Hayatta ben en çok babamı sevdim. Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk Çarpı bacaklarıyla – ha düştü, ha düşecek – Nasıl koşarsa ardından bir devin, O çapkın babamı ben öyle sevdim. Bilmezdi ki oturduğumuz semti, Geldi mi de gidici – hep, hepp acele işi! – Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi. Atlastan bakardım nereye gitti, Öyle öyle ezber ettim gurbeti. Sevinçten uçardım hasta oldum mu, 40'ı geçerse ateş, çağ'rırlar İstanbul'a, Bi helallaşmak ister elbet, diğ'mi, oğluyla! Tifoyken başardım bu aşk oy'nunu, Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu. En son teftişine çıkana değin Koştururken ardından o uçmaktaki devin, Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için Açıldı nefesim, fikrim, canevim. Hayatta ben en çok babamı sevdim Can Yücel Never let me alone!!

bir yerden tanıdık geliyor ama hatırlayamadım kim seslendirmişti. teşekkürler barbar..

buğracım benim için mi koydun bu şiiri of of harbi harbi ben en çok babamı sevdim heralde o kadar çok özlüyorum ki Bütün renkler aynı hızda kirleniyordu, birinciliği beyaza verdiler...

valla bir bilsem Bütün renkler aynı hızda kirleniyordu, birinciliği beyaza verdiler...