Öğelerine ayrılmış bir cümlenin Tahtı devrik, saltanatı kısa Babadan oğula ve tüm kayıp ilanında adı geçen çocuklara Bütün öykülerden düşmüşcesine çok uzakta Yüklemimde sen, yüklemimde yorgun insan sureti Yüküm özgürlük yürürüm aşkın öznesine doğru Her nokta bir mayın yasaklı her cümlemin sonunda Her üç nokta siler beni ellerinin baharından... Ben öğelerine ayrı düşmüş bir cümlenin yaramaz çocuğu Dilenen zamanlarda dibsiz nesnelerin ardına düştüm Kurduğum tüm cümlelerin hazin sonuna Seni bulayım diye sorulardan yalnız bir işaret koydum Sen ise orta yerde bir virgül gibi boynunu büktün Seni edilgen aşkların mor çatılı evlerinde Türetilmiş yalnızlıkların sarhoş mezelerinde tükettim Ve bu eylemden en çok etkilenen ben oldum Hep yükleme kim sorusunu sordum bıkıp usanmadan Sen ise yaramaz bir özne gibi Bir cümleden bir cümleye beni yalnızlıklara sattın Sen devrik tüm cümlelerin en yaramaz öğesiydin Kaçışın tünelini kazıp terkedip gidendin şimdi ben özne, sen Öylesine bir cümlenin hangi öğesisin?

rahat bırakın cümleleri... soru sormayın artık

ne cümlerler bildim öğesinde biz olan ve ne cümleler duydum seni benden alan kimse bilmedi ağlamamın ıslaklığını bir tümceyle anlatamadım ben sana yangınlarımı kelimelerimle unuttum konuşmayı gülmeyi hep sustum beceremedim tebessümleri yetmedi yüklemlerimiz bizi biz yapmaya öznelerimiz kayboldu mahkum olduk susmaya şu yalan dünya da bari SEN gerçek ol be