.... .. Uzun zaman önceydi. �Beni hiç anlamadın!� demiştin. Uzun zaman önce, göründüğü kadar karmaşık olmadığını bilmiyordum her şeyin! Hayal kırıklığıyla karşılaşıp tanımaz; sevip, sövüp unuturdum. �Yaşamak güzel!� derken, nasıl yaşadığımı hiç düşünmezdim. Yarım bırakılmış cümlelerim yoktu; pişmanlık nedir bilmezdim. Kavak yelleri eserdi başta, güneş gülümserdi; toprağa yaş düştüğünde, yüreğe düşmezdi ateş! Hayatımda yoktu; şarkı, türkü sözlerinde bulunurdu hasret! Daha büyümemiştim. Zaman aleyhime işlemiyordu henüz... Bilseydim; yıldızlar yerine, gözlerini seyrederdim; affet! Hayatı, kendimi keşfetmeye çalışırken; çok fırsatım olacaktı sevmeye; başka baharlara bıraktım hep... Hem, öğrenmeliydim önce... Gerçekleştirilecek düşler, yapılacak işlerdi önceliklerim; yorulmaz, usanmaz, umutsuzluğa düşmezdim. Tek kişilikti bütün planlarım; kimseyle paylaşmaya hazır değildim. Ölüm hiç göstermemişti yüzünü; sonsuza dek süreceğini sanırdım yaşamımın ve er geç, zamanı gelecekti sevmenin� Ben de yarınlara erteledim. Bilseydim; hiç bırakmazdım elini; bırakmadım farz et! Uzun zaman önceydi. �Beni hiç anlamadın!� demiştin. Şimdi anlasam ne olacak, çok geç kaldım; affet!

Seni bir ilk bahar akşamında sevmiştim güzel bir bahar gününde güneş batmak üzereydi güneşin batışıyla birlikte doğmuştu senin aşkın kalbime hatırlıyorum, o gece sabaha kadar uyuyamamıştım, sabahlara kadar seni düşünmüştüm gecem gündüzüm sen olmuştun en büyük hayalimdin, ellerim titriyordu seni görünce geldi o anki yine bir ilkbahar akşamında seni seviyorum dedin bana mutluluktan uçar gibiydim minik bir kuş gibi kendimi bulutların arasında hissetim ne mutluydum senle, seni hep kendime ait zannettim mutlu günler rüzgar gibi hızla esip geçmeye başladı hızla koştu ve bizi arkasında bıraktı Hep bana seni seviyorum derdin ama benim bende demeye cesaretim yoktu sadece tebessüm edip dururdum seni seviyorum demek istiyordum ama ellerimdeki titreyişler buna izin vermiyordu bir gece kendi kendime karar verdim bu defa söyleyeceğim diye sabahlara kadar uyumadım yine bir yaz akşamıydı sana koştum sevinçle, tuttum ellerini, gözlerine bakacaktım, seni seviyorum ditecektim ama bu sefer gözlerin hüzün doluydu, sende geceyi uyumamıştın kendi kendine karar vermiştin aynı ben gibi ama ben seni seviyorum diyecektim, kendime cesaret veriştim sense ayrılalım diyecektin ama buna cesaret edememiştin, gizlemeye çalışıyordun ama gözlerin ihanet ediyordu sana gerçeği onlar söylemişti bana kararımdan döndüm, titredi yine ellerim, ağlayarak bıraktım ellerini yazın o sıcaklığında uşumeye başladım mevsim hazan gibi geldi bana, esdi ayrılık rüzgarı dort bir yanımda ağaçların yemyeşil yaprakları sarardı birden savruldu her tarafa bulutlada uçan o minik küş yerlere düştü birden kolu kanadı kırıldı, yaş damladı gözlerinden bir yaz akşamında bir güneş batımıyla birlikte kaybetti seni Aşk caddesinde seninle yürürken, ayrılık yağmuru yağdı birden, şemsiyesiz kaldık ve ikimizde sırılsıklam olduk http://www.110bazar.com/sad. jpg

