TC şartlarında Amerikan çevre önerileri olur mu? Küresel ısınma, susuzluk, kaynakların hunharca kullanımı gibi konularda her geçen gün daha çok köşe yazarı bir şeyler yazıyor.. Haşmet Babaoğlu'nun son derece çarpıcı " su" yazılarından sonra dün de Can Ataklı'yı gördük kervanda.. Benim de bir hafta önce izleyip yazdığım Al Gore'un "Uygunsuz Gerçek" filmiyle ilgili benzer güzel bir yazı yazmış.. Konu mühim, yüz bin kere de tekrar edilse yeridir.. Hadise, entel gazetelerin, haber eksikliği çektiklerinde araya sıkıştırıverdikleri bir mevzuu olmaktan ÇOK ŞÜKÜR çıktı.. Çıktı evet ama merakım şu: Haşmet Babaoğlu'nun dediği gibi "felaket telalığı" yapmaktan öteye gidebiliyor muyuz gerçekten? Bütün bu yazılar, bütün bu "bakın suyumuz bitiyor, bakın dünyamız ısınıp duruyor" uyarılarını içselleştiriyor muyuz yoksa yine Haşmet'in dediği gibi "depresif bir kayıtsızlık" mı yaratıyoruz? Bir cevap teşkil eder mi bilemiyorum ama gazetemizin internet sayfasındaki son anket sorusu şu: "Küresel ısınmaya karşı 'bireysel olarak' yapabileceğiniz bir şey olduğuna inanıyor musunuz?" Cevapların ezici çoğunluğunun "hayır" olmasını beklerken baktığım sırada yüzde 67,12 oranında "evet" cevabı gelmiş. Demek ki yol da gösterilmesi lazım.. Evet ama Amerika, Avrupa şartlarında yol göstermek ne kadar mantıklı tümüyle şüphe içindeyim Can Ataklı mesela, Al Gore'un filminde önerilen kişisel önlemleri yazmış köşesinde: Toplu taşımayı tercih edin, ampullerinizi tasarruflu olanıyla değiştirin, ağaç dikin, ambalajı az ürünler tercih edin, lastiklerinizin havasını tamamlayın.. Soruyorum şimdi.. HANGİ TOPLU TAŞIMA?!?!?! Macaristan'dan 20 yıl önce ithal edilen ve ithalat sırasında bir acayiplik olduğu için HALA plakaları olmayan, dünyanın en "çevre zararlısı" IKARUS marka otobüsler mi? Veya yine süper yakıt harcar, yine bir çevre zararlısı o çok sevdiğimiz vapurlar mı? Veya en küçük bir çevre bilinci olmayan minibüsler mi? Dizel trenleri de dahil edersek.. 28 kilometrelik metrocuğumuzdan söz etmiyoruz herhalde değil mi? Bizdeki toplu taşıma naha yukardakiler! Burası Almanya değil. Şunu demek istiyorum. Toplu taşıma iyi güzel ama dünyanın en kirletici araçlarıyla olursa bunun bir manası olur mu? Hoca posurunca cemaat ne yapar söylemeye gerek yok değil mi.. Amerikan önerilerini sıralarken TC şartlarını düşünmek lazım. Vatan Gazetesi Tuğçe Baran (02.02.2007) Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Şey kitap şekerim... Eurovision şarkımız belli oldu... Shake it up şekerim. Ne şiş yandı, ne kebap yani. Türkçe mi olsun, İngilizce mi, derken... Türkilizce oldu. Ama küçük bir pürüz var. Sabah gazetesi, "salla şekerim" diye tercüme etmiş, shake it up şekerim'i. Hürriyet, "çalkala şekerim" demiş. Milliyet, "yukarı salla şekerim." Posta, "çalkala salla şekerim." Akşam, "salla çalkala şekerim." Bizim şarkının adı ne şekerim? Bi şekerim'i denk getirmişiz... Zaten şarkıda Türkçe tek kelime, o. Ve, hep aynı terane maalesef. Geçen sene Türkçe katıldık güya... Suppırstaa neydi o zaman? Ya da şöyle soralım: Rimi rimi ley Türkçe midir? Bu ne biçim şey midir? "Operaaaaa" ile mi onurlandı Türkçe? Yoksa, "Every Way That I Can" ile mi gururlandı Türkiye? Yazıldığı gibi okunuyorsa dilimiz... Neden Örövizyon yazmıyoruz? Veya... Türk Dil Kurumu'na göre, Euro'ya Avro dememiz gerekiyorsa illa... Niye Avrovizyon demiyoruz? 10'uncu Yıl Marşı'nın bestecisi, Cemal Reşit Rey'in, "cumhuriyet" kelimesinde majörden minöre geçtiği için, "Cumhuriyet'i küçük düşürmek" gibi saçma bir hakarete uğradığını bilmiyorsa, gençlerimiz... 10'uncu Yıl Marşı'nın iki söz yazarından biri olan, Behçet Kemal Çağlar'ın, Atatürk devrimlerinden ödün verilmesine isyan ederek, milletvekilliğinden istifa ettiğini bilmiyorsa, gençlerimiz... 10'uncu Yıl Marşı'nın iki söz yazarından biri olan, Faruk Nafiz Çamlıbel'i, hapse tıktığımızı bilmiyorsa, gençlerimiz... 10'uncu Yıl Marşı denilince... Kenan Doğulu geliyorsa gençlerimizin aklına... Euro desen ne olur. Avro desen ne olur. Hatta... Madem mevzu müzik... Zarif notaların üstadı Selahattin Pınar'ın Şubat ayındaki ölüm yıldönümü tek satır bile haber olmuyorsa... Ve, "Allah belanı versin" şarkısıyla göbek atıyorsak, hala. Eeeeh! Bana ne be. Şey kitap şekerim, evri badi. Yılmaz Özdil - Sabah Gazetesi Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Ortoreksia nervosa olabilir miyim? Masamda altı demet nergis, bir turşu kavanozu içinde "itişe kakışa" koku saçıyor. İtişe kakışa diyorum çünkü o kadar yoğun ki kokuları sanki benim göremeyeceğim kadar küçük hareketlerle kafalarını sallıyorlar, birbirlerini dirsekliyorlar, "ben daaa çok kokucaam, hayır ben daaa çooook kokucaaam" diye manyak gibi bağrışıyorlar, birbirleri itip kakıyorlar... Gibi.. Hakikaten inanılmaz.. Bir demet nergis, üstelik çoktan toplanmış, mezatlarda oradan oraya atılmış, onun teneke kutusundan bunun teneke kutusuna, onun elinden bunun eline geçmiş halde bu kadar kokuyorsa, tarlalarında ne vahşice kokuyordur kim bilir.. İnsan toplarken baygınlık geçirebilir.. Zararlı mıdır acaba? Nerede geldi bu nergisler? Manita Bey getirdi az önce... Yaptığım enfes üstü kremalı kereviz çorbamı yeterince içmeyip, bozulup atılmasına vesile olduğu için duyduğu mahcubiyetle.. Ulan iyice anne gibi oldum.. Yemek yapıyor sonra da yenmediği için fırça çekiyorum millete... Anne gibi olsam gene iyi. Ekşili köfte falan yapardım o vakit. Ben ne yapıyorum? Kereviz çorbası. Neden? Sağlıklı diye.. Kereviz bilinen zeytinyağlı yemek olarak yenmiyor bari çorbayla kakıttırayım.. Hesabı. Hadi kendin sağlıklı beslenmeye çalışıyorsun, bir şey diyen yok, el alemin çocuğunu niye buna zorluyorsun? Cevap: Ortoreksia nervosa. Benim uydurduğum bir kelime değil.. Steven Bratman diye bir doktor kardeşimiz icat etmiş kelimeyi. "Sağlıklı yemek takıntısı" diye çevirebiliriz. Henüz tıbbi bir