Bitsin Artık Yar... Ömrümü cebelleştiren yürek sızım; Bu satırlar, benden sana akan son duygu seli. Hıçkırıklarım yankılanırken, yalarken soğuk duvarları, Bu şehrin bomboş sokaklarında Islak bir kaldırım taşında, sereserpe buldum kendimi... Yetmedi mi yar onca çabam? Yetmedi mi bunca gaflet? Hergece kan-ter içinde uykularım, Her uyanışımda; Ya hüzzam bir şarkının senfonisi, Ya da dalgın ruhumu irkilten rüzgarın uğultusu Alıp gidiyor geçmiş günlere. Yorgun başım mengeneye sıkışmışçasına canım yanıyor. Kulaklarım senin o benliğimi bedenimden ayırır sesinle çınlıyor. Yoruldum artık yar yoruldum artık... Ne çok canımı yakıyor biliyor musun Gözlerine baka baka 'seni seviyorum'diyememek. Şu deli gönlümü salıvermişim peşinsıra, Azad edilmemecesine. Kılıç keskini bir ip üzerine dizili umutlarım, Ha düştü düşecek. Güneşe küs gözlerimde köz köz bakışlar, Ha söndü sönecek. Kabardıkça yakıyor içimdeki hasret volkanı, Ha deşildi deşilecek. İçim acıyor yar, içim acıyor. Bu kasvetli akşamda, bu puslu havada, Dağlanıyorum arkamda kalmış Elimi uzatamadığım özlemlerle. Sol yanımda bir sızı, bir çaresizlik, bir bıkkınlık... Yar sana sesleniyorum! ! ! Bu yangın sönsün, durulsun denizimin dalgası, Ve bu yaş akan son damla olsun. Bitsin artık yar bitsin artık... Alıntı