Sana uzak kentlerden birinde, Zamanın bir yerinde, Seni ve senli günleri anımsattı, Akşam güneşi. Onca zamanın üstünde Eskimeyen bir düşüncesin şimdi İnsan her gün anımsar mı aynı gözleri? Seni seviyordum ve senin haberin yoktu. Saçlarını izliyordum uzaktan, Kulağının arkasına düşüşü ve burnun Herkesten başkaydı işte. Güldüğün zaman yukarıya bakardın. Yukarı kalkan başın Ve gülen gözlerin vardı, Ne güzeldiler. Sen bilmiyordun, Ben seni seviyordum. Kalbime sığmıyordum aklımdan geçenler. Duvarlara, vitrin camlarına, kaldırımlara çarpıyordu. Geri dönüyordu çoğalarak. Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum her şeyi, Her şeyi erteleyişim oluyordun. Mevsimler değişiyordu Ve büyüyorduk. Dönemeçler geçiyor, Köprüler göze alıyor Ve bazen tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk. Cesurduk... Ufuk çizgisi maviydi, Gün batımı hep turuncu Ve kırmızıydı bütün karanfiller. Ben seni seviyordum, Sen bilmiyordun. Sevinmelerim oluyordun ara sıra, Sen hiç bilmiyordun. Sonra herhangi biri oldun. Bütün sevinçlerim bittikten sonra Yağmurlar yağdı serin haziran akşamları... Derken bir gün uzaktan gördüm seni. Saçların bana inat, Başın her şeye meydan okuyarak. İşte yine aynı... Kalbimi acıttın. Her zamanki gibi. Değiştik sanıyordum. Ve sen yine bilmiyordun. Şimdi bunları anlatsa sana birileri Kim bilir? Ya da boşver bilme en iyisi... İclal AYDIN Nokta konmuş. Bitmiş, en güzel hikayem.....