Kendini kandırma artık. Yaşanılanların ardından üzülmek anlamsız bundan sonra. Neye neden geç kaldığımızı sormadın ki hiçbir zaman. Yalnızlığıma hiç ortak olmadın ki. Anlamsız gidişlerine alıştırdığım kalbimi daha fazla yorma ne olur. Yaralarımı, gülümsemelerine meze yapma geceleri. Tutunacak onca dalın arasında, ellerimi boşluğa bıraktıktan sonra, hiçbir ışık göremezsin gözlerimde. Yavan mutluluklarına beni ortak edemezsin. Aşk çok uzak bir gece de terk etti beni. Ardından kalan soğuk eşyaların arasında, yeniden sevebilir miyim diye umut etmemin ne kadar anlamsız olduğunu algılayabilir mi aklın? İzdüşümlerime takılıp düştüğüm yollarda, acı yaşamları kendime katıp, geçtiğim her şehrin yalnızlık sınırlarında beklemenin ne olduğunu sorabilir misin kendine? Kendine dürüsüt olabilir misin, aşkın yokluğunda? Senden sadece masumluğunu isteyen bir yaşamın koskocaman hüsranını görmezden gelip, saçma sapan bir gülümsemeyle yeniden aşkı mı çağıracaksın? Bu kadar kolay değil hiçbir şey, aşk bu kadar kolay geri gelmez inan bana. Kaybedilen hiçbir şey bu kadar kolay geri gelmez. Yaptıklarının ardından bakmayı becerebilseydin eğer belki bir umut çalardı kapını bir gün. Bu acınası rahatlığın olmasaydı. Silah gibi kullandığın yapayalnız bakışların... Aşk birgün geri dönerdi belki.. Yeniden kendimizi kandırmayalım artık. Sen ait olduğun sahte mutlulukların safında, eski yerini almaya devam et. Unutulmuşluğun ne olduğunu bilmeden yaşamaya başla, hiçbir şeyin değerini bilmek istemeyen yalan dolu hayatını. Düşlerimin peşini bırak, hayallerimin.. Yürüdüğüm yolda tekbaşıma kalmama izin ver eskisi gibi. Senin yapmaya korktuğun şeyi yapmama izin ver. Yeni bir aşkın kapımdan içeri gülümsemesine izin ver. Seni defalarca bulup defalarca kaybeden bir ruhun, özgürlüğüne koşmasına artık izin ver. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Hiç sevip de sevilmediğim olmadı benim, hiç çileye soyunmadım. Aşk görmedim mayasında bağrımdaki taşların... Kimsenin uğruna ölmem gerekmedi, �Sensiz yaşayamam!� iddiasında bulunmadım! Dünyanın tanımadığı, ilgilenmediği insanlardı vazgeçemediklerim. Sadece onlar yüzünden şanslı hissettim kendimi, sadece onlarla özel! Karanlıktan korkmadım hiç! Gölgelerden canavarlar yaratmadı hayal gücüm, Belki hep aydınlıktaydım, ya da hiç umursamadım. Kanımı donduran nefret dolu gözlere beddua etmedim hiç! Sözlere aynı şiddette cevap vermedim asla! Kin tutmadım içimde, olsa olsa kirlendim! Kazananlarla yolumuz kesişmedi pek, gözümü boyayamadı zaferler, Hep kaybedenlerin tarafındaydım. Hep eskilerdendi, en sevdiğim şarkılar, türküler; hayalimdeki ev, ahşap iki katlıydı; kocaman bir çınar vardı bahçesinde; bir ıhlamur ve rengarenk güller... En sevdiğim konuklarım, yaşlılar ve çocuklardı. Hep toprağa değmek istedi ayaklarım, yürümenin yasak olduğu çimenleri neylesin; dikenli otlaklarda dindi sırt ağrılarım... En çok yıldızları sevdim; karanlığa yanacak kadar cesurdular. Bir de yağmuru; toprağın gönlünü etmesini hep bildi. Ve denizi elbet; gökyüzüne ayna tutup, kumsallara sevdayı çağırdığından ötürü... Yaşlarını silemediğim gözler yordu en çok, Omzumda yer veremediğim başlar, Yargısız sitemler, insafsız ithamlar... Ve bir de, Asla dönmeyeceklerin ardından gitmek! Elimi kanatırcasına çalışsam da, yüreğim kavrulurcasına sevmedim hiç! Ya da öyle zannettim, belki de, böyle emniyetteydim. Hiç sersefil dolaşmadım kaldırımlarda, elbiselerim temiz, pabuçlarım sağlamdı! Avuç açmam gerekmedi kimseye... Istemekte hep zorlandım; hiç aç kalmadığımdan olmalı! Sarhoş olamayınca bıraktım içki içmeyi... Bir türlü avutamadım; her derdi bir sünger gibi çeken yüreğimi... Unutamamaktan mı bilmem, hastalıktan başımı alamadım hiç! Halsiz ve isteksiz olduğum anlarda bile, gülümsedim; ağaçlara, kuşlara, çocuklara... En ümitsiz zamanımda ayak diredim ölüme... Yalandan uzak dursam da mümkün mertebe, geçemedim dünyadan hiç! Yaşadım! diyemedim gönül rahatlığıyla! Sadece denedim! Aslında, Sen "hep" yapana kadar, Ben koskoca bir "hiç" tim! alıntı