Kırmızıydın.. Rengin kadar karanlıktı gölgen, ışığınsa bir o kadar parlak.. Güneşsiz günlerimde tanımıştım seni, o zamanlar ışığa düşman, geceye dost bir takvimin kenarına sızan bir mum yanığı gibi hissetmeni sağlayan kendi hislerimdi aslında.. Yıllarca, yaşamlarca kovaladığım gökkuşağı seferlerinin uzun bir nefes alımlık durağıydı rengin içimde ve hiçbir zaman sana renkli sözcükler sunmayacak kadar önemsiyordum seni.. Yoruyordım seni kendi yangınlarımda, kendi depremlerimde dinlendiriyordum.. Her gidişin bir düğündü benim için, başka başka aşklarda kendi saflığını araman yüreğime sürülmüş kına rengindi.. Kırmızıydın, beni aşan detaylarda bile kendini barındıran bir kırmızı.. Renk oburu bir zamandı yaşanan, zaman arsızdı, doymak bilmezdi zaman.. Senin vejeteryan duygularına biraz tersti arsızlığım, sen huzurdun, bense kayboluştum.. Dipsiz bir kuyuya uçurduğun umutların ses veriyor mu bugün acaba yüreğine, yankılar renkleniyor mu beyninin en ücra köşelerinde bilemiyorum ama zamanı dondurduğum kırmızı siyah fon hala hararetli, hala içten cümleler fısıldıyorsa hala kırmızısın demektir.. Kim bilir ne çok renk bulaşmıştır göğüne. En çok merak ettiğim hala sağnak mı yağışların, güneşin yakıcı mı, güzün hüzünlü, ilkbaharın candan mı.. Cümleler arasına gizliyorum seni, adını anmıyorum, kendini arayıp bulmanı istiyorum satır aralarımda, kendini hatırlamanı ve bana kendimi hatırlatmanı istiyorum.. Yine yükler koyuyorum sırtına, yine sana özünün bildiğin limanları keşfetmen için yollar açıyorum.. Biliyorum, artık eminim, ruhuma dair bir yeniden karşılaşma senaryosu seninle yaşanan ve son satırın yeni satırları müjdelediği bir bitmezlikle tanıyorum seni.. Tanıdıkça daha çok özlüyor, tanıdıkça daha çok yaklaşıyorum.. Bir gülüşün, bir kızışın, bir de huysuz sevimliliğin canlanıveriyor beynimde.. Kırmızı bir hüzün, kırmızı bir özlem adın şimdi.. Ozan Özkaracan Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

DiLeMmA yazdı:Kırmızıydın.. Rengin kadar karanlıktı gölgen, ışığınsa bir o kadar parlak.. Güneşsiz günlerimde tanımıştım seni, o zamanlar ışığa düşman, geceye dost bir takvimin kenarına sızan bir mum yanığı gibi hissetmeni sağlayan kendi hislerimdi aslında.. Yıllarca, yaşamlarca kovaladığım gökkuşağı seferlerinin uzun bir nefes alımlık durağıydı rengin içimde ve hiçbir zaman sana renkli sözcükler sunmayacak kadar önemsiyordum seni.. Yoruyordım seni kendi yangınlarımda, kendi depremlerimde dinlendiriyordum.. Her gidişin bir düğündü benim için, başka başka aşklarda kendi saflığını araman yüreğime sürülmüş kına rengindi.. Kırmızıydın, beni aşan detaylarda bile kendini barındıran bir kırmızı.. Renk oburu bir zamandı yaşanan, zaman arsızdı, doymak bilmezdi zaman.. Senin vejeteryan duygularına biraz tersti arsızlığım, sen huzurdun, bense kayboluştum.. Dipsiz bir kuyuya uçurduğun umutların ses veriyor mu bugün acaba yüreğine, yankılar renkleniyor mu beyninin en ücra köşelerinde bilemiyorum ama zamanı dondurduğum kırmızı siyah fon hala hararetli, hala içten cümleler fısıldıyorsa hala kırmızısın demektir.. Kim bilir ne çok renk bulaşmıştır göğüne. En çok merak ettiğim hala sağnak mı yağışların, güneşin yakıcı mı, güzün hüzünlü, ilkbaharın candan mı.. Cümleler arasına gizliyorum seni, adını anmıyorum, kendini arayıp bulmanı istiyorum satır aralarımda, kendini hatırlamanı ve bana kendimi hatırlatmanı istiyorum.. Yine yükler koyuyorum sırtına, yine sana özünün bildiğin limanları keşfetmen için yollar açıyorum.. Biliyorum, artık eminim, ruhuma dair bir yeniden karşılaşma senaryosu seninle yaşanan ve son satırın yeni satırları müjdelediği bir bitmezlikle tanıyorum seni.. Tanıdıkça daha çok özlüyor, tanıdıkça daha çok yaklaşıyorum.. Bir gülüşün, bir kızışın, bir de huysuz sevimliliğin canlanıveriyor beynimde.. Kırmızı bir hüzün, kırmızı bir özlem adın şimdi.. Ozan Özkaracan way bee güsel miş ellerine sagLık