ozledim istanbul' u.. What the eyes see is knowledge, what the heart knows is certainty.

istanbul istanbul olalı duymadı böyle güzel şiirler Kimse sana senden iyi öğüt veremez. Cicero

Gökyüzüne takılır gözüm akşamüstlerinde, Sonsuzluğu çekerim ciğerlerime.. Anlaşılmaz bir huzur kaplar içimi, Hiçbir yerde ve kentte olmadığı gibi.. Kimselere yar olmayacak kadar özgür ve dikbaşlı İstanbul.. Hangi dizelere sığarsın ki..? Hangi şairin parmaklarının ucuna yaslanan kelimeler anlatmış seni..? Bir gevher-i yekpare iki bahr arasında İstanbul, dilemma kentidir İstanbul.. Ne dava haramisi, ne entelektüel sanat çığırtkanı, ne ütopya devşirmeni. Kuş olup uçtuk semaya..

Çok güzel bir şiirdir. Paylaşımınız için teşekkürler... Yetişmiş her insanın içinde, oynamak isteyen bir çocuk vardır. Nietzsche

Bir de şiir' in yazıldığı İstanbul' da yaşasaydınız, kimbilir şu an neler düşünecektiniz, dilemma. Gecesi sünbül kokan Türkçesi bülbül kokan, o kadar güzel bir ifade ki benim için. İnanın herşeyi özetlemiş. Aynen böyle idi. Şimdi bir felaket. İstanbul beyefendi' leri vardı. Şive çok mükemmel. İstanbul' a has. Beyoğlu caddesi, pastahanelerden çıkan mis gibi kokularla kaplanır. O kokular içerisinde yürümek ayrı hayat keyfiydi. Çok güzeldi çok. Lise ve Üniversite hayatım İstanbul' da geçtiği için, çok severim. İstanbul aşkım, eşime olan duygularımla aynıdır. Her ikisi de çok güzeldir. Saygılarımla... Yetişmiş her insanın içinde, oynamak isteyen bir çocuk vardır. Nietzsche

ahh o yalova gecelri. dolu dolu hakikaten insanın istanbullu olası geliyor. her ne kadar eski istanbullu olsakta deniz mani o güzelpaylaşıma ama gercekten o coşkuyu hissettim.. SU ATEŞE GALİPTİR AMA SU Bİ KABA GİRERSE ATEŞ ONU KAYNATIR. YOK EDER..

İstanbul sen, sen İstanbul... İstanbul yapboz, biz de bu yapbozun küçücük parçaları... Söyle bana sevgili, sen olmasan tamamlanır mı aziz İstanbul? Ben İstanbul, İstanbul ben... Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Zamanı durdurmak isterdim, hem de herşeyden daha çok Seninle bir soluk uzaklıkta olduğum o an. Yanaklarına dokunduğum da, Şöminede ellerini ısıtan, bir çocuğun mutluluğu gibi, Gözlerimdeki mutluluğu görebilmen için. Zamanı durdurmak isterdim, Seninle bir soluk uzaklıkta olduğum o an. Parmaklarımı, dudaklarına değdirdiğim anda, Bir sevdanın yüreğimde nasıl yandığını, Hissedebilmen için. Zamanı durdurmak isterdim, Seninle bir soluk uzaklıkta olduğum o an. O an iste!!! O an bir kerecik ölmek isterdim. Aşka gözlerinde dokunabilmek için. Bir soluktan daha yakınız şimdi,, tek kişiliğiz Öyle sarıldım ki sana!!! Zaman durdu, Bütün dünya sustu, Açma sevdiğim gözlerini Bir soluktan daha yakınım sana şimdi Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Göğsüme bir İstanbul çiziyorum Başparmağımla, kelebek biçiminde Çocukmuşum gibi aynanın önünde Yüzümü saçlarımı okşuyorum Kadıköyden herhangi bir deniz Tenha bir tramvay Şişliden Samatyadan belki Sultanahmetten İncir ağaçları anmsıyorum Göğsüme bir İstanbul çiziyorum Başparmağımla, kelebek biçiminde Biraz umutsuzum, biraz yorgun işte En çok gözlerimi seviyorum ATAOL BEHRAMOĞLU Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar; Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar. İçimde tüten birşey; hava, renk, eda, iklim; O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim. Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur; Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur. Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale, Ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale. İstanbul benim canım; Vatanım da vatanım... İstanbul, İstanbul... Tarihin gözleri var, surlarda delik delik; Servi, endamlı servi, ahirete perdelik... Bulutta şaha kalkmış Fatih'ten kalma kır at; Pırlantadan kubbeler, belki bir milyar kırat... Şahadet parmağıdır göğe doğru minare; Her nakışta o mana: Öleceğiz ne çare?.. Hayattan canlı ölüm, günahtan baskın rahmet; Beyoğlu tepinirken ağlar Karacaahmet... O manayı bul da bul! İlle İstanbul'da bul! İstanbul, İstanbul... Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği; Çamlıca'da, yerdedir göklerin derinliği. Oynak sular yalının alt katına misafir; Yeni dünyadan mahzun, resimde eski sefir. Her akşam camlarında yangın çıkan Üsküdar, Perili ahşap konak, koca bir şehir kadar... Bir ses, bilemem tanbur gibi mi, ud gibi mi? Cumbalı odalarda inletir "Katibim"i... Kadını keskin bıçak, Taze kan gibi sıcak. İstanbul, İstanbul... Yedi tepe üstünde zaman bir gergef işler! Yedi renk, yedi sesten sayısız belirişler... Eyüp öksüz, Kadıkoy süslü, Moda kurumlu, Adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu. Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından Hala çığlıklar gelir Topkapı sarayından. Ana gibi yar olmaz, İstanbul gibi diyar; Güleni şöyle dursun, ağlayanı bahtiyar... Gecesi sünbül kokan Türkçesi bülbül kokan, İstanbul, İstanbul... 1963 Necip Fazıl Kısakürek Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..