tanım değil. Ancak kullanımı giderek yayınlaşıyor. Kişi hastalanmamak maksadıyla sağlıklı besleneceğim takıntısına kapılıyor ve yediği her şeyin sağlıklı olup olmadığını incelemeye başlıyor. Bütün zamanını yiyecek paketlerinin üzerindeki etiketleri okumakla, sağlıklı nasıl yemek hazırlarım diye düşünmekle, internette ha bire yiyeceklerle ilgili bilgi toplamakla, dükkan dükkan gezip kafasına sağlıklı diye yatan yiyecekleri toplamakla, ertesi gün ne ile besleneceğini planlamakla geçiriyor. Sağlıksız olduğunu düşündüğü şeyleri yediği zaman suçluluk duyuyor, bu nedenle dışarıda yemek yemeği kesiyor, sürekli evde kendi hazırladığı yemekleri yiyor, arkadaşlarına veya ailesine bile yemeğe gitmiyor. Sonra yiyecekleri, besin değeri kaybolmasın diye çiğ yemeye başlıyor, meyveleri kendi toplamaya kalkıyor. Bir süre sonra hadise uç noktalara varıyor ve "onda şu var, bunda bu var" diyerek hiçbir şey yiyemez hale geliyor. Sabahtan akşama organik brokoli veya ekolojik ayva geveleyip duruyor. Ve aynı anoreksikler gibi hızla kilo verip sonunda hastalanıyor ve hatta ölüyor! İnanılır gibi değil ama olmuş yani böyle bir şey. Sağlıklı besleniyorum derken ölmek!! En büyük belirtisi de başkalarını sağlıksız beslendiklerinden dolayı eleştirip durmak! Ve yazmıyor ama insanları kereviz çorbası içmeye zorlamak da bir başka belirti olmalı.. Oy oy oy! Üstelik arkadaşım "ortoreksia nervosa hakkında ne düşünüyorsun?" mesajını tam ne zaman attı dersiniz? Ben organik ürün üreticisi ve satıcısı City Farm'dan tepeleme dolu iki torba bakliyatla çıkarken!!! Peee... Efendim? "Organik da ne?" mi dediniz? Hiç duymamış olayım, hiç duymamış olayım!!! Tuğçe BARAN Vatan Gazetesi 16.01.07 Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Kurtlar Vadisi... Beyaz Gelincik dizisinde eroin satıcısı rolünü oynayan tiyatrocuyu, yolda pataklamışlar, "şerefsiz seni" diye... Karagümrük Yanıyor dizisi yayından kaldırıldı apar topar... Çünkü, bir ağır abi, Karagümrük'ü yakacak adam, anasının karnından doğmadı" diye telefon etmiş... Sıkıyorsa kaldırma! Sağır Oda dizisinde de, Hrant Dink'ten sonra "bir büyük suikast daha olacağı" açıklanmış... Gazeteler işi ciddiye aldı, savcıları göreve çağırıyor. Sırf bu üç örnek bile yeter... Millet, dizileri gerçek sanıyor. Bakın trajik bir kıyas... Gerçek kahramanların, gerçek şehit ailelerinin, gerçek anılarını anlattıkları Kan Uykusu belgeseli ile... Rol icabı kahramanların, rol icabı hastalıkların, rol icabı aşkların anlatıldığı Binbir Gece dizisi... Aynı gün, aynı saatte yayınlandı. Gerçekleri 5 milyon kişi izledi. Rolleri 44 milyon kişi. Sorsan, herkes şehitlere ağlıyor! Üstelik... Lösemili evladının ameliyatı için 150 bin dolara patronuyla yatmak zorunda kalan annenin durumuna kahrolduk hepimiz... Salya sümük ağlayan ağlayana... Halbuki, LÖSEV'e başvursa, tedavi masrafları karşılanıyor. Patrona vermeye gerek yok yani. Kimin umurunda... Susurluk'u Kod Adı'ndan, Türk-Yunan ilişkilerini Yabancı Damat'tan öğreniyor millet... Milli mücadeleyi Kırık Kanatlar'dan, Menderes'i Hatırla Sevgili'den... Ermeni meselesi, Popstar Alaturka'da Bülent Ersoy tarafından masaya yatırılıyor... Gençlerimiz, bizim derin devletin sırlarını Kurtlar Vadisi'nden, Amerikan derin devletinin sırlarını 24'ten çözüyor... Bak Beşinci Boyut'a... Öbür dünya orada. Çünkü bu ülkenin gerçekleri, bu ülkenin yakın tarihi okutulmuyor, bu ülkenin okullarında... Gizleniyor. E bu durumda ne oluyor? 3-5 tane uyanık yapımcı ile 3-5 tane senarist eğitiyor... 72 milyonluk milleti. Televizyon okul oldu, öğretiyor... Dizilerin gerçek sanılması ondan. Hatta... Çocukların para için kafasını yılanların içine sokması, keçi memesinden süt emmesi ondan. Onun için kuyruğa giriyor kariyerli dansöz olacağım diye... Onun için iki şarkı söyleyince sanatçı olacağını zannediyor. Anlatmazsan... Anlatırlar. Onun için rekor kıracak Kurtlar Vadisi. SABAH GAZETESİ YILMAZ ÖZDİL 07.02.2007 TARİHL İ YAZISI Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Bir isyan bekliyorum... ÇOK zamandır yargıçların isyan etmesini bekliyorum. Ne zamandır, "Yarın yargıçlar isyan edecekler" diyorum kendi kendime. Olmuyor. Ama ben yine de sabah kalktığımda "Bugün isyan edecekler" diyorum, akşam başımı yastığıma koyarken "Yarın isyan ederler" deyip yatıyorum. Kimi zaman karşı kaldırımda dahi olsa, bir yargıç gördüğümde içimden bağırmak geliyor: "Saygılarrrr sayın hákimim..." "..?" "Ne zaman isyan başlıyor?.." "..?" "İsyan diyorum... Ne zaman isyan edeceksiniz?.." "..?" Bekliyorum çoktandır; yargıçların isyan etmesini... Namuslu, yurtsever, onurlu, düzgün yargıçların isyan etmesini bekliyorum çoktandır. Onların içlerinde kopan kıyametleri hissediyorum. Canları sıkık, keyifleri yok, sırtlarında taşıdıkları vebalin altında eziliyorlar ve sayıları az değil böyle yargıçların. Ülkemizi sarıp sarmalayan tüm felaketlerin temelinde "hukukun olmayışını" onlar da biliyor, bizler de... İşlenen her suçun altından bir "hukuk hatasının" çıkmasından, siyasi iktidarın "işlemeyen hukuka" güvenerek cumhuriyetimizi paramparça etmesine... Katillerin, hırsızların, soyguncuların, vurguncuların ellerini kollarını sallaya sallaya aramızda dolaşmasından, masum insanların bir türlü hukuka ulaşamamasına kadar... Tümünün gerçek nedenidir; hukukun olmayışı. Biliyoruz... Ve siyasetçiler, zenginler, egemenler bu kirli ortamdan nemalandıkları için, ben çözümü yine güvendiğimiz o yüce hukuk adamlarından, yargıçlardan bekliyorum elbette. Onlar "hukuku" geri isteyeceklerdir. Tıpkı duvar ustasının harcını, fırıncının ateşini, futbolcunun topunu, çiftçinin tohumunu istemesi gibi... "Hukuksuz" nasıl "hukuk adamı" olunur? Diyelim ki benim yazma özgürlüğümü, kalemimi, káğıdımı elimden alsalar, isyan ederim, isyan... Peki ne zaman isyan edeceksiniz?.. Ne zaman?.. Bekir Coşkun/hurriyet Never let me alone!!