Neleri ertelemedik şu hayatta... Kimi zaman bir çift göz yüzünden En önemli işlerimizi bir kenara ittik, Kimi zaman en gündelik işlerimiz yüzünden O bir çift göze bakamadık. Ve farkına varamadık çoğu zaman gerçeğin. Yıllardır ellerimizde tuttuğumuz güllerin Farkına vardığımızda, Ya sevinmeye vaktimiz olmadı Ya da hep dikenleriydi elimize batan... Bir gül istedik dikensiz Ya kader izin vermedi Ya da biz göremedik. Ya çok geç oldu hep Ya da çok erken, Ne yapacağımızı bilemedik. Çoğu kez vazgeçtik sevdalarımızdan, Gülün dikenlerini temizleyip ellerimizden Yaramızı bile silmeden Ve en kötüsü neden olduğunu bile bilmeden Suçlu bir çocuk edasıyla Vazgeçtik sevmekten... Belki ayıpladık kendimizi, Belki de geç anladık: "Aşk varsa gurur yoktur. " Geç anladık, Sevmek için yüzsüz olunmalıymış Geç anladık... Aklımız hep yarındaydı çoğu zaman. Gündelik işlerimizle dolu birer beynimiz Ve yerini bile unuttuğumuz bir kalbimiz vardı. Hep asfalttan emeller peşinde koştuk; Çoğu zaman kaybolduk kalın kitaplar arasında... "Metropollerde aşk böyle mi yaşanır?" diye sorduk, "Böyle sürekli bir yerlere yetişmeye çalışarak" Kimse cevap vermedi bu sorumuza, Belki bir ilkbahar akşamında, Bir şişe kulüp rakısının hayalini kurmaktaydılar Kalın dosyalar arasından Belki de cevap çok acıydı Dökülmedi ağızlarından. Ve bir gün geldi Aşkı bulduk zannettik Belki de bir ilkbahar heyecanıydı Belki gülün dikenleri ellerimize batmamıştı bu sefer. Ama anladık ki yalanmış bu şehrin sevdaları, Buranın insanları Yürüyebilmek için yeşil ışığı, Hava alabilmek için paydos zillerini beklermiş. Özgürlükleri çalınmış buranın insanlarının "Metropollerde gül yetişmez mi? " dedik, "Yetişmez" dediler. Anladık ki bu şehrin insanları Bilmezlerdi Ellerinde kanlı diken yaraları, Aylarca acı çekmenin ne demek olduğunu... Anladık Bu yalan şehirde aşk yaşanmazdı Anladık ki bu şehirde insanlar Ertelemişti yaşamlarını... Bir zaman geldi Tüm korkaklığımızı bir yana ittik. Göze alarak bütün dikenlerini gülün Sevmeye karar verdik. "Belki bu sefer" diye başlayan cümleler kurduk hep. Aşk dedik Belki dünyanın her yerinde aynıdır. Belki Adem'in Havva'yı sevdiği gün Aşk dünyaya eşit serpiştirilmiştir diye düşündük. Ferhat'ın dağları deldiğini hatırladık Mecnun'un çöllere düştüğünü Bilemedik, Zamanla değişirmiş her şey. En kutsal saydığımız varlıklar Gün gelir ayaklar altına alınırmış. Gün gelir aşk bitermiş bir yerde... Metropollerde Ne Ferhat'ın dağı Ne de Mecnun'un çölü olmazmış. Bu şehrin insanları Sevmekten bile korkarlarmış... Anladık ki Bu şehir ezmekte sevdiğimiz her şeyi. Gün gelip aşk tükenene kadar. Aşk tükenir belki bu şehirde ama Vız gelir insanoğluna İnsanoğlunda umut var... e Özgür Kınay Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..