hüznü damıtıyor ay düşkünü geceklerde kadınlar saatler an'ı vurduğunda ölü yanlarımıza açılıyor cümle canlar avuçlarımda kanayan sen bir de yitik zamanlar darmadağınık hayatlaru çalıyor çanlar müjde kuşları bi-çare/suskun çığlıklar aşikar bir kıyısından tutunamadığımız umut... hermesin heybesinde yiten sesim megara'nın gözleri neden aşka değmedi söyleyin söyleyin kim dikti yırtık ceplerini kefenlerin kimdir faili bu ruhsuz bedenlerin pişmanlıklar neden düşlerini yağmalıyor her gece ölülerin söyleyin ben daha ölmedim/öl meli sana değmeliyim asılmalıyım eteklerine bende sevincin git öteye git geceye düş/düş'te yeşer içimizdeki aşk ikimizede yeter Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..