Aşkta oyun olmaz.. Neysen o.. Önce Banu'dan gelen mektubu okuyalım.. "Eskiden sizi hiç sevmezdim, bana çok itici gelirdiniz. Sonra bir gün sizin yazınızı okudum... O kadar ihtiyacım varmış ki o yazınıza, benim umudum oldu. İlişkilerimizde ne kadar çok yenilsek de vazgeçmememizi, sizi terk eden insana teşekkür etmemiz gerektiğini söylüyordunuz; ondan sonra gelen insanı tanımamıza izin verdiği için... Hala başucumda asılı o yazınız. Gerçi henüz teşekkür ettirecek insanla tanışamadım. Yarı ilahlar hayatıma girip çıkıyor, ben büyük bir umutla gerçek ilahımı bekliyorum... Aslında ben sorunumu biliyorum, ama akıllanmıyorum. İlk başta tapılan, sonra da kovalayan kızı oynuyorum... Bir kere sevildiklerini anlayınca erkekler, her şey bitiyor... Tamam, kaçan kovalanır ama, eğer ben ilişkimde hissettiğim gibi davranamazsam, kendim olamazsam, garip olmaz mı? O zaman nasıl mutlu olucam? Bunun bir sınırı, bir kanunu var mı? Sevdiğimle değil, beni sevenle çıkayım dedim, o da olmadı, yapamadım, içimden gelmediği şekilde davranamadım. Eminim bana bu konuda yol gösterecek bir tecrübeniz vardır... Umutla bekliyorum..." Bu tür mektup çok alıyorum.. Banular çok.. Belli Güzin Abla, sevgili Feyza kardeşim hepsine yetmiyor, bana da soruyorlar.. Ah Banu ah!.. Kelin merhemi olsa.. Sen işin kadın tarafını yazmışsın.. Erkekte durum farklı mı yani?.. Aşk oyununda ille de bir kaçan, bir kovalayan olmuş tarih boyu.. İçinden geldiği gibi davrananı anlayan, ona hak ettiği gibi davranan kaç sevgili var dünyada.. Oysa mutluluk formülü bu.. Oynamayacaksın.. Aşkta oyun olmaz.. Neysen o.. Karşısındaki bunu özümlemez, sindirmez, ona aşkını, tutkunu zaaf kabul edip seni ezmeye kalkarsa, bunun anlamı şu.. Yanlış insan seçmiş, on para etmez birine aşık olmuşsun.. O zaman arkasından koşmaya, ağlamaya değmez.. Bunu yazıp söylemesi kolay, gel de uygula bakalım.. "Sen uyguladın mı" diye bana sormayın.. Giden, terk edip giden, beni yıllarca kullanıp gidenleri dahi unutmam yıllar sürdü.. Hayat boyu hiç oynamadım. İçimden geldiği gibi oldum.. Sonuç?.. Yalnız yaşıyorum.. Oyuncular birini bırakıp ötekiyle gönül eğlendirir, işlerine kim geliyorsa, onunla yaşarken.. Onun için bana sorma Banu.. Kendin karar ver.. Ya sen de oyuncu ol.. Ya da yalnız başına bekle.. Umudunu asla yitirmeden ama.. En kötü yalnızlık, insanı umudun da terk etmesidir!.. Hıncal ULUÇ 04.03.2007 SABAH

ABD nasıl mahcup oldu?.. DUYDUNUZ; Abdullah Gül'e göre ABD'liler çok "mahcup" oldular. Bu nasıl oldu bilemiyoruz. Gül'ün mü tespiti, yoksa şöyle olmuş olabilir mi: Gül, Condoleezza Rice'ın bürosuna girdiğinde, Rice koltuğunda dizlerinin üzerine eğilmiş, eliyle yüzünü kapatmıştı mahcubiyetten. Gül, "Ben geldiiiimmm..." dedi. Rice, elini yüzünden çekmeden, iki yana sallanmaya devam ederek "Oldu işte, oldu işte..." diye adeta inledi. Gül: "Bu kadar mahcubiyet hissetmeyin lütfen... İnsanlık hali, hepimiz hata yaparız... Önemli olan hatayı düzeltmek, işte biz de Türkiye'de Atatürkçü olduk netice itibarıyla... İbrahim Hakkı Hazretleri buyuruyorlar ki....." İşte o an Rice, "Ohhh Abdullah..." diyerek mahcubiyetini attı... Böyle olmuş olabilir mi?.. Düşünün siz; arkadaşların "strateji ortağı" ABD, kuzey sınırımızda yıllardır adım adım bir Kürt devleti kuruyor... Bunu perdelemek için PKK'ya göz yumuyor ve PKK o bölgeden destek alarak durmadan kan döküyor... PKK'nın tüm silahları, cephaneliği, haberleşme sistemi ABD malı... Kerkük, ABD'nin şemsiyesi altında Türkmen kenti olmaktan çoktan çıktı... Ve "strateji ortağımız", düşman askeriymiş gibi Türk askerini basıp başlarına çuval geçirebiliyor... Türkiye'deki iktidar onurlu tavır koyacağına, yine de gidip kapı kapı "destek" dileniyor. Yoksa benim minik senaryom şöyle mi oldu aslında: Rice'ın kapısı açıldı, ama içeri giren yok... İki görevli içeri Gül'ü ittirdiler, ama o bir eliyle yüzünü kapatırken öbür eliyle kapının pervazına yapışıp girmemek için direndi. Rice, "Niye girmiyor?" diye sordu. Görevli: "Mahcubiyetten." Rice: "Söyleyin girsin..." Görevli: "Girmiyor..." Rice: "Bırakın gitsin..." Görevli: "Gitmiyor..." Bekir Coşkun/hürriyet Never let me alone!!

