Beni bir dağ başında böyle yapayalnız kodular Rüzgarlara, kuşlara, bulutlara yakın, Senin etinden, tırnağından ayrı, Senin kokundan uzak. Şu anda hiç bir şey mümkün değil Şu anda herşeyden ayrı, herşeyden uzak Ve herşeyden mahrumum ben Şu anda sadece yalnızlık ve kahır Sen benim gökyüzümdün, denizim toprağımdın Şimdi bir hatıra olamazsın belirsiz, uzak Biliyorsun bazı şeyler vardır elimizde olmayan İşte öyle imkansız bir şey seni unutmak. Zannetme ki herşey bitti sevdiğim Bir gün yeşerecek şu sararmış yapraklar Ve bundan sonra kim severse dünyada; Seni ve beni hatırlayacaklar. İnan ki kırılmış bir ayna gibi Paramparça, kırık dökük aşkımız Çaresizliğin, ümitsizliğin türküsü Türkülerin en içlisi en hüzünlüsü. Unut benden kalan ne varsa Unutmak tesellidir yalnızlığın Güneşi bir kadeh şarap gibi içip Delicesine sarhoş olmak. Hep böyle çocuksu mu bakar senin gözlerin? Hep böyle içinde uzak bir ışık mı yanar? Bakışlarında beni dinlendiren bir şey var; Kıyısındaymış gibi en sakin denizlerin Ne olurdu saadetlerin en büyüğü İşte ellerimde al, diyebilseydim Anlardın ve hiç gitmezdin, değilmi Bir gün olduğun gibi kal diyebilseydim.

Hep böyle çocuksu mu bakar senin gözlerin? ben bayıldım bu dizeye neden demeyin içindeki çocupu yasatablene hayran kalırımda ondan seni seviyorum diyene sakın inanma beni en son bırakıp giden beni herseyden cok severdi boşver