Gecenin sayıklamalarına karışıyor çığlıklarım, Senin olmadığın bir şehrin elleri çöküyor boğazlarıma, Umudun nerede diye soruyorum gözlerine, Ne sesim ulaşıyor, ne gözlerini görüyorum uzaklarda.. Gidişine alıştım, Herşeye alışırım, buna da alıştım demiştim İnsan ne kolay yalan söylermiş meğer.. Ne çabuk kandırabilirmiş kendini bir anda.. Yalnızlık akmaya başlayınca anlarmış aldattığını, ıssız ruhunu.. Unutulmuşluk dolaşıyor hapsolduğum çemberin etrafında. Çıkarsam sarpa saracak tüm aklımı biliyorum. Korkuyorum... Susuyorum... Anlıyorum... Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Kelimeler eksik, kelimeler yaralı. Kelimeler cılız. Taşımıyor, anlatmıyor, tanımlamıyor bu duyguyu. Ben de... Çok başka birşey. Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan? Aydınlık gülümsemelerin içine, hüznü yerleştirir mi durup dururken? Gözlerine buğu, diline sitem, yüreğine burukluk, çöreklenir kalır mı asırlarca? Gelmeyeceğini bildiği mektup için, posta kutusunu hep aynı heyecanla açar mı? Dedim ya, başka bişey bu. Ne kadar yalnzsam, o kadar seninleyim şu günlerde. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Şarkı söyledim bağıra bağıra... Duyup da sesimi katıl diye bana. Nasıl kıydım bilmem uykusuzluğuna.. Ama kötü bir niyetim yoktu benim Sadece sesini özledim. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..