Koşarken düşürdüğüm kelimelerimi topluyorum, sensiz bir yol üstü hikayesinin, sağanak yağmurlu kaldırımlarında... Islağım ardışık hüzünlerde... Uyuyorsun... Geceyi örtmüşsün üstüne... Usulca çıkarıyorum cebimden, yağmurda uslanmış kelimelerimi... Sorgusunu bitiremediğim sanıklığımı avutuyorum, uykunda sıçrama diye... Dağlıyorum asi hücrelerini, anarşist dilimin... Acı'dan tökezlediğim yerden tutunuyorum, kirpiğinden yapılma tel örgülere... ellerim kan içinde... Uyuyor sun?... Kanlı ellerimi sarıyorum, tek kale bir aşkın savaştığım siperinde... Bırak yaralarımı sorgulamayı... Titreyen göğsüme dokun yar... Hangi kapım çıksa önüne ;Sıkılgan bir edayla çevirdin anahtarı... Oysa ben kollarımın arasında bir salıncakta sallamayı düşlemiştim, hani şu yaşa madığımız çocukluğumuzu... İçindeki çocuğu alda gel demiştim sana... gel medin... Uzun soluklu voltalarımda, senin adımlarınla aşardım duvarları ve gölgem vardı her güneşe çıktığımda.. Şimdi payına yıllarımı düşürdüğüm zındanlarda, geçen zamana asıyorum gençliğimi... ölümün beyaz rengi vurmuşken saçlarıma ince bir sızı oluyor aynadaki yılgın bakışlarım... Uyuyor sun?... Kalk!... yalan karışıyor gerçek bir oyuna sinsice... Düş!... Peşine kendi gerçekliğinin... Bir yerde düş/erken, bir yerde üşüyor yolüstü çukurlarında yürüyüşlerim.. Artık suçsuzluğumu anlatabileceğim, sabıkasız tek bir harf kalmadı heybemde... Ustamdan ödünç aldığım "hüzün ikliminde" sözlerle, geç kalmışlar ülkesinin dar geçitlerindeyim... Boğuluyor kursağımdaki yalnız şarkı. Saklanmaya çalışırken sıcağında, asılsız bir ihbarla suçüstü yakalandım, kahverengi bakışlarına... gözlem altında gülüşlerim... Yine de hesapsızca boyandığım kahverengiliğine emanet ediyorum haylazlığımı... Harf başı dikiliyorum karşına satırlarda... Konuşucunca susturulduğum cümlelerin son noktasından sesleniyorum sana; uyuyor sun?!... Never let me alone!!