökler talan edildi güneş el konuldu ay yüzlü çocukların mehtabına yıldızlar sökülüp alındı gecelerimizden ıslanamadım parmaklarında göğsüme ılık ılık rüzgarın değil ateşin düştü bu yüzden alnıma granitler sürüyorum çağdaş yasalardan ve keskin sözlerden bir İstanbul gecesine dokunup geçiyor kanatlarım bir neon lambasından sızıyorum köprü altı çocuklarının gözbebeklerine afrikada çöl Asyada dağ ortadoğuda kan bir kadın çığlığıyım Laleli'de kartal bakışlı bir çocuk oluyorum Caharkale'de ve sivri uçlu ağır bir taşım Filistin'de alnıma kristaller sürüyorum tipili yollarda yüreğimi güneşine ayarlıyorum ve geçiyorum yüzleri mor mendillere yapışmış insanların ülkesinden geçiyorum pabuçları hindi kanına bulanmış adamların yanından arınamadım parmaklarında ciğerime serin sebillerin değil ateşin düştü yandım yandım GeÇ geç kaldım bir damla bile olamıyorum tatsız tuzsuz bir akşam üstüyüm kolsuz kanatsız bir yalnızlığım bu şehrin gül yakılan bulvarlarında o° ̈ ̈°o©©o° ̈ ̈°o© Rüzgar Sert Essede Dağlar Önünde Eğilmez ©o° ̈ ̈°o©©o° ̈ ̈°o©