Beklemek... Sessiz ve kimsesiz... Ne bir dönen ne bir seven... Ve zaman, ölüm, aşk hep benimle düşümde.... Aylardır bekliyorum gelmeni. Hasretinle kavrulan şu yüreğime serpeceğin hayat dolu sözcüklerini düşlüyorum aylardır. Tenimin teninde can bulmasını bekliyorum aylardır. Tanrıya her el açışımda seni bana diliyorum... Sensizliğin... ayının sonundayım. Gözlerim hala direniyor yollarına. Bedenimse bitkin. Kurumuş toprak misali çatlak, susuz bitkiler gibi solgun. Sensizlik... ay içinde yıprattı bedenimi. Kabullenmedi yabancı ellerin döktüğü yada dökmeye çalistigi can suyunu. Hala hasretle seni bekliyor, geleceğin güne adanarak. Sana adayacak iki şeyim var elimde. Birincisi sunak olacak bedenim, ikicisi ise sana kurban edilecek yüreğim. Dönsen. Hani dönsen diyorum artık. Bıraktığımız yerden olmasa da bıktığın o yerden; ama yeni bir heyecanla başlasak diyorum yarım kalan ilişkimize. Sen yokken içimde büyüttüğüm umut tohumlarını eksem kalbine. Bin bir umutla... Dönsen diyorum artık. İçimde ki şu dinmeyen fırtınayı dindirsen. Seni sessiz bekleyeceğime söz verirken için için yaklaşan ve bir anda kopuveren şu fırtınayı dindirsen... Dönsen diyorum hani... Gelecek kişi sen olmaktan çok uzak biri olacak olsa da dönsen diyorum. Gerçi sen hiç sen olmadın. En azından yüreğindeki, yüreğimdeki sen olmadın. Olamadın... Dönsen diyorum bir gece ansızın. Gittiğin gibi sessizce değil ama. Neşeli ve içten... Karanlığa rağmen aydınlatsan ruhumu. Geldiğini müjdeleyen geceye rağmen sen güneş gibi parıldasan. Gecelerce bana yoldaş olan yıldızlara �artık size ihtiyacı kalmadı. Çünkü ben döndüm.�desen. Dönsen diyorum. Hala sıcak yatağın sana ait yanı. Hiç soğumasın diye hayallerimi yakarak ısıttığım yatağın sana ait yanı... Sen diyerek oraya, hani sana ait olan yana, yastığını koyarak uyumaya çalistigim yatağım . Zamana inat sevişerek dünyaya meydan okuduğumuz mabedimiz. Haberim olmadan gelsen ve yanıma, hiç soğumayan o sana ait yana sokulsan diyorum... Dönsen diyorum. Seni bekleyen bu beden, seni bekleyen bu yürek, seni beklediğim zaman bana kıymadan... Dönsen diyorum. Dönsen... Ben seni beklerken ansızın ölmeden... Dönsen diyorum... 04:40

Mavi değildir ya denizler, sen de güzel değildin aslında, alacalıda değil ama sade hiç değil. Bir ağacın dalları gibiydin, yapraklarından göremediğim. Bense bıçak gibiydim, kör de değildim aslında, sapımı hiç kesemedim. Sana bilendim, ya hep engelledim kendimi, ya cesaret edemedim. Gaddar değildi hiç hayat, ne fırsatlar teptim. Feleğe hiç küfretmedim, kadere inancım arttı, zamana küsemedim. Talihsizdi aşklarım, ki hiç birinde güneşi göremedim. Hep sığ sulardan yukarı baktım ama kulaç atmadım hiç yukarı doğru yüzemedim. Zaman zaman yakındı ölüm, kendi kendime işkillendim, niyetlendim; saçma buldum hep sonunda, bir kez olsun denemedim.... Seni bulduğumda, ki ben hep senin beni bulduğunu düşündüm, henüz çocuktum ve seni tam anlamıyla sevemedim. Şimdi yaşıyor muyum sanıyorsun, doğan günleri kendimce batırıyorum. Ne bugün ne yarın, ne sana ne bana daha parlak doğacak. Kalktım