Sinemada gerilim türü filmler, çoğunlukla karakterin yaşadığı çıkmazlar, çaresizlikler, içine girdiği zorlu labirentler üzerinden işlenir. Filmi dikkatle izlerken bu türün baş karakterine acır, üzülür ve ona yardım etmeye çalışılır; ancak hikayenin geçtiği mekan, karakterin içinde bulunduğu durum, finale kadar rahatlamaya elvermez. İşin sırrını, aslında seyirci de karakter gibi sonuna kadar çözemez. Ellerini oturduğu sinema koltuğunun kollarına sıkıca kenetler, kucağındaki mısırı yemeğe fırsat bulamaz, hatta elindeki suyun kapağını bile açamaz. Kısacası, gerilim türünün iyi örnekleri seyirciyi de filmin içine alır, bu anlamda ona da bir rol verir. Bizlere, karakterlerin değişimlerini ve çaresizliklerini tedirginlikle izlettirir. "Ses", Hitchkockvari bir gerilim sunamıyor elbette, ancak film, Türk Sineması'nda korku/ gerilim türünde başarılı işler de yapılabileceğinin kuşkusuz iyi bir örneği. Karakter üzerinden gelişen minimal bir hikayesi var. Nereden geldiği bilinmeyen bir 'ses'le etkileyici bir sinema dili kurabiliyor. Bu anlamda kuşkusuz bütünlüklü bir yapım. Film, annesiyle tek başına yaşayan ve çağrı merkezinde çalışan Derya adlı genç bir kadının birdenbire gaipten gelen sesler duymaya başlamasını konu alıyor. Derya'nın bu sesten kurtulmasının tek yolu, o sesi dinlemek ve sonuna kadar gitmek... İşte bu esnada, işyerinde ki patronu ve ayrıca eski komşuları olan Onur devreye giriyor. Ve Derya için, işler kolaylaşacağına git gide karmaşık bir hal alıyor. Devamı.. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Dabbe'den sonra gitsem mi? gitmesem mi? diye düşünerek gittiğim bir film. Gayet güzel buldum. Belki yabancı filmlerle kıyaslanmaz ama Türk filmlerine oranla güzeldi. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..