Ben, bir insan, ben, Türk şairi komünist Nazım Hikmet ben, tepeden tırnağa iman, tepeden tırnağa kavga, hasret ve ümitten ibaret ben...

Dörtnala gelip Uzak Asya'dan Akdenize bir kısrak başı gibi uzanan bu memleket bizim. Bilekler kan içinde, dişler kenetli, ayaklar çıplak ve ipek bir halıya benzeyen toprak, bu cehennem, bu cennet bizim. Kapansın el kapıları, bir daha açılmasın, yok edin insanın insana kulluğunu, bu davet bizim... Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi KARDEŞÇESİNE, bu hasret bizim... ÖLÜMLE SÖZLÜ ECELLE NİŞANLIYIZ. TESADUFEN DOGDUK YAŞAMAK ZORUNDAYIZ. YAŞAMAK İÇİN YALVARMADIK ÖLMEK İÇİNDE YALVARMAYIZ

Bu bir cinnet krizi, gerçekler yolunuyor Gönül parkımızdaki çiçekler yolunuyor Kuzular yolunuyor, ördekler yolunuyor Kazlar tüyünü döktü, uyan artık Türkiye! . Iğdır'da şafak söktü, uyan artık Türkiye! . Üç siyasi tecavüz üç ortağın niyeti Yapılan her yanlışta millet öder diyeti Koru hukukumuzu, koru cumhuriyeti Şerefimiz diz çöktü, uyan artık Türkiye! . Rize'de şafak söktü, uyan artık Türkiye! . Namaslu can derdinde, soyguncu mavi turda Sosyete pazarında bütün eller uçkurda Yabancı müfettişler ne halt ediyor burda? . Yeter, uyanma vakti, uyan artık Türkiye! . Ağrı'da şafak söktü, uyan artık Türkiye! . Kimse senin adına borç alıp ruh satmasın İşsiz, bunalmış gençler aklını oynatmasın Çifte pasaportlular memleketi satmasın Her zillet seni yaktı, uyan artık Türkiye! . Sinop'ta şafak söktü, uyan artık Türkiye! . Aldanma yalancının yalanına bir daha Sarılma denenmişin yılanına bir daha Yol verme haydutların talanına bir daha Bayrağın boyun büktü, uyan artık Türkiye! . İzmit'te şafak söktü, uyan artık Türkiye! . Dünümüz yağmalandı, yarınlar ipotekli Sevip büyüttüğümüz torunlar ipotekli Elif'ler, Alparslan'lar, Harun'lar ipotekli Kokla bak tuzlar koktu, uyan artık Türkiye! . Muğla'da şafak söktü, uyan artık Türkiye! . Avrupa sevdalısı aşıktan hayır gelmez Ayının elindeki kaşıktan hayır gelmez Teslim tünelindeki ışıktan hayır gelmez Uyurken yılan soktu, uyan artık Türkiye! . Mersin'de şafak söktü, uyan artık Türkiye! . Kartel medya narkozu uyuşturmasın sizi Hoyrat örselemesin, buruşturmasın sizi Sistem birbirinizle vuruşturmasın sizi Gök gürler-şimşek çaktı, uyan artık Türkiye! . Hatay'da şafak söktü, uyan artık Türkiye! . Sütü bozuk olmayan çok sever milletini Hiç emdirmez kanını ve yedirmez etini Kaybetmez inancını, çiğnetmez iffetini Uykun pek fazla çekti, uyan artık Türkiye! . Urfa'da şafak söktü, uyan artık Türkiye! . Utansın paramızı pul yapan büyükbaşlar Kesmesin yolumuzu küp başlar, kayık başlar Bu sözlerim sizedir hür başlar, ayık başlar Ahlar semaya çıktı, uyan artık Türkiye! . Sivas'ta şafak söktü, uyan artık Türkiye! . Doktor bizden olmalı, ilaç bizden olmalı Başımıza giyecek her taç bizden olmalı Ufuk bizden olmalı, miraç bizden olmalı Dağlara sisler çöktü, uyan artık Türkiye! . Konya'da şafak söktü, uyan artık Türkiye! . Gel ki görkemli birlik birlikte gerçekleşsin Gel ki Anadolu'da huzur rüzgarı essin Gel ki leş kargaları korksun, sesini kessin Mazlum canından bıktı, uyan artık Türkiye! . Her yerde şafak söktü, uyan artık Türkiye! . A. Karakoç Çağların bilgeliğini ara, ancak dünyaya bir çocuğun gözleriyle bak.

