ben bunu yazmıştım yaff Amma da sevdim bana ait olan yanlızlığımı, hiç birinizi sevmediğim kadar..

Aşk ve ajitasyon... Hani kurşun sıksan geçmez ya geceden...

Ask gider acisi kalir Ask icin bahar. Tehlike her yerdedir... Vuruluverirsin hic ummadigin birine. Ama oyle carpar ki kalbin, duracak gibi aldatir seni. Bahardan sonra yaz gelir... Hepimiz biliriz, sabun kopugu gibidir yaz asklari. Bence oyle basit degil. Henuz silinmedi hicbirinin yarasi benden. Ask gitti ama acisini birakti, iz kaldi. Guz asklari mevsimine donunce donence, pencereye sinmis insanlar gelir gozumun onune. Ve yavas yavas gorunurler etrafta. Kimi yaza girerken terk ettigi askini, kimi yaz askini dusunur. Kimi ayrilik planlar ama hala yuregi yanar. Kimi terk edilmisligi sindirmeye calisir. Çok azdir taze ask yakalayan. Sanki bir dogum oncesi olum gibidir. Sonra kis gelir. Kimi yuzsuzler yazin hic aldatmamis gibi eski sevgilisine doner;kimi sadiklar kavusur... Kimi yalnizdir, kimi yorgun... O yorgunlar icin kis uykusu baslar... Belki de taze baharlara, taze asklara enerji depolarlar... Ask dort mevsimdir herkesin sozlugunde. Ama nedense bana bu anlattiklarimi cagristirmaz. Sacmaladim belki de bir paragraf boyu. Yalan attim. Aslinda dogru olsalar bile yalanlardi cunku, hissetmediklerimi yazdim. Ezbere konustum. Ask, kelimesi icimde gebe oldugum bir kelimedir. Her duyusumda dogum sancisi ceker, doguramam. Ama gozlerimin onune o gelir. Sadece bir bakisina karin agrilari, suyla yatismalar. Bir tebessume omur bulmak. İtiraf. Saatler suren telefon konusmalari. İlk duygular, cocuksu guzellikler. Ve sonra..... Nefessiz kalmacasina aglamalar. Izdirap cigliklari... Kis.. Kis.. Kis..... Azap.... Ve sonunda dogan gun.... Hemen her mevsim asik olmusumdur birilerine.... Hatta sonbaharda bile... Ama onca ufakli buyuklu sevda icinde, boylesine derinde var olan, boyle yakti mi iz birakan, bu kadar caresiz birakan, bu kadar arzu illetine hasta eden, bu kadar dizginsiz, sorgusuz, basina buyruk, acimasiz, bu kadar bugunsuz sevda gormedim. Ve iste hic biri boyle koyup, boyle yikip gitmedi. Ondan once hic biri icimden bir sey goturmemisti. Ondan sonrasi zaten goturemez cunku, goturulecek bir sey kalmadi.. İste o insan, beni aska karsi boyle kelimesiz boyle hayretli, boyle caresiz, isteksiz birakip gitti.. Şimdi ben nefretten bile aciz isem bana bir seyler borclu. İcimden sokup aldigi bir seyleri. Bana beni borclu. Herkesi seven o sersem yuregimi.. Benden alip kactigi o masum kizi borclu. Bana bir dun, birde yarin borclu. Benim ne gunahim vardi da ask icin uc kelime etmekten aciz kalacaktim. Benim ne gunahim vardi da her mevsim baska meyve yemek varken istahsiz kalacaktim. Yoktu elbet gunahim.. Onunda yoktu ya.. Öfkem susmama engel... Ama ikimizin de sucu yoktu... Suclu yoktu.. Benim mevsimim sonbaharsa, yaza, kisa, bahara donmez... Benim gibilerin nasibi pencere onune sinip, mazide yasamak, kendinle kanli bicakli duellolar yapmak... Kendinle savasmak, hirpalamak... Yaptiginin farkina varip, bir de ustune onun icin cezalandirmaktir. Emek verildikçe, özlemi çekildikçe ve de hasreti çekildikçe büyüyen birşeydir aşk.