gerçek sandım ne oluyor ya diyecektim.. aman aman.. hoş yazı Her yeni başlayan macera Heyecan dolu çilek kokar.. ;)

ben 16yım ama bir şiir yazdım ailemle biraz tartıştım ve bu şiiri yazdım. belki bir sitemdi onlara karşı ama yazdıklarım bana ters ben bunları yapacağımı sanmıyorum. sizden ayrıldığım gün hiç aklımdan cıkmadı hiç düşünmedim giderken sizi siz uyurken ben sessizce cıkıp gittim arkama bile bakmadan siz beni görmesenizde ben sizi her gün gördüm hiç cıkmadı rüyalarımdan gittiğim günün sabahındaki bababım yüz ifadesi ya anam beni okutup adam etme istegiyle yanan anam ağladı üzüldü ve ondan sonra hergün gözünü kapıdan kulagını zilden hiç ayırmadı hep bir umut vardı onların gözlerinde hep bir bekleyiş hep bir hüzün her gün dışarı cıktıklarında kan canagı gibi gözleri ya ben onların bu halini gördükce paramparca olan kalbim sarılmak, doya doya öpmek istiyordum ama.... nafile bu saatten sonra hep hayallerımı süslüyordu bir gün babamın karsısına cıkmak ve ona "işte geldim ve calıstım kendıme baktım"demek ama yapamazdım tam beni unutmusken karsısına cıkamazdım ve cıkmadımda günler cabuk gecti her sene birbirini kovaladı artık dayanamıyordum her gecen saatten ömrümden ömür gidiyordu gazeteyi açtım ve bir haber baş sayfada m. s s. m cocuklarını bulamadıkları için isyan edip kendilerini astılar buğra NEBİLER 19.01.2006 20:04 birde başlık bulamadım bulursanız iyi olur:) Never let me alone!!

Sen benim onyedi yaşımsın, Deli çağımsın... Sen benim ayakkabılarımın arkasına ilk basışımsın. İlk cigaram, ilk ıslığım, ilk kızgınlığım, ilk aldanışımsın. Sen benim ilk ütülü beyaz gömleğim, İlk şiirim, ilk kavgam, Yaşamı ilk farkedişimsin. Sen benim onyedi yaşımsın... İbrahim sadri Çağların bilgeliğini ara, ancak dünyaya bir çocuğun gözleriyle bak.

Istırap içindeyim. Artık ben bir istatistiğim. Buraya ilk geldiğim zaman kendimi çok yalnız hissettim. Çok kederliydim ve bana ilgi ve anlayış gösterilmesini bekliyordum. Bu olmadı. Sadece, vücutları en az benimki kadar kötü berelenmiş binlerce başka insan gördüm. Bana bir numara verildi ve "TRAFİK KAZASINDAN ÖLÜMLER" bölümüne gönderildim. Öldüğüm gün, okulda sıradan bir gündü. Otobüse binmiş olmayı ne kadar çok isterdim! Ama otobüsü küçümsüyordum. Annemden arabayı nasıl zorla aldığımı hatırlıyorum. "Lütfen!" demiştim, "Bütün çocuklar okula arabayla geliyorlar." Saat 2:50'de zil çaldığı zaman, kitaplarımı dolabıma attım. Ertesi sabaha kadar özgürdüm. Park yerine koştum. Arabayı kullanacak ve kendi kendimin patronu olacak olmam bana çok heyecan veriyordu. Kazanın nasıl olduğu önemli değil. Avarelik ediyor, hızlı gidiyor, çılgın hareketler yapıyordum. Ama özgürlüğün tadını çıkarıyor ve eğleniyordum. Hatırladığım en son şey çok yavaş ilerleyen yaşlı bir kadının önüne geçtiğimdi. Sonra bir çarpışma sesi duydum ve müthiş bir sarsıntı hissettim. Her yer cam ve çelik parçaları ile dolmuştu. Bedenimin sanki içi dışına çıkmıştı. Birisi haykırıyordu. Bu galiba bendim. Sonra, birden uyandım. Etraf çok sessizdi. Bir polis memuru başımda duruyordu. Derken bir de doktor gördüm. Bedenim paramparçaydı. Her tarafım kan içindeydi. Bir sürü yerime cam parçaları saplanmıştı. Çok tuhaftı, çünkü hiçbir şey hissetmiyordum. Ayy, durun, neden o çarşafı yüzüme örtüyorsunuz? Ölmem mümkün değil. Daha henüz 17 yaşındayım. Bu gece bir kızla randevum var. Daha ben ne yaşadım ki? Hayır, ölmüş olamam. Sonra, beni bir çekmeceye yerleştirdiler. Ailem beni teşhis etmeye geldi. Neden beni böyle görmek zorunda kaldılar? Neden, annem hayatında başına gelen en korkunç şeyi yaşarken onun gözlerine bakmak zorundaydım? Baban birden bire yaşlanmış gibiydi. Sorumlu kişiye, "Evet, bizim oğlumuz." dedi. Cenaze töreni çok garipti. Bütün akrabalarım ve arkadaşlarım tabutumun yanına geldiler ve bana hiç görmediğim kadar üzgün gözlerle baktılar. Arkadaşlarımın bazıları ağlıyordu. Bazı kız arkadaşlarım ise elime dokundular ve hıçkırarak uzaklaştılar. Lütfen birisi beni uyandırsın. Beni buradan çıkarın. Annemi ve babamı bu kadar üzgün görmeye dayanamıyorum. Büyükannem ve büyükbabam o kadar bitkinler ki yürüyemiyorlar. Kız ve erkek kardeşlerim hayalet gibi dolaşıyorlar. Herkes bir şaşkınlık içinde. Robot gibi hareket ediyorlar. Herkes beni dinlesin. Kimse buna inanamıyor. Bende inanamıyorum. Lütfen beni gömmeyin! Ben ölmedim! Benim daha yapacak çok şeyim var. Tekrar gülmek ve koşmak istiyorum. Şarkı söylemek ve dans etmek istiyorum. Lütfen beni toprağa vermeyin. Tanrım, sana söz veriyorum, bana bir şans daha verirsen, dünyanın en dikkatli sürücüsü ben olacağım. Tek istediğim bir şans daha verilmesi. Lütfen Tanrım, daha 17 yaşındayım... alıntıdır...

Sorsak artık adam oldun derler bir işe girmeye kalkışsak 18 ol gel derler ama ben 17 yaşındayım bu kadar yüklenmeyin bana dediğimde İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi'ne göre 18 yaşında olmayan çocuk v. s. ya bir insana 17 yaşında diye bu kadar yüklenilmez ki... Tek cümlelik bir nokta değilim...

gerçekten yazdıkların harika okurken duygulandım çok güzeldi. Never let me alone!!

Yaş 17. Kaçacak deliği, saklanacak bir yeri, yiyecek yemeği sokak köşelerinde rutubet içinde. Bu yüreği bu şehre bırakıp giden serseri, aç kalbini. Yalnızlığın hikayelerini yürekler kırar, sıcak bir kucak sarar, umutsuzluk kaplar her yeri... Mt - Yaş 17 http://www.tushsnk.com http://www.myspace.com/tushsnk