biten günle beraber gitmekte var tabi boz kırların ortasından binip nereye gittiğini kendide bilmeyen bir araca arkasında bıraktığı anıların acısından gitiği yolları ıslatır, gözlerindeki buğuyla güzelliği dünyanın, akıllara zarar fakat akıl mı bıraktı kafada tüm bu insanlar dinleyip anlamaya kaldı mı ki takat tek dostum oldu benim, cansız eşyalar binip sonu gelmeyen sabırtaşı bir araca içinde ki insanlarla tek kelime konuşmadan hastalıklardan ve kederlerden de uzak bomboş bir çöl yahut ıssız bir ada