Nasıl anlatsa, nerden başlasa Ne dili varır Ne de yüreği dayanır anlatmaya Oldu da yumsa gözünü Anlatsa, anlatabilse olanı biteni Mezardan ölüler uyanır Beyaz kefenler kana bulanır Ölüler bile ağlarda Toprak ölümün gözyaşlarıyla sulanır Aşk öldü! Yaşam pınarının yanında katledildi Kızıl şafaklarda pusulandı. Özgürlüğün önünde Kurşuni bir sabaha gebeyken hüzün Vuruldu dese İnanabilir misiniz? Demez misiniz? Hani yürekler di aşkın mevzisi Yüreklerdi aşkın siperi, aşk ölmezdi! Dersiniz, dersinizde Lakin ihanet kurşunu önce yürekleri Sonra aşkı deldi, bilmezsiniz bilemezsiniz Ölüm yüreksizlerden geldi kahpece Aşk öldü, aşık öldü, şair öldü, şiir öldü Hüzün kefenlerine sarıldı Satırların arasına gömüldü Sonrasında Bir papatya düştü dalından Çamurlar içine Yüzünde acı bir gülümseme Teninde çamurlanmış bir koku Dal ayaktaydı titrerken dizleri Bir çığlık, yıkık duvarlarda yankılandı sözleri Hüzün çöktüğünde papatyaya Anladı ki, özgürlükler öldü Ve son mermi çıktığında namludan Bir ses yükseldi avludan Son mermi ile Düşleri vurdular Bir damla düştü gülün üstüne Kan rengiydi gözyaşı Güvercin düştü, zeytin dalı soldu Kötülük bile ağladı gizlice Aşk ölünce İhsan TURHAN Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..