TÜRK KÖYLÜSÜ Topraktan öğrenip kitapsız bilendir. Hoca Nasreddin gibi ağlayan Bayburtlu Zihni gibi gülendir. Ferhad'dır Kerem'dir ve Keloğlan'dır. Yol görünür onun garip serine, analar, babalar umudu keser, kahbe felek ona eder oyunu. Çarşambayı sel alır, bir yar sever el alır, kanadı kırılır çöllerde kalır, ölmeden mezara koyarlar onu. O, «Yunusu biçaredir baştan ayağa yaredir,» ağu içer su yerine. Fakat bir kerre bir derd anlayan düşmeyegörsün önlerine ve bir kerre vakterişip : «—Gayrık yeter!...» demesinler. Ve bir kerre dediler mi : «İsrafil surunu urur mahlukat yerinden durur», toprağın nabzı başlar onun nabızlarında atmağa. Ne kendi nefsini korur, ne düşmanı kayırır, «Dağları yırtıp ayırır, kayaları kesip yol eyler abıhayat akıtmağa...» ÖLÜMLE SÖZLÜ ECELLE NİŞANLIYIZ. TESADUFEN DOGDUK YAŞAMAK ZORUNDAYIZ. YAŞAMAK İÇİN YALVARMADIK ÖLMEK İÇİNDE YALVARMAYIZ

Bu vatan toprağın kara bağrında Sıradağlar gibi duranlarındır. Bir tarih boyunca onun uğrunda Kendini tarihe verenlerindir. Tutuşup kül olan ocaklarından, Şahlanıp köpüren ırmaklarından, Hudutta gaza bayraklarından Alnına ışıklar vuranlarındır. Ardına bakmadan yollara düşen Şimşek gibi çakan, sel gibi coşan Huduttan hududa yol bulup koşan, Cepheden cepheyi soranlarındır. İleri atılıp sellercesine Göğsünden vurulup tam ercesine, Bir gül bahçesine girercesine, Şu kara toprağa girenlerindir. Tarihin dilinden düşmez bu destan, Nehirler gazidir, dağlar kahraman, Her taşı yakut olan bu vatan, Can verme sırrına erenlerindir. Gökyay'ım ne yazsan ziyade değil Bu sevgi bir kuru ifade değil, Sencileyin hasmı rüyada değil Topun namlusundan görenlerindir. Orhan Şaik Gökyay Çağların bilgeliğini ara, ancak dünyaya bir çocuğun gözleriyle bak.

VASİYET Yoldaşlar, nasip olmazsa görmek o günü, ölürsem kurtuluştan önce yani, alıp götürün Anadolu'da bir köy mezarlığına gömün beni. Hasan beyin vurdurduğu ırgat Osman yatsın bir yanımda ve çavdarın dibinde toprağa çocuklayıp kırkı çıkmadan ölen şehit Ayşe öbür yanımda. Traktörlerle türküler geçsin altbaşından mezarlığın, seher aydınlığında taze insan, yanık benzin kokusu, tarlalar orta malı, kanallarda su, ne kuraklık, ne candarma korkusu. Biz bu türküleri elbette işitecek değiliz, toprağın altında yatar upuzun, çürür kara dallar gibi ölüler, toprağın altında sağır, kör, dilsiz. Ama bu türküleri söylemişim ben daha onlar düzülmeden, duymuşum yanık benzin kokusunu traktörlerin resmi bile çizilmeden. Benim sessiz komşulara gelince, şehit Ayşe'yle ırgat Osman çektiler büyük hasreti sağlıklarında belki de farkında bile olmadan. Yoldaşlar, ölürsem o günden önce yani, - öyle gibi de görünüyor - Anadolu'da bir köy mezarlığına gömün beni ve de uyarına gelirse, tepemde bir de çınar olursa taş maş da istemez hani... ÖLÜMLE SÖZLÜ ECELLE NİŞANLIYIZ. TESADUFEN DOGDUK YAŞAMAK ZORUNDAYIZ. YAŞAMAK İÇİN YALVARMADIK ÖLMEK İÇİNDE YALVARMAYIZ

Tuna nehri akmam diyor Etrafımı yıkmam diyor Şanı büyük Osman Paşa Plevne'den çıkmam diyor Düşman Tuna'yı atladı Karakolları yokladı Osman Paşa'nın kolunda Beşbin top birden patladı Kılıcımı vurdum taşa Tas yarıldı baştan başa Askerinle binler yaşa. Namı büyük Osman Paşa Çağların bilgeliğini ara, ancak dünyaya bir çocuğun gözleriyle bak.