HEPİMİZ ERMENİ MİYİZ? Pazar günü Malatya'da oynanan Malatyaspor-Elazığspor maçı... Tribündeki Elazığsporlu taraftarlar "Ermeni Malatya" sloganı atıyor. Çünkü Hrant Dink Malatyalı... Ardından bir pankart açılıyor: "Ne Ermeniyiz, ne Malatyalıyız. Biz Elazığlıyız. Türkiye sevdalısıyız." Bunun üzerine Malatyasporlular "PKK dışarı" diye bağırıyor. Küfürleşme, arbedeye dönüşüyor. Sonuç: 3'ü polis 10 yaralı... Aynı günün gecesi Pop Star Alaturka programı... Bülent Ersoy yarışmacılardan birini fırçalıyor. Fırçalarken sivri dilini ırkçılık kavanozuna batırıp çıkarıyor: "Öyle bir söyledi ki, Ermeni üstüme geliyor zannettim" diyor. Sonra da Dink'in cenazesinde atılan "Hepimiz Ermeniyiz" sloganını eleştiriyor. Eleştiri cümlesi şu: "Ben elhamdülillah Müslümanım! Bedenim teneşire de gelse 'Ermeniyim' demem." Dink'in cenazesinde "Hepimiz Ermeniyiz" sloganı atanların anlatmak istediği, karşı çıktığı şey tam da buydu işte: Bazıları "Ermeni" sözcüğünü küfür niyetine kullanıyor. Bu ırkçı yaklaşıma karşı Ermenilerin yanında saf tutmak; onların hassasiyetini paylaşmak, bir insanlık görevi... Eminim aynı topluluk, ASALA Türk diplomatlarını kalleşçe vurduğunda "Hepimiz şehit ailesiyiz" diye yürürdü; çünkü burada asıl mesele "Ermeni olmak" değil, mağdurun yanında durmak... Şimdi milliyetçilik bayrağı altında Ermeni düşmanlığı yapanlara şunu sormak isterim: "Malazgirt Savaşı'nı Türklerin Ermenilerle birlikte kazandığını biliyor muydunuz? "İstanbul'un alınmasında Ermenilerin yaptığı kahramanlıklardan haberiniz var mı? "Çanakkale'de Mustafa Kemal'in yanında savaşan Ermeni askerlerin adlarını biliyor musunuz? "Atatürk'ün bugün kullandığımız alfabeyi Ermeni dil bilgini Agop Martayan'a hazırlattığını ve sonra ona Dilaçar soyadını verdiğini biliyor muydunuz?" Son bir soru: Bir Ermeni dostuna bu soruları soranın, Alparslan Türkeş olduğunu biliyor muydunuz? O Türkeş'in, 600 yıllık Türk-Ermeni dostluğunu diriltebilmek için Ermenistan Devlet Başkanı Petrosyan'la buluştuğunu, Ermeni askerlerin Azeri topraklarından çekilmesi şartıyla Ermenistan'la diplomatik ilişki kurulmasını savunduğunu ve 1915'te ölenlerin anısına, Türk-Ermeni sınırına bir anıt dikilerek Ermenistan'a bakan yüzüne Türkçe, Türkiye'ye bakan yüzüne Ermenice "Verdiğimiz acılardan dolayı üzgünüz" diye yazılmasını bile düşündüğünü biliyor muydunuz? Bu tavırdan bugünün milliyetçilerinin alacağı bir ders yok mu? Bir daha yazalım: Bizler "Türkler, Ermeniler, Kürtler, Süryaniler, Aleviler" diye ayrılmıyoruz birbirimizden... Bizler "vicdan sahipleri" ve "vicdansızlar" olarak ayrılıyoruz. Bir yanda ırkçı, duyarsız, vicdansız Türkler, Kürtler, Ermeniler, Rumlar, Müslümanlar, Hıristiyanlar... Öte yanda komşusunun acısını kendi acısı bilen, onun yarasına merhem süren, vicdan sahibi Türkler, Kürtler, Ermeniler, Rumlar, Yahudiler ve diğerleri... Tasnifi böyle yapmazsak, sonunda hepimiz kaybederiz. CAN DÜNDAR Her yeni başlayan macera Heyecan dolu çilek kokar.. ;)

Devleti görünce kaçın... SUÇ örgütleri ele geçirildiğinde, devlet yakalanıyor. Devletin suçluları yakalaması daha normalken, bir örgüt çökertildiğinde, bir de bakıyorsunuz ki enselenen devlet... Diyelim ki gümrüklerde bir akaryakıt kaçakçılığı ortaya çıkartılıyor, suçlananlara bakın: - Genel Müdür Vekili. - Bölge Başmüdürü. - Müşteşar. - Bakan. Acarkent'te ormanın çalınması suçu işleniyor, bir orman yağması örgütü çökertiliyor diyorlar, zan altındakiler: - Orman bölge görevlileri. - Belediye. - Bilirkişiler. - Devletin hukukçuları. Hrant Dink suikastından hemen sonra zan altında kalıp da durumu kötü olanlar: - Trabzon Emniyet Müdürü. - Trabzon Valisi. - İstanbul Emniyet Müdürü. - İstanbul Valisi ve Yardımcısı. - Polis. Yolsuzluklardan, yağmalardan cinayetlere kadar... Ne zaman bir suç işlense, sanıklar arasında devlet kurumları ve adamları yerlerini alıyorlar. Son birkaç yılda böyle karşımıza çıkan "devletin adamlarını" bir araya toplasanız, bu arkadaşlardan en az iki devlet kurulur. Peki; bu nasıl devlet?.. Böyle devlet olur mu?.. Bizim başımız derde girdiğinde "devlet" sanıp koştuğumuz devletin kurumları ve devletin adamları bunlar. Ortaya çıkan her suçun içinde mutlaka ve mutlaka; devletin adamları, koltukları, makamları, görevlileri çıkıyorsa... Bu kadar kirletilmişse devlet... Bu kadar elden-ayaktan çıkmışsa... Her suç örgütü ele geçirildiğinde, devletin bir kısmı yakalanıyorsa... Ve gidecek başka devletimiz yoksa... Bizler ne yapabiliriz?.. Devleti görünce kaçmaktan başka... Bekir Coskun/hurriyet Never let me alone!!

