ölümden değil yaşayamadıklarından kork bittim olay burda bence şu yalan dünya da bari SEN gerçek ol be

ya da biz bitiriyoruz bizi şu yalan dünya da bari SEN gerçek ol be

bizim güzel seyleri harcadığımız doğru seni seviyorum diyene sakın inanma beni en son bırakıp giden beni herseyden cok severdi boşver

Özlem... Su ne kadar önemlidir ki aktığı sürece... ışık ne kadar önemlidir ki yandığı sürece... insan ne kadar önemlidir ki yanındayken... ... ... En çok kaybettiği değerler için ağlarmış insan... kıymet bilmek, yanındayken yokluğunu hissetmek, avuçlarının sıcaklığında terlerken ellerin, bir kutup ayazında üşüdüğünü düşünmek veya beraberken oturup bir ayrılıp mektubu yazmak... hangi ilişkide hangisini düşündük ve ne kadar kıymet bildik sahip olduğumuz değerleri yitirmemek adına... Neleri göze almalı, nelerden caymalı, ne kadar cesaretli olmalı ve ne kadar hiçe saymalı gururu "özlem" duymamak adına... Sahiplenme duygusu ne kadar bitimsiz bir istekse insan ömründe, özlem duymakta o kadar kaçınılmaz değil mi hayatımızda... "ölümden değil yaşayamadıklarından kork" Yarına keşken kaldıysa, kaderin sana çizdiği bölgede ve bir birliktelikte güzellikleri yaşamak adına tükettiğin zaman dilimlerinin, sende bıraktığı izler ruhunu doyuracak boyutta mı... yoksa yaşayamadıklarına karşı bir hayıflanma mı var kaderine..."özlemek veya özlenmek" bence bu paragrafın başına dönüp tekrar düşünmeliyiz "insan yaşayamadıklarını özler" Susamanın, acıkmanın ve özlemenin ne yazık ki tam bir kelime karşılığı yok... yalnızca kendi yüreğinde hissedersin bu duyguyu... neyi ne kadar yaşadıysan o kadar onu duyumsarsın ruhunda... "cismi de yok resmi de" İnsana duyulan kısmı yürekte hissedilen en derin boyutu bence... özlenmeyen biri olmaksa anlarda bıraktığın izler adına ne büyük bir kayıp... Titrek bir mum alevinde, sigarandan soluklandığın her dumanda, duyumsadığın her iyot kokusunda hayal kurup birini özlemek, gelmeyeceğini bile-bile beklemek ve dilemek hem de... yaşananları yinelemek adına ne büyük bir sabırdır... Her insan hak ettiği yerdedir... düşünce gücün ne kadar olumluysa ve ne kadar hoşgörülüysen yaşama ve insana karşı, bir o kadar alırsın karşılığını "özlemek veya özlenmek" adına... İnsan her beraberlikte her gün yeni bir şey keşfetmek ve yarına keşke bırakmamak için zorluyorsa kaderini ve her şeyden önce adam gibi sevmesini ve paylaşmasını biliyorsa yüreği yettiğince, özlem onu yıkacak kadar güçlü olmaz hiçbir zaman... bir merdiveni adım-adım çıkıyorsan, ayağının takılma şansı azdır tökezlenme adına... "özlem..." Nasıl anlatılır ki! hangi harfi-hangi kelimeyle... , ... hangi cümleyi-hangi paragrafla birleştirip anlatmalı... , ... kimi zaman çöl gündüzleri kadar sıcak ve gergin, kimi zaman çöl geceleri kadar ıssız ve serin değil mi... ... özlem... ocak beyazı-şubat ayazı... ... özlem... mart çamuru-nisan yağmuru... ... özlem... mayıs güneşi-haziran ateşi... ... özlem... temmuz yangını-ağustos kızgını... ... özlem... eylül hüznü-ekim sürgünü... ... özlem... kasım soğuğu-aralık buzluğu... ... özlem... özlem... özlem... bazen çok, bazen az ama hep var değil mi... özlem... Her aya, her haftaya, her güne, her ana yetecek bir özlem yaratabiliriz beynimizin kıvrımlarında... hayal gücünün sınırlarını zorlayacak kadar çok özleme sahip olabiliriz. Hadi gelin "sahip olduğumuz değerlere sahip olduğumuz anlarda özlem duyarak yaşamayı öğretelim yüreğimize"... olur mu... ... alıntı seni seviyorum diyene sakın inanma beni en son bırakıp giden beni herseyden cok severdi boşver

değil mi ama yasamadıklarımız bitiriyor zaten bizi seni seviyorum diyene sakın inanma beni en son bırakıp giden beni herseyden cok severdi boşver