Ben sensiz, sessiz ve ücra bir köşede bitişime mektuplar yazarken Sen benden bi haber! Bir kez daha duymuyorsun beni. Sana söyleyemediğim, yazamadığım binlerce cümleyi kendime haykırıyorum! Kendime bağırıyorum Seviyorum seni diyorum... Ben Rize'ye haykırıyorum Bolu'dan duyuyor musun feryadı mı? Duyuyor musun yüreğimden dökülen o sözleri? Hayaller kuruyorum, bitişime saniyeler kala! Bu şehri terketmeme adımlar kala. 2 söz bekliyorum. Seni seviyorum... Mustafa Hebip

Sen yıldızları severdin, aslında her yıldız sendin. Sana sarılınca bütün yıldızları kucaklardım. Sana dokunmak koca evreni avuçlarımın arasına almak gibi birşeydi!!! Yokluğun canımı acıtırdı parca parca olurdu yürüğim. Kalbimin küçük parçalarını toplamaya çalışırdım yerden. İçimde kopan fırtınaları sayamazdım. Sessizleşir, saatlerce ayakta yanlız başıma öylece bakar dururdum. Seni götüren yollara... Kimseye fark ettirmezdim savaşımı. Yokluğunla savaşmak görünmeyen bir düşmana karşı kılıç sallamak demekti. Yorulurdum, dizlerim titrerdi, düşerdim kalkardım ama sensizliği yenmeyi hiç başaramazdım... büyük korkumdu sensizlik. Korkularıyla yüzleşen o cesur insanlardan olamadım. Çünkü sensiz olmayı yediremedim kendime... Bir kez kabullensem sanki o an gideceksin gibi gelirdi. Oysaki olmasan bile seni yüreğimde taşırdım... Orada olduğunu bilmek hayata tutunma gücü verirdi bana. Korkumla yüzleştiğim anda o gücü kaybedeceğimi sanırdım. Gece uykularım kaçar, korkumla yalnızlığa lanet eder, dört duvar odayı sabaha kadar adımlardım. Bakamadığım aynalar kırılır binlerce parçası bedenime batardı. Bir sıgara olsan yakıp dumanını savuştururdum tavana, duvarlar üzerime yıkılırdı. Sonra hayaller çöreklenirdi üzerime... Ama bir sorum vardı sigara içmiyordum. Gözlerimi kapatıp dalardım. Sonsuz bir yeşilliğin ortasında baharı yaşarken bulurdum kendimi. Çiçek açardın, başımı döndürürdü kokun. Bir gül yaprağı gibiydi ipeksi tenin. Öperdim seni soluğum kesilirdi. Hafif bir yağmur başlardı her damlası başka sevdadan süzülen o yağmurda ıslanmaktan huzur duyardım. Bir hayalden bir hayale geçerken sabahı karşılardım. Güneş pencereden içeri girince, gecenin tüm kasveti biterdi. Yıldızlar bir sonraki geceye kadar çekilirdi!!! Ama içimdeki karanlığın tek ışığı sendin... Sen olmadan ben aydınlanamazdım. Güneş olmasa da o gün sensiz yaşanacaktı. ÇÜNKÜ BEN SENSİZLİĞİ YAŞARKEN AĞLAMAZDIM SADECE YILDIZLAR DÜŞERDİ GÖZLERİMDEN!!! Mustafa Hebip

Sensiz kalan bu şehri yakmayı çok istedim. Mavi bir aleve dönÜştÜ gözlerin. Tutuşturmak istedim, Beni böyle bırakıp gittigin bu sehri. Ama yakamadım, çÜnki gözlerin engelim oldu. Bana bakıyordun... Yakamadım işte ne diyeyim sen olmayınca yanımda. Yakmak Üzereydimki bu şehri, Hatıralar gene engelim oldu.. Sensiz kalan bu şehri yakmayı çok istemiştim. Olmadı... Sen tuttun elimi ateşlemeye gÜcÜm yetmedi, Hatıralarımız var dedin, bırak yakma şehri. Yaşayanlara acıdıgımız için degil; Anılar yıpranırda aşkımız kalmaz diye yakma dedin yakmadım. Sadece sen ÜzÜlme diye, İSTANBUL`u yakmıyorum işte.... Mustafa Hebip

bazen suça zorlanır ınsan yapmak ıstemedıklerını yapar sevdıklerı için.. bazen vazgecmek zorunda kalır bazende unutmak. o acıyı en derınden yaşarken tahamülünü zorlar yaşananlar.. nefret ettırır en sevdıklerınden ınsanı bazen.. bazen sucsuz yere kalpler kırar bazende ahh alırsın canın yandıkca can yakarsın can yaktıkca onu hatırlarsın ama hıc bakmazsın ardından aglayanlara... aslında yuregınde yarım kalan bır aşkadır nefretin bazen seversin bazende kendını kandırırsın.. kımı seversen sev yalnızlıgında hep onunlasın... şair- yazar Mustafa hebip