Dövüş köpeği... GÖRÜNTÜLERDE köpek dövüşü... Şereflikoçhisar civarında bir arazide, biri beyaz, iki köpek birbirlerini parçalıyorlar. Çevrelerini sarmış belki yüz kişi çığlıklar atıyorlar. Dövüşen iki köpeğin hemen yanında bir çocuk var, aşağı yukarı on yaşlarında. Niçin çocuk?.. Çünkü beyaz köpek, çocuğu çok seviyor. Onu dost kabul etmiş, onun zarar göreceğini sanıp aklınca onu koruyor ve öbür köpeği var gücüyle parçalamaya çalışıyor. Sonunda yeniliyor beyaz köpek. Beyaz tüyleri kıpkırmızı, ölmek üzere... Ama çocuk yanına yaklaşınca, bakıyor ve kuyruğunu sallıyor. Diyanet İşleri Başkanlığı, Diyanet Dergisi'nde bir "Hayvan Hakları Bildirisi" yayınladı. Deniliyor ki: "Resulullah dövüştürmek için hayvanları birbirine kışkırtmayı yasaklamıştır. Horoz, deve, boğa, köpek, koç dövüştürmek hep bu yasak içinde yer alır. Bunlar hayvanlara eziyet etmektir ve hayvanlara eziyet etmek kesin olarak dinimizde suçtur. Bütün hayvanlar insanlarca, gözetilme, bakılma ve korunma hakkına sahiptir....." Diyanet İşleri Başkanlığı'na tüm hayvan dostları, tüm çocuklar, tüm iyi insanlar, tüm canlılar adına teşekkür etmeliyim. Kendisini başka bir köpeğe parçalatan çocuğa yine de kuyruğunu sallayan beyaz köpek; aslında bize yaşamın en anlamlı mesajını veriyor. İnsanların sadece "hayvan" saydığı canlının, o akıl almaz dostluğunu, sevgisini, sadakatini... İhaneti aklına bile getirmeyecek kadar dürüstlüğünü... Dostu çocuğa karşı görevini yapmış olmanın huzurunu... Hiçbir insanın asla sahip olamayacağı kadar saflığını-temizliğini anlatıyor bizlere. Ama biz... Biz anlamıyoruz. Ne din adamları bize anlatabiliyorlar, ne gözümüzün önündeki akıl almaz dersleri görebiliyor insanoğlu. Dört bir yandan sadece yok etmenin çığlık sesleri geliyor. Never let me alone!!

Yılmaz Özdil'den!! Ruj, allık ve şekerli kahve. .. Ruj, allık ve şekerli kahve... YouTube diye bir site var. İnternet kullananlar bilir. Herhangi bir video görüntüsünü koyuyorsun, bütün dünya izliyor. Yunanlı'nın biri, Atatürk'ün videosunu koydu buraya... Animasyon marifetiyle orijinal görüntü üzerinde oynamış, Mustafa Kemal'i eşcinsel olarak gösteriyor. Dudaklarına ruj, yanaklarına allık sürmüş. Ağır küfürler savruluyor. Gençlerimiz isyan halinde. Söz konusu internet sitesini mesaj bombardımanına tutuyorlar... Kaldırılsın diye. Kaldırmazlar. Kaldırırlarsa da, benzerini koyarlar. Çünkü amaç bu. Çok tıklanmak. Olumlu veya olumsuz, ne kadar çok tıklanırsa, o site o kadar çok reklam alıyor. O kadar çok para kazanıyor. Peki ne yapmalı? Örnekleri var... Aynı sitede, futbolcu Ronaldo'nun eski eşinin görüntüleri yayınlanmıştı. Dava açıldı... Şak diye kaldırıldı. Bir daha da koyamıyorlar. Yani, hukuk... Koyarsa, ciddi tazminat öder. ABD Başkanı Bush'un animasyon görüntüleri de, anında engellenmişti... Sopa göstererek. Bileğimiz ABD Başkanı kadar güçlü olmasa da, Ronaldo'nun eski eşi kadar hukuk gücümüz var herhalde... O halde soru şudur: Davayı kim açacak? Hükümet mi mesela? Daha üç gün önce, AKP'li Mimarsinan Belediye Başkanı'nın anlattığı Atatürk fıkrası çıktı ortaya... Atatürk'ün şekerli kahve istediğini, Atatürk'e hayran bir efenin de, bunu duyunca düşüp bayıldığını anlatıyor fıkra. Neden bayılmış efe? İzah ediyor AKP'li... "Şekerli kahveyi ib..... içermiş..." Aynen böyle diyor. Sonra da katıla katıla gülüyor. E tekrar soruyorum... AKP'li Belediye Başkanı, kahkaha ata ata Mustafa Kemal'e bu iğrenç yakıştırmayı yapıyorsa, aynı yakıştırmayı yapan internet sitesine davayı kim açacak? Ya da... Aynı Yunanlı çıkıp, AKP'linin fıkra görüntülerini o internet sitesine koyarsa, kime, hangi yüzle mesaj atacağız? Veya... Yok mu hesabını soracak kimse? Yanına mı kalacak? Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Yıldırım Türker Vicdani retçi Mehmet Bal'ın bambaşka bir suçtan hapis yatarken hayatını değiştirecek bir karşılaşmanın hikayesini şöyle yazmışım. "Bir gün koğuşuna bir vicdani retçi geldi. O zamana dek tanıdığı kimseye benzemiyordu. Mehmet, koğuş mümessilliğini ciddiye alırdı. Yeni gelenleri korumaya çalışır, onların ezilmesine izin vermezdi. Yeni gelen tuhaf adamla uzun uzun tartışıp onu anlamaya çalıştı. Adam, asker kaçağı değildi. Askerlik yapmak istemediğini gerekçeleriyle açıklamış, başına gelecekleri de kabul etmişti. Hayır, silaha dokunmayacaktı. Hayır, askerlik eğitiminden geçmeyecekti. Hayır, bedeli hapis de olsa asker olmayacak, sayılı gündür geçer deyip katlanmayacak, inancını savunacaktı. Vicdandan, vicdanın kan kardeşi retten bahsediyordu. Bu en ağır sivil itaatsizlik eylemiyle savaşın, ölümün, emir alıp emir verme üstüne kurulu toplumsal ilişkilerin karşısına dikiliyordu. Kasırga karşısında bir saz kadar güçsüzdü. Ama öte yandan göz kamaştırıcı bir gücü vardı. Koruma altına almayı, geçiştirmeyi reddettiği hayatının kırılganlığından alıyordu bu gücü. Sorgulanması imkansızlaştırılmış, tabular anası olarak göğsümüze çökmüş bir konuda akıllı olmayı bir yana bırakıp bize vicdanının uğultusunu dinletiyordu. Güvendiği büyükleri yoktu. Savaşın ve hayatın emir komuta zincirinin bir halkası olmayı reddeden bu adamın tahliye edildikten bir süre sonra yine hapishaneye kendi iradesiyle dönüşü inanılmazdı. Belki de Mehmet, adama o an inanmaya başladı. Vicdanın ne olduğunu ağrılarından