Ben senin eşkıyanım Barudi, menzilime el ver; Suretimin gölgesi yok, pençelerim zırnık kokuyor. Aşkımın eşkaline uymuyor vurdumduymaz yağmur Gecenin albenisi yok; al beni Barudi, rahleme geri ver! Teninin karanlığına cephane gibi inerken yılan dudaklarım Zehrinle emzir beni, varsın yeni bir çağ başlatmasın İçimde gasbedilen Tanrı ırmakları; sen bana ruhun öğrettiği ilk harfsin Barudi; yüzümdeki denizleri ikiye ayıran asadır bakışlarındaki zifiri şahadet! Beni zulme sen teslim et Barudi, Cesedimdeki sevda viraneleri bir tek sana emanet! Ağzımdaki ölüm kokusu Gövdemdeki cennet kapısı Nefretimdeki kan sızıntısı Sırtımdaki hançerin etten kabzası Seni ayyuka çıkartsın Barudi; öyle bir seviş ki benimle birbirine karışsın genetik şifrelerimiz ve herhangi bir klasik gitarın herhangi bir tınısında Şaha kalksın acıda verdiğimiz firelerimiz Ben senin hayata karşı işlenmiş bütün suçlarındaki kaza süsünüm Barudi, ifademe el ver Teslimiyetimin ceremesi yok, kesik bileklerim gül kokuyor. Son şehrimin ikazlarına uymuyor darmadağınık hatıralarım Gecenin terbiyesi yok; al beni Barudi, cehaletime geri ver Toprağın kafatasıdır gökyüzü; Gökyüzüne sıkılan birkaç mermi gibi Sık beni şaibeli kara parçalarına, Barudi, beni salt kötülüğüme geri ver K. İSKENDER Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..