Sevmek.. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Ben sana mecburum, yoksun.. Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur.. İnsan bir akşamüstü ansızın yorulur. Tutsak ustura ağzında yaşamaktan.. Kimi zaman ellerini kırar tutkusu, Birkaç hayat çıkarır yaşamasından.. Hangi kapıyı çalsa kimi zaman, Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu.. Konuya ilişkin, Atilla İlhan dan hoş bir şiir.. Ne dava haramisi, ne entelektüel sanat çığırtkanı, ne ütopya devşirmeni. Kuş olup uçtuk semaya..

Gariptir.. İnsan bazen karşılığını alamadığı şeyleri yapmaktan sıkılır bir süre sonra.. Ama sevmekten asla sıkılmaz.. Seversiniz, karşılık alamazsınız, bazen sevdiğinize inanmaz sevdiğiniz.. Çok kırılırsınız, ama yine de sıkılmazsınız sevmekten.. Pes etmezsiniz, "Lanet olsun, sevmeyeceğim artık.." diyemezsiniz.. Gariptir sevmek.. Gariptir.. Ne dava haramisi, ne entelektüel sanat çığırtkanı, ne ütopya devşirmeni. Kuş olup uçtuk semaya..

Ben seni hüznün ruhuna çizdiğim resimlere yazdım. Ben seni yüreğimdeki umut kırıntılarına yazdım. Senden öncesi yoktu, seninle var olmuşum. Sende bütün yarınlar, sende bütün duygular, beni bende arama ben artık sen olmuşum. sevmek... yönetmek için olmamalı sevmek... paye almadan sahiplenmeden sevmek... güvenmek sanatı sevmek... ortasından bölecek kadar hayatı sevmek... evini beklemeyeceğini bile bile sokak köpeğini doyurur gibi sevmek... ıslanan kırlangıcı koynunda ısıtmak gibi göç edeceğini unutmadan sevmek... koca bir orman yangınına ağzıyla su taşıyan karınca misali sevmek... karnın buruluyorken açlıktan tuttuğun tek balığı suya geri salacak kadar sevmek... görmeden, duymadan ve hatta dokunmadan sevmek... bir daha gelmeyeceğini bilerek dünyanın geçiciliğine aldanmadan