I. Ne giysek yakışmıyor hüzünden başka Susmalara kendini adamış iki sersemiz Oysa ikimizde bilirdik aşkın yalanını Ve gülüp geçileceğini İkimizde göz temasları ile tutulduk Zamanlar, saniyelerde akıp giderken Yöneldik mucizevi bir şeye... Sözde sevdiklerimiz vardı Onlar için yaşardık Gelip geçti onlar Büyük bir oyuna başladık Ağaçlar yaprak döktü Etraf sarı gelinlik giyindi Biz sustuk Oysa ikimizde biliyorduk Gerçek aşkın gözlerimiz olduğunu Susmaya mahkum bir elbise giyindik Hüzündü Efkardı Her şeye rağmen Zaman geçerdi Yaralar derinleşir Ciğer kanar Beyin nemlenirdi... Hele de kalbimizin mevsimsiz damlarında Yalın ayak koşarak Altta ki odacıklara yaptığımız basınçlarla Kamikaze oyuncaklarından Heyecan serüvenleri benzeri Koşmalarımız, nefessizliğe yöneldi Oysa ikimizde bilirdik, heyecanın gafletini Susardık Sersemdik Sevdiklerimiz vardı sözde sevdiklerimiz Ve biz onlar için yaşardık Sözde, her şey sözde... Sevdiğimizi söyleyememenin derin yaralarını yaşardık Her an Her gizli bakışlarımızda... Gizli bakardık Yakalanma korkumuz vardı Oysa yan yanaydık Birbirimize aşıkken Susardık Sevgimize susardık Söylemeye cesaretimiz yoktu Cesaretsizliğimize esir düşerdik Hüzünler giyinirdik En sıcak sonbaharlarda üşürdük Üşüme eylemini keyfi yapardık Titrerdik bir de En ağırdan korkarak kalp kırmalarımızda Sonrasında özür dilemelerimiz gelirdi Dillerimiz ağlaya ağlaya söylerdi gelişi güzel bir şekilde. Susardık sonra Gözler konuşurdu da Dillerimiz söyleyemezdi sevdiğimizi Oysa ne çok yakışırdık Yan yana dururken Bilenler vardı bizi Gülüp geçerlerdi Biz ağlardık Hüzündü elbisemiz Kim dokunsa yağmur yağmış gibi su damlardı Elbisemizin cep kenarlarından Aşıktık Aşkımıza susmalarımızı bindirerek yok oluyorduk Her yok olma eyleminde Kendimizi buluyorduk Başka şekillere girmek istiyorduk Sonsuz ütopyalara dalarak Derinliği belirsiz denizlerde Yüzmek isterdik Can güvenliğimiz olmadan Oysa ne giysek görünmezdi Hüzün vardı üstümüzde Her gülüşümüzün ardından gelen sessiz gözyaşları... Yüklemler ve sonsuz noktalar... Susmalıydık Çünkü seviyorduk Hüzün giyinmeliydik "Ne giysek yakışmıyor"un ağırlığında Hüzündü tek gerçeğimiz Onunla yaşamayı öğrenmeliydik II. Acemi bir öğrenci gibi Susamadık Önce ben söyledim Bildiklerimin doğruluğuna aldanarak Oysa her zaman öğretmenin dediği doğruydu Her seferinde susmam gerekti Susmaların hüznü ile Söyleyiverdim Sonra sen. Ve ardından gerçek bir aşkın yok oluşu Sevgimizin derinliğinin İki söz ile tükenmesi Büyünün bozulması Giyindiğimiz hüzünlerin Jilet kesiği yarası... Ceplerden dökülen gözyaşlarının Astara kaçması Ve bir aşkın çürümesi... III. Çıkar artık üstündeki hüznü Acemilik geçti... Öğrencilikten öğretmenliğe atılan adım bizimki Çıkar üstünde ki hüznü de Gözlerdeki tufanların gerçekliği Yalan olmasın bari... Serdar Rehalı