biliyordu. Silahı, kanı, ölümü tanımış olmak elinden tuttu. Ölümle, silahla, savaşla yüzleşti. İlkgençliğinin yedi yılını geçirdiği hapishaneden çıktığında gücünü güçsüzlüğünden, bütünlüğünü paramparça hayatından aldığını bilen bir Mehmet Bal'dı." Mehmet'in hikayesindeki adam, Osman Murat Ülke'ydi. Yani Ossi. Hakkında çıkan AİHM kararıyla hepimizin karşısına bir kez daha dikilip gözlerimizin içine bakan vicdani retçi. AİHM, Türkiye'yi, 'aşağılayıcı muamele yasağı'na aykırı davrandığı gerekçesiyle mahkum etmişti. Vicdan veya dini sebeplerden üniformayı giymek istemeyenlere yönelik verilen cezalarla ilgili Türkiye Hukuku'nda özel bir düzenleme bulunmadığını kaydeden AİHM, bu konuda yürürlükte olan tek düzenlemenin, amirlerin emirlerine ittihatsızlığını genel biçimde cezalandıran Askeri Ceza Kanunu olduğunu bildirmişti. Ossi anlatıyor: "Bana karşı işlenen suç ve hak gaspı geçip giden her gün sürüyor. Bu durum Mehmet Tarhan ve geçtiğimiz üç yıl içinde tahliye olan diğer retçiler Mehmet Bal ve Halil Savda için de geçerli. Hala resmen firari sayılmamız ve üzerimizdeki sözde yükümlülüğün bir an önce iptal edilmemesi kuşkusuz tam bir çelişki." Yeni AİHM kararlarının beklenmemesi ve yanlıştan dönülmesi gerektiğini söyleyen Ülke, "Yasanın çıkması beklenmeden aciliyet arz eden bu vakalar çözülmeli ve yasanın çıkmasıyla beraber bugüne değin açıklanmış bütün vicdani retçiler için geriye dönük muafiyet getirilmeli" diyor. Ardından, hükümete bir soru daha yöneltiyor: "Benim ve diğer vicdani retçilerin sosyal ve yasal haklarının iadesi ne zaman ve nasıl gerçekleştirilecek?" Avukatının basın bildirisini biraz kısaltarak aktarıyorum; "Osman Murat Ülke hakkında, vicdani retçi olması ve bu nedenle tekrar tekrar açılan davalar ve verilen cezalar nedeniyle yapılan başvuru sonucunda Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Türkiye Hükümeti'ni Sözleşme'nin 3. maddesi ile düzenlenen 'işkence, kötü muamele ve aşağılayıcı muamele' yasağını ihlal ettiği gerekçesiyle mahkum etmişti. 24.01.2006 tarihinde açıklanan bu karara karşın hükümet yetkilileri tarafından Osman Murat Ülke'nin devam eden mağduriyetini gidermeye yönelik hiçbir adım atılmadığı gibi, hakkında verilen eski cezalar nedeniyle tutuklanma riskiyle karşı karşıyadır. 09.07.2007 tarihinde, Ayvalık C. Savcılığı tarafından düzenlenen, Osman Murat Ülke'nin 17 ay 15 gün hapis cezası olduğu ve 10 gün içinde C. Başsavcılığı'na gelmesi, gelmediği takdirde hakkında 'yakalama emri' çıkarılacağını belirten bir 'çağrı kağıdı' tebliğ alınmıştır. Avukatı olarak yaptığım araştırma üzerine bu çağrı kağıdına kaynaklık eden dosyanın Eskişehir HKK Askeri Mahkemesi'ne ait olduğu, 17 ay 15 günlük hapis cezasının farklı dosyalardaki cezaların toplamı olduğu, Osman Murat Ülke'nin cezaevinde geçirdiği sürelerin bu ceza miktarından indirilmediği bilgisini edindim. Müvekkilim 8 Kasım 1996 tarihinde tutuklanmış ve bu tarihten sonra hakkında 'halkı askerlikten soğutma', 'emre itaatsizlik', 'emre itaatsizlikte ısrar', 'firar' nedeniyle açılan davalar çerçevesinde çeşitli defalar yargılanmış, verilen cezalar sonucunda 701 gün cezaevinde yatmıştır. 09.03.1999 tarihinde tahliye olmasına karşın yasal düzenlemede ve uygulamada herhangi bir değişiklik yapılmadığı için halen ceza tehdidi altındadır. Ayvalık C. Savcılığı tarafından düzenlenen ve 09.07.2007 tarihinde tebliğ alınan çağrı kağıdı bu tehdidin ne denli yakın olduğunu göz önüne sermiş durumdadır. Ancak bu çağrı kağıdı aynı zamanda hukukun, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nce verilmiş kararın ve Türkiye Hükümeti'nin taahhütlerinin gereklerinin yerine getirilmediği ve hatta getirilmemekte ısrar edildiğini de ortaya koymaktadır. 24.04.2006 tarihinde kesinleşen kararında AİHM, Osman Murat Ülke'nin; Vicdani reddi nedeniyle maruz kaldığı cezaların ve ceza tehdidinin yaşamını bir bütün olarak etkilediği ve adeta bir 'sivil ölüme' mahkum ettiği; Maruz kaldığı işlemlerin başvurucunun entelektüel kişiliğini ezmeyi, başvurucuyu aşağılayan ve onu alçaltan korku ve tedirginlik hislerinin doğmasına neden olmayı, reddini ve kararlılığını kırmayı amaçladığı; Eylemi ve karşı karşıya kaldığı sonuçlar bakımından, suç ve cezanın oranlılığı ilkesinin de ihlal edilmiş olduğu, saptamasını yaparak bunun demokratik bir toplumdaki ceza rejimi ile bağdaşmayacağını vurgulamıştır. Mahkeme, müvekkilimin maruz kaldığı bu durumun Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 3. maddesinin ihlalini oluşturduğuna karar vermiştir. Karar, kesinleşmesi üzerine AİHM kararlarının infazını izleyen Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi'nin gündemine alınmıştır. Bakanlar Komitesi konuyu dört kez görüşmüştür: 5 Aralık 2006 tarihli oturumda Komite, Hükümet'e, davacıya yönelik ihlalin ortadan kalkması için ne tür önlemlerin alındığını sormuştur. 14 Şubat 2007 tarihli oturumda başvurucuya yönelik adli sabıkanın acilen silinmesi talebini gündeme alarak, Türk yetkililerin Mahkeme'nin saptadığı ihlallere son vermek için şimdiye kadar hiçbir önlem almamış olmasını, başvurucunun ise hala ceza yatması doğrultusunda bir tutuklama kararına maruz olmasını kınamışlardır. 4 Nisan 2007 tarihli oturumda hala bireysel ve genel önlemler konusunda bilgilendirilmediğini üzüntüyle kaydetmiş ve bir sonraki oturumda bir tedbir kararını görüşmeyi gündemine almıştır. 6 Haziran 2007 tarihli oturumunda ise Türkiye Hükümeti'nin Bakanlar Komitesi'ne göndermiş olduğu bilgi ele alınmıştır. Hükümet, bir yasa hazırlığı içinde olunduğuna ve tasarının Başbakanlığa gönderildiğine dair bilgi vermiştir. Komite'nin kararında yer aldığı üzere bu yasanın çıkması durumunda; Kişiler, vicdani ya da dini nedenlerle askerlik hizmetini reddetmeleri nedeniyle emre itaatsizlikte ısrar suçlamasıyla tekrar tekrar kovuşturma ya da cezalandırmaya maruz kalmayacaklardır. Başvurucu hakkındaki ihlallerin tüm olumsuz sonuçları ortadan kalkacaktır. (EK 3) Müvekkilime gönderilen çağrı kağıdı ve mevcut yasa uyarınca 10 gün sonra çıkarılacak olan 'yakalama emri', Osman Murat Ülke hakkında 'sivil ölüme mahkum' edilme gerçekliğinin altını çizen olumsuz bir gelişme ve bir hukuk skandalıdır! Türkiye Cumhuriyeti Devleti 1954 yılından bu yana Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne taraftır ve 1989 yılından bu yana Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin zorunlu yargı yetkisi ile bağlıdır. Hükümet Anayasa, AİHS ve Avrupa Konseyi'ne ilettiği diğer beyanlarıyla Mahkeme'nin 24.01.2006 tarihinde açıkladığı karara uymakla yükümlüdür. Karara uyma sadece tazminat ödeme yükümlülüklerini yerine getirmek değil aynı zamanda başvuru yapanların mağduriyetlerini, mağduriyet bir yasa hükmünden kaynaklanıyorsa mağduriyetin kaynağını ortadan kaldırmayı da kapsamaktadır. Hükümet, bir yandan Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi'ne, AİHM kararına uyacağını, genelde vicdani retçilerin ve özelde de Osman Murat Ülke'nin mağduriyetini ortadan kaldıracak düzenlemeler yapacağı sözünü verirken mağduriyetinin sürdürülmesi bir yana, müvekkilimin tekrar tutuklanması için işlemler yapılmaktadır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi tarafından verilen kararın uygulanması bakımından müvekkilim hakkında iç hukukta verilen kararların infazının durdurulması için gerekenin yapılması, Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi tarafından 14 Şubat 2007 tarihli oturumda işaret ettiği üzere Osman Murat Ülke hakkındaki adli sabıkanın acilen silinmesi, Osman Murat Ülke'nin yurttaşlık haklarının bütünüyle iade ve tesis edilmesi gerekmektedir." Osman Murat Ülke'nin çilesi-Y. Türker 16-07-2007 Radikal Never let me alone!!

Derin devlet nerede? TARTIŞACAK konu yaratmakta ustayız ya... Sorun çözmeyi beceremeyince tartışacak sorun üretiyoruz. Son olarak "Derin devlet nedir?" tartışmasına kilitlendik. Bu sorunun yanıtını bilene biz rastlamadık. Önce "derin devlet" konusunu ortaya atan Başbakan Tayyip Erdoğan'dan başlayalım. Başbakan, Kanal 7 TV'deki "İskele Sancak" isimli programda: "Derin devlet tanımına katılmıyorum diye bir şey yok. Niye olmasın? Osmanlı'ya dayanıyor. Gelenekten gelen bir şey. Bunu minimize etmek, mümkünse yok etmek, bunu başarmak önemli" diyerek tartışmayı başlattı. Sonra tanımlamayı biraz daha netleştirdi: Derin Devlet Başbakan'a göre, bir bakıma "kurumların içindeki çeteleşme" imiş. Bu düşüncesini de Etiyopya gezisine katılan gazetecilere, uçakta söyledi. "Bu tür bir yapı var. Bugüne kadar bu tür bağlantıların üzerine gidilemediği için bedelini hem millet, hem devlet olarak ödedik" dedi. Eğer yasama, yürütme ve yargı el ele verirse sonuç alınabileceğini vurguladı. Gazetelerde izlemişsinizdir. Bu sözler üzerine "derin devlet" kavramını tanımlamayan nerdeyse kalmadı. Sayın Süleyman Demirel'e göre "derin devlet, normal devletin raydan çıkmış hali" imiş. "Kökünde ya devlet yıkılırsa?" korkusu yatarmış. O yüzden birileri harekete geçmek gereğini duyarmış. İşte "derin devlet" denen şey, "Devleti biz kurtaralım" diyenlermiş. Sayın Kenan Evren'in de Demirel'in tanımlamasına benzer bir açıklaması var. "Devlet zaaf gösterirse, derin devlet müdahale eder... Etmiştir... Kimse (12 Eylül 1980 müdahalesi öncesinde bize) 'Paşam müdahale etmeyin' demedi. Bilakis, 'Edin... El koyun' denildi" diyor. (Bu alıntıların kaynağı 1 Şubat 2007 tarihli Zaman gazetesidir.) Görüldüğü gibi, derin devlet kavramını herkes, faili meçhul cinayetlerden, Susurluk çetesine ve Şemdinli olaylarına kadar aklına takılan hangi olay varsa onunla açıklıyor. Derin devlet nedir, var mıdır, yok mudur, in midir, cin midir, biz de bilmiyoruz. Ama yapılan tanımlamalardan anlıyoruz ki, bilmeseler de insanlar belirli noktalarda birleşiyorlar: Önce "hukuk tanımayan" bir güçten söz ediliyor. Ama bu gücü kimileri "devletin -veya vatanın- yüksek menfaatlerini koruma" iddiası, kimileri "devlet içinde çete kurup çıkar sağlama" çabası ile açıklıyor. Birincisi "hükümet darbesi" yapmayı "derin devlet"le açıklıyor, ikincisi "devlet gücünü kullanarak çıkar sağlamayı" derin devletin marifeti sayıyor. Derin devleti, çıkar amaçlı çete kuran kamu görevlileri sanıyor. Derin devletin var olduğunu iddia etmek aslında, "ülkemizde hem etkin şekilde görev yapan hem de her kararının, her eyleminin hesabını veren, bir başka deyişle SAYDAM bir devlet yok" demektir. Çünkü aksi halde kimse ne çeteleşebilir ne de darbeciliğe soyunur. Derin devleti o nedenle kapı arkasında aramayalım. O, bizi yönetenlerin zaafında yatıyor. Oktay Ekşi/Hürriyet gazetesi Never let me alone!!

Sevdiğimiz, beğendiğimiz köşe yazılarını bu başlıkta toparlayabilirsek ; gazete okumayı sevmeyen arkadaşlarımıza katkıda bulunmuş oluruz değil mi? Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

GOLDİ; su tasını, yemek kabını, gezi tasmasını kendisi taşırdı oradan oraya. Aşı zamanı geldiğinde "aşı karnesini" ağzına alıp Veteriner Tıp Merkezi'ne kendisi gidiyordu. Dün ona bakan veteriner hekimler ağladılar. Çünkü Goldi'yi öldürdüler. Sadece Goldi değil, son günlerde Ankara'nın birçok yerinde belediyeler tarafından toplu hayvan katliamları yapılıyor. Or-an bölgesinde de o gece 40 kadar köpek kayboldu. Arkadaşımız Sevgili Deniz Biliroğlu'nun haberine göre, birkaçının karlar arasındaki cesetlerini buldular sahipleri, zehirle katliam yapanlar öbürlerini toplayıp götürmüşlerdi. Goldi de kendi evinin bahçesinde ölmüştü. Bu bölgede devlet adamları, büyük bürokratlar ve milletvekilleri otururlar. Yani; Hayvan Hakları Yasası'nı çıkartan ve uygulamakla görevli olanlar... Ben sormaya devam ediyorum: Türkiye'de her gün oluk gibi kan akıyor. İnsanlar birbirlerini öldürüyorlar durmadan. O eli tabancalı-bıçaklı suçluların çocukluklarında bir köpekleri, bir kedileri olsaydı, böyle sevgisiz mi büyürlerdi?.. Dili olmayan bir canlıyla dostluk kuran çocuk, büyüdüğünde dili olan hemcinsleriyle hayda hayda iletişim kuramaz mıydı?.. Bir canlıyı sevmenin, korumanın, ona kıyamamanın ilk dersi değil midir; çocuklara bir kuşu, bir kediyi, bir köpeği sevdirmek?.. Ama siz; "huzur ve sükuneti sağlama şartı olarak" çocuklara "öldürmeyi" gösterirseniz... Bu ülkede akan kan nasıl durur? Cinayet, dehşet, ölüm nasıl biter? Goldi ve öbür köpeklerin-kedilerin sahibi çocuklar günlerdir ağlıyorlar. Birçoğu hálá bir umut, kayıp dostlarını arıyorlar Ankara'nın ara sokaklarında. İşte böyle başlıyor; yok etmenin, acımasızlığın, merhametsizliğin ve yaşama saygısızlığın öyküleri. İşte böyle yerlerde yetişir; gaspçılar, kapkaççılar, eli bıçaklılar, katiller, caniler. Aslında; büyükler çocuklara "öldürmenin kötü bir şey olmadığını" tebliğ ediyorlar, anlamıyor musunuz? Bu büyüklerden çok daha bilinçli Goldi gözümün önünden gitmiyor; ağzında aşı karnesi, bir kapının önünde bekliyor... hürriyet/Bekir Coşkun Never let me alone!!

ŞÜKRET EY TÜRK KADINI Atatürk Türk kadınlarına haklarını verdi!' Kaç kez işittik yukarıdaki cümleyi, bilhassa kadınlardan. Türkiye'de değişik yaş gruplarından ve mesleklerden kaç kadın, 1920'ler ve 30'lardaki reformlar sayesinde Türk kadınlarının 'mücadele etmesine gerek kalmadığına' inanır. Batılı kadınlar 'hakları verilmediğinden bizzat almak' durumunda kalmışlardır. Bizde ise, haklar siyasi elit tarafından verildiğine göre 'almaya' gerek kalmamıştır. Yukarıdan aşağıya modernleşmeye ve devlet merkezci sistem anlayışına alışkınız ne de olsa; kadın hakları hususunda da aynı alışkanlıklar devam ediyor. Devlet verir nafakamızı, ötesini sorgulamak nankörlük addedilir. Bu sebepten, şükreden bir tavır içinde donduk kaldık kuşaklardır. Türkiye'de kadınlar seçme ve seçilme hakkına Fransa'daki kadınlardan bile erken kavuştu. Şükret! Türkiye'de kadınlara aile hukuku ve boşanma ve velayet hususlarında ne kadar erken verildi hakları. Şükret! Kadınlar doktor, akademisyen ve pilot oldular, hatta kadın başbakanımız bile oldu geçmişte. Şükret! Şükretmezsen eğer 'feminist' zannederler, maazallah. Feminist kelimesi ise hem sağ hem sol kesimin gözünde neredeyse küfürle eşdeğer. Her ideolojik cenahın otomatik olarak karaladığı, küçümsediği bir kavram feminizm. Bu konuda en büyük genellemeleri yapabilenler ise, feminist teoriler ve hareketler hakkında en az bilgiye sahip olanlardan çıkar. OECD'nin istihdam raporlarında Türkiye'ye dair çarpıcı, acı bir tablo sergilendi. Kadınların işgücüne katılımları açısından en sonuncu sırada yer aldık yüzde 27'lik bir oranla. Daha da düşündürücü olan 1990'dan bu yana çalışan kadın oranındaki belirgin bir azalma olması. Kadınların işsizlik oranında ise Türkiye yüzde 10'luk bir oranla Çek Cumhuriyeti ile beraber yedinci sırayı aldı. Sayılar düşündürücü ama ampirik verilerden ziyade, değiştirilmesi zor olan zihniyetler. Düşünce kalıplarımız! 1980 sonrasını analiz eden siyaset bilimciler Kemalistler-İslamcılar ikileminden bahsederken, iki kesimin ayrılıklarını irdelediler hep, benzeşen yanları üzerinde durmadılar genellikle. Kadına bakış. Cinselliğe bakış. İdeolojik uzaklık illa da bu meselelerde uzak olmak anlamına gelmez. Siyasetin de siyasetçilerin de söylemleri erkek egemen bir dil. Daha bu hafta TBMM'de DYP'li bir milletvekili, CHP'yi AK Parti'nin 'altına yatmak' ile itham etti. Bu zihniyet nereden geliyor? Bu kafa yapısı? Ne cinselliğimizle barışığız ne de kadınlarımızla. Şimdi bu yazıyı okuyan tüm kadın okurlara bir sual: Bizleri söylemleriyle aşağılayan Türk erkeklerinin, arkası olmayan, savunmasız, çoğu zaman fuhuşa sürüklenen Rus, Moldavyalı, Azeri hayat kadınlarına nasıl davrandığını düşündünüz mü? Merak ettiniz mi? Onları kız kardeşiniz addettiniz mi? Yoksa onlar 'namussuz' siz 'namuslu' olduğunuz için araya bir perde mi çektiniz? Meclis kürsülerinde, sokaklarda, kurumlarda kadınlar horlanıyor. Bunları yapanlar bizim eşlerimiz, babalarımız, oğullarımız. Bizler tınmıyoruz, alınmıyoruz. Başka başka kadınlar alınsın. Biz niye alınıyoruz ki diyerek, gaflet uykumuzdan uyanmak istemiyoruz. Niye uyanalım ki, nasıl olsa haklarımız verildi bize, hem de Fransız kadınlarından bile evvel! Ne güzel! Şükret ey Türk kadını! ELİF ŞAFAK Her yeni başlayan macera Heyecan dolu çilek kokar.. ;)