Her martı sustuğunda akşam olurdu, Göğsüm delinirdi her bakışında.. Kış uykusundaydı sanki ermişlik.. Karanlığımı alırdı ay, alırdı da ; Bir tek sen anlayamazdın.. Usta ve keskindi yalnızlığım.. Yazılmış bütün şiirler kadar içtendi aşkım, Bağırırdım dağlara, taşlara, Bir tek sen duyamazdın.. Aşkımızı alıp yazlık mekanlarda, Transparan düşlerle onarırdın.. Sızardı her bir yerlerinde sevda-mız.. Halbuki kimliksiz bir son savaşçıydı aşkım.. Yine de kuşatılmış bir mezra suskunluğuyla, Öylece bakardım ardından.. Bir tek sen bilemezdin.. Ah ulan kahpe dünya..! Vuruştuk Mayıs'ın on sekizi, Eylül'ün on ikisi..! miydi takvimler..? Yıkılmış köprülere benzemişti ayrılıklar.. Geçilmiyordu.. Sen orada, ben burada, Karanlığımı alırdı ay.. Seyre gelirdi cümle alem.. Bir tek sen göremezdin.. Ne dava haramisi, ne entelektüel sanat çığırtkanı, ne ütopya devşirmeni. Kuş olup uçtuk semaya..

eğil salkım söğüt eğil, bu benim ki sevda değil... Bütün renkler aynı hızda kirleniyordu, birinciliği beyaza verdiler...

yüregine saglik.. bir gün ve gerçekten, her şey çok güzel ölecek!

Ah zebun.. İçim kıyılıyor rüyalarımda.. Çamur sellere karışıyorum.. Bilmiyorum ve bilemiyorum, Elim alnımdan ne vakit iner.. Bindiğim bu kervan nereye gider..? Fazlasıyla hak ediyoruz bunları, Severek öldük diye, bin daha öldürecekler bizi biliyorum.. Haydi Bittiği yerde başlayan bitişler paradokslarımı, Ve uzana uzana yetiştiğimiz yerin dibini getir.. Sürmelerini yine sür, Yine sürül buralardan.. Sürüsüyle kuş yakalayalım, Süsleyip süsleyip ellerimizi.. Ellerimize sürelim.. Kaç zamandır geri çekiyorum gözyaşlarımı, Ağladığıma ağlayacak kimse yok diye.. Sen demiştinya "Düşme.." diye, Kaldıracak kimse yoksa, Düşmüyorum artık zebun.. Hiç kalkmayarak yerlerden, Düşmüyorum artık.. Kolay mı zebun.. ; Her çarmıhın sevdalısı olmak.. Kolay mı, her muma fitil olmak..? Olmak kolay dersen zebun, Ya hiç olmamak..? Ne dava haramisi, ne entelektüel sanat çığırtkanı, ne ütopya devşirmeni. Kuş olup uçtuk semaya..

Kendini sakladığın o odadan, dört duvardan, güneşsiz, havasız o mezardan çıkma vakti şimdi.. Bedenin uyuşukluğu yüzünden çok yavaştır adımlar.. Korku vardır, panik vardır, merak vardır, heyecan vardır.. Kapının koluna uzanır el.. Kararsızlık mı..? İsteksizlik mi..? Sadece endişe.. Cesaret, cesarettir istenen.. Gözler kapatılır, derin bir nefes alınır devamında.. Ve anahtar çevrilerek aşağı indirilir kol.. Kabuğundan çıkış, korkularla savaş, kabusların üzerine yürümedir bu.. Yeniden yaşamaya niyettir.. Ne dava haramisi, ne entelektüel sanat çığırtkanı, ne ütopya devşirmeni. Kuş olup uçtuk semaya..