oturduğum yerden gidiyorum. Sensiz bugün de akşam olmayacak. Şimdi ağlıyor muyum sanıyorsun, tüm yaşlarımı dün dolaba kaldırdım. Saksılara ektim yalnızlığımı, kağıtlara akıttım acılarımı, tedavi ettirmekten sıkıldım kapanmayan yaralarımı. Şimdi gidiyor muyum sanıyorsun, geri döneceğimi sen de biliyorsun, ne senle ne sensiz hiç olmadı huzurum. Tek umudumu terkedilmiş, unutulmaya yüz tutmuş şehirlerde bulurum. Şimdi ayrıldık mı sanıyorsun, sen çoktan unuttun belki ben alışmaya çalışıyorum� 06:00

... Belki daha azla yetinmem gerekir ama ne farkeder? Mutlu olurum diye....? ... Ne olursa olsun artık gidiyorum. ... Geri mi dönsem? ... "hem yara bandım hem yaram!..." teoman mıydı? hem kanatır durur, hemde kanın druması için gereken tek şeydir. gelecek kaygılarının içnde yer almamaktır en büyük yara. adım atamayacak kadar yorgun hissediyorum kendimi. öyle birşey olmalı ki, kopmalı fırtına, en sert boranlar esmeli, burnum buz tutmaktan düşmeli, ve ellerimi siper ettiğimde gözlerine seni görmeliyim. ayağım donup yapışsa yere, bacağımın kopma pahasına bile adımımı atarım sana. tökezlerken düşersem eğer, elimden tutarsan ne ala. en sıcaktır içimi kaplayan o an. yoksa var git yoluna. donsam kalsam bile orada, ne farkeder ki!... yazamıyorum artık pek. çünkü kalemi her elime aldığımda sen gelip çöküyorsun gözkapaklarıma. ve ne yana baksam seni görüyorum. lanet olsun diyorum, kurumuş gözyaşları artık akmıyor ki!.. ve koparıp atmak istiyorum o gözkapaklarını. ama nafile. sen zaten gözümün içine, ta bebeğine yerleşmişsin. ve gözlerim olmadan yaşamak neye yarar ki!... her yerde cam kırıkları var. üzerinde yürüyorum. ne kadar canımı acıtsam o derece rahatlayacağım sanki. ne kadar kanım tükense, o kanla birlikte sen akıp gidecekmişsin gibi geliyor. ama her seferinde cam kırıklı yol tükendiğinde sen tükenmiyorsun. ve dönüp arkamı, yürüdüğüm yollardan geri yürüyorum ta en başına. yürüyorum ve kanatıyorum ayaklarımı. bu hep gböyle mi sürecek? ya diyorum, kendi kendime, ya kanım bittiğinde sen bitmezsen, boşa mı akacak bunca kan. yada boğup gidecek mi beni. hayaller kuruyorum bazen. güzel hayaller bazıları. ve diyorumki elbet, ama elbet bu karanlığın ucunda bir ışık görünecek. küçücük bir ışık görüyorum orada. ama senin asla benim olmayacağını anlıyorum bir anda. ve zaten sen de ışığa üfleyip söndürüryorsun onu. ve zifiri karanlık içinde yürümeye çalışıyorum. ileri mi geri mi gidiyorum bilmiyorum. sadece ama sadece sevgim yol gösteriyor bana. ve hangi yöne dönsem seni gösteriyor. nalıncı keseri demişsin!.. benden iyi bileni mi var ki!.. almışım elime seni nalıncı keseri niyetine yontuyorum kendimi.. ve herbir yongası başka bir yönde ilerliyor. bir de mum dibini aydınlatmaz derler... öyle işte. eriyorum. etrafa ışık saçıyor olmak güzel ama. kimse bilmez ki o ışığın benden eriyen bir parça olduğunu. ne kadar çık ışırsam o kadar çabuk eriyeceğim. tezat... dün gece uyumadan ne de güzel şeyler düşünüyordum. ve kalkıp yazmaya mecal bulamadım. unutuldu gitti hepsi... Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..