Kaldırımın kenarına insaflıca iliştirilmiş ayak taraklarının izini taşıyan bir çift ayakkabısı kalmış geriye birde üzerinde eğreti duran bir parça günü geçmiş gazete parçası. Gözleri denizden ayrılmış çakıl taşı kadar solgun, ışığı kısılmış kandil kadar anlamsız ve sönük yuvalarında hatır hesabına duran. Haberi daha asfaltın üzerinde, çoluğu çocuğu işinde gücünde. Refakatsiz yatar yolun kenarında sıcağını tüketirken. Garibin olmayan cüzdanı çoktan aranmış arka cebinde, ceketine bakılırken. Neyin umuduysa bir nüfuz cüzdanı eksikliğini gidermeye çalışan telaşlı adam gidilesi en zor adresin emanetini bulmaya çalışır, sanki gideni geri getirecekmiş sanır onu gören. Oysa uzun yolun sonunda kalan yolun başındadır ölen. Bekleme salonunda sırası gelip daha demincek adı okunmuştur ecel kapısından. Güzergahı bellidir oysa amma hani yola vurmamak da ayıp kaçar yani sıra arkadaşlarına. Lakin kimse bu denli sevinmemiştir adının okunmadığına. Bir an bankalardaki sıra numaraları gibi olsaydı acep kaça ısmarlanmak istenirdi elindeki ufacık kağıt diye aklına gelmeden edemiyor insan yada kaç kişi sabah ezanında yırtılan gecede yollara düşerdi ilk sıralara talip olmaya. Ölümün yüzü hep soğuktu ama bu kadar utanarak durmamıştı belki birinin başucunda. Bu iş için ne jeton ister turnikesinde ne de OGS almak ister müşterisi de. Daha doğrusu bunca gönülsüz müşteriye rağmen sırasız kesilir alışverişi de, fişi de. Yanlış reyonlarda gezip fuzuli çeşide bakma işine yaracak bir parça çaput yada çift en amerikan o da kasada müessesenin ikramı. Sana kalan yola koyulmadan önce ihtiyaç listelerinin açıklandığını kulak vereceğin müşteri hizmetlerinin ilanı. Hürmetlerimle... Yetişmiş her insanın içinde, oynamak isteyen bir çocuk vardır. Nietzsche