Ellerim sürgünde sevgilim Şiir yazma dedi en son gördüğüm varlık Karşıyaka'da küçük bir şizofrenim Bir yangında yandı ruhum, bedenimde yok artık Düşlerimden bir tren alır beni her gece Son istasyon sevgilimin elleri Duydum isyan etmiş dağlardaki her hece Söyle hala utanmadan nasıl yazarım şimdi Burnu kalmış camekanda yoksul çocuğun Adresi belli olmayan bir hüzün kaplamış mahalleyi Benim suçum değil tüm kabahat gördüğüm halüsülasyonun Önce siyahı terk etmiş sonra beyazı gözlerimi Telefonumdaki bir ses her şey yazı için diyor Allah kahretsin neye yarar sadece yazmak İyi bak köşe başında bir kedi içgüdülerine kızıyor Ah be insancıklar bazen bir kedi kadar bile olamıyor Berfin